स तद् बाणमयं वर्षमश्मवर्षमिवाचलः। प्रतीच्छन् पाण्डुदायादो न प्राव्यथत शत्रुहा॥ विन्दानुविन्दौ सहितौ सुवर्माणं च ते सुतम्। प्रहसन्नेव कौन्तेयः शरैर्निन्ये यमक्षयम्॥ ततःसुदर्शनं वीरं पुत्रं ते भरतर्षभ। विव्याध समरे तूर्ण स पपात ममार च॥ सोऽचिरेणैव कालेन तद्रथानीकमाशुगैः। दिशः सर्वाः समालोक्य व्यधमत् पाण्डुनन्दनः॥ ततो वै स्थघोषेण गर्जितेन मृगा इव। भज्यमानाश्च समरे तव पुत्रा विशाम्पते॥