इति नन्दिवचः श्रुत्वा क्रोधात्कम्पितकुण्डलः॥ रोषात्तु ताम्रनयनः पुष्पकादवरुह्य सः। कोऽयं शंकर इत्युक्त्वा शैलमूलमुपागतः॥ सोऽपश्यन्नन्दिनं तत्र देवस्यादूरतः स्थितम्। दीप्तं शूलमवष्टभ्य द्वितीयमिव शंकरम्॥