दुर्योधनोऽप्यसम्भ्रान्तस्तानरीन् व्यधमच्छरैः। तत्राद्भुतमपश्याम तव पुत्रस्य पौरुषम्॥ यदेनं पाण्डवाः सर्वे न शेकुरतिवर्तितुम्। नातिदूरापयातं च कृतबुद्धिः पलायने॥ दुर्योधनः स्वकं सैन्यमपश्यद् भृशविक्षतम्। ततोऽवस्थाप्य राजेन्द्र कृतबुद्धिस्तवात्मजः॥ हर्षयन्निव तान् योधास्ततो वचनमब्रवीत्। न तं देशं प्रपश्यामि पृथिव्यां पर्वतेषु च॥ यत्र यातान्न वो हन्युः पाण्डवाः किं सृतेन वः।