अभिमानेन भूतानामिमां गतिमुपागतम्। अहं वै विपुले तात कुले धनसमन्विते॥ अन्यस्मिजन्मनि विभो ज्ञानविज्ञानपारगः। अभवं तत्र जानानो ह्येतान् दोषान् मदात् सदा॥ संरब्ध एव भूतानां पृष्ठमांसमभक्षयम्। सोऽहं तेन च वृत्तेन भोजनेन च तेन वै॥ इमामवस्थां सम्प्राप्तः पश्य कालस्य पर्ययम्। आदीप्तमिव चैलान्तं भ्रमरिव चार्दितम्॥ धावमानं सुसंरब्धं पश्य मां रजसान्वितम्। स्वाध्यायैस्तु महात्पापं हरन्ति गृहमेधिनः॥ दानैः पृथग्विधैश्चापि यथा प्राहुर्मनीषिणः। तथा पापकृतं विप्रमाश्रमस्थं महीपते॥ सर्वसङ्गविनिर्मुक्तं छन्दांस्युत्तारयन्त्युत। अहं हि पापयोन्यां वै प्रसूतः क्षत्रियर्षभ। निश्चयं नाधिगच्छामि कथं मुच्येयमित्युत॥