सकामो भव दुर्बुद्धे धार्तराष्ट्राल्पदर्शन। नूनं देवाः प्रसन्नास्ते नानुज्ञां मे युधिष्ठिरः॥ प्रयच्छति वधे तुभ्यं तेन जीवसि दुर्मते। नन्वद्य त्वां सहामात्यं सकर्णानुजसौबलम्॥ गत्वा क्रोधसमाविष्टः प्रेषयिष्ये यमक्षयम्। किं नु शक्यं मया कर्तुं यत् ते न क्रुध्यते नृपः॥ धर्मात्मा पाण्डवश्रेष्ठः पापाचारः युधिष्ठिरः। एवमुक्त्वा महाबाहुः क्रोधसंदीप्तमानसः॥ करं करेण निष्षिष्य निःश्वसन् दीनमानसः। पुनर्दीनमना भूत्वा शान्तार्चिरिव पावकः॥ भ्रातृन् महीतले सुप्तानवैक्षत वृकोदरः। विश्वस्तानिव संविष्टान् पृथग्जनसमानिव॥