मेनिरे परितोषेण नृपाः स्वर्गसदो यथा। नात्र शोको भयं त्रासो नारति यशोऽभवत्।।९। परस्परं समागम्य योधानां भरतर्षभ। समागतास्ताः पितृभिर्भ्रातृभिः पतिभिः सुतैः॥ मुदं परमिकां प्राप्य नार्यो दुःखमथात्यजन्। एकां रात्रि विहृत्यैव ते वीरास्ताश्च योषितः॥ आमन्त्र्यान्योन्यमाश्लिष्य ततो जग्मुर्यथागतम्। ततो विसर्जयामास लोकांस्तान् मुनिपुङ्गवः॥