ते वै निपेतुस्तपनीयपुङ्खा द्विधा त्रिधा भीमशरैर्निकृताः। ततो राजन् नगरथाश्वयूनां भीमहतानां वरराजमध्ये॥ घोरो निनादः प्रबभौ नरेन्द्र वजाहतानामिव पर्वतानाम्। ते वध्यमानाश्च नरेन्द्रमुख्या निर्भिद्यन्तो भीमशरप्रवेकैः॥ भीमं समन्तात् समरेऽभ्यरोहन् वृक्षं शकुन्ता इव जातपक्षाः। ततोऽभियाते तव सैन्ये स भीमः प्रादुश्चके वेगमनन्तवेगः॥ भूतान्तकृत काल इवात्तदण्डः। तस्यातिवेगस्य रणेऽतिवेगं नाशक्नुवन् वारयितुं त्वदीयाः॥ व्यात्ताननस्यापततो यथैव कालस्य काले हरतः प्रजा वै। ततो बलं भारत भारतानां प्रदह्यमानं समरे महात्मना॥ भीतं दिशोऽकीर्यत भीमनुन्नं महानिलेनाभ्रगणा यथैव। ततो धीमान् सारथिमबभीद् बली स भीमसेनः पुनरेव हृष्टः॥ सूताभिजानीहि स्वकान् परान् वा रथान् ध्वजांश्चापततः समेतान्। न्मा सैन्यं स्वं छादयिष्ये पृषत्कैः॥