स नगो वेश्मसंकीर्णो देवलोक इवाबभौ। तदा च कृष्ण सांनिध्यमासाद्य भरतर्षभ॥ शक्रसद्मप्रतीकाशो बभूव स हि शैलराट्। ततः सम्पूज्यमानः स विवेश भवनं शुभम्॥ गोविन्दः सात्यकिश्चैव जगाम भवनं स्वकम्। विवेश च प्रहृष्टात्मा चिरकालप्रवासतः॥ कृत्वा नसुकरं कर्म दानवेष्विव वासवः। उपायान्तं तु वार्ष्णेयं भोजवृष्ण्यन्धकास्तथा।॥ अभ्यगच्छन् महात्मानं देवा इव शतक्रतुम्।