question: is a section of dna recognized by a restriction endonuclease
passage: Restriction enzymes are endonucleases from eubacteria and archaea that recognize a specific DNA sequence. The nucleotide sequence recognized for cleavage by a restriction enzyme is called the restriction site. Typically, a restriction site will be a palindromic sequence about four to six nucleotides long. Most restriction endonucleases cleave the DNA strand unevenly, leaving complementary single-stranded ends. These ends can reconnect through hybridization and are termed ``sticky ends''. Once paired, the phosphodiester bonds of the fragments can be joined by DNA ligase. There are hundreds of restriction endonucleases known, each attacking a different restriction site. The DNA fragments cleaved by the same endonuclease can be joined together regardless of the origin of the DNA. Such DNA is called recombinant DNA; DNA formed by the joining of genes into new combinations. Restriction endonucleases (restriction enzymes) are divided into three categories, Type I, Type II, and Type III, according to their mechanism of action. These enzymes are often used in genetic engineering to make recombinant DNA for introduction into bacterial, plant, or animal cells, as well as in synthetic biology.
question_kg: ДНКнын бир бөлүгү рестрикциялык эндонуклеаза тарабынан таанылабы?
passage_kg: Рестрикциялык ферменттер – эубактериялар менен архейлерден чыккан, белгилүү бир ДНК ырааттуулугун таануучу эндонуклеазалар. Рестрикциялык фермент тарабынан бөлүнүү үчүн таанылган нуклеотиддик ырааттуулук рестрикциялык сайт деп аталат. Адатта, рестрикциялык сайт болжол менен төрттөн алтыга чейин нуклеотидден турган палиндромдук ырааттуулук болот. Көпчүлүк рестрикциялык эндонуклеазалар ДНК жипчесин тегиз эмес бөлүп, комплементардуу бир жипчелүү учтарды калтырат. Бул учтар гибридизация аркылуу кайра биригип, "жабышкак учтар" деп аталат. Жупташкандан кийин, фрагменттердин фосфодиэфирдик байланыштары ДНК лигазасы аркылуу бириктирилиши мүмкүн. Жүздөгөн рестрикциялык эндонуклеазалар белгилүү, алардын ар бири ар башка рестрикциялык сайтка таасир этет. Бир эле эндонуклеаза менен бөлүнгөн ДНК фрагменттери ДНКнын келип чыгышына карабастан бириктирилиши мүмкүн. Мындай ДНК рекомбинанттык ДНК деп аталат; бул гендердин жаңы айкалыштарга биригишинен пайда болгон ДНК. Рестрикциялык эндонуклеазалар (рестрикциялык ферменттер) аракет механизмине ылайык үч категорияга бөлүнөт: I тип, II тип жана III тип. Бул ферменттер генетикалык инженерияда рекомбинанттык ДНКны бактериялык, өсүмдүк же жаныбар клеткаларына киргизүү, ошондой эле синтетикалык биологияда көп колдонулат.