question: is tranquility base hotel and casino a real place
passage: Tranquility Base Hotel & Casino is a concept album depicting a luxury hotel at Tranquility Base, the location of the 1969 moon landing. Lyrically, the album refers frequently to science fiction, incorporating hyperrealist satire and ``interstellar escapism'' in order to explore entertainment's role in periods of social change: ``the desire to escape into it, and the desire to create it''. This is influenced by current politics in the United States, as well as consumerism, fame, religion and technology, with the ``forgetful, distractible oddballs'' Turner embodies as narrators frequently becoming distracted from its social commentary. These multiple narrators are unreliable, ``sometimes barely (able to) string a sentence together'' and were inspired by lounge music. Turner uses multiple vocal tones to embody the different characters, with his wide vocal range incorporating both deep and falsetto singing styles. The album's lyrical voice has been described as ``absurdist suave'', in oppose to the ``witty sleaze'' of Turner's previous work, and has been compared to Argentinian short-story writer Jorge Luis Borges. The dense and self-aware lyrics have been described as ``endlessly quotable'', written in a rambling, stream-of-consciousness style. Turner cited various films as influencing the lyrics, including Spirits of the Dead (1968), World on a Wire (1973) and the works of Jean-Pierre Melville. Furthermore, the ideas present within the books Amusing Ourselves to Death (1985) by Neil Postman and Infinite Jest (1996) by David Foster Wallace inspired Turner's philosophical exploration of the modern human condition.
question_kg: Tranquility Base Hotel & Casino деген чыныгы жер барбы?
passage_kg: Tranquility Base Hotel & Casino – бул 1969-жылы айга конуу болгон Тынчтык Базасындагы люкс мейманкананы чагылдырган концептуалдык альбом. Ыр тексттеринде, альбом илимий фантастикага көп шилтеме берет, гиперреалисттик сатираны жана ``жылдыздар аралык качууну'' камтыйт, коомдук өзгөрүүлөр мезгилинде көңүл ачуунун ролун изилдөө үчүн: ``ага качуу каалоосу, жана аны жаратуу каалоосу''. Буга Америка Кошмо Штаттарындагы учурдагы саясат, ошондой эле керектөөчүлүк, атактуулук, дин жана технология таасир эткен. Тернер баяндамачы катары чагылдырган ``унутчаак, алаксыган кызыктай адамдар'' көп учурда альбомдун социалдык комментарийинен алаксып кетишет. Бул көп сандаган баяндамачылар ишенимсиз, алар ``кээде араң эле сүйлөм кураштыра алышат'' жана лаунж музыкасынан шыктанган. Тернер ар кандай каармандарды чагылдыруу үчүн көптөгөн вокалдык тондорду колдонот, анын кең вокалдык диапазону терең жана фальцет ырдоо стилдерин камтыйт. Альбомдун лирикалык үнү Тернердин мурунку чыгармаларындагы ``акылдуу ыпластыкка'' карама-каршы келип, ``абсурддук жарашыктуу'' деп мүнөздөлгөн жана аргентиналык кыска аңгеме жазуучу Хорхе Луис Борхестин чыгармаларына салыштырылган. Жыш жана өзүн-өзү билген тексттер ``чексиз цитатага татыктуу'' деп сыпатталган, алар туш келди, аң-сезим агымы стилинде жазылган. Тернер ыр тексттерине таасир эткен ар кандай тасмаларды атаган, алардын арасында Spirits of the Dead (1968), World on a Wire (1973) жана Жан-Пьер Мельвилдин чыгармалары бар. Кошумчалай кетсек, Нейл Постмандын Amusing Ourselves to Death (1985) жана Дэвид Фостер Уоллестин Infinite Jest (1996) китептериндеги идеялар Тернердин азыркы адамзат абалын философиялык жактан изилдөөсүнө дем берген.