We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
spangler
(DE - 96: dp. 1,400; 1. 306'0~; b. 37'0~; dr. 13'6~; s. 23.6 k. (tl.); cpl. 213; a. 3 3, 6 40mm., 3 21 tt.; cl.Buckley)
Spangler (DE - 96), 28 Nisan 1943'te Defoe Shipbuilding Co., Bay City, Mich.; 15 Temmuz 1943'te fırlatıldı; Bayan Myrtle Spangler sponsorluğunda; ve 31 Ekim 1943'te görevlendirilen Teğmen Comdr. W. A. Burgett komuta ediyor.
Bermuda civarında sarsıldıktan sonra, Spangler 24 Aralık 1943'te bir konvoya katıldı ve Panama Kanalı üzerinden Pasifik'e doğru yola çıktı. 20 Ocak 1944'te Society Adaları'ndaki Bora Bora'ya geldi. Orada Komutan Eskort Tümeni 39'un amiral gemisi olarak konvoy Görev Birimi 116.15.3 ile buluşma ve Espiritu Santo Yeni Hebrides Adaları'na gitme emri aldı. Şubat ayının ortalarında Shasta'ya (AE-6) Solomon Adaları'ndaki Florida Adası'ndaki Purvis Körfezi'ne kadar eşlik etti ve iki gün sonra Guadalcanal'daki devriye karakoluna gitti. Alnitah'a (AK 127) Bougainville'deki Torokina Point'e kadar eşlik ettikten sonra, ayı Blanche Limanı, Hazine Adası ve Purvis Körfezi açıklarında devriye gezerek tamamladı. Sonraki üç ay boyunca Spangler, Güney Pasifik'teki çeşitli adalar arasında mekik seferlerinde konvoylara eşlik etti. Bu dönemde Guadalcanal, Espiritu Santo, Yeni Kaledonya, Florida Adası, Majuro, Emirau, Rendova ve Manus'u ziyaret etti.
Mayıs ayının sonlarında Spangler, İngiltere (DE - 35), Raby (DE - 98) ve George (DE - 97) için bir kirpi derinlik yükü tedarikiyle Tulagi'den Admiralty Adaları'na gitti. 27'sinde, Manus'ta üç gemiyle buluştu, yükünü teslim etti ve ertesi gün dört gemi, Hoggatt (CVE-75) çevresinde oluşturulan bir avcı/katil grubuna katılmak için sıraya girdi. Hazelwood'un (DD-531) Japon denizaltısı RO-105 ile sağlam bir bağlantı kurduğu 30 Mayıs'ın son saatlerinde görev grubu kuzeye doğru ilerliyordu. İngiltere ve Spangler keşif hattının güney ucuna doğru ilerlerken, Raby ve George saldırıya geçti. Her iki gemi de düşmana saldırdı, ancak belirgin bir başarı elde edemedi. Gece boyunca, batık düşmanla teması kaybettiler. Ancak, birkaç saat sonra, Japon komutan, Raby ve George'un arasında nezaketle yüzeye çıktı ve projektörlerini açtı. England ve Sangler, RO-105'in konumunu onlar için mükemmel bir şekilde sabitleyen ışık şaftına doğru hızla koştular. 31'inde 0500'e kadar Raby ve George ile ve taktik komutan IOTC'deki Subay ile temas halindeydiler). İlk ışıkta, Raby ve George birbiri ardına Japon denizaltısına saldırdı. Çabaları başarısız olduğunda, Spangler mücadeleye katıldı. 24 derinlik hücumuyla saldırdı ama başarılı olamadı. İngiltere'nin 0735'teki tam derinlik yükü modeli, RO-105'e büyük bir patlama ve sulu bir mezar getirdi.
2 Haziran'da gemiler Task Group (TG) 30.4'e katıldı ve Manus'taki Seeadler Limanı'na döndü. Spangler, Purvis Körfezi'ne ve revizyona gittiği 21'e kadar Hoggatt Körfezi'nde çalışmaya devam etti. Temmuz ayının sonundaki revizyonun tamamlanmasından Eylül ayının sonuna kadar, muhrip eskortu, eskort atamaları ve denizaltı karşıtı savaş eğitimi için Purvis Körfezi'nin dışında çalıştı. Bu dönemde Guadalcanal, Espiritu Santo, Barika Adası, Tulagi, Eniwetok, Tarawa ve Hollandia'yı aradı. Ekim ayında Spangler, Ellice Adaları'ndaki Funafuti'de istasyon gemisi oldu. Ancak, o sadece kısa bir süre görevlendirildi ve kısa süre sonra Purvis Körfezi'ne ve eskort görevine geri döndü ve 1944'ün geri kalanında Kossol Passage, Ulithi ve Guam'a giden gemileri taradı.
Spangler'ın operasyon üssü 1945 Yılbaşında Guam olarak değiştirildi. Guam-Ulithi tedarik güzergahında eskort görevine ve avcı-katil operasyonlarının ek görevine atandı. Sonraki üç ay boyunca, Marianas-Iwo hava-deniz kurtarma biriminin bir parçası olarak eşlik etti ve devriye gezdi. 26 Nisan'dan 27 Mayıs'a kadar Saipan'da istasyon gemisi olarak görev yaptı; sonra savaşın sonuna kadar Guam'daki tarama istasyonuna döndü. 4 Eylül'de Okinawa'dan Guam'a döndükten sonra, Spangler Raby ile birlikte yola çıktı ve Amerika Birleşik Devletleri'ne geri döndü. İki muhrip eskortu 22 Eylül'de Pearl Harbor'da durdu; daha sonra revizyon için San Pedro, Kaliforniya'ya devam etti.
Revizyondan sonra Spangler, Pearl Harbor ve Guam üzerinden batı Pasifik'e dönmek için 20 Şubat 1946'da batı kıyısından ayrıldı. Önümüzdeki beş ay boyunca Uzak Doğu'da kaldı ve konuşlandırma sırasında Çin'in Swatow, Hong Kong, Şanghay ve Tsingtao limanlarını ziyaret etti. Spangler, 19 Kasım'da Okinawa'ya girdi ve ABD'ye dönmek için Osmus (DE-701) ve Currier (DE-700) ile birlikte yola çıktığı 1 Şubat 1947'ye kadar kaldı.
Spangler, 2 Mart 1947'de San Diego'ya girdi ve sonraki sekiz buçuk yıl boyunca Kaliforniya sahili boyunca bu limanın dışında faaliyet gösterdi. O yıllarda sık sık Long Beach ve San Francisco'yu ziyaret etti ve Hawaii'ye beş, Meksika'nın Acapulco kentine bir sefer yaptı. 4 Ekim 1955'te destroyer eskortu San Diego'dan batı Pasifik'e doğru yola çıktı. Pearl Harbor ve Midway'de kısa bir süre durdu ve 22d'de Yokosuka, Japonya'yı yaptı. Spangler, altı ay süreyle görevlendirildi ve bu süre zarfında Japonya'nın Sasebo kentini ziyaret etti; Hong Kong; ve Filipinler'deki Subic Körfezi. 13 Mart 1956'da Yokosuka'dan ayrıldı ve Midway ve Pearl'deki duraklardan sonra 31 Mart'ta San Diego'ya ulaştı. Long Beach'e kısa bir gezi ve Eylül ortasında dönüş dışında! Spangler 1956 yılının geri kalanını San Diego'daki limanda geçirdi.
3 Ocak 1957'de, muhrip eskortu tekrar San Diego'dan batıya doğru yöneldi. Bu yolculuk Spangler'ı on yıldan fazla bir süre önce ünlü olan yerlerin çoğuna bir tura çıkardı; uğradığı limanlar arasında Ocak ayında Kwajalein Atoll ve Auckland, N.Z.; Manus Admiralty Adaları'nda Şubat'ta, Guam'da Şubat ve Mart'ta; ve Nisan ayında Corregidor, Manila ve Singapur. Ayrıca Japonya, Yokosuka'yı da ziyaret etti; Sattahip, Tayland; Hong Kong; Kaohsiung, Tayvan; Sasebo, Japonya, Chinhae, Kore; ve Kobe ve Beppu, Japonya. 20 Haziran 1957'de Spangler Yokosuka'dan eve doğru yola çıktı. 7 Temmuz'da San Diego'ya döndü ve önümüzdeki 15 ay boyunca batı kıyısı boyunca faaliyet gösterdi. 8 Ekim 1958'de Spangler, Astoria, Oreg'de görevden alındı ve Pasifik Rezerv Filosunun Columbia River Grubuna katıldı. Adının Donanma listesinden çıkarıldığı 1 Mart 1972'ye kadar yedekte kaldı. Hulk'u 20 Kasım 1972'de Portland, Oreg'deki Zidell Explorations Inc.'e hurdaya çıkarılmak üzere satıldı.
Spangler (DE-696), II. Dünya Savaşı sırasında iki savaş yıldızı kazandı.
Alman denizaltısı U-96 (1940)
Alman denizaltısı U-96 Alman Donanmasının Tip VIIC U-botuydu (Kriegsmarine) İkinci Dünya Savaşı sırasında. Omurgası 16 Eylül 1939'da Kiel'deki Germaniawerft tarafından 601 numaralı tersanede atıldı. Kapitänleutnant Heinrich Lehmann-Willenbrock komuta ediyor. Lehmann-Willenbrock Mart 1942'de Oberleutnant zur See tarafından Mart 1943'te rahatlamış olan Hans-Jürgen Hellriegel, Oblt.z.S. Wilhelm Peters. Şubat 1944'te, Oblt.z.S. Horst Willner, tekneyi denize çevirerek komutayı aldı. Oblt.z.S. Robert Rix, o yılın Haziran ayında. Rix, tekneye Şubat 1945'e kadar komuta etti.
- 769 ton (757 uzun ton) yüzeye çıktı
- 871 t (857 uzun ton) batık
- 67,10 m (220 ft 2 inç) o/a
- 50,50 m (165 ft 8 inç) basınçlı tekne
- 6,20 m (20 ft 4 inç) o/a
- 4,70 m (15 ft 5 inç) basınçlı tekne
- 2.800–3.200 PS (2.100–2.400 kW 2.800–3.200 bhp) (dizel)
- 750 PS (550 kW 740 shp) (elektrikli)
- 2 mil
- 2 × dizel motorlar
- 2 × elektrik motorları
- 8500 nmi (15.700 km 9.800 mi) 10 knot'ta (19 km/sa 12 mph) yüzeye çıktı
- 4 deniz milinde (7,4 km/sa 4,6 mph) 80 nmi (150 km 92 mil) batık
- 230 m (750 ft) : 250–295 m (820–968 ft)
- 5 × 53,3 cm (21 inç) torpido kovanı (dört pruva, bir kıç)
- 14 × torpidoveya 26 TMA mayını
- 1 × 8,8 cm (3,46 inç) güverte tabancası (220 mermi)
- 1 x 2 cm (0,79 inç) C/30 AA tabancası
- Kriegsmarine: (Eğitim) (Ön Bot, 11 devriye) (Eğitim) (Okul)
- on bir
- 1. devriye: 4-29 Aralık 1940
- 2. devriye: 9-22 Ocak 1941
- 3. devriye: 30 Ocak – 28 Şubat 1941
- 4. devriye: 12 Nisan – 22 Mayıs 1941
- 5. devriye: 19 Haziran – 9 Temmuz 1941
- 6. devriye: 2 Ağustos – 12 Eylül 1941
- 7. devriye: 27 Ekim – 6 Aralık 1941
- 8. devriye: 31 Ocak – 23 Mart 1942
- 9. devriye: 23 Nisan - 1 Temmuz 1942
- 10. devriye: 28 Ağustos - 5 Ekim 1942
- 11. devriye: 26 Aralık 1942 - 8 Şubat 1943
- 27 gemi toplam 181.206 GRT için battı
- Toplam 33.043 GRT için dört gemi hasar gördü
- Bir gemi toplam 8.888 GRT kayıp
1941 sonbaharında savaş muhabiri Lothar-Günther Buchheim U-96 yedinci devriyesi için. Bu deneyim, 1973'te çok satan romanının temelini oluşturdu. Önyükleme1981 Oscar adayı filme uyarlanmıştır.
Ned Spangler, komplocuların daha geniş bir tasvirlerinden alınmıştır.
Edman Spangler neyden suçluydu? Lincoln Komplosu'nda suçlanan yedi kişiyle birlikte yargılanan York'lu Edman Spangler, başkanı öldürmek için komplo kurmaktan suçlu bulunmadı. Askeri komisyon, onu yalnızca John Wilkes Booth'un Ford'un Tiyatrosu'ndan kaçmasına yardım ve yataklık etmekten suçlu buldu.
Bu suçlamadan bile suçlu muydu, yoksa yalnızca karizmatik Booth'u bir arkadaş olarak görmekten, Ned Booth'un atlarına baktığı ve onun için başka işler yaptığından beri çoğunlukla Booth'a yarar sağlayan bir dostluktan mı suçluydu?
Ned, hapishaneden masumiyetini ilan etti ve bir başkanlık affıyla serbest bırakıldıktan sonra bile tüm hayatı boyunca bunu ilan etmeye devam etti. Daha sonraki açıklamaları ülkenin dört bir yanındaki önde gelen gazeteler tarafından taşındı ve kuzeylilerin yanı sıra güneylilerin de sempatisini kazanmış görünüyor.
York County Heritage Trust'taki dosyalarda, komplo hakkında yayınlanan birçok kitapta ve ayrıca internette Ned Spangler hakkında iyi bir malzeme buldum, bu yüzden onun hakkında daha fazla gönderi yapacağım. Ned'in hayatına genel bir bakış için, bkz. York Pazar Haberleri aşağıdaki sütun.
York'tan Ned Spangler'dan Lincoln Komplosu'nun bir parçası olarak yargılandı
Spangler, 10 Ağustos 1825'te York, Pa'da doğdu. Bazen ondan Edmund olarak anılsa ve deneme yazılarında Edward olarak adlandırılsa da, York'ta vaftiz edildiği isim olan Edman Spangler'ı imzaladı. #8217'ler İlk Reform Kilisesi. Birçok kişi ona Ned derdi.
Büyük dedesi York'un kurucularından biri olan ve babası York County Şerifi olarak görev yapan basit bir marangoz, bu ülkenin belki de şimdiye kadar bildiği en büyük komploya katılmakla suçlanarak askeri bir komisyon önünde nasıl yargılandı?
Ned, Lincoln suikastçısı John Wilkes Booth'u 1854'te bir genç olarak kısa bir süre York'taki Sherwood Okulu'na gittiğinde tanıyor olabilirdi. Ned, Booth ailesinin yeni binasında marangoz olarak çalışırken Booth'u o zamanlar tanıdığını söyledi. evi yakınlardaki Bel Air'de, Md. 1853'ten itibaren Spangler, Baltimore'daki tiyatrolarda ve ardından Washington'daki Ford's Theatre'da marangoz ve sahne değiştirici olarak çalıştı ve bu mekanlarda tanınırdı.
Booth ara sıra Ford's Tiyatrosu'nda oynadı ve ayrıca atları için tiyatronun istikrarlı bir arka planına sahipti. Ford'da çalışan Ned ve diğerleri, o şehir dışındayken Booth'un atlarıyla ilgileniyordu. Booth tiyatroda o kadar tanıdık bir yüzdü ki Washington postasını oraya gönderdi. Ned tiyatrodaki bir odada uyudu, yemeklerini yakındaki bir pansiyonda yerdi.
Lincoln'ün suikasta uğradığı 14 Nisan Cuma günü Booth, Ford'un tiyatrosunun çevresindeydi. Oyunun bir bölümünde Booth, Ned'i atını tutması için ara sokağa çağırdı. Spangler'ın sahneyi zamanında değiştirmesi gerekiyordu, bu yüzden at tutma işini tiyatro çevresinde ufak tefek işler yapan bir çocuk olan “Peanut John” Burroughs'a devretti.
Sonraki birkaç gün kaotikti. Ned polis tarafından alındı, birkaç kez sorgulandı ve serbest bırakıldı, ardından Pazartesi günü tutuklandı ve Eski Başkent Hapishanesine götürüldü. 29 Nisan'a kadar, şüpheliler Eski Washington Arsenal'e güvenli bir şekilde hapsedilmek üzere tekneyle götürüldüklerinde, çoğu zincirlenmiş, prangalanmış ve sadece nefes almak ve yemek için bir yarığı olan ağır başlıklarla donatılmıştı. Ned'e, işkenceci örtünün Savaş Bakanı Stanton'ın emriyle emredildiği söylendi.
Başlıklar sadece gündüzleri duruşma için çıkarıldı. Hapishaneden ve mahkumlardan sorumlu Tümgeneral Hartranft, Spangler'ın aklının karışmaya başladığını söyleyerek akıl sağlığından endişe etti. Sonunda Hartranft, 10 Haziran'da davalı Payne'in dışındaki herkesin kaldırılması için izin aldı.
Spangler en başından beri masumiyetini ilan etti. Booth, tanıdığı tek komplocuydu. Ned, başkanlık kulübesinde açılan bir delik ve kutu kapısını engellemek için yerleştirilmiş bir tahta hakkında sorgulandı, her ikisi de muhtemelen Booth tarafından yapıldı. Ne bunlardan ne de bir süredir gevşek olan kutunun kapısındaki vidalardan haberi yoktu. Spangler'ın çantasında bulunan 80 fit uzunluğundaki başlangıçta şüpheli bir ip parçası, Spangler'ın yapmayı sevdiği, Booth'un kaçmasına yardımcı olmak için değil, yengeç için kullanıldı.
Ned'in Booth'a yardım etmeyi kabul ettiği duyulmuştu, ama bu onun fazladan atını ve arabasını satmasına yardım etmek içindi, başka bir şey değil. Sahne değiştirici arkadaşı Jacob Ritterspaugh birkaç kişiye Spangler'ın kendisine tokat attığını ve Ritterspaugh Booth'u tanıdığında susmasını söylediğini söyledi. Bununla birlikte, Ritterspaugh'un çeşitli versiyonları pek iyi sonuç vermedi ve görünüşe göre onun ifadesi bir ödül alma umudunu taşıyordu.
30 Haziran'da Askeri Komisyon kararlarını ve cezalarını belirledi. Herold, Bayan Surratt, Powell ve Atzerodt ölüme mahkum edildi. Mudd, O’Laughlin ve Arnold ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Komplodan değil, yalnızca Booth'un kaçmasına yardım ve yataklık etmekten suçlu bulunan Spangler, altı yıl ağır çalışma cezası aldı. İlk dördü hızla asıldı. ve Temmuz ayının ortalarında Spangler, Mudd, O'Laughlin ve Arnold, Florida ve Küba arasındaki küçük ıssız adalar olan Dry Tortugas'a yolculukları için Maine Eyaleti'ne götürüldü. Bitmemiş Ft. Jefferson tuğladan yapılmıştı, “devasa ve devasa bir yapıydı, altıgen şeklindeydi.” Yaklaşık 600 federal mahkûmu barındırıyordu. Spangler daha sonra oradaki koşulları ve bazı gardiyanların zulmünü yazdı.
Ned'in becerileri, hapishane marangozhanesinde, özellikle 1867'deki Sarı Humma salgını sırasında, “Marangozhanede çalışmakla meşgulüm, gece gündüz tabut yapmakla meşgulüm…' yazdığında bir kullanım buldu. onun da ateşle temas etmesinden ve diğer mahkum O’Laughlin gibi ölmesinden korkuyordu.
Spangler, arkadaşları tarafından da unutulmadı. İşveren John Ford, 24 Temmuz 1865'te Ned'in masumiyetini ilan eden bir ön duruşma broşürü yayınladı. Daha bir duruşmadan önce 'KAMUOYU'NUN' Spangler'ı kınadığını ilan etti. Ford ve Kongre Üyesi Adam Glossbrenner gibi diğerleri pes etmediler ve 1869 başlarında Başkan Andrew Johnson'a, Johnson görevden ayrılmadan önce Spangler'ı affetmesi için başvurdular. Ford ayrıca, belediye başkanı, yargıçlar ve Baltimore'un önde gelen birçok vatandaşı tarafından Spangler'ın affı için imzalanmış bir dilekçeyi de iletti. İmzalar neredeyse dört sayfayı kapladı.
Başkan Johnson, Spangler, Arnold ve Mudd için afları imzaladı ve Mart ayında serbest bırakıldılar. Spangler ve Arnold birlikte kuzeye, bir hükümet gemisiyle Key West'e, ardından Küba vapuruyla Baltimore'a gittiler. Ned, Ford için çalışmaya geri döndü. York Press'teki Şubat 1875 tarihli ölüm ilanı, Ford'un Baltimore'daki Opera Binası'ndaki çalışmasını tamamladıktan sonra Spangler'ın hayatının son iki yılını Dr. Mudd ve ailesiyle birlikte Bryantown, Md yakınlarında geçirdiğini söylüyor. bir fırtınada öldü ve 7 Şubat 1875'te öldü. Ölümünden saatler önce Katolik olarak vaftiz edildi, yakındaki Aziz Petrus Mezarlığı'na gömüldü. Surratt Society ve Dr. Mudd Society, 1986'da orada onun için bir mezar taşı ayırdı.
Pfaltzgraff Yemeklerini Nasıl Satıyorsunuz?
Koleksiyonu desenlere göre düzenleyerek, yemeklerin kalitelerini kontrol ederek, yemeklerin fotoğraflarını çekerek ve uygun web sitelerinde satış için yayınlayarak Pfaltzgraff yemeklerini satın. Bazı koleksiyoncular tüm desen setlerini satın almakla ilgilenirken, diğerleri setleri tamamlamakla ilgileniyor.
Pfaltzgraff tabaklarını desen setlerine göre düzenleyin. Durdurulan ve güncel Pfaltzgraff kalıplarının çevrimiçi kataloglarını arayarak belirli kalıpların nadirliğini ve değerini öğrenin. Bu arama aynı zamanda modelin adını bulmanıza da yardımcı olur, böylece satılık ürünleri gönderirken onu doğru bir şekilde tanımlayabilirsiniz.
Bulaşıkları çizik, çatlak, talaş veya düzensiz cila gibi kusurlar açısından kontrol edin. Bu safsızlıklar, öğelerin değerinden düşer. Ağır hasarlı tabaklar koleksiyoncular tarafından imrenilmez. Bununla birlikte, bazı nadir eski Pfaltzgraff ürünleri, küçük kusurları olmasına rağmen yüksek fiyatlara satılmaktadır.
Bulaşıkların temiz ve parlak olduğundan emin olun. Bunları basit, düzenli arka planlarla ayarlayın. Çerçeveyi ayrı tabaklarla doldurun ve koleksiyonun temsili örneklerinin net, odaklanmış fotoğraflarını çekin.
Fotoğrafları, yemeklerin ayrıntılı açıklamalarını ve iletişim bilgilerinizi Pfaltzgraff meraklılarının koleksiyonlarına eklemeler aradıkları web sitelerine gönderin. Pfaltzgraff koleksiyoncuları için en popüler web sitelerinden bazıları eBay, İnternet Antika Mağazası, Priceminer ve yerel Pfaltzgaff koleksiyoncu kulüpleri ve dernekleridir.
James M. Spangler
James Murray Spangler (20 Kasım 1848 - 22 Ocak 1915), aile halı temizliğinde devrim yaratan, ticari olarak karlı birincil hareketli elektrikli süpürgeyi icat eden Amerikalı bir mucit, satıcı ve kapıcıydı. Sistemi birincil elektrikli süpürge değildi, ancak ev kullanımı için mantıklı olan birincil sistemdi. Her bir kumaş filtre torbası ve temizleme aparatlarından faydalanmak öncelikliydi. Spangler bu birincil mankeni geliştirdi ve 1908'de bunun için bir patent aldı. Sistemini üretmesi için Elektrikli Emiş Süpürme Şirketi'ni şekillendirdi. William H. Hoover, Spangler'ın girişimine ve patentlerine satın aldığı elektrikli süpürgeden çok etkilendi.
İlkel ve hantal olmasına rağmen, zahmetliydi -Spangler'ın bronşiyal astımı azaldı ve sorunları için bir patent aldı. Ayrıca sonunda satılabilir bir icadı olabileceğini de fark etti. Spangler ilk olarak 1907'de buluşunu inceledi. Takip eden yıl boyunca, vakumu birkaç kez rafine etti ve 2 Haziran 1908'de süpürücüsü için bir patent aldı.
Döner bir yol süpürme makinesini çalışırken izlerken, Spangler motoru bir tavan vantilatöründen bir halı süpürme makinesine monte etme ve süpürgenin arkasındaki kiri dışarı üfleyebilecek fan kanatlarını bir kancaya bağlamak için süpürücünün arkasındaki boşluğu en aza indirme konseptini edindi. kir torbası (dükkandan ödünç aldığı bir yastık kılıfı). Motor milinden ahşap silindir fırça rulosuna deri tabanlı bir kayış bağladı ve anlaşmayı sağlayan bir fırça çubuğu. Sonraki denemesinde, birincil vücut olarak bir kazık temizleme sabunu alanı kullandı. Folwell Binasını temizlemek için icadını verimli bir şekilde kullandı. Bu konudaki yaratıcılığını ortaya koyan Spangler, uzun zamandır bir teneke alan, bir yastık kılıfı, bir elektrikli vantilatör ve bir fırçayla uğraşmayı şu anda ham elektrikli süpürge olarak kabul ettiğimiz bir şey haline getirdi. Spangler ona “emme süpürücü” dedi.
Spangler astımlıydı. Neredeyse 60 yaşında ve ağır bir hastalığa yakalanmış, çalıştığı yerdeki perakendecinin içindeki halıyı süpürmek gibi yorucu ve tozlu işlerden rahatsız olmuştu. İşyerinde kullandığı halı süpürgesinin öksürüğünün kaynağı olduğundan şüpheleniyordu. Koroner kalpte bir tamirci, düşüncelerini elektrikli bir halı süpürücü yaratmaya koydu. [2]
Daha sonra Folwell Binası içinde bulunan Zollinger Dept. Mağazasında temizlikçi olarak çalıştı. Canton, Ohio'daki genel halk meydanının kuzeybatı köşesinde yer almaktadır. (Yüksek yer 1907'de Elks Kulübü tarafından işgal edildi ve kalan döşeme Wm. R. Zollinger Dept. Mağazası tarafından işgal edildi.)
1897'de bir velocipede vagonu için patent aldı ve icadını Springfield, Ohio'daki bir kuruluşa satın aldı. O, yeni “fiziğin veya alanın karışımı” tur tekerlekleri üzerine monte edilmiş olduğunu iddia etti. [1] Bisiklet benzer zamanlarda oldukça yaygın hale geldi ve vagonun satışına müdahale etti.
Spangler'a 1887'de bir tahıl hasat makinesinin patenti verildi. Kayar arka panel sacdan yapılmış olduğu gibi kesin yeni ve faydalı geliştirmeler icat etti. Sıradan bir arka paneli kaldırdı ve platformun genişliğini yönetmek ve onu çeşitli büyüklükteki damarlara göre ayarlamak için kayar arka paneli sağladı. Ayrıca saman veya tahılın bukle makinesine sarılmasını önleyen koruyucular yerleştirdi. Spangler, 1893'te patenti alınan karma bir ot tırmığı ve ot otunu icat etti. Kendine özgü birliği sayesinde, tek bir makinede karışık bir ot tırmığı ve ot otunu sunabiliyor ve böylece fiyatı düşürüyordu. Satışı için başarısız ve kısa ömürlü bir organizasyon kurdu.
Akron'a geçtikten sonra Spangler, erkek kardeşiyle birlikte erkek mobilyalarını tanıtmaya başladı. Ayrıca Aultman Company'de satıcı olarak çalıştı.
21 Mayıs 1874'te Spangler, Elista (Lettie) Amanda Holtz ile evlendi. Üç çocukları vardı, Clarence, Francis ve Jennie. 1880'de Akron'a taşındılar.
Spangler, 20 Kasım 1848'de Bay William Spangler'ın Bayan Elizabeth Lind Spangler'ın on çocuğundan biriydi. Spangler hanesi başlangıçta Plains Township, Pennsylvania'dandı ve Stark County, Ohio'ya yerleşti.
Spangler DE-96 - Tarihçe
saat 4'te Johnson'ın adamları, On İkinci Kolordu birliklerini geri göndererek karşı saldırıya uğradıklarında, Steuart'ın askerleri kendilerini tepede kapana kısılmış buldular. Sağ alayları, 1. ve 3. Kuzey Carolina, zirveden gelen güçlü Birlik tüfek ateşi ve konumunun hemen batısındaki ormana giren Birlik alayları tarafından sabitlendi. Baltimore Pike'daki birlik topçusu, bu korkunç ateşe karşı savunmasız, adamlarının etrafındaki ağaçları patlattı.
Çatışmanın zirvesinde, iki Birlik alayına - 2. Massachusetts ve 27. Indiana'ya, Steuart'ın adamlarının kilitli olduğu tepeye doğru avcı erleri göndermeleri emredildi. Emir, alay komutanlarına teslim edildiğinde, tam ölçekli bir saldırı için. İnanılmaz, 2. Massachusetts'ten Yarbay Charles Mudge memurlarına, "Çocuklar, bu bir cinayet. Ama bunlar bizim emirlerimiz!" Saldırı bir felaketti. İki alay, pınarın hemen güneyindeki çayıra hücum ederken, yalnızca Steuart'tan değil, Brig Virginians'tan da tüfek ateşiyle üç taraftan vuruldular. Steuart'ın hattının sol tarafını desteklemek için gelen General Walker'ın tugayı. Saldırı sırasında vurularak öldürülen Albay Mudge da dahil olmak üzere her iki alay da ağır kayıplar verdi.
|Spangler'ın Baharı|
|Spangler'ın Baharı Savaşı. Gettysburg NMP'si.|
|1863'te Spangler'ın Baharı|
|Savaşlar ve Liderler|
Spangler's Spring'in ünü ve efsanesi, sonunda kıyılarını çiğneyen ve taş örtüleri yok eden pek çok ziyaretçinin zarar görmesine neden oldu. Baharı korumak için, Birleşik Devletler Savaş Departmanı 1895'te sularına erişmek için küçük bir metal tuzak kapısı olan kalıcı bir taş ve beton örtü inşa etti. Askerlerin yıllar önce yaptığı gibi ziyaretçilerin susuzluğunu gidermek için metal bir kepçe sağlandı. Bu uygulama, savaş alanının yönetimi Milli Park Servisi'ne atandıktan kısa bir süre sonra durduruldu. Yeraltı suyunun kirlenme olasılığı nedeniyle, Spangler's Spring'in suları artık kamu tüketimi için mevcut değildir.
|Spangler'ın Baharı ve Gettysburg Savaşı|
|Resmi Gettysburg Savaş Alanı Tur Haritası|
|Spangler'ın Baharı bugün|
|Gettysburg NMP'si|
|Spangler's Spring Savaşı, Gettysburg|
|Spangler's Spring Savaşı, 2 Temmuz 1863|
|Spangler's Spring Savaşı, Gettysburg|
|Spangler's Spring Savaşı, 2 Temmuz 1863|
Önerilen Kaynaklar : Gettysburg --Culp's Hill and Cemetery Hill (Civil War America ) (Ciltli). Açıklama: Harry Pfanz, daha önceki ünlü kitabı Gettysburg —The Second Day'in bu arkadaşında, Potomac Ordusu ile Robert E. Lee'nin Kuzey Virginia Ordusu'nun Cemetery Hill ve Culp's Hill's 2 ve 3 Temmuz 1863'te Gettysburg'da yapılan en kritik çarpışmalardan 8212'si. Pfanz, yarışmanın her aşamasının ayrıntılı taktiksel açıklamalarını sunar ve her iki taraftaki generallerin aldığı kararlar ile arasındaki etkileşimi araştırır. Özellikle, Konfederasyon Korgeneral Richard S. Ewell'in 1 Temmuz'daki ilk güney zaferinden sonra Mezarlık Tepesi'ne saldırmama konusundaki tartışmalı kararına ışık tutuyor. Aşağıda devam etti.
Pfanz ayrıca, Gettysburg kasabasını Konfederasyon işgali, şehrin güney ucunda ve tepelerin önünde çarpışmalar, Culp's Hill'de göğüs kafesi kullanımı ve aralarında küçük ama kesin bir mücadele olan savaşın diğer göze çarpan özelliklerini araştırıyor. Birlik süvarileri ve Stonewall Tugayı. Yazar Hakkında: Harry W. Pfanz, Gettysburg --The First Day ve Gettysburg --The Second Day kitaplarının yazarıdır. İkinci Dünya Savaşı sırasında bir teğmen, topçu, on yıl boyunca Gettysburg Ulusal Askeri Parkı'nda tarihçi olarak hizmet etti ve 1981'de Ulusal Park Servisi Baş Tarihçisi pozisyonundan emekli oldu. Uygun bir Amazon olan Pfanz'dan ek kitaplar satın almak için Arama Kutusu bu sayfanın alt kısmında sağlanır.
Önerilen Kaynak : The Artillery of Gettysburg (Hardcover). Açıklama: Konfederasyonun Kuzey'i son büyük işgalinin zirvesi olan Temmuz 1863'teki Gettysburg savaşı, Güney'in Kuzey'e karşı saldırı stratejisinin de sonunu belirleyen yıkıcı bir yenilgiydi. Bu savaştan savaşın sonuna kadar, Konfederasyon orduları büyük ölçüde savunmada kaldı. Gettysburg Topçusu 1-3 Temmuz 1863 ihtilafı sırasında topçuların rolüne düşündürücü bir bakış. Aşağıda devam etti.
Gettysburg kampanyası sırasında, topçu her iki orduda da saygıyı kazanmıştı. Savunma amaçlı kullanıldığında, saldıran oluşumları bozabilir ve savaşın sonuçlarını değiştirebilir. Hücumda, saldırıdan önce düşman pozisyonlarını yumuşatabilir. Sonuçlar hemen belli olmasa bile, güçlü topçu desteğinin psikolojik etkileri piyadeyi destekleyebilir ve düşmanı caydırabilirdi. Nihayetinde, piyade ve topçu dalları birbirine bağımlı hale geldi, çünkü topçu, düşman piyadeleri tarafından yok edilmemesi veya ele geçirilmemesi için piyade desteğine ihtiyaç duyuyordu. Kuzey Virginia Konfederasyon Ordusu, 1863 Şubat'ında birbirine bağlı komuta sistemini değiştirmişti. Bundan önce, bataryalar tugaylara tahsis edildi, ancak şimdi her piyade tümenine atanmışlardı, böylece komuta yapısını ademi merkezileştirdi ve General Robert için daha zor hale getirdi. E. Lee ve topçu şefi Brig. General William Pendleton, savaş alanındaki konuşlanmalarını kontrol etmek için. Potomac Birlik Ordusu, çeşitli şekillerde üstün topçu yeteneklerine sahipti. Gettysburg'da Federal topçu 372 topa ve Konfederasyon 283'e sahipti. İşleri daha da kötüleştirmek için, Konfederasyon topçusu, mermilerin çok erken, çok geç veya hiç patlamamasına neden olan sigortaların kalitesi tarafından sıklıkla engellendi. Birlik Brig veren bir komuta yapısı ile birleştirildiğinde. General Henry Hunt -Güneyli mevkidaşının kuvvetleri üzerinde sahip olduğundan daha doğrudan kontrol- Federal ordu Gettysburg çevresindeki kırsalda kesin bir avantaja sahipti. Bradley M. Gottfried, iki ordunun topçularını nasıl kullandığı, farklı silah türlerinin savaşta nasıl işlediği ve her birini kullanma stratejileri hakkında fikir veriyor. Topçuların her iki ordu için savaşın “ebb ve akışını” nasıl etkilediğini gösteriyor ve böylece Federal ve Birlik komutanlarının stratejilerini anlamanın benzersiz bir yolunu sunuyor.
Önerilen Kaynaklar : The History Buff's Guide to Gettysburg (Kilit Kişiler, Yerler ve Olaylar) (Önemli Kişiler, Yerler ve Olaylar). Tanım: Tarih kitaplarının çoğu, insanların, yerlerin, olayların ve tarihlerin kuru monologları olsa da, Tarih Meraklısının Kılavuzu ustaca yazılmıştır ve yalnızca birinci şahıs anlatımlarıyla değil, aynı zamanda kurnaz düzyazılarla da doludur. Örneğin, büyük komutanları tanıtırken, yazarlar temel olarak Konfederasyon Korgeneral Richard S. Ewell'i kelimenin tam anlamıyla bir tavuk olarak adlandırıyorlar. Aşağıda devam etti.
"Kel, böcek gözlü, gaga burunlu Dick Stoddard Ewell uçamayan bir faulün estetik çekiciliğine sahipti." Birkaç sayfa sonra durumu dengelemek için, federal Tümgeneral George Gordon Meade'in 'yoğun soğuk bakışlı, düşünceli bir gargoyle, doğasıyla mükemmel bir adım içinde bir görüntü' gibi göründüğünü söylüyorlar. Gettysburg rehberi olarak adlandırılsa da, bence İç Savaş için yetkili bir rehber. Herhangi bir tarih meraklısı veya İç Savaş meraklısı, hatta bu sıradan okuyucu bile onu almalı.
Önerilen Kaynaklar : Gettysburg Haritaları : Gettysburg Seferi, 3 Haziran - 13 Temmuz 1863 (ciltli). Tanım: Gettysburg muharebesi hakkında, İç Savaşın diğer tüm muharebelerinin toplamından daha fazla akademik ve fotoğrafik anlatım var ve bunun iyi bir nedeni var. Üç günlük manevra, saldırı ve karşı saldırı, kolordu büyüklüğündeki eylemlerden küçük birlik çatışmalarına kadar kelimenin tam anlamıyla sayısız karşılaşmadan oluşuyordu. Gettysburg, tüm kapsamına rağmen, savaşın en karmaşık ve anlaşılması zor muharebelerinden biri olmaya devam ediyor. Yazar Bradley Gottfried, bu çok yönlü katılımın araştırılmasına benzersiz bir yaklaşım sunuyor. Gettysburg Haritaları, tüm kampanyayı 140 ayrıntılı orijinal haritaya bölerek kampanya çalışmasında yeni bir çığır açıyor. Bu kartografik orijinaller, alay düzeyine indi ve Sivil Savaşçılar'a savaşın her zaman doruğa ulaşan savaşını incelemek için benzersiz ve büyüleyici bir yaklaşım sunuyor. Aşağıda devam etti.
Gettysburg Haritaları, tüm kampanyayı kapsayan otuz "eylem bölümü" sunar. Bunlar, savaş alanına gidiş gelişleri ve aradaki hemen hemen her önemli olayı içerir. Gottfried'in orijinal haritaları, her bir "eylem bölümünü" daha da zenginleştiriyor. Her bir harita parçasının anahtarı, Gettysburg hikayesini canlandıran yüzlerce askerin alıntılarını içeren ayrıntılı metindir. Bu sunum, okuyucuların 9 Haziran'da Brandy İstasyonu'ndaki büyük süvari çatışmasından 15 Temmuz 1863'te Konfederasyon birliklerinin Potomac Nehri boyunca son geri çekilmesine kadar, kampanyanın neredeyse her bölümünde bir haritayı ve metni kolayca ve hızlı bir şekilde bulmalarını sağlar. Savaşın ciddi öğrencileri, kapsamlı ve güvenilir son notları takdir edeceklerdir. Ayrıca kitabı savaş alanına yaptıkları gezilerde de yanlarında getirmek isteyeceklerdir. Kolay koltuk veya Gettysburg'un kutsal toprağını ezmek için mükemmel olan Gettysburg Haritaları, her ciddi ve savaşın sıradan öğrencisi.
Önerilen Kaynak : Gettysburg, Stephen W. Sears (640 sayfa) (3 Kasım 2004). Açıklama: Sears, Amerika'nın en çok çalışılan İç Savaş muharebesinin bu kapsamlı çalışmasıyla başka bir başyapıt sunuyor. Beginning with Lee's meeting with Davis in May 1863, where he argued in favor of marching north, to take pressure off both Vicksburg and Confederate logistics. It ends with the battered Army of Northern Virginia re-crossing the Potomac just two months later and with Meade unwilling to drive his equally battered Army of the Potomac into a desperate pursuit. In between is the balanced, clear and detailed story of how tens-of-thousands of men became casualties, and how Confederate independence on that battlefield was put forever out of reach. The author is fair and balanced. Aşağıda devam etti.
He discusses the shortcomings of Dan Sickles, who advanced against orders on the second day Oliver Howard, whose Corps broke and was routed on the first day and Richard Ewell, who decided not to take Culp's Hill on the first night, when that might have been decisive. Sears also makes a strong argument that Lee was not fully in control of his army on the march or in the battle, a view conceived in his gripping narrative of Pickett's Charge, which makes many aspects of that nightmare much clearer than previous studies. A must have for the Civil War buff and anyone remotely interested in American history.
Recommended Reading: The Gettysburg Campaign: A Study in Command ( 928 pages ). Description: Coddington's research is one of the most thorough and detailed studies of the Gettysburg Campaign. Exhaustive in scope and scale, Coddington delivers, with unrivaled research, in-depth battle descriptions and a complete history of the regiments involved. Aşağıda devam etti.
This is a must read for anyone seriously interested in American history and what transpired and shaped a nation on those pivotal days in July 1863.
Recommended Reading : ONE CONTINUOUS FIGHT: The Retreat from Gettysburg and the Pursuit of Lee's Army of Northern Virginia , July 4-14, 1863 (Hardcover) (June 2008 ). Description: The titanic three-day battle of Gettysburg left 50,000 casualties in its wake, a battered Southern army far from its base of supplies, and a rich historiographic legacy. Thousands of books and articles cover nearly every aspect of the battle, but not a single volume focuses on the military aspects of the monumentally important movements of the armies to and across the Potomac River . One Continuous Fight: The Retreat from Gettysburg and the Pursuit of Lee's Army of Northern Virginia, July 4-14, 1863 is the first detailed military history of Lee's retreat and the Union effort to catch and destroy the wounded Army of Northern Virginia. Against steep odds and encumbered with thousands of casualties, Confederate commander Robert E. Lee's post-battle task was to successfully withdraw his army across the Potomac River. Union commander George G. Meade's equally difficult assignment was to intercept the effort and destroy his enemy. The responsibility for defending the exposed Southern columns belonged to cavalry chieftain James Ewell Brown (JEB) Stuart. If Stuart fumbled his famous ride north to Gettysburg , his generalship during the retreat more than redeemed his flagging reputation. The ten days of retreat triggered nearly two dozen skirmishes and major engagements, including fighting at Granite Hill, Monterey Pass , Hagerstown , Williamsport , Funkstown, Boonsboro, and Falling Waters. Aşağıda devam etti.
President Abraham Lincoln was thankful for the early July battlefield victory, but disappointed that General Meade was unable to surround and crush the Confederates before they found safety on the far side of the Potomac . Exactly what Meade did to try to intercept the fleeing Confederates, and how the Southerners managed to defend their army and ponderous 17-mile long wagon train of wounded until crossing into western Virginia on the early morning of July 14, is the subject of this study. One Continuous Fight draws upon a massive array of documents, letters, diaries, newspaper accounts, and published primary and secondary sources. These long-ignored foundational sources allow the authors, each widely known for their expertise in Civil War cavalry operations, to describe carefully each engagement. The result is a rich and comprehensive study loaded with incisive tactical commentary, new perspectives on the strategic role of the Southern and Northern cavalry, and fresh insights on every engagement, large and small, fought during the retreat. The retreat from Gettysburg was so punctuated with fighting that a soldier felt compelled to describe it as "One Continuous Fight." Until now, few students fully realized the accuracy of that description. Complimented with 18 original maps, dozens of photos, and a complete driving tour with GPS coordinates of the entire retreat, One Continuous Fight is an essential book for every student of the American Civil War in general, and for the student of Gettysburg in particular. About the Authors: Eric J. Wittenberg has written widely on Civil War cavalry operations. His books include Glory Enough for All (2002), The Union Cavalry Comes of Age (2003), and The Battle of Monroe's Crossroads and the Civil War's Final Campaign (2005). He lives in Columbus , Ohio . J. David Petruzzi is the author of several magazine articles on Eastern Theater cavalry operations, conducts tours of cavalry sites of the Gettysburg Campaign, and is the author of the popular "Buford's Boys." A long time student of the Gettysburg Campaign, Michael Nugent is a retired US Army Armored Cavalry Officer and the descendant of a Civil War Cavalry soldier. He has previously written for several military publications. Nugent lives in Wells, Maine .
Spangler DE-96 - History
My DPhil focused on the family of the Lorraine-Guise, as exemplars of foreign princes at the court of Louis XIV, with emphasis on the family's finances, marriage contracts, wills, roles for women, and roles at court, in the French provinces, and on the wider European stage.
More recently I have been researching and writing about frontier identities in an early modern, pre-nationalistic context. This work focuses on the border regions between France, Germany and the Low Countries. Within this context, I am embarking on a new study of the court and nobles of the Duchy of Lorraine (16th to 18th centuries).
Other side projects I continue to pursue include a more in-depth examination of same-sex relationships between princes at the French court the political and cultural roles of kings' brothers ('Monsieur') and further exploration of the position in noble society of 'women alone'--widows and spinsters--in early modern France.
Exploiting the turbulence and strife of sixteenth-century France, the House of Guise arose from a. more Exploiting the turbulence and strife of sixteenth-century France, the House of Guise arose from a provincial power base to establish themselves as dominant political players in France and indeed Europe, marrying within royal and princely circles and occupying the most important ecclesiastical and military positions. Propelled by ambitions derived from their position as cadets of a minor sovereign house, they represent a cadre of early modern elites who are difficult to categorise neatly: neither fully sovereign princes nor fully subject nobility. They might have spent most of their time in one state, France, but their interests were always ‘trans-national’ contested spaces far from the major centres of monarchical power – from the Ardennes to the Italian peninsula – were frequent theatres of activity for semi-sovereign border families such as the Lorraine-Guise. This nexus of activity, and the interplay between princely status and representation, is the subject of this book.
The essays in this collection approach Guise aims, ambitions and self-fashioning using this ‘trans-national’ dimension as context: their desire for increased royal (rather than merely princely) power and prestige, and the use of representation (visual and literary) in order to achieve it. Guise claims to thrones and territories from Jerusalem to Naples are explored, alongside the Guise ‘dream of Italy’, with in-depth studies of Henry of Lorraine, fifth Duke of Guise, and his attempts in the mid-seventeenth century to gain a throne in Naples. The combination of the violence and drama of their lives at the centres of European power and their adroit use of publicity ensured that versions of their strongly delineated images were appropriated by chroniclers, playwrights and artists, in which they sometimes featured as they would have wished, as heroes and heroines, frequently as villains, and ultimately as characters in the narratives of national heritage.
James M. Spangler
While working as a janitor at a department store in Canton, Ohio, James Murray Spangler invented a portable electric vacuum cleaner. The vacuum cleaner's design was upright, and it used a cloth bag to collect the dirt that was vacuumed up. Spangler first tested his invention in 1907 and patented it after a number of modifications in 1908. He founded the Electric Suction Sweeper Company to manufacture his design.
Ultimately, Spangler's invention became known as the Hoover vacuum cleaner. William Hoover was married to Spangler's first cousin, who purchased one of Spangler's early models. Intrigued by the new machine, Hoover invested in Spangler's company. He eventually became president of the Electric Suction Sweeper Company. In 1922, Hoover renamed the company the Hoover Company. Under Hoover's direction, many improvements were made in the design of the vacuum cleaner and new sales strategies were tested. The Hoover Company, with its headquarters based in North Canton, Ohio, became one of the most successful and well-known vacuum cleaner manufacturers in the world. Hoover's success means that most people today associate the vacuum cleaner with him, rather than with Spangler.
What Were the Types of Jobs Available in Colonial Delaware?
Colonial Delaware provided a variety of jobs, including agriculture, trading of fur and material goods, shipbuilding, fishing, working in grist mills and producing paper products. Colonial Delaware provided a temperate climate, making agriculture the primary economic activity. Delaware's coastal location and key ports necessitated maritime commerce, including shipbuilding and repairing.
Farmers in colonial Delaware supported the local populations with food and revenue. Crops during the colonial era included wheat, rye, oat, corn, flaxseed, hay and produce. Corn and wheat served as staple crops for Delaware residents, while farmers exported the rest. Wheat from the northern region of Delaware proved superior to wheat crops from the southern region, while the economy of southern Delaware drew support primarily from fishing and shell-fishing. Although a lucrative business, agriculture did not produce revenue year-round.
During the winter months, Delaware citizens served as traders, exchanging products such as clothing and food for fur pelts from Native Americans. Women participated too, crafting and selling woven woolen and cloth items these products equated with currency, helping families purchase winter essentials. Paper mills and grist mills employed citizens in urbanized areas, as did port-side shipbuilding factories. Citizens constructed canoes, trading vessels, yachts and barges. In addition to trading with Native Americans, native Delaware citizens participated in sales and exchanges with other colonial territories, swapping goods and services for economic growth.
College Events & Traditions
Assassins
A “deadly” game that draws shifty eyes all over campus, causing roommates to betray each other and even some Trumbullians to hide in showers. Although unofficially played since the late 1980s, the current incarnation of the Trumbull Assassin game was developed and run by Jon Gruenberg (TC ’95).
Trumbull Crier
Every town has a crier, and so does Trumbull. Every week, the Crier (or Trumcrier) has traditionally shouted from the balcony of the dining hall, “It’s six o’clock in Trumbull College, and all is well!” and made announcements of upcoming events. The first Trumbull Town Crier was Jeremy Monthy (TC ’95), who came up with the concept, made and wore the tricorn hat fitted with bull horns, and began each announcement, “Moo-ye, moo-ye.”
The Trumbulletin
This is Trumbull’s tabloid magazine and the oldest residential college publication at Yale, although it has been waning as of late, with nary an issue in more than two and a half years. The name of the tabloid has actually changed starting as the Trumbulllian, then the Trumbull Times, then the Trumbull Newsletter, then the Trumbulletin.
Rumble in Trumbull
Trumbullians combat with massive foam gloves. Favorite past Rumbles include Jews vs. Gentiles and various competitions among suites. The traditional master vs. dean match, however, has not taken place within the past few years.
Pamplona
Trumbullians celebrate the end of Spring classes with food, music, competitions, and the Running of the Bulls.
Running of the Bulls
A raucous run through Cross Campus and Berkeley College. It usually occurs on the day of Pamplona.
Potty Court Frisbee
A game popular in the 1970s and 1980s played in the Potty Court by two teams of two players each. The general idea was to try to throw a frisbee through the wrought iron arch at the one end of the courtyard from the other arch while the other team’s two players tried to stop it. Defenders could stand on and lean out from the low stone wall next to each arch, and could hang from the arch, but could not touch the walkway under the arch. The attempts alternated between the teams with a scoring system that gave more points for getting the frisbee through the smaller gaps in the arch.
To discourage defenders from committing to defense of the arch before the opponent threw, the thrower could also score a point for a shot that hit the wrought iron fencing next to the arch. The first team to get seven points won. The game included arcane terminology for the different point levels, including a “Grundel” for a more difficult throw. Other than the frisbee, the only other equipment used were leather gloves (optional) for hanging from the sharp wrought iron. A 1970 Yale Daily News article gives an overview of the game and profiles some early enthusiasts.
Cornhole
This has become increasingly popular among Trumbull seniors. The game involves throwing a series of four bean-bags across to the other team’s board, scoring 1 point for each that remains on the board, 3 points if it falls through a hole in the middle. After both teams have gone, the difference between their points is taken, and that difference is awarded to the winning team.
Potty Court Statue
The statue is a likeness of The Thinker by Rodin, but parodies it by placing the thinker on a toilet. The court, Potty Court, is Trumbull’s western most courtyard and is unlike any other at Yale in that the court takes its name from a statue. Trumbull seniors annually paint the Potty Court Statue prior to graduation.
Trumbull College Prizes
ROBERT E. LEWIS, JR., MEMORIAL TROPHY. For that Yale College senior who best demonstrates the ideals of athletic leadership and sportsmanship in intercollege competition.
JOHN SPANGLER NICHOLAS CUP. Awarded to that senior who has achieved the highest academic rank.
JOHN SPANGLER NICHOLAS PRIZE (1964). Mrs. Nicholas in memory of her husband, John Spangler Nicholas, Ph.D. 1921. For a junior in Trumbull College of outstanding character and leadership to be selected by the Head and Fellows of the College.
JOHN SPANGLER NICHOLAS SCHOLARSHIP (1964). Friends and associates of Mr. Nicholas. For a student of sterling character and high intellectual ability.
DEAN TEMPLE MEMORIAL TROPHY. Awarded to a senior for distinguished performance in intercollege athletics.
TRUMBULL FELLOWS’ PRIZE. For that student who has done the most to encourage student-faculty relations.
Notable Alumni
Les Aspin (1960, History, the Arts, and Letters)
United States Representative and Secretary of Defense
Susan Bysiewicz (1983, Scholars of the House)
Secretary of State for the State of Connecticut
Anderson Cooper (1989, Political Science)
Anchor of CNN’s Anderson Cooper 360°
Sharon Isbin (1978, Music)
Classical guitarist
David Lempert (1980, Economics & Political Science)
Anthropologist, author, human rights lawyer
Ron Livingston (1989, Theater Studies and Literature)
Aktör
Dana Milbank (1990, Political Science)
Political journalist
Allison Silverman (1994, Humanities)
Writer for The Daily Show and The Colbert Report
Oliver Stone (attended)
Academy Award-winning director
Ted Tally (1974, Drama)
Playwright, Academy Award-winning screenwriter