Büyük Britanya
Nükleer yaratmak için pratik araştırmalar оружия İngiliz Adaları'nda 1940 yılında başladığı deneysel olarak elde edilen verilere dayanarak, kritik bir kütle oluşturmak için gerekli olan yaklaşık uranyum-235 miktarının bulunduğu tespit edildi. Aynı zamanda, Cavendish Laboratuvarı'nda, ilk deneyler ağır suya dayanan bir nötron moderatörlü uranyum oksit için bir laboratuvar reaktörü ile yapıldı. 1942'te, uranyum izotop gaz karışımlarının membran ayırma ekipmanı üretildi. 1943 yılında, İngiltere’deki savaşın ortasında ilk pilot uranyum metal üretimi başlatıldı.
Nükleer araştırmalara dahil olan tüm İngiliz sanayi kuruluşları ve laboratuvarlarının Alman bombardımanlarının operasyon alanı içinde olduğu göz önüne alındığında, endüstriyel ölçekte uranyum zenginleştirme ile ilgili çalışmanın pratik kısmı Kanada'da büyük nükleer reaktörlerin yapımına devam edilmesine karar verildi. Bununla birlikte, Manhattan Projesi başladıktan sonra, Amerika Birleşik Devletleri'nde atom bombası oluşturma çalışmalarının yoğunlaştığına göre, Churchill ve Roosevelt arasında gizli bir anlaşma imzalandı. Adil olmak gerekirse, bunun tamamen haklı bir karar olduğu söylenmelidir. O sırada, İngiltere'nin hızla nükleer silahlar inşa etmesi için yeterince uranyum, finansal, endüstriyel ve entelektüel kaynak yoktu.
Ağustos ayında, dünya atom bombasının farkına vardığında, 1945, kendi nükleer silahlarına yönelik ilk pratik adım, İngiliz Kabinesinin bir "Ad Hoc Komitesi 75" kurma kararıydı. Bu yapı üzerinde, 1947'e kadar, nükleer araştırma sorumluluğunun atandığı görüldü.
İngiliz liderliği, müttefik ilişkiler çerçevesinde Amerikalıların nükleer sırları İngiltere ile paylaşacaklarını umuyordu. Ama acımasız bir hayal kırıklığı için içerideydiler. Roosevelt'in ölümünden sonra, bu bölgedeki iki ülke arasındaki işbirliğine ilişkin Churchill ile yaptığı sözlü anlaşma kaybedildi. 1946’te ABD, nükleer teknoloji ve fissile materyallerin diğer ülkelere transferini yasaklayan Atom Enerjisi Yasasını kabul etti. Ancak, yakında, Büyük Britanya’nın ABD’nin en yakın müttefiki olduğu gerçeği göz önüne alındığında, tutumunda bazı tedbirler alınmıştır. Ve SSCB’de yapılan nükleer testlerden sonra, Amerikalılar İngiliz nükleer silahlarının oluşturulmasında doğrudan yardım sağlamaya başladılar. Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık arasındaki 1958'te imzalanan Karşılıklı Savunma Anlaşması, İngiliz uzmanlarının ve bilim adamlarının, yabancıların ABD nükleer sırlarına ve laboratuvar araştırmalarına mümkün olan en iyi şekilde erişmesini sağladı. Aynı zamanda, bu anlaşmanın imzalanmasından sonra, İngiltere nükleer alandaki ulusal egemenliğinin önemli bir bölümünü kaybetti. 60’in başlamasından bu yana, İngiliz stratejik nükleer silahları ABD’nin kontrolü altında kaldı.
1947’te İngiliz nükleer programı resmen başlatıldı. O zamana kadar, İngiliz bilim adamları, ilk Amerikan atom bombasının tasarımı ve özellikleri hakkında zaten bir fikir edindiler ve mesele, bu bilginin sadece pratikte uygulanmasıydı. İngilizler hemen, daha etkileyici ve daha umut verici bir plütonyum bombası yaratmaya odaklandı.
İngiliz nükleer silahları yaratma programı, İngiltere'nin Belçika Kongo'daki (şimdi Kongo Demokratik Cumhuriyeti) zengin uranyum madenlerine sınırsız erişimi olduğu gerçeği ile büyük ölçüde kolaylaştırıldı.
1948'te İngiliz nükleer endüstrisinin oluşumu başladı. Araştırma merkezleri, uranyum zenginleştirme tesisleri ve nükleer reaktörlerin yapımı Woolwich, Kapenhurst ve Fort Holsted'de yapıldı. Hinton'da bölünebilir malzemeleri çıkarmak ve işlemek için kimyasal ve metalurjik bir tesis inşa edildi ve İrlanda Denizi'nin kıyısında, Siskale kasabası yakınlarında plütonyum üreten iki grafit gazı nükleer reaktörü çalışmaya başladı. Nükleer suçlamaların toplanması Berkshire'da yapıldı.
İlk İngiliz plütonyum yükü, 1952'in ikinci yarısında test edilmeye hazırdı. Britanya Adaları bölgesi, yüksek nüfus yoğunluğu ve bir patlamanın sonuçlarının öngörülememesi nedeniyle test için uygun değildi. Kanadalı yetkililer kategorik olarak evde nükleer bir patlama yapmayı reddetti. Tüm bu faktörler göz önüne alınarak Avustralya'da Monte Bello adalarında bir test yapılması kararlaştırıldı.
Test için ilk İngiliz nükleer ücretinin hazırlanması
50’in başlangıcında, bir ada ülkesi olarak İngilizler, tüm Avrupa’ya uçacak olan Sovyet bombardıman uçaklarından daha fazlası, limanlara ve deniz üslerine gizlice yaklaşıp nükleer torpidolara saldırabilecek denizaltılardan korkuyorlardı. Bu nedenle, ilk İngiliz testi nükleer patlaması su altındaydı, İngiliz amiralleri kıyıdan nükleer bir patlamanın olası sonuçlarını, özellikle de gemiler ve kara tesisleri üzerindeki etkilerini değerlendirmek istedi.
Nükleer yük, Trimouille adasından 271 m'de bulunan lagünün içinde bulunan fırkateyn HMS Plym'in (K400) altına asıldı. “Kasırga” sembolü altında yapılan nükleer test Ekim 3 1952 yılında yapıldı, patlamanın gücü TNT'de 25 kt idi.
İlk İngiliz nükleer patlamasının fotoğrafı
Patlamanın bir sonucu olarak, fırkateyn kelimenin tam anlamıyla buharlaştı, erimiş metal sıçradı, sahile ulaştı, vejetasyona ateş açtı. Deniz tabanında, patlama bölgesinde, 6 m derinliğinde ve 200 m çapında bir krater oluşturuldu.
Одновременно с ядерными испытаниями в Великобритании ударными темпами шла выработка оружейного плутония для изготовления ядерных бомб, получивших, согласно «радужному коду», принятому в Великобритании, обозначение «Голубой Дунай». Конструктивно по внутреннему устройству эти бомбы были близки к американским Mk 4. Кроме uçak свободнопадающих ядерных бомб этот ядерный заряд использовался при создании ядерных фугасов, их установка планировалась на пути наступающих советских tank армий в Европе. Позже конструкция заряда была доработана, и с целью экономии стало использоваться ядро плутония, разбавленное ураном. По разным оценкам в Великобритании собрали от 20 до 58 ядерных зарядов этого типа. Стоимость производства одной бомбы «Голубой Дунай» составляла около 1 млн. ф. ст.
7,8 m uzunluğundaki ilk seri İngiliz atom bombası aerodinamik bir şekle sahipti ve yaklaşık 4500 kg ağırlığındaydı. Mavi Tuna nükleer bombalarının gücü 15 ile 40 CT arasında değişiyordu. Patlamanın yüksekliğini belirlemek için, karşılıklı olarak iki kopyalayan barometrik sigorta kullanıldı. İlk İngiliz nükleer bombanın güvenilirliğinin ve verimliliğinin, kullanımdan hemen önce kurulan bir güç kaynağı olarak hacimli kurşun pillerin kullanılması nedeniyle arzu edildiğine inanılıyordu.
İlk İngiliz nükleer bomba "Mavi Tuna" nın düzeni
Bomba bir bombardıman uçağının üzerine yerleştirildiğinde, sabitleyici empennage düştükten sonra gelişti ve açıldı. Taşıyıcıları Valiant bombardıman uçaklarıydı. Bu jetler maksimum 900 km / s hıza ve dıştan takma tanklı - 7240 km.
Daha sonra, Mavi Tuna bombalarıyla iki tip V bombacısı daha silahlandırıldı: "Victor" ve "Vulcan". Britanya Adaları'ndaki hava limanlarından hareket ederek, bu uçaklar Doğu Avrupa ve SSCB'nin Avrupa kısmındaki hedeflere karşı nükleer saldırı sağlama yeteneğine sahipti.
Avro Vulcan bombacısı açık bir bombardıman uçağı ile
Monte Bello'nun Avustralya adalarında iki nükleer test daha yapıldı, ancak bu alanda tam teşekküllü bir test kompleksi oluşturulamaması nedeniyle, daha sonra İngiliz nükleer testleri Güney Avustralya'nın çöl bölgesindeki Emu Sahası ve Maraling test sahalarına transfer edildi. Monte Bello bölgesindeki radyasyon arka planı doğal olandan farklı olmasına rağmen, adalar şimdi herkes tarafından rahatça ziyaret ediliyor ve kıyı sularında balık avı yapılıyor.
Avustralya'nın çölünde, Adelaide'nin kuzey-batısındaki 450 km'de bir nükleer test sahasının yapımı, Monte-Bello adalarında yapılan testlerin başlamasından önce bile başladı. Çöp sahası için yer seçimi, büyük yerleşim yerlerinin test edilmesi ve uzaklığı için uygun iklim koşullarına ek olarak, yakındaki demiryolu hattından da kaynaklanıyordu ve bölgede birkaç pist vardı. İlk iki nükleer test Emu Field adlı bir alanda yapıldı. Ancak önemli radyasyon kirliliği ve olumsuz koşullar nedeniyle, bunlar daha sonra Maraling'deki topraklara transfer edildi.
Google Earth’ün Uydu görüntüsü: Maraling sitesinde İngiliz nükleer testinin yapıldığı yer
1955'ten 1963'e kadar olan sürede, burada 1'ten 27 CT'ye kadar değişen yedi atmosferik nükleer patlama gerçekleşti. Doğrudan Maraling bölgesindeki nükleer patlamalara ek olarak, yangın ve nükleer olmayan patlamalara maruz kaldığında güvenlik önlemlerini ve nükleer şarjların dayanıklılığını çözmek için çatlak malzeme ile saha çalışmaları yapılmıştır.
Avustralya’da radyonüklidlerle kontamine olmuş bir nükleer test sahasında laboratuvar binası
Nükleer patlamalar ve radyoaktif maddelerle yapılan deneyler sonucunda, depolama sahasının toprakları ciddi radyasyon kirliliğine maruz kaldı. Adelaide ve Melbourne kentlerinde radyasyon geçmişinin önemli bir kısmı kaydedildi. 2000'ten önce, İngiliz hükümeti depolama alanını temizlemek için 110 milyon dolardan fazla harcadı. Ayrıca, eski siviller ve radyasyondan etkilenen askeri personel tarafından da önemli miktarlar alındı. Avustralya pamukçuk kabilesine tazminat olarak 13 milyon dolardan fazla para ödendi.
1956’te, ilk İngiliz NPP Calder Hall’ı Sellafield’de faaliyete geçti, elektriğe ek olarak plütonyum önemli miktarda üretildi. 1959'te, Chepelkross'da benzer reaktörlerle başka bir nükleer santral devreye alındı. Bu, bölünebilir malzemelerin üretimini önemli ölçüde arttırmayı ve yeni nükleer bomba türleri yaratmayı mümkün kıldı.
1961'te, Maraling'deki test patlamalarından sonra, çeşitli değişikliklerde 5-20 CT gücüne sahip ilk İngiliz taktik nükleer bomba “Kızıl Sakal” hizmete girdi.
Taktik nükleer bomba "Redbeard"
Yeni bir nükleer bombanın plütonyum-uranyum çekirdeğinin büyüklüğü ve bileşimi “Mavi Tuna” ile benzer iken, yeni aktüatörler, otomasyon ve güç sistemleri kullandı. Hacimli barometrik sensörler yerine, bir radyo altimetre kullanılmış ve bir yedek sigorta olarak bir kontak sigortası kullanılmıştır. Elektrik eşleştirilmiş turbo-jeneratörler tarafından üretildi, hava döndürüldüğü hava bomba kafasındaki deliklerden uçaktan düştükten sonra geldi. Sıfırlamadan önce, otomasyon ve ısıtma uçak gemisinin onboard ağından gerçekleştirildi.
Применение новых технических решений позволило уменьшить вес бомбы до рекордных по тем временам 800 кг. Это сделало носителями бомбы не только V-бомбардировщики, но и бомбардировщики «Канберра», и самолёты палубной авиации. В общей сложности для бомбардировщиков предназначалось 110 ядерных бомб «Рыжая борода», из них 48 было складировано на Кипре и ещё столько же в Сингапуре. В распоряжении британской палубной авиации было 35 бомб, как правило, на одном авианосце находилось 5 ядерных зарядов. Носителями бомб «Рыжая борода» во donanma çelik güverte bombardıman uçakları "Bukkanir".
İngiliz uçak gemisi güvertesinde Blackburn Korsan bombardıman uçakları
Ancak, tüm avantajlara rağmen, “Kızıl Sakal” yüzyılın küçük ağırlığı ve boyutları çok uzun değildi. 10 yıllarca hizmet verdikten sonra, bu nükleer bomba daha gelişmiş modellerle değiştirildi. Görünüşe göre, bu, bu tür bir nükleer bombanın işletiminde tam bir güvenlik garantisinin imkansızlığından kaynaklanıyor. Bu yüzden güverte havacılığının uçağı, iç bölmede bomba ile bir uçak gemisinin güvertesine inmesi kesinlikle yasaklandı. Hava Kuvvetleri uçağının uçakta bomba ile inmesi için, uzak hava üsleri tahsis edildi. Orada uzmanlar tarafından kontroller ve araştırmalar yapıldıktan sonra “çekirdek” bombadan çıkarıldı ve ayrı ayrı ana hava alanına taşındı.
1954 yazında, İngiltere kabine bir termonükleer silah geliştirme programı başlattı. Grapple Operasyonu'nun bir parçası olarak bir İngiliz hidrojen bombasının ilk testi, Malden Adası'nda yılın Mayıs 15'inde gerçekleştirildi. Vickers Valiant bombardıman uçağına atılan bir hava bombasıydı. Patlamanın hesaplanan gücü 1957 Mt derecesinde olmalıydı, ancak gerçek enerji çıkışı 1 kt değerini aşmadı.
Kepçe-1 patlama
31 Mayıs 1957, “Orange Herald” adlı bir cihazın testi Malden'de gerçekleşti. Bu savaş başlığının İngiliz balistik füzeleri ile donatılacağı varsayılmıştır. Bununla birlikte, testler sırasında yaklaşık 700 CT gücüne ulaşılmış olmasına rağmen, bu seçeneğin kabul edilemez olduğu kabul edildi. Bomba, 117 kg civarında uranyum-235 kullandığından, İngiltere'de yıllık uranyum-235 üretiminin 120 kg civarında olmasına rağmen. Ancak bu yükün test edilmesi, 400 CT kapasitesine sahip "Yeşil Çimen" olarak bilinen küçük ölçekli bir nükleer bomba ortaya çıkmasına neden oldu. Bombanın gücündeki azalma, uranyumun tasarrufundan kaynaklanıyordu, bombanın savaş başlığında 75 kg civarındaydı. Toplam beş bu tür bombalar üretildi ve eski Mavi Tuna bombalarından çıkan birlikler kullanıldı.
150 CT gücüne sahip son menekşe granit bombası, Malden 19'in Haziran 1957'inde patladı. Modern tahminlere göre, üç testin hepsi de başarısız oldu ve İngiliz fizikçiler tarafından seçilen bir nükleer patlayıcı cihazın gücünü artırmanın yollarının boşluğunu gösterdi. Ana enerji salımı, “termonükleer yakıt” üzerinde değil, pahalı uranyum-235'te yapıldığı için.
1957-1958’te, Kiribati’nin (Noel Adası) nehri üzerinde nükleer testlere devam edildi, bu alanda altı atmosferik patlama meydana geldi. Testlerin Malden'den devredilmesi zamandan ve paradan tasarruf etme arzusundan kaynaklandı. Nisan ayında, Grab-Y Operasyonunun bir parçası olarak adadan uzak olmayan 1958, 3 Mt kapasiteli ilk İngiliz hidrojen bombası havaya uçuruldu. Bu başarı ABD'den elde edilen lityum-6 deuterid kullanımı ve Amerikan teknik ve bilimsel yardımı ile sağlandı.
Nükleer testlerin pratik sonucu, son derece kusurlu nükleer bombalar "Mavi Tuna" nın yerini alan megaton sınıfı "Sarı Güneş MK 60" / "Kırmızı Kar" ın 2-x termonükleer şarjlarının başlangıcında İngiliz uzun menzilli havacılığının benimsenmesiydi. Bu serideki 100 termonükleer bombalar hakkında toplanan toplam, 1973 yılına kadar hizmette kaldılar.
"Sarı Güneş Mk 2"
Özelliklerine göre, İngiliz termonükleer bombaları, Amerikan 28 Mark 1,1 Mt. Ancak Amerikan serbest düşme bombalarının aksine, İngiliz ürünleri fren paraşütleriyle donatılmadı, yörüngedeki frenlemeleri baş kısmının düz şeklinden kaynaklanıyordu.
Uzun menzilli havacılıkta hacimli termonükleer bombaların nispeten kısa çalışması, büyük ölçüde, 60'in ikinci yarısında, İngiliz bombardıman bölgesinde bulunan Sovyet stratejik tesislerinin çoğunun, C-75 hava savunma sistemi tarafından kontrol edildiğinden ve uçuş rotasındaki hava sahasının sürekli radar tarafından kontrol edildiğinden kaynaklanmaktadır. alanı. Aynı zamanda, Sovyet avcı havacılık alayları Su-9 ve MiG-21 süpersonik kitlesini yeniden donatmaya başladı. Bu gibi koşullarda, İngiliz sesaltı bombardıman uçakları, SSCB'nin sağlam bir hava savunma sistemi ile korunan nesnelere çarpmak gerçekçi değildi.
Stratejik nükleer silahlar alanında, balistik füzelerin yaşı ilerliyordu ve İngilizler, operasyonlarını uzatmak ve hızla yaşlanan stratejik bombardıman uçaklarının savaş kabiliyetlerini arttırmak için onları nükleer savaş başlıklarıyla süpersonik kruvaziyer füzelerine donatmaya karar verdi.
1963’te, Victor ve Vulcan bombardıman uçaklarının roketi, “Mavi Çelik” (“Mavi Çelik”) olarak bildiğimiz bir roketti. Çeşitli kaynaklara göre, 40'ten 50'e kadar cruise füzeleri üretildi. Çok büyük bir roketti. Ağırlığı - 6 800 kg, uzunluk -10,7 m, ve tüylenme aralığı - 4 m idi.
Avro Vulcan bombacıyı durdurdu Blue Steel
Füze, 200 CT savaş başlıkları veya 1Mt ile donatıldı. Gazyağı ve hidrojen peroksitle çalışan sıvı jet motoru, 2,5 M'yi hızlandırması için hızlandırdı. Ancak, henüz kabul edildiğinde, “Mavi Stilin” eski olduğu ortaya çıktı. Fırlatma menzili 240 km'yi geçmedi ve rokete hazırlık ve yakıt ikmali çok karmaşık ve tehlikeli prosedürlerdi. MK 1А'nın alçak irtifa versiyonunun kabul edilmesinden kısa bir süre sonra ortaya çıktığı gerçeğiyle bile füze kurtarılmadı. 1969'te, bu tipteki tüm CR'ler kapatıldı.
En gelişmiş serbest düşüşlü İngiliz nükleer bombası, 177 yılı sonunda resmen hizmete giren WE 1966 idi. Ancak, seri üretime yalnızca 1973 yılında başladı. Bomba üç versiyonda üretildi: “A” - 10 CT, “B” - 450 CT, “C” - 200 CT. Modifikasyon "A", donanmada derinlik yükü olarak da kullanılabilecek, 282 kg ağırlığında olan bir taktik bombadır. Taktik ve stratejik taşıyıcılarda 457 kg ağırlığındaki "B" ve "C" modifikasyonları kullanılmıştır. BİZ 177 bombalar patlamanın gücünü önceden ayarlama yeteneğine sahipti. Toplamda, tüm değişikliklerden 300'ten fazla bomba toplandı.
BİZ 177
WE 177 bombasının kökeni belli değil. Geliştirildiği zaman, Büyük Britanya nükleer silahlar alanındaki bağımsızlığını çoktan yitirmişti ve Karşılıklı Savunma Anlaşması'nın imzalanmasından sonra, tüm çalışmalar ABD kontrolünde yapıldı. 60-x'in ikinci yarısından bu yana, tüm İngiliz nükleer testleri Nevada'daki sahada yapıldı. Birçok uzman B177 Amerikan termonükleer bomba ailesinde uygulanan çözümlerin WE 61 oluşturmak için kullanıldığına inanmaya meyillidir. BİZ 177 bombaları uzun süredir İngiliz nükleer cephaneliğindeydi, servisleri 1998 yılında sona erdi. Bundan sonra, İngiliz havacılık silahlarının bileşimi, nükleer imha silahları olarak kaldı.
Zaten 50'in ikinci yarısında, uzun vadeli bombardıman uçaklarının yakın gelecekte garantili nükleer saldırı sağlayamayacağı İngiliz askeri ve siyasi liderliğine açıklık kazandı. Buna ek olarak, hantal V bombardıman uçağının sağlam barınaklara yerleştirilmesi imkansızdı ve Sovyet orta menzilli füzeler için ev üslerinde çok savunmasızlardı. Amerikan MRMT PGM-1959 "Tor" un 60'inin 17 yılında Birleşik Krallık'ta konuşlandırılması gerçeği, büyük ölçüde yalnızca İngilizlerin konumunu kötüleştirerek, SSCB'yi önleyici eylemlerde bulunma durumunun kötüleşmesi durumunda kışkırttı.
Mevcut durumda, İngiltere'nin kısa bir süre için stratejik görevleri çözebilecek, hava savunma silahlarına zarar vermeyecek ve ani bir nükleer saldırının sonucu olarak imhadan kaçınmak için yüksek hareket kabiliyetine sahip bir silaha ihtiyacı vardı.
Tam o sırada, ABD ve SSCB'de, nükleer enerji santrallerine sahip ilk denizaltılar teorik olarak sınırsız su altı seyahatine sahipti. Gemideki balistik füzelerin bulunduğu nükleer denizaltı, İngiltere'nin nükleer caydırıcılık stratejisine mükemmel bir şekilde uyuyor. Sıfırdan karmaşık ve yüksek teknolojili denizaltı füze gemilerini ve füzelerini tasarlamanın ve inşa etmenin onlar için çok zaman alacağını anlayan İngilizler, denizaşırı müttefiklerine yardım için döndü.
60-x'in başlangıcında, İngiltere'deki Amerikan LaFayette sınıfı SSBN'deki belgeleri aldıktan sonra, benzer bir sınıftaki kendi teknesinin tasarımına başlandı. 1963'te inşaat “Çözünürlük” tipi dört denizaltı serisinde başladı. Amerikan tekneleriyle karşılaştırıldığında, daha önce İngiliz denizaltılarında kullanılan teknik çözümler göz önüne alınarak proje tamamlandı. Dışa doğru, bu, modifiye edilmiş konturlarda ve yatay dümenlerin kabinden gövdenin burnuna transferinde ortaya çıkmıştır.
Loch Körfezi'nde SSHB HMS Çözünürlük (S22)
Resolutions serisinin baş gemisi - yılın 1967 ekim ayında filoya transfer edildi. Tüm İngiliz denizaltı stratejik füze taşıyıcılarının daimi üssü Clyde deniz üssü idi.
Google Earth Uydu Görüntüsü: Clyde Navy'deki İngiliz SSBN'ler
İlk aşamada, İngiliz SSBN'ler, 16 SLBM "Polaris-A3" ile, 4600 km'ye kadar fırlatma menziliyle donatıldı. Füzeler, 200 m civarında KVO ile 600 kt'a kadar üç baş başlığı olan saçma tip savaş başlıkları taşıyordu.Bu savaş başlıkları, birbirinden 60-70 km uzaklıktaki münferit yakın hedeflere vurabilir. “Çözüm” tipi SSBN'lere yerleştirilen füzeler için, 144 nükleer savaş başlıkları üretildi. Dört tekneden birinin savaş devriyelerinde sürekli denizde, ikisi de yelken açmaya hazır durumda, biri de boş SLBM'lerin onarımında denizde olduğu gerçeğini göz önüne alarak bu miktar yeterli görülmüştür. 1980'te, iki adet 3 CT savaş başlığı ve füze savunma silahı bulunan modernize Polaris-A225ТК füzesi başlatıldı. 1987 tarafından, tüm Polaris-A3, katı yakıtların iyileştirilmesi ve değiştirilmesi için bir programdan geçti.
Polaris A3 Londra'daki Müzede
"Çözünürlük" türündeki son iki tekne, 1996 yılında filonun dövüş operasyonlarından çekildi. Şu anda, ilk neslin dört İngiliz SSBN'sinin tamamı Rosyt üssünde çamurda. Bunların kullanımı 2016 yılı için planlanmış, reaktörlerin gövdeden kesilmesi için uzaktan kumandalı robotların kullanılması planlanmıştır.
Google Earth’ün Uydu görüntüsü: NOS Rosyt’te “Çözünürlük” türündeki İngiliz SSBN’leri
80'in ortasında, İngiliz liderliği, yeni nesil tekneleri silahlandırmak için Trident-2 (D5) SLBM'lerini tedarik etmek için Amerika Birleşik Devletleri tarafından ilkeli bir anlaşma sağladı. Daha uzun menzilli bir füze alma niyetindeki ana sebep, İngiliz SSBN devriyesi alanlarını Sovyet kıyılarından uzağa itme ve böylece savaş istikrarlarını arttırma isteği oldu.
Trident 2 füzelerinin nükleer savaş başlıklarının geliştirilmesi ve üretilmesi İngiltere'de gerçekleştirildi. Bu bağlamda, yılın nisan ayındaki 22’inden 1983’ten 26’in Kasım’ındaki 1991’e kadar, Nevada’daki Amerikan nükleer test sahasında 20 - 150 CT kapasitesine sahip yedi yeraltı nükleer testi yapılmıştır. British Trident-2 için İngiliz savaş başlıklarının yapısal olarak Amerikan termonükleer W-76'ine yakın olduğuna inanılıyor. Ancak bunlar patlama gücünün kademeli olarak ayarlanması olasılığına göre farklılık gösterir: 1, 5-10 ve 100 CT.
SLBM Trident 2
90-x in başında İngiliz filosundaki SSBN'nin yerine "Çözünürlük" yerine "Vanguard" yazın. Amerika Birleşik Devletleri'nde bu tekneler için 58 SLBM "Trident-2" satın alındı. Bu miktar, her biri 16 füzesi taşıyan dört yeni nesil tekne donatmak için yeterli değil.
HMS Vanguard (S28)
Ekonomiden dolayı, dörtten biri bir tekne sürekli olarak tamir edildiğinden, İngilizler daha az füze ile karşı karşıya kalmaya karar verdi. Azaltılmış SLBM'lerin yanı sıra, her rokette daha az sayıda savaş başlığı bırakılmasına karar verilmiştir.
İngiliz medyasında muharebe devriyeleri hakkındaki her gemide bildirildiği gibi, füzelere 48 tarafından sağlananlar yerine sadece 96 savaş başlıkları takıldı.
Şu anda, Trident-2 SLBM'li Vanguard tipi SSBN, İngiliz stratejik nükleer silahlarının tek taşıyıcısıdır. İngiltere Savunma Bakanlığı'nın planlarına göre, Trident-2 füzeleri en azından 2024 yılına kadar hizmette olacak. İngiltere'deki stratejik taşıyıcılara ek olarak, görünüşe göre, torpidolar için hala nükleer savaş başlıkları var. İngiltere Dışişleri Bakanlığı başkanı William Hague'nin açıklamasına göre, kullanıma hazır nükleer savaş başlığı sayısı 160 birimi, toplam sayı 225 başlık başlığı. Birleşik Krallık’ın, BM Güvenlik Konseyi’nin daimi üyeleri olan dünya nükleer güçler topluluğu tarafından resmen tanınan beşinin en mütevazı nükleer cephaneliğine sahip olduğu belirtilebilir.
Göre:
http://nuclearweaponarchive.org/Uk/UKOrigin.html
http://www.talkurbex.com/locations/penitential-institution-military-exploration/a-view-inside-the-secret-atomic-weapons-research-establishment-awre/
http://nuclearweaponarchive.org/Uk/UKArsenalDev.html