İspanyol kadın takımının bu yaz yaptığı en kolay şeyin Dünya Kupası’nı kazanmak olduğu ortaya çıktı. Ülkenin kadın düşmanı, neandertal futbol federasyonunu 21. yüzyıla sürüklemenin çok daha zor olduğu ortaya çıktı.
Ancak oyuncuların milli takıma yönelik boykotu, federasyonun genel sekreteri Andreu Camps’in görevden alınmasına ve organizasyonun tamamen elden geçirilmesine yol açtıktan sonra nihayet bunu gerçekleştirme yolunda olabilirler. İlk başarının, yani Dünya Kupası şampiyonluğunun ardından ikinci başarının gelmesi gerektiği gerçeği, sanki daha fazlasına ihtiyaç varmış gibi, kadın sporcular için sadece kazanmanın yeterli olmadığının bir kanıtıdır.
Ne kadar boşa harcanmış bir fırsat. Dünya Kupası’nda şimdiye kadarki en kötü performansının ardından üst sıralarda yer alan ABD sarsılırken, aynı zamanda U-17 ve U-20 seviyelerinde son dünya şampiyonu olan İspanya, Amerikalıların boşa çıkardığı tahta geçmeli. Bunun yerine oyuncular, kadın ve profesyonel sporcu olarak onurları için kendi patronlarıyla savaşmak zorunda kalıyorlar ve Dünya Kupası zaferlerinin ihtişamı çalınıyor. O an bir dönüm noktası haline geldi.
Savunma oyuncusu Irene Paredes, “İyi koşullarda ve bize saygı duyulan bir yerde oynamak istiyoruz” dedi. “Şu ana kadar bu imkansızdı.
“Yorulduk ve henüz tünelin sonundaki ışığı göremiyoruz. Bu çok yorucu. [But] Şu anda bir megafonumuz olduğunu biliyoruz.”
Erkek meslektaşlarından farklı olarak kadınlar, bazen ödül töreni sırasında cinsel saldırıya karşı mücadele ederken, zafer podyumlarını saygı, eşitlik ve destek talep etmek için sabun kutularına dönüştürmek zorunda kaldılar. Bu, kadınların kaydolduğu bir sorumluluk değil, ancak çoğunun madalyalarıyla birlikte kabul ettiği bir sorumluluk.
Amerikalı kadınların ücret eşitliğini kazanmak için otuz yıla ve Julie Foudy’den Abby Wambach’a, Alex Morgan ve Megan Rapinoe’ya kadar uzanan güçlü atlet-aktivistlerden oluşan bir bayrak takımına ihtiyacı vardı. Ancak dört Dünya Kupası ve dört Olimpiyat altın madalyası kazanma başarıları olmasaydı, insanlar oturup onların taleplerini dinler miydi?
Şimdi diğer ülkeler bu bayrağı devralıyor. 2019 yılına kadar ilk kadınlar Dünya Kupası maçını kazanamayan ve 2021 yılına kadar tam anlamıyla profesyonel bir kadınlar ligine sahip olmayan İspanya, artık tartışmasız kadın futbolu evreninin merkezinde yer alıyor. Milli takımlarının benzersiz başarısının yanı sıra (Barselona, kadınlar Dünya Kupası’nın üç şampiyonluğunu da aynı anda elinde bulunduran ilk ülke), Barcelona takımı son üç Şampiyonlar Ligi finalinden ikisini kazandı ve sadece iki lig maçını kaybetti. son dört sezon.
Geçtiğimiz yıl Barselona, her ikisi de 91.500’ü aşan seyirci sayısıyla kadın futbol tarihinin en büyük iki seyircisini ağırladı. İspanya’da insanlar kadın futboluna ilgi gösteriyor ve oyuncular da kendilerinden önceki Amerikalılar gibi platformu ele geçiriyor. Ve yalnız değiller.
Bu yaz ilk kez Dünya Kupası’na çıkacak olan İrlandalı oyuncular, federasyonlarının kötü muamelesinden kamuoyuna şikayette bulundular ve geçen yıl kabul edilen eşit ücret anlaşması da dahil olmak üzere bir dizi kurumsal değişikliğe zorlandılar. Avustralya ve Norveç de son yıllarda eşit ücret için başarılı bir şekilde mücadele etti.
Son Olimpiyat şampiyonu Kanada takımı, maaş anlaşmazlığı nedeniyle geçen Şubat ayında grev yapmakla tehdit ederken, hem Nijerya hem de Güney Afrika bu yazki turnuva öncesinde maçları veya antrenmanları boykot etmişti.
Fransa’nın en iyi oyuncularından birkaçı artık uzun süredir teknik direktör Corinne Diacre’de oynamayacaklarını söyleyince federasyon onu kovdu. Açıkça görülüyor ki kadın futbolcular yoruldu ve seslerini duyurmak için ısrar ediyorlar.
İspanya’nın kadınları Dünya Kupası’na katıldı ve zaten federasyonlarıyla mücadeleye kilitlenmiş durumdaydı. Geçen yılın sonlarında 15 oyuncu, Jorge Vilda teknik direktör olduğu sürece milli takıma alınmamayı talep etmişti. Federasyon en sonunda oyuncularla görüşmelere başladı ancak bundan ya da takımın boykot tehdidinden pek bir şey çıkmadı, bu yüzden Vilda teknik direktör olarak kaldı ve İspanya’yı ilk Dünya Kupası şampiyonluğuna taşıdı.
İşte o zaman işler gerçekten raydan çıktı.
Sidney’deki şampiyonluk maçının ardından İspanyol federasyonu başkanı Luis Rubiales sahaya hücum etti ve Athenea del Castillo’yu bir patates çuvalı gibi omzunun üzerinden öne doğru kaldırdı. Daha sonra kupa sunumu sırasında ellerini Jenni Hermoso’nun başının her iki yanına koyup, onu kendine çekip, rızası olmadan ağzından öptüğü görüntüler, global TV’de canlı yayınlandı.
Rubiales ve federasyondaki savunucularının, diğerlerinin cinsel saldırı olarak gördüğü zafere coşkulu bir tepki olarak gördükleri şey.
Rubiales’in kadınlara karşı uygunsuz davranışlarda bulunmakla suçlandığı ilk sefer ya da ikinci ya da üçüncü sefer değildi. Peki neden aynı zamanda UEFA başkan yardımcısı olan Rubiales’in İspanya ve Avrupa’nın geri kalanında kadın futbolunun gelişimini, sponsorluğunu ve tanıtımını denetleyen iki koltuğa sahip olmasına izin verildi?
Bir haftadan kısa bir süre sonra, Vilda’ya yeni bir sözleşme teklif edilmesinin ve Rubiales’in istifa taleplerini meydan okurcasına reddetmesinin ardından, milli takım havuzundaki 81 kadın – iki erkek milli takım oyuncusuyla birlikte – eğer Rubiales görevde kalırsa İspanya adına oynamayacaklarını söyledi. . Vilda’nın tüm teknik ekibi de protesto amacıyla istifa ettiğinde, menajerin pozisyonu savunulamaz hale geldi ve Eylül ayı başlarında kovuldu. Beş gün sonra Rubiales istifa etti.
İspanya federasyonu fırtınayı atlatabileceklerini düşünüyordu. Oyuncular aksini kanıtladı.
Bu boykotu bitirmedi. Bu olay, geçen Çarşamba günü şafak sökmeden hemen önce, hükümetin oyuncuların, İspanya federasyonunun ve oyuncular sendikası FUTPRO’nun katıldığı yaklaşık yedi saat süren toplantılara müdahale ederek acil reform çağrısı yapan bir anlaşmanın şekillendirilmesine yardımcı olmasının ardından gerçekleşti.
Anlaşmanın bir parçası olarak, Camps de dahil olmak üzere federasyonun en az yedi kıdemli üyesi istifa edecek veya görevden alınacak ve takım artık kadın takımı olarak değil, sadece İspanyol milli takımı olarak anılacak.
Yıldız orta saha oyuncusu Alexia Putellas, TUDN’e şunları söyledi: “Hepimiz aynı şeyi istiyoruz: Erkekler futbolunda yıllardır olduğu gibi mesleğimize de saygı gösterilmesini istiyoruz.” “Oyuncular arasındaki birlik ilk adımdır. Bırakmak istediğimiz miras, artık bu konularda endişelenmelerine gerek kalmamasıdır.”
İki gün sonra, İspanyol kadınlar Dünya Kupası’ndan bu yana ilk kez sahaya döndüler ve İsveç’i UEFA Uluslar Ligi maçında Rubiales’in Avustralya’da omuzlarına aldığı Del Castillo’nun golüyle mağlup ettiler. Her zamanki gibi olması gerekiyordu, ancak ilk 11 oyuncu maçtan önce fotoğrafçılara poz verdiğinde, işlerin artık olağan şekilde yapılmayacağını fark ettiler: Her oyuncu, takımın yeni sloganı “se acabó”yu göstermek için yumruklarını sıktı. Bileklerinde siyah kalemle (bitti) yazıyor.
İspanyol kadınları bu mücadeleye daha yeni başlıyor.
⚽ Kevin Baxter’la Futbol Üzerine’nin son bölümünü okudunuz. Haftalık sütun sizi perde arkasına götürüyor ve benzersiz hikayelere ışık tutuyor. Bu haftaki bölümde Baxter’ı dinleyin Galaksinin Köşesi podcast’i.