Aşırı bir ahlâkçılık var Hristiyanlıkta; güzellik tümüyle gözde kaçırılmış durumda. Oysa bütün felsefe için güzellik dışsal bir üstünlük, tehlike, rahatsızlık vb. değil, tıpkı erdem gibi Tanrı'nın bir bağışıdır. Erdem kadar değerlidir güzellik; güzel bir kadın tanrısal bir amacı, bir niyeti ifade eder; tıpkı dâhi bir erkek ve erdemli bir kadın gibi. Kadın da bunu bilir, bununla gurur duyar. Bedeninde taşıdığı bu sınırsız zenginliği içgüdüsel olarak duyumsayan kadın bilir ki, aklı, yeteneği, ciddi bir takım erdemleri olmasa da, sahip olduğu bu şey ilahi varlığın en önemli tezahürlerinden biridir: Dünyada sahip olduğu bu en güzel armağanı göstermesi, sahip olduğu eşsiz mücevheri sergilemesi nasıl yasaklanabilir?
Süslenmekle görevini yerine getirir kadın; bir sanattır yaptığı şey, üstelik de -bir açıdan- sanatların en güzeli, en incesi. Akılları bir karış havada bazı insanların dudaklarında beliren kinayeli gülüşler hiç utandırmamalı bizi. İnsan bedenini, yani mükemmelliği süslemek, güzelleştirmek gibi zorlu bir sorunun cesaretle üstesinden gelen Yunanlı sanatçıyı deha olarak nitelendirirken, Tanrı'nın en güzel yaratısı olan kadın güzelliğini çaput sorunundan ibaretmiş gibi görmek istiyoruz. Bütün o zerafeti, inceliğiyle bir kadın kıyafeti, başlı başına bir sanattır, kendine özgü bir yüce sanat.