Geçen Cumartesi öğleden sonra Batı 63. Cadde’nin ortasından geçerken dev bir kuklayı takip ediyorduk – bütün bir kalabalık Küçük Amal’ın arkasında yürüyorduk.
Ünlü Handspring Puppet Company’nin bir ürünü olan 12 fit uzunluğundaki Suriyeli mülteci çocuk, kendi gözleriyle onu bir anlığına görmek için geniş meydanı dolduracak olan halkını selamlamak için Lincoln Center’a gidiyordu. ve telefonlarında karşılaşmanın kanıtını yakalayın.
tarafından körüklenen kıvraklık sosyal medya kampanya – ve elbette, göçmenlerin ve sığınmacıların Cumhuriyetçi valiler tarafından kuzeye götürüldüğü ve kuzeye götürüldüğüyle ilgili son manşetlerde de – Küçük Amal, şu anda New York’taki en sıcak ünlü ve ona hayran kitleleri çekiyor. düzinelerce planlanmış görünüm.
Geçen yıldan beri, küresel göçmen krizinin sempatik, yüksek profilli bir amblemi olan Avrupa’yı dolaştı. Bu beş ilçedeki şu anki 19 günlük turu sadece 2 Ekim’e kadar sürüyor ve her zaman olduğu gibi rağbet gören ziyaretçilerle zaman sınırı onun prestijini artırıyor.
Benim için, siyasi tiyatroya ilgi duyan bir kukla hayranı olan Küçük Amal -gövdesine ayaklıklar takılmış bir kuklacı ve kollarını kontrol eden iki kuklacı tarafından yönetiliyor- neredeyse otomatik bir büyü olmalıydı. Yine de, 15 Eylül’de, New York Halk Kütüphanesi’nin Stephen A. Schwarzman Binası’nın önündeki Beşinci Cadde’de, onu incelemeye ilk gittiğimde beni üşüttü. ulaşmış. Patience’ı kucaklamak için eğildiğinde bile, ünlü mermer aslanlardan birihareketsizdim.
Amal 10 yaşında ama devasa elleri ve güçlü çenesiyle bana ressamların çocukların sadece minyatür yetişkinler olmadığını anlamalarından önceki bir çocuğun resimlerinden birini hatırlattı. Daha da kötüsü, olay bir fotoğraf operasyonundan biraz daha fazlası gibi geldi. Acaba gerçekten bizzat deneyimlenmesi mi gerekiyordu – aslında tiyatro sayılır mı – yoksa bu sözsüz kuklanın asıl amacı, her yerde insanların gördüğü göz alıcı mekanlarda fotoğraf ve videolara kaydedilen bir nesne olmak mı? dünya tanıyacak.
Sonra, geçen hafta sonu, kalbim aniden yarıldı. Batı 63. Cadde’nin ağaçlarla çevrili bu bölümünde, Amal’a eşlik eden bando, “When the Saints Go Marching In”in şenlikli bir yorumuna girdi ve o yürürken dans etmeye başladı. Nazik, canlandırıcı bir sıçramaydı ve onu tamamen büyüleyici yaptı.
O günün ilerleyen saatlerinde, bir polis eskortu tarafından yolu temizlenen Amal, Central Park West’te başka bir alayı yönetti. Grubu çalarken, biz sokakta birlikte yürüdük – yetişkinler, omuzlara binen küçük çocuklar, ara sıra köpek. Ruh hali canlı, mutlu, nazikti.
Aslında, bir mültecinin onuruna şehir çapında bir parti için söylenecek bir şey var – sadece bir kukla olsa bile, St. Ann’s Warehouse’un onu buraya getirmesine yardım edecek kadar iyi bağlantıları olsa bile. Sembolik davranış önemlidir.
İleride, Amal’ın uzun kahverengi saçları esintiyle sallandı, daha uzakta olanlar için bir işaret olan parlak kırmızı bir kurdele ile süslendi. Aklımdan beni tamamen şaşırtan bir düşünce geçti. Roma Katoliği olarak yetiştirilmeme rağmen, dindar değilim ve kesinlikle İncil ayetlerinin bilincimde uçuşmasına alışık değilim.
Yine de, orada, kaçınılmaz olarak, İşaya’dan bir dize vardı: “ve onlara küçük bir çocuk önderlik edecek.”
Yudum.
Tabii ki, Küçük Amal’ın amacı budur – kuklacılığın ve en silahsız haliyle tiyatronun içgüdüsel gücünü kullanmak, bizi hissettirmek ve aramızdaki en savunmasız olanlara ne borçlu olduğumuzu düşünmeye ikna etmek. Ve nihayetinde, muhtemelen, bu ahlaki zorunluluğa göre hareket etmek.
Ancak herhangi bir mesajın New York’taki büyük sahne setinde kaybolması çok kolay ve belki de şehrin kültürel kurumlarıyla işbirlikleri, içerikten yoksun, karşılıklı tanıtım fırsatları olarak karşımıza çıkabildiğinde daha da fazla. Amal Lincoln Center’ı ziyaret ettiğinde, bir amaç için çocuk büyükelçiden çok, izleyicileri kabul eden bir devlet adamı gibi görünüyordu. Bağlam kaybolmuştu; onsuz, gördüğünü söyleyebilmek isteyeceğin, buz gibi bir gösteri olarak kaydetti.
Yine de görseller müthişti – müzisyenler Metropolitan Opera Binası’nın balkonundan ona serenat yapıyorlardı – ve insanlar ona yaklaşmak, o devasa ellere dokunmak için can atıyordu. Gerçekten yaklaşıp tam üstünüzde belirmesi şaşırtıcı. Yukarı baktığında gördüğün tek şey, o kocaman, kahverengi, yanıp sönen gözleriyle onun kocaman yüzü. (Aslında harika bir fotoğraf yapar.)
Pazar sabahı Amal’ı geç saatlerde, uçsuz bucaksız ön kapının yüksekliğine hiçbir engel teşkil etmediği ve bir ilahinin sözlerinin özellikle uygun olduğu St. Patrick Katedrali’ne kadar takip ettim – onun için değil, geri kalanımız için çok fazla: Bana yaptığını, halkımdan en küçüğüne yapıyorsun.”
Ve Pazartesi sabahı erken saatlerde, Coney Island, Brooklyn’e kadar onu takip ettim, orada çaresizce tahta kaldırımda gezindi, o sırada müşteriler için açık olmayan arabaların kapılarından içeri baktı. Karnaval renkleri parladı, karamsar bulutlar pohpohlayıcı bir ışık saçtı ve bir iskelenin kenarından suya baktığında, ses dövülen dalgaların ve tıklanan kepenklerin sesiydi.
Eğer yapmacık görünüyorsa – ki, adil olmak gerekirse, öyleydi; Bu bir tiyatroydu – inatçı bir drone sinir bozucu bir şekilde tepede uçarken, bir toplama maiyetiyle birlikte uzun adımlarla yürürken, ona ilgi duyduğunu gösteren hiçbir şey yoktu. Bazı insanlar Amal’ı görmek için hacca gitmişler; diğerleri, tek parça mayo giymiş ve pembe mayo giymiş, şehvetli bir kadın gibi, sahil planlarından vazgeçmiş gibi görünüyordu.
Amal’ın o geceki performansı, yorgun bir çocuğun Dumbo’dan Brooklyn Bridge Park’taki cam duvarlı atlıkarıncaya nasıl sızdığını anlatan anlatısıyla zarif ve muhteşem olmalıydı. Ancak, Manhattan Köprüsü’nün gölgesindeki bir üçgen olan yürüyüşün başlangıç noktasından yola çıktığı andan itibaren bir şeyler yanlıştı.
Sadece yüzlerce kişi dar Arnavut kaldırımlı sokaklar için çok fazla değildi; akşamın ruhu da kapalıydı. en çok Şehrin mahallelerinin Instagramlanabilirliği, kalabalığın odak noktası bariz bir şekilde şutu çekmekti – ve Amal, o ışıkta muhteşem görünüyordu. (Kapağında gösterilen ultra-fotojenik noktada, oyalanarak durdu. The New Yorker’ın güncel sayısı.)
Ancak bu, dikkatli bir dinleyici kitlesinin neşeli karşılaması değildi; kontrolden çıkmış bir flaş mafyası gibi geldi. Ve atlıkarıncaya ulaştığımızda – ideal bir sahne olması gereken yüksek ve parlak bir şekilde aydınlatılmış bir alan – etrafı o kadar insanlarla çevriliydi ki, önde olmadıkça performansı görmek imkansızdı. 12 fit boyunda olmak bile Amal’a yardım edemezdi.
Yine de o akşamki yürüyüşle ilgili en ürkütücü şey, bağlılığın yerini takip almış olduğu duygusuydu. Taş ocağı gibi kukla mülteci ile bir av duygusu vardı. İnsanlar konum için itişip kakışıyor, birbirlerinin önünü kesiyor, Amal’ın nereye gittiğini tahmin etmeye ve oraya önce varmaya çalışıyorlardı.
Ve merak ediyorum, biraz endişeli bir şekilde, Cumartesi günü Brooklyn Köprüsü’ndeki yürüyüş hemen yaklaşıyor: Küçük Amal’ı kendimiz için mi mahvediyoruz?
Özellikle manzaralar nefes kesici olmaya söz verdiğinde, çizdiği saf sayılar sorununa bir çözüm olmayabilir. Ancak bir tiyatro ilkesi, onu canlı olarak daha iyi deneyimlemenin bir yolunu önerir.
Hazır ol.
İsterseniz birkaç fotoğraf çekin, bir video parçası. Ama çoğunlukla, sadece kameranı bırak, telefonunu kaldır. O anda orada olun, onunla birlikte yürüyün. Ve Hisset.
Kaynak : https://www.nytimes.com/2022/09/23/theater/little-amal-new-york.html