337 sayfa
Yapı Kredi Yayınları
Çeviri: Ziya Celayiroğlu
Gerçek bir olaydan esinlenerek yazılmış bir roman Ölü Gömme Törenleri. Yazar, lise öğrencisiyken bir değişim programıyla gittiği İzlanda'da, Agnes Magnusdottir'in (İzlanda'da idam edilen son kişiymiş) öyküsünü öğrenmiş ve çok etkilenmiş, çeşitli kaynaklardan yaptığı araştırmalara dayanarak bu romanı yazmış. Bölüm girişlerinde yer alan mektuplar ve belgeler de bu kaynaklardan alıntılarmış.
İki adamı öldürüp evi ateşe vermekle suçlanan 3 kişiden biridir Agnes. Ve mahkeme suçluların idamına karar verir.
Ancak idam gününe kadar Agnes'in bir ailenin yanına yerleştirilerek, orada çalışması uygun bulunur.
Mahkeme ayrıca son yolculuklarına hazırlanmaları için birer rahip de görevlendirir mahkumlara. Ancak Agnes mahkemenin tayin ettiği rahip yerine bir rahip yardımcısını tercih eder.
Mahkemenin hükmüne razı olan Agnes, insanların ona baktığında bir katili değil de sadece Agnes'i gördüğü zamanlara derin bir özlem duyar. Sadece anlatmak ve anlaşılmak ister...
İnfaza doğru geçen günler boyunca Agnes'in yanına yerleştiği aileyle ve rahiple ilişkileri, çocukluğundan başlayarak anlattığı hayat hikayesi çok başarılı bir şekilde harmanlanmış.
Ve bu roman, yazarın ilk eseriymiş! Şahsen romanın olay örgüsündeki ve anlatımındaki ustalık beni şaşırttı!
Ayrıca İzlandalılarda da hacamat varmış, ona da ayrı şaşırdım, sadece bize veya müslümanlara özgü bir şey zannediyordum. Biraz araştırınca kökeninin milattan önceki dönemlere dayandığını öğrendim.
Neyse konumuza geri dönersek:) Kitabın adı ve de konusu pek iç açıcı olmasa da kurgusu, akıcılığı, kendinizi tam da olayların içinde hissettiren betimlemeleri çok iyi!
Ve bir idam mahkumunun duyguları, gelgitleri, aklıyla ölümü kabullenmesine rağmen gönlünde müthiş bir yaşama arzusu duyması çok etkileyici bir biçimde yansıtılmış...
Altı Çizilenler:
"Ölmem gerektiğini söylediler. O adamların soluğunu çaldığım için benimkinin de çalınması gerektiğini söylediler. Hepimizin, karanlıkta rüzgarın uğultusuyla titreyen, yağlı-parlak birer mum alevi olduğumuzu düşleyebilirim. Odanın sessizliğinde ayak seslerini duyuyorum; bana doğru yaklaşan, beni mum gibi söndürüp, kül rengi bir duman halkasıyla birlikte canımı da yukarı üfleyecek olanların korkunç ayak seslerini. Gecenin içinde havaya karışıp yok olacağım. Bir tek onların görebildiği kendi ışıkları kalıncaya dek, tek tek, hepimizi söndürecekler. Ben nerede olacağım o zaman?" (Önsözden)
"Onca çabalamama karşın sürekli felaketten felakete koştum; kınına saplanmış bir bıçak gibiyim, yazgımdan kaçamıyorum."
"Ama benim, omuzlarımın üzerinde bir başım olduğunu gördüler ve düşünen bir kadına asla güvenilemeyeceğine inandılar."
"-Çukur bir avuç içinin ne anlama geldiğini biliyor musun? Bu bizim gibilerin gizemli bir yönleri olduğu anlamına geliyor. Dikkat etmezsek bu boşluk uğursuzlukla dolabilir. Bu çukuru ve içindeki karanlığı dünyaya gösterirsek bir felaket olabilir.
-Ama insan elinin biçimini nasıl değiştirebilir ki?
-Bir başka elin onu sarmasına izin vererek, Agnes."
"Bir süre sonra artık onun tartışmalarının ve açıkça dile getirdiği karanlık düşüncelerinin ağırlığı altında boğulmaya başladım. Dillerimizin oluşturduğu göçükte, söylediklerimiz ve demek istediklerinizin arasındaki çatlaklara yuvarlanıp, sonunda birbirimizi yitirdik, kendi ağzımızdan çıkan sözcüklere bile güvenmez olduk."
Kitap Tanıtımından: