Sorularımızın Cevabını Kuran’dan Nasıl Alırız?
Allah, iki hidrojen kelimesi yazdı. Sonra da bir oksijen. Oksijen kelimesinin iki yanına 104,45° lik açı sözcükleri ile hidrojen kelimelerini birleştirdi. Böylece su molekülü ayeti oluştu. Sonra o molekülün bir tarafına pozitif yük ayetini, diğer tarafına negatif yük ayetini kondurdu. Böylece su molekülleri (ayetleri) hidrojen bağını oluşturarak birbirine tutundular ve insana hayat veren su suresi oluştu. Biz de onu içtik. O Rabbimiz ki bize ayetleriyle böylece can verdi.
Allah, insanın adının anılmadığı bir dönemde türlü bitki ve hayvan kelimelerini, onları bir araya getiren kimyasal dönüşüm kelimelerini yazdı ve böylece petrol ayetini oluşturdu. Öncesinde ya da sonrasında demir ayetini ve diğer metalleri indirdi. Mekanik, statik ve kinetik ayetlerini, sürtünme gücü, suyun kaldırma kuvveti, elektrik akımı, yerçekimi ve türlü senkronizasyon ayetlerini yazdı. Sünnetullahı, kâinat ayetlerini her yere, her zerreye yaydı. Sonra zamanı geldiğinde, insan bu ayetleri birleştirip Allah’ın ne demek istediğini öğrendi ve kendisine otomobil, uçak, gemi ve uzay mekiği yaptı. Hiçbir şey bilmeyen insan, aradığını, ihtiyacı olanı, her seferinde kâinattaki o ayetleri birleştirerek buldu. Eğer insan bu ayetleri birleştirmeseydi ne bilgisayar yapabilirdi, ne televizyon ne de cep telefonu. Her yeni icat bir araya getirilen ayetlerden oluşur ve ortaya bir sure çıkar.
İşte tabiattaki ayetler ve işte Kuran bütünlüğü. Yeter ki insan Kuran’a baksın ve Kuran’a sorsun. Allah’ın sünneti değişmiyor. O öyle bir kitap ki tabiatla aynı sistemde çalışıyor. Bir konuyu mu anlamadın? Bir araya getir ilgili ayetleri, anlayacaksın. Ayetlerin cemi cevaplayacak, en güvenilir cevapları kendin bulacak, ehliyetini alacaksın. Sonra da anladığını yaşayacak, direksiyona kendin geçip, salat arabanı en emniyetli biçimde kendin kullanacaksın.
Ayetleri yeterince bir araya getirerek okursa kimisi otomobil yapar, kimisi gemi, kimisi de uzay mekiği. Anlayabildiğin, yapabildiğin kadarıyla, gücün, kaabiliyetin nispetinde yap arabanı. Gideceğin yol doğru yol olsun yeter. Ama yaptığım araba için suya, abdeste gerek yok, ben böyle de sürerim dersen, montajladığın araban iki metre sonra hararet yapar. Daha ileri gidemezsin. Cımbızla ayet seçip, sadece tekerlekle arabamı yürütürüm diyemezsin. Ya seçtiğin ayeti etraflıca düşünerek seçmeli ya da ilgili tüm ayetleri bir araya getirmelisin ki salatını uzay mekiğine çeviresin.
Namaz mı, oruç mu, abdest mi, şefaat mi, kurban mı, İbrahim mi, Zülkarneyn mi, Süleyman mı, Âdem mi, şeytan mı, miras mı, eti yenmeyen hayvanlar mı, her ne soruyorsan… Kuran’da hangi konuyu anlamıyorsan getir ilgili ayetleri bir araya. Oku ve düşün. Tefekkür et kâinatla beraber, az ya da çok anlayacaksın. Kuran’a sor. Cevap alacaksın. Orada sen göremesen de gerçeklerin yazdığını bilirsen, o gerçekleri er geç bulacaksın. Baştan “yok” dersen, baştan “ben anlamam” dersen ya da “başkası okusun bana anlatsın” dersen ve yahut da tembellik edersen ne yaptığın araba yürür, ne bindiğin gemi yüzebilir. Sorunlar birikince de “bu Kuran’ın bir işe yaradığı yok” bile der ve reddedersin. Oysaki işe yaramayan sensindir. Kullanmadığın aklınla bir araya getirmek istemediğin ayetlerin kabahati değil, senin nefsinin suçu, kendi kabahatindir. Bırak uçağının uçmamasını adımını bile atamamanın sebebi.
Bir şeyi öğrenmek istiyorsan, kalbin mutmain olarak mutlu olmak istiyorsan önce kendin sor Kuran’a. Yönünü belirle. Temel doğruyu bul. Tevhidi bul. Sonra alırsın takviyeni. Başkalarının Kuran’dan anladığıyla takviye etmeden önce, kendin getir ayetleri bir araya. Kendine bir araba yap. Başkasının arabasına özenme. Arada bir başka arabalara binsen de terk etme şu ayetleri. Sonra bak gör, senin araban en hızlısı ve en güveniliri olacak. Yeter ki deposuna yakıt koy, terk etme o Kuran’ı okumayı. “İhtiyacın olan” bütün cevapları orada bulacaksın.