Dumanlardan, alevlerden ve küllerden geçip Ege'nin kıyılarına attım kendimi. İlk durağım Marmaris'ti. Tanıdık, eş-dost ziyaretleri.
Çocukluk arkadaşlarımdan biriyle konuşuyorum, sarraflık yapıyor kendisi. Oradan nasıl bir malzeme çıkar bu köşe için demeyin, neyin nereden geleceği hiç belli olmuyor.
Sarraf dünyasında dolaşan bir söylentiyi aktardı bana.
Genç kızların başkaldırılarının sembolü oldu neredeyse Nil Karaibrahimgil'in "Tek taşımı kendim aldım" parçası biliyorsunuz.
Kesin rakamı bulma işini ekonomi servislerine bırakayım ama özellikle Anadolu'da tek taş pırlanta yüzük satışlarında bir patlama olmuş bu parçadan sonra.
Oralarda söz, nişan ve nikah yüzüğü bilinir ama tek taş daha çok kente özgüdür.
Arkadaşım şöyle bir tesadüften bahsetti.
Bu parça çıkmadan hemen önce değerli taş ticareti yapan büyük bir firma kurulmuş. Sessiz sedasız girmiş piyasaya ama "Tek taşımı kendim aldım" parçası en çok onların işine yaramış.
Karaibrahimgil'in reklamcı geçmişi nedeniyle şöyle bir dedikodu dolaşıyormuş şimdi:
"Firma kendi markasını öne çıkarmak yerine elindeki malı satabileceği bir kampanya yaptırdı ve bu parça o şekilde ortaya çıktı. Yani bir reklam cıngılı mantığıyla yapıldı. Ve hedef tam 12'den vuruldu."
Hadi canım, olur mu öyle şey falan dedim ama içime de bir kurt düşmedi değil. Haydi, sağ eller havaya, pırlantalar buraya...