Önemli olaylar
Ve hayal kırıklığına uğratmıyor. Işıltılı bir takım elbise ve pembe eldivenler giyen Gosling, Guardian’ın canlı blogunu okumayı iki dakikalığına bırakıyor, sandalyesinden kalkıyor ve aralarında Simu Liu, Ncuti Gatwa ve Kingsley Ben-Adir’in de bulunduğu Stetson giyimli Kens ordusuna sahnede katılıyor. Ve gıcırtılı bir gitar solosu için ona Slash eşlik ediyor! Gosling burada çok eğleniyor; büyük final için zafer kazanmış bir edayla sahneye çıkmadan önce onları katılmaya ikna etmek için Gerwig, Ferrara ve Robbie’nin yanına koşuyor. Harika!
Oldukça eğlenceli ve bol bol patırtılı bir montajın ardından “The Zone of Interest” gecenin ikinci ödülünü aldı. Bu tamamen hak edilmiş bir şey; ses performansı son ürün için bu kadar önemli olan ve aynı zamanda bu kadar orijinal olan bir film hatırlamıyorum.
Bir başka en iyi şarkı performansı ve bu da oldukça baharatlı cipslerle ilgili heyecan verici, şehvetli bir şarkı olan The Fire Inside. Hatırlanmaz ama çok kısa. Sırada Gosling ve 65 Kens var!
Wes Anderson’ın ilk Oscar ödülü. En görkemli kategoride değil ama oraya ulaşacak. Bunu tam anlamıyla kabul etmeyecek; töreni atladı!
İşte Oppenheimer’ın suçlaması geliyor. Kameraman Hoyte van Hoytema aptal küçük altın heykeline bakarak “Ah, aptal” diyor.
Ukrayna tarihindeki ilk Oscar, onu kesinlikle hak eden bir filme veriliyor. Yönetmen Mstyslav Chernov, kuşatma altındaki doğu Ukrayna şehri hakkındaki izlemesi son derece zor olsa da güçlü belgeseli hakkında “Keşke bu filmi hiç yapmak zorunda kalmasaydım” diyor. Meydan okuyan bir “Slava Ukraini!”
ABD devlet okullarında müzik aletlerini tamir eden zanaatkarları konu alan bu filmin, belgesel kısa film kategorisine aşina olan herkes için Oppenheimer kilidi olarak görülmesine şaşmamalı. Ve yönetmen Kris Bowers’ın, 12 yaşında, yüzü gülen bir öğrenciyle birlikte yaptığı etkileyici bir konuşma.
Tüm bu heyecan içinde, en iyi orijinal şarkı performanslarından biri olan Killers of the Flower Moon’un Wahzhazhe (Halkım İçin Bir Şarkı) adlı eserinden bahsetmeyi unuttum. Kelimenin tam anlamıyla bir patlamaydı; bir grup Osage ve Kızılderili müzisyenin coşkulu, vurmalı performansı. Jon Batiste az önce en iyi şarkı adayı olan “It Never Went Away”in solo piyano versiyonunu seslendirdi. Yeterince hoş ama hiçbir şey davul çalmanın önüne geçemez.
Arkanıza bakın zavallı insanlar, yaklaşıyor! Oppenheimer’ın gecenin ikinci galibiyeti.
Ve ekip küçük Godzilla modelleriyle sahneye çıkıyor! Konuşmada bazı hafif dil engeli zorlukları var, ancak yine de kesinlikle büyüleyici; orkestral bir play-off bile coşkusunu azaltamaz.
Dolby’den inanılmaz heyecan verici haberler: Gezici muhabir Stuart Heritage, BU CANLI BLOG’U OKUYAN başka bir katılımcıyı fark etti.
Desteğiniz için teşekkür ederim gizemli Guardianista (kimin kesinlikle Ryan Gosling olduğunu varsayıyorum).
Gecenin en güvenli bahsi karşılığını veriyor. Downey Jr.’ın ilk Oscar’ına, büyük espriler ve destansı şovmenlikle dolu kesinlikle muhteşem bir konuşma eşlik ediyor. “Bana hırlayan bir evcil hayvan bulan ve beni hayata döndüren” karısına ve “kariyerinin yarısını beni sigortalamak için harcayan” menajerine teşekkür ediyor.
Oyunculuk kategorisinde bitmeyen sunumlardan bir tanesi daha, bu sefer yardımcı oyunculara yönelik. Tim Robbins, yanlışlıkla De Niro’nun “Killers of the Flower Moon”daki performansını “Oscar’a layık” yerine “Oscar ödüllü” olarak nitelendirdiğinde işler en azından biraz canlandı. Kaşlarını çatan De Niro dışında herkes gülüyor.
Biraz kırbaç etkisi yaratan bir geçişle, Glazer’ın canlandırıcı konuşmasından Emily Blunt ve Ryan Gosling’in Barbenheimer hakkında şakalaşmalarına geçiyoruz. Her ikisi de diğerinin filmini geride bırakmaya çalışıyor – Blunt, Oppenheimer’ın sayısız Oscar adaylığıyla övünüyor, Gosling, Nolan’ın filmini Barbie’nin peşinde olmakla suçluyor.
Tarih, ilk kez bir İngiliz filminin, İngilizce olmasa da, en iyi uluslararası film seçilmesiyle yazıldı.
Jonathan Glazer şimdi konuşuyor ve filmini doğrudan İsrail ve Gazze’deki olaylarla ilişkilendiriyor. “Bu, o zamanlar ne yaptıklarına bakın, şimdi ne yaptığımıza bakın diyen bir film değil” diyor.
1974’ün Oscar’lı hızlı oyuncusuna saygı duruşu niteliğindeki bu Cena parçası aslında odada çok iyi karşılandı. Bunun ve Poor Things’in pek çok galibiyetinin dışında, bu gecenin şu ana kadarki en büyük kazananı çıplaklık oldu
Çıplak bir John Cena tarafından, tevazusunu örten bir zarfla sunuluyor! Poor Things’in bir zaferi daha; ana kategorilerdeki şansı açısından iyiye işaret mi?