Klasik liberalizm
|Liberalizm|
|Liberteryenizm|
|Bireycilik|
Klasik liberalizm, bireysel özgürlük üzerine kurulu ve bu özgürlüklerin korunmasıyla sınırlandırılmış, topluma yüksek oranda avantaj sağlayacak bazı hizmetleri sunan bir devletin olması, geriye kalan tüm fonksiyonların düşürülerek serbest piyasa tarafından karşılanması gerektiğini savunan ideojidir. Klasik liberaller laissez faire ekonomi politikalarını savunur, iktisadi özgürlükler ve serbest piyasa ekonomisini vurgular, devletin görev alanının genişletilmesine karşı çıkar.
Klasik liberal bir düzen, politikayı en asgari düzeye indirir ve bireyleri kendi örgütlerini ve gruplarını kurmakta ve kendi amaçlarını izlemekte serbest bırakır. Bazı türleri bireyleri eğer isterlerse düzenden ayrılma konusunda bile serbest bırakır.
20. yüzyılda liberaller çeşitli konularda bölünmüştü ve özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde klasik liberaller ve sosyal liberaller arasında ayrım giderek büyüdü.
Etimoloji[değiştir | kaynağı değiştir]
19. yüzyılında sonunda klasik liberalizm bireysel özgürlüğün kullanılmasının sağlanması amacıyla devletin mümkün olduğunda küçülmesi gerektiğini savunan neo-klasik liberalizme dönüştü. Liberteryenizm neo-klasik liberalizmin modern bir formudur. [1]
Klasik liberalizm terimi sosyal liberalizmden önce erken 19. yüzyıl liberalizmini ayırt etmek için kullanılmıştır. [2] Klasik liberalizm terimi bazen 20. yüzyıldan önce liberalizmin tüm biçimlerini ifade etmek için de kullanılır ve bazen de liberteryenler tarafından bireysel özgürlük ve minimal devletin önceliğini dair inançları açıklamak için kullanır.