

ORGANİK KİMYADA KARAKTERİZASYON
Organik bileşikler genellikle karışımlar halinde varolduğundan, saflığı değerlendirmek için çeşitli teknikler de geliştirilmiştir. Kromatografi teknikleri bu uygulama için özellikle önemlidir ve HPLC ve gaz kromatografisini içerir. Geleneksel ayırma yöntemleri arasında damıtma, kristalleştirme ve çözücü ekstraksiyonu bulunur.
Organik bileşikler geleneksel olarak “ıslak yöntemler” adı verilen çeşitli kimyasal testlerle karakterize edildi, ancak bu tür testler büyük ölçüde spektroskopik veya diğer bilgisayar yoğun analiz yöntemleriyle değiştirildi. [1] Yaklaşık kullanım sırasına göre listelenmiş olan başlıca analitik yöntemler şunlardır:
- Nükleer manyetik rezonans (NMR) spektroskopisi en yaygın kullanılan tekniktir ve genellikle korelasyon spektroskopisi kullanılarak atom bağlantısının ve hatta stereokimyanın tam olarak atanmasına izin verir. Organik kimyanın temel kurucu atomları – hidrojen ve karbon – sırasıyla 1 H ve 13C olan NMR’ye duyarlı izotoplarla doğal olarak bulunur .
- Elemental analiz : Bir molekülün elemental bileşimini belirlemek için kullanılan yıkıcı bir yöntem. Ayrıca aşağıdaki kütle spektrometresine bakın.
- Kütle spektrometrisi gösterir molekül ağırlığı ile ilgili olarak, bir bileşiğin ve parçacık örnekleri yapısıdır. Yüksek çözünürlüklü kütle spektrometresi, genellikle bir bileşiğin tam formülünü belirleyebilir ve temel analiz yerine kullanılır. Eskiden, kütle spektrometresi bir miktar uçuculuk sergileyen nötr moleküllerle sınırlıydı, ancak gelişmiş iyonizasyon teknikleri, herhangi bir organik bileşiğin “kütle spesifikasyonunu” elde etmesine izin veriyordu.
- Kristalografi , malzemenin tek bir kristali mevcut olduğunda moleküler geometriyi belirlemek için yararlı olabilir. Son derece verimli donanım ve yazılım, uygun bir kristal elde edildikten sonra saatler içinde bir yapının belirlenmesine olanak tanır.
Kızılötesi spektroskopi, optik rotasyon ve UV / VIS spektroskopisi gibi geleneksel spektroskopik yöntemler, nispeten spesifik olmayan yapısal bilgiler sağlar, ancak belirli uygulamalar için kullanımda kalır. Kırılma indisi ve yoğunluk da madde tanımlaması için önemli olabilir.


KAYNAKÇA