Sofia Erel Erel itibaren Valle dell'Angelo, Province of Salerno, İtalya
Hikayenin özgür ayet anlatımı yoluyla nasıl ortaya çıktığını seviyorum. Bir parçam daha fazla ayrıntı istiyor, diğer kısmı ise "duh, ayetteki bir romanın konusu bu." Diyor.
Onu sevdim; Ben zorlukla yere koyabilirsiniz!
İnsanlar bunu uzun zamandır soruyor. Bu kitap birkaç yıl önce İspanyolca olarak çıktı ve zaten çok istendi. Şimdi, İngilizce bir çeviri bunu ilk kez okumama izin veriyor ve hayal kırıklığı yok! Yataylık, Arjantin'deki sosyal hareketlerle ilgilidir, çünkü ekonomi 2001 yılının Aralık ayında çöktü, görünüşte Latin Amerika'yı kapsayan sosyal adalet için daha büyük hareketlerin bir parçası gibi görünüyor. Bu kitap hakkında gerçekten hoşlandığım şey, bu, harekete katılan insanların bakış açısından. Görünüşe göre pek çok şeyden, sıfırdan ve elitler veya kadrolar tarafından dayatılmamış. Gerçekten de Arjantin'in taban mücadelelerinden çıkmış gibi görünüyor ve 19 ve 20 Aralık 2001 ekonomik çöküşü, insanları bir ayaklanmada kitlesel hale getiren olaylardı. Kitap, farklı konularda farklı bakış açıları alarak röportajlara dayanan bölümlere ayrılmıştır. İlk bölüm, insanların Aralık 2001'de ülkenin nasıl değiştiğini düşünüyor ve ülke genelinde yüzlerce mahalle meclisi aniden ortaya çıktı. 1980'lerde askeri diktatörlük sırasında 30.000 kişinin kaybolduğu bir ülkede, orta sınıfın bile hiç kimsenin parasını alamadığı aniden, Buenos Aires'teki binlerce insan sokaklara çıktı ve tencereleri geceye vurdu. Oradan insanlar mahallelerinde kendi yerlerini yönetmeye çalışmak için toplanmaya başladılar, yönetimin işçilere kaçtığı ya da borçlu olduğu fabrikaları ve diğer işyerlerini devraldılar ve kullanılmayan binaları işgal ettiler. Arjantin kayırmacılığının yüzü. Ülkenin fakirlerinin protestoları olarak ticareti kapatmak için insanların ülke genelinde yolları engellediği ünlü barikatlar da Argetina'da ortaya çıktı. Popüler çağrı "Oh, que se vayan todos!" ("Herkes gitmeli!", Milletin "demokratik olarak" seçilmiş politikacılarına atıfta bulunarak). İktidar sınıfından bıkmış çoğu insandan ani bir öfke patlaması, beş cumhurbaşkanını ikiye düşürdü haftalar. Seçkinler, siyasi partiler ve yabancı şirketler ve Dünya Bankası gibi finansal kuruluşlar, bu öfkenin tam anlamıyla öfkenin hedefi olmaktan başka, dalgalara karşı kum gibi atılan hiçbir rolü yoktu. Oradan, meclislerde "horizontalidad" süreci büyük felsefe haline geldi. Daha önce herhangi bir organizasyonun patronu olacaktı ve gerçek kararlar yukarıdan gelecektir. Ancak meclislerde ve kolektiflerde, insanlar ortak refahları için birlikte çalıştılar, iktidarda en az yapıda eşit, çoğunlukla oylama yerine fikir birliği ile. Görüşme yapılan birkaç kişi, bir patron ya da karar vermek için basit oylamanın daha kolay olabileceğini, ancak kolay rotaya gittiğinizde insanlara güç kaybettiğinizi yorumladı. Yürüyüşün konuşma kadar önemli olduğu ve saçmalık konuşmaların ve duruşların bir grup insanı nasıl çok ileriye götürmediği hakkında birkaç harika çizgi var. Bir fikrin en güçlü ve iyi işlerin gerçekleştiği yerde etkileşimde bulunan ve dinleyen bir grup insan tarafından nasıl birleştirildiği ve güçlendiği gerçekten ilginç. "Martin S., La Toma ve Argetina Arde (işgal altındaki bir bina ve alternatif medya ve sanat kolektifi) inceleme için: http: //www.woodenshoebooks.com/review ...
Any book that a teen can read is a teen book. Treating this as a teen book is both radical and lame. Rad cause it is honest and straightforward without the all too typical patronizing teen-speak, but lame because well, yeah, what the hell is a teen book? Yes, it deals with high school, yes it deals with teens, but so do lots of books. I suppose it´s all how it´s marketed and if it motivates school libraries to shelve this, it is one not ridiculous teen book, typically housed on cobwebbed high school library shelves. As usual Oates is at full throttle, never beyond the scope of her points, never tangendential, and her hallmark stark prose is as visible as ever. Also, I´d like to note that I am both a teacher and a homosexual. And though I have never been accused of child-molestation directly, it is not something I don´t worry about, like who will think what if they knew I were gay, will the parents feel comfortable, or will the children be able to get it, or continue to learn from me..., and so on. My 12th form students asked me if I were, and I got out a yeah, and was met with none of the nightmare situations one could dream of, but I was nervous about the repercussions, not only for the above reasons, but for the questions "will I lose my job?" "will this end my career in education?" and well it didn´t. and it was a good educational and personal decision in the long run, as the two cannot and should not be separated, it is conservative rhetoric that does no one any good, because keeping kids in the dark about who we are, is the same false, patronizing bullshit that teens find so contemptuous about adults, and this alas prevents dialogue. Yet this behavior is perpetuated through fear. And this breeds the kind of bullshit situations like false molestation accusations, ongoing homophobia, gay teen suicides, and really annoying myopic opinions which don´t just end in high school, but are carried into adulthood and manifest into discrimination, abuse, murder, all perpetuated because we are too shy to ask, or too scared to tell or talk candidly with our teenagers as teachers or as parents. So, yeah, I give this book 5 stars for not being ridiculous material for teens about gay discrimination, for handling teen-sex maturely and unflinchingly, and raising questions about an infuriatingly taboo topic.