Makale gövdesi kopyası
İskoçya’nın doğu kıyısındaki Dunbar, biri kumla, diğeri taşlarla kaplı iki kumsaldan oluşan bir kasabadır. Kasabanın doğu tarafındaki kumlu plaj, sörfçüler, kanocular, köpek yürüyüşçüleri ve kaya havuzlarını keşfeden çocuklarla rutin olarak dolar. Yerel olarak Eye Cave Beach olarak bilinen diğeri, farklı bir eğlenceye ev sahipliği yapar; bunlardan biri, Birleşik Krallık’ın Llanwrtyd Wells’in Man vs. Horse maratonu, Doğu Anglia dwile flonking gibi garip, hiper yerel yarı spor etkinliklerine olan kültürel yakınlığına benzer. Gloucestershire’daki Cooper’s Hill’de yıllık peynirli rulo: taş istifleme ve yıllık Avrupa Taş İstifleme Şampiyonası.
Taş istifleme kulağa tam olarak benziyor: taşlardan kuleler veya heykeller yapma pratiği. Bu sanatsal-sportif yineleme durumunda, bu, bu yapıların geçici olduğu ve büyük olasılıkla çökeceklerinin tam olarak kabul edilmesiyle gerçekleşir, ancak bunlar daha kalıcı, faydacı yapıları -İskoçya’nın yol işaretleme höyüklerini, inukshukları- anımsatır. Kanada Arktik ve taalo kuzey somali’nin mezar taşları.
Dunbar’daki önemi, doğal dünyadan ve doğal dünyadan yapılan sanatın daha yakın tarihli bir “arazi sanatı” tarihi ile uyumludur. Dunbar Street Art Trail’in bir sanatçısı ve kurucu ortağı olan James Craig Page, Turner Ödülü sahibi Richard Long’un 1967 eseri sayesinde arazi sanatına zaten aşinaydı. Yürüyerek Yapılan Bir ÇizgiLong, fotoğrafını çekmeden önce bir alanda ileri geri bir çizgi yürüdü. Ancak 2015 yılında Page, örneklerin çevrimiçi olarak paylaşıldığını gördükten sonra taş istiflemenin sanatsal bir uygulama olduğunun farkına vardı ve deneyler yapmaya başladı. “Düştüm ve gittim ve bu benim yeni yaratıcı bağımlılığım oldu” diyor.
Dunbar’ın kumsallarında formla oynadıktan sonra – titizlikle pürüzsüz, yassı taşlar aradıktan ve aralarındaki denge noktasını bulduktan sonra, taş istifleyicilerin “tık” olarak tanımladığı bir şey ve ona ne yaptığını soracak birçok meraklı insanla konuştuktan sonra – Sayfa, topluluğa taş istiflemeyi tanıtmaya başladı. Dunbar’daki ilk taş yığma etkinliği 2016’daki Dunbar Street Art Trail’in bir parçasıydı ve özellikle gençler üzerindeki etkisini gören Page, okullara başvurdu ve sınıflarda atölye çalışmaları düzenlemeye başladı. Özellikle DEHB tanısı konan çocuklar üzerinde meditatif, neredeyse terapötik etkilerini burada takdir etmeye başladı: “Otururlar ve taş dengelemeye başlarlar ve hemen alırlar ve orada yarım saat oturacaklar ve öğretmenin ‘Bu çocuk orada hiç 30 saniye oturmadı ve o sadece orada oturdu ve bunu 30 dakika boyunca yaptı’” diyecekler.” Gördüklerinden ilham alan Page, Avrupa Taş İstifleme Şampiyonası’nı yarattı ve ilk etkinliği resmi olarak yaptı. 2017 yılında düzenlendi.
Şampiyonalar benzer şekilde meditatif bir şekilde başlar. Sahne, Page ve diğer davetli sanatçılar tarafından düşük gelgit sırasında ortaya konan taş yığınları ve kara sanatı kolajlarıyla kaplı plajla, seyirciler geldiğinde zaten ayarlanmış. Yedi veya sekiz taştan, ancak ayak bileği yüksekliğinde olan kuleler ve kırılgan dikitler gibi en az iki metre yüksekliğinde birden fazla kuleden yapılmış sanatsal enstalasyonlar, hepsi bu basit araçla neler yapılabileceğini gösteriyor. Yavaş yavaş, insanlar yerçekimine meydan okuyan kalıplara ve şekillere hayret ederek toplanmaya başladıkça, birden fazla kişi kendileri için bir yığın oluşturmaya çalışır.
Gün geçtikçe dinginlik yerini daha rekabetçi bir atmosfere bırakıyor. İlk etkinlik, en yüksek kule için yarım saatlik bir yarışmadır: Rakipler arasında ilk başta işler sessiz ve düzenlidir, ancak daha sonra saat yavaşladıkça kuleler devrilmeye başladığında, fısıltılar şok edici ünlemlere dönüşür ve sonunda zaman geldiğinde alkışlar. yukarı ve seyirciler kimin galip geldiğini görmek için kulelere göz küresi yapar. Günün ilerleyen saatlerinde, yarışmacılara yedi taştan oluşan bir yığın oluşturmaları ve onu dik tutmaları için sadece üç dakika süre verilen kafa kafaya yarışmalar var. Katılımcılar arasındaki ruh, her biri sporcudan ziyade sanatçı olarak tanımlanan boksörden çok oyunbaz olsa da, David Foster Wallace’ın tenisle ilgili sözlerini yorumlamak gerekirse, daha çok sanatçılar gibi olsa da, yarışmayı ne kadar ciddiye aldıklarını azaltmıyor. kendilerine karşı oyun oynuyorlar. Normalde, her yıl yaklaşık 30 ila 40 yarışmacı ile dünyanın her yerinden insanlar katılmak için gelir. 2019 etkinliği 19 ülkeden insanları bir araya getirdi ve COVID-19 seyahat kısıtlamaları 2021’in yalnızca Birleşik Krallık’a özgü bir etkinlik olmasını sağlarken, hala katılan 30 kişi ve hafta sonu izlemeye gelen 2.000 kişi var.
Çalışmalarına bazen taş yığınları katan bir arazi sanatçısı olan James Brunt, etkinliğin daha geniş taş yığını topluluğunun bir parçası olduğunu hissetmek ve Dunbar sahilinin benzersizliğinden yararlanmak için her yıl İngiltere’nin Sheffield kentinden geliyor. . “Benim için sadece çok farklı bir jeoloji; taşlar çok farklı” diyor. “Tamamen farklı bir his var, bu yüzden onlarla farklı çalışıyorsunuz.”
Yarışmacılar çalışmalarına kilitlenirken, bir Dünya Kupası finalini izliyormuş gibi olayları analiz eden ve inceleyen seyircilerden gelen sessiz konuşmalar, gelgit gelip sabah çok emin bir şekilde duran kuleleri geri alırken şiddetli gümbürtülerle noktalanıyor. Bu arada, uçurumun yüzüne yuva yapan martılar, sanki çok daha gladyatör bir şeyin seyircisiymiş gibi çığlık atıyor ve dalıyorlar.
Taş istiflemenin neden bu kadar çok insan tarafından ele alındığını anlamak kolay. Page’in uygulamayı ilk gördüğü yer sosyal medyaydı ve Instagram ve Twitter gibi platformlarda, olası olmayan taş yığınlarının parlak görüntüleri (taş istifleyici Michael Grab, diğer adıyla Gravity Glue tarafından oluşturulanlar) rutin olarak viral hale geldi. Bu, örneğin, topladıkları taşların hayvanlar için barınak olarak kullanılıp kullanılmadığını düşünmeden, aynı şeyi topluca yapmak için doğaya giren taklitçilere yol açar. Koruma bilimcisi Ricardo Rocha, yığınlar güzel olabilse de, Portekiz, Madeira’daki ev takımadalarında uygulamanın Selvagens gekosunun doğal yaşam alanına zarar verdiğini fark ettikten sonra, insanların mutlaka iyi huylu olmadıklarını akıllarında tutmaları gerektiğini söylüyor. “Korunan alanların dışında, bence bu daha az sorun” diyor, “ancak bu yapıları yapıyorsanız, olası etkiyi en aza indirecek şekilde yapmak istersiniz.”
Çevreci grup Blue Planet Society’nin kurucusu John Hourston, habitat hasarıyla ilgili bu endişeleri paylaşıyor, ancak aynı zamanda taş yığınlarının neden olduğu görsel kirliliğe karşı çıkıyor ve onu bir yerin vahşilik hissini azaltan bir “veba” olarak nitelendiriyor. “İz bırakmaya ne oldu?” bana telefonda söylüyor ve şunu ekliyor: kaldırma Birleşik Krallık sahillerindeki taşlar ve çakıl taşları, kıyı erozyonu, taşkın korumaları ve vahşi yaşam habitatları üzerindeki potansiyel etkisi nedeniyle Kıyı Koruma Yasası uyarınca aslında yasa dışıdır.
Vahşi doğada neyin kabul edilebilir neyin kabul edilemez olduğu konusunda kuma nerede bir çizgi çizilirse çekilsin, bu bir haftasonunda, bu tek yerde, doğada oynamak kabul edilir. Her yıl, herkes taşlarla oynamaya davet edilir – hatta teşvik edilir -. Bu kadar çok insanın gelmesinin nedeni bu ve Brunt’ın bana bıraktığı şey de bu: “Ben bir çocuğum. Ben oynuyorum” diyor, “Oynamayı asla bırakma, çoğumuz öyle yapıyoruz!” Gün sona erdiğinde ve plajda oynanan oyun, yerel grupların performans gösterdiği ve yerel biraların aktığı sokaklarda çalmaya dönüştüğünde, gelgit gelir ve kalan yığınları yıkayarak Eye Cave Plajı çevresinde yankılanan daha fazla gümbürtü gönderir.