Bilmem gerek
Nedir? Yedi ya da öylesine saatlik bir kampanya ve çok oyunculu bir 2. Dünya Savaşı VR nişancı.
Ödemeyi bekleyin: $60/£55
Geliştirici: Yeniden Doğma Eğlencesi
Yayımcı: O
İncelenenler: Intel Core i5-9600K, 16 GB RAM, Nvidia RTX 2070 Süper
Çok oyunculu mu? Evet, çoklu rekabet modları
Bağlantı: Oculus
Medal of Honor: Above and Beyond, VR oyun tasarımına mutfak lavabosu dışında her şey yaklaşımını benimsiyor ve sizi 2. tren, motosiklete pompalı tüfek sürmek, Omaha sahiline saldırmak. Kulağa gerçekte olduğundan daha heyecan verici geliyor. Özellikle sıkıcı görev brifingleri ve aksiyon bölümlerinin yer aldığı dramatik diyaloglar sırasında sık sık sıkıldım. VR kulaklığım tarafından esir tutuldum – birinci nesil bir Oculus Rift ile oynadım – bazen Yukarı ve Ötesinde bununla başa çıkamadığım için tamamen kızgın hissettim.
Merhametli olduğunda, Above and Beyond en azından tuhaf tempolu diyalog sahneleri sırasında (birçok uzun duraklar). Etrafta sahne malzemeleri fırlattım ve izin verirse tabancalarım, tüfekler ve hafif makineli tüfeklerimle çevreme delikler açtım. Kabul etmek gerekir ki, bu, diyalogla ilgili eksik bir deneyimle yargıda bulunduğum anlamına geliyor, çünkü çoğu şöyle geçti: “Şeyler var. [inaudible because I started firing my handgun into the ceiling] Bunun için kendimi feda etmeye hazırım.” Yine de özü anladım ve hepsi olağan sıkıcı şüpheliler: temiz Amerikan iyi adamları, cesur bir İngiliz genç, bazı Fransız direniş savaşçıları.
Yukarıda ve Ötesi acımasız olduğunda, ortalığı karıştırıp yere ateş ederek ‘gizliliğinizi bozduğunuz’ için bir sahneyi yeniden başlatmanızı sağlar. O anlarda derse dikkat etmediğim için öğretmen tarafından cezalandırılıyormuşum gibi geliyor. Hatta bazen sizi yerinize yapıştırır, böylece tek yapabileceğiniz durup dinlemek olur. (Eğlenceli bir şekilde, yine de, kendi başsız gövdesini görmek için arkanı dönüp beden dışı bir deneyim yaşayabilirsin.)
Yukarıda ve Ötesi, çekim başladığında her zaman daha keyifli değildir. Bazen siperden fırlardım ve neredeyse anında her şey beni uyarmak için yankılanır ve kızarırdı, çok fazla ateş aldığımı söylerdi – bazı Naziler tüfekleriyle mutlak lazerlerdir. M1 Garands veya Gewehr 43’lerime beceriksizce nişan almak için fazla zamanım yoktu, bu yüzden kalçadan ateş ettim ve düşmanları olabildiğince hızlı bir şekilde temizlemek için izci mermilere ve cömert isabet kutularına güvendim. sol Oculus Touch kumandamdaki analog çubuk. (Başka hareket seçenekleri de vardır.)
eğlenceli anlar, ancak en büyük zorluk cephane stoklamayı ve mümkün olduğunca hızlı bir şekilde yeniden yüklemeyi hatırlamaktır – neredeyse her zaman cephaneyi düşünüyordum. Yine de dergiler Half-Life: Alyx’te olduğu gibi yuvalarına tam olarak oturmuyor. Yeniden yükleme hakkında ne kadar düşünmek zorunda kaldım, pek tatmin edici değil. Hatta ping atmak harcanmış bir M1 Garand klibini duymak zor. (Yerleşik Oculus Rift kulaklıklarını kullandım.)
Korkunç bir Norveç kayak segmentini geçmek için zorluğu kıstığımda daha çok eğlenmeye başladım (vurulduğunuzda çok, çok yavaş kayıyorsunuz). Kolaylıkta, hemen hemen her atışı bir vesikalık yapan fark edilir bir otomatik nişan var. Hiçbir beceriklilik olmamasına rağmen, bu şekilde sevdim, çünkü gerçekten biri olmadan bir çatlak gibi davranmak, balkonlardaki ölümcül piksel kümelerine gözlerimi kısarak bakmaktan daha eğlenceliydi.
Benim gibi daha eski VR donanımıyla çalışıyorsanız, menzilde iyi miktarda çekim olduğunu bilin. Yardımcı olacak keskin nişancı tüfekleri var, ancak kullanımları korkunç – dürbünler dünyayı düzleştiriyor ve onları odaklamak için gözlerimi şaşı yapmak zorunda kaldım. Ek olarak, 360 derece takibiniz yoksa, Yukarı ve Ötesinde yanlışlıkla geri dönmek çok kolaydır.
Yukarıdakilerin hepsi
Ne NS Yukarıda ve Ötesinde eğlence, tabancamı yana doğru tutmak ve bunun dışında Nazileri 20. yüzyılın başlarına özgü olmayan şekillerde vurmaya çalışmaktı. Ayrıca iyileşmek için göğsümü şırıngalarla dürtmeyi de seviyordum; bu aşırı şiddetli bir eylemdi, sanki boş boş bir mindere iğne batırıyormuş gibi. VR oyunları, niyetleri olsun ya da olmasın, harika komedi araçlarıdır. Bir silahı kapmaya çalışırken kazara kendimi şırıngayla yakmam özellikle komikti – ama aynı zamanda can sıkıcıydı, çünkü yararlı bir eşya boşa gitti. Aynı şekilde, bir şırınga almak istediğimde bir el bombası almak sadece birkaç kez komikti. Olan en komik şey, umutsuzca hafif makineli tüfeğime uzanıp yüzümün önünde bir patates tutmamdı.
Manzaradan çok keyif aldım, özellikle kitaplar, broşürler ve gazeteler gibi küçük ayrıntılarla pis olan bazı iç mekanlar – lanet olası oyun 180 GB disk alanı tükettiği için daha azını kabul etmezdim. Dışarıda, bazı çarpıcı manzaralar ve inanılmaz sayıda farklı sahne ve set parçası var. Sadece bu oyun için üretilen manzara sayısı bile büyük bir başarı.
Bu kadar çok çeşitlilikle, geliştiricilerin her bir senaryoya nasıl yaklaştıklarını görmek bile biraz keyif veriyor. Hiçbir sahne tamamen başarılı değildir ve bazı gerçek kötü şeyler vardır: bir kutu kağıtla dolaşarak bir Nazi üssüne sızmak, korkunç bir deniz gizli bölümü, yüzmek için kollarınızı sallamanız gereken bir sualtı parçası (sadece korkunç), bir Düştüğünde okyanusta sıkışıp kalan uçakları vurduğunuz sahne (bütün bu sahne tuhaf bir şekilde hantal). Ama bazıları eğlenceli bir şekilde aptaldır. Örneğin, bir tanka tırmandığınızda, top görüşünüzün merkezini takip eder ve sanki olmak tank. Diğer herhangi bir on-rails tank savaş seviyesinden daha eğlenceli değil—Panzerschreck adamlarına bakın, onları makineli tüfekle vurun—ama bir Tiger tankını yendikten sonra tamamen farklı bir şey yapacaksınız.
Cömert ama hayal kırıklığı yaratan interaktif müze sergileri arasında dolaşmak gibi. U-botun vanalarını çevirmenin, Nazi tesisinde hademe gibi davranmaktan daha eğlenceli olmayacağını biliyorsunuz (eğilip karışmak için çöpleri toplamanız gerekiyor), ama yine de kontrol etmek istiyorsunuz. dışarı.
Müzelerden bahsetmişken, kampanyanın kendisi açıkça bir belgesel değil – askerlerin iyi vakit geçirmesi ve kendi kurallarına göre oynamasıyla ilgili – ama aynı zamanda savaşla ilgili, gazilerle yapılan röportajları içeren History Channel tarzı belgesel videolar da var. bazı gerçek 360 derecelik fotoğraflar (örneğin kraterler ve kalıntılar). Aptalca görünen kampanyayı oynayarak tüm bunların kilidini açmanız gerekiyor. Onlar tarih videoları, Destiny 2 egzotikleri değil. Yine de güzel bir katılım ve 90’ların multimedya CD-ROM ansiklopedileri için nostaljik hissetmemi sağladı. (Gerçekten VR’de olmanız gereken bir şey değil.)
Yukarıda ve Ötesinde ayrıca bir hayatta kalma modu ve çok oyunculu mod bulunur. Nedense, çok oyunculu modda bir silahınız yok, bu da hızlı yeniden doldurmanın kampanyada olduğundan daha hayati olduğu anlamına geliyor – yeniden doldurun veya hiç silahınız yok. Bunu sinir bozucu buldum ama çok oyunculu modda eğlendim. Rakiplerimin çoğu bottu ve botlar hareketsiz durmaya meyilliydi. Çekmek benim için eğlenceli. Düşman spawn’ı da bir nokta yakalama modunda kolayca kamp kurdum, bu yüzden bunun rekabetçi bir oyun fenomeni olacağı hissini anlamıyorum. Yine de bu tür bir deneyim için Rainbow Six Siege veya Valorant oynamayı tercih ederim.
Onur Madalyası: Yukarıda ve Ötesi, birçok yönden yukarıda ve öteye gider. Beklediğimden daha uzun, tek seferlik deneyimler, çok oyunculu modlar ve ekstralarla dolup taşıyor. Ve gençliğimde en sevdiğim oyunlardan biri olan 2002’de çıkan Medal of Honor: Allied Assault’un ruhuna ihanet ettiğini söyleyemem. M1 Garand hala devam ediyor ping atmak, sessizce ve sahil saldırı sahnesi temelde aynıdır, tank karşıtı engeller arasında koşarken yerleştirmek için bazı patlayıcılar eklenmiştir. Ama aradan neredeyse 20 yıl geçti ve Steven Spielberg şimdi Ready Player One gibi şeyleri yönetiyor. VR’nin hala genç ortamında bile, Medal of Honor: Above and Beyond modası geçmiş hissediyor.