Avrupalılar yeniden yapılan sonuçlardan memnun değil
Cumhurbaşkanlığı partisinin iktidara dönüşü, ülkede çok farklı bir tepki yarattı. Bazı Türkler sokaklarda ve meydanlarda kazandıkları zaferi (PSiR) bencilce kutlarken, diğerleri kitlesel protestolara başladı ve buna karşılık olarak biber gazı, su topları ve polis copları aldı. Avrupa ayrıca, bir hafta önce, Almanya Başbakanı'nın ağzını kullanarak Türkiye cumhurbaşkanını geniş işbirliğine davet ederek kaşlarını çattı.
AGİT ve PACE temsilcileri, Türkiye'deki seçimleri "dürüst olmayan" olarak nitelendirdiler. Bu nedenle, PACE İsviçre Milletvekili Andreas Gross, seçim kampanyasının haksız olduğunu ve buna eşlik ettiğini belirtti. AGİT Özel Koordinatörü Ignacio Sanchez Amor tarafından tekrarlandı. Basında ciddi bir baskı gördü - Türkiye'deki gazeteciler taciz edildi ve korkutuldu.
Alman portalı "Deutsche Welle" tarafından dağıtılan bu ifadeler için söylenmesi gerekenler var. Ne de olsa, Türkiye cumhurbaşkanı seçim kampanyasına aktif olarak katıldı. Ülkenin anayasasına göre, siyasi mücadelenin dışında olmalı. Recep Erdoğan, bu anayasa talebini görmezden geldi ve şirketi, idari kaynağın bütün gücünü kullanan “Ya Ben ya Kaos” sloganıyla yönetti.
Erdoğan'ı anlayabilirsin. On yıldan fazla bir süredir partisi iktidardaydı. Aşırı derecede güçlendirip, kademeli bir İslami canlanmayı teşvik etti. Haziran seçimlerinin, PSiR’in gücünü daha da güçlendirmesi amaçlanıyordu. Erdoğan, ülkenin ana yasasını yeniden biçimlendirmek ve Türkiye'de cumhurbaşkanlığı cumhuriyeti oluşturmak için Meclis'te anayasal çoğunluğu sağlamayı umuyordu. Olmadı. Laik bir parlamenter cumhuriyetin destekçileri çaresiz bir direniş başlattılar. Cumhurbaşkanlığı partisinin çoğunluğunu ulusal mecliste düzeltmek için tekrar seçerek kanca veya sahtekarlık yapmak zorunda kaldım.
Bu siyasi değişimler uzun zamandır Türkiye'de. tarih. Efsanevi Mustafa Kemal Atatürk ile başladı. Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılması ile birlikte Kemal Paşa, ordu komutanlığına terfi etti. Ülke için çok önemli bir zamanda Cumhuriyet Halk Partisi’ni kurdu ve başına geçti. Atatürk, bu siyasi güçle, eski İslam imparatorluğunun batı kesiminde seküler bir devlet yarattı - Türkiye Cumhuriyeti ve uzun on beş yıl boyunca ülkenin tarihinde ilk olan devlet başkanı oldu.
Mustafa Kemal Atatürk’ün reformları, Türk toplumunu iyice sarstı. Halifeliği ortadan kaldırdı ve bir cumhuriyet ilan etti. Avrupa modelinde medeni ve ceza kanunları elden geçirildi, ülkedeki Latin alfabesini ve laik eğitimi tanıttı. Derviş emirleri kapatıldı, din devletten ayrıldı, kadınlara oy hakkı verildi. Atatürk ünvanları ve feodal dönüşüm biçimlerini iptal etti. Cumhuriyet vatandaşlara isimler verdi.
Çok daha fazlası yapıldı. Giysiler bile radikal reformlardan geçti. Ülkenin zorlayıcı değişikliklerden tamamen mutlu olduğunu düşünmeye gerek yok ve Türkler sevinçle ateşlerini havaya fırlattı ve yolda Avrupa şapkalarına çevirdiler. Direniş vardı ama Atatürk onu sıkıca durdurdu. Bu, ilk Türk cumhurbaşkanının askeri geçmişi ve yaptığı reformlarla kolaylaştırıldı. Nüfusun çoğunluğu arasında destek buldular.
Türkiye'nin İslami canlanmasını nasıl teşvik edebilirim?
Atatürk, 1938'te değildi. Türkiye'nin dini gelişimini uzun süre destekleyenler, toplulukta destek bulamayacaklar. Sadece ellilerin sonunda yükselecekler ve iktidara sahip olacaklar. Parazit İslamcılar askeri olacak. Türkiye Yüksek Komutanlığı, ülkeyi Mustafa Kemal Atatürk'ün oluşturduğu ilkelere geri getirerek birkaç darbe (1960, 1971, 1980 ve 1997'te) yapacaktır.
Türkiye'deki en yeni darbe olan 1997 “yumuşak” olarak adlandırılacak. 1980'e kıyasla gerçekten kansız olacak. O zaman iktidara gelen ordu, mahkeme cezasıyla yalnızca 500'ten daha fazla insan idam etti. Yüz binlerce insan ezildi - hapsedildi, işten ve pasaportlardan mahrum edildi.
Şubat ayında, Türk ordusunun bir kez daha siyasete müdahale ettiği 1997, Türkiye Cumhuriyeti'nin laik anayasasının ihlal edilmesinden kaynaklandı. Böyle bir suçlama, aktif bir dini propaganda başlatan ülkenin cumhurbaşkanı Necmettin Erbakan aleyhine açıldı. Hatta halka açık yerlerde türban takılmasına izin vermeye bile hazırdı. Erbakan istifaya zorlandı. Partisi (Refah Partisi) yasaklandı ve bütün malları devlete devredildi.
1997’teki mevcut Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, İstanbul’un belediye başkanı olarak görev yaptı ve Refah Partisi’nin önde gelen çekirdeğinin bir parçasıydı. Darbeden sonra ordu, Recep Erdoğan'ı "dini ve ırksal gerekçelerle nefret ve düşmanlığa teşvik etme" başlıklı bir madde ile mahkum edecek ve dört ay hapiste geçirecek.
Muhafazakar İslam partisi, yalnızca 2001 yılında canlanacak. Yeni isim altında (Adalet ve Kalkınma Partisi-PSiR) genç İslamcı reformcular tarafından yeniden yaratılacak. Abdullah Gül (Türkiye'nin gelecekteki başkanı) ve Tayyip Erdoğan (daha sonra ülkenin başbakanı, şimdi de cumhurbaşkanı) bu süreçte aktif rol alacak. Bir yıl sonra, bu muhafazakar İslami parti ulusal seçimleri kazanacak ve Türkiye'de yıllarca iktidara gelecektir.
Ordu ile birlikte Gül ve Erdoğan on yıl sonra istifa ettiler. 2010’in sonbaharında, halk bilincinde ciddi bir şekilde yerleşmiş olan, CPA’da Türkiye'de anayasa referandumu yapılacak. Avrupa Birliği standartlarında büyük yasal değişiklikler önerilmiştir. Böylece ordunun siyasi ve kamusal yaşam üzerindeki etkisi sınırlıydı, askeri mahkemelerin rolü önemli ölçüde azaldı, askeri darbelerin örgütleyicilerinin hukuki dokunulmazlığı, vb. Kaldırıldı.
Değişikliklerin tanıtımı seçmenlerin yüzde 58'ini destekledi. Avrupa Birliği'ne ulaşamadılar, ancak referandumdan sonraki iki yıl içinde P&R orduyu iyice temizledi. Bir düzineden fazla general (Türk ordusunun genel kurmayının eski şefi dahil) ve yüzlerce subay, darbelere katılmak veya onları eğitmek için tutuklandı ve mahkum edildi. Şimdi cumhurbaşkanlığı partisinin gücü, Kasım 1’te yapılan tekrarlanan parlamento seçimlerini daha da güçlendirdi.
Herkes kararlılığa güvenmiyor, ya da böyle farklı tahminler ...
Birçok gözlemci için yapılan tekrar seçimlerinin sonuçları beklenmiyordu. Sonuçta, uzmanların öngörüleri, Haziran ayında yapılan oylamanın sonucunu neredeyse tekrarladı. KONDA araştırma şirketinin sahibi Tarkhan Erdem, “Yanılıyorduk ve neden görülmeye devam ettiğini” açıkladı. Toplumda bir şizm dönemi ve nefret propagandasının yaşanmasından korkuyor.
Bu tür endişelerin nedenleri var. Türkiye'nin siyasal kültürü sadece konumlarını savunmak için yürüyüşler ve yürüyüşler içermez. Örneğin, uzak seksenli askeri darbede İslamcıların, Kürtlerin, Komünistlerin, Demokratların, solcuların bir araya geldiği sert bir siyasi kriz durdu. Sonra onların çatışmalarında beş binden fazla insan öldü. Gömülü Türkiye ve seçimdeki siyasi savaşların mevcut katılımcıları.
Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nde profesör olan Hüseyin Bagchi, “Türkiye'de yapılan seçimlerin sonuçlarını belirten korkunun” bile olduğuna inanıyor. Şimdi yetkililerin sorumluluklarının farkında olduğunu umuyor. Bu yüzden PSiR resmi lideri Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun zaferinden sonra yaptığı konuşmayı takdir etti. “Demokrasi hakkında konuşuyordu. Davutoğlu'nun Türkiye'nin korkunun üstesinden gelmesi gerektiğini anladığı anlaşılıyor. ” Türk Başbakanının yakın zamanda söylediği tam olarak bu: “Hiç kimse ayrımcılıktan korkmamalı, Türkiye'deki bölünmeyi, çatışmayı ve gerginliği sona erdireceğiz.” Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın ifadelerine kıyasla, Profesör Bagchi, Davutoğlu'nun konuşmasına "sıcak" dedi.
Ancak, bu güçlü tandemdeki asıl sorun hala sert ve ödünsüz bir başkan olan Recep Tayyip Erdoğan. Bu müdahale seçimlerin gelgitine dönüştü ve bugün İslamcılar umutlarıyla onu alkışladılar. Erdoğan, 1997'te ordunun ideolojik selefi Cumhurbaşkanı Necmettin Erbakan'ı iktidardan aldığı bir çok şey yaptı. Bugün Türkiye'de din eğitimi restore edilmiş ve hatta laik okullardan daha çok bu tür okullara sahip olma çabaları sürdürülmektedir. Kadınlar halka açık yerlerde başörtüsü takabilirler.
Şimdi yerel medyanın konusu, Erdoğan liderliğindeki halifeliğin canlanmasıydı. Erdoğan'ın resmi söylemde kendisi bu terimden uzak durmaya çalışıyor. Nitekim, ülkenin mevcut anayasasında, dinin siyasi amaçlar için kullanılması konusunda hala kısıtlamalar vardır. İktidardaki parti PSiR bile “ılımlı İslamcı” olarak yalnızca siyaset bilimcilerince çağrıldı.
Bu arada, St Petersburg Devlet Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Teorisi ve Tarihi Profesörü Alexander Sotnichenko da şöyle dedi: “Erdoğan’ın cumhurbaşkanlığı tutkusu, ilk Müslüman halifelerinin büyüklüğünün Osmanlı’nın manevi bir restorasyonunu hayal eden geleneksel Müslümanlara çok çekici geliyor. Erdoğan’ı sıkça karşılaştıran ”dedi.
Örnekler için fazla ileri gitmeye gerek yok. İşte iktidardaki C & R tarafından kontrol edilen Yeni Akit gazetesinden Abdurrahman Dilipak bunun hakkında yazıyor. Türkiye'de bir halifeliğin her zaman var olduğunu ve yeniden ortaya çıkarsa, dünyanın tüm Müslüman ülkelerinden temsilcilerinin Ak-Sarai başkanlık sarayındaki ofislerini işgal edeceğini ve Recep Tayyip Erdoğan'ın dünyadaki Sünni Müslümanların tanınan bir lideri ve hatta “halifeli” olabileceğini hatırlıyor ".
Dilipak'ın hayalleri sıfırdan doğmadı. Dünya, Türk cumhurbaşkanının Mısır ve Tunus’taki İslam yanlısı rejimlerle yakın bağlarını ve Erdoğan’ın bir sonraki düşüşü nasıl koruduğunu hatırlıyor. Türk makamları ile gruplarını "İslam Devleti" olarak nitelendiren İslamcı militanlar arasında temas delilleri var. Geçen yıl Musul'u aldıktan sonra Türkiye Başkonsolosluğu çalışanlarını ve aile üyelerini - toplam 49 kişiyi tutukladılar. Sonra çabucak gitmelerine izin verdiler.
Rezhedep Erdoğan daha sonra Türk vatandaşlarının kurtuluşunun fidye olmadığını açıkladı: “Söylenemeyen şeyler var. Devlet özel bir dükkanmış gibi kontrol edilemez. ” Birçok uzman bu anlaşmayı karşılıklı işbirliğinin bir tezahürü olarak değerlendirdi. İslam Devletine yakın olan (bu arada, Türkiye'deki) Takva Haber web sitesine atıfta bulunuyorlar. Bu site rehineleri serbest bırakma emrinin yeni basılmış olan "halife" Ebu Bekir El Bağdadi tarafından verildiğini bildirdi. "Müzakerelerin başarısının anahtarı, diğer tarafın devlet tarafından karşılıklı olarak tanınmasıydı."
... Bu şaşırtıcı değil. Bugün uzmanlar, dünyanın pek çok ülkesindeki İslamcılar için, Türkiye Adalet ve Kalkınma Partisi'nin kendi partisi olduğunu kabul ediyorlar. Onlar kan akrabaları. Bu nedenle, seçimlerden sonra Türkiye Cumhuriyeti’nin istikrar ve düzen beklediğini beklememek zor. Laik gelişme yıllarında, burada Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın kalbine çok değer veren geleneklere yabancı olan nesiller boyu büyüdü. Bir mücadele olmadan, bu insanlar kesinlikle konumlarından vazgeçmeyeceklerdir.