25 yıl sonra biz belki seninle yine Benusen’de surlara çıkarız. Ama biraz yaşlanmış oluruz. Senle beraber bütün Karadeniz’in etrafını bisikletle dolanırız. Batum’da Chacha içer, hüzünlü gürcü şarkıları dinleriz. Soyim’de Mayakovsky’nin evine götürürüm seni. Yaltalı Doktor Chekov’dan öyküler okuruz. ”İçelim ve birbirimize sen diyelim.” diyip Moskova-Petruski treninde votka içeriz. ”Varna’da karşı kıyıdan sesleniyorum. Sesimi işitiyor musun Mehmet? Mehmet?” diyip Nazım’ı yad ederiz. Sonra haritayı açarız, gözümüzü kaparız. Böyle parmağımızı koyarız bir noktaya. Derim yürü, dünya haritasına. Sonra ben politikaya atılırım. Ama sadece ulaştırma bakanı olurum ha! Bütün ülkeyi demir yollarıyla döşerim. Sadece batıdan doğuya değil. Doğudan Karadeniz’e, Karadeniz’den Akdeniz’e uzun uzun demir yolları. Sonra her bölgede yok olmakta olan diller ve kültürlerle ilgili enstitüler kurulmuş olur. Sonra, sonra her şey değişmiş olur. Sonra… Ne çok sonra var, değil mi?
Gelecek Uzun Sürer