Lüleli saçları alnına düşmüş ve ensenin üstünde toplanmış, kaşı gözü kara Fayum hanım(MS 1 -4. Yüzyıllar), Bizans'ta 1453'e dek hemen hemen hiç değişmeyen antik güzellik anlayışını gözler önüne seriyor.
Meleksi ideal son noktasına varır: hayaletimsi solgunluk, dipsiz bir kuyuyu andıran karanlık ve derin gözler. Byron'la Musset'in yaptığı gibi, haremin gölgesinde beyaz kalmış, tenine hafif kestane ya da barut rengi karışmiş, solgun, veremlilerin ölmeden az once kapıldıkları ateşe benzer şekilde cinsel arzularla yanıp tutuşan Doğulu kadın sevilir.
Alman romantizminden, Diderot'yla Rousseau'dan miras kalmış bir duyguculuktan ileri gelmiş, bireyi görünümsel ve ruhsal özllikleriyle ön plana çıkaran yeni liberalizm destekli bu doğal akım yeni bir düşünce biçimine ve yeni bir güzellik yaklaşımına yol açar.
İlk kez insan güzelliği ideal bir kanona bağlanmaz.Her yüz biriciktir.