Kendi kendine böyle sorular sormamalıydı. Duvardaki saate baktı. Saati kâğıda not etti. Başını kaldırdığında Philip doğrudan ona bakıyordu. Ellen soda kutusunu kafasına dikmiş vaziyette donakalınca üzüm sodasının birazı beyaz üniformasına döküldü. Philip göz ucuyla ona bakıyordu. Ve parmak uçlarını oynatıyordu. “Tanrım,” dedi Ellen önce ayağa kalkıp sonra tekrar oturarak. Üniformasına dökülen sodayı sildi, not tutmaya davrandı, kaıgacık burgacık el yazısıyla bir şeyler karaladı, sonra camdan bir kez daha baktı. Francine çoktan çıkmıştı. “Tanrım, hareket ediyor.” Yazamayacak kadar heyecanlıydı. Böylelikle ayağa kalktı, istasyondan ayrılmak için döndü, sonra tekrar cama koştu. Bir anlığına dahi olsa camın iki yanındaki gözleri buluştu. Sağ elinin bükük vaziyetteki parmaklan, hem de beşi birden hareket ediyordu. Belli belirsiz olabilirdi ama yine de hareket, hareketti. Ve hareket eden, neredeyse vücudundaki bütün kemikleri kınlmış bir adamdı. Ellen gülümsedi. Gülümsemesine mani olamıyordu. Ama Philip’in tek yaptığı öylece bakmaktı. Ve gözlerinde korku vardı. Ellen’m böylesini hissettiğini hiç sanmadığı türden bir korku. Haberi vermek üzere koşarak istasyondan çıktı. 54 Ross üç saatlik düşünme süTesi için evinin yolunu tuttu. Annesi evdeydi. Ve Ross’un hatırlayabildiği kadarıyla annesi her şeyin en iyisini bilirdi. Bilgiler yanındaydı, belgelerin kendi payına düşen kopyalarım katlayıp cebine sokuşturmuştu. Kabanının içinde bir sırla Detroit sokaklarında yürümek kendini önemli hissetmesine yol açıyordu. Başka bir gün olsa bunu televizyonlardaki casusluk filmleri kadar heyecan verici bulabilirdi. Ama kontrol odasında dinlediği sesin kristal berraklığındaki anısı merakını uyandırmıştı bir kere. Ross, Indiana Sokağı’ndaki çimenliği boylu boyunca geçerken elini kamına koydu ve annesiyle paylaştığı iki katlı evin arka kapısına çıkan çelik basamakları tırmandı. Annesi. Bunu annesine nasıl soracaktı? Ross’un tanıdığı insanlar arasında Birleşik Devletler Ordusu’ndan hoşlanmayan biri varsa o da annesiydi. II. Dünya Savaşı sırasında diğer Danes elemanları ailelerinin övgüsünü ve desteğini alırken onun annesi, Ross’a askerden kaçması için yalvaran mektuplar gönderirdi. Savaş utanç verici bir şey, derdi annesi. Ve tüm bu kavga dövüş on yıl sonra hiçbir anlam ifade etmeyecek.