Sekiz yıldır Aybarchin-apa sürekli korku içinde yaşıyor. Camila’nın hayatındaki en önemli soruyu sormasını sabırsızlıkla bekler: babası hakkında, annesi hakkında. Bunun düşüncesi bir kadına huzur vermez, onu geceleri bile korkudan uyanmaya zorlar. Sonuçta, er ya da geç kız hala ebeveynleri hakkında soru soracak. O zaman ne cevap verebilir, Camila’nın huzurunu nasıl koruyabilir?!
Camila akıllı bir kız olarak büyüyor. Birinci sınıftan mükemmel notlarla mezun oldu. Ve her ay daha da ciddileşiyor. Görünüşe göre bu bir çocuk değil, bir yetişkin, sadece küçük boylu. Aybarchin-apu’ya bir şey sorduğunda, kız ona cevap vermekten çok korktuğu soruyu sormak üzereymiş gibi görünüyor. Ve böylece oldu. Bir keresinde Aybarchin-apa mutfakta akşam yemeği hazırlamakla meşgulken, Kamila gözyaşları içinde sokaktan koşarak geldi, kendini göğsüne attı ve yüksek sesle ağladı:
– Anne!.. Babam nerede?!
Aybarchin-apa, beklenmedik bir şekilde ayaklarını zar zor tutarak kıza sıkıca sarıldı. Babasının onlardan çok uzaklara gittiğini ve geri dönemeyeceğini söyleyerek onu aldattı. Başka ne söyleyebilirdi ki?! Henüz doğmamış olan kızını terk ettiğini mi?
Kadın bütün gece gözlerini kapatmadı.
– Ey Yüce Allah’ım! – zihinsel olarak Tanrı’ya döndü. – Bunun cezası ne?! Keşke Guland yerine ölseydim!
Ne zalim çocuklar hepsi aynı! Camila’ya neden öksüz, yetim dediler? İçlerinde nereden geliyor? Çocukluk oyunlarınızı sakince oynamak, yetişkin hayatına müdahale etmemek gerçekten imkansız mı?
Kamila, Aybarchin-apa’ya güvenerek sarılarak uyudu ve her ikisi için de kurtarıcı gerçeği, onların iyiliği adına yalan söylediği için ondan af diledi.
* * *
Vasila-apa ikinci oğluyla evlenmeyi başardı ve bir kez daha büyükanne oldu ve bu bebeğe sevgisini verdi. Farida’nın gelini orta gelirli bir aileden, yüksek eğitimli, güzel, kibar, arkadaş canlısı. Ancak, Mashrab’ın evliliği için ebeveynlerinin rızasını alması kolay olmadı. Amcası Hoca bu duruma müdahale etmeseydi, sevgili kızını anne babasının evine zar zor getiremezdi.
Farida’nın babası öğretmen, annesi doktor. İlk başta, onlar da çok endişeliydiler – damat zengin bir ailedendi, kızlarının eşit olarak kabul edilip edilmeyeceği, rahatsız olup olmayacağı! Bir düğün oynadı. Vasila-apa, oğlunu kayınpederinin önünde kayınvalidesiyle utandırmadı – gelinini kendi kızı olarak kabul etti ve ebeveynlerine gereken saygıyı gösterdi. Farida, Allah’a hamdolsun, kocasının evinde kök salmış, kayınvalidesiyle, Mashrab’ın akrabalarıyla iyi geçiniyor. Zengin bir aileye evlilikte bir kız verebileceğin ortaya çıktı.
Vasila-apa, kendisi zengin bir aileden gelmesine rağmen, basit fikirli bir kadındır. Sadece çocuklarının mutlu olmasını istiyor. En büyük geline ve Farida’ya pek çok zengin hediyeler verdi – kendini hafife almamak için iki katı kadar. Ve Mardon-aka ruhunda sakin:
– Samimi, cana yakın bir kız, – dedi bir keresinde karısına. – Tanrı, her şeyin yolunda olduğunu bahşetsin!