Matthew Parker (6 Ağustos 1504 - 17 Mayıs 1575), 1559'dan 1575'te ölümüne kadar Canterbury Başpiskoposuydu ve İngiltere Kilisesi'nin Roma Katolikliği ve Protestanlıktan ayrı bir kimliğe sahip olduğu Elizabeth dini yerleşiminin ana mimarıydı.
Parker, Martin Luther'in ve diğer reformcuların yazılarından etkilendiği Cambridge'de çalıştı. 1535'te Anne Boleyn'e ve 1537'de Henry VIII'e papaz olarak atandı. 1544'te Parker, daha sonra eski el yazmaları koleksiyonundan ayrıldığı Cambridge'deki Corpus Christi College'ın ustası oldu ve 1545'te Cambridge'in başkan yardımcısı oldu. Evli bir rahip olduğu için görevinden mahrum kalan Mary I'in katılımından sonra, Elizabeth I tarafından Canterbury'yi görmeye çağrılıncaya kadar gizlilik içinde yaşadı. Farklı, bilge bir adam, Elizabeth'in isteğine göre, önceliğe gönülsüzlükle anlaştı. Aşırı Protestanlık ve Roma Katolikliği arasındaki belirgin bir Anglikan pozisyonunu koruyarak, primatın değişim ve tuhaf zorluklar içindeki sorumluluklarını cesurca üstlendi. 1562 yılında o revize Otuz dokuz makalelerAnglikan doktrininin tanımlayıcı ifadeleri. O (1563-68) hazırlıklarını denetledi Piskoposların İncil'i, anonim olarak yayınlandı Antiquitate Britannicae ekclesiae (1572), ayrıca, Matthew Matthew ve diğer yazarların eserleriyle ilgili basımlarında da dikkat çekmektedir.
Hayat
Matthew Parker, 6 Ağustos 1504'te, William Parker'ın en büyük oğlu olan St. Saviour'un mahallesi Norwich'te doğdu. Ailesi iyi iş yapıyordu, ancak erken hayatı hakkında çok az şey biliniyordu. Annesinin kızlık soyadı Alice Monins'di ve Thomas Cranmer'le evlenerek ilgili olabilirdi. William Parker öldüğünde, yaklaşık 1516'da, dul eşi John Baker ile evlendi. Matthew, St. Mary's Hostel'de eğitim gördü ve 1522'de Corpus Christi College, Cambridge'e gönderildi. Cambridge’de William Cecil ile çağdaş olduğu söyleniyor, ancak Cecil o zamanlar sadece iki yaşında olduğu için bu tartışmalı. Parker, B.A. 1525 veya 1524'te. Nisan ayında bir deacon ve 1527 haziranında bir rahip olarak görev yapmıştı, ancak Lutheranizm'e sempati duymuştu; ve takip eden Eylül ayında Corpus Christi Koleji üyesi seçildi. 1528'de Sanat Ustası'na başladı ve Thomas Wolsey'nin Oxford'daki yeni kurulan “Kardinal Koleji” ne nakletmek istediği Cambridge alimlerinden biriydi. Cranmer gibi Parker, daveti reddetti.
Sonraki yedi yıl boyunca Parker, Kilise'nin ilk tarihini inceledi. White Horse Inn'de tanışan, ancak başkalarının görüşlerini öğrenmekten daha fazla gerçekleri keşfetmekle ilgilenen hiçbir zaman tartışmalı olmayan bir grup reformcu ile ilişkilendirildi. Cambridge'de ve çevresinde popüler ve etkili bir vaiz oldu, ancak bir keresinde (yaklaşık 1539'da) suçlamayı reddetti ve Parker'ı “böyle bir düşmandan korkmamaya çağırdı” diye bildiren Lord Chancellor Audley'den önce sapkınlıkla suçlandı.
Anne Boleyn'in kraliçe olarak tanınmasından sonra isteksizce papazı olmaya ikna edildi. Onun aracılığıyla, 1535'te Suffolk, Stoke-by-Clare, Laos'daki Vaftiz Koleji Sekreter Kanonu dekanlığına atandı ve birkaç yıl geçirdi; akademik yıllarını sürdürmek, üniversiteyi geliştirmek ve Henry VIII. manastırlara saldırdı. Hugh Latimer, 1535 yılında kendisine yazdı ve onu kabiliyetinden oluşan beklentilerin altında kalmamasını istedi. 1536'da idam edilmeden önce, Anne Boleyn, kızı Elizabeth'i önemsemedi.
1537'de Parker, Kral Henry VIII'e papaz olarak atandı. 1538'de kovuşturma ile tehdit edildi, ancak Dover Piskoposu, Thomas Cromwell'e Parker'ın "iyi bir karar verdiğini ve Tanrı'nın Sözü'nü iyi bir şekilde ortaya koyduğunu" söylediğini bildirdi. O yıl İlahiyat Doktoru olarak mezun oldu ve 1541'de, yeniden oluşturulan katedral kilisesinde ikinci prebendde atandı.
1544'te Henry VIII'in tavsiyesi üzerine Corpus Christi Koleji'nin ustası ve 1545'te üniversitenin Rektör Yardımcısı ve ayrıca Lincoln Dekanı seçildi. Şansölye Stephen Gardiner'la bir sorun yaşadı. PammachiusEski dini sistemi türeten Mesih Koleji'ndeki öğrenciler tarafından yapılmıştır. Ayrıca, Cambridge üniversitelerinin gelirlerinin bir kısmını elde etmek için Kraliyet tarafından yapılan bir teşebbüsü ustalıkla yönetti. Parlamento eyleminin 1545'te kralın tezahürat ve kolejleri eritmesine izin vermesi üzerine, Parker komisyon görevlilerinden birine atandı ve raporları kolejlerini yıkımdan kurtarmış olabilir.
Bununla birlikte, Stoke'deki laik kanonlar koleji aşağıdaki saltanatta çözüldü ve Parker cömert bir emekli maaşı aldı. Rahibe evlilikleri parlamento ve toplantılar tarafından yasallaştırılmadan önce, 1547'de, bir Norfolk malı olan Robert Harlestone'un kızı olan Margaret ile evlenmek üzere yeni saltanattan faydalandı. Yedi yıl boyunca nişanlandılar, ancak din adamlarının evlenmesini yasaklayan yasalar nedeniyle evlenemediler. Bu yasanın Convocarían'ın Aşağı Meclisi tarafından değiştirileceğini öngören çift, evliliklerine devam etti. Evlilik, her ikisi için de Mary Tudor'un tahta geçtiğinde ve yine Elizabeth'in Kraliçe olduğu ve evli din adamlarına açık itirazlar yaptığı zaman güçlüklere neden oldu. Elizabeth, daha sonraki yıllarda, kocasının başarısının büyük bir kısmını güvence altına alan ve destek veren Margaret Parker'ın değerini kabul etmek zorunda kaldım.
Ket'in isyanı Norfolk'ta (1549) patlak verdiğinde Parker Norwich'teydi. Asiler kullandığından beri İngilizce Namaz Kitabı ve lisanslı vaizlerin onlara hitap etmesine izin verdi, Parker, Mousehold Hill'deki kampa gitti ve 'Reform Oak' dan bir vaaz verdi. Asilerden ekinleri tahrip etmemelerini, insan kanını dökmemelerini ve Krala güvensiz olmalarını istedi. Daha sonra papaz Alexander Neville'i yükseliş tarihini yazmaya teşvik etti.
Parker, Northumberland'ın 1. Dükü olan John Dudley’in, Somerset’in Birinci Dükü olan ılımlı Edward Seymour’a göre daha fazla terfi aldı. Cambridge’te Martin Bucer'in bir arkadaşıydı ve Bucer'in cenaze vaazını 1551’de vaaz etti. 1552 yılında Lincoln’ün zengin dekanlığına terfi etti ve 1553 Temmuz’da, Dük’ün Northumberland’la, dükü umutsuz kuzeye doğru yürüdüğünde Mary Tudor'un katılımına karşı kampanya.
Mary, 1553'te tahttan Northumberland'ın ve evli bir rahibin destekçisi olarak geldiğinde, Parker dekanlığından, Corpus Christi'deki ustalığından ve diğer tercihlerinden mahrum kaldı. Kamu hayatından emekli oldu, bir arkadaşıyla yaşıyor ve idari görevlerden özgürlüğünü alıyordu. Ancak bu süre zarfında, bir attan düştü ve hayatının geri kalanında, sonunda ölümüne neden olan garip bir fıtık yaşadı. Sürgünlere giren ya da "Kanlı Mary" tarafından şehit edilen daha ateşli Protestanların aksine, İngiltere'den ayrılmadan Mary'nin saltanatından kurtuldu.
Canterbury başpiskoposu
Parker otoriteye saygı duyuyordu ve vakti geldiğinde sürekli olarak başkalarına otorite dayatmayı başardı. Elizabeth tahtına çıktığımda, Papa'yı Kilise'nin başı olarak kabul eden eski Roma Katoliklerini dengelemenin zorluğuyla karşı karşıya kaldı; Katolik dinini kabul eden, ancak Papalık üstünlüğünü reddeden Henric Katolikleri; ve şu anda Kıta’da sürgünden dönen aşırı Protestanlar. Matthew Parker, Elizabeth'in bekarlık dışında bir başpiskopostan beklediği tüm özelliklere sahipti. Halkın coşkusuna güvenmiyordu ve “halkın” kilisenin reformcuları olması gerektiği fikrine dehşet içinde yazdı. İlham verici bir lider değildi ve dogması yoktu, dua kitabı yoktu, bir yol bile yoktu, ilahisi adıyla ilişkilendirildi. Disiplinli, bilgili bir alim, mütevazi ve ılımlı bir gerçek dindarlık ve onarılamaz ahlâklı bir adamdı, uzlaşmacı ancak cesur bir karakterdi. Parker görevi üstlenmeye istekli değildi ve Cambridge'e geri dönmeyi ve çürümekte olan Üniversitesi geri yüklemeyi tercih ederdi. Elizabeth ve William Cecil onu randevuyu kabul etmeye zorladı. Yıllar sonra Parker, “anneye çok fazla bağlı olmasaydı (Anne Boleyn), yakında kızına hizmet etmeyi kabul etmeyeceğini” söyledi.
1 Ağustos 1559'da seçildi, ancak Elizabeth'in üyeliğinden önce gelen türbülans ve infazlardan sonra Parker'ı istemek için istekli ve kalifiye olan gerekli dört piskoposu bulmak zordu. 19 Aralık'ta Lambeth Şapeli'nde, daha önce Bath and Wells Piskoposu William Barlow, daha önce Chichester Piskoposu Piskoposu John Scory, daha önce Exeter Piskoposu Piskoposu Miles Coverdale ve Bedford Piskoposu John Hodgkins tarafından kutsandı. Nag'un Fleet Caddesi'ndeki Head Head meyhanesinde uygunsuz bir kutsanma iddiası ilk kez 1604'te Cizvit, Christopher Holywood tarafından yapılmış ve o zamandan beri itibarsızlaştırılmış gibi görünüyor. Parker'ın kutsadığı, ancak, yalnızca kraliyet üstünlüğünün bolluğu ile yasal olarak geçerliydi; kullanılan Edwardine Ordinal'i Mary Tudor tarafından yürürlükten kaldırıldı ve 1559 parlamentosu tarafından yeniden yürürlüğe girmedi. Roma Katolik Kilisesi, kullanılan kınama şeklinin bir piskopos yapmak için yetersiz olduğunu ve bu nedenle Apostolik Ardışıklık, ancak İngiltere Kilisesi, bu kelimelerin biçiminin, eylemin özünde veya geçerliliğinde bir fark yaratmadığını öne sürerek bunu reddetti. İngiltere'de hayatta kalan dört piskoposun yaptığı bu armağan, eski ve yeni İngiliz Kilisesi'nin art arda sıralanması arasındaki bağlantıdır.
Parker, baskınlıktan hoşlanmayan mütevazı bir adam olmasına rağmen, Başpiskoposun ofisine ve misafirperver bir konukçu olma görevine çok saygı duyuyordu. Kendisi meyveli bir şekilde yemek yemesine rağmen, serbestçe ağırladı ve Kraliçe tarafından düzenli hizmetçilerine ek olarak kırk tutucunun bir vücudunu korumak için özel izin verildi.
Parker, seküler politikaya karışmaktan kaçındı ve Elizabeth'in özel meclisine asla kabul edilmedi. Dini politikalar ona ciddi sıkıntı yaşattı. Parker'in önceliğinin en zor yanı, yaklaşık 1565'ten Precisians veya Puritans olarak bilinen, İngiltere Kilisesi'ndeki aşırılık yanlı reformcularla artan çatışmaları içermesiydi. İnanılmaz reformcuların bazıları, yasadışı değişiklikler ve tam yasak olmasalar da bazı büro kıyafeti giymeme seçeneği istedi. İlk Presbiteryenler piskopos istemiyorlardı ve muhafazakarlar da çoğu zaman Henrician kilisesinin uygulamalarına doğru ilerlemeyi tercih ederek tüm bu değişikliklere karşı çıkıyorlardı. Kraliçe kendisi, sonunda kraliyet üstünlüğünün baş sersemlerinden biri olarak kabul edene kadar Piskoposluk ayrıcalığını kullandı. Kraliçe Parker'ın sarsıntısı için, kraliçe, bu hedefe ulaşmak için ısrar etmesine rağmen, uyumluluk sağlama çabalarına sıkı sıkıya eklemeyi reddetti. Parker parlamentodan, toplantıdan veya Taç'tan çok az destek alarak Puritan'ın yükselen gelgitine ayak basmaya başladı. Piskoposlar Yorumlar ve Diğer Hususlar, 1560’ta yayınlanan ve 1559 numaralı bölümün öngördüğünden daha düşük bir kıyafet standardını tolere etti, ancak kamuya açık bir sergileme yapan Vestiyer’ye benzeyen anti-din adamlarının Coverdale’i (piskoposlardan biri olan) arzusundan yoksun bıraktı. Londra’daki uygunsuzluklarından.
İlan Kitabı, Parker'ın anti-vestiyer fraksiyonunu kontrol etmek için 1566'da yayınladığı özel bir yaptırım olmadan ortaya çıkması gerektiğine; ve Reformatio legum ecclesiasticarumJohn Foxe'in Parker'in onayı ile yayınladığı, ne kraliyet, parlamenter ne de sendikal izin aldı. Parlamento, piskoposların inanç meselelerini belirleme iddiasına bile itiraz etti. "Kesinlikle," dedi Parker, Peter Wentworth'a, "kendinizi orada bize tamamen yönlendirirsiniz." “Hayır, Tanrı’ya verdiğim inançla” Wentworth’a geri döndüm, “ne olduğunu anlamadan önce hiçbir şey geçemeyiz; çünkü onlar seni popurmaktan ibaretti. Kıyafetlerle ilgili ihtilaflar, tüm Kilise hükümeti ve otoritesi konusundaki tartışmalara yol açmıştı ve Parker, Puritan'ın “yönetişim” fikirlerinin, kraliçeyi ve ona bağlı olan herkesi geri alacağına karar verdiğini iddia ederek 17 Mayıs 1575'te öldü. " Kişisel davranışlarıyla Anglikan rahipleri için ideal bir örnek oluşturmuştu ve ulusal otoritenin Protestan Reformunun bireysel eğilimlerini ezmemesi onun hatası değildi.
Lambeth Kilisesi'ne gömüldü ve mezarı 1648'de Puritans tarafından saygısızlığa uğradı. Sancroft Başpiskopos olduğunda, Parker'ın kemikleri kurtarıldı ve 'Corpus Matthaei Archiepiscopi hic tandem quiescita' adıyla yeniden toplandı.
Miras
Anglikan Kilisesi, hem Roma Katolikliği hem de Puritan aşırıcılığı tarafından tehdit edildiği bir dönemde Matthew Parker'in rehberliğinin bilgeliğine çok şey borçludur. Başpiskopos olarak yaptığı ilk çabalardan biri, 1560-61 yılındaki güney eyaletinin Tekdüze Yasası ve 1559 sayılı Davranış Yasasının ne kadar iyi olduğunu araştırmak için yapılan yeni çabalardı (yeni Kilise’yi bazı Katolik geleneklerinden korumayı amaçlayan bir dizi emir). Azizlerin kültü, emanetlere saygı ve yalnızca Protestan doktrininin öğretilmesini sağlamıştır) ve din adamları ile meslekten olmayanlar arasındaki ahlaki suçları düzeltmek için “batıl inanç” gibi. Parlamento ve Toplantı, Roma Katolikliği'nden şüphe edildiğinde ve onun tarafından tehdit edilmeye başladığında, Parker, İngiltere'deki zulmü veya Roma Katolikleri'ni önlemeye çalıştı. Bir sürü dini propaganda ve yeni fikirlerin karışıklığıyla karşı karşıya kalan Parker, Cranmer'in Din Maddelerini (1563) kırk ikiden otuz sekize indirerek ve çeşitli Homilies ve Catechism'leri yayınlayarak Elizabeth Kilisesi için tek tip bir doktrin sağladı. temel inanç noktalarını ortaya koymak. Puritan'ın Kilise'deki feragatleri, Kraliçe'nin kararsızlığı ve resmi desteğinin olmaması ve Leicester Earl gibi saraylıların düşmanlığı ile sabırla ilgilendi.
Parker yeni bir çeviri düzenledi Kutsal Kitap, çeviri oluşum, Matthewve bazı Pauline mektuplarının kendisi; bu Piskoposların İncil'i (1568) tarihine kadar görevliydi Kral James Versiyonu (1611).
Parker'ın tarihsel araştırması onun içinde örneklendi. Antiquilate ecclesiaeve Asser, Matthew Paris, Walsingham ve Westminster Matthew olarak bilinen derleyici yayınları; ayinsel becerisi, mezmurun versiyonunda, arada sırada dua ve şükranlarında beste yapmaya davet edildi. Büyük ölçüde eski manastır kütüphanelerinden toplanan paha biçilmez antik el yazmaları koleksiyonunu Cambridge'deki üniversitesine bıraktı. Corpus Christi'deki Parker Kütüphanesi ismini taşıyor ve koleksiyonunu barındırıyor. St Augustine İncilleri kitabı ve Anglo-Sakson Chronicle A Sürümü de dahil olmak üzere, erken dönem İngiliz el yazmaları olan Parker koleksiyonu, İngiliz Kilisesi'nin Roma’dan tarihsel olarak bağımsız olduğunu kanıtlama çabasının bir parçası olarak oluşturuldu. dünyanın en önemli antik el yazmaları koleksiyonları.
1566'da Parker, John Sax'ın isimsiz yayınları için ilk Sakson türünü pirinç olarak kesmesi için kendi cebinden ödeme yaptı. Bir Antiquitie Tanıklığı (De antiquitate Britannicae ecclesiae), 1572), '600 yıl önce, Rab'bin Bedeni ve Kanının Saklanmasına dokunan İngiltere Kilisesi'nin eski inancını' gösteriyor. Kitap, din adamlarının evlenmesini yasaklayan ve cemaatte kabul görmeyi tek bir türle sınırlayan ortaçağda bir yenilik olduğunu kanıtladı.
Matthew Parker'ın el yazması koleksiyonu, Cambridge Üniversitesi Kütüphanesi'nde bir miktar cilt bulunan Cambridge Corpus Christi College'daki Parker Kütüphanesinde yer almaktadır. Web’de bulunan Parker, bu yazıların hepsinin çevrimiçi olarak görüntülenmesini sağlayacaktır.
Referanslar
- Bu makale, Ansiklopedi Britannica Eleventh Sürümü, şimdi kamu malı olan bir yayın.
- Aelfric, John Joscelyn, Matthew Parker ve William Lisle. Antik Kilise'nin bir ifadesi, İngiltere Kilisesi'ne duyulan inancı yok eden, burada Vücudun Saklanması ve Rab'bin lütufuna dokunarak 600 yıldan daha uzun bir süre önce Saksonlar zamanında tekrar duyuruldu. Londra: J.W.
- Cross, Claire. 1992. Elizabeth dini yerleşim. Bangor: Headstart Tarihi. ISBN 1873041608
- Froude, James Anthony. İngiltere'nin tarihi, Wolsey'in düşmesinden Elizabeth'in ölümüne. New York: AMS Press, 1969.
- Hudson, Hala Winthrop. Cambridge bağlantısı ve 1559'daki Elizabeth bölgesi yerleşimi. Durham, N.C .: Duke University Press, 1980. ISBN 0822304406
- Perry, Edith (Weir). Dört Tudor'un altında, bazen Canterbury Başpiskoposu Matthew Parker'ın hikayesi. Londra: Allen ve Unwin, 1964.
- Ramsey, Michael. Anglikanizm: Matthew Parker ve günümüz: Corpus Christi Koleji, Cambridge, Başpiskoposluğun 20'nci kutlaması Matthew Parker, l504-l575. Boutwood dersleri. 1975.