Amerikan havacılık Seversky Aircraft Corporation, 1894 yılında Rusya'da doğan Alexander Nikolayevich Prokofiev-Seversky tarafından kuruldu. Birinci Dünya Savaşı sırasında, Seversky Rus ordusunda bir subaydı ve üçüncü en muzaffer yerli as oldu - 13 düşman uçağının düşürülmesinden sorumluydu. Ekim Devrimi sırasında, Birleşik Devletler'deki Rus Hava Kuvvetleri Ataşesi olarak kalmaya karar verdi. Seversky daha sonra Amerikan vatandaşlığı aldı ve büyük bir yedek ordu ordusu kolordu.
1931'de Binbaşı Alexander Prokofiev-Seversky ve bir grup yatırımcı, Long Island, Farmingdale'de Seversky Uçak Şirketi'ni kurdu. Şirketin baş mühendisi, Rusya'dan da göçmen olan Alexander Kartveli idi.
Şirketin ilk uçağı, konsol kanatlı tamamen metal bir amfibi olan SEV-3 idi. "Troika" mürettebatın üye sayısını ifade ediyordu. Uçak, tanınmış bir deniz uçağı üreticisi olan "Edo Aircraft Corporation" dan kiralanan bir hangarda inşa edildi.
İlk SEV-3, Haziran 1933’te daire içine alındı. Kolombiya, izci olarak kullanılan altı araç sipariş etti. Uçağın amfibikliğini sağlamak için şasi yüzerinde geri çekilebilir tekerlekler vardı. 15 Eylül SEV-1935'in ilk kopyasında yılın 3'i 369,8 km / s hızında elde edildi, bu da hala bir pistonlu motorlu amfibiler için rekor kalıyor.
Çift kontrollü uçağın iki koltuklu kara tabanlı versiyonu, 1935'ten AT-8 adı altında 30 uçak alan ordu hava birliklerine sağlandı. Bu uçak, ordu ile hizmete giren ilk tamamen metal eğitim alçak kanatlı uçağıydı ve en uygun zamanda - savaşçılar ve keşif uçakları hizmetten yeni çıkarıldı. Aynı zamanda, bir savaş aracı dönüşümü değil, ordunun ilk özel eğitim uçağıydı. AT-8, 450 hp ve 280 km / s azami hıza sahip bir Pratt & Whitney Wasp-Junior motorla güçlendirildi.
1935'te Seversky, "Seversky - çift, deneysel bir gösteri" anlamına gelen SEV-2ХD adı altında deneysel bir avcının girişimini geliştirmeye başladı. SEV-2XD, 1820 hp'de derecelendirilmiş bir Wright R-850 hava soğutmalı motor, üç kanatlı bir pervane, eliptik bir kanat ile donatıldı ve şasi, büyük tekerlek kaportalarıyla geri çekilemez hale getirildi. Mayıs ayında, SEV-2XP (P-avcı) adı altında, uçak, Boeing P-26 avcı uçağının yerini almak için Ordu Hava Kuvvetleri yarışmasına sunuldu.
SEV-2XP'nin yeni bir versiyonu, yılın ilk baharında 1935 hazırdı. Bununla birlikte Major Seversky, rakiplerinin - Curtiss ("75" model) ve Northrop-3A - geri çekilebilir iniş takımı ile donatıldığını ve Haziran 18goda SEV-1935XP’in 2P’nin, yarışmanın yapıldığı Wright Field’da "ağır hasar gördüğünü" söyledi. testi. Bundan sonra uçak "geri kazanım" için Farmingdale'deki fabrikaya geri gönderildi. Bazı "alaycılar", Seversky'nin uçağı elden geçirmek için zaman kazanmak için "olayı" düzelttiğini öne sürdü.
Seversky şirketinin yarışmaya katılımı askıya alındı, ancak dönüştürülen SEV-2XP'nin şansı arttı. İkiz uçaklar bekar oldu ve geri çekilebilir iniş takımlarına kavuştu. Ana iniş takımlarının tekerlekleri kısmen düzleştirilmiş panellerle kapatıldı ve destekleri temizledikten sonra kanatta kalan yuvalara tekrar akıntıda kaldı. Kuyruk tekerleği de geri çekilebilir hale getirildi ve tek kabin bir fenerle kapatıldı. Uçakta HP 1820 gücüne sahip Wright R-65-850 "Cyclone" motorunda yeni bir değişiklik yapıldı. Uçağın kurumsal ismi, "1" in zaten tek kişilik bir uçağı gösterdiği SEV-1ХР olarak değiştirildi. Silahlanma iki adet 7,62-mm senkron makinalı tüfek olacaktı.
Dönüştürülen SEV-1XP sonunda Wright Field 15 Ağustos 1935'e ulaştı. Yarışmanın sonundaki görünüm tamamen yeni bir yarışmacı diğer şirketler tarafından coşkuyla karşılandı. Bu arada, Ordu Hava Birlikleri rekabeti Nisan 1936'e uzattı, Temmuz ayında bir başka yarışmacı Northrop-3A olan 1935, ilk test uçuşu sırasında denize düştü.
Wright Field'daki testler sırasında, 1 rakımdaki SEV-3050XP, beklenen 462 km / s'nin altında 480 km / s hız gösterdi. Yarışmanın uzatılması Seversky'nin uçağı değiştirmesine izin verdi. Hız eksikliğinin ana nedeni, 1830 hp çıkışa sahip Pratt & Whitney R-9-850 Twin Wasp ile değiştirilen Cyclone motorunun güvenilmez çalışmasıydı. Yeni motorla, uçak SEV-7 adını aldı. Aynı zamanda dikey kuyruk yeniden yapıldı. Ancak, "İkiz Wasp" aslında sadece 738 hp üretti, sonuç olarak avcı uçağının hızı 443 km / saate düştü.
Bu arada, Curtiss yeni bir Wright XR-75-1820 hava soğutmalı motorunu "39 modeline" koydu. Aynı zamanda, Vout, Northrop'tan 3A'yı satın aldı ve bu dövüşçünün yeni bir versiyonunu V-141 markası altında tanıttı. Tekli koltuk versiyonu olan Konsolide PB-2А yarışmaya da katıldı. Ek değişikliklerden sonra, SEV-7 atamasını AP-1 olarak değiştirdi. Seversky savaşçısı vaat edilen 480 km / s'ye ulaşmasa da, ordu tarafından yarışmanın galibi olarak tanındı ve 16 Haziran 1 936 Seversky, P-77 adı verilen 35 savaşçıları için sözleşme imzaladı.
P-35, konsol kanadı ile SEV-7'ye çok benziyordu. Kanat, kumaş kılıflı, tamamen metal bir yapıya sahipti. Motor, aerodinamik açıdan temiz bir kaputla kapatılmış 1830 hp gücünde bir Pratt & Whitney R-9-850 idi. Silahlanma o günlerin Amerikan standartlarını karşıladı: bir 12,7 mm ve bir 7,62 mm senkron makineli tüfek, o zaman açıkça yeterli değildi. Özellikle, aynı zamanda ortaya çıkan Hauker "Harikkein", sekiz 7,62 mm makineli tüfeğe sahipti.
P-35’in Ordu Hava Birlikleri’ne teslimatı Temmuz 1937’de başladı, ancak yavaştı: 1-I avcı grubu (17-I, 27-i ve 94-I filo) yalnızca 1938-th. Seversky’nin şirketinin telaşsız çalışması ve arz planlarının sürekli kesintiye uğraması ordunun sabrının başarısız olmasına neden oldu ve savaşçıların tedarikine ilişkin sözleşmeyi uzatmamaya karar verdi. 30 yarışmasında ikinci oldu.
En son sipariş edilen P-35, Ağustos 1938'te teslim edildi. Birkaç ay çalıştıktan sonra, X-NUMX avcı grubu P-1, P-35 üzerinde yeniden silahlanmayı bekleyen 31, 49, 50, 53 ve 58 grupları arasında dağıtıldı.
P-35'in yaratılmasındaki başarı, havayolunun uçağın ihracat versiyonunu geliştirmeye başlamasına yol açtı. P-35 temelinde, Seversky şirketi, 2PA-L olarak adlandırılan çift ihracatçı bir savaşçı geliştirdi. Uçakta bir X-NUMX güçlü Wright R-1000 motor bulunuyordu. Sadece inşa edilen 1820RA-L Mart 2’ta Sovyetler Birliği’ne satıldı. Aynı zamanda, 1938PA-L'ye dayanan bir hidrolik üreticinin bir sürümü satın alındı, ancak Wright motoru R-2-С1820 altında bir 2 güç hp ve seri üretim lisansı vardı. Bununla birlikte, pervane grubunun tespit ettiği eksiklikler, silahlar, düşük yapısal güç ve düşük savaş sürekliliği nedeniyle, SSCB'de 850PA-L'nin seri üretimini organize etmek için gerçek bir girişimde bulunulmadı.
2PA-L modelindeki yirmi iki kişilik avcı uçağı Japonya'ya satıldı. Bu makinelerin marka adı 2RA-VZ ve Japonca idi donanma "çift avcı tipi deniz tipi 5" veya kısaca A8V1 adını taşıyorlardı. Japonlar onları Çin'de kullandı, ancak Pasifik'teki savaş başladığında artık hizmete girmediler.
Japonya ile "kısır" ilişkilerde görülen Seversky, ABD'nin resmi çevrelerinde bir dışlanma oldu ve ordu, şirketinden Р-35 satın almayı durdurmaya karar verdi. Seversky, her zaman bir tüccardan daha pilot olmuştur ve 1939'in başlangıcında, şirketi derin bir borç çukurundaydı. Nisan ayında, 1939, Seversky bir iş seyahatindeyken, yönetim kurulu istifaya karar verdi ve şirketin adı Cumhuriyet olarak değiştirildi. Yetkili sermayenin revizyonundan sonra, Alexander Kartveli, şirketin başkan yardımcısı ve teknik direktörü oldu. Erken emekli olan Seversky, hayatının geri kalanını anılarını yazarak ve bireysel istişarelerde bulunarak geçirdi ve Kartveli ve Ripablik daha sonra efsanevi P-47 Thunderbolt'ın serbest bırakılmasından sonra ünlüydü.
En son sipariş edilen P-35, 1938'te, XP-41 adı altında verildi ve bir turboşarjla donatılmış bir 1830 beygir gücüne sahip bir R-19-1200 motorunun kurulmasıyla ayırt edildi. Bu uçağın ilk uçuşu, şirketin adının değiştirilmesinden kısa bir süre önce 1939'in Mart ayında gerçekleşti. 4575m yüksekliğindeki maksimum hız, 517 km / s'ye ulaştı, ancak ordu daha sonra YP-4 olarak belirlenmiş olan AP-43 ile paralel olarak oluşturulmayı tercih etti ve XP-41 üzerindeki çalışmalar durduruldu.
1940 tarafından, avcı uçağının hızlı gelişimi P-35'in eski olmasına neden oldu. Zaten çok düşük hızı vardı, silahsızdı, çekinceleri yoktu ve tankları korudu. Sonuç olarak, P-35'in servis kariyeri kısaydı. 1941’in başlangıcında, P-35’in çoğu birinci sıra parçalardaki hizmetten çıkarıldı ve yerine Bell P-39 Aero Cobra ya da Curtiss P-40 kullanıldı. P-35, savaş birimlerinin silahlanmasından çıkarıldığı için, eğitim birimlerine ve teknik personel okullarına transfer edildi. Pearl Harbor’a yapılan saldırı sırasında, orduda hizmet veren hiçbir araç yoktu.
Seversky savaşçısının teslimatının sona ermesinden sonra ordu yalnızca ihracat siparişleri için umut verebildi. Kısa süre sonra, Seversky şirketi, ihracat versiyonu firma EP-1 ismini alan uçağı için aktif olarak dış pazarlar aramaya başladı. Haziran 29 1939 - Seversky’nin istifasından iki ay sonra - Ripablik, İsveç hükümetine bu modelin 15 avcılarını tedarik etmek için bir sözleşme imzaladı.
İsveç hükümeti daha sonra sözleşmeyi 120 uçağına genişletti. Haziran ayına kadar 1940’e İsveçliler bir 60 EP-1 kazandı. İsveç Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde, J-9 ismini kullandılar. Bununla birlikte, Haziran ayında, Birleşik Devletler hükümeti, herhangi bir ülkeye silah gönderilmesine, Büyük Britanya haricinde bir ambargo empoze etti ve İsveç'e teslimatları durdurdu.
Ambargoya rağmen, Ripablik EP-1 uçaklarının üretimini basitçe şirketin topraklarında sakladı. 24 Ekim 1940 Sayın Cumhurbaşkanı Roosevelt, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüm EP-1 savaşçılarının Ordu Hava Birlikleri'ne teslim edilmeleri için bir emir imzaladı. Aircraft P-35A adını aldı. Ayrıca İsveçliler tarafından sipariş edilen 50 ikiz koltuklu 2PA savaşçıları satın alındı. ABD Ordusu, EP-1'in çifte versiyonunda pratik bir mücadele değeri görmedi ve bunların eğitim makinesi olarak kullanılmasına karar verildi. Uçaklara AT-12 "Gvardsen" adı verildi.
Birkaç P-35A Ekvador Hava Kuvvetleri'ne satıldı, ancak çoğu - 40 savaşçıları - yılın 1941'inde Filipinler'e gönderildi. Luzon'daki havaalanındaki karışık hava grubunun 34'unun bir parçası olarak Avcı Filolarının 21 ve 4'leri ile hizmete girdiler.
8 Aralık 1941 g, Japonlar Filipinler'i bombalamaya başladığında, Р-35А savaşçıları, adalar adasında havacılığın önemli bir bölümünü oluşturuyordu, ancak gerçek savaş yetenekleri düşüktü - 1941. P-35A umutsuzca modası geçmiş. Sonuç olarak, Japon “Sıfır” P-35A ile yapılan hava savaşlarında ağır kayıplar oldu. P-35A'nın çoğu yakında hava savaşında ve yerde kayboldu. Aralık ayına kadar 12 sadece sekiz uçuş Р-35А vardı.
Ekim ayında Amerika Birleşik Devletleri'nde kalan X-NUMXA P-35, savaş kariyerlerinin sonunu belirleyen RP-1942 olarak değiştirildi. EP-35 savaşçıları, İsveç Hava Kuvvetleri ile 1'e kadar hizmette kaldılar. Bir P-1944, Daytona, Ohio'daki Wright-Patterson Hava Kuvvetleri Üssü Müzesi'nde sergilendi.
P-35 gelişmiş bir tasarıma sahip olmamasına rağmen, birçok avcı projesi için bir model olarak hizmet etti. Ünlü İtalyan havacılık şirketi Caproni-Reggian'da, P-35 temelinde, Reggiane 2000 avcısı kuruldu. Yapılan test uçuşları Bf.109 ve Hawker Hurricane'e üstünlüğünü ortaya çıkardı. Bu, İngiltere ve Yugoslavya dahil birçok Avrupa devletine ilgi uyandırdı. Ancak uçak İtalyan Hava Kuvvetleri'ne girmedi. Aynı zamanda, Reggiane 2000, üretim lisansını alan İsveç ve Macar Hava Kuvvetlerinde yerini buldu. Macar savaşçılarının İkinci Dünya Savaşı sırasında Doğu Cephesinde kullanıldığı belirtilmelidir.
PZL P-35 Jastrzab (Şahin) projesi için temel olarak Р-50, Polonyalı tasarımcı V. Yakimuk tarafından da kullanıldı. Uçağın eski PZL P-11 avcı uçaklarını değiştirmesi gerekiyordu ve İngiliz 840 güçlü yıldız motorlu Bristol Mercury VIII motoruyla donatılmıştı. İkinci Dünya Savaşı'nın başlarında ilk savaşçılar montaj aşamasındaydı. Uçan tek prototip, Lviv bölgesindeki Polonya uçaksavar topçuları tarafından yanlışlıkla vuruldu.
Kaynaklar:
Anceliovich L. Amerika'nın Rus Kanatları. "Thunderbolts" Seversky ve Kartveli M.: Yauza, 2015. C. 109-117.
Dmitry Sobolev D. I-16'e karşı "Seversky" 1997. №2. C. 22-23.
Kotelnikov V. Başarısız satın alma // Avio. №6. C. 30-32.
Firsov A. ABD Savaşçıları // Havacılık Koleksiyonu. №13. C. 36-38.
Sobolev D. Serbest Kanat // Anavatanın Kanatları. 1993. №10. S.12-15.