

2005-05-20 - 15:46:00
Toplama kampları (7)
Nasyonal Sosyalistlerin toplama (temerküz) kamplarını (Konsentrationslager) kurmaları 1933te iktidara gelmeleriyle başlar. Bu kampların ilk biçimleri SAların siyasi düşmanlarını yakalayıp götürdükleri, dövdükleri, işkenceden geçirdikleri, öldürdükleri SA hapishaneleri, terkedilmiş depolar, eğitim kampları, Nazi partisi binaları gibi yerlerdi. İlk kamplardan Kemna, Vulkanlager, Hohnstein, Columbia Haus sonradan kapatıldı, geriye altı tanesi kaldı: Dachau, Oranienburg, Fuhlsbüttel, Esterwegen, Sachsenburg ve Lichtenburg dışındakiler kapatılacak, yerlerine daha büyük ve kalıcı kamplar açılacaktı.
DACHAU, AUSCHWITZ VE DİĞERLERİ
SSlerin Münich yakınlarında Mart 1933te kurdukları Dachau, daha sonraki toplama kampları için örnek oluşturdu. Himmler adamlarından Theodor Eickeyi Dachaunun başına getirmişti. Ertesi yıl kampların hepsinin yönetimi SSlere geçince, Eicke kampların baş yöneticisi ve oralardaki Ölüm Birimlerinin genel komutanı oldu. Oranienburgdaki kamp, sütün kampların karargâhı haline getirildi.
Eicke tutuklulardan disiplin, itaat, çok çalışma ve erkeklik istiyordu. Prusya ordusundan öğrendiği örneklerle, bitmek tükenmez yoklamalar (Appell), bedeni cezalar (Prügelstrafe) ve uzun saatler süren beden eğitimi, hücre cezalarından, kaçarken vurmaya, ağaçtan sallandırmadan, aç bırakmaya kadar her türlü uygulamanın yanı sıra, angarya da Eickenin olağan uygulamaları arasındaydı.
Kampların ilk kurbanları, Nasyonal Sosyalistlerin siyasi düşmanları (Komünistler, sendikacılar ve diğer anti-Naziler) oldu. Siyasi polis yalnızca rejim muhaliflerini değil, aynı zamanda potansiyel tehlike gördüğü kişileri de süresiz olarak kamplara yolluyordu.
1937de kamplara sevkedenlerin sayısında önemli bir artış görüldü. O zamana kadar Gizli Devlet Polisinin (Gestapo) politik tutuklularından ibaret olan kamp sakinlerine artık Kriminal Polisin (Kripo) serseri olarak tanımlayarak yakaladıkları da eklendi, Yeni Almanyaya yakışmayan kim varsa, kampa sevkediliyordu. Himmler 1937de şunlar söylemişti: Herkesin bir kez olsun temerküz kamplarını ziyaret etmesi çok öğretici olacaktır. Görünce inanacaksınız ki, hiç kimse haksız yere orada değildir. Onlar suç işleyen ayak takımı ve uygunsuzlardır. Kalıtım ve ırk yasalarının bundan daha iyi göstergesi olamaz. Oradakiler beyinleri su toplamış şaşı, sakat, yarı-Yahudi ve ırk olarak aşağılık unsurların oluşturduğu bir yığındır. Şimdi hepsi bir aradalar. Onları ideolojik olarak eğitmiyoruz, emirle eğitiyoruz, çünkü onlar zaten köle zihniyetlidirler.
Dachau örnek alınarak, 1936da Oranienburg yakınında Sachsenhausen, 1937de Weimar civarında Buchenwald, 1928de Bavyerada Flosenburg ve Yukarı Avusturyada Mauthausen, 1939de Mecklenburg kampları kuruldu.
Önceleri Yahudilere dönük özel bir toplama yoktu, ancak yukarıda anılan gruplara dahilseler kampa gönderiliyorlardı. Yahudileri sindirmek, ülkenin ekonomik, sosyal ve siyasal hayatından silip atmak, Almanyadan kaçırmak için başka yöntemler kullanıyorlardı, SA ve SSler Yahudilerin dükkanlarına, evlerine saldırıyorlar, mahallede tanıdıkları Yahudileri dövüyorlardı. Ama, 1938 Kasımındaki Kristaller Gecesinden itibarın deportasyon başladı. O gece sinagoglar ve dükkanlar yakıldı, evlerde sürek avı başlatıldı, 35 bin erkek Yahudi alınıp kamplara sevkedildi. Fakat, niyet onları orada tutmak değil,. sürmek olduğundan, ülkeyi terketmeleri için çoğuna göç kâğıdı verildi.
Savaşın başlamasıyla kamplar birden bire önemli bir işlev kazanacaktı. İşgal edilen ülkelerden çok sayıda insan bu kamplara getiriliyordu. Mevcutlar yetersiz kaldığı için 1940ta Yukarı Silezyada Auschwitz, Hamburgda Neuengamme, 1941de Alsaceta Natzweiler. Silezyada Gross Rosen, 1942de Danzigde Stutthof, 1943te Polonyada Lublin-Madianek, Hollandada Vaught, 1944te Saksonyada Dora-Mittelbau, Hannoverde Bergen-Belsen kampları açıldı. Treblinka, Sobibor, Majdanek, Ravensbrück, Babi Yar diğer önemli toplama kamplarındandı.
Kamplarda muhkûmları kolayca ayırdetmek için giysilerine numara işleniyor (Auchswitzde dövmeyle kollarına da yazılıyordu), yakalarına ise farklı işaret takılıyordu: Politik tutuklular kırmızı, Yahudiler sarı, kriminaller yeşil, asosyaller siyah, eşcinseller pembe yıldız takıyorlardı. Ayrıca yıldızların üzerine tutuklunun ülkesinin baş harfi yazılıyordu.
KÖLE EMEĞİ
Kamplar sonradan köle-işçi yığınaklarına dönüştü. Başlangıçta SSler kamplarda kurdukları işletmelerde tutukluları çalıştırıyorlardı. Savaş başlayınca, o işçileri Alman sanayicilerine kiralamaya başladılar. Faşizmin önde gelen destekçilerinden kimya karteli IG-Farben, Auchswitz yakınlarında sentetik boya ve lastik fabrikası kurdu. Dora-Mittelbau kampı orta Almanyadaki fabrikaların hizmetine sunuldu. Derken, sadece bu amaçla, Aussenkomandos denilen ilave kamplar açıldı. Dachauda 168, Buchenwaldda 133 çalışma kampı oluşturuldu. Matthausena bağlı Gusen, Buchenwalda bağlı Ohrdurf işçi kamplarındaki vahşet asıl kamplardakinden az değildi.
Bir-iki örnek verelim: 1940-42 yılları arasında Auschwitze bağlı olarak, yöredeki fabrika ve madenlerin yanında 40 kadar ilave kamp kuruldu. Tutuklular silah ve kimya fabrikalarında, maden ocaklarında çalıştırıldılar. 1943 Ocak ayında silah sanayiinde 60.837 işgünü, 1943 Kasımda 537.000 işgünü tutukların köle emeğine ait rakamlardı. IG-Farben Himmlerin en gözde firmasıydı. IG-Farben Monowicedeki kampın yanına sentetik petrol ürünleri fabrikası kurdu ve satın aldığı iki maden ocağının yanına ilave kamplar kuruldu. Monowicedeki fabrikalarda çalışan bir doktor koşulları şöyle anlatıyor: Çalışma koşullarına bir insan ancak 3-4 dayanabilirdi. Görevim doktorluk olduğu için benim koşullarım ağır değildi. Günde 500-600 hasta geliyordu. İş sırasında korkunç boyutlarda dayak vardı, her gün 10 kişi ölü ya da yarı-ölü getiriliyordu.
Çalışamaz hale gelen tutuklular değiştiriliyor ve gaz odalarına götürülüyordu. Üç yıl içinde IG-Farbenin Auschwitz fabrikalarında 30 bin tutuklu öldü. Mahkûmlar, IG-Farben fabrikalarında kendilerini öldürecek Cyclon-B gazını da üretiyorlardı.
GAZ ODALARI
Hitler 1939 başlarında, iyileşemeyecek kadar hasta olan kimselerin yük teşkil ettiklerini ve gaz odalarında öldürülmeleri gerektiğini söylüyordu. Sonra gaz odaları kamplarda kuruldu. Gaz odalarında öldürülenlerin cesetlerini yakmak için insan fırınları (krematoryumlar) kuruldu.
1942de Polonyadaki Belzec kampında 600.000, 1942 Mayısında kurulan Sobiborda 200.000, Çekoslovakyada Treblinka kampında 900.000 kişi öldürüldü. Bu insanların çoğu Yahudi ve çingeneydiler. Belzecten sadece iki kişi sağ çıkabilmişti. En büyük ölüm kampı Auschwitz ve Birkenau (Auschwitz-II) kamplarıydı. Bütün Avrupadan toplanarak kamplara tıkılanlardan 10 milyon kişi ölmüştü, bunların tam 4 milyonu Auschwitzde öldürüldüler. Öldürülen toplam 10 milyon insanın 6 milyonu sadece etnik ve dinsel kimliklerinden dolayı imha edilen, soykırıma tabi tutulan Yahudiydi.
1945 Ocak ayında kamplarda 700.000 kişi bulunuyordu. Müttefik ordularının ilerlemesi üzerine SSler kamplardaki insanları Almanyanın içlerine doğru ölüm yürüyüşüne çıkardılar, 200.000 kişi de orada öldü.
Dünyaya üstün ari ırkı ve Alman ulusu hakimiyetinde ebedi barış getireceğini söyleyen Nasyonal Sosyalizm 52 milyon insanı ölüm ülkesindeki ebedi barışa göndermiş ve gelmiş geçmiş en lanetli, en meşum ölüm makinesi ve onun ideolojisi olarak insanlık tarihine geçmişti.
Böylesine dehşet verici insanlık suçunun büyüklüğünü ve vahimliğini Türkiyede kavrayamayan, olaya önem vermeyen çok kimse var. Bunlar arasında, bir Federal Alman milletvekiline Hitlere sahip çıkmadınız diye tarizde bulunan ve hayatı boyunca utanç duyması gereken o sözünün ne denli insansızca olduğunu kavramadığı için öyle dediğini TRT ekranlarında (bir Ermeni soykırımı tartışmasında) tekrarlayan yazar Alev Alatlı da bulunuyor.
Aradan 60 yıl geçmiş olsa bile, insanlığın kollektif belleğinde Nasyonal Sosyalizmi ve II. Dünya Savaşı dehşetini diri tutmanın önemi bundan da belli değil mi?