çizim yazarı
- Çocuklar, bugün havalı kızlarla garnizon dükkanında tanıştım! - sevinci Slavka'yı arkadaşlarıyla paylaşmak için coşkuyla acele etti, - aynı köyün yakınında yaşadılar, beni ziyaret etmeye davet ettiler. Hadi millet, bu kızlar ...
“Diyelim ki gidelim ve onları nasıl bulacağız?” Bu köy nerde? - Romka sordu.
- Evet, her şey basittir: otoban boyunca gitmek için yaklaşık üç kilometre, kontrol noktasından sola ilk dönüşe kadar, oraya dönün, bu yolda bir süre boyunca gidin ve başınızı köylerine koyun, adını unuttum. Kızlar bu gece bizi bekliyor olacak. Hadi gidelim mi?
Slavkin'in coşkusu dayanamadı. Onlara Romka ve İvan ile bulaşmış.
Roma, “Eğer bekliyorlarsa gitmeliyiz” dedi.
Böylece karar verdiler.
Kucağında pembe yanaklı, güzel bir köy kızı olan kadın cinsiyetini özleyen savaşçılarımızın her biri, onu ne kadar tutkuyla öptüğünü, düğmelerinin düğmelerini nasıl açtıklarını gördü ... Eh, akşamı beklemeyi tercih etti. Dakikalar bir saat gibi gerilirdi. Ve şimdi, nihayet, hareket zamanı geldi.
Sonunda, herkes sakinleştiğinde, Romka bir iç çamaşırı, beyaz külot ve bir tişört giyiyordu, böylece görevli kişi hiçbir şeyden şüphelenmedi, kapısını geçip birinci kattan aşağıya, bir tuvalet gibi gitti. Ama o girmedi, ama sokağa atladı. Ve kış, don, kar var. Romka, kar beyazı kamuflaj kıyafetinde, gizlice, derin karda, kışlaların yakınında belirli bir yere yaklaştı. İvan ve Slavka pencereyi tam olarak yukarıda açmış ve ikinci kattan dış giyim, şapka, kemer ve paltolarını atmıştır.
Önceden, görevli memur, kışlada olmadıklarını tespit edemediler, boş yataklarında, askılarından kaldırılmış paltolardan yapılmışlardı, uyku savaşçılarının vücutlarına benzer, başlarının battaniyelerine örtülmüşlerdi.
Slavka ve İvan iç çamaşırlarıyla, sırayla, iş odasını ve dış mekânı Romka'yla aynı şekilde yaptılar. Sokakta, karda, hepsi hızlı bir şekilde ordu tarzında giyinmiş ve AWOL'de en güçlü bir aşk mıknatısı gibi, kızlara yolculuk etmeye başladılar.
Çitlerdeki iyi bilinen delikten (kontrol noktalarından geçmez, kendilerine doğru koşarlar için), garnizondan ayrıldılar ve kısa bir süre sonra kasabadan Maysk'a giden karayolu üzerinde kaldılar. Slavkin’in planının rehberliğinde üç km kadar yol boyunca gitmek zorunda kaldılar. Ve o kış karı düzgünce yağdı. Yoldan tekrar tekrar temizlendi, bu yüzden güzergah boyunca bulunan küvetler sayaç sürüklenmeleri ile dolduruldu. Askerlerimiz bu üç kilometrelik mesafeyi olabildiğince çabuk aşmalıydılar, böylece bazı patronlar onları geçen bir arabadan görmeyecek ve “dudaktan” vazgeçmeyecekti. Tehlike durumunda yoldan çekilmek için bir adım atamadılar. Bir kar yığınında pistten atlamak - ve kardaki bademciklerin üzerine sıkışıp kalıyorsunuz. Kısacası, risk harikaydı! Bu nedenle, bu tehlikeli bölgeyi hızlı bir şekilde geçmek için hareketleri yolun kenarında bir yürüyüş hızında gerçekleşti.
“Artık kaçamam,” dedi Slavka, “Hadi dinlenelim.”
- Kendimiz telaşlandırılıyoruz, bu yüzden şimdi sabırlı olun ve sonra ileriye bakın, bizi bu karayolu üzerinde güzel bir şekilde bağlayacaklar. Şanslıyken birden fazla araba geçmedi.
Arkadaşım İvan, “Manka'da dinleneceksiniz” dedi.
- Onun adı Maria, - Slavka'yı kabartan sesinde hakaretle mırıldandı.
Dönmeden önce yarım kilometre koşmak gerektiğinde, gökyüzü aniden yolun önünde aydınlandı ve kısa sürede tepenin arkasından, “koşuculara” doğru bir araba ortaya çıktı ve farlar parladı.
Şu anda çocuklar korku ve heyecandan nabız zahkalil ve çapa titriyor!
- Hepsi, yazı geldi, sıkışmış! - Romalılar ne yazık ki yüreklerinde bağırdı, - bu muhtemelen bir vardiya taşıyan uzak devriyelerden bir görev kamyonudur.
Ve araba yaklaşıyordu. İlk başta, motorun zararsız gürlemesi daha da büyüdü ve yavaş yavaş yırtıcı bir büyümeye dönüştü, farlar gittikçe daha fazla parladı, “kahramanlarımız” artık güçlü ışıldakların ışığında sahnede olan aktörler gibiydi. Onlar mahkum yürüdü, şimdi aceleleri yoktu, farların kör ettiği, talihsizlerin en kötüsüne hazırladıkları.
Teoride, onların yanında durmak için sürücünün motoru ve freni yavaşlatması gerekir. Ancak, garip bir şekilde, bunu yapmadı ve araba aynı hızda hareket etmeye devam etti ve çok geçmeden onlara, öz-yapımcıların büyük neşesine ulaştı, geçmişe fırladı, onları buhar ve kar tozu bulutlarıyla doldurdu. Görünüşe göre, neredeyse boş olan Maysk'tan geçen gece otobüsü.
- Fu-sen, taşınan, düşündüm - hepsi bu kadar şanslı, - Ivan rahat bir nefes aldı.
- Erken sevinin, bu rotadan kaybolmamız için en kısa sürede ihtiyacımız var. Biraz dinlendik, o yüzden ayağımızı elimizle öne alalım, dönmeden önce hiçbir şey kalmamıştı - üç yüz metre, - Romka komuta etti, - ve bir sonraki araba kesinlikle bizim olacak.
Köye giden bitişik bir yola döndüklerinde önce durdular ve nefes aldılar. Etrafa baktım. Uzakta bir yerde, karanlıkta, kasaba ışıklarla titredi - bu büyük olasılıkla gittikleri köy. Açık alanda zifiri karanlıkta olmak bir şekilde rahatsız edici ve ürkütücü oldu, bu yüzden arkadaşlar bir lambanın ışığındaki güveler gibi çağıran ışıklara koştu.
Uzun zamandır devam ediyordu, her şey sabuntaydı ve ışıklar kesinlikle yaklaşmıyordu - uzak bir yerdeyken ufukta kaldılar.
- Bana öyle geliyor ki, bir şeyi mahvetmişsin, - Romka, Slavka'ya dönerek memnuniyetsizliğini dile getirdi. - Yoldan köye çok yakın olduğunu ve yarım saattir yürüdüğümüzü ve önünde hiçbir köyün olmadığını söylemiştiniz.
“Nasıl gözlemlenmedi,” Slavka bir bahane yaptı, “ışıklar yanıyor”.
- Evet, bu ışıklar hala görmeden ve görmeden önce - yakın mı?
İlk evlere ulaşana kadar yirmi yirmi beş dakika daha yürüdüler. Sokak zayıf aydınlatılmış, evlerin camları parlamamış, köylüler arka ayakları olmadan zaten uyuyorlardı. Sadece köpekler hizmetlerini gerçekten yerine getirdiler ve yabancılara kaçınılmaz havladılar.
- Peki, Manka'n nerede yaşıyor? - Slavka Roma'ya sordu.
- Sağdaki beşinci ev, köye girerken, bana açıkladı.
Ev çabucak bulundu, ama pencerelerdeki ışık yanmadı. Köpek sular altında kaldı.
- Ne yapalım peki? Masha'n nerede? - Romka'ya sordu.
Slava, “Şimdi pencereyi kıracağım” dedi.
Yavaşça pencereye dokundu. Yanar. Pencerede muhtemelen babası olan kocaman bir adam belirdi.
- Ne istiyorsun? - çok sordu.
- Masha burada mı yaşıyor, onu görüyor musun? - Slavka kibarca ve bir şekilde kibarca sordu.
- Kültür Evi'nde dans ediyor.
- Nerede o?
- Sokağın sonunda. Eğer gidersen, göreceksin ve hoşnutsuzlukla ekleyeceksin: “Herkes oraya gece gidiyor, beni uyutmuyorlar.
Kültür Evi ışıklarla parlıyordu - geçmeyeceksin. Birkaç çıplak, şarabın buğulaması ve dans eden çocuklar girişte sigara içiyorlardı.
Arkadaşlarımız cesaretle içeri girdi. Çalınan müzik Bölüm gençlik ritmik merkezinde seğirmesi ve geri kalanlar yoğun halka ile çevrili.
Slavka hemen Maria'sını buldu ve ona gitti. Romka ve İvan bir yana dururken yerel kızların dikkatini çeken nesneler haline geldikleri hissedildi. Yiğit savaşçılarımız da borç içinde kalmadı ve kızlara ateşli ateş yaktılar ve uygun iyi hedefler buldular.
- Sen, kaltak, yüzüme son kez verdiğim şey için piç kurusu? - sarhoş uzun adamın üzerine bağırarak müziğe bağırdı ve açıkça Ivan'a döndüler.
Ivan, “Evet, ilk defa buradayım, kafan karışıyor, dostum,” diye açıklamaya çalıştı.
- Bana burada ne şarkı söylüyorsun, pislik, seni iyi hatırlıyorum, uzun zamandır vazgeçmedim, İvan'ı elimle almaya çalışıyorum. “Gel, dışarı gel, sırala” diye çığlık attı.
Maria, bu askerlerin hiç burada bulunmadığından, geçen sefer bir inşaat taburundan bir inşaatçı ile kavga ettiğini, bir inşaat taburundan bir inşaatçı ile kavga ettiği, pilotları yalnız bırakmak istediğini ancak yerel halkın hiçbirinin duymak istemediği konusunda ikna etmeye çalıştı.
Maria, pişman olan askerlere, “Üzgünüm, ama çabucak buradan gitmelisin, durumlarının ne olduğunu, delirdiklerini görüyorsun” dedi. Askerlerimiz emekli oldu. Sokağa çıktıklarında, çok sayıda yerel sarhoş adam kalabalığı peşinden koşuyorlardı. Hemen bir kavga başladı. Birisi suratına İvan'ı vurdu, birileri İvan'ı vurdu. Arkasında bir çitli ile iyi itti.
Romka bağırdı: - Koş!
Ve caddeden aşağı koştu. Son koşan İvan'dı ve bir shaketinli akıllı bir adam kalabalıktan uzaklaştı. İvan kasıtlı olarak yavaşladı ve “Shustrik” neredeyse ona yaklaştığında aniden durdu. Yerel adam saldırmak için bir sopa salladı, ancak Ivan çenenin sağına bir yıldırım kancası geçirerek onu geride bıraktı. Shustrik'in kafası bir yandan diğer tarafa keskin bir şekilde salladı, beyinleri köpüklendi ve yüzü aşağı doğru karla düştü.
“Sopayı sallayamazsın, mastürbasyon yapmazsın,” diye bağırdı Ivan, yoldaşlarının ardından çabucak kendisine saldıran köylülerden kaçtı.
Sarhoş avlanma şirketinin ısısı kısa bir süre için yeterliydi - yakında “yerel” takibi durdurdu.
Meslektaşları nefes almak için durduğunda, Romka, ağır nefes alıyor, dişlerini parmağıyla kontrol ediyor ve kan tükürüyordu:
- Kadınlar için Cool gitti! En azından zamanında kaçtılar! Hepsi sağlam mı?
Ivan, “Kayıp yok” dedi.
- Dinle, Slav, peki, en azından Masha'yı bir memeye tuttun mu yoksa bir keresinde onu kıçından okşadın mı? - Arkadaşına döndü. - "Evet" de - bu kadar kırılmayacağız, sanki boşuna gidiyormuşuz gibi görünüyor. Ve sonra - kız arkadaşlar bekliyor, kız arkadaşlar bekliyor ... Bizim için böyle sıcak bir toplantı düzenlendi - zar zor bacaklarını çıkardılar!
- Evet ve kızlar nerede, bütün bu keçilerde yerel suçlu, - Vyacheslav haklı.
- Tamam, sökme işlemini ayarlamanız için yeterli, yine de güvenli bir şekilde parçaya dönmemiz gerekiyor. Nefes al ve iyi ol. Sürdük, - Romka emretti.
Ve yine yol boyunca canlı köy izlenimleri alışverişi yaparak karayolunda karanlıkta bir saat yürüdüler. Otobana yaklaştıklarında, sabah saat iki civarı bir yerdeydi ...
Slavka, “Bir saat içinde ılık yataklarımızda ve birkaç saatte çam ağaçlarıyla birlikte çıkacağız” dedi.
Bu dünya ne kadar garip. Daha yakın zamanlarda, bu nefret dolu kışlalardan iradesine, bir tarih için kız arkadaşlarına koştular ve şimdi her şey tam tersi ile değişti - kışlaları ver.
“Atladığınıza kadar“ op ”deme”, arkadaşı Romka'nın hayallerini kesti, “keşif gezimizin en tehlikeli anı şimdi geliyor - bunlar üniteye üç kilometre kaldılar.
Savaşçılarımız artık zorunlu yürüyüşün hızında koşma gücüne sahip değildi. Dillerini çıkarıp ayaklarını zorlukla sürüklediler. Ancak zaman geç - birkaç makine var - geçmeleri gerekiyor.
Kendinden tahrikli silahlar zaten yolun yarısından fazlasını kaplamıştı ve göründüğü gibi kalan tek şey hiçbir şey değildi - hedef yakındı, yaklaşan bir arabanın ışığı aniden parladı. O anda kendilerini karda gömmek istediler, saklanacak, çözülecek, görünmeyecek bir yere! Çıkış yolu olmayan, şimdi mezbahaya götürecekleri ve mezbahalara götürecekleri hayvanlar tarafından köşeye oturdular!
Batan kalplerle, otokratlar yaklaşan arabanın motorunun sesini dinledi. Motorun sesi, açıkça bir yolcu vagonu, ki hepsinden kötüsü - muhtemelen içinde büyük bir ordu rütbe var. Ve araba yaklaşıyor, yaklaşıyor ... Burada sürücü yavaşlıyor, fren yapıyor.
- İşte bu, gel! - acı gerilmiş Romka.
Volga yavaşça, karları ezilip kırarak, korkmuş askerlerin etrafında sürdü ve kırmızı fenerlerin yanıp sönmesi önlerinde durdu. Ön kapı açıldı ve beklendiği gibi orta yaşlı bir teğmen albay arabanın dışına baktı.
“Eh, hızla arabaya,” diye emretti memur, eliyle arka kapıyı işaret etti.
Gidecek bir yer yok, özel olarak reddetmek istememe rağmen - derler ki, çok teşekkür ederim, Yargınız Yoldaş Albay, ama bunu bir şekilde, yavaşça yapalım, bu yüzden emri yerine getirmelisiniz. Bu nedenle, alçakgönüllülük ve mahkum manzaralı fakir adamlar arka koltukta yerlerini aldılar ve araba garnizona koştu.
“Hangi bölümden geliyorsun?” Diye sordu memur bey.
Romka, “Biz odundanız” dedi.
Arka koltuktaki yolculara dönüşte, teğmen albay, gülümseyerek şöyle dedi:
- Siz endişelenmeyin, ben hiçbir yere gitmiyorum. İyi durumdasın, dürüstçe ev kısmına dönüyorsun, neden cezalandırılmalısın? Neyim ben neyim? Evet, kendim, hatırlıyorum, gençken, bir öğrenciyken, bir AWOL'deki kız arkadaşlarıma koştum.
Ancak şimdi askerlerimiz teğmen albay'ın moralinin yüksek, sarhoş edici ve neşeli olduğunu fark etti. Maysk'tan taksiyle döndüğü ortaya çıktı, burada açıkça görüldüğü gibi mükemmel bir şekilde yürüdü.
“Pekala, seni“ tahta ”kışlalarına götürmeyeceğim. Kontrol noktasından şehre götüreceğim, ve oraya gideceksin. Memnun musunuz - memura sordu.
- Tabii ki, Yoldaş Teğmen Albay, - perişan, Roma dedi.
En büyüklerinden biri olarak bu arkadaş kolundaydı.
Kontrol noktasına uçun. Bariyer indirildi ve taksi durdu. Arka koltuktaki askerler için başka heyecan verici bir an geldi - Albay fikrini değiştirdi ve şimdi onları teslim ederse ya da geceleri taksiyle dolaşan askerler hakkındaki kontrol noktasına ilgi duyacaklar. Uykulu bir çavuş kabinten atladı, arabadaki subayı gördü ve bir kelime olmadan çizgili boruyu kaldırdı.
Kontrol noktasından ayrılan teğmen albay, söz verildiği gibi, askerleri indirdi ve evine gitti.
- İşte bir adam! - Slava hayranlıkla söyledi.
- Evet, şanslıydık. Bu muhtemelen uzak bir alaydan bir pilot havacılık. Onun yerine bazı personel memur bizi hemen bir hapishaneye gönderecekti. ”
Mutlu arkadaşlar, birkaç dakika sonra, en sevdikleri kışlaların merdivenlerine dikkatlice tırmandılar. Bir bölümdeki görevli memur, odasında uyudu ve yeşil gündüz memuru uyuyordu, komodinde duruyordu ve gözlerini açarak, hiç kimse dışarı çıktığında veya o anı uyurken üç giyimli iş arkadaşının sokaktan nasıl çıkabileceğini anlayamıyordu. .
- Bizi görmedin, anladın mı? - Romka salaga dedi.
“Evet, onu görmedim” korkuyordu ve chagrin ile başını eğdi, ilkini tekrarladı, bunun bir sınav olduğunu düşündü ve şimdi “çıkış yolunu görmemek” ve uykusuz olduğu için ciddi şekilde cezalandırılacaktı.
- Bizi hiç görmediniz, bir mucize, eğer biri sorarsa, bağlanır mı? - Roma açıkladı.
“Ah, anladım,” dedi gardiyan mutlu bir şekilde.
Dış giyimden atıldıklarında, beyaz eklemli elbiseleriyle, zaten tamamen yasal zeminde olan üç yoldaş tuvalete indi ve sakince, zevkle, sigarayı son birkaç saat içinde geçirmeleri gereken maceraları emdi.
Ancak Ivan bu aptal kampanyadan memnun değildi. İlk olarak, asıl amaç - kızlarla iletişim kurmak, ulaşılamadı. İkincisi, köyün adamları kafaya zar zor tokatlandı - çok acı çekmek mümkündü. Üçüncüsü, kolayca tutuklanabilir ve yolda “dudağı” takabilirler, sadece şanslıydılar. Ve ne kadar enerji harcandı - iki saat orada tokatlandı ve geceleri aptallar kadar geri çekildiler, kendileri için, bir yatakta sessizce uyumak yerine.
Ivan, “Hayır, kendinden tahrikli silahlara ihtiyacımız yok” dedi.
Hala oldukça sıcakken, o ve Romka ile birlikte birlikte AWOL’a gittiler ve gittiler. Hedef belirlendi ve başardılar - riske girecek bir şey vardı.
Havaalanının arkasında kolhoz bahçeleri bulunuyordu. Bir zamanlar Ivan ve Romka, kapattıktan sonra, sırt çantalarını alıp meyvelere gittiler. En tehlikeli olan, yolu kısaltmak için uzun mesafeli Tu-22 bombardıman uçaklarının park alanını geçmeleri gerektiği zamandı, çünkü oradaki uçak, Kalashnikov'lar tarafından gardiyanlar tarafından gönderilen nöbetçiler tarafından korunuyordu.
- Dur, kim gider? Ateş edeceğim! - Saat görünüşlerine cevap verdi.
- Evet, cehenneme gidersin, görmüyorsun - onların? - Romka'sını kes.
Aslında, arkadaşlar büyük risk aldı. Bir güvenlik şirketi ayrı bir yabancı birimdir ve orada “tahtadan” kendiliğinden yapılır, elbette kimse bilmiyor. Öyleyse “kendileri” kavramı bir aldatmacaydı, “kendileri” neydi? Daha sonra, dağlık köylerden gelen ve kundak sınırını ihlal eden bir düşmanı vurmak için hiçbir ücret ödemeyen bazı chuchmekler var. Onu vuracak ve ev izni için ödüllendirilecek. Bu tür kaç dava olmuştur. Korkudan kurtuldular, insanları öldürdüler ve sonra kendilerini sessizce eve sürdüler.
Askerlerin geldiğini gören nöbetçi sakinleşti ve şunu sordu:
- nereye gidiyorsun
Ivan, “Evet, elmalar için toplu çiftlik bahçelerine gidiyoruz” dedi.
“Geri dön, beni unutma,” diye hafif makineli nişancı gülümseyerek onları uyardı.
Bahçeler köpekler tarafından korunuyordu, o yüzden kolayca oraya gidemezsiniz. Yetmişin altındaki yaşlı bir adam havlamaya geldi. Askerleri gördüğüne çok sevindi. Geceyi yalnız geçirmesi muhtemelen çok sıkıcıydı.
“Gelin, askerler, size en güzel elmaları ve armutları nereden alabileceğinizi göstereyim” dedi.
Ivan ve Romka gözlerini ve sırtlarını gözbebeklerine doldurdu.
Sonra bekçi onları ateşin yanında çay içmeye çağırdı. İlk önce, büyükbaba askerlere nasıl hizmet ettiklerini sordu ve ardından hikayesine başladı:
- Sonuçta, sizlerleyiz, meslektaşların, savaş sırasında havacılıkta da bir uçak tamircisi olarak hizmet ettiğimi söyleyebiliriz. Bu nedenle, büyük olasılıkla, hayatta kaldı, sonuçta, bu havaalanı sizin için gelişmiş değil ve mermi saldırıları için gitmenize gerek yok. Bazen bombalandık, birkaç kişi öldü, ama şanslıydım, Almanya'ya ulaştım ve hayatta kaldım. Emir alınmadı, bunun için teşekkürler.
Emirlerimiz esas olarak pilotlardı, şahin savaşçılarımızdı. Böylece genç hayatlarını riske attılar. Pilotluğa alışmadan önce, o artık hayatta değil. Savaş boyunca bunlardan kaç tanesi değişti.
Bir pilot kaptanımız vardı, adını hatırlamıyorum, bu yüzden ona ilginç bir olay oldu. Yak ön cephesindeki bir devriyede pilotumuz Hitlerite bombacısı Dornier'i keşfetti ve saldırmaya karar verdi. Bütün cephaneler harcadı ve o, kaltak uçar. Kaptan sürüngenlere saldırmaya karar verdi. Makineli tüfek ateşinin altındaki düşmana yaklaşmak kolay bir iş değildi. Ve "Yak" bombardıman uçağının arka kuyruğunu bir vidayla parçalamaya başladığında, beklenmedik bir şekilde keskin bir manevra yaptı, büyük olasılıkla darbeden kaçmak istedi, ama bir şekilde avcımızın Fritz gövdesinin tepesinde olduğu ortaya çıktı. Merkez bölüm alanındaki düşmanın astarını kesen pervane "Yak", Nazi uçağının çerçevesine sıkıca tutturulmuş ve kanatlar düşmanın dev uçaklarının üzerine düz bir şekilde uzanıyordu. Bir bombardıman uçağına bürünen pilotumuz dümenleri hareket ettirerek kendisini Fritz'den ayırmaya çalıştı ama boşuna. Böylece, bir süre içinde tek bir paket halinde uçtular, Dornier'e kadar, aşırı yükün etkisiyle çatı kaplama keçeleri, hasarlı dümenler nedeniyle çatı kaplama keçeleri, yere doğru daha dik ve daha dik hareket etmeye başladı. Durumun kötü olduğunu gören pilotumuz, savaşçının kabinini terk etti ve paraşütü açtı. Uçakların düştüğü yerde bir ateş topu ve havada bir Alman bombardıman ekibinin dört paraşütünü gördü.
Topraklarımızda iniş yapıldı ve tüm paraşütçüler Kızıl Ordu tarafından ele geçirildi ve piyade biriminin merkezine götürüldü. Pilotumuz bir Alman uçağına çarptığını açıklamaya çalıştı, ancak ona inanmadı ve düşman bombacısının bize arkadan atmak zorunda kaldığı bir sabotajcı olarak nitelendirdiler.
“Her şeyden önce, kimse savaşçı görmedi” dedi. Binbaşı ona gözlerindeki nefretle, “Hepiniz bombardımandan atladınız” dedi. İkincisi, Almanlar uçaksavar topçularımız tarafından vuruldu, piç kurusu değil. Formumuzu giydirdi, sipariş verdi, bir piç kurdu ve kimsenin seni yakalayamayacağını düşündü. Bütün sürüngenleri duvara dayadım, ama ne yazık ki hakkım yok! İşte yetkililer geliyor ve beklendiği gibi sizinle ilgilenecekler.
Pilotumuz ahırda kilitlenip kilitlenerek Almanlarla birlikte otururken, Sirva vatandaşları geldi. Mahkumları ofislerine götürdüler. Orada kaptan her şeyin nasıl olduğunu tekrar anlatmak zorunda kaldı, karşı istihbarat ajanlarına onunla temas kurmasını istedi. Temasa geçtiler, bir tane olduğunu öğrendiler. Kardeşi askerleri arkasından geldiler, Sidra vatandaşlarıyla uçak kazasının bulunduğu yere gittiler ve sadece bombardıman uçaklarının yanı sıra Yak savaşçılarının da yanık kalıntısı olduğuna ikna oldular.
Yaşlı adam “Sonra, ram için kaptan başka bir sipariş aldı” dedi. tarih.
Gaziye elveda derken, meyve için ona teşekkür ederek, askerler ters yöne gitti. Yoldayken nöbetçiye elmaları ve armutları verdiler. Açıkça mutluydu ve hemen amaçlarına uygun şekilde kullanmaya başladı, ancak görev yerindeki görevliler içme, sigara içme, konuşma ve hatta sulu meyvelerin tadını çıkarma görevini yerine getirme görevini yasakladı.
Romka ve İvan da kışlalara ağır sırt çantaları bıraktılar. Onları başlığın içine attılar ve yorgunluklarını yüceltip uyuma istekleri, ancak botlarını yıkayıp temizlediler. Sonuçta, eğer sabahları ustabaşı üzerlerinde kirli botlar görürse, günün sonundan sonra geceleri bir yere yürüdüklerini hemen anlayacaktır ve ceza kaçınılmazdır.
Fakat ustabaşı ve ayakkabılarına bakmak zorunda kalmadı, yakalayamazsınız ve bu olmadan onları hızla ortaya çıkardılar. Her şeyden önce, yükselişi organize ettikten sonra, daha da sertleşmeye başladı - ve orada iki tane seçildi, seçilen elmalar ve armutlarla doldurulmuş, bir spor çantası.
- Nereden? - Bungalovda elektrikli tıraş makinesi bulunan traş olan askerlere tehditkar bir şekilde sordu.
“Evet, parseyi gönderen Belov'du, yoldaş ustabaşı” dediler.
- Paket güzel! Bu yüzden bir spor çantası alıp diğerini sana bırakıyorum.
Elbette, her şeyi anladı - torbalardaki bu parseller gönderildiğinde, ama samolovshchiki yakalanmadıysa, bu iyi arkadaşların ve çok güzel meyveler için onların işlerini ve gözlerini kapatabileceğiniz anlamına gelir. Sürücü hızlı bir şekilde sırt çantasını aldı ve ustalarıyla gereksiz yere buluşmamak için hızla kışladan kaçtı - avını evine sürükledi.
Ancak Ivan ve Roman bu olaylardan memnun kaldılar. Kısacası - herkes mutlu: ustabaşı, samolovchiki, bahçedeki bekçi, otoparktaki bekçi ve filodaki adamlar. Ne de olsa, nadiren hizmet eden askerler sulu, hoş kokulu meyvelerde ziyafet çekmeyi başarırlar.
İşte bir AWOL öyleydi bu yüzden AWOL! Hatırlamak güzel!