Ranevskaya'ya ışıltılı mizahına, sahte yaşam pozisyonuna hayranım. Ancak İç Savaş sırasında Kırım'da olduğu sırada Bolşeviklerden meslektaşlarından en az bir parça yemek yemesini istedi. Askeri insanlar, izlenimlerine göre, en müteşekkir dinleyicileriydi.
O dönemlerde yapılan gazetelerde, şu niteliklerle ilgili bilgi vermek gelenekselleşti: "Tiyatroya giriş üst giysiye girmesine izin verildi" ve bunun tersi: "Tiyatro ısıtıldı" (ikincisi son derece nadir olmasına rağmen, İç Savaşın sonuna yaklaşmıştı).
Savaşın en zor koşullarında, Rusya aydınları sadece yaratıcı çalışmalar yapmaya devam etmekle kalmadı: gösteriler düzenlediler, sergiler düzenlediler, bilimsel çalışmalar yazdılar, ancak aktif olarak sosyal faaliyetlerde bulundular, Rusya'yı kurtarmak uğruna yüzlerini kaybetmeden herhangi bir siyasi güçle ortak bir dil bulmaya çalıştılar. ve inançlarınızı manipüle etmenize izin vermemek. Bu nedenle, sanatın çıkarlarına ilgisiz olan herkese yaptığı temyizde Alexander Kudryashov şunları söyledi: “Platon’un, kralların felsefesi veya filozofları hüküm sürene kadar dünyanın mükemmel olamayacağı güzel sözleri, birçoklarının sloganı olmaya devam ediyor. Her zaman bu bakış açısını paylaşarak, sanatseverlerin ilgisini çeken, şiir ya da resim ve müzik olsun, herkese Sanatseverler Birliği'nde güçlerini birleştirmelerini sunmak isterim. ”
İç savaş ayrıca Kırım yarımadasından geçti: Tavrida Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti (Ocak-Nisan, 1918); Alman işgali süresi (yılın Mayıs-Kasım 1918'i); İtilafın Kırım'a askeri müdahalesi (Kasım 1918 - yılın Nisan 1919'i); Kırım Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti (yılın nisan-haziran 1919); Denikin dönemi (yılın Nisan-Kasım 1920'i); Wrangell ve Perekop Savaşı'ndaki rotası (Nisan-Kasım 1920).
O yılların öne çıkan kahramanlığının kanıtı, şimdiki ve daha sonra hayır kurumu performansları, konserler, yaralılar fonuna tatiller basan, açlıktan ölen ve diğer fonların basıldığı yerel Kırım basınıdır. Bu nedenle, 9 Ocak 1920 için “Tavrichesky Golos” gazetesinin sayfalarında, Simferopol'deki oyuncu Tiyatrosu'nda “The Dark Spot” adlı performans sırasında, faydalanıcı A.P. Volzhin halka tifüs salgınıyla mücadele etmek için bağış yapma isteği ile hitap etti, bunun sonucunda tiyatro sanatçıları halktan bağış topladı, 6734 ruble 45 kopekleri verdi. Tutar, devlet görevlisi I.K.’nin sekreterliğine gönderildi. Kravchenko vali sağlamak için.
Öfkeli iç savaş yılları, Rusya'ya ve özellikle Kırım'a ölüm ve yıkım getirdi. Ancak bu dönemde aynı zamanda yarımadanın üzerinde büyük bir manevi, kültürel ve entelektüel yükseliş yaşandı. Bunun bir nedeni, Rus bilimsel ve yaratıcı entelijensiyanın tüm gücünün Tauride ilindeki yoğunlaşma idi. Adalet konusunda, Kırım'daki ilk üniversitenin 1918'taki yarımadanın açıldığı unutulmamalıdır. Aynı yıl, L. Tolstoy'un oyununa dayanan “Karanlığın Gücü” adlı oyunlardan biri de, “Simferopol Halk Üniversitesi lehine” Drama Tiyatrosu (eski adıyla Noble) grubunun güçleri tarafından verildi. Vladimir Vernadsky, Maximilian Voloshin, Anna Akhmatova, Konstantin Trenyov, Nikolai Samokish - bunlar altın para kutumuza dahil olan isimlerdir. hikayelerDevrimler ve İç Savaş döneminde kaderleri Kırım'la yakından bağlantılı.
Korkunç sayfalar, büyük Rus aktris Faina Ranevskaya'nın kaderinde 1918-1921 yarımadası olarak kaldı. Kırım'da, gelecekteki ünlü aktris, ailesiyle birlikte küçük yaşta, İç Savaşın başlamasından çok önceydi. Ve elbette, daha çok ya da daha az varlıklı ailenin inci kıyılarına koştuğu yaz ayları dinlenme zamanıydı. Bunun istisnası Taganroglu (Faina Georgievna'nın babası) Grisha Feldman'ın ailesi değildi. Böylece, yılın 1910 yazında, Evpatoria’da dinlenirken, 15 yaşındaki Fanny, akrabalarının Andreev’lerinin evinde tatil yapan Moskova Sanat Tiyatrosu’nda genç bir aktris olan Alisa Koonen’e âşık oldu.
Çocukken bile, Faina Georgievna, sanat gösterileri için yeteneklerini gösterdi, şimdi ve sonra birisini kınadı, birini taklit ederek, günlerinin sonuna kadar kaderi olacak oyunculuk olduğunu bilmeden.
Başarısız denemelerden ve Moskova'da oyunculuk derslerine girme girişimlerinden sonra, o kalabalık sahnelerde sahneye çıktığı yaz sezonunda Moskova bölgesinde Malakhovsky banliyö tiyatrosundaydı. Ancak bu mutlu zaman, yazın kendisi kadar kısa bir sürede sona erdi ve Faina Georgievna, uzun süren sıkıntıların ardından, Kerch'deki girişimci ile şarkı söylemek ve dans etmek için “kahraman-coquette” rolü için bir ay “gardırobuyla” bir anlaşma yaptı. Burada sadece bir sezon oynamayı başardı, çünkü pratikte hiçbir ücret yoktu: o zamanlar tiyatro her zaman boştu. Tiyatronun kapanışında "Güneyin güneşi altında" adlı bir oyundu. Faina bu yapımda lise öğrencisini oynadı. Gösteri, Theodosia Novozhilov'dan bir girişimciyi görmek istediği oyuncuları seçmek için grubuna katılmış ve bunun sonucunda “tüm gardırobunu satmış” diyerek Kerch'den Feodosia'ya geçti. Ama burada da başarısızlık onu bekliyordu. Tiyatro sezonunun sonunda Novozhilov, oyunculara bir kuruş ödemeden Feodosia'dan kaçtı. Mevcut şartlar nedeniyle, Faina Georgievna güneşten ayrılmak zorunda kaldı, ancak bu kez kaçınılmaz yarımada ve Kislovodsk'a taşınmak zorunda kaldı. Böylece ilkini bitirdi, ancak oyuncu için Kırım'daki son oyuncu sayfası değil.
Ekim Devrimi ve büyük değişiklikler Rostov'da Ranevskaya'yı buldu. Fakat o an, onunla en yakın birkaç arkadaşından biri olan, hatta en yakın insanı olan aktris Paul Wolfe olan bir kadınla tanışmayı ve arkadaş edinmeyi başardı.
"Kırmızı Kırım" - Faina'nın en korkunç hatırası. Bu yüzden bize hayatının kitabını bırakmadı, acımasızca bir gecede onu küçük parçalara böldü. Fakat birçok kader anı, oyuncuyu Kırım'a bağlar.
Kırım'da Ranevskaya adını aldı aslında yaygın olarak bilinmemektedir.
1920'te Faina Georgievna, Birinci Sovyet Tiyatrosu sahnesinde (şimdi M. Gorky ismini taşıyan Kırım Akademik Rus Drama Tiyatrosu) sahne aldı. Müdür PA İşbirliği ve yaratıcı tandem hedefleyen oyuncu için şükran belirtisi olarak Rudin kitabı şöyle sundu: “Faina Ranevskaya”. Aktrisin neden sahtekarlığıyla Çehovian kahramanının adını, Simferopol ve Yevpatoria'da ve Kerç'de Kırım sahnesinde sık sık oynadığı “Kiraz Bahçesi” nden aldığını iddia ederek, bunun kazara olmadığını anlıyorsunuz: Faina Georgievna ve Lyubov Andreevna coşku, duygusallık, çaresizlik gibi özellikleri bir araya getirdi.
Kırım döneminde Faina Georgievna, o dönem Kırım periyodik basının afişlerinde bulunmadığı gibi, en azından bir kısmının tiyatro grubunun kadrosunda oyunculuk oyuncusu olarak bahsettiği gibi belirsiz bir aktrisdi. Ancak, 15 için Yalta Akşam gazetesi Eylül 1920, kış sezonunun açılışını anlatan posterde, Ranevskaya'nın sahne aldığı aktris Pavla Wulf grubunun ilk turunu anlatıyor.
İlk doğal adımlar Ranevskaya her zaman başarılı olamadı. Bu nedenle, Kırım sahnesindeki en büyük gerilemelerden sonra, artık sahneyi almayacağına dair yemin etti. Kırım'da ilk tiyatro sezonunda neredeyse başarısız olduğunu, oyunun esnasında bacağının daha kolay kabarık olduğunu söylemek zorunda kaldığını ve eşinin kafasına düşen ve seyirciyi güldüren seti yakaladığını söyledi. Ondan sonra kendisine bir daha sahneye çıkmayacağını söyledi.
Ancak hayatı devam etti ve yanlış bir şey yapma korkusunun üstesinden gelmek için tekrar sahneye geri dönme zorunluluğu aşıldı.
Daha sonra, anılarında Kırım'da meydana gelen başka bir ilginç olayı anlatacak. Eşleriyle birlikte çocuk partisinde sahne aldı ve peruğunu çiviye çektiğinde çocuklar için çok eğlendi, peruk uçtu ve su üzerinde yüzdü. Faina korkunç bir şekilde gülmeye başladı, öfkeli ortaklarının onu çektiği perdenin arkasına bile güldü. Bu suç için cezalandırıldı: yerel komite başkanı tarafından imzalanan ilan tahtasında bir emir ortaya çıktı. Faina da, kınandığını ve uyarıldığını okudu. Ve yine, ondan sonra sahneye çıkmak istemedi.
Kırım'da dört yıl süren bir iç savaş başladı: “18, 19, 20, 21 yıl - Kırım - kıtlık, tifo, kolera, güç değişimleri, terör: kışın Simferopol, Evpatoria, Sevastopol'da oynanan tiyatro ısınmıyor sokaktaki tiyatroya giderken, sokağın ortasında şişmiş, ölmüş, ölü, ölü at, pis kokulu. ” Veya satırları okuyun: “Açlıktan ölenlerin üzerine basmamaya çalışarak tiyatroya gittim. Manastır hücresinde yaşıyorlardı, manastırın kendisi boştu, tifüs, açlıktan, koleradan tükenmişti. Şimdi Kırım'da açlıktan, soğuktan, sigara içenlerden muzdarip oldukları hiç kimse yaşıyor. ”
Yine de Ranevskaya'nın yirmiliğin Kırımını hayatının en özel dönemlerinden biri olarak “korkunç ve eşsiz güzel bir zaman” olarak hatırlattığı söylenmelidir. Askeri gösterinin olumlu duygularını vurguladı, her gösteriden sonra sıcak bir karşılama. Başka bir hafif vaudeville'den sonra, “korkunç bıyık komiseri” nin sahne arkasına gelip “klasiklerden bir şeyler” oynamak istediği anı onun hafızasında kalmıştı. Birkaç gün sonra Simferopol topluluğu, Martı'yı kurdular.
“Hayal etmesi zor değil” diyor aktris, “performans kalitesi için ne tür bir performans olduğunu, ancak daha önce böyle sakin bir salon bilmiyordum, ve sonunda salon“ Hurray! ”Diye bağırdı. O anlarda, hikayeme kalbimle dokunduğum anlaşılıyordu. ”
Gösteriden sonra, perdelerin ardındaki sanatçılar, Komiser'e tekrar teşekkür etti: "Bölüm komutanımız olan sanatçılara, size teşekkür etmek için ve kutsal işinize devam etmek için temyiz başvurusu yaparak Kızıl Ordu rasyonunu düzenlememi emretti." Daha sonra, büyük aktris bu unutulmaz olayı “Sovyet tiyatrosuna son adanmışlık” olarak adlandıracak ve sahnedeki çalışma tüm yaratıcı yaşamı için kutsal bir iş olacaktır. ”
Kırım, en şiddetli yaşam koşullarına ek olarak, Ranev toplantısı ve o zamanlar bilinen olağanüstü insanlarla tanışmayı, yetenekli insanlarla, ama en önemlisi sempatik, son derece ahlaki, zekice tanıttı. Günlüğünün sayfalarında aktris Maximilian Voloshin'i, sıcaklık ve hassasiyetle, ve onun ve Pavel Wulf'un Kırım'da askeri komünizm döneminde açlıktan açlıktan ölmesine izin vermeyen bir hatıra hatırlıyor: “Bütün bu günlerde, Max Voloshin'i harika çocuksu ve bir tür özürle gülümsemesi ile hatırladı. Sabahları sırtında bir sırt çantasıyla göründü. Sırt çantasında, gazeteye sarılı, kasiyer adı verilen küçük bir balık vardı ve eğer bu karışıklık ekmek diye adlandırılabilirse ekmek vardı. Ayrıca eczanede elde edemediği bir şişe hint yağı vardı. Castorca içinde kızartılmış balık. O kadar korkunç bir koku yarattı ki, açlıktan bilinç kaybediyorum, hala bu hint balıklarından komşu avluya koştum. Bunun nasıl sinirlendiğini hatırlıyorum. Ve beni beslemek için yeni fırsatlar arıyordum. ”
Savaşın attığı Kırım'da Ranevskaya, besteci A.A. Spendiaryan. Bestecinin konser verme ve en azından bir miktar para kazanma umuduyla geldiği Feodosia'daydı. Faina Georgievna Spendiarov'a oditoryumda sadece üç kişinin oturduğu bir konser düzenlemesinde yardımcı oldu: Ranevskaya. Onun öğrencisi Paul Wolfe. Ranevskaya, konserden sonra maestro'nun şunları söyledi: “Ben mutluyum! İlk keman neydi, nasıl iyi çaldı! ”Faina Georgievna, gençliği nedeniyle böyle bir değerlendirmede çok şaşırdı, çünkü konser beklenen ücretleri getirmedi. Ve bu durumda besteciye bir şekilde yardımcı olmak için, oyuncu kendisine çok fazla un ve tahıl vermesini emreden komisyon üyesine başvurdu.
Sıcaklık ve hassasiyetle Ranevskaya, K.A. ile tanışmayı ve dostluğu hatırlar. Bir zamanlar ilk oyununu Pavle Wulf'a getiren Trenev, o zamanlar Simferopol şehrinin yerel tiyatrosunda oynuyordu. Faina Georgievna, oyun yazarının çok utandığını, sık sık özür dilediğini ve oyununa “günahkar” dediğini fark etti. Uzun ömrüm boyunca, çağdaş oyun yazarlarının hiçbirine Trenov'u yaptığım gibi nazik ve minnettar davrandığımı hatırlamıyorum, ”dedi.
Kırım'daki bu korkunç açlık yıllarının ve ihtiyaçlarının tümü olan Ranevskaya, Pavla'nın kendisinin olmasına rağmen, o zamanlar başarılı bir oyuncu olarak masasını tomurcuklanan meslektaşı, arkadaşı ve yakın arkadaşı ile paylaşan Pavel Wulf ailesinde yaşadı. Kollarında Leontievna genç kızı Irina idi.
Kırım yaşam dönemi 1923'ta Ranevskaya ve Wulf için sona erdi. 1923-1924 kış döneminde Kazan'a gittiler. Kıtlık o zamana kadar sona ermişti, NEP başladı, ama hala daha iyi bir yaşam arayışı içinde dolaşan hacılar olarak hala aktrisler.