Bir bebek yürümeyi öğrenirken ortalama 200 kere düşermiş. Bu, herkes gibi benim de yaşamış olduğum ve sonradan hatırlamadığım bilgiyi öğrenince hayatım bir film şeridi gibi geçti gözümün önünden.
Hayatımda, başarısızlığa tahammül edemeden vazgeçtiklerimi ve sabredemeden "aman canım olmasa da olur" dediklerimi düşündüm. Yürümek dışında, başarmak istediğim hiçbir şey için 200 kere başarısız olmaya katlanmadım ben ve eminim ki benim gibi tüm yetişkinlerde de durum aynıdır. Zaten yürümeye çalışan bebeklerdeki azim yetişkinlerde de olsa, yeryüzünde başarısızlık diye bir kavram olmazdı herhalde.
Şu an biri bana "100 kere poponun üstüne düşüp kalkarsan uçmayı başaracaksın" dese onuncu denememde "ne gereği var canım, uçak diye bir şey var değil mi ama! " der, vazgeçerim. Bebeklik günlerimdeki azim kalmadı bende de herkes gibi :)
İnsan, yürümeyi aklı başında olduğu bir yaşta öğrenmeye çalışsa sanırım asla yürüyemezdi. Bir düşünsene, iki ayağının üstünde dengede durmaya çalışarak ilerleyeceksin ve bunun için 200 kere düşeceksin kalkacaksın, tekrar düşeceksin tekrar kalkacaksın... Tam 200 kere...
Fiziksel olarak canın yanması bir yana, başarısızlık hissi de cabası. E eşek kadar oldun, çevrende düştüğünde seni gülerek, ellerinden tutup hoppala diyerek kaldıracak insan da pek fazla bulamazsın ve müthiş bir yalnızlık ve mutsuzluk hissiyle "Üff yaa, yürümeyeyim ben, kalayım böyle" der ve vazgeçersin doğal olarak. E bu yaşta en mantıklısı.
Neden böyle peki? Neden böyle kolay vazgeçiyoruz isteklerimizden? Acı eşiğimiz mi azaldı yoksa çevremizin bize olan ilgisi ve desteği mi?