Lazarus ve zengin adam - inançsızlık hikayesi
Kâfir olarak ölenlerin artık Tanrı tarafından erişilemediğini hiç duydunuz mu? Zengin ve yoksul Lazarus'un benzetmesinde kanıtı tek bir ayet olan zalim ve yıkıcı bir doktrindir. Tüm İncil pasajlarında olduğu gibi, bu benzetme de belirli bir bağlamda durur ve ancak bu bağlamda doğru bir şekilde anlaşılabilir. Bir doktrin tek bir ayette temel almak her zaman kötüdür - hatta ana mesajı tamamen farklı bir hikayede olsa bile. İsa, zengin ve fakir Lazarus'un benzetmesini iki nedenden ötürü ilişkilendirmiştir: birincisi, İsrail'in inanç liderlerinin kendisine inanmayı reddetmesini ve ikinci olarak da, servetin Tanrı'nın iyi niyetinin bir işareti olduğuna dair yaygın varsayımı reddetmesini, Yoksulluk onun rezaletinin kanıtıdır.
Zengin adam ve fakir Lazarus meseli, İsa'nın, açgözlü ve kayıtsız olsalar da, İsa'nın günahkarlarla ilgilenmesinden gücenmiş ve onlarla bir yemek paylaşmış olan bir grup Ferisi ve yazıcıya anlattığı diğer beş kişilik bir dizinin sonuncusudur. (Luka 15,1 ve 16,14). Ondan önce, kaybolan koyun meselini, kaybolan kuruş meselini ve müsrif oğul meselini zaten anlatmıştı. Bununla, İsa, vergi tahsildarlarına ve günahkârların yanı sıra, tövbe etmek için hiçbir nedenleri olmadığını söyleyen öfkeli Ferisiler ve din bilginlerine, gökte Tanrı varken, yeni bir hayata başlayan bir günahkâr için, yeni bir hayata başlamaktan daha fazla sevinç olduğunu açıkça belirtmek istedi. ihtiyacı olmayan doksan dokuzdan fazla kişi (Luka 15,7 İyi haber İncil). Ama hepsi bu değil.
Para tanrıya karşı
Dürüst olmayan kâhya meseliyle İsa dördüncü hikayeye gelir (Luka 16,1-14). Ana mesajları şudur: Eğer Ferisiler gibi parayı seviyorsanız, Tanrı'yı sevemezsiniz. İsa, özellikle Ferisilere dönerek şöyle dedi: İnsanlara karşı kendinizi haklı çıkaran sizsiniz; ama Allah kalplerinizi bilir; çünkü insanlarda yüksek olan, Tanrı'nın önünde iğrenç bir şeydir (ayet 15).
Yasa ve peygamberler - İsa'nın sözleri gibi - Tanrı'nın krallığının geldiğine ve herkesin kendisini ona girmeye zorladığına tanıklık ediyor (ayetler 16-17). Bununla ilgili mesajı şudur: İnsanlar tarafından çok değer verilen şeylere çok değer verdiğiniz ve Tanrı'yı memnun eden şeylere değil, onun çağrışımını - ve bununla birlikte İsa aracılığıyla krallığına kabulü bulma şansını - reddediyorsunuz. 18. ayette - mecazi anlamda - inancın Yahudi liderlerinin yasayı ve İsa'ya atıfta bulunan peygamberleri reddettikleri ve böylece Tanrı'dan yüz çevirdikleri ifade edilir (karş. 3,6). 19. ayette, önceki dört benzetmeyle bütünleştirilmiş, zengin adam ve fakir Lazarus'un hikayesi, İsa'nın onlara söylediği gibi başlar.
Bir inançsızlık hikayesi
Hikayede üç ana karakter vardır: zengin adam (açgözlü Ferisileri temsil eder), fakir dilenci Lazarus (Ferisiler tarafından hor görülen sosyal sınıfı yansıtır) ve son olarak İbrahim (Yahudi dünyasında teselli ve Ahirette barışı sembolize eder).
Hikaye, dilencinin ölümünü anlatıyor. Ancak İsa, dinleyicilerini şu sözlerle şaşırttı: ... melekler tarafından İbrahim'in koynuna taşındı (ayet 22). Bu, Ferisilerin Lazarus gibi bir adamda varsaydıklarının tam tersiydi, yani bu gibi insanlar tam da Tanrı tarafından mahkûm edildikleri için fakir ve hastaydılar ve sonuç olarak ölümlerinden sonra cehennemden sonraki işkencelerden başka bir şey beklemiyorlardı. Ama İsa onlara daha iyi öğretir. Bakış açınız tamamen yanlış. Babasının krallığı hakkında hiçbir şey bilmiyorlardı ve yalnızca Tanrı'nın dilenci hakkındaki değerlendirmesi konusunda değil, aynı zamanda onlar hakkındaki yargısı konusunda da yanıldılar.
Sonra İsa sürprizi getiriyor: Zengin adam ölüp gömüldüğünde, o -dilenci değil- cehennem azabına maruz kalacaktı. Bu yüzden başını kaldırdı ve İbrahim'in yanında Lazarus ile uzakta oturduğunu gördü. Ve dedi: Peder İbrahim, bana merhamet et ve parmağının ucunu suya batırıp dilimi soğutması için Lazar'ı gönder; çünkü bu alevlerde azap çekiyorum (ayetler 23-24).
Ancak özünde, İbrahim zengin adama şu açıklamayı yaptı: Hayatın boyunca zenginliği sevdin ve Lazar gibi insanlara zaman bırakmadın. Ama onun gibi insanlar için zamanım var ve şimdi o benimle ve senin hiçbir şeyin yok. - Ardından, genellikle bağlamından koparılan şu ayet gelir: Ayrıca, sizinle aramızda büyük bir boşluk var ki, buradan size geçmek isteyen kimse oraya gelemez ve kimse bize gelemez. oradan (Luka 16,26).
Burada ve orada
Neden birisinin buradan buraya geçmek istediğini hiç merak ettiniz mi? Açıkçası, neden birileri oradan bize hareket etmek istesin ki, tam tersi yolu seçmek, bir anlam ifade etmiyor mu - değil mi? İbrahim, oğluna hitap ederek zengin adama döndü; Sonra, kendisine gelmek isteyenlerin bile büyük boşluk yüzünden yapamayacağını söyledi. Bu hikayenin altında yatan vahiy, gerçekten de günahkarın uğruna bu boşluğun üstesinden gelen biri olduğudur.
Boşluğun üstündeki köprü
Tanrı, sadece Lazar gibiler için değil, aynı zamanda zengin adam gibiler için de tüm günahkarlar için Oğlundan vazgeçti (Yuhanna 3,16-17). Ancak, İsa'yı mahkum eden Ferisileri ve din bilginlerini simgeleyen benzetmede bahsedilen krallık, Tanrı'nın Oğlu'nu reddetti. Her zaman çabalarının hedefi olan şeyi aradı: başkalarının pahasına kişisel refah.
İsa, zengin adama, aynı şeyin onların başına gelmemesi için birinin kardeşlerini uyarmasını isteyerek bu hikayeyi kapattı. Ama İbrahim ona cevap verdi: Onların Musa ve peygamberleri var; onları duysunlar (ayet 29). İsa da daha önce (çapraz başvuru ayetler 16-17), yasanın ve peygamberlerin kendisine tanıklık ettiğini belirtmişti - bununla birlikte, kendisinin ve kardeşlerinin kabul etmeyecekleri bir tanıklıktı (çapraz başvuru Yuhanna 5,45-47 ve Luka 24,44-47).
Hayır, Peder İbrahim, zengin adam cevap verdi, eğer ölülerden biri onlara gitse tövbe edeceklerdi.6,30). Buna İbrahim cevap verdi: Musa'yı ve peygamberleri dinlemezlerse, biri ölümden dirilse de ikna olmazlar (ayet 31).
Ve ikna olmadılar: İsa'yı çarmıha germek için komplo kuran Ferisiler, din bilginleri ve başkâhinler de ölümünden sonra Pilatus'a geldiler ve ona diriliş yalanının ne hakkında olduğunu sordular (Matta 27,62-66) ve inandıklarını iddia edenleri gizlice takip ettiler, zulmettiler ve öldürdüler.
İsa bu benzetmeyi bize cenneti ve cehennemi olabildiğince açık bir şekilde göstermek için anlatmadı. Bilakis, o zamanın kendilerini dine kapatmış din adamlarına, katı yürekli ve bencil zenginlere her zaman düşman olmuştur. Bunu açıklığa kavuşturmak için, ahireti temsil etmek için olağan Yahudi dili görüntülerini kullandı (kötüler için ayrılmış cehennem ve İbrahim'in bağrında doğruların varlığı ile). Bu benzetmeyle, Yahudi sembolizminin ahirete ilişkin ifadesi veya doğruluğu hakkında bir pozisyon almamış, sadece bu görsel dili tarihini göstermek için kullanmıştır.
Ana odak noktası kesinlikle cennette ve cehennemde nasıl olacağına dair ateşli merakımızı tatmin etmek değildi. Aksine, Tanrı'nın sırrının bize ifşa edilmesi onun kaygısıdır (Romalılar 16,25; Efesliler 1,9 vb.), eski zamanların gizemi (Efesliler 3,4-5): Tanrı'nın, her şeye kadir Baba'nın beden almış Oğlu İsa Mesih'in, baştan itibaren dünyayı kendisiyle barıştırdığını (2. Korintliler 5,19).
Bu nedenle, ahiretin olası ayrıntılarıyla meşgul olursak, bu bizi yalnızca bu hikayedeki zengin adama kapalı olan bu bilgiden uzağa götürebilir: Ölülerden dönen kişiye inanmalıyız ve inanmalıyız.
J. Michael Feazell tarafından