Samantha, bir iş için bile bu kadar geç dışarı çıkman hoşuma gitmiyor.
Samantha, annesinin tiz sesi kulaklıklarından onu azarlarken gözlerini devirdi. Tren istasyonu, o sabah karşılaştığı koşuşturmaya kıyasla hayalet bir kasabaydı.
Platformda ondan gelen rayların karşısında bir adam vardı ama ondan başka yer tamamen boştu.
Biraz ürkütücüydü ama platformunun üzerindeki elektronik işaret Samantha'ya treninin iki dakika içinde orada olacağını bildirdi.
Gelip seni alabilirim. annesi teklif etti ve Samantha yüzünü buruşturdu.
Beni almanı istemiyorum çünkü bundan asla vazgeçmeyeceksin, diye düşündü ama ağzından çıkan kelimeler çok daha yumuşaktı. Annesinin dırdır ettiği her şeye rağmen, önemsediğini biliyordu.
“Anne, sorun değil,” diye rahatlattı, dikkatini konuşmadan yaklaşan trene çeken bir ışık parıltısı.
Bak, gitmeliyim, trenim burada.
Annesine cevap vermesi için zaman vermedi. Bunun yerine, aramayı bitirdi ve tren çığlık atarak dururken geri çekildi.
Samantha'nın arabaya bastığı bir genç kız vardı ama odaklanmıştı telefonuna.
Samantha bunun için minnettardı.
Yeni işini sevdi ama başa çıkabileceği çok fazla sosyal etkileşim vardı.
Samantha otururken başının üzerindeki ekrana baktı.
Neredeyse gece yarısıydı.
Samantha, cildi soğuk terlerle karıncalanmaya başladığında sadece birkaç saniye oturuyordu.
Kaşlarını çatarak etrafına baktı, sadece ona bakan genci gördü.
Kız baktığını görünce Samantha'ya koyun gibi bir gülümseme sundu.
"Üzgünüm, sana bakmıyordum, yemin ederim," diye sırıttı, Samantha'nın omzunun üstündeki bir şeyi işaret ederek.
Samantha başını pencereye çevirdi, daha önce fark etmediği yazıyı görünce gözleri büyüdü.
Sanki birisi kelimeyi yazmak için pencereye nefes vermiş gibi gri bir filmle vurgulanan iki harf.
Selam
Genç, "Garip," diye mırıldandı ve Samantha, otomatik ses bir sonraki durağı duyurduğunda anlaşmak üzereydi.
Kız kalktı, kapılara yöneldi.
Tren yavaşlarken Samantha'ya baktı. İnmiyor musun? Bunun son durak olduğundan oldukça eminim. "
Samantha, gencin onu korkutmak için yaptığı iğrenç girişimde gözlerini devirmedi ama bu yakın bir şeydi. Bunun yerine, bir sonraki durağın zamanını zaten duyuran ekranı işaret etti.
"Huh," diye mırıldandı kız. "Tuhaf."
Tek kelime etmedi ve Samantha tren durana kadar onu izledi ve indi.
Genç, başını sallayıp uzaklaşmadan önce trene bakarken kaşlarını çatarak platformda durdu.
Tren titredi, sonra ileri doğru ilerledi ve Samantha pencereye tekrar baktı.
Sözcük gitmişti, trenin ısısıyla eridi.
Samantha başının üstündeki ekrana bakarak donakaldı.
Zamanın veya bir sonraki durağın yerine, ekranda oluşan kelimelerde Samantha'nın damarlarında buz çatırdadı.
Parlak sarı harfler, sanki dehşetiyle alay ediyormuş gibi neşeyle gözlerini kırpıştırdı.
Son durak Samantha.
Samantha eve geldi mi? Jeffrey, Mary odaya girerken sordu.
"Hayır," Mary içini çekti. "Son trene yetişeceğini söyledi."
Jeffrey kaşlarını çattı, bakışları başucundaki masanın üzerindeki saate bakıyordu.
"Emin misiniz? Belki bir taksiye biniyor, ”diye teklif etti.
"Trene bindiğini söyledi," diye güvence verdi Mary, Jeffrey yatağından atladığında gözleri büyüdü. "Sorun nedir?" onun peşinden koşarak talep etti.
Jeffrey, anahtarlarını alıp ona son bir şey söyleyecek kadar durdu.
"Trenlerimiz gece yarısından sonra çalışmıyor."
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Oynamayı yeni bitirdim ve Sam Barlow'un yeni oyunu Ölümsüzlük'ü neredeyse tamamlıyordum. Ölümsüzlük, Sam'in yapıtını yaptığı FMV (Full Motion Video) oyunlarının yeniden canlandırılması ve yeniden icat edilmesinde rahat bir şekilde oturuyor ve bu şekilde önceki başlıkları Her Story ve Telling Lies'tan devam ediyor.
Okuyucular: Aşağıdaki kurgusal parça terk etme, sık sık düşük yapma ve kendine zarar verme konularından biridir. Vücudum hamileliğimi sonlandırmaya karar verdi.
Soğuk alabildiği tek şeydi, uzuvlarını ağırlıklandırıyordu, duyularını buğuluyordu, düşüncelerini çarpıyordu. Ağzına soğuk baskı.
"İyi iletişim, sade kahve kadar teşvik edicidir ve sonrasında uyumak da zordur." —Anne Morrow Lindbergh Sonbaharda havanın soğuduğu ve yaprakların ateşli renklere dönüştüğü sonbaharda ılık bir fincan kahveden daha çekici şeyler vardı.
Bu kısa öyküyü Rus şair Mikhail Lermontov tarafından tercüme ettim. Bir Kafkas halk masalına dayanmaktadır.