Ev erkeği yatakta doğruldu, 'noldu ya' dedim. Uykumdan, bölünüp.
'Horluyorsun yine, başka yerde yatıcam' dedi, tripli tripli.
'Şimdi mi söylüyosun horlama huyum olduğunu?'
O kadar gıcık oldum ki ey klavye komşularım.
Şimdi bana orda 'yine horlamak' dendiğine göre, demek ki sık horluyorum. Tutup bana bunu makul saatlerde söylemiyor da, gece uykumun arasında trip atıyor.
Sabah sırıtarak yanıma geldi.
'Gıcıksın bana sanırım'
'Evet gece trip yedim uykumda' dedim.
Şöyleymiş.
Eğer benden sonra uyursa, uyuyabiliyormuş. Fakat henüz dalamadıysa, benim horlamam yüzünden rahatsız olduğu oluyormuş. Ağzımdan korkunç horlamıyormuşum. Boğazımdan tıslayarak horluyormuşum. O kadar da önemli değilmiş.
O an kıvırdı ama gece nasıl azar kıvamında söylendiğini unutmuyorum.
|Uyurken böyle göründüğümü hayal ederdim|
|Böyle göründüğümü bilmiyordum|
Ben de ona geri çirkeflik yaptım.
'Gün içinde kütük gibi yoruluyorum. Sen prenses gibi bir sağa bir sola dönüp, uyumak için koyun sayarken ben ayyaş gibi sızıyorum. Aramızdaki fark bu. Çünkü gün içinde nefes almadan at gibi koşturuyorum, yorgunum'
Burada dişi çirkefin yine konuyu 'evde en çok işi kim yapıyor' temasına getirdiğini görüyoruz. Tamam, bu belden aşağıydı.
O değil de aklıma takıldı.
Horluyormuşum filan. Zaten evde çok da alımlı çalımlı gezdiğim yok. İki Hıdır gibi yatağa giriyoruz ev erkeğiyle.
Soğuyo mudur bu benden?
Kahve alayım.
|Ev erkeği ve ben (neredeyse)|