Geçtiğimiz Temmuz ayında Tan Son Nhat Havaalanı'ndaki inişe verdiğim tepki, savaşın sıcağında helikopter inişi sırasında duyduğum duyguları hatırlattı. Kanımda güçlü bir adrenalin akıntısı hissettim, vücudum gerildi, ağzım kurudu ve dilim zımpara kağıdı gibi sertleşti.
En az 30 yıldır hizmet veren eski bir Rus yolcu uçağı karartıcı hatıraları iniş yolunda daha da ağırlaştırdı ve zıplayarak pist boyunca ağır şekilde koştu. Ama yeryüzüne indiğimde beni çok rahatsız eden şey, Kuzey Vietnam ordusunun askeri personeli biçiminde kırmızı yıldızlarla yeşil mantar kaskındaki kısa boylu adamlardı. Vietnam’da endişelenmek için bir neden olmadığını anladım, ancak beyin sinyalleri felçte olduğu gibi titreyen elime ulaşmadı. Sadece havaalanının dışında olmak, sakinleştim ve nefesimle başa çıkabildim. Gelecek hafta boyunca, Güney Vietnam'da, belki bayrağın renkleri hariç, hatırladığımdan bu yana çok az değiştiğine ikna oldum.
Vietnam Savaşı, ABD ordusuna ve halkına ağır bir darbe oldu; Lyndon B. Johnson'ın başkanlığı boyunca kasvetli bir iz bıraktı. İstifa etmeden önce Lyndon B. Johnson, Vietnam Savaşı'nın deneyimini peygambere anlattı: “Teksas'ta ıssız bir yolda fırtınaya yakalanmış bir gezgin gibi hissediyorum: Kaçamıyorum, saklanamıyorum ve bundan kurtulmam gök gürültülü fırtına. "
Yine de, hiçbir şey, George W. Bush’un Çöl Fırtınası Operasyonundan sonraki ifadesi bile - Tanrıya şükür, Vietnam sendromundan bir kez ve herkes için kurtulduk. - Vietnam'ı unutamazsın: Amerika’nın en uzun savaşı ve kaybettiği tek savaş. Vietnam, tüm gerçeği öğreninceye kadar gitmesine izin vermeyecek bir sorgulayıcı gibi, ulusun vicdanını yaşadı. Bir kez ve herkes için bu askeri maceradan bir ders almalıyız ki ihtiyaçlarımız olmadan gelecekteki savaş alanlarına asla kan dökmeyelim.
1971'te Vietnam'da hizmet ederken, ulusal basının yardımına döndüm. Yıllarca süren yalanların ardından, yeni mağdurlara, ölülerin bedenleriyle yeni paketlere yol açan çılgınlığı durdurmak istedim ve Amerikan halkına bu savaşın kazanılamayacağı gerçeğini iletmek istedim. Dedim ki: “Vietnam'dan ayrılalım. İkinci Dünya Savaşı'nın zihniyeti ile bu lanet olası savaşa karıştık ... Üst düzey askeri yetkililerimiz bu savaşın özünü anlamıyor. ”
Bu “kuğu şarkımın” sonunda, dört yıl boyunca Kuzey Vietnam bayrağının Saigon üzerinde uçacağını da tahmin ettim. Dört yıl sonra tanklar Kuzey Vietnam ordusu Saigon başkanlık sarayının merkez kapısından patladı ve Kuzey Vietnam askerleri bayraklarını kaldırdı.
“Hara-kiri” yi bu şekilde işleme koyduğumdan beri - ve onu hiç özlemedim ve her şeyi aldım - ABD Ordusu, Vietnam hakkındaki her şeyi susturmak için tam kapsamlı bir kampanya başlattı. Vietnam'da hiç savaş yokmuş gibi geldi. Savaşın ciddi bir tartışması yoktu; Vietnam'daki dersleri görmezden gelen askeri okullar, partizanlarla mücadele yöntemlerinde eğitimi durdurdu.
Askeri okullarda, Orta Avrupa’daki büyük tank savaşları için hazırlıklara geri döndüler, partizanlara karşı askeri operasyon hazırlıkları arka plana çekildi. Suyu daha fazla karıştırmak için Vietnam Savaşı'ndan bir grup kıdemli subay yeniden yazdı tarih Bu savaş, çarpık, "Harikalar Diyarında Alice" ruhu içinde, gerçekte ne olduğunun bir yansıması. Bu revizyonist kampanyanın özü, ABD ordusunun Vietnam topraklarını kazanmasıydı, ancak yumuşak gövdeli, politik oyunlara eğilimli sivil liderlerin kendi yollarına gitmek istemediği ve solcu basının halk bilincini zehirlediği gerçeği nedeniyle savaşı kaybetmesiydi.
“Geçmişi hatırlamayan, hatalarını tekrarlamaya mahkumdur” atasözü göz önüne alındığında, Vietnam'a geri döndüm ve orada üç hafta geçirdim, eski düşmanlarla tanışıp konuşarak - dört yıldızlı general Tran Van Tra'dan sıradan Nguyen Van An'a, savaşı nasıl gördüklerini, çıplak gerçeği sıraladılar ve askerlere getirdiler - eski, şimdiki ve gelecek.
Bu toplantılar beni ayrıca Vietnam'daki piyade'deki altı aylık beş aylık hizmet süresi boyunca anladığım şeyin doğruluğuna da ikna etti ve kişisel deneyimime ve 1967 kadar geriye kalan konuşmaların sonuçlarına dayanıyordu. Amerikan POW kamplarında kaderlerini beklerken, birim komutanlarından tabur komutanlarına kadar çeşitli seviyelerde 100 Kuzey Vietnam ve Vietnamlı komutanlarıyla daha fazla röportaj yaptım.
Bu röportajlar sayesinde, daha sonra Hardcore taburumla (9-I bölümü 4 / 39-th) uygulayacağım bir taktik geliştirildi.
piyade alayı). En azından bu, bu taktiğin başarısına tanıklık ediyor. Hardcore taburunun, Kuzey Vietnam Generali Vo Nguyen Jiap'ın küçük kitabında gerilla savaşıyla ilgili bir sayfanın bulunduğu bir sayfa. Altı ay içinde, esas olarak askerlerden oluşan taburum, 2500 Viet Cong'dan daha fazlasını yok etti ve Mekong Deltası'nın büyük bir bölümünü onlardan temizledi. Öldürdüğümüz kayıplar 25 kişiden kaynaklanıyor.
Vietnam ziyaretim sırasında, emekli Tugay General Bay Kao ile tanıştığım Mekong Deltası'ndaki ana şehir olan Mai Tho'ya gittim. Mekong Deltası'ndaki sekizinci askeri bölgenin komutan yardımcılığına, neredeyse Rhode Island eyaletine eşit olan bir partizan rütbesinden, yılın 1945'inden 1975'e kadar savaştı. İki yıl boyunca Güney Vietnam ordusunun danışmanı ve Kamboçya sınırına yerleştirilen ABD silahlı kuvvetlerinin sıradan ve özel birimlerinin komutanı olarak askeri bölgesinde isyancılara zulmetti.
Bay Kao, mütevazı ve gösterişsiz bir kişi olarak beni etkiledi. Şehrin eteklerinde su ve elektrik kullanmadan basit bir köylü kulübesinde yaşıyor - bir zamanlar yozlaşmış Güney Vietnamlı generallerin sahip olduğu Saigon'daki villalara giren Kuzey Vietnamlı "şişman kedilerin" aksine. Kao zaten yılın 74'iydi, ama içinde bir askeri var, doğrudan net bir görünüme sahip ve harika bir mizah anlayışı var.
Kao beni açık kolları ile karşıladı ve ona biyografimi ortaya koyduğumda güldü. 1969’te Hardcore taburunun kurduğu pusudan kaçtığını söyledi. Bir öğleden sonra bir sampanda yelken açtı ve pusularımdan birinin bulunduğu yerden 300 metreden daha az yer aldı. Savaşta olan budur: tamamen farklı koşullar altında daha önce tanışabilirdik.
Parlak yalan
Kao birkaç kez bir gerilla savaşında insanların partizanların yanında olmalarının çok önemli olduğunu vurguladı, çünkü insanlar onlara yiyecek, zeka, işçi ve işçi veriyorlar. Mao'nun bu konudaki sözüne dikkat çekti. halkın partizanlar için olduğunu, suyun balık için ne olduğunu: suyun çıkar ve balık yok olur.
General William Westmoreland'ın en büyük hatalarından birinin (Vietnam'daki ABD kuvvetlerinin baş komutanı, Vietnam Savaşı'nın baş mimarı), Güney Vietnam halkını görmezden geldiği ve geniş çaplı savaşını derin bölgelerde ve sınırlar boyunca sürdüğünü söyledi. Laos ve Kamboçya. Cao gülümsedi ve şöyle dedi: “Westmoreland, Viet Cong yemi için düştü. Westmoreland’ın stratejisi aslında Hanoi’de geliştirildi. ” Westmoreland’ın 1967’teki ifadesini hatırlatan: “Kazanıyoruz,” Bay Kao “çok komik” ve “mükemmel bir yalan” olduğunu söyledi.
Bay Kao'nun Amerika Birleşik Devletleri'nin yenilgisini gördüğü geniş çapta yayınlanmış ABD zaferi 1967 tarafından üç bölümde gerçekleştirilen Ethlboro'nun operasyonlarından sonra, Viet Cong'in savaş alanında kazanabileceğinden emin oldu. Bir yıl sonra yapılan Tet taarruzu ile ilgili olarak, Kao şunları söyledi: “Evinizin cephesinde de kazandığımızı fark ettik. Tet kampanyası Amerikan halkının moralini bozdu. ”
Haklıydı. Tet Operasyonundan sonra, Amerika Birleşik Devletleri, "Vietnamlı" efsanesi altında askerlerini Vietnam'dan çekmeye başladı. Bu, Amerikan ordusunun kaçmasını ve savaşın davranışını “gelişmiş” Güney Vietnam askeri makinasına geri aktarmasını sağlayan bir tür dolandırıcılıktı. Kao bu zamana kadar, “uzun bir tünelin sonunda bir ışık” fark etmişti, yanında savaşanlara zafer kazandı.
Tam o sırada, ordu genelkurmay başkanı General Harold Johnson'ın şok edici şefine, yeni bir strateji ve taktik geliştirmezsek savaşı kaybedeceğimizi bildirdim. Zarif General Johnson, açıkçası raporumu dikkate almadı, çünkü 1968’te yapılan Tet taarruz operasyonundan birkaç ay sonra, Amerikan halkına: “Kesinlikle kazanıyoruz. Durumla ilgili değerlendirmesi, Westmoreland'ın düşmanı kaybettiği (37000 halkı öldürüldü) ve ABD’nin büyük zaferi hakkında söylenen şişkin rakamları gösteren ifadeleriyle gölgede kaldı. Tet Operasyonundan sadece birkaç ay önce, Westmoreland “düşmanın umutlarının başarısız olduğunu” ve düşmanın “vurulduğunu” açıkladı.
Amerikan halkı bu “nakavt” düşmanın beklenmedik bir kırılma darbesiyle bir sonraki anı nasıl etkilediğini anlayamadı. Westmoreland’ın medya aracılığıyla başlattığı aldatmaca, çoğu bu savaşa olumsuz tepki vermeye başlayan Amerikan halkını kızdırdı.
Bay Kao, “Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı savaşta ilk görevimiz oldu. tecrübe kazanmak İkinci görevimiz, hareketliliğinizi ve teknik ekipmanınızı hesaba katan taktikler geliştirmekti ve son görev ise oldu. Sizi yorup savaşlarda boğmak için. Sabırlıydık. Uzun, uzun süren bir savaşa hazırdık. Ve sen değilsin. Taktiklerini ve telsizle aktarılan yakalanan mesajları inceledik. Amerikalılar radyoda çok konuştular. Çok fazla Bu bize birçok değerli istihbarat bilgisi verdi. B-52'inizin ne zaman bombalama saldırıları yapacağını bile biliyorduk. İzcilerimiz her yerdeydi. İzciler savaştaki en değerli askerlerdir. ”
“Planlarınızı hep biliyorduk. Siz kendiniz bizi bilgilendirdiniz. İlk önce helikopterleriniz göründü. Sonra şok авиация ve sonunda askerler. Amacımız ayakta durmak ve savaşmak değil, taktik kazanabileceğimizi veya Tet Operasyonu'nda olduğu gibi önemli bir psikolojik zafer kazanabileceğimizi düşünmedikçe gitmekti.
Ziyaretimin bir sonraki hedefi, Hardcore taburumun birkaç ay boyunca pirinç tarlalarının çamurunda faaliyet gösterdiği, Viet Cong'u takip ettiği ve tehlikeli maden tuzaklarından kaçınmaya çalıştığı Mekong Cai Bi Delta bölgesiydi. İronik olarak, komuta sığınağımın olduğu yerde, ana güçlerin 26IB taburuna komuta eden emekli Viet Nong albay Le Nguk Diep ile tanıştım. Taburumun birkaç kez savaştığı güçlü bir birimdi.
Diep bu birime dört yıl emretti, sonra iki yıl daha alaycı bir komutan olmadan önce başka bir piyade taburu komuta etti. Tecrübeli bir profesyoneldi ve emekli olduğu sırada 45 yıllarının neredeyse sürekli dövüşmesi vardı: 30 yılları, özellikle Fransızlar, Güney Vietnamlılar ve Amerikalılara karşı Mekong Deltası'nda ve Kamboçya'da Xmerum'da Khmer Rouge'a karşı.
ABD Vietnamlıların taktik geliştirmesine yardımcı oldu
Dedi ki: “Amerikalılar bize taktik öğretti ve savaşı kazandık. Okulumuz bir savaş alanıydı. Komutanların çok azı Vietnam'da savaşmayı anlayacak kadar uzun süre kaldı. ” Amerikalıların araçlarına ve ateş desteğine çok bağımlı olduklarını ve savaşta insan faktörünün önemini anlamadıklarını vurguladı.
Kai Bi yakınlarındaki Mai Hiep köyünde eski kaptan Wo Van Dut ile tanıştım. Sekiz yıla sıradan olarak hizmet etti ve savaşı rütbesiyle bitirdi
tabur 261A ana güçleri şirket komutanı. Taburum ve 261A taburu zorlu savaşlar sırasında birbirleriyle yüz yüze geldiler ve şimdi Duth'un birimimi benim kadar değer verdiğine değindi. Eski savaş alanı boyunca yürürken, Doug'a toprağın kendisinin ve Delta'daki durumun, Vietnam'ın çoğunda olduğu gibi, tarafını desteklediğini ve karada yıkanmış balık gibi göründüğümüzü söyledim.
O güldü ve dedi ki: “Evet, ordunuz bağımsızlık savaşınız sırasında“ İngiliz balıkları ”gibi davrandı. "Amerika burada kaybetti çünkü komutanları Vietnam halkını, yerel özellikleri ve savaşın doğasını anlamadılar."
Duth’un görüşleri de benimkilerin bir yansımasıydı. Amerikan birlikleri, İkinci Dünya Savaşı boyunca Japonya ve Almanya'ya karşı toplanan toprağa göre Vietnam'a karşı daha fazla mermi ve üç kez (tonaj cinsinden) bomba kullandı. Eski bir topçu olan Westmoreland, firebird ve ekipmanın mucizeler yaratacağına ve tükenme stratejisinin düşmanın direnişini kıracağına inanıyordu. Bu daha önce diğer tüm savaşlarımızda işe yaradı, bu yüzden Vietnam'da çalışması gerekiyordu.
Mai Hiep'teyken, Albay Lee Laom ve Dang Viet Mei ile de tanıştım. Neredeyse 15 yıl boyunca tabur komutanlığı yaptılar. Ortalama Amerikan taburu veya tugay komutanı altı ay boyunca Vietnam'da görev yaptı. Lama ve Maya her sezon Süper Ödül finalinde oynayan profesyonel futbol takımlarının antrenörleri ile karşılaştırılabilirken, Amerikan komutanları kariyerciliğe feda edilen profesyonel koçlarımız yerine pembe yanaklı matematik öğretmenleri gibiydiler. General olmak için “oyuncularımız”, Vietnam'da 6 ay boyunca tabur komuta ederek hayatlarını tehlikeye attı ve Amerika kaybetti.
Mayıs. Eski bir Viet Cong askeri daha bir düzine olan Lam ve ben eski savaş alanlarını ziyaret ettik ve piyade okulunun genç öğrencilerinin coşkusuyla taktikleri, teknikleri ve operasyonların gidişatını tartıştık. Acı veya öfke yoktu. Aramızda nefret yoktu. Biz o zaman emirleri yerine getiren asker olduğumuzu kabul ettik.
May ve Lama’ya Viet Cong ve Kuzey Vietnam’ın taktiklerini sordum. "kemer tarafından tutuş" denir. Bu taktiğin, Fransızlarla savaş sırasında geliştiğini ve ateşinin altına düşmemek için düşmana yakın mesafedeki askeri operasyonlar için tasarlandığını söylediler. Vietnam'daki savaşlarımızın çoğunun senaryosu, bu "yakalamanın", yaralıların kaldırılmasını ve sonra da yerleşik düşmana yapılan saldırıya odaklanmıştı. Bu senaryo, savaş boyunca tekrar tekrar oynatıldı ve neredeyse her zaman, Amerikan generali zaferimizi açıkladı. Kazanma hakkını iddia etmek için, İkinci Dünya Savaşı ölçütü kullanıldı: zafer savaştan sonra bölgeyi terk edenler için. Vietnam’da önemli değildi.
Lama'ya halkının, Amerikan birlikleri tarafından savaş boyunca acı çektikleri acımasız bombardımana nasıl dayanabildiklerini sordum. “Savunmaya devam etmek, her zaman savaşmaya çalıştık, güçlü sığınaklar, derin çukurlar ve hazırlıklar yaptık. Bombalarınız ve füzeleriniz, doğrudan isabet durumları hariç, etkisizdi. "
Pentagon'un üst düzey yetkilileri, Vietnam'daki çatışmanın siyasi değil tamamen askeri olduğuna ve ateş gücü ve teknik üstünlüğün Lam ve May gibi muhalefet liderlerinin iradesini kıracağına inanıyordu. Kuzey Vietnam ordusunun komutanı General Jiap, “Savaşta iki faktör var - insanlar ve silahlar. Sonuçta, insan faktörü çok önemlidir. ” Üst düzey yetkililerimiz bunu anlamadı. II. Dünya Savaşı açısından düşündüler. Alışkanlıklar dışında, generaller modern savaşlarda dünün stratejisini ve taktiklerini kullanıyor. Amerikan askeri liderleri, Viet Cong ve Kuzey Vietnam ordularından gelen güçlü, dayanıklı ve idealist insanların sırrını tam olarak anlayamadılar ve gerçek bir ışık altında yozlaşmış, durgun, üçüncü sınıf bir Güney Vietnam ordusu gördü.
İronik olarak, siperdeki bizler, General Jiap'ın bahsettiği “insan faktörü” nün anlamını iyi anladı. Askerlerin çoğu Vietnam'daki düşmanımızı övdü. Kelimenin tam anlamıyla kanamasına rağmen, pes etmeyen ve merhamet istemeyen bir canavarla savaşan bir dövüşçüye benziyordu. Öte yandan, neredeyse bütün piyade adamları Güney Vietnamlı müttefiklerimizden nefret ediyorlardı;
Kendini tanı
Amerikan kuvvetleri, 1965'ten 1973'e kadar sık sık aynı yerde, aynı hataları tekrar tekrar yaptı. Memurlarımız, bir kural olarak, bir zamanlar şöyle yazmış olan eski Çin askeri filozof Sang-qiu'nun sözlerine aşina değillerdi: “Düşmanı tanıyor ve kendini tanıyorsan, yüzlerce savaşın sonucu hakkında endişelenemezsin. Kendinizi tanıyorsanız ancak düşmanı tanımıyorsanız, her zaferiniz sonraki bir yenilgiyle ödenecektir. Kendini ve düşmanı ne biliyorsan.
Konuştuğum eski Vietnamlı komutanlar arasında, Sans-qiu'nun eserlerini çok fazla inceleyen birini bulamadım. 74 yaşında olan Bay Kao, Sang-qiu'nun yazılarından bütün bölümleri tekrar edebilir. Ancak röportaj yaptığım Viet Cong komutanlarından biri Karl von Clausewitz'in kim olduğunu bilmiyordu. Bununla birlikte, burada Vietnam'da Fort Benning'de eğitim gören Amerikalı subaylara, “klasik” bir savaş yürütme kurallarını sistematik hale getiren ve farklı uluslara farklı bir yaklaşımın gerekli olduğunu yazan bu Alman düşünürün çalışması hakkında ilk görsel ders verildi. Ancak, 18. ve 19. yüzyıllarda Avrupa ovalarında sıradan birlikler için çalışanlar, düşman partizan oluşumlarına karşı orman arasında 1960-70 savaşında hiç çalışmadı, yıldırım çarpması sağladı. Viet Cong, aristokrat personel memuru tarafından yazılan Avrupa savaş kuralları çerçevesine uymadı.
Vietnamlıların, savaş ateşinde oluşturulan kendi zafer bilim ilkeleri vardır. Savaş boyunca Amerikan birlikleri, girişimi sıkıca elinde tutan “partizanların müziğiyle dans ediyor” gibiydi. Viet Cong'un amacı sadece kendi şartlarıyla, kendilerine uygun bir zamanda ve seçtikleri yerde savaşmaktı. Bir tuzağa düştüler ve ondan kurtulamazlarsa, dişlerini sıkarak cehennem gibi savaştılar.
“Tek bir savaşta bir yıl içinde senin tarafından daha fazla mermi ateşleyebilecek bir rakibin üstün gücüne nasıl karşı koyabilirsin?” Diye sordum. Mayıs, “İlk başta helikopterleriniz ve uçaklarınızla savaşmak zordu. Bir füze, bomba ve topçu ateşi salgını savaşçılarımız arasında paniğe neden oldu. Ama savaşmayı öğrendik. Bir pusu kurduk. Biliyorduk
bombaların ve füzelerin rezervlerinin, savaşçılarımızın savaşçı ruhundan daha önce sizin için tükeneceğini söyledi. ” Lam ekledi: “Evet, maddi açıdan zayıftık, ancak savaş ruhumuz ve irademiz sizinkinden daha güçlüydü. Savaşımız adilydi, ama senin değildi. Amerikan askerleri gibi, askerleriniz bunu biliyordu. ”
Lam haklıydı, yıllar önce 20’in geçmişine bakıyordu. Bununla birlikte, 1965'ta Lyndon Johnson, bizi bu Güney Asya bataklığına sürükleyen ilk kişi olduğunda Vietnam, Soğuk Savaş döneminin yeni güçlü ilacı oldu: başlaması kolay, durması zor. Politikacılarımız nihayet uyandıktan ve bunun kazanılamayacak feci bir savaş olduğunu anlayınca, biz zaten uzun zamandan beri içine çekildik.
Savaşın 30 yıllarında, Vietnam hafif piyade, yüksek mücadele ruhu ve savaşma kabiliyeti sayesinde üç büyük askeri gücü yendi: Japonya, Fransa ve son olarak ABD. Lam şöyle açıkladı: “Sıkı savaştık ve asla kaybetmedik, çünkü Vietnam halkı için özgürlük ve bağımsızlıktan daha değerli bir şey yok. Bunun için hayat verebilirsin. ”
Yirmi yıl önce, ABD birliklerinin son bölümü Vietnam'dan ayrıldı ve savaş Saygon generallerinin eline geçti. İki yıl sonra, orduları bir kasırga yolunda yakalanan teneke parçalarından yapılmış bir kulübe gibi Kuzey Vietnam ordusunun darbesi altında çöktü ve çöktü. “Vietnamca Programı”, öngörüldüğü gibi, Kuzey Vietnamlıların baskısına dayanamadı. Amerikan hava desteği kesildiğinde Güney Vietnam ordusu tamamen çözüldü. Kuzey Vietnam ordusu ve Viet Cong, bu yılki savaşın sonucuna karar veren 1975'in son askeri kampanyasına kadar birbiri ardına zafer kazandı.
ABD silahlı kuvvetlerinin rejimi olan Saygon'un düşmesinden sonra. başını kuma gizleyen bir devekuşu gibi davranarak Vietnam Savaşı deneyimini tamamen terk ettiler. Bu gelecekteki felaketlerle dolu. Gelecekteki savaşlarda, çöller boyunca hiçbir tank tugay saldırısı olmayacak, aksine düşmanın düzensiz silahlı oluşumları ile düşük yoğunluklu savaşlar olacak. Berlin Duvarı'nın yıkılmasından bu yana, “yeni bir dünya düzeni” değil, Balkanlar, Somali ve Peru gibi düzensiz oluşumların yer aldığı yerel savaşlarla “yeni bir dünya bozukluğu” yaşadık. Dolayısıyla, acil olarak silahlı kuvvetlerimizin bu tür kampanyalara katılmaya ve isyancıları bastırmaya hazır olmaları gerekiyor.
Ocak ayında 1990, emekli Teğmen General Henk Emerson ve ben Pasifik Komutanlığı tarafından partizanlarla mücadeledeki tecrübemize dayanarak komutanlara ve personele talimat vermeye davet edildik. ABD’nin en iyi deniz subaylarının ve ordu komutasının Vietnam’daki dersleri ne kadar unuttuğunu ikimiz de şaşırdık. Vietnam'da yaygın olan en basit taktikleri ve operasyonları yürütme yöntemlerini açıkladığımızda, izleyiciler bunu yukarıdan bir vahiy olarak algıladı. Bu tekerleği yeniden icat gibiydi.
Emerson ve ben, Vietnam Savaşı’ndaki Amerikan deneyiminin ya görmezden gelindiğini ya da belki kaybedildiğini fark ettik. İronik olarak, bu tam olarak Amerikan liderlerinin Fransız savaşında Çinhindi’ndeki savaş deneyimiyle yaptığı şeydi. Westmoreland'a neden Fransızların Vietnam'daki uzun deneyimlerini hesaba katmadığı sorulduğunda, “Fransızlar Napolyon'dan bu yana tek bir savaş kazanmadığı söylenir. Öyleyse onlardan ne öğrenebiliriz? ”Eğer liderlerimiz o kadar kibirli ve profesyonelce olmasaydı kaç hayat kurtarılabilirdi.
Shit ve Çöl Fırtınası operasyonları sırasında 82 Hava Bölümü gibi hafif piyade birimleri, Somali'deki ABD Ordusu'nun 10 Dağ Bölümü deniz kuvvetleri ve birimleri ve eğitim sırasında elde edilen izlenimler gibi izlenimlerim 7 ve 25 ışık bölümleri için hazırlıklar beni hafif piyade komutanlarımızın çoğunun - en düşük seviyelerden en yüksek ordu çevrelerine kadar - ortak bir ordu hastalığından muzdarip olduklarını - NPSD (“Nasıl yaşadığımı hatırlamıyorum) kahretsin "). Vietnam'ın acı, küçük düşürücü dersleriyle ilgili.
Talimatlara uyarak. yanlış
Birkaç yıl önce, 25 bölümünün tüfek şirketine partizanlara karşı tatbikatlarda eşlik ettim. Son aşamada, şirket "düşman" tarafından tutulan güçlendirilmiş pozisyonlara kararlı bir saldırı düzenledi. Daha sonra komutana: “Partizanlarla savaşırken müstahkem pozisyonlara ne saldırıyorsunuz?” “Görevimizde yazılı olan efendim,” cevabını verdi. Bu görkemli genç kaptan, Fort Benning’e hazırlanırken verilen talimatlara sadık bir şekilde uydu: “Berlin’in ele geçirilmesi için gerekli olan, ancak“ olağandışı “kurallara uymayan savaşta” sadece gereksiz mağdurlara yol açan “bul, tam yeri belirle, saldır ve yok et”.
“Düşman sığınaklarına yapılan saldırılar”, askeri kahramanlık Anıtı Duvarındaki görünümünü aslanın payına borçludur. Savaş boyunca, 173 Hava Kuvvetleri Tugayı'nın 1965 askeri bölgesinde C makineli tüfek kazmalarına karşı yapılan ilk çılgınca saldırılarından, daha sonra 101'teki Hamburger Tepesi'nde güçlendirilmiş pozisyonlara karşı 1969 Hava İndirme Bölümünün dikkatsiz saldırısına kadar, Amerikalılar kandırıldı küçük olanlar gibi. Savaş yıllarında birçok kez, tüfek şirketlerimiz, basitçe ele geçirmek için teşvik ettikleri müstahkem objeleri ele geçirerek ölümüne neden oldu. Akıllı taktiklerin olmayışı rakibimizin eline geçti. Savaş boyunca, düşman aktif bir şekilde hareket etti ve biz sadece seçtiği yerdeki eylemlerine, uygun bir zamanda kendimizi darbeleri altına alarak tepki verdik.
Savaştan bahsetmek yerine, sadece düşmanın eylemlerine cevap vererek bir futbol maçı bile kazanamazsınız.
Son dört yılda gözlemlediğim partizanlara karşı yaptığım tüm egzersizlerde, sıradan madenlerin ve bubi tuzaklarının imhası konusundaki eğitimlere çok az dikkat edildi. Madenler ve mayın tuzakları ile eğitim için gerekli eğitim ekipmanlarının eğitim egzersizlerinden bile şüpheliyim. Generallerin bilgisayarları var ve rütbe ve dosya basit simülatörlere sahip değil; Yeni vietnam gibi kokuyor. Vietnam'daki Amerikalılar tarafından öldürülen ve yaralanan zayiatların% 60'inden fazlası bu küçük, iğrenç şeylerden kaynaklanıyor.
50 yıllarında, en inanılmaz koşullarda doğrudan mücadele eden ve gerçeği bilen bizler ölecek. Ancak Vietnam Savaşı, geleceğin savaşlarının prototipine II. Dünya Savaşı'ndan veya Pers Körfezi'ndeki son çatışmadan daha yakın. ABD'nin deneyimini incelemeliyiz. Vietnam'da satın alınmış, böylece gelecekte Vietnam Savaşı'nın başarısızlıklarını yeniden tecrübe etmemize gerek kalmayacak.