Cherepanov ailesi, fabrika havuzunun yanında bulunan Vyisky köyünde yaşıyordu. Köylülerin çoğu fabrika köylüleri olarak çalışıyordu - vasıfsız işçiler, oduncular ve taşıyıcılar. Ailenin başı Peter Cherepanov, kömür yakıcıydı. Kömür satışından elde edilen ekstra kazançlar ve kömür yığınlarının kırılmasından dolayı bile aylık geliri iki katı geçmedi. Ailemle bu tür kazançlar için yaşamak imkansızdı. Şirketin yönetimi de bunu anladı ve fabrika köylülerinin yalnızca yedi ay onlar için çalışmasına izin verdi. Zamanın geri kalanında kendi çiftliklerinde - bahçelerde, samanlıkta, ekilebilir arazide çalışmak için verildi.
Gelecekteki mucidin babası Alexey Cherepanov, 1750 yılında doğdu. Küçük yaşta babasına yardım etti ve olgunlaştığında fabrikada inşaat ve toprak işleri yapmaya başladı. Alexey, on yedi yaşında bir köylü kızı olan Maria'ya çekildiğinde yirmi yaşındaydı. Genç bir işçi, anne ve babasını kutsadıktan sonra, papaz onlarla evlendi ve 1774'ta ilk çocuk genç olan Yefim olarak doğdu.
Vyisky katipleri, yedi yaşındaki çocukların çalışmalarını hevesle aldı ve Alexey Cherepanov, oğlunun gelecekteki yaşamının çok iyi farkındaydı. İlk önce, Yefim'in atölyelerdeki soğutulmuş cüruf ve cüruf parçalarını toplaması gerekiyordu, daha sonra cevher ya da bakır domuz taşımacılığına girebildi ve daha sonra, titizlikle, sürekli dükkan işçilerinin sayısına nakledilecekti. Cherepanov Sr. bir çocuğun bir efendiye girmesini hayal bile edemedi. Uzun bir süre boyunca, her bir usta, konumuyla ilişkili yararlara değer vererek, yalnızca gemiye oğulları ve yeğenleri soktu. Demircilik, metal işleme ve alan ustaları sanatı aynı ailede nesilden nesile aktarıldı ve birçok lise “usta” efsanevi Tula ustalarından soylarını övdü.
Ancak Efim Cherepanov küçük yaştan itibaren icat etmeye çekti. Sonunda, karmaşık oyuncak konstrüksiyonları tahtalardan kesebilir veya karmaşık kilitleri onarabilirdi. Genellikle marangozluk veya sıhhi tesisatla ilgili komşularından kayboldu. Küçük çocuğun ustaları kovalamıyordu - Efim hiç de boş bir konuk değildi, araçları keskinleştirmek, tahtaları düzeltmek, el kürklerinde çalışmak için yardımcı oldu. Yefim büyüdükçe, Alexey Petrovich fabrika yerleşimini gerçekleştirmek için yanına almaya başladı. Diğer çalışan insanlarla birlikte, adam itaatkar bir şekilde çalıştı, ama tüm dikkatleri fabrika atölyelerinde neler olduğuna dikkat çekti. Büyük çekiç ve boynuzlarda zanaatkarların zekice ve iyi koordine edilmiş faaliyetlerini yakından takip etti, aynı zamanda insan iradesine itaatkar, büyük fabrika mekanizmaları hareket etti. O zamanlar, Yefim zaten ne kadar Tagil ve Wyi ustasının dumanı boğarak zehirlendiğini, parlak alevden kör olduğunu, “ateşli eserde” sakat kaldığını çok iyi biliyordu ve yine de bu mesleğe ilgi duydu, “zanaatkarlar” sanatına hayran kaldı. veya bir üst demir şeridi.
Sonraki on yıl Efim için inatçı bir “kendi kendine rehberlik eğitimi” geçirdi. Evde, marangozluk ve metal işleme becerilerindeki bilgilerini geliştirdi, diploma konusunda ustalaştı. Daha sonra, “Mucit nedir, nerede çalıştın?” Sorusunun mucidi - her zaman cevap verdi: "Çalışan personelden evde eğitim gördü." Babam üfleyici kürk üretimi yapan bir atölyede yetenekli bir genç adam ayarlamayı başardı ve kendine özgü bir adı vardı: "Kürk Fabrikası". Efim şan için çalıştı, etki alanında uzmanlaştığı körükler, bakır eriticiler ve sıcak ocaklar her zaman en iyi kalitede idi. Aynı zamanda, Yefim, mütevazı ve dürüst, kısıtlandı. Patronlarımda hiç yalamadım ve kimsenin lehine asla lanet etmedim, nadiren fabrika gençliğinin eğlencesinde yer aldım, nadiren boş zamanları öz-eğitim, ev ödevi ve avcılık arasında dağıttım. Çağdaşları bunu şöyle açıkladı: “Bir ortalamanın büyümesi için, yüzü oldukça yayla, sakalı ve başı kırmızı, gözleri gri…”.
Yefim Cherepanov yirmi bir yaşındayken, uzun zamandır gördüğü rüya gerçek oldu - üfleme kürek üretiminde ustalaştı. O zamana kadar, Alexey Petrovich’in ailesi zaten on bir kişiyi ağırladı. Babanın en sevdiği, en genç oğlu, sekiz yaşındaki Alyosha idi ve hayatta kalan ve keskin ve rezil olan Yefim'den tamamen farklı, olağanüstü keskin bir küçük çocuktu.
Aynı zamanda, Demidov tesislerinin kaderinde de değişiklikler meydana geldi. Korkunç Nikita Akinfievich öldü ve yeri oğlu Nikolai tarafından alındı. Bir gün damızlık, soylu bir toprak sahibi Darya Saltykova'dan Karelya İsthmus'ta yeni bir demirhane inşa edilmesine yardımcı olmak için bir dilekçe aldı. Genç Nikolai ona rızasını verdi ve Tagil, Kontes Saltykova için deneyimli ve yetenekli zanaatkarlar seçtiği farklı fabrikalardan katılıyor. Diğerlerinin yanı sıra, bir yaşındaki Yefim Cherepanov'un Vyisky 24 tesisinin “kürk ustası” St. Petersburg'a gitti.
Karelya İsthmus’ta Efim Alekseevich yeni bir tesisin kurulmasına katıldı. Nemli, aceleyle yapılmış bir kışlada yaşamak zorunda kaldı. Çok kötü beslendiler, ancak özellikle kış mevsiminde zordu. Baraj ustaları çalışmalarına ilk başlayanlardır, Efim fabrika barajının yapımını yakından takip etti. Fabrika göletinin kurulmasından, temelinin atılmasından ve yüksek fırınların yapımından sonra Cherepanov’un sırası gelmişti. Tüm iş üç yıldan fazla sürdü. 1801'ta “iş gezisi” süresi doldu ve Demidov ustası eve döndü.
Gezinin ardından Cherepanov’un Vysyk fabrikasındaki konumu konsolide edildi. Evinin dışında geçirdiği yıllar boyunca, görüşü genişledi, fabrika üretiminin çeşitli alanlarında birçok bilgi ve beceri kazandı. Buna rağmen, uzun bir süre boyunca en mütevazı görevlerini sürdürdü; bu, türünden ötürü - son derece kapalı, sessiz, büyük bir bağımsızlık ve onur duygusuyla. Baraj öğrencilerine sadece 1806'ta Efim Alekseevich atandı ve bir yıl sonra Vysky tesisinin barajı oldu. Bu arada, o zaman barajın sorumluluk alanı sadece baraj ve su çarklarının yapımını ve kullanımını değil aynı zamanda çok çeşitli fabrika mekanizmalarının yapımını da içeriyordu.
O zamana kadar, 33 yaşındaki efendi birkaç yıl boyunca genç bir köylü Eudoxia ile evlendi. 1803'ta Myron adında ilk oğulları vardı. Efim'i hala ebeveynleri ve küçük kardeşi Alexei ile ortak bir evde yaşadı. Genç Alexey Cherepanov'un hayatı meraklı ve aydınlıktı. Hareketli ve komikti, Efim'den farklı olarak, gayreti farklı değildi, kitaplarda oturmaktan hoşlanmadı ve aritmetiği zayıf bir şekilde anladı, ancak çizim ve çizime kolayca hakim oldu ve atanan tüm işleri hızlı ve verimli bir şekilde gerçekleştirdi; . Vyisky tesisinin siparişleri, genel müdürden Mihail Danilov'a barajın küçük erkek kardeşinin doğadan akıllı çizimler ve eskizler yapma kabiliyeti hakkında çarpıcı bir çabukluk ve keskinlik olduğunu bildirdi. 1813'in baharında Danilov, Petersburg'a gitti ve Alexey Alekseevich'i yanına aldı.
Kuzey başkentine vardıktan sonra, yönetici genç adamı Demidov'a tanıttı. Alexey damızı en olumlu izlenim bıraktı. İlk görevlerinden biri, Haziran ayında Kronstadt'a yerel demir dökümhanesinin donanımını tanımak için yapılan bir 1813 gezisiydi. Daha sonra, Mart 1814’e kadar, Alexey Alekseevich Arkhangelsk’te idi ve burada zimmete uğramakla suçlanan Demidovs ticaret ofisinin muhasebe belgelerini kontrol etti. Arkhangelsk'ten Ural ustası, Demidov'u soruşturmasının sonuçları hakkında şahsen rapor etmek için doğrudan Moskova'ya gitti. Fabrika sahibi ile yaptığı görüşmelerde, Cherepanov'lardan ilki, Ural işletmelerinde buhar gücünün kullanımı hakkında sorular sordu. Ne yazık ki, Nikolai Demidov, Nizhny Tagil fabrikalarında buhar motorları inşa edilmesi konusunun kapsamlı bir analiz gerektirdiğini ve erken olduğunu söyleyerek bu fikre olumsuz tepki verdi.
Alexei Cherepanov'un Nizhny Tagil'e dönmesinden bir süre sonra, beş yaşındaki oğlu öldü. Ancak, usta işinde teselli bularak, kalbini kaybetmedi. Olağanüstü hizmetler için, “jüri personeline” “işçi devletinin” bir yerlisi tanıtıldı, ağabeyi gibi, baraj olarak atandı. Alexey kendini geniş bir ev inşa etti; burada sempatik ve kibar bir kişi olarak ailesini teyze ve tanıdık evsiz dulları yerleştirdi. 1816'ta oğlu Ammos doğdu.
Alexei Alekseevich'in en değerli rüyasının özgür olmak ve özgür olmak olduğu bilinmektedir. Serbest çalışan bir işçi, artık Yefim Cherepanov'un alaycı bir şekilde çağırdığı gibi keyfi bir şekilde görevden alınamaz (veya “yönetici beyler” çırpılabilir, zincirlenip, bir mayına sürgüne gönderilemez). Geri ödeme vergisi, Demidov'lardan 5.000 rubleydi ve çoğu esnaf ve işçi için mevcut değildi. Öte yandan, Alexey Cherepanov, altı ülkeyi de teklif etti, ancak usta, kale koşulunda olmasının, daha da fazla gelir getireceğine inandığını iddia ederek, onu reddetti. Fakat tam olarak bir yıl sonra, 1817'ta, 31 yaşındaki Alexey Alekseevich aniden öldü. Muhtemelen ölüm nedeni pnömoni idi. Ural efendisinin kısa hayatı boşuna değildi. Alexey Cherepanov yeni mekanizmaların yaratıcısı olmamasına rağmen, Rusya'ya yaptığı geziler Nizhny Tagil'in mucitleri ve zanaatkarları ile diğer sanayi bölgeleri arasındaki deneyim alışverişine katkıda bulundu.
On dokuzuncu yüzyılın sonunda, 10, Efim Cherepanov, tüm Tagil fabrikaları için çeşitli mekanizmaları tamir etmek ve üretmek için Vyisky Fabrikası'nda özel bir atölye düzenlemeye karar verdi. Dikkatli bir şekilde en iyi metal işleme makinelerini aldı ve asistanlar - marangozlar, demirciler, marangozlar ve metal ustaları olarak deneyimli ve çalışkan ustalar aldı. Oğlu Miron, makinedeki barajın güçlendirici şef yardımcısı oldu.
Miron Cherepanov, inatçı ve sert bir tavrın, kısa boylu ve kızıl saçlı genç bir adamdı, çocukluğundan beri, babasının tekniğiyle aynı merakı gösterdi. Performansı ve keskinliği şaşırtıcıydı. Mütevazı bir fabrika okuluna gitmeden, sadece babasının çiziminde, aritmetik ve okuryazarlık konularında okuyan Myron, bu bilimlerde uzmanlaştı, böylece on iki yaşında Vyisky fabrikasında ayda beş ruble maaş ile katip olarak belirlendi. Bu arada, babası o zaman sekiz ruble aldı. Yefim oğluna hayrandı ve başarısıyla gurur duyuyordu. Miron, yalnızca Ural ustalarının çemberinde yürürlükte olan gelenekler nedeniyle değil aynı zamanda bir öğretmen ve mentor olarak da anne ve babasını onurlandırdı.
On dokuzuncu yüzyılın sonunda, 10 ve on dokuzuncu yüzyılın başlarında, Efim ve Miron ortak olarak barajlar, kereste fabrikaları, değirmenler, su çarkları, atlı drenaj makineleri, pompalama tesislerinin yapımında çeşitli çalışmalar yaptı ve bakır eritme, eritme, yüksek fırın ve çeşitli iyileştirmeler yaptı. diğer endüstriler. Tuhaf bir şekilde, fakat hiçbir zaman Kulepin ve diğer pek çok ünlü mekaniğin aksine Cherepanovlar “sürekli bir hareket makinesi” yaratma problemleriyle ilgilenmediler. Başlangıçta, Vyisky Cherepanovs fabrikasında yapılan tüm çalışmalar manuel olarak veya bir su motoru yardımıyla gerçekleştirildi. Bununla birlikte, 20’ta, Efim Alekseevich, makineleri atölyedeki makineleri harekete geçiren ilk küçük boyutlu buhar motorunu inşa etti. Demidov'un yurtdışında öğrendiği ve yaşadığı barajın başarıları hakkında. Büyük kardeşi hakkında hayranlıkla anlattığı Alexei Cherepanov ile yaptığı görüşmeleri hatırlatarak, damızlık Efim'e önemli bir görev verdi. Metal işleme ve metalurji konusunda uzman olan Cherepanov, zeki, gözlemci ve zavallı bir erkeğe, mühendislik eğitimi ve dilin cehaletinden yoksun olmasına rağmen, İngiltere'ye gidip Demidov demir satışının neden sert bir şekilde düştüğünü öğrendi.
Temmuz ayında, 1821, Yefim, İngiliz şehri Hull'a geldi. Deniz hastalığından muzdarip olan yorgun, yine de ertesi gün işletmelerin teftişine başladı. Yerel bir dökümhanede bir Sibirya teknisyeni, su buharı fırınlarının harekete geçirdiği dökme demir silindirik üfleyicilerin yanı sıra, su birikintisi fırınları ve kubbe fırınları çalışmalarını gözlemledi. Ondan sonra, porselen ve tekstil işletmelerinin yanı sıra kömür madenlerini ziyaret ettiği Leeds'e gitti. Burada, Efim Alekseevich ilk defa bir demiryolu yolu ve arkasında kömür dolu birkaç araba çeken bir buharlı lokomotif gördü. Tabii ki, ayrıntılı teknik çizimler yapmasına izin verilmedi, ancak defterinde Cherepanov için özellikle önemli görünen her şeyi tarif etti. Yapımında başarısız olmuş gibi görünen “hareketli buhar motoru” hakkında şunları kaydetti: “... Dört mil ötede bir seferde kömür 4 000 pound taşıyor; günde üç kez kömür için gidiyor ... Bu bakır ve demir tesisleri için bu makinelere gerek yok. " Ağustos ayında, Cherepanov, Bratford'daki çelik üreticilerini ziyaret etti, daha sonra yerel tekstil fabrikalarında Halifax ve Manchester'ı ziyaret etti ve daha sonra çeşitli metal ürünlerin üretimi ile ünlü Sheffield'e gitti. Londra ve Birmingham fabrikalarını ziyaret ettikten sonra, Eylül sonunda Efim Alekseevich, Hull'a döndü ve kısa sürede memleketine gitti.
Ekim 16 1821 Cherepanov, İngiltere'ye yaptığı ziyaretin sonuçları hakkında bir mutabakat yazmak için hemen oturduğu St. Petersburg'a geldi. İçinde kesinlikle doğru sonuçlar çıkardı: Uralların demirin alınabilmesi için, sırasıyla Urallarda üretimin yeniden organize edilmesini gerektiren maliyet ve kalitede yabancı örneklerle (özellikle İsveç demiriyle) rekabet etmesi gerekiyor.
Efim Alekseevich fabrikaya döndükten sonra, Demidov Ana Fabrika Ofisi satıcıları arasında yetenekli bir tamirci bulundurma emri verdi ve onu "Nizhny Tagil işletmeleri için baş tamirci olarak atadı". Çok isteksizce, Mayıs ayındaki Ana Ofis üyeleri, yılın 1822'inde, ustanın kendi dizilişine dahil edilmesi konusunda bir “belirleme” yaptı. On sekiz yaşındaki Miron düzenli asistanı oldu.
Program Cherepanova çok değişti. Sabahın erken saatlerinde fabrikalara gitti ve “makinelerin gözden geçirilmesi” ile ilgilenerek üretimin iyileştirilmesiyle ilgili tavsiyelerde bulundu. Ancak çalışma gününün sonunda, “mekanik kısım ile ilgili” yazılar okuduğu ve imzaladığı ve diğer “kısımlardaki” sorunların çözümünde yer aldığı Ana Ofis binasında göründü. Zaten akşam geç saatte evde olan tamirci oğluyla birlikte yeni mekanizmalar geliştirmek ve hesaplamakla meşguldü. Cherepanov ayrıca kendi atölyesinde yeni araba yapımı konusundaki çalışmaları yönetmeyi de başardı.
Bir süre sonra, ana, yılın ilk 1820 model otomobilinden daha güçlü olan yeni bir buhar motoru inşa etme sorununu gündeme getirdi. Demidov, planın başarılı bir şekilde uygulanması ihtimaline inanmamasına rağmen, sonunda, dört beygir gücünde bir buhar motoru yapmak için Yefim Alekseeviç'e izin verdi. Kış boyunca, Cherepanov'un rehberliğinde mekanik, marangoz, demirci ve vasıfsız işçiler Vysya “fabrikasında” bir agrega inşa ettiler. 28 Mart 1824 Cherepanov bir raporda şunları söyledi: “Buhar motoru bitmiştir. Bu Mart ayının 2'i sıfırlandı (bir teste tabi tutuldu) ve çok kolay davrandı. ” Yöneticiler ayrıca “makinenin başarıyla çalıştığını” ve buhar değirmeni olarak kullanıldığını ““ her gün yaklaşık 90 pound çavdar öğütebildiğini ”doğruladılar. Binlerce ruble biraz pahalıya mal olurken, ünlü Rus damız Charles Bird, beygir gücü başına bin ruble oranında buhar motorları üretti.
12 Şubat 1825, Efendi Alekseevich, bir grup usta grubunun bir parçası olarak, Ural tesislerinden, yerel madencilik ve metalurji şirketlerini ziyaret etmek ve özellikle de su ile çalışan cihazları incelemek amacıyla Demidov tarafından İsveç'e gönderildi. Onunla birlikte Efim Alekseevich, o zamanlar Vyisky fabrikasında baraj haline gelmiş olan oğlunu almak istedi, ama aslında babasına önemli bir çaba göstermesinde yardım etti. Fabrika memurlarının Miron'un İsveç'e gitmesine izin vermeyeceğini anlayan baş tamirci doğrudan Demidov'a döndü. Üstat, sağlıksızlığına atıfta bulunurken, kendisi için değerli bir halefi hazırlaması gerektiğini söyledi. Demidov kabul etti ve Haziran ayının başında 1825 Miron ve Efim Cherepanov Stockholm'e gitti. Büyükşehir işletmelerini ziyaret ettiler, Dannemorsky bölgesindeki ve Falun'daki çelik fabrikalarını denetlediler. Cherepanovs'a göre, teknik olarak İsveç endüstrisi, Demidov'a göründüğü gibi “mükemmel” değildi ve birçok açıdan Ural'ların girişimlerinden daha düşüktü.
Ekim ayında, Vysky Fabrikası Bakır Madeni'ndeki 1825'te bir yangın çıktı ve atlı drenaj makinelerinden biri yakıldı. Ortaya çıkan su basma sorunu ile bağlantılı olarak, Nikolai Demidov'un resmi rızasını beklemeden Cherepanovlar, 1826'in baharında tamamlanan buhar motorunun çizimlerini geliştirmeye başladı. Buna paralel olarak, ustalar parçalarının üretimi için ekipman hazırlıyorlardı. Bakır Madeninin Anatolyevsky Madeni Anatolyevsky Madeni için makinenin inşaatı için son izin Şubat 1826'ta fabrika sahibinden geldi ve Aralık ayında 1827 başarılı testlerini geçti. Ural kendi kendini eğiten insanlar bir kez daha yabancı mühendislerden daha kötü olmayan en karmaşık mekanizmaların inşası ile başa çıkabildiklerini kanıtladılar. Anatolievsky buhar motorunun anma gücü 30 beygir gücü, ancak tüm 36 testleri gösterdi. Şubat ayında, 1828 onu bir yer altı pompa istasyonuna bağladı ve makine çalışmaya başladı. Cherepanov şöyle yazdı: “Eserlerim ve oğlum mükemmel bir başarı ile taçlandı! Eylemde, daha iyisini istemeyeceğiniz gibi gitti. ... Bu iki borulu makine, 60 kovalara bir dakikada su pompalıyor. ” 1829’te, Rusya’nın Asya yakasını gezisi sırasında seçkin Alman doğa bilimci Alexander Humboldt, üzerinde büyük bir etki bıraktığı Cherepanov’un buhar makinesini tanıdı.
Efim Alekseevich, buhar motorunun inşası ile eşzamanlı olarak başka birçok şey yapmaya devam etti. Yeni haddehane modelleri geliştirdi, bakır eritme geliştirmesiyle uğraştı, barajın Bağımlılık-Şeytan fabrikasında yeniden inşa edilmesini denetledi, serf-transferler için tesislerin yapımını denetledi, at motorunda benzersiz bir altın yıkama makinesi tasarımı tasarladı (daha sonra başarıyla uygulandı). O zamanlar, Efim Alekseevich hâlâ elliden biraz fazlaydı, ancak böyle bir yükte ustanın sağlığı hızla kötüleşti, görüşünü hızla kaybetti.
Anatolevsky makinesinin piyasaya sürülmesiyle ilgili bilgiler, Nizhny Tagil fabrikalarının sahibi Nikolai Demidov'a ulaşmadan önce, ilerici felç yüzünden öldü. Batı Avrupa hükümdarlarının bile kıskanabileceği en büyük servet, oğulları Pavel ve Anatoly'ye gitti. Pavel Demidov, muhtemelen ebeveyni Yefim Alekseevich ile kişisel yazışmaları olduğu için Cherepanov'a küçümseyerek tepki gösterdi. Buluş sahibine Anatolevsky makinesi için para ödülü verdi ve Bakır madeni için ikinci bir ünite inşa etmelerine izin verdi.
Dördüncü buhar makinesinin gelişimi sırasında, büyüyüp okulu bitiren son Alexei Alekseevich'in oğlu Ammos, Efim ve Miron Cherepanov'a katıldı. Karakterine göre, babasına benziyor, canlı ve hareketli bir genç adam olarak büyüdü, çizim ve çizim konusunda büyük adımlar attı. Üst düzey Cherepanov'ların rehberliğinde Ammos, fabrika becerisinin çeşitli alanlarında hızla rafine edildi.
Bakır Madeni'nin Vladimir madeninin buhar motoru Aralık 1830'ta tamamlandı. "Tam harekette" makinede, 1831'un başlangıcında, madendeki pompalama ünitesinin yapımından sonra başlandı. Her dakika 85-metre derinliğinden, 90 atlarla değiştirilen üç atma aparatı yerine, 224 su kovalarını pompaladı. Arabanın gücü kırk beygir gücü olarak tahmin edildi.
1833'te Nikolay, Anninskaya şeridindeki gümüş madalya ile Cherepanov'a “mükemmel yetenekler ve işler için…” ödüllendirme sonucunu imzaladım. Mekaniğin başlangıçta altın bir madalya vermeyi planlaması ilginçti, ancak Bakanlar Komitesi, Efim Alekseevich'in “ortak” olduğu ve ayrıca bir küfür olduğu için bu kararı reddetti. Bununla birlikte, bu fırsattan yararlanarak, Tagil teknisyeninin arkadaşları, fabrika yönetimini Cherepanov'u ücretsiz sağlama konusunu gündeme getirmeye ikna etti. Düşündükten sonra Pavel Demidov sadece Yefim Cherepanov ve karısını serflikten kurtarmaya karar verdi. Mucitler ailesinin diğer bütün üyeleri hala esaret altında kaldı.
Aynı yıl, 1933, Miron Cherepanov, haddehaneleri incelemek için St. Petersburg'u ziyaret etti ve daha sonra İngiltere'ye gönderildi. Orada yüksek fırın üretimi ve yeni metal işleme makineleri ile şerit demir üretimi, "demlenmiş" ve dökme çelik üretimi ile tanıştı. İngiltere'de, Myron Cherepanov eylem yolcu ve yük lokomotiflerini gözlemleme fırsatı buldu. Tabii ki, gözlemci ve düşünceli mekaniği birkaç yıl boyunca babasıyla birlikte sözde "buhar arabaları" yaratılmasında çalışıyor, hatta lokomotifin görüntüsüne aşinalık bile verdi. Aynı zamanda, Cherepanov iç yapılarını görmeyi ve özellikle planları kaldırmayı başaramadı - demiryollarının sahipleri, lokomotiflerin inşasında dünya tekelini korumak için her türlü yoldan çalıştı.
Ekim ayında, 1833, Miron eve döndü ve kısa süre sonra Cherepanov'ların mekanik mağazasında, o yıllarda “buharlı tekne sahne treni” veya sadece “buharlı tekne” olarak adlandırılan ilk Rus buharlı lokomotifinin yapımına başlandı. Mucitler, tamamen silahlı bir buhar motoru üretmeye başladılar - en zengin yılların deneyimine güvendiler ve Vysky "mekanik personeli", o zamana kadar, Ural'larda neredeyse en iyi makinelere sahip seksen fazla kalifiye usta ve işçiden oluşuyordu. Miron bir buhar kazanı, buhar silindirleri ve lokomotifin diğer bölümlerinin geliştirilmesi üzerinde çalıştı. Yefim, değerli tavsiyelerde bulundu ve büyüklerinin talimatlarıyla Ammos, ayrıntılarını çizdi. Meclis çalışmaları Ocak sonunda 1934'ta başladı. Neredeyse her zaman Cherepanov dükkanda geçirdi. Çerçevede, talimatlarında, bir buhar kazanı güçlendirildi ve ön kısmında küçük 180-milimetre buhar silindirleri. Her makinenin gücü tüm beygir gücü 15'ti, ancak imalat zorluğu Cherepanov'ların daha önce uğraştığından farklı olarak tasarımlarında yatıyordu. Lokomotifle paralel olarak, ahşap bir kulübe yapıldı - gelecekteki depoların selefi ve 854 metre uzunluğundaki raylı demir yolun bir bölümü. Cherepanov tarafından önerilen "dökme demir" ölçerin genişliği 1645 milimetre idi.
Mart ayında gemi vapurunu test etmeye başladı. Mucitlerin başında talihsizlik befell - buharlı lokomotif kazanı patladı. Sadece şans ile katılımcıların hiçbiri zarar görmedi. Yeni kazanın inşası 1834 yılının Mart ve Nisan aylarında yapıldı. İçindeki yangın tüplerinin sayısı sekseniye çıkarıldı, bu da kazanı daha verimli hale getirdi. Diğer iyileştirmeler de, özellikle, sürücünün lokomotifi tersine çevirmesini sağlayan özel bir mekanizma geliştirildi.
Ağustos ayında, tüm çalışmalar tamamlandı ve Eylül ayı başlarında, 1834, lokomotif test edildi ve bu, saatte 3,3-13 kilometre hızında 16 tona kadar olan trenler kullanabildiğini gösterdi. Böylece ilk Rus buhar kara taşımacılığı doğdu. Demidov'a çok ucuz olan yarım bin ruble'ye mal oldu. Bir karşılaştırma olarak, Tsarskoye Selo yolu için bir yıl sonra daha hızlı ve güçlü olan yabancı buharlı lokomotiflerin, her birinin yaklaşık olarak 50 bin ruble maliyeti olduğunu belirtmek gerekir.
1835'in ilk baharında, Cherepanovlar ikinci vapurlarını inşa ettiler ve test ettiler. 16 tona kadar olan bir bileşiği çoktan çekebildi bile. Ayrıca mucitlerin, 1836'teki çabalarıyla, Bakır Madeni'nden çıkan cevherin tesise tedarik edildiği aynı güzergahtan geçen, 3,5 kilometrelik bir demiryolu yolu inşa edildi. Bununla birlikte, projenin başarılı bir şekilde uygulanmasına rağmen, Cherepanov'ların icadı tesis dışında yaygınlaşmamıştır ve daha sonra kömür kıtlığı ve buharlı lokomotifleri at teçhizatı ile değiştirilmiştir. Bununla birlikte, gerçek şu ki, Rusya ilk buharlı lokomotiflerin bağımsız olarak üretildiği ve İngiltere'den ithal edilmediği tek Avrupa devletidir. Doğru, kahramanlar öldükten sonra isimleri neredeyse sonsuza dek unutuldu.
Haziran ayında, 1836'a Miron Cherepanov'a “vapur çalışmasının” yapılması için serbest stil verildi. Ancak Pavel Demidov, yetenekli mucidi kaybetmemek için her türlü önlemi aldı - tamircinin ailesi tatil ücreti almadı ve Cherepanov'un kendisinden eski serviste kalmak için özel bir zorunluluk vardı. Ammos, 1837 yılında Nizhny Tagil fabrikalarında bir tamirci olarak atandı. Daha önce olduğu gibi Efim ve Myron ile işbirliği yapamadı, ancak üç mucit arasındaki yaratıcı bağlantı korunmuştur. Otuzlu yılların belgelerinin birinde, "Aşağı ve Perm arasında gezinme eksikliği görerek" Cherepanov'ların Vyisky fabrikasında bir römorkör inşa etmeye istekli oldukları söylendi. Miron Efimovich buhar kazanının çizimlerini geliştirdi, ancak Ural ustalarının bu yaratılışının kaderi bilinmiyor.
Cherepanov'ların, köle çocuklarından alınan gelecek uzmanların hazırlanmasında aktif rol aldıklarını belirtmek gerekir. Makine atölyesinde, Vyisky Okulu'nun son sınıfını bitirdikten sonra, teknik mühendislik yeteneğini keşfeden çocukları transfer ettikleri Yüksek Fabrika Okulu'nu düzenlediler. Miron Cherepanov, okulda mekanik ve Ammos - çizim dersleri verdi.
1834’te, Cherepanov’lar Bakır Madenindeki Karanlık (Pavlovsk) madeninden su pompalamak için tasarlanmış yeni bir buhar motoru inşa etme izni aldı. Mucitler çok daha küçük görevlerle meşgul olduklarından, bu isteği yerine getirmek kolay değildi. Sadece Mayıs 1838'te inşaatı bitirmeyi başardılar. Temmuz ayında 8 tarafından yapılan testler sırasında, buhar motorunun suyu yalnızca 40 ekili derinlikte bulunan alt işlerden değil, aynı zamanda daha büyük bir derinlikten de kolayca pompalayabildiği ortaya çıktı. Pavlovskaya makinesi, performansı açısından, eski olanların ikisinin de (Vladimirskaya ve Anatolyevskaya) birleşimi neredeyse tamamen yerini alabilir.
30-x'in sonunda - 40-lerin başlangıcında, Cherepanov'lar, öncelikle altın ve platin madenlerinin yıkama mekanizmalarını harekete geçirmek için tasarlanmış küçük 4 ve 10 güçlü buhar motorlarının yapımına dahil oldular. 1838'ta, sağlığı çok kötü durumda olan 64 yaşındaki Efim Cherepanov istifa etti. Bununla birlikte, Petersburg ofisi, Demidov'un emrine göre, yalnızca bir yıldaki 1000 ruble üzerindeki maaşındaki artışı onayladı, ancak efendinin işten gitmesine izin vermedi. Prikazchiki ayrıca eski tamircinin yaşı ve hastalığına da dikkat etmedi, tam anlamıyla işlerle uğraşıyor, fabrikaların etrafında dolaşmaya zorluyor ve idam sırasında herhangi bir gecikme için “sinirleniyor”. Efim Cherepanov 15, Haziran 1842'te öldü, Nizhny Tagil'deki Demidov'ların tüm girişimlerinin baş tamircisi olarak hayatının son gününe kadar kaldı.
1840'in baharında Pavel Demidov öldü ve iki yaşındaki oğlu Pavel, annesi ve vasileri adına hareket etmeye başladığı varisi olarak atandı. Koruyucuların ana rolü Anatoly Demidov - Prens San Donato tarafından oynandı. Yurtdışında yetişen ünlü yetiştiricilerin bu soyundan yalnızca işletmeleriyle hiçbir ilgisi olmayan bireylere güveniyordu ve bu nedenle Tagil'in “konularına” herhangi bir bağ kurma eğiliminde değildi. Anatoly Demidov, Paris'te, Fransız kökenli insanlardan oluşan, çoğunlukla maden mühendisleri olmak üzere, Ural fabrikaları için kurallar ve siparişler geliştiren bir yönetim kurulu oluşturdu. Ustanın talimatlarının Fransızca olarak yazılmış olması ve yalnızca yarım günahla oraya vardıklarında Rusçaya çevrilmiş olmaları ilginçtir.
Yeni liderlik, Cherepanov’un Ural’larda kendi ihtiyaçları için buhar motorlarının yapımını geliştirme yönündeki isteklerini teşvik etmedi, bunun yerine hazırda satın almayı tercih etti. Bu politikanın kayda değer bir tacı, 40'lerin sonunda Vyisky makine atölyesini tasfiye etme kararıydı. Ve bu da, Cherepanov'ların ve asistanlarının otuz yıl boyunca çalıştığı Nizhny Tagil fabrikalarının kendi makine imalat üssüne ciddi bir darbe verdi.
Vyisky "fabrikasını" yok etme kararı Miron Efimovich'in sağlığını ciddi şekilde etkiledi. Ekim 24 1849 Nizhniy Tagil tesis yönetimi St. Petersburg'a şunları söyledi: “Bu Ekim ayının beşinci gününde, fabrikalarda yaklaşık 34 yıldır hizmet veren mekanik Miron Cherepanov, bir hastalıktan sonra öldü.” 46'un ölümünün kesin koşulları, güçleri ve yeteneklerinin en iyisi olan mucidi hala bilinmemektedir. Vyyskaya "fabrika" eski anlamda, kısa bir süre mekaniği yaşadı. 50'lerin başında, makine atölyesinin tüm ekipmanları Ural fabrikalarına gönderildi.
Ammos Cherepanov, 1845'ten önce Nizhny Tagil tesisinde tamirci olarak çalıştı ve ardından Lai tesislerinde memur olarak atandı. Makine mühendisliği alanındaki en büyük uzmanlardan biriydi ve Demidov fabrikalarının yönetimi düzenli olarak yardımına başvurmak zorunda kaldı. Örneğin, 1851 yazında, Bakır Madeninde, Ammos Cherepanov ve öğrencisi Prokopy Belkov, 30 beygir gücünde düşük basınçlı bir buhar motorunun kurulumunu denetledi.
Ammos'un ölümü ile Cherepanov ailesindeki teknik yaratıcılık kesintiye uğradı. Miron, Basil ve Cipreus'un oğulları ve onların torunları ünlü atalarının yolunu takip etmediler. Genel olarak Ammos'un soyları hakkında veri yoktur. Bununla birlikte, Cherepanov'ların mirası, çalışmalarının geleneklerini sürdüren tüm uzmanlıkların deneyimli ve nitelikli "ustalarının" eğitilmesinden oluşuyordu. On dokuzuncu yüzyılın sonunda, Tagil işçileri arasında, "Terapanovsky'de Yapılmış" olarak bilinen bir ifade vardı - bu, özellikle güzel, yetenekli ve sağlıklı.
VS kitabına göre Virginia "Cherepanov".