Ah, what was there in that light-giving candle that it set fire to the heart, and snatched the heart away?
Ah, what was there in that light-giving candle that it set fire to the heart, and snatched the heart away?
You who have set fire to my heart, I am consumed, O friend; come quickly, quickly!
The form of the heart is not a created form, for the beauty of God manifested itself from the cheek of the heart.
I have no succour save in his sugar, I have no profit save in his lip.
Remember him who one dawn released this heart of mine from the chain of your tress.
My soul, the first time I saw you my soul heard something from your soul.
When my heart drank water from your fountain it drowned in you, and the torrent snatched me away.
Bir pâdişâhın acemi bir kölesi vardı.
Bir gün bu köle ile gemiye binmişti.
Köle o zamana kadar hiç gemiye binmemiş ve deniz görmemişti.
Gemi yolculuğunun bir takım sıkıntıları ve zorlukları vardı.
Köle, gemi limandan ayrıldığı andan îtibaren titremeye başladı.
Ne yaptılarsa köleyi sâkinleştiremediler.
Gemide âlim bir kişi vardı.
Hükümdâra; "Müsâde ederseniz ben onu susturayım" dedi.
Hükümdar da o zâta izin verdi. O zât, köleyi denize attırdı.
Köle birkaç kere suya battı, çıktı.
Geminin bir tarafına can havliyle tutundu.
Onu saçından tutup gemiye aldılar.
Bu olaydan sonra köle, köşesinde sessiz ve sâkin oturdu.
Hükümdar âlimden bu işin hikmetini sordu.
O da; "Köle suya girmeden evvel, gemideki selâmetin kadrini ve kıymetini bilmiyordu.
İşte huzûrla, saâdet ve sıhhat de böyledir.
Huzûr içinde yaşıyan, mesûd olan, bir felâkete uğramadıkça, o huzûr ve saâdetin kıymetini bilmez...
Gözlerin,gözlerin ey kadın,
Gözlerini sen de çimen sevdalarına uğurlamışsın belli
Nefes alıp vermenin dünyasına da diz çökmüşsün,o da belli
Kırılmışsın ,ve kalbin ağaç dalı günlerinde kalmış,
Yoksulsun, o kadar ki; yenilginin kucağına
Serbestçe başını eğmişsin,o kadar belli ki;
Gülümsemen bu yüzden çiçek günlerinde kalmış
A,kadın,bu da belli
O kadar ki;
Gözlerin,
Sevdan,
Nefesin,
Kalbin,
Başın,başın bile
Gülümseme günlerinde kalmış,belli...
Büyük konuşanlar
Alınlarında eğri olmayanlar
Yalnız yükseği görenler
Herkesin ortasında yürüyenler
Bütün ışıkları yananlar
Sesi menevişsizler
Güzü küçümseyenler
Gözyaşına arkasını dönenler
Kendini mutluluk bilenler
Sessizlikten korkanlar
Yalnız eşyalarına gülümseyenler
Öyküsünde öteki olmayanlar
Kederle kirlenenler
Aynası buğusuzlar
Kışa yolu düşmeyenler
Kalbi ölüm mühürlüler
Penceresi dışa açılmayanlar
Aşktan utananlar
Güzelliği kimsesizler
Dili şiddet olanlar
Gövdesi sözünden önce gelenler
Dünyaya dokunmayanlar
Unutanlar, unutanlar
Ey tek heceli darlık...
O mevsimim ki herkesten yapılmış
Üç noktayla biten bir cümleyim artık...
Benim küçük serçem,kırlara uzanmış çiçekler gibi,
Uzanıyor sevgiye...
Saçları rüzgara veda eden bir yaz güneşi...
Ruhuyla gökkuşağına sarılıyor, çocuk kalabildiğin için.
Ve gözlerini kelebeklere hediye ediyor; Çünkü benim serçem onlar kadar kısa yaşıyor, Ama ömrüne sığacak kadar derin şeyleri, Sevgisiyle dokunup görüyor... O şanslı bir kelebek; çünkü hâlâ saf ,hâlâ iyi, Duygularıyla hayatta kalabildiğin için... Bunu başarabildiği için,o çok şanslı. Ama artık veda ediyor kalbi bu dünyaya! Benim küçük serçem... Benim küçük kelebeğim... Gidiyor,ait olduğu yere,uzaklara-kucaklanmaya gidiyor.
Bir gün önem verdiğin şeyleri unutup önemsemeyeceksin; Çünkü yerine önem verdiğin başka şeyler gelecek. Bunlar birkaç kez değişebilir -belki hatırlamayacağından çok daha fazla. Sonra ,sonra işte benim gibi ,hepsini hatırlayıp canın acıyacak. Daha sonra,değersiz gelecek,canın bir kez daha acıyacak. Ve ondan sonra -bir sonra ,bir değer ,bir önemseme aramayacağını fark ederceksin. Sonra mı? İşte benim gibi,neden bir sonra olsun ki; demeye başlayacaksın. Ve daha beter acı çekeceksin ... Sonra aramayı bırakınca... Öğrenmiş olacaksın sen de-önce senin değerli olman gerektiğini.
Meral Meri /Hayata Tutunamayan Harfler /Sonrası Yok -Öğrendin İşte