Eşi görülmemiş çocuk cesaretinden on iki örnek
II. Dünya Savaşı'nın genç kahramanları - kaç tane vardı? Eğer sayarsan - başka ne var? - Her çocuğun ve kaderi olan her kızın kahramanı savaşa katılarak yüz binlerce olmasa da onlarca asker, denizci veya partizan yaptı.
Rusya Savunma Bakanlığı Merkez Arşivi'nin (TsAMO) resmi verilerine göre, savaş yıllarında askeri birimlerde 3500'in altındaki 16'ten fazla askeri personel vardı. Aynı zamanda, alayı oğlunu almaya cesaret eden alt birimin her bir komutanının, öğrenciyi komuta etmeye cesaret edemediği açıktır. Babalarının yerine gerçekten çok sayıda olan komutanların babalarının küçük savaşçıların yaşlarını gizlemeye çalıştıklarını anlamak için ödül belgelerinde kafa karışıklığı yaşanması mümkündür. Sararmış arşiv sayfalarında, reşit olmayan askerî personelin çoğunluğu açıkça abartılmış bir yaş belirtmiştir. Gerçek, daha sonra, on, hatta kırk yıl sonra ortaya çıktı.
Fakat yine de partizan çatışmalarında savaşan ve yeraltı örgütlerine üye olan çocuklar ve gençler vardı! Ve orada çok daha fazlası vardı: bazen partizanlar ailelerini terk ettiler ve olmasa da, kendilerini işgal altındaki topraklarda bulan hemen hemen her gencin intikam alacak birileri vardı.
Bu yüzden "on binlerce" abartı olmaktan uzak, daha az yetersiz. Ve görünüşe göre, II. Dünya Savaşı'nın genç kahramanlarının tam sayısını asla bilemeyeceğiz. Fakat bu onları hatırlamamak için bir sebep değil.
Çocuklar Brest'ten Berlin'e yürüdü
Bilinen tüm küçük askerlerin en küçüğü - her halükarda, askeri arşivlerde tutulan belgelere göre - 142 Muhafız Tüfek Bölümü Sergey Aleshkin'in bir 47 Muhafız Tüfek Alayı öğrencisi olarak kabul edilebilir. Arşiv belgelerinde, 1936'te doğan ve kendini Eylül 8 ve 1942'ten itibaren ordunda bulmuş, cezaevlerinin partizanlarla olan ilişkisi nedeniyle kısa bir süre sonra kendisini suçlayan 26 ve 1943'ten ordusunda bulunan iki çocuğa ödül belgesi veriliyor. 19'tan yılın Nisan 1945'indeki ilk belge, “Yoldaş” olduğu için kendisine “Askeri Haklar İçin” madalyası vermekti. Alayın favorisi Aleshkin ”,“ neşesiyle üniteyi ve etrafındakileri sevmek, son derece zor anlarda, neşeye ve zafere olan güvene ilham verdi ”. İkincisi, Kasım ayındaki 1941'ten, Tula Suvorov Askeri Okulu'nun “II. Dünya Savaşı'nda Almanya'ya karşı kazandığı zafer için 1945 - 13” madalyasıyla öğrencilere verilmesi üzerine: XNUMX Suvorov öğrencileri listesinde Aleshkin'in adı ilk sırada.
Ama yine de, böyle genç bir asker, savaş zamanı ve tüm insanların Anavatan'ın savunmasına yükselen, gençlerden yaşlılara bile bir istisnadır. Düşmanın önünde ve arkasında savaşan genç kahramanların çoğu, ortalama olarak, 13 - 14 yaşındaydı. Bunlardan en erken olanları Brest Kalesi'nin savunucularıydı ve alayın oğullarından biri, 370 tüfek bölümündeki 230 topçu alayında görev yapan 1945 tüfek bölümünde görev yapan "Cesaret İçin" Madalyası Vladimir Tarnovsky'nin madalyasıydı. Muzaffer Mayıs'ta Reichstag duvarına XNUMX th ...
Sovyetler Birliği'nin en genç kahramanları
Bu dört isim - Lenya Golikov, Marat Kazei, Zina Portnova ve Vale Kotyk - yarım yüzyıldan fazla bir süredir Anavatanımızın genç savunucularının kahramanlıklarının en ünlü sembolü olmuştur. Farklı yerlerde mücadele eden ve koşullara göre çeşitli türlerde yetenekler sergileyenlerin hepsi partizanlardı ve hepsine ülkenin en yüksek ödülü olan Sovyetler Birliği Kahramanı verildi. İki - Lena Golikova ve Zina Portnova - daha önce hiç görülmemiş cesaretleri vardı, 17 yaşında, iki tane daha - Vale Kotik ve Marat Casey - sadece 14.
Lyonya Golikov, en yüksek rütbeyi alan dört kişiden ilki oldu: ödüllendirme kararnamesi, Nisan 2 tarihinde 1944'te imzalandı. Metin, Golikov'un Sovyetler Birliği Kahramanı unvanını kazandığını, "emir komuta görevlerinde örnek bir performans sergilemesi ve savaşlarda cesaret ve kahramanlık sergilemesi için" verildiğini söylüyor. Nitekim, bir yıldan kısa bir süre içinde - Mart 1942-th ile Ocak 1943-th - Lenya Golikov, üç düşman garnizonunun mağlup edilmesinde, bir düzine köprüyü baltalarken, Alman büyük generalini gizli belgelerle yakalarken ... Katılmayı başardı. Stratejik öneme sahip "dil" in ele geçirilmesinde yüksek bir ödül beklemeden Ostraka Luka köyü yakınlarında savaş.
Zina Portnova ve Vale Kotiku, Sovyetler Birliği Kahramanları unvanlarını, 13 yılında Zaferden 1958 yıl sonra kazandı. Zina, yeraltı çalışmasını yaptığı cesaretle onurlandırıldı, daha sonra partizanlar ile yeraltı arasındaki irtibat görevlerini yerine getirdi ve sonunda, 1944'in başlangıcında Hitleritlerin ellerine düşen insanlık dışı işkencelere katlandı. Valya - Shepetovsk partizan dekolmanı saflarındaki sömürülerin toplamına göre, Karmelyuk adında, Shepetovka'da bir yeraltı örgütünde bir yıl çalıştıktan sonra geldi. Ve Marat Kazei en yüksek ödülü yalnızca Zaferin 20 yıldönümünde aldı: Ona Sovyetler Birliği Kahramanı unvanını veren bir kararname, 8 yılının Mayıs 1965'inde yayınlandı. Neredeyse iki yıl boyunca - Kasım 1942-th May 1944-th - Marat, Beyaz Rusya gerilla birimlerinin bir parçası olarak savaştı ve son bombayı, kendisini ve etrafını saran Nazileri havaya uçurarak öldü.
Geçtiğimiz yarım yüzyıl boyunca, dört kahramanın sömürüsünün koşulları tüm ülke tarafından tanındı: örnekleriyle, birden fazla nesil Sovyet okul çocuğu büyüdü ve şimdiki durum bunlardan bahsedecek. Ancak en yüksek ödülü almayanlar arasında, birçok gerçek kahraman vardı - pilotlar, denizciler, keskin nişancılar, izciler ve hatta müzisyenler.
Keskin Nişancı Vasili Kurka
Savaş, Vasya'yı on altı yaşında bir genci yakaladı. İlk günlerinde işçi cephesinde harekete geçti ve Ekim ayında 726'in tüfeği bölümündeki 395 tüfek alayına kaydoldu. İlk başta, aynı zamanda yaşından birkaç yıl daha genç görünen çocuğun indirgenemez yaşı vagon treninde kaldı: ergenlerin cephesinde yapacak hiçbir şey olmadığını söylüyorlar. Ama kısa sürede adam yoluna girdi ve bir savaş birimine transfer edildi - bir keskin nişancı takımı.
Vasili Kurka. Fotoğraf: İmparatorluk Savaş Müzesi
İnanılmaz askeri kader: İlk günden son güne, Vasya Kurka aynı bölümün aynı alayında savaştı! İyi bir askeri kariyer yaptı, teğmen rütbesine yükseldi ve tüfek müfredatının komutasını aldı. Çeşitli kaynaklara göre, 179'ten Naziler tarafından tahrip edilen 200'a kadar kendi pahasına kaydedildi. Donbass’tan Tuapse’ye kavgalar geçti ve sonra Batı’ya dönüp Sandomierz köprüsüne geçti. Orada Teğmen Kurka, Zafere altı aydan kısa bir süre önce 1945 Ocak ayında ölümle yaralandı.
Pilot Arkady Kamanin
5 yaşındaki Arkady Kamanin, bu ünlü ünitenin komutanlığına atanan babasıyla birlikte 15 Muhafızları Kara Saldırı Hava Birlikleri konumuna geldi. Pilotlar, Chelyuskin kurtarma seferinin bir üyesi olan ilk Sovyetler Birliği'nin yedi kahramanından biri olan efsanevi pilotun oğlunun bir iletişim filosunda havacılık mekaniği olarak çalışacağını öğrenince şaşırdı. Ancak çok geçmeden “generalin oğlunun” olumsuz beklentilerini haklı çıkarmayacağına ikna oldular. Çocuk ünlü babanın arkasına saklanmıyordu, ama işini iyi yaptı - ve tüm gücüyle gökyüzüne doğru yürüdü.
1944 yılında Çavuş Kamanin. Fotoğraf: war.ee
Kısa süre sonra, Arkady yoluna girdi: önce, bir Letnab olarak, sonra U-2'te bir navigatör olarak havaya yükseldi ve daha sonra ilk bağımsız ayrılışına devam etti. Ve nihayet - uzun zamandır beklenen randevu: General Kamanin'in oğlu, 423'inci ayrı iletişim filosunun pilotu oldu. Zaferden önce, ustabaşı rütbesine ulaşan Arkady, neredeyse 300 saatlerinde uçmayı ve üç sipariş almayı başardı: iki - Kızıl Yıldız ve bir - Kızıl Bayrak. Menenjit için olmasaydı, tam anlamıyla birkaç gün içinde, ilk komutanı Kamanin Sr. olan kozmonot dekolmanında, 18 baharında 1947 yaşındaki adamı öldürdü. 1946 yılında geri döndü.
Ön İzci Yuri Zhdanko
Orduda, on yaşındaki Yura bir kaza olarak ortaya çıktı. Temmuz ayında, yılın 1941'i geri çekilen Kızıl Ordu askerlerine Zapadnaya Dvina hakkında az bilinen bir ford göstermeye başladı ve Almanların daha önce girdiği yerli Vitebsk'lerine geri dönmek için zamanları olmadı. Böylece oradan batıya dönüş yolculuğuna başlamak için doğuya, Moskova'ya kadar olan kısmıyla birlikte gitti.
Yuri Zhdanko. Fotoğraf: russia-reborn.ru
Bu yolda Yura çok vardı. Ocak ayında, daha önce hiç paraşütle atlamayan 1942, etrafını saran ve düşman halkasını geçmelerine yardım eden partizanların kurtarılmasına gitti. 1942 yazında, bir grup keşif meslektaşıyla birlikte Berezina'da stratejik olarak önemli bir köprüyü havaya uçurarak yalnızca nehir yatağına nehrin dibine değil aynı zamanda içinden geçen dokuz kamyonu ve bir yıldan daha uzun bir süre sonra etrafını çevreleyen dağıcıların arasından geçen tek kamyon olduğu ortaya çıktı. taburu ve ona "halka" dan yardım et.
Şubat ayına kadar, 1944'in göğsünde 13 yılı izci, "For Cesaret" madalyasını ve Kızıl Yıldız Nişanı'nı süsledi. Fakat kelimenin tam anlamıyla ayaklarının altına patlayan bir kabuk, Jura'nın ön kariyerini engelledi. Suvorov Okuluna gittiği yerden hastaneye gitti, ancak sağlık nedenleriyle geçemedi. Sonra emekli genç istihbarat subayı kaynakçı olarak yeniden eğitildi ve bu “ön” de ünlüydü, kaynak makinesiyle Avrasya'nın neredeyse yarısını dolaştı ve kaynak borularıyla inşa etti.
Piyade Piyade Anatoly Komar
Cesetleriyle düşman kucaklarını kapatan Sovyet askerlerinin 263'leri arasında en gençleri, 15-Ukraynalı Ön Anadolu Komar'ın 332-ordusunun 252 tüfek bölümünün 53 yaşındaki sıradan 2 keşif şirketiydi. Genç, cephesi yerli Slavyansk'a yaklaştığında, Eylül ayında 1943 ordusuna girdi. Bu ona hemen hemen Yura Zhdanko'nunkiyle aynı oldu; tek fark, çocuğun geri çekilme için değil, ilerleyen Kızıl Ordu adamları için bir rehber görevi görmesiydi. Anatoly, Almanların ön cephelerine girmelerine yardımcı oldu ve ardından ilerleyen orduyla batıya doğru ilerledi.
Genç partizan. Fotoğraf: İmparatorluk Savaş Müzesi
Ancak, Yura Zhdanko'nun aksine, Toli Komar’ın önündeki yol daha kısaydı. Sadece iki ay önce Kızıl Ordu’da ortaya çıkan apoletleri giyme ve keşiflerde bulunma fırsatı buldu. Aynı yılın kasım ayında, Almanların arkasındaki serbest aramadan dönen bir grup istihbarat memuru kendilerini ortaya çıkardılar ve kavga ederek kendilerine ayrılmak zorunda kaldılar. Geri dönüş yolunda son engel keşifleri zemine basan makineli tüfekti. Anatoly Komar ona bir el bombası attı ve ateş öldü, ancak izciler kalktıktan sonra, topçu tekrar ateş etmeye başladı. Ardından, düşmana en yakın olan Tolya, yaşam pahasına, bir çığır açan değerli anları satın alarak yaşam pahasına yükseldi ve makineli tüfek namlusuna düştü.
Denizci Boris Kuleshin
Siyah üniformalı denizci arka plan üzerinde kırık bir fotoğrafın arkasındaki kartuş kutuları ve Sovyet kruvazör üst yapıları ile on çocuk. Elleri makineyi PPSH'ye sıkıca sıktı ve kafasında koruyucu bant ve “Taşkent” yazılı bir kapak var. Bu, Taşkent avukatlarının Borya Kuleshin’in mürettebatının mezunu. Fotoğraf, tamirden sonra geminin kuşatılmış Sevastopol için başka bir mühimmat yükü götürdüğü Poti'de çekildi. On iki yaşındaki Boria Kuleshin'in “Taşkent” yolunda göründüğü yerdi. Babası cephede öldü, annesi, Donetsk'i işgal ettiği anda Almanya'ya devredildi ve ön cepheyi kendi başına ve geri çekilen ordusu ile Kafkasya'ya bırakmayı başardı.
Boris Kuleshin. Fotoğraf: weralbum.ru
Geminin komutanı Vasily Eroshenko'yu ikna ederken, hangi savaş biriminin genç bir adam olarak askere alınacağına karar verirken, denizciler ona bir kemer, vizör ve saldırı tüfeği vermeyi ve yeni bir mürettebat üyesini fotoğraflamayı başardılar. Ve sonra, “Taşkent” e Bori baskını hayatında birincisi ve diğer uçaksavar topçularıyla birlikte atıcılara verdiği ilk uçaksavar topçuları için ilk olarak Sivastopol'a bir geçiş oldu. Savaş mevkiinde, 2 Temmuz 1942'de Alman'ın авиация Novorossiysk limanında bir gemi batmaya çalıştı. Hastaneden sonra, kaptan Eroshenko'nun ardından Borya yeni bir gemiye geldi - muhafız kruvazörü "Kızıl Kafkasya". Ve zaten burada hak ettiği bir ödül kazandı: “Cesaret için” madalyası için “Taşkent” savaşlarına sunuldu, ön komutan Mareşal Budyonny ve Askeri Konsey Amiral Isakov üyesi tarafından Kızıl Bayrak Nişanı verildi. Ve bir sonraki ön cephedeki atışta, kafasında bir koruma şeridi ve "Kızıl Kafkasya" yazıtlı bir vizörü olan genç bir denizcinin yeni üniformasıyla karşımıza çıkıyor. 1944'te Borya, Eylül 1945'te diğer öğretmenler, eğitimciler ve öğrenciler arasında yer alan Tiflis Nakhimov Okulu'na gitti ve "1941-1945 Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda Almanya'ya karşı zafer için" madalyasını aldı.
Müzisyen Peter Klypa
333 Piyade Alayı müzik müfredatının onbeş yaşındaki öğrencisi Peter Klypa'nın, Brest Kalesi'nin diğer reşit olmayan sakinleri gibi, savaşın başlamasıyla arkaya gitmesi gerekiyordu. Ancak diğerlerinin yanı sıra tek yerli kişi tarafından savunulan savaş kalesini terk etmek - ağabeyi Teğmen Nikolai, Petya reddetti. Böylece ilk girenlerden biri oldu. hikayeler II. Dünya Savaşı genç askerleri ve Brest Kalesi'nin kahramanca savunmasına tam bir katılımcı.
Peter Klypa. Fotoğraf: worldwar.com
Orada Temmuz ayının başına kadar alay kalıntıları ile birlikte Brest'e girme emri gelene kadar savaştı. Buradan sonra Petit çileleri başladı. Böceğin kolundan geçtiğinde, o, diğer meslektaşları arasında, yakında kaçmayı başardığı yakalandı. Brest'e ulaştım, bir ay boyunca orada yaşadım ve geri çekilen Kızıl Ordu'nun arkasına doğdum, ancak ulaşamadım. Gecelik konaklamalardan birinde, o ve arkadaşı polisler tarafından bulundu ve gençler Almanya'da zorunlu çalışmaya gönderildi. Petya, yalnızca 1945 yılında Amerikan birlikleri tarafından serbest bırakıldı ve kontrol ettikten sonra Sovyet ordusunda aylarca hizmet etmeyi bile başardı. Ve eve döndüğü zaman, yine parmaklıkların arkasına düştü, çünkü eski bir dostun ikna edilmesini yitirdi ve ganimet konusunda spekülasyon yapmasına yardım etti. Peter Klypa sadece yedi yıl sonra serbest bırakıldı. Bunun için, Brest Kalesi'nin kahramanca savunması tarihini birazcık yeniden canlandıran ve elbette, özgürlüğünden sonra Yurtseverlik Savaşı 1. derecesini alan en genç savunucularından birinin tarihini özlemeyen tarihçi ve yazar Sergey Smirnov'a teşekkür etmesi gerekiyordu.