Uykusuz bir gecenin sabahından yazıyorum,
Terk edilmiş bir parkın banklarından.
Köşe başlarında faili meçhul cinayetler işleniyor,
Görüyorum.
Susuyorum, çünkü konuşmanın bir faydası yok,
Her gün bir çocuk daha ölüyor biliyorum,
Ki bu yüzden bir daha dünyayı seçmeyeceğim.
“Ölüm varken ben yokum” diyen Lukretius kadar,
Ölümden korkmamayı isterdim.
Düşünüyorum acaba sonumuz ne olacak?
‘kelimelerkadaryakınken’ neden uzağız?
Sorulara verilecek, cevaplar soruyorum,
Her cevapta bir adım daha uzaklaşıyorum.
Şimdilerde bir alışkanlık kasabasındayız,
Ve tekrar doğduğumuzda köşe başlarında,
Faili meçhul cinayetler son bulacak.
Eski ahitte yazanlar beni bağlayacak mı?
Olsun dünyayı bir daha seçmeyeceğim,
Ortodoks bir rahibin sofuluğuyla sev beni,
İşte o zaman radikal bir şekilde sana meylederim.
Saçların bir Ütopya’nın sabahına benziyor,
Yine de ellerimle kırgınlıklar besliyorum sana,
Vazgeçmem için en azından bir şey söyle bana.
De ki artık çocuklar ölmeyecek,
De ki ellerimiz gökyüzüne ulaşabilecek,
De ki herkesten çok seveceğim seni.
Yine de biliyorum hepsinin yalan olduğunu,
Ki bu yüzden bir daha dünyayı seçmeyeceğim.