Yüksek irtifaya alışkın olmaları nedeniyle çok az oksijenle yetinebilmeleri, güçlü olmaları nedeniyle çok iyi yük taşımaları ve soğuğa dayanıklı olmaları sayesinde Everest’e çıkmak için bölgeye gelen tüm dağcılar için vazgeçilmez yardımcılar olarak göze çarpıyorlar.
Şerpalar beş yüz yıl önce Doğu Tibet’ten Nepal’e göç etmişler. Şerpalar yüzyıllardır Everest’in eteklerinde hayvancılık ve tuz ticareti ile uğraşırken son 50 yıldır dünyanın dört bir yanından gelen dağcılara destek olmalarıyla adlarını dünyaya duyurdular. Ekibin tırmanışı sırasında çadırları onlar kuruyor, üst kamplara gitmesi gereken yükü onlar taşıyor, yiyecek ve içecekleri onlar hazırlıyor, rotaları, güvenlik araç gereçlerini, ipleri, boltları onlar döşüyor. Geriye dağcılara sadece tırmanmak ve dinlenmek kalıyor.
Bir şerpa bu hizmetlerinin karşılığında bir tırmanıştan 1000 ile 2000 dolar arasında bir kazanç sağlıyor.Hayatlarını büyük risklere attıkları düşünülürse bu paranın ne kadar az olduğu anlaşılıyor. Ancak dağlarda geçim koşulları bir hayli zor olan şerpalar için bu paralar hiç de fena sayılmıyor.Şerpaların bir bölümü yolu dahi olmayan 4200 metre yükseklikteki dağ köylerinde yaşar. Bu köylerde iki katlı, taş evlerde barınan Şerpalar her yere yürüyerek gider ve her şeyi sırtlarında taşır.Şerpalar son olarak 18 Nisan’da Everest’e çığ düşmesi sonucu 13 Şerpa kılavuzunun hayatını kaybetmesinin ardından, greve gimişlerdi.