Suicide Squad: Kill the Justice League'de bu kadar genel bir oyunu hak etmeyen bazı mükemmel karakterler var
Tüm zamanların en sevdiğim ikinci karakteri Harley Quinn, sadece Marcel Proust'un Oriane de Guermantes'ına yenildi, tatlı bir yaz kitabını okurken kalbimi yakaladı - şaka şaka, en sevdiğim karakter X-Men'in Mystique'i. Mesele şu ki, Harley'i seviyorum. Ve özellikle Arkham Harley'i seviyorum. Ancak Rocksteady'nin Suicide Squad: Kill the Justice League'i beni sadece üzüyor.
Bunun özellikle Harley yüzünden değil. Bu oyun karakter gelişimi, estetik veya oynanış açısından Arkham evreniyle bağlantısını haklı çıkaracak hiçbir şey yapmıyor ancak bağımsız bir deneyim olarak ele alındığında karakterler en güçlü noktası. Birbirleriyle komik olmayı başaran (ve sadece video oyunu komikliği değil) gerçekçi şekillerde şakalaşıyorlar ve sizin de onları desteklemenizi sağlıyorlar. Kaptan Boomerang gösteriyi çalarken Harley, en azından piksel biçiminde şimdiye kadarki en kapsamlı kişidir. Kill the Justice League, daha iyi bir oyunu hak eden, ustalıkla yazılmış kahramanlar üzerine inşa edilmiştir.
Bu aynı zamanda kahramanlar için de geçerli (bununla kötü adamları kastediyorum). Flash, Green Lantern, Superman ve özellikle Batman hem birbirlerinden hem de orijinal kişiliklerinden farklılar ama yine de bir zamanlar sevdiğimiz kahramanlara benzemeyi başarıyorlar. Brainiac zihin kontrolünden etkilenmeyen Wonder Woman , kendini çok sıkıcı hissetmeye başlar ve sonuç olarak tek duygusal anı başarısız olur. Brainiac'ın kendisi de çok önemli ve son savaştan hemen önce ekstra yan görevlerin yoğun çalışmasını kovalamayı seçerseniz onu saatlerce kulağınızda tutabileceğinizi düşünürsek, çabuk yaşlanıyor.
Görevlerin kendisi de öyle. Kağıt üzerinde, veri parçalarını toplamak, konuyu savunmak, orduları yok etmek veya topları yok etmekle görevlendirildiğiniz için aralarında çeşitlilik var, ancak hepsi aynı şey. Aynı temel düşmana katliam ve kurşun püskürtme. Özel görevler yok, yaptığınız hiçbir şeyde benzersiz bir şey yok. Kısa bir oyun için, on saatten kısa sürüyor, fikirler hızla tükeniyor ve bir şekilde daha genel düşmanlara karşı en genel silahlı çatışmaları tekrar tekrar tekrarlamanıza neden oluyor.
Oynanış en iyi şekilde şu şekilde özetlenebilir: İlk görevimden sonra Efsanevi bir tabancanın kilidini açtım. Bu oyunda hiçbir şeyin hiçbir anlamı yok. Sadece rastgele derecelendirilen, rastgele dağıtılan silahlar, ta ki siz onların içinde boğulana kadar. Karakterler, kendi hikayelerini araştıran bir oyunu hak ediyor, ancak bunun yerine tekrar tekrar aynı oyun oynanıyor. Sunset Overdrive ile yapılan karşılaştırmalar hedefin altında; bu oyun kendi vizyonuna bağlı, ancak bu oyunun vizyonunun ne olduğunu görmek zor. Bu, başlığında açıkça belirtilenin ötesinde bir şeyle ilgili değil ve o zaman bile Wonder Woman bu kehanetten kaçınırken, Aquaman'in görünüşte zamanı kısıtlıydı - geliştirilmesi neredeyse on yıl süren ve tek seferde yenilebilen üçlü A süper kahraman oyununda - rakam saatleri.
Kill the Justice League, daha iyi bir oyunu hak eden, ustalıkla yazılmış kahramanlar üzerine inşa edilmiştir
Genellikle bu tür oyunların ruhsuz olduğunu söyleyerek onlarla alay ederdim. Kendi takdirine göre Suicide Squad'ın ruhsuz olmadığını söylemeliyim. Karakterler, bunun yalnızca para çekme ışınına güç sağlayan bir hamster çarkı değil, gerçek bir video oyunu olduğuna sizi ikna etmeyi başarıyor ve teknik estetik düzeyde son derece etkileyici. Bu şeyin kemiklerini görebilirsiniz; hayatına mevsimlik bir yağmacı tetikçisi olarak mı başladı bilmiyorum ama bundan kâr elde etmeye hazır olmayan hiç kimsenin bunu istemediğini biliyorum. Ancak telefonla ulaşılmıyor.
Silah sesleri ve geçişler tekrarlayan ve sıkıcı, başlığın ortaya çıkardığı değişimler dışında pek bir şey yapmayan bir hikaye, ancak karakterlerin bağ kurduğu anlarda gerçek bir şeyler hissedebiliyorsunuz. Serinin geri kalanıyla birlikte 15 yıl önce gelseydi bu kadar iyi görünmezdi ama bahse girerim hepimiz bundan çok daha fazla keyif alırdık.
Bu bastırılmış yaratıcılığın en güzel örneği boss savaşlarıdır. Hala mükemmel değiller ama önemliler. Flash'ın hız hilesi hızla eskiyor ve patronları normal savaştan ayırmak için gereken odağa uymuyor ve ardından bu numara hem Superman hem de Brainiac tarafından tekrarlanıyor.
Grubun seçilmiş üyesi Green Lantern, kalkanını yıkmak için Fener yapılarını yok etmemizi ve ardından saldırmamızı istiyor. 'Düşük savunma, öldürme' en orijinal kurulum olmasa da, yapıların çeşitliliği ve hesaplaşmanın gösterisi onu oyunun öne çıkan özelliği haline getiriyor. Bu arada Batman, klasik korku toksinine güveniyor ve ölümünün uygun olmadığı yönündeki tüm konuşmalara rağmen ( katılmıyorum ), son savaşı, oyun ortasında bir hesaplaşma olamayacak kadar 'video oyunları'.
Tabii ki, bu aslında oyunun ortasında bir hesaplaşma değil. Batman beş patrondan üçüncüsüdür, ancak ilerleme hızı o kadar umursamaz ki, Süpermen'le savaş Batman'in ölümünün hemen ardından başlıyor. Bundan sonra, tam yan görevlerde Brainiac'la savaşma hakkını kazanmak için başka bir tür para birimi (oyundaki yedinci para biriminiz) biriktirmeniz, ardından son dört ana görevde üçüncü patron savaşınıza katılmanız gerekir. Diyalogların dışında bu oyundaki hiçbir şey hazırlanmış veya düzenlenmiş gibi gelmiyor. Bu, on yıl içinde hiçbir gelişme sağlayamayan bir hikayenin ilk taslak taslağı. Bu sonsuza kadar oynamak isteyeceğimiz bir oyun mu? Altı saat sonra pes etmek istedim.
Suicide Squad: Kill the Justice League'den nefret etmedim ama bunun tek nedeni böyle bir oyun hakkında çok güçlü bir şeyler hissetmenin zor olması. Bu, bu seviyedeki bir oyunun şimdiye kadar durulanıp tekrarlanan en durulama ve tekrarı olabilir ve yerleşik karakterlerin iyi yorumlarını (Arkham'ın doğru olmasa da) sunması, onun tek kurtarıcı zarafetidir. Her yeni içerik paketinin anlatım açısından düşük olması ve aynı görevlerle dolu olması (muhtemelen tamamen aynı şekilde oynayan yeni bir isimle) gibi görünüyor, Suicide Squad: Kill the Justice League'in durumu daha da kötüleşecek Burada.