ben bunu nasıl anlatabilirim bilmiyorum. ama deneyebilirim. çünkü her şey denemeyle başladı. belki bunu anlatma çabalarımı çocuğumun yılbaşı armağanı olarak ona hediye ederken ancak finale erdirebilirim. bir an için dökülür ağzımdan, sonra susarım. tekrar konuşmam gerekene kadar.
böyle bir şeydi beni en çok mutlu edebilecek şey. böyle bir şeylerim de oldu. bir tanesi karlı değildi. sonra bir tanesi de 95 yılına girerken etütte verilendi. işte onun içinde noel baba da vardı, kar da vardı. salladıkça devamlı kar yağardı. şimdi nerede bilmiyorum. bulacağım tek yer evim; 23 yıl yaşadığım, her sıva parçasını tanıdığım ve artık geri dönemeyeceğimi bildiğim evim. kaybolan zamanı getirmeyecek bir şey ama o. öyle yani.
ben etüde giderken, ben birinci sınıfa giderken, sonra daha herkes çok gençken, daha bir ömür sürecek yoksunluğumun farkında değilken sahip olduğum bir şeydi.
bir kar küresi geri getirir mi her şeyi? çevremde her şey benim bir zamanlar sahip olduğum ve artık kaybettiğim o zamanları yüzüme vururken hem de?
'dili geçmiş zamanda birçok resim,
hep gülümsüyorsun'
'neşeli bir şehre benzerdi senin sesin.
bazen ölmek istiyorum.
beni yeniden doğurman için'
'şimdi mucizevi bir yerdeyim
zaman bir salyangozun vücudunda yaşıyor burda
ve çok ağır ilerliyor.
yüzümdeki çillerden başka
isyan eden biri yok hayatımda.'
çok param olsa mesela geri döner miydi her şey?