COVID, ABD toplumundaki eşitsizlikleri alevlendirirken, birçok Amerikalı cinsiyet, sınıf ve ırk eşitsizliğine yeni ve varoluşsal bir şekilde tanık oldu – özellikle de “temel işçiler” ile Siyah ve kahverengi insanlar arasındaki belirgin örtüşmede. Genellikle en düşük maaşları alan bu işçilerin yine de işte kalmaları bekleniyordu. Siyah ve kahverengi insanlar orantısız enfeksiyon, hastaneye yatış ve ölüm yaşadı.
Salgının başlarında, virüs hakkında çok az şey bilindiği ve henüz onu engelleyecek bir aşı bulunmadığı zamanlarda, bazı “temel çalışanlar” -sağlık sektöründe çalışanlar- kanamayı durdurmak için gösterdikleri kahramanca çabalarından dolayı her gün alkış aldılar. Ama bir grup, öncelikle kadınlardan oluşanpandeminin neden olduğu sorunları ağırlaştırdığı iddiasıyla acı hırçınlığın ve suçlamanın sonundaydı: öğretmenler.
Öğretmenler, en azından birçok okul sisteminde, pandemi dönemi boyunca, özellikle de bir sendika tarafından temsil edilenler olmak üzere, evde kalabilen işçi grupları arasındaydı. Ancak, evden çalışamadan önce öğretmenler, şaşırtıcı düzeyde COVID enfeksiyonundan muzdaripti. 3 Nisan 2020’de Eğitim Haftası başladı. çevrimiçi anma eğitimcilerin, kapıcıların ve diğer okul personelinin ölümlerini kabul etmek.
Okulların büyük çoğunluğu uzaktan eğitime geçti – Sayım Bürosu, yaklaşık olarak yüzde 93 öğrencilerin bir kısmı bir tür çevrimiçi öğretime sahipti – ancak geçiş en azından inişli çıkışlı oldu, çünkü okullar iki kötü seçenek arasında seçim yapmak zorunda kaldı: şahsen devam etmek, hem öğrencilerin hem de öğretmenlerin sağlığını riske atmak veya herkesi evlerine göndermeleri için göndermek. en iyi.
Okullar kapandıkça, ebeveynler evde çocuk sahibi olmayla başa çıkmakta çok çeşitli sorunlarla karşı karşıya kaldılar. Uzaktan çalışabilenler, bir yandan uzaktan nasıl çalışacaklarını öğrenirken, bir yandan da sanal okulları organize etmek zorunda kaldılar. Diğerleri için, yani “temel işçiler” için asıl zorluk, bakkaliye teslim ederken, çevrimiçi alışveriş siparişlerini doldururken, bir aşı geliştirirken ve ambulansları sürerken çocuk bakımını bulmaktı ve ayrıca hastalıkları da yanlarında getirme endişesi vardı.
Ebeveynlerin karşılaştığı zorlu koşullar, kişisel maliyeti ne olursa olsun, diğer temel çalışanların yaptıklarını yapmamak ve işte kalmakla suçlanan öğretmenlere karşı önemli bir tepkiye yol açtı. (Belki de bu ebeveynler bir şekilde öğretmenlerin de çocuk sahibi olduğunu unutmuşlardır; aslında okullar sanal olarak faaliyet gösterirken neredeyse yarısının evde çocukları vardı.)
Öğretmenler, diğer temel çalışanların yaptıklarını yapmamak ve kişisel maliyeti ne olursa olsun işte kalmakla suçlandılar.
Salgın öncesinde kötü olan öğretmenlerin çalışma koşulları daha da kötüleşti. COVID-19’dan önce bile, çoğu devlet okulu öğretmeni her yıl sınıfları için yeterli malzeme toplamakta zorlanıyordu. Bunun mali yükü genellikle “kendi sınıfları veya bir öğretmen arkadaşının sınıfı için kalem, boya kalemi, yapışkan çubuk, kitap ve sınıf mobilyaları gibi öğeler dahil olmak üzere okul malzemeleri satın almak için düzenli olarak kendi parasını harcayan” öğretmenlere düşer. Brookings Enstitüsü’ne görekar amacı gütmeyen bir kamu politikası kuruluşu.
Pandemi vurduğunda, bu yük hem boyut hem de gereklilik olarak arttı. Öğretmenlerin yüzde seksen altısı, ya kendi kullanımları ya da öğrencilerinin kullanımı için sınıfları için kendi KKD’lerini satın almak zorunda kaldıklarını söylüyor.
Okul altyapısının koşulları da sorunludur. 2014 itibariyle, “Amerika Birleşik Devletleri’ndeki tüm devlet okullarının yarısının[ed] en az bir büyük tesis onarımı” Phi Delta Kappan’a göre, bir eğitim yayını. Ve 2017’de Amerikan İnşaat Mühendisleri Derneği (ASCE), kamu K-12 altyapısına Altyapı Rapor Kartlarında D+ kalite notu verdi.
Son olarak, zor çalışma koşullarını birleştirmek için, öğretmenlere de genellikle gerçekten yaşanabilir bir ücret ödenmez. “Öğretmenlerin üçte ikisi Geçimlerini sağlamak için ikinci bir işte çalışmak zorunda kaldıklarını bildirdi” ve bunların yüzde 31’i şu anda bunu yaptıklarını söyledi – 2020’de bile bir pandemi sırasında.
Salgının katalizöründen önce bile, yüzde 8 Her yıl öğretmenliği bırakan öğretmenlerin oranı. Bu sayı, salgının başlangıcından bu yana daha da kötüleşti ve öğretmenler, ülke genelinde eskisinden çok daha fazla sayıda mesleği bıraktı. Öğretmenlerin neredeyse yüzde 85’ine göre, çevrimiçi eğitim vermek ve öğrencilerin katılımını uzaktan yönetmek, ebeveynlerin kızgınlığı ve öfkesiyle başa çıkmakla birlikte öğretmeyi COVID öncesine göre daha stresli hale getirdi. Şimdi, öğretmenlerin yüzde 50’den fazlası 2019’daki yüzde 34’e kıyasla, önümüzdeki iki yıl içinde mesleği bırakmanın “biraz” veya “çok muhtemel” olduğunu söylüyorlar.
Eğitimcilerden beklenen her şeyle birlikte, öğretmenler giderek daha profesyonel hale gelmek zorunda kaldılar. 2017–18 öğretim yılı itibariyle bunların yüzde 60’a yakını yüksek lisans veya doktora gibi bir yüksek lisans derecesine sahipti. Bunu 20 yıldan daha az yüzde 47 ile karşılaştırın. Bu, düşük ücrete ve kötü çalışma koşullarına rağmen.
Yine de öğretmenler, profesyonellerin Rodney Dangerfields’ı olmaya devam ediyor: “Hiç saygı görmüyorlar”. Nedenmiş? Yeni başlayanlar için, Amerikalılar öğretmenlerin neredeyse eğitimcilerin ortaya koydukları kadar saat çalıştığını düşünmüyorlar, öğretim saatlerini çalıştıklarından neredeyse tam bir okul günü daha az tahmin ediyorlar. Bu saygı eksikliği, öğretmenlerin kendi statülerine ilişkin görüşleriyle yansıtılır – aslında, öğretmenler, belki de kısmen düşük ücret, bozulmuş tesisler ve kaynak eksikliğini saygı eksikliği ile eşitlemelerinden dolayı, statülerini genel halktan daha düşük olarak değerlendirir. Ve onları suçlamak zor.
Kamu eğitimine yönelik bu büyük meydan okuma ve buna olan inancımız karşısında, Amerikalılar – ve özellikle kadınlar – öğretmenliği saygıya ve makul ücrete layık bir meslek olarak görmeye istekli olup olmadığımızla yüzleşmeli ve böylece öğretmenin elde tutulmasını ve okul istikrarını iyileştirmelidir. Yoksa imtiyazlı Amerikalıların okuldan ayrılıp çocuklarını özel okullara göndermelerini kabul mü edeceğiz? İlericiler, feministler ve demokrasi savunucuları için, halk eğitiminin eşitlikçi erdemlerine olan inancımıza ne olur, demografik oyun alanını eşitlemede oynadığı rol ve başarısız olursak uzun süredir kadınların egemen olduğu bir mesleğin statüsünü yükseltmenin önemi öğretmenleri desteklemek için mi?
Mason Grow’a makaledeki paha biçilmez yardımı için özel teşekkürler.
ABD demokrasisi tehlikeli bir dönüm noktasında – kürtaj haklarının yok edilmesinden, ücret eşitliği ve ebeveyn izni eksikliğine, hızla artan anne ölümlerine ve trans sağlığına yönelik saldırılara kadar. Kontrolsüz bırakılırsa, bu krizler siyasi katılım ve temsilde daha büyük boşluklara yol açacaktır. 50 yıldır, Hanım. Feminist gazeteciliği şekillendiriyor; ön saflardan haber yapıyor, isyan ediyor ve doğruları söylüyor, Eşit Haklar Değişikliğini savunuyor ve en çok etkilenenlerin hikayelerine odaklanıyor. Eşitlik için tehlikede olan her şeyle birlikte, önümüzdeki 50 yıl için taahhüdümüzü iki katına çıkarıyoruz. Buna karşılık, yardımınıza ihtiyacımız var, Destek Hanım. bugün bir bağışla—sizin için anlamlı olan herhangi bir miktar. kadar az her ay 5 dolare-bültenlerimiz, eylem uyarılarımız ve davetiyelerimizle birlikte basılı dergiyi alacaksınız. Hanım. Stüdyo etkinlikleri ve podcast’ler. Sadakatiniz ve gaddarlığınız için minnettarız.
Bir sonraki:
Kaynak : https://msmagazine.com/2022/08/25/teacher-shortage-sexism-women-covid-essential-worker/