Yakınlaştırma lenslerinin sizi tembel bir fotoğrafçı yapabileceğine dair eski bir söz vardır. Ve yanlış şekilde kullanırsanız bu doğru olabilir.
Geçenlerde yeni bir Sony 24-70mm f/2.8 GM II lensi deneme şansım oldu ve bu lensin detaylarına biraz girmek istesem de kullanırken neden prime lensleri tercih ettiğimi hatırladım.
Şimdi, bu açıklamayı yapmıyorum çünkü bu lens iyi değil. Aslında, bu lens o kadar şaşırtıcı ki, sekiz yıldan fazla bir süre önce prime’a geçtiğimden beri çantama geri eklemeye karar verdiğim ilk zoom lens olabilir. Bu lenste bir diyafram halkası, bir iris kilidi, bir tıklama anahtarı ve birkaç özel işlev düğmesi gibi şeyler bulunur. Hatta, ihtiyaçlarınıza bağlı olarak lensi video veya fotoğraflar için daha kullanıcı dostu hale getirmenin bir yolu olan, dar veya pürüzsüz hale getirerek yakınlaştırma hissini ayarlayabileceğiniz bir anahtarı bile vardır.
Bu yeni sürüm aynı zamanda en büyük sıkıntılarımdan birini yakınlaştırma lensleri, onların saf boyutu ve ağırlığı ile düzeltiyor. Aslında bu lens Carl Zeiss 35mm f/1.4 lens kadar küçük ve hafiftir ve ilk versiyonla karşılaştırırsanız farkı hemen görebilirsiniz. Düşünürseniz, etkileyici bir mühendislik başarısı. Sadece bu son teknoloji G-Master lensi alıp yepyeni bir optik yol, dört XD lineer motora bağlı yeni bir kayan odak mekanizması ve bozulma gibi şeyler için daha iyi kavrama kullanarak daha iyi bir çok yönlü lens yapmakla kalmadılar. kromatik sapma, ayrıca onu daha da küçültüp daha hafif hale getirdiler. Aslında, piyasadaki en küçük ve en hafif 24-70 mm f/2.8’dir!
Ama tüm bunlardan bağımsız olarak, zum lensinizi yanlış şekilde kullanmanızın nedeni, uzun zamandır, aslında ben de onu yanlış şekilde kullanıyorum. Ve bu lensi test ederken, tam olarak sekiz yıl boyunca asal değerleri kullandıktan sonra bile, hızla eski alışkanlıklara geri döndüm.
24 mm’de bir şey çekerken ve çerçeveyi konu ile biraz daha doldurmak istediğinize karar verdiğinizde, birçok fotoğrafçının yapacağı şey sadece biraz yakınlaştırmaktır. Bu mantıklı, değil mi? Konu çok uzakta ve yakınlaşmak istiyorum, bu yüzden yakınlaştırıyorum. Sorun şu ki, bence, bu duruma yaklaşmanın tamamen yanlış yolu budur. Çünkü 24 mm’yseniz ve çerçevenizi doldurmak için sadece 70 mm’ye yakınlaştırırsanız, lensinizin optik özelliklerini tamamen değiştirmiş olursunuz.
Yani, “yaklaşarak” biraz değiştirmek istediğinizi gördüğünüz resim şimdi tamamen değişti, çünkü gerçekten yaklaşmadınız. Gerçekten yaptığım şey, temelde lensleri değiştirmekti. Aşağıdaki örnekte, benim kızımda yaklaşık olarak aynı boyutta çerçeveye sahip ve görüş açısında 24 mm’den 36 mm’ye kadar bile gözle görülür bir fark var.
Diğer fotoğrafçıların çalışmalarını izlerken bunun yapıldığını birçok kez gördüm. Genellikle fotoğrafçı keyfi olarak bir yerde durur ve ayakları neredeyse oraya yapışır. Buradan geniş, orta ve dar görüntülerini alırlar ve asla bir inç hareket etmezler. Ya da düğün günü fotoğrafçı kendini odanın arka duvarına dayayıp o ana yaklaşır ve oradan çıkar. Sorun şu ki, nesnenize yaklaşmak veya uzaklaşmak için merceğin yakınlaştırma işlevini kullanmak zorunda değilsiniz. Bunun yerine, istediğiniz odak uzaklığını seçmek için merceğin yakınlaştırma işlevini kullanmanız gerekir. Ve bu kararı, nesnenize göre konumunuza değil, bu odak uzunluğunun optik niteliklerine dayandırmalısınız.
Düğün fotoğrafçılığına ilk başladığımda bunu anlamamıştım. Ve prime lenslere geçtiğimde bile, gerçekten bilmiyordum. Tek bildiğim, sabit bir lense takıldığımda istediğim görüntüyü elde etmek için daha çok çalışmam gerektiğiydi ama sonuç olarak daha iyi fotoğraflar da elde ettim. Bir süre sonra, ayaklarımı hareket ettirdiğim için olduğunu anladım. Bu yüzden, sadece odayı zumlamak yerine, hikaye anlatma özelliklerim için lensi seçer ve sonra bu hikayeyi anlatmak için kameramı olması gereken yere götürürdüm.
Bu nedenle, zoom lenslerle çekim yaparsanız ve ayaklarınızı fazla hareket ettirmediğinizi fark ederseniz. Bence bu küçük zihinsel değişim aslında seni daha iyi bir fotoğrafçı yapabilir. Ayaklarınızı hareket ettirmenin en güzel yanı, artık yalnızca odak uzaklığını doğru nedenlerle kullanmakla kalmıyor, aynı zamanda daha fazla hareket ettikçe daha fazla açı görüyor, daha fazla kompozisyon seçeneği keşfediyor ve bir anın içinde olmak yerine kendinizi daha rahat hissediyorsunuz. yolunuzu yakınlaştırmaya çalışmaktan daha fazla. . Bu da izleyicinin o anda olduklarını hissetmesine yardımcı olur.
Dokunmak istediğim son şey, bu görüşün tamamen sizin hareket özgürlüğünden aldığınız zevke bağlı olduğudur. Bir vahşi yaşam fotoğrafçısıysanız, nesnenizi korkutmadan gerçekten ayağa kalkıp hareket edemezsiniz ve benzer şekilde, bir Afrika safarisindeyseniz, makul bir şekilde arabadan inip dışarı çıkmanız beklenmez. çerçeveyi doldurmak için öznenize daha yakın. Ve düğün dünyasında, sadece arkadan fotoğraf çekebileceğiniz bir kilise partisindeyseniz, evet, bu yakınlaştırma işlevi tamamen sarsılmış durumda. Ancak, odak uzaklığınızı seçmek için bir yakınlaştırma lensi kullanmayı öğrenmeniz ve ardından gerektiğinde nesnenize daha yakın veya daha uzağa gitmek için ayaklarınızı kullanmanız mesleğinizde sizin için daha iyi olacaktır.
Sonuç olarak, yeni Sony 24-70mm’nin harika bir lens olduğunu düşünüyorum. Hafif, kompakt ve çok yönlü bir şey için pazardaki herkes onu almayı düşünmelidir. Ama aynı zamanda çok sayıda fotoğrafçının bu tür lensleri daha bilinçli bir şekilde kullanmasından fayda sağlayabileceğini düşünüyorum. Ama bu sadece benim. Ne düşünüyorsun? Yorumlarda bana bildirin.