Gamzeli güzelliğin annesi tazeledi anılarımı... Ankara kışlarında büyüdüm ben. Karsız kış bilmezdik. Okullar da tatil falan olmazdı öyle ilk beyazı gördüğümüz anda.
Okulumdan eve bir yokuş vardı köyümde, köyüm dediğim Or-an sitesi...
Ama o zamanlar in cin top oynuyor, ilk kurulduğu yıllar.
O yokuş benim kabusumdu. Cam gibi olurdu çoğu zaman.
Bazıları oradan Erzurum'daki kış olimpiyatları gibi artistik hareketler yaparak kayardı,
ben tırsardım ne yalan söyleyeyim.
Ayakkabılarımızın altına çivili bir altlık giydirirdi annem. Şöyle üzeri lastikli, altı çivi çivi.
Kara saplanırdı, kısmen de olsa düşmemizi önlerdi.
Hiç olmadı, bildiğiniz kadın naylon çorabını geçirirdik botların üstüne.
İstanbullu bilmez böyle metodlar.
Sonraaa Kızılay'da, Çankaya'da arabalar slalom yapa yapa bir birine çarpardı,
çarpışan otomobiller gibi. Biz böyle yaşamaya alışmıştık kışları.
Tatil olacak diye gereksiz ümitlere kapılmazdık.
Şimdi Yaz'a söylüyorum söylüyorum kar yağacak diye, bir şey değil yalancı çıkıyorum.
O günleri üşüyerek değil, içim ısınarak anıyorum.
İstanbul'un yalancı karlarına benzemez çünkü memleketimin karları...
foto: geçen seneye ait