melekler – Sonunda, LeBron James’in hala toplayabildiği tüm sihir, büyüklük ve aşkın yeteneğe rağmen, Pazartesi gecesi önünde iki şey vardı.
Denver Nuggets. Ve zamanın kaçınılmaz sürüklenmesi.
İlk yarıda 21’i ilk çeyrekte olmak üzere 31 sayı atmasına rağmen Los Angeles Lakers maçı domine etti. 40 sayı, 10 ribaund, 9 asist, iki top çalma ve sadece bir top kaybıyla harika bir gece geçirmesine rağmen. Yine de 38 yaşındaki oyuncu, dördüncü çeyreğin sonlarında Jamal Murray’e karşı bir gol attı, bir maçta ve bir sezonda saniyeler akarken, yaşlanmaya meydan okuyan bir savunma parlaklığı başarısı.
Tüm bunlara rağmen – LeBron’un arzu ve yeteneğinin 2016 Finalleri versiyonunu çağrıştıran her yönüyle basketbol parlaklığına, en azından basketbol yıllarında yaşlı bir adamın vücudundan çıkan daha genç bir yıldızın oyununa bir geri dönüş olmasına rağmen – bu yeterli değildi .
Denver 113, Los Angeles 111
4-0’lık bir tarama.
Sezon bitti.
Denver Nuggets birinci sırada NBA Her zaman Nikola Jokic’in kendi ender basketbol dehasının arkasındaki Finaller. 30 sayı 14 ribaund 13 asistle tamamladı. Jamal Murray, yıldızının ne kadar parlayabileceğini gösterdi. Kapanış oyununu 25 sayı ile bitirdi ve Lakers onu bir kapanış oyununun baskısı altında üç sayılık atışı düşürmeye zorladı.
Eksiksiz bir basketbol takımının eksiksiz bir performansıydı, derinliği ve koşuşturması, o yıldızlar ama çağrıldığında anları doldurabilen rol oyuncuları ve Jokic’in dördüncü çeyrekteki ani faul sorununun üstesinden gelinmesi, Lakers’ın umutsuz takım çabası. Bir sezonun sona ermesi dışında, her zaman her zamankinden daha derine ulaşacak.
LeBron için kişisel büyüklüğü – bu gece ve kariyeri boyunca – acı gerçeklerle çarpıtılmıştı. Çarpıcı bir maç olmasına rağmen gecenin sonucu yakındı ve kendi azgın basketbol hırsının ve kazanma azminin yeterli olmadığı gerçeğinden kaçmak zordu.
Arzularının derinliklerine ulaşırken, yaşlarıyla ve Nuggets gibi genç, aç bir takımın yükselişiyle yüzleştiklerinde nihayetinde yetersiz kalıyorlar. Görkem ve ağırlığı, becerisi ve yorgunluğu, nihai ürünü ve nihai skoru ile tam bir karşıtlık içinde görmek, hem LeBron’un mükemmelliğine hem de sınırlamalarına odaklanmayı keskinleştirdi.
Tüm zamanların en iyisi fikrinin bir GOAT gibi zayıf fikirlere dayandığını iddia ederek aptalca ticaret yapanlar bir playoff serisini kazanamaz. Bir keçi veya bir keçi, kesinlikle dünyada çok az kişi, 40’a bu kadar yaklaşmayı bırakın, 38 yaşındaki bir kişinin takımını tekil bir heybetle kaldırması gibi kötü bir izlenim bırakabilir – kasları ağrıyor, göğüs ağrısı ve o aynı anda bu kadar güçlü.Denver takımla ve kendi yaşlanan bedeniyle mücadele ediyor.
Top yalan söylemez ve bunun gibi oyunlar da yalan söylemez.
Sonunda, LeBron, Anthony Davis’in onları kurtarmayacağı gerçeğiyle uğraşırken, bunu kendi başına yapmak zorunda olmanın bariz acısına rağmen yerleşti. Davis geceyi 6/15 ile bitirecekti ve kutu skoru iyi olsa da – 21 sayı ve 14 ribaund – bu maçta baskı altında oynamadı.
Böylece LeBron, başlangıçta yaptığını sonunda yapmaya çalıştı: her şeyi kendi üzerine aldı.
Dört saniye kala Lakers iki gerideydi ve LeBron James topu aldı. Kenara vurdu. Sadık Lakers çığlık attı ve inandı. Ama değildi. Aaron Gordon kariyerinin en büyük bloğunu buldu ve o kadardı – zil sesi, Nuggets kutlama, şok, bitiş.
Ama bu bir başarısızlık değil, en azından LeBron James’inki değil. İşin doğası bu: her zaman harikaydı, güçleri hala keskindi, daha eksiksiz bir şekilde kazanması, daha iyi bir takıma kaybetmesi, herkesin zamanı olacağı gerçeği – bu gece bile, son sayımda , o.