Kuro’nun rehberliğinde geldiğimiz bölge, bir süre önce bulunduğumuzdan farklı, hareketli bir yer.
“Yemek tezgahları” kelimesini duyunca, önceki dünyamda bulabileceğiniz festival tezgahları gibi düşünmeden edemedim ama burada sıralanan tezgahlar daha çok bir alışveriş caddesi gibi görünüyor.
Caddenin iki yanında sıralanmış çok sayıda küçük dükkân var ve gelip geçenlerin hepsinde sıcacık, keyifli bir hava vardı.
Kuro’dan, daha önce alışveriş yaptığım bölgenin büyük dükkânlarla, özellikle de giyim ve mobilya satan dükkanlarla dolu olduğunu duydum, çünkü yakınlarda çok sayıda soylu konağı var.
Öte yandan, görünüşe göre Maceracılar Loncası ve buranın yakınında birçok apartman kompleksi var ve bu yüzden burada yiyecek ve içecek satan birçok dükkan var.
Tahmin edilebileceği gibi, şu anda öğle yemeği vakti, bu yüzden bu sokakta çok fazla insan var, ayrıca orada burada dükkanlardan gelen iştah açıcı yemek kokularını da alabiliyorum.
Zaten şimdi yemek yemek için iyi bir zaman, bu yüzden biraz öğle yemeği yemeye karar verdik ve sonra şehirde dolaşmaya karar verdik ve böylece Kuro’nun tavsiye ettiği bir restorana geldik.
Küçük ahşap restoranın önünde banklar ve masalar var ve ben şahsen daha çok kitleye hitap eden bir restoran atmosferini tercih ediyorum.
[İyi günler~~]
[Oya mı? Bu Yeraltı Kralı değil mi? Hoş geldin.]
Kuro dükkânın önünde durup onları yüzünde parlak bir gülümsemeyle karşıladığında, dükkândan İnsan gibi görünen narin yaşta bir kadın çıktı.
Dükkanın sahibine benzeyen kadın, Kuro’yu fark eder ve sanki onunla daha önce konuşmuş gibi gülümser.
[Öğle yemeği yemek için buradayım~~]
[Hanimetiniz için teşekkürler. Oya mı? Oradaki çocuk, Yeraltı Dünyası Kralı’nın tanıdığı biri mi?]
[Unnn. O Kaito-kun, başka bir dünyadan bir çocuk.]
[Ah, lafı açılmışken, bu yıl Hero-sama dışında başka bir dünyadan birinin geldiği söylendi. Hoş geldin. Gel ve kendini doldur.]
[Ah evet. Çok teşekkür ederim.]
Görünüşe göre hangi dünya olursa olsun teyzelerin konuşma becerileri çok iyi. Daha sonra hafif bir sohbetle bizi yerlerimize götürdü ve Kuro ile oturdu.
Yerlerimize yönlendirilmemize rağmen burası gerçekten bir kafe ya da restoran değil, yani bir menüleri yoktu ama esnaf teyze bizi hemen yerimize oturttu ve yemeklerimizi pişirmeye başladı.
Birkaç dakika sonra et kokusu etrafa yayılırken. Birbirinden farklı renklerde etli ve sebzeli sandviçin arasına güzelce pişmiş iki ekmek getirildi… Baget sandviç mi o?
Büyük bir parça ekmeğin arasına et ve sebzelerin doldurulmasından oluşan, görsel olarak büyüleyici bir yemek. Bu kesinlikle lezzetli görünüyor.
[Beklediğiniz için teşekkürler, bu bizim özel “Kızıl Ayı” sandviçimiz! Şimdi, kazın.]
[Yaa~~]
[……..]
Sadece benim hayal gücüm mü… Dükkan sahibi teyze az önce bunun kırmızı ayı sandviçi olduğunu mu söyledi? Ayıdan bahsettiğinde, bu sandviçin içinde ayı eti olduğunu mu söylüyor?
N- Hayır, ayı eti bu dünyada yaygın bir malzeme olabilir ama… Mümkünse, ben yemeden önce bana söylememeliydin. En azından ilk ısırığımı aldıktan sonra bana söylemeliydin…
Teyze içimdeki çelişkiden habersiz yemeği servis ettikten sonra gitti ve Kuro her zamanki gibi kırmızı ayıcıklı sandviçini lezzetliymiş gibi, hiç rahatsız olmamış gibi yemeye başladı.
[Yemiyor musun, Kaito-kun? Lezzetli.]
[… Yemek için teşekkür ederim.]
Algılarımı değiştirmeliyim. Bu farklı bir dünya, önceki dünyamdan farklı, sağduyulu bir dünya. Ayrıca, önceki dünyamda… daha doğrusu Japonya’da ayı eti pek yaygın olmayabilir ama yine de ayı eti yiyebileceğiniz bazı yerler vardı.
Bu doğru, hadi bunu olumlu düşünelim. Bunun yılan etinden ya da kurbağa etinden yapılmaması iyi olmuş bir düşünelim.
Kuro’nun sözlerini duyunca kırmızı ayıcıklı sandviçi elime alıp tek seferde ısırdım.
[…Lezzetli.]
[Görüyorsun~! Bu dükkanda yaptıkları yemekler gerçekten çok iyi~~!]
Ayı etinin keskin bir av kokusu ve tadı olduğunu duydum ama bu ette hiç koku yok. Herhangi bir artık oyun tadına sahip olmak yerine, bunun yerine oldukça rafine bir tadı vardı.
Etin tadı çok hafiftir, ancak bu nedenle aşırı güçlü değildir ve daha çok sebzelerle ve tatlı ve baharatlı sosla eşleşir, bu nedenle görünümünün hacmine rağmen çok ağır hissetmez.
Biraz çıtır çıtır olacak şekilde pişen ekmeğin kokusu ve tadı ağzımda muhteşem bir şekilde birleşiyor, tatlı ve baharatlı sosu iştahımı açıyor ve bir lokma daha yeme isteği uyandırıyor.
Yüzünde bir gülümsemeyle açgözlülükle sandviçi yerken beni izleyen Kuro, sanki garip bir şey bulmuş gibi aniden etrafına bakınmaya başladı ve başını yana eğerek mırıldandı.
[…Yakınlarda neredeyse hiç insan yokmuş gibi hissediyorum.]
[Gerçekten mi? Buranın zaten oldukça hareketli olduğunu düşünmüştüm, yani burada genellikle daha fazla insan olur?]
[Unnn. Ne de olsa Maceracılar Loncası yakınlarda. Öğle yemeği saatinde burası daha kalabalık olmalıydı… Ama bugün neredeyse hiç maceracı göremiyorum.]
Aslında, şimdi bahsettiğine göre, silahlarına ve zırhlarını kuşanan maceracılara benzeyen pek çok insan gördüğümü sanmıyorum.
Bunun üzerine Kuro’nun mırıldanmasını duymuş olabilecek esnaf teyze başka bir masayı silmeyi bırakıp yanımıza geldi.
[Yine de olay bu. Görünüşe göre kuzeydeki dağlarda bir ejder sürüsü görülüyor. Görünüşe göre Maceracılar Loncası ve Şövalye Birliği bu sabahtan beri onları alt etmek için birlikte çalışıyor.]
[Heehhh~~ Bir ejderin yuvasını şehre bu kadar yakın yapması çok sıra dışı.]
[D- Kulağa çok kötü gelmiyor mu…..]
Wyverns… Kanatları ve elleri bir olan bir pterozor. Fantezilerde standart sayılabilecek bir canavar.
Canavarın adı kulağa oldukça ürkütücü geliyor, ancak teyzenin onun hakkında konuşma şeklinden, görünüşe göre şehre oldukça yakın görüldüler. Üstelik, o ejder sürüsüyle, başkentte hasara yol açamazlar mıydı?
” “
Bunu düşünerek çekinerek sordum ve Kuro yanıt olarak küçük bir gülümseme bıraktı.
[Endişelenmeyin, ejderler ejderhalara kıyasla düşük zekaya sahiptir ve zayıf canavarlar olarak kategorize edilirler.]
[Ben-Öyle mi…]
[Genç adam, onun söylediklerine şüpheyle yaklaşmalısın. Ejderler, Yeraltı Kralı için açıkça karıncalar kadar zayıftır, ancak içlerinden biri bile insanlar için korkunç bir canavardır. Bu yüzden Şövalye Birliği ve Maceracılar erkenden bir boyun eğdirme ekibi kurdular ve onları yenmek için yola çıktılar.]
[…….]
Kuro ejderlerden zayıf canavarlar olarak bahsettiğinde, teyzesi yüzünde buruk bir gülümsemeyle onu düzeltir.
Beklendiği gibi durum buysa, o ejderleri yenmek oldukça büyük bir savaş olacak. Şövalye Birliği ve Maceracılar arasında bazı yaralanmalar ve ölümler bile olabilir.
Şövalyeleri veya Maceracıları tanıdığımdan değil ama… Örneğin, Kuro o ejderleri yenecek olsaydı, hiçbirinin yaralanmasına gerek kalmadan onları anında yenemez miydi?
[…Kaito-kun. Neden böyle düşündüğünü anlayabiliyorum ama bu iyi değil.]
[…ha?]
Düşüncelerimi hisseden Kuro, daha önce sahip olduğu kaygısızlığın aksine ciddi bir tonda mırıldandı.
[Bu, bu ülkede… Symphonia Kingdom’da olan bir bela. Dikkatsizce buna karışmamalıyım.]
[……..]
[Tabii, tıpkı Kaito-kun’un düşündüğü gibi, oraya gidersem her şey bir anda biter. Yüzlerce veya binlerce ejder olması fark etmez, onları anında alt edebileceğim. Ama bu iyi değil.]
Sakin ama bir şekilde ciddi bir ses yankılandı.
Altın rengi gözleri, içlerinde yaşayan gerçek bir kralın görkemiyle dosdoğru bana bakıyor.
[Bir monarşi şeklini aldığı sürece, kendi topraklarında çıkan bütün sıkıntılar, bu ülkenin gücüyle mümkün olduğu kadar çözülmelidir. İblislere güvenmeye devam ederlerse, kendi vatandaşlarının güvenini kaybederler ve İblisler ile İnsanlar arasındaki “eşit” ilişki yok olur. Tabii ki, benden resmi olarak yardım istenirse, buna uyacağım ve insanların kaldıramayacağı kadar fazla olduğunu düşünürsem, yardım edeceğim… ama durum böyle olmadığı sürece, ben, tek kişi olarak Altı Kraldan biri, sebepsiz yere her şeye karışamaz.]
[……..]
Onu çürütmek içimden bile gelmiyordu. Aslında aklıma gelen düşünceler tamamen duygularıma dayalıydı ve Kuro’nun sözleri tamamen doğruydu.
Bu tür bir durum, Kuro’nun gerçekten benden çok daha yaşlı olduğunu ve fikirlerinin benimkinden daha mantıklı olduğunu anlamamı sağladı.
Tüm bunları söyledikten sonra Kuro’nun ifadesi bozulur ve yüzünde güven verici bir gülümseme belirir.
[Pekala, her şey yoluna girecek. Bu ülkede pek çok mükemmel şövalye var ve şehre yakın oldukları için bu, ihtiyaç duyacakları malzemeleri kolayca yeniden stoklayabilmelerini sağlar.]
[Evet bu doğru. Ayrıca burada bir sürü maceracımız var ve onlar kesinlikle o ejderlerden pay almakta geç kalmak istemezler.]
[…..Bu durumda, bu bir rahatlama.]
Sevgili Anne, Baba—– Kraliyet başkentinin yakınlarına bir ejder yuvası yapıldığını duydum. Kuro ve teyze güvenli olduğunu söylediler ama… Acaba neden? Sadece benim hayal gücüm mü bilmiyorum ama bu bana bir bayrak gibi geldi.
Kraliyet başkentinin kuzeyindeki dağlarda… Bu dağlarda yuvalarını kuran wyvernleri yok etmek için kraliyet başkentinden şövalyeler, maceracılar ve çevre müfettişlerinden oluşan bir boyun eğdirme ekibi oluşturuldu.
Bu, son yıllarda gerçekleşen en büyük canavar imha operasyonu ve
Ünlü maceracılar ve tümen komutanı rütbeli şövalyelerin yanı sıra geçmişte wyvern’leri yenme deneyimine sahip olanlar da var, bu nedenle herhangi bir sorun yaşanmamalı… boyun eğdirme ekibindeki herkesin düşündüğü gibi.
Raporlara göre ejderlerin yuvalarını yaptıkları varsayılan kayalık dağ yamacına gelen boyun eğdirme ekibinin üyeleri şimdi—– korkudan titriyordu.
Önlerinde çok sayıda wyvern cesedi yatıyor, ancak onları öldüren kişi “boyun eğdirme ekibinden değildi”.
[Kaptan!]
[…Nasıl oluyor?]
[Kesinlikle öldüler… Ancak “vücutlarında hiçbir yara yok”.]
Boyun eğdirme ekibine liderlik etmekle görevlendirilen şövalye, astından raporu aldıktan sonra yüzünde gergin bir ifade vardır.
Aslında buraya gelmeden önce iki ejderle karşılaşıp onları yenmişlerdi. Ancak ejderler tuhaf davranıyorlardı… Daha önce birçok kez mağlup etmelerine rağmen bir ejderi ilk kez bu kadar çaresiz görüyorlardı.
Beklediklerinden daha hızlı bir şekilde yuvaya vardıklarında 50’den fazla ölü wyvern buldular… ve hiçbirinde yara yoktu.
[…Kaptan, bu… Belki…]
[Evet, böyle bir şey yapabilen tek kişi…]
Soluk soran ve bedeni hafif titreyen şövalyenin bu sözleri üzerine kaptan da yüzünde korku belirerek aynı sonuca vardı.
Evet, bu ikisi biliyor. Bu durum anormal olarak nitelendirilebilir… Ve bunu yapabilen…
Ve sanki hiç gerçekleşmek istemedikleri önsezilerini doğrulamak istercesine, dağın tepesine yakın bir yerden bir gölge iner.
[…Ah– Ahhhh…]
[…İmkansız… Neden böyle bir yerde… İblis Diyarından çok sık çıkmaması gerekmesine rağmen…]
Bu gölgeyi gören iki kişi… Hayır, boyun eğdirme ekibinin tüm üyeleri yüzlerinde görülen korkuyla ürperdiler.
Bir felakete benzetilebilecek bir korkunun simgesi olan onunla normalde böyle bir yerde asla karşılaşmazlar.
[…”Ölüm Kralı, İsis’in Kalıntısı”…]
Bu sözler biri tarafından söylendiğinde, birçok varlığın ölümüyle kaplı Ölüler Kralı gözlerinin önüne indi.