Yerleşik Alışkanlıkları Hedeflemek Kaygıyı Neden Tedavi Eder?
- Erken psikolojik araştırmalar, insanlar da dahil olmak üzere, hayvanların en iyi performansı belli bir anksiyete yaşarken gösterdiğine işaret ediyor.
- Teorideki kusurlara rağmen, popüler bilincin demirbaşı olarak kaldı; Günümüzde birçok insan, anksiyetenin performanslarına yardımcı olduğuna ve bunun bir alışkanlık haline gelmesine yol açabileceğine inanmaktadır.
- Daha yeni araştırmalar, alışkanlığı azaltma teknikleri kullanarak anksiyeteyi tedavi etmenin insanların anksiyete döngülerinden kurtulmasına yardımcı olabileceğini ve ilaç veya BDT’den daha etkili olabileceğini öne sürüyor.
“Kes şunu.”
Bir kadın bir terapistin ofisine girer ve bir kutuya diri diri gömülme korkusunun üstesinden gelmesine yardım etmesini ister. Terapist, ona ilk beş dakika için 5 dolar aldığını, ancak bundan sonra hiçbir şey almadığını bildirdikten sonra, ondan korkularını ve endişelerini ifade etmesini istemeye devam ediyor ve yüksek ve sert bir sesle, her anlatısını şu cümleyle “Kes şunu!” diyerek durduruyor.
- Daha fazlasını oku
- Duygusal Zeka Neden Önemlidir
- İnsanlar Neden Anormal Yüz Görüntülerine Karşı Önyargılı?
Bu, anlattığım 1970’lerden Bob Newhart gösterisinden bir skeçte geçiyor
Modern zamanlarda kaygı yabancı değildir. Yaklaşık 3 kişiden 1’i yaşamları boyunca bir anksiyete bozukluğundan muzdarip olacak ve COVID-19 salgını başladığından beri, ABD Nüfus Sayımı Bürosu, yetişkinlerin 2019’a kıyasla 2020’de bir anksiyete bozukluğu için pozitif tarama olasılığının 3 katından daha fazla olduğunu bildirdi. Ve bu sadece anksiyete bozuklukları.
Toplu olarak, geçmişten bilgi alan ortak beyin mekanizmalarını paylaşıyoruz ve stok trendlerinden bir restoranda tekrar yemek yememiz gerekip gerekmediğine ve ruh halimize kadar her şeyi tahmin etmek için bunu geleceğe yansıtmaya çalışıyoruz (“duygusal tahmin”). Yine de, beynimizin bunu başarılı bir şekilde yapabilmesi için emsal ve doğru bilgilere ihtiyacı vardır. COVID-19’dan (ve varyantlarından) ekonomiye ve okullara kadar değişen belirsizlik dalgalarını sürmeye devam ederken, bu son yılın ne kadar öngörülemez olduğunu bize hatırlatmama gerek yok. . Ayrıca her yeni dalgada suyu kurtarmak için yemeye, içmeye ve oyalanmaya yöneliyoruz.
Bunun da ötesinde, 2020’ye teknede bulunan bir miktar suyla başladık: İşleri halletmek ve hayatta iyi performans göstermek için bir adrenalin desteği olarak bir miktar kaygıya ihtiyacımız olduğu fikri. 1908’de, psikoloji alanı emekleme döneminde iken, Harvard’daki iki hayvan davranışı araştırmacısı, Robert Yerkes ve John Dodson, “Uyaranın gücünün alışkanlık oluşumunun hızıyla ilişkisi” başlıklı bir makale yayınladılar. Bu yazıda, ilginç bir gözlemi anlattılar: Japon dans eden fareler, hafif veya şiddetli bir şoka kıyasla, negatif bir pekiştirici olarak ılımlı bir şok aldıklarında bir görevi daha verimli bir şekilde öğrendiler.
Kaygı Gerçekleştirmemize Yardımcı Olur mu?
Hayvanların en iyi öğrenmek için bir miktar uyarılmaya ihtiyaç duydukları sonucuna vardılar – ama çok fazla değil -. Bu makale, önümüzdeki yarım yüzyıl boyunca yalnızca on kez referans gösterildi, ancak atıfta bulunan makalelerin dördünde bu bulgular, psikolojik bir yasa olarak tanımlandı (şimdi belki de geri dönülmez bir şekilde internete “Yerkes-Dodson Yasası” veya “Yerkes- Dodson Eğrisi ”)
Almanya doğumlu İngiliz psikolog Hans Eysenck, 1955’te kanıtsız olarak yayınlanan bir makalede, Yerkes-Dodson Yasasının kaygı için geçerli olabileceğini öne sürdü: Artan uyarılmanın bir deneğin görev performansını iyileştirebileceğini düşünüyordu. İki yıl sonra (1957) Eysenck’in eski yüksek lisans öğrencilerinden P. L. Broadhurst, cesurca “Duygusallık ve Yerkes-Dodson yasası” başlıklı bir makale yayınladı. Raporda, “empoze edilen motivasyonun yoğunluğunun” bir ölçüsü olarak tanımladığı, artan miktarlar için bir sıçanın kafasını su altında tutmanın (yani havadan yoksun bırakma), sıçanın yüzme hızını artırdığını ve ardından hafifçe düştüğünü bildirdi. tekrar kapalı. “Motivasyon”, “uyarılma” ve “kaygı” terimlerini birbirinin yerine kullanarak, cesurca şu sonuca vardı: “Bu sonuçlardan Yerkes-Dodson Yasası’nın doğrulanmış kabul edilebileceği açıktır.”
Dans eden farelerden boğulan farelere kadar, anksiyete performansı tersine çevrilmiş U-şeklindeki eğri varoluşa dönüştü: Biraz kaygı performans için iyidir, çok fazla endişe, çok fazla değil.
Yerkes-Dodson Etkisi Gerçek mi?
Yarım yüzyıldır hızlı ileri sarıldığında, stres ve iş performansıyla ilgili psikolojik literatürün gözden geçirilmesi, makalelerin sadece yüzde 4’ünün ters U-şekilli eğriyi desteklediğini, yüzde 46’sının ise “negatif doğrusal” bir ilişki bulduğunu; herhangi bir stres seviyesi performansı engeller — stres ne kadar fazlaysa performans o kadar kötü olur. Bu açık farklılıklara rağmen – ve muhtemelen internette yayılan bilginin kolaylığıyla mümkün kılınmıştır – aşırı genelleştirilmiş Yerkes-Dodson Yasası, atıf sayısındaki üstel artışla kanıtlanan folklor haline geldi (1990’da 10’dan az, 2000’de 100’den az, ve on yıl sonra 1.000’den fazla).
Dolayısıyla, stresli veya endişeli olduğumuzda, beynimiz güzel bir rasyonalizasyona sahip olur (hızlı bir internet aramasıyla desteklenir) – aslında, yapılacaklar listemizi kontrol etmemiz veya bir toplantıda iyi performans göstermemiz için buna ihtiyacımız var. Bununla birlikte anksiyetenin tedavisi daha da zorlaşır.
1980’lerde, ilk Seçici Serotonin Geri Alım İnhibitörü (SSRI) geliştirildiğinde, tüm gözler depresyon ve anksiyete için daha eski ilaç sınıflarından, özellikle benzodiazepinler gibi bağımlılık potansiyeli olmayanlara (örn. ), bunlar nesir, şiir ve müzikte ortaya çıkacak kadar her yerde bulunuyordu:
Endişelenmek Nasıl Alışılmış Bir Davranış Haline Gelir?
Yine de gözden kaçan anksiyete hakkında biraz radikal bir fikir: tekrar tekrar yaptığımız her davranış gibi, endişeli ve endişeli olmak bir alışkanlık haline gelebilir. Diğerlerinin Stones şarkısını söylerken ya da Prozac’ın mucizesini ilan ederken, Penn State’te araştırmacı olan Thomas Borkovec sessizce kaygı üzerine çalışıyordu.
Anksiyete, “tipik olarak yakın bir olay veya sonucu belirsiz olan bir şey hakkında endişe, gerginlik veya huzursuzluk hissi” olarak tanımlanır; Borkovec endişe unsuruna odaklandı ve olumsuz bir stres faktörüne (olumsuz pekiştirme olarak adlandırılır) yanıt olarak geliştirilen herhangi bir alışkanlığa benzer şekilde, kaygı döngülerini de tetikleyebileceğini buldu.
Olumsuz pekiştirme, üç öğe, bir tetikleyici, bir davranış ve bir ödül gerektirir. Örneğin, birisi stresliyse (tetiklenirse), biraz kek veya çikolata yerse (davranış) ve daha iyi hissederse (ödül), stresli yeme alışkanlığını belirler.
Borkovec ve meslektaşları, kaygının zihinsel bir davranış olarak endişeyi tetikleyebileceğini öne sürdü. Endişe, sırayla, daha kötü anksiyete hissinden uzaklaşır veya bize bir kontrol hissi verir. Bu, bilgi eksikliğini (belirsizliği) alan ve olabilecek en kötü durum senaryolarını düşünen prefrontal korteksimizdir – eğer ne olduğunu kontrol edemezsek, en azından bunun için endişelenebiliriz ki bu da yapıyormuşuz gibi geliyor.
Anksiyete Tedavileri Endişe Döngülerini Kırmada Etkili mi?
Yine de, araştırma laboratuarlarında kanıt toplayan kaygı / endişe alışkanlığı döngüleri kavramına rağmen, hiçbir zaman terapötik gelişime “yatağa kalkma” adımını yapmadı.
Günümüzün teknolojiye sahip tıbbi sisteminde, insan genomuna (ve epigenetiğe) erişimin yanı sıra nörogörüntüleme ve belirli nörotransmiterleri hedefleyen ilaçlarla, anksiyete için mükemmel hedefli tedavilere sahip olacağımızı düşünmek gerekir. Yine de, altın standart ilaçlar – SSRI’lar – tedavi için gerekli olan 5.15’lik bir sayı verir; bu, kliniğimde beş hastaya atasözü Prozac verirsem, olasılıklar yalnızca birinin önemli ölçüde iyileşeceği anlamına gelir.
Anksiyete için mevcut altın standart olan bilişsel davranışçı terapiyi (BDT) denemeyi tercih edenler için, genel olarak orta ila büyük etki büyüklükleri sağladığını görmekten memnun olabilirler. Yine de, tedaviye yanıt verme olasılıkları şanstan (yaklaşık yüzde 50) daha iyi değildir.
Yaklaşımlarımız hala 70’lerde biraz sıkışmış olabilir: Rasyonel varlıklar olarak, stres ve endişeden kurtulabileceğimizi düşünerek, kaygıya “sadece dur” zihniyetiyle yaklaşıyoruz.
Newhart’ın skeçinin zamansız görünmesinin nedeni bu olabilir. Hala doğru geliyor – hepimiz endişeli veya endişeli hissetmekten kurtulabilmeyi diliyoruz. Beyin kulübünün evrimsel bir perspektiften en genç üyesi olarak stresli veya endişeli olduğumuzda çevrim dışı kalan ilk bitler olan beynimizin düşünme kısımlarının (prefrontal korteks) ötesine bakmadık.
Kaygı Alışkanlığından Nasıl Kurtulabiliriz?
2016 civarında, laboratuvarım insanların sigara içme veya aşırı yeme gibi sağlıksız alışkanlıkları bırakmalarına en iyi nasıl yardımcı olabileceğimi incelerken (büyük ölçüde olumsuz pekiştirmeden kaynaklanıyor), geliştirdiğim programlardan birini test eden biri, onun yemek için en büyük tetikleyicisinin anksiyete olduğundan bahsetmişti. Anksiyete için bir program geliştirip geliştiremeyeceğimi sordu, bu da beni polikliniğimde anksiyete tedavisi ile kabaca 5 vuruş oranımla yüzleşmeye zorladı.
Ben de araştırdım. Borkovec’in kendim için yaptığı işi keşfederken bir ampul anı yaşadım: Laboratuarımın sigara içme alışkanlık döngülerini hedefleyen çalışması, altın standart tedaviden 5 kat daha iyi bırakma oranları sağladı ve UCSF’de aşırı yemek yemeye yönelik uygulama tabanlı tedavimizin bir çalışması devam ediyordu (ve aşermeyle ilişkili beslenmede yüzde 40 azalma göstermeye devam edecek); belki bu yöntemleri anksiyeteye uygulayabiliriz.
Anksiyete alışkanlık döngülerini hedefleyen uygulama tabanlı bir tedavi geliştirdik; laboratuvarım test etmeye başladı. Endişeli doktorlarla yapılan bir çalışmada, programı üç ay kullandıktan sonra kendi kaygılarında yüzde 57’lik bir düşüş gösterdiklerini gördük. Genelleştirilmiş Anksiyete Bozukluğu (GAD) olan kişiler, iki aylık eğitimden sonra anksiyetede yüzde 67’lik bir düşüş gösterdi [bu makale şu anda inceleniyor]. Elimizdeki bu verilerle, tedavi edilmesi gereken sayıyı hesaplayabiliriz: 1.6. Anksiyetede önemli bir azalma görmek için ikiden az kişinin tedaviyi kullanması gerekiyordu.
Bu sonuçlar mantıklıydı – daha eski (ve daha güçlü) beyin alışkanlık oluşturma sistemlerini hedefleyerek ve hatta bunlara dokunarak, modası geçmiş kontrol kavramlarına geri dönmeden kaygı ve endişeyle çalışmayı öğrenebiliriz. Belki şimdi, “sadece durdur” zihniyetimizi durdurabilir ve gelecek hakkında çok fazla endişelenmek yerine belirsizliğe yönelmeyi öğrenebiliriz.