Tecrübeli editör ve araştırmacı ekibimiz bu makaleye katkıda bulundu ve doğruluğunu ve eksiksizliğini test etti.
Bu makalede kullanılan kaynak sayısı 22'dir. Bunların bir listesini sayfanın altında bulabilirsiniz.
Bir içerik yöneticileri ekibi, her bir makalenin yüksek kalite standartlarımızı karşıladığından emin olmak için editörlerin çalışmalarını dikkatle izler.
Kırık bir bacağın eğlence için ciddi bir engel olduğuna inanılıyor. Ancak, bu bir yanlıştır. Elbette, uzun süre evde kalmak zorundasınız, ancak bu sıkılacağınız anlamına gelmez. Alçı süslemek, yeni bir şeyler öğrenmek veya yaratıcı çalışmalar yapmak için bu zamanı kullanın.
Cyril Serebrennikov defalarca Rusya'daki tiyatronun tehlikeli, öngörülemeyen ve nankör bir ilişki olduğunu söyledi.
Şimdi bunu kendi örneğiyle nasıl kanıtladığını görüyoruz: ciddi finansal talepler, cezai kovuşturma, ev hapsi. Tabii ki, her şey benim için o kadar dramatik değil, bütün bu kötülüklerden sadece “ev hapsi” aldım. Fakat bu bile sanatçı ile aynı fikirde olmak için yeterliydi: tiyatro korkutucu.
17 Mart'ta yedi yaşındaki oğlum ve ben özel bir şeyler geçirmeye karar verdik. Oğlumun daha önce olmadığı yere git. Ve hiç görmediğim şeye bak. M-10 otobüsüne atladık. Güneşten bakarken biraz saçmalık hakkında konuştum, oğlum ayağını salladı. Dalga geçiyorduk. Birbirlerini alay ettiler ve salonun tamamına gülmeden güldüler. Tony Parsons, bizden Man ve Boy kitabı için bizden ana karakterleri kopyalıyor gibiydi. Puşkin Meydanı'nda indik. Tverskaya Caddesi'ne yaklaşırken, eski güzel bir binaya parmağımı işaret ettim ve keyifli pathoslarla: “İşte burada! Bize burada. "
Büyük bir tadilattan sonra, Stanislavsky Tiyatrosu'ndaydım, bir kez Sergey Kapkov ile görüştüm. Ardından Moskova Kültür Dairesi başkanı onarımların kapsamını göstermek istedi. Ve gerçekten etkileyiciydiler. Sahnede gerçek bir uçağın gövdesi olduğunu hatırlıyorum, fuaye Dubai'deki pahalı bir fütüristik otele benziyordu ve güzel bir tiyatro kafesi bırakmak istemedim. Ve hepsi Electrotheater olarak adlandırıldı. Kesinlikle bir ara geleceğim, diye düşündüm.
Mutlu oğlumu bir eliyle avuç içinde tutuyorum, diğeriyle uzanıp tiyatronun durma kapısını açıyorum. Birden kendimi bir buz kabuğunun üzerinde buldum, yani Sobyaninsky fayansları döşemek olarak kılık değiştirdim. Dengemi kaybediyorum ve yavaşça - yavaş modaymış gibi - yere düşüyorum. Sol bacak bir çakı gibi katlanır. Güneş. Moroz. Ve kemik çatlağı, taze bir Fransız bagetinin gevrekliğini andırıyor.
Acı ile mücadele, nedense fütüristik Dubai lobisinde yöneticilerle olan resepsiyona atlayıp hala çocuk programına çıkacağımızı umuyorum:
- Benim için iki bilet verildi. Çocuklar için. Performans. Bir roman. Benim adım Roman.
“Evet, oradalar.” Ve yüzün yeşil. İyi misin
Ben bankta düşüyorum. Ayakkabısını çözdüm, keskin bir şekilde çıkardım, ama dikkatlice çıkartın ve ayak bileklerinin yerine, kemiklerinin kenarlarında cilt üzerinde duran dev bir çirkin tümör olduğunu görüyorum.
Bütün bunlar mor. Ve gözlerinin önünde büyür, tıpkı yaban hayatı hakkındaki İncil filmlerinin belgesel çerçevesindeki sevimli yeşil filizler gibi. Oğlum şok etrafımda dolaşıyor. Ben de içerdeyim ama göstermiyorum, sakin hareket etmemeyi ve yaymamayı deniyorum. Ambulans çağrısı, son kez tiyatro biletlerine çamurlu bir bakış attığımda, kandırmaya çalışırken, ya da daha doğrusu kendimi güvence altına aldım: peki, belki de böyle büyük bir çıkık, tamam mı?
Sonra bir anestezi enjeksiyonu, bir sedye ve Electrotheatre yöneticisinin bazı buruşuk uygunsuz sözleri vardı, elveda dedi: "Gününüzün mahvettiği için çok üzgünüz." Korkmuş bir anneden, üstüme eğilmiş çocuklarla beni sokağa atıyorlar. Endişeli bir yüz bana bir saniye tanıdık gelmişti: Anlaşılan büyük bir Sovyet sanatçının kızı Ksyusha Basilashvili. Hayır, kesinlikle bir halüsinasyon. Tiyatro personeli acımasızca bir suçun izini süpürüyormuş gibi sundurma buzu üzerinde kumla kaplı. Ambulans kapısı çarptı.
Sürücü acil durum ışıklarını yaktı ve Moskova'nın güzel tarihi merkezi sayesinde beni Sklif'e götürdü. Oğlum, bunlara nasıl doğru tepki vereceğini bilmeden elini tutar. Ben de bilmiyorum. Kafam sadece dönüyor: Görevle başa çıktık, 17 Mart'ta özel bir şekilde harcadık.
Sklif'te fotoğraflarımı çektiler ve eve gitmeme izin vermeyeceklerini söylediler: başarısızlıkla düştüm, aynı anda iki ayak bileğini kırdım (evet, bir insanın her bacağında iki ayak bileği var, ben de bilmiyordum), parçalar değişti ve yayıldı. Tibia ayrıca şirket için kırdı. Kemikler yerleştirilirken alçı uygulanırken, bacakları ağrılı bükülmüş bir adam tedavi odasına getirildi. Konuştuk: Bir GITIS öğrencisi, Serebrennikov'un "Şehit" filminde bir Kaliningrad okulunun bir bölümünde rol aldı. Tesadüf? Evet.
Beni akşamları koğuşa getirdiler. Beş yatak Biri hariç hepsi meşgul. Komşularla tanışma ve sosyalleşme anında bir hamamdan daha hızlı gerçekleşti.
Tamamen benimkiyle aynı sıvaya sahip ilk komşu, sadece sağ bacağında, Rus pop kapaklarını yapan bir pop grubunun davulcusu olarak tanıtıldı. On dakika önce getirildi, gözlerindeki korku hala caydırıcıydı: “Nasıl oynayacağım? Sağ bacak çalışma aletim. Bir turum var. Ha-stro-li bozuldu. " Fakirleri neşelendirmeye çalışırken, kariyerini Def Leppard davulcusu olarak sürdüren Rick Allen'ı hatırlıyorum. Fakat bu pek işe yaramadı.
İkinci komşu Stas. Yetişkin bir kurnaz şaşı ve kırık bir kol ile adam. Kendi sunumundan, yaşamının büyük bir bölümünde, şu anda Amerikan yaptırımlarından büyük zarar gören Kırımlı, zengin bir zengin erkek vapuruna asistan olarak çalıştığını fark ettim. Ve şimdi "patron ciddi şekilde sinirlendiriyor ve hepsi de sinirleniyor, Chelsea'de çocukları ve daireleri var."
Üçüncü komşu, at nalı bıyıklı ve traş edilmiş bir kafatasına sahip bir emekliydi. Aramızdaki en zor hastaydı. Kelimenin tam anlamıyla ve figüratif anlamda: kırık bir leğen kemiği nedeniyle öfkeli bir dedesi - havasız, ağrılı, kaba, gözünü kapatan her şeyden şikâyet etmenin yanı sıra, koğuşta kendimizi lavman yapmanın yanı sıra bu iğrenç bizi uyarıyor "Beyler, şimdi bir demet olacağım." Ara sıra ziyarete gelen kendi karısıyla "Gardiyanlar böyle bir bardağı nasıl içeri soktu?" Ve aktif vatandaşlığı pastanın üzerinde bir kirazdı: Sobchak bir fahişeydi, Slutsky Rusya'nın bir kahramanıydı, BBC gazetecileri pubiler tarafından değil pençeleriyle boğularak öldürüldü, Pindos aptaldı, Vladimir Vladimirovich Suriye'yi kurtarıyordu. Koğuşta bir televizyonun olmaması, Birinci Kanal'ın gündemini yüksek sesle söyleyen ve huysuz olana kadar - kendi kaba şakalarında gülüşen bu adam tarafından tamamen telafi edildi.
Boris hiç böyle değildi. Dördüncü komşum sessizce bana yaklaştı, sağlıklı bir el uzattı ve sadece tek bir kelime söyledi: “Oluşturucu”. Altmış yaşında, ince bir adam. Dirsek ve omuz ekleminde cilt ve kemikler kırılmış. Boris'den en azından bazı biyografik detayları çıkarmak kolay değildi. Evet ve sebep yok. Geceyi beklemek yeterliydi: Borya bir rüyada yaşamayı ve konuşmayı tercih etti. Çılgınca yemin etti, hayali bir suçlu ile sağlıklı bir el ile savaştı ve Boris'in açıkça sevmediği ve saygı duymadığı bazı kadınlarla endişeli tartışmalara girdi. Şafakta sessizleşti, yatağa oturdu ve zaman zaman ve derhal yardım almak isteyen bulmacaları çözdü: “İrlandalı devrimciler, beş harf, ilk önce F”.
Beşinci ranza aldım. Japonya'da yanan bir nükleer reaktörden tek bir iz bırakmadan ortaya çıkan, korkan üç katlı bir gazeteci, Atina'daki isyanlardan hiçbir sonuç çıkmadan kaçtı, Kuzey Kore KGB ajanlarını aldattı ve Pyongyang'daki mucizevi bir şekilde kovuşturmaya uğradı. bir çocuk partisinde.
Alçıya baktım, bacağımı beton plakalar gibi tutarak ve bütün gücümle - başarısız olsa da - kendime acıma ile mücadele ettim. “Dinamiklerde nasıl birlikte büyüdüğünü göreceğiz, rahatlayın. On gün boyunca bize yatın, ”dedi doktor beni Tel Aviv gökyüzü kadar açık gözlerle bitirdi. Tüm itirazlarım yasak doktor tarafından imha edildi: “İstersen eve git. Yaşadığınız yerdeki travmatolog sizi koruyacaktır. Ama seni umursamıyor. Hiç umrunda değil. ”
Tavana kaldırılmış bir ayağın olduğu yaşam, yavaş, viskoz, jöle benzeri bir akışta akıyordu: hiçbir şey olmadığında, hiçbir şey istemezsiniz, uğraşmayacak bir şey yoktur ve tüm tedavi sadece kaygan bir hastane yatağından kaygan çarşaflarda yatmaktan ibarettir. Her gün mideye üç enjeksiyon yapıp kan pıhtılaşması olmaz. Hepsi bu kadar.
Her iki günde bir eğlence için varoluşsal tartışmalar başlattık: örneğin, bacakları ve kolları kırmak daha kötü. Ampirik olarak sağlıklı bacakların çok daha önemli olduğu ortaya çıktı. Bacaklarını kırarak, kollarını kaybedersin, artık onlara güvenemezsin, onlarla koltuk değneği tutarsın, onları nasıl çözebilirsin?
Her temel eylem maksimum konsantrasyon gerektirmeye başladı. Koltuk değneklerine kayma ve başka bir şeyi kırma korkusu paranoyaya dönüşerek tuvalete her yolculuktan sefil bir macera yaptı, muzaffer çaresizliği her zaman kazanan oldu. A noktasından B noktasına giden yolda paralel olarak iki basit şey yapmak mümkün değildi (örneğin, buzdolabından yoğurt alın ve bir komşunun tabağını alın). Peki, bir şey yapmak için çıkıyorsa. Hepsi çok uzun, hepsi acı çekerek ve eşek ile. Ve beş dakika boyunca ayağını kaldırdığında bacak patlıcan oldu: kanla doluydu, kemikleri ağrıyordu ve baldırındaki kas ağrılıydı.
Welbeck'in tamamını okudum. Sonunda Donna Tartt'a ulaştım. İlerici halkın Facebook'ta hiç durmadan tartıştığı pek çok TV programı izledim. Tamamen yeni bir film izledim. Tüm haberleri tüm sitelerde okudum. Genel olarak tüm işleri değiştirmiş görünüyor, bunun için sadece göze sahip olmak yeterli. İkinci haftada, böyle bir hayatın monotonluğu ve monotonluğundan uluyan (sonuçta, ilerici halk tarafından birçok Netflix serisi büyük ölçüde abartılıyor), hastane koridoruna girmeye cesaret edemedim.
Koridorda, kırık insanlar havada yüzer halde asılı duruyorlardı. Bir yandan diğer tarafa şaşırtıcı bir şekilde, ne yazık ki kelepçeler gibi atmalarına baktılar. Yürüteçlerin ve koltuk değneklerinin kanadı kakfona benziyordu - çok organik, anlaşılabilir ve hatta bu travmatolojik yatılı evde sakinleşmek için. Orta Asya'dan gelen hızlı bir çömelme olan tek bir adam dışında kimse burada acelesi yoktu. Doktorlar ona Shawarma dedi. Shawarma kırgın değildi. Aksine, doktorlarla birlikte oynadığı her defasında aksanını karikatürize ederek başka bir hastayı yük asansörüne götürdü: “Uçağa çekilecek Dabro”.
Bir zamanlar Shawarma ile birlikte bu asansördeydim. Röntgen odasına giderken küçük bir konuşma yaptık.
shawarma: Buz?
Ben: Buz.
shawarma: Buz ...
Ben: Kışın çok müşteri var mı?
shawarma: 64 yatak kullanımda.
Ben: Buz?
shawarma: Buz.
Ben: Ve yaz aylarında?
shawarma: 64 yatak kullanımda.
Ben:?
shawarma: Motosiklet.
Çekimlerimin iyi olduğu ortaya çıktı. Parçalar cerrahi olmadan yerine düştü. İyi bir ruh hali içinde odaya döndüm ve etrafa baktım. Davulcu asla depresyondan çıkmadı. Stas, koğuşun girişinde bir dermatin sandalyesi seçti ve üzerine gururla yükseltilmiş bir çeneyle oturdu ve patronunun hayatından suçlu hikayeler anlattı - sanki patronu Pablo Escobarmış gibi. Aptal, bıyıklı emekli ya jeopolitiği ya da Kemerovo'da bir yangını aldı ya da kız kardeşinden ördeğini boşaltmasını istedi. Hepsi onların yerindeydi. Oluşturucu Bori hariç. Bir saat, iki, hatta üç saat sonra, hiç gelmedi. Yatağa çapraz bulmacalarını ve gözlüğünü koydu. Garip, operasyon onun için yarın yapılacaktı ...
Komşular, Borya'nın sabahları garip davrandığını söyledi. Traş olmuş, saçını lavaboda yıkamış, saçlarını taramış, saçaklı tuvalete püskürtmüş, gömleğini ve siyah pantolonunu giydirmiş, bir çanta almış ve odadan çıkarak, “düğün kaydını” planladığı Mozhaysk'a gitmesi gerektiği konusunda uyarmıştı. Öyle bir şey yapmasını istedim. Ve gece geç saatlerde döneceğine söz verdi.
- Karısına geri dönecek mi? Alaycı bir şekilde söyledim.
Bunu söylemedi. Muhtemelen daha yeni başladı - komşular beni destekledi, ayrıca aşka da inanmadı.
Boris, söz verildiği gibi gecikti. Karısı ondan daha genç ve daha güzel. Onu burnundan fırlattı, biraz altın aradı ve yakında iyileşmemizi emretti. Koro olarak, “Teşekkürler” diye cevap verdik ve memnun şişkin gözlerle Boria'ya baktık. Tüm olası soruları öngören Borya, herkese Alen-Delonov onuruyla iyi geceler diledi: "Romantik bir gece, düğün gecesi için yeterli değil." Döndü ve uykuya daldı.
Düşmeden sonraki on birinci günde taburcu oldum ve neredeyse iki ay daha alçı taşımamı emrettim.
Bori hariç bütün komşularım (operasyon izinsiz bir düğün nedeniyle süresiz ertelendi), aynı gün taburcu edildi.
Eve gittim, ailemi öptüm ve sevgiden patlamak üzere olduğumu hissettim. Her raf, vinil kayıt, tişört, diş fırçası, parke, çamaşır kurutma makinesi, bilgisayar, yatak, portatif ses hoparlörü için şarj, IKEE çerçevelerinde fotoğraflar, perdeler, çekmeceli bir sandık - On bir gün önce attığım şeylerin neredeyse fiziksel çekiciliğini yaşadım. Oğlum için dairenin etrafındaki koltuk değneklerine yürüdüm ve titreyen parmakları başımdaki beyaz duvarlara dokundu, kırılmış ayak bilekleri nedeniyle bir süre kaybettiğim bir anormal gülümsemeye benziyordu. Lord, kendi duygusallığımdan utandığını düşündüm, çünkü hayatta başka hiçbir şeye ihtiyacım yok - sadece eve dönün. O anda Schiller'in kendisi ile tartışmaya hazırdım, sadece kalbin bizi baba ve çocuk haline getirdiğini yazan kişi. Kan, et ve kalp ile cehenneme. Babalar ve çocuklar bizi eve getirir.
Kanepenin üzerine çöktü, macbook'umu almaya başladım ve okunmamış bir Facebook mesajına rastladım. Ksyusha Basilashvili şunları yazdı: "... Performans bu arada, öyle."
Taşırken eşyaların paketlenmesi ve hızlı bir şekilde yeni bir yerde bulunması: 10 ipucu
Dış giysileri nereye koyacağız ve nerede - çamaşırları, bulaşıkları taşımanın en iyi yolu nedir ve geniş bir kütüphaneyi nasıl toplayacağız, koleksiyonları yürütmek için hangi sırayla? Bu konular önceden çözülmelidir.
Çocuğu herhangi bir yaşta sipariş vermeye nasıl alıştırabilirim? 10 tavsiye
Nadiren ebeveynlerden herhangi biri hemen sonuç elde etmeyi başarır. Doğruluğun ve örgütün alışkanlık haline gelmesini sağlamak için çocuğunuz için konforlu başlangıç koşulları oluşturun ve kişiliğini göz önünde bulundurun.
Yemekleri mükemmel bir şekilde temizlemenin en çevre dostu 9 yolu
Modern bulaşık deterjanı cazip etiketlerin vaat ettiği kadar çok yönlü olmaktan, sağlığa ve çevreye zararlıdır ve oldukça pahalıdır. Alternatif bir test sunuyoruz - zamana göre test edilmiş ve bal
Genellikle çok fazla olan 9 şey
Hepimiz küçük bir Plyushkina'yız. Peki, tasarruf ve temizlik işinin nerede bittiğini ve evin açık bir şekilde dağınıklığının başladığını, hatta daha da kötü bir şekilde toplandığını nasıl anlayabiliriz? Peki hangi noktalarda kendini kontrol ediyorsun?