Sen değilsen - o zaman sen. Sen değilsen, o zaman sen. Ve yine de bu: "Arkadaşlarınız için hayatı bırakmanın ötesinde bir aşk yoktur" ... Ve böylece sonsuz. Savaşın kendi yasaları var. “Ama silahsız bir kişiye ateş etmedi. Ve filmde gördüğüm gibi, filmlerde olduğu gibi, sanki insan değildiler. ” Ve sadece Willie - Willie, pişman oldu.
Keskin nişancı Tkachev, emekli bir albay, Ivan Terentyevich'in birçok öyküsü var. Ve 28'in bir günde Almanları nasıl öldürdüğü hakkında ama keskin nişancı kitabında bir not almadı. 30 dakikalarının Vlasovites'te esaret altında nasıl geçirildiği hakkında - ama eşlik edenler mayın tarlasında havaya uçtu ve Vanya kaldı. Alman savaş sayfalarında Tkachyov hakkında yazdıkları hakkında: gangster imha edilecek, çünkü savaşın sonunda - savaşın sonunda - Wehrmacht 2 şirketleri, 169 Alman askerleri ve memurları, öldürülen Binbaşı Bauer ve Captain Richter de dahil olmak üzere doğru bir atışla vuruldu. 500 Kızıl Ordu. Yanağından nasıl koptuğu, şarapnel tarafından yırtıldığı hakkında: 10 bir kez keskin nişancılar tüfeğin gözünde diğer tarafa geçti.
Ama ben trene binip Ivan Terentyevich'in oğlunun ailesinde yaşadığı Brest'e gidiyorum, aslında sadece bir tanesini duymak için. tarih. Anlaşıldığı üzere, düşman mermilerinin aksine, geriye koydukları, kalbinin üzerinde bir tırtık bırakmadı. En genç torun, dedesi gömleğini çıkardığında hep ağlardı ... Umarım cevapları bulurum. Ama onlarsız Moskova'ya geri döneceğim.
"Çocuklar, dua edin!"
Dedenin papazından başka, ailedeki herkes savaşçıdır. Baba - ilk savaştan beri. Vanya seminerde eğitildi, ancak balodan askeri kayıt ve kayıt ofisine gitti. Baba, ağabeyi öne çıktı, küçük erkek kardeş partizanlara gitti; annem iki gün boyunca bilinçsizce yattı, boş bir evde ...
O zaman oğlu Cezayir'de Teğmen Albay'a yükselecek ve torunu bile avukat olana kadar ordu tarafından hayal görecek.
Ivan Terentyeich Tkachev. Fotoğraf: Kişisel arşivden
Ancak “Babamız” dedesini “okuyan” “avda” bıraktı. (“Bir şirketin komutanı, saldırıya gönderilen, şöyle dedi:“ Çocuklar, dua edin! ”- ve çocuklar geri döndü, diğeri de, Çingeneler, küfürle gönderildi - ve 10 tarafından dönen bir adam ... "). Büyükbabamdan muhtemelen çarşamba günleri akatistlere gitme alışkanlığıdır (“Hizmet hafif, kısa ama çok yararlı!”), Şu anda, 93'inde gri başı, büyükanneleri - beyaz fularlar arasında öne çıkıyor. Şeffaflıkta yaşlı, durgun, balmumu bir surat gibi - ve tüm sohbetimizi arayacağım bir koku: savaş yıllarının hatırası mı, zamanın kokusu mu, yoksa sadece durgun bir Chypre kolonyası mı ...
Kızıl Yıldız'dan kesimleri gösterir, hatırlar - zaten düzensizce, tahmin etmeliyim, yayın mozaiğini karşılaştırarak, hikayenin kırılma ipliklerini toplayarak - ölüme mahkum edilmiş bir çölcüyü vurmayı nasıl reddettiğini hatırlatıyor ve bunun için gönderildi ceza taburu için. Bir askeri okuldaki savaştan sonra nasıl yerde yattığı ve tüm okulun bir savaşı nasıl hayal ettiği hakkında. Ve sonra, kesildiği gibi, ne Almanlar, ne de gömülü yoldaşlar, ne de keskin nişancı Masha Aksyonov, şiirler yazdığını hayal etti.
Barış döneminde Konstantin Simonov'un Belarus'a nasıl geldiğini hatırlıyor. Çok Tkachev'i görmek istedi, sonra askeri savcı olarak görev yaptı. Birlikte ortak savaş yerlerine gittiler:
“Toplu çiftlikte Nevel’in altında ona hikayeyi anlattım: burada duruyoruz, görüyoruz, Almanlar kuyuya gidiyor, bir insan kalkanı gibi bir kadının arkasına saklanıyor. Ben de öldürdüm, biri yaralandı, biri yaralandı. Ve bana cevap veriyorlar: “O zaman Nyura'mız!” Sütçü kız. Ona sarıldım. Simonov daha sonra bunun hakkında bir hikaye yazdı. ” Ve yine de tanıdığım gün onun hafızasında ortaya çıkmıyor ve şimdi onu dürtüyorum, beni hayal kırıklığına uğrattım ...
Ivan Terentevich başını salladı: evet ve bu onun cephaneliğinde. Ayrıntıları yutar, bildiğim gerçekleri atar, duşta olanı geride bırakır. Daha sonra dibe inmesi için ona işkence yapacağım - ve hiçbir şey başaramayacağım.
Hedefleri kendileri seçti
Turki Perevoz kasabasında durdular. O gün bir posta aldık: kuşatma sırasında ailesini kaybeden ve ailesinden intikam almak isteyen Leningradlı genç Valya tarafından “en cesur savaşçı” isminin yazılı olmadığı bir mektup yazıldı. Bir mektup cebinde yandı. Bir ortak Kolya Popov ile "Avlanmaya" gidelim. Lay. Görme ve yıkama yerleri görülebilir ve ayakkabı ve sığınağın temizlenmesi için yerler. Ve yüz özellikleri ... İki subayı anında ele geçirdiler. Ortaya koydu. Memurlar için askerler geldi - ayrıca cesetleri sürüklemeye çalışanları da indirdiler. Ve burada sahnede iki tane daha var: sarhoş, sargılı bir gözle, zayıf bir asker bir kutu mühimmatı çeker ve onu ayaklarından vuran memur: Görmüyorsun, keskin nişancı işe yarıyor! ”Asker şaşkınlıkla çömeldi, ama saklanmadı, yaralı yüzüne gözyaşı dökmeye başladı ... Subay Kohl tarafından öldürüldü. Kanka Tkachev'e gitti. Hedefine baktı, uzun süre yüzüne baktı, sonra parmağını tetikten çekti ...
Demek İvan Tkachev eve döndü. Fotoğraf: Kişisel arşivden
Neden? Bundan sonra ne olacağını bile bilmeden, neden? Düşman için yazık mı? “Biz kendimiz hedeflerimizi seçtik…” Bana ne olduğunu cevaplayamadı. Savaşta bir günden fazla değil. İvan Terent'evich, can veren bacağını unuttu. Savaşın kendisini hatırlattığı ve armağan olarak armağan getirdiği zaman, 1952-th'i unuttum. İhtiyacı yok ...
- Moskova'ya gittim, orada Kolya Popov'la tanıştım ve Gorki Parkı'ndaki GDR sergisine gittim. Geliyorum, bir Alman grubuyla tanıştım ve içimde bir şeyler karışmaya başladı, biraz tanıma - bu uzun, yapay bir gözle, yanağında bir yara izi, her türlü çürük ... O geldi, Türki-Perevoz, 43 yılı hakkında sordu . Kırık Rusça'da orada bulunduğunu ve kısa süre önce hastaneden bir makineli tüfek için bir kutu mühimmat sürdüğünü hatırladığını söyledi; memur, onu yere indirdi: “Idiot!” Bir hafta sonra, arkaya doğru yaralandı.
- Muhtemelen, ruhun altüst oldu mu? - Kader Elinin Xorkum Parkı'ndaki 1952'e dokunduğu yaşlı adamı karıştırmaya çalıştım: “Evet, o yıllarda yabancılarla pek arkadaşlığım olmadı”.
Ve yabancı her şeyi hatırladı: 1943'teki gün, İvan Terentyevich'in adı ve daha sonra okuduğu askeri akademinin adresi. Berlin'e döndü, karısına yapılan toplantıyı anlattı. Ve yakında Rusya'ya bir mektup geldi ... Zarftaki bir fotoğraf, Willy ve üç kız, hepsi bir - koyu saçlı, kırılgan ve babalarına benzer ... “Sevgili arkadaşım! - Eski bir Alman askerinin karısını eski bir Rus keskin nişancıya yazdı. - Cömertliğiniz için olmasaydı, o zaman bu sevimli çocuklar olamazdı! Ziyaret gel! Bekliyoruz! ”Ivan Terentievich'i hafızasından anlatıyor. Mektup özel bir departmana ulaştı, orada uzun süre azarlandı. Kendi hedeflerini seçti ...
Mihail Khudoleev. Kısa süre sonra Tkachev'in hizmet etmeye devam ettiği ordu, tatbikatlar için Berlin'deydi. Bu hikaye gazeteler tarafından gün ışığına çıkarıldı. Fotoğraf Vani, karısı Willy'nin siyah saçlı kızlardan birinin bulunduğu bölgeye koştuğunu görerek, ziyarete gelmek için izin istemeye başladı: "Şimdiden hediyeleri hazırladık." Vanya onun yanında durdu ve başını salladı ve kendine şöyle düşündü: “Neden buna ihtiyacım var ki, asla bilemezsiniz, akşamları, Tanrı'ya şükürler olsun, eve gidin ...” Ziyarete gitmedim.
Neden parmağını tetiğin dışına atmadığını veya neden Willy ve kızlarını görmeye gittiğini ya da neden 169'in diğerlerinin huzurunu bozmadığını ya da çarşamba günleri bir akathist için Tanrı'ya dua ettiğini açıklamayacaktır. Savaşın başladığı gün Haziran 22'i soracağım: “Televizyonda film izleyeceğim, hiçbir yere gitmeyeceğim. Zaten zaman geçti. Bu savaş şimdi herkes içindir - bir film gibi. ”
Ve sadece üç siyah kız - ve bir yerlerde çocukları ve torunları - tende oldukları gibi.