zaman, manasız bir akış içerisindeydi. hep bir kayıp, hep bir yokluk...
gökte karartı ve kızıllık bir arada. böyle havalar insanı düşünmeye sevkediyor. gözleri gökyüzünde, döndü yavaşça kendi etrafında ve durdu biri.
değişmeliydi bir şeyler. bir şeyler, bir şekilde değişmeliydi. böyle gitmezdi artık, gitmemeliydi. ama ne değiştirmek gücü, ne de imkanı vardı. ne yapmalıydı? bir şeyler olsa, bir ucundan ilk o tutacaktı. ama yoktu. tüm insanlar alışmışlar gibi, yüreklerini olması gereken düzene kapatmış, varlık içerisinde yokluğun yaşatılmasını kabullenmişlerdi. bu kabulleniş onların çocuklarını mahvedecekti. ve çocuklarının çocuklarını. ama ters giden bir şeylerin olduğunu farkettiği için kendini mutlu, diğer yandan da üzüntülü bir hal içerisinde buldu. 'acaba diğer insanlarda vaziyetin farkında ve bir hareket mi bekliyorlar' diye düşündü.
sonra elini ön cebine attı, bir sigara çıkardı ve yaktı. en derine tüm bu olan biten ile birlikte çekti, gözlerini istemsizce kısarak. bir ses ile irkildi;
- osman abiii, bir kilo domates tart, hayırdır bir derdin mi var?
+ tartayım ali'm, ne derdi olacak, her şey yolunda hamdolsun, buyur.
devamını gör...