Buchsalon: Judith Hermann'ın yeni kitabı hakkında okuyucularımız
Biri gittiğinde, biri neye benzediğini, nasıl konuştuğunu, lanetlendiğini, gülümsediğini, nasıl yaşadığını söyleyemez. Aniden onu görseniz bile, yürüyen merdiven üzerinde, giden tramvayın son arabasında, caddenin karşısındaki trafik ışığında. Judith Hermann, geçiş, bekleme, bekletme ve bırakma zamanlarının "Alice" e (4 Mayıs'taki ticarette) ve bugünlerde ne kadar net ve parlak olabileceğini anlatıyor.
Beş okuyucu, Judith Hermann'ın yeni hikayelerini önceden okudu. "Alice" nasıl sevdiklerini, sonraki sayfalarda okuyun. Ve sonunda sizden rica olunur: en iyi incelemeyi kim yazdı? Oy!
Güzel ölmek - Okuyucu Nathalie Schwering tarafından İnceleme
"Alman edebiyat sahnesinin olağanüstü bir yeteneği"
"Alice" ile Judith Hermann, "Sommerhaus, sonra" (1998) ve "Nothing But Ghosts" (2003) 'dan sonra üçüncü anlatım hacmini sunar., haziran ayında Homburg şehrinin Friedrich Hölderlin Ödülü'nü aldı.
Beş hikayede kahramanı Alice, bir erkeğin tanıdıklarından ve arkadaşlarından nasıl öldüğünü tecrübe eder. Bölümler, arkadaşı son hikayede ölene kadar gittikçe daha kişisel hale geldi ve başka biri öldüğünde üçüncü hikayede ona yardımcı oldu. Ölüm hayata geçtiğinde ne olur? Yaşam nasıl değişir, kendini nasıl değiştirirsin? Değişiklik farklı mı, ölü olana daha yakın olanı mı?
Alice güçsüzlüğünde neredeyse hiç çözülmemiş görünüyor. Şok yok, ağlamak yok, öfke yok - değil mi? Bir perdeden geçiyormuş gibi, bir okuyucu olarak sizler Saarland'ın yoksulluklarında, İtalya'nın yaz sıcağında ve Prenzlauer Berg bohemyasındaki karakterlerin hareketini izliyorsunuz. Her zaman aynı ağır hareketlerle, sanki derin sulardan geçiyorlarmış gibi.
Atmosferik olarak yoğun ve okurken tüm duyulara hitap eden Hermann, neslinin sesini, ölümün tetiklediği sağırsız güçsüzlüğün sesini anlatıyor. Bununla birlikte, olayların işlenmesi - her zaman olduğu gibi - kitabın sayfalarının ötesinde: okuyucuların kafasında gerçekleşir. Hermann okuyucularına hazır çözümler sunmadığı için Alman edebiyat sahnesinde olağanüstü bir yetenek olmaya devam ediyor. Nathalie Schwering
En sevdiğim cümle: "O [Conrad], düşünceli bir şekilde, bilirsin, yenilmez olduğumu düşündüğümü söyledi." (S. 73)
Kitabın özellikle uygun olduğu şey için: Hikâye anlatıcısı Alice, okuyucuyu düşüncesine, yansımayı uyararak getirir.
Ölmek ve onunla nasıl yüzleşmek hakkında - Okuyucu Carmen Jäger tarafından
"Üzgün ve aynı zamanda güzel"
Judith Hermann'ın "Alice" in içinde ölmek ve onunla nasıl karşılaşılabileceği hakkında. Aynı zamanda hem üzücü hem de güzel olan Judith Herman beş kısa öyküde birisi yürürken veya çıkarken nasıl görünebileceğini anlatıyor.
İlk hikayede, Alice bir kadına eşlik ederkocasından ne zaman öldüğünü gerçekten bilmiyor. Adam Alice'in eski bir ilişkisi ve ölümcül hasta. Saçma bir durum. Daha önce hiç tanışmayan iki kadın, ölümünü birlikte bekliyorlar. Bir tür uyuşukluk sakinleşmesi, bir dünyanın tekrar kapanmasını ve birisinin hayata dönmesini beklemekten sonra gelir.
İkinci hikayede, Alice şans eseri ölüyor gibi görünüyor. İtalya'da arkadaşlarıyla birlikte bir eve davet edildi. Ev sahibi, yaşlı bir beyefendi hasta, ateşli, fena değil. Ertesi gün, eşi eşliğinde kliniğe gidiyor. Orada kalıyor. Ertesi gün herkes kliniğe gidiyor ve Alice yine yaşlı beyle konuşuyor, yakın görünüyorlar. İşte işi, onunla en son konuşan kişi.
Üçüncü hikaye, birisinin yakında ayrılması gerektiğini bildiklerinde, bir çiftin onunla nasıl başa çıkacağıyla ilgilidir. Alice ikisine su ve sigara gibi temel unsurları sağlar. Her şeyden önce dışarıdan bir gözlemci. Yakın zamandaki samimi durumlara katılmak, Alice'in gözlerini kendi savunmasızlığına ve onun ilişkisine bırakıyor.
Dördüncü hikaye, Alice'in tanımadığı biri. Amcası doğmadan öldü. Ancak ölümünün hayatı üzerinde etkisi oldu. Bir zamanlar sahip olduğu bazı eşyaları var. Bu hikaye, birileri öldüğünde, geride her zaman bir şey kaldığını gösteriyor. Her yaşamın diğerleri için sonuçları vardır, düşünceleri ve hatta tüm yaşamlarını etkiler.
Son hikaye, vefat eden bir kişinin eşyalarını temizlemekle ilgili. Burada Alice'li adam gitti ve kıyafetlerini çıkardı.Bir giysinin ona bağlı bir hikayesi varmış gibi, ortak yaşamlarından küçük deneyimlermiş gibi. Kocasının nerede olduğu sorulursa, Alice öldüğüne cevap veremez, o uzakta. Carmen avcısı
En sevdiğim cümle: Lotte (ikinci hikayeden ölen yaşlı beyefendinin karısı), Alice biliyordu ki, Conrad'ın yaşamı boyunca, bir el yazısı ile kesin bir cümle yazdığı kapının yanına küçük bir kağıt parçası asmıştı: hadi tekrar.
Özellikle "roman" için uygun olan roman budur ve bu cümle hakkında gülümseyebilen herkes için uygundur.
Ölümde Varyasyonlar - Okuyucu Sabine Review
"Judith Hermann'ın dili büyüledi"
Kolay bir konu değil: Judith Hermann'ın üçüncü anlatım hacmindeki beş hikaye tamamen ölmekle ilgili. Erkekler her zaman kayboluyor - ada göre - ve bununla başa çıkmak zorunda olan kadınlar her zaman.
Alice, referansları her zaman açıklanmayan değişen figürler arasında, birisinin varlığını bıraktığı tüm deneyimlerin anlatımlarında merkezi bir figür olarak ortaya çıkar., kederli, ani, düşünceli, kendinden seçilmiş. İlk başta bu sahnelerde marjinal bir pozisyon işgal etme eğilimindeyken, anayasasının nihai anlatısı eşinin ölümüdür.
Judith Hermann'ın dilsel tarzı, önceki çalışmalarında olduğu gibi, kabataslak, çok yönlü bir şekilde büyüleyicisadece çok fazla şey ifade eden, genellikle çok az çapraz yönelim sunan, okuyucuyu ilişkisel, mevcut bir algıya zorlar.
Özellikle yakın tarihte, eksik olanın felaket yakınlığına ikna etmek, sunulanİkna etmek de, herşeyin gündelik hayatın görünüşte el değmemiş bir dünyasında elden çıktığı zaman paralelliktir.
Bana göre dördüncü anlatının yapay bir şeyi var.: Motifler, referanslar ve motifler artık tüm melankolik mesafelere rağmen burada gerçekten açılmıyor ve sonuçta Alice'in hayatındaki erkek ölümlerinin yan yana gelmesi, amaçlanmamış bir saçmalık izlenimi yaratma riskini taşıyor. Sabine Hermann
Kitabın özellikle nelere borçlu olduğu: Sakin bir tatil okuması yok, birisinin maruz kalabileceği tüm kaba ve garip şeyler için bir dil bulmaya teşvik eden herkes için uygun.
En sevdiğim ifade: "Büyük haça baktı ve bir anlığına her şeyin anlamını kaybedeceği hissine kapıldı." (Sayfa 111)
Her son yeni bir başlangıçtır - Okuyucu Heike Metzger tarafından
"Bu özel kitabı çok okurlarım dilerim."
Son eseri "Alice" adlı eserinde Judith Hermann, ölüm ve ölüm hakkında beş hikaye anlatıyor. Bunlar, şikayet edilmek üzere sadece insani kayıpları olan Alice karakteri ile bağlantılıdır. Beş kez ona elveda demesi gerekiyor, ama yüreğinde - ve özellikle son bölümde açıkça ortaya çıkıyor - hepsi yerlerini koruyorlar.
Yazarın, bu üzücü konuyu ne kadar gerçek, ancak sıcak yürekli ve insancıllıkla ele alması hayranlık uyandırıcıdır. Neredeyse minimalist bir şekilde, duygusallık ve lakrimal bezler üzerindeki baskıdan uzak olan kaderleri ve deneyimleri anlatıyor. Judith Hermann'ın açık ve anlaşılır dilinden etkilendim. Hiçbir kelime çok fazla değil ve yanlış yerde kimse yok. Beni okuyucu olarak bırakan ama kendi düşünceleriniz için hala yeterli alan bırakan oldukça derin bir atmosfer yaratıyor.
"Alice" sessiz, düşünceli saatler için bir kitaptır ve bu kitap hakkında tam olarak sevdiğim şey bu. Zamansız, sessiz, yatıştırıcı ve olağanüstü. Bu özel kitabı birçok okuyucuya diliyorum ve memnuniyetle başkalarına tavsiye ederim. Heike Kasap
En sevdiğim cümle: "Shrill sesler, kahkahalar ve çocukların şarapları ... uykuya dalmak, Raymond'ın öldüğünü unutmak, artık varolmadığını unutmak, yorucu, suskun, korkunç düşüncesinin kolay olmasına izin verdi, izin verdi oluyor. " (Sayfa 169)
Judith Hermann ile yüzmeyi öğrenin - Okuyucu Diana Krebs tarafından İnceleme
"Judith Hermann'ın en güçlü kitabı"
"Alice" ölmekle ilgili bir kitaptır. Merkezde Alice, yakınlarda yaşayan insanların vedalarıyla uğraşması gereken beş öykü var. Judith Hermann ayrıca üçüncü kitabında yer alan çıplak olarak dalmamıza izin veriyor. Bu ölmek gibi bir konuda her zaman hoş olmaz. Yazar bize geçmişe kısa geri dönüşlerle ara vermemizi sağlar. Alice'in hikayelerdeki insanlarla nasıl bir ilgisi olduğu hakkında hiçbir şey öğrenmiyoruz. Veya Alice'in kim olduğunu bile. Fakat geçmiş hakkında daha fazla bilgi, Alice'in maruz kaldığı finaldeki bir şeyi değiştirir mi? Temel olarak, sadece dikkat dağıtır.
Judith Hermann, Alice'in dramasını açıklamaz, çok fazla bir kelime kaybetmez. Yazar, olayları alt başlıklara indirmiş gibi. Ancak güçleri muazzam.Bu, kesinlikle, Hermann'a egemen olan türün gücüdür: Ayık olmasına rağmen, engellenmemiş dil, hikayelerini bazı güçlü romanların başa çıkamayacaklarından daha fazla izlenim bırakıyor. Her durumda, "Alice" Judith Hermann'ın en güçlü kitabıdır. Diana Krebs
Kitabın özellikle neye uyduğu: "Alice" yaşamın ölümün önemli bir yönünü vurgular. Bu konuya değişmeden yaklaşmak istiyorsanız, bu kitap için ulaşacaksınız.
En sevdiğim cümle: "Alice, ayaklarının altındaki yeri terk etti, daldı ve yüzdü." (S. 95)