Prav.Ioann Kronstadt
İç savaş, bir ülkenin başına gelebilecek en kötü şeydir. Bugün bunu, Arap yay ülkeleri - Suriye, Libya ve yine de yanan Mısır ülkelerinde görüyoruz. Bu ülkelerden en az birinin nükleer olması durumunda, bu çatışmaların nasıl olacağını hayal edin silâh... korkutucu. Ama bir zamanlar bizimle değildi. Nükleer kalkan çok önemli bir koruyucu ve psikolojik işlev gerçekleştirir - yabancı birliklerin kendi topraklarına ayak basmasına izin vermez. Bu yüzden, biz sahip olmadığımızda ve ülke fratricidal savaşın derinliklerine düştüğünde, “müttefiklerimiz” bundan faydalanmak için hızlı davrandılar.
Bu yaz, Arkhangelsk bölgesindeki Pinezhsky semtindeki Sura köyü olan ve Kronstadt'ın kutsal hakimi John'un anavatanındaki Rus kuzeyinin dış cephesini ziyaret etmeyi başardım. Tüm Rusya babasını sevdi ve saygınlaştı - her gün binlerce kişi Kronstadt'taki hizmetlerini ziyaret etti. Şaşırtıcı derecede titizdi ve başlamadan 10 yıllarında bile bir devrim öngördü. Ancak bir şeyi tahmin edemedi - İngilizlerin topraklarımızı istila edip kendi köylerini ele geçireceğini! Bu bana, torunun bugün Sura’da restore edilen Wonderworker Aziz Nikolaos Kilisesi’nde hizmet veren babası torun babası babası Alexei tarafından söylendi. Ve onların genel merkezi Peder Alexey'un atalarının evindeydi ve büyükannesi ona kurşun izlerini bile gösterdi - sarhoş olduktan sonra, İngilizler her yöne ateş etmeye başladı.
sofistike tarih okuyucu, cansız sarhoşluğun bir İngiliz askerinin yapabileceği bir şey olmadığını biliyor. Anglo-Boer Savaşı 1901 - 1902 sırasında toplama kamplarını icat eden İngilizlerdi. Bu deneyimi, Rusya’nın 1918’e yaptığı müdahalede tekrar ettikleri, “ölüm adası” olarak adlandırılan Arkhangelsk yakınlarındaki Mudyug adasında Ruslar için bir toplama kampı oluşturmaları şaşırtıcı değil.
Bugün ne İngilizler ne de Amerikalılar, 1918 yılında Rusya'yı orduları ile nasıl işgal ettiklerini hatırlamaya bayılır. Ama onlara hatırlatıyoruz, çok basit.
İlginç bir şey, ülkedeki iki farklı kampta bir iç savaşın patlak vermesidir - bugün Suriye'deki Amerikalılar gibi İngilizler, fratrik bir savaşta uluyan kamplardan birini derhal “desteklemeye” çalışmaktadır. Dahası, bugün, zaten söyledikleri gibi, tam olarak ne için savaşan bir davulda olduklarını çok iyi anlıyoruz. Önemli olan, İngiliz İmparatorluğu'nun değişmez çıkarlarıdır.
Bu da 1918'ta oldu. Çatışmanın bir tarafına yardım etmek için nasıl yelken açacağım. Nasıl yardımcı oldular? Şüphelilerin yuvalarının çatışmanın ikinci tarafı ile ilişki kurduğu bir toplama kampı kurdular.
Her şey Mart ayında İngilizlerin, 1918’in Murmansk’ta beş bin askerini indirmesiyle başladı. "Askeri malların depolarını Almanlardan koruma ihtiyacı" bahanesiyle.
Her zamanki gibi, Birinci Dünya Rus Ordusu yabancı bir ülkedeki müttefikleri için savaştı ve binlerce askerinin hayatını verdi (çoğu Fransa için düşmüş olan Fransız General Nivelle ve Fransız birliklerimizin katliamını hatırlayalım). Ancak Rusya'da, İngiliz özel hizmetlerinin temsilcileri olmadan, bir devrim “gerçekleşti” olduğunda, İtilaf birlikleri, bir bahanenin altında bir vicdan pişmanlığı olmadan, egemen bir devletin topraklarını istila etti.
Mudyug'deki kampın kendisi, V.I. Ignatiev (Bely Sever. Arkhangelsk, 4. T.1993) tarafından “İç Savaşın 1 yıllarının bazı gerçekleri ve sonuçları” kitabında yazılmıştır:
“İç savaş sırasında, ilk toplama kampları 1918'ta İngilizler tarafından Mudyug Adası'nda ve Iokanga Koyu'nda yaratıldı. Komünistlere sempati duyduğundan şüphelenildiler. Kuzey Bölgesinin yıkılmasından sonra Iokangovskiy Sovdep tarafından yapılan bir çalışma, Iokangi'nin zindanlarında bulunan 1200 mahkumlarının, sadece 20 halkının Komünist Partiye ait olduğunu, geri kalanının partizan olmadığını gösterdi. Bu 1200 insanlarından 23 insan vuruldu, 310 azarlama ve tifodan öldü ve sadece 100 insan az çok sağlıklı kaldı. ”
İngilizlerin, eski bir müttefiki toprağı üzerinde toplama kampları oluşturma hakkı ne oldu? Lütfen bunun sadık Anglophile Adolf Aloizovich Hitler'in taktiğine çok benzer olduğunu unutmayın.
Diyelim ki Komünistlerle mücadelede Beyaz hareketine gerçekten "yardım etmek" istediklerini varsayalım. Ama öyleyse neden, ABD’nin “Pages of Life” adlı makalesinde yazdığı gibi. Krivenko (Yeni Dünya dergisi. 1967., No. 11), mahkumların İngiltere'ye mi katıldılar? Alıntı yapıyorum:
“Sadece Rusya topraklarında değil, İngilizler toplama kampları düzenledi. Böylece, Eylül ayında, 1919 47, bir İngiliz gemisine yüklendi, İngiltere'ye götürüldü ve Wheatley Bay toplama kampına yerleştirildi. ”
Yani onlar ve evde Rus mahkumlar için toplama kampları vardı! Tamam, çünkü tüm bunlar Başbakan David Lloyd George ve Kral George V'in bilgisiyle oldu. Aksi takdirde olamazdı.
"Yardım etmek" istediler, konuşmak mı? Tabii ki, çok yardımcı oldu. Sonuçta, bilindiği gibi, Beyazlar hükümeti, yani, Rus ordusunun baş komutanı Baron Wrangel (bu arada, Çarın ihaneti tarafından lekelenmeyen tek kişi), Ağustos 1920 'de tanınan Entente. beyaz birliklerin Kırım'dan ayrılmasından iki ay önce. Her şeyin önceden belirlenmiş olduğunu düşünün.
Daha sonra olanları hatırlıyoruz - aslında aynı toplama kampları, ancak beyazlar için, Lemnos adasında.
Bununla ilgili daha fazla bilgiyi “İngilizlerin ve Fransızların Beyaz Hareketi nasıl tahrip ettiğini” yazabilirsiniz.
Evet, en önemli şey İngilizlerin Murmansk'tan 1920'e tahliye edilmeleridir. Bazı nedenlerden dolayı cephaneleri terketmediler ve “müttefiklerini” yemeklerini bırakıp boğdular! Bu, aslında, “dost” gücün bir başka asalet eylemidir.
Sovyet yıllarında, “Sovyet Kuzeyine dış müdahale” olarak adlandırılan 1939'ta yayımlanan başka ilginç bir kitap var. 1918 - 1920. ”
İşte İngilizlerin müdahalesinin sonuçlarından bir alıntı:
“Müdahale sırasında, yaklaşık 52 bin kişi Arkhangelsk hapishanelerinden geçti - Arkhangelsk eyaletindeki toplam nüfusun yüzde 11'i. Mudyug adasındaki mahk prisonm hapishanesinde, haklı olarak adlandırdıkları “ölüm adası”, 200'ten daha çok insanın vurulduğu ve hastalıklarından öldüğü binden fazla kişinin “ziyaret edilmesi”. Başka bir hükümlü hapishanesinde - Iokange'da - ondan 1200'ten fazla siyasi mahkum vardı.
300'ten fazla insan tsyngi, tifustan öldü ve Beyaz Muhafız uygulayıcıları tarafından acımasızca öldürüldü.
Toplamda, “istatistiklere” göre, beyazlar askeri saha mahkemelerinin 4000 işçilerine verilen cezalarına göre vuruldu. Ve ne kadarı yargısız vuruldu - bu bilinmemektedir, çünkü bu durumlarda istatistik tutulmamıştır.
Kuzey Sovyet ekonomisi yere tahrip edildi. Anglo-Fransız emperyalizminin - hatta 1920 Ocak ayında Zemstvo Meclisi'nde bir araya gelen Sosyal Devrimciler, Menşevikler bile olsa, Kuzey'in politik ve ekonomik durumunun bu özelliğini verdi: “Endüstriler (zanaatkar, tuz, balık avlama) sanayi hayatı düştü. Arazi sorunu çözülmedi, yemek konusu korkunç bir durumda. Yüklü rasyon eksikliği, her yerde acı verici ve akut bir şekilde etki eder. Tohumlar yenilir ve alan yeni ekim alanıyla tehdit eder. Askerlik (at çizilmiş, vb.) Tarımda son derece keskin bir şekilde yansıtılmaktadır ve zorunlu et ve saman arzı, tarımın temellerini baltalayan bir darbedir. Yollar yoksul durumda, halk eğitimi yok, çünkü okullar askeri birimler tarafından işgal edildi ya da tamirat yapılmadığı için tahrip edildi. Genel bir hayır kurumu yok. ”*
(* Ocak 21, 1920 dergisinin “Kuzey'in Canlanması” gazetesinde yayınlanan Arkhangelsk İlçesi Zemsky Meclisi kararından).
1928'te, Mudyug Adası'nda Yabancı Müdahale Mağdurlarına yönelik 17,5 metre yüksekliğindeki bir anıt dikildi:
Bugün, eski İngiliz toplama kampının topraklarında, yabancı müdahalenin mağdurlarının anısına bir müze kuruldu.
Özetle, şunu söyleyeceğim.
Tarih, ülkemizin hiçbir yerinde asla İngilizlerin bize “müttefik” olmadığını öğretir. İhanet, aldatma ve aldatma, yardım karşılığında aldığımız tek şey.
Bir ülkenin jeopolitiği, coğrafi konumundan kaynaklanmaktadır.
Jeopolitik inceliklerini mükemmel anlayan Napolyon, “Coğrafya bir cümledir” dedi.
İskender III, “Rusya'nın sadece iki müttefiki var - ordu ve filo,” dedi ve Çar avlanırken tüm Avrupa bekleyebilirdi.
Şükürler olsun ki, son 50 yıl boyunca nükleer kalkanın güvenli bir şekilde korunması altındayız ve NATO generallerinin müdahalesi ancak hayal edebiliyor.
Dış politikadaki diğer tüm konularda, sadece kendi ülkemizin pragmatik çıkarlarına rehberlik etmeliyiz.
Ve hiçbir şekilde geçmişin hatalarını tekrar etmeyin. Ne de olsa, nükleer bir kalkanla, aslında, jeopolitik "müttefiklerimizin" ülkeyi yıkmalarının tek yolu halkı tekrar iç savaşa teşvik etmektir.