1930'larda, Sovyetler Birliği'nde çeşitli amaçlar için kendinden tahrikli topçu binekleri yaratma girişimleri yapıldı, bir dizi numune hizmete alındı ve küçük bir seride üretildi.
SU-12 kendinden hareketli platform
İlk Sovyet seri motorlu silah, ilk kez 12'te askeri geçit töreninde gösterilen SU-1934 idi. Makine, modifiye edilmiş 76,2 mm alay topu ile donatıldı. 1927, bir kaide üzerine monte edilmiş. Şasi başlangıçta iki akslı üç akslı Amerikan kamyon Moreland TX6 ve 1935'ten beri yerli GAZ-AAA tarafından kullanıldı.
Silahların kamyon platformuna montajı, hızlı ve ucuz bir şekilde kendinden tahrikli silahlar oluşturmayı mümkün kıldı. İlk SU-12'lerde hiçbir zırh koruması yoktu, ancak seri üretimin başlamasından kısa bir süre sonra, mürettebatı mermilerden ve hafif parçalardan korumak için 4 mm'lik bir çelik kalkan kuruldu. Silahın mühimmatı 36 şarapnel ve parçalanma el bombalarıydı, orijinal olarak zırh delici mermiler yoktu. Atış Hızı: 10-12 rds / dk.
Bir silahtan SU-12 ateşlerinin hesaplanması
Bombardıman sektörü 270 ° idi, silahlardan ateş hem geriye hem de gemiye ateşlenebilirdi. Teorik olarak, hareket halindeyken ateş etmek mümkün oldu, ancak atışların doğruluğu keskin bir şekilde düştü ve "kendinden tahrikli kargo" nun hesaplanması, silahı hareket ettirmek ve yönlendirmek için çok zordu. SU-12'nin karayolu üzerinde hareket halindeyken hareket kabiliyeti, 76,2 mm alay bağlantılı atlı silahlardan çok daha yüksekti, ancak kargo şasisine topçu montajı en iyi çözüm değildi. Üç akslı kamyon sadece iyi yollarda güvenle hareket edebiliyordu ve yumuşak topraklarda kros kabiliyeti açısından at arabalarına göre çok daha düşüktü. SU-12'nin yüksek silueti göz önüne alındığında, kısmen bir zırh kalkanı tarafından kapsanan topçu hesaplamasının kırılganlığı, doğrudan ateş açarken çok harikaydı. Bu bağlamda, paletli şasi üzerinde kendinden tahrikli silahlar üretilmesine karar verildi. Son arabalar 1936'da müşteriye teslim edildi, toplam 99 adet kendinden tahrikli silah SU-12 üretildi.
1920'lerde ve 1930'larda, kamyonlara dayalı kendinden tahrikli silahların yaratılması dünya çapında bir trenddi ve SSCB'deki bu deneyim yararlı oldu. Kundağı motorlu topçu tesislerinin işletilmesi SU-12, bir kamyon şasisine doğrudan ateş için tasarlanmış bir tabancanın yerleştirilmesinin çıkmaz bir çözüm olduğunu göstermiştir.
Kendinden itmeli topçu kurulumu SU-5-2
1935-1936 döneminde Leningrad Deneysel Mühendislik Tesisi No. 185 hafif bir şasi üzerine 31 kendinden tahrikli topçu dağı SU-5-2 inşa etti tanka T-26. SPG SU-5-2 122 mm obüs moduyla silahlandırıldı. 1910/1930 Yatay işaretleme açıları 30 ° ve dikey açılar 0 ila + 60 ° arasındadır. Parçalanma kabuğunun maksimum başlangıç hızı 335 m / s, maksimum ateşleme aralığı 7680 m'dir ve ateş hızı 5 rds / dakikadır. Taşınan mühimmat: 4 mermi ve 6 yük.
SU-5-2 Habarovsk'taki geçit töreninde
Topun hesaplanması ön ve kısmen yanlarda zırhla kaplandı. Ön zırhın kalınlığı 15 mm, yanlar ve kıç - 10 mm idi. Boş ağırlık ve SU-5-2'nin hareketliliği, T-26'nın geç modifikasyonları seviyesindeydi.
Kendinden tahrikli silahlar SU-12 ve SU-5-2'nin piyadeye doğrudan ateş desteği sağlaması amaçlandığı ve tank karşıtı yeteneklerinin çok mütevazı olduğu anlaşılmalıdır. Donuk başlı 76 mm zırh delici mermi BR-350A'nın başlangıç hızı 370 m / s idi ve normal 500 metre aralığında 30 mm zırhına nüfuz edebildi, bu da sadece hafif tanklar ve zırhlı araçlarla savaşmasına izin verdi. 122 mm obüsün mühimmatında zırh delici mermiler yoktu, ancak 1941'de, 53 kg TNT içeren 462 kg ağırlığındaki 21,76-OF-3,67 yüksek patlayıcı parçalama mermisinin doğrudan bir isabet durumunda herhangi bir Alman tankını imha etmesi veya kalıcı olarak devre dışı bırakması garanti edildi. . Kabuk patladığında, 20-2 metrelik bir mesafede 3 mm kalınlığa kadar zırha nüfuz edebilecek ağır parçalar oluştu. Bununla birlikte, doğrudan atış menzili, nispeten düşük atış hızı ve mütevazı mühimmat nedeniyle, kendinden tahrikli silahların SU-5-2 hesaplanması, düşman tanklarıyla doğrudan 300 m mesafeden pusuya düştüğünde doğrudan çarpışmada başarı bekleyebilirdi. SU-12-5 savaşın ilk döneminde kayboldu ve küçük sayıları ve düşük savaş özellikleri nedeniyle düşmanlıkların seyrini etkilemedi.
KV-2 ağır saldırı tankı
Karelian Isthmus'ta tank kullanma deneyimine dayanarak, Şubat 1940'ta KV-2 ağır saldırı tankı Kızıl Ordu tarafından kabul edildi. Resmi olarak, bu makine, dönen bir kulenin varlığı nedeniyle, tanklara aitti, ancak birçok işarete göre aslında kendinden tahrikli silahlardır.
HF-2
KV-2'nin ön ve yan zırhının kalınlığı 75 mm ve topun zırh maskesinin kalınlığı 110 mm idi. Bu onu 37-50 mm tanksavar toplarına karşı daha az savunmasız bıraktı. Bununla birlikte, yüksek güvenlik genellikle düşük teknik güvenilirlik ve zayıf arazi açıklığı nedeniyle amortismana tabi tutulmuştur. V-2K 500 hp dizel motor gücüyle Otoyoldaki testler sırasında 52 tonluk araç 34 km / s hıza çıkabildi. Yürüyüşte, iyi bir yol boyunca hareket hızı 20 km / s'yi aşmadı. Engebeli arazide, tank 5-7 km / s yaya hızında hareket etti. KV-2'nin yumuşak topraklara nüfuz etmesi çok iyi değildi ve bir tankın çamurda sıkışması kolay değildi, bu yüzden rotayı dikkatlice seçmek gerekiyordu. Ayrıca, her köprü KV-2'ye dayanamadı.
KV-2, 152 mm tank obüs modu ile silahlandırıldı. 1938-40 (M-10T). Silahın dikey yönlendirme açıları vardı: to3 ila + 18 °. Kule hareketsiz kaldığında, obüs, kendinden tahrikli silahlar için tipik olan küçük bir yatay hedefleme sektöründe indüklenebilir. Mühimmat 36 mermi ayrı mermi yüklemesi idi. Nişan arındırma ile pratik atış hızı - 1-1,5 rds / dak.
22 Haziran 1941 itibariyle, KV-2 mühimmatında yaklaşık 530 kg TNT içeren 40 kg ağırlığında sadece HE-6 yüksek patlayıcı parçalanma bombaları vardı. Dövüş sırasında, atış için standart mühimmat ile insanlığın imkansızlığı nedeniyle, çekilen M-10 obüsünün tüm mermileri kullanıldı. Beton delici mermiler, dökme demir parçalama obüs el bombaları, yangın çıkarıcı mermiler ve hatta grev yapılan şarapnel mermileri kullandılar. 152 mm'lik bir merminin doğrudan vurulması, herhangi bir Alman tankını yok etmek veya devre dışı bırakmak için garanti edildi. Güçlü parçalanma ve yüksek patlayıcı parçalanma mermilerinin yakın patlamaları da zırhlı araçlar için ciddi bir tehlike oluşturuyordu.
Mermilerin yüksek yıkıcı gücüne rağmen, pratikte, KV-2 etkili bir tanksavar kendinden tahrikli silah olduğunu kanıtlamadı. M-10T silahının, savaş alanındaki etkinliğini devalüe eden bir dizi eksikliği vardı. Düşmanın sabit atış noktalarına ve tahkimatlarına ateş ederken, düşük atış hızı belirleyici değildi, ancak hızla hareket eden düşman tanklarıyla savaşmak için daha yüksek bir atış hızı gerekiyordu.
Kulenin dengesizliği nedeniyle, standart elektrikli tahrik kuleyi yatay düzlemde çok yavaş döndürdü. Tankın küçük bir eğim açısıyla bile, kuleyi döndürmek çoğu zaman imkansızdı. Aşırı geri tepme nedeniyle, sadece tank tamamen durduğunda bir silah ateş etmek mümkün oldu. Hareket halindeyken ateş ederken, kulenin ve motor iletim grubunun dönüş mekanizmasının başarısız olma olasılığı yüksekti ve bu, tam şarjlı çekimin M-10T tankından kategorik olarak yasaklanmış olmasına rağmen. Doğal olarak, maksimum başlangıç hızını elde edememe doğrudan atış menzilini azaltmıştır. Tüm bunlara bağlı olarak, saldırgan askeri operasyonlar ve düşman tahkimatlarının imhası için tasarlanan makinenin muharebe etkinliği, birkaç yüz metrelik bir mesafeden doğrudan ateş yakarken yüksek değildi.
Görünüşe göre, KV-2'nin ana kısmı düşman ateşi nedeniyle değil, yakıt, motor arızaları, şanzıman ve şasi eksikliği nedeniyle kaybedildi. Çamurda sıkışmış bir sürü araba, arazide çekebilecek hiçbir traktör bulunmaması nedeniyle terk edildi. Savaşın başlamasından kısa bir süre sonra, KV-2'nin üretimi kısıtlandı. Toplamda, Ocak 1940'tan Temmuz 1941'e kadar LKZ'de 204 otomobil üretildi.
T-26 hafif tankının şasisinde doğaçlama kendinden tahrikli silahlar
Bu nedenle, 22 Haziran 1941'de Kızıl Ordu'da, oldukça büyük bir zırhlı araç filosuna rağmen, savaşın ilk döneminde çok yararlı olabilecek özel bir anti-tank kendinden tahrikli silah bulunmadığı söylenebilir. Hafif tanklar T-26'nın erken serbest bırakılması şasisinde bir hafif tank avcısı hızla oluşturulabilir. Savaş öncesi dönemde birliklerde onarım gerektiren bu tür makinelerin önemli bir kısmı bulunuyordu. Saf makineli tüfek silahlarıyla veya kulelerden birinde 37 mm'lik bir topla umutsuzca eskimiş ikiz taret tanklarının tanksavar kendinden tahrikli silahlarını değiştirmek mantıklı görünüyordu. T-26 temelinde oluşturulan kendinden tahrikli silahlar, en az 76,2 ortasına kadar bu tür kendinden tahrikli bir silah yapacak 1942 mm'lik bir bölüm veya uçaksavar topu ile donatılabilir. Kurşun geçirmez zırhlı tank avcısının, düşman tanklarıyla kafa kafaya çarpışmaya yönelik olmadığı açıktır, ancak pusu operasyonlarında oldukça etkili olabilir. Her halükarda, 13-15 mm kalınlığındaki zırh, mürettebata mermi ve parçalardan koruma sağladı ve kendinden tahrikli silahın hareket kabiliyeti, çekişli tanksavar ve 45-76,2 mm kalibrelik bölümlü silahlardan daha yüksekti.
T-26'ya dayanan tank avcısının alaka düzeyi, 1941 yaz ve sonbaharında, tarete veya silahlara hasar alan bir dizi hafif tankın, tank onarım atölyelerinde zırh kalkanları olan 45 mm tank karşıtı silahlarla donatılmış olmasıyla doğrulandı. Doğaçlama kendinden tahrikli silahlar, ateş gücü açısından 26 mm'lik bir topla T-45 tanklarını aşmadı, mürettebat korumasında daha düşüktü. Ancak bu tür araçların avantajı savaş alanını daha iyi görüyordu ve savaşın ilk aylarındaki felaket kayıpları koşullarında, savaşa hazır zırhlı araçlar altın ağırlığına değdi. Düzgün kullanım taktikleri ile, 1941'de bu tür kendinden tahrikli silahlar düşman tanklarıyla oldukça başarılı bir şekilde başa çıkabilir.
Ağustos 1941'den Şubat 1942'ye kadar olan fabrikada onlara. Kirov, Leningrad'da hasarlı T-26 tanklarının şasisini kullanarak, toplamda 17 adet olmak üzere iki adet kendinden tahrikli silah üretti. 76 mm alay topu ile donatılmış kendinden tahrikli silahlar. 1927. Silahın dairesel bir bombardımanı vardı, öndeki hesaplama zırhlı bir kalkanla kaplanmıştı. Silahın yanlarında iki adet 7,62 mm'lik makineli tüfek DT-29 için boşluklar vardı.
Kirov tesisinde kendinden tahrikli silahlar SU-76P üretimi
Dönüştürme sürecinde taret kutusu kesildi. Dövüş bölmesinin yerine, 76 mm'lik topun dönen kısmının bordür taşıyla platform için bir destek görevi gören kutu şeklinde bir kiriş kuruldu. Altındaki kabuk mahzenine erişmek için platform döşemesinde iki kapak patladı. 1942'de piyasaya sürülen otomobillerin yanlarında da zırh koruması vardı.
Farklı kaynaklarda, kendinden tahrikli silahlar farklı şekilde atandı: T-26-SU, SU-26, ancak çoğu zaman SU-76P. Alay tabancasının düşük balistik özellikleri nedeniyle, bu kendinden tahrikli silahların tanksavar potansiyeli çok zayıftı. Bunlar genellikle tankların ve piyadelerin topçu desteği için kullanılıyordu.
76'de inşa edilen SU-1941P, 122., 123, 124. ve 125. tank tugaylarına ve 1942'nin üretimine 220. tank tugayında geldi. Tipik olarak, kendinden tahrikli dört top kendinden tahrikli bir topçu bataryasına indirgendi. Abluka kopana kadar en az bir SU-76P hayatta kaldı.
Anti-tank kendinden tahrikli silahlar ZIS-30
Kızıl Ordu tarafından benimsenen ilk anti-tank kundağı motorlu topçu sistemi, 30 mm'lik bir anti-tank silah modu ile donatılmış ZIS-57'du. 1941 1941 standartlarına göre, bu silah çok güçlüydü ve savaşın ilk döneminde gerçek atış mesafelerinde herhangi bir Alman tankının ön zırhını deldi. Çoğu zaman, 57 mm'lik bir tanksavar topu modu. 1941'e ZIS-2 denir, ancak bu tamamen doğru değildir. Üretimi 2'te başlayan PTO ZIS-1943'den 57 mm'lik top modu. 1941, genel olarak tasarım aynı olmasına rağmen, birkaç ayrıntıyla ayırt edildi.
ZIS-30 savaş konumunda
Kendinden tahrikli silah ZIS-30, savaş ve operasyonel performansı etkileyen aceleyle yaratılan bir ersatz savaş dönemiydi. Minimum tasarım değişiklikleri sayesinde, 20 mm tanksavar topunun sallanan kısmı, T-57 Komsomolets hafif traktörün gövdesinin orta üst kısmına monte edildi. Dikey ilerletme açıları -5 ila + 25 ° arasında ve yatay olarak 30 ° sektöründe değişiyordu. Pratik atış hızı 20 rds / dk'ya ulaştı. Hesaplamanın rahatlığı için, çalışma platformunun alanını artıran menteşeli paneller vardı. Mermi ve parçalardan savaşta 5 kişinin hesaplanması sadece bir silah kalkanı ile korunuyordu. Silahtan ateş ancak bir yerden yapılabilirdi. Yüksek ağırlık merkezi ve güçlü geri tepme nedeniyle, makinenin arka tarafında bulunan pervanelerin devrilmemesi için eğilmesi gerekiyordu. Teknenin ön kısmında kendini savunma için Komsomolets traktöründen miras alınan 7,62 mm'lik makineli tüfek DT-29 vardı.
T-20 Komsomolets traktörün gövdesinin ön zırhının kalınlığı 10 mm, yanlar ve kıç 7 mm idi. Savaş pozisyonundaki ZIS-30'un kütlesi 4 tondan biraz fazlaydı, 50 beygir gücünde karbüratörlü motor karayolu üzerindeki arabayı 50 km / sa hızlandırabilir. Yürüyüş hızı - 30 km / s'den fazla değil.
ZIS-30'un seri üretimi Eylül 1941'de Gorky Topçu Fabrikası No. 92'de başladı. Arşiv verilerine göre, 101 mm'lik bir top ile 57 tank avcısı inşa edildi. Bu araçlar, Batı ve Güney-Batı cephelerindeki tank tugaylarında (toplam 16 tank tugayı) tanksavar pillerle donatıldı. Bununla birlikte, ZIS-30 diğer bölümlerde de mevcuttu. Örneğin, 1941 sonbaharında, kendinden tahrikli dört silah 38. ayrı motosiklet alayına girdi.
ZIS-30'un üretimi uzun sürmedi ve Ekim 1941'in başında tamamlandı. Resmi versiyona göre, bu Komsomolets traktörlerinin eksikliğinden kaynaklanıyordu, ancak buna rağmen, hafif tankların şasisine tanksavar sistemlerde çok etkili olan 57 mm'lik toplar koymak mümkün oldu. 57 mm'lik tank avcısının yapımını kısıtlamanın en olası nedeni, büyük olasılıkla silah fıçılarının üretilmesindeki zorluktu. Gövde imalatındaki kusurların yüzdesi aşırı büyüktü, bu da savaş zamanında tamamen kabul edilemezdi. Bu, 57 mm tanksavar toplarının “aşırı kapasitesi” değil, 1941'deki önemsiz üretim hacimlerini ve müteakip seri yapının reddini açıklıyor. Tesis personeli No. 92 ve V. G. Grabin'in kendisi, 57 mm'lik bir top modunun tasarımına dayanarak. 1941'de, yaygın olarak ZIS-76 olarak bilinen 3 mm bölümlü tabancanın üretimini kurmak daha kolay oldu. 76 modelinin 1942 mm bölümlü topunun (ZIS-3) yaratılış sırasında oldukça kabul edilebilir bir zırh nüfuzu vardı ve çok daha güçlü bir yüksek patlayıcı parçalanma kabuğuna sahipti. Bu silah yaygındı ve birlikler arasında popülerdi. ZIS-3 sadece bölüm topçularında hizmet vermiyordu, özel olarak değiştirilmiş silahlar savaş tankları birimlerinin hizmetine girdi ve kendinden tahrikli top takmalarına monte edildi. ZIS-57 adı altında bazı tasarım değişiklikleri yaptıktan sonra 2 mm tanksavar silahının üretimi 1943'te yeniden başladı. Bu, ABD'den mükemmel makine parkını aldıktan sonra, gövdelerin üretimi ile sorunu çözmemizi sağlayan mümkün oldu.
Eksikliklere rağmen, ZIS-30 birliklerde olumlu bir değerlendirme aldı. Kundağı motorlu topların ana avantajları mükemmel zırh nüfuzu ve uzun menzilli doğrudan atıştı. 1941'in sonlarında - 1942'nin başlarında, namluyu 57 m / s başlangıç hızında bırakarak 271 kg ağırlığında 3,19 mm'lik bir BR-990 mermisi, Alman “üçlülerinin” ve “dört ayaklarının” ön zırhına 2 km mesafeye kadar nüfuz edebilir. 57 mm kendinden tahrikli silahların doğru kullanımı ile, sadece savunmada değil, aynı zamanda saldırıya eşlik eden Sovyet tanklarında da oldukça iyi olduklarını kanıtladılar. Aynı zamanda hedefleri sadece düşman zırhlı araçlar değil aynı zamanda ateş noktalarıydı.
Ancak, araba hakkında önemli iddialar vardı. 57 mm'lik topun ana sorunu geri tepme cihazıydı. Caterpillar tabanına gelince, motor burada oldukça bekleniyordu. Karlı arazi koşullarında, gücü genellikle yeterli değildi. Ek olarak, eksiklikler arasında taban şasisinin çok zayıf bir rezervasyonu ve topçu ve harç bombardımanı sırasında yüksek bir hesaplama kırılganlığı belirtildi. ZIS-30'un büyük kısmı 1942'nin ortalarında kayboldu, ancak bireysel makinelerin çalışması 1944'ün başına kadar devam etti.
Savaşın ilk döneminde askerlerimiz tank avcılarına çok ihtiyaç duysalar da, ZIS-30 1941'de seri üretim aşamasına getirilen tek Sovyet tank avcısıydı. Bir dizi tasarım bürosunda, T-76,2 hafif tankının şasisine 60 mm USV bölümlü bir silahın ve Voroshilovets ağır topçu traktörünün şasisine 85 mm 52-K uçaksavar silahının montajı üzerinde çalışmalar yapıldı. PT SAU U-20'nin T-34 orta tankının şasisi üzerinde, yukarıdan açık dönen bir üçlü tarete monte edilmiş 85 mm'lik bir top ile projesi çok umut verici görünüyordu. Ne yazık ki, bir dizi nedenden dolayı, birliklerimize sadece 85 sonbaharında oldukça etkili bir tanksavar kendinden tahrikli silah SU-1943 verildi. İkinci Dünya Savaşı sırasında kullanılan bu ve diğer Sovyet güdümlü silahlar, incelemenin ikinci bölümünde ele alınacaktır.
Devam edecek ...