İslam Felsefesi Nedir?
İslam felsefesi, İslami bir gelenekten gelmekle karakterize edilen felsefe dalıdır. İslam dünyasında geleneksel olarak kullanılan iki terim bazen felsefe olarak tercüme edilir: felsefenin yanı sıra mantık, matematik ve fiziğe de atıfta bulunan falsafa (kelimenin tam anlamıyla: “felsefe”); ve kelam (kelimenin tam anlamıyla “konuşma”). İslam teolojisinin rasyonalist bir biçimine atıfta bulunur.
Erken İslam felsefesi, İslami takvimin 2. yüzyılında (MS 9. yüzyılın başlarında) AlKindi ile başladı ve H. 6. yüzyılda (MS 12. yüzyılın sonları) İbn Rüşd (İbn Rüşd) ile sona erdi ve bu genel olarak bilinen döneme denk geldi. İslam’ın Altın Çağı. İbn Rüşd’ün ölümü, aslında, yaygın olarak İslam’ın Peripatetik okulu olarak bilinen özel bir İslam felsefesi disiplininin sonunu işaret etti ve Batılı Müslüman ülkelerde, İber ve Güney Afrika, Kuzey’de felsefi faaliyet önemli ölçüde azaldı.
İslam felsefesi Doğu Müslüman ülkelerinde, özellikle Safevi İran’ında, Osmanlı İmparatorluğu’nda ve Babür’de daha da uzun süre varlığını sürdürdü; burada birkaç felsefe ekolünün gelişmeye devam ettiği: İbn Sina, İbn Rüşd, Aydınlanma Felsefesi, Gizli Felsefe, Aşkın Teoloji ve İsfahan Felsefesi. İbn Haldun Mukaddime’sinde tarih felsefesine önemli katkılarda bulunmuştur. 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın sonlarında İslam felsefesiyle ilgilendi. 19. yüzyılın başlarında Ennahda (“Uyanış”) hareketi sırasında bu felsefe yeniden canlandırıldı.
İslam felsefesi, felsefi metinlerin Arapça’dan Latince’ye çevrilmesinin “dünyanın felsefi dallarının çoğunun dönüşümüyle sonuçlandığı” Hıristiyan Avrupa’da büyük bir etkiye sahipti ve İslam filozoflarının özellikle doğa felsefesi ve metafizik üzerinde güçlü bir etkisi vardı.
İslam felsefesi, Müslüman toplumda üretilen felsefeyi ifade eder. Birçok bilim adamı “Arap felsefesi” terimini, dini konularla ilgisi olmadığı veya yalnızca Müslümanlar tarafından yaratıldığı için tercih etmektedir.
İslam felsefesi, farklı şekillerde tanımlanabilen ve kullanılabilen genel bir terimdir. En geniş anlamıyla, evrenin yaratılışı ve Yaradan’ın iradesine ilişkin İslami metinlerden türetilen İslami dünya görüşü anlamına gelir. Bir başka anlamda İslam İmparatorluğu döneminde veya Müslüman-Arap kültürü ve İslam medeniyetinin gölgesinde gelişen düşünce ekollerinden birini ifade eder. En dar anlamıyla, Falsafa’nın, yani Neoplatonizm ve Aristotelesçilik gibi Yunan felsefi sistemlerinin etkisini yansıtan belirli düşünce okullarının bir çevirisidir.
İslam’daki birçok düşünce ekolü, felsefi araştırmanın yararlılığını veya meşruiyetini reddeder. Bazıları, insanların sınırlı bilgi ve deneyiminin gerçeğe götürebileceğine dair hiçbir kanıt olmadığını iddia etmektedir. Şunu da belirtmek gerekir ki, “hikmet” (akl) bazen İslam hukukunun bir kaynağı olarak kabul edilirken, felsefede “akıl”dan tamamen farklı bir anlama sahip olduğu ileri sürülmüştür.
Kelam
İlk tartışmalardan biri, özgür iradeyi onaylayan Kader yandaşları (قدر “Kader” anlamına gelir); ve kaderciliğe inanan Jabariler (“kuvvet”, “kısıtlama” anlamına gelen جبر) arasında çıkmıştır.
Hicri 2. yüzyılda Irak’ın Basra kentindeki ilahiyat okulunda yeni bir hareket ortaya çıktı. Basralı Hasan’ın talebesi Vasıl ibn Ata, hocasıyla büyük günah işleyen bir Müslümanın dinini bozup bozmadığı konusunda anlaşmazlığa düştüğünde gruptan ayrıldı. O, önceki mezheplerin, özellikle de Kaderîler ve Ceberîlerin radikal görüşlerini sistemleştirdi. Bu yeni okula Mu’tezile (i’tazala’dan ayrılmış) adı verildi.
Mu’tezile, İslami doktrini açıklarken katı akılcılığa yönelir. Onların girişimi, İslam’da rasyonel teolojiyi ilk izleyenlerden biriydi. Bununla birlikte, Maturidiler ve Eş’ariler gibi diğer İslam filozofları tarafından şiddetle eleştirildiler. Büyük âlim Eş’ari Fahreddin erRazi, Mutazâlîlere karşı ElMutakallimin fi ‘İlm el-Kelam kitabını yazmıştır.
İslam felsefesinde kelam daha sonraları basitçe “teoloji” anlamında kullanıldı.
Falsafa
Falsafa, “felsefe” anlamına gelen Yunanca bir alıntıdır (Yunanca telaffuz Philosophia, falsafa olur). 9. yüzyıldan itibaren, Halife el-Me’mun ve halefi sayesinde, antik Yunan felsefesi Araplara tanıtıldı ve Peripatetik okul yetenekli temsilciler bulmaya başladı. Bunlar arasında AlKindi, AlFarabi, Avicenna ve Averroes vardır. Saf Kardeşler tarafından temsil edilen bir başka eğilim, esasen Yeni-Yeni ve Yeni olan bir dünya görüşünü açıklamak için Aristoteles dilini kullandı.
Abbasi Halifeliği sırasında, bazıları Müslüman ya da gayrimüslim bir dizi düşünür ve bilgin, Yunan, Hindu ve diğer İslam öncesi bilgileri Batı Hıristiyanlığına aktarmada etkili oldular. Üç spekülatif düşünür, AlFarabi, Avicenna ve AlKindi, Aristotelesçilik ve modernizmi İslam’ın getirdiği diğer fikirlerle birleştirdi.
İslam felsefesi veya Arap felsefesi, Arap felsefesi, 9.-12. yüzyıl İslam dünyasının esas olarak Arapça yazan filozoflarının öğretileri. Bu doktrinler, Aristotelesçilik ve Yeni-Platonculuğu İslam aracılığıyla tanıtılan diğer fikirlerle birleştirir.
İslam Felsefesi Nedir?
İslam felsefesi, İslam’daki teolojik doktrinler ve hareketlerle ilişkilidir, ancak bunlardan farklıdır. Örneğin, ilk İslam filozoflarından biri olan Kindi, Mu’tezile hareketinin diyalektik teolojisinin (kelam) Yunan felsefesinin incelenmesine olan ilginin ve yatırımın çoğunu teşvik ettiği bir ortamda gelişti. zamanın teolojik tartışmalarına katılan. Bu arada Râzî, maddenin bileşimine ilişkin çalışmasında atomizm üzerine çağdaş teolojik tartışmalardan etkilenmiştir. Hıristiyanlar ve Yahudiler de İslam dünyasının felsefi hareketlerine katıldılar ve düşünce okulları dini doktrinlerden ziyade felsefi olarak bölündü.
Diğer etkili düşünürler arasında Persler el-Farabi ve İbn Sina (İbn Sīnā) ile Aristoteles yorumları hem Yahudi hem de Hıristiyan düşünürler tarafından ele alınan İspanyol İbn Rüşd (İbn Rüşd) yer alır. Araplar Endülüs İspanya’sına egemen olduğunda, Arap felsefi literatürü İbranice ve Latince’ye çevrildi. Mısır’da yaklaşık olarak aynı zamanda, felsefi gelenek Moses Maimonides ve İbn Haldun tarafından geliştirildi.
Klasik İslam felsefesinin önemi, 12. ve 13. yüzyıllarda Gazzâlî ve İbnü’l-Arabî gibi düşünürler tarafından dile getirildiği üzere tasavvuf ve İbn Teymiyye tarafından ilan edildiği şekliyle gelenekçilik lehine azaldı. Bununla birlikte, Aristotelesçiliği Latin Batı’ya yeniden sokan İslam felsefesi, ortaçağ Skolastikliğinin ve modern Avrupa felsefesinin gelişmesinde etkili olmaya devam etti.
7. yüzyılın ikinci yarısında İslam geleneğinde teolojinin başlangıcı, diğer bir dizi disiplinin -Arap filolojisi, Kur’an tefsiri, Muhammed’in söz ve fiillerinin toplanması (Hadis), hukuk ilminin- başlangıcından kolaylıkla ayırt edilemez. (fıkıh) ve tarihçilik. Bu diğer disiplinlerle birlikte, İslami teoloji, İslami vahyin gerçeklerini ve bağlamını tespit etmek ve vahiy sona erdikten ve İslam toplumu kendi yolunu çizmek zorunda kaldıktan sonra Müslümanların neye inanması ve ne yapması gerektiğine dair anlamını ve sonuçlarını anlamakla ilgilenir. .
8. yüzyılın ilk yarısında, Tanrı’nın birliği, adaleti ve diğer niteliklerine odaklanan ve insan özgürlüğü, eylemleri ve ahiretteki kaderi ile ilgili olan bir dizi soru, daha özel bir disiplinin özünü oluşturdu. İslam inancının temel meselelerinin formüle edilmesinde, tartışılmasında ve Müslüman ve gayrimüslim muhaliflere karşı savunulmasında kullanılan retorik ve diyalektik “konuşma” nedeniyle kelâm (“konuşma”) olarak adlandırıldı. Yavaş yavaş, kelam, dini inançların kurulması ve tanımlanması ile doğrudan veya dolaylı olarak ilgili tüm konuları kapsamaya başladı ve insan bilgisi ve dünyanın yapısı hakkında kendi gerekli veya faydalı sistematik rasyonel argümanlarını geliştirdi. Sonraki düşünürlerin kelamın sorunlarını felsefenin (ve tasavvufun) sorunlarıyla kaynaştırmaya yönelik çeşitli çabalarına rağmen, teoloji, felsefeden ve diğer din dışı bilimlerden göreceli bağımsızlığını korumuştur. O, aslî gelenek ve dinî bakış açısına sadık kalmış, kendisini İslâm vahyinin sınırları içinde tutmuş ve anladığı şekliyle bu sınırların hakikatin sınırları ile özdeş olduğunu varsaymıştır.