Son 40 yıl boyunca geriye baktığımızda, nasıl bu kadar saf olabileceğimizi anlamak zor. Yağın ve daha spesifik olarak doymuş yağın (esas olarak hayvansal gıdalarda bulunan) kolesterolü arttırdığı ve kalp hastalığına neden olduğu düşünülmüştür. Bunun yerine, pamuk tohumu, mısır, aspir ve soya yağları gibi “sağlıklı kalp” bitkisel yağlarına geçmeliyiz. Ancak son kanıtlar bunun bir Faust pazarlığı olduğunu gösteriyor. Endüstriyel olarak işlenmiş tohum yağları çok daha kötüydü. Crisco ile başlayan korkunç bir hataydı.
Kumaş için pamuk tarlaları, Amerika Birleşik Devletleri’nde 1736 yılına kadar geliştirildi. Bundan önce, büyük ölçüde bir süs bitkisi idi. İlk başta, çoğu pamu ev eşyası haline getirilmişti, ancak ürünün başarısı, bazılarının İngiltere’ye ihraç edilebileceği anlamına geliyordu. 1784 yılında ortalama 600 kilo pamuktan 200.000’e kadar büyüdü. 1793 yılında Eli Whitney tarafından yapılan pamuk çırçırının icadı 40.000.000 kiloluk pamuk üretimine yol açtı.
Ama pamuk aslında iki bitkidir – lif ve tohum. Her 100 libre lifi için, büyük ölçüde işe yaramaz olan 162 kilo pamuk tohumu vardı. Bu tohumun sadece% 5’i ekim için gerekliydi. Bazıları hayvan yemleri için kullanılabilir, ancak hala bir dağlık çöp vardı. Bu çöple ne yapılabilir? Çoğunlukla çürümeye veya yasadışı yollardan nehirlere dökülmeye terk edildi. Zehirli atıktı.
Bu arada 1820’li ve 1830’lu yıllarda artan nüfustan yemek pişirme ve aydınlatmada kullanılan yağ talebine ve balina yağının azalmasına bağlı olarak fiyatların hızla yükseldiği anlamına geliyor. Girişimci girişimciler, petrolü çıkarmak için değersiz pamuk tohumlarını ezmeye çalıştılar, ancak 1850’lere kadar, teknolojinin ticari üretimin başlayabileceği noktaya kadar olgunlaşmamıştı. Fakat 1859’da modern dünyayı dönüştürecek bir şey oldu. Albay Drake, 1859’da Pennsylvania’daki petrolü modern dünyaya büyük bir fosil yakıt kaynağı getirerek vurdu. Uzun süre önce, pamuk çekirdeği yağı için aydınlatma talebi tamamen buharlaştırıldı ve pamuk tohumu, toksik atık olarak sınıflandırıldı.
Pamuk çekirdeği yağı ile birlikte, ancak hiçbir talep, hayvansal yağlar ve çitler için yasadışı eklenmiştir. Bunun, insan tüketimi için herhangi bir şekilde güvenli olduğuna dair hiçbir kanıt yoktu. Pamuk tişörtlerimizi hiç yemiyoruz. Benzer şekilde, pamuktaşı yağı, hafif hafif ve hafif sarı olmak üzere, maliyetleri azaltmak için zeytinyağı ile harmanlanmıştır.
Bu durum, 1883 yılında İtalya’nın Amerikan zeytinyağının tamamen yasaklanmasını sağladı. Proctor & Gamble şirketi mum ve sabunun üretimi için pamuk yağı kullanıyordu, ancak kısa bir süre sonra pamuk tohumu yağını katı bir yağ haline getirmek için kimyasal bir işlem kullanabileceğini keşfetti. domuz yağı benziyordu. Bu süreç şu anda ‘Trans’ yağları olarak adlandırılan şeyi üretmiş, bu ürünü mutfaktaki son derece çok yönlü hale getirmiş, hatta bu eski zehirli atıkları ağzımıza sokmamıza gerek olmadığını kimse bilememiş olsa bile.