Saydan Aksit Aksit itibaren Nondopara, Bangladeş
Kitap İki, ilkinden daha iyi birkaç şey yapıyor, ama hoo oğlan. Bu konuyu ele alan ilk kitaptan hala şikayet ettiğim pek çok şey var. Lizzie'nin Luke'u erkek arkadaşı olarak görmenin ne kadar harika olduğundan bahsederek kitaptan başlamasını gerçekten sevmedim. Uyumlu oldukları için değil, seks iyi olduğu için değil, yüklü olduğu için değil. Ve doktor olmak istiyor. Çoğunlukla yüklü. Ayrıca, kraliyet ailesinden alındı. Kafa masası; Masası, kafa. Bence tanıştın. Bununla birlikte, bu kurulumla ilgili sevdiğim şey, Lizzie’nin masal fantezisinin bu kitap boyunca (ve bir sonraki kitap) ve gerçek dünyada nasıl çalışmadığını yavaşça yok etmesi. Lizzie’nin nişan yüzüğü almama korkusundaki Luke WTF'ler, otantik bir tepki gibi geliyor. Ne yazık ki, bu kitaplarda, Lizzie'de veya diğer karakterlerde kiminle birlikte olmalıyım bilmiyorum. Lizzie, kız kardeşinden nasıl bu kadar düz ve çok daha yetenekli olduğunu her zaman hatırlatmaya mecbur hissediyor, ancak şu anda hangi erkekle tamamen takıntılı olduğu ve kesinlikle mükemmel olduğunu düşündüğü tuzağa düşüyor. Aceleci ilişkilere karşı küçümsediğimden değil, ama Lizzie'nin hamile kaldığı anda evlenen kız kardeşlerinin üstünde olduğunu düşünmesi biraz sinir bozucu, ama üç ay sonra bir yüzük tokatlamak istiyor. Bu, beni rahatsız eden düğünlerin takıntısı, ancak daha çok kitapların noktası hakkında. Dizinin kancası Lizzie’nin öyle bir aksaklık olduğunu ve neredeyse hayatını mahvedeceğidir. Ama ilk kitaptan sonra, bu element hemen hemen düştü. Ve dizideki Lizzie’nin büyük anlarının çoğu bir düğünün etrafında dönüyor veya başka birinin düğün elbisesini sabitliyor. Düğünlere çok takıntılıysa ve evleniyorsa, neden odağı buna kaydırmıyorsunuz? Hala tüm komplo unsurlarına sahip olabilirsiniz, sadece bir ilişkiyi mahvetmek için yanlış bir şey söyleme eğiliminde olduğu konusunu yapın. “Babble Kraliçesi” nin akılda kalıcı olduğunu biliyorum, ama çabucak bir eser unvanı haline geliyor. Tamamen farklı bir teğette, Shari’nın alt grafiği, sinirlerime rendelenen başka bir şeydi. Kitap ilk olarak 2007'de çıktı; Bence o zaman bile “OMG, en iyi arkadaşım gay! Beni hiç bu şekilde düşündüler mi? Aman Tanrım! Gizlice onların türü mü ??? ”Eğer bu iki arkadaş gerçekten bu kadar yakın olsaydı, bu otomatik tepki olmazdı. Chaz ve Luke’un tekrarladığı “İkinizin denemediğinizden emin misiniz?” İçin de aynı şey geçerli (Hangi kayıt için hayır. SADECE HAYIR * İlk kitapta hiçbir zaman Shari'nin bi'sini ima etmedi, ama aniden Lizzie, “Eh, hatırladığım diğer kadınlarla bu şüpheli zamanların hepsi var…” Öngörü, bir sebepten dolayı kullanılır; aksi halde, bu arsa katlamaları ucuz ve anlamsız olarak ortaya çıkar. Burada olmasının tek nedeni, Chaz'ın son anlarda bir aşk üçgeni için serbest bırakılabilmesidir. Lizzie’nin destekleyici erkek arkadaşı olmasına rağmen. Çünkü iki heteroseksüel yetişkin cinsel gerginlik olmadan arkadaş olamaz. Hiç. (Birisi lütfen bunu ateşle öldürün.) Genel olarak, bu kitapta birincisi ile aynı sorun devam ediyor - genel piliç yanan tropiklere başvuruyor. Hemen hemen her Meg Cabot kitabını okudum ve bundan daha iyisini yapabileceğini biliyorum. Eğer bir şey varsa, ilk iki kitap bir tane olmalı, Lizzie ve Luke’un ilişkisine ilk başlangıcını detaylandırıp sonra neden işe yaramayacağını anlatacaktı. Üçüncü kitap, başka bir korkutucu üçlemeye girmek yerine bu rotaya gitmiş olsaydı daha sürpriz olurdu. * Bu fikri daha iyi ele almak için Libba Bray’in parlak Güzellik Kraliçelerine bakın. #shamelesspimping
Philip K. Dick'in bizim Borges veya Calvino'muz olduğunu söyleyen popüler bir bulanıklık var, ancak insanlar bunu bilmiyor çünkü çoğunlukla Bilim Kurgu yazdı. Gene Wolfe'yi bu kategoriye sokmanın güvenli olduğunu düşünüyorum - özellikle kısa hikayelerinde yaptığı şey, Calvino, Borges, Barthleme, Nabokov ve hatta Joyce'un saflarına katılıyor ve birçok durumda onları aşıyor. Wolfe öncelikle bir bilim kurgu yazarı olarak düşünüldüğünden, yukarıda belirtilen şekilde bir ev ismi değildir ve bu bir utançtır. Bu hikayeler her nüanslı, karmaşık ve meta-her şeydir.
2016 Her zamanki gibi hayret etti! Bu diziyi okuduğum önceki yüz seferde hala fark etmediğim şeyler buluyorum. Rowling, her aldığınızda bunu kazanan bir seri tutmak için yazılmış küçük ayrıntılar! Bundan daha fazla katmanlı olacağımı sanmıyorum! 2015 Hala en iyinin en iyisi! Bu seri parlak, sonunu bilmek ve her şeyin nasıl yerine oturduğunu bilmek sadece J.K. Rowling gerçekten var.
Translating...
Benim için bir oyun okumak bir tür “tek kişilik performans” ve aynı oyunun tiyatrodaki veya film biçimindeki performansını karşılaştıran tamamen farklı bir deneyim. Onları bir hikayenin üç farklı versiyonu olarak görüyorum. Shakespeare ve eserlerini söylemek tabu olmaya devam ediyor. Hiç kimse Shakespeare'in çalışmalarını sevmediğini söyleme cesaretine sahip değildir. Ya da eserlerinden birini kusurluyordu. Bu Vavila, ikinci veya üçüncü bir dil olan İngilizce olduğunda ve on altıncı yüzyılın eski İngiliz edebiyatına ve diline tamamen yabancı olduğunuzda daha da fazla olur! Ancak Farsça'daki Shakespeare'in çoğunu okuduğum ve diğer dillerde tiyatro ve sinemadaki çalışmalarının bir kısmını gördüğüm kişinin cesareti yok. Venedik tüccarı, Kral Lear, Fırtına ve daha fazlası, Romeo ve Juliet gibi eserleri ya da asi bir kadını evcilleştirmeyi sevmem, sadece kişisel bir zevk meselesi. Diğer yakaladığım şey, Shakespeare'in çalışmalarından birinin performansını her gördüğümde, aklımdaki her şey çöktü, çünkü her tiyatro ya da sinema yönetmeni ya da herhangi bir aktör bunu gösterdi ya da oynadı, bazen oldukça farklı. Önceki veya sonraki çalıştırmada. Lawrence Olivier'in Shakespeare'deki tüm oyunları veya DVD'de de bulunan BBC'nin Televizyon dizisi Shakespeare gibi, tüm Shakespeare yönetmenleri ile mükemmel bir çalışma. Richard III, örneğin, "Lawrence Olivier" oynadı bu oyun hakkındaki kararımı tamamen bozdu. Ancak, Hamlet'i dört farklı performansta görmek, Lawrence Olivier, Kuznetsov (Rus yönetmen ve Shakespeare) veya Derek Jakubi'nin muhteşem performansını ve son olarak Hamlet'in "Kent Brana "'sı seçimini karıştırıyor. ! Bunun dışında, yıllardır aklımda kalan Franco Zaffirelli'nin "Rubbing the Rogue" (Richard Burton ve Elizabeth Taylor'ın oynadığı) ve en güzel "Romeo ve Juliet" Hayatımda Franco Zefirelli veya Othello "Orson Welles", "Othello" Sir Gay Bondarchock'u gördüm ve elbette Lawrence Olivier veya Hamlet'in Christopher Plummer, Hamlet'in oynadığı Hamlet Derek Jacoby ve Hamlet tüm oldies ile Lawrence Olivier oynarken, onlar hala mükemmel. Ve Lawrence Olivier'nin oynadığı "King Lear" ın en büyük performansını ve ... Shakespeare'in eserlerinden herhangi birini ve gördüğüm inanılmaz performansları unutmayalım ... Oracle Wells (1953), Paul Scofield ile Kral Lear olarak bir başka ustalık eseri, Grigori Kozintsev (Rusça, 1970) tarafından Juri Jarvet ile Kral Lear olarak yönetilen güzel bir eser. Oyuna iki ünlü uyarlama var: biri Akira Kurasawa, diğeri Jean-Luc Godard. Ama en büyük Kral Lear'larından biri Michael Elliot (1983) tarafından Laurence Olivier ile Kral Lear ve John Hurt'un Aptal olduğu yönetmen. Bu oyundan Shakespeare'in Farsça'da sadece bir çevirisi var gibi görünüyor, Javad Peyman tarafından "Lear Shah" adı altında Farsçaya çevrildi ve 1340 yılında kitabın çeviri ve yayınevi tarafından yayınlandı ve sonraki baskılarda yayınlandı.
Sula has to be the best book I have read so far. The figurative language and the story line is awesome. As I was reading Sula I enjoyed it very much from the relationships with men and the roles of woman to mothers and daughters that are very free with there sexual freedom with men. Also the traits of fire that correlate with death are very prudent and interesting things to acknowledge. Toni Morrison use of word choice is amazing and as I was reading Sula I truly enjoyed every line and when Sula passed I felt bad. However What I did learned is the value of friendship and how it takes one wrong action to destroy a good friendship.