Haşhaş Dikkat: Zümrüt Şehir Nasıl Bulunur
"Ev gibisi yok". - Dorothy
Alıntı, konuşmacı ile evini taşıyan yakut terlikler kadar eş anlamlı. Dorothy'nin kırmızı terliklerini üç kez tıklattığında, Kansas'taki evinin güvenliğine geri döneceği konusunda çok az şüphe var.
Ama ya geri kalanımız için bu kadar kolay değilse?
Bu çizgi, Victor Fleming ve ark.'nın yönettiği “The Wizard of Oz” filminde Judy Garland'ın oynadığı Dorothy tarafından konuşulmaktadır. (1939).
Oz Büyücüsü'nün sonunda, Dorothy Batı'nın Kötü Cadısını mağlup etti ve Oz'un gerçek doğasını ortaya koydu ve şimdi Kansas'a geri dönmeye hazır. İyi mücadele verdi ve sorunları çözüldü.
İyi cadı Glinda ona moda yakut topuklu ayakkabılarını bir araya getirmesini ve kendi kendine “Ev gibisi yoktur” diye düşünmesini söyler. Dorothy, Kansas'ta tekrar uyanmadan birkaç kez sesli olduğunu söyledi. , hiç gitmemiş gibi.
Ev tanımlayamadığımız bir yer olduğunda ne olur?
Filmlerin dışındaki yaşamda hala iyi mücadele veriyoruz ya da en azından yaşamı anlamayı deniyoruz.
Ya hayatın savaş alanında aşılanırsak ve henüz eve gidemiyorsak?
Seyahat
Minimalizm hayattan özgürlük getirebilir mi? James Altucher sırt çantası dışında yaşıyor ve adresi yok. Bir çantası, bir bilgisayarı, iPad'i ve telefonu olan bir sırt çantası var. Başka sıfır mülkiyeti var.
Camino de Santiago'yu gezerken benzer bir yaşam tarzı yaşadık. Sabah uyandığımda o gece nerede uyuyacağımız hakkında hiçbir fikrimiz yoktu. Bir pansiyon ya da bir albergue olabilir. Bazıları evlerini vaktinden önce kaydettiler. Her gün belli bir kilometreyi kaplamak zorunda kalıyorlardı, böylece gece uyuyabildiler.
Kızlarımızla birlikte yükseldik ve her gün ne kadar yer kaplayabileceğimize dair bir çılgın kart oldu. Durmaya hazır olduğumuzda her gece lojman bulduk. Düşündüğümüzden daha fazla itmek zorunda olduğumuz geceler vardı, çünkü boş yer yoktu. Genel olarak, gece ev aramak için bir yer bulmakta zorlanmadık.
Ev, her neredeysen.
Ev nerede olursan ol.
Bir şeyler hakkında düşünmek zorunda değildik, çünkü düşünecek kadar şeyimiz yoktu. Haber vermeden istediğimiz gibi gelip gidebiliriz. Beklenti, ertesi gün taşınmanız.
Aile / arkadaşlar / gıda
Biz yürüyüş bittikten sonra bir yerde bir ay bir yerde kaldı. Sanırım evdeydik, çünkü Dorothy'nin dediği gibi böyle bir yer yoktu, ama geçiciydi. Ve bizim değildi.
Gezinin son ayağında Bodegon Restaurante Matias, La Orotava'da başladık. Tüm İspanya'da yediğimiz en iyi yiyeceklerden bazıları o restoranda keyif aldılar.
Restoranın sahipleri ev sahiplerimizdi ve ömür boyu dostlarımız oldu. Jose Antonio ve Fabiola o binanın arka tarafındaki mahallede, 7 köpeğiyle 20 yıl yaşadılar. Oradayken kaldığımız yer orasıydı. Evlerini paylaşan ilk insanlar biziz.
Yedi haftadan daha uzun bir süredir geri döndük ve evimizin nerede olduğunu bilmiyoruz. Eşyalarımız hala içeride ve almak için geri dönmedik. Geçici olarak aileyle kalıyoruz ve her şey “ev” hakkında kafa karıştırıcı. Şu an elimizde bir tane yok.
Döndüğümüzden beri hayatımızın en iyi gecesi, kanla bağlı olduklarımızdan uzaklaştı. Dünyanın dört bir yanındaki insanlarla bağlantı kurduk.
Çocuklarımızın köpekleri için resimlerini takas etmek için WhatsApp kullanıyoruz.
Nerede olmamız gerektiği konusunda kafamız karıştı. Cevapları alır almaz oraya gideceğiz. Bu arada, kalplerimiz ve zihinlerimiz kültürel ailemizin anılarını barındıran İspanya'da ekilir. Eve çağırmak istediğimiz yer onlarla.
Şimdilik, köklerimiz olmasa bile ekildiğimiz yere çiçek açmamız gerekecek.
Matthew 6:25 diyor ki:
Bu yüzden size söylüyorum, hayatınız için endişelenmeyin, ne yiyip içeceksiniz; ya da vücudun hakkında ne giyeceksin. Yaşam gıdadan, beden ise kıyafetlerden daha fazla değil midir?
Gerçek şu ki, biraz endişeleniyoruz. Hepimiz acı çekiyoruz, çünkü eve geleceğimizi düşündük ve buraya ait değiliz.
Nereye aitiz? Burada değilse, nerede?
Hala ekilmedik, o yüzden dikenler ve çiçeklerle çalışmak zorundayız.
Emerald City'de ev aramak için kaybolduk.
Evde olmak çok iyi geliyorsa, neden evimizi arayacak bir yer bulamıyoruz?