Seçici mutizm, kişinin konuşma yeteneğine sahip olduğu, ancak konuşmadığı zamandır. Çocuk kiminle konuşacağını seçer ve sadece onlarla konuşur.
Mutizm nadir bir problemdir, genellikle çocuklukta, özellikle 4-8 yaş arasında görülür.
Seçici dilsizlik; Çocuk ev gibi ortamlarda akıcı ve normal bir şekilde konuşmasına rağmen, okul gibi diğer sosyal ortamlarda konuşmaması bekleniyor. Sessizliğin ciddiyeti, yabancılarla konuşmamaktan toplumun neredeyse her yerinde sessizliğe kadar değişebilir. Bu çocukların çoğu sakin ortamlarda sessizdir, ancak bazıları fısıldayabilir veya tek heceli kelimeler kullanabilir.
Bazı ortamlarda konuşma olmamasına rağmen, çocuklar evde ve tanıdık ortamlarda akıcı konuşurlar. Bu tanı, sorunun seviyesi eğitim başarısını veya sosyal iletişimi engelliyorsa ve bir aydan fazla devam ederse yapılmalıdır. Aksi takdirde, hemen hemen tüm çocukların yeni ortamlarını dışladıkları ve evde olduğu kadar konuşmalara katılmadıkları görülebilir. Bununla birlikte, çocuk normal olarak çevreye alıştığında, çocuk konuşmaya başlar ve seçici sessizliği olan çocuklar sessiz kalırken akranları veya yaşlıları ile ilişki kurmaları istenenlere yanıt verir. Eşlik eden diğer semptomlar aşırı utangaçlık, geri çekilme ve ebeveynlere aşırı bağımlılık olabilir.
Çocuğun konuşmayı anlamada bir sorunu varsa, bu tanı dikkate alınmamalıdır. Ayrıca, kekemelik veya uygun dil becerilerinin eksikliği gibi bir iletişim bozukluğu ile daha iyi açıklanmasına rağmen, seçici konuşma dikkate alınmaz. Başlangıç yaşı genellikle 2-4 yaş olarak belirtilir, ancak okul başlangıcından sonraki 2 yıl içinde klinik ortamda sıklıkla görülür. Kızlarda erkeklerden daha yaygındır.
Seçici olarak konuşmamanın nedeni belirsizdir. Doğumdan kaynaklanan utangaç mizaç ile birlikte çevresel etkilerin neden olduğu bir kaygı bozukluğu olarak düşünülebilir. Anksiyete bozukluklarına ailevi bir yatkınlık olabilir.
Seçmeli konuşmayan bazı çocuklar tedavi olmadan ilerleyebilir. Çocuk ne kadar küçükse, konuşma süresi o kadar az olursa, çocuğun kendiliğinden konuşmaya başlaması daha olasıdır.
Ebeveynlere Tavsiye
Ebeveynler veya öğretmenler böyle bir durumun farkına vardıklarında, bir çocuğu konuşmadığı için cezalandırmamalı, zorlamamalı, konuşmamalı veya aldatmamalıdır.
Çocuk psikiyatrisi polikliniklerine başvurmak ve destek almak.
Çocuk için güvenilir ve destekleyici bir ortam yaratılır ve yavaş yavaş çocuğun hızına göre beklentiler yaratılır.
Tedavi ekip çalışması gerektirir.
Pediatrik psikiyatristlerin yanı sıra öğretmenler, okul danışmanları ve aile tedavide önemlidir.
Gerekirse, kaygıyı azaltmak için ilaç kullanılır.