Bana göre bu, tarihin en büyük gizemlerinden biridir. Şubat 1940'ın sonunda, SSCB Mannerheim hattını aştı ve Fin birlikleri tükendi ve mühimmat yetersiz kaldı. O anda, SSCB'nin Finlandiya'yı kolayca fethedebileceğinden ve onu ya özümseyeceğinden ya da vassal bir devlet yapabileceğinden hiç şüphem yok. SSCB bunu neden yapmadı?
GÜNCELLEME: Bir yoruma yanıt olarak, ilgili Wikipedia sayfaları (sayfa 1, sayfa 2) ve Churchill'in "İkinci Dünya Savaşı Anıları" da dahil olmak üzere birçok materyal okuduğumu, ancak soruma tatmin edici bir yanıt bulamadığımı eklemek istiyorum. , aşağıda açıklandığı gibi.
Churchill, Sovyetlerin böyle bir barış anlaşmasını neden durdurup sonuçlandırdığına dair hiçbir neden veya hipotez vermezken, Wikipedia yalnızca görünüşte gerçekçi olmayan nedenler sunar:
(a)"Sovyetler için kayıplar yüksekti..."
Ancak SSCB, Mannerheim hattını çoktan aşmıştı ve Fin kuvvetleri hızla tükenmeye yaklaşıyordu. SSCB, tüm Finlandiya'yı nispeten kolayca fethedebileceği bir konuma ulaşmak için kayıplar açısından bir bedel ödemişti ve bu kayıplar batık bir maliyetti, yani zaten yapılmış olan ve bir sonuca varılarak telafi edilemeyen bir maliyetti. Finlerle barış.
Ayrıca, kayıpların Sovyet hükümeti için gerçekten büyük bir endişe kaynağı olduğunu düşünmüyorum. Sonuçta, kayıplar büyük bir endişe kaynağı olsaydı, SSCB kampanyayı çok daha iyi planlar ve yürütürdü. Sovyet hükümeti kendi halkını yenilenebilir kaynaklar olarak gördü.
SSCB'nin maruz kaldığı kayıplar ~ 150.000 kişi öldü ve yaklaşık aynı sayıda yaralandı ve küresel ölçekte çok fazla değildi, en azından SSCB ile diğer herhangi bir güç arasındaki güç dengesini önemli ölçüde etkilemeye yetmedi. O zamanlar SSCB'nin nüfusu yaklaşık 170 milyon kişiydi.
(b)"... durum, Sovyet rejimi için bir siyasi utanç kaynağıydı."
Ancak SSCB zaten Finlandiya'ya saldırmıştı ve Polonya'nın bölünmesine zaten katılmıştı. Kış Savaşı'nın devam etmesinin herhangi bir ek önemli itibar kaybına yol açacağını görmek zor.
Sanırım SSCB yayılmacı olmayan bir devlet olarak ününü bu kadar önemsemiş olsaydı, Kış Savaşı'ndan sadece aylar sonra Baltık devletlerini daha sonra ilhak etmeyecekti, bu yüzden "siyasi utancın" gerçek olduğundan şüpheliyim. SSCB'nin Kış Savaşı'nı durdurmasının nedeni.
Dahası, SSCB'nin askeri itibarı, Kış Savaşı'nın ilk aşamalarında ciddi şekilde zarar görmüştü ve SSCB, savaşı sürdürerek ve Finlilerle askeri açıdan daha uygun bir şekilde savaşarak askeri itibarını onarabilirdi - daha iyi planlama ve yürütme, daha fazla kaynak vb. Mannerheim hattı zaten ihlal edilmiş olduğundan, SSCB askeri itibarını onarmak için mükemmel bir konumdaydı. SSCB'nin Kış Savaşı'nda uğradığı askeri itibar zedelenmesi, Hitler'i SSCB'ye saldırma kararına götüren etkenlerden biri olabilir.
(c)"...Fransız-İngiliz müdahalesi riski vardı."
Ancak SSCB bundan korksaydı, Sovyetler muhtemelen savaşı ilk etapta başlatmazdı.
Fransa ve İngiltere zaten Almanya ile savaş halindeydi ve Finlandiya'yı savunmak için belirgin bir jeopolitik çıkarları yoktu. Evet, Müttefiklerin Finlere yardım bahanesiyle müdahale planları olduğunu biliyorum, ancak planlanan operasyon aslında İsveç demir cevherinin Almanya'ya sevkiyatını kesmeyi amaçlıyordu ve Müttefiklerin Finlandiya'ya teklifleri ile çok sınırlı olması gerekiyordu. sadece 20.000-50.000 gönüllü olmak. SSCB gibi büyük ve uzak bir güce karşı Müttefikler tarafından planlanmış veya planlanamayacak tam ölçekli bir savaş yok. Churchill sadece gönüllüler hakkında yazdığı için, Müttefikler müdahale etseydi, Müttefikler tarafından SSCB'ye karşı hiçbir savaş ilan edilmezdi, yani müdahale, Fransız ve İngiliz gönüllülerin Finlandiya'ya bir şekilde yardım edeceği bir vekalet savaşı olurdu.
Kış Savaşı ile ilgili olarak Müttefikler tarafından SSCB'ye hiçbir ültimatom verilmedi ve Müttefikler tarafından Sovyetler Birliği'ne savaşı durdurması için hiçbir diplomatik baskı uygulanmadı. Aksine, planlanan operasyon için bir bahaneye sahip olmak için, Müttefiklerin devam eden Kış Savaşı'na ihtiyaçları vardı ve bu nedenle SSCB'yi Finlerle barış yapmaya zorlamaya çalışmak gibi bir ilgileri yoktu.
(d)"Baharın erimesi yaklaşırken, Sovyet kuvvetleri ormanlarda çıkmaza girme riskiyle karşı karşıya kaldı.'
Ancak SSCB Finlandiya'yı yine de fethedecekti ve yaklaşan çözülmenin büyük bir engel olduğunu düşünmüyorum. En fazla gecikmeye neden olabilirdi.
(e) İddiaya göre SSCB Finlandiya'yı tamamen fethetmek istemedi ve sadece sınırı güvence altına almak istedi.
Ancak SSCB, Kuusinen başkanlığında kukla bir hükümet kurdu ve ayrıca savaş SSCB'de "Beyaz Finlere" veya "Kapitalist Finlere" karşı bir savaş olarak tasvir edildi. Sovyet birliklerinin kurtarıcı olarak tasvir edildiği popüler bir savaş şarkısı bile vardı. Finlandiya. Finlandiya ve Baltık devletleri arasındaki ilkesel farklılıkların Sovyet hükümeti için olduğunu görmek de zor.
Wikipedia, savaşı durdurma kararının Sovyet hükümeti tarafından nasıl alındığını bilen veya duyan kişilerin tarihi belgelerine veya anılarına atıfta bulunarak yukarıdaki (a)-(e) hipotezlerini doğrulamaz.
GÜNCELLEME 2. Sovyet liderliğinin gerçekte ne düşündüğünü ve savaşı durdurma kararını nasıl aldığını gösteren doğrudan veya dolaylı herhangi bir kanıt olup olmadığını görmek özellikle ilgileniyorum.
İlgili arşivler hala kapalı ve sanırım uzun bir süre daha kapalı kalmaya devam edecek. Bu nedenle, eski Sovyet liderlerinin (o zamanın) anılarına bakmak gerekir. Üçü böyle anıları yazdı: Kaganoviç, Mikoyan ve Kruşçev. İlk ikisi (sorunuzla ilgili olarak) ilgi çekici bir şey söylemiyor, ancak Kruşçev'in (1. kitapta) bu konuda söyleyecekleri vardı.
Kruşçev'in anılarındaki en alakalı sayfalar 254-255'tir. İşte ne yazıyor:
Bir kez daha soru ortaya çıkıyor: Sovyet-Finlandiya savaşından kaçınılabilir miydi? Kesin bir sonuca varmaya çalışmayacağım. Öte yandan Stalin'den bahsedecek olursak, bu sorulara karar veren kişi, 1939'da Finlandiya'yı ele geçirmek için savaşa başlamadı. Biz aslında o ülkeyi işgal etmeye çalışmadık ve 1944'te Fin ordusu fiilen yenilgiye uğratıldığında, Stalin o zaman da devlet adamı gibi bir bilgelik sergiledi. Finlandiya bölgesi nüfusu ile bizim için dış politikanın temel sorunlarına karar veremedi. Ülkesi doğal kaynaklar açısından çok zengin olmayan küçük bir milliyetti; ama Finlandiya ile aramızda imzalanan ve daha sonra Almanya'ya savaş ilan eden bir ateşkes - bu, Hitler Almanya'sının diğer uydularının görmesi için iyi bir örnekti. Bizim için avantajı işgalden daha büyüktü. Ayrıca attığımız adım, geleceğe dair beklentiler açısından olumlu izler bıraktı.
(Eski) bir Sovyet yetkilisi tarafından yazılan her şey gibi, bu da (oldukça büyük) bir tuz dozu ile alınmalıdır. İşte satırlar arasındaki okumalarım:
Başlangıçta, Sovyet liderliği "hızlı ve muzaffer bir savaş" bekliyordu. Stalin, Finlandiya'yı 1920'lerde Moğolistan veya 1940'ların sonlarında Doğu Avrupa ülkeleri gibi bir "halk demokrasisi" yapmaktan çok mutluydu (aşağıdaki 3. maddeye bakınız). Kuusinen hükümeti bunun için kuruldu ve oluşumu için başka iyi bir açıklama yok.
Hepimizin bildiği gibi, işler iyi gitmedi ve Mart 1940'ın ortalarında (Kızıl Ordu nihayet Mannerheim hattını kırıp Vyborg'u aldıktan sonra) Stalin Finlandiya'nın daha fazla çabaya değmeyeceğine karar verdi. Kruşçev, 2. dünya savaşı bağlamında Finlandiya'nın stratejik önemsizliğinden söz ediyor, ancak anılan paragraf, 1939-40 Kış Savaşı hakkındaki tartışmasını sonlandırıyor, dolayısıyla benim okumamda bu savaş için de geçerli.
Son olarak (ama bu sadece benim görüşüm, Kruşçev bu konuda hiçbir şey söylemedi): Finlandiya'nın 1940'ta daha fazla fethi daha fazla zaman ve asker alacaktı. Bundan sonra bile, SSCB'yi pasifize etmek için Finlandiya topraklarında önemli bir Kızıl Ordu ve NKVD varlığına ihtiyacı olacaktı. Aynı zamanda, SSCB'nin 1940 yazında Baltık cumhuriyetlerini (ve Besarabya) ele geçirmek için stratejik olarak çok daha önemli olan düzenli birliklere ve NKVD'ye ihtiyacı vardı. Baltık cumhuriyetleri için, en azından başlangıçta, Finlandiya için orijinal plan aynı zamanda bir plan görevi gördü (bu wikipedia makalesine göre):
Mayıs 1940'ta Sovyetler, doğrudan askeri müdahale fikrine yöneldi, ancak yine de kukla rejimler aracılığıyla yönetmeyi amaçladı.[55] Modelleri, Kış Savaşı'nın ilk gününde Sovyetler tarafından kurulan kukla bir rejim olan Finlandiya Demokratik Cumhuriyeti idi.[56]
Düzenlemek. aşağıdaki makaleyi buldum
Kimmo Rentola, Intelligence and Stalin's Two Crucial Decisions in the Winter War, 1939-40, The International History Review, 35 (2013) 5, 1089-1112, DOI: 10.1080/07075332.2013.828637
Makalenin kendisi ödeme duvarının arkasındadır (artık bir pdf dosyam var). Özet aşağıdadır:
1939-40'ta Sovyetler Birliği ile Finlandiya arasında şiddetli Kış Savaşı yapıldı. Bu makale, Stalin'in iki ana kararı olan saldırı ve barışı ve bu kararların arkasındaki istihbaratı incelemektedir. Daha salgındayken, saldırının ciddi bir yanlış yargıya dayandığı açıktı. Sovyetler, eylemin Eylül ayında Doğu Polonya'nın işgalinden çok farklı gerçek bir savaş olacağını öngörmediler. Bunun, istihbarat toplamadaki herhangi bir büyük başarısızlıktan çok, Stalin'in sonuçları yanlış hesaplamasından kaynaklandığı gösterilecektir. Stalin'in tam da Kızıl Ordu nihayet kazanmaya başladığı ve Finlandiya hükümetinin var olmadığını ilan ettiği anda neden barış yaptığına gelince, bu Londra ve Paris'ten gelen istihbaratın kusurlu değerlendirmesiyle bağlantılı görünüyor. Cambridge Five bile atıldı. Müttefik müdahalesinin hem gerçek hem de algılanan tehditleri, özellikle Bakü ve Kafkasya'ya yönelik güney tehdidi, Stalin'in kararlarında ağır bir ağırlık oluşturdu. Analiz, Stalin'in dış politikası ve istihbaratın Sovyet karar alma sürecindeki rolü üzerine bilimsel tartışmalara katkıda bulunacaktır. Yeni kanıtlar, esas olarak Rusya Federal Güvenlik Servisi Merkez Arşivleri tarafından yayınlanan istihbarat ve güvenlik belgeleriyle sağlanıyor.
Makalenin yazarın Sovyet istihbarat arşivlerine erişimini temel aldığı göz önüne alındığında, benimkinden farklı olsa da (yukarıda belirtilen) sonucuna inanmaya meyilliyim.
Kimmo Rentola, 2017'de üç işbirlikçisiyle birlikte, makalede açıklanan araştırmaya dayalı bir kitap (Fince) yayınladı (dört yazarın tümü profesyonel tarihçilerdir).
Aşağıda Rentola'nın makalesinden bazı alıntılar bulunmaktadır:
Barış kararı.
Günlüğünde, Komünist Enternasyonal Genel Sekreteri Georgi Dimitrov, muhtemelen tam da Stalin'in Fin savaşı konusunda fikrini değiştirdiği geceyi saptadı. 21 Ocak 1940'ta Bolşoy Tiyatrosu'nda Stalin, Politbüro üyelerine savaşı anlattı. İlk başta, sesi kendinden emindi. Finlerin destekçileri olduğu ve büyük bir savaş için hazırlanıp silahlandıkları için sorunun sadece Finlandiya olmadığı ortaya çıktı. Yine de, ezilecekler ve omurga subayları ve askerleri - 150.000 erkek - öldürülecek, diye söz verdi ve Kızıl Ordu'nun "biraz kararmış ihtişamının" restorasyonuna kadeh kaldırdı. Sonra atmosfer değişti. Savunma Komiseri Yardımcısı Georgi Kulik, kötü bir haber getirdi, muhtemelen Bakü'ye yönelik tehditle ilgili bir askeri istihbarat raporu, çünkü o gecenin ilerleyen saatlerinde Stalin sanki sonradan aklına gelmiş gibi: "Kaybedecek olan biz değil Türkleriz. Hatta Türkiye ile bazı dostluk bağlarından kurtulacağımız için mutluyuz.' Tiyatroda Stalin, Kulik'i paniklemekle suçladı ve durumunu ele almak için ona bir psikoloji ders kitabı göndermeye söz verdi. Eski bir teoloji öğrencisi olan Kremlin lideri, eski Yunan keşişlerinin bilgeliğini övdü: Kötü haberler geldiğinde, düşünmek ve yanlış izlenimlerin 'bokunu' temizlemek için saunaya çekildiler. Sonra izlenimlere ve hayallere değil, temel gerçeklere dayanarak karar verirlerdi…
İngilizler, acımasız bir rejim altında bile 'Rusya'da, özellikle Transkafkasya'da halk hoşnutsuzluğunun yayıldığına' dair işaretler gördüler. Dışişleri Bakanlığı'ndan Sir Orme Sargent, Ankara Büyükelçiliği'ni Türk istihbaratı için zorladı, çünkü 'olaylar hızla ilerliyor ve kısa bir süre sonra doğrudan olmasa da bizim için şu anda olduğundan daha acil bir mesele haline gelebilir. herhangi bir oranda, dolaylı olarak, Kafkasya'daki Sovyet çıkarlarına göre. Stalin için Bakü'ye yönelik tehdit yeterliydi. Molotov'un Maisky'ye ve onun aracılığıyla Butler'a uzun cevabı, son altı ayda İngilizlere ayrılan propaganda muamelesi göz önüne alındığında uzlaştırıcı, hatta alçakgönüllüydü. Sovyetlerin Batı'ya karşı Almanya ile ittifak kurabileceği fikrini 'gülünç' bularak reddeden Molotov, Finlandiya savaşı için İngiliz arabuluculuğunu aradı ve sorunun (şimdi yine) Leningrad'ın güvenliği olduğunu vurguladı. Sınır, Büyük Peter'in 1721'de sınırını aldığı yerde çizilmelidir; bu, Sovyetlerin savaştan önce talep ettiğinden çok daha fazlaydı, ancak kukla bir hükümet altındaki tüm ülkeden çok daha azdı. Buna ek olarak, Hanko ve bazı adaları istediler, ancak İngilizleri yatıştırmak için, Kanada'ya ait nikel madenleriyle zaten fethedilen kuzey Petsamo, Finlandiya'ya iade edilecekti. Şaşkın bir Butler, "Bizim arabuluculuğumuzu mu düşünüyorsun?" diye sordu. Majestelerinin Hükümeti yardım etmeyi reddetti…
2 Mart'ta İngiltere ve Fransa, İsveç ve Norveç'e Finlandiya'ya takviye kuvvet gönderme niyetlerini bildirdiler. Son ikisi, bir dünya savaşı ve Almanların topraklarında olmasını istemediğinden geçiş hakkını reddetti. Stockholm, Mannerheim'ı Berlin'den gelen duyuru hakkında bilgilendirdi: İsveç, Müttefiklerin geçişine izin verirse, Almanya 'oyuna katılmak' zorunda kalacaktı. 4 Mart'ta Mareşal, İngilizlerden, Fransa Başbakanı Daladier'in Mart ayındaki 50.000 askerlik son dakika vaadinin kabaca abartıldığını öğrendi: gerçek rakam çok daha düşük ve en erken Nisan ayında olacaktı. Mannerheim, Batı yardımının 'çok az ve çok geç' olacağı sonucuna vardı. Finlandiya hükümeti, Tanner'ın dediği gibi, resmi olarak Batıdan yardım istemeye değil, Sovyet koşullarını kabul etmeye, ülkenin vücudunu bir uzvunu keserek kurtarmaya karar verdi.
Stockholm'deki NKVD istihbaratı, Finlerin umutsuz durumu hakkında oldukça açıktı. Mart ayının başlarında, Finlerin üç hafta dayanamayacaklarını, ağır topçu ve uçaklardan yoksun olduklarını, askerlerin bitkin olduğunu bildirdiler. Mannerheim ve Tanner, tüm insanlar gibi acil barışı desteklediler. Ancak 'ne orduda ne de halk arasında devrimci bir durum yoktu'.
Stalin'in o üç haftası yoktu. Kızıl Ordu'nun ilerlemesi çok yavaştı; 'tehlikeli bölgeden çıkmak' için acele etmesi gerekiyordu. 5 Mart'ta Molotov, 'dış müdahale tehlikesinin büyük olduğunu' kaydetti. Voroshilov, savunmayı güçlendirmek için Kafkasya'ya gönderildi. NKVD Paris rezidentura her zaman merkezi endişe verici raporlarla bombaladı: çok sayıda uçak zaten gönderildi (176 Fransa'dan, 164 İngiltere'den, kırk dört ABD'den ve otuz beş İtalya'dan); Finlandiya'ya üç tümen birlik göndermeye hazır planlar, İsveç, görünürdeki tarafsızlığına rağmen geçişlerine izin verdi; Fransız Ordusu ekonomi idaresi tarafından dağıtılan yirmi bin kar kamuflaj elbisesi ve 20.000 dağ sırt çantası; Sürgün Polonyalılar katılmaya hazırlanıyor.
Bu alarm, tehlike ve aşağılama atmosferinde Stalin, Katyn Ormanı'nda ve başka yerlerde 25.700 Polonyalı subay savaş esirinin infazını emrederek standartlarına göre bile aşırı bir toplu katliam gerçekleştirdi. Beria, "Her biri, Sovyet gücüne karşı mücadeleye aktif olarak katılma şansını elde etmek için yalnızca kurtuluşu bekliyor," dedi. Finlandiya savaşından doğrudan söz edilmedi, ancak bu, Stalin'in benzer bir Fin grubunu öldürme arzusundan vazgeçmek zorunda kaldığı günlerdi.
Sovyetler gerçekten kazanıyordu, ancak durmak için birkaç neden vardı:
Temelde savaşa başlamadan önce Finlandiya'dan taleplerini yerine getirmişlerdi. Bunlar esas olarak sınırın taşınmasıyla ilgiliydi, böylece Leningrad Finlandiya'ya çok yakın değildi.
Çok daha küçük bir ülkeye karşı saldırgan bir savaş yapmak, Stalin için bile politik olarak utanç verici hale geliyordu.
İlkbaharın erimesi yoldaydı ve bu da Kızıl Ordu'nun çamura saplanması konusunda kesin bir risk oluşturuyordu.
Fransızların ve/veya İngilizlerin müdahale etme riski vardı. Niyetleri buydu, ancak şimdiye kadar bu ülkelerden asker taşımak için Norveç ve İsveç anlaşmasını sağlayamamışlardı. Finlandiya SSCB tarafından yutulursa, bu çok iyi değişebilir.
Kızıl Ordu çok sayıda asker ve teçhizat kaybetmişti. Fin ordusunun adam ve teçhizatı tükenirken, Fin halkını yönetmek gerçekten zor olurdu. Devrim öncesi Rus İmparatorluğu'nun bir parçasıydılar ve bundan hiç hoşlanmamışlardı.
SSCB kavramsal olarak Almanya ile müttefikti, ancak Kızıl Ordu'yu çok önemli olmayan bir kazanım için çok daha fazla zayıflatmak, Almanya'nın avantaj sağlaması riskini aldı. Stalin kimseye, özellikle de Hitler'e asla güvenmedi. Stalin, Barbarossa Harekatı'nın zamanlamasına şaşırırken, uzun süredir Almanya ile savaşa hazırlanıyordu. Tespit edilen Alman hazırlıklarının, SSCB'yi, inşası tamamlanmadan saldırması için kandırma girişimi olduğuna kendini inandırmış görünüyor.
Bence barışmak iyi bir fikir gibi görünüyordu.