Yorgundu. Yatıp asırlarca uyumak istiyordu. Hiç değilse iyileşene kadar... Aslan'ın onun için örtüsünü açtığı yatağın içine girdi. Adam eğilip tişörtün içinde kalmasını umursamadığı saçlarını çıkarırken içinde bulunduğu durumdan rahatsızlık duyarak hafifçe kıpırdandı. Gülşah'a neredeyse elbise gibi olan tişörtün yakası yarasını gözler önüne serecek kadar açıktı. Bütünüyle değilse bile... Aslan'ın tam olarak yarasının üzerine eğildiğini fark ederek nefesini tuttu. Teni karıncalanmaya başlamıştı. Ne kendini tamamen Aslan'a bırakabiliyor ne de adamı uzaklaştırmak için herhangi bir hamle yapabiliyordu. Taş kesilmişti. Teninde gezinen sıcak nefesi hissetmesiyle birlikte tek bir an, kendini geri çekmeye yetecek gücü buldu. Titreyen sesine aldırmadan "Öpme," diyerek soludu. Bir çırpıda... Korkuyordu. Öperse adamın izini de bir ömür kalbinin kenarında taşımaktan ölürcesine korkuyordu. Çaresizce çatılan kaşlarının altından bir parça merhamet dilenircesine gözlerini Aslan'ın gözlerine dikip başını hafifçe yana eğdi. "İnanırım sonra." "Neye?" Kuruyan boğazına aldırmadan gece gibi kalabalık bir sesle fısıldadı. "Öpersen geçeceğine..." Daha sesi kelimenin sonuna gelmemişti ki; Aslan'ın tenine, tam yarasının üzerine değen sıcak dudaklarıyla nefessiz kaldı Gülşah. Bir kelime... Altı harf... Adamın etine çarpan nefesi, teninde kıpırdayan dudakları ve her saniye biraz daha derine işleyerek göğsüne basılmış bir mühür gibi iz bırakan öpücüğü... Aslan dudakları hala kızın yarasının üstünde dururken, yavaşça fısıldadı. "Geçsin..."