Hırsıza Selam: Özel Koleksiyoner Sürümü
Bir rock grubundan beklenenin sınırlarını zorlayan dört LP'den sonra, Radiohead sol alan elektroniğini içselleştirdi, ancak basit rock'ı kucakladı.
2003 yılına gelindiğinde, Radiohead, icat etmeye yardım ettikleri bir müzik çağına hapsoldu. O zamana kadar, bir rock grubunun ideal yaşam döngüsünü tamamlamışlardı, aralıklı olarak gelecek vaat eden bir çıkıştan yükselerek dünyanın en büyük gruplarından biri haline geldiler, modern yaşamın korkusunu, yorgunluğunu, yabancılaşmasını ve kaygısını yakalayan ikiz başyapıtların yaratıcıları oldular. mükemmele yakın müzikal ortamlarda. Bu hala genç yüzyılda, rock müziğinin tonunu ayarlamak ve parametreleri belirlemek için bundan daha fazlasını yapan hiçbir rock kaydı yoktur. çocuk bir , kasıtlı bir başyapıt o kadar yaratıcılıkla dolu ki, bir devam filmi yarattı. hafıza kaybı .
david yanık brian eno
Bir grup bunu nasıl takip eder? Bir kere, başka bir başyapıt yapmaya çalışmaz. Radiohead'in yaptığı rekor, Hırsıza selam olsun , neredeyse bir anti-şaheser, sadece birkaç yıl önce kollarında giydikleri deneysel elektronik ve basit rock karışımını içselleştirdiklerini bulan iyi sıralanmış bir şarkı koleksiyonu. Temelde baştan başladılar ve kayıtta, grup bir şekilde zirveye ulaştığının farkında ve belki de nereye gitmek istediğinden daha az emin. Temele dönüş albümünün gitaristi Ed O'Brien'ın röportajlarında sıkça bahsettiği bir albüm yapmaya başlayan bir grup ile her seferinde bilinçli olarak yeni bir şeyler yapmak isteyen ve belki de bunu yaparken suçluluk hisseden bir grup arasındaki gerilimi duyuyorum. yenilik yapamıyor. Ufuklarını o kadar ileri itmişlerdi ki, yapacak fazla keşifleri kalmamıştı.
Albümün her yerinde kafa karışıklığı ve endişe yazılı. Sadece parça listesine bakın: 'Scatterbrain'. 'Kapıdaki Bir Kurt'. 'Oturmak. Ayağa kalk'. '2+2=5'. 'Geri kaymalar'. Şarkılara ne ad vereceklerine bile karar verememişler, her birine geniş parantez içinde bir ortak başlık vermişler. Thom Yorke, 'Myxomatosis' şarkısında, 'Neden bu kadar dilim tutulduğumu bilmiyorum' şarkısını söylediğinde, sanki yaratıcı bir girdaptan çıkmış gibi konuşuyormuş gibi geliyor ve bunu yapmanın bir çılgınlıktan daha iyi bir yolu var mı? bulanık, tek ölçülü oluk? 14 parça ve 56 dakikada, Hırsıza selam olsun kolayca en uzun Radiohead albümüdür ve yolun üçte ikisinin 'Orada' adlı bir şarkıdan geçmesi tesadüfi görünmüyor, sanki grup kendini teselli ediyor, ileriye taşımaktan daha kötü zorlukların olduğunu kabul ediyor. başarılı rock grubu.
kafamın dışında
'Orada Var', albümün birçok belirsiz nakaratından birini, daha önce ifade edilen endişelere kısa bir azarlama olarak kabul edilebilecek, 'sadece orada olduğu anlamına gelmediğini hissettiğin için' dönüşünde içeriyor. Ama şarkıyla ilgili daha da çarpıcı olan şey, ne kadar aralıksız muhteşem olduğu. Bir caz standardına uygun bir melodiye sahip, ancak ritmik alt takım da bir o kadar önemli. Davulcu Phil Selway albümün hiçbir yerinde geleneksel bir rock ritmi çalmıyor, burada şarkıya belirgin bir canlılık kazandırmak için kettle davulları kullanırken, Colin Greenwood'un bas kısmı ikinci bir melodi oluşturuyor. Selway ve Greenwood, 'Where I End and You Begin' ile kaçarlar, rahatsız edici synth'leri ve abartısız vokalleri taşımak için hızlı bir akım yaratırlar.
Albümün makul olarak abartısız olarak adlandırılabilecek birkaç vokalinden biri. Thom Yorke, öfke, yenilgi, sevgi, hayal kırıklığı ve özlemi dile getirmek için kayıt boyunca tüm yelpazesini kullanıyor. Genel olarak harika bir şarkıcı ama asıl gücü, 'ölü bedenimin üstünde' gibi basit bir cümleye tutunabilmesi ve onu istediği anlama gelecek şekilde büküp çekebilmesidir. Albümdeki en virtüöz performansı, çılgınca tempolu, paranoyak bir dize ile yükselen bir koroyu dengelediği nefes kesici yakındaki 'Kapıdaki Kurt' ile geliyor. Bu albümün, o zamandan beri tüm LP'lerinden daha fazla olduğunu fark ettiğiniz yer bunun gibi şarkılarda. virajlar , tematik kaygılarla, bilinçli yeniliklerle veya grubun sanatsal arkında bir bükülmeye zorlama girişimleriyle dikkatinizi dağıtmadan, Radiohead'in ne kadar iyi bir grup olduğuna konsantre olmanızı sağlar.
Selamlamak birkaç düşük noktası var ve muhtemelen onu daha sindirilebilir hale getirmek için düzenlenebilir - yuvarlanan köprüsünün yanı sıra, 'Genç Kanı Susarız', 'Where I End and You Begin'in kıvrımlı oluğu arasında bir momentum öldürücüdür ve 'The Gloaming'in karışık döngüleri (aynı zamanda üstün 'Sail to the Moon'a biraz benziyor), kısa 'I Will' ise albümün genel akışından oldukça rahatsız edici. B-tarafı olarak onunla daha mutlu olurdum. 'A Punchup at a Wedding' hayal kırıklığı yaratacak kadar düz bir nakarat içeriyor, ancak bunu ritim parçasının korkak havasıyla telafi ediyor. En düşük puanların bile kayda değer avantajları var, öyle ki Radiohead'in bu noktada kötü bir albüm yapıp yapamayacağını merak etmeye bile değiyor.
Capitol'ün yeniden basımının ikinci diskinde yer alan ve B-side'a havale ettikleri parçalar kesinlikle çıkış formatlarına çok uygundu. 'Paperbag Writer' programlanmış vuruşlar, çılgın bir bas çizgisi ve Jonny Greenwood'un izniyle ilk bakışta Martin Denny'nin 'Quiet Village' versiyonunda bir güncelleme gibi görünen ürkütücü dizelerle ilginç, hatta değerli bir deneydir. Muadilleri, olasılıklar ve bitişler gibi tüm kelimeler için ses çıkarır. 'I Am Citizen Insane' başlığı bile kulağa zorlama geliyor, 'Where Bluebirds Fly' neredeyse hiç içerik içermeyen bir doku oluşturma alıştırması ve '2+2=5' destekli dört remiks ve alternatif versiyondan üçü de öyle değil. özellikle ilginç (Four Tet'in 'Scatterbrain'i ele alması kıvranan istisnadır). Yorke'un piyano taslağı 'Fog (Yine)' güzel ve sessiz, akustik 'Gagging Order' pratikte 90'ların ortalarında B taraflarına koydukları şeylere bir geri dönüş, yani açık ara en iyisi. B-tarafı bonus materyaline dahildir.
rosalia ve kötü tavşan
Capitol tarafından bir nakit kapma olsa bile (ve işlerin gidişatından onları kim suçlayabilir ki?), bonus disk grubun hayranları için uygun bir toplayıcıdır. Bu arada üçüncü diskteki video içeriği, internette kolayca deneyimleyemeyeceğiniz çok az şey sunuyor. Yeniden basım aynı zamanda, piyasaya sürülmesinden bu yana tuhaf bir şekilde sağlam bir üne kavuşamayan bir albümü yeniden değerlendirme şansı da sunuyor - bir hayal kırıklığından 'en iyi albümlerine' ve 'çok uzun'a kadar her şey olarak tanımlandığını duydum. grubun hayranları tarafından 'neye benzediğini hatırlamıyorum'. Bir süreliğine, en çok son ifadeyle özdeşleştim-- bunu inkar etmek yok Hırsıza selam olsun benim için yerleşmek önceki dört albümlerinden herhangi birinden daha uzun sürdü. Yine de zaman ve sebat ona karşı nazikti. Hırsıza selam olsun Radiohead'in en iyi albümü değil ama olması da gerekmiyor. Bunun için başka albümler var. Bununla birlikte, dönüm noktası niteliğindeki ifadesinden sonra bir grup için hayat olabileceğini ve hayatın kulağa oldukça iyi geldiğini kanıtladı.Eve geri dön