Bu soruya psikanalizin cevabı şu olaçaktır: Cansız nesnelerin, bizim onlara yakıştırdığımız, bir ayna gibi bizi de yansıtan bir ruhları vardır. Sigmund Freud (1856-1939) bu isteğin beşikte başladığını söyler. Psikolojik bir araştırma metodunu ortaya koyan bu AvusturyalI doktor, katı düşünceli XIX. Yüzyıl sonlarında, çocuktaki cinsellik konusuna eğilme cesaretini.bulan ilk bilgin olmuştur.
Freud, bir ufaklığın “libido”suna (psikanalizde, canlı varlıklarda kendini cinsellikle ortaya koyan enerji) konu olarak ebeveynlerden birini ya da onların yerini tutan kişileri, fakat özellikle anneyi veya dadıyı, doğumun ilk günlerinden itibaren bu
rolü oynamışsa babayı seçebileceğini söyler. Tercihini, canlı ya da cansız tüm varlıklara yöneltebilir. Nihayet bu tatmini kendinde de bulabilir; nitekim çocukta parmak emmek bir ‘otoerotizm’ göstergesidir. Freud, çocuğun karşılaştığı bu duruma çeşitli şekillerde ortaya çıkabilecek bir sapıklık olarak bakmıştır. Bu sapıklığa görülen eğilimin ender rastlanan, olağan dışı bir şey olmadığını ve insanın normal yapısının bir parçası olduğunu da ilave eder. Çocukluk devresi peşpeşe gelen dönemlerden oluşmuştur. ‘Oral’ devre, yani emme devresi hayatın ilk altı ayım kapsar (bu veri, bundan sonrakiler gibi, bir bebekten diğerine farklılıklar gösterebilir). Burada ağız en önemli yaklaşım unsurudur.