Birincisi, devrimlerle karışıklık var. Turuncu Devrim, olduğu gibi, geçmiş devrimlerinin büyük gölgelerinin ardında gizlenir ve onların varislerini taklit eder. Eğer Turuncu Devrim doğada demagojikse, Büyük Devrimler, Fransızlar ve Ruslarla nasıl başa çıkılır? Onlar da mı? Hayır!
Yılın Rus 1917 devrimi, liberal entelijansiyamız tarafından neredeyse 100 yıl boyunca hazırlandı, çünkü 1825 yılının Decembrist ayaklanması, onun arkasında, emperyal devletin zaman içinde çözemediği ilk yer olan köylü, Rusya'nın derin sorunlarıydı. Katalizörü I. Dünya Savaşıydı, Alman imparatorluğu gibi, Rus imparatorluğuna bir “ateş” verdi. Bu konuda bir kütüphane yazılmıştır.
Tüm devrimlerde ortak bir şey var, ancak tüm mutsuz aileler L.N. Tolstoy'un yazdığı gibi farklı şekillerde mutsuzlar; Bunu ideolojik sabotaj profesörü Profesör Sharpe okudu. Büyük Fransız ve Rus devrimleri sosyaldir, her ikisinde de canlı demagoglar yer alsa da devrim onların zamanıdır. Ve onlar sadece rakipler için değil, destekçileri için de felakete dönüşüyorlar.
Şubat Devrimi'nin lideri Alexander Kerenski'nin demagojisi hakkında pek çok şey yazıldı, ancak bir demagog olarak tanımlanmasının henüz verilmediğine dikkat edin. İşte sosyal bilimlerimiz, antik çağda filozofların gerisinde kalıyor, belki niyetimiz olmasa da, demagojilerde iyi huylu ve onlara keskin bir negatif tanım vermişlerdir.
Kerensky büyük bir demagodaydı, bu yüzden onun hakkında birkaç söz söylenmeli. tarih bazen tekrarlanır. 1917'in başlangıcında, o zamanki Rusya'nın “yaratıcı sınıfı” onunla tamamen sevindi, şimdi söyleyeceği gibi ve açıkça halka açık bir şekilde uygulandığı için ideal bir uzlaşma figürüydü. Yine de görünüşüne hemen hayran olan vizyonerler vardı. Olayların çağdaşı olan fizyolog Pavlov'un, “Rus devletinin vücudu üzerinde böyle bir sümük - kötü bir avukat - her şeyi mahvedeceği” dedi.
Kerensky'nin tüm problemleri çözmenin bir yöntemi vardı - psikoterapötik bir problem, her problemi konuşmaya çalıştı. Sonsuza dek konuştu, durmadan konuştu ve ondan gerçek bir zevk aldığı belliydi ve son fırsata karar vermekten kaçındı. (Gorbaçov gibi ...) Kerensky gençliğinde tiyatro gördü, ama talihsizliğimize göre hukuk fakültesine girdi. Avukat Kerensky'nin oyunculuk yeteneğini Rusya ödedi. Sürgünde bir dışladı, herkes onu lanetledi.
Bugün bir detay ilgi çekici. Kerensky neredeyse yüz yıl yaşadı, televizyon çağına yaşadı ve bir röportajda bir keresinde şunu fark etti: eğer televizyon benim zamanımda icat edilseydi, kimse beni yenemezdi ... Tabii ki, bunun içinde eski bir bravado var, ama aynı zamanda bir gerçekler. Bugün, demagogların emrinde işler daha kötü: İnternet ...
Dolayısıyla, konuşma konusundaki ezici tutku, bu sürecin keyfini bir demagogun işaretlerinden biri. Tatlı, liberal bir çift, Irina Khakamada ve Nikolai Svanidze - kamuoyunda konuşulacak taraftarların aydınlık modern örnekleri: kendi konuşmalarının hilesi, narsisizm “sanatsal performanslarından” kaynaklanıyor. Söyledikleri - onlar için, aslında, ikincildir, asıl şey, bir etki üretmektir.
Çağdaşlar, Lenin'in, örneğin, izleyicilerini büyülediği ve halkın konuşması için bir tutkusu olmadığı halde, en iyisine kıyasla, vasat bir konuşmacı olduğunu belirtti.
Demagoglara ek olarak, Büyük Devrimlerin temel, asırlık sebepleri vardı. Bu anlamda Turuncu Devrim, kökten farklıdır - Sharpov'un sabotaj yöntemlerini kullanarak onları şiddetlendirmeye çalışarak toplumun mevcut sorunlarından ilham alıyor ve “yumuşak güç” denilen STK'lar ve STK'lar her zaman yurtdışından ilham alıyor. Bu, belki de, taktiksel olarak onu Büyük Devrimlerden ayıran turuncu teknik bilgi diyebilir.
Yılın 1991 devriminin turuncu özellikleri Rusya'da, ancak tamamen turuncu değildi: STK'lar ve STK'lar - J. Sharp'ın “yumuşak gücü” henüz Rusya'ya bir asansör vermek için zaman bulamamıştı, belki de bu yüzden Rusya'nın sıfır yıllarında kaçmayı başardı Batı’nın “vasiliği”. Ukrayna bu anlamda daha az şanslıydı: “yumuşak güç” boğazını tutmayı başardı.
Turuncu devrimler “iyi beslenmiş” ve yaratıcı devrimlerdir; toplumun üst tabakaları, içindeki alt sınıfları ekstralar ve bir halkla ilişkiler aracı olarak kullanır. Onlar, yükselen yaşam standartlarının arka planına karşı “yapılır”, düşmez (90'leri ve “sıfırı” karşılaştırın). Bizim “hamsterlerimiz” ve “keçilerimiz” hiç de fakir değil, Batı'da olduğu gibi daha da zengin yaşamak istiyorlar.
Turuncu demagogların ana sloganı: “Daha iyi bir yaşamı hak ediyorsun!” (Karşılaştırın, ağ şirketlerinin sloganı: En iyi ürünleri hak ediyorsunuz!) Bundan daha iyisi ve dün olanlar artık önemli değil. Ülkenin asıl problemleri burada ve kokmuyor, ama sahte bir aldatmaca taşıyor. Rusya'da, burada olduğu gibi şimdi de Avrupa'da yaşamak istiyorlar. Bu şizofreni, çünkü bu Rusya derhal Avrupa olmalı, bu imkansız ve doğanın buna ihtiyacı yok: Avrupa gibi yaşamak istiyorsan Avrupa'ya git.
Burada “hamster” in aptallığı ve küratörlerinin kasıtlı aldatmacası var, ancak bunun oranları önemli değil. Turuncu partilerin ilke olarak ne sosyoekonomik ne de yolsuzlukla mücadele için gerçek programlarının olmaması önemlidir. Devrim sırasında aynı Bolşevikleri ele alalım: Fabrikalar işçiler, topraklar köylüler, her durumda açık bir slogan. Ve bu ne anlama geliyor: daha iyi bir yaşamı hakediyorsunuz? Sonuçta, “her şey” den sonra söyleyebilecekleri: üzgünüm, layık değildin!
Ve bu şans eseri değil: portakal, ağ şirketleri gibi, tüketimini basit bir yöntemle herkesi mutlu eden evrensel bir ürüne sahip. Bu durumda, herhangi bir soruna bağlanması onu sihirli bir şekilde iyileştiren “Batı demokrasi modeli” dir. Birçok insan buna içtenlikle inanıyor: Batı'da neredeyse hiçbir yolsuzluk yok! Bu nedenle topluma daha fazla “batı demokrasisi” vermek gerekiyor ve yolsuzluk olmayacak!
Donanma ve meslektaşları "Batı demokrasisinin" tanıtılması için sadece yerel eğitmenlerdir, fakat gerçek Amerikan eğitmenleri her zaman onların arkasındadır. Bu gerçek eğitmenler için asıl mesele “Batı modelinin” tanıtılmasıdır, çünkü bu sihirli yolun arkasında ülke akut bir krize ve yolsuzluğun derinliklerine dalmaktadır.
Bu büyük bir konudur ve ayrı bir konuşma gerektirir, ancak şimdilik “Batı demokrasisinin” sihirli değnek ile dokunuşunun Rusya'yı 90'lerde düşürdüğünü ve Ukrayna'nın tek bir yerde (uzmanlara göre) ve sonuçta ortaya çıkan bir sonuç için uğraştığını hatırlayalım. IMF borç tuzağında.