Diş eti hastalığı, dişleri çevreleyen ve destekleyen dokuların (periodonsiyum) bakteriyel kronik iltihabı ile gelişir. İltihabın ilerlediği durumlarda alveoler kemik kaybı ile karakterize periodontal hastalık (periodontitis) oluşur. Diabetes mellitus (diyabet) ise, toplumda oldukça sık görülen metabolik bir rahatsızlıktır. Yapılan çalışmalarda, periodontitisin esas etkeninin bakteriyel plak biofilm tabakası olmakla beraber, özellikle kontrol altında olmayan diyabetin, periodontal hastalığın şiddetini arttırdığı ve tedaviyi olumsuz yönde etkilediği bildirilmiştir. Benzer şekilde, periodontal hastalığın diyabetteki glisemik kontrolü etkilediğine dair çok sayıda çalışma rapor edilmiştir. Özetle, diyabet ve periodontal hastalık arasındaki ilişki çift yönlüdür. Dolayısıyla diyabetli bireylerde periodontal hastalığın tedavisi glisemik kontrolün sağlanmasıyla beraber diyabete bağlı komplikasyonların azaltılmasında önemli rol oynar.
Kontrol altındaki diyabet hastalarında tüm dental tedaviler uygulanabilir. İnsülin kullanan hastalarda olası bir hipoglisemi (kan şekerinin olması gerekenden düşük olması) atağını önlemek için tedaviler insülin enjeksiyonundan sonraki 30 dakika ile 8 saatlik zaman dilimi arasında planlanmalıdır. Diyabete bağlı sistemik komplikasyonlar mevcut ise, cerrahi işlemler öncesi hastanın hekimi ile konsültasyon yapılıp öncelikle diyabetik kontrol sağlanmalıdır. Şiddetli periodontal hastalığa sahip diyabetik bireylerde ise, periodontal tedaviye ek olarak sistemik antibiyotikler de reçete edilebilir.