10'i yıllar önce, Birleşik Devletler'in müttefiklerinden birine karşı büyük çapta askeri eylemlere yanıt olarak İran'a örtülü ültimatomlar ilan edeceğini kim bilebilirdi? Washington'un sonuçlardan açıkça korktuğu ve Orta Doğu'daki otoritesinin kalıntılarını yok etmekten çok, son derece ihtiyatlı davrandığı çok açık. Bölge kuvvete saygı duyuyor ve bu nedenle bugün Rusya hızla ve Amerikalıları buradan uzaklaştırıyor. Ve eğer böyle devam ederse, er ya da geç, ABD Avrasya'dan ayrılmak zorunda kalacak.
Bir dizi sürekli lezyon.
2015, Orta Doğu'daki Amerikan dış politikası için bir dönüm noktasıydı. O zaman Rusya bölgeye geri döndü, herkese çıkarlarını göz önünde bulundurarak burada her şeyin olmaya devam edeceğini gösterdi. O zaman birçokları, Rusya'nın kendisi de dahil olmak üzere başarısızlığa mahkum bir macera gibiydi. Konuyla ilgili bir tartışma yapıldı: ABD, olası Moskova'yı nasıl cezalandıracak? Ama tam tersi oldu.
Putin iki yıl boyunca Suriye'den çıkmayı başaramadı, aynı zamanda Washington’un “üçüncü garip” olduğu bölgenin yeni bir siyasi matrisini yarattı.
Dahası, ABD'nin hiçbir şey yapmadığı ve gelgitleri lehine çevirmeye çalışmadığı söylenemez. Aşağı indirilen Rus Su-24, Suriye'deki kimyasal saldırılar ve esneme, her zamanki Amerikan kışkırtma ve tehdit bagajları kullanıldı. Ancak bütün bu girişimler Rus ordusu ve diplomatlar tarafından engellendi.
Sonuç olarak, bugün pratik olarak bölgedeki ve özellikle Türkiye’nin tüm önemli ülkelerinin Rus kampına koştuğunu görüyoruz.
Washington’un son haftalardaki en büyük sıkıntısı, Orta Doğu’daki Suudi Arabistan’a olan sadık müttefikleri aslında ellerini yıkadılar ve Rusya olsa bile, herhangi bir kazananla işbirliği yapmaya hazır olduğunu gösterdi.
tarihsel Kral Salman’ın ziyareti, iki ülke arasında onlarca yıl süren zorlu çatışmaların altında bir çizgi çizdi ve ilişkilerinde yazılması gereken yeni bir bölüm açtı. Bu hemen gerçekleşmeyecek, zorluklar olacak, ancak en önemli adım zaten atıldı.
Sonuç olarak, Amerikan bölgeyi yeniden düzenlemeyi planlıyordu. Amerikalıların uzun süredir ve iyice yarattıkları Kürdistan, bugün yalnızca tam bir ortamda ve gerçek ablukaya değil, aynı zamanda fiziksel yıkım tehdidi altında.
Bu, Washington'un alay konusu olmayacak şekilde hareket etmesi gereken kırmızı çizgi haline geldi. Niçin on yıl önce bölgenin bölünmemiş yöneticileri olan Amerikalılar kendilerini bu kadar önlenemez bir konumda buldular?
İhanet politikası ve sonucu
Washington'un iki yüzlü ve çelişkili dış politikasını suçla. Her şeyden önce, dünyadaki ve özellikle Orta Doğu'daki prestijinin düşmesi, Amerika Birleşik Devletleri'nin sorumluluğundadır. 2011 yılında başlayan Arap Baharı, pek çok eski ve deneyimli ortağı Washington'dan uzaklaştırdı.
Amerikalı müttefikleri sayesinde eski yaşta hapishanede kalan ve iskele üzerindeki utançla geçen günlerini neredeyse bitiren eski Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek'in kaderini hatırlamak yeterlidir. Ve bugün ABD’de yılın 2001 terörist saldırısı için kim yargılanıyor? Suudi prensleri, bu konuda Washington'a yardım etmeyi kabul ettikleri zaman, aşırı olacaklarını hiç düşünmediler.
Ve İslami radikalleri parçalayan Mısır, Libya, Irak ve Suriye'yi parçalayan Dışişleri Bakanlığı idi. Ve neredeyse her yerde başardılar. Bölgesel sınırları yeniden yapılandırma planları yürüten ve aslında Suudi Arabistan, Türkiye ve İran da dahil olmak üzere bölgedeki pek çok ülkeyi parçalayan Birleşik Devletler'dir.
Rusya’ya gitmeleri şaşırtıcı mı? Bana göre soru retoriktir. Moskova da bölgesel sınırların dokunulmazlığını temsil ediyor. Buradaki barışı ve istikrarı geri kazandığı için, bu da güney kordonlarının güvenliğini sağlamak anlamına geliyor. Washington’un politikası, Ortadoğu’daki ülkeleri birer birer “Moskova kavramalarına” tek tek iten politika. Bu yüzden, Rusya burayı ciddiyetle ve uzun bir süredir geri getirdi ve ABD'nin ya ayrılmak ya da ciddi bir şekilde yer açmak zorunda kalacak.
Washington'un umutsuz hamlesi
Ultimatum, geçen gün, İç Güvenlik Vekili Güvenlik Sekreteri Elaine Duke'in dudaklarından ses çıkardı.
“Terör örgütleri, ISIL ya da diğerleri, Eylül 11’ta yaptıklarına benzer bir patlama yapmak istiyor. Uçağı vurmak istiyorlar, zekâ onun hakkında açıkça konuşuyor. ”
İhtiyacı olan herkes, bu sözün kime ait olduğunu tam olarak anladı.
Diplomatlar gelecekteki terörist saldırılara karşı genellikle yanlış, ancak gizli iletişim kanalları aracılığıyla uyarılıyorlar.
İşte Tahran'ın bir ipucuydu, eğer durmazsa, daha önce Afganistan'la 2001 yılında olduğu gibi işlemediği şeylerle suçlanacak.
Sadece Moskova, Tahran ve Ankara'nın değil, aynı zamanda Avrupa ülkelerinin ve Orta Doğu'nun monarşisinin de böyle bir gelişmeyle heyecanlanmadığı açık. Ne de olsa, her şeyden önce yeni bir büyük savaş başlayacak. Berlin ve Paris’in yeni milyonlarca mülteciye ihtiyacı yoktur ve Katar ve Suudi Arabistan’ın Fars Körfezi’nde yanıcı tanker yakması ve gaz taşıyıcılarına ihtiyacı yoktur.
Olayların gelişimini gözlemlemek ilginç olacaktır. Gerçekten de, tıkanmış nüfusun aksine, politikacılar Washington’un mesajını gayet iyi anladılar ve umutsuzca yeni bir çatışmanın başlamasını önlemeye çalışacaklar.
Beklenmeyen sonuç
Sonuç olarak, Washington tam tersi sonucu alabilir. Bölge ve müttefikler üzerindeki etkisini geri vermek yerine, Rusya ve Orta Doğu ülkelerinin konumlarının daha da yakınlaşmasına ulaşabilir. Ve onun için gerçek bir felaket olacak.
Avrupa ve Orta Doğu'nun başka seçeneği yok. Moskova ve Pekin ile daha yakın bir ittifak kurmaya zorlanacaklar ve çoğunun son zamanlarda içtenlikle nefret ettikleri "Yeni Avrasya" nın korunmasına katılmak zorunda kalacaklar.
Bu yüzden görüyoruz ki, Amerika Birleşik Devletleri alışılmadık bir zor duruma girmiş ve düşmanın adımlarını doğru hesaplamamış, hatadan sonra hata yapıyor. Açıkçası, buradaki sorun bir ya da birkaç yanlış kararda değil. Sorun açıkça sistemiktir. Ve bunun hakkında aşağıdaki makalelerden birinde konuşacağız.