Birçok sabah düşünüyorum:
Güneş her gün yine ve yeniden ne güzel doğuyor!
Kahvaltıdan önce biraz yürümek istedim. Fotoğraf makinemi boynuma geçirip kuş seslerini izledim. Bal mevsimi; arılar çiçeklerin üstünde dans ediyor. Adım seslerim, onların vızıltısına karışıyor. Mutlu olduğumu hissediyorum; dalga seslerini duyuyorum.
Bu nazar boncuğunu bir "Kuzulu Kapı"nın üstünde gördüm. Cam ile ahşap iki dost gibi sohbet ediyordu. Onları rahatsız etmemek için başka fotoğrafların peşine düştüm.
Sonbahar, Akyaka'ya çok yakışıyor... Bu sakin şehri kalabalık içinde can çekişirken yaşayamamayı sevmiyorum.
İyi insanlar... Bu sistemi kuşlar ve sincaplar kullanıyor! Şanslıyım ki bu ağacın üstünde bir sincap gördüm.
Akyaka'da aşkın çok güzel yaşanabileceğini düşünüyorum ve inanıyorum. Belli ki birileri yaşamış; izlerine takılıyorum.
İki genç olduklarını hayal ediyorum... Genç kadın ve genç erkek, Akyaka'nın Çakırhan dokunuşlu sokaklarında dolaşıyorlar. Bir yandan evlerin bahçelerinde gezinen kedileri izliyorlar, diğer yandan birbirlerinin gözlerine bakıyorlar. Bu pembe gül işte o zaman bir bahçeden koparılıyor ve yeni dalına konuyor rengârenk kanatlı bir kuş gibi...
Bir cumartesi akşamı, güneş henüz batmışken burada oturuyorlardı ve denizi seyrediyorlardı... Genç kadın, kendine armağan edilen bu gülü unuttuğunu ne zaman fark etmiş olabilir? Peki, ya üzülmüş müdür bu gerçekle yüzleşince?
Sosyal gürültüleri biraz seyrekleştirip edebiyatla ilgilenmek istiyorum... Önümüzdeki günlerde muhtemelen arada sırada buluşacağız misafirim. Seni özleyeceğim.