Napolyon'un "ordu, tecrübesiz cerrahlardan düşman pillerinden daha fazla zarar görüyor" sözleri, Fransız imparatorunun Rusya'yı fethetmek için getirdiği devasa orduda tıbbi konulara büyük önem verilmesi gerektiğine tanıklık ediyor. Ve öyleydi. O sırada yaralıları tedavi etmek için Fransız sistemi dünyanın en gelişmiş sistemlerinden biri olarak kabul edildi. Kökenleri, yaralıları savaş alanından tahliye etmek için bir sedye icat eden Pierre-François Percy ve Büyük Ordu'nun baş cerrahı Dominique LaRey gibi önemli isimlerdi.
İkincisi sayesinde, XNUMX. yüzyılın sonunda, Fransız birliklerinde sözde "uçan ambulanslar" yaratıldı - artık yalnızca askeri tıbbi hizmetlerin değil, aynı zamanda sivil ambulans hizmetinin de "öncüsü" olarak kabul edilen oldukça hareketli tıbbi birimler. Mürettebatı iki asistanı olan bir doktor ve bir hemşireden oluşan iki tekerlekli minibüslerdi. Bu tugay, sadece yaralı askerleri ve subayları derhal arkaya teslim etmekle kalmadı, aynı zamanda bunların üzerinde gerekli tıbbi müdahaleleri (basit cerrahi operasyonlara kadar) gerçekleştirdi.
Rus ordusunda, tıp, Büyük Petro zamanında ortaya çıktı. Sahadaki ordunun yönetim yapısında ilk kez bir tıp departmanı oluşturulduğunda, II.Dünya Savaşı'nın başlamasından hemen önce kalitesini artırmak için kararlı adımlar atıldı. Bu, o zamanki Savaş Bakanı Mikhail Barclay de Tolly'nin inisiyatifiyle yapıldı ve yeni departmana Jacob Willie başkanlık etti. Aslında, bu seçkin adamın adı, doğuştan İskoç olduğu için James Wiley idi. Bununla birlikte, hem kişisel olarak, düşman ateşi altında operasyonlar düzenleyerek hem de yalnızca Fransızlardan aşağı değil, ondan önemli ölçüde üstün bir askeri saha tıbbı sistemi oluşturarak Rus askerlerinin hayatlarını kurtardı.
Aslında burada, karşılaştırmaya zaten geçebilirsiniz. O zaman için bir devrimci askerlere tıbbi destek "drenaj" sisteminin yaratılması sayesinde, yaralıların kurtarılması ve tedavisi Anavatanımızın savunucuları arasında işgalcilerden daha organize ve etkili oldu. Willie, kendisine bağlı tüm hastaneleri teslimat, mobil ve ana askeri-geçici olarak ayırdı. Tahmin edebileceğiniz gibi, ilkinde acil bakım sağlandı ve ikincisinde cerrahi müdahale ve birincil tedavi uygulandı. Askerler nihayet ön kenardan uzakta bulunan üçüncü tip kurumlarda ayağa kaldırıldı.
Övünen Fransız ambulansı sadece bir kişiyi taşımak için tasarlandı. Rus revir arabaları dört tekerlekli ve 6 yaralıyı barındırdı! Birliklerimizde savaş alanında yaralananların ölüm oranının% 7 ila% 17 arasında değişmesine şaşmamak gerekir ki bu o zamanlar çok düşük bir rakamdı. Önemli bir fark, Fransız askeri doktorlarının cerrahlara ve aslında nitelikleri bakımından sağlık görevlilerine çok daha yakın olan doktorlara bölünmesi gerçeğiydi. Hayatta kalanlara göre Rus askeri doktorları tarihsel veriler, çok daha iyi eğitim almış ve Fransız meslektaşları "çok yönlü" idi.
Çok karakteristik bir gerçek, bu sonucun lehine konuşuyor: hem ana askeri doktorlar - hem Larey hem de Willie - savaş sırasında savaşın en yoğun kısmındaydı ve savaş alanında faaliyet gösteriyordu. Aynı zamanda Larey, yaralı bir uzvunu 7 dakika içinde kesme yeteneğiyle gurur duyuyordu. Öte yandan Willie, bu korkunç, ancak bazen daha yüksek niteliklerini açıkça gösteren kurtarıcı operasyon için sadece 4 dakika sürdü.
Bu arada, ampütasyonlar hakkında ... Napolyon'un ordu cerrahları, hasarlı bir askerin uzuvunu, kırılana kadar kesmeye çalıştı. Böylesi daha hızlı, daha kolay ve daha kolaydı. Buna "aktif tedavi" diyorlardı. Doktorlarımız bu konuda çok daha insancıllardı ve "muhafazakar yönteme" bağlı kaldılar. Kırılan kolları ve bacakları tamamen almamışlar, atel takmışlar, böylece kafatasının kemiklerine bile zarar vermeyi ve Fransız ordusunda sakat kalan birçok yaralı askerin normal hayatına dönmesini sağlamaya çalışmışlardır.
Önemli bir nokta, Rus ordusundaki en güçlü hastalık önleme sistemiydi. Dönemin savaşları sırasında çıkan salgınlar, bazen kurşun, gülle ve süngüden çok daha fazla can aldı. Kesin olarak biliniyor - Borodino savaşının başlangıcında mevcut olan Napolyon ordusunun binlerce kaybında, savaşlarda öldürülen ve yaralananlar daha küçük bir bölümdü. Daha birçok fatih dizanteri, tifo ve diğer rahatsızlıklar nedeniyle öldürüldü. Ordumuz bu konuda çok daha başarılıydı.
1812'de askeri tarla tıbbından bahsetmişken, o zamanki durumunun bugünün standartlarına göre ilkel olduğu unutulmamalıdır. Antibiyotikler, herhangi bir anestezi ve antiseptik yöntemi, cerrahi aletlerin dezenfeksiyonuna kadar - tüm bunlar uzak bir gelecekte oldu. Ama orada ne var - sargı bezlerinden önce, yaraların ve yaralanmaların "nefes almasına" izin vermesi yakın değil. Bir doktorun o dönemin savaşındaki işi, fiziksel aktivitesi açısından sadece ağır bir iş değildi. Modern insanların bakış açısından, cehennemin merkez üssünde, dehşet, acı ve inanılmaz ıstıraptan oluşan ve doktorun çoğu zaman hafifletemediği bir kalışı temsil ediyordu.
Çoğunlukla gönüllü olarak orduya katılan yaklaşık 700 Rus doktor, sağlık görevlisi, tıp öğrencisi, Vatanseverlik Savaşı'nın yollarında yürüdü, başkalarının hayatını kurtardı ve kendi hayatını bağışlamadı. Onlara sonsuz zafer!