Sevgili sevgilim;
Sana beyaz bir yün eldiven aldım. Kutusundan çıkarmadan, el değmemiş bir şekilde vermedim sana. Ellerim sardı onu, kokum içine işledi. Tüm sıcaklığımla baktım ona ve kendimden bir parça yaptım.
Çünkü;
Soğuk kış günlerinde, ellerim ellerinle kavuşamadığın da ellerini sarmalı, beni koklamayı özlediğinde yardımına koşmalı.
Hatırlar mısın soğuktan burnunun pembeleştiği o soğuk kış gününü. Öpücüklerim pembeleşen burnunun ucunda belirmişti, sonra “Ellerim de çok üşüdü” diye yardıma muhtaç bir çocuk gibi konuştuğunda ellerini avuçlamıştım. Yüzüme yaklaştırıp nefesimle parmaklarını ısıtmıştım.
Ellerin, benim avuçlarımda.
Sımsıkı sarışımı hisset sevgili,
Nefesim senin avuçlarında,
Sıcaklığımı hisset sevgili.
Yanında olmadığım zamanlarda kendimden bir parça yaptığım eldivenleri al yanına sevgilim.
Çünkü;
Ellerim ellerini tuttu,
Dudaklarında gezdi,
Sardı tenini sımsıkı…
Ellerim, senden uzakta olduğu zamanlarda ; ellerinde, dudaklarında ve teninde olacak ve akan bir damla göz yaşını masumca içine çekecek.
Ben hiç kimseye eldiven almadım sevgili, senden başka. Çünkü, hiç kimsenin eli senin ellerin gibi tutmadı ellerimi, avuçlamadı benliğimi.
Ellerimden geriye eldivenlerim kaldı.
Verdiğim sözü tutacağım demiştim sevgili.
Ellerimin, ellerinden ayrılması için bir tek, ikimizinde gitmesi gerek.