Şimdi imkansız görünüyor, ne zaman okuduğumu ya da okuduğumda iz bırakmadığımı hatırlamaya çalışmak gibi bisiklet sürdüm, ama Fresno Arı'sında bir fotoğrafçı olduğunda Azor Adaları hakkında hiç bir şey duymamıştım. iki öküzle dolu bir tarlayı bir adam masamın üstüne bıraktı.
California'da. 21. yüzyılda.
Adam düz bir araba üzerinde durdu. Kulağına bir cep telefonu vardı. Arkasında büyük toz bulutları döndüğü için diğer kolla çılgınca el hareketi yapıyordu.
"Bu resmi seviyorum. Fotoğrafçı sürdü, ”dedi. “Bir hikaye bulabileceğini düşünüyor musun?”
“Kesinlikle,” dedim. Orada nasıl bir hikaye olamazdı?
Birkaç hafta sonra röportaj için sürgünün evine gidiyordum. California'nın bir parçası olan Tulare County'de her şeyin büyük olduğu bir çiftliğe gittim. Büyük kamyonlar, büyük kemer tokaları, büyük çiftlikler, büyük silolar ve traktörler ve yükleme iskeleleri. Bu, Kaliforniya'daki büyük kuraklıktan önceydi ve hatta ekilmemiş tarlalar bile ilkbahar yeşili idi. Karlı Sierra Nevada'yı görebiliyordum. Daha sonra, karlar kaybolduğunda, daha sert bakmamı diledim. Bir süre sonsuza dek sürmüş gibiydi ve hafızanın tutacağından emin olmak istedim.
Evde kimse yoktu, ben de beyaz bir çiftlik çitinin yanındaki çimlerde uzandım. Üstümde geniş bir gökyüzü ve şekil değiştiren bulutlar vardı. Yılın geri kalanı Kaliforniya'nın ortasındaki sıcak, düz vadi hakkında ne söyleyeceğinizi söyleyin - ancak Nisan ayında, bazı iyi yağmurlardan sonra, kendinizi daha yeşil bir çimden daha güzel bir yerde yatarken bulabileceğinizi düşünmüyorum. Gökyüzünün gerçekten o kadar mavi olup olmadığından veya yüzünüzün önünde döndürdüğünüz bıçağın yanında daha parlak göründüğünden emin olamazsınız.
Çok zor bir hafta olmuştu ve her kriz seviyesinde, dışarıda uzanmak ve bakmak iyi bir fikirdi.
Çakıl yolunda bir kamyon çekildi. Şoför dışarı çıktı ve kendini vahşi kol sallayarak ile tanıttı, bu yüzden doğru erkeğe sahip olduğumu biliyordum.
Morais, coşkulu, Portekizli göçmen bir memurdu. Herhangi biri büyük harflerle ve ünlem işaretleriyle konuştu mu, Morais oldu. Öküzler Amante ve Brilliante idi. Her ikisi de kırmızı Holstein'ların alnlarında beyaz yıldızlarla belirgin bir benzerlik paylaştı. Henüz tam büyüymüyorlardı - iki yaşında, sırasıyla 1.940 ve 1.860 pound ağırlığındaki öküz gençlerdi. Morais, Portekizceye sağa dönmelerini, sola dönmelerini ve söylemelerini söyleyebilirdi. Geceleri onlar için Portekizli radyo çaldı, böylece yalnız kalmayacaklardı.
Ben izledim iken Morais her zamanki rutin takip etmesini istedi. “Vem para cá” - “Buraya gel,” diye Portekizce ökçeye çağırdı ve geldiler. Kuzenlerinden biri tarafından oyulmuş bir tahta boyunduruğu üstünden attı ve üstüne attı. Bunu, altı metal kesme diskinde ayarlanmış 1300 kiloluk bir platforma bağladı.
Önünde bir sopa tuttu ve bir davul binicisi gibi yürüdü, boğaları onun arkasına adım attı. Onları sopayla vurarak ya da yiyeceklerle rüşvet vererek eğitmemiş. Onlar buzağı olduklarından, onlara sopayı görsel bir işaret olarak kullanarak sağa, sola ve durmaya öğreterek yürüdü.
“Bu hayvanlar çok akıllı, buna inanamazsınız! Ve beni seviyorlar. Bu boğalar beni seviyor. Gitmeye hazırsam, takip etmeye hazırlar ”dedi.
Amante, iddiayı destekleyecekmiş gibi ona yaladı.
Morais tarlasında yürüdü, havada sopa. Boğalar, diski sürükleyerek derin oluklar ortaya çıkarmak için çöken toz bulutlarını tekmeleyerek arkasına sürüklediler. Güneş turuncu parlıyordu. İnsan, canavarlar ve dönen dünya, kayıp bir çiftçilik geçmişini kutlayan Depresyon dönemi iş projesi duvarına benziyordu.
Bir süre sonra, Morais durdu, bir buz kabuğuna koştu, bir bira kaptı, açtı ve tarlayı bitirmek için platformun üzerine atladı. Çubuğunu öküzenin boynuzlarını koruyan pirinç uçlarına dokunmak için kullandı. “Levantem a cabeça” - “Başını kaldır” dedi ve yaptılar.
Telsiz telefonu çaldı ve Morais boğaların arkasına geçti, bir iş görüşmesi yaptı ve bir şişe bira, bir telefon ve iki öküzle hokkabazlık yaptı. Birisi bir pikapta uğradı ve Morais telefonu tutan eliyle el salladı.
Morais ve boğalar, traktörle 45 dakika sürecek olan sürüyü sürmek için üç saat sürdü. Başka bir soğuk bira yudumlarken boğalara dinlenmek için bir mola verdi.
“Bu çok daha zor. Bu iş. Ama boğalarımdan daha mutluyum, inan bana, traktörümden daha fazla olacak ”dedi.
Günü bitirdiğinde, platformun üstünden gerilmiş kolları olan bir sıçrama yapan bir jimnastikçi gibi fırladı.
“Bu benim hayatım!” Diye bağırdı.
Sabahları bir geçim için büyükbaş hayvan yediğini ve bunu yaparken iyi para kazandığını söyledi. Bir traktöre parası yetebilirdi. Ancak öküzler gençken bıraktığı “eski ülkeye” bağlarıydı - Azorlar, Atlantik Okyanusu ile çevrili dokuz Portekizli kara lekesi, her tarafta yaklaşık dokuz yüz mil. Bu yüzden çocukluğu boyunca adalarda sürdüğü yolu ve ona göre, bugün hala onları tarıyorlardı.
Kamyonunun torpido gözünden dövülmüş kırmızı bir fotoğraf albümü çekti ve lila rengi ortancaların çitleriyle bölünmüş yeşil Azoren tarlalarının resimlerini gösterdi. Bana siyah volkanik kayaya ve denizin yanındaki antik taş evine, her yaz döndüğü eve karşı düşen dalgaları gösterdi.
“Orada hava çok temiz, çok güzel. Okyanus tam orada. Balıklar taze, onları yakalayıp yiyorsunuz ve patatesler çok güzel, buna inanmayacaksınız.
“Şarap yapıyoruz. Şortu giy ve içeri gir ve üzümleri parçala ve içtiğin zaman meyve suyu gibi tatlıdır. Morais, “Her yıl oradan geri döndüğümüzde şişman oluyoruz” dedi.
Azor Adaları'ndaki ada evini o kadar çok seviyordu ki, her yaz sonunda, ayrıldığında, başka birisinin kapısını kapatması gerekiyordu.
“Eski ülkeden gelen bir adamım. Bu ülkede asla beş dakika okula gitmiyorum ve hala çalışıyorum ve iyi yapıyorum. Paramı seviyorum Tanrı bu ülkeyi korusun ”dedi.
“Ama oradaki kapımı kapatmaya gittiğimde bebek gibi ağlıyorum. Yapmamak için çok çaba sarf ediyorum ama ağlıyorum. ”
Gelecek hafta sonu bir parti vereceğini ve Azorlardan bir parça görmek istersem gelip arkadaş getirmem gerektiğini söyledi. Makalem için bu deneyimi kullanamadım; o zamana kadar koşardı. Umrumda değildi. O partiyi görmek istedim.
Yan komşum Donald, gazetenin sanat ve kültür yazarı olan Donald, boğalardan çok Broadway'deydi. Ama o cumartesi onu elbise askısı şekillerinin evrimi üzerine kitaplar okuyan uzun boylu, utangaç bir tasarımcı olan erkek arkadaşım Das ile birleştirdim. Birlikte küçük Toyota'mdan ve büyük boy beyaz kamyonetlerle dolu bir çiftliğe çıktık. Geçit töreninin kuyruk ucu yoldan aşağıya indi - çiçeklerle dekore edilmiş kayışlarla ve bir grup gitaristle öküz. Morais'in yolların kapatılmasına ya da izinlere ihtiyacı yoktu; yaklaşık iki yüz mil boyunca herkes “oğlumun nişanlısı ağabeyine yeğen” gibi bir ilişkiydi. Kim şikayet eder?
Ahırın yakınında, bir grup erkek tam olarak neye benzediği gibi bir boğaya tezahürat yapıyordu - zıt yönlere doğru çeken iki boğa, bir sığır savaşı.
Daha sonra, bir ülke kadar evine mal olan kamyonetlere sahip olan bazı genç adamlar, birbirlerinin RPM'leriyle çöp konuşmaya başladı. Bildiğimiz bir sonraki şey, boğanın cehennem olduğu, kamyonları bağladığımız. Lastikler çığlık attı. İnsanlar coşkuyla.
Sürekli buz gibi Budweiser ile doldurulmuş plastik bardaklar verildi. Birkaç tane daha boş fıçı bira içtikten sonra, yönlendiriciler tarafından giyilen boyunduruklar erkekler üzerine kondu. Gömleklerini çıkardılar, zincirlerini koydular ve tüm güçleriyle birbirlerine karşı gerildiler.
İkililerden sonra ikililer birbirlerini çökertinceye kadar birbirlerine çamur çekti. Donald ve ben, dikkatimizi terli adamlardan çevirmekten biraz nefret ettik. Das bile aynı sebeplerden ötürü olmasa bile, karışık görünüyordu.
Fakat kıkırdayan ve donuk, şekilsiz siyah elbiseler giymiş bir grup yaşlı kadın bizi kuşattı. Boğa çekme izleyicisindeki genç çocuklardan birini tercüme etmek için el salladılar. Bu adamlardan hangisi kocamdı, bilmek istiyorlardı, birkaçı eşcinsel arkadaşım ve metroseksüel beau arasında parmak sallıyorlardı. İkisine de erkek arkadaşım olduklarını söyledim, güldüler.
Genç adama, neden kadınların hepsinin siyah giysili olduğunu sordum. Onların dul olduklarını, ancak en yakın kesilenlerin yirmi yıl önce kocasını kaybettiğini ve ondan hiç hoşlanmadığını söyledi. Boğa çekme tercümanımıza dulların hangisinin en çok erkek arkadaşı olduğunu sordum. Güldüler ve hepsi en yaşlı olanı işaret etti.
Hala California'da olduğuma dair bir işaret bulmaya çalışırken boşuna baktım. Yerinde ve zamanında bir köy olan Azoryalı Brigadoon'da olduğumu hissediyorum. Etrafımızda dönen bütün konuşmalar ve ünlemler Portekizce'di. O gece, kocaman tencere, linguiça ve Portekiz ekmekleri ve peynirlerinden oluşan doyurucu bir yemekten sonra, parti dans için ahıra taşındı. Duvarlar, dokuz Azoren adasını gösteren masa örtüleri ile asıldı. Bana böyle bir dokunuşun geleceği yerin haritasına ilk bakışta piknik çarşafları vardı.
Morais'in adası, bir ananas, yel değirmeni ve bir balina arasında yüzen harita masa örtüsünün ortasında uzun, ince bir dikdörtgen olan São Jorge idi. Mum ışığında ahırda gecenin son dansı, adasının chamarita - halk dansıydı. Partinin ruh hali değişti. Müzik yavaş ve karanlıktı. Dansçılar bir adım, iki adım attı. Durdular ve iki kez ellerini çırptılar. Bir danstan çok bir ayindi.
Morais, bize çocukluk arkadaşı ile dans etmekten geri döndüğünde gözyaşı doldu. Tüm dansçılar boğulmuş gibiydi.
Azorean halk dansına olan bağlılığını söyleyen ciddi bir gençle sohbet ediyordum. Ona neden dansçıların ağladığını sordum.
“Eskiler için düşünüyorum, çünkü hatırladıkları için” dedi. “Ve diğerleri, artık ne olduğunu bile bilmediğimiz bir şeyi istiyor.”
O geceyi düşünmeden edemedim. Atlantik'in tam ortasındaki bu adalar hakkında merak etmeye devam ettim. Düşünmeyi bıraktığımda, adalar için her zaman bir şeyim olduğunu fark ettim. 20'li yaşlarımda, mutfak ışığını açtığımda hamamböceklerinin daldığı bir dairede yaşayan bir kokteyl garsonu / kitabevi memuru olarak hapsolmuş, duvarımda Yunan adalarının bir posterini tutmuştum. Badanalı duvarlar mavi bir gergin denize karşı. Adalar kaçış için gitme sembolü olma eğilimindedir. Ya da belki de benim için ayrı ve yalnız bir ada olduğumu hissettim.
Azorileri okudum ve dünyadaki bozulmamış ada destinasyonlarının National Geographic listesinin başında buldum. Onlara “otantik ve öyle olmaları muhtemel” olmaları için puan verdi.
Sahil turizmi için temel gerekliliklerden yoksun olmaları nedeniyle korunurlar: tatil yerleri, beyaz kumlu plajlar ve sürekli ılık hava. Diyelim ki Azorlar dört mevsim geçiriyor - her gün.
Eski zamanlarda bile, onlar dayak yolu kapalı idi. Eski dünya haritalarında gözüküyorlar, sonra yüzlerce yıl tekrar kayboluyorlar, sis ve akıntılara kaybediyorlar. Yüzyıllar boyunca Atlantis'in kaybolan kıtasının kalıntıları ya da şarap tanrısı Bacchus'un oğlu Lusus'un kurduğu Lusiad'ların son krallığı olduğu söyleniyordu. Bazı Azoryalılar atalarının rezil Portekizce asil ve piç oğulları olduğuna inandıklarını söylediler. Diğerleri ise asıl sakinlerin ana karadan sömürgeleştirme isteklerine karşı gönderilen köylüler olduğunu düşünüyordu. Son arkeoloji bulguları, Portekizli gelmeden önce kaybolan bilinmeyen sakinlerin, yelkenli gemilerin bilinen gelişinden önce insanların okyanusun ortasına nasıl girdiği sorusunu gündeme getirdiğini ortaya koydu.
Azorlara tutunan mitler, volkanik tepelerine sis gibi. İnsanların elli yıl önce sokakta bir komşuyla ziyaret ediyormuşçasına ölen biriyle sohbet ettikleri bir yer. Modern keşifler bile, başka dünya dışı terimlerle yapılmakta: Avrupa’nın en nadir orkide ağacı Pico’da 2013 yılında Pico’da volkanik bir tepenin üzerinde bulunduğunda, Londra’daki Kew Bahçeleri'nden botanikçi Richard Bateman araştırmacıları “Kayıp Dünya” olarak nitelendirdi.
Mark Twain, Yurtdışındaki Masumlardaki Azorlardan bahsetti, ancak “Sadece tüm gemimizin şirketinin dışında, onlar hakkında bir şey bilen tek bir kişi yoktu.” Adalar bir zamanlar İngiltere'ye portakal ihraç etti, ancak Azor Adaları'nın ana ihracatı her zaman onun insanları oldum. Azorlar'da doğmuş yaklaşık bir milyon insan ve soyundan gelenler Kuzey Amerika'da yaşamaktadır - dokuz ada nüfusunun dört katıdır. En son kitlesel göç dalgası sırasında, 1958 ve 1980 arasında, Azorlar’ın nüfusunun üçte birinden fazlası bir volkanın patlaması, yoksulluk ve Portekizli bir diktatörden kaçtı. Bu insanların birçoğu Terceira adasından (“ter-sey-rah” olarak telaffuz edilir) gelmiş ve ineklerin ortak payda olduğu Kaliforniya'nın kırsal Merkez Vadisi'ne yerleşti. Her iki yerde de Azoreliler mandıralara sahipti ve üzerinde çalıştılar.
Göç eden Azoryalılar vatan hasreti çekiyordu. Aslında bunun ötesine geçti. Tercüme tercümesi olmadığını söyledikleri bir Türkçe kelime var. Memleketten kaçmak ya da birini kaçırmaktan daha büyük. Başka bir dilde ifade edilemeyen bir özlemdir. Azoryalı bir arkadaşının söylediği gibi “kesinlikle Portekizce bir kelime”.
Ölümle bir ilgisi olduğunu söylüyorlar ama çoğunlukla hayat ve belki okyanus ve muhtemelen zaman, ve saudade'yi anlamanın tek yolu, hüzünlü şarkının Portekizli sanatı olan fado'yu dinlemek. Veya daha doğru bir şekilde, özlem şarkıları.
Kaliforniya'da - Boston ve Toronto'da daha önce olduğu gibi - Saudade yer değiştirmiş Azoreliler ada hayatını ellerinden geldiğince yeniden yarattılar. İzole çiftlik kasabalarında, yalnızca geleneksel olarak izlenen eski şarkılar ve festivallerle fado konserleri düzenlediler. Dilleri bile kırk yıl önceki ifadeleriyle dolup taşan bir gerilemedir.
Her yaz, Azoryalıların uçak yükleri adalara geri dönüyor. Aile evlerinde kalırlar. Eski aşkları, kan davası ve aile bağlarını tekrar ziyaret ediyorlar ve Yeni Dünya ile Eski Dünya arasında bir kültür çatışması var - Eski Dünya Kaliforniya'dan geliyor.
Birkaç yaz için, milletlerden daha fazla ineğe sahip sıcak Central Valley manzaralarını millerce sürdüm. Gizemli bir şekilde boş diners. Aylarca aynı park yerinde kalan kamyonlar. Ayrıca, uzun yıllar boyunca, geçmişte yuttu, sonsuza dek erişilemeyen şeyleri özlemiştim. Şimdi nihayet herkesin nereye gittiğini biliyordum. İçimdeki bir şey için artık ne olduğunu bile bilmediğim bir kelime bulmuş olabilirim.
Saudade.
Kısa bir süre sonra kendi saudatımın çağrısına cevap verdim. Her şeyi düşürdüm - düşecek çok şey olmamasına rağmen. Hayatımın bu noktasında her tarafa çarpıyordum: kariyer, aşk, bir plan.
Azorlara taşındım. Portekizli zavallılarımı inekler üzerinde çalıştım. Okyanusun sürekli değişen renklerini gözlemledim. Bir kitap yazmaya çalıştım ve başarısız oldum.
Yine de, destansı bir kaçış, sınırları kırdığınız ve kendi hayatınızı bulduğunuz türdü.
Azorlara yıllar sonra tekrar kaçtım. Bu sefer kendime daha fazla yerleştim. Tehdit dışarıdan geldi. Kaliforniya’daki kuraklık beni kıyameti hayallerle doldurmuştu. Çevre ile ilgili endişelerim tükendi.
Kaydım ve yağmur ve umut hissetmek ve geri gelip tekrar yazmaya hazırlanmak için Azor Adaları'na geri döndüm.
Birçok yönden, yılı önceki yaz ile aynı şekilde geçirdim, kaybettim ve aradım. Ama bu sefer odaklandım. Dünyada ne kadar güzelliğin kaldığını ve o kadar güzel olmayanlarla savaşırken neyin tehlikede olduğunu hatırlamak için oradaydım.
Bu, “Zenda'nın Seyahat Teorisi Tutsağı” olarak adlandırdığım ile ilgili başka bir kaçış. Bu filmdeki kundakçıların sözleriyle: “Savaşan ve kaçan, başka bir gün savaşmak için yaşıyor.”
Sadece Eylül ayında Azor Adaları gezisi için bilet rezervasyonu. Ama artık bunu kaçan olarak düşünmüyorum. Sadece diğer evimi ziyaret etmeyi düşünüyorum.