Kente yok olmaya geliyoruz. Bizi içine alıp, döndüren, sallayan ve fırlatan kentte nasıl yalnız kalabiliriz ki! Uyuşturulmak, aynılaşmak, boğuşmak için geliyoruz. Yalnızlık, kendi içine dönüp ruhsal bir aydınlanma yaşamak şeklinde bir ütopyacılık ise, sanırım bu durum doğada mümkün. Her şeyin nötr olduğu, insan yapımı olan pek çok şeyin varlığının azaldığı yerde. Ne kadar az duman solursan o kadar sağlam kalmaz mı aklın ve ruhun?
Reklamlar