30 Eylül 2010 Perşembe
Aslında böyle değildim ben. İşlerimi planlar, herşeyi mutlaka not defterine kaydeder, tamamlanan işlerimin de üzerini çizerdim.
Anne olunca sanırım evrim geçirdim. Hani derler ya, her çocukla birlikte bir de anne doğar diye. Hakkaten öyle oldu, bu yavru beni baştan sona etkiledi, değiştim sanırım. Ya da farklılaştım.. Unutkan oldum bir kere. Doğumdan sonra bana hediye bir "unutkanlık" kaldı:)
Efendim şimdi durum şundan ibaret. Malum Ramazan ayını yeni atlattık. Ben tamamen glikozsuz kalmaya bağlayarak içimi ferahlatmaya çalışsam da, unutkanlıktan olduğunu da adım gibi biliyorum :)
Neyi mi unuttum. Oğlumun bezini bağlamayı:))
Olay bizim evde başladı ve sitemizin oyun alanında gelişerek yine evimizde son buldu. Bezsizliğe alıştırma çalışmalarımız sırasında bir gün iftara yakın bir saatte eşimle oğlumu sitenin parkına gönderdim ki rahatça hazırlık yapabileyim. Bu esnada çocuğun bezini bağlamayı da unutmuşum. Aradan 15 dk geçti geçmedi kapı çaldı. Bir açtım ki kapıyı, ikisinin de üstü sırılsıklam:) İlk tepkim " aa bezini bağlamayı unutmuşum" oldu. Şaşırmadım, unutmaya da alıştım galiba:) Şaşkınlığım neticesinde oğlum parkta o gün oynayamadı, babasının üstü sırılsıklam oldu ve benim harika sofra hazırlama hayalim de suya düştü...
Hep diyorum, şükür ki adımı unutmuyorum :))