We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Uçağımız Kolombiya'nın Bogota kentinde nihayet yere değdiğinde midem, son uçuş sırasında kalktı. Bu kısa ağırlıksızlık hissi beni çocukken korkuttu. Bir hız trenine adım atarsam öleceğime ikna olmuştum ve uçurumlardan düşme ile ilgili tekrarlayan rüyalar, genellikle yatağımın inanılmaz derecede hayal edilen etkisiyle beni uyandırdı.
Tekerleklerimiz altındaki zeminle hesaplaştıkça, o ağırlıksızlık hissi kaldı, içim bu yabancı ülkeye gelişime dair sinirler içinde yüzüyordu. Zihnim titriyordu - vücudum garip bir şekilde hafifti. Ama umursamadım. Tamamen tatsız değildi. Ancak tam olarak yerine koyamadığım bir şeyin yokluğuydu.
Saat 11:58, cıvıl cıvıl Midwestern uçuş görevlisi bizi Bogota'da birkaç günlüğüne ödüllendirileceğim son İngilizceyle karşıladı. "Oh, ve mutlu yıllar!" Yolcular cep telefonlarını açtıkça ekledi. Onları kucaklaşmalarını, neşelendirmelerini ve telefonlarına gülümsemelerini izledim, muhtemelen onları alacak olanlardan veya veda etmiş olabileceklerinden sevgi dolu mesajlar alıyorlardı.
Yolculuğumun ilk adımlarını atarken, önceki hayatımdan tamamen kopuk hissettim.
Amerika Birleşik Devletleri dışında olduğumuza göre telefonum artık çalışmayacaktı. Beni almak için arayacak kimse yoktu. Belirli bir zamanda kimse beni beklemiyordu. Taksi durumunu çözme ve rezervasyon yaptığım hostele gitme ihtiyacım dışında, önümüzdeki birkaç saatin, günlerin, hatta ayların neye benzeyeceğine dair hiçbir sorumluluğum, planım yoktu.
Tamamen ağırlıksızdım.
Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği kucağımda açık oturdu. Anlayışla benimle birlikte süzüldü - bu ağırlıksızlık hissini mükemmel bir şekilde yansıtan ilk bölüm.
Kundera, açılış paragraflarında hafifliğe karşı hafiflik üzerine birkaç felsefeyi tartışıyor. Hangisinin olumlu ve hangisinin olumsuz olduğu konusundaki kafa karışıklığına değiniyor - hafifliğin nasıl çatışma veya yükün yokluğunu ima edebileceğini, ancak "bir kadın bir erkeğin vücudu tarafından tartılmayı arzuladıkça" ağırlık, can atma eğiliminde olduğumuz bir şeydir.
Kitabı elime aldım ve tanımadığım insanlarla ve anlayamadığım kelimelerle dolu havalimanında süzülürken bu teorileri düşünmeye devam ettim.
Bu ağırlıksızlık, işimi bırakıp kira kontratımı bitirirken arzuladığım bir şeydi. Kolombiya'ya tek yön bilet rezervasyonu yapıp eşyalarımı 700 metrekarelik bir daireden 80 litrelik bir sırt çantasına indirdiğimde beni sarhoş eden bir duyguydu.
Yolculuğumun ilk adımlarını atarken, eski hayatımdan tamamen kopuk hissettim - yavaş yavaş başa çıkmayı, değer vermeyi ve üstesinden gelmeyi öğrendiğim kafa karıştırıcı bir kayıp ve özgürlük karışımı.
Seyahat, aksaklığımızı kaybetmemize izin verir, ancak aynı zamanda bizi, hayatımızın hem iyi hem de kötü olan yaşamlarımızın çekim kuvvetini terk etmeye zorlar. Bu özgürlük canlandırıcı olabilir ve korkunç olabilir. Bizi bir anda olasılıklar ve özlem özlemi ile baş döndürücü bırakabilir.
Saat 01: 30'da çantamın taşıma bandının köşesinde geldiğini fark ettim. Önümüzdeki 6 ay boyunca tüm eşyalarımı içeriyordu. Dizlerim bükülmüş ve gövdesi gerilmiş olarak, ağırlığı omuzlarımın üzerine çekip sıkıca bağladım. Ağır ama idare edilebilirdi.