tarafından Sheldon Rocha Leal
Şubat 2022, müzik endüstrisi kardeşliğinin çalışan bir üyesi olarak benim 20. yıl dönümüm. Bu dönüm noktasını kutlamak için, müzik alanında kariyer yapmak isteyen genç ve hevesli bireylere ilham vermesi umuduyla, bununla başlayarak, kariyerimde öne çıkan bazı noktaları belgeleyen bir makale üçlemesi yazıyorum. 2002 yılında resmen müzik kariyerime başladım ve nasıl bir yolculuk oldu. Şimdiye kadar yaptığım şeyleri yapacağımı, tanıştığım insanlarla etkileşime gireceğimi ya da sahip olduğum şeyleri başaracağımı asla hayal edemezdim.
Aynı derecede heyecan verici ve korkutucu olan vahşi bir yolculuk oldu, ancak tüm bu deneyimler için minnettarım çünkü bunlar beni bugün olduğum kişi haline getiren paha biçilmez dersler oldu. Biri bana bu yolculuğa çıkmadan önce sahip olduğum şeyleri başaracağımı söyleseydi, onlara yalan söylediklerini söylerdim. Kendimi her gün çimdikliyorum ve hayatımı kazanmak için tutkulu olduğum ve küçük bir çocukken hep yapmak istediğim şeyi yaptığım için minnettarım. Bazen yolculuğumu tesadüfen ve tesadüfen tüm bu harika şeyleri yapan ve bu harika insanlarla tanışan Forest Gump'ın yolculuğuyla karşılaştırırım çünkü yolculuğumu başka türlü açıklayamam.
Bir genç olarak, saatlerce müzik tüketerek ve müzik sektöründe bir kariyer hayal ederek geçirdim. Odamda oturur, satın aldığım albümleri gözden geçirir, şarkı sözlerini yazıya döker ve bu albümleri kimin yapıp kimin çaldığının kapsamlı listelerini yapardım. Ek olarak, başlangıçta Hillbrow'daki plak mağazalarında dolaştım, plakları inceledim ve ne satın alacağına karar vermeden önce mağaza görevlilerinin onları ses sisteminde çalmasını sağladım. Hayatım boyunca plak dükkanlarında geçirdiğim saatleri hesaplamaya başlayamıyorum bile. Odama, Sheldon Music HQ'ya döndüğümde, "hava mikrofonumda" performans sergileyerek, performansları kavramsallaştırarak ve demomu efsanevi plak yöneticileri veya en sevdiğim sanatçılar tarafından nasıl duyurabileceğimi düşünerek saatler geçirirdim. Aretha Franklin, Kylie, Madonna, Michael Jackson, Tina Turner, Prens, Elton John, Stevie Wonder, Marvin Gaye,
İkincisini göz önünde bulundurarak ve 90'ların çocuğu olarak, okulda garip bir çocuk olduğumu ve erkek olduğumu bilmem gerektiğini söylemeye gerek yok. Hiç yakın bir arkadaş grubum olmadı ve zorbalığa uğramak kesinlikle bir “mesleki tehlike”ydi (arabalar, dayak, psikolojik taciz, eziyet…). Ama bunun hayallerimin önünde durmasına izin vermedim. Koro hocamın prestijli bir bölge korosuna başvurmak için yeterince iyi olmadığıma inanmadığını hatırlıyorum, bu yüzden başvuruyu doldurup kendim göndermeye karar verdim. Birkaç ay sonra, seçmeleri geçip koroya kabul edildikten sonra, söz konusu öğretmen daha az etkilenemezdi. Bu bir yana, müzikte geçici renkler kazanmaya devam ettim. Başarı nihai intikamdır. Kabul mektubumu aldığım günü hatırlıyorum, Bir Michael Jackson konseri izliyordum ve annem bana benim için posta olduğunu söyledi… posta… benim için… Posta yoluyla hiç bir şey almadım. Zarfı açıp kabul mektubunu gördüğümde hayatımın en mutlu günlerinden biriydi. Sonunda bir şeyin parçasıydım, aynı fikirde olan bir grup insan.
Birkaç yıl içinde, üniversiteye girdiğimde ve hiçbir üniversitenin üçüncü basamak müzik eğitimi almama izin vermeyeceğini anladığımda müzikal hayallerim suya düştü. Dürüst olmak gerekirse, liseden yeni çıkmış bir çocuk olarak seçeneklerimin neler olduğunu gerçekten bilmiyordum. Ayrıca, akademik ve kariyer başarısının tek yolunun eski mesleklerden birinde (hukuk, tıp veya muhasebe) yüksek öğrenim görmek olduğuna inanma konusunda aşılanmıştım. Ama seçeneklerimi bilseydim bile, üniversitede müzik eğitimi almak için gerekli giriş koşullarını yerine getirmedim: okulda ders olarak müzik ya da gerekli müzik notlarını almak.
Bu nedenle, müzikal hırsımı bastırmaya ve üç yıl sonra UNISA'da tamamladığım bir yeterlilik olan Psikoloji, Kriminoloji ve Hukuk alanında daha ileri çalışmalar yapmaya karar verdim. Sorun şuydu ki, kendimi tatmin olmuş hissetmiyordum ve bir arkadaşım avucumu okuyup büyük bir başarı elde edeceğime dair sakladığım bir hediye olduğunu söyledikten sonra son bir çaba göstermeye karar verdim. Şans eseri, bir gazetede özellikle benim için yazılmış gibi hisseden bir ilana denk geldim: "Gel Allenby'de müzik çalış, müzikte herhangi bir not veya sınav gerekmiyor, sadece bir seçme gerekiyor". NE!!!! Sanki evren doğrudan benimle konuşuyordu. İlk başta reklamı görmezden gelmeyi seçtim, ancak bir epifaniden sonra reklamın teklifini daha fazla takip etmeye karar verdim. Seçmelere gittim, geçtim ve kabul edildim.
Hayatımda ikinci kez kendimi evimde gibi hissettim, nasıl tik tak ettiğimi anlayan insanlarla çevriliydim. Başlangıçta kolejde Ses Mühendisliği okudum ve iki Diploma, Cum Laude ve en iyi öğrenci için Altın Kulak Ödülü aldım. Hayatımda kazandığım ilk şey. Kurumda ayrıca Cum Laude olmak üzere iki Müzik Diploması daha almaya başladım . Ama burada bile, görünüşte güvenli olan bu alanda, bölüm başkanı beni erkeklerin benim kadar yüksek şarkı söylememesi ve sesimi alçaltmak için hormon almam gerektiğine ikna etmeye çalıştığında, zorbalığa maruz kaldım. Bu bir yana, kurumda harika insanlarla tanıştım. Bu insanlardan bazıları ömür boyu akıl hocası ve arkadaş oldular. Bu kişiler arasında Roy “RJ” Benjamin, Robin Kohl, Christine Ludwig,David Alexander , Nick Matzukis, George Hattingh snr., Graeme Currie, Graeme Sacks, Celia Zietsman, Anne McLaren, Dio Dos Santos, Dan Patlansky ve DJ Cleo.
Mezun olduktan sonraki yıl, hukuk alanında kariyer ve müzik eğitimi almak için olası bir kariyeri bırakma kararıyla boğuştum. Çok çılgın bir kumardı, ama içimden doğru kararı verdiğimi hissettim. İmkanlarım sınırlı olduğu için inancım hemen sonuçlarla ödüllendirilmedi. Bir ilan bölümünü açıp müzikte iş bulmak gibi bir şey değil, bu bir koşuşturma. Aynı zamanda bir müzik kariyerinde elde etmek istediklerimi yeniden değerlendirmeye başladım. Sanırım bir müzik yolculuğuna çıkan çoğu insan, sonunda rock yıldızı olmak istiyor, ben de bunu istediğimi düşündüm. Ama biraz iç gözlem ve ruh arayışından sonra, bir sahnede oyuncu olmak istemediğimi ve yeteneğimin başka bir yerde olduğunu fark ettim... rehberlik ve akıl hocalığı. Ben bir “rüya tüccarı” olmak istiyordum.
Yeni başlayan müzik kariyerimdeki ikinci aydınlanmamdan sonra, müziğin elçisi olmam gerektiğinin farkına vardım, müzik aracılığıyla başkalarını kendi hayallerinin peşinden gitme olasılığına karşı uyaran biri. Müzik eğitimi alma hayallerimin peşinden gitme fırsatına sahip olduğum için, müzik eğitiminin kapılarını ve müzikte kariyer imkanının kapılarını başkalarına da açmam gerekiyordu. Bunun bir olasılık olduğuna ve herkesin tutkularının peşinden gidip hayallerini yaşayabileceğine dair bir farkındalık yaratmam gerekiyordu. Bu idrake vardığımda, işler benim için yerine oturmaya başladı. Mezun olduktan sonraki bir yıl içinde ve bir dizi talihsiz olayla (kendim için değil), Allenby Kampüsü'nde Popüler Müzik Tarihi öğretim görevlisi olarak işe alındım .). İlk resmi müzik işim, 1 Şubat 2002. Sanırım bir genç olarak yatak odamda saatlerce kapsamlı listeler yapmak işe yaramıştı. 2003 yılında Hukuk bilgim nedeniyle Müzik İşletmeciliği okutmanı olarak atandım. Sanırım Hukuk diploması almak için geçen üç yıl da boşa geçmedi.
Allenby'de öğretim görevlisi olarak görevimi yerine getirdiğim üç yıl içinde çeşitli girişimlerde bulunma fırsatım oldu. İlk olarak, National Eistedfodd için popüler müzik tekliflerini tanıtan ve genişleten bir prospektüs geliştirmem ve derlemem istendi. Bu, bu bilgileri yaymak ve popüler müzik ve evrimi hakkında konuşmak için ülkenin çeşitli yerlerine ziyaretlerle sonuçlandı. İkinci olarak, bir “Phantom of the Opera” gala yemeğinde şans eseri bir toplantıda, efsanevi Güney Afrikalı hayırsever Dr Ivan May ile tanıştım . Bu etkileşim, Doktor tarafından kolaylaştırılan ve ikonik Amerikalı diplomat Bay Brooks Spector ile bir gösteri sunduğum bir yayınla sonuçlandı., Birleşmiş Milletler için. Gösteri, Güney Afrika müziğinin dünya müzik trendleri üzerindeki etkisi hakkındaydı. Tesadüfen, Brooks'un kızı Maya Spector, Allenby'deki öğrencilerimden biriydi. O şimdi Cape bölgesinde iyi bilinen bir Caz müzisyeni.
Son olarak, Idols tuzağına düştüm ve üçüncü turda elendiğim yarışma için seçmelere katıldım. Bu gerçekten müzik işine olan yeteneğimi ve katılımımı sorgulamama neden oldu. Yıkıldım… ama bir kapı kapanırken diğeri açıldı. İdollerden elenirken, SABC televizyon realite müzik programında “Crux Gospel Star ”ın En İyi 20 yarı finalistinden biri olarak kısa listeye girdiğimi keşfettim. Sonunda ilk 10'a girdim ve ardından gösterinin İlk 4'üne girdim ve bazı şaşırtıcı Gospel ve gelecekteki kentsel müzik yeteneği Verona Pillay, Mary Jane Matodzi ve Kelly Khumalo (En İyi 4 yarışmacı arkadaşım) ile tanıştım. Gösterinin başarısı, bir Noel televizyonu özel bölümüyle ve Johannesburg bölgesindeki kiliselerde bir dizi gösteriyle doruğa ulaştı.
My three years of lecturing were rewarding, but things were moving fast and I was soon asked to take the reigns of the Popular Music Department at the very prestigious National School of the Arts with my dear friend Christine Ludwig. The year was 2004 and this was my first full-time position. I was excited to make a difference. The high school is the most successful provider of arts education in the country and as a teenager all I wanted was to attend the school, but my parents wouldn’t allow me to pursue a secondary education with a music focus. Sitting at my induction I was completely blown away, I couldn’t believe I had finally made it to the school. I had achieved my goal of attending the school, albeit not as I had originally intended. Sometimes, one attains one’s goal, but not necessarily in the way one expects.
Ulusal Sanat Okulu'nda, Christine ve benim, aşılmaz gibi görünen ihtimaller altında elde ettiklerimiz inanılmazdı. Kısa bir süre içinde sektörden insanlar okulda ne yaptığımızı fark etmeye başladılar. En sevdiğim deneyimlerden biri, ikonik grup Boom Shaka'nın eski solisti Lebo Mathosa'dan, gelecek kayıtlarından birinde yer alacak genç müzisyenler arayan bir telefon aldığımız zamandı. Onun ve Tembi Seete'nin okula geldiklerini ve bazı çocuklarımızın seçmelerine katıldığını hatırlıyorum. Okulda benim için önemli bir olaydı. Ne yazık ki 2006'da trajik bir şekilde vefat edecekti .
During my tenure at the school I assisted one of my closest friends, RJ Benjamin, in recording his debut album at another one of our friend’s (Robin Kohl) recording studio, JazzWorx. The making of the album was a labour of love and contained performances by many of our friends and Allenby classmates, including Christine Ludwig. The eventual album, titled “Who I Am”, contained various songs that Roy and I had written whilst we were students at Allenby, including “C U In My Dreams”, which went on to peak at No1 in Metro FM. Roy ultimately won a Metro FM award for this project and toured extensively to promote the album, which was released by the famous independent recording label, Ghetto Ruff. I couldn’t believe that one of my songs had reached No1, for a chart freak such as myself, this was a major achievement.
Roy'un albümünü kaydederken, 340ml'nin üyeleri ve diğer gelecek vaadeden şehirli sanatçıların da dahil olduğu bazı ilginç karakterlerle stüdyoda tanıştık. Beni en çok etkileyen insanlardan biri, birkaç yıl içinde Güney Afrika'da Afro-Pop'un çehresini değiştirecek bir kız, Lira oldu. Onunla, Roy ve grubu, Lira'nın prova salonunda yönettiği albümünü tanıtmak için kullanılacak gösterilerin provasını yaparken tanıştım. O sırada Lira, Jazzworx'ta ikinci sınıf albümünü kaydetmekle meşguldü. Sonunda arkadaşımız Robin Kohl ile bir ilişki kuracaktı ve sonunda evlendiler. Bir gün Roy prova yaparken, prova alanının arkasında bilgisayarında çalıştığını fark ettim. Yanına gittim ve ne yaptığını sordum. hesapları üzerinde çalıştığını söyledi ve başarılı olmayı umuyorsa kişinin her zaman bu şeylerin üstünde kalması gerektiğini söylemeye devam etti. Tarifi işe yaradı ve 2006'da çığır açan albümü “Feel Good”u yayınladı.
Bu sıralarda Roy'un bana geldiğini ve Judith Sephuma'nın ondan kendisi için bir şarkı yazmasını istediğini ve birlikte yazmamızı istediğini söylediğini hatırlıyorum. Nihai ürün, Judith'in geri çevirdiği “Iris” adlı bir şarkıydı. Bu arada Roy şarkının demosunu kaydederken, Lira onu duydu ve “Feel Good” albümü için kaydedip kaydedemeyeceğini sordu. Şarkılarımdan birinin albümünde yer aldığını ve hala yazmaktan en çok keyif aldığım şarkılardan biri olduğunu söylemekten gurur duydum.
Roy'un başarısı, müzik direktörü ve vokal koçu olarak görev yaptığı “Idols”un Güney Afrika versiyonunda uzun bir süre kalmasına yol açtı. Üçüncü sezonun birincisi (Karen Nortje) 2005'te taç giydiğinde, plak şirketi ilk albümü “Forever And A Day”de (2006) yer alacak şarkılar aramaya başladı. Albümde yer alan şarkılardan biri, Roy'un değerlendirmeye sunduğu ve benim “Nothing Left The Music”i birlikte yazdığım bir şarkıydı. İki yıl önce yarışmadan elenmiş olmama rağmen, kariyerimde bir dönüm noktası, en azından franchise kazananın albümlerinden birinde yer aldım. Bu benim için yeterince iyiydi. Proxy ile kazanmak.
Tüm bunlar olurken, Ulusal müzik müfredatını yeniden yazmakla görevli bir SAQA (Güney Afrika Yeterlilik Kurumu) alt komitesine katılmam istendi. Komitede üç yıl oturdum ve muhtemelen hayatımdaki en etkili insanlardan biri ve gelecekteki akıl hocası ve arkadaşım Marianne Feenstra ile tanışmaya devam ettim. Kadın bir doğa gücüydü ve benim oturduğum komitenin başkanıydı, bu komite sadece okullar için ulusal müzik müfredatını yeniden yazmakla kalmadı, aynı zamanda yeni bir genel üçüncül müzik yeterliliği de yazdı. Ayrıca, RSA'daki en büyük müzisyen işvereni olan ordunun müzik portföyünü yöneten Albay Kevin Williams ile de bu komitede tanıştım. Sonunda beni efsanevi Güney Afrika Apartheid karşıtı lider Başpiskopos ile tanıştığım Bedfordview'deki şövalyesine katılmaya davet edecekti.Desmond Tutu'nun fotoğrafı .
Ulusal Sanat Okulu'ndaki zamanımı, bu sefer Johannesburg belediye başkanı ve bir gençlik sanat festivali geliştirmekle görevli Art Alive tarafından yönetilen başka bir komitede görev yaparak sonlandırdım. O yürütme kurulunda oturmak, hükümetin çarklarının nasıl çalıştığını izlemek ve gençlere yaratıcılıklarını ifade edebilecekleri bir platform sunmak gerçekten heyecan verici ve ilginçti. İlk festival büyük bir başarıydı ve bunun bir parçası olmaktan gurur duydum.
Yolculuğumun bu ilk kısmı bana birkaç şey öğretti:
Amerikalı koşucu Athing Mu, profesyonel kariyerinde ilk kez 800 metrelik bir yarışı kaybedebilirmiş gibi görünüyordu. Mu, tipik olarak, az kol hareketi ve görünüşte az enerji içeren benzersiz ve zahmetsiz bir adımla yarışlarına hükmeder.
Tarih boyunca insanlar yalnızlık veya ilham aramak ya da ruhsal farkındalıklarını derinleştirmek için vahşi doğaya yalnız gittiler. Yerli Amerikalılar genellikle genç erkekleri vizyonlarını aramak için haftalarca vahşi doğaya gönderirdi (Farb 1967).
Benim için her şey o ilk satırla ve sizi nereye götürdüğüyle ilgili. Bazı yazarlar olay örgüsü, satranç taşlarının hassas düzenlemesi tarafından yönlendirilirken, diğerleri bir karakter ve yeni bir kurgusal arkadaşla yolculuğa çıkma yeteneği tarafından çekilir.
2021'de hizmet verdiğiniz müşteriler ve onlara anlattığınız hikayeler hakkında bildiğiniz her şeyi yeniden düşünmenizi tavsiye ediyorum. Geri adım atmak.
28 Temmuz 2022'de Güneş, Yeni Ay, Aslan'da Ceres kavuşumu Jüpiter RX'i üçgen yapacak, Merkür ise Uranüs'ü Merkür, Uranüs-Mars, Satürn'e T-karesinin bir parçası olarak veya düğümler ise sabit bir Büyük Haç ile kare yapacak. dahildir. Venüs, Kara Ay Lilith ve Yengeç burcundaki sabit yıldız Sirius ile kavuşum halindedir.
Mars, Uranüs ve Kuzey Düğümü, 1 Ağustos 2022'de 18 derecede Boğa burcunda kavuşuyor. Yataklarımız yanarken nasıl uyuruz?-Gece yarısı yağı Yılın en önemli astrolojik yönlerinden biri olan Mars ve Uranüs'ün kaderin Kuzey Düğümü ile kavuşumu, gerçek bir aciliyet hissinin eşlik ettiği büyük bir uyandırma çağrısıdır.