Kendini "dünyanın en şanslı adamı" olarak nitelendiren oyuncu, ALS teşhisi konulduktan sonra 4 Temmuz 1939'da beyzbol ve taraftarlara veda ediyor.
Lou Gehrig Beyzbola Veda Ediyor - TARİH
L o G ehrig
Beyzbol Adresine Veda
4 Temmuz 1939'da teslim edildi, Yankee Stadyumu, New York
[DOĞRULIK SERTİFİKALI: Aşağıdaki metin versiyonu doğrudan sesten kopyalanmıştır]
Hayranlar, son iki haftadır aldığım kötü bir molayı okuyorsunuz.
Yine de bugün kendimi dünyanın en şanslı adamı olarak görüyorum.
On yedi yıldır basketbol sahalarındayım ve siz hayranlarınızdan nezaket ve teşvikten başka bir şey almadım. Şu büyük adamlara bak. Hanginiz onlarla bir gün bile birlikte olmayı kariyerinin en önemli özelliği olarak görmez?
Jacob Ruppert'ı tanımaktan kim onur duymaz ki? Ayrıca, beyzbolun en büyük imparatorluğunun kurucusu Ed Barrow? O harika küçük adamla, Miller Huggins'le altı yıl geçirmek için mi? O zaman sonraki dokuz yılı o seçkin liderle, o zeki psikoloji öğrencisiyle, bugün beyzbolun en iyi menajeri Joe McCarthy ile geçirmek için mi?
New York Giants, yenmek için sağ kolunuzu vereceğiniz ve tam tersi bir takım size bir hediye gönderdiğinde - bu bir şey. Saha görevlilerine ve beyaz önlüklü çocuklara kadar herkes sizi kupalarla hatırladığında - bu bir şeydir.
Kendi kızıyla tartışırken sizin tarafınızda yer alan harika bir kayınvalideniz olduğunda, bu bir şeydir.
Tüm hayatları boyunca eğitim alabilmeniz ve vücudunuzu geliştirebilmeniz için çalışan bir babanız ve bir anneniz olduğunda - bu bir nimettir.
Bir güç kulesi olan ve var olduğunu hayal ettiğinizden daha fazla cesaret gösteren bir karınız olduğunda, bildiğim en güzel şey budur.
Bu yüzden, kötü bir mola vermiş olabileceğimi söyleyerek kapatıyorum, ama yaşamak için çok fazla şeyim var.
ABD Telif Hakkı Durumu: Metin = Belirsiz.
Telif Hakkı 2001-Günümüz.
Amerikan Retoriği.
Michael E. Eidenmuller tarafından HTML transkripsiyonu.
Son Söz
Lou Gehrig bize konuşmacıların pek çok farklı insandan ilham alabileceğini gösteriyor. Spot ışığı altında kendini rahat hissetmeyen bir sporcuyken, Gehrig yine de tutkulu bir emeklilik konuşması yaptı.
Savunmasızlığını sergiledi, sadece gerektiği kadar konuştu ve önemli bir konu oluşturdu. Bunların hepsi harika hikaye şovlarının yaptığı şeyler.
Speakers Institute, bu konuşmadan aldığınız dersleri uygulamaya koymanıza yardımcı olabilir.
Konuşma kariyerinizi hızlandırmak için şu adımları izleyin:
Başlamak YEŞİL ODA . Sizi dünyanın önde gelen Influencer'larına, Eğitimlerine ve Müfredatlarına bağlayan 1 Numaralı Çevrimiçi Merkez.
Canlı etkinliklerimizin tarihleri ve saatleri hakkında bilgi için buraya gidin: CANLI ETKİNLİKLER .
veda konuşması
"Taraftarlar, son iki haftadır aldığım kötü bir tatili okuyorsunuz. Yine de bugün kendimi dünyanın en şanslı adamı olarak görüyorum. On yedi yıldır basketbol sahalarındayım ve siz hayranlarınızdan nezaket ve teşvikten başka bir şey almadım. Şu büyük adamlara bak. Hanginiz onlarla bir gün bile ilişki kurmayı kariyerinin en önemli olayı olarak görmez ki? Elbette şanslıyım. Jacob Ruppert'ı tanımanın bir onur olduğunu kim düşünmezdi ki? Ayrıca, beyzbolun en büyük imparatorluğunun kurucusu Ed Barrows? O harika küçük adamla, Miller Huggins'le altı yıl geçirmek için mi? O zaman sonraki dokuz yılı o seçkin liderle, o zeki psikoloji öğrencisiyle, bugün beyzbolun en iyi menajeri Joe McCarthy ile geçirmek için mi? Tabii, şanslıyım. New York Giants, yenmek için sağ kolunuzu vereceğiniz ve tam tersi bir takım, size bir hediye gönderdiğinde, bu bir şey. Saha görevlisine kadar herkes ve beyaz önlüklü çocuklar sizi kupalarla hatırladığında, bu bir şeydir. Bir babanız ve anneniz varsa, tüm yaşamları boyunca eğitim alabilmeniz ve vücudunuzu inşa edebilmeniz için çalışırsanız, bu bir nimettir. Bir güç kulesi olan ve var olduğunu hayal ettiğinden daha fazla cesaret gösteren bir karın olduğunda, bildiğim en güzel şey bu. Kendimi dünyanın en şanslı adamı olarak görüyorum. Kötü bir mola vermiş olabilirim, ama yaşamak için çok fazla şeyim var." - 4 Temmuz 1939, Lou Gehrig Takdir Günü'nde Yankee Stadyumu'nda
"Geçen Pazar gecesi bu harekete karar verdim. Sezon başladığından beri takıma karşı pek iyi değilim. Devam etmeye çalışmam çocuklara, Joe'ya (McCarthy) ya da beyzbol halkına adil olmaz. Aslında, kendime adil olmazdı ve ben son düşüncem. Arkadaşlarınızı üssünde görmek, bir top oyunu kazanma şansına sahip olmak ve bu konuda hiçbir şey yapamamak zor. McCarthy bu konuda her zaman şişmiştir. İnekler eve gelene kadar gitmeme izin verirdi, duygularıma karşı o kadar düşünceli ki ama Pazar günkü maçta oradan çıkmam gerektiğini biliyordum. Üssünde erkeklerle oraya dört kez gittim. Bir zamanlar orada iki tane vardı. Bir vuruş Yankees için top maçını kazanırdı, ama ben kaçırdım, beşi mahsur kaldım ve Yankees kaybetti. Belki biraz dinlenmek bana iyi gelir. Belki de olmaz. Kim bilir? Kim söyleyebilir? Ben sadece umuyorum.
"Anlayamıyorum. Hasta değilim. Geçen yıl yaptığım üç ayrı muayenede ortaya çıkan mide şikayeti sıkı bir diyet uygulanarak düzeldi. Gözüm keskin ama eskisi gibi sallanmıyordum. Yarasamın ağırlığını 36 ons'tan 33 ons'a düşürdüm, bir değişikliğin benim için işe yarayabileceğini düşündüm, ama olmadı. 36'ya geri döndüm ve aynıydı."
"Ben manşet adamı değilim. Biliyorum ki (Bebeğim) Ruth'u tabağa kadar takip ettiğim sürece başımın üstünde durabilirdim ve kimse farkı anlayamazdı."
"Başlangıçta korkunç bir oyun oynardım. Sonra haftada bir tane yapacaktım ve sonunda ayda bir kötü bir tane çekecektim. Şimdi, bunu sezonda bire indirmeye çalışıyorum." Kaynak: Sport Magazine'in Tüm Zamanların Tüm Yıldızları (Quentin Reynolds)
"Oldukça büyük bir gölge (Babe Ruth'un) - kendimi yaymak için bana çok yer veriyor." Kaynak: Bildiğim Gibi Beyzbol (Fred Lieb)
"Joe (McCarthy), bu takıma hiç yardım etmiyorum. Dışarıda korkunç göründüğümü biliyorum. Bu dizim benim için bir şey ifade etmiyor. Orada kalmam çocuklar için adil değil. Joe, bugün beni kadrodan çıkarmanı istiyorum."
"Başını kaybeden, soğukkanlılığını koruyamayan bir oyuncu, hiç oyuncu olmamasından beterdir."
"Beyzbolda ayrımcılığa yer yoktur. Bu bizim milli eğlencemiz ve herkes için bir oyundur."
"Ne yapacaksın? Sürahilerin teslim olma noktasına geldiğini kendinize itiraf edin? Bunu yapamazsın. Kendinizi sürahilerin her zaman oldukları kadar iyi ya da en az onlar kadar kötü olduğuna inandırmalısınız."
"O büyük maymunun (Babe Ruth) siniri hakkında ne düşünüyorsun? Adamın şansını aradığını ve yanına kâr kaldığını hayal edin."
"(Lou) Gehrig'in bana göre bir avantajı vardı. Daha iyi bir beyzbolcuydu." - Gil Hodges
"(Lou) Gehrig, bir beyzbol oyuncusunun her gün iyi olamayacağını asla öğrenmedi." - Hank Gowdy
"Gergin bir anda sopanın topa sert çarpmasıyla üretilebilecek olması dışında, muhteşem için hiçbir yetenekle donatılmamış, bir beyzbolcu kariyerinin bal günlerinde Babe Ruth'u takip eden büyük spot ışığının beyaz parıltısında kaybolmuş, yine de yükteki payını fazlasıyla topladı." - Spor Yazarı Bill Corum Amerikan dergisi
"Dışarı çıktı ve her gün işini yaptı." - Hall of Famer Bill Dickey
"Yıl boyunca tüm o sayı vuruşlarını yapan adamdı (Bebeğim) Ruth rekoru kırdı." - Franklin P. Adams
"En büyük rekoru kitapta görünmüyor. Henry Louis Gehrig'in mutlak güvenilirliğiydi. Ona güvenilebilirdi. Sırtını bükerek her gün basketbol sahasındaydı ve kendi tarafında kazanmak için boynunu kırmaya hazırdı. Her gün ve her yıl oradaydı. Asla somurtmadı, sızlanmadı ya da bir tencereye ya da hıçkırıklara girmedi. Bir menajerin rüyasının cevabıydı." - Spor Yazarı John Kieran New York Times
"Oraya (Lou) Gehrig'e bakmaya gitmedim. Hangi pozisyonda oynadığını bile bilmiyordum ama dış sahada Rutgers'a karşı oynadı ve bir mil boyunca birkaç top attı. Oturdum ve fark ettim. Güçlü kolları ve müthiş bacakları olan muazzam bir genç gördüm. Dedim ki, burada özleyemeyecek bir çocuk var." - Yankee izci Paul Krichell
"Ona sekiz yıldan fazla süredir sahibim ve beni bir an olsun üzmedi. Sanırım onun benim favorim olduğunu söyleyebilirsiniz." - Hall of Fame yöneticisi Joe McCarthy
"Başarılarımdan çok memnunum ve gurur duyuyorum, ancak bununla en çok gurur duyuyorum (dört yüz ev koşusu ve üç bin isabet). Ne (Ted) Williams, ne (Lou) Gehrig, ne (Joe) DiMaggio bunu yaptı. Onlar Cadillac'lardı ve ben bir Chevrolet'im." - Carl Yastrzemski
"Buraya gelmeden önce (Lou) Gehrig'i hiç duymadım ve Babe Ruth'un bir çizgi film karakteri olduğunu düşündüm hep. Gerçekten yaptım. Demek istediğim, 1961'e kadar doğmadım ve Indiana'da büyüdüm." - Yankee efsanesi Don Mattingly (1985)
"Ölmekte olan birinin onun dünyanın en şanslı adamı olduğunu nasıl söyleyebileceğini asla bilemedim. Ama şimdi anlıyorum." - Hall of Famer Mickey Mantle veda konuşması (1969)
"(Bebek) Ruth Home Run Kralı iken, (Lou) Gehrig'in Veliaht Prens olduğu uygun bir şekilde söylendi. Bu nedenle Joe DiMaggio veliahtı olmalı." - Hall of Fame yöneticisi Connie Mack
"Bir çocuğun sapıklığı olabilir, ama şimdi, Babe'i (Ruth) değil, (Lou) Gehrig'i kahramanım olarak seçtiğimde değişen zamanlara ayak uydurduğumu düşünmek hoşuma gidiyor. Yakışıklı, utangaç, o kadar sağlam çizgilerle bir araya getirilmiş ki, bir zamanlar Hollywood'da, erkeklerle birlikte yıkıcı bir vurucu olan Tarzan rolü için ekran testine tabi tutulmuştu - bir leopar derisine sarılmıştı - Gehrig, küçük bir çocuğun idolü olarak mükemmel bir şekilde hizmet etti. yakında ergenliğe ulaşacak." - Frank Graham Kahramanlara veda (1981)
"Ben en pahalı iki aspirini aldım (başlangıçta o vardı, başı ağrıyordu ve (Lou) Gehrig'in tarihteki "çizgilerden" birini oynamasına izin vermek için oturdum." - Wally Pipp
"O adamla geçirdiğim iki dakikalık sevinç ve kederi bir başkasıyla yirmi yıllık hiçbir şeyi değiştirmezdim." - Eleanor Gehrig
"Lou Gehrig gerçekten topa vurabilen bir adamdı, güvenilirdi ve o kadar dayanıklı görünüyordu ki çoğumuz onun sonsuza kadar oynayabileceğini düşündü." - George Selkirk
"Filmler için Gary Cooper neyse, beyzbol için Lou Gehrig oydu: kusursuz bir bütünlük, devasa ve bozulmaz bir kahraman, bir kahraman. Bugün her ikisi de erkeksi erdemin paradigmaları olarak görülüyor. İyi ve Tanrı'dan korkan, ancak yine de son derece karizmatik ve güçlü." - Kevin Nelson Beyzbol Hakkında Anlatılan En Büyük Hikayeler (1986)
"Lou (Gehrig), bir oğlunuz olsaydı, oğlunuzun olmasını isteyeceğiniz türden bir çocuktu." - Yankee Sam Jones
"Bay. Barrow, bunun tek bir cevabı var, Bay (Lou) Gehrig (sözleşme sadece bir bin dolar daha fazlaydı) feci şekilde düşük maaş alıyor." - Hall of Famer Joe DiMaggio
"Demir Atı eski vagondan çıkardılar ama Marse Joe McCarthy onun ahırın arkasına götürülüp yok edilmesini emretmedi." - Spor yazarı John Kieran New York Times
"Ondan hoşlanmamak için kesinlikle hiçbir neden yoktu ve kimse de sevmedi." - Spor Yazarı Fred Lieb
"Bebek Ruth ve Ty Cobb ve Rogers Hornsby ve Lou Gehrig ve Joe DiMaggio ve Stan Musial ve diğer her şey hakkında konuşabilirler, ama eminim ki hiçbiri (Ted) Williams'a kartlarını ve maçalarını taşıyamaz. isabet. Bir komisyoncunun borsayı incelemesi gibi vurmayı öğrendi ve başkalarının bir hafta içinde göremediği hataları bir bakışta görebiliyordu." - Carl Yastrzemski
"Anlaşamadılar. Lou (Gehrig) (Bebek) Ruth'un koca ağızlı olduğunu düşündü ve Ruth, Gehrig'in ucuz olduğunu düşündü. İkisi de haklıydı." - Takım arkadaşı Tony Lazzeri
"Lou (Gehrig) gelecekte ne yaparsa yapsın sayılmaz. On dört harika sezon geçirdi ve harika demek istiyorum. Sadece on tanesine sahip olabilseydim, tatmin olurdum. İşte otuz altı yaşına kadar hayatta kalan bir adam ve sadece bu sabah merak ediyordum ve yirmi dört yaşındayım, ne kadar dayanacağım. Diyelim ki, otuz dört yaşıma kadar on yıl daha gidebilirsem, buna kariyer demekten memnuniyet duyarım." - Hall of Famer Joe DiMaggio
"Adın (Lou) Gehrig veya (Cal) Ripken, (Joe) DiMaggio veya (Jackie) Robinson ya da sopasını alan ya da eldivenini takan bir gencin adı olsun, beyzbol oyunu size meydan okuyor. en iyi gününüz ve gününüz. Yapmaya çalıştığım tek şey buydu." - (Cal) Ripken, Jr.
Lou Gehrig Anma Ödülü hakkında bilginiz var mı? Kimin kazandığını ve ne anlama geldiğini biliyor musunuz? Bu değerli ödül hakkında daha fazla bilgi edinmek için bağlantıyı takip edin.
Tarayıcınız HTML5 sesini desteklemiyor. İşte bunun yerine sese bir bağlantı.
Beyzbol Almanak'ta Beyzbol Tarihini Dinlemek için oyuncuya tıklayın
Demir At bir zamanlar ardı ardına oynanan oyunların rekorunu elinde tutuyordu, bu nedenle takma ad, ancak son sayısını hatırlıyor musunuz?
Lou Gehrig, 1927'de En Değerli Oyuncu Ödülü'nü kazandı ve maaşı yılda altı bin dolardı. Bir denklik hesaplayıcısı, bu modern çağda yılda altı milyondan fazla olduğunu ortaya koyuyor.
Lou Gehrig Beyzbola Veda Ediyor - TARİH
New York Yankees beyzbol takımının ilk kalecisi olan Lou Gehrig, 1925'ten 1939'a kadar arka arkaya 2.130 maçta oynadı, büyük bir lig rekoru kırdı ve .340'lık bir kariyer vuruş ortalamasına sahipti. Bir keresinde bir oyunda dört vuruş yaptı.
4 Temmuz 1939'da, Yankee Stadyumu'nda 60.000 taraftarın önünde durdu ve herkesin bildiği gibi, "Yankees'in Gururu"nun korkunç bir darbe aldığını doğruladı. Spinal felce neden olan nadir bir hastalık olan amyotrofik lateral skleroz (şimdi Lou Gehrig hastalığı olarak adlandırılıyor) teşhisi kondu. İki yıldan kısa bir süre sonra, 2 Haziran 1941'de Riverdale, NY'de öldü.
Hayranlar, son iki haftadır aldığım kötü bir molayı okuyorsunuz. Yine de bugün kendimi dünyanın en şanslı adamı olarak görüyorum. On yedi yıldır basketbol sahalarındayım ve siz hayranlarınızdan nezaket ve teşvikten başka bir şey almadım.
Şu büyük adamlara bak. Hanginiz onlarla bir gün bile birlikte olmayı kariyerinin en önemli olayı olarak görmez ki?
Tabii, şanslıyım. Beyzbolun en büyük imparatorluğunun kurucusu Ed Barrow'un kurucusu Jacob Ruppert'ı tanımış olmanın, sonraki dokuz yılı o harika küçük adam Miller Huggins'le geçirmeyi ve sonraki dokuz yılı onunla geçirmeyi kim bir onur saymaz ki? seçkin lider, o zeki psikoloji öğrencisi - bugün beyzbolun en iyi menajeri Joe McCarthy!
Tabii, şanslıyım. New York Giants, yenmek için sağ kolunuzu vereceğiniz ve tam tersi bir takım size bir hediye gönderdiğinde, bu bir şey! Saha görevlilerine kadar herkes ve beyaz önlüklü çocuklar sizi kupalarla hatırladığında, bu bir şeydir.
Kendi kızına karşı münakaşalarda sizin tarafınızda yer alan harika bir kayınvalideniz varsa, bu bir şeydir. Tüm hayatları boyunca eğitim alabilmeniz ve vücudunuzu geliştirebilmeniz için çalışan bir babanız ve anneniz olduğunda, bu bir lütuftur! Bir güç kulesi olan ve var olduğunu hayal ettiğinden daha fazla cesaret gösteren bir karın olduğunda, bildiğim en güzel şey bu.
Bu yüzden, zor bir ara vermiş olabileceğimi söyleyerek kapatıyorum - ama yaşamak için çok fazla şeyim var!
Lou Gehrig - 4 Temmuz 1939
Kullanım koşulları: The History Place'deki herhangi bir metin, grafik, fotoğraf, ses klibi, diğer elektronik dosya veya materyallerin yalnızca özel ev/okul ticari olmayan, İnternet dışı yeniden kullanımına izin verilir.
'Yaşanacak çok şey var'
Yer, Yankee Stadyumu'ndaki ev plakasıydı. Gün 4 Temmuz 1939'du. Hava buharlıydı.
Ve koşullar yürek parçalayıcıydı.
New York Yankees, Lou Gehrig'i Washington Senatörleri ile çift kafalı maçlar arasında onurlandırıyorlardı, beyzbol tarihinin en büyük ilk kalecisinin onu fiziksel yeteneklerini çalan amyotrofik lateral skleroz olduğunu öğrenmesinden sadece iki kısa ay sonra. Stadyum, '27 Yankees'in üyeleri ve onun şu anki takım arkadaşları sahada hava atarken 61.000 taraftarla doluydu.
New York Belediye Başkanı Fiorello LaGuardia, Yankees yöneticisi Joe McCarthy ve Gehrig'in eski arkadaşı Babe Ruth gibi saygın kişilerden konuşmalar yapıldı. Bolca hediyeler vardı: takım arkadaşlarından bir olta ve makara, rakip New York Giants'dan şamdanlar, yazarlardan bir sigara standı, stadyum satıcılarından gümüş bir tabak. Bir noktada, Gehrig onun için çok ağır olduğu için bir kupa bırakmak zorunda kaldı.
Stadyum kiraz kuşu kumaşıyla kaplıydı - ama aynı zamanda takdir ve suçluluk, şükran ve üzüntüden örülmüş bir duyguyla.
Haraçlar bittiğinde, 36 yaşındaki Gehrig neredeyse uzaklaşıyordu. Yorumlar hazırlamıştı ama kendi duygularına hazır değildi. Doğal olarak utangaç bir tavırla yere baktı ve arka cebinde sakladığı bir mendille gözyaşlarını sildi. Hayranların bağırdığı gibi, "Lou'yu istiyoruz!" Törenlerin başında görev yapan spor yazarı Sid Mercer, kalabalığa Larrupin' Lou'nun konuşamayacak kadar duygulandığını söyledi.
Ama sonra McCarthy elini Gehrig'in sırtına koydu ve sanki ilk kalecisine sahaya çıkmadan önce son dakika talimatları veriyormuş gibi kulağına fısıldadı. Bunun üzerine Gehrig mikrofonlara yaklaştı, sağ elini saçlarından geçirdi, derin bir nefes aldı ve not almadan konuşmaya başladı:
"Son iki haftadır aldığım kötü bir molayı okuyorsunuz. Yine de bugün kendimi dünyanın en şanslı adamı olarak görüyorum."
Spor yazarı Paul Gallico şöyle yazardı: "Yankee stadyumunun çıngıraklı, demir yankısı, hoparlörlerden dökülen cümleyi aldı ve dünyaya fırlattı. 'Yeryüzünün en şanslı adamı. Dünyanın en şanslı adamı. dünyanın yüzü. en şanslı adam.'"
Babe Ruth ve Gehrig yıllardır konuşmamışlardı. Ama Bebek, Gehrig veda ederken oradaydı. AP Fotoğraf/Murray Becker
Beyzbolun Gettysburg Adresi olarak adlandırılan şeyin 75. yıldönümünü kutladığımız için, Gehrig'in o gün söyledikleri ile 1942 filminde Gehrig'i oynayan aktör Gary Cooper'ın yaptığı konuşma arasındaki farkları not etmek önemlidir. Yankiler." (Burada her iki konuşmaya da yan yana bir bakış bulacaksınız.)
Konuşmanın en ünlü satırını ele alalım: ". dünyanın yüzündeki en şanslı adam." Gehrig'in konuşmasının en başında geldi, ancak dramatik etki için Cooper'ın sonunda. Ve her ne sebeple olursa olsun, film senaristleri, "On yedi yıldır beyzbol sahalarındayım", "On altı yıldır balo sahalarında yürüyorum" olarak değiştirdiler.
Gary Cooper'ın "arkadaşlarım, spor yazarları"na teşekkür etmesine rağmen, Gehrig'in kendisine bazen daha az nazik davranan adamlardan bahsetmemesi de ilginç. (ALS teşhisi konduktan sonra bile, içlerinden biri, "Şahsen, Gehrig'in ne olduğu umurumda değil. Önümüzdeki 40 veya 50 yıl boyunca vücudumu onunkiyle değiştirmek istiyorum" yazdı.)
Spor yazarlarının önünde eğilmek, muhtemelen filmin tedavisini yazan Gallico'ya ve Gehrig'in ölümünden bir yıl sonra 1942'de çıkan aynı adlı kitabına borçludur.
Ancak bu tutarsızlıklar o kadar da önemli değil. Önemli olan, gerçek Veda Konuşmasının tıpkı gerçek adam gibi, film versiyonundan daha fazla derinliğe ve saygınlığa sahip olmasıdır. Daha uzun -- 277 kelimeye 169 -- ve Gehrig'in hassas, karmaşık, düşünceli kişiliğini daha iyi temsil ediyor.
New York Belediye Başkanı Fiorello La Guardia, günün iki takımı (Yankees ve Senatörler) ve 1927 Yankees sahada toplandı. AP Fotoğrafı
Evet, 2.130 maçta oynayan asil Demir At'tı. ortalama 1926'dan 1938'e kadar yılda 147 RBI ve 15 kez ev çaldı. Ama aynı zamanda güvensizlik ve özgüvenin tuhaf bir karışımıydı, büyük cömertlik gösterebilen bir dar kafalı, palto giymeyi reddeden, dönüşümlü olarak cana yakın ve huysuz bir adamdı. Sözde annesinin oğluydu, ama aşık olduğu kadına olan bağlılığını ne zaman değiştireceğini biliyordu. Güzel mektuplar yazabilir ve karısı Eleanor ona "Anna Karenina" okuduğunda ağlardı. Bir keresinde Alman çobanı Alfra of Cosalta'ya Westminster Kennel Club Show'a girdi (yedek kurdele kazandı) ve hatta "Rawhide" adlı bir Batı filminde başrol oynadı.
İronik olarak, Hollywood bu beyzbol oyuncusundan bir kovboy oynamasını istedikten birkaç yıl sonra, bir kovboy aktöründen onu bir filmde oynaması istendi. MGM patronu Samuel Goldwyn beyzbolu pek sevmedi veya takdir etmedi, ancak hikaye editörü Niven Busch'un ona Gehrig'in konuşmasının haber filmlerini göstermesinden sonra "Yankees'in Gururu"nu yapmayı kabul etti. Goldwyn'in gözyaşlarını silerek, "Tekrar çalıştır," dediği bildirildi.
Ancak sıra filmi çekmeye geldiğinde Goldwyn ve yönetmen Sam Wood, hem kurgucu Danny Mandell hem de Eleanor Gehrig'in itirazlarını geçersiz kıldı ve Gehrig'in sözlerini değiştirdi. Hikâyenin hakları için 30.000 dolar ödenen Eleanor, Goldwyn'e yalvardı: "Orijinalden ayrılırsanız, tüm basit çekiciliği kaybedersiniz."
Eleanor'u oynayan ve daha sonra Niven Busch ile evlenen Cooper ve Teresa Wright, Akademi Ödülleri'ne aday gösterildi ve film bu güne kadar oldukça popüler olmaya devam ediyor, çünkü büyük ölçüde üzerinde oynanmış konuşma yetişkinleri nadiren ağlatmıyor. Cooper, İkinci Dünya Savaşı sırasında bir USO Turunda okuduğunda bile ayakta alkışlandı.
Ancak, arka planda gerçek Babe Ruth ile tamamlanan film versiyonunun, kamu bilincindeki asıl konuşmayı gölgede bırakması çok yazık. Bunun nedeni kısmen, haber filmi görüntülerinin yalnızca küçük bir parçasının, yalnızca dört cümlenin hayatta kalmasıdır. (Bir kısmını burada görebilirsiniz.)
Neyse ki, bu hafta basketbol sahalarında gösterilen Gehrig'e 75. yıl dönümünde, Major League Baseball orijinalini korumayı seçti. Gehrig'in sözlerini okuyan çeşitli ilk kalecileri filme aldılar, ancak son, en iyi satırları -- Cooper'ın asla konuşmadığı sözcükleri -- kısa bir duraklama için sakladılar: Gehrig'in manevi ve profesyonel soyundan Derek Jeter.
Gehrig, güçlü bir anne olan Christina tarafından büyütüldü. NY Günlük Haber Arşivi/Getty Images
Bu haber filminde, filmin görmezden geldiği başka bir şey daha tespit edebilirsiniz: Gehrig'in kalın New York aksanı.
37 yıllık hayatı boyunca Lou, Manhattan'dan veya Bronx'tan asla uzaklaşmadı. Manhattan'ın Yukarı Doğu Yakası'ndaki Yorkville bölümünde, üç çocuğundan bebeklikten sonra hayatta kalan tek Alman anne-babadan doğdu. Gehrigler daha sonra Manhattan'ın kuzey ucundaki Washington Heights'a, genç Lou'nun yüzerek Hudson'ı geçerek New Jersey'e geçeceği bir başlangıç noktası olan Washington Heights'a taşındı. Ticaret Lisesi'ne gittiğinde, mahallesinde zaten bir efsaneydi.
Christina Gehrig, yakınlardaki Columbia Üniversitesi'nde Lou'yu futbol oynamak için işe alan bir kardeşlik evinin aşçısı oldu. Bunu Lou gayet iyi yaptı. Ama gerçekten mükemmel olduğu şey beyzboldu. Giants'ın John McGraw'ı ondan o kadar etkilenmemiş olsa da, Yankees izci Paul Krichell öyleydi ve böylece bir erkek ile bir takım arasında bugüne kadar dayanan bir ilişki başladı.
Lou, konuşmasında karısı Eleanor'u "bir güç kulesi" olarak kabul ettiğinden emin oldu. AP Fotoğrafı
Yazar Jonathan Eig, muhteşem biyografisi "Luckiest Man"de, Gehrig'in Yankees'in "futbolu hale getiren yakışıklı süs" kadar sembolik olduğunu yazdı. Gerçekten de, franchise'ı tanımlayan sıradan profesyonellik ve üstün mükemmellik frizi gerçekten Gehrig ile başladı ve bu nedenle - birlikte kazandıkları Dünya Serisi unvanlarından bahsetmiyorum bile - tartışmasız New York City'nin şimdiye kadarki en iyi atletidir. üretilmiş. Yerel Çocuk Harika Yapar.
1927 sezonundan sonra, Gehrig 47 ev koşusu ve 173 RBI ile .373'e ulaştığında, Yankees maaşını yılda 8.000 dolardan 25.000 dolara çıkardı, bu yüzden ailesine Westchester County'deki tren hattı boyunca kuzeydeki New Rochelle'de bir ev aldı. Bunu "hayatımın en gururlu anı" olarak nitelendirdi ve Ma Gehrig'in müthiş önlük iplerini kesen Chicago'lu bir sineklikçi olan Eleanor Twitchell ile tanışana kadar yaşadığı yer burasıydı.
1933 sezonu sona ererken düğün düzenlemeleri için aralarında bir kavgada arabuluculuk yapmak zorunda kalan Gehrig, ilginç bir çıkış yolu buldu: New Rochelle Belediye Başkanını aradı ve onu Eleanor'un birlikte yaşamları için hazırladığı daireye getirdi. Bu, Eleanor'un Joseph Durso ile yazdığı etkileyici 1976 anılarında, "Luke'um ve ben:" adlı doğaçlama evliliklerin tarifi.
"Halı döşeyiciler, tesisatçılar, kapıcı, polisler, paltosuz damat, lekeli gelin ve önlüklü görevliler, hepsi dik durdu. Belediye Başkanı Otto, bu alışılmadık çifti karı koca yapan sözleri dile getirdi."
Birkaç yıl sonra, 615 maç daha, 616 RBI daha ve 1937 World Series şampiyonluğunun ardından Gehrig'in maaşında bir artış daha oldu, bu yüzden o ve Eleanor, köy Larchmont'ta yeni inşa edilmiş yeni bir apartmana taşınmaya karar verdiler. New Rochelle'in kuzeyinde. Hayatının ilerleyen zamanlarında bir gazete röportajında Eleanor, Lou'nun eve yeni döşenmiş daireye geldiği günü hatırladı: "Dışarı çıktım ve duvardan duvara dekore ettim. 'Tanrım, biliyorsun her an takas edilebilirim' dedi. ' Hiç memnun olmadı."
Lou ve Eleanor, Larchmont'ta geçirdikleri süre boyunca burada, Stonecrest Apartmanlarında yaşadılar. ESPN için Rob Tringali
Larchmont, bir tür Yankee inziva yeriydi. Hall of Fame atıcısı Waite Hoyt'un orada bir cenaze evi vardı ve oyuncular sık sık New Rochelle sınırındaki Boston Post Road'daki Loyal Inn'de toplanırdı. Yankees'in gür kaşlı başkanı Ed Barrow da Larchmont'ta yaşıyordu ve oyuncuların sezon dışında belirlenen bir günde kontratlarını imzalamak için evine gelmelerini sağlıyordu - isteyen çocuklar için bir okul tatili. Ruth ve Gehrig'in ve takım arkadaşlarının imzalarını alın.
Gehriglerin apartmanı Stonecrest, hala cesur Demir At için uygun görünen görkemli, sahte bir ortaçağ kalesidir. Biliyorum çünkü tren istasyonuna gidip gelirken yanından geçiyorum. Larchmont-Mamaroneck Küçük Ligi'nde koçluk yaparken bazen ağlayan bir oyuncuyu ona sorun olmadığını söyleyerek yatıştırırdım -- Lou Gehrig de oyunlar sırasında ağlardı.
Arada bir, 1938 ve 1939'un kritik yıllarında orada yaşayan Gehrigler için Larchmont'taki yaşamın nasıl olduğunu hayal ettim. bizim Stonecrest'in tepesindeki ev hangisi? Sokağın karşısındaki Memorial Park'ta bizim çocuklarımız gibi tenis oynadılar mı? Beyzbol kariyerinin sonunda olduğu gibi, orada geçirdikleri zamandan zevk aldılar mı?
Orada kesinlikle aşıklardı. "My Luke ve ben"de Eleanor, filmde kullanılan bir sahneyi anlatıyor: Onu arka arkaya 2000. maçında oynamaktan vazgeçirmeye çalışırken aralarında geçen kısa bir tartışma -- o, 1999'un daha unutulmaz bir durak olacağını düşündü. puan. O gün Stadyum'a gitmek için kapıdan çıkmadan önce, "Yapacakları tek şey boynuna çiçeklerden bir at nalı asmak" dedi.
Altı saat sonra Gehrig, yüzünde bir gülümseme ve boynunda çiçeklerden bir at nalı ile başını kapıdan uzattı. "Onu suçladım," diye yazdı Eleanor, "ona sarıldım, onu ve çiçeklerden at nalı ile boğuştum, onu dövdüm, karşılığında dövüldüm, hem ona hem de çiçekleri yırttım, gülerek, çığlık atarak ve... birer birer çerçeveleyin ve birbirinize yağdırın."
2 Mayıs 1939'da Gehrig, 1 Haziran 1925'ten bu yana ilk maçını sığınağından izledi.
Kısa bir süre sonra Gehrig yavaşladığına dair işaretler vermeye başladı. '38 sezonunda iyi rakamlar koydu -- .295, 29 ev sahibi koşu, 114 RBI -- ama takım arkadaşları onun aynı olmadığını görebiliyordu. Yankees başka bir şampiyonluk daha kazandı ve Barrow, sezon dışı bir gece yeni bir sözleşme müzakere etmek için onu evine çağırdı. Ama o baharda yalamayı başaramadı ve tökezlemeye başladı. '39 sezonunun sekiz maçından sonra, hiçbir gücü olmadan .143'e vuruyordu ve Gehrigler bir şeylerin çok yanlış olduğunu biliyordu. Detroit gezisinden bir gün önce, 1 Mayıs'ta Larchmont'taki dairelerinde, kendisini kadrodan çıkarma zamanının geldiğine karar verdiler.
3 Mayıs'ta, galibiyet serisinin sona ermesinden sonraki gün, Gehrig Eleanor'a şunları yazdı: "Maçtan hemen önce senin düşüncelerin yüzünden ayrıldım - senin en cesur ortak olduğunu bilmediğim için değil, benim aşağılığım olduğu için. beni yakaladı ve sana layık olduğumu kanıtlayabilir miyim diye merak ettirdi."
Eleanor, Rochester, Minn'deki ünlü Mayo Kliniği'ni ziyaret etmesi için düzenlemeler yaptı.İşte burada, beyindeki sinir hücrelerine ve omuriliğe saldıran saldırgan, ilerleyici bir hastalık olan ALS'ye sahip olduğu keşfedildi. Haber hızlı, bazen yanlış bir şekilde yayıldı ve haftalık Larchmont Times, bu haberi "Üzücü Haberde Komşu Figürleri" başlığının ve iki fotoğrafın altına koydu:
New York Yankees'in başkanı, 6 Howard Street'ten Edward G. Barrow (solda), dün tüm beyzbol severlere, Chatsworth Bulvarı Stonecrest Apartmanı'ndan Lou Gehrig'in (sağda) bir oyuncu olarak hayatını kaybettiğine dair şok edici haberi açıkladı. Barrow, Belediye Başkanı [sic] Kliniği raporunu, Komşu Gehrig'in hafif bir kronik çocuk felcinden muzdarip olduğunu ve bu durumun onu önemli ölçüde yavaşlattığını okudu.
Grant Tucker'ın ödüllü araştırması Gehrig mirasını canlı tutmaya yardımcı olacak. ESPN için Rob Tringali
Erkeklerin Gehrig'in imzasını almak için Ed Barrow'un evinin önünde beklemesinden yaklaşık 75 yıl sonra, Larchmont'tan Grant Tucker adında 10 yaşındaki bir çocuk Gehrig'i farklı bir şekilde hatırlamaya karar verdi. Murray Avenue Okulu kütüphanecisi Pamela Tannenbaum'un önerisiyle bir tarih projesi için Gehrig'in hayatını araştırdı.
Şimdi yedinci sınıf öğrencisi olan Grant, "Yapmaya çalıştığım şey, Eleanor'un yaptığı gibi hayatının bir karalama defterini oluşturmaktı" diyor. "Ne kadar çok araştırma ve okuma yaparsam o kadar kahramanım oldu."
Ebeveynlerinin yardımıyla Gehrig'in yolunu takip etti. Columbia yıllarını üniversite arşivlerinde araştırdı. White Plains'deki İlçe Katipliği'nde evlilik cüzdanının bir kopyasını ve Gehrig'in Mayo Clinic'e yaptığı iptal edilmiş bir çek buldu. Eski evlerini ziyaret etti. Hatta I.B.'nin üçüncü nesil sahibiyle bile konuştu. Cohen's, New Rochelle'de Gehrig'in yanı sıra Ruth, Joe Louis ve Norman Rockwell'e takım elbise satan bir giyim mağazası.
Bu nedenle, Google'da "Larchmont ve Lou Gehrig" aradığınızda, karşınıza çıkan üçüncü öğe, öğrenci araştırmalarında mükemmellik için New York Eyaleti Eğitim Komiseri John B. King Jr. tarafından Grant Tucker'a verilen ödülle ilgili 2011 öyküsüdür. (Grant, projesini ESPN.com ile nezaketle paylaştı. Buradan okuyabilirsiniz.)
Grant, "Projeden öğrendiğim şey, hayatta size kötü davranılsa bile, dışarı çıkıp iyi bir şeyler yapabileceğinizdir" diyor.
Eko hala taşıyor.
Beyzboldan sonra hayat vardı. Gehrig, New York'un şartlı tahliye komiseri oldu, yılda 5.700 dolar. Getty Resimleri
Merak beni ele geçirdi, bu yüzden Stonecrest'te yaşayan eski bir arkadaşımı aradım ve beni Gehriglerin eski dairesinde yaşayan kadınla görüştürdü. Görevi başkalarına yardım etmek olan biri, nezaketle bana Memorial Park'a bakan bir verandası olan geniş tek yatak odalı odayı gezdirmeyi teklif etti.
Hayat ve sanatla dolu hoş bir yer ve geçmişe adanmış bir türbe değil. Ama bu beni orada oynanan tüm sahneleri düşünmekten alıkoymadı. (Gehrig'e bilinçsiz bir şekilde selam verirken, yan sehpada "Western Horseman" dergisinin kopyaları vardı.)
Burası birbirlerine çiçek fırlattıkları yerdi. Ama aynı zamanda çalmayı bırakma kararı aldıkları, Mayo Clinic'ten kötü haberi aldıkları, Lou'nun konuşması için notlar aldığı, 4 Temmuz töreninden sonra bitkin ve rahatlamış olarak döndüğü yerdi.
Ve bu, o asil adamın hayatındaki en asil bölümün başladığı yerdi -- filmin dışarıda bıraktığı bir bölüm.
Gehrig, 39 sezonunun geri kalanını arafta, Mayo Clinic'e seyahat ederek, doktorlarla görüşerek, başka bir Dünya Serisi kazanırken Yankees'in etrafında dolaşarak, Larchmont Gündüz Kampında çocukları ziyaret ederek geçirdi. Şöhretini ve konuşmasını, Lou Gehrig, Hero olarak kazançlı bir ikinci kariyere dönüştürebilirdi. 30.000 dolara bir restorana adını yazdırabilir ya da ücretli konuşma görüşmeleri yapabilirdi.
Bunun yerine, '39 sezonunun bitiminden sonra, Belediye Başkanı LaGuardia'nın şehrin şartlı tahliye kurulunun komiseri olma teklifini kabul etti, yılda 5.700 dolar ödeyen kesinlikle gösterişsiz bir iş. Muhabirler Larchmont'ta onunla konuşmaya gittiğinde, "Olabildiğince gururluyum. Penoloji üzerine kitaplarda boğazıma kadar varım" dedi.
Bambino, 3 Haziran 1941'de Gehrig'in cenazesinde son saygılarını sunmaya geldi. AP Photo
Yine de bir şehir çalışanı olarak, şehir sınırları içinde yaşaması gerekiyordu, bu yüzden o ve Eleanor, Larchmont'tan taşındı ve Bronx'taki Hudson boyunca Riverdale'de güzel bir küçük ev satın aldı. Oradan haftanın altı günü aşağı Manhattan'daki ofisine gitti, dava dosyalarına göz attı ve kötü niyetli kişilerle hapishaneden çıkış tarihlerini belirlemek için röportaj yaptı. Davalarından biri, Aşağı Doğu Yakası'ndan sert bir isim olan Rocco Barbella, büyüyüp orta sıklet şampiyonu Rocky Graziano oldu, ama ancak Gehrig'i onu reform okuluna gönderdiği için lanetledikten sonra: "Cehenneme git, seni piç kurusu!"
Gehrig elbette kendi cezasıyla karşı karşıyaydı. ALS'nin tedavisi yoktu ve hala da yok. Ama önce Eleanor'un ve doktorlarının onun gerçekten sahip olmadığını bildikleri bir ümide tutunarak ve sonra kaçınılmaz olanı kabul ederek savaştı. Vücudu onu hayal kırıklığına uğratmaya devam etti, ancak bu onu çalışmaktan veya savaşmaktan alıkoymadı. New York Daily News'den Jimmy Powers'ı, Yankees'in 1940'taki yoksul sezonunu Gehrig'in kulüp binasına tanıttığı "çocuk felci mikrobu" üzerine suçladığı bir köşe yazısı yazdığı için dava etti.
2 Haziran 1941 akşamı, eşi ve ailesiyle birlikte yatağının yanında öldü. O gecenin ilerleyen saatlerinde Ed Barrow ve karısı ve Babe Ruth ve karısı taziyelerini sunmak için geldiler. 4 Haziran'daki cenaze töreninde, Piskoposluk rahibi övgü olmayacağını söyledi: "Hiçbirine ihtiyacımız yok çünkü hepimiz onu tanıyorduk."
Onu, Cal Ripken'in art arda oynadığı oyunlarda, Jeter'in bir Yankee olarak hitlerde geride bıraktığı başarıları yakın zamanda aşmış olağanüstü bir oyuncu olarak tanıyoruz. Onu tanıyoruz çünkü 30.000 Amerikalıyı etkileyen - yılda 5.000 yeni vaka - korkunç bir hastalığa isim verdi ve tıp camiasını şaşırtmaya devam ediyor.
Onu 4 Temmuz 1939'da neredeyse söylemediği şeylerden tanıyoruz:
"Zor bir ara vermiş olabileceğimi söyleyerek kapatıyorum, ama yaşamak için çok fazla şeyim var. Teşekkürler."
Grant Tucker, Gehriglerin Larchmont'ta yaşadığı Stonecrest'in dışında. Yankılar devam ediyor. ESPN için Rob Tringali
Lou Gehrig
4 Temmuz 1939'da, Yankee Stadyumu'nda iki kafalı oynanan maçlar arasında, yaklaşık 42.000 beyzbol taraftarı tribünlerde sessizce oturmuş, takımlarının ilk kalecisinin kalabalığa hitap etmesini bekliyordu. Lou Gehrig Takdir Günü'ydü, kulağa mutlu bir fırsat gibi gelen ve belki de olması gereken bir şeydi. Ama değildi. Birkaç hafta önce, Gehrig ve dünya onun, kalan oldukça kısa bir süre boyunca beyzbol oynamasını neredeyse kesin olarak engelleyebilecek tedavi edilemez bir hastalıktan muzdarip olduğunu öğrendi.
Gehrig, eski benliğinin bir gölgesiydi. İnce çizgili üniforma, zayıflayan vücudundan gevşekçe sarkıyordu. Yakışıklı yüzü solgun ve yorgundu. Yavaşça iç sahada yürüdü. Belli ki bitkindi. Yine de bunaltıcı yaz sıcağında kalabalığın önünde durdu, eski takım arkadaşlarını selamlarken ve Yankee'lerden, muhalif Washington Senatörlerinden, Stadyum çalışanlarından ve New York belediye başkanından hediyeler kabul ederken gülümsemeye çalıştı. Konuşma zamanı geldiğinde Gehrig gözyaşlarına hakim olamadı ve ilk başta kalabalığa hitap edebilecek gibi görünmüyordu. Ama sonra, kariyerinde oynadığı 2,130 ardışık oyunun her birinde yaptığı gibi, Demir At gücünü topladı ve ilerledi.
Ardından gelen, çağlar için bir adresti. Gehrig'in, hastalığına rağmen kendisini hala yaşayan en şanslı adam gibi hissettiğini söylediği içten konuşması, evde tek bir kuru göz bırakmadı.1923'e dayanan ve iki En Değerli Oyuncu ödülünü, yaklaşık 2.000 koşuyu içeren ve dünya şampiyonluğu kazanan sekiz takımda oynayan parlak bir kariyerin acı tatlı bir sonuydu. Ertesi gün, Gehrig'in konuşmasının hikayesi ülke çapında gazetelere hükmetti.
Bugün, Gehrig Ulusal Eğlence'ye veda ettikten on yıllar sonra, hem bir beyzbol efsanesi hem de bir Amerikan kahramanı olarak hatırlanıyor.
Henry Louis Gehrig, 19 Haziran 1903'te Manhattan'ın Yorkville bölümünde yaşayan iki birinci nesil Alman göçmen olan Heinrich ve Christina Gehrig'de doğdu. Çok büyük bir bebekti, bazı raporlara göre 14 kilo ağırlığındaydı. Lou çiftin tek çocuğu değildi, ama yetişkinliğe kadar hayatta kalan tek Gehrig bebeğiydi. Bir ablası Anna, 5 Eylül 1902'de henüz üç aylıkken öldü. İkinci kızı Sophie Louise, iki yaşından küçükken kızamık, difteri ve bronkopnömoni kombinasyonuna yakalandı ve 1906 kışında vefat etti. Heinrich ve Christina'nın bir erkek çocuğu daha oldu, ancak doğumdan hemen sonra öldü. , ve asla bir isim verilmedi.
Lou'nun babası yarı zamanlı bir sac işçisiydi ve bazen çok fazla içtiği için sık sık işsizdi ve kendiliğinden sağlık sorunlarına maruz kalıyordu. Çalıştığı zamanlarda bile, Heinrich genel olarak zayıf bir katılım kaydı tuttu, çoğu zaman açıklama veya mazeret olmaksızın birkaç gün üst üste kaçırdı. Buna göre, Lou'nun annesi ailenin hem geçimini sağlayan hem de disiplin görevlisi olarak hizmet etti. Zaten üç çocuğunu hastalıktan kaybetmiş olan Christina, hayatta kalan tek çocuğuna karşı çok korumacı oldu.
Lou beş yaşındayken, Gehrig ailesi Yorkville'den Washington Heights'a taşındı. Yeni daireleri, Amerikan Ligi'nden New York Highlanders'a ev sahipliği yapan Hilltop Park'a çok yakındı. Ayrıca yakınlarda, Ulusal Lig'in New York Giants'ına ev sahipliği yapan, spor dünyasının en büyük stadyumu Polo Grounds vardı. Bu parklara yakın yaşamak, Lou'ya beyzbol için erken bir iştah ve takdir verdi. Mahallede toplama oyunları oynamaya başladı ve diğer çocukların çoğundan daha iyi olduğunu çabucak keşfetti. Kısa sürede şehrin en iyi kum havuzu oyuncularından biri oldu.
Çocukken Lou, Giants'ın hayranıydı ve ne zaman bir sol açık tribün koltuğu için gereken 25 senti biriktirebilse Polo Sahası'ndaki maçlara giderdi. Yıllar sonra, "Devler bizim favorilerimizdi ve karargahlarımız hep sol açık tribünlerde oturmak için gitmişti" diye hatırladı.
Ne yazık ki, Lou'nun ebeveynleri, Christina Gehrig'in sadece bir okul bahçesi oyunu dediği, oğullarının beyzbol için yeni keşfedilen bağlılığından tam olarak heyecan duymadılar. Ne de olsa, daha iyi bir yaşam için çok az fırsatı olan çalışkan, fakir, birinci nesil bir göçmendi. Ama oğlunun bu fırsatı olabilirdi. Christina, oğlunun bir gün "işte" olmasını istedi ve bu nedenle, Lou'nun tüm zamanını çalışmalarına ayırması ve sadece bir hobi ile zaman kaybetmemesi gerektiğini düşündü. Lou, bir süre annesinin sert tavsiyesine uydu ve kendini ilkokuldaki çalışmalarına adadı, burada gençken ortalamadan daha iyi bir öğrenciydi. Bununla birlikte, çocukluk ve ergenlik yıllarında yazları ve hafta sonları beyzbol oynamak için hala zaman buldu.
1917'de Gehrig, hem beyzbol hem de futbolda rol aldığı Manhattan'daki Ticaret Lisesi'ne kaydoldu. İlk kez 26 Haziran 1920'de Chicago şehrinin New York City lise şampiyonları, Gehrig's Commerce takımı ve Windy City şampiyonu Chicago'nun Lane Tech Lisesi arasındaki bir oyuna sponsor olduğu zaman, beyzbol sahasında ulusal ilgi gördü. Oyun, Cubs Park'ta (altı yıl sonra Wrigley Field olarak yeniden adlandırılacak) 10.000'den fazla seyirciden oluşan bir kalabalığın önünde oynandı.
Dokuzuncu devrenin başında, 17 yaşındaki Gehrig, tabanları yüklü olarak plakaya geldiğinde Commerce 8-6 öndeydi. Bir vuruş, oyunu erişilemez hale getirir. Ancak Gehrig eski bir hit alamadı. Bunun yerine, ilk atışa sağ saha duvarının üzerinden vurdu ve görüş alanı dışında kaldı. Büyük bir slam ve bunda anıtsal bir şey. Ertesi gün, gazetede bir makale Chicago tribün'spor bölümünde şöyle yazıyordu: "Gehrig'in darbesi herhangi bir büyük lig oyuncusunu gururlandırırdı, ancak henüz tıraş olmaya başlamamış bir çocuk tarafından hırpalandı."
NS New York Günlük Haberleri "Şehirlerarası maçın parlak yıldızı 'Babe' Gehrig'di. Spor yazarlarının Lou'yu Babe ile ilk kıyaslaması olabilir ama kesinlikle son olmayacaktı.
Lise yıllarında Gehrig'in annesi, Columbia Üniversitesi'ndeki Sigma Nu Theta kardeşlik evinde hizmetçi olarak çalıştı. Lou, Christina'nın akşam yemeğini servis etmesine ve sonrasında bulaşıkları yıkamasına yardım etmek için sık sık kardeşlik evine giderdi. Ayrıca hane gelirini desteklemek için kasaplarda ve bakkallarda yarı zamanlı işlerde çalıştı. Bu süre zarfında, hayatının çoğunda olduğu gibi, Lou'nun babası sadece ara sıra istihdam edildi ve oğullarının tüm çabalarına rağmen, Gehrig ailesi çok fakirdi.
Gehrig, 27 Ocak 1921'de Ticaret Lisesi'nden mezun oldu ve Şubat ayında bir futbol bursuyla Columbia Üniversitesi'ne kaydoldu. O zamanlar kolej beyzbolu çok iyi organize edilmemişti ve çoğu takım kısa programlarla oynuyordu. Bu nedenle, pek çok profesyonel izci, yetenek aramak için kolej beyzbol sahalarını ziyaret etmedi. Ancak Gehrig'in Chicago'daki maçtaki başarıları onu memleketinde tanındı ve daha üniversite üniformasını giymeden önce Giants'tan bir gözcü ona yaklaştı ve bir deneme isteyip istemediğini sordu. Gözcü Arthur Irwin, Lou'ya menajer John McGraw'ın onu oynarken gördüğünü, gördüklerini beğendiğini ve 18 yaşındaki oyuncuyla bir sözleşme imzalamakla ilgilendiğini söyledi.
Bu ayartmalardan ve ailesinin maddi desteğe olan ihtiyacından cesaret alan Gehrig, 1921 yılının Haziran ayında Polo Sahası'ndaki bir denemeye katıldı. Irwin'in kendisine söylediklerinin aksine, Giants'ın menajeri Lou'yu hiç oynamamıştı ve kesinlikle hiçbir zaman söz vermemişti. bir sözleşme. Ancak Gehrig vuruş antrenmanında arka arkaya altı sayı vuruşu yaptığında, McGraw dahil sahadaki herkesin dikkatini çekti. Sahadaki performansı o kadar iyi değildi, ancak Gehrig ilk defans oyuncusunun bacaklarının arasından geçmesine izin verdi.
"Bu herifi buradan çıkarın!" McGraw koçlarına söyledi. "Başka biri ortaya çıkmadan yeterince kötü oyuncum var."
Gehrig eve gitti, geçici olarak ezildi, ancak yenilmedi. Arthur Irwin de caydırılmadı. Lou'ya, 1921 sezonunun geri kalanında A Sınıfı Doğu Ligi'nin Hartford Senatörleri için oynaması için bir sözleşme alabileceğini söyledi. Gehrig, Hartford için "Lefty Gehrig" ve "Lou Lewis" olmak üzere iki farklı takma ad altında bir düzine oyun oynadı.
Gehrig'in Hartford'la para için oynamanın kolej uygunluğunu tehlikeye atabileceğini bilip bilmediği açık değil. Bazı kaynaklar, Irwin'e bu soruyu sorduğunu söylüyor ve Irwin, Lou'ya sormayacağına dair güvence verdi. Elbette, Gehrig'in neden sahte bir isimle oynamaktan daha fazla şüphelenmediğini sorgulamak gerekir.
Ne olursa olsun, Columbia'nın beyzbol koçu Andy Coakley, Hartford'dan Lou Lewis'in aslında Columbia dokuzlu Lou Gehrig olduğunu keşfetti. Lou, profesyonel olarak oynayarak uygunluk kurallarını gerçekten ihlal etmişti ve kolej sporlarından yasaklanabilirdi. Coakley daha sonra akıllıca bir şey yaptı. Columbia'nın en büyük rakiplerinin (Dartmouth, Cornell, Amherst ve Middlebury) tüm antrenörleriyle temasa geçti ve her birinden Gehrig'in "masum hatası" dediği şey için özel bir muafiyet istedi. Antrenörler Gehrig'i ihraç etmemeyi, sadece onu bir yıl uzaklaştırmayı kabul ettiler.
Gehrig nihayet 1923'te, ikinci sınıfında sahaya çıktığında, kolej beyzbol dünyasını ateşe verdi. 19 maçlık bir sezonda Lou, vuruş ortalaması (.444), slugging yüzdesi (.937) ve ev koşuları (yedi) için yeni okul rekorları kırdı. Plakadaki gücü kısa sürede efsane haline geldi. Yarım yüzyıldan fazla bir süre sonra, Gehrig'in Columbia takım arkadaşlarından biri, ikinci kaleci George Moisten, Gehrig'in Cornell'e çarptığı bir patlamayı hatırladı: “Cornell'deki sağ sahanın yüksek bir çiti vardı, sonra arkasında bir yol vardı, sonra Orman. Lou evini kaldırıp ormana koştu. Yanımda, yedek kulübesinde oturan Koç Coakley'e baktım ve hayretle kafasını tokatlıyordu."
Lou aynı zamanda takımın en iyi atıcısıydı. En büyük höyük performansı, 18 Nisan 1923'te, Yankee Stadyumu'nun açıldığı gün, Williams College'a karşı bir oyunda geldi. Gehrig, bugüne kadar ayakta kalan bir okul rekoru kırarak 17 vuruş yaptı. Sezon için, büyük solcu takımın 19 maçının 11'inde sahaya çıktı, 6-4'lük bir rekor kırdı ve 77 vuruş yaptı.
Sekiz gün sonra, 26 Nisan 1923'te, Paul Krichell adında bir Yankees izci, Columbia ve Rutgers arasındaki bir maçı izlemek için New York City'den New Brunswick, New Jersey'e giden bir trene bindi. Trendeyken Coakley, Krichell ile bir konuşma yaptı ve ona Gehrig'den bahsetti ve ikinci sınıf öğrencisinin "aynı zamanda iyi bir vurucu" olan bir sürahi olarak reklamını yaptı. Gehrig, Rutgers'a karşı üç vuruşta iki sayı vuruşu yaptı ve Krichell o kadar etkilendi ki, Yankees genel müdürü Ed Barrow'u aradı ve ona yeni bir Babe Ruth keşfettiğini söyledi.
Gehrig'in NYU'ya karşı bir sonraki maçında, 3'e 2'ye gitti ve müthiş bir sayı vuruşu yaptı. Ayrıca tam bir oyun zaferi kazandı. Krichell'in daha fazlasını görmesine gerek yoktu. Maçtan sonra Gehrig'e yaklaştı ve Lou ile Yankees genel menajeri Ed Barrow arasında ertesi sabah için bir görüşme ayarladı. Barrow, Lou'ya ona ayda 1,500 dolar ikramiye ve ayda 400 dolar ödeyen bir sözleşme teklif etti; bu, yoksul Gehrigler için gerçek bir servetti. Lou anlaşmayı kabul etti, para kazanabildiği için mutluydu ve birkaç bağ kurduğu bir üniversiteden ayrıldığı için çok üzgün değildi. Böylece sözleşmeyi imzaladı ve Lou Gehrig bir New York Yankee'siydi.
Yankees, genç slugger'ın büyük lig için hazır olduğunu ummuştu, ancak Gehrig 1923'ün başlarında sadece yedi oyun oynadıktan sonra, Yankees menajeri Miller Huggins, ondan bir kez daha Hartford Senatörleri ile sezonu küçüklerde oynamasını istedi.
Gehrig, Senatörlerle sadece 59 maçta olağanüstü bir başarı elde etti, 24 ev koşusu ile .304'e ulaştı. Hartford'un sezonu Eylül'de sona erdiğinde, Yankees Gehrig'i takıma geri çağırdı, burada altı maç daha oynadı ve dört çift, bir ev sahibi ve sekiz RBI ile .476'ya ulaştı. Gehrig'in gergin vuruşu nedeniyle, Huggins onu, şehirlerarası Giants'a karşı yaklaşan World Series için ekibin kadrosuna eklemek istedi. Bununla birlikte, Huggins'in Komisyon Üyesi Kenesaw Mountain Landis'e olan talebi, özellikle iki yıl önce Gehrig'i reddeden aynı yönetici olan Giants kaptanı John McGraw'ın itirazları nedeniyle reddedildi. Sonuç olarak, Yankees Dünya Serisini altı maçta kazandığı için Gehrig'in sezon sonrası kadrosuna eklenmemesi önemli değildi.
Gehrig, 1924'te Yankees ile bahar eğitimine katılmasına rağmen, takım ona kalıcı bir pozisyon bulamadı ve yönetim, küçüklerde daha fazla baharat almasını istedi. Buna göre Gehrig, 134 maçta 37 ev koşusu, 40 çift ve 13 üçlü ile .369'a ulaştığı Hartford ile bir kez daha imzaladı. Hartford'un sezonu sona erdiğinde, Huggins bir kez daha Gehrig'i Eylül ayında Yankees'e katılmaya davet etti.
Gehrig sınırlı aksiyonda iyi oynadı, .500 vuruş yaptı ve 12 vuruşta beş RBI topladı. Bu kısa sürede en unutulmaz olay Detroit Tigers'a karşı oynanan bir oyun sırasında geldi. Gehrig iki turlu bir sağa tek vuruş vurmuştu, ancak önce yuvarlanırken çok ileri döndü ve tabandan yakalandı. Bu, Ty Cobb'un orta sahadan hızla koşarken, Gehrig'in tuzağa düştüğü ve genç sümüklüböceği etiketlediği uzun bir yıkıma yol açtı. Cobb, onu etiketlerken Gehrig'e küfretti.
Gehrig, çoğunlukla, sahada nadiren herhangi bir kargaşa yaratan onurlu bir oyuncuydu, ama şimdi Cobb onu öfkelendirmişti. Sahadan çıkarken Cobb'a küfretti ve Yankees sığınağının basamaklarından Georgia Peach'e bağırmaya devam etti. Hakem Gehrig'i sözünü kesmesi için uyardı, ama o Cobb'da kalmaya devam etti. Dikkat edilmeyen başka bir uyarıdan sonra, hakem Gehrig'i oyundan attı ve bu sadece öfkesinin alevlerini körükledi. Oyun sona erdiğinde, tartışmanın etkisi hala devam ederken, Gehrig sığınak ile kulüp binası arasındaki tünelde Cobb'un peşinden gitti ve takım arkadaşı Babe Ruth'un onu zapt etmek için tüm çabalarına rağmen Gehrig gevşeyip beyzboldaki en kötü adama bir yumruk attı. Tarih. Ne yazık ki Gehrig için, saman yapıcıyı yelpazeledi, öne tökezledi, sert beton zemine kafasının üzerine düştü ve geçici olarak bayıldı.
Uyandığında tek bir şey söyledi: “Kazandım mı?” Yapmamıştı, ama yine de Ty Cobb'un en iyisine sahip olan çok az erkek vardı.
Tigers, seride üçten ikisini aldı ve Yankees, Washington Senatörlerinin sadece iki oyun gerisinde ikinci sırada yer aldı. Sezonları sona erdi, ancak Lou Gehrig'in büyük lig kariyeri daha yeni başlıyordu.
1925'te Huggins, Gehrig'in Yankees için oynamaya hazır olduğuna karar verdi. Ancak küçük bir sorun vardı: Yankees'in zaten bir ilk kalecisi vardı. Adı Wally Pipp'ti ve kariyerinin en iyi yıllarından birini yaşıyordu. 1924'te 19 üçlü, dokuz ev sahibi ve 114 RBI ile .295'e ulaştı. Pipp, neredeyse on yıldır ilk sıradaydı ve 32 yaşında kariyerinin zirvesindeydi. Dolayısıyla Gehrig'in bariz potansiyeline rağmen, hala sahada bir pozisyon veya Yankees kadrosunda doldurabileceği bir yer yoktu. Gehrig, Nisan ve Mayıs ayları boyunca yedek oyuncu ve çimdik atıcı olarak görev yaptı. 2 Haziran'da Huggins, Gehrig'e bir başlangıç vermeye ve Wally Pipp'e dinlenmeye karar verdi.
Huggins'in neden Wally Pipp'i değiştirme kararı aldığı yıllar boyunca büyük bir kafa karışıklığının kaynağı oldu ve bu suçlamanın bir kısmı Wally Pipp'in kendisine atfedildi.
İlk kez 1941'de ortaya çıkan hikayenin bir zamanlar popüler olan versiyonuna göre New York Times Makalede, Pipp 2 Haziran 1925'te bir maçtan önce korkunç bir baş ağrısıyla Yankee kulüp binasına geldi ve takım arkadaşlarına "Aspirin tableti olan var mı?" diye sordu.
Huggins'in Pipp'e kulak misafiri olduğu iddia edildi ve ona, "Diyelim ki izin aldınız. O büyük çocuğu, Gehrig'i bugün ilk kalede kullanacağım."
1953'te Pipp, ona çok farklı bir hikaye anlattı. New York Times muhabir Arthur Daley:
Çok keyifli ve romantik bir hikaye. Gerçek olarak kabul edilmek için büyüdüğünü anlıyorum. Ama bu doğru değil. O gün başımın ağrıdığını inkar etmeyeceğim. Bir pip olan bir tane vardı, ha ha. Ve ben de bir kelime oyunu yapmaya çalışmıyorum. İşte gerçekte olanlar.
O gün vuruş antrenmanı yapıyordum ve o gün atış yapan adam Princeton'dan büyük, güçlü bir çocuktu, Charlie Caldwell [daha sonra mezun olduğu okulda olağanüstü bir koçluk kariyerine devam etti ve College Football Hall of Fame'e girdi. ]. Charlie ıslık çaldı ve bir şekilde eğilemedim. Top bana tam şurada tapınağa çarptı. Aşağıya indim ve herhangi bir aspirin şişesine ulaşma zahmetine katlanamayacak kadar ileri gitmiştim.
İki katı hafta hastanedeydim. Yankees'e döndüğümde Gehrig topa deli gibi vuruyordu ve Huggins bana işimi geri vermek için tam bir aptal olurdu. O bir uyuşturucu değildi, bu yüzden yapmadı. Gehrig sadece benden daha iyi bir oyuncu değildi, o 22 ve ben 32 yaşındaydım. Bu kadar basitti. Ama lütfen aspirin hikayesine inanmayın. Bu doğru değil.
Aslında, hiçbir hikaye doğru değil. Pipp vuruş idmanında sakatlanıp ciddi bir sarsıntı geçirse de, bu olay o zamana kadar gerçekleşmedi. Temmuz 2, Gehrig'in onun yerini almasından tam bir ay sonra. Pipp'i o gün yedek kulübesinde tutan şey bir baş ağrısı ya da akşamdan kalma değildi. Gerçekte, Huggins'i Pipp'in yerine oturup Gehrig oynamaya iten şey Pipp'in oyunuydu (.244'ü vuruyordu) ve gerçekten de tüm takımın performansı -Yankee'ler yedinci sırada bocalıyordu, sezonu bitireceklerdi-.
Bir kitapta ortaya çıkan olayların çağdaş bir hesabına göre, New York Times ertesi gün makale:
Miller Huggins en sevdiği dizilişi alıp paramparça etti. Wally Pipp, on yıldan fazla bir süredir düzenli bir ilk meydancı olarak görev yaptıktan sonra, Columbia'nın eski çit sökücüsü Lou Gehrig'in lehine sıralandı. Yankees kadrosunda uzun yıllardan beri yaşanan en radikal değişiklik, geçen sezonun vuruş sıralamasında sadece üç müdavimi bıraktı – Dugan, Ruth ve Meusel.
Altıncı vuruş, Ruth ve Bob Meusel'in arkasından, Gehrig o sezon Huggins'in ilk maçında ilk maçında çifte 3'e 5'e gitti. Bir sonraki maç başlamadan önce, takımın kulüp binasında Gehrig'e yaklaştı ve ona, "Bugün ve bundan sonra benim ilk kalecimsin. Şimdi telaşlanma. Birkaçını susturursan, kimse seni vurmaz." Sonunda tüm spor dallarında en ünlü seri haline gelecek olanın başlangıcıydı. Aslında, resmi Serinin başlangıcı, önceki gün, Gehrig'in sekizinci istekada Pee Wee Wanninger için bir çimdik vurucu olarak geldiği zamandı, ancak 2 Haziran, Gehrig'in başladığı ve ilk kaleyi oynadığı serideki ilk maçtı.
Başlangıç olarak, Gehrig zaman zaman çıldırmış olabilir, ancak Huggins ve Yankees'e her gün oynayabileceğini ve büyük lig atışlarını vurabileceğini çabucak kanıtladı. 126 maçta Gehrig 23 ikili, 10 üçlü, 20 ev sahibi ve 68 RBI ile .295'e ulaştı. Resmi olarak hala bir çaylak, Amerikan Ligi'nin En Değerli Oyuncusu için oylamada 24. oldu.
Gehrig'in gösterisi, Huggins ve Yankees'i geleceğin ilk kalecisi olduğuna ve Pipp'in de geçmişin ilk kalecisi olduğuna ikna edecek kadar iyiydi. 15 Ocak 1926'da Yankees, gazisi Cincinnati'ye 7.500 dolara sattı, burada Pipp Kızıllar ile kariyerinin son üç yılını oynadı.
Gehrig 1926'da gelişmeye devam etti ve 47 ikili, 20 üçlü, 16 homer ve 109 RBI ile .313'e ulaştı. Ayrıca Yankees'in 155 maçının her birinde oynadı. Sezonun en iyi günü, Yankees'in Washington Senatörlerinden Walter Johnson ile karşılaştığı 13 Ağustos'ta geldi. Kariyerinde 417 maç kazanan Johnson, 802 kariyer maçında sadece 97 iç saha koşusunu teslim etti ve bir oyunda hiçbir oyuncuya iki çit üstü ev koşusunu teslim etmemişti.Ancak Gehrig, Griffith Stadyumu'nda Johnson'ın iki sahasını sağ çitin üzerinden geçerek 23 yaşındaki beyzbol tarihinde benzersiz bir yer kazandı.
Bir ay sonra, 19 Eylül'de, Gehrig üç duble attı ve Cleveland Kızılderililerine karşı evinde bir sayı attı ve Yankees'i bir galibiyete ve 1923'ten bu yana ilk Amerikan Ligi şampiyonluğuna götürdü. New York, '26 Dünyasında St. Louis Cardinals ile karşı karşıya geldi. Dizi. İlk Güz Klasik oyununda Gehrig, 2-1 galibiyette Yankees'in her iki koşusunda da sürdü. Genel olarak, Seride .348'e ulaştı, ancak Yankees yedi maçta Cardinals'e yenildi.
Gehrig'in etkileyici ikinci sezonuna rağmen, menajer Miller Huggins onu sezon dışında topu daha fazla çekmeye çalışmadığı için eleştirdi. Büyük ilk kalecinin, Yankee Stadyumu'ndaki ana plakadan sadece 295 fit uzakta olan park da dahil olmak üzere birçok Amerikan Ligi parkındaki kısa sağ saha çitlerinden faydalanmasını istedi. Huggins, Gehrig'e, eğer kafasına koyarsa herhangi bir sürahiyi - ve aslında herhangi bir adımı - çekebileceğini söyledi. Gehrig'in asla unutamayacağı bir dersti ve sonraki sezon menajerinin tavsiyesine kulak verdi ve bir çıkış yılı geçirdi.
1927'de Gehrig, New York basını onları Katiller Sırası olarak adlandıran çok ölümcül bir diziliş için temizlik yaptı. Amerikan Ligi'ni ikinci sırada yer aldıkları çiftler hariç her vuruş kategorisinde yönettiler. Ancak o yıl ana cazibe, Ruth ve Gehrig arasındaki ev sahibi yarışıydı.
Kariyerinde ilk kez Ruth, sezonun çoğunda homer yerine homer'ı eşleştiren değerli bir rakiple karşılaştı. Mayıs ayının sonunda Ruth, Gehrig'i 16'ya 12 önde götürdü. Ancak Haziran ayının sonunda, sayı başına 25 ev koşusu vardı.
A New York Telgrafı manşet, "Oranlar, Home Run Derby'de Ruth'u Yenmek İçin Gehrig'i Tercih Ediyor" diye ilan etti. Gehrig henüz 24 yaşında bir çocukken Ruth'un açık ara oyunun gördüğü en etkileyici iç saha vuruşu oyuncusu olduğunu düşünürsek bu cesur bir tahmindi.
Temmuz ayı sonunda Gehrig 35, Ruth 34 puana sahipti. İkisi ağustos ayı boyunca yavaşlamaya devam etti ve İşçi Bayramı'na kadar her birinin evinde 44 sayı vardı. Ertesi gün çift kafa vuruşunun açılışında Gehrig liderliği almak için 45'incisini vurdu, ancak Babe sonraki iki at-yarasasında iki homer'la ve ardından gece içkisinde bir diğeri ile iki farkla öne geçmek için karşılık verdi. Ertesi gün, Ruth iki kişi daha ekleyerek öne geçti. Ardından gözyaşlarına boğuldu, sezonun son 21 maçında 11 ev koşusu daha yaptı ve yılı 60 ev koşusu ile yeni bir rekorla bitirdi. Gehrig sezon sonunda bir düşüşe girdi ve 47 ile bitirmek için sadece iki ev koşusu daha yaptı. Karşılaştırıldığında, tüm Boston Red Sox takımı 28'i gördü. Cleveland Indians sadece 26'ya ulaştı.
Gehrig ev sahibi unvanını kazanamasa da, yine de dikkate değer bir yıl geçirdi. 47 ev koşusu, lig lideri 173 RBI ve 52 ile çiftler için yeni bir Yankees rekoru ile .373'e ulaştı. Gehrig ayrıca 18 üçlük kazandı ve 117 ekstra taban vuruşu hala büyük lig tarihindeki en ikinci ikinci vuruş, sadece 1921'de Ruth'un 119'unun iki gerisindeydi. Gehrig bir kez daha sezonun her maçında oynadı.
Yankees 110 maç kazandı ve o zamanlar Amerikan Ligi tarihinin en iyi rekoru olan 44'ünü kaybetti. Pittsburgh Korsanlarını Dünya Serisinde süpürmeye devam ettiler. Gehrig'in saygın bir serisi vardı ve dört RBI ile .308'e ulaştı. Kazananın payı oyuncu başına 5.592 dolardı, Gehrig'in tüm sezon için sadece 8.000 dolar kazandığını düşünürsek güzel bir bonus.
Ekim ayında Gehrig, Amerikan Ligi'nin En Değerli Oyuncusu seçildi. Ancak, 1927'de oylamayı düzenleyen kurallara göre, hiçbir eski kazanan uygun değildi. Bu, 1923'te ödülü evine götüren Ruth'u da içeriyordu ve muhtemelen .356 vuruş ortalaması, rekor sayı ve 164 RBI ile Gehrig'e para için ciddi bir şans verecekti.
Bu zamana kadar Ruth ve Gehrig, farklı yaşam tarzlarına ve zıt kişiliklerine rağmen arkadaş olmuşlardı. Gehrig Babe'i balık tutmaya götürdü. Ruth, Gehrig'i barlara götürmeye çalıştı. Ama gerçek bağları muhtemelen Gehrig'in annesi Christina'ydı. Ruth sık sık Gehriglere akşam yemeğine giderdi ve misafirperverliklerinden o kadar memnun kalırdı ki, teşekkür olarak Bayan Gehrig'e bir Chihuahua yavrusu verdi.
Onlar da oldukça iyi iş ortaklarıydı. Şey, tam olarak ortak değil, hiç kimse Babe ile gerçekten ortak olamaz. Ama iki adam birbirlerinin cüzdanları için iyiydi. O sonbaharda, Ruth'un yayıncısı Christy Walsh, müvekkilini ve Gehrig'i ülke çapında üç haftalık bir barnstorm turuna çıkardı. Yol boyunca, iki büyük lig oyuncusu Ohio'dan Missouri'ye ve California Sahili'ne kadar yerel oyunculardan oluşan all-star takımlarına kaptanlık yaptı. Gehrig'in takımı "Larrupin' Lous" olarak biliniyordu ve Ruth'un takımı "Bustin' Babes" idi. Tur 250.000'den fazla hayran çekti ve bittiğinde Ruth, dinleyen herkese Gehrig'in bu turda Yankees ile bir sezonda kazandığından daha fazlasını yaptığını söyledi. Gehrig bu konuda sessiz kaldı, ancak Walsh genç slugger'ın 1927 maaşından 2.000 dolar daha fazla olan 10.000 dolar kazandığını tahmin etti. Ruth harika bir 30.000 dolar kazandı.
Babe ayrıca Gehrig'e karşılıklı işverenleriyle nasıl pazarlık yapacakları konusunda tavsiyelerde bulundu. Ahır fırtınası turundan sonra ayrılmadan önce ona, "[Yankees'in sahibi Jacob] Ruppert'in bu kış size sunduğu ilk sözleşmeyi kabul etmeyin. Masaya hangi teklifi koyarsa koysun, 10.000 dolardan fazla ısrar edin ve müzakereler bittiğinde 30.000 doların altında bir kuruşla yetinmeyin.”
Gehrig, en azından başlangıçta Ruth'un tavsiyesine uydu. Yankee'ler ona, Gehrig'in son birkaç yıldır otomatik olarak imzaladığı her zamanki sözleşmelerini gönderdiler, ama o bu sefer onu masasına bıraktı. Ne Gehrig ne de Yankees takımın ne teklif ettiğini açıklamadı, ama açıkçası onu etkilemedi. Ayrılık uzun sürmedi. Birkaç hafta sonra Gehrig, Ruppert'i bira fabrikasında ziyaret etti ve iki adam, Gehrig'e yılda 25.000 dolar ödeyecek üç yıllık bir sözleşmeye vardı. Para, Ruth'un Gehrig'in önerdiğinden daha az olabilirdi, ama bu büyük bir zamdı. Daha da önemlisi, kendisi ve ailesi için mali güvence arayan muhafazakar Gehrig için bu süre üç yıldı.
Gehrig ve Yankees, 1928'de 101 maç kazanarak ve Al Simmons, Jimmie Foxx, Eddie Collins, Lefty Grove ve bir çift yaşlanan Deadball efsanesi, Ty Cobb ve Tris Speaker'dan oluşan çok iyi bir Philadelphia Atletizm takımını yenerek güçlü bir şekilde geri döndüler.
Yankees daha sonra St. Louis Kardinallerini Dünya Serisinde süpürmeye devam etti. Gehrig'in bir canavar serisi vardı. Dört maçta, dört ev koşusu (ikisi, Oyun 3'te biri park içi homer'dı) ve dokuz RBI ile .545'e ulaştı. Bu olağanüstü sayılara rağmen, Gehrig hala Bebek'in gölgesindeydi. Ruth, o sırada bir Dünya Serisindeki en yüksek ortalama olan .625'e ulaştı. Ayrıca 4. maçta üç sayı vuruşu yaptı, böylece bir kez daha arkadaşı ve takım arkadaşından ilgi odağı oldu.
1929 sezonu yeni bir Amerikan Ligi hanedanının yükselişini gördü. Bu Philadelphia'daydı, New York'ta değil. Connie Mack liderliğinde, A takımı ilk 50 maçından 39'unu kazandı ve 25 Haziran'a kadar takım Amerikan Ligi'ndeki liderliğini 10 maça çıkardı. Yankees onları asla yakalamadı Philadelphia 19 Eylül'de flamayı perçinledi. Ertesi gün, haftalardır hasta olan yönetici Miller Huggins, kendini hastaneye kontrol etti. Doktorlar, kan dolaşımına bulaşmış olan erizipel adı verilen nadir bir cilt enfeksiyonundan muzdarip olduğunu belirlediler. Bir haftadan kısa bir süre içinde dört kez kan nakli almasına rağmen Huggins, 25 Eylül 1929'da öldü. 51 yaşındaydı.
Huggins, Gehrig'in tanıdığı tek büyük lig menajeriydi ve onun kaybı, genellikle sabırlı birinci kaleciyi ezdi. Gehrig gazetecilere verdiği demeçte, "Sanırım onu herkesten daha çok özleyeceğim" dedi. “Annem ve babamın yanında, bir çocuğun sahip olabileceği en iyi arkadaştı. Bana bildiğim her şeyi öğretti. Çalışmak için daha sabırlı ve hoş bir adam olmamıştı. Bir daha asla bize katılmayacağına inanamıyorum."
Huggins öldükten bir aydan biraz daha uzun bir süre sonra borsa çöktü ve ülke kısa süre sonra Büyük Buhran'a girdi. Babe Ruth'un örneklediği bir dönem olan gösteriş, ihtişam ve aşırı hoşgörüyle geçen on yıldan sonra ülke zor zamanlara giriyordu ve sağlam, güvenilir ve onurlu yeni bir tür beyzbol kahramanına ihtiyacı vardı. O kahramanı Lou Gehrig'de bulacaklardı.
Huggins'in gitmesiyle Yankees, büyük liglerde hiç yönetmemiş olan eski yıldız atıcı Bob Shawkey'de yeni bir yönetici buldu. Gehrig, kariyerinin en iyi sezonlarından birini geçirdi, 41 iç saha koşusu ve lig lideri 174 RBI ile .379 vuruş yaptı. Bu rakamları daha da şaşırtıcı yapan şey, Gehrig'in sezonun son üç haftasında kırık bir parmakla ve sezon bittikten sonra ameliyat gerektiren bir şekilde oynaması. Hastanedeyken doktorlar sol dirseğinde, ameliyat gerektiren başka bir yaralanma olan kemik parçaları keşfettiler. Sakatlığına rağmen Gehrig, Yankees'in her maçında tekrar oynamayı başardı.
Yankees sadece 86 maç kazanıp Atletizm'in 16 maç gerisinde üçüncü sırada yer aldığından, takım Shawkey'nin sözleşmesini yenilemedi. Bunun yerine, genel müdür Ed Barrow, Shawkey'i önceki beş sezon boyunca Chicago Cubs'ı yöneten ve takımı 1929 Ulusal Lig flamalarına yönlendiren Joe McCarthy ile değiştirdi. McCarthy, takıma katı bir kıyafet kuralı ve sıkı bir egzersiz rejimi uygulayan bir disiplinciydi. İşe alındığı günden itibaren McCarthy, oyuncuların kondisyonunun iyi olması gerektiğini yoksa yedek kalacaklarını açıkça belirtti. Gehrig'in oyuna yaklaşımını yansıtan bir tavırdı. Gehrig yıl boyunca formunu korudu ve kelimenin tam anlamıyla her gün oynamaya geldi. McCarthy Nisan 1931'de dümeni aldığında, Gehrig zaten 888 ardışık maçta oynamıştı.
1931'de Yankees 94 galibiyete yükseldi, ancak A'lar 107 oyun kazandı ve flamayı bir kez daha kolaylıkla aldı. Gehrig, şaşırtıcı bir sezon daha geçirdi, .341'e ulaştı ve Amerikan Ligi'nde isabet (211), sayı (163) ve toplam üs (410) lideri oldu. Ayrıca 184 RBI ile bugün hala geçerli olan yeni bir Amerikan Ligi rekoru kırdı. Gehrig ayrıca Ruth'u 46 ile Amerikan Ligi'nde çoğu iç saha koşusu için bağladı.
Gehrig aslında o yıl 47 homers'ı vurdu ve unvanı kendi başına kazanmalıydı. Ne yazık ki, 26 Nisan 1931'de Washington Senatörlerine karşı yaptığı bir sayıya izin verilmedi. Birinci kalede olan Yankee arkadaşı Lyn Lary, yanlış bir şekilde Gehrig'in parktan dışarı vurduğu topun dış saha oyuncusu Harry Rice tarafından yakalandığını düşündü. Lary üs yolunu terk etti ve Gehrig koşucuyu geçtiği için elendi. Lary'yi savunmak için, Gehrig'in şutu duvarı temizledikten sonra, dış saha tribünlerine hücum etti ve oyuna geri döndü ve burada Rice'ın eldivenine düştü. Yine de, yaptığı hata Gehrig'e kariyerinin büyük bölümünde onu gölgede bırakan adamı geçme şansına mal oldu.
O zamanlar birçok kişi Gehrig'in Ruth'tan bile daha iyi olduğunu iddia etse de, Ruth'un üstün müzakereci ve iş adamı olduğuna kimse itiraz edemezdi. 1930 sezonundan sonra ilk üç yıllık anlaşması sona erdikten sonra, Gehrig sonraki iki yıl boyunca bir yıllık 25.000 dolarlık bir çift sözleşmeyle oynadı. Karşılaştırıldığında, Ruth her sezon 80.000 dolar kazandı.
1932'ye gelindiğinde, ulus ekonomik umutsuzluğa daha da düşmüştü. Ülkenin her yerinde bankalar çökmüştü. İşsizlik yüzde 25'e yükseldi ve beyzbol işini etkiliyordu. Yankee Stadyumu'na katılım 1931'de yüzde 20'den fazla düştü. Ülkenin zayıf finansal beklentileri göz önüne alındığında, Yankee yönetimi 1932'de kapılarda bir toparlanma beklemiyordu. Takımın maliyetleri düşürmesi gerekiyordu ve Gehrig Barrow'dan sadece 23.000 dolar alabildi. 184 koşuda kapıyı çalan adam için 2.000 dolarlık bir maaş düşüşü oldu.
Üç yıl başarısız olduktan sonra, Yankees geri döndü ve 1932'de Amerikan Ligi flama kazandı. Philadelphia karşısında 107 maç kazandılar, 1.000'den fazla koşu attılar ve flamayı 13 maç kazandılar. Gehrig, 150'den fazla RBI'lik üçüncü yılı olan 34 ev koşusu ve 151 RBI ile .349'a ulaşan bir yıldız sezonu daha geçirdi. Sezonun ve belki de kariyerinin en iyi günü, 3 Haziran'da Shibe Park'ta Athletics'e karşı geldi.
Gehrig, Shibe'ye vurmayı her zaman severdi. Aslında, daha fazla ev koşusu yaptığı tek parklar, St. Louis'deki Yankee Stadyumu ve Sportsman's Park'tı. İlk vuruşunda Gehrig, sol orta sahadaki çitin üzerinden George Earnshaw hızlı topunu sürdü. İkinci gelişinde, Earnshaw'a karşı ikinci gidiş-dönüş gezicisini vurdu, bu sefer sağdaki duvarın üzerinden bir patlama oldu. Beşinci vuruşta, büyük sağ elini üçüncü kez derinleştirdi. Bu, Gehrig'in bir oyunda üç kez home yaptığı dördüncü kez, yeni bir büyük lig rekoruydu.
Bir oyunda şimdiye kadar sadece iki oyuncu dört vuruşlu vuruş yaptı: Ed Delahanty bunu 1896'da yaptı ve Bobby Lowe 1894'te başarıya ulaştı. Gehrig'in bir sonraki at-bat'ında, oyunun dördüncü iç saha koşusunu sürerek elit kulübe katıldı. , bu sefer rahatlatıcı Roy Mahaffey'e karşı Yankee'den nefret etmeleriyle ün salmış Philadelphia taraftarları, meydanı geçerken Gehrig'i ayakta alkışladı.
Beşinci vuruşunda, Gehrig yere yığıldı, ancak dokuzuncu vuruşun başında Yankees'in altı koşu rallisi ona tüm zamanların rekoru için bir altıncı vuruş ve bir vuruş daha verdi. Derin orta sahaya bir saha sürdü. İlk başta top orta saha çitine yönelmiş gibi görünse de, Al Simmons sıçradı ve dikkate değer bir yakalama yaptı ve Gehrig'in rekor beşinci gidiş-dönüş şansını elinden aldı. Maçtan sonra Gehrig gazetecilere verdiği demeçte, "Bence sonuncusu bütün gün vurduğum en zor topdu."
Gehrig, rekor kıran performansıyla tüm manşetleri almalıydı. Ancak aynı gün John McGraw, Giants'ın kaptanı olarak 30 yıl sonra emekli olduğunu açıkladı. NS New York Times 10 Ulusal Lig flaması ve üç World Series şampiyonluğu ile McGraw'ın uzun ve başarılı kariyerini yansıtan bir ön sayfa haberi yayınladı. Gehrig'e gelince, modern çağda ilk kez dört sayı vuruşu yapan adamın hikayesi aynı spor bölümünde çok daha kısa bir parçaya indirildi.
1932 Dünya Serisinde, Yankees Chicago Cubs'ı süpürdü. Gehrig .529'a çarptı, üç homer kırdı, dokuz sayı attı ve sekizde daha sürdü. Muhteşem gösterisine rağmen Gehrig bir kez daha Bebek'in gölgesindeydi. 3. Oyunun beşinci devresinde Ruth, ünlü "arayan atış" evinden kaçan atıcı Charlie Root'u vurdu. Ruth'un eve dönmeden önce orta sahayı gösterip göstermediği konusundaki tartışmalar bugüne kadar devam etse de, açık gerçek şu ki, ev sahibi koşu o kadar çok dikkat çekti ki, Gehrig'in fantastik serisinden ziyade 1932 Güz Klasiğinin hikayesi haline geldi.
Belki de Seriyi kazanmaktan bile daha önemli olan, 3. Maçtan önce Lou Gehrig müstakbel eşine kur yapıyordu. Ortak arkadaşlarından birinin verdiği bir partide Gehrig, Chicago'dan 25 yaşındaki sekreter Eleanor Grace Twitchell ile tanıştı. Lou'nun aksine Eleanor dışa dönük biriydi. Sosyal hayatı seviyordu ve çoğu kadının toplum içinde alkol ya da sigara içmediği bir zamanda (özellikle de Yasak yürürlükteyken), Eleanor her ikisine de düşkün olmaktan korkmuyordu. Otobiyografisinde, Luke'um ve ben, Eleanor kendini "genç ve oldukça masum ama herkesle birlikte sigara içtim, poker oynadım ve küvette cin içtim" olarak tanımladı.
Kişilikteki bariz farklılıklara rağmen, Lou ve Eleanor partide iyi anlaşıyorlardı. Gehrig bahar eğitimine başladıktan sonra, ikisi, Yankees'in 8 Mayıs 1933'te White Sox oynamaya geldiği Şikago'da yeniden bir araya gelene kadar mektuplaşarak bir kur sürdürdüler.
Birlikte çok az zaman geçirmelerine ve çoğunlukla mektuplarla konuşmalarına rağmen Gehrig, Yankees'in Rüzgarlı Şehir'e çekilmesinden bir gün sonra Eleanor'a evlenme teklif etti. Eleanor kabul etti. Gehrig'in biricik oğluna karşı çok koruyucu ve davranışlarında çok tutucu olan annesi, Eleanor'u ya da evliliği onaylamadı ama bu Gehrig'i durdurmadı ve ikisi 29 Eylül 1933'te evlendi.
Gehrig ve Yankees, önümüzdeki üç yıl boyunca flamayı kazanamadı. Takım başarısının olmamasına rağmen, Gehrig kariyerinin en unutulmaz ve en önemli deneyimlerinden bazılarına sahipti.
1933 sezonunun başlarında, Gehrig için aşikar olması gereken bir gerçek, Gehrig'in dikkatini çekti. New York Dünya Telgrafı spor yazarı Dan Daniel. Haziran başında Daniel Gehrig'e yaklaştı ve ona arka arkaya kaç oyun oynadığını bilip bilmediğini sordu. "Hayır, bilmiyorum" dedi Gehrig. "1925'te başladığımı biliyorum ve bu 1933, bu yüzden sanırım yüzlerce yerde oynadım."
Bundan çok daha fazlası, dedi Daniel. Daha sonra Gehrig'e, o gün itibariyle üst üste 1.250 maçta oynadığını ve 1916 ile 1925 arasında 1.307 maçı bir araya getiren eski Yankees'in kısa stoperi Everett “Deacon” Scott'ın kırdığı rekordan sadece 57 utangaç olduğunu söyledi. Daniel'in çalışmasına, galibiyet serisine ve büyük lig rekorunun yaklaşmakta olan kırılmasına kısa süre içinde kamuoyunun bilgisine sunuldu ve ülkenin dört bir yanındaki spor yazarları “The Streak” hakkında yazmaya başladı.
Gehrig oynamaya devam etti.
6 Temmuz 1933'te Beyzbol Ligi ilk All-Star maçını düzenledi. Gehrig, hayranlardan aldığı neredeyse yarım milyon oy ile ikinci olan Jimmie Foxx'un üç katından fazla oy alarak ilk temel işi kazandı. Oyunda, Gehrig dört kez plakaya geldi, iki kez yürüdü, topraklandı ve dışarı çıktı. Amerikan Ligi, 4-2 kazandı.
All-Star maçından birkaç hafta sonra, 17 Ağustos 1933'te Gehrig, arka arkaya 1.308. maçında oynadı ve Scott'ın tüm zamanların rekorunu geride bıraktı. Oyunun ilk devresi sona erdiğinde, Gehrig, Amerikan Ligi Başkanı Will Harridge'in olayın anısına gümüş bir heykel sunduğu ev plakasına çağrıldı. O gece, Yankees'in sahibi Albay Jacob Ruppert, Gehrig'e şöyle bir telgraf gönderdi: "Yeni tamamladığınız sürekli hizmetin muhteşem kaydı için en içten tebriklerimi kabul edin. En iyi dileklerim, daha nice başarılı yıllar için sizinle.”
Gehrig başarıyı küçümsedi, yazarlara topçuların izin günleri ve yağmur gecikmeleri olduğunu ve yılın sadece sekiz ayı çalıştığını soran yazarlara hatırlattı. "Bence bu gerçek bir numara," dedi Daniel'e, "ama başka kimsenin tekrar deneyeceğini sanmıyorum."
Kendi yüksek standartlarına göre, Gehrig 1933'te mütevazı bir sezon geçirdi, 32 ev koşusu ve 139 RBI ile .334 vuruş yaptı. Başkalarının standartlarına göre, elbette, bir afiş yılı geçirdi.
1934 sezonu, Ruth ve Gehrig'in birlikte oynadığı son yıldı. Yaş, kilo ve aşırı hoşgörü ile yavaşlayan Ruth, sadece 22 ev koşusu ile .288'e ulaştı, bu 15 yılın en düşük toplamı. Ruth zayıflarken, Gehrig gelişti. 32 yaşındaki ilk kaleci, beyzbol tarihinde hem Amerikan hem de Ulusal Liglerde vuruş ortalamasında (.363), ev sahibi koşularda (49) ve RBI'larda (165) lider olan üçüncü oyuncu oldu.
Sezon dışında, hoşnutsuz bir Ruth, Boston Braves için Yankees'ten ayrıldı. Gelecek sezon erken emekli oldu. Babe artık ortada yokken, Gehrig 1935 sezonuna Yankees'in tartışmasız lideri olarak başladı. 21 Nisan'da Joe McCarthy, resmi olarak Gehrig takım kaptanlığını yaptı. Başlangıçta, haberi ilk duyduğunda Gehrig karısı Eleanor'a iş için doğru olup olmadığını bilmediğini söyledi. Kendisini kaptan olacak kadar sesli bir lider olarak görmedi. Eleanor onu unvanı kabul etmeye ve her zaman yaptığı gibi liderlik etmeye teşvik etti: örnek olarak.
Ne yazık ki, 1935 sezonu Gehrig için istatistiksel bir hayal kırıklığı oldu. Önceki beş sezonda (1930'dan 1934'e kadar), ortalama 40 ev koşusu ve 163 RBI elde etmişti. Ancak 1935'te, geçmişte sahip olduğu yardımcı oyuncu kadrosuna sahip değildi. Tony Lazzeri sakatlıklarla mücadele etti. Ruth'un yerine geçen George Selkirk iyi oynadı ama o Babe değildi. Bill Dickey'nin vuruş ortalaması önceki yıla göre yaklaşık 50 puan düştü.
Gehrig'i çevreleyen zayıf bir kadroyla, birçok atıcı onun etrafında çalışmayı seçti. Sonuç olarak, o yıl 132 yürüyüşle kariyer rekoru kırdı, bu da ligde taban yüzdesi (.466) ve puanlar (125) olarak lider olmasına yardımcı oldu. Ancak, güç sayıları düşüktü, “yalnızca” 30 ev koşusuna çarptı ve 119 RBI topladı.
Yankees'in tartışmasız yıldızı olarak bir sezon geçirdikten sonra Gehrig, 1936'da Joe DiMaggio'nun Yankee Stadyumu'na gelmesiyle sahneye çıktı. Pacific Coast League'in 21 yaşındaki fenomeni, New York'a gelmeden önce bile zaten bir ünlüydü. 1933'te DiMaggio, arka arkaya 61 maçta gol atarak ülke çapında spor yazarlarının ve beyzbol hayranlarının dikkatini çeken bir galibiyet serisi yakaladı. Yerel basın, DiMaggio'yu hemen kucakladı ve onu "Bebek Ruth'un yerine geçecek kişi" olarak nitelendirdi. Gehrig övgülerini yineledi: “Bu çocuğa imreniyorum. Önünde bütün dünya var. Harika biri olmak için zihinsel istikrar dahil her şeye sahip.”
Ruth'un gitmesiyle, Yankees'in sahibi Albay Jacob Ruppert, bir zamanlar Babe oyununu izlemeye gelen büyük kalabalığı çekmek için başka bir büyük yıldıza ihtiyacı olduğunu hissetti. Gehrig oyundaki en iyi vurucu olabilirdi, ancak yazarlara iyi sözler vermedi, utangaç ve sessizdi ve Yankees hayran kitlesinde hiçbir gizem duygusu uyandırmadı. Buna göre, her zaman Ruth tarafından gölgede bırakıldığı gibi, Gehrig de kendisini bir çaylak için ikinci keman oynarken harika bir çaylak, ama yine de bir çaylak olarak buldu.
Gehrig, istatistiksel olarak DiMaggio'dan daha iyi bir sezon geçirmesine rağmen, genç oyuncu manşetlerin çoğunu aldı. Sürahi Lefty Gomez, "Joe, Yanks'a katıldığı andan itibaren takımın en büyük yıldızı oldu," dedi ve "Lou için korkunç bir utanç gibi görünüyordu. Umursamıyor gibiydi ama belki de umursuyordu." Gehrig'in suskun kişiliğine atıfta bulunan Gomez, "İyi anlaşıyorlar ama Lou'nun gerçekte nasıl hissettiğini nasıl bilebilirsin?"
Tüm basına ve DiMaggio'nun muhteşem çaylak kampanyasına rağmen, Gehrig 1936'da açıkça daha iyi bir oyuncuydu. .354'e ulaştı. Amerikan Ligi'ni ev koşularında 49 ile yönetti ve RBI'larda 152 ile ikinci oldu. Gehrig ayrıca ligde de liderdi. puanlanan koşular (167), taban yüzdesi (.478), yavaşlama yüzdesi (.696) ve tabandaki zamanlar (342). Ekim ayında kariyerinde ikinci kez Amerikan Ligi'nin En Değerli Oyuncusu seçildi.
World Series'de, Yankees şehirlerarası rakipleri New York Giants'ı yenerken Gehrig iki ev koşusu ve yedi RBI ile .292'ye ulaştı. Gehrig'in Serideki en büyük anı 4. Maçta geldi, üçüncü devrenin sonunda sağ saha koltuklarına bir Carl Hubbell sahası sürdü. Yankees, Seriyi altı maçta aldı ve dört yıl içinde ilk şampiyonluğunu kazandı.
1937 sezonu Gehrig'in son harika yılıydı. Aynı zamanda, tüm bir yıl boyunca sağlıklı bir şekilde beyzbol oynayacağı son zamandı. Yankees, Amerikan Ligi'ndeki hakimiyetini sürdürdü ve üst üste ikinci sezon için flama kazandı. DiMaggio, henüz ikinci yılında, takıma ev sahibi koşularda (46) ve RBI'larda (167) liderlik etti, ancak Gehrig 37 ev koşusu ve 159 RBI ile takıma liderlik etmek için ortalamada .351'e ulaştı. Yine, Yankees oyunlarının her birinde oynadı ve rekor serisini 1.965 maça çıkardı.
Yankees, '37 Fall Classic'te Giants ile tekrar karşılaştı ve Lefty Gomez, Red Ruffing ve Monte Pearson'ın güçlü başlangıç atışlarının arkasında beş maçta kazandı. Gehrig Seride iyi oynadı, .294 vuruş yaptı ve üç koşuda sürdü. 4. maçın dokuzuncu devresinde Gehrig, 36 Serisi'nde yaptığı gibi Carl Hubbell'i mağlup etti. Kariyerindeki 10 World Series patlamasının sonuncusuydu.
1938'de, kariyerinde ilk kez, Gehrig birkaç kilo fazla kilolu bahar eğitimine geldi. Muhabirlerle konuşurken şunları söyledi: “Ruth bana her zaman yemek yemeyi bırakmamı söyledi. 30'lu yaşlarıma geldiğimde kilo alacağım konusunda beni uyardı. Ama aptaldım, yemeye devam ettim.” Ancak Gehrig hemen kondisyon, koşu, çalışma ve 20'li yaşlarında yaptığı kadar çok vuruş üzerinde çalışmaya başladı. Artık Yankees'te kıdemli bir devlet adamı olduğu için yoğunluğunu azaltıp ölçekleyemeyeceği sorulduğunda, "Hayır, biraz değil. Kendini kurtararak hamur yapamazsın. Orada her zamankinden daha çok koşuşturup şansımı deneyeceğim. Mütevazı ya da onun gibi bir şey olmaya çalışmıyorum. Sadece şanslı bir adamım."
Eğitim işe yaradı. Gehrig, Açılış Günü ile kendini oyun şekline soktu. 31 Mayıs 1938'de art arda 2000'inci maçında oynayacaktı. Ancak onu her sabah ve akşam gören karısı Eleanor, vücudunda görülen bu hastalığın yarattığı zarardan endişe etmeye başladı. Kocasının oyunu atlamasını önerdi.
"Neden 1999'da durmuyorsun?" dedi. "İnsanlar galibiyet serisini bu rakamla daha iyi hatırlayacak."
Gehrig ona, Albay Ruppert'ın oturmazsa onu asla affetmeyeceğini söyledi. Buna göre, tavsiyesini görmezden geldi ve parka gitti. O gün oynadı ve bir hit aldı ve galibiyet serisi 2.000 düz maça çıktı.
Ancak yaz ilerledikçe Gehrig bozulmaya başladı. "O yazın sürünen gizeminde bir yerde," dedi Eleanor daha sonra, "Lou gücünü kaybetti." Bir lumbago saldırısı, Cleveland Indians'a karşı beş vuruştan sonra onu oyundan çıkarmak zorunda kaldı. Birkaç gün sonra Gehrig, sürahi Spud Chandler'dan düşük bir atış yakaladı, baş parmağını ciddi şekilde sıkıştırdı ve yarışmanın yedinci vuruşunda onu yere serdi. Yankees takım doktoru Gehrig'in eline röntgen çektirmesini istedi ama o reddetti ve şöyle dedi: "Onu silkeleyeceğim. Her zaman yaptığım şey buydu."
Acıyla oynamaya devam etti, ancak geçmiş yılların aksine Gehrig vurmuyordu. Temmuz ve Ağustos aylarında yaşanan uzun süreli kuraklık, bazılarının şu anda 35 yaşında olan Demir At'ın düşüşte olup olmadığını sormasına neden oldu. Menajer Joe McCarthy, Gehrig'in daha hafif bir sopa denemesini önerdi, o da tüm kariyeri boyunca kullandığı 38 onsluk kulübün yerine 33 onsluk bir sopa seçerek yaptı. Ayrıca vuruş stilini de değiştirdi, topa vurmak için tüm vücudunu kullanmak yerine daha çok ellerine ve kollarına güveniyordu. Artık ekstra temel vuruşlar yerine single topladı. Güç eksikliği, bazılarının Gehrig'in yaşının ve sürekli çabasının sonunda onu yakaladığını düşünmesine neden oldu.
Gehrig'i ilk günlerinden beri izleyenler farklı düşündüler. Böyle bir kişi, Jim Kahn New York Güneşi, yazdı: "Bir gecede oyuncuların gittiğini gördüm, ancak Lou'nun durumunda bundan daha derin bir şey olduğunu düşünüyorum. Aynı eski vuruşu yapıyor ama top hiçbir yere gitmiyor." Takım arkadaşı Lefty Gomez, duyguyu yineledi: "O iri adamın üsleri yükledikten sonra sığınağa geri dönmesini görmek, kalbinizin kanamasına neden olur. Neyin yanlış olduğunu anlayamadı."
Ağustos ayının ortasına kadar Gehrig yeterince içmişti. "Cehennem, tüm bu duruş değişiklikleri ve diğer şeylerle uğraşmıyorum" dedi. "Hemen her şeyi denedim. Bu yüzden eski yoluma dönebilirim."
Normal sezonun son günlerinde, Gehrig inişli çıkışlı sezonu hakkında şunları söyledi: “Kendimi her gün ateşli bir sahaya çıkmaya zorlayarak oyun zevkimin bir kısmını kaybettiğimi itiraf etmeliyim. Ama şimdi güvenim her zamanki gibi güçlü ve maç saatini sabırsızlıkla bekliyorum. Düşmüş olabilirim ama Gehrig, Gehrig'den vazgeçmedi."
Bütün bir mücadele sezonuna rağmen, Gehrig 1938'de hala saygın sayılar elde etti ve 29 ev koşusu ve 114 RBI ile .295'e ulaştı.
Yankees, Red Sox'u 9 1/2 maç geride bırakarak üst üste üçüncü Amerikan Ligi flamalarını kazandı. Dünya Serisinde Yavruları süpürmeye devam ettiler. Gehrig .286'ya çarptı, ancak ekstra taban vuruşu alamadı.
Offseason sırasında Gehrig, gelecek sezon için maaşını görüşmek üzere Ed Barrow ile bir araya geldi. Barrow, Gehrig'e istatistiksel olarak "düşük" bir yıl geçirdiği için Yankees'in maaşını 39.000 dolardan 36.000 dolara indireceğini söyledi. Gehrig maaş indirimine itiraz etmedi, bunun yerine Barrow'a eski formunu geri kazanmak için "güçlü bir şekilde çaba göstereceğini" söyledi. Bütün kış egzersiz yaptı, genellikle Eleanor ile New York Rye'daki Playland Casino buz pateni pistinde buz pateni yaptı. Birkaç kez, Gehrig açıklanamaz bir şekilde gücünü kaybetti ve buzun üzerine düştü. Eleanor endişeliydi. Kendisine safra kesesi sorunu teşhisi koyan ve onu yumuşak bir diyete sokan bir doktora görünmesini emretti.
Çalışmadı. Gehrig, kış boyunca kendini zayıf ve halsiz hissetmeye devam etti. İlkbahar eğitimi geldiğinde Florida'da bir ayın kendisine iyi geleceğini umdu. Olmadı. İlk 10 gösteri maçında Gehrig, ekstra taban vuruşları olmadan sefil bir .100'e ulaşıyordu. Gehrig endişesini gizlemeye çalıştı. "1925'ten beri hitlerim için endişeleniyorum" dedi. "Ama biliyorsun ki bahar antrenmanlarında hiç vurmadım. Sadece her zamankinden daha çok çalışmam gerekiyor."
Bir bahar antrenmanı vuruş antrenmanı seansı sırasında, takım arkadaşı Joe DiMaggio, Gehrig'in 19 düz sahayı savurduğu - ve kaçırdığı - izledi. "Hepsi de hızlı toplardı, Lou'nun normalde bir sonraki ilçeye vuracağı türden sahalardı. Zamanlamasının çok yanlış olduğunu görebiliyordunuz," dedi DiMaggio. “Sonra ilk vuruşta topları yakalamakta zorlanıyordu. Bazen kendini korumak için ellerini yeterince hızlı hareket ettirmiyordu.”
Bir öğleden sonra kulüp binasında, Gehrig üniforma pantolonunu giymeye çalışırken yere yığıldı. DiMaggio ve kulüp binası görevlisi Pete Sheehy, düşen Yankee kaptanına yardım etmek için koştu, ama o onlara "Lütfen, kalkabilirim" diyerek el salladı. Birkaç gün sonra, bir yıl önce Yankees'e katılan atıcı Wes Ferrell ile soyunma odasında konuşurken. Gehrig aniden geriye düştü ve yere çarptı. Ferrell daha sonra gazetecilere verdiği demeçte, "O da sert düştü ve orada neler olduğunu anlayamamış gibi kaşlarını çatarak yattı" dedi.
Yankees bahar eğitimini bozduğunda, herkes ilk kalecilerinde bir şeylerin çok ama çok yanlış olduğunu fark etmişti. Ancak McCarthy, Gehrig'e oturmak konusunda isteksizdi. Ne de olsa takımın kaptanıydı ve Demir At'ın oynadığı 2122 maç vardı.
Yankees, sezonu evinde Boston Red Sox'a karşı açtı. İlk vuruşunda Gehrig, üstte iki adamla plakaya geldi. Hayranlar ayağa kalktılar, yaşlı Yankee'yi tezahürat ettiler, ani bir büyüklüğe geri dönmesini umarak onu teşvik ettiler. Ancak Gehrig, Ted Williams adlı bir çaylak tarafından yakalanan sağ sahaya zayıf bir astar vurdu. Kalabalık o zaman bunu bilmiyor olabilir, ancak at-bat bir çağın sonunu ve diğerinin başlangıcını simgeliyordu.
Gehrig sonraki yedi maçta oynadı, ekstra taban vuruşları olmadan ve sadece bir RBI ile sadece .143'e ulaştı. Bu noktada, dinlenmeye ihtiyacı olduğunu artık inkar edemezdi.
2 Mayıs'ta Gehrig, Joe McCarthy'ye en azından bir süreliğine oturmasının zamanının geldiğini düşündüğünü söyledi. McCarthy maçtan önce basına şunları söyledi: "Lou bana, kendisini kadrodan çıkarırsa kulüp için en iyisinin olacağını düşündüğünü söyledi. İstediği gibi olacağını söyledim. Herkes gibi ben de bunun olmasına üzüldüm. Ona endişelenmemesini söyledim. Belki sıcak hava onu kendine getirir.” Gehrig'in üst üste 2,130 maçlık galibiyet serisi nihayet sona erdi.
Maçtan sonra gazetecilere konuşan Gehrig, "Geçen Pazar gecesi bu hamleye karar verdim. Sezon başladığından beri takıma karşı pek iyi değilim. Devam etmeye çalışmam çocuklara, Joe'ya ya da beyzbol halkına haksızlık olur."
Gehrig, hareketi geçici olarak nitelendirip geri kalanının kendisine iyi geleceğini umduğunu söylese de, çağdaşlarının çoğu, erken bir emekliliğe tanık oluyorlarmış gibi konuştu. Tigers'ın büyük ilk kalecisi Hank Greenberg şunları söyledi: "Hepimizin başına gelmesi gerektiğini bilseniz bile bu şeyin gerçekleştiğini görmek zor. Lou doğru olanı yapıyor. Artık bacakları yerine kafasını kullanmalı."
Sonraki ay, Gehrig Yankees ile seyahat etti, ancak oynamadı. Durumu kötüleşmeye devam eden Eleanor, Rochester, Minnesota'daki ünlü Mayo Clinic ile temasa geçti. Charles William Mayo başkanlığındaki bir doktor ekibi, Gehrig'in davasını inceledi. Altı günlük yoğun testlerden sonra doktorlar Gehrig'e amyotrofik lateral skleroz (ALS) teşhisi koydu. Hastalık, omuriliğin sertleşmesine neden oldu, bu da yavaş, ağrılı, kasların ve sinir uçlarının bozulmasına neden oldu. Gehrig'in harika, güçlü, atletik vücudu bozulacak ve sonunda hastalıktan felç olacaktı. Bir noktada kalbi veya ciğerleri çalışmayı durduracak ve ölecekti. Doktorlar ona en iyi ihtimalle üç yıl süre verdi.
ALS'nin en acımasız yanı, vücudu harap ederken, zihni etkilenmeden bırakmasıdır. Hastalar genellikle son haftalara kadar tamamen bilinçli ve tutarlıdır. Kendi yavaş ölümlerine tanık olmaya mahkûmdurlar. Bu Lou Gehrig'in kaderiydi ve bunu 36. doğum gününde öğrendi.
21 Haziran 1939'da Yankees, Gehrig'in emekli olduğunu ve 4 Temmuz'un hasta kahramanlarının hayatını ve kariyerini kutlamak için bir gün "Lou Gehrig Takdir Günü" olacağını duyurdu.
Washington Senatörlerine karşı çift başlı maçlar arasında gerçekleşen törene yaklaşık 42.000 taraftar katıldı. Babe Ruth, Earle Combs, Bob Meusel ve Tony Lazzeri de dahil olmak üzere 1927'deki büyük ekibin önemli üyeleri geldi. Wally Pipp oradaydı. Gehrig'in art arda oynadığı oyunlar için rekorunu kırdığı Everett Scott da öyleydi. Belediye Başkanı Fiorello La Guardia, “Sportmenliğin ve iyi vatandaşlığın en büyük prototipisiniz. Lou, seninle gurur duyuyoruz.” Joe McCarthy konuştu, Bebek de konuştu.
Sonra Gehrig mikrofonu aldı. Duygulara yenik düştü, geçici olarak konuşamadı. Ama sonra toplandı ve spor tarihinin en ünlü konuşmalarından birini yapmak için soğukkanlılığını yeniden kazandı. Kalabalığa şöyle dedi:
Hayranlar, son iki haftadır kötü bir mola hakkında okuyorsunuz. Bugün kendimi dünyanın en şanslı adamı olarak görüyorum.
17 yıldır basketbol sahalarındayım ve siz hayranlardan nezaket ve teşvikten başka bir şey almadım. Şu büyük adamlara bak. Hanginiz onlarla bir gün bile ilişki kurmayı kariyerinin en önemli noktası olarak görmez ki?
Elbette şanslıyım.
Jacob Ruppert'ı tanımayı kim bir onur saymaz ki? Ayrıca, beyzbolun en büyük imparatorluğunun kurucusu Ed Barrow? O harika küçük adamla, Miller Huggins'le altı yıl geçirmek için mi? O zaman sonraki dokuz yılı o seçkin liderle, o zeki psikoloji öğrencisiyle, bugün beyzbolun en iyi menajeri Joe McCarthy ile geçirmek için mi?
Elbette şanslıyım.
New York Giants, yenmek için sağ kolunuzu vereceğiniz ve tam tersi bir takım size bir hediye gönderdiğinde - bu bir şeydir. Saha görevlilerine ve beyaz önlüklü çocuklara kadar herkes sizi kupalarla hatırladığında - bu bir şeydir.
Kendi kızıyla tartışırken sizin tarafınızda yer alan harika bir kayınvalideniz olduğunda - bu bir şeydir.
Tüm hayatları boyunca eğitim alabilmeniz ve vücudunuzu inşa edebilmeniz için çalışan bir babanız ve bir anneniz olduğunda - bu bir nimettir.
Bir güç kulesi olan ve var olduğunu hayal ettiğinizden daha fazla cesaret gösteren bir karınız olduğunda - bildiğim en iyi şey budur.
Bu yüzden, kötü bir mola vermiş olabileceğimi söyleyerek kapatıyorum, ama yaşamak için çok fazla şeyim var.
Son gelmişti. Gehrig başka bir oyun oynamadı. Kariyeri bitmişti. Son istatistikleri şimdiye kadarki en iyiler arasındaydı. .340 vuruş ortalaması, 493 ev koşusu, 1.995 RBI, 534 çift, 163 üçlü ve .632 yavaşlama yüzdesi. Gehrig'in bir beyzbol oyuncusu olarak başarılarının kapsamlı bir listesi bir ansiklopediyi doldurabilir. Ancak burada akılları karıştıran birkaç önemli nokta var:
Büyük lig kariyerinde yedi kez 150'den fazla koşuda yarıştı, diğer tüm oyunculardan daha fazla. Ruth bunu beş kez yaptı. Hank Greenberg ve Al Simmons bunu üç kez yaptı. Başka hiçbir oyuncu iki kereden fazla yapmadı. Alex Rodriguez tarafından nihayet 2013'te kırılan bir büyük lig rekoru olan 23 grand slam'e ulaştı. Maç başına ortalama 0,92 RBI aldı ve bu, kariyeri 1900'den sonra başlayan herhangi bir oyuncu için en iyi ortalama. 1.0798'lik OPS'si şimdiye kadarki en yüksek üçüncü.
Lou Gehrig beyzboldan emekli olduktan sonra, "Şu anki durumum hakkında depresif veya karamsar olduğumu düşünmeyin," diye yazdı. Gittikçe kötüleşen fiziksel durumuyla mücadele ederek, "Mümkün olduğunca uzun süre dayanmak niyetindeyim ve sonra kaçınılmaz olan gelirse, felsefi olarak kabul edeceğim ve en iyisini umacağım. Yapabileceğimiz tek şey bu.”
Ekim 1939'da Gehrig, Belediye Başkanı La Guardia'nın 10 yıllık bir süre için New York Şehri Şartlı Tahliye Komiseri olarak atanmasını kabul etti ve 2 Ocak 1940'ta göreve başladı. Başına 5.700 dolardan çok daha fazla ödenen diğer iş tekliflerini reddetmişti. yıl komisyonculuğu.Gehrig görevlerini sessizce ve verimli bir şekilde yerine getirdi ve resmi belgeleri imzalaması gerektiğinde elini yönlendiren karısı Eleanor tarafından sık sık yardım edildi. Ölümünden yaklaşık bir ay önce, Gehrig kötüleşen fiziksel durumunun işine devam etmesini imkansız hale getirdiği noktaya geldiğinde sessizce istifa etti.
Henry Louis Gehrig, 2 Haziran 1941'de, Wally Pipp'in ilk üssünde yerini almasından 16 yıl sonra, 22:10'da Bronx, New York'un Fieldstone bölümünde, 5204 Delafield Bulvarı'ndaki evinde öldü. Demir At'ın ölüm haberini duyan Babe Ruth ve karısı Claire, Eleanor'u teselli etmek için Gehrig'in evine gittiler. Belediye Başkanı La Guardia, New York'ta bayrakların yarıya indirilmesini emretti ve ülke çapındaki büyük lig basketbol sahaları da aynı şeyi yaptı.
Riverdale'deki Christ Piskoposluk Kilisesi'ndeki cenaze töreninin ardından Gehrig'in kalıntıları yakıldı ve New York, Valhalla'daki Kensico Mezarlığı'na defnedildi. Mezarlık aynı zamanda Yankees eski genel müdürü Ed Barrow takım sahibi Albay Jacob Ruppert Paul Krichell, Gehrig'i keşfeden izci ve Gehrig'in Columbia'daki koçu Andy Coakley'nin son dinlenme yeridir. Kensico'nun bitişiğinde, Babe Ruth'un mezarının bulunduğu Cennet Kapısı Mezarlığı bulunur. Her nasılsa, hepsi Gehrig'in hayatında büyük etkisi olan bu adamların sonsuzluğu bu kadar yakın bir yerde geçirmeleri oldukça uygun görünüyor.
En Şanslı Adam: Lou Gehrig'in Yaşamı ve Ölümü, Jonathan Eig, 2005.
Demir At: Zamanında Lou Gehrig, Ray Robinson, 1990.
New York Times “Gehrig Hartford'a Gönderildi” 15 Nisan 1923 (AP)
New York Times, “Ruth 25. Sıraya Çıktı, Ama Yanks Kaybetti,” 2 Ağustos 1923 (AP)
New York Times "Gehrig, Yanks'ı Hartford'da Seçenek Altında Oynamak İçin Bıraktı." 15 Nisan 1924 (AP)
New York Times, “En İyi Oyuncu Ödülü Lou Gehrig'e” 11 Ekim 1927 (AP)
New York Times, “Ruth Gehrig ile Sahile Tur Yapacak,” 27 Eylül 1927 (AP).
New York Times, “Yankees Again Beat St. Louis, Two Homers for Gehrig,” James R. Harrison, 8 Ekim 1928.
New York Times, "Yankees Win Final, Gehrig Ties Ruth", William E. Brandt, 28 Eylül 1931.
New York Times, "Yeni Dayanıklılık Rekoruna Giden Yolda Gehrig Tarafından Gerçekleştirilen Birçok Parlak Başarı”, 18 Ağustos 1933 (AP).
New York Times, “Gehrig Tarafından Yapılan Sekiz İşaret, Biri Bağlandı”, 25 Aralık 1938 (AP).
New York Times James P. Dawson, 3 Mayıs 1939 “Gehrig 2.130 Oyunda Gönüllü Olarak Seriyi Bitiriyor”.
New York Times, “Lou Gehrig Takdir Günü için Stadyumda 75.000 Bekleniyor,” 4 Temmuz 1939 (AP).
New York Times, "61.808 Hayran Gehrig'e Saygı Duyuyor," John Drebinger, 5 Temmuz 1939.
New York Times, “Beyzbolun Demir Adamı Gehrig, 37 Yaşında Öldü,” 3 Haziran 1941.
Zamanın Sporları, “Man in a Shadow,” 31 Ağustos 1953, Arthur Daley.
4 Temmuz 1939: Lou Gehrig, Yankee Stadyumu'ndaki ‘En Şanslı Adam’ konuşmasıyla beyzbola veda ediyor
Her iki adam da sahada inanılmaz yetenekli olsa da, Yankees' Home Run İkizleri bundan daha farklı olamazdı. Babe Ruth, otoriteyle başa çıkmak için sıradan ve genellikle meydan okuyan bir yolu olan küstah ve kaba bir özgür ruhtu. Aynı zamanda eğlenceyi seven ve karizmatikti, ilgi odağı olmayı arzulayan bir egosu vardı. Buna karşılık, Lou Gehrig mütevazı ve çekingendi, halkın dikkatinden kaçınıyordu. Tam bir şirket adamıydı. Bu farklılıklar göz önüne alındığında, oyun alanı, soyunma odası ve Pullman arabasının ötesinde bir Ruth-Gehrig ilişkisinin gelişmesi pek olası görünmüyordu.1 Ancak ikisi arasında bir ilişki gelişti ve en başından beri karmaşıktı.
İlk yıllarda Ruth, Gehrig'in idolleştirdiği bir akıl hocasıydı. Columbia Lou, Ruth'un dengi olabileceğine asla inanmadı. Gehrig bir keresinde Ruth'a atıfta bulunarak, "Şimdiye kadar yaşayan tek gerçek evden kaçan vurucu" dedi. "Ona yakın olduğum için bile şanslıyım." 2 İkili yakın bir ilişki geliştirdi. Birlikte sırları paylaşan, yemek yiyen, seyahat eden ve ahır fırtınası yapan, kağıt oynayan, vuruş bahşişlerini değiştiren, balık tutan ve birlikte golf oynayan Ruth ve Gehrig, geçen yıllar içinde daha da yakınlaşmalıydı.3 Bunun yerine ayrıldılar ve ilişki bir yabancılaşma dönemine girdi. erkekler birbirleriyle konuşmayı reddetti. İlişki, 4 Temmuz 1939'da Ruth'un uzun süreli düşmanlıklarını dürtüsel olarak kolunu Gehrig'e atarak ve bir tören sırasında yabancılaşmış arkadaşını onurlandırmak için ona sarılarak sona erdirdiğinde tam bir döngüye girdi.4
Bağımsızlık Günü çift kafalı maçında, oyuna 28-42'lik bir rekorla, 24½ maç geride olan altıncı sıradaki Washington Senatörleri ve 51-16, 12½ maçlık net skorla üç kez son Dünya Serisi şampiyonu New York Yankees'i vurdu. ikinci sıradaki Boston Red Sox. Oyunlar arasında gerçekleşen tören, oyunlara gölge düşürdü. Lou Gehrig Takdir Günü'ydü ve 61.808 hayran, amyotrofik lateral sklerozdan (ALS) ölmekte olan hasta Yankees yıldızına saygılarını sunmak için Ruth'un İnşa Ettiği Evi doldurdu.5
Gehrig kulüp binasında giyinirken, Mark Koenig, Wally Schang, Herb Pennock, Wally Pipp, Bob Shawkey, Benny Bengough, George Pipgras gibi eski takım arkadaşlarından bazıları merhaba demek için uğradı. Tony Lazzeri, Earle Combs, Joe Dugan, Waite Hoyt, Bob Meusel, Everett Scott ve Gehrig'in 1925,6'da işi geri aldığı gün Yankees'in ilk kalecisi olarak gözden kaybolan Wally Pipp, Ruth henüz gelmemişti ve herkes, Bambino ortaya çıkacaktı.
Açılışta, Senatörler, Yankees'i altı vuruşla sınırlayan ve altıncı bir RBI single'ı ile kendi davasına yardımcı olan sağ elini kullanan Dutch Leonard'ı (8-2) desteklemek için iki ilk vuruş yaptı. Sağ kanat oyuncusu Monte Pearson (7-2), Senatörler 3'e asılırken, sağ saha oyuncusu George Selkirk tarafından tek bir iç sahada üçüncü ve dokuzuncu olarak tek bir koşuyu yöneten Yankees için mağlubiyet yaşadı. 2 zafer.
Ruth, törene krem rengi bir takım elbise giymiş, bronzlaşmış ve dinlenmiş görünerek bol bol vaktinde geldi. 1930'ların sonunda Ruth 270 pound'a yükseldi ve kendi başına bazı sağlık sorunları yaşamaya başladı.7
Oyunlar arasında, tören için ana plakanın arkasına bir grup mikrofon kuruldu. Yankees'i izleyen beat muhabirlerinin dekanı Sid Mercer, etkinlik için sunuculuk yaptı. New York Belediye Başkanı Fiorello La Guardia, kentin Gehrig'in memleketine verdiği hizmetten duyduğu memnuniyeti resmi olarak dile getirdi. Belediye başkanı Gehrig'i "iyi bir sportmenlik ve vatandaşlığın en büyük prototipi" olarak övdü.8 Yine hazır bulunan Postmaster General James Farley, sözlerini "gelecek nesiller için beyzbol oynayan çocuklar sizin rekorunuza gururla işaret edecekler" ile bitirdi.9
Ruth daha sonra mikrofona bir dönüş yaptı. İlişkileri sorunlu olmasına rağmen, Ruth asla kin beslemedi ve eski arkadaşıyla yeniden bir araya geldiği için mutlu görünüyordu. Ruth, kendi küstah üslubuyla, 1927 Yankees'in 1939 baskısından daha iyi olduğu konusundaki mutlak görüşünü dile getirdi. Ruth, inancını özetleyerek, “1927'de Lou bizimleydi ve bunun Yankees'in sahip olduğu en büyük top kulübü olduğunu söylüyorum.10 Swat Sultanı devam etti, “Her neyse, bu benim fikrim ve Lazzeri burada bana işaret ederken Burada sadece 13 veya 14 kişiyiz, cevabım şu, kahretsin, onları yenmek için sadece dokuza ihtiyacımız var.”11
Mercer daha sonra Gehrig'i ülkenin dört bir yanındaki radyolarda dinleyen büyük kalabalıkla tanıştırdı. Başı öne eğik Gehrig, mikrofona geri dönen ve kalabalığa ve dinleyicilere şunları söyleyen Mercer'e özel olarak bir şeyler fısıldayana kadar sessiz kaldı, "Lou benden hepinize onun için teşekkür etmemi istedi. Konuşamayacak kadar duygulanmış.”12 Mercer'in sözlerine verilen yanıt “Gehrig'i istiyoruz!” basketbol sahası boyunca.13
Marşlar devam ederken Gehrig cebinden bir mendil çıkardı, gözyaşlarını sildi ve bir kez daha mikrofonlara doğru ilerledi. Beyzbol tarihindeki en unutulmaz veda konuşmasını yaparken başı öne eğik, yavaş ve eşit bir şekilde konuştu.
Hayranlar, son iki haftadır aldığım kötü molayı okuyorsunuz. Yine de bugün kendimi bu dünyadaki en şanslı adam olarak görüyorum. On yedi yıldır basketbol sahalarındayım ve siz hayranlarınızdan nezaket ve teşvikten başka bir şey almadım.
Şu büyük adamlara bak. Hanginiz onlarla bir gün bile birlikte olmanın kariyerinin en önemli özelliği olduğunu düşünmez? Elbette, şanslıyım. Jacob Ruppert'ı tanımaktan kim onur duymaz ki? Ayrıca, beyzbolun en büyük imparatorluğunun kurucusu Ed Barrow? O harika küçük adamla, Miller Huggins'le altı yıl geçirmek için mi? O zaman sonraki dokuz yılı o seçkin liderle, o zeki psikoloji öğrencisiyle, bugün beyzbolun en iyi menajeri Joe McCarthy ile geçirmek için mi? Elbette, şanslıyım.
New York Giants, yenmek için sağ kolunuzu vereceğiniz ve tam tersi bir takım size bir hediye gönderdiğinde - bu bir şey. Saha görevlilerine ve beyaz önlüklü çocuklara kadar herkes sizi kupalarla hatırladığında - bu bir şey. Kendi kızıyla tartışırken sizin tarafınızda yer alan harika bir kayınvalideniz olduğunda - bu bir şeydir. Tüm hayatları boyunca eğitim alabilmeniz ve vücudunuzu inşa edebilmeniz için çalışan bir babanız ve bir anneniz olduğunda - bu bir nimettir. Bir güç kulesi olan ve hayal ettiğinizden daha fazla cesaret gösteren bir karınız olduğunda - bu bildiğim en güzel şey.
“Zor bir ara vermiş olabileceğimi, ancak yaşamam gereken çok fazla şey olduğunu söyleyerek kapatıyorum.
Ruth, Gehrig'in 277 kelimelik konuşmasıyla gözyaşlarına boğuldu. Babe, eski dostunun elini sıkmak için yanına gitti ama onun yerine ona sarıldı ve aralarındaki uzun süredir devam eden küçük düşmanlığı sona erdirdi. Gehrig ilk kez bütün gün gülümsemişti. Onlar kucaklaşırken, ağlayan Ruth, on yıldan kısa bir süre sonra, çok benzer koşullar altında benzer bir kalabalıkla karşı karşıya kalacağını hayal bile edemezdi.
Törenden sonra Gehrig, Yankees için gece içkisini başlatması planlanan sağ elini kullanan Steve Sundra'yı gördüğü kulüp binasına döndü. Gehrig Sundra'ya gitti ve "Koca Steve, ikinci oyunu benim için kazanır mısın?" dedi.
Sundra (5-0) tam altı vuruşlu bir oyun çıkardı ve Yankees, Venezüellalı çaylak sağ elini kullanan Alex Carrasquel'in (4-6) ilk üç istekada altı sayı kaydetti ve 11-1'lik bir galibiyet elde etti. Selkirk, Yankees'in vuruş saldırısını bir ev sahibi olmak da dahil olmak üzere üç vuruşla hızlandırırken, ikinci kaleci Joe Gordon Yankees için dört vuruş yaptı. Sağ saha oyuncusu Taffy Wright, Senatörlerin ikinci vuruşta bir ev sahibi ile tek koşusunu açıkladı.
2 Haziran 1941'de Gehrig evinde öldü. Gehrig'in ölüm haberini duyan Ruth ve karısı Claire, Eleanor Gehrig'i teselli etmek için Gehrig'in evine ilk gidenler arasındaydı.16
Notlarda belirtilen kaynaklara ek olarak, yazar ayrıca Baseball-Reference.com ve Retrosheet.org'a da danıştı.
Fotoğraflar: Ulusal Beyzbol Onur Listesi Kütüphanesi
1 Jonathan Eig. En Şanslı Adam: Lou Gehrig'in Yaşamı ve Ölümü (New York: Simon & Schuster, 2005), 97.
3 Ray Robinson, "Ruth ve Gehrig: Tanrılar Arasındaki Sürtünme" New York Times, 2 Haziran 1991: 394.
4 Robert Kremalı, Bebeğim: Efsane Hayata Geçiyor (New York: Simon & Schuster, 1974), 415.
5 Yaygın olarak ALS veya Lou Gehrig hastalığı olarak bilinen amyotrofik lateral skleroz, tedavi edilemez ölümcül bir nöromüsküler hastalıktır. Hastalık beyin ve omurilikteki sinir hücrelerine saldırır. Gönüllü kasların hareketini kontrol eden motor nöronlar bozulur ve sonunda ölür. Motor nöronlar öldüğünde, beyin artık kas hareketini başlatamaz ve kontrol edemez. Kaslar, çalışmak için ihtiyaç duydukları mesajları artık alamadıkları için, yavaş yavaş zayıflarlar ve bozulurlar, bu da felce neden olur.
6 John Drebinger, "61.808 Taraftar Gehrig'e Saygı Duyuyor: Stadyumdaki Baş Figür ve Onuruna Toplanan Eski Zamanlı Yankees" New York Times, 5 Temmuz 1939: 21.
7 Ruth, 1939'da golf oynarken iki kalp krizinden ilkini yaşadı.
12 Rosaleen Doherty, “Karısı Cesur, Lou Shaken as 61,000 Cheer Gehrig” Günlük Haberler (New York), 5 Temmuz 1939: 120.
Paylaş Tüm paylaşım seçenekleri: 75 yıl sonra, Babe Ruth'un kucaklaması neredeyse Lou Gehrig'in konuşması kadar anlamlı
Lou Gehrig ve Babe Ruth, 1930'da düşüşten önce. Getty Resimleri
Lou Gehrig'in sözleri, sakatlık ya da ölüm karşısındaki lütfu, tam 75 yıl boyunca 4 Temmuz'da yankılandı, ancak son satırdan önceki an, "Zor bir ara vermiş olabilirim, ama yapacak çok şeyim var. için yaşa. Teşekkürler," genel seslendirme sisteminde yankılandı ve soluk da büyük bir güce sahipti. Orijinal habere bakıldığında, toplantıya katılan yazarların Gehrig'in sözlerinin fazla bir önemi veya anlamı olmayacağını düşündükleri görülüyor. Hiçbiri onları aynı şekilde yazmadı, sanki duyduklarının yankısını fark ettikten ve doğru şekilde hatırlamak için çırpınmaya bırakıldıktan sonraydı. Ancak, hepsi bir şeyi doğru yapmak için bir noktaya geldiler, iki eski arkadaş arasında ancak o gün olabilecek bir uzlaşma ve affetme anı, bu nedenle.
1939'daki "Lou Gehrig Takdir Günü"nün yıldönümü, Beyzbol Ligi'nin yanı sıra çok sayıda yorumcu tarafından gözlemlendiğinde, vurgu, olması gerektiği gibi, öncelikle Gehrig'in ne dediği üzerindeydi - yazarların eksikliğinden dolayı bile olsa. sadakat, tam olarak söylediği şey zaman içinde kayboldu, ancak bazı parça parça haber filmleri için. Belki de o gün Babe Ruth ve Lou Gehrig arasında yaşananlar hikayenin odak noktası olmaktan çıkıp sadece bir detay haline geldi çünkü okuyabileceğiniz hiçbir şey yok, duyabileceğiniz bir kayıt yok, sadece bakabileceğiniz bir resim var ve bu durumda bu durumda resim tüm hikayeyi anlatmıyor. Yine de, basit bir kucaklaşmanın herhangi bir kelime dizilişinden daha anlamlı olabileceği zamanlar vardır.
Bu sarılma, beş yıllık yabancılaşmayı sona erdirdi ve yine de içinde büyük bir belirsizlik var. İnsan ilişkileri, hatta gerçekten yakın, ideal evlilik olanlar bile gri alanlara sahiptir. Kırık bir ilişkinin onarılabilmesi için öfkeli bir ifadenin hatırlanmasını ya da ölen bir aşkı canlandıracak imkansız bir bağışlama ve uzlaşma anının olmasını dilediyseniz, Lou Gehrig Takdir Günü'nde bunu dilediniz. Belki bu senin için önemli değildir, empati kuramazsın. Psişenizin bir yerinde düzeltilemez bir ilişki hakkında pişmanlık duymuyorsanız, burada kabul etme güçlerinizde insanüstü olduğunuz iddia edilir. Reinhold Niebuhr'un şu anda dünya çapında sarkan yavru kedi posterlerini süsleyen her yerde bulunan huzur duasının versiyonunu düşünün:
"Tanrım bana değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etme sükûnetini ver,
Değiştirebileceğim şeyleri değiştirme cesareti,
Ve farkı bilmek bilgelik."
Böyle bir büyünün gerekli olmasının nedeni, çoğumuzun gerçekten düşündüğünün şudur:
"Tanrım bana değiştiremeyeceğim şeyleri değiştirme gücü ver.
(Ya da sadece devam edin ve değiştirin, tamam mı?),
Değişmeyeceklerini bilsem de onları değiştirmeye devam etme cesareti,
Ve Kendini Aldatma Kapasitesi, tüm bunların boşuna olduğunu fark etmemek."
Aksine itirazlarına rağmen, Lou Gehrig sonunda pek şanslı olmadı, ancak hastalığı ona eski bir arkadaşıyla son bir dönüş yapmasına izin verdi. Değiştiremeyeceği şeyleri, hastalığını değiştiremedi, ama Ruth'la aramız düzeldi. Belki de sonunda bu, bazılarımız için ona olduğundan daha fazla şey ifade ediyor. Sevdiğimiz insanların birbirini sevmesini isteriz. Sevdiğimiz insanları istiyoruz Biz.
İşte Rud Rennie, Gehrig'in 4 Temmuz 1939'da eski New York Herald-Tribune'deki Yankee Stadyumu'nda yaptığı konuşmanın hemen ardından önemli anı anlatıyor:
"Gehrig, önceki konuşmaları oldukça boş yapan kelimelerle gözyaşları ve kahkahalar uyandırdı. Harika biriydi. Bir şekilde sesini kontrol etmeyi başardı. Ve işi bittiğinde, [Bebek] Ruth kolunu ona doladı. İnsanlar ağlıyorlardı. Gehrig işini bitirdiğinde ayağa kalktı ve Ruth kollarını Gehrig'e doladığında ve kendisine verilen oltayı denemesini ve denizdeki tüm balıkları yakalamasını tavsiye ettiğinde tekrar gülmeye hazırdılar."
"Ruth kolunu ona doladı." Bu, lütuf notunun içindeki lütuf notuydu.
/>Ekip sitelerimizden daha fazlası />
Devam etmeden önce, beyzbol tarihinin geleneksel olarak kaynaklar ve dipnotlar vb. ile "gerçek" tarih gibi ele alınmadığını belirtmek önemlidir. Gehrig'in zamanında spor gazeteciliği çok daha iyi değildi. John Drebinger'in de belirttiği gibi, herkes hemfikirdi. New York Times ertesi gün, "Sonuç olarak, tarihteki herhangi bir beyzbol kalabalığından daha uzun bir süre mutlak sessizlik içinde oturan geniş toplantı, Gehrig'in kendisinin, bir beyzbolcudan gelmiş olduğu kadar şaşırtıcı bir veda ödülü verdiğini duydu," ama sadece Gehrig'in sözleri değil. ama olayların sırası kağıttan kağıda karıştı.
Zamanlama önemlidir, çünkü Ruth'la olan etkileşim ya bir olta kamışı hakkında yanlış zamanlanmış bir tıkaçla ya da Gehrig'in New York Yankee'si olarak hayatındaki ünlem işaretiyle atılmış bir ara reklam anıydı. Gehrig 1925'te kendisini Yankees'in müdavimlerinden biri olarak kabul ettiğinde, 22 yaşındaki oyuncu uzun zamandır bir Ruth hayranıydı. İkili, Gehrig'in ilk başta boyun eğen, küçük bir kardeş rolü üstlenmesiyle kolayca bağ kurdu. İkili, Gehrig bir yıldız olduktan sonra (her ikisi için de çok kazançlı bir girişim) ara sezonlarda birlikte ahır fırtınası yaptılar ve birlikte bahar eğitimine gittiler. Çocukken ailesi tarafından neredeyse terk edilmiş olan Ruth, Gehrig'in hâlâ Alman-göçmen ailesiyle birlikte yaşadığı evde hoş karşılanan bir varlık haline geldi. Aynı zamanda Alman mirası olan Ruth, sprechen sie almanca Gehrig'in annesi Christina ile birlikteydi ve ona Alman etnik yemeklerinden yemek yediriyordu. Ruth, "Ev hayatının sahip olduğum ender tatlarından biriydi" dedi.
Christina, Ruth'a "Judge" adını verdi, bu "Jidge"in bir yozlaşmasıdır (kendisi Ruth'un gerçek adı olan "George"un bir versiyonudur, takım arkadaşları ona sık sık böyle atıfta bulunur). Ruth, Christina'ya bir köpek verdi. O aradı o Yargıç da.
Eleanor Gehrig (ortada), Christina ve Heinrich Gehrig ile birlikte.
Ruth-Gehrig ilişkisi 1932 veya 1933 civarında dağıldı. Ruth 1929'da yeniden evlendiğinde, karısı Claire biyolojik kızı Julia'yı ilişkiye getirdi.Ruth, ilk evliliğinin (ilk eşinden olmasa da muhtemelen biyolojik çocuğu olan) evlatlık kızı Dorothy'ye katkıda bulundu. Julia ikisinden daha yaşlıydı, yetişkinliğe yaklaşıyordu, oysa 1932'de Dorothy 11 yaşındaydı. Bu sıralarda, Dorothy Gehrig'in evini ziyaret etti ve Christina Gehrig, Claire'in neden Dorothy'yi Julia'yı giydirdiği kadar iyi giydirmediğini yüksek sesle merak etti. Bu yorum belki de Dorothy'nin biraz Külkedisi gibi ses çıkarmasına neden oldu. Hoşnutsuzluğunu Babe'e ileten Claire'e geri döndü.
Sırada kimi okuduğunuza bağlı olarak Ruth, Lou'ya bir mesaj iletmek için bir aracı (Sammy Byrd, "Babe Ruth'un Bacakları" yerine "Babe Ruth'un Ağzı" olarak hareket eden) gönderdi. Benimle bir daha saha dışında konuşma." Diğer muhasebelerde, Ruth bizzat Gehrig'e gitti ve "Annen kendi kahrolası işine bakmalı" dedi.
Claire, Babe ve Dorothy Ruth, 1935.
Her çocuk annesini sever. Eh, annesi "seni okuldan sonra alırım" gibi şeyler söylemeyen ve sonra votka bükücü olduğu için hiç gelmeyen her çocuk, ama çoğu erkek. Gehrig'in zayıf bir babası vardı, annesi hayatının kayasıydı. Eylül 1933'te Eleanor Twitchell ile evlendiğinde (Ruth'lar resepsiyona davet edilmedi), Twitchell onu çocukluk evinden bir kaldıraçla çıkarmak zorunda kaldı ve kayınvalidesiyle asla anlaşamadı. Gehrig'in ölümünden önce veya sonra. Eleanor olay yerine gelmeden önce, Christina her Yankees iç saha maçına gitti ve sık sık Lou'yu yolda da takip etti. Yıllar boyunca Lou'nun romantik ilgilerinden bazılarını saptırmış, Eleanor'la düğünü neredeyse raydan çıkaracak bir son dakika tartışmasını kışkırtmış ve son ana kadar törene gitmeyi reddetmişti. Lou'nun iyi bir arkadaşı olan spor yazarı Fred Lieb, "Orada bir anne-oğul kompleksi vardı," dedi, "bir şekilde diğeri kadar kötüydü."
Bunu göz önünde bulundurursak, Ruth'un Gehrig'e yapabileceği, annesine saldırmaktan daha kötü bir saldırı yoktu. Denemediğinden değil. 1937'de, emekliliğinden iki yıl sonra, Ruth, Gehrig'in New York Times'taki ardışık maç serisinin peşinden gitti (orijinalinde can sıkıcı üç nokta):
"Bence Lou, o 'demir adam' olayını sürdürmeye çalışarak bir beyzbol oyuncusunun yapabileceği en kötü hatalardan birini yapıyor. Onunla beyzbol hayatından üç yılı çoktan kesti. Yedek kulübesine oturup dinlenmeyi öğrenmeli. Arka arkaya kaç maç oynadığının bedelini ödemeyecek.Önümüzdeki iki yıl Gehrig'in kaderini anlatacak.Bacakları gidince acele edecekler. tek bir charley atı bacaklarınızda olabilir. Lou her gün burada kalır ve bacaklarını hiç dinlendirmezse, kötü bir charley atı onu yokuş aşağı itebilir."
İşte spor yazarlarının eski günlerde özgürce hissettikleri başka bir şey, başka bir deyişle. Bebek Ruth yapmadı gerçekten büyücü cübbesini giyip, "Önümüzdeki iki yıl Gehrig'in kaderini anlatacak" diyerek kehanet yapın. Yapmadı. Bu Bambino'ydu, Norn'lardan biri değildi ve birden (karışık metaforu bağışlayın) o tamamen Delphic ve biz bir Sofokles oyunundayız.
Gehrig, Ruth'a ismiyle hitap etmese de bariz bir hayal kırıklığıyla yanıt verdi: "Kimsenin neden sicilimi küçümsemesi veya ona saldırması gerektiğini anlamıyorum," dedi. "Hiç kimseyi küçümsemedim. Kulübe değerim tehlikedeyse oynayacak kadar aptal değilim. Dürüst olmak gerekirse, sahada hiç yorulmadım. Kalmak için, neden, ben çıkacağım ve kayıt orada bitecek." Tam olarak olan buydu - 1939'da Gehrig'in teşhisi hakkında yeterince anlaşılmamış olsa da, gazetecilerin bunu da mahvetmemesi için, kelimeler hemen önlerinde olsa bile. İşte Sporting News'deki Dan Daniel:
Olay, bir süredir birbirleriyle konuşmamış olan Ruth ve Gehrig arasında bir uzlaşmaydı. Aptalca bir şey yüzünden gevezelik etmişler ve Lou, Babe'nin Gehrig'in her gün oynayarak ciddi bir hata yaptığını söylediği röportajına içerlemişti. Ruth haklıydı, sadece Gehrig bunu bilmiyordu. Hiçbirimiz de yapmadık.
Hayır, Ruth haklı değildi ve Daniel bunu bilmeliydi. Mayo Clinic'in Gehrig hakkındaki basın açıklaması, Haziran ayı sonlarında yayınlanmıştı:
. Amyotrofik lateral sklerozdan muzdarip olduğu bulundu. Bu hastalık türü, merkezi sinir sisteminin motor yollarını ve hücrelerini içerir ve sıradan terimlerle, bir tür kronik poliomyelit (infantil felç) olarak bilinir. Bu sorunun doğası, Bay Gehrig'in bir beyzbol oyuncusu olarak aktif katılımını sürdüremeyecek hale getiriyor.
Bu, Gehrig'in konuşmasına başladığında "hakkında okuduğunuz" dediği "korkunç kötü bir ara"ydı. Çocuk felcine yapılan hatalı gönderme, başlangıçta halkı yanıltarak Gehrig'in rahatsızlığının birlikte yaşayabileceği bir hastalık olduğunu düşündürdü, ancak daha fazla araştırma yapan herkes (Eleanor'u içeren ama muhtemelen Babe Ruth'u olmayan bir grup) bu düşünceden çabucak vazgeçildi. Her iki durumda da Daniel, yazdığı sırada Gehrig'in emekliliğinin çok fazla oynamakla hiçbir alakası olmadığını biliyordu.
Gehrig ve Ruth görünüşe ayak uyduruyor, 1935.
Ne olursa olsun, Ruth ve Gehrig'in düşmesinin başka nedenleri vardı. Harika sporcular olmaları dışında hiçbir şekilde uyumlu kişilikler değildiler. Ruth cana yakın ve sansürsüzdü, Gehrig suskun ve çekingendi. Bir keresinde Ruth için "Koca adamın büyük, gevşek bir ağzı var" demişti. "Pek çok şey hakkında çok fazla konuşuyor." Ruth savurganca harcadı ve Gehrig'in bir dolar konusunda çok sıkı olduğu biliniyordu. Yankees siyaseti de aralarına girdi - Ruth, yönetici Joe McCarthy'nin kendi yönetimsel teklifini engellediğini düşündü ve aktif olarak ondan hoşlanmadı, Gehrig ise hevesli bir destekçiydi - McCarthy'ye bir resim yazmıştı: dostluk."
Ayrıca Connie Mack tarafından bir dizi sergi oyunu için gerçekleştirilen Japonya gezisi sırasında Gehrig'in karısıyla garip bir olay yaşandı. 18 yaşındaki Julia Ruth bile, yine yolculuktayken Eleanor'u ortaya çıkarmayı kafasına koymuş olsa da ("Durma," dedi bir arkadaşına, Bayan Gehrig'i güvertede görünce, "Ruth'lar Gehrig'lerle konuş"), Claire meslektaşını Ruth'ların kulübesine davet etti. Eleanor 1976'da şunları yazdı:
" adım attım onların küçük dünya: Bir Buda figürü gibi oturan göz alıcı Babe, bağdaş kurmuş ve bir havyar ve şampanya imparatorluğu ile çevrili. Abartılı bir piknikti, özellikle de havyarı asla doyamadığım için ve birdenbire tepeciklere bakmaya başladım. Bu yüzden iki saat boyunca 'kayıp' oldum. Lou'nun bakmayı hiç düşünmediği tek yer Babe Ruth'un kulübesiydi."
Sonuç, dedi Eleanor, karı koca arasında "uzun bir konuşmasızlık kuşatması" oldu. Belki de aşıklar arasında bir çatlağa neden olmaktan kendini sorumlu hisseden Bebek, barış yapmak için geldi: "Ruth içeri girdi - neşeli, kollarını iki yana açmış bir arkadaş olalım hareketiyle," diye yazdı Eleanor. "Ama affetmeyen adamım arkasını döndü, sessiz muameleyi ikinci bölümdeki gruba uzattı ve Babe geri çekildi. Asla barışmadılar ve ben konuyu sonsuza dek bıraktım." Eleanor'un yaşamı boyunca, bu hikaye Ruth'un o gün onu baştan çıkardığını öne sürmek için süslendi, bu iddia, coşkuyla priapic Babe için bile tuhaf görünen bir iddia.
Lou Gehrig ve Eleanor Twichell, 1933'te nişanlandıkları sıralarda.
Eleanor, Ruth ve Gehrig arasındaki sürtüşmeyi kendi hesabına ekledi, Lou'yu solan Babe'nin ikinci muz yerine kendini olduğu yıldız olarak düşünmeye itti. Bu onun hatalı olduğu anlamına gelmiyor ama müdahale ettiği uzun zamandır bir gagalama düzeni vardı. Bir keresinde Ruth'un gölgesinde durmak isteyip istemediği sorulduğunda, Gehrig bunun büyük bir gölge olduğunu ve altında yayılması için bolca yer olduğunu söylemişti. Eleanor, onu olduğu gibi bir yıldız gibi düşünmeye teşvik etti. Eleanor, Gehrig'in arkadaşı Fred Lieb'e "Bu Hollandalı için bir kampanya başlatmam gerekiyor" dedi. "Onu iyi olduğunu bildiği bir noktaya getirmeye çalışıyorum." Ruth reddederken, bu değişiklik yaşlı adamda kırgınlığa neden olmak zorundaydı.
Gemideki argüman 4 Temmuz 1939'a kadar Ruth ve Gehrig için aşağı yukarı aynıydı. Yukarıdaki Rennie, olayların sırasını yanlış biliyordu. Ruth, 1927 Yankees'in o günkü toplantısına geç geldi, çünkü her zaman her şeye geç kaldı, ama yine de mikrofonda olta deneme konusunda birkaç açıklama yapma şansı buldu. önce Gehrig ünlü açıklamasını yaptı. Erken bir kitap, tam orada gerçekleşen kucaklamaya sahiptir. "Bebek tabağa uzun adımlarla gelirken kollarını Lou'ya doladı ve ona sımsıkı sarıldı ve Lou o kadar mutluydu ki gülse mi ağlasa mı bilemedi."
Tersine, Jonathan Eig'in daha yakın tarihli anlatımı, konuşmadan sonra gerçekleşiyor, ancak Gehrig'in duygularına belirsiz bir dönüş yapıyor: "Babe Ruth içeri girdi, el sıkışmak için uzandı ve sonra Gehrig'i kucaklayarak yakaladı. Fotoğrafçılar çıldırdı. Gehrig başardı. küçük, çarpık bir gülümseme." Az önce yaşadığı inanılmaz derecede zor duygusal konuşma yüzünden mi yoksa hala Ruth'a o kadar hevesli olmadığı için mi "yönetildi"? Asla bilemeyeceğiz.
Eleanor'un versiyonu daha özlü ve bağışlayıcıydı: "Bebek Ruth, geçmiş yazların kan davalarını büyük ve ayı gibi kucaklıyor." Gerçi biraz daha fazla olmuş olabilir. Brooklyn Daily Eagle'da 5 Temmuz tarihli, imzalanmamış bir makale, Leigh Montville'in yakın tarihli Ruth biyografisinde anlatılan versiyonla anlamlı bir şekilde çelişen bir ayrıntı ekliyor: Büyük Bam:
gösterecek miydi? Sonunda ortaya çıktığında, neredeyse hiç olmadığı kadar görkemliydi. [Gehrig konuştu.] Sonunda ağlamaya başladı. Ruth mikrofona doğru dürtüldü. Uzun zamandır arkadaşı olmasa da uzun zamandır arkadaşı, uzun top tarihindeki erkek kardeşine yürüdü, onu boynundan yakaladı ve beş yıllık sessizliklerini, her ikisini de gülümseten fısıltılı bir şaka ile bozdu.
Ama Kartal'a göre Ruth şaka yapmamış. Hayatında bir kez olsun doğru şeyi söyledi. Kartal, "gözyaşı içindeki RUTH" başlığı altında
Gitmiş, o koca kollardan birini Gehrig'in omzuna atmış ve Lou'yu bir ya da iki kez okşamış, onu tam sahada kıran duyguyu bastırması için uğraşmıştı. "Hadi evlat," diye fısıldadı Babe gözyaşlarının arasından. "Hadi evlat, toparlan şimdi. Hepimiz seninleyiz."
Bütün o tören boyunca herkesin bir saattir Gehrig'e söylemeye çalıştığı şey buydu. Hayranlar onun takım arkadaşlarına - şu anki Yankilerinkiler ve 27 dünya şampiyonununkilere - ve beyzbol yazarlarına da sahip olmaya çalışıyordu. Ama kimse bunu Bam gibi söyleyemedi - ya da söylemeliydi.
Son bir açıklama, bu muhtemelen Babe Ruth'un kendi sözleriyle. İtibaren Bebek Ruth Hikayesi, Bob Considine ile yaptığı gibi. Kitap 1948'de, Bebek ölürken çıktı ve Considine bağımsız olarak çalışmaktan üstün değildi. En son Gehrig'i konuşturur:
Lou, bir top parkında bir adamın konuştuğunu duyacağımı hiç düşünmediğim kadar konuştu. "Kendimi dünyanın en şanslı adamı olarak görüyorum" [sic] dediğinde daha fazla dayanamadım. Yanına gittim ve kolumu omzuna koydum, gülümsemeye ve onu neşelendirmeye çalışsam da ağlamadan duramadım.
Böyle bir şey bir daha asla olamaz, dedim kendi kendime. Ama yine de kaderimde aynı ev levhasında -- sadece yedi yıl sonra -- aşağı yukarı aynı koşullarda ve hemen hemen aynı koşullar altında durmak vardı.
Ruth-Gehrig buluşmasının Warren Raporu'nun kendi versiyonuna ihtiyacı varmış gibi, olayların sırası üzerinde bu kadar çok zahmete girmek garip görünebilir, ancak sıralama önemli görünüyor. Ruth'un aceleyle doğaçlama yaptığı bir konuşmanın ortasında yaptığı dürtüsel bir jest, bir şekilde, sonunda hesaplanmış bir kapanış hareketinden daha az görünüyor. Dan M. Daniel, bu kez New York Telegram'da yazarken, sanki durum böyleymiş gibi ortaya koydu:
Beyzbol tarihinin en büyük şovmeni Babe Ruth'a, ihtiyaç duyulan bir gerilim kesici ile öne çıktı. Beyzbol yılının en büyük kalabalığından önce, Bambino Yankees'ten ayrılmadan önce tartışan Ruth ve Gehrig uzlaştı. Yüzü eski Ruthian gülümsemesiyle çelenkle, Babe sağ kolunu Lou'nun boynuna doladı. Yaşlı kral ve veliaht prens sonunda barışmışlardı.
Derin bir aradan sonra barışma gerçekten sadece bir el sıkışma, sarılma veya bir öpücükle gerçekleşebilir mi? Ruth ve Gehrig bundan sonra arkadaş değillerdi. Gehrig'in yaşamak için bıraktığı 23 ay boyunca birbirlerini pek görmemişler ya da görüşmüşlerse, ziyaretler ne halka duyurulmuştu ne de Eleanor'un kitabı da dahil olmak üzere Gehrig'le ilgili standart çalışmaların hiçbirinde bahsedilmiyordu. Ruth dokuz yıl sonra tüm zamanların en iyi takımını seçtiğinde, Hal Chase'i ilk etapta listeledi. Çoğumuz için, en hassas duygularımız hızla kaybolurken, acı sadece kireçlenmekle kalmaz, aynı zamanda yıllar geçtikçe daha da güçlenir.
Yine de, belki de sonunda bu kadar uzlaşma yeterlidir. Lou yardım edilemezdi, ama geride kalanlar, onu sevenler, teselliye ihtiyacı olanlar hala vardı. Ruth'lar, Yankees başkanı Ed Barrow'dan (şüphesiz ilk duyan) sonra, Lou'nun vefatından sonra Gehriglerin evine gelip Eleanor'a destek sunan ikinci oldu ve bu, o sırada ilişkinin durumunu gösterebilir.
Eleanor Gehrig asla yeniden evlenmedi. Babe 1948'de öldükten sonra, o ve Claire Ruth, Claire'in kendi ölümüne kadar sonraki 28 yılı geçirdi. Yankee Stadyumu'nda kocalarının yedek oyuncuları olarak göründüler. Hiç arkadaş olup olmadıkları belli değil. Eleanor 1984'te 79 yaşında öldü. O zaman her şey eşitti ve sonsuza kadar böyle kalacaktı. Şimdi her şey uzlaştı, ya da belki daha doğrusu hareketsiz. Bebek'in bu dünyadan kendi ayrılışı da Gehrig'inkiyle aynı acı ve korkuyla anılır, onun söylediği sözden değil, bir resimden dolayıdır. NS tüm hikayeyi anlat.
Babe Ruth'un 13 Haziran 1948'de Yankee Stadyumu'na son vedası.
Sözler beyzbol olduğu sürece devam edecek, hatta ötesinde. O kadar büyükler ki, kucaklaşmayı kalabalıklaştırmış ve ikincisini her ikisinin de hayatında sadece bir ayrıntı haline getirmişler. Yine de, 75 yıl önceki kan davası ve çözümü, kendi tarzında aynı derecede büyük görünüyor. Bu sadece onlara değil, sadece bir adam kendi ölümlülüğüne bakıp dünyanın en şanslı adamı olduğunu söylediği için değil, aynı zamanda sevgi dolu nezaket, cömertlik ve olasılıklar nedeniyle de duygulanan o küçük grubumuza ait. O iki dev sonunda kucaklaşabilseydi, o zaman biz de zulmedenler tarafından affedilebilelim ve eğer istenirse, aynı affı bize zulmedenlere de aynı şekilde bağışlama bilgeliğine sahip olabilelim.
Bunlar bizim Yapabilmek değişelim, eğer aklımız varsa. Babe Ruth'ta vardı, en azından bir kere.
Kaynaklar: Yukarıda belirtilen gazetelere ek olarak, başvurulan kitaplar arasında şunlar yer almaktadır:
Eleanor Gehrig ve Claire Ruth, 1955.
Bob Broeg, Beyzbolun Süper Yıldızları Bob Cooke, ed. Yankıları Uyandır Robert Kremalı, Bebeğim: Efsane Hayata Geçiyor Eleanor Gehrig ve Joseph Durso, Luke'um ve ben Frank Graham, Lou Gehrig: Sessiz Bir Kahraman Jerome Holtzman, Basın Kutusunda Tezahürat Yok Alan H.Levy, Joe McCarthy: Yankees Hanedanlığının Mimarı Leigh Montville, Büyük Bam John Mosedale, Hepsinin En Büyüğü Shirley Povich, Bütün O Sabahlar. Postada Ray Robinson, Demir At Bob Considine ile Babe Ruth, Bebek Ruth Hikayesi Marshall Kokusu, Ruth'un İnşa Ettiği Hayat Fay Vincent, Kasabadaki Tek Oyun. Getty Images aracılığıyla tüm fotoğraflar.
Beyzbol’s Gettysburg Adresi
Gehrig'in konuşması toplamda 275 kelime civarındaydı ancak videoda sadece birkaç cümle korunabilmiş. Nasıl başladığını biliyorsun
NS italik parçalar videoda olmayan kısımlardır.
Son iki haftadır kötü bir mola hakkında okuyorsunuz.
İlk satırda Gehrig “boş” demek istedi ama kelime “övünmek” çıktı çünkü o kadar boğulmuştu ki cümlesini tamamlayamadı. Kendini toplamak için durdu, sonra devam etti…
Yine de bugün kendimi dünyanın en şanslı adamı olarak görüyorum.
On yedi yıldır basketbol sahalarındayım ve siz hayranlarınızdan nezaket ve teşvikten başka bir şey almadım.
Etrafınıza baktığınızda, bugün bu basketbol sahasında üniformalı dururken, böyle güzel görünümlü bir adamla kendinizi ilişkilendirmenin bir ayrıcalık olduğunu düşünmüyor musunuz?
Elbette, şanslıyım. Jacob Ruppert'ı tanımaktan kim onur duymaz ki? Ayrıca, beyzbolun en büyük imparatorluğunun kurucusu Ed Barrow? O harika küçük adamla, Miller Huggins'le altı yıl geçirmek için mi? O zaman sonraki dokuz yılı o seçkin liderle, o zeki psikoloji öğrencisiyle, bugün beyzbolun en iyi menajeri Joe McCarthy ile geçirmek için mi? Elbette, şanslıyım.
New York Giants, yenmek için sağ kolunuzu vereceğiniz bir takım, ya da tam tersi, size bir hediye gönderdiğinde, bu bir şey. Saha görevlilerine ve beyaz önlüklü çocuklara kadar herkes sizi kupalarla hatırladığında — bu bir şey. Kendi kızıyla olan çekişmelerde sizin tarafınızda yer alan harika bir kayınvalideniz olduğunda, bu bir şeydir. Tüm hayatları boyunca eğitim alıp vücudunu geliştirmek için çalışan bir annen ve baban varsa, bu bir lütuftur. Bir güç kulesi olan ve hayal ettiğinden daha fazla cesaret gösteren bir karın olduğunda, bu bildiğim en güzel şey.
bu yüzden söyleyerek kapatıyorum… Kötü bir mola vermiş olabilirim, ama yaşamak için çok fazla şeyim var. Teşekkürler.
Evde göz kuruluğu yoktu. Harika bir konuşmaydı ve sadece koşullar nedeniyle değil. Hayatı takdir etmekle ilgili bir konuşmaydı. Sahip oldukların için minnettar olmakla ilgili. Gehrig sempati ya da dua beklemiyordu. Sadece ailesinin, hayranların, törenin ve beyzbolun onun için ne anlama geldiğini belirtti.
Gehrig'in hayatı beyzboldu. Küçük bir çocukken Manhattan sokaklarında oynadı. Columbia Üniversitesi'nde kolej sporcusu olarak oynadı. Profesyonel olarak beyzbolun katedrali Yankee Stadyumu'nda oynadı. Büyük ligdeki ilk çıkışını 19 yaşında yaptı. İlk MVP ödülünü 24 yaşında kazandı. 30 yaşına geldiğinde 300'den fazla iç saha koşusu yaptı. 35 yaşına geldiğinde altı Dünya Serisi kazandı.
Gehrig'in beyzboldan ve bu dünyadan ayrılması çok çabuk oldu. 30 Nisan 1939'da Gehrig, arka arkaya oynadığı 2.130. maçta Senatörlere karşı yenilgisiz kaldı. 2 Mayıs'taki bir sonraki maçından önce Gehrig kendini yedekledi.McCarthy'ye, bunun takımın iyiliği için olduğunu söyledi — Gehrig, hastalığı vücudunu parçalamaya başladığında o sezon sadece 0,143 puana ulaştı.
McCarthy törende konuşurken şunları söyledi:
Lou, o gün Detroit'teki otel odama geldiğinde seni tanıyan herkesin hayatında üzücü bir gündü ve bana bir beyzbolcu olarak takıma engel olduğunu hissettiğin için bıraktığını söylemesinden başka ne diyebilirim ki? . Tanrım, adamım, sen asla öyle olmadın.
Gehrig kaptan olarak takımda kaldı ancak 30 Nisan'dan sonra hiçbir maçta yer almadı. Haziran başında Chicago'da bir yolculuğa çıkarken Minnesota'daki Mayo Clinic'i ziyaret etti. Kapsamlı testlerden sonra 19 Haziran 1939'da 36. doğum gününde ALS teşhisi kondu.
4 Temmuz'da halka veda ettikten sonra, Hall of Fame Gehrig'i “rekorunu elde ettiği yılı anmak için” özel bir seçimle göreve getirdi. Yazarlar, o yaşarken onun kutsal kılınması gerektiğini hissettiler.
Gehrig, ünlü konuşmasından 2 yıldan kısa bir süre sonra vefat etti. Yankees, kaptanlarını o yıl, 1941'de orta sahada bir anıtla onurlandırdı.