Seyahat ederken korkularınızla yüzleşin
Dört yaşındayken, New York, East Hampton'da boğuldum. Kuzenim Kristin ile okyanusa atladım ve akıntı beni kumdan çekti. Kıyıya geri dönmek için mücadele ederken saniyeler saatlere dönüştü. Bir sonraki bildiğim şey, babamdaki anneme geri götürülen bir cankurtaran kollarındaydım.
Yaklaşık 10 yıl ileri, ben Zimbabve rafting beyaz su. Hızlı bir şekilde, salımız döndü ve bir şekilde salın altına nefes alamıyorum. Bir kez daha boğulacağımı düşündüm.
Bundan bir yıl sonra Yunanistan'da yüzüyorum ve sanki biri vücudumun sağ tarafını alıp bir ocakta tutuyormuş gibi hissediyorum. Hareket edemiyorum. Annem suya atlıyor ve beni dışarı çıkarmak zorunda. Yanma vücudumdan akıyor, ama ne olduğunu gösteren hiçbir işaret yoktu. Aniden vücudumun sağ tarafında laserasyonlar görülür. Portekizli bir Man O 'War tarafından sokulduğumu söyleyen bir doktora götürüldüm. Ciddiyim, Portekizli bir adam O 'savaşı tarafından sokulma şansı nedir?
Sanırım suda acı verici rahatsızlık duyuyorum. Suda olma fikrini seviyorum, ancak yukarıda tarif ettiğim üç durumdan sonra yüzmeyi, nefesimi tutmayı ve deniz yaratıklarını içeren her şey beni korkutuyor.
Boğulma korkumun öğrenilmiş bir davranış olduğunu anlıyorum. Her sudayken tehlikede olduğumu düşünmek için kendimi kandırdım. Okyanusa adım atmam ve rahatsız hissetmem için akılcı bir neden yok. Bu nedenle, bu kaygıyı öğrenip yüzmenin tadını çıkarabilmem için zihniyetimi yeniden şekillendirmek istiyorum.
Ocak 2015'te Galapagos Adaları'ndaki San Cristobal'a taşındığımda, su altı vahşi yaşamının dünyanın en iyisi olduğunu biliyordum. Onu özlemek istemedim ve boğmak da istemedim. Ufkumu genişletip büyütmenin tek yolunun korkumla yüzleşmek olduğunu biliyordum. Galapagos'ta geçirdiğim zaman için bir niyet belirledim, boğulma korkumu aştım. Korkuma dikkat çekerek ve bununla yüzleşmek için adımlar atarak hayatımı değiştirdim.
Galapagos Adaları'na ayak bastığınızda, bunun gibi bir şey yok. Sessiz, basit ve doğa dünyadaki en güzel. Her şey yeşil ve pasifik okyanusunun kokuyor.
Orada ilk günlerinden biri, doğruca bir tüplü mağazaya yürüdü ve PADI sertifikası rezervasyonu. Ertesi gün, tankımı giyip San Cristobal kıyılarındaki pasifik okyanusa atlamaya hazırlanıyordum. Titriyordum. O kadar endişeliydim ve bir şeylerin olacağından korkuyordum. Şansımla bir köpek balığı tarafından yedim.
Suya adım attığımda ve eğitmen bize nasıl indireceğimizi gösterdiğinde, geri dönmek istedim. “Bu çok aptalca bir fikirdi,” diye düşündüm. Ama o anda, korkumu aşmak için kendime uzun vadeli hedefimi hatırlatmam gerekti.
Suya indiğimde kulaklarım baskı ile çığlık atıyordu. Başım patlayacakmış gibi hissettim. İlk nefesimi aldım ve “Bu delilik. İnsanlar bunu neden yapıyor? ”
Tüplü dalıştan nefret ediyorum demek güvenli. Sonunda sudan çıktığımda, “Tanrıya şükür bitti. Bunu bir daha asla yapmak istemiyorum. ” Kendime bir niyet belirlediğimi hatırlatmak zorunda kaldım. Boğulma korkumu aşmak için bir hedefim vardı. Suyun tadını çıkarmak istiyorum. Ve kesinlikle boğulma korkumun üstesinden gelmedim, bu yüzden perişan olmasına rağmen tekrar geri geldim. Yine nefret ettim. Sonra üçüncü kez geri döndüm.
Üçüncü kez tüplü dalışa gittim, bir keresinde dalış yaparken hiç kafamdan çıkmadığımı fark ettim. Hiç mevcut değildim. Her sudayken beni düşünmeye devam ettim. "Rahatsızım." “Bunu sevmiyorum.” “Bunu neden kendime yaptım?” Tekrar tekrar, ben, ben, ben. Bir zamanlar etrafa bakmadım ve içine düştüğüm bu yeni dünyayı takdir etmedim. Bu yüzden gözlerimi kapattım, nefesime odaklandım ve kendime gözlerimi açtığımda mevcut olacağımı ve anı kabul edeceğimi söyledim oldu.
1
2
3
Mutlak huzur.
Zihniyetimdeki değişimi gerçekten tanımlamak için kelimeler kullanmanın bir yolu yok. Artık korkmuyordum. Endişeli değildim ve tüplü dalış kararımı pişman etmedim. Canlıydım.
Bu hayatımın en güzel anlarından biriydi çünkü ikinci andan itibaren artık sudan korkmuyordum. Aklımı koyduğum her şeyi yapabileceğim gibi yenilmez hissetmemi sağladı. Her zaman korktuğum tek şey şimdi güzel bir şeydi.
Tüplü dalışa takıntılı oldum. Tekrar tekrar, gitmek için bir bahane bulmaya çalıştım. 20. yaş günümde birkaç arkadaş aldım ve “Kicker Rock'a gitmek istiyorum. Hadi köpekbalıkları bulalım. ” Bu yüzden tanklarımızı paketledik ve çekiç başları bulmak için yola çıktık. Onları neden görmek istediğimden emin değildim ve beni korkutacağından oldukça emindim. Ama ikinci kez gözlerimi çekiç kafalı köpekbalığı ailesine koyduğumda, barışla aşıldım ve olabildiğince yaklaşmaya çalıştım. Onlar hakkında korkunç bir şey yoktu. Onlar hayatım boyunca gördüğüm en büyük, en güzel, huzurlu yaratıklardı. Suyun içinde hareket etmeleri çok zarif ve kendinden emin.
Köpekbalıklarıyla yüzdükten sonra korkuma yüzüme baktığımı ve ona aşık olduğumu fark ettim.
Kendi bakış açımı kendime odaklanmış, korkudan kaynaklanan zihniyetten niyet, varlık ve hayranlıktan birine geçirerek hayata bakış açımı değiştirdim.
Artık suda endişelenmiyorum. Ama sadece bu değil, kendime daha çok güveniyorum. Kim olduğumu, kendimi nasıl zorlayacağımı öğrendim ve hayatımda tamamen kaçınacağım yeni bir tutku keşfettim.
Seyahatle ilgili deneyimlerim, kendi gelişimime verdiğim önem nedeniyle çok duygusal. Seyahat ederken kasıtlı, dikkatli olmak ve alışkanlıklarımı ve bakış açımı değiştirmek için azim göstermek, hayatımı derinden ve olumlu etkilemektedir. Seyahat etmek sadece bir yolculuk değil, gerçek benliğinizi kendinizde belirlediğiniz sınırların ötesinde keşfetmek için belirleyici bir andır.
Bu hikayenin amacı hayattan kaçmamız ve en çok korktuğumuz şeylere dalmamız gerektiğini söylemiyoruz. Mesele şu ki, hayata tek bir lensden baktığımızda çok özlüyoruz. İster bir seyahate çıkın, ister sabahın metrosunda olsun, işe gidip gelmek, var olmak, niyetleri ve dikkatli olmak, yaşama şeklimizi değiştirir. Farkı benimsememize, kendimizi yeni şeyler yapmaya itmemize ve korkularımıza aşık olmamıza yardımcı olur. Her gün bununla yaşamaya çalışıyorum. Uygulamamı tam olarak bu yüzden yarattım, enJoinIt. İnsanların başkalarını benzersiz kucaklama bağını tecrübe etmelerini, yeni şeyler deneme fırsatına sahip olmalarını ve korkularına aşık olma fırsatını elde etmelerini istiyorum.
Seyahat etmek içimizde bir değişiklik yaratmaz. Seyahat etmek bir araçtır. Niyetle seyahat ettiğimizde, var olmadığımız bir yerde kim olduğumuzu keşfetme fırsatı sunar. Ancak, niyetlilik, farkındalık ve varlık her yerden yapılabilir. Kanepeniz, metro, ofis, Nepal ve sualtı köpekbalıkları. Her an çevremizde öğrenecek çok şey var. Büyümek için kendimize mevcut olduğumuzu hatırlatmak için tek bir saniye gerekiyor. Dikkatli olduğumuz zaman, zihniyetimizi yeniden şekillendirmek ve önümüzdeki hayata, hatta en büyük korkularımıza aşık olmak için bir saniye sürebiliriz.
Yayınlanan 22-04-2020