Benim için, yaşa bağlı ıslak maküler dejenerasyon (AMD) teşhisine yol açan, bir gecede meydana gelen korkutucu bir olaydı.
Yaşım nedeniyle tanı alışılmadık değildi, ama aniden – ve beni şaşırttı. Görünüşe göre, gözümün derinlerindeki kan damarları büyüdü, sonra sızdı veya patladı ve hızlı bir görme kaybına neden oldu.
Çoğu için AMD, daha yavaş, daha kolay izlenen, kademeli bir görme gerilemesidir.
O sabah uyandım ve yağmur yağıyormuş gibi göründü, camıma şiddetli damlalar sıçradı. Ama başka yere baktığımda güneşli bir gündü. Gözlerimi ovuşturdum ve bunu pek uyanık olmamaya bağladım ve günümü tamamladım.
Bulanıklık o gün ve ertesi gün devam etti. O zamana kadar korktum, üzüldüm, sinirlendim ve göz doktorumdan randevu almak için aradım. Ancak COVID-19 salgını nedeniyle, herhangi birini görebilmem 5 hafta önceydi.
Bu arada kilisede, sunağın yanında bir çelenk üzerinde sadece dört mumun olduğu yerde şimdi sekiz tane olduğunu fark ettim. Hayır, bekle: Gerçekten sadece dört tane vardı.
Ama kötü gözümü kapatana kadar bunu bilmiyordum. Yüksek sunağın arkasındaki altı mum 12’ye benziyordu ve bu arada, hiçbiri düz değildi. Hepsi epeyce sola eğildi. Bu beni de korkuttu.
Teşhis
Beş hafta sonra, göz doktorumu gördüm ve ciddi bir dejenerasyonun meydana geldiğini gösteren ilk testleri yaptırdım.
Teşhis, sağ gözümde gelişmiş ıslak AMD’yi ve sol gözümde kuru AMD’yi (neyse ki o kadar ciddi değil) doğruladı.
Bu testleri yapan göz doktoru hemen göz doktoruyla bir randevu ayarladı ve ayrıca ıslak AMD’yi tedavi etmek için hemen gözüme enjeksiyon yaptırmaya başlamam gerektiğini açıkladı.
Bu bilgiyi almakla göz doktoruyla ilk randevum arasında geçen birkaç gün korku ve öfkeyle doluydu.
Bu, sağlıklı ve aktif bir 84 yaşındaki bana nasıl olabilir? Nasıl bu kadar çabuk olabilir? Bir gözün dışını göremeden ve diğerinde kuru AMD varken nasıl devam ederdim? Ne kadar süre önce kör olup hiç göremeyecektim?
Önce yazmaktan endişelendim – 65 yıllık mesleğim. Sürme. Daireme girmek için dışarıdaki 16 basamağı yukarı çıkıyorum. Okumak, bir tutku. TV izlemek, rahatlamak. Hayatımın çok değişeceğine kızmıştım. Ve iğneleri doğrudan gözüme sokma fikrinden korkuyordum.
İlk atışım
Göz doktoru bu korkuların çoğunu ilk ziyaretimde yatıştırdı. Sorunu açıkladı, nazikçe daha da kötüye gidebileceğini söyledi ve muhtemelen daha iyi hale getiremese de denemeye değerdi. En azından yozlaşmanın ilerlemesini durdurabileceğinden ya da en azından yavaşlatabileceğinden emindi.
AREDS2 adını not aldı ve eczaneden bir şişe alıp günde iki kez bir kapsül almamı istedi.
Korku ve kayıp gözyaşlarıma ek olarak, bu aslında beni kızdırdı. Yıllardır alabileceğim reçetesiz bir ilaç olsaydı, neden doktorum bana bundan bahsetmemişti? Düzenli olarak gördüğüm gözlükçü neden bana yıllar önce söylemedi? Hala o öfkeyle yaşıyorum.
Ama hemen göz enjeksiyonunu kabul ettim. Herhangi bir yardım bir lütuf olacaktır.
Ve öyleydi. Prosedür hızlı, basit, ağrısız ve görünüşe göre etkili olduğu için, gözüme iğne düşüncesini bir kenara koymak yeterli oldu.
Önce, doktor beni rahatlatmak için “iyi gözümü” kapattı, sonra sağ gözümü uyuşturdu ve işte bu kadar. İğne veya ilacın yerleştirildiğini hissetmedim.
Son 4 aydır her ay yinelenen bir işlemdir, ancak yalnızca testler yapıldıktan, ölçümler yapıldıktan ve her ziyarette sonuçlar çalışıldıktan sonra.
İkinci enjeksiyondan önce doktor bana daha fazla hasar olmadığını ve aslında çok hafif bir iyileşme olduğunu bildirdi.
Yeni alışkanlıklar ve rutinler
Her iki gözde de kalan görme yeteneğimi korumaya yardımcı olmak için başka neler yapabileceğimi inceleyerek günler geçirdim.
Kızım Amerikan Makula Dejenerasyon Vakfı’nın tarif kitabını sipariş etti ve benim için yeni olan sebze ve deniz ürünleriyle çeşitli tarifleri denemeye başlamamı söyledi.
Oğlum bana pancar, sarımsak, tatlı patates ve kabak dahil olmak üzere kök sebzeler ve tonlarca yeşillik gönderdi, bunların hepsi diyetimde sağlıklı değişiklikler olacak ve gözler için iyi olduğu biliniyor.
Konserve sardalya aldım (krema peynirli krakerde ara sıcak olarak harika!) Ve somon ve ton balığı ağırlıklı et departmanından pazardaki deniz ürünleri departmanına geçtim.
Hepsini sevdiğimi öğrendim ve aslında o kadar çok deniz ürünü yiyorum ki artık daha iyi yüzdüğüme bile inanmaya başlıyorum!
Güneşe çıktığımda oldukça yardımcı olan güneş gözlüğü, göz doktorundan başka bir öneri ve benim için yeni bir alışkanlık aldım.
Geceleri araba kullanmayı bıraktım ve benim için Uber oynamaktan memnun olan arkadaşlarım olduğunu keşfettim. Gerçekten özenli kaldığım sürece, gün içinde çok aşina olduğum yollarda gidebileceğimi fark ettim.
Bilgisayarımda TV programlarını izlemeye başladım; bu, oturma odamdaki daha büyük ama daha uzaktaki TV ekranından daha kolaydı.
Sol gözümle yakından görebildiğim için, hayatımın hayati önemi olan okumalarımın yanı sıra yazma ve araştırmama devam edebildiğim için şanslıyım.
Sunaktaki şu mumlar? Hala çarpık duruyorlar, ama şimdi sadece orada olan gerçek sayıyı görüyorum. Ve mumlara, tüm bu değişikliklerin hayatımda yarattığı farklılıklarla baş edebildiğim için şükürler olsun diye eğildim.
Götürmek
Hayatımın bu yeni evresine alıştım. Göz doktoruma güveniyorum. AREDS2’yi günde iki kez alıyorum. Dışarıda güneş gözlüğü takmayı öğrendim, sanırım her zaman takmam gerekirdi.
Bulanıklık ve COVID-19 salgınının maskelerinin birleşimi sayesinde, yüz hatlarından çok insanların seslerine daha fazla alıştım. Yeni diyetim nedeniyle kilo bile verdim. Ve yemin ederim, kesinlikle daha iyi yüzüyorum.
Muriel Smith 84 yaşında bir dul, emekli bir gazete editörü, dört çocuk annesi, dokuz yaşında büyükanne, 12 yaşında büyük büyükanne ve yerel tarih üzerine birkaç kitabın yazarı ve bir eşin kaybıyla ilgili kederle uğraşıyor. Kilise ve toplum işlerinde aktif, mahkemede gönüllü bir arabulucu ve Monmouth County, NJ’deki Tarih Komisyonu üyesidir. Veni, Vidi, Scripto’daki blogunu takip edin (geldim, gördüm, yazdım).