Rusya Federasyonu cumhurbaşkanlığı idaresinin başkanı Sergei İvanov, sonsuza dek orta menzilli ve daha kısa yer tabanlı füzelerin yasaklanması için bir anlaşma yapılamayacağını söyledi. Petersburg Ekonomik Forumu'nun bir parçası olarak Rusya 24 TV kanalına verdiği röportajda Ivanov, geçtiğimiz günlerde Rusya'ya komşu ülkelerde bu tür silahların gelişmeye başladığını belirtti. Başkanlık yönetiminin başkanına göre, Amerikalılar bu sınıf оружия Ne şimdi ne de şimdi gerekli değildi, çünkü teorik olarak onun yardımıyla yalnızca Meksika ya da Kanada ile savaşabiliyorlardı.
Peki orta menzilli balistik füzeler (MRSD) nelerdir? Rusya neden şimdi onlara sahip olamıyor ve BRSD'nin benimsenmesinde hangi avantajlar sağlanacak?
ROKET ERAĞINI KAYBETMEK
Yaşlı insanlar diş kenarlarına damgalanmıştır: “Amerikan ordusu silahlanma yarışını yoğunlaştırır.” Bununla birlikte, daha önce stratejik silahların geliştirilmesine dair kapalı bilgiler kamuya açık bir hale geldiğinde, tüm bunların doğru olduğu, ancak aptalca saçma olan yeteneksiz propagandacıların ortaya çıktığı ortaya çıktı. İlk nükleer bombayı yaratan Amerikalılardı, ilk taşıyıcıları - “uçan kaleler” B-29, B-50, B-36, dünyanın ilk jet stratejik bombacıları B-47 ve B-52. ABD aynı zamanda BRSD'nin oluşturulmasında bir avuç tutuyor. Bir başka soru ise, burada aradaki farkın, atom bombasında olduğu gibi dört yılda olmadığı, ancak aylarda hesaplandığıdır.
ABD’nin BRSD’si ve SSCB’nin “büyükannesi” SS gezgini Baron Werner von Braun tarafından tasarlanan ünlü Alman balistik füzesi V-2’tur. Eh, 1950'te Werner von Braun, Chrysler ile birlikte Redstone roketi üzerinde çalışmaya başladı - V-2'in geliştirilmesi. Uçuş aralığı - 400 km, başlangıç ağırlığı - 28 ton. Füze, 3942 Mt gücünde bir W-3,8 termonükleer savaş başlığı ile donatılmıştı. 1958'te, Redstone füzelerinin 217 Bölümü, aynı yıl savaş görevine başladığı Batı Almanya'ya yeniden yerleştirildi.
Redstone’un Sovyet tepkisi P-5 roketiydi. Taslak P-5, Ekim 1951'te tamamlandı. Projeye göre konvansiyonel patlayıcı olan savaş başlığının ağırlığı 1425 kg, atış aralığı 1200 km'dir ve hedeften ± 1,5 km ve yanal ± 1,25 km aralığında muhtemel bir sapma olabilir. Ne yazık ki, P-5 roketinin başlangıçta nükleer bir yükü yoktu. Patlayıcı bir savaş başlığı veya "Jeneratör-5" radyoaktif maddeler içeren bir savaş başlığı vardı. Bunun savaş başlığının adı olduğuna dikkat ediyorum, ancak bazı belgelerde ürünün tamamı bu şekilde adlandırılmıştı. Eylül 5’tan Aralık 26 1957’e kadar “5 Jeneratör” savaş başlığıyla üç P-5 lansmanı yapıldı.
SSCB Bakanlar Kurulu kararına göre, 10’in Nisan 1954’taki 1’ten alınan kararına göre, OKB-5’teki R-5М roketinin nükleer şarjla geliştirilmesi başladı. Atış menzili değişmeden kaldı - 1200 km. Uçuşta bir nükleer savaş başlığı ile baş kısmı vücuttan ayrıldı. Hedeften menzildeki olası sapma ± 1,5 km ve yanal ± 1,25 km idi.
2 Şubat 1956, "Baykal" ile çalıştırıldı. P-5M roketi ilk kez nükleer yükü taşıdı. Yaklaşık 1200 km hızla ilerleyen kafa kısmı Aral Karakum bölgesinde tahrip olmadan yüzeye ulaştı. Şok sigortası tetiklendi ve yaklaşık 80 CT gücünde nükleer bir patlamaya neden oldu. SSCB Bakanlar Konseyi'nin 21'in Haziran 1956 tarihli kararnamesiyle R-5M roketi, Sovyet Ordusu tarafından 8К51 sembolü altında kabul edildi.
Redstone ve P-5M orta menzilli balistik füzelerin “anneleri” olarak kabul edilebilir. Chrysler'de, 1955'taki Von Braun, ABD Ordusu tarafından görevlendirilen Jüpiter MRSD'yi geliştirmeye başladı. İlk olarak, yeni roket Redstone roketinin derin bir modernizasyonu olarak algılandı ve hatta Redstone II olarak adlandırıldı. Ancak birkaç aylık çalışmadan sonra, yeni adı “Jüpiter” ve SM-78 endeksi verildi.
Roketin fırlatma ağırlığı, 50 - 2700 km aralığında olan 3100 ton idi. "Jüpiter", nükleer savaş başlığı W-3 ile savaş birimleri MK-49 ile tamamlandı. Nükleer yükün ağırlığı 744 - 762 kg, uzunluk - 1440 mm, çap - 500 mm, güç - 1,4 MT.
Jüpiter füzesinin benimsenmesine karar vermeden önce (1958 yazında kabul edildi), Ocak 15 tarihinde, 1958 stratejik füzelerinin filosunun oluşumu başladı ve bir süre sonra başka bir 864 filosu başladı. Test sahasında standart ekipmanlardan bir savaş fırlatması yapılması da dahil olmak üzere kapsamlı bir eğitimden sonra filo İtalya'ya (“Joey” üssü, 865 füzeleri) ve Türkiye'ye (“Tigley” üssü, 30 füzeleri) transfer edildi. Jüpiter füzeleri, SSCB'nin Avrupa kısmının topraklarındaki en önemli objeleri hedef aldı.
ABD Hava Kuvvetleri, Aralık ayının 27 ordusundan bağımsız olarak, yılın 1955’i, kendi Thor’unu tasarlamak için Douglas Erkraft ile bir sözleşme imzaladı. Ağırlığı 50 ton, 2800 - 3180 km, KVO - 3200 m aralığında olan Thor füzesi WXXUMX nükleer şarjlı MK3 savaş başlığı ile tamamlandı. Nükleer yükün ağırlığı 49 - 744 kg, uzunluk - 762 mm, çap - 1440 mm, güç - 500 Mt. Savaş birimleri W-1,4'in üretimi Eylül 49'te piyasaya sürüldü.
Her birinde 15 füze mühimmatı bulunan Thor füze sistemlerinin dört filosu İngiltere'nin güneyindeki bölgelere (York, Lincoln, Norwich, Northampton) dayanıyordu. Oraya toplam 60 füzesi yerleştirildi. 1961'teki bu tür füze sistemlerinin bir kısmı, Yorkshire ve Suffolk'ta füze üslerine yerleştirilen Büyük Britanya'nın operasyonel liderliğine devredildi. NATO’nun nükleer silahları olarak kabul edildiler. Ayrıca, Thor füze sistemlerinin iki filosu İtalya'da ve biri Türkiye'de konuşlandırıldı. Böylece, Avrupa'da, 1962'in ortasında, 105 Thor füzelerinin konuşlandırıldığı görüldü.
SKY'YI YARATMAK İÇİN CEVAPIMIZ
"Jüpiter" ve "Thor" un cevabı Sovyet füzeleri P-12 ve P-14 idi. 13 Ağustos 1955, SSCB Bakanlar Kurulu tarafından kabul edildi "Uçuş tasarım testlerinin başlangıcında füzelerin oluşturulması ve üretimi hakkında P-12 (8K63), uçuş tasarım testlerinin başlaması - Yılın Nisan 1957'ı."
R-12 roketinin 1 Mt yükü ile çıkarılabilir bir monoblok savaş başlığı vardı. 60'lı yılların başlarında, R-12 roketi küme tipi bir kimyasal savaş başlığı "Sis" geliştirdi. Temmuz 1962'de "K-1" ve "K-2" operasyonları sırasında nükleer savaş başlığına sahip R-12 füzeleri fırlatıldı. Testlerin amacı, yüksek irtifa nükleer patlamalarının radyo iletişimi, radarlar, havacılık ve roket teknolojisi.
2 Temmuz yılın 1958'i, SSCB Bakanlar Kurulunun, 14 km menzili bir balistik füze P-8'in (65K3600) geliştirilmesi konusunda bir kararname çıkardı. Lider geliştirici OKB-586 tarafından atandı. Uçuş testinin başlangıç tarihi April 1960. 6 Haziran Kapustin Yar lansman sitesinde yılın 1960'i P-14 roketinin ilk lansmanını yaptı. Uçuş testleri yılın Aralık 1960'unda sona ermiştir. Nisan 24'teki Bakanlar Kurulu kararıyla, R-1961 füzesi ile savaş füze sisteminin 14'i, Stratejik Füze Kuvvetleri tarafından kabul edildi. P-14 füzelerinin seri üretimi Dnepropetrovsk'taki 586 numaralı tesiste ve Omsk'taki 166 numaralı fabrikada gerçekleştirildi. Eylül ayında, yılın 1962'i, bir nükleer savaş başlığıyla P-14 füzelerini başlattı.
Amerika Birleşik Devletleri ve SSCB'nin ilk nesil MRBR'lerinin tasarımı ve işletilmesinin ortak bir yanı vardı. Hepsi tek kademeli ve sıvı jet motorluydu. Hepsi açık sabit rampalardan başladı. Temel fark, Sovyet MRBR'nin yalnızca kendi topraklarına dayanması ve ABD için bir tehdit oluşturamamasıydı. Ve Amerikan MRBD'leri, Avrupa’nın ve tüm Avrupa’nın her tarafına saldırabilecekleri Avrupa ve Türkiye’deki üslere yerleştirildi.
Bu tür bir dengesizlik, Nikita Kruşçev'in Anadyr Operasyonu'nu yürütme kararıyla kırıldı, bu sırada Başlıca General Igor Statsenko'nun emri altındaki 1962 roket bölümünün gizlice 51'te Küba'ya teslim edildi. Bölümün özel bir personeli vardı, beş alaydan oluşuyordu. Bunlardan üç aleyhinde sekiz füze rampası R-12 ve her birinde sekiz füze rampası Р-14 olan iki alay vardı. Küba'ya toplam P-36 ve 12 P-24 füzesi teslim edildi.
ABD topraklarından yaklaşık üçte biri Philadelphia'dan St. Louis ve Oklahoma City'den Meksika sınırına kadar P-12 füzelerinin menzili içindeydi. P-14 füzesi, Amerika Birleşik Devletleri’nin tamamına ve Kanada topraklarının bir kısmına isabet edebilir.
Varış anından itibaren 48 günleri için (yani, yılın Ekim 27'sinin 1962'i), 51 Bölümü, 24 başlangıçlarından füzeler fırlatmaya hazırdı. Füzelerin fırlatılması için hazırlık süresi, ayrı ayrı depolanan füze kafalarının teslim süresine bağlı olarak 16 ile 10 saat arasında değişmekteydi.
Bir dizi liberal tarihçi, Anadyr Operasyonunun Kruşçev'in macerası olduğunu iddia ediyor. Onlarla tartışmayacağım, ancak yalnızca II. Catherine'den Nicholas II'ye kadar olan tüm Rus imparatorları için, herhangi bir Avrupa gücünün birliklerinin Türkiye'ye gelmesinin, savaşın bahanesi olarak bilinen bir casus olabileceğini unutmayın.
Müzakereler sırasında, ABD ve SSCB Sovyetler Birliği'nin tüm füzeleri Küba'dan çıkardığı ve ABD'nin Küba'ya karşı saldırganlık garantisi vermediği ve Jüpiter'in orta menzilli füzelerini Türkiye'den ve İtalya'dan (toplam 45 parçaları) ve Thor füzelerini çıkardığı bir anlaşmaya vardı. (60 birimleri). Böylece, Küba krizinden sonra ABD'nin MRBD'si ve SSCB kendilerini kendi bölgelerinde buldu. “Tevratlar” ve “Jüpiterler” ABD'de 1974 - 1975'e kadar depolanırken, Р-12 ve Р-14 savaş görevinde kaldı.
"PIONEERS" ÜLKE KONSEYLERİ
1963 - 1964’te, P-12U değiştirilmiş füzeler, korunan Dvina tipi mayınlara ve P-14UM - Chusovaya madenlerinde kurulmaya başlandı. P-12U Dvina ve P-14U Chusovaya madeni rampalarının hayatta kalma oranları düşüktü. 1 megaton bomba patlamasındaki imha yarıçapı, 1,5 - 2 km idi. Mayın fırlatıcılarının savaş pozisyonları gruptaydı: P-12 için dördü ve P-14 için dördü, birbirlerinden 100 m'den daha kısa bir mesafede bulunuyorlardı. Böylece, 1 megatonundaki bir patlama aynı anda üç veya dört mayını tahrip edebilir. Bununla birlikte, maden tesislerinde roketlerin güvenliği açık tesislerde olduğundan çok daha yüksekti.
Mart 4’ta 1966’ten SSCB Bakanlar Kurulu kararına göre, yeni nesil roket 15I45 “Pioneer” in geliştirilmesi Moskova Isıtma Mühendisliği Enstitüsü'nde (MIT) başladı. Roketin fırlatma ağırlığı 37 t, menzil 5000 km'dir.
Karmaşık "Pioneer" için kendinden tahrikli fırlatıcı, "Barricades" tesisinin tasarım bürosunda geliştirilmiştir. Altı akslı araç MAZ-547В şasi olarak alındı. Roket sürekli fiberglastan yapılmış nakliye ve fırlatma konteynerindeydi. Roket fırlatma ana pozisyondaki özel bir sığınaktan veya jeodezik olarak önceden hazırlanmış saha pozisyonlarından birinden yapılabilir. Fırlatma için, kendinden hareketli başlatıcı krikolara yerleştirildi ve seviyelendirildi.
Yılın 21 Eylül 1974'inin uçuş testleri Kapustin Yar lansman sitesinde başladı ve 9 yılının Ocak 1976'una kadar devam etti. 11 Eylül 1976, Devlet Komisyonu, 15Ж45 kompleksinin Stratejik Füze Kuvvetleri ile hizmete alınması konusunda bir yasa imzaladı. Daha sonra, kompleks RSD-10 takma adını aldı. Kompleksin kabulüne ilişkin 177-67 Sayılı Bakanlar Kurulu Kararı'nın altı ay önce - Mart 11 1976'in benimsenmesi ilginçtir.
15IX45 füzelerinin "Pioneer" 'in seri üretimi, 1976 yılından Votkinsk fabrikasında ve kendinden tahrikli fırlatıcılarda - "Barikatlar" fabrikasında gerçekleştirildi. Belarus'ta konuşlanan Pioneer füzelerinin ilk alayları Ağustos 1976'ta muharebe görevine başladı. Bu konumlardan, Pioneer füzelerinin menzili içinde, sadece Avrupa’yı değil, Grönland, Kuzey Afrika’yı Nijerya ve Somali’ye, tüm Orta Doğu’ya ve hatta kuzey Hindistan ve Çin’in batı bölgelerine de çevirdi.
Daha sonra, Pioneer füzeleri Barnaul, Irkutsk ve Kansk yakınında olmak üzere Ural Range'in ötesine de yerleştirildi. Oradan, Japonya ve Çinhindi dahil tüm Asya bölgesi füzelerin menzili içindeydi. 15IX45 füzesi, altı ya da dokuz adet kendinden tahrikli füze atarı ile donanmış alaylara düzenlenmiştir.
Geçit töreninde Çin balistik füzeleri
19 Temmuz 1977, MITA, roket 15Ж45 "Pioneer" modernizasyonu üzerine çalışmaya başladı. Yükseltilen kompleks, 15Х53 "Pioneer UTTH" endeksini aldı (taktiksel ve teknik özelliklere sahip). Roket 15Ж53, 15Ж45 ile aynı birinci ve ikinci aşamalara sahipti. Değişiklikler kontrol sistemini ve toplama aletini etkiledi. KVO 450 m'ye getirildi Agrega-alet bloğuna yeni ve daha güçlü motorların yerleştirilmesi, savaş başlıklarının seyreltme alanını arttırmamızı sağladı, bu da isabet eden hedef sayısını arttırmayı mümkün kıldı. Atış menzili, 5000'ten 5500 km'ye yükseltildi. Yılın Ağustos 10'inden 1979'ten, Ağustos 14'teki 1980'e kadar, 15Ж53 roketinin 10 fırlatma miktarındaki uçuş testleri, Kapustin Yar test sahasında gerçekleştirildi. Nisan 23 1981 hakkındaki Bakanlar Kurulu Kararı ile "Pioneer UTTH" kompleksi kabul edildi.
1980-ler'de “Pioneer 3” adı verilen yeni bir roket geliştirildi. Füze, çok daha küçük bir QUO olan yeni bir savaş başlığı ile donatıldı. Altı akslı şasi "3" e dayanarak "Barikatlar" tesisinin tasarım bürosunda oluşturulan "Pioneer-7916" için yeni kendinden tahrikli bir başlatıcı. Roketin ilk lansmanı 1986 yılında yapıldı. Pioneer-3 füze sistemi, başarılı bir şekilde devlet sınavlarını geçti, ancak orta menzilli füzelerin ortadan kaldırılması konusunda bir anlaşmanın imzalanması nedeniyle hizmete sunulmadı.
Tüm değişikliklerin Pioneer füzelerinin sayısı hızlı bir şekilde arttı. 1981'te, komplekslerin 180 kendinden tahrikli fırlatıcıları vardı. 1983'te, sayıları 300'i ve 1986, 405 birimlerini aştı.
TEMPLE'YE SUNULAN PİSTOL
Öncü MRSD'ye Amerikan cevabı Pershing-2 MRBD oldu. Başlangıç ağırlığı 6,78 t idi, atış menzili - 2500 km. Her iki Pershing-2 roket seviyesine de Herkül'ün katı yakıtlı motorları yerleştirildi. Pershing-2 füzelerinin asker testleri ABD Ordusu tarafından Temmuz 1982 - Ekim 1984 arasında yapıldı. Cape Canaveral testlerinde 22 roket fırlatıldı.
Füze temel olarak komuta görevlerinin, iletişim merkezlerinin ve diğer benzer hedeflerin yenilgisine, yani en başta komuta ve kontrol sistemlerinin çalışmasını engellemeye yönelikti. Kombine bir uçuş kontrol sistemi kullanılarak küçük bir füze sistemi sağlandı. Yörüngenin başlangıcında, otonom bir atalet sistemi kullanıldı, ardından savaş başlığının ayrılmasından sonra, arazinin radar haritalarını kullanan bir savaş başlığı uçuş düzeltme sistemi kullanıldı. Savaş başlığı neredeyse yatay uçuşa alındığında, bu sistem yörüngenin son bölümünde açıldı.
Savaş başlığına monte edilen radar, savaş başlığının üzerinde hareket ettiği arazinin bir görüntüsünü aldı. Bu görüntü dijital bir matrise dönüştürüldü ve başlamadan önce savaş başlığı üzerinde bulunan kontrol sisteminin hafızasına yerleştirilen verilerle (harita) karşılaştırıldı. Karşılaştırma sonucunda, savaş başlığının hareket hatası, yerleşik bilgisayarın uçuş kontrol otoriteleri için gerekli verileri hesapladığı tespit edildi.
Pershing-2 roketi iki tip savaş başlığı kullandı - 50 kg'a kadar olan normal güç ve toprağa nüfuz etti. İkinci değişken büyük bir uzama ve yüksek mukavemet ile ayırt edildi ve yüksek mukavemetli çelikten yapıldı. Baş kısmının hedef 600 m / s'ye yaklaşma hızı ile baş kısmı zemine 25 m ile daha da derinleşti.
1983 yılında Pershing-2 roketi, W-85 nükleer savaş başlığı üretimine başladı. Nükleer savaş başlığının ağırlığı, 399 kg, uzunluk 1050 mm, çap 3130 mm idi. Patlama gücü değişkeni - 5'ten 80 CT'ye. "Pershing-1001" roketlerinin taşıma fırlatma sistemi M2'i altı tekerlekli bir şasi üzerinde oluşturuldu. Rokete ek olarak yerleştirilmiş güç kaynağı ünitelerine ek olarak, rokete fırlatmadan önce dikey bir pozisyon vermesi için bir hidrolik tahrik ve diğer ekipmandan oluşan bir traktör ve şasi yarı römorkundan oluşuyordu.
8 Aralık 1987'de Başkanlar Mikhail Gorbaçov ve Ronald Reagan Washington'da bir INF Antlaşması imzaladılar. Aynı zamanda Gorbaçov şunları söyledi: “Bu dönüşümlerin başarısı için belirleyici önkoşul demokratikleşme ve tanıtımdır. Ayrıca, ileri gideceğimiz ve alınan rotanın geri döndürülemez olduğuna dair bir garantidir. Halkımızın isteği böyle ... İnsanlık fethedildiğini anlamaya başlıyor. Bu savaşlar sonsuza dek sona ermeli ... Ve, gerçekten tarihi olay, bir anlaşmanın imzalanması ve hatta bu duvarların içinde olmak, aklını, enerjisini, sabrını, azmini, bilgisini, halkına ve uluslararası topluluğa bağlılığını koyan birçok kişiye kredi vermekten başka bir şey yapamaz. Ve her şeyden önce, Yoldaş Shevardnadze ve Sn. Schulz'u adlandırmak istiyorum ”(“ SSCB Dışişleri Bakanlığı Bülteni ”10 Aralık 25 tarihli 1987).
Anlaşmaya göre, ABD hükümeti Rusya üzerinden "askeri üstünlük sağlamak" için çaba göstermemeli. Bu söz ne kadar yerine getirildi? Asıl soru, bu anlaşmanın Rusya için yararlı olup olmadığıdır? Sayılar kendileri için konuşuyor: SSCB, orta menzilli füzelerin 608 fırlatıcılarını ve kısa menzilli füzelerin 237 fırlatıcılarını ve Amerikalıların sırasıyla 282 ve 1'i (hayır, bu bir yazım hatası değil, gerçekten bir) ortadan kaldırdı.
HALKA'DA RUSYA
BRSD'nin tasfiyesi anlaşmasının imzalanmasından bu yana geçen bir çeyrek yüzyılda neler değişti? Anlaşmanın imzalanmasından hemen sonra İsrail, yaklaşık 2 km'lik bir atış menzili ile Jericho-1500B balistik füzesini kabul etti. 2000 tarafından İsrail, kapalı mayınlara yerleştirilen bu tür füzelerin 100'inden fazlası ile silahlanmıştı. 2008 yılında, BRSD “Jericho-3”, 4000 km menzili ile hizmete girdi. Füze nükleer şarjlı iki veya üç ayrılabilir savaş başlığı ile donatılmıştır. Bu nedenle, Kola Yarımadası hariç, Rusya'nın bütün Avrupa kısmı, İsrail füzelerinin hareket alanı içerisinde idi.
İsrail’e ek olarak, İran, Hindistan, Pakistan, Kuzey Kore ve Çin, BRSD’nin Rus sınırlarının çevresini kazandılar. Onların füzeleri, Rusya Federasyonu'nun geniş alanlarına vurabilir. Üstelik bu ülkelerin sadece İran’ı henüz nükleer silaha sahip değil. Merak ediyor, ancak Beyaz Saray ve Pentagon'un resmi açıklamalarına göre, ABD'yi hem topraklarında hem de Orta Avrupa'da ve Dünya Okyanusu'nda devasa bir füze savunma sistemi kurmaya zorlayan İran füzeleriydi.
PRC, bugüne kadar “Dun Fyn-4” (4750 km), “Dun Fyn-3” (2650 km), “Dun Fyn-25” (1700 km) tipinde yüzlerce MRBM'ye sahiptir. Çin MRBM'nin bir kısmı tekerlekli mobil rampalara ve bazıları demiryolundaki rampalara takılmıştır.
Ancak, MRBD'ye sahip olan Rusya sınırlarının çevresindeki altı devlet, madalyonun sadece bir tarafı. Daha da önemlisi ikinci taraf, yani denizden gelen tehdit. Geçtiğimiz 25 yıllarında, SSCB ile ABD arasındaki denizdeki kuvvet dengesi önemli ölçüde değişti. 1987 yılına kadar deniz silahlanmalarının paritesi hakkında konuşmak hala mümkündü. Amerika Birleşik Devletleri'nde, yüzey gemileri ve denizaltılar üzerinde konuşlandırılmış olan Tomahawk sistemi yeni ortaya çıkıyordu. Ve şimdi ABD Deniz Kuvvetleri, 4 bin Tomahawk tipi gemi füzelerine ve nükleer denizaltılardan bin tane daha füzeye sahip. Ek olarak, Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri bir tür için yaklaşık 1200 cruise füzesi kullanabilir. Bir salvoda toplam - en az 5200 cruise füzesi. 2200 - 2400 km aralığında. Savaş başlığı 340'in ağırlığı - 450 kg, kuadratik muhtemel sapma (CEP) 5 - 10 m. Tomahawk, Rublevka'daki bir Kremlin ofisine veya dairesine bile girebilir.
1987 tarafından, nükleer savaş başlıklarına sahip düzinelerce seyir füzesiyle donanmış Sovyet 5'in operasyonel filosu, Akdeniz kıyılarının güneyinde: Roma, Atina, Marsilya, Milano, Torino vb. Ateş altında tutuldu. Kıyıdaki mobil Redut füze sistemlerimiz (300 km'nin üzerinde), Bulgaristan'ın güneyindeki Boğazı bölgesine ve Ege Denizi'nin büyük bir bölümünü özel suçlamalarla vurabilecekleri bir konumdaydı. Şimdi, Rus gemilerinin Akdeniz'deki çıkışı nadir görülüyor.
İvanov'la aynı fikirde olmamak zor - INF Antlaşması’nı kınamak sorunu çözüldü. Fesih nasıl teknik olarak yapılır, ABD, 12 Haziran 2002’e ABM Antlaşması’ndan ayrıldığını gösterdik.
21. yüzyıl piyade savaş sisteminin yetenekleri neler olabilir? Yakın tarihli bir hikayeyi hatırlayın. SSCB Bakanlar Konseyi'nin 1983 Temmuz 696 sayılı 213-15 tarihli Kararname'ye göre, Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü küçük boyutlu bir ICBM “Courier” 59Zh15 geliştirilmesine devam etti. ICBM'lerin fırlatma ağırlığı 11,2 ton, uzunluk - 1,36 m, çap - 10 m, atış menzili - 7909 bin km'den fazla. Dört akslı MAZ-7929 ve beş eksenli MAZ-1989'da iki mobil fırlatıcı geliştirildi. Kurye, herhangi bir demiryolu vagonunda, nehir mavnalarında, Sovtransavto römorklarının gövdelerinde barındırılabilir ve hava yoluyla taşınabilmelidir. Böylece, fırlatıcı üzerine kurulumdan sonra Votkinsk tesisinde üretilen Courier roketi, uzay aracı ve casus uçakları için ortadan kayboldu. Mart 1990'dan Mayıs 6'a kadar Plesetsk Cosmodrome'dan Kuryelerin dört test lansmanı başlatıldı. Ne yazık ki, 1991 Ekim 18'de SSCB ve ABD liderliği arasındaki bir anlaşmaya göre, SSCB Kurye'yi geliştirmeyi bıraktı ve Amerikalılar 14 ton ağırlığında ve XNUMX m uzunluğunda Midgetman (Cüce) ICBM'yi durdurdu.
Eh, yeni MRSD "Courier" den çok daha küçük ağırlık ve ebat özelliklerine sahip olacak. Yollarımızı süren geleneksel kamyonlardan, normal demiryolu arabalarından, nehir tahrikli mavnalardan taşınabilecek ve fırlatılabilecekler. Füze savunmasının üstesinden gelmek için, yeni MRBD en egzotik değişken yörüngeleri boyunca uçabilir. Hipersonik seyir füzelerinin balistik füzelerle birleştirilmesi dahil değildir. Yer hedeflerine yönelik eyleme ek olarak, MRBM ayrıca deniz hedeflerine - uçak gemilerine, “Ticonderoga” kruvazörlerine - seyir füzelerinin ve hatta denizaltıların gemilerine vurabilecektir.
Aslında, bu fikir yeni bir şey değil. Yılın nisan 24'inin bir başka 1962'u, Bakanlar Kurulu kararıyla kabul edildi; bu, hareketli gemileri vurabilecek bir hon savaş başlığıyla balistik bir füze oluşturulmasını sağladı. Yüzey deniz hedeflerine ateş etmek için tasarlanan P-27 füzelerine dayanarak bir P-27K balistik füzesi (4K-18) oluşturuldu. Roket R-27K küçük bir ikinci aşama ile donatıldı. Roketin fırlatma ağırlığı 13,25 t, uzunluk - yaklaşık 9 m, çap - 1,5 m Maksimum atış menzili - 900 km. Monoblokun başı. Yerleşik dijital bilgisayar sisteminde işlenen pasif radar nişan cihazı bilgisine göre pasif yörünge bölgesinde kontrol yapıldı. Bir savaş biriminin mobil hedeflere hedeflemesi, uçuşun atmosferik olmayan kısmındaki ikinci aşama tahrik sistemini iki kez açarak radar radyasyonlarıyla gerçekleştirildi. Ancak, birkaç nedenden ötürü, gemi karşıtı füze P-27K hizmete girmedi, ancak sadece deneme operasyonuna (1973 - 1980 yıl) ve sadece bir K-102 denizaltı üzerinde, 605 projesine göre elden geçirildi.
SSCB'deki 1987 yılına kadar, Pioneer UTTH'ye dayanan bir gemi karşıtı balistik füze oluşturma çalışmaları başarıyla gerçekleştirildi.
Çin malı SSCB'de yapılmayan. Şimdi, 21 km'ye kadar olan bir mesafedeki düşman yüzey gemilerini vurabilecek mobil BRSD "Dun Fyn-2700" tarafından kabul edildi. Roket, bir radar güdüm noktası ve bir hedef seçim sistemi ile donatılmıştır.