Görev çağrısı bir sürü sorunu var Son yedi günde bile, belgeler yayınlandı Bu, serinin ABD silahlı kuvvetleriyle olan yakın bağını gösteriyor ve oyunun ABD savaş makinesinin imajını kurtarmak ve saflarına asker toplamak için tasarlanmış büyük, askeri-endüstriyel bir psyop olduğunu gösteriyor. Bu yeterince kötü değilmiş gibi, oyunların tek oyunculu bölümleri, Amerikan emperyal zulmünün boyunduruğunu… eh, daha az baskıcı göstermek için genellikle ABD savaş suçlarını aklamakta ve diğer ulus devletleri saldırganlar olarak resmetmektedir.
Yani, ‘suçlu bir CoD oyuncusu’ olduğumu söylemek, bunu en hafif tabirle söylemek olur. Bu işte çalışmak, kendimi her yıl serideki yeni oyunları oynamak zorunda hissettiğim anlamına geliyor – tüm bu güzel tıklamalardan başka nasıl faydalanabiliriz? – ve yaşlandıkça, gözbebeklerime itilenlerle gerçekte olan arasındaki tutarsızlıkları görmek için daha keskin bir gözüm var. Burada ayrıntılara girmeyeceğim, ancak eleştirel bir şekilde ve bir propaganda parçası olarak ele alındığında, Call of Duty büyüleyici.
Ama bu tartışma başka bir zaman için. Çok oyunculu konuşmak için buradayız; yerde çizmeli silahlı çatışma, anında yeniden doğma seğirmesi, öldürme serileri ve kaos. Call of Duty formülü budur ve Modern Warfare 2 bunu kendinden emin bir şekilde yapar. Yalnızca çok oyunculu modda 50 saatin üzerinde sıraya girdikten sonra şunu rahatlıkla söyleyebilirim: Call of Duty: Modern Savaş 2 serinin Xbox 360 günlerinden beri gördüğü en iyi çok oyunculu oyundur.
Kulağa hiperbolik geliyor, değil mi? Varlığımın her zerresiyle ciddiyim. Modern Warfare 2, Battle Pass ve bazı yıldız harita tasarımı ile gerçekten akıllı seçimlerin yanı sıra, çok oyunculu oyununun hızını, yönünü ve tasarımını tam anlamıyla yakalıyor.
Başlangıç için silahlar iyi. Kader iyi. Hem büyük hem de küçük kolların ağırlığını, ağırlığını ve çekişini hissedebilirsiniz ve birkaç cephane şarjöründen sonra bile, Infinity Ward’ın cephaneliğinin ne kadar iyi anlaşıldığı sayesinde, ateş etme biçimlerine göre ayarlamaya başlayabilirsiniz. Her tekme, her sarsıntı, her milimetre geri tepme; ne yaptıklarını öğrenmek isteyen oyuncular için tamamı okunabilir ve ayarlanabilir.
Sonra haritalar var. Burada buna girmeyeceğim – derinlemesine bir analiz için yukarıdaki bağlantıya tıklayabilirsiniz – ancak harita tasarımı, bu Call of Duty’nin değiş tokuş ettiği anlaşılan daha sert, daha ritmik bir akışa katkıda bulunuyor. İster mayınlarınız, kil mermileriniz ve dürbünlerinizle yavaş ve istikrarlı bir oyuncu olun, ister hızlı, sert vuruş yapan, çift tabanca kullanan bir amfetamin bağımlısı olun, bu oyunu oynamanın bir yolu var… ve dar alanda size bir yer -çizilmiş, iyi uydurulmuş haritalar.
Silah ilerlemesinde ve Silah Ustasında yapılan küçük ayarlamaları ve silahlarınız üzerinde size kontrol verme şeklini bile seviyorum. Başlangıç taarruz tüfeğini donatmak ve tetik parmağınız tüm geri tepmeyi bırakana kadar kullanmak yerine, en sevdiğiniz için daha iyi parçalar elde etmek için diğer seçenekleri keşfetmeniz gerekir. Daha iyi dipçiklerin veya namluların kilidini açmak için nişancı tüfeklerini veya SMG’leri kullanmak ilham verici – ve bence pek çok oyuncu da bu zorunlu rotasyon sayesinde ekipmanlarda ve oyun tarzlarında “ampul anları” yaşadı.
Bir zamanlar Call of Duty, FPS atıcıları için bir ölçüt olarak görülüyordu. Belki de yalnızca Battlefield (RIP) tarafından meydan okunan CoD oyunları, bu türde çıldırdı ve listelerde de yalnızca FIFA’nın yerini aldı. Vanguard’ın 2021’deki sefil lansmanından ve (ezici yoğun bakım yaşam desteğinin ardından) sonra, Call of Duty geri döndü ve her zamanki kadar ilgi çekici. Ve ne güzel zamanlama; Serinin, yıldan yıla satışlarda% 40’lık bir düşüş daha şokunu kaldırabileceği şüpheli.
Gelecek için de iyiye işaret ediyor; Activision ve Microsoft bu yılın başlarında halka el ele tutuşmaya başladığında, Activision’daki bir dizi “üst düzey çalışan” hakkında hikayeler dolaşmaya başladı – görünüşe göre, yayıncının üst düzey yöneticileri Call of Duty serisinin çıkış ritmini değiştirmeyi düşünüyorlardı ve yıllık bir franchise olarak oyunun mevcut kurulumundan uzaklaşıyor. 2005’ten beri her yıl bir oyun olduğu düşünülürse, bu iyi bir şey.
Bu, daha fazla Modern Warfare 2 ve daha az Black Ops 4 veya Vanguard görebileceğimiz anlamına geliyor. Daha önce gelen başarısızlıklar için suçun bir kısmı Treyarch veya Sledgehammer’a atılabilirken, burada da Activision üzerinde bir miktar baskı var; üç stüdyoya, gişe rekorları kıran üç oyun yapmaları için üç yıl vermek, bıktıracak kadar tekrarlamak, asla işe yaramayacaktı. Bir şeylerin vermesi gerekiyordu ve belki de manşet geliştiricilere bir mola vermek ve Activision’ın diğer şirket içi stüdyolarını (Toys For Bob, Beenox, Demonware, High Moon Studios, Radical Entertainment ve Vicarious Visions) Call of Duty tuz madenlerinden kurtarmak gerekiyordu. baştan sona doğru seçim.
Daha uzun geliştirme süreleri, piyasaya sürülen oyunların sonlarına yönelik daha fazla düşünülmüş yaklaşımlar ve Xbox Game Studios’tan daha fazla destek, bir sonraki Call of Duty’nin ve onu takip edenlerin marka adına layık oyunlar olmasını sağlamak için uyum sağlayabilir. Tıpkı Modern Warfare 2’de olduğu gibi.
Şimdilik, elimdeki diğer üç oyunu inceleme için rafa kaldırdığım ve Kastov-762’mi bir kez daha aldığım için beni affedin; üzerinde adımın yazılı olduğu bir Hardpoint var ve kazanmam gereken bazı savaş bileti jetonlarım var.
Kaynak : https://www.vg247.com/modern-warfare-2-best-call-of-duty-multiplayer-future