Ölümle iletişim kuran bir ortam olduğu bilinen Concetta Bertoldi, kitabında “Ölü İnsanlar Duş Alır mı?” Adlı kitabında “diğer tarafta” neler olduğuyla ilgili en yaygın soruların bazılarına cevap veriyor. Bir alıntı.
Giriş
Çok fazla sorusu olduğunu biliyorum – sonuçta, bu kitabı almanın nedeni bu, değil mi? Ama ben bunlara geçmeden önce, kiminle konuştuğunu bilmek sizin için iyi olabileceğini düşündüm, bu yüzden kendime biraz kendimden bahsetmek istiyorum.
Her şeyden önce, açıkta birkaç şey çıkaralım. Kendimi manevi bir insan olarak görüyorum. Ama bu mükemmel bir insan olduğum anlamına gelmez. Çok fazla hatam var. Bir denizci gibi yemin edebilirim, iyi bir kirli şakanın tadını çıkarırım ve gerçeği söylersem, kayınvalidemle anlaşamam. Oğlumla ilk kez bir araya geldiğim andan itibaren, aslında iç çamaşırımda gerçek bir kaya oldu. Gerçek bir turşu-puss. Ama başlama bana başlama. Her zamanki insani kusurların yanı sıra, anlaşılması oldukça kolay. Sadece ölülerle konuşan ortalama Jersey kızın.
Oldukça açık bir insanım ama bu konuda her zaman açık olmadım. Onu şimdi kabul ettim, ona göre büyüdüm, ama özellikle de daha gençken, benim hakkımda kimsenin bilmesini istediğim son şey buydu. Bu kadar uzun süredir kamuya açıklanmadım – sadece son on yıl boyunca, ve bu çok fazla prodding yaptı (bundan sonra daha fazlasını söyleyeceğim) – ama şimdi bunun ne kadar önemli olduğunun farkına vardım. Bu yetenek ve ondan öğrendiğim inanılmaz şeyler hakkında konuşmak için çok daha istekli.
Alışılmadık yeteneğimle halka açılma kararını alır almaz, sorular tam olarak ortaya çıktı. Ciddi sorular, saçma sorular, üzgün sorular, keskin sorular var. Onlara doğru, sabırla ve tekrar tekrar cevap verdim. Bu kitap, yıllar boyunca sorduğum tüm soruları cevaplamak için bir girişim ve en çok sorduğum soruya son verdi: Ne zaman bir kitap yazacaksın??
Geçmişte, nasıl yazılacağını bilemeyen herhangi bir ciddi disleksik kız olarak cevap verecektim – konuyu değiştirdim. Fakat bir süre sonra, kahrolası kitabı yazmayı, lanet olası soruyu saklamaktan daha kolay olabileceğini fark ettim. Yani şimdi bana sormayı bırakabilirsin, tamam?
Bu sayfalarda mümkün olduğunca açık ve açık olacağım. Rahmeti tutmaya çalışacağım ve kayınvalidemin probleminden en azında bahsedeceğim. Ama zaman zaman gelebileceğini bilmelisin. Bazen iç çamaşırında bir kaya bile iyi bir öğretmen olabilir – ders herkesi memnun edemiyor olsanız bile! Umarım, yaşadığımız topraklardan diğer tarafa geçtiğimizde bize olan şeyin konusuna biraz anlayış getirebilirim. Umarım bu sayfalarda bulacağınız bazı şeyler sizin için rahatlatıcı olabilir. Ve eğer birisini güldürebilirsem, o kadar iyi!
Bir medyum ve psişik arasındaki fark nedir?
Bir medyum psişiktir, ama psişik bir mecra değildir. Sadece psişik olan bir kişi size bir öngörü verebilir, ancak nereden aldıklarını veya nereden aldıklarını söyleyemezler. Ben (ve diğer gerçek ortamlar) sadece ne olup bittiğini ve ne olacağını anlatamaz, aynı zamanda diğer tarafta kimin mesajı getirdiğini söyleyebiliriz. Ben bütün paketim bebeğim!
İlk kez ne zaman ölü insanlarla konuşmaya başladın??
Tam olarak söyleyemedim, ama kesinlikle küçük bir kız olduğumdan beri. Gerçekten konuşmuyordu, bir şey biliyordum. O zaman o kadar az şey anladım ki, bana “bilme” nin ne olduğunu açıklayacak kimse yoktu. En erken anılarımdan biri, yaklaşık dokuz yaşındayken (bu ilk, ama hatırladığım bir şey değildi) ve abimin benimden alınacağını “farkettiğimde” bir gün eve dönüyordu. erken yaşta. Arka bahçemde yürürken, diğer tarafı da duydum (benimle iletişim kuran zamanda bilmiyordum) bunu bana anlat. Duyduğum kelimeleri tam olarak hatırlayamıyorum. Tam bir cümle olduğundan bile emin değilim. Yine de, ne demek istediklerini biliyordum ve dün olduğu gibi hatırlıyorum..
Bunun gibi diğer mesajlar başka zamanlarda bana geldi. Örneğin, bu hayatta asla kendi çocuklarım olmadığımı söyledim. Ben de geçmiş yaşamımda ruhumun babamın ruhuyla evli olduğu söylendi – bunun nedenlerinden biri, eminim, neden bu yaşamımda babama tam olarak tapıldım. Bu mesajların etkisi benim için bir şeydi. Her ne kadar benim de söylediğim gibi olmasam bile, erkek kardeşimi kaybetmeme karşı savaşmıştım ve çocuğum olmayacağına karar verdiğim her şeye rağmen, bu şeylere anlatıldığım gerçeğim önceden sonunda perspektif kazanmama yardımcı oldu.
Öldüğümüzde bize ne olur??
İnsanların korkusu var. Işığa girmeyi ve bilmek istediklerini duymuşlar, ışığa doğru yürürken acıyor mu? Anılarımızı mı kaybediyoruz? Daha önce sahip olduğumuz her şey var mı?
Diğer Taraftaki ruhlardan duyduğum şey, öldüğümüzde ya ayaklarımızdan ya da başın üstünden çıkmamızdır. Bu tarafta, sözüm ona bizi buraya bağlayan “gümüş kordon” u duydum, ama oradan hiç kimse bana bundan bahsetmedi. Tam olarak nasıl hareket ettiğimizi tanımlamak zor – bu biraz yüzen, biraz yürüyüş gibi, biraz uçuyor gibi, Işık’a doğru bir “çekim yapıyor”. Beklenti duygusu var – belki biraz korku, ama daha fazla beklenti.
Hiç bir şey unutulmadı. Aslına bakılırsa, şimdi sadece geçmişimizin bazı detaylarını hatırlayabiliriz, orada her anı ve ayrıntısını hatırlarız. Bildiğimiz, sevdiğimiz ya da deneyimlediğimiz her şey.
Öldüğümüzde, Işığa girme saniyeler içinde bir biliş yaşarız. Yaşamlarımızın hızlı bir şekilde gözden geçirilmesini sağlıyor ve tüm eylemlerimizin tüm domino etkisini görüyoruz. Birbirimizi hissettirdiğimiz her şeyi hissederiz – neşe, acı. Tüm eylemlerimizin ve herkesle yaptığımız her etkileşimin tüm domino etkisini görüyor ve anlıyoruz. Ve amacımızın bu hayatta ne olduğunu biliyor ve anlıyoruz..
leftfalsefalsetdy_kotb_dead_0807181
Tam zamanlı bir ortamla tanışın
18 Temmuz: BUGÜN Hoda Kotb, ölülerle konuşma konusunda Concetta Bertoldi’ye konuştu.
falsefalse67151News_Editors PicksKeywords / Video / MSNBC News Video BaşlıklarıKeywords / N / NbcKeywords / Video / Bugün showKeywords / Video / NBC Bugün showMSNBC633519933600000000633525981600000000633539805600000000664278333600000000falsetruefalsefalsefalsefalsefalsefalse
http://today.msnbc.msn.com/id/25724631/
Ölü insanlar bizi izliyor mu? Evet, yazar diyor
Geçen yıl ölen ünlü figürler
TODAYshow.com ana sayfası
500: 60: 00falsefalsefalseCopy video bilgisi
http://today.msnbc.msn.com/
trueH6falsetrue1Bir geçiş dönemi var, hayatımıza yansıyacağımız bir zaman – bunun hiçbir şekilde standardize olmadığını hissediyorum; Bireyden bireye farklıdır. Birçoğu için, fiziksel veya duygusal sorunların iyileştirilmesi için gerekli bir süre olabilir, özellikle kendimizi gurur duymadığımız, birisini incitmiş olabileceğimiz, bu tarafla etkileşime girmeden önce yaptığımız her şey için kendimizi affetmek, yine yaşamak. Her zaman, burada hayatlarımızda yaptığımız “woulda coulda” yı yaptığımız şeyi iyileştirmede yardımcı oluyoruz. ”Bazen, farklı bir şekilde yapabildiğimiz dile getirdiğimiz üzüntü vardır. Herhangi bir öfke veya suçu iyileştirmemiz için teşvik ediyoruz. Ama fiziksel olarak iyileşme olarak düşünebileceğimiz şeyler de var – gerçekten fiziksel olmasa da, bu ruhsal. Öldüklerinde hasta olan birinin, hatta vücudunun bazı kısımlarının bile eksik olduğunu, ne kadar sıklıkla, tamamen iyileşmiş ve sağlıklı olduklarını ve tamamen bütün olduğunu söylediler. Hayatının sonunda bu yönde yürüyüş yapmak veya ayakta durmak için büyük zorluk çekmiş olan biri bana orada dans ettiğini söyleyecektir..
Işığın gerçek güzelliği, toplam uyumdur. Burada, karanlıkta bir ömür harcayabiliriz. Ne yaptığımızı veya sahip olduğumuz etkiyi bilmiyoruz. Ama oraya vardığımızda, bu tarafın ne hakkında olduğuna dair net bir görüşe sahibiz.
Öldüğümüzde neye benziyoruz??
Artık fiziksel görünüşümüz yok. Saf enerjiyiz. Okurken, ölülerin bana, bu tarafta sevdikleriyle tanışmamı sağlayan bir görünüm gösterme yolları var, ama dürüst olmak gerekirse, bunu nasıl yaptığını bilmiyorum..
Diğer tarafta ne var??
Çok fazla boyut var, deneyimlemek istediğimiz her türlü güzelliğin seçimine sahibiz. Sevdiğimiz her neyse, aksi halde cennet nasıl olabilir? Beyzbolu bu tarafta sevseydik, zamanımızın çoğunu büyük bir güzel beyzbol parkında geçirmeyi, en sevdiğimiz oyunu izlemeyi veya oynamayı seçebiliriz. Balık etmeyi sevseydik, muhteşem, pırıl pırıl bir gölde olmayı seçebiliriz. Dağlardan hoşlanırsak, istediğimiz kadarıyla kayak yapabiliriz. Müzikten hoşlanırsak, harika bir müzik salonunda olabiliriz. Bu boyutların tümü Tanrı tarafından yaratılmıştır..
Bir keresinde bu kadın için bir okuma yapıyordum ve ben de dedim ki, “Kocanız öyle ve böyle çalıyor ve dama oynuyorlar.” Dedi. “Hayır, hep beraber tavla oynadılar” dedi. Mükemmel – Ben her zaman bunu söylüyorum – ama asıl mesele, bu tarafta oynadıkları oyunun hala o tarafta oynuyor olması. Ruhların, haftalık kart oyunlarından hala keyif aldıklarını söylediler.!
Ölü insanlar bizi duş mu izliyor? Büyükannem bunu yatakta yapmayı sevdiğini biliyor mu??
Tabii ki yapabilirler! Ve büyükanne kesinlikle yapar… Bizi banyoda görürler ve bizi yatak odasında görürler! Ama kim umursar? Onlar öldü! Kim bir şey söyleyecekler?
Çıldırmayın. Hatırlamanız gereken şey, bedende olmadıklarıdır – etleri hatırlarlar, ama artık onlar için bir endişe değil. Onlar yargılamadılar. Gittikleri gibi değil, “Whoa! Büyük bir poposu var! ”Veya“ Ben olsaydım, bunu tıraş ederdim! ”Veya“ Kutsal Moly! Hiç böyle büyük bir şey gördün mü… ”Peki, sen noktayı al. Ölüler “Gözetleme Tom’ları” değildir – “izlemek” için özel bir heyecan hissetmezler, bu onlar için eğlence değildir – bu, insani anlamda düşünmektir. Sadece insan doğası gibi görünüyorlar, sanki iki hayvanı görebiliyormuşuz gibi görüyoruz ve sadece hayvan doğası olarak görüyoruz. Belki gülümseyebilir hatta gülebiliriz. Ama bu bir yargı değil. Birkaç köpek ya da sincap uyandırmasını beklemiyoruz, onların yaptıklarını yaptıklarını görüyoruz. Evet, ölüler kesinlikle bizi duşta ya da sevişirken görüyorlar, ama tıpkı sıradan bir insan sevgisi eylemine tanık olmamız gibi. Onu yargılamadık. Sadece gülümsüyor ve “ne kadar güzel” diye düşünüyoruz. Onlar sadece sevginizle ya da sadece bir gecelik zevkle yaşamanızdan mutlular. Onlar senin için mutlular. Ölüler neredeyse seks konusunda tıkır tıkık değil – ölü Sicilyalı babalarımız bile değil.!
Ve hatta soruyu sormadan önce – evet, tüm gizli, sinsi davranışlarımızı da görüyorlar – bize buzdolabına baskın düzenlediğimizi ve bir diyette olduğumuz zaman dondurma ve lazanyadan vazgeçtiğimizi görüyorlar; Bir kleenex bulamadığımız zaman burnumuzu toplarken bizi görüyorlar. Yine, onların gözünde, sıradan insan davranışları. Yargı yok. Ayrıca bizi ameliyathanede, sınıfta ve tatil masamızda görüyorlar. Hayatımızda kutladığımız tüm olayların tadını çıkarırlar ve ayrıca üzüntülerimiz ve yüreklerimiz aracılığıyla bize de giderler..
Ölüleri bir an için sormak mümkün mü? Diğer tarafla “Gözlerini, Gramlarını mı kaçırırsın?” Anı alabilir miyiz??
Onu kırmaktan nefret ediyorum ama hayır. “Bakma,” dediyseniz bile, onları durduramazsınız. Tanrı’ya ne dersin? Tanrı’yı hiç düşünmüyorsun, değil mi? Aynı şey. Tanrı hiç aramayı bırakmadı mı? Hayır. Büyükanne ve büyükbabalarınız oradayken, onlar Tanrı ile birliktedir. Bunu sadece kapatabilir veya ondan gizleyemezsiniz..
pagebreakDölü seks mi var?
Ölüler diğer tarafa seks yapar mı?
Evlat, tek parça bir aklın var.!
Yok hayır! Onlar enerji formlarıdır, bu yüzden aynı ihtiyaçları ve ete sahip olma istekleri yoktur. Sevişmiyorlar, hiçbir şey yemiyorlar, ve hayır, banyoya gitmiyorlar. Onlar ruh halinde, beden değiller. Biliyorum, muhtemelen düşünmüyorsun, “Yemek yok mu? Seks yok mu? Gitmiyorum!”
“Kirli yaşlı bir hayalet” gibi bir şey var mı??
Öyleyse, tam olarak, ölülerin bedeni ve bedende bir mizah anlayışı olmadığını söylemedim. Birisine dokunabilirler ya da birini yapabilirler, sadece yapabileceklerini göstermek için. Ben iki kez bir ruha sahip oldum aslında bana sevişmeye çalışın. Çok garip, ama korkutucu değil – tabiki bu sayımda herkes için konuşamam. Ama birisine dokunan ruhlarla ilgili birçok hikaye duydum. Jersey sahilindeki sahil evinin çok eğlenceli bir yerleşik hayaleti olan bir müşterim vardı. Duşlarında yaşar gibi görünüyordu ve duşu kullanan herkese baskı yapmaya bayılıyordu – her seferinde değil, ama çoğu zaman bütün aile bunun farkındaydı. Plaj evinde misafir oldukları zaman, misafirleri duşu kullanacakları zaman tekmeleyecekler. İnsan, banyodan, “Onlara asla inanmazsın, ama…” gibi bir şey söyleyerek yüzlerine garip bir bakışla gelirdi ve hepimiz biliyorduk, “Biliyoruz. Charlie !!!”
Ölüler bizimle biraz eğleniyorlar. Vücut hakkında şaka yapmayı severler. İçindeyiz, bu yüzden her zaman şaka yapmıyoruz ya da komik olduğunu düşünmüyoruz. Bu, fiziksel formda olmak, yeryüzünde bir mücadele. İyi günler ve kötü günlerimiz var. Ama bence, iyi olduğunda, bu iyi bir şey olabilir.!
Ölüleri sevişirken hatırla?
Kesinlikle hatırlıyorlar!
Ve bu bana bir hikayeyi hatırlatıyor, birkaç yıl önce iki kadın beni bir okuma için görmeye geldi. Onlar 70’lerin sonunda ya da 80’lerin başında eski dostlardı ve randevularını birlikte yapmışlardı. İkisi de kocalarından haber almak istiyorlardı ve herhangi bir sorun yaşamadan, kocalarının ikisi de geldi. Tabii ki hepsi birbirlerini tanıyorlardı ve her iki koca da gecelerinin kendi eşleriyle seks yapmaları için gerçekten bir örtbas olan “tarih geceleri” etrafında şaka yapıyorlardı..
Yani bir koca Çarşamba gecesi hakkında konuşuyor ve diğeri Cuma gecesi hakkında konuşuyor. Bir restorandan bahsetmişti. Okumaya hazır olan karısına “bu restorandan ne haber?” Diye sordum. Bu çiftin haftada birkaç gece aynı yere gittiğini ortaya koyuyor. Herkes onları orada tanıyordu ve onları çok iyi biliyorlardı, “Çarşamba gecesi” ni biliyorlardı. Garson her zaman yemeğin sonunda soruyordu, herhangi bir tatlı istiyorlardı, ama sonra kendini yakalayıp derdi, neredeyse göz kırpıyordu. Oh, hayır, tatlı istemeyeceğini biliyordu çünkü Çarşamba günü olduğunu hatırladı ve eve dönmek istiyorlardı! Arkadaşının kocası Cuma gecesi hakkında konuşmaya başlayana ve sevgisini yaparken saç telini nasıl bırakacağına kadar gülüyordu! Bu yüzden ilk kadın, “En azından ben seks yaparken bir saç filesi takmadım!” Gibi gülüyordu. Ölü kocalarıyla birlikte bir komedi rutini yapmak gibi çok komikti.!
Ölüler bedenlerini özlediler mi??
Onların vücutlarını özlemedikleri izlenimine sahibim, ama etleri eğlenceli olarak hatırlıyorlar. Yemeğini hatırlarlar, sevişmeyi hatırlarlar. Ama onların dünyasal arzularını ve zevklerini hatırlayan bir mizah anlayışı var. Bütün dürüstlükte, çoğu insanın orada nasıl bir ilişki kurması belki de zordur, çünkü ruh olarak, erkek ya da kadın bile değiliz. Tamamen aseksüel değiliz. Cinsiyet olarak reenkarne oluruz çünkü her rolden öğrenilecek farklı dersler vardır ve ruh bu hatıraları tutar. Kendimizi gey veya biseksüel olarak tanımlasak bile, erkek ya da kadın ile tanımlanırız. Başımızın etrafından dolaşmak, bir vücuda sahip olmamak, ya da.
Bunun bir başka kısmı da, okumalarım sırasında, çoğunlukla depresif ya da üzgün insanlar ölünce geri gelmek istemediklerini söyleyecektir. Bunu her zaman duyarım, “Diğer Tarafta kalmak istiyorum” veya “Umarım bu benim son zamanımdır.” Ama bir kez biz oradayız, bir şey bizi bedene geri döndürür, böylece dersleri öğrenebiliriz. . Herkesin nihai amacının bir ruhaniyet ustası ya da ruh rehberi olmak ve Tanrı’ya yakın bir ilahi ruh olmak olduğunu düşünüyorum. Bunu yapmak için layık olmalıyız. Ruh formunda, Allah’a yakın ve layık olmaktan daha önemli bir şey yoktur. Bu tarafta evli olmak, çocuk sahibi olmak, para, güzellik istiyoruz. Enerji formunda, fiziksel hiçbir şey daha önemli değildir; sadece Tanrıya yakın olmakla ilgileniyorlar.
Ölüler eski evlerde yaşar mı?
Bu eski efsane gerçekten doğru değil – en azından korkutucu filmlerde ve kitaplarda tasvir edildiği şekilde değil. Bazen ruhların sevdikleri yerlere bağlı olduğunu biliyorum, ama çoğu zaman böyle düşünmüyorum. Çoğu zaman, ölüler, nerede olurlarsa olsunlar belirli bir eve bağlı olmayan sevdiklerinin etrafında olacaklar..
Neden belli bir yerdeki ölüleri duyduğumuzuzu duyuyoruz?
Bazen bir ruhun anlatacak bir hikayesi vardır. Örneğin, İç Savaş savaş alanı gibi tarihi yerlerde. Gettysburg, şimdiye kadar ziyaret ettiğim en “perili” yerlerden biridir. Orada çok fazla ruh var. Bu durumlarda, tamamlanmamış bir hayatın kesilmesiyle ilgili bir hikaye var. Tarih kitaplarımız sadece hikayenin en küçük kısmını anlatıyor. Asla gerçek deneyimi anlamayacağız. Ve bazen ölülerin hikayelerini anlatmak için buralarda durması.
Bir anlamda buradaki ruhlar “sıkışmış”. Bu noktada ölmenin onların karma olduğunu ve onların amaçlarını tamamlamalarının engellendiğini hissedebilirler. Bir düşünün – çok kötü bir şekilde yapmak istediğimiz bir şey yapmaktan vazgeçtiğimizde gerçekten hüsrana uğruyoruz. Belki de bunun bizim suçumuz olmadığını hissederiz ve mazeret yapmaya, hikayemizi anlatmaya yakalanırız, böylece diğerleri bizim hatamız olmadığını bilir. Bu ruhlar söz konusu olduğunda, eğer diğer tarafa geçeceklerse, her şey açıklanacaktır ve Tanrı’nın sevgisini kabul etmeleri için teşvik edilecektir. Ama eğer onlar geçmezlerse ve hayatlarını gözden geçirir ve perspektif alırlarsa, bir ipucu yoktur. Onlar tam anlamıyla kayıp ruhlar.
Bu gerçekten çok fazla gerçekleşmez. Birilerinin öldürülmesi her seferinde gerçekleşirse, etrafımızdaki bu kadar acı verici bir enerji olurdu. Fakat hikayenin önemli olduğu yerlerde, bazı ruhlar hareket eder ve bazıları kalır. Her halükarda, Işık’a gittikleri dakikayı affederler. Işığın içinde hiçbir şey için yer yok ama affetme ve sevgi.
“Limbo” ya sıkışmış bu ruhlar mı? Ruh nasıl bir ruhtan kurtulabilir??
Anladığım kadarıyla, limbo anlamadan dolayı bir hayal kırıklığıdır. Bir ruh, ondan ne beklendiğini, yanlış yaptığını ve ilerleyemeyeceğini anlamıyor; manevi gelişiminde bir sonraki seviyeye ulaşamaz.
Limbodan kaçmak için ruh, rehberlik danışmanı gibi ruhu ustalaştırmak veya yönlendirmek için istekli olmalı ve istekli olmalıdır. Bir çocuk bir futbol oyununda başka bir çocuğu giyerse. O rapor etti ve okuldan atıldı. Ama sadece bir şaka olduğunu düşündü, önemli değil, neden sorun olduğunu anlamıyor..
Dolayısıyla rehberlik danışmanı, eylemlerinin neden doğru olmadığına dair bir örnek verebilir. Sonra çocuk alır. Anlayabiliyor, yaptığı şeylerin yanlış olduğunu anlıyor, hatta kötü bir şey niyet etmiyor olsa bile. Özür diler ve derslerine geri dönebilir. Anlama yapmazsa ve derse geri dönerse, aynı şeyi tekrar yapabilir veya daha kötü bir şey yapabilir. Ama anlayışıyla hareket edebiliyor. Manevi açıdan, aynı şeydir. Bulunduğumuz seviyeyi anlamadan bir sonraki seviyeye ulaşamıyoruz. Bir kez, yeni bir şans, daha iyi bir tutumla yola çıkabileceğimiz yeni bir görev verdik..
Tarihi yerleri ziyaret etmek zor mu?
Her zaman benim için çok duygusal bir deneyim olmasına rağmen, bu tür yerleri ziyaret etmekten ve oradaki hikayeleri duymaktan zevk alıyorum. Alamo’da, sadece kale çevresindeki kirlerde bile yürümek çok hareketli bir deneyimdi. Atları, erkekleri hissedebilir, kokusunu alabilir ve çok kanı tadabilirsin. Bunu deneyimlemek için psişik olmanız gerektiğini düşünmüyorum – çok güçlü.
Amsterdam’daki Ann Frank Müzesi’ni ziyaret ettiğimde, orayı çevreleyen ruhlar bana tamamen ezici geliyordu. Aslında, şehrin eski kısmı boyunca ruhları hissedebiliyordum. Amsterdam nefes kesici güzel. Sokaklarda yürürken, kanal boyunca, binaların çok taşlarında, hepsi orada meydana gelen tarihin titreşimlerini tutar, enerjiyi hissedebilirsiniz. Güzelliğin yanı sıra, ben ve diğerleri, eminim, hala orada kalan tüm ruhların enerjisinden kaçamazlar. Hem masum hem de kötülük. Ölenler ve öldürenler.
Bir okuma yaptığımda, duygusal olarak kaldırıldım ve inkar edilemedim. Ama bu benim için çok farklı bir deneyim. Çok duygusallaşıyorum. Ann Frank evinde, sadece ağlıyordum ve ağlıyordum. Bir kadın bana dedi ki, “Sen iyi misin? Aileni kaybettin mi? ”Bu bir ortam olmanın dezavantajı, sanırım, başkalarına bu aşırı hassasiyet ve onlara olanlara. Bende sadece aşırı bir empati var. Ama bu sadece hissedebileceğim bir şey değil. Birçok kişi böyle yerlere çekildi. Ruhlarımız bu hikayelerle bağlantı kurmak için çekilmiştir..
Ve eğer evde iken Frank’ten duyup duymadığımı merak ediyorsanız, cevap hayır, o orada değil. Ann Frank olan ruh bir ustadır ve bir yere bağlı olarak bu şekilde limbo tutulmaz. O yaşamda bir misyonu ve bir amacı vardı ve bunu başardı. Hayatı kısaydı, ancak başardığı şey o kadar güçlü ki, bu güne rezonans etmeye devam ediyor. O taşındı.
İnsanların yaşadığı her yerde titreşim var mı?
Dokunduğumuz her şey biraz enerji tutacaktır. Eski şeyler, eski yerler doğal olarak daha fazladır ve “eski yerler” ile, insanların uzun zamandan beri bulundukları ya da çok fazla yoğunluğa sahip olayların meydana geldiği, insan duygularının çok fazla harcanabileceği yerlerdir. BT. Sevinç, huşu, hüzün, korku. Eski bir evdeki enerji ile yepyeni, yeni inşa edilmiş bir banliyö gelişim evindeki enerji arasındaki farkı anlayabilirsiniz. Yeni evin duygusal patinası yok, yıllardır süren bir yerden çok daha az enerji ve içinde “tarih” yapılmış. Ayrıca, eski nesneler, özellikle çokça ele alınanlar bu enerjiye sahip olacaklar. Giyilen kıyafetler buna sahip olacaktır. Judy Garland’ın yakut terlikleri şimdi Smithsonian Enstitüsündedir, ama onları camdan çıkartabileceklerini ve onlara dokunup dokunamayacağınızı hayal edin. Ya onların içine girebilirsen? 5 numara olsaydım, bu harika olurdu.!
Ölüler birbirleriyle konuşabilir mi?
Evet kesinlikle. Tam olarak konuşmayın, dil alakasız. Telepatik olarak düşünerek iletişim kurarlar. Düşünce evrenseldir. Düşünüyorsanız “Ben açım” sözünü, konuştuğunuz dilden bağımsız olarak aynıdır. Orada, ruhlar cennet IM’de konuşur.
Herkes oradaki herkesi tanıyor mu? Dünyada asla bilmediğimiz ruhlarla iletişim kuruyor muyuz??
Oh evet. Öte yanda, Dünya’da hiç tanışmadığımız, dünyaya gelmeden önce hiç karşılaşmadığımız, hatta onları yalnızca ruhaniyet içinde tanıdığımız ve şimdi ruhla tekrar buluştuğumuz dedelerimiz veya başka atalarımız olabilir. Ailemize veya arkadaşımıza sahip olmadığımız ruhlar da vardır, ama bunlar bile içgüdüsel olarak “bilecek” ve başka bir insan olarak (ruh halinde olsa da) iletişim kuracak ve iletişim kuracaktır. Bunu açıklayabilmemin en iyi yolu, uzaylıların dünyaya geldiğini ve yeryüzünü sömürgeleştirdiğini düşünmektir. Uzaylıların aksine, diğer insanlara diğer dünyalılar olarak tanıdık ve birbirimizle ilişki kuracağız. Bizzat onları bizzat tanımayabiliriz, ama biz onları “bizim gibi” olarak düşünürüz ve eğer birinden yön sormak istiyorsak, bir uzaylıdan başka bir yeryüzüne daha çok soruyoruz. Sadece daha rahat hissederiz. Orada, herkes “bizim gibi”.
Ölüler hala beş duyusunu koruyor mu??
Hayır. Beş duyumuz “bedendendir”, ve elbette ölüler “ruhun” dır. Hiçbir şey koklayamaz ya da tadamayacaklar, ama artık hiçbir şey yemediler, bu yüzden gerçekten bir kayıp gibi değil. büyük bir sorun değil. Kendileri hiçbir şey hissetmezler, ama bize dokunabilirler. Parmak gibi, fiziksel bir dokunuş değildir. Bu enerjidir, bu yüzden küçük bir elektrik çarpması gibi hisseder – kimseyi incitecek kadar güçlü değil, ama sizi korkutmaya yetecek kadar.
Ölüler nasıl geçiyor??
Seyahat süresi açısından hemen hemen anlıkdır. Düşündüğü kadar hızlı. Aslında, düşünülmektedir. Düşüncelerini başka bir yere ya da kişiye göre değiştiriyorlar ve orada – istedikleri yerde. Psişik autobahn!
Ölü aşınma ne yapar?
Hiçbir şey değil. Görünmez adama kıyafet koymak gibi bir şey. Yapamazsın. Bazen bana giysiler içinde görünecekler, öyle ki, sadece bir okuma alan kişi tarafından tanınacaklar – örneğin, belirli bir iş ya da ordu için olsun, bana bir çeşit üniforma göstermek için çok yaygındır, ya da Belki de bu kişinin gerçek bir çırpındıracı olduğunu duyuyorum (ama aslında görmüyorum). Ama çoğu zaman onlar komando. Onlar bir enerji formu. Onlar bir gölge gibidir. Gölgeler ise Prada veya Louis Vuitton marka çantalar tarafından yüklenmek istemiyor. Henüz kimsenin ölmediğimi söyleyebilir. Hiç beğenmediğim bir aksesuarla karşılaşmadım! Bling’i getirin! Bilezikler, baubles ve boncuklar ver – ve sen buna rağmen, Chanel güneş gözlüğü! O zaman kocamdan kredi kartı faturalarını saklamama yardım et..
Ölüler renkli görünür mi??
Bana değil. Renk yok, boyutsuz, şekil yok. Sadece nadir durumlarda, bana okuduğum birisine geçebileceğim kimlikleri hakkında bir ipucu vermeye çalışıyorlar. Ama o zaman bile, daha çok bir sis ya da pus.
Ölülerin duyguları var mı?
Şu anda neler hissedebileceğimizi söyleyebilirler. Tamamen sevinç ve bağışlama duygusu duyarlar. Öteki tarafta öfke, üzüntü ya da korkuya yer yoktur. Bunu ancak, size inanılmaz bir şey geldiğinde ve sizi rahatsız eden her şeyi unuttuğunuz o kadar mutluluğunuzla aşıyorsanız çözebilirim. Her türlü olumsuzluğun ötesindedir. Kayınvalideniz sizi yönlendiremez. Patronun seni sinirlendiremez. Bunun için çok mutlusun. O mutluluk ve sevinç seviyesi, sürekli olarak deneyimledikleri şeydir. “Oh, çok sinir bozucu” diye düşünmüyorlar, ya da “Geez, ona dayanamıyorum.” Hepsi için zamanları yok. Rahatsızlıklar ve kızgınlıklar kabul edilmez. Sevinç ve sevgi ve affetmeyi seçiyorlar – ana kayın söz konusu olduğunda bile (ya da bana söylendiği gibi).
“Yıkanmış İnsanları Duştan Koru? Ve Diğer Tüm Soruları Karıştırıp Bir Ortama Sormak İçin Ölmek” ten alıntılar. Telif Hakkı (c) 2007, Concetta Bertoldi. HarperCollins’in izni ile basılmıştır. Daha fazla oku “Ölü insanlar bizi duştan izlemeyi mi?”