Yavuz Yılmaz
Serin ve durgun, her şeyi temaşa eder gibi sessizlik içindeki bir yaz gecesinde İstanbul’dan Beyrut’a olan yolculuğuma başlamadan önce havaalanına gitmek üzere Üsküdar’dan, önce Marmaray’a sonradan da Yenikapı Metrosu`na geçmiştim. Az sonra demir raylar üzerinde uzadıkça uzayan karanlık bir koridorda Üsküdar’dan bu yana kulağımda aynı yönde esen sert bir rüzgârın sesine benzeyen metronun baş ağrısına sebep olan bu boşluktaki sesi, zihnimde maziye dair canlanan hiçbir soruya ve düşünceye engel olamıyordu. "Mirasçısı olduğumuz Osmanlı İmparatorluğu, başkent İstanbul’dan günümüz başkentleri olan birçok Orta Doğu ve Avrupa şehrine nasıl hükmediyordu? Ulaşımı, iletişimi nasıl sürdürüyordu?" soruları sarmıştı zihnimin dört bir köşesini. Neredeyse 400 yıldan fazla olan Orta Doğu egemenliğimiz sırasında görev yapan birçok devletli, asker, tüccar, hacı adayları binlerce kilometrelik bu yolu nasıl kat ediyordu? Düşündükçe yakın tarihimize dair meseller zihnimde gün yüzü görmeye başlayan bir bedbahtın mutluluk hallerine benzeyen davranışlarıyla "Ben de hatırlandım demek!" diyerek geçiyordu karşıma.