Bulmaca Şehri’nin kapısından kolayca geçtikten sonra Henituse ailesinin Altın Kaplumbağa arabası, uşak yardımcısı Hans’ı hana kadar takip etti.
“Western City’den daha küçük.”
“Doğru. Küçük.”
Cale, On ve Hong’un sözlerine başını salladı ve arabanın dışına baktı.
“Beni şehre kadar takip etmez, değil mi?”
Choi Han’a göre Kara Ejder, sabahın erken saatlerinde yiyecekleri bırakmak için gelip ardından kaçmadan önce onları çok uzak bir mesafeden takip ederdi.
“Şirin değil mi? Ejderha, böyle korkunç bir hayat yaşadıktan sonra bile masumiyetini kaybetmemiş küçük bir çocuğa benziyor.”
‘…Tam olarak değil.’
Cale, Choi Han onunla eğlenerek konuşurken böyle düşünüyordu. Choi Han ejderhanın bir dağı havaya uçurduğunu görseydi, onu tarif etmek için ‘Şirin’ gibi şeyler söylemezdi.
Cale, ejderhanın insanlardan nefret ettiğini söylese de bunu neden yaptığını bilmiyordu. Cale için gerçekten bunaltıcıydı. İşlerin böyle gitmesini beklemiyordu.
Cale, henüz genç olduğu için ejderhanın Marki’nin bölgesinden uzak duracağını ve gücünü geliştirmek için kendi sığınağını yaratacağını düşündü. Cale, güçlendikten sonra ejderhanın kıtada savaş çıkmadan önce Marki’nin malikanesini yok edeceğini umuyordu.
Bu, Henituse bölgesini daha uzun süre huzurlu tutmaya yardımcı olacaktır.
“Tşk.”
Cale dilini şaklattı ve heyecanla pencereden dışarı bakan kedi yavruları ona yaklaşmadan önce irkildi. Görünüşe göre dışarıda tuhaf bir şey görmüşler ve sormaya gelmişler.
“Her evin önünde bir kaya kulesi vardır.”
“Çok çok tuhaf.”
Cale gelişigüzel bir şekilde cevap verdi.
“Burası kaya kulelerinin şehri.”
Bulmaca Şehri, çok sayıda kaya kulesi olan antik kalıntılarla ünlüydü, ancak aynı zamanda her evin önünde küçük kaya kuleleri olmasıyla da ünlüydü.
Bu şehirdeki insanlar, tepesine küçük bir kaya kulesi koymak için pencerelerinin dışında küçük bir oluk açmışlardır. Gerçekten de kaya kulesi olarak adlandırılmamalı çünkü ondan az kaya ile yapılmıştı, ancak kaya kuleleri ev sahiplerinin kişiliğine göre farklı şekillerde oluşturulmuştu.
Bu nedenle, Cale’in geldiği lüks hanın önünde bir de kaya kulesi olması doğaldı.
“Burada mı kalacağız?”
Hans sahibinin peşinden giderlerken Hans, Cale’in sorusuna çabucak yanıt verdi. Hans, kucağında yavru kedi kardeşlerle yürürken çok heyecanlı görünüyordu.
“Evet efendim. Choi Han-nim için iki gün ayırdık ve burada ne kadar kalacağımıza bağlı olarak grubun geri kalanı için ödeme yapmayı kabul ettik.”
Ron, elinde sihirli kutuyla hızla arkasından gitmeden önce, Hans’ın sözleriyle bir an için irkildi. Hasan konuşmaya devam etti.
“Rock Tower Festivali sezonundan hemen önce vardık, bu yüzden oda o kadar pahalı değildi.”
Rock Kulesi Festivali. Puzzle City şu sıralar gelecek haftaki Rock Tower Festivali için hazırlanmakla meşguldü. Cale, hiç düşünmeden ne düşündüğünü söyledi.
“Burada çok fazla kaya yok ama kaya kuleleri oldukça ilginç. Çok tuhaf.”
“Bunun nedenini biliyorum.”
‘Ha?’
Cale, mırıldanmalarına karşılık veren Hans’a baktı.
“Çağlar boyunca aktarılan üzücü ama düşündürücü bir hikaye var.”
“Uzun olacaksa hemen şimdi durun.”
Cale bunu gerçekten umursamıyordu. Ancak Hans, muhtemelen hikayenin çok uzun olmadığını anladığı için konuşmaya devam etti. Cale’in odasına giren grup, görevlinin odadan çıkmasını izledi ve ardından Hans’ın hikayesini dinlemek zorunda kaldı.
“Bu hikaye, şey, bu efsane, eski çağlarda olmuş bir şey hakkında.”
“Eski Çağlar?”
Tıklamak.
Görevli arkasından kapıyı kapatmıştı ve odasında sadece Cale’in grubu kalmıştı. Cale, “Eski zamanlar” sözlerine yanıt verdi.
“Evet. Eski zamanlar.”
“Devam et.”
Hans’ın kucağındaki yavru kedi kardeşler sanki hikayeyle ilgileniyormuş gibi kuyruklarını sallıyorlar ve ona bakıyorlardı. Ron sihirli kutuyla birlikte taşıdığı şişeden sessizce bir fincan limonata doldurdu ve Cale’e uzattı.
Cale limonata fincanını ellerinde tuttu ve bacak bacak üstüne atarak kanepeye oturdu ve çenesiyle Hans’a işaret etti. Hans’a acele etmesini ve konuşmasını söylüyordu.
“Öhö. Bu şehrin geçmişte bir tanrının lütfundan düştüğü söyleniyor.”
“Gözden düşmek mi?”
Cale bu hikaye hakkında hiçbir şey bilmiyordu.
“Bunu ilk kez duyuyorum.”
“Çünkü genç efendi tarih okumamış.”
“…Bugünlerde benimle konuşmaktan hoşlanıyor gibisin. Böyle karşılık vermeye devam edecek misin? Hmm?”
Hans bakışlarını hızla Cale’den çevirdi.
“Büyük bir uşağın, efendisinin bilmediği şeyleri efendisine bildirmesi doğaldır.”
Hans eski zamanlardan bahsetmeye başladı.
“Bu şehrin neden bir tanrının lütfundan düştüğünü bilmiyorum. Ancak, anlaşılan o zaman bu şehirdeki bazı insanlar bir araya gelerek kaya kuleler inşa etmeye başladılar. onları terk eden tanrıya.”
“İşe yaradı mı?”
Hans, Cale’in sorusuna sert bir şekilde yanıt verdi.
“HAYIR.”
Tanrı onları dinlemedi.
“Görünüşe göre duaların hiçbiri yapılmamış. Bu yüzden günümüz Bulmaca Şehri’nde tek bir tapınak bile yok.”
“Beni terk eden bir tanrıya tapmam için hiçbir neden yok. Öyle mi?”
“Ding ding ding! Genç efendimiz gerçekten zeki ve hiç ders çalışmasına gerek yok.”
“…yumruklanmak ister misin?”
Hans, uzaktaki bir dağa bakmak için Cale’den uzaklaştı ve konuşmaya devam etti.
“Öhö. Neyse, tapınaklar yerine kaya kuleleri var. Kaya kuleler, halkın tüm bunlardan sonra verdiği bir sözü temsil ediyor. Bu, insanlar arasında olduğu kadar kendi aralarında da bir söz.”
“Nasıl bir söz?”
Hans, Yapboz Şehri’nde izlenen garip bir kuralı açıklamaya başladı.
“Dileğini yerine getiren bir insan, kaya kulelerini yok edecek.”
Cale gülümsemeye başladı.
“Ne ilginç bir şehir.”
“Öyle değil mi? Tanrıları tarafından terk edildikleri için her şeyi kendi güçleriyle başarmaları gerekiyordu. Kaya kulelerini yıkma eylemi, ‘olasılıkların üstesinden gelmeyi’ temsil ediyor.
Cale, kaya kulesini yok etme eylemini çok beğendi. Daha sonra evlerin önündeki sayısız kaya kulesini hatırladı.
“Kaya kuleler bir tanrıdan yardım istemek için yaratılmadı.”
“Doğru. Bu daha çok kendi kararlılıklarının bir temsili.”
Bu tür bir kaya kulesi, onu hiçbir zaman yok edememiş olsanız bile çok önemliydi.
“Sanırım sonunda dileklerini yerine getiren tanrı değildi.”
“Evet. Haklısın. Terk edilmeleri üzücü olsa da bu hikaye insanlara büyük umut da veriyor.”
Cale, kendisine yanıt veren Hans’a rastgele bir emir verdi.
“Küçük görmek.”
“Affedersin?”
Hans’ın kafası karışmış göründüğünü gören Cale, parmağıyla Hans’ın göğsünü işaret etti.
“Kedi yavruları kızgın gibi görünüyor.”
“Ne?”
Nefes nefese. Hans aşağı baktı ve gözleri genişçe açılırken nefesi kesildi. Kediler öfkeyle dişlerini gösteriyordu. Hans’a bakan altın gözbebekleri gaddardı.
“Aigoo. Kedicik-nimlerimiz neden bu kadar kızgın? Gidip sana biraz daha kurutulmuş et getireyim mi?”
Hans kedileri göğsünden indirirken gülümsemeye başladı. Hâlâ onların canavar insanlar olduklarına dair hiçbir fikri olmadığı için, aç oldukları için kızgın olduklarını varsaydı. Ancak yavru kediler buna kızmadı. Cale kardeşlerin ona daha önce söylediklerini hatırladı.
“Daha önce Hans’tan haber aldım.”
Hans dedi.
“Bir kaya kulesinde bir dilek tutarsan, gerçek olur.”
“Kaya kulelerinin güzel olduğunu söyledi.”
Musluk. Musluk.
On, pençesiyle yere vururken, Hong kuyruğuyla yere vururken kızgın görünüyordu. Hans’ın onlara kaya kulesi hakkında yalan söylemesine kızmışlardı ama Hans yanlış mesajı almış gibi görünüyordu.
“Aigoo, değerli kedi-nimlerimiz. Gidip size lezzetli atıştırmalıklar alacağım! Genç efendi, gidip onlar için bir şeyler alabilir miyim?”
“Dışarda da kalabilirsin.”
“Çok çabuk döneceğim.”
Hans aceleyle geri döneceğini söyledi ama yine de Cale için getirdiği şeylerin düzgün bir şekilde organize edildiğinden emin oldu ve iş biter bitmez rüzgar gibi yola koyuldu.
“Ron, sen de gidip dinlenebilirsin.”
Ron hala odada kalmıştı. Ron, Cale’e döndü ve gülümsemeye başladı.
“Bu konuda içimde kötü bir his var.”
Cale, o yaşlı adamın gülümsemesinden gerçekten nefret ediyordu. Gülümsemesi, Cale’i normalden daha fazla rahatsız etti. Ron konuşmaya başlamadan önce Cale’in oturduğu kanepeye yaklaştı.
“Choi Han-nim iki gün sonra mı gidecek?”
“Evet.”
Cale aniden aklına bir fikir geldi ve sorarken gülümsemeye başladı.
“Neden? Onu göndermek istemiyor musun? Onunla gitmek istiyor musun?”
Ron’un sevecen gülümsemesi daha da büyüdü.
“Neden seni geride bırakıp başka bir yere gideyim genç efendi? Senin yanında olmayı seviyorum.”
Bu Cale’i ürpertti.
“Choi Han-nim’in bizimle başkente kadar gelmeyecek olması hayal kırıklığı yaratıyor. Ayrılmadan önce onunla olabildiğince çok konuşmam gerekecek. Beacrox muhtemelen onun gitmesine üzülecek. .”
Ron’un sözlerinin geri kalanını duyduktan sonra Cale’in ifadesi biraz daha düzeldi. Can sıkıcı olduğu için buna gerçekten dikkat etmedi, ancak Ron, Choi Han ve Beacrox arasında bir düzeyde arkadaşlık gelişmiş gibi görünüyor.
Choi Han’ı okumak zordu ama birinden gerçekten nefret ederse onlarla konuşmaz bile. Cale planını düşündü ve cevap verirken haylazca gülümsemeye başladı.
“Birlikte taşınacağınıza göre, başkentte tekrar görüşebilirsiniz.”
Üçünüz bu krallığı terk edip Rosalyn’in krallığına gidebilirsiniz. Ne düşünüyorsun? Harika, değil mi?’
Cale o kısmı yüksek sesle söylemedi, o sırıtmaya başlarken Ron daha da parlak gülümsemeye başladı.
“Başkentte Choi Han-nim ile hep birlikte olacağımız zamanı sabırsızlıkla bekliyorum. Bu yaşlı adamın dileği, herkesin oraya sağ salim varmasıdır.”
Cale, Ron’un söylediği hiçbir şeye inanmıyordu. “Dört gözle bekliyorum” veya “herkesin oraya sağ salim varmasını diliyorum.” Bu tür duygular bu yaşlı adamla uçmaz.
Kedi yavruları da Ron’a bakarken homurdandı. On ve Hong, Ron’un onlara Cale’in arkasından zaten bildikleri suikast becerilerini öğretmeye devam etmesini sinir bozucu buldu.
“…artık gidebilirsin.”
Cale, Ron’u odadan kolayca çıkardı.
“Hans bir yalancı!”
“O uşağa güvendim!”
Cale pencereden dışarı bakarak onları görmezden gelirken kedi kardeşler sonunda öfkelerini salıverdiler.
Cale, Bulmaca Şehri’nin köşesindeki bir mağaraya doğru bakıyordu. Bu mağara, tamamlanmamış kaya kulesinin ve ‘Kalbin Canlılığı’nın yeriydi. O mağarada küçük bir ev olmalı.
‘Kişinin 150 yaşına kadar yaşadığı yazmıyor muydu?’
Bu, eski bir varlığın yaşlılıktan doğal olarak öldükten sonra bıraktığı bir güçtü. Ölen kişi, gücünün bir lanet olduğunu düşündü. Cale oturduğu yerden kalktı, kıyafetlerini biraz düzeltti ve kapıyı açtı.
“Aigoo!”
Hans kapının hemen dışındaydı. Kolları kuru etle dolu olarak koşarak koşan uşak yardımcısını gören Cale konuşmaya başladı.
“Hadi gidip kaya kulesini görelim.”
Kedilerin kulakları seğirmeye başladı. Cale, sanki hiç kızmamışlar gibi ona doğru koşan ve onunla gidecek insanları seçen kedi yavrularına içten bir şekilde sırıttı.
“Sadece biz ve Choi Han olacağız. Oh, On ve Hong’u da yanında getir.”
150 yaşında ölen insan bu Rüzgar Toplayan Mağara’da bir kaya kule bitirmek istemiştir.
“Geçen sefer odundu, şimdi rüzgar mı?”
Mağaranın ortasında birdenbire ortaya çıkmış gibi görünen bir kasırga var. Yaşlı adam, o kasırganın ortasında bir kaya kulesi inşa etmek için 100 yıldan fazla zaman harcamıştı. Ancak başarısız oldu.
Şey, yaşlı adam ne zaman bitirecekmiş gibi görünse, kaya kulesini hep yıktı. Bunu, yaklaşık yarısına kadar istifledikten bir gün sonra ölünceye kadar defalarca tekrarladı.
O eski yaşlı adamın tam olarak ne dileği vardı? Cale’in pek umurunda değildi. Bugün onlar kaya kulelere bakarken o sadece tek bir şeye dikkatlice bakmayı planladı.
“Zaten inşa edeceksem iyi görünmesini sağlayabilirim.”
Zaten yapması gerektiğinden, iyi görünmesini sağlayacaktı. Her ihtimale karşı Rock Tower Harabelerinde bazı insanlara da dikkat etmesi gerekiyordu.
Kısa bir süre sonra, Cale, iki yavru kedi, Choi Han ve Hans, Kaya Kulesi Harabeleri’nin girişine vardılar. Henituse ailesinin sembolünü taşıyan arabalarını getirmediler ve Cale de güneş ışığını sevmediği bahanesiyle şapka takmıştı.
“Gerçekten hala buradalar.”
Aradığı insanları harabelere girer girmez bulmayı başardı. Cale gizlice Choi Han ve Hans’ın arkasına saklandı.
Biraz uzakta, rahat giyimli bir adam ve kadın vardı. Adam tekerlekli sandalyedeydi, kadın tekerlekli sandalyeyi itiyor ve aynı zamanda çıkış olan Harabelerin girişinden çıkıyordu.
Cale’in sinsi bakışlarını fark etmediler ve gelişigüzel bir şekilde harabelerden ayrıldılar. Adam başını hafifçe kadına doğru çevirip sordu.
“Bugün neden buraya gelmek istedin?”
“Tanrıdan bir mesaj mı yoksa tamamen saçmalık mı bilmiyorum ama birkaç gündür buraya gelmem gereken aynı rüyayı görüyorum. Harabelere geldik. Bugün harabeye gelecekleri gerçeği dışında, o velinimetin nasıl davranacağını lordun bile bilmediğine dair bir şeyler.”
“Lordun tahmin edemeyeceği bir kişi bile var mı?”
“Kim bilir? Lordun söylediklerinin yarısı saçmalık. Tamamen saçmalık.”
Kısa kahverengi saçlı kadın sıkıntıyla havalandı.
“Saçmalık mı? Bu lordun sözü. Ayrıca lorddan gelen mesajları duyabildiğin bir sır değil miydi?”
Yanıt veren adam, Marquis Stan’in ailesinin en büyük oğlu Taylor Stan’dı.
“Yapboz Şehri’nde hiç rahip yok gibi. Ve lordun sözü kimin umurunda? Lord bizi besliyor mu? Bizim gibi insanlar için nasıl bir hayırsever olabilir? Tamamen düzmece. Açım. Hadi gidip yemek yiyelim. .”
Kızgın görünen kadın, sonunda Çılgın Rahibe olarak anılacak olan Taylor’ın yakın arkadaşı Cage’di. Taylor ciddi bir ifadeyle Cage’e cevap verdi.
“Cage, birden içimden bira içmek geldi.”
“Gerçekten mi? Canım tütsülenmiş domuz eti istiyor.”
Ciddi ifadelerle birbirlerine baktılar. Taylor parmağıyla ileriyi işaret etti ve ciddi bir şekilde Cage’e cevap verdi.
“Ne harika bir kombinasyon. Hadi gidelim. İt! Bu benim ziyafetim olacak!”
“Aigoo, ikramın mı?! Bu rahibe sana oraya kadar eşlik etmek için elinden geleni yapacak.”
İkisi de hareket etmeye başlayınca gülmeye başladılar.
Cale uzakta olduğu için konuşmalarını duyamıyordu ama bazı korkunç durumların ortasında hala gülebilen bu iki kişinin yüzlerini hatırlamak için elinden geleni yapıyordu.
“Artık neye benzediklerini doğruladığıma göre, onlardan uzak durmam gerekiyor.”
Onun kim olduğunu bilmedikleri için, Cale’in gelecekte onlardan uzak durması gerekiyordu.