Yalnız Seyahat Sanatı
Korkmadın mı?
Dün bile bir arkadaşım bana tek başıma kamp yapmaktan, kendi başıma seyahat etmekten korkup korkmadığımı sordu. Hayır. Bundan daha fazlası var, ama basitçe, hayır, kendi başıma kamp, en mutlu ve en rahat olduğum yer. Şehirlerde, şehirlerde, insanlarla çevrili, trafik, gürültü, müzik, sessizliği doldurmak uğruna konuşmak, hayır, burası rahatladığım yer değil.
Geçen yıl, yalnız seyahatlerin sanatı hakkında tartışmacı bir panelist olmaktan onur duydum. Overland Expo West 2016'da, ister yerel ister dünya çapında, araca bağımlı seyahatlerle ilgilenen neredeyse 10.000 kişi vardı; ilham almak için hepimiz oradaydık. Veya rahatlayın.
Benim gibi kanlarında dolaşan başkalarının hikayelerini dinlemek benim için güven vericiydi. Şimdi çok uzun süre yerleşmiştim ve yine huzursuzum. Son birkaç yıldır, tekrar yola çıkmaya çalışıyorum. O hafta sonu Overland Expo'da, 22 yaşındayken Amerika'yı geçmekten, küçük bir sırt çantasıyla ve kredi kartı ya da parayla otostop yapmaktan bahsettim. Her gün yıkılsa da, Guatemala'da sokak gösterisi, 1973 VW Beetle'de Colorado'da yüksek irtifayı geçiyor, ne olacağını bilmeden, bu hikayeler benim bir parçam. İki ön dişimi İspanya'nın Tarancon kentinde kaybettim. İsviçre'de bir trende uyandım, hangi ülkede olduğumdan emin değilim. Münih bira festivaline gittim. Ve evet, yalnız seyahat ediyorum. Ve onu beğendim.
İtiraf ediyorum, bir zamanlar biriyle seyahat ettim. 1989'du. Steve bana küçük memleketimden bir arkadaş olan Chicago'da katıldı. Bir şekilde birbirimizi bulacağımızı bilerek şehrin sokaklarında yürüyordum ama ikimizde telefon ya da otel odası olmadığından bu bir meydan okuma olurdu. Steve'i bir tezgah sigarasında otururken sırt çantamın kalçalarıma karşı çıkarken yürüdüm. Onun yanına oturdum ve dumanını içtim.
Maine, New York, Washington'a geçtik; trene bindik, otostop çektik ve sonra yol boyunca tanıştığımız ailelerin rastgele evlerinde kaldık. Beni yıprattı. Steve tüm kararları vermeme izin verdi. Beni yıprattı. Sorumluluk. O gece ne yediğimiz, nerede uyuyacağımızla ilgili sürekli tartışmalar.
Burada bir hafta başka bir an vardı, bir arkadaşımla bir yolculuğa çıktık, ama Steve ile ilk seyahatte uzatılmış hiçbir şey onu kutsasın. O zamandan beri, kendi başıma gitme eğilimindeyim, bu şekilde daha mutluyum.
Görüyorsun, tek başıma, burnumu takip etmekten ya da dikkatimi çeken işaretlerden özgürüm. Genellikle 'göl' veya 'sadece 4wd' diyenlerdir, ve ben gidiyorum. Genelde gevşek bir planım var, eğer bölgedeysem ziyaret etmek istediğim yerler. Haftalık küçük geziler ve uzun seyahatler için birkaç hedef belirledim. İnternet ile bugünlerde, çok daha fazlasını planlıyorum, fotoğraflara bakıyorum, forumları okuyorum ve önerilerde bulunuyorum. Fikirleri takip etsem de, bu başka bir hikaye. Kendi notlarımı okumayı unutma eğilimindeyim.
Biraz her şeyi yaptığımdan beri, sırt çantasıyla gezme, otostop, motosikletler, otobüsler, trenler, VW'ler, kamyonlar ve şimdi bir minibüs getirdim. İki köpek ve bir kedi benimle geldikçe ambalajlama günümüzde daha karmaşık hale geldi. Bu son yapılandırma için kısa bir liste yaptım ve acil durumlarda gemiyi (van) terk etmem gerekebileceği düşünülerek gerekli öğelerin hepsi de küçük bir sırt çantasına sığacak. Gerisini bırakabilirim. Daha önce, hiçbir yerde Missouri ölü bir VW otobüs var. O kırmızı kampçıyı bir daha hiç görmedim. O minibüsü özlüyorum. Oh iyi. Ama bu bir maceraydı…
Sevdiğim şeyi ve istediğim zaman yiyebilmeyi seviyorum. Kahvaltı için Frito pasta? Pastırma sandwhich yatmadan önce? Çikolata? Peynir ve krakerler? Sebzeler ve yumurtalar? Ne istersem, sevdiğim zaman. Harika ve benim için en büyük avantajlardan biri.
Yalnız bir gezgin olarak, yerlilerle daha fazla etkileşime giriyorum. Ne kadar güvendiğimi takdir ettikleri için, bu yabancıların bana aynı seviyede güven duyması her zaman bana geri döndü.
Yirmi iki yaşındayken Wisconsin'den otostop çekiyordum, Michigan'a doğru bir feribot yakalamak için kuzeye gidiyordum. Hedefim, Orta Batı'daki küçük mavi karayolları boyunca uzanan küçük bir köydü. Bir kamyon çekti ve iki adam benimle sohbet etmeye başladı. İki erkek ve ben genç bir kadın olarak? Onlarla, baba ve oğul ile konuştum ve onlarla birlikte bir yolculuk teklif ettim, ama önce 'Anne' aramak ve akşam yemeği hakkında soru sormak istediler. İçlerinden biri sohbet ederken, sırıttı ve onunla iyi olduğunu söylerken dinledim ama onunla tanışmak için gelmek zorunda kaldım! Biz bir yemek paylaşımı sona erdi, onlar beni oğlunun yatak odasında koymak ve beni feribot Master beni tanıttıktan sonra sabah feribot düştü. Kasa? Evet, bunları yıllar sonra çok net hatırlıyorum.
Görüyorsun, merak ediyorum. Tanıştığım insanlar ve hikayeleri beni besliyor. Ayrıca, sadece Devletleri ilk geçtiğimde tanıştığım birçok ailenin, daha önce hiç ziyaret etmedikleri diğer eyaletler, yerler, kasabalar, hikayelerimi istediğini buldum. Kendi ülkelerinin fıkralarım misafirperverliklerinin önünü açtı. Bir bakıma bir ticaretti. Koltuk gezginleri kendi ülkelerini benimle keşfettiler.
Ama itiraf etmeliyim ki, çok güvenli değilim. Yapmamam gereken yerlere gidiyorum. Bugünlerde nerede olduğumu kimse bilmiyor. Yolları, sohbetleri ve hayalleri takip ediyorum. Yedekleme planım yok. Risk alıyorum. Pantolonumun koltuğundan ve güvenlik ağı olmadan uçuyorum. Bunu sevdim. Böyle seyahat etmek beni uyandırır. Beni açar. Başladığım soruyu cevaplamak için hiç korktum mu? Birkaç sefer. Bu kadar. Birincisi, dadı işinden kovulmuş on sekiz yaşında bir çocuk olarak kendimi Güney Fransa'dan geri almak zorunda olduğum zamandı. Pasaportum ve plastik bir çantam vardı. Para yok. Kredi kartı yok. Ve bu cep telefonlarından önceydi, ailemi arayamazdım, geri dönüp sonra anlatmayı tercih ettim. Onları endişelendirmek istemedim! Kötü hatalar. Bir trene bindim, yemek çaldım, bir tecavüze beni tecavüz etmeye çalıştım, onu ayrıcalıklarına parçaladım ve trende bir banyoya kilitledim. Bu ilk büyük solo seyahatti ve sonunda başarı duygusu eşsizdi: “Doğaçlama yapabilirim. Beladan kurtulabilirim. Seyahate devam etmeliyim! ”
Ve bende var. Geriye dönüp baktığımda, 'yerleşimin' son on yılında bile, Alaska'dan bir feribot aldım ve Kanada kıyılarında bir somon konservesi aldım, tüm Güneybatı'da kamp yaptı, üç ay Kuzeybatı'da geçti, Kuzey'de komünlerde yaşayan bir kış aldı Carolina ve Tennessee, motosikletimi Galler ve İrlanda'ya doğru sürdü, San Francisco'da eğitim gördü ve ABD'de birçok rastgele kısa yolculuk yaptı. Kötü kötü değil…
Çocukken, tamam, yirmili yaşlarımda, düşünmeden seyahat ettim, bu bir bağımlılık, bir ihtiyaçtı. Birkaç aydan fazla oturamadım. Bir süre yerleştim ama bu bağımlılık geri döndü. Bir ev inşa ettim, çalıştım, yerleştim ve şimdi son birkaç yıldır yeni yerler keşfetme ihtiyacı devraldı. Daha önce yalnız seyahat etmediyseniz, kendinize şunu sormanız gerekir: En mutlu neredesin? Senin günlerin nasıl geçiyor? Çoğunlukla arkadaşlarınız ve iş arkadaşlarınızla mı çevrilisiniz? Yoksa yalnız mı çalışıyorsun? Yalnız yaşa? Diğer bir deyişle sosyal ihtiyaçlarınız nedir? Sizi neyin stres altına soktuğunu ve neyin rahatlattığını düşünün. Benim için, sözsüz zaman, evet, biliyorum, ben bir yazarım çünkü ironik, ama yine de, birbirleriyle konuşan boş kafalar beni yıpratıyor. Sessizliği severim. Dağları severim. Ve hayvan şirketini insanlardan daha çok seviyorum. Ama bu benim… ve sonra sadece birkaç gün sonra, hem arkadaşlara hem de yabancılara oturmayı ve sohbet etmeyi seviyorum. Onların hikayelerini duyma enerjim ve arzum var. Benimkini anlatmak için. Bağlanmak. Kendinizi tanımak yalnız seyahatlerin inanılmaz faydalarından biridir, kendinize iyi bakmalısınız. Hiç kimse yok. Her seferinde, benim saf ve basit yeni ritimleri ve rutinleri öğreniyorum.
Yakın arkadaşlar hala soruyor, deneyimlerini paylaşacak kimseniz olmadığında nasıl anlam buluyorsunuz? Ama ben yaparım. Yazıyorum. Fotoğraf çekiyorum. Ve sadece köpeklerimle yalnız dağlarda bir gölün yanında otururken, orada olsam da olmasam da dünyamızın büyülü, şaşırtıcı derecede güzel olduğunu biliyorum. Büyük bir dünyada çok küçük bir lekeyim ve bu bana güven veriyor. Rahatım.
Yalnız seyahat için bir sanat var ve ne kadar yalnız seyahat edersem, doğa ve tanıştığım insanlarla yaptığım rastgele sohbetler o kadar çok takdir ediliyor. Korkmuyorum. Hayata ve maceralara açığım… ve annemin dehşetine çok genç olduğum için bunu yaptıktan sonra, asıyorum. En sonunda. Benim için soru şu nerede? Ve ne zaman?
Yayınlanan 22-04-2020