Ukrayna’daki savaş, tüm savaşlar gibi, küresel güvenlik için hesaplanamaz sonuçları olan, bugüne kadar binlerce kişinin ölümü, tüm şehirlerin yıkılması ve milyonlarca kişinin yerinden edilmesiyle sonuçlanan korkunç bir günah olan günahtan doğdu.
Ama kimin günahıydı?
Kesinlikle Ukraynalı değildi. Tecrübesiz başkanının NATO’ya katılmaktaki ısrarı pervasız olabilir, ancak bu bir suç değildi.
Belli ki Rusya’dan gelmiş olmalı. Yoksa çok açık olmasa da ABD’nin günahı mıydı?
Washington ve uzmanları, Putin’in Kremlin’ini tüm kötülüklerin kaynağı olarak görüyor. Rus cumhurbaşkanını, on dokuzuncu yüzyıl emperyal Rusya’sının görüşlerini anımsatan otoriter ve emperyal hırslar beslemekle ve egemen bir devlet olan Ukrayna’nın büyük bölümlerini parçalamak veya ilhak etmek için kanlı bir savaş yürütmekle suçluyorlar. Bu süreçte Avrupa’yı istikrarsızlaştırdığını ve dünya düzenini değiştirdiğini söylüyorlar.
Tüm başarı.
Moskova ve uzmanları ise Washington’u, Ukrayna siyasetine müdahale eden ve Kiev’i Rusya’nın güvenliğini baltalamak için kullanan tüm uluslararası kötülüğün kaynağı olarak görüyor. NATO’nun sınırlarına doğru genişlemesinin Moskova’ya hayati çıkarlarını savunmak için müdahale etmekten ve Rus vatandaşlarını Batı destekli “Ukraynalı Nazilerden” korumaktan başka seçeneği kalmadığını iddia ediyorlar.
Tam bir esneme.
Peki burada kim haklı kim haksız?
Cevap, komşusunu şikayet etmek için köydeki yaşlı adama giden bir adamla ilgili eski bir meselde bulunur. “Haklısın” diyor yaşlı adam. Komşu da benzer bir şikayette bulununca, yaşlı adam “kendisi de haklı” diyor. Ama “nasıl ikisi de doğru olabilir?” en büyük oğlu protesto eder, “sadece bir kişi olabilirken!” “Sen de haklısın oğlum” diyor büyük adam.
Çok önemli olmasa da, umduğum gibi her iki tarafın da haklı olabileceğini düşünüyorum.
Aslında, Rusya sahte iddialarla işgal etti. Kiev’e veya Washington’a karşı gerçek bir şikayeti olsaydı, Moskova BM’yi veya uluslararası hukuk yolunu seçebilirdi. Bunu etkili bir şekilde yapacak güce sahipti. Bunun yerine savaşı seçti: kaba, eski moda bir konvansiyonel savaş.
Kremlin, Ukrayna’daki sorunların çoğunun kendi kendine yapıldığını çok iyi biliyor. Kırım’ı ilhak ederek ve Kiev’in 2014’ün başlarında batıya dönmesinden sonra ülkeyi istikrarsızlaştırmak için doğu illerinde ayrılmayı teşvik ederek bu olayın tetiklenmesine yardımcı oldu.
Rus lider, Ukrayna’nın Rusya’nın kalbinde özellikle özel bir yere sahip olduğunu ve onu terk etmeyeceğini birkaç kez açıkça belirtti.
Putin onun gibi inanıyor açıkladı geçen yaz yayınlanan bir makalede, “Ruslar ve Ukraynalılar bir halk, bir bütündü.” Arka planda da emperyal olmasaydı, bu hoş bir duygu olurdu.
” şeklinde kılık değiştirmiş sadizmdir.zor aşk“. Kısacası, Ukrayna Rus emperyal rönesansı için vazgeçilmezdir.
Ukrayna’da olanlar da bir kalıbın parçası. Kremlin, aynı emperyal hırsın bir parçası olarak Gürcistan, Moldova ve Kazakistan gibi eski Sovyet cumhuriyetlerine müdahale etti.
Putin ise ABD’nin Rusya’nın etki alanına yönelik düşmanca müdahalesi karşısında savunmacı davrandığını söylüyor. Hatta Batı önderliğindeki “kurallara dayalı dünya düzeni”ni, ya da daha doğrusu ABD’nin dünyanın dört bir yanındaki devletlerin iç işlerine müdahale de dahil olmak üzere uluslararası hukuku amansız ihlallerinin yol açtığı düzensizliği kınadı.
Viktor Yanukoviç, ABD’yi 2008’de Ukrayna ve Gürcistan’ı acil bir NATO üyeliği yoluna koymakta ısrar etmekle ve Ukrayna’da 2014’te Rusya’nın müttefikini deviren sözde Maidan devrimini kışkırtmakla suçladı. Rusya’yı ve ordusunu zayıflatmak için bir güç mücadelesinde Ukrayna’yı silahlandırarak savaşı alaycı bir şekilde uzatmak.
Ancak Putin, eski Sovyet cumhuriyetlerinde Rus müttefiklerine karşı sözde “renkli devrimlere” son vermeye kararlı.
İşte tam bu noktada Putin, Çin’in güçlü adamı Xi Jinping’de stratejik bir müttefik buluyor ve aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri’nin daha Asya siyaseti ve güvenlik konularındaki sürekli baskısından ve müdahalesinden de memnun değil. insan hakları. .
Buna ek olarak ve Amerika’ya kendi ilacını tattırmak için Rusya, ABD seçimlerine müdahale ederek Donald Trump’ın zaferinden sonra Batı demokrasilerini savunmaya geçirdi.
Başka bir deyişle, Putin ABD’nin onu yapmakla suçladığı her şeyi yapıyor, ancak daha kaba bir şekilde. Evet, ABD Ukrayna’yı Rusya’ya karşı alaycı bir şekilde kullandı, ancak bana öyle geliyor ki ABD müdahalesi Rusya’nın Ukrayna’yı işgal etmesi için bir nedenden çok bir bahaneydi.
Açıkça söylemek gerekirse, hem Amerikan hem de Rus pozisyonlarında açıkça biraz gerçek ve çok fazla abartı var. Bütün bunlar, medyanın böylesine kutuplaşmış ve militarize bir ortamda performansı hakkında soruları gündeme getiriyor.
Ne de olsa sadece özgür bir basın devletin gücünü sorgulayabilir ve savaşla ilgili gerçekleri yayabilir.
Otoriter Rusya’da hükümetin kendi savaşını eleştirenleri korkutmasına ve susturmasına şaşmamalı, ancak gazeteci ve yurttaşların ABD dış politika eleştirmenlerine yönelik zehirli saldırıları karşısında şok oldum. maaş bordrosu.”
Daha kötüsü ne bilmiyorum, gazeteciler resmi çizgiyi takip etmeye ya da Washington ya da Londra’da ilerlemek için gönüllü olarak, hatta coşkuyla yapmaya zorlanıyorlar.
Ne yazık ki, etkili Anglo-Sakson medyasının çoğunun körü körüne ve aptalca resmi çizginin yanında yer aldığı Körfez Savaşı’nın yirmi yıl önceki feci haberlerinin bir tekrarına tanık oluyoruz.
Feci Irak savaşı konusunda yanılmış olan aynı ukala gazeteciler ve tavuk kümesi uzmanları nedense bir kez daha Batılı kurumları kışkırtma ve onları askeri fikirlerle aydınlatma ihtiyacı hissediyorlar.
Ama neden bu “kanaatçılar” askeri ve istihbarat servisleri hakkında bilgi ya da daha doğrusu yanlış bilgi satmaya devam ediyor? Bir kez ve başka bir?
Bırakın masaüstü gazeteciyi neden herhangi bir gazeteci yapsın? tavsiye Ukrayna’da Ruslara karşı ihtiyaç duyulan silahların türü hakkında, aslında gazetecilerin Ukrayna’da devam eden savaşın askeri yönü hakkında bildikleri her şey ABD ve Batı’nın askeri ve istihbarat servislerinden geliyor. “Irak’ın nükleeri.” silahlar “?
Gerçek sebep gözden saklıdır: generallere ve hatta karar vericilere değil, halka hitap etmektedirler; ABD’nin savaşa verdiği desteği normalleştirin ve bunun yerine kamuoyunu şekillendirin. Bu, halkın liberal demokrasiye olan güvenini sarsan gazeteciliğe karşı kendi kendine işlenen bir suçtur.
Batılı hükümetler ahlaki öfkeyi ifade ettiklerinde, bu “kanaat üreticileri” Rusya’da daha da büyük bir öfke talep ediyor. ABD hükümeti, en son 33 milyar dolar olan Ukrayna’ya büyük bir askeri ve mali katkı yaptığında, etkili bir medya kuruluşu soru Yönetim, nükleer savaşın bir risk olduğunu çok iyi bilerek, daha da büyük bir katkı sağlamak ve daha fazla risk almak için mi?
Benzer şekilde, Başkan Biden Putin’i bir savaş suçlusu olarak adlandırdığında ve gitmesi gerektiğinde, medya uzmanları ona kötü bir Putin diyerek onu alt ediyor. aciliyet Beyaz Saray, Biden’ın rejim değişikliği konusundaki yorumunu geri çevirmiyor ve bu kaymanın suratına atılacak gerekli bir tokat olduğunda ısrar ediyor.
Bunların hiçbiri medya uzmanlarının direniş, özgürlük ve adalet ilkesini desteklememesi gerektiği anlamına gelmez. Yapmalılar. Ya da gazetecilerin savaş trajedilerini haber yaparken öne çıkmadıklarını. Birkaç taneden fazlası var.
Savaş söz konusu olduğunda, medyanın ateş açması değil, ışık vermesi esastır; daha fazla gerçeklik, daha az heyecan sağlayın; savaş alanı stratejileri değil, savaş analizi sunar; ve evet, barışı teşvik etmek, şiddeti teşvik etmek için değil.
Medyayı bir araya getirmek, demokrasiden ziyade otoriter bir rejime daha uygundur. Diplomasi olanaklarını zayıflatıyor ve olması gerektiği gibi zamanı geldiğinde barışçıl bir çözüme ulaşmayı veya kabul etmeyi giderek zorlaştırıyor. Tüm Ukraynalıların iyiliği için. Kendi iyiliğimiz için.