Bir İblis Lordunun Hikayesi: Zindanlar, Canavar Kızlar ve İç Isıtan Bir Mutluluk
Görüş Ayrılıkları
Akşam eğlenceli geçmişti. Başta resmi olmayan, alkollü bir tanışma toplantısı gibiydi ama tecrübeli partileyenler olan ejderhalar böyle sona ermesine izin vermeyecekti. Akşamı beklediğim kadar eğlenceli yapmak için parti numaralarını sergilediler ve çeşit çeşit maskaralıklar yaptılar.
Gece bitmeye başlayınca Rhodunus yanımıza yaklaştı. Zil zurna sarhoştu. Yüzü kızgın demir kadar kırmızıydı ve hatta bize doğru yaklaşırken sendeliyordu. Ama öyle olsa da yüzündeki ifadeden ciddi bir konuyu konuşmak istediği belliydi.
“Size... bir şey sormak istiyordum Ejderha Lordu.”
“Tabii, nedir?”
“Eğer dış dünyada herhangi bir kontrolden çıkmış genç ejderha görürseniz onlarla... konuşabilir misiniz?”
“Onları konuşarak yatıştırmamı mı istiyorsun?”
“Evet... evet. Eğer mümkünse onlarla konuşmanızı... başkalarına çok fazla bela olmamalarını öğütlemenizi isterim,” dedi. “Konumunuz gereği... sözlerinizi dinleyeceklerinden... gayet emindim.”
Her ne kadar ben isteğine karşı özel bir şey hissetmiyor olsam da Lefi’nin memnun olmadığı çok belliydi. Kucağında uykuya dalmış Enne’in saçını okşamayı kesti ve Rhodunus’a sert bir bakış attı.
“Bencil ricalarından bıktım Rhodunus. Eğer yavrularınızın sakinleşmesini istiyorsanız gidin kendiniz yapın,” diye söylendi. “Kocamın sizin hatalarınızın arkasını toplamasının nedenini anlamıyorum.”
“Söylediklerin... makul,” dedi yaşlı ejderha. “Bu yüzden, yaşlı bir kertenkelenin boş konuşmalarını önemsemeyip unutmanız... bu konuşmayı hiç yapmamış saymanız benim için sorun olmaz.”
Lefi köyün yaşlısına bağırmaya devam etmek istiyor gibi göründüğünden yavaşça omzuna dokundum ve çıldırmayı kesmesini söyledim.
“En azından seni bir dinlemeyi isterim,” dedim.
“Teşekkür ederim...” diyerek başını eğdi Rhodunus. “Köyün... en büyük sorununu konuşarak başlayalım öyleyse. Görüş ayrılıklarından çok çekiyoruz.” Yüzünü buruşturdu. “Gençlerin fikirleri ve bizim gibi... kadim ejderha olacak kadar uzun yaşamışların fikirleri arasında uçurum var.”
“Bu, dağın tepesinin yakınlarındaki mağarada takılırken konuştuğumuz konular hakkında mı?”
“Evet... öyle. Biz yaşlılar istikrar için çabalarken genç olanlar... değişim istiyor. Hayatlarımıza bakış açılarımız onları isyan etmeye teşvik edecek kadar farklı. Ve her ne kadar hepsi o kadar isyankar olmasa da gençlerin bizden bıkıp ayrılması alışıldık bir durum.”
“Anladım...”
Demek istediğini anlamıştım. Sorun sadece ırkları ilgilendirmeyen ve ejderhalardan ötesini de etkileyen bir sorundu. Yaşlılar mevcut durumun korunmasını tercih etme taraftarıyken genç olanlar yeni ve heyecan verici aktiviteleri tercih ediyordu. Dünyanın işleyişi böyleydi. Ama yine de, ejderha ırkının karşı karşıya olduğu özel durum başka bir yerde karşılaşılanlardan çok daha ince farklara sahipti.
Çünkü diğer ırkların aksine ejderhalar zamanla daha da güçleniyordu.
Bu dünya, vücutları daha fazla büyü parçacığına alışıp biriktirmesiyle her bir bireyin pasif bir şekilde daha da güçlendiği bir dünyaydı. Aşırı uzun yaşam süreleri, ejderha ırkının bu tür duruma somut bir örnek olmasına sebep oluyordu. Her bir sıradan ejderhanın zamanla kadim bir ejderhaya dönüşmelerinin sebebi tam olarak bu durumdu.
Lefi'nin aşırı fazla güç seviyesi, antik olarak doğan tek ejderha olmasından kaynaklanıyordu. Büyü parçacıklarına olan eğilimi daha hayatının başında aşırı yüksekti. Pasif olarak daha da fazlasının vücudunda birikmiş olması onu bugünkü durdurulamayan güce dönüştüren şeydi.
Bir başka deyişle, isyan etmek isteyen genç ejderhalar öncüllerini alaşağı etmeye yetecek kadar güçlenemiyordu. Düşünsel yaklaşımları çatışsa da hiçbir koşulda kendi istediklerini yapamıyorlardı. Yaşlı ejderhalar genç jenerasyona herhangi bir şey dayatmıyordu, ama bu onların memnuniyetsizliklerini engellemiyordu. Yaşasın uzun yaşayan ırkların sorunları! Vuuuhuuu!
“Gençlerin ayrılması her zaman sorun olmuyor. Lefi gibi olanların çoğu... mantıklı düşünceyi öncelikli tutmaya devam ediyor. Ve mantıklı davrananların diledikleri gibi yaşaması benim için sorun değil. Ama yaşanan o olay... endişelendiğim daha fazlasının bizden ayrılmayı düşünmesine sebep oldu.” Başını sağa sola salladı. “Gyogarr’la arası özellikle iyi olanların hepsi ırklara yukarıdan bakma eğilimindeler.”
Yani kısacası bana dediğin şey, öldürdüğüm bok kafanın kendi grubunun olduğu mu? Ne can sıkıcı... Toy, genç ejderhaların güçsüz bir konumdan ezici bir üstünlüğe geçmesine izin vermenin felakete davetiye çıkaracağını anlamak için bilge ve yaşlı bir ejderha olmak gerekmiyordu. Güç gösterisi yapmak için bir dizi düşüncesiz, yıkıcı, kibirle güdülenmiş saldırılara girişecekleri kesindi.
“Ve sanırım kendi kendinizle savaşa girmenize falan sebep olacağından onlara kendinizin müdahale etmediğinizden bahsettiğini hatırlıyorum, değil mi?”
“Evet... Ama bundan fazlası da var. Bir araya gelip büyük çapta bir zıtlaşma başlatmadıkları durumda bile daha asi gençler savaşta teslim olmaya zorlanmadan dönmeyi reddediyorlar.” Derin bir iç çekince havayı alkol kokusu sarmıştı. “Ve eğer bu olursa... eğer ejderhalar arasında bir savaş yaşanırsa... o zaman bu süreçte bir ülkenin hatta bir uygarlığın yok olması kaçınılmaz olacak. Bu dünyanın tarihi boyunca tam olarak bu durum çok çok kez gerçekleşti. Çoğunlukla bizim hatamızdı. Bizler... gücümüzü doğru şekilde zapt edemiyoruz.”
Ejderhaların kendilerini tutamamasından bahsedilince aklıma Lefi’nin sayısız tabak kırma olayı gelmişti. Tam da bu sebepten sayısız tabağı çatlatmıştı. Rhodunus’un mantığı az çok doğruydu. Eğer bir çift ezici güce sahip ejderha çarpışırsa ve ikisi de kuvvetini dizginlemede iyi değilse, başkalarına verecekleri hasarın miktarının sonu yoktu. O bölgede bulunacak ırklardan herhangi bir üyesinin müdahale etmeme ve kaderlerine şans meleğinin karar vermesine izni vermek dışında bir seçeneği olmazdı. İki saldırının etkisi öyle geniş çaplı ve yıkıcı olurdu ki sığınacak bir yer aramak anlamsız olurdu.
Kadim ejderhalar özellikle sorundu. Saldırıları öyle güçlüydü ki nükleer sayılabilirlerdi. Verilecek tek bir intizamsız nefes bile bir şehrin tamamen ortadan kalkmasına yeterdi.
“...Deneyeceğim ama şunu söyleyeyim, sizlere kıyasla ben aşırı güçsüzüm ve kendi hayatımı tehlikeye atmaya hiç niyetim yok.”
Ne bir aziz ya da şehit gibi bir şey olmaya niyetim vardı ne de Nell gibi rastgele bir takım kişiler için canımı dişime takıp savaşabilirdim. Yani cidden. Ejderha Lordu’yuz, eee n’olmuş? Bütün ejderhalar koşulsuz şartsız bana itaat etmeye başlayacak değil ya. Bir tanesi bile hiddetlenmeye başlayınca siktirip giderim. E yani, sokarım öyle işe.
“Anladım,” dedi Rhodunus. “Ayrılanların çoğunun... huyu kötü olduğundan, pek çoğunu ikna etmek kolay olmayacak. İşte bu sebepten size bu... hediyeyi takdim etmek istiyorum.”
Yaşlı ejderha envanterini açtı ve açılan uzay çatlağından uzun, ince bir sopa aldı. Kısa mızrak baştan aşağı aynı koyu, tanımlanamayan malzemeden yapılmıştı ve öylesine tekdüze ve süssüzdü ki ilk başta onu neredeyse bir baston sanıyordum.
“O... şey de ne?” Mızrağı ondan alırken kendi kendime mırıldanmıştım.
Tuttuğumda ellerimde oluşan hisse beni daha da şaşırtmıştı. Onu metalik bir şey olarak düşünmeme neden olacak kadar sertti ama çok eski bir metal parçasının bile saçacağı türden parlaklığa sahip olmadığından, bu şekilde tarif etmek doğru olmazdı. Metal teorim malzemenin sahip olduğu ahşapsı pürüzsüzlükle daha fazla yanlışlanıyordu. Yoksa bu şey... kemikten mi yapılmış?
“Bunun adı İlahi Mızrak... Tanrının kemiklerinden yapılma efsanevi bir silah,” dedi Rhodunus. “Konuştuğumuz insan Ejderha Lordu’nu hatırlıyor musunuz...? Larren Fergarde Rehnn’i?
“Evet?”
“Bir zamanlar onun kullanıcısıydı...” ejderha başını kaldırdı ve gece göğüne doğru baktı. “Eski hikayelerde bunun tek bir savuruşuyla cenneti ikiye böldüğü... ayırdığı, yerin sarsılmaya zorlandığı ve denizleri yardığı söylenir.”
Bu iddia bana biraz abartı geldiğinden silaha hızlıca göz attım ve garanti olsun diye analiz ettim.
***
İlahi Mızrak: ???
Kalite: ???
***
Ama bana hiçbir bilgi vermedi. Silaha bakarak öğrenebildiğim tek şey sahip olduğu garip varlık hissiydi. Varlığı neredeyse anormal bir ağırlık ve baskıyla birlikte geliyor gibiydi.
“Ben bir bilgi alamadım. Sana herhangi bir detay veriyor mu?” Garip mızrağı analiz etmede bana katılan Lefi’ye sormuştum.
Silaha attığı sert, temkinli bakışla, “Vermiyor. Hiçbir bilgiyi çözemedim,” dedi. “Sana tek bir şey söyleyebilirim Yuki ve bu, İlahi Mızrak’ın inanılmaz korkutucu bir silah olduğu.”
Pekala. Eğer o bile eli boş döndüyse, bu şeyin analize dayanıklı olduğunu söylemek yerinde olur. Çünkü onda, bu dünyanın en süper şarjlı analiz yeteneği var. O yüzdeeeeeen... evet.
Tek düzgün ipuçları ismi ve sözde köken hikayesi. Her ne kadar bu kadar ihtimal dışı bir şeye körü körüne inanmaya niyetli olmasam da iki iddianın da bir miktar doğruluk payı olduğunu hissetmeye başlamıştım.
Rhodunus, “Eski hikayeler, Ejderha Lordu Larren’ın mızrağı kullanarak yaşlı ejderhaları... zapt ettiğini ve ülkeye huzuru getirdiğini söyler,” diye devam etti. “Onu kullanmak bizim için mümkün değil. Formumuz... buna izin vermiyor. Ama senin bunu kullanabileceğine eminim. Lütfen... Lütfen ona iyi bak. Bizim en büyük hazinelerimizden biridir.”
“Şey... bunu alabileceğimden emin misin? Yani, düşünceni takdir ediyorum ama o kadar değerli bir şeyse...”
Eeh, salla. Düşünceyi takdir bile etmeyeceğim. Bu şey beni korkutuyor. Ondaki bir şey garip geliyor. Kendini rastgele sağa sola sallatacak bir lanet taşıyan bir silaha benziyor. Cezasına uğramamak için ciddi bir kararlılık gerekli olacaktır falan, demek istediğimi anlamışsınızdır.
“Evet... Evet alabilirsin. Larren mızrağı bize emanet bırakırken bu mızrağın, Ejderha Lordu unvanını alınca gelecek zorluklara dayanabilecek... onları atlatabilecek yetenekte olan ırkların bir sonraki üyesine verilmesini söylemişti.”
Adam, başarımlarını samimi bir şekilde bir sonraki kişiye aktarmayı istediğinden, bu isteği takdir etmediğimi söyleyemezdim ama onun ilahi silahını iyi bir şekilde değerlendirebileceğimden emin değildim. Durum her neyse, onu geri çeviremeyecekmiş gibi hissettiğimden, silahı bir kenara koyarken tuhaf bir şekilde hediye beni mutlu etmiş gibi davrandım. Bu şeyi gördüğü anda Enne’in somurtacağını şimdiden görebiliyorum...
“Pekala...” diye kaşlarımı çattım. “Aslında Ejderha Lordu falan olmak istemiyordum ama olan oldu. Mızrağı yanımda ve genç ejderhalarla ilgili söylediklerini de aklımda taşıyacağım. Sadece çok şey bekleme, tamam mı? Sonuçta, bilirsin işte, hala öylece bir ejderhayı dövebileceğimden şüpheliyim.”
“Onlara seslenmek... fazlasıyla yetecektir. Teşekkür ederim Kral, talebimi dinlediğiniz için.”
Önümde iyice eğildi. Beni karşılayan sarhoş yaşlı adam artık yoktu. Yüzündeki ifade ve bana sunduğu düşünceleri, önemsediği çocuklar için endişelenen bir veliye dönüşmüştü.