Ah spor, sen savaş mısın?
Modern savaş sadece kılıçların çatışması, top ateşi ve savaş uçağının kükremesi değildir. Kavgalar yalnızca dünyada, cennette veya suda değil, aynı zamanda kültür ve sporda da gerçekleşir, ancak bu küreler halkları birleştirmeye çağrılır. Ve sadece bölge ve etki alanı için değil, aynı zamanda akıllar için. Mevcut savaş alanı eşit derecede BM toplantısı, Eurovision ve Olimpiyat olabilir. Olimpiyat Oyunları savaşları sırasında antik çağlarda sona erdi - şimdi bu asil gelenek unutuldu.
Sekiz yıl önce, sadece Olimpiyat marşının çalınması gereken gün, Gürcü Mezunlar tökezledi, Tskhinval'ın barışçıl bölgelerine ve Rus barış güçlerinin üssüne ateş açtı. Bu gün oldu tarihsel bir dönüm noktası - silahlı saldırganlığa maruz kalan insanlara karşı koymaya cesaret eden Rusya, aniden bir “ortaktan” bir “düşman” a dönüştü. Ekranlardan Russophobia nehirleri aktı. Bu eğilim bugüne kadar devam ediyor. Bunun kanıtlarından biri Rio'daki mevcut Olimpiyatlardır.
Tabii ki, birisi diyecek: doping skandalıyla politika aramamanız gerektiğini söylüyorlar, ancak Rus sporcuların Olimpiyatlardan çıkarılmasıyla bu son derece çirkin hikayenin başından itibaren izlenebilir olan o, sevgilim. Sporcularımıza bu tür oranların “baskınlarının” tam olarak Rusya'nın her alanda tecrit etmeye çalıştığı Rusya Federasyonu ve Batı ülkeleri arasında keskin bir siyasi çatışmanın olduğu anda gerçekleştiği bir tesadüf değildir (her ne kadar böyle bir büyüklükte bir ülke gerçekten ilke olarak izole edilemese de) .
Ancak, ortaya çıktığı gibi, tüm sporcuların Olimpiyatlarından ayrımcı bir şekilde dışlanma henüz alt değil. Şimdi doping-politik oyunlar, en zoru olan sporcuları doğrudan etkiledi. Bunun için spor sadece sicil ve madalya peşinde koşmak değil, aynı zamanda normal ve dolu bir yaşam sürdürme yeteneğidir. Gündelik hayatın diğer anlarında yoğun antrenman gününde sıradan bir sporcudan daha zor olabilir.
Spordan gelen politikacılar, paralimpik sporcuları telafi etmeye karar vermişlerdir. Engelli insanlara. Rus sporcuların zulmecilerinin bahsettiği McLaren'in çok skandallı raporunda Paralimpik takıma karşı doğrudan bir suçlama yoktur. Bununla birlikte, Ruslar, Soçi'deki Kış Paralimpiklerinin ardından “örneklerin değiştirilmesi” ile suçlanıyor, bu arada Rusya çok başarılı bir şekilde performans gösterdi. Belki de tam olarak bu başarıda ve günümüzde rahatsızlıklarının üstesinden gelen insanlara maruz kalmakta olan zorlukların özü olan tekrarını önleme çabasındadır.
Spordan çok uzak olan insanlar bile, bugünlerde Uluslararası Paralimpik Komitesi'nin (IPC) tüm Rus Paralimpik ekibini yarışmalardan kaldırma kararı ile şok oldular. Spor görevlileri alaycı ve zalimce, ıstırapla spor yapmak zorunda kalanların inanılmaz işlerini anlatırlar. Pahalı smokinlerde bulunan sağlıklı amcalar engellilerin intikamını alır - bu küçümsemeye neden olamaz. Böyle bir şey hiç tarihe geçmedi.
IPC'nin başkanı Philip Craven, Paralimpyalılar konusunda IOC'nin başkanı Thomas Bach'tan daha sert bir karar aldı. İkincisi, yalnızca Rus sporcuları değil, yalnızca sporcuları kaldırdı.
Ve Rus Paralimpikçiler Lozan'daki Spor Tahkim Mahkemesine toplu bir şikayet sunma niyetinde olsalar da, mevcut durumda adalete güvenmek zor. Daha önce, bu mahkeme Elena Isinbayeva ve diğer Rusların Olimpiyat Oyunlarına katılımına izin vermedi. Sporcular bu kararı temyiz ettikleri Lozan'daki Federal Mahkemeden gerçeği bulamadılar. Bununla birlikte, bu tür adaletsizliğe karşı temyiz etmek basitçe gereklidir - bu temel nedenin zaferi için son (zayıf olsa da) umuttur.
Dünyanın en güçlü ülkelerinden birinin, Avrupa’yı faşizmden kurtaran ülke, dünyaya çok sayıda şampiyon veren ülke, Rio Olimpiyatları’nda taciz ediliyor - küçük ve çok suçlu bir sahte devlet orada sıkılmayı başardı. Bağımsızlığı tüm ülkeler tarafından tanınmayan ve tarihi kan ve korkunç savaş suçları üzerine kurulu olan bölgesel eğitim. Bu, Sırbistan'ın ayrılmaz bir parçası olan toprakla ilgili, ancak geçici olarak ondan dışlanan - Kosova ve Metohija. NATO ülkeleri ve müttefikleri şimdi bu ilkel olarak Sırp topraklarına Kosova denilen bir “devlet” diyor.
Uzun süredir Kosova’nın “yetkilileri” ve dış destekçileri bu yarı-devletin Olimpiyat Oyunlarına katılmasına izin vermek için savaştılar. Gezegende kalan sağlıklı güçler, bunu engelledi. Ve son olarak, mevcut Olimpiyatlarda, Kosova milli takımı tanınmış, meşru devletlerin milli takımlarıyla aynı düzeyde yer alıyor.
Asıl soru, yakında tanınmayan Olimpiyatlarda görecek miyiz, ama savaşlarda doğmuş, gerçekten insanların Cumhuriyetleri - Güney Osetya, Abhazya, DNR, LNR, Transdinyester? Elbette, sporda, politikada olduğu gibi, çifte standart hüküm sürdüğü açıktır. Ancak, bu cumhuriyetleri tanıyan ülkeler, bu soruyu gündeme getirme hakkına sahiptir - bir emsal oluşturulduktan ve yalnızca kısmen tanınan Kosova, Oyunlara katılma hakkını aldıktan sonra.
“Ah spor, sen dünyasın!” - Modern Olimpiyatların atası olan Baron Pierre de Coubertin, Ode Sport'unda coşkuyla alkışlandı. Bugün şu soruyu sorma zamanı: "Ah spor, sen savaş mısın?"
“Ah spor, sen adaletsin!” Dedi Ode. Ancak, gangster ekibinin (abartısız) Olimpiyatlardan önce toprak oluşumuna izin verme kararı verildiğinde kedilere adalet gönderildi ve diğer tanınmayan ülkelerden gelen atletler böyle bir şeyi hayal bile edemezler.
“Ah spor, sen bir asaletsin!”, Dedi Coubertin, fakat eğer bir spor bürokrasisi engelli sporcularda düşük oynarsa ne tür bir cömertlikten bahsedebiliriz? Ve genel olarak, güçlü rakiplerin bu şekilde kaldırılması, hafifçe koymak, sportmenlik dışıdır.
“Ah spor, ilerleme var!” Diye haykırdı baron, ama bugünün oyunlarında sadece alçakgönüllülük ve sinizmin, yanlılığın ve samimiyetin şüpheli gelişimi var ...
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.