Frost hala kuru taş duvara yaslanan yaşlı meşe yapraklarını anlattı. Güneş henüz tepenin altındaki patikaya ulaşmamıştı ve bahardaki çitlerdeki ipuçlarına rağmen makul derecede soğuk hissetti. Duvarın ötesinde, burada ve orada antik ağaçların yavaşça cereyan etmesiyle kırılan mera, Afon Mawddach’ın sel ovasına doğru eğildi.
Bir ana rota olan Llanelltyd’deki taş köprü artık sadece sessiz bir patika taşıyor ve seyahatin daha yavaş olduğu zamanlara göz atıyor. Bu bölgedeki ilk geçiş olmasa da, beş zarif kemeri 18. yüzyılın ortalarından bu yana sel ve trafikte yaşanan bozulmalardan kurtuldu. Nehir akışını yönlendiren ve su altındaki köprünün etrafındaki suları izlemesine yardımcı olan orta akarsu dalgakıranlarından birinin üzerinde durdum, sonra manastırın ağaçların arasından bir miktar görüp göremeyeceğimi görmek için doğuya döndü.
Onu kuran Rahibe rahipleri için, tatlı suya yakın yerlerde bulunan Cymer Manastırı, balıkçılık ve iyi bir mera alanı bariz bir seçim gibi görünmek zorundaydı. 1198 yılında kurulan, diğer bazı manastırların, belki de münzeviliğe dayalı bir emir için ve uygun bir şekilde reddedilmeden hemen önce uygun bir emir için elde edilen refah düzeyini ve kazancını asla kazanamadı.
Bu aydınlık sabah, manastırın kalıntılarını ziyaret eden tek kişiydim ve çimdeki kardelen kümeleri arasında dikkatlice yürüdüğümde, kalan duvarları keşfettim. Karakteristik kemerler ve bazı kumtaşı oymaları küçük, basit binalardan sağ kalmıştır ve ilk kez ortaçağ manastır yaşamının zorluklarından kurtulacak mıyım diye düşünmeden duvarların arasında güneş ışığına oturdum.
Güneyde, Cadair Idris serisinin sırtları ağaçların arkasına asıldı ve kar yamaçları hala üst yamaçlarda görülebiliyor. Köprüye doğru yürüdüğümde, zirvenin profilleri, daha alçak bir sırt ve yakındaki ormanlık kanopi yinelenen bir desen oluşturacak şekilde dizildi. Süpürme dalgaları yanılsaması derindi, ancak yolun sadece bir köşesinden görülebiliyordu ve merak etmek için kaç tane rahipin orada durduğunu merak ettim.