Bu makale, Sitemiz TV'de bulunan “Johnny” Johnson: The Last British Dambuster'ın düzenlenmiş bir kopyasıdır.
İkinci Dünya Savaşı sırasında gerçekleştirilen tüm hava saldırılarından hiçbiri, Lancaster Bombardıman uçaklarının Almanya'nın endüstriyel kalbinin barajlarına yaptığı saldırı kadar ünlü değildir. On yıllar boyunca edebiyatta ve filmde anılan görev, kod adı 'Chastise' Operasyonu olan savaş boyunca İngiliz ustalığını ve cesaretini özetlemeye geldi.İzle şimdi
Gitmek istedik. Biz heyecanlıydık. Oraya gitmek için acele eden pilotumuz Joe paraşütünü çekti. Yedek uçağa doğru giderken arkasında dalgalanıyordu.
Yaptığımız diğer baskınlardan farklı hissettirdi. Ne kadar özel olduğunu biliyorduk. Baskının önemi, Alman silah endüstrisine vereceği zarar nedeniyle İstihbarat subayı tarafından açıklanmıştı. Arkasındaki temel nokta buydu.
Yedek uçağımıza geldiğimizde pusula kartı ya da pusula halkası uçakta değildi. Çok öfkeliydi ve Joe'nun muazzam bir kelime dağarcığı vardı. Aynı kelimeyi iki kez kullandığını sanmıyorum. Kamyona bindi ve uçaklara indi.
617 Squadron (Dambusters), Scampton, Lincolnshire, 22 Temmuz 1943. Bir Lancaster'ın çimlerde oturan mürettebatı. Soldan sağa: Çavuş George Leonard "Jonny" Johnson; Pilot Memur DA MacLean, denizci; Uçuş Teğmen JC McCarthy, pilot; Çavuş L Eaton, topçu. Arkada topçu Çavuş R Batson; ve Çavuş WG Ratcliffe, mühendis. Kredi: İmparatorluk Savaş Müzeleri / Avam Kamarası.
Neyse ki filo komutanı dümende oradaydı ve dedi ki,
Tanrı aşkına Joe, sakin ol. Eğer yapmazsan, her şeyi tam bir domuz kulağı yapacaksın.
Bu onu biraz sakinleştirdi. Ancak çok iyi bir uçuş çavuşumuz vardı ve pusula kartını almak için uçuşlara gitti.
Joe'nun paraşütle uğraşmayacağını söylediğini duyduk, bu yüzden paraşüt bölümüne saptı ve başka bir paraşüt aldı, kamyona geri döndü, Joe'ya pusula kartını önden verdi, paraşütü yerleştirdi. arkaya ve 'paraşütünüz efendim' dedi.
Holokost sırasında çocukların deneyimlerini araştıran bir dizi film.İzle şimdi
Havalanmak
Sonunda uçağa geri döndük. Kalkışa yarım saat geç kalmıştık. Uçtuğumuzda, evimizin biraz güneyindeydi ve rotamıza dik açılarda hareket eden bir tren vardı.
Orta kulemiz yoktu, bu yüzden orta seviye nişancı ön kulede uçuyordu.
Neyse ki üzengi koymuşlardı, böylece beni her zaman arkadan tekmelemiyordu.
Ama sonra bu treni gördüğümüzde, "Gidebilir miyim Joe?" dedi. Sanırım biraz isteksizce, Joe "Ah evet, tamam o zaman" dedi. Ron bu küçük 303'lerle açıldı. Ön kulede sahip olduğumuz tek şey buydu.
Bilmediğimiz şey, elbette sadece bir yük treni değil, zırhlı bir yük treniydi. Ve 303'ten daha fazla yanıt verdi.
Vurulduğumuzu biliyorduk, duyduk ve hissettik. Ama uçağı hiç engellemiş gibi görünmüyordu, biz de devam ettik.
Sonunda Sorpe'yi bulduğumuzda, ilk fark ettiğimiz şey, ki bu modelde olsaydı muhtemelen görmemiz gerekirdi, inmemiz gereken tepenin yamacındaki kilisenin çan kulesiydi.
Kanat Komutanı Guy Gibson (uçağın kapısında) ve ekibi, 16 Mayıs 1943'te Ruhr Barajları'na 617 No'lu Filo'nun saldırısı için Avro Lancaster bombacısına bindi. Kredi: Imperial War Museums / Commons.
Joe bunu bir işaret olarak kullandı ve uçağı elinden geldiğince o pozisyonda hizalamaya çalıştı ve sonra düştü. Bombayı döndürmediğimiz için atıl bir düşüştü, gerçek konum ve düşürme koşulları geçerli değildi.
Düştüğünüz yükseklik veya hız önemli değildi. Bu tür bir saldırıyı hiç uygulamamıştık ve bu kolay değildi.
Memnun kalmazsam, kukla koşuyu aradım. Joe tatmin olmadıysa, geri çekildi ve beni kukla koşuya çağırdı.
Bu kukla koşuların yaklaşık altıncı veya yedincisinden sonra arka taretten Dave Roger'ın sesini duyduk. Biri şu serseriyi buradan çıkaracak mı?
İki kat hızlı sürede mürettebatın en sevilmeyen üyesi olduğumu fark ettim. Ama bu benim işimdi ve bunun için oradaydım.
Barajı düzeltmek için dokuz kez barajın üzerinden geçtik ve her seferinde tekrar yukarı çıkmak zorunda kaldık. Geriye dönüp baktığımda, Dave'in kaygısını bir dereceye kadar anlayabiliyorum, çünkü işi temelde uçağın düşman savaşçılarından korunmasıydı.
Yukarı çıkıp köyün üzerinden her geri döndüğünüzde, oradaki birinin yetkilileri arayıp o anda barajlarını bombaladığımızı söylemesini durduracak hiçbir şey yoktu.
Bu, dövüşçüleri içeri getirirdi, güle güle McCarthy'nin ekibi aynen böyle. Ama 10. turda ne Joe ne de ben boy hakkında birbirimize bir şey söylememiştik.
İkimiz de ne kadar alçalırsak, bombanın suya çarpmadan önce o kadar az ileri gideceğini fark ettik. İkincisi, ne kadar alçalırsak, düşme noktasını tahmin etmek o kadar kolay olurdu. O 10. koşuda 30 metreye düştük.
"Onların en güzel saatleri", "sahillerde savaşacağız", "insan çatışması alanında hiçbir zaman bu kadar çok kişinin bu kadar az kişiye borcu yoktu". Winston Churchill'in bu sözleri, İkinci Dünya Savaşı'nın en karanlık günlerinde İngiliz savaş çabası fikrimizle eş anlamlıdır. Richard Toye, bu konuşmalara daha yakından bakmak için podcast'te bana katıldı. Kaç sivil Churchill'in parlak retoriğini gerçekten duyabilirdi ve onlar hakkında ne düşündüler?
Bombalar uzakta
Bomba gitti dediğimde arka kuleden “Tanrıya şükür!” Çok aşağıdaydık, bu yüzden hemen burun yukarıydı, bu yüzden patlamayı görmedim.
Ama Dave onu arka kuleden gördü ve su kulesinin bin fit kadar yükseldiğini tahmin etti.
25 fit derinlikte 6.500 poundluk patlayıcının patlatıldığını hayal ederseniz, çok fazla suyu her yöne hem yukarı hem de dışa doğru hareket ettirecektir. Gördüğü buydu.
Ayrıca, aşağı akışta bir kısmının tarete geldiğini söyledi, bu yüzden "Sizin aşağılık herifler tarafından orada boğulacağımı sandım." Ama bu Dave için tipikti.
Daire çizdik ve barajın tepesini ufaladığımızı gördük, hepsi bu. Barnes-Wallis brifingde Sorpe'nin yapısı nedeniyle, onu kırmak için en az altı bombaya ihtiyaç duyacağını tahmin ettiğini söylemişti.
Beton bir merkeze sahipti ve bir tür piramit şeklinde, içine paketlenmiş kırık kayalardan ve ardından her iki tarafında tekrar betondan oluşuyordu.
Ama eğer onu kırabilirsek, gerisini su basıncı hallederdi. O barajdaki su miktarına bakılırsa, onun haklı olduğundan eminim.
542 Nolu Filo'dan Uçan Subay Jerry Fray tarafından Spitfire PR IX aracından çekilen Möhne Barajı'nın fotoğrafı, barajın üzerinde altı Baraj balonu var. Kredi: Commons.
Ancak şaşırdık çünkü yarım saat kadar geç kalmamıza rağmen vardığımızda diğer beş ekipten hiçbiri gelmemiş ve biz oradayken onlar da gelmemişti.
Geri dönene kadar nedenini bulamadık. Sonunda omuz silktik ve eve dönüş yolu bizi eskiden Möhne olan yere götürdü.
Ve benim için, bu saldırılardan birinin yıkıcı sonucunu görebildiğimiz ve Eder'in de radyo yayınıyla ihlal edildiğini bildiğimiz için baskının muhtemelen en büyük memnuniyetiydi.
Başlık resmi kredisi: Möhne barajının yıkımı. Kredi: Bundesarchiv / Commons. .
Resimde: Lancaster bombacısı, Dambusters baskınının 65. yıldönümünü kutlamak için dramatik bir uçuşta
İkinci Dünya Savaşı'nın en heyecan verici görüntülerinden biri - devasa bir barajın üzerinden korkunç derecede alçaktan gelen bir Lancaster bombacısı.
Bugün, destansı Dambusters operasyonunun hayatta kalan son pilotu, baskının 65. yıldönümünü kutlamak için bombardıman uçaklarından biri Derbyshire'daki Derwent Valley barajının üzerinde tekrar uçarken muhteşem bir canlandırma sahnesine tanık oldu.
Daha fazlası için aşağı kaydırın.
Bombalar uzakta: Dünyanın tek uçan Lancaster'ı Derwent Barajı'nın üzerinden alçak bir geçiş yapıyor
Dört Merlin motorunun kükremesi yankılanırken, 89 yaşındaki Filo Lideri Les Munro şunları söyledi: "Bazı şeyler hakkında duygusallaşacak biri değilim ama buraya geri dönmek çok güzel. Sonraki nesillerin böyle şeylerde yer alması beni şaşırtıyor ama nasıl tepki vereceği kişiye kalmış.
Baraj, Almanya'nın Ruhr vadisinde benzer üç hedefe saldırmaya hazırlanan RAF ekipleri tarafından yapay uçuşlar için kullanıldı.
Kanat Komutanı Guy Gibson liderliğinde, Barnes Wallis'in olağanüstü 'zıplayan bomba'sını taşıyan 617 Filosu'ndan 19 Lancaster, 1943 baskını için yola çıktı.
İki baraj yıkıldı, ancak sekiz uçak ve 53 adam kaybedildi.
Bugünkü uçuş, İngiltere Savaşı Memorial Flight'ın Lancaster'ı tarafından yönetildi ve 1954 filminde baskınla ilgili Gibson'ı oynayan 88 yaşındaki Richard Todd tarafından bir çelenk bırakıldı.
Daha fazlası için aşağı kaydırın.
Tarihi: Lancaster bombardıman uçakları dün uçuş sırasında seyircilerin üzerinde yükseliyor
Ayrıca bir Spitfire, bir Hurricane, mevcut 617 Squadron'dan iki Tornado avcı uçağı ve bir Dakota nakliye uçağı da uçuşa katıldı.
Tüm uçaklar Lincolnshire'daki RAF Coningsby'den, Derwent barajının tepesinde saat 10.00'da düzenlenen özel bir anma töreninin öncesinde gerçekleşen yıldönümü uçuşlarına katılmak için uçtu.
Filo Lideri Munro'ya Kanat Komutanı Guy Gibson'ın yeğeni Michael Gibson eşlik etti.
Daha fazlası için aşağı kaydırın.
Lancaster yıldönümü uçuşunu tamamlarken nehir kıyısını kalabalıklar dolduruyor
Dövüşçü desteği: Bir Supermarine Spitfire, tepe ve oluşum halinde bir Hawker Hurricane
Todd şöyle dedi: "Barajın üzerinden uçan yaşlı Lancaster'ı izlemek en güzel manzara. Harika bir görüntü ve ses.
"Çok heyecan verici, etkileyici ve akılda kalıcı, keşke hava biraz daha nazik olsaydı. Hava çok soğuk ama neyse ki uçup gitme olayının gerçekleşmesi için yeterince iyi."
Daha fazlası için aşağı kaydırın.
Anma: Douglas DC-3 nakliye uçağı bugünün yıldönümünde yer alıyor
"Bugün burada olabilmemiz için tüm bu insanların hayatlarını kaybettiğini düşünmekle çok alçakgönüllüyüz.
"Büyükbabam olanlardan, pilotlardan ve mürettebattan kaçının öldüğü konusunda her zaman çok üzülürdü.
"Hayatının geri kalanında bir şekilde sorumlu olduğunu hissetmek ona acı verdi.
"Bir şekilde duygularımı bastırmaya çalışıyorum, yoksa sonunda gözyaşlarına boğulacaktım.
Daha fazlası için aşağı kaydırın.
617 filosunun Kanat Komutanı Guy Gibson, Lancaster G'ye biniyor
Kraliyet onayı: Hava Yardımcısı Marshall Ralh Cochrane, Kanat Komutanı Guy Gibson, King George VI ve Grup Kaptanı John Whitworth, Chastise Operasyonunu tartışıyor
"Benim için bu, işin alçakgönüllü yanı ve tüm bunların küçük bir kısmını hissetmem gerçeği. Her şeyi devam ettirmek için harika insanlar gerekir. Bir bütün olarak insanlık çok kırılgandır.
"Lancaster gittiğinde, çok canlandırıcıydı, ses ve tarih."
Çelenkler tam olarak 10.30'da atıldıktan sonra, Lancaster bombacısı Derwent Vadisi'nin tepesinde görüş alanına girdi ve barajın iki kulesi arasında 100 fit alçaktan uçtu. Daha sonra tekrar barajın üzerinden dönmek için dönmeden önce uzaklaştı.
Üçüncü uçuşunda, bugünün 617 Filosu'ndan iki Tornado uçağı eşlik etti.
Son uçuşunun ardından, bir Spitfire ve bir Kasırga barajın üzerinden uçtu ve sonunda yüzlerce hava meraklısı ve asker ve kadın izlerken bir Dakota nakliye uçağı geçti.
Daha fazlası için aşağı kaydırın.
Sonrası: Dambusters 617 Squadron'un neden olduğu büyük gedikle harap olmuş Mohne Barajı
Ölümcül: Barnes Wallace tarafından geliştirilen sözde 'zıplayan bomba'nın bir prototipi
Dambusters baskını: Ne kadar etkiliydi?
16 Mayıs 1943'te akşam 21.28'de, 19 Lancaster ağır bombardıman uçağının ilki, açık, hala erken bir yaz gecesine doğru pistten kalktı.
Bu, Almanya'nın Ruhr bölgesine yapılan bir başka İngiliz baskınıydı. Hitler'in savaş makinesinin endüstriyel kalbi, Doğu Cephesinde Sovyet Kızıl Ordusu'na nihai, devasa bir saldırı için tank, mühimmat ve uçak üretmeye çalışıyordu.
İngiliz uçakları, tüm mahalleleri dümdüz ediyor, evleri, fabrikaları ve insanları bir dizi büyük ama beceriksiz darbelerle patlatıyor ve yakıyordu.
Bu baskın farklıydı. Bu, Almanya'nın üretim zincirindeki bir tıkanma noktasına karşı şaşırtıcı bir hassasiyetle hedeflenen bir baskındı. Bu haliyle, günümüzün "akıllı bombaları"nın ve cerrahi saldırıların atasıydı.
Bir dizi güçlü barajı yok etmek için gönderilen ve Ruhr'un hayati su kaynaklarına zarar veren bir baskındı. Planlayıcıları tarafından Chastise Operasyonu olarak bilinen bu operasyon, basitçe Dambusters baskınıyla hatırlanır.
O gece RAF Scampton'dan ayrılan Lancasters'ın hikayesi pek çok nedenden dolayı son derece dikkate değer. Taşıdıkları silahın ustalığı vardı - parlak Barnes Wallis tarafından, yoluna çıkan engellerden kaçınmak için kayan bir taş gibi suyun yüzeyinde sıçramak üzere tasarlanan Upkeep kod adlı amaca yönelik bir bomba.
Geceleri 100ft (30m) veya daha az yükseklikte düşman bölgesinin üzerinde uçan pilotların beceri ve cesareti nefes kesici. O kadar alçaktan uçtular ki, biri denize çarptı, bombayı parçaladı ve deniz suyunu gövdeye kaptı, diğeri ise doğrudan yüksek voltajlı elektrik kablolarına girerken alevler içinde kaldı.
Barajlara ulaşan uçak, kendi güvenliklerini umursamadan saldırılarını geri püskürttü. Sonuçlar o zamanlar kesinlikle dünyayı etkiledi - iki baraj yıkıldı ve üçüncüsü hasar gördü.
Sel suları vadilerden aşağı taşarken fabrikalar ve altyapı kötü etkilendi. Bilimin, uçma becerisinin, cesaretin ve baskınların bariz etkisinin birleşimi, onu dünya çapında birinci sayfa haberi haline getirdi ve Dambusters'ı ünlülere dönüştürdü.
Kalıcı bir şekilde popüler olan savaş sonrası film, baskını popüler bilinçte pekiştirdi. Ancak baskının bu kutlaması bir tepkiye neden oldu. Stratejik Hava Saldırısının resmi tarihçileri olan Sir Charles Webster ve Noble Frankland gibi uzmanlar, aşırı satıldığına, başarılarının abartıldığına ve diğer Bombardıman Komutanlığı baskınlarının haksız yere görmezden gelindiğine inanıyorlardı.
Bu sesler barajların onarılma hızına, enerji, çelik ve diğer silahların üretimine yeniden başlandığına işaret ediyor. İngiliz planlamacılar, baskının başarısının büyük ölçüde Almanların sonbahar yağmurlarını depolamak için barajları zamanında yeniden inşa etme yeteneğine bağlı olduğunu biliyorlardı.
Almanlar kesinlikle bu zorluğun üstesinden geldiler: İnşası beş yıl süren barajlar, gece gündüz çalışan zorunlu işçi orduları tarafından sadece beş ayda onarıldı.
Herdecke'deki büyük bir hidroelektrik santrali, benzer bir Herkül çabası sayesinde aylarca değil haftalarca devre dışı kaldı. Binlerce asker, Hitler gençliği, savaş esirleri ve köleleştirilmiş işçiler göreve atıldı.
Kanallar tarandı, fabrikalar yeniden inşa edildi, nehir kıyıları eski haline getirildi, köprüler değiştirildi. Başından beri baskına karşı çıkan İngiliz bombacı üst düzey komutanı Sir Arthur Harris, bazı gerekçelerle daha sonra şunları yazdı: "Hiçbir şey görmedim. gösterişli bir operasyon dışında çabanın değerli olduğunu göstermek için.''
Kıdemli Naziler, savaştan sonra hasarı küçümsediler. Alman silahlanma bakanı Albert Speer, hayati yeniden yapılanmayı geciktirecek ve bir sıkıntıyı büyük bir krize dönüştürecek olan daha fazla bombalama baskınlarının onarım operasyonlarının sorunsuz kalmasına şaşırdığını ifade etti.
Zaman, baskınların etkisi hakkında, çoğu daha önceki nesil tarihçiler için mevcut olmayan, zengin bir bilgi ortaya çıkardı.
James Holland'ın son kitabı, Baraj Yıkıcıları: Barajları Parçalama Yarışı'nda, "rekoru düzeltmenin zamanı geldi" diyor. Hasarın "kesinlikle muazzam" ve "olağanüstü bir başarı" olduğu konusunda ısrar ediyor.
Mohne barajının 30 mil altındaki her köprünün yıkıldığına ve 40 mil uzaktaki binaların hasar gördüğüne dikkat çekiyor. On iki savaş üretim fabrikası yıkıldı ve yaklaşık 100 tane daha hasar gördü. Binlerce dönüm tarım arazisi kül oldu.
Almanlar, baskından hemen sonra buna "Mohne felaketi" adını verdiler. Havalı Speer bile bunun "birkaç aydır bizim için bir kota felaketi" olduğunu itiraf etti. Alman kaynakları, Mayıs 1943'te kömür üretimindeki 400.000 tonluk bir düşüşü, meydana gelen hasara bağlıyor.
Baskının etkilerine ilişkin bir başka Alman raporunda, "su eksikliğinin" neden olduğu "büyük üretim kayıpları" ve "birçok maden ocağı, koklaştırma tesisi, eritme tesisi, elektrik santrali, yakıt tesisi ve silah fabrikasının birkaç günlüğüne kapatıldığından" bahsedildi.
Bu hasarı onarmak için devasa bir çaba sarf edilmesi, barajların ne kadar öncelikli olduğunu ve kaynakların başka yerlerden kaydırılması anlamına geldiğini gösteriyor. Üçüncü Reich için hiçbir yer Normandiya sahillerinden daha pahalı değildi.
Hitler, bir Müttefik istilasına karşı büyük bir savunma ağının kurulmasını emretmişti. Şimdi Fransa'da çalışması gereken binlerce işçi barajları onarmak için Ruhr'a yönlendirildi. Bir yıl sonra, Dambusters baskınları olmasaydı, müttefik birlikler çok daha önemli savunmalarla karşı karşıya kalacaktı.
Bu kadar az uçakla yapılan hiçbir baskın bu kadar büyük maddi hasara yol açmamıştı. Alman savaş üretimini kalıcı olarak durma noktasına getirmedi, ancak kimse bunu beklemiyordu.
Eleştirmenleri, propaganda etkisinden sanki savaşlar, insan duygularının tüm irrasyonel kazanına sahip askerler, işçiler ve politikacılar yerine, soğukkanlı robotlar tarafından yapılıyormuş gibi bahsediyor. Propaganda, Churchill'in çok iyi bildiği gibi, düşman askerlerini öldürmek kadar savaşın bir parçasıdır.
Dambusters baskınının en önemli etkisi gerçekten de her iki taraftaki insanları Müttefiklerin kazandığına ve genellikle savaşların nasıl kazanılıp kaybedildiğine ikna etmesi olabilir.
Günlük bültenimize kaydolun
Chastise Operasyonu, Michael Redgrave ve Richard Todd'un oynadığı 1955 filmi The Baraj Yıkıcıları'nda tasvir edilen Alman barajlarına saldırı, 70 yıl önce 16 Mayıs 1943'te İkinci Dünya Savaşı sırasında gerçekleşti.
Görev, Lincoln yakınlarındaki RAF Scampton'dan 617 Squadron tarafından başlatıldı.
Zamanında, can kaybına rağmen inanılmaz bir başarı olarak selamlandı, ancak onlarca yıl sonra etkileri, ardı ardına tarihçiler tarafından kaynak israfı olarak küçümsendi ve hatta kınandı.
Şimdi, emekli Filo Lideri Bay Rowley tarafından yürütülen kapsamlı araştırmalar, barajların yıkılmasının neden olduğu su kaybının, o zamanlar bile fark edilenden çok daha büyük bir etkiye sahip olduğunu öne sürüyor - itfaiyecileri İngiliz yangın bombalarının alevlerini söndürmek için güçsüz bırakmaktan soğutma için su eksikliği nedeniyle hayati Alman çelik üretimini kesmek.
617 Squadron baskınının neden olduğu hasarı onarmanın maliyeti, bugünün parasıyla 5,9 milyar sterline eşdeğerdi ve aksi takdirde D-Day çıkarmalarını önlemek için Atlantik Duvarı'nı inşa edecek olan 7.000 işçi, harap olanın onarılması için geri çağrılmak zorunda kaldı. barajlar.
Çatışma sırasında kritik bir noktada önemli kaynakları Almanya'nın savaş çabalarından uzaklaştıran Üçüncü Reich için ekonomik bir felaketti.
Dört elektrik santrali ve 12 savaş üretim fabrikası yıkıldı, diğer 100 fabrika hasar gördü, demiryolu köprüleri kullanılamaz hale geldi, karayolu köprüleri yıkıldı ve 3.000 dönümlük tarım arazisi yok edildi. Takip eden ayda kömür üretimi yaklaşık 20.000 ton ve çelik üretimi yaklaşık 180.000 ton düştü.
Bay Rowley şunları söyledi: “Bu anlamda gerçekten askeri açıdan önemliydi, stratejik olarak önemliydi. Bunu ortaya çıkaran daha modern bir araştırma olduğunu düşünüyorum ve şimdiye kadar geniş çapta tanınmadı.”
Coningsby merkezli BBMF'nin Spitfire'larından birini uçuran ve birime komuta eden Bay Rowley, BAC Lightning jetlerini de uçurdu - bulgularını Dambusters adlı yeni bir yayında açıkladı.
Detaylı araştırmasını daha önce yayınlanmamış resimler ve orijinal sanat eserleriyle birleştirerek, baskının tam ve cilasız bir açıklamasını sunuyor - muhtemelen RAF tarihinin en cüretkar görevi.
Kampanyacılar Kapandıktan Sonra RAF Scampton'ı Miras Alanına Dönüştürmeyi Umuyor
RAF Scampton, 2000'den beri Red Arrows'un evi ve İkinci Dünya Savaşı sırasında ünlü 'Dambusters''ın eviydi.
Bir grup kampanyacı, ünlü 'Dambusters' filosunun İkinci Dünya Savaşı sırasında baskınlarını başlattığı RAF Scampton'ı kapandıktan sonra bir miras alanına dönüştürmeyi umuyor.
Red Arrows'un da evi olan Lincolnshire üssünde 600'den fazla kişi çalışmaya devam ediyor.
Diğerlerinin yanı sıra üs, 2040 yılına kadar 3 milyar sterlin tasarruf sağlamak için maliyet düşürme önlemlerinin bir parçası olarak 2022'nin sonlarında Savunma Bakanlığı (MOD) tarafından kapatılacak ve satılacak.
Dambusters#039 Köpek Anıtı, Irksal Slur'u Kaldırmak İçin Değiştirildi
'Scampton'u Kurtar' adlı yerel bir kampanya grubu, üssün tarihini bir hayır kurumu olarak yayınlamayı umuyor ve şimdi MOD'u göstermek için bir teklif listesi hazırlıyor.
Kampanyanın kurucusu Annette Edgar, Forces News'e şunları söyledi: "Bir süre içinde orada olan her şeyi şu anki biçimiyle restore edeceğiz, çünkü bu şekilde bir müze haline gelecek - ama çalışan bir müze haline gelecek çünkü pisti orada tutmak istiyoruz."
"Bu bizim tarihimiz ve bir kez gitti mi, onu asla geri getiremezsiniz" diye ekledi.
Edgar, grubun bir gaziler köyü, halk için bir izleme platformuna sahip bir kontrol kulesi ve potansiyel olarak ziyaretçiler için bir otel içerebilecek "birkaç ek tesis" eklemek istediğini söyledi.
Kırmızı Oklar Yeni Sezon İçin Ekran Onayı Aldı
RAF Scampton, İkinci Dünya Savaşı sırasında 617 Squadron'un eviydi.
Filo, 1943'te Ruhr Vadisi'nde Alman barajlarını sektiren bombalarla yok eden ünlü baskınlardan sonra 'Baraj Avcıları' olarak tanındı.
Cesur görev daha sonra 1950'lerde bir filme dönüştürüldü.
Üsten çalışmaya devam eden Kırmızı Oklar, üs kapandığında yakındaki RAF Waddington'a taşınacak.
Bir MOD sözcüsü yaptığı açıklamada, departmanın RAF Scampton'ı "tarihi öneme sahip bir alan" olarak tanıdığını söyledi.
Sözcü, MOD'un kapatıldıktan sonra üssün "hikayesini korumak için sürdürülebilir bir çözüm sağlama seçeneklerine bakacağını" ekledi.
Birincil kaynaklar
(1) Otobiyografisinde adam gibson için gerekli eğitim hakkında yazdı. Dambusters Baskını.
Hepimiz özel saldırı şeklimizde tam olarak eğitildiğimizde, birkaç kıdemli subayın ilgilendiği tam bir kostümlü prova yaptık. Bu tam bir başarısızlıktı. Uçak yoldan çıktı, bazıları neredeyse çarpıştı, diğerleri eve döndü. Sorun, iletişimdeydi. Bu tür saldırılarda hiçbir şeyin ters gitmesine izin verilmemeli ve burada işler ters gitmişti. Kullandığımız telsiz telefon setleri yeterince iyi değildi. Savaşçı setleri kullanmamız gerekecekti. Geri döndüğümüzde AOC'ye VHP ile donatılmadıkça tüm görevin başarısız olacağını söyledim. Ona bir süredir sorduğumu söyledim. dedi. 'Ben düzelteceğim.' Sözü kadar iyiydi. Birkaç saat içinde bir grup adam havaalanına indi ve işe gitti. Ertesi gün tüm filo, Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin tamamındaki en iyi ve en verimli telsiz telefon setleriyle donatıldı. Ve sadece bu değil, benim uçağım ve lider yardımcısının iki seti vardı, böylece biri ters giderse diğerini alırdık.
Ertesi gece bir kostümlü prova daha yaptık ve bu tam bir başarıydı. Her şey yolunda gitti ve hiçbir aksama olmadı, yani on iki uçaktan altısının mayınları sıçradığında gönderilen büyük su sütunları tarafından çok ciddi şekilde hasar görmesi dışında hiçbir aksama olmadı. Biraz fazla alçaktan uçuyorlardı. Hasarın çoğu uçak asansörlerinin kuyrukları etrafındaydı, kontrplak gibi ezildi, kuleler devrildi, kanatlar büküldü. Bazılarının eve dönmesi bir mucizeydi. Bu biriydi
çocukların eğitim sırasında yüzleşmek zorunda kaldıkları birçok engelden. Gerçek şovda o kadar da önemli olmayacaktı çünkü mayınlar bir kez düştüğünde iş yapılacaktı ve bir sonraki şey, uçaklar su veya başka bir şey tarafından ne kadar kötü hasar görmüş olursa olsun, bundan kurtulmak olacaktı. Ama asıl mesele, mayınları doğru yere yerleştirmekti.
(2) Arthur Harris, Bombardıman Komutanlığı (1947)
Wallis'in silahının doğası, hedeflere altmış fit yükseklikten saldırmayı gerekli kıldı ve bu nedenle, küçük bir muhalefet bile böyle bir operasyonu son derece tehlikeli hale getirdi. Saldırı sırasında Mohne barajı iyi korunuyordu, ancak diğerleri değildi ve düşman barajlarını şu anda mükemmel bir şekilde savunduğu takdirde, böyle bir operasyonun benzer hedeflere karşı tekrarlanamayacağı açıktı. Barajların üzerinde veya yakınında projektörler olsaydı operasyonun gerçekleştirilip gerçekleştirilemeyeceği son derece şüpheliydi. Her halükarda, herhangi bir yılda, barajların tam dolu olduğu bir veya iki haftalık kısa bir süre içinde barajlara saldırmak mümkündü. Bu nedenlerle, Wallis'in silahıyla barajlara daha fazla saldırı yapılmadı, ancak Sorpe barajına savaşın daha sonraki bir aşamasında ağır bombalarla saldırıldı, bu saldırı da onu kırmayı başaramadı.
Ondokuz Lancasters saldırı için havalandı. Üçü erken dönmek zorunda kaldı ve sekizi kayıp. Lancasters tüm yol boyunca çok düşük bir seviyede uçtu, çok dikkatli bir şekilde planlanmış bir rota kullanarak, düşünen uçakların çoğunun rotasından hafifçe sapmış ve silahla korunan alanlara girmiş olması muhtemeldir. Bu riskin alınması gerekiyordu, çünkü mehtaplı bir gecede düşman avcı uçaklarının küçük ve dağınık bir bombardıman kuvvetine sahip olma riski, bin fitin üzerinde uçmuş olsalardı daha da büyük olurdu. Elbette Sorpe barajını veya diğer Ruhr barajlarını aşma şansı daha yüksek olurdu - Schweime barajı da öyleydi.
aynı gece bir uçak tarafından etkisiz saldırıya uğradı - eğer hedefe giden yolda bu kadar çok uçak kaybolmasaydı ve tüm filo saldırabilseydi.
Mohne Barajı'nın ihlali, yüz otuz milyon galonluk bir sel saldı, ancak selin neden olduğu yıkım, daha sonra endüstriyel amaçlarla su kıtlığı kadar ciddi değildi ve asla beklenmiyordu. Bu kıtlık en çok Ruhr'un doğu bölgelerinde ciddiydi, ancak düşman hala barajları bozulmamış diğer rezervuarlardan ve kuyulardan su alıyordu. Eder barajı, öncelikle sanayi için su sağlamak için değil, tarım arazilerinin taşmasını önlemek, Weser nehrini daha kolay gezilebilir hale getirmek ve Mittelland Kanalı için suyun bir kısmını sağlamak için tasarlandı. Baraj 202.000.000 ton suyu alıkoydu ve bu suyun serbest bırakılması Kassel'de önemli alanları sular altında bıraktı. Sadece on dokuz uçağın neden olduğu böyle bir felaket, kuşkusuz Almanya'da büyük bir alarm ve umutsuzluğa neden olmuş olmalıdır.
(3) Manchester Muhafızı (18 Mayıs 1943)
Bir Lancaster bombardıman kuvveti, birlikte su depolama kapasitesinin üçte ikisinden fazlasını kontrol eden Mohne, Eder ve Sorte rezervuarlarındaki düşmanın en büyük üç barajını dün erken saatlerde Almanya'nın savaş endüstrisine karşı yeni bir tür ağır darbe aldı. Ruhr'dan.
Havadan yapılan keşifler, Mohne Barajı'nın 100 yard uzunluğunda ihlal edildiğini, Ruhr vadisinden suların aktığını, demiryolu ve karayolu köprülerinin yıkıldığını ve hidroelektrik santrallerinin yıkıldığını veya hasar gördüğünü gösteriyor. Weser ve Fulda vadilerinin baş sularını kontrol eden ve birkaç elektrik santralini işleten Eder de ihlal edildi. Fotoğraflar aşağıdaki nehri sel içinde gösteriyor. Ayrıca 30 mil ötedeki Dortmund bölgesinde de sel yükseliyor.
Seçilmiş Lancaster ekipleri operasyon için gizlice eğitim görüyordu ve Bombardıman Komutanlığı'ndan sadece yarım düzine kadar insan bu konuda bir şey biliyordu.
Barajlar, Ruhr fabrikalarının muazzam su taleplerini karşılamak için özel olarak inşa edildi. Mohne tarafından kontrol edilen 134.000.000 ton, 30.016.000.000 galonu temsil ederken, daha büyük Eder'in kapasitesi 45.218.000.000 galondur. Bu rakamların ne anlama geldiği, yılın bu zamanında Thames'in günlük normal akışıyla yapılan bir karşılaştırmadan elde edilebilir. Nehrin akışının doruğundayken, Thames nehrinden günde yalnızca 2.500.000.000 galon geçmektedir.
(4) Arthur G. Thorning, Barajı Çatlayan Dambuster (2008)
Operasyon için plan, üç uçak dalgasının kullanılmasıydı. Gibson liderliğindeki dokuz uçağın ilk dalgası Mohne Barajı'na, ardından Eder'e, ardından herhangi bir silah varsa, 5 Grup Karargahından kablosuz olarak yönlendirilen diğer hedeflere saldıracaktı. Bu dalga, Guy Gibson, Melvin Young ve Henry Maudslay tarafından yönetilen üç uçağın yaklaşık on dakika arayla üç bölümünde uçacaktı. Melvin, David Maltby ve David Shannon eşliğinde uçacaktı. İkinci dalga, düşman savunmasını karıştırmak için farklı bir yoldan Sorpe Darn'a uçacaktı. Aslında, bu rota kuzey Hollanda açıklarındaki adalardan biraz daha uzun olduğu için, ikinci dalga aslında birinci dalgadan önce başladı. Yine beş uçaktan oluşan üçüncü dalga, daha sonra yola çıkacak ve hala bozulmamış olan barajlara karşı kullanılmak üzere hareketli bir yedek olarak hareket edecekti. On dokuz Type 464 uçağının tamamında ve mürettebatı mevcuttu. Divall ve Wilson'ın mürettebatı hastalandı ve eğitim sırasında hasar gören bir uçak tamir edilemedi.
Operasyonel İcra Emri, baskının, son ara nokta olan Ahlen ile her bölümün liderinin hedeften 1000 fit on mil uzağa tırmanması gereken hedef arasında, muhtemelen emin olmak için, 500 fitin üzerinde değil, alçak bir seviyede uçurulmasını gerektiriyordu. hedefi kesin olarak bulmak. Sürpriz nedenleriyle, Alman radarı tarafından görülme şansını azaltmak ve böylece savaşçılar tarafından ele geçirilme riskini azaltmak ve uçaksavar silahlarına (flare) maruz kalma süresini en aza indirmek için mümkün olduğunca alçaktan uçmak arzu edilir. 500 fitlik sınır, dönüm noktalarının doğru bir şekilde belirlenmesinin gerekli olacağı ve bölüm liderlerinin, bilinen uçuş noktalarından mümkün olduğunca kaçınmak için tasarlanmış rotaya bağlı kalmalarını sağlamak için özel bir sorumluluk hissedeceklerinin bir kabulüydü. Baskından sonra Maltby ve Shannon, Melvin'in kendilerinden daha yükseğe uçma eğilimi gösterdiğini ve Aldis sinyal lambalarını alçakta kalması konusunda uyarmak için kullandıklarını söylediler. Kendi adına, ekibine doğru bir şekilde liderlik etmek için büyük bir sorumluluk hissediyor olurdu. Ayrıca, nispeten yakın zamanda uçtuğu için, bir Lancaster'daki ilk operasyonunda ve neredeyse bir yıldır ilk operasyonunda ve çok az operasyon tecrübesine sahip bir ekiple, yerdeki engellere çarpma konusunda onlardan daha fazla endişe duyuyor olabilir. were - he had never seen himself as "the fighter pilot type".
The hazards of low level operations over enemy, territory were such that Harris generally disapproved of using heavy bombers in this role. Operation Chastise was an exception, but the loss on the raid of several aircraft to flak and surface impact supports Harris's general view.
(5) Guy Gibson, Enemy Coast Ahead (1944)
The gunners had seen as coming. They could see us coming with our spotlights on for over two miles away. Now they opened up with the tracers began swirling towards us some were even bouncing off the smooth surface of the lake. This was a horrible moment. I think at that moment the boys did not want to go. I know I did not want to go. I thought to myself, "In another minute we shall all be dead - so what?" I thought again, "This is terrible - the feeling of fear - if it is fear." By now we were a few hundred yards away, and I said quickly to Pulford, under my breath, "Better leave the throttles open now and stand by to pull me out of the seat if I get hit." As I glanced at him I thought he looked a little glum on hearing this.
The Lancaster was really moving and I began looking through the special sight on my windscreen. Spam had his eyes glued to the bombsight in front, his hand on his button a special mechanism on board had already begun to work so that the mine would drop (we hoped) in the right spot. Terry was still checking the height. Joe and Trev began to raise their guns. The flak could sea us quite clearly now. It was not exactly inferno. I have been through far worse than that but we were very low. There was something sinister and slightly unnerving about the whole operation. My aircraft was so small and the dam was so large it was thick and solid, and now it was angry. We skimmed along the surface of the lake, and as we went my gunner was firing into the defences, and the defences were firing back with vigour, their shells whistling past us. For some reason we were not being hit.
Spam said, "Left - little more left - steady - steady -steady - coming up." Of the next few seconds I remember only a series of kaleidoscopic incidents.
The chatter from Joe's front guns pushing out tracers which bounced off the left-hand flak tower.
Pulford crouching beside me.
The smell of burnt cordite.
The cold sweat underneath my oxygen mask.
The closeness of the dam wall.
Spam's exultant, "Mine gone."
Someone was saying over the RT, "Good show, leader. Nice work."
Then it was all over, and at last we were out of range, and there came over us all, I think, an immense feeling of relief and confidence.
As we circled round we could see a great 1000-feet column of whiteness still hanging in the air where our mine had exploded. We could see with satisfaction that Spam had been good, and it had gone off in the right position. Then, as we came closer, we could see that the explosion of the mine had caused a great disturbance upon the surface of the lake and the water had become broken and furious, as though it were being lashed by a gale.
(6) Noble Frankland, The Dams Raid (May, 1964)
The impression seems to be widespread that the important facts about the operation were, first, the ingenuity of the bomb which was specially designed for it and, secondly, the devastating consequences supposed to have been produced upon Ruhr industry by its success. In truth, neither the special bomb nor the resulting floods were of any great importance. What mattered in terms of historical significance about the dams raid was simply the extreme bomb-aiming accuracy achieved.
This was so because, from the tactics devised and executed in May 1943, by Wing Commander Gibson and the crews of 617 Squadron, there were presently evolved the low level and master bomber techniques which, in 1944, were a prime factor in converting the main force of Bomber Command from a bludgeon into a rapier. This, in turn, meant that when, in the second half of 1944, conditions of air superiority began to arise, Bomber Command stood ready to exploit them with highly accurate and highly effective attacks upon immediately vital targets. It was these precision attacks which injected the decisive element into the great campaign which was waged by Bomber Command throughout the war.
PLESZAK
The Dambuster Raids, or more correctly Operation Chastise is without doubt the most famous bombing mission of the Second World War (at least here in Britain). Over 75 years on everybody has heard about the ‘bouncing bomb’ and the hero pilot Guy Gibson. Most people, if they only know of one RAF Squadron, it will be the Dambuster 617 Squadron with their moto Apres Moi le Deluge (After me the flood).
The raid is well known with lots written about it, but in brief, it took place during the night of 16-17 May 1943. Nineteen specially modified Lancaster bombers took off from their Lincolnshire base at RAF Scampton in an attempt to breach the Möhne, Eder, Sorpe and three secondary target dams around Germany’s industrial Ruhr Valley.
The Möhne and Eder attacks were successful, the Sorpe Dam was a different type of dam requiring a different bombing technique and remained intact, and there was only a single unsuccessful attempt on one of the secondary target dams. Eight of the Lancasters were lost in the raid and 53 of the 133 crew members lost their lives. But the event, and a film made in 1955 has immortalised them forever. See my blog Testing and training for the Dambuster Raids – what’s left to see? (https://pleszak.blog/2018/06/13/testing-and-training-for-the-dambuster-raids-whats-left-to-see/).
The design, the bombing, the myth, the legend and the subsequent adulation is well documented, but the fate of the actual aeroplanes which made the raid such a success, less so.
Before receiving their purpose built Dambusting Lancasters 617 Squadron ‘borrowed’ 10 standard Lancasters from other 5 Bomber Group squadrons (as below) so they could immediately start their low-level training. All were returned to their original squadrons as 617 Squadron received their dedicated modified Lancasters.
Three 50 Sqn Lancasters (W4112, W4196, and W4823) which had been delivered to RAF Scampton probably in preparation for the formation of 617 Sqn were all destroyed on 15 March 1943 when a 57 Sqn Lancaster (W4834) exploded when it was having its bomb load removed.
ED763 – Avro Lancaster BIII showing ‘Two Stage Blue’ Navigation training perspex on front section of the cockpit to simulate night flying during the day when used with orange coloured flying goggles
The Avro Lancasters used were specially converted Lancaster B.III(S)’s delivered straight from the production line at Avro’s Woodford site. The ‘S’ signified that they were B.III Specials but they were also known as Lancaster Type 464 Provisioning to denote that they had been provisioned for the specific task of carrying the Vickers Type 464 ‘Upkeep’ Mine (better known as Barnes Wallis’s bouncing bomb). It is thought that they would (potentially) be returned to standard Lancaster B.III configuration – none were. For a bit more on Lancaster versions see my blog From Manchester to Lincoln via Lancaster – An aviation aristocracy family tree (https://pleszak.blog/2019/05/07/from-manchester-to-lincoln-via-lancaster-an-aviation-aristocracy-family-tree/).
In total 23 Avro Lancaster Type 464 conversions were produced, initially their registrations were suffixed with a /G to denote that these were secret and would have had an armed Guard at all times when not flying.
As stated above, 19 flew on the Dams raid and 8 of them were sadly lost. Following the raid none were fully returned to standard Lancaster B.III configuration as it was too difficult or too costly to refit the bomb bay doors.
I’ve listed below each of the 23 converted with pertinent details from delivery to their final fate, but in summary 15 continued to be used by 617 Squadron or other units, without bomb bay doors, for trials or training, some on bombing operations or SOE (Special Operations Executive) drops.
A further 2 were lost on operations after the Dams Raid and 2 more destroyed in training crashes.
8 were used in August 1943 for trials with forward rotating Upkeep mines at the Ashley Walk bombing range in the New Forrest near to Fordingbridge. The idea was that a sea launched Upkeep mine could roll up the beach and penetrate coastal defences and also potentially be used to attack strategic canals. Though the trials were successful the idea was taken no further. During the trial one of the Lancasters was caught in the slipstream of others in close formation and crashed.
A single Lancaster was used to dispose of a single Upkeep in April 1945 and 3 of the Lancasters were used on Operation Guzzle in August to December 1946 for disposing of the remaining 37 live upkeep mines in the Atlantic Ocean about 280 miles west of Glasgow.
All the remaining 11 were all unceremoniously scrapped post war.
Avro Lancaster B.III(S) – ED817
Avro Lancaster B.III(S) – ED825 during trials at Boscombe Down (note /G registration)
Avro Lancaster B.III(S) – ED906 showing later code YF-A
Avro Lancaster B.III(S) – ED909 showing later code YF-B
Avro Lancaster B.III(S) – ED912 post Dambusters
Avro Lancaster B.III(S) – ED915 showing ‘Queenie Chuck Chuck’ nose art
Avro Lancaster B.III(S) – ED932 showing later code YF-C ED932 Control Yoke and Throttle Quadrant – photo thanks to Andrew Panton (Lincs Aviation Heritage Centre)
Possibly Lancaster B.III(S) -ED933 at Reculver
Filming the Dam Busters
Michael Anderson’s 1955 film The Dam Busters is being shown again on ITV4 this afternoon – the second screening on this channel in the last six days!
Experience shows that this will result in a number of first time visitors reading this blog, so if this is you, welcome aboard. This is the one-stop shop for all Dambuster-related news and information, coming to you regularly for almost ten years. I try to publish several items every month so please check back regularly. You can ensure you see every post by clicking the “Follow blog by email” button in the right hand column.
If you are searching today for information on when Peter Jackson’s much delayed remake of the 1955 film will appear, the news is simply that there is no news. Jackson bought the rights to remake the film back in 2006. Since then he has announced that a director has been appointed and a script commissioned and that a number of life size model Lancasters have been built. But since that time, he has been very busy making three Hobbit films and is now working on a number of other projects, including another series of fantasy films, these based on the Mortal Engines books. It is notable that the Dambusters remake no longer appears in Jackson’s IMDB listing.
The reshowing of the 1955 film does however give me a good excuse to show this picture again, kindly sent to me by Jan Kmiecik, whose father was Flt Sgt Joe Kmiecik, a Second World war veteran who took part in the filming of The Dam Busters in 1954.
The picture shows the three Lancasters used in the film flying together probably for the last time. This was taken at a Battle of Britain Day tribute at Silloth in Cumbria, probably in 1955. Note that only two of the aircraft have been modified to the “Dambuster” configuration, with a dummy “bouncing bomb” and no mid upper turret. The central Lancaster must be NX782, which was left as standard and used in an early sequence in the film where Gibson is completing his final flight as CO of 106 Squadron.
Note also how low the three Lancasters are flying, and how close they are to the members of the public wandering across the runway. Modern air displays have much stricter health and safety rules!
Victims Of Dambusters Raid Remembered
Relatives and civilians commemorate all those who died 75 years on.
Relatives, service personnel and civilians have gathered at the site of one of the Dambusters raids to remember victims of the attack.
Last Surviving British 'Dam Buster' Calls For Proper Medal
The Dambusters raid of May 1943 was one of the most daring operations of the Second World War. The RAF’s best bomber crews, armed with the ingenious bouncing bomb, devised by engineer and inventor Barnes Wallis, breached the seemingly impregnable Möhne and Eder dams in the heart of Germany.
RAF: Remembering The Daring 'Dambusters' Mission
Franz Bittis was teenager on the night of the raid and was woken by blasts and anti-aircraft fire.
“My brother came into the cellar and said the dam’s gone. The place is flooding. We’d better get out of here. That turned out to be very good advice.”
Millions on tons of water from the dams swept through the valleys to destroy or damage roads and bridges. Factories, power stations, and more than 1,000 homes were engulfed. At least 1,650 people were killed. Many of the dead were prisoners-of-war and forced-labourers. 53 RAF aircrew were killed.
Frank Garbas was a gunner on one of the Lancaster bombers taking part in the Dambusters raid. He died in the attack but his nephew Paul Morley was among the relatives representing the Canadians that made up one fifth of the aircrew on the operation.
"Politicians will make a war but we die in them"
Man Jailed For Stealing Dambusters Log Book
Cyclists hoping to raise £400,000 for the RAF Benevolent Fund also took part in the events at the dam. The April Fools charity have spent four days retracing the Dambusters route. Squadron Leader Andy Mewes from 600 Squadron, RAF Northolt reflected on the meaning of the 75th anniversary of the raid.
"Everybody know what happened,but this is not about event itself, its about the aftermath and to commemorate all of those people who lot their lives."
Bouncing into history: 75th Anniversary of Dambusters' raid
TODAY marks 75 years since a brave band of airmen took part in one of the most daring raids of World War Two.
They became known as the Dambusters for their dramatic attempt to use a revolutionary bouncing bomb to deliver a devastating blow to Adolf Hitler’s war machine.
But just why did they go down in history and what was so special about the night of May 16-17 1943?
Here James Moore has put together a Q and A with everything you need to know.
What was Operation Chastise?
A British plan to attack strategically vital dams in Germany’s Ruhr valley, the country’s industrial heartland.
The idea was to cut power and water supplies while flooding factories making weapons for Hitler’s armies, thus helping to turn the tide of the conflict in favour of the Allies.
Who came up with the bouncing bomb?
Although the plan had been around since the start of the war, there was no bomb considered powerful enough to blow up the dams, which were heavily defended.
What’s hot
But by 1943, genius inventor Barnes Wallis had refined a bizarre, but brilliant oil drum-sized bouncing bomb.
When dropped by an aircraft, the back-spinning 9,000lb mine would skim across the water, avoiding torpedo nets and exploding at the dam wall.
A special RAF unit, 617 Squadron, led by Wing Commander Guy Gibson, was formed to carry out the raid. Its members, mostly in their early twenties, had to train to drop their weapons from their iconic Lancaster bombers at exactly the right point while flying at 240mph and an altitude of just 60ft – in the dark.
To make sure the attack happened when the dams were at their fullest, they had just eight weeks to prepare.
What happened on the night?
Flying low enough to avoid radar, the brave crews, in 19 Lancaster bombers, took off from RAF Scampton, Lincolnshire on the evening of May 16 in three waves, targeting The Möhne, Eder and Sorpe dams.
Don’t miss
Two of the dams were breached and a third badly damaged.
Four power stations, 12 factories and 25 bridges were destroyed, with scores of others damaged – 1,600 people were killed.
Nazi war production levels did not get back to normal for months and thousands of workers were redeployed from Atlantic defences.
What happened to the Dambusters?
Eight British aircraft were lost.
Of the 133 men sent out, 53 were killed and three taken prisoner.
Celebrated as heroes, 33 were decorated. Guy Gibson won the Victoria Cross.
Sadly, in September 1944, he was shot down and killed aged just 26.
The last surviving Dambuster is bomb- aimer George “Johnny” Johnson MBE, now aged 96.
Yes, 1955 classic The Dam Busters starred Michael Redgrave as Barnes Wallis and Richard Todd as Guy Gibson.
How is the anniversary being marked?
The 617 squadron is being reformed with the RAF’s new F35 Lightning II warplanes.
Tomorrow TV historian Dan Snow will host a live screening from the Royal Albert Hall, showing
The Dam Busters film restored in 4k definition and streamed to 400 cinemas nationwide.