Yaralı Kalbin Ağrısı
YARALI KALBİN AĞRISI 12
Kadın:
-Rabia kızım, beni tanımadın mı?
-Kusura bakmayın, tanıyamadım. Kimsiniz?
-Sahiden tanımadın mı?
-Hayır.
-Neyse çok da önemli değil. Verdiğin yardımdan dolayı çok sağol. Ama ben bu parayı alacak kadar insan değilim.
Parayı Rabia’ya geri verir. Ve arkasına bakmadan ağlaya ağlaya uzaklaşmaya başlar. Rabia kadının arkasından koşmaya çalışsada yetişemez. Sanki bir anda görünmez olmuştu. Bu durum Rabia’yı epeyce düşündürür. Bir hafta boyunca aralıksız kadını gördüğü yere gider fakat bir türlü bulamaz. Oysaki bu gözler hiç yabancı değildi. Geçmişteki yaralardan bir tanesiydi. Rabia bir türlü tanıyamaz. Bir gün eve bir mektup gelir. Rabia’ya yazılmıştı. Mektupta şöyle yazıyordu:
-Bu kez çok utandım, gözlerine bakmaya. Sen beni tanımasanda ben seni asla unutmadım. Sana çok kötülük yaptım. Affet beni. Eğer beni affetmesende anlarım seni. Şu ana kadar sevilmediğimi bile bile yaşadım. Sahiden tanımadın mı gözlerimi? Tanımasanda olur aslında. Elimden teker teker sevdiklerim gitti. Alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste demişler. Aldım bende bir mazlumun ahını. O mazlum sensin yavrum. Belki sana ilk defa yavrum diyorum. Benim kim olduğumu bilsen belki gelip suratıma tükürürsün. Ama bilirimki sen öyle yapmazsın. Çünkü sen benim gibi bir zalim değilsin. Affet beni ey esmer gülüşlüm. Yaşlı gözlerinden öperim.
(Unutan unutulurmuş.) Geçmişte seni üzen bir zalim…
Rabia bir an düşünür:
-Bunu yazan kişi nasıl kendine zalim der. Kim yazdı bunu?