BATI’NIN STRATEJİLERİ:
Sovyet bloğunun günden güne artan müdahaleci siyaseti karşısında, Batı‘nın tutarlı ve bağdaşık bir siyaseti olmamış, ABD 1975’e kadar Asya, Büyük Okyanus ve Latin Amerika’ya daha çok ilgi göstermiştir:
Henry Kissinger’in 1976’da Güney Afrika Cumhuriyeti‘ne gezisi yüksek sorumluluk taşyan bir ABD yetkilisinin Zenci Afrika‘yı ilk ziyaretidir. Ama bu olaydan sonra da ABD resmi bir strateji ortaya koymamış, doğrudan eyleme geçmeden birkaç Afrika ülkesi (Zaire, Nijerya, Liberya ve Kenya) üstündeki etkisini sürdürmekle yetinmiştir. Buna karşılık Fransa’nın Afrika siyaseti, Valery Giscard d’Estaing’in Cumhurbaşkanlığı döneminde daha belirgin bir yön almıştır. Giscard d’Estaing, kendisinden önceki Fransız cumhurbaşkanlarının tersine Fransa’nn eski sömürgelerindeki iktisadi çıkarları tehlikeye uğradığı anda doğrudan askeri eyleme geçme yanlısıydı.
Nitekim bu strateji çerçevesinde 1977 yılında Dakar’da bulunan Fransız donanması Moritanya’daki Zouerate demir madenlerini tehdit eden Polisario Cephesi (Batı Sahra Kurtuluş Cephesi) birliklerini bombalamak için “Jaguar” uçakları gönderdi. Ayrıca Libya hükümetinden yardım alan Ulusal Kurtuluş Cephesi baskısını durdurmak için Fransa’dan Çat’a 1978 Nisanından başlayarak 1.000 kadar asker 10 Jaguar ve cephane yüklü DC 8 uçakları gitti. Bunun amacı Fransa’nın Çat’taki (ülkenin güneyi pamuk bölgesidir) iktisadi çıkarlarını korumaktı.
Fransa’nın Zaire’ye iki müdahalesinin (Mart 1977 – Mayıs 1978) amacıyla Mobutu’nun Katanga eski jandarmalarını Şaba’dan kovmasına yardım ederek Zaire’yle ticaret ilişkilerini sürdürmekti. Giscard d’Estaing’den sonra Fransa Cumhurbaşkanı olan François Mitterrand’sa Fransızca konuşulan ülkelerin kalkınması için işbirliğini yaygınlaştırmak fransızca konuşulmayan ülkelerle yakınlaşmak içişlerine karışmaksızın Afrika Birliği Örgütü üyesi ülkelerin egemenliklerini korumalarına yardımcı olmak siyasetine yöneldi.