Saçımın pembe boyası aktığından beri kendimi boşlukta hissediyorum. Mavi olmak istiyorum. Ben mavi rengi çok seviyorum. Aslında ben o kadar rengi çok seviyorum ki, şu sıralar sevmediğim pek bir renk kalmadı gibi. Halbuki benim sevmediğim çok şey vardı. Sonra hepsini sevdim, sahiplenmeyi öğrendim.
Ah ne kadar güzel burada bir şey saçmalayabilmek. Her yazımın değerini bilmek, bir gün vazgeçmek zorunda kalabileceğimi bilmek.
Vazgeçmeyi sevmiyorum. Vazgeçmek hiç bana göre olmadı.
Ben aslında hep gururumu ayaklar altına aldırdım. O yüzden kaçtım. Utandım. Bir daha olmayacak bu. Olmamalı değil mi zaten? Ben
güçlü hayır becerikli olacağım. İnsan olacağım ben. Bir şey istemediğim zaman hayır diyeceğim. İnsanlar anlamalı, bunu anlamak zorundalar. Ya da zorunda değiller. Hayır, kelimeleri toparlayamıyorum. Bunu bilmeleri gerek, eğer bilmezlerse onların sorunu olur.
Ben istediğimi izleyeceğim, istediğimi yazacağım, istediğime ağlayıp istediğime susacağım. İnsanlar bunu bilecek, sonra arkamdan ne derse desinler, o da pek umrumda değil.
Ben kötü bir kız oldum belki de, mutsuz da oldum, iyi olmak zorunda değilim ama mutlu olacağım.
Neden bilmiyorum, sadece bunları yazıyorum. Gülümsemeyi seviyorum, düşünmeyi seviyorum.