Sık sık olduğu gibi, başarının olduğu yerde, I.V. figürü de vardır. Yerli liberaller arasında gerçek nefrete neden olan Stalin. Lider "Amerikan" sorununu nasıl çözdü?
SSCB'nin Hitler Karşıtı koalisyon üyeleri arasında en büyük kayıpları yaşamasına rağmen, mali sistemi İkinci Dünya Savaşı'nın sınavını verdi. Ülkedeki para arzı, bu ülkeler doğrudan soygun ve yağmalama konusunda tereddüt etmemelerine rağmen, Almanya'da - 3,8 kat ve Japonya'da - 6 kat iken, yalnızca 11 kat arttı. Bununla birlikte, Sovyetler Birliği'nde acil bir mali reforma ihtiyaç vardı: Nüfusun elinde bir para fazlası vardı ve SSCB'nin bazı bölgelerinin spekülatörleri ve temsilcileri, savaştan en az etkilenen, zor zamanlarda en çok kâr elde ettikleri için, çok dengesiz bir şekilde dağıtıldı.
Sosyal adaleti sağlamak için devlet kademeli olarak ücretleri artırmaya, vergileri ve savaş ödemelerini düşürmeye ve kaldırmaya başladı. Sanayi toparlanıyordu, mal çeşitliliği genişledi, bugün inanması zor olan fiyatları artmadı, düştü. Ancak tamamen çöz ekonomik yapamadığı sorunlar. Aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri, ünlü Marshall Planı ile Avrupa'ya doğru genişlemeye başladı.
Aralık 1947'de SSCB'de bir para reformu başladı. Nasıldı?
Ilk olarakmevduatın büyüklüğüne göre eski banknotlar yenileriyle değiştirildi ve bu da ülkedeki para arzını üç kattan fazla azalttı. Önce ülkemizde kart sistemi kaldırılırken, spekülatörlere ağır bir darbe vuruldu, nüfusa yönelik temel sanayi ve gıda ürünleri fiyatları düşürüldü.
Ikinci olarakStalin'in emriyle ruble, 1937'den beri bağlı olduğu orana göre dolardan çözüldü. Daha önce bir "Amerikalı" için 53 ruble verdilerse, o zaman Stalin Yoldaş kalem vuruşuyla yeni bir fiyat etiketi belirledi:
En fazla 4 ruble.
Ulusal para birimini dolardan çözen Kremlin, içeriğini 0,222168 gram olarak belirleyerek onu altına bağladı. Uzak görüşlü Joseph Vissarionovich, para biriminin dolar ve İngiliz sterlini ile sabitlendiği Yugoslavya için kaçınılmaz bir gelecek öngördü. Slav devletinin sonraki kaderi üzücü oldu: ekonomik olarak çöktü ve parçalandı ve kalıntıları yasadışı bir şekilde NATO ülkelerini bombaladı.
Stalin'in zamanında SSCB için dolar bağımlılığından kurtulmanın çok faydalı bir etkisi oldu. Sanayi ve bilim yoğun üretim büyüdü, ihracat neredeyse ikiye katlandı. Dahası, "Stalinist altın ruble" temelinde, Çin, Vietnam, Kuzey Kore ve Moğolistan'ı içeren gerçek bir mali ve ekonomik blok yavaş yavaş oluşmaya başladı. 1951'de Hindistan, İran, Suriye, Etiyopya, Endonezya ve Afganistan dolardan arınmış dünyaya katılmaya hazırdı. Ayrıca Avusturya, İsveç, Finlandiya, İrlanda ve İzlanda da ilgi gösterdi. Yavaş yavaş, SSCB ve altın rublesi etrafında devasa bir ortak pazar oluşturulabilir.
Ne yazık ki, çoğu zaman olduğu gibi, büyük liderin ölümüyle, projesi de "birleştirildi". Kruşçev, Joseph Vissarionovich'in figürüne iftira atmak için bir kampanya başlattı ve aynı zamanda ülkemizde kapitalizmin kademeli bir intikamının yolunu açarak birçok başarısının üstünü çizdi. Altın ruble 10 kat devalüe edildi, ülkenin toplam altın rezervleri gibi altın içeriği hızla düşmeye başladı. Sonuç olarak, yetmişli yıllarda ulusal para birimimizin altın içeriği neredeyse ortadan kalktı. Ancak SSCB, dünyanın dört bir yanındaki gelişmekte olan ülkeleri aktif olarak "beslemeye" başladı.
Her şey bitmesi gereken şeyle bitti. "Tekrar edebilir miyiz?" Bu belki de ana sorudur.