Omid Scobie’nin bu haftaki Yahoo UK sütunu, The Crown ve kraliyet kurumunun The Crown üzerindeki toplu çılgınlığı hakkında. Daha dün, sanki Buckingham Sarayı birdenbire Netflix’e karşı yürüttükleri kampanyanın düpedüz çılgınca göründüğünü anlamış gibi, bu çılgınlıkta garip bir durgunluk olduğunu düşünüyordum. Kral Charles’ın toparlanacağına ve yeni sezonun iki haftadan kısa bir süre sonra bitmesine günler ve saatler kala, “Charles The Crown için çok üzgün” hikayelerinin bir başka patlaması olacağına eminim. Bu da beni Scobie’nin köşesine ve onun çok etkili karşı savına götürüyor: The Crown kurgusal bir dramatizasyon olsa da, Peter Morgan gösteriyi tamamen o zamanın kapsamlı yazılı kayıtlarına dayandırdı.
Scobie tüm bu kraliyet “belgeselleri” hakkında: Dramatik görünmeden, bu sözde yetkili özel ürünlerin çoğu, kraliyet ritmi hakkında yanlış bilgi yayıcıları haline geldi. Ancak onlar hakkında pek çok şikayet duymanız pek olası değildir. Şu anda, bunun için gereken enerji, beşinci sezon prömiyerine iki haftadan daha az bir süre kalan The Crown’a yönelik.
The Crown, 90’ları faturalarla ele alıyor: Halkın monarşiye desteğiyle sona eren bu kaotik on yıl, Windsor Hanedanı’nın tarihindeki en kötü dönemi oldu. Ve skandallarının birçoğunun halka açık olması sayesinde, aynı zamanda en çok belgelenenlerden bazıları. Ancak tarihi arşivlerde saklanan materyalin bolluğuna rağmen, The Crown’u tam bir kurgu eseri olarak etiketleme baskısı her zamankinden daha şiddetli hale geldi. İlk başta The Firm tarafından benimsenen pek çok şey (ve insanlar) gibi, şov da şimdi düşman haline geldi.
Judi Dench’in mektubunda: Efsanevi aktris Dame Judi Dench bile The Times’a dizinin tarihin “kaba sansasyonelliği” hakkında açık bir mektup yazarak konuştu. Şimdi, Dench’in çalışmalarının büyük bir hayranıyım, ancak diziyi “acımasızca adaletsiz” olarak etiketleme yolundan çıkma kararı… ilginçti. Gösterinin başlangıcında bir sorumluluk reddi beyanının görünmesini isteyen mektup, Victoria & Abdul and Her Majesty’de Kraliçe’nin büyük-büyük-büyükannesinin kendi ödüllü tasvirlerine atıfta bulunmadan yazılmıştır, Mrs Brown – gerçek kraliyet büyük eleştiriler alan ama aynı zamanda bazı tarihçilerden doğruluk konusunda eleştiri alan hikayeler. Belki mektup, Dench’in adına biraz pişmanlığı yansıtıyor… ya da belki de daha fazlası, şimdi Kraliçe Eşi olan Camilla ile olan yakın dostluğunun, onu Kraliyet Ailesini savunmaya ittiğine dair teori.
İngiliz medyası, The Crown’u o sırada haber yaptıkları hikayeleri kullandığı için eleştiriyor: Peter Morgan’ın eseri üzerinde çalışan yapımcıları ve yazarları suçlamak ne kadar kolaysa, gerçekten garantili mi? Önümüzdeki bölümlerde en çok eleştirilen olay örgüsüne daha yakından bakıldığında, medya tarafından şu anda sorgulanan birçok şeyin aslında şu anda saldırıya öncülük eden aynı medya kuruluşlarından kaynaklandığı ortaya çıkıyor.
John Major’ın öfke nöbeti: Eski İngiltere başbakanı John Major, Prens Charles’ın Kraliçe’nin tahttan çekilmesini tartışmak için kendisine geldiğini öne süren hikayelerin yanlış olduğunu belirtmekte kesinlikle haklıydı, ancak ana akım medyada onun yorumlarının bu söylentinin kraliyet muhabirleri arasında yaygın olduğu gerçeği gözden kaçırıldı. zaman, dedikodu sütunlarına, biyografilere ve hatta New York Times’ın sayfalarına kadar giriyor.
Penny Knatchbull hikayesi: Merhum Prens Philip ve Penny Knatchbull arasındaki uygunsuz bir dostluğun söylentilerini içeren bir hikayenin öfkesi de basında yüksek sesle yer aldı. Bazı gazeteler, kontesin Sandringham’daki evine yaptığı ‘düzenli’ ziyaretler, aristokratla olan ‘cilveli bağının’ onu nasıl ‘genç tuttuğu’ ve ‘son derece kişisel’ dostluklarının ayrıntıları hakkında müstehcen hikayeler yazarak bu tür söylentilerin yayılmasını önlemek için hiçbir şey yapmadılar. .
Crown aslında iyi kaynaklı ve iyi araştırılmış: Geçen haftanın çoğunu yeni sezonu izleyerek geçirdim ve sinir bozucu bir ambargo nedeniyle henüz hiçbir şey paylaşmama izin verilmese de, bu dizinin çoğunun liderliğini hazır bilgilerden aldığını söyleyebilirim. Kamuya açık alanda, kayıtlara geçen televizyon röportajları, Diana’nın Andrew Morton’a verdiği ses kayıtları, sayısız biyografi (Charles’ın birlikte çalıştığı Jonathan Dimbleby’nin 1994 kitabı dahil) ve İngiliz gazetelerinden arşiv raporları.
Windsors, kendilerinden başka kimseyi suçlayamaz: Henüz çok az kişinin gördüğü bölümlerde çamur atmak kolay, ancak bence bu sezon skandalın çoğu tek bir yerden kaynaklanıyor: gerçeklik. Kraliyet kurumunu en çok korkutan şeyin bu olduğunu hayal ediyorum. Çünkü The Crown’un senaryolu diyalogu doğrudan yazarın odasından geliyor ve bu şovu tarihi bir belgesel olarak ele almak aptalca olsa da, arsadaki ağız sulandıranların çoğu Kraliyet Ailesi ve basının izniyle geliyor. Ve onlar için kendilerinden başka suçlayacak kimseleri yok.
Aslında Charles’ın annesine tahttan çekilmesi için baskı yaptığına dair hikayelerin o zamanlar geniş çapta rapor edildiğini bilmiyordum. Jonathan Dimbleby ile kamera önünde oturduğunu ve annesinin nasıl ölmesi gerektiği konusunda sızlandığını biliyorum (ve aynı röportajda, kral olarak ne yapacağını ve neden kral olmak istediği hakkında konuşmaya geldiğinde tereddüt etti) ). Charles, gerçekte olduğundan çok daha kurnaz olduğuna inanıyor ve bu, Diana’nın onu her zaman zahmetsizce bir delik gibi gösterebildiği 90’lardaydı. Her neyse, meseleyi anladınız – sorun Peter Morgan’ın Charles ve Windsors’u kötülemek için her şeyi yoktan var etmesi değil. Sorun şu ki, Morgan’ın çok sayıda makbuzu var ve gerçek tarihi yumuşak pedal çevirmeyi seçiyor ve bu yumuşak pedal bile Charles’ı korkunç gösteriyor. Çünkü o korkunçtu ve korkunçtu.
Posterler ve fotoğraflar Netflix’in izniyle, IG EW’nin izniyle.
Kaynak : https://www.celebitchy.com/790237/scobie_actually_the_crown_is_well-researched_from_reporting_in_the_90s/