Bizim ev düzelmez anacım, bu kadar çok eşya, bu kadar dağınık adam , ııh, hiç şansı yok.
Günlerdir çocuk odası düzeltiyorum, temizlemiyorum bak sadece düzeltiyorum, ancak çıktım. Masalarının üzeri açıldı ama akşam yatarken dolar, bak ben söyleyeyim.
Salonda koltuğun üzerinde Can'ın ingilizce notları. Diğerinde benim kitaplarım. Ama Allah için sehpayı boşaltıp sildim şimdi:-)
Bilgisayar odasına henüz dokunmadım. Oradaki yığın dolaba bir şekilde tıkıştırmamı bekliyor. Ya , bu çocukların yaptıklarını biriktir biriktir de ne oluyor? Gerçi ben yirmi atıp bir tutuyorum ama yine de birikiyor. Şimdi artık, kağıttan falan bir şey yaparsak hemen atıyorum. Zaten mesele yapma keyfi değil mi, ortaya çıkan şey dağınıklık dışında bir şey ifade etmiyor.
Mektuplar, defterler, ıvırlar, bir gün oturup yakmalı hepsini. Ya da benden sonra yaksınlar. Bak söylüyorum, benden sonra bunların saklanacak bir yanı yok, herkes hoşuna giden varsa alsın, gerisini kocaman bir ateşle yaksınlar, sucuk pişirip yesinler. Bir işe yarasın bari:-)
Aaa, balkondaki çamaşırları hepten unutmuştum ben.
Haydi kaçtım...