"Salon davetlilerle dolmuştu. Gelin ve güvey cazın çalmaya başladığı düğün marşıyla beraber içeriye girdiler. Feyza bu anı bir rüya, bir rüyadan da başka, kendisine ait olmayan, içinde yaşadığına inanmadığı, renkli, ışıklı bir alem olarak algılamıştı. Geniş salonun etrafını çeviren masalardan yüzlerce çift göz kendilerine bakıyor, yüzlerce çift el onları alkış tufanına boğuyordu."
(Arka Kapak)