Şimdi unutulan trajedi, Rusya İmparatorluğu'nu Kursk Rusya Federasyonu'nun yok edilmesinden daha az salladı. Korkunç bir olay - barış zamanında, tüm mürettebatla birlikte bir savaş gemisi öldü. Bu daha önce gerçekleşmediğinden değil - oldu: Plastun kesme makinesinde 1860'da 75 ölü ile bir patlama oldu.
Hint Okyanusu'nda kırpma makinesi "Oprichnik" öldü.
Oprichnik, 10 Aralık 1861 Salı günü Batavia'dan ayrıldı ... 12'sinde Sunda Boğazı'ndan sabah saat 7 1/4'de ayrılırken, Oprichnik yelken altında göründü, ancak kısa sürede gözden kayboldu. Gece saatlerinde Sunda Boğazı'nı geçip SW 45 ° yönüne doğru yola çıktık ve öğle saatlerinde ilk gözlem noktası Paris'ten 7 ° 58′S enlem, 101 ° 20'0 boylamdaydı. Rus gemisi yakındı ve hafif bir rüzgârla daha kuzeyde tutuldu. O zamandan beri bir daha görülmedi ... "
Ama bu gerçekten farklıydı. İlk durumda bir kaza oldu. Kimyanın henüz genç olduğu çağda, dünyanın tüm ülkelerinde toz dergi patlamaları nadir değildir. İkincisi, okyanus okyanustur ve ne yazık ki, her zaman bedelini alır.
Rusalka, Finlandiya Körfezi'nde patlama veya kaza olmadan öldü.
doğum
Kırım Savaşı'nı kaybetmemizin ardından Rusya ile İngiltere arasındaki ilişkiler uçurumun eşiğine gelmişti. Ve imparatorluklar arasındaki savaş birçokları için kaçınılmaz görünüyordu. Rusya'da reformlar tam anlamıyla hayatın tüm alanlarını etkileyerek tüm hızıyla devam ediyordu. Ayrıca İmparatorluğa da dokundular. filo... Yelkenli gemiler çağı geride kaldı ve çok daha güçlü bir düşmanla savaşma ihtiyacı, deniz düşüncesini o ana kadar eşi benzeri görülmemiş bir yüksekliğe çıkardı. Denizlerin metresine iki cevap vardı: fikre göre İngilizlerin deniz ticaretini felce uğratması gereken zırhsız gemilerin seyir filoları ve Finlandiya Körfezi ile başkent St. Petersburg.
Monitörler örnek olarak alındı - sığ bir taslak, denize elverişli olmayan, ancak güçlü koruma ve topçu olan düşük kenarlı metal zırhlı gemiler. Bütün bunlarda mantık vardı - bu savaş birimleri okyanus kampanyalarında parlamadı. İşleri, Britanya filosunu durdurmak ve başkenti mayın tarlalarının arkasında ve Kronstadt kalelerinin desteğiyle kurtarmaktır. Bu konuda ne denize dayanıklılık ne de sürüş performansı özellikle önemlidir - zırh ve silahlar çok önemlidir. Özellikle, "Deniz Kızı" ve ikiz kız kardeşi "Enchantress" ortaya kondu:
"Zırhlı" programın uygulanması sırasında, Deniz Kuvvetleri Komutanlığı 14 Ocak 1865'te müteahhit Kudryavtsev ile demirden yapılmış iki zırhlı kule gemisinin inşası için bir sözleşme imzaladı. Proje, MTK mühendisleri tarafından tamamen revize edilen İngiliz "Mitchell and Co." şirketinin savaş gemisi kodu "F" projesine dayanıyordu. 29 Mayıs 1865'te Galerny Adası'nın stoklarında gemi yapımcıları, daha sonra "Deniz Kızı" ve "Enchantress" olarak adlandırılan gemiler için omurga attılar, bu da Ortodoks Kilisesi adına bir skandala neden oldu. pagan isimleriyle gemileri kutsamayı reddetti.
Bu skandal daha çok merak alanındaydı. Adının monitörü öldürdüğüne inananlar olmasına rağmen. Hala oradalar. Öyle olabilir, ancak 1869 baharında, zırhlı taret botları olarak sınıflandırılan monitörler Baltık Filosu saflarına girdi.
ofis
"Rusalka" neydi?
Geminin uzunluğu 62,9 metre, genişlik - 12,8 metre, yer değiştirme - 1871 tondu.
Hız - 9 düğümleri.
Zırhın kalınlığı 115 milimetredir.
Rusalka'nın dört adet 229 mm top ve dört adet hızlı ateş topuyla dönen iki topçu kulesi vardı.
Mürettebat - 177 adam.
Hız - 9 düğümleri.
Zırhın kalınlığı 115 milimetredir.
Rusalka'nın dört adet 229 mm top ve dört adet hızlı ateş topuyla dönen iki topçu kulesi vardı.
Mürettebat - 177 adam.
Buna eklemeye değer - su hattından üst güverteye yaklaşık yarım metre. Ağır bir topçu hedefi, ancak fırtınanın potansiyel kurbanı. Baltık'ta birçok monitör inşa edilmiş olmasına ve bunlarla ilgili belirli bir sorun olmamasına rağmen. Finlandiya Körfezi içinde ve uygun operasyonla gemiler görevleri için oldukça uygundur.
Ve görevler değişti. İngiliz filosunun saldırı tehdidi azaldı ve 1870'ten ve Alman İmparatorluğu'nun kurulmasından sonra boyut olarak daha sanal hale geldi ve filo, tam teşekküllü denize değer savaş gemileri ve zırhlı kruvazörler ile yenilenerek sürekli büyüyordu.
Gözetmenler her yıl savaş değerlerini kaybetti. Ve eğer Butakov yönetimi altında gerçekten bir filo ve gelecekteki deniz komutanları için bir okulsa, o zaman 80'lerin sonunda savaş için uygun olmayan, ancak yine de acemiler için uygun olan bir sergi müzesi ortaya çıktı. Almanya ile savaş planlarında gözetmenler dikkate alındı. Ve hatta, düşmanın korkusuna göre, kıyı savunma savaş gemileri olarak sınıflandırıldılar. 1891'de "Rusalka", kazanların değiştirilmesiyle onarımlardan geçti. Ve yirmi iki yaşındaki gemi, denizcileri eğitmek için sıkı çalışmasına devam etti.
Buraya eklemeye değer - o günlerde gemilerin hizmet ömrüne tek bir yaklaşım yoktu. Bir yandan gövde boyunca 50-60 yıl saflarda kalabilirler. Öte yandan, teknik ilerleme, savaş gemilerini 5-10 yıl içinde yaşlıları umutsuz hale getirdi. Rusya İmparatorluğu'nda, şimdi olduğu gibi, yüksek otoriteler çok sayıda gemi varken bundan hoşlanıyordu. Bu, finansmanı ve rütbeleri artırmak için bol miktarda fırsat açtı ve ruhu teselli etti. Sonunda, "Rusalka" nın akranları (ve daha eski zırhlı bataryalar) Rus-Japon Savaşında savaş gemisi olarak görev yapacaklar. Ve modası geçmiş ekipmanlarla eğitilmiş denizciler, komutanlarına bir baş ağrısı ekleyecektir. Belirli bir "Deniz Kızı" trajedisi bağlamında, onun çağını atlatarak saflarda kalması, ölümüne doğru atılan ilk adımdı.
ölüm
O dönemden materyalleri ve hatta modern araştırmacıları okuduğunuzda, bunun içinde ne olduğunu anlamak zordur. hikayeler dahası - dikkatsizlik, profesyonellik ya da tesadüf mü?
Yine de gemi eski ama güvenilirdi. Komutan, 41 yaşındaki Yüzbaşı 2. Derece Viktor Khristianovich Jenish, parlak bir subay, uygulayıcı ve topçu teorisyeni, bir dizi eserin yazarıdır. Mürettebat ayrıca birkaç kez bölgeye gitti ve gemilerini tanıdı.
Evet ve geçiş rutin geliyordu, sadece Revel'den Helsinfors'a ve oradan Kronstadt'a bir şeydi. Ve güvenlik önlemleri düşünülmüş gibiydi - savaş teknesi Tucha'nın Rusalka'yı takip etmesi gerekiyordu. Ve sonra yorumlanması zor bir şeye başladı.
7 Eylül 1893'te gemiler denize açıldı:
1. Gemide fırtına ambar kapakları kabul edilmedi. Modern bir savaş gemisi için kritik değil, bir monitör için felakete doğru bir adımdır. Orta kuvvette bile olsa böylesine "yüksek" bir güverte ile fırtına bir tehdittir.
2. Gemi sıkıntılı bir havada ayrıldı. Yine, bir monitör olmasaydı, korkunç bir şey olmazdı. Bir şey, ama Rus denizciler okyanusta ve her havada nasıl yürüyeceklerini biliyorlardı. Ve burası bir okyanus bile değil, üzerinden geçilen Baltık Denizi.
3. "Rusalka" komutanı hastaydı, şiddetli baş ağrısı çekiyordu. Buna rağmen kış için gemisini aldı. Ve bunu bilen Amiral Burachek onu yasaklamadı. Her ikisinin de mantığını anlamak zor değil: yedekte deneyimli subay yoktu ve tekrar ediyorum, geçiş kısa ve rutindi.
4. Heyecan hızla artarak büyük gemiler için bile tehlikeli olan dokuz noktalı bir fırtınaya dönüştü.
5. "Bulut", "Deniz Kızı" ile gitmedi. Daha doğrusu - gitti, ancak 2. rütbe Nikolai Mihayloviç Lushkov'un kaptanı komutasındaki denize uygun savaş teknesi, gezgin arkadaşını çabucak geride bıraktı ve kendi başına Gelsinfors'a ulaştı. Raporda, Lushkov "Rusalka" nın kaderi hakkında hiçbir şey söylemedi. Sovyet döneminde, genç karısının Tucha'da olduğunu ve bunu riske atmak istemediğini yazdılar.
6. Amiral Burachek, müfrezesinin gemisinin ilgilenmediği 10 Eylül'e kadar alarmı yükseltmedi. Bu arada, bir fırtınada bile yavaş hareket eden eski bir zırhlı tekne bile bir günde maksimum 90 kilometrelik bir geçişten geçebilirdi. Ve ancak denizcinin cesedinin bulunduğu tekne karaya atıldığında arama başladı. Elbette, o zamanlar zaten anlamsızdılar.
Peki ne oldu?
Bana öyle geliyor ki, geçişin başlangıcında, komutan başka bir hastalık saldırısı tarafından büküldü, aksi takdirde böyle deneyimli bir denizci sadece Revel'e geri dönecekti. Ve fırtınaya rağmen "Deniz Kızı" onun rotasını takip etti. Mürettebat aşağıya sığındı, aksi takdirde bulunan tek ceset açıklanamaz. Helsinfors'tan 25 kilometre uzakta, Ienish geri dönme emri verdiğinde, gemi bir dalgayla kaplandı ve burnu alüvyonun yaklaşık üçte biri gömülü olarak anında dibe battı. 177 kişi öldü. Kurtarılmış insan yoktu.
"Bundan sonra olanlarla ilgili bir sürü yalan olacak."
1893 sonbaharında geniş çaplı bir arama düzenlendi, hatta bir balon kullanıldı. Boşa harcandı. 1894'te arama aynı sonuçla devam etti. Yine, hiçbir şey. Ancak bir sonuç vardı.
“Bu savaş gemisini denizde bulmak son derece zordur, tıpkı büyük bir odada bir iğne veya yolda bir yerde kaybolan bir iğne başı bulmak zor olduğu gibi. Doğaüstü mutluluk kurtarmaya gelmezse "denizkızı" nı bulmak düşünülemez. "
Aramaya bir son verdi.
Haraç ödemeliyiz - ailelere bakıldı, emekli maaşları atandı. Ülkede bağışlar toplandı, anma töreni yapıldı. Ve 9 yıl sonra Reval'da güzel bir anıt dikildi. Bir soruşturma yapıldı ve bir duruşma yapıldı. Doğru, hafif söylemek gerekirse cezalar şaşırtıcı. Amiral, açıkça ifade edilen ihmal nedeniyle bir kınama aldı ve bu, kariyerine bir kez bile müdahale etmedi:
1894'te Tuğamiral Burachek, deniz topçu deneyleri üretimi komisyonunun başkanlığına seçildi. 1898'de görevden alındı ve koramiral rütbesine yükseltildi. Pavel Stepanovich istifasının ardından ailesiyle birlikte St.Petersburg'da yaşadı ve İmparatorluk Sularında Kurtarma Derneği'nin yönetim kurulu üyesiydi. 1910'da Donanmada uzun yıllar boyunca biriktirdiği düşüncelerini ve deneyimlerini özetleyen Filo Üzerine Notlar adlı kitabı yayınlandı. Pavel Stepanovich Burachek, 1916'da St.Petersburg'da öldü ve Smolensk mezarlığına gömüldü.
Ve "Bulutlar" komutanı her şeyin sonuncusu yapıldı ve üç yıl süreyle görevden uzaklaştırıldı. Lushkov, Rostov limanının başı oldu. Ama bir suçluluk duygusu vardı. Ve deniz hastanesinin psikiyatri bölümünde hayatına son verdi.
Rusalka yavaş yavaş unutuldu. Dahası, Rus-Japon, Birinci Dünya Savaşı ve İç Savaş eski monitörü ve eski felaketi gölgede bıraktı. Konu yine 30'larda ortaya çıktı, daha çok "çürümüş çarlık" eleştirisi bağlamında. Sovyet dalgıçlarının gemiyi bulduğu iddia edildi. Ama belge yok, anılar var.
Ve sadece 2003 yılında, gemi 110 yıldır yattığı Estonyalılar tarafından bulundu. Sonra zamanın uçurumundan şüphelenilen her şey doğrulandı. Ve ölüm resmi tamamlandı ve tamamlandı. Yılların uzaklığı sadece tarihçilerin ilgisini çekiyor.
Özetle, geminin ölümüne yol açan, yazılı ve yazılı olmayan kuralların dikkatsizliği ve ihlaliydi.
Ve dersleri öğrenememek, bu tür bir felaketin son olmaması sonucunu doğurdu.
"Deniz kızı" hala şanslıydı - "İngiliz sabotajcıları" aramasının kapalı olduğu kötü sirk. Ama "İmparatoriçe Maria" ve "Novorossiysk" i havaya uçuran casuslar hala arıyor. Tıpkı Kursk'u batıran bir Amerikan nükleer denizaltısının izleri gibi. Komplo çalışmaları, hatalarını aramaktan ve kurallardan sapma tekniğinin affetmediğini fark etmekten daha ilgi çekicidir.