Mantarların solunumları, hangi mantar türünü gözlemlediğimize bağlı olarak değişir. Biyolojide mantarlar, üç büyük grubu ayırt edebileceğimiz doğanın krallıklarından biri olan mantarlar olarak bilinir: küfler, mayalar ve mantarlar.
Mantarlar, iyi tanımlanmış bir çekirdeğe ve chitin duvarlarına sahip hücrelerden oluşan ökaryotik organizmalardır. Ayrıca, absorpsiyonla beslendikleri için karakterize edilirler.
Üç büyük mantar, maya, küf ve mantar grubu vardır. Her mantar türü aşağıda görüldüğü gibi belli bir şekilde nefes alır.
Belki ilginizi çekebilir Mantarlar nasıl beslenir?
Mantar solunum tipleri
Hücresel solunum veya dahili solunum, bazı organik bileşiklerin oksidasyon yoluyla hücreye enerji sağlayan inorganik maddelere dönüştürüldüğü bir dizi biyokimyasal reaksiyondur.
Mantarlar topluluğu içinde iki tip solunum bulunur: aerobik ve anaerobik.
Aerobik solunum, son elektron alıcısının suya indirgenecek oksijen olduğu biridir.
Öte yandan, elektron taşıma zinciri olmadığından, fermantasyon ile karıştırılmaması gereken anaerobik solunumları buluruz. Bu nefes, oksidasyon işlemi için kullanılan molekülün oksijen olmadığı bir solunumdur.
Sınıflandırmaya göre solunum mantarları
Solunum türlerinin açıklamasını kolaylaştırmak için, mantar türlerine göre sınıflandırırız.
mayalar
Bu tür mantarlar tek hücreli organizmalar olarak tanımlanır, bu da sadece bir hücreden oluştukları anlamına gelir.
Bu organizmalar oksijensiz hayatta kalabilir, ancak oksijen olduğu zaman onu diğer maddelerden anaerobik olarak solurlarsa, asla serbest oksijen almazlar.
Anaerobik solunum, glikozu oksitlemek için kullanılan bir maddeden enerjinin çıkarılmasıdır ve böylece adenosin fosfat (bundan sonra ATP olarak da bilinir). Bu nükleodit, hücre için enerji elde etmekten sorumludur.
Bu solunum türü, fermantasyon olarak da bilinir ve maddelerin bölünmesi yoluyla enerji elde etmek için izleyen süreç, glikoliz olarak bilinir.
Glikolizde, glikoz molekülü 6 karbona ve bir piruvik asit molekülüne ayrılır. Ve bu reaksiyonda iki ATP molekülü üretilir.
Mayaların ayrıca alkolik fermantasyon olarak bilinen belli bir fermantasyon tipi vardır. Enerjiyi elde etmek için glikoz moleküllerini kırarak etanol üretilir.
Fermentasyon nefes almaktan daha az etkilidir çünkü moleküllerden daha az enerji harcar. Glikozun oksidasyonu için kullanılan tüm olası maddeler daha az potansiyele sahiptir.
Kalıplar ve mantarlar
Bu mantarlar çok hücreli mantarlar ile karakterize edilir. Bu mantar türü aerobik solunum yapar.
Solunum, enerjinin organik moleküllerden, özellikle de glikozdan çıkarılmasını sağlar. ATP'yi çıkarmak için karbonu okside etmek gerekir, bunun için havadan gelen oksijen kullanılır.
Oksijen, membrandan geçerek plazmayı ve sonra da mitokondrial'i geçer. İkincisi, elektronlara ve hidrojen protonlarına birleştirilerek su oluşturur.
Mantar solunumlarının evreleri
Mantarlarda solunum işlemini gerçekleştirmek için aşamalar veya döngüler uygulanır.
glikoliz
İlk aşama glikoliz işlemidir. Bu, enerji elde etmek için glikozun oksitlenmesinden sorumludur. Glikozu piruvat moleküllerine dönüştüren on enzimatik reaksiyon üretilir.
Glikolizin birinci aşamasında, glikoz molekülü, iki ATP kullanılarak iki gliseraldehit molekülüne dönüştürülür. Bu fazda iki ATP molekülünün kullanılması, bir sonraki aşamada elde edilen enerjinin iki katına çıkarılmasını sağlar.
İkinci aşamada, birinci aşamada elde edilen gliseraldehit, yüksek enerjili bir bileşiğe dönüştürülür. Bu bileşiğin hidrolizi yoluyla bir ATP molekülü üretilir.
Birinci aşamada iki gliseraldehit molekülü elde ettiğimizden, artık iki ATP'ye sahibiz. Oluşan kuplaj, diğer iki piruvat molekülü oluşturur, bu yüzden bu aşamada sonunda 4 ATP molekülü elde ettik.
Krebs döngüsü
Glikoliz aşaması sona erdiğinde, Krebs döngüsüne veya sitrik asit döngüsüne geçiyoruz. Oksidasyon işleminde üretilen enerjiyi serbest bırakan bir dizi kimyasal reaksiyonun gerçekleştiği metabolik bir yoldur.
Bu, karbon için karbonhidratların, yağ asitlerinin ve amino asitlerin CO2 üretmek üzere oksidasyonunu, hücre için kullanılabilir bir formda serbest bırakmak için yapan kısımdır.
Enzimlerin çoğu, ATP'nin allosterik bağlanmasıyla negatif geri besleme ile düzenlenir.
Bu enzimler, siklusun piruvattan glikolizden ilk reaksiyonu için gerekli olan asetil-CoA'yı sentezleyen piruvat dehidrojenaz kompleksini içerir.
Ayrıca, Krebs döngüsünün ilk üç reaksiyonunu katalize eden sitrat sentaz, izositrat dehidrojenaz ve a-ketoglutarat dehidrojenaz enzimleri yüksek ATP konsantrasyonları ile inhibe edilir. Bu düzenleme, hücrenin enerji seviyesi iyi olduğunda bu bozulma döngüsünü yavaşlatır.
Bazı enzimler, hücrenin azaltma gücü yüksek olduğunda da negatif olarak düzenlenir. Böylece, piruvat dehidrojenaz ve sitrat sentaz kompleksleri diğerleri arasında düzenlenir.
Elektron taşıma zinciri
Krebs döngüsü sona erdiğinde, mantar hücreleri, plazma zarında bulunan, indirgeme-oksidasyon reaksiyonları vasıtasıyla ATP hücreleri üreten bir dizi elektron mekanizmasına sahiptir.
Bu zincirin görevi, ATP'yi sentezlemek için kullanılan elektro kimyasal gradyanlı bir konveyör zinciri oluşturmaktır.
ATP'yi, enerji kaynağı olarak güneş enerjisini kullanmaya gerek kalmadan sentezlemek için elektron taşıma zincirine sahip hücreler, cheyotrophlar olarak bilinir.
Solunum metabolizmasında kullanılacak enerjiyi elde etmek için inorganik bileşikleri substrat olarak kullanabilirler.