Ortak tarım alanı ve ilahi hükümdar
Efsaneye göre, “Manko Kapak erkeklere çiftçiliği öğretmiş.
“Oldukça dengeli, kalıcı ve evrensel bir refahın temeli son derece gelişmiş tarımsal üretimdi; iyi inşa edilmiş sulama kanal sistem ile bitkilerinin yardımıyla, gübrelerin makul kullanımı, verimli toprakların ustaca kullanılması, kırsal topluluklar yüksek verim elde etti.
Efsaneye göre imparatorluğun kurucuları “erkek ve kız kardeş, karı koca”ydı.
Bu bir gelenek haline geldi: kralın ilk karısı her zaman sadece küçük kız kardeşi olabilirdi (bizim dönemimizden önce Mısır’da böyle bir gelenek vardı); Buna ek olarak, kralın ilk karısıyla neredeyse eşit rütbede dört karısı daha vardı.
Taht mirası meselesinde öncelik ilk eşin oğluna aitmiş.
Daha sonra göreceğimiz gibi, İspanyolların işgali sırasında en tehlikeli anda bir fratricidal savaş patlak verdi; İç çekişme, İnka imparatorluğunun hızla çöküşünün nedenlerinden biriydi
İmparatorluk adını Peru’da yaşayan quechua dil grubunun Hint kabilesi olan inkalardan alır; kafkaslar, kıyı sıradağları arasındaki vadilerde yaşayan kabilelerden oluşan bir ittifak kurdular ve farklı kabilelerin birleşmesinden ortaya çıkan devlette baskın katman haline geldiler.
Bu süreç 14. inkalar iktidarı elinde tuttular, “halkı yönettiler”, gelenekte dedikleri gibi, iki buçuk yüzyıl boyunca, imparatorluğun çöküşüne kadar.
Manko Kapak efsanesine göre, İnka hükümdarının resmi rütbesi de verilmiştir: Yüce İnka, Büyük Güneş Tanrısı’nın oğlu.
Güneşin Tanrısı…
Cortez’in adamları Meksika’yı işgal ettiğinde, orada (barışsever Ketzalcoatl’ın kaldırılmasından bu yana) cennet lordu savaşın kanlı tanrısı Uitzilopochtli’ydi.
Aynı zamanda Peru’da ve İmparatorluk boyunca İnka ana tanrıya taptı – Güneş, bir hasat, yaşam, kutsama verdi. Belki de bu iki imparatorluk arasındaki en anlamlı farktır.
Bir kan aktı, savaş ve katliam şiddetlendi, bir diğerinde de savaştılar, aynı zamanda insan kurbanları da getirdiler, ancak asıl şey verimli topraklar, yaşam olarak kabul edildi.
Peru halkı, elbette, üç büyük Amerikan imparatorluğunun (Meksika-Anahuac, Yucatan Yarımadası’ndaki Maya şehirlerinin birliği ve inka ülkesi) hayatın en barışçıl ve barışçıl olduğu gerçeği için bir şeyler ödemek zorunda kaldı.
Çiftçinin kendisi ve ailesi tarafından yapılmış bir apartman, aletler ve kıyafetlerden başka bir şeyi vardı ve olamazdı.
Kişisel özgürlükten bahsetmek pek mümkün değil: bir çiftçinin tüm hayatı yasalarla düzenlendi, yetkililer karısının seçimi gibi bir meseleye bile müdahale etti.
Burada, Meksika’da olduğu gibi, insanlar hizmet etmek için toplandı: zaman zaman gençliğin rengi tapınaklarda ve hükümdardan hizmet etmek için ebeveynlerinin evlerinden alındı.
Birçok genç kız, manastırda olduğu gibi tapınakları düzenli tutmak, kutsal ateşi tutmak, Güneş’in dönüşünün şöleninde yanan, rahipler, tapınaklar ve hükümdarın sarayı için kıyafetler, perdeler ve halılar dokumak zorunda kaldıkları Güneşin Bakireleri Derneği’ne katılmaya zorlandı.
Peruluların eski dini, bize ulaşan anıtlar ve efsaneler üzerinde yeniden inşa etmek oldukça karmaşık ve zordur.
Birçok tanrı arasında en büyük ibadet güneş tanrısı Viracocha tarafından yapıldı.
İnançlarında, soylu İnkaların cenaze adetlerinin kanıt ettiği gibi bir rol ve ahiret oynadı. Hükümdarların ve soyluların bedenleri kurutuldu, mumyalandı, onlara embriyonun annenin vücudundaki konumuna benzer bir pozisyon verildi, hermetik olarak birkaç pamuklu bez katmanına sarıldı – tıpkı Mısır mumyalarının yaratıldığı gibi.
Defin töreninde, mücevherler ve ev eşyaları merhumun yanına yığıldı;
Bir zamanlar, dul eşinin ve birkaç hizmetçisinin Tanrı’nın ölümünden sonra öleceğine dair bir gelenek vardı.
Janos Erdyadi, “Denizler için savaşıyor.
Büyük Coğrafi Keşifler Çağı,” 1979, (Araştırmacı Ksenia Stebnyova tarafından kaleme alındı )