1884'te Almanya, Angra-Peken körfezi alanı üzerinde Bremen'den Ludenitz tüccarı tarafından Nama kabilesinin liderinden alınan bir koruma olduğunu açıkladı. Böylece Güney-Batı Afrika kıyılarında Alman sömürgecilerin nüfuzu başladı. Güney Batı Afrika Alman Sömürge Derneği kuruldu, ilk beyaz sömürgeciler Namibya'ya gelmeye başladı. Ancak, yerel sakinler kolonileşmeye direnmek için ellerinden geleni yapmaya çalıştılar. Buna karşılık, sömürgeciler aşırı sert davrandılar. Bu nedenle, Herero halkının ayaklanmasından sonra, tüm temsilcilerini yok etmeye karar verildi (ancak bu emir asla yerine getirilmedi). Sömürge savaşının en kanlı aşaması 1904-1907'de gerçekleşti. Çatışma sırasında Namibya Platosu nüfusunun% 60'ı öldü. Birinci Dünya Savaşı 1914'te başladığında, Güney Afrika Birliği (Güney Afrika Birliği) Namibya'nın yanında bulunan Büyük Britanya'nın yanında savaşa girdi. Güney Afrikalı birlikler Namibya'yı işgal etti ve orada bulunan Alman sömürge birimlerini yendi. Bundan sonra, koloninin bölgesi Güney Afrika Birliği'nin gerçek işgali altındaydı ve 1920'de resmi olarak Güney Afrika'nın kontrolü altındaki Milletler Cemiyeti'nin zorunlu bölgesi olarak devredildi. Böylece, I. Dünya Savaşı'nın sonundan yirminci yüzyılın son yıllarına kadar, Namibya Güney Afrika'nın bir kolonisi olarak var oldu (1961'den Güney Afrika, Güney Afrika Cumhuriyeti). Ancak Güney Afrika'nın yönetimi altında bile, Namibya sakinleri mutlu hissetmediler. Zaman zaman popüler ayaklanmalar alevlendi, Güney Afrika güçleri tarafından kanla boğuldu, bu da diğer şeylerin yanı sıra, havacılık isyancıların yaşayan güçlerini yok etmek. Güney Afrika Birliği, Güney-Batı Afrika'nın Güney Afrika'ya dahil edilmesine güveniyordu. Ancak, II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, uluslararası siyasi durum önemli ölçüde değişti. Afrika da dahil olmak üzere başlamış olan sömürgeleştirme süreçleri Güney-Batı Afrika'daki durumu etkilemekten başka bir şey yapamadı. 1946'da Birleşmiş Milletler Güney Afrika Birliği'nin Güney Batı Afrika'ya katılma başvurusunu reddetti. Ancak Güney Afrika, Birleşmiş Milletler'in kararından memnun değildi ve Güney-Batı Afrika topraklarını BM nezaretine devretmeyi reddetti. O zamandan beri, SWA aslında işgal edilmiş bir bölgeye dönüştü. Güney Batı Afrika'da konuşlanan Güney Afrikalı birlikler ve beyaz sömürgecilerin yerel milisleri, Afrika nüfusunun ulusal bağımsızlığa ulaşma girişimlerini ciddi şekilde engelledi. Böylece, 1959'da, Güney Batı Afrika'nın başkenti Windhoek'in başkentinde Afrikalı bir gösteri yapıldı ve bunun sonucunda 12 kişi öldü ve 50 kişi değişen şiddetten yaralandı.
Güney Batı Afrika halkının bağımsızlık arzusu, kendilerini ulusal kurtuluş mücadelesi hedefini belirleyen örgütlerin oluşturulmasına neden oldu. Başlangıçta, 1958'te Ovambland Halk Örgütü ortaya çıktı (Ovambo, Namibya nüfusunu oluşturan ana ülkelerden biri). 19 Nisan 1960, Güney Batı Afrika Halk Örgütü (Batı-Afrika Afrika Halk Örgütü, SWAPO) tarafından kurulmuştur. Kurucusu 31 yaşındaki Samuel Daniel Nujoma, daha iyisi Sam Nujoma (1929 doğumlu) olarak biliniyordu. Ovambo halkının temsilcisi Sam Nuyoma, gençliğinden Güney Batı Afrika'nın ulusal kurtuluş hareketine katıldı. 1961'te ülkeyi terk etmek zorunda kaldı. 1962'te, Namibya Halk Kurtuluş Ordusu (PLAN) SWAPO'da bir paramiliter kanat kuruldu. Başlangıçta, PLAN için silahlar, kıtanın ulusal kurtuluş hareketlerini destekleyen Cezayir tarafından sağlandı.
Namibya'nın bağımsızlığı mücadelesi, 1966’te yoğunlaştığında BM Genel Kurulu, Güney Afrika’nın Güney-Batı Afrika’yı yönetme görevini kapattı ve ikincisini Birleşmiş Milletlere devretti. Aynı zamanda, Güney Afrika Birleşmiş Milletler'in kararını yerine getirmediği için acele etmedi - işgal rejimi Güney-Batı Afrika topraklarında hala varlığını sürdürdü ve Güney Afrika milisleri konuşlandırıldı. 1966'ta, SWAPO ve PLAN'ın Namibya'daki Güney Afrika yetkililerine karşı silahlı mücadelesi de başladı. Diğer birçok ulusal kurtuluş hareketinin aksine, SWAPO hemen hemen sadece sosyalist devletlerden ve diğer Afrika ülkelerinden değil, dünya toplumundan da destek aldı. Bu yüzden, zaten 1967’te bulunan Birleşmiş Milletler, Güney-Batı Afrika’yı Güney Afrika’nın yasadışı olarak işgal ettiği bölge olarak tanıdı. Bununla birlikte, Güney Afrika makamlarının kendileri dünya toplumunun “Namibya sorununa” yönelik tutuma neredeyse hiç dikkat etmediler. Başlangıçta, SWAPO’nun polis tarafından direnişini bastırmayı ümit ettiler, ancak, sosyalist ülkelerin parçası olarak Namibya gerillalarına askeri yardım arttıkça, Güney Afrika gerilla oluşumlarıyla mücadele stratejisini yeniden gözden geçirmek zorunda kaldı. 1970'in başında. İsyancılarla mücadelede Güney Afrika Savunma Kuvvetleri - Güney Afrika'nın silahlı kuvvetleri - nişanlandılar. Komşu Angola'nın bağımsızlığı ilan edildikten ve Sovyet yanlısı MPLA'nın Angola'sında iktidara geldikten sonra durum çok daha karmaşık bir hal aldı. O zamandan beri, Angola, SWAPO'nun ana müttefiki oldu. 1977’te, SWAPO merkezi Zambiya’nın başkenti Lusaka’dan Angola’nın başkenti Luanda’ya devredildi. Daha önce, Zambiya'daki eğitim kamplarında daha önce çatışma eğitimi almış olan yüzlerce Namibyalı partizan Angola topraklarına transfer edildi. Angola makamları, Namibya mülteci kamplarının ülkede bulunmasına izin verdi. Buna karşılık, Namibyalı partizanlar, Angola'yı işgal eden Güney Afrika birliklerine karşı mücadelede MPLA'nın müttefiklerinden biriydi.
Diğer birçok sol ve sol radikal Afrikalı isyancı kuruluşun aksine, 1973'teki SWAPO Birleşmiş Milletler tarafından Namibya halkının çıkarlarının tek meşru temsilcisi olarak kabul edildi. Bu yüzden Güney Afrika SWAPO'nun kendisine karşı savaşmak zorunda kaldı. Angola ve Mozambik'in sömürgeleştirilmesinden sonra Güney Afrika'nın durumu özellikle kötüleşti. Son sömürge imparatorluğu olarak kalan Portekiz, Güney Afrika'daki partizan ulusal kurtuluş hareketine karşı mücadelede Güney Afrika'nın doğal bir müttefikiydi. Portekiz'in Afrika'dan çekilmesinden sonra, durum daha da kötüleşmek üzere Güney Afrika için durum değişti. Bununla birlikte, Güney Afrika liderliği, Güney-Batı Afrika'yı kontrol altında tutmak için her türlü yoldan geldi. SWAPO'nun gerillalarıyla savaşmak için Koevoet-Kufoot dekolmanları kuruldu. Onlar “çalıları” devriye ederek asilerle savaşan klasik partizan karşıtı birimlerdi. “Kufut” da 850 ordusuna hizmet etti. Rütbe ve dosyadaki komandoların çoğu, zamanlarında liderleri SWAPO'yu oluşturan Ovambo etnik grubunun temsilcilerinden seçildi. Yerli özel kuvvetlerin emri, beyaz subaylar ve görevlendirilmemiş subaylar tarafından yapıldı, yaklaşık 300 kişi vardı. Memurlar, Güney Afrika komandoları üssünde eğitim görmekte olan memurlar ile Güney Afrika polisi ve Güney-Batı Afrika polisinden görevlendirildi. Dekolman, her biri Güney Afrika yapımı Casspir mini-savunma zırhlı personel taşıyıcılarıyla donanmış olan 40 devriyelerine bölündü. Bu tür zırhlı araçların her ikisinde de iki kişilik bir ekip vardı ve tam teşekküllü bir piyade birimi olan 12 askerlerine kadar uçağa binebilirdi. Dekolmanlar "Kufoot", Namibya partizanlarına karşı on bir yıl boyunca oldukça başarılı davrandı. Bu süre zarfında, 153 askerleri Kufut'ta öldü, Kufut savaşçıları ise SWAPO partizörünün en az 3681'ini imha etmeyi başardı.
Bununla birlikte, Güney Batı Afrika'da güçlü özel kuvvet birimlerinin konuşlandırılmasına ve ulusal kurtuluş hareketine karşı baskıcı önlemlerin yoğunlaşmasına rağmen, Güney Afrika SWAPO'yu yenemedi. Bunun nedeni, diğer şeylerin yanı sıra, SWAPO tarafından Sovyetler Birliği'nden sağlanan askeri destekti. Örgütün militanları SSCB topraklarında - Kırım'da, yabancı askeri personelin eğitimi için 165. eğitim merkezinde eğitildi. 1985 yılında Sovyetler Birliği SWAPO'yu tanklar, arabalar, hafif tüfek silâh mühimmat, özel teçhizat, üniforma, yakıt ve yağlama maddeleri. Bütün bu yardımlar Güney Afrika ordusuna karşı çalışan SWAPO birimlerini desteklemeyi amaçladı.
1987'te - 1988 Angola'nın güneyindeki Quito-Kvanavale kenti bölgesinde, bir yandan Angola'daki Angola birlikleri ve Küba birimleri, diğer yandan Güney Afrika ve Angola isyancı örgütü UNITA birlikleri arasında büyük savaşlar yapıldı. Büyük çaplı çatışmalar hem Angola askerleri arasında hem de Kübalılar arasında büyük insan kayıplarına neden oldu. Ayrıca, Kvito-Kvanaval'da Komutanlığı ve Angola ordusunun oluşumları altındaki on Sovyet askeri danışmanı öldürüldü. Bunlar arasında, Eylül ayının 26'inde ölümcül yaralanan Genç Teğmen Oleg Snitko, Güney Cephesi'ndeki Sovyet askeri danışmanları grubunun komutanı Albay Andrei Gorb, özel Alexander Nikitenko ve diğer bazı Sovyet askerlerinin komutanı olan komutan Albay Andrei Gorb altında örgütsel ve seferberlik çalışmalarında danışmanlık yaptı. Mayıs 1987’in 27 savaşlarının bir sonucu olarak, Güney Afrika kuvvetleri Angola bölgesini terk ederek sınır köprüsünü arkalarından havaya uçurdu. Bundan sonra, Güney Afrika yetkilileri Angola ile barış müzakerelerine başladı. Her ne kadar Quito-Kvanavala savaşı Namibya ile doğrudan ilişkili olmasa da, sonucunun, yani Güney Afrika birliklerinin Angola'dan atılmasının başlıca etkisi, bölgedeki Güney Afrika politikasının kademeli olarak gözden geçirilmesinin başlangıcı oldu. Zaten Mayıs ayında, 1988 Londra'daki Güney Afrika, Angola ve Küba arasındaki müzakerelere başladı - Amerikalı diplomatların arabuluculuğu ve Sovyet temsilcilerinin huzurunda. Ağustos ayında 1988, Güney Afrika birlikleri resmen Angola bölgesinden çekildi. Sonra Namibya dönüşü geldi. 1988 Aralık New York'taki 22, Namibya'yı Birleşmiş Milletlerin kontrolüne devretmek için bir anlaşma imzaladı. Böylece, Güney Afrika'daki Namibya işgalinin 1988 yılı tarihi sona erdi.
1 Nisan 1989, Namibya’nın siyasi bağımsızlığa geçişi için bir yıllık süreye başladı. Geçiş döneminde ülkedeki durum Birleşmiş Milletler tarafından izlendi. Geçiş döneminde ülkenin siyasi yaşamında hızlı değişimler yaşandı. İlk olarak, 40'in üzerinde Angola, Zambiya, Tanzanya, Mozambik ve diğer ülkelerde yaşayan bağımsız binlerce savaşçı, göçten Namibya'ya döndü. Bunların arasında SWAPO'nun liderleri vardı. İkincisi, siyasi partiler oluşturulmuş ve tescil edilmiş, Kurucu Meclis seçilmiştir. Seçmenlerin% 57'i SWAPO'ya oylama için oy verdi. Kurucu Meclisin görevleri, her şeyden önce, Namibya devlet anayasasının gelişmesini içeriyordu. 21 Mart 1990 Namibya resmi olarak bağımsız bir cumhuriyet ilan edildi. SWAPO lideri Sam Nujoma, ülkenin ilk cumhurbaşkanı seçildi. 15 yıllarında devlet başkanı olarak kaldı - Mart 21 2005. Daha sonra Nuyomu, en yakın müttefiki ve aynı zamanda 1935 doğumlu olan Hifikepunye Lucas Pohamba'nın (2015 doğumlu) arkadaşı olan, aynı zamanda cumhurbaşkanı olarak 2015'a kadar başkanlık görevinde bulunan bir SWAPO usta arkadaşı olan Pohamba başkanlığı sırasında, beyaz çiftçilerin topraklarını millileştirme politikası devam etti. Halen, devlet başkanı (1941'tan), aynı zamanda SWAPO partisinin ve 1964'ten 1971'e temsilcisi olan Hage Gottfried Geingob'dur (XNUMX doğumlu). SWAPO’nun resmi temsilcisi tarafından Birleşmiş Milletler’e
- Namibya'nın ilk cumhurbaşkanı Sam Nujoma
Namibya ülkesinin sakladığı doğal kaynakları göz önüne alırsak, ülke dünyanın en zengin ülkelerinden biri olarak kabul edilebilir. İşte uranyum, elmas, bakır, altın, kurşun, çinko, kalay, gümüş, tungsten. Namibya, dünya elmas madenciliğinin kilit yerlerinden birini kaplar, bunun yanında ülkede büyük bir uranyum madenciliği ocağı vardır. Bununla birlikte, ülke nüfusunun çoğunluğu yoksulluk içinde yaşıyor, toplumun üst tabakası ile ülke nüfusunun ana kısmı arasında çok eşitsiz bir gelir dağılımı var. Ancak Namibya'nın diğer Afrika ülkelerine kıyasla şüphesiz olumlu özelliklerinden biri de göreceli politik istikrarı. Sadece 1998-1999’te. ülkede sözde yapıldı. “Caprivi Kurtuluş Savaşı” - Namibya'nın kuzeyinde, Lozi halkının yaşadığı küçük bir toprak şeridi. Fakat daha sonra Namibya makamları, Angola, Zambiya ve Zimbabwe'nin desteğiyle, ayrılıkçıların direncini oldukça hızlı ve sıkı bir şekilde ezmeyi başardılar.