Diyabetes mellitus - belirtiler, nedenleri ve tedavisi
Diyabetes mellitus, hormon insülin eksikliğinden veya düşük biyolojik aktivitesinden kaynaklanan endokrin bir hastalıktır. Her tür metabolizmanın ihlali, büyük ve küçük kan damarlarına verilen hasar ile karakterizedir ve hiperglisemi ile kendini gösterir.
Hastalığın adını veren ilk - diyabet, MS 2. yüzyılda Roma'da yaşayan bir doktor Aretius'du. e. Çok sonra, 1776 yılında, diyabetli hastaların idrarını inceleyen doktor Dobson (doğuştan bir İngiliz), şekerin içinde şeker bulunmasından bahseden tatlı bir tada sahip olduğunu buldu. Böylece diyabet “şeker” olarak adlandırılmaya başlandı.
Herhangi bir diyabet tipinde kan şekeri kontrolü, hastanın ve doktorunun birincil görevlerinden biri haline gelir. Şeker seviyesini normun sınırlarına ne kadar yakın olursa diyabet semptomları o kadar az olur ve daha az komplikasyon riski vardır.
Neden diyabet ve nedir?
Diyabetes mellitus, hastanın kendi insülini (tip 1 hastalık) vücudundaki yetersiz eğitim nedeniyle veya bu insülinin doku (2) üzerindeki etkilerinin ihlaline bağlı olarak ortaya çıkan metabolik bir bozukluktur. İnsülin pankreasta üretilir ve bu nedenle diyabetes mellituslu hastalar genellikle bu organın çalışmasında çeşitli engelleri olan kişilerdir.
Tip 1 diyabetli hastalar “insüline bağımlı” olarak adlandırılırlar - düzenli olarak insülin enjeksiyonu gerektirirler ve sıklıkla konjenital bir hastalığa sahiptirler. Tipik olarak tip 1'in hastalığı çocukluk veya ergenlikte kendini gösterir ve bu tip hastalıklar vakaların% 10-15'inde görülür.
Tip 2 diyabet yavaş yavaş gelişir ve “yaşlı diyabet” olarak kabul edilir. Bu tür çocuklar neredeyse hiç yaşanmaz ve genellikle aşırı kilolu olan 40 yaşın üzerindeki insanlardır. Bu tip diyabet vakaların% 80-90'ında görülür ve vakaların yaklaşık% 90-95'inde kalıtılır.
sınıflandırma
Bu nedir? Diabetes mellitus iki tipte olabilir - insüline bağımlı ve insülinden bağımsız.
- Tip 1 diyabet insülin eksikliğinin bir arka planına karşı oluşur, bu nedenle insüline bağımlı olarak adlandırılır. Bu tip bir hastalıkta, pankreas düzgün bir şekilde işlev görmez: ya insülin üretmez, ya da asgari miktarda gelen glukozu bile işlemek için yetersiz olan bir hacimde üretir. Sonuç olarak, kan glikozunda bir artış meydana gelir. Kural olarak, 30 yaşın altındaki zayıf insanlar, tip 1 diyabet hastalığına yakalanır. Bu gibi durumlarda, hastalara ketoasidozu önlemek ve normal yaşam standardını korumak için ek doz insülin verilir.
- Tip 2 diabetes mellitus, diabetes mellituslu hastaların% 85'ine kadar, özellikle 50'den fazla (özellikle kadın) olanları etkiler. Bu tip diyabetli hastalar için kilolu karakteristiktir: bu hastaların% 70'inden fazlası obezdir. Dokular yavaş yavaş duyarlılıklarını kaybedecek yeterli miktarda insülin ile birlikte görülür.
Diyabet tip I ve II'nin nedenleri temel olarak farklıdır. Tip 1 diyabetli kişilerde, insülin üreten beta hücreleri, viral enfeksiyon veya otoimmün saldırganlık nedeniyle parçalanır ve bu da tüm dramatik sonuçlara yol açmaz. Tip 2 diyabetli hastalarda, beta hücreler yeterli miktarda veya hatta artmış insülin üretir, ancak dokular spesifik sinyalini algılama yeteneğini kaybeder.
nedenleri
Diyabet, yaygınlıkta (özellikle gelişmiş ülkelerde) sürekli bir artışla birlikte en sık görülen endokrin bozukluklardan biridir. Bu, modern bir yaşam tarzının ve obezitenin öne çıktığı dış etiyolojik faktörlerin sayısındaki bir artışın sonucudur.
Diyabetin ana nedenleri şunlardır:
- Obeziteye yol açan aşırı yeme (artan iştah), tip 2 diyabetin gelişiminde ana faktörlerden biridir. Normal vücut ağırlığına sahip kişiler arasında diyabet insidansı% 7.8, daha sonra vücut ağırlığının% 20'si fazla olduğunda diyabet sıklığı% 25, vücut ağırlığının% 50'sinden fazla ise, sıklık% 60'tır.
- Otoimmün hastalıklar (vücudun kendi dokularındaki bağışıklık sisteminin bir saldırısı) - glomerülonefrit, otoimmün tiroidit, hepatit, lupus vb., Diyabetle de karmaşıklaşabilir.
- Kalıtsal faktör. Bir kural olarak, diyabetli hastaların yakınlarında diyabet birkaç kez daha yaygındır. Eğer her iki ebeveyn de diyabet hastası olursa, çocuklarına yönelik diyabet riski yaşamları boyunca% 100, bir ebeveynin% 50'si ve bir erkek veya kız kardeşi ile diyabet durumunda% 25'dir.
- İnsülin üreten pankreas hücrelerini yok eden viral enfeksiyonlar. Diyabet gelişmesine neden olabilecek viral enfeksiyonlar arasında listelenebilir: kızamıkçık, viral parotitis (kabakulak), tavuk çiçeği, viral hepatit, vb.
Diyabet hastalığına yatkın bir yatkınlığı olan bir kişi yaşamı boyunca diyabetik olmayabilir, eğer kendini kontrol ederse, sağlıklı bir yaşam tarzına yol açar: doğru beslenme, fiziksel aktivite, tıbbi gözetim, vb. Tipik olarak tip 1 diyabet çocuklarda ve adolesanlarda görülür.
Araştırma sonucunda doktorlar,% 5 oranında diyabetes mellitusun nedeninin annenin hattına,% 10'unun baba tarafında olduğuna ve her iki ebeveynin de diyabetli olduğuna göre, diyabet için bir yatkınlık verme olasılığının neredeyse% 70'e çıktığı sonucuna varmışlardır..
Kadınlarda ve erkeklerde diyabet belirtileri
Hem tip 1 hem de tip 2 hastalıkların özelliği olan bir takım diyabet belirtileri vardır. Bunlar şunları içerir:
- Dehidrasyona neden olan, tekrarlamayan susuzluk ve sık idrara çıkma hissi;
- Ayrıca işaretlerden biri kuru ağızlıdır;
- Artan yorgunluk;
- Esneme uyuşukluğu;
- zayıflığı;
- Yaralar ve kesikler çok yavaş iyileşir;
- Mide bulantısı, muhtemelen kusma;
- Solunum sık görülür (muhtemelen aseton kokusu ile);
- Kalp çarpıntısı;
- Genital kaşıntı ve cilt kaşıntı;
- Kilo kaybı;
- Sık idrara çıkma;
- Görme bozukluğu.
Yukarıdaki diyabet belirtileriniz varsa, o zaman kandaki şeker seviyesini ölçmek gerekir.
Diyabet belirtileri
Diyabette, semptomların şiddeti insülin sekresyonundaki azalmaya, hastalığın süresine ve hastanın bireysel özelliklerine bağlıdır.
Kural olarak, tip 1 diyabet belirtileri akut, hastalık aniden başlar. Tip 2 diyabette, sağlık durumu yavaş yavaş kötüleşir ve başlangıç aşamasında belirtiler zayıftır.
- Aşırı susama ve sık idrara çıkma diyabetin klasik belirtileri ve semptomlarıdır. Hastalık ile fazla şeker (glukoz) kanda birikir. Böbrekleriniz aşırı şekeri süzmek ve emmek için yoğun bir şekilde çalışmaya zorlanmaktadır. Böbrekleriniz başarısız olursa, fazla şeker idrarda dokulardan sıvı ile dışarı atılır. Bu, dehidrasyona yol açabilecek daha sık idrara çıkmaya neden olur. Susuzluğunuzu gidermek için daha fazla sıvı içmek isteyeceksiniz, bu da sık sık idrara çıkmanıza neden olur.
- Yorgunluk birçok faktörden kaynaklanabilir. Dehidrasyon, sık idrara çıkma ve vücudun düzgün çalışamamasından da kaynaklanabilir çünkü enerji için daha az şeker kullanılabilir.
- Üçüncü diyabet semptomu polifagojidir. Bu aynı zamanda susuzdur, ancak su için değil, yemek için. Bir kişi yiyor ve aynı zamanda tokluk hissetmiyor, ama mideyi yiyecekle doldurup, daha sonra yeni bir açlığa dönüşüyor.
- Yoğun kilo kaybı. Bu semptom temel olarak tip 1 diyabette (insüline bağımlı) doğaldır ve sıklıkla ilk kızlarda bu konuda mutludur. Ancak, kilo kaybının gerçek sebebini öğrendiklerinde sevinçleri geçer. Kilo kaybının, iştahın artmasına ve alarmın yapamayacağı bol miktarda beslenmeye karşı gerçekleştiğine dikkat çekmek gerekir. Sıklıkla, kilo kaybı tükenmeye yol açar.
- Diyabet belirtileri bazen görme sorunları içerebilir.
- Yavaş yara iyileşmesi veya sık enfeksiyonlar.
- Kol ve bacaklarda karıncalanma.
- Kırmızı, şiş ve hassas diş etleri.
Eğer diyabetin ilk semptomları aksiyon almıyorsa, zamanla dokuların yetersiz beslenmesi ile ilişkili komplikasyonlar vardır - trofik ülserler, vasküler hastalıklar, duyarlılıktaki değişiklikler, azalmış görme. Diyabetes mellitusun ciddi bir komplikasyonu, insüline yeterli tedavi olmadığında insüline bağımlı diyabetle daha sık ortaya çıkan diyabetik komadır.
Şiddet dereceleri
Diyabetin sınıflandırılmasında çok önemli bir değerlendirme listesi şiddeti.
- Herhangi bir tedavinin uğraşması gereken hastalığın en uygun seyrini karakterize eder. Bu işlem derecesiyle, tam olarak dengelenir, glikoz seviyesi 6-7 mmol / l'yi aşmaz, glukozüri yok (glukozun idrar atılımı), glikozlu hemoglobin ve proteinüri indeksleri normal değerlerin ötesine geçmez.
- Sürecin bu aşaması kısmi tazminatı gösterir. Diyabet komplikasyonları ve tipik hedef organlara verilen hasarlar vardır: gözler, böbrekler, kalp, kan damarları, sinirler, alt ekstremiteler. Glikoz seviyesi hafifçe yükseltilir ve 7-10 mmol / l'ye düşer.
- Sürecin böyle bir süreci, sürekli ilerlemesi ve uyuşturucu kontrolünün imkansızlığı hakkında konuşuyor. Aynı zamanda, glikoz seviyesi 13-14 mmol / l, dalgalı glukozüri (idrarda glikoz atılımı), yüksek proteinüri (idrarda protein varlığı) dalgalanır, diyabette hedef organ hasarının açık gelişmiş belirtileri görülür. Görme keskinliği giderek azalır, şiddetli hipertansiyon devam eder, şiddetli ağrı ve alt ekstremitelerin uyuşması ile hassasiyet azalır.
- Bu derece sürecin mutlak dekompansasyonunu ve ciddi komplikasyonların gelişimini karakterize eder. Aynı zamanda, glisemi seviyesi kritik sayılara (15-25 veya daha fazla mmol / l) yükselir ve herhangi bir şekilde düzeltilmesi zordur. Böbrek yetmezliği, diyabetik ülserler ve ekstremite kangreninin gelişimi karakteristiktir. 4. derece diyabet için başka bir kriter sık diyabetik komite geliştirme eğilimi.
Ayrıca, karbonhidrat metabolizması bozukluklarının üç telafi durumu vardır: kompanse, subcompensated ve dekompanse.
tanılama
Aşağıdaki işaretler uyuşuyorsa, diyabet teşhisi konur:
- Kandaki glukoz konsantrasyonu (açlık) litre başına 6.1 milimolü (mol / l) aşmıştır. İki saat sonra yedikten sonra - 11.1 mmol / l üzerinde;
- Teşhis şüphesi varsa, standart tekrarda glukoz tolerans testi gerçekleştirilir ve 11.1 mmol / l fazlalık gösterir;
- Aşırı glikol hemoglobin seviyesi -% 6,5'ten fazla;
- İdrarda şeker varlığı;
- Asetonüri her zaman diyabetin bir göstergesi olmamasına rağmen, idrarda aseton varlığı.
Hangi şeker göstergeleri norm olarak kabul edilir?
- 3.3 - 5.5 mmol / l yaşınız ne olursa olsun kandaki şeker normu.
- 5.5 - 6 mmol / 1 prediyabet, bozulmuş glukoz toleransıdır.
Şeker seviyesinin 5.5 - 6 mmol / l arasında bir işaret göstermesi halinde - bu, vücudunuzdan bir karbonhidrat metabolizması ihlali başladığını gösteren bir işarettir, tüm bunlar tehlike bölgesine girdiğiniz anlamına gelir. Yapmanız gereken ilk şey kan şekeri seviyesini azaltmak, kilo vermek (eğer fazla kiloluysanız). Günde 1800 kcal ile sınırlandırın, diyetinizde diyabetik gıdalar ekleyin, tatlıları atın, bir çift için pişirin.
Diyabetin sonuçları ve komplikasyonları
Akut komplikasyonlar diyabet varlığında günler hatta saatler içinde gelişen durumlardır.
- Diyabetik ketoasidoz, yağların ara metabolizmasının (keton cisimcikleri) ürünlerinin kanındaki birikim sonucu gelişen ciddi bir durumdur.
- Hipoglisemi - normal değerin altında (genellikle 3.3 mmol / l'in altında) kandaki glikoz seviyesinde bir azalma, aşırı dozda glikoz düşürücü ilaçlar, eşzamanlı hastalıklar, sıra dışı egzersiz veya yetersiz beslenme ve güçlü alkol içmekten kaynaklanır.
- Hiperosmolar koma. Genellikle diyabet öyküsü olan veya olmayan tip 2 diyabetli yaşlı hastalarda ortaya çıkar ve her zaman ciddi dehidratasyon ile ilişkilidir.
- Diyabetes mellituslu hastalarda laktik asit komaı, kandaki laktik asit birikiminden kaynaklanır ve daha çok 50 yaşın üzerindeki hastalarda kardiyovasküler, karaciğer ve böbrek yetmezliği, dokulara azalan oksijen desteği ve sonuç olarak dokularda laktik asidin birikmesi sonucu oluşur.
Geç dönem sonuçları, gelişiminin aylar gerektirdiği ve çoğu durumda hastalığın yıllarını gerektiren bir grup komplikasyondur.
- Diyabetik retinopati, mikroanevrizmalar, punktat ve benekli kanamalar, sert eksüdalar, ödem, yeni damarların oluşumu şeklinde bir retinal lezyondur. Fundusdaki kanamalarla sona erer, retina dekolmanı yol açabilir.
- Diyabetik mikro ve makroanjiyopati, vasküler geçirgenliğin bir ihlalidir, kırılganlıklarında bir artış, tromboz eğilimi ve ateroskleroz gelişimidir (erken oluşur, özellikle küçük damarlar etkilenir).
- Diyabetik polinöropati - genellikle “eldiven ve çorap” tipinde bilateral periferik nöropati şeklinde, ekstremitelerin alt kısımlarında başlamaktadır.
- Diyabetik nefropati - böbrek hasarı, ilk mikroalbüminüri şeklinde (idrardan albümin akıntısı), daha sonra proteinüri. Kronik böbrek yetmezliğinin gelişmesine yol açar.
- Diyabetik artropati - eklem ağrısı, “çatırdama”, hareketliliğin sınırlandırılması, sinovyal sıvının miktarının azaltılması ve viskozitesinin arttırılması.
- Diyabetik oftalmopati, retinopatiye ek olarak, kataraktların (lens opasiteleri) erken gelişimini içerir.
- Diyabetik ensefalopati - ruhsal ve ruhsal değişiklikler, duygusal değişkenlik veya depresyon.
- Diyabetik ayak - pürülan nekrotik süreçler, ülserler ve osteoartiküler lezyonlar şeklinde diyabetes mellituslu bir hastanın ayaklarının yenilgisi, periferal sinirler, damarlar, deri ve yumuşak dokular, kemikler ve eklemlerdeki değişikliklerin arka planına karşı meydana gelir. Diyabetli hastalarda ampütasyonun ana sebebidir.
Diyabet ayrıca ruhsal bozukluklar geliştirme riskini de artırır - depresyon, anksiyete bozuklukları ve yeme bozuklukları.
Diyabet nasıl tedavi edilir
Günümüzde, diyabetin vakaların büyük çoğunluğunda tedavi edilmesi semptomatiktir ve diyabetin etkili tedavisi henüz geliştirilmediğinden, hastalığın nedenini ortadan kaldırmaksızın mevcut semptomları ortadan kaldırmayı amaçlamaktadır.
Diyabet tedavisinde doktorun ana görevleri şunlardır:
- Karbonhidrat metabolizmasının telafisi.
- Komplikasyonların önlenmesi ve tedavisi.
- Vücut ağırlığının normalizasyonu.
- Hasta eğitimi
Diyabet tipine bağlı olarak, hastalara insülin verilmesi veya şeker azaltıcı etkisi olan ilaçların alınması tavsiye edilir. Hastalar diyabetin türüne bağlı kalitatif ve kantitatif kompozisyonları bir diyet izlemelidir.
- Diabetes mellitus tip 2'de bir diyet ve kandaki glikoz düzeyini azaltan ilaçlar reçete edin: glibenklamid, glurenorm, gliklazid, glibutid, metformin. Belirli bir ilacın tek tek seçilmesinden ve bir doktor tarafından dozajından sonra ağızdan alınırlar.
- Tip 1 diabetes mellitusta, insülin tedavisi ve diyet reçete edilir. İnsülin dozu ve tipi (kısa, orta veya uzun etkili), kan ve idrardaki şeker içeriğinin kontrolü altında, hastanede ayrı ayrı seçilir.
Diabetes mellitus başarısız olmaksızın tedavi edilmelidir, aksi takdirde yukarıda listelenen çok ciddi sonuçlarla doludur. Daha önceki diyabet teşhisi konulursa, olumsuz sonuçların tamamen önlenebildiği ve normal ve dolu bir yaşam sürdüğü ihtimalleri o kadar artar.
diyet
Diyabet için bir diyet, glukoz düşürücü ilaçların veya insülinlerin kullanımının yanı sıra tedavinin gerekli bir parçasıdır. Diyete uymadan karbonhidrat metabolizmasının telafisi mümkün değildir. Tip 2 diyabetli bazı vakalarda, özellikle hastalığın erken evrelerinde karbonhidrat metabolizmasını telafi etmek için sadece bir diyetin yeterli olduğu belirtilmelidir. Tip 1 diyabetle, diyet hasta için hayati öneme sahiptir, diyetin kesilmesi hipo-veya hiperglisemik komaya ve bazı durumlarda hastanın ölümüne yol açabilir.
Diabetes mellitusta diyet tedavisinin görevi, hastanın vücuduna karbonhidrat akışının muntazam ve yeterli fiziksel aktivitesini sağlamaktır. Diyet, protein, yağ ve kalorilerde dengelenmelidir. Hipoglisemi vakaları dışında kolayca sindirilebilen karbonhidratlar diyetten tamamen çıkarılmalıdır. Tip 2 diyabet ile, genellikle vücut ağırlığını düzeltmek için gereklidir.
Diyabet diyetindeki temel kavram ekmek birimidir. Ekmek ünitesi, 10-12 g karbonhidrat veya 20–25 g ekmeğe eşit şartlı bir ölçüdür. Çeşitli gıdalarda ekmek birimlerinin sayısını gösteren tablolar vardır. Gün boyunca, hasta tarafından tüketilen ekmek ünitelerinin sayısı sabit kalmalıdır; Ortalama olarak, vücut ağırlığına ve fiziksel aktiviteye bağlı olarak günde 12–25 ekmek birimi tüketilir. Bir öğünde 7'den fazla ekmek ünitesinin tüketilmesi tavsiye edilmez, farklı gıda alımlarındaki ekmek ünitelerinin sayısının yaklaşık aynı olması için gıda alımının düzenlenmesi arzu edilir. Alkol içmenin hipoglisemik koma dahil olmak üzere uzak hipoglisemiye yol açabileceği de unutulmamalıdır.
Diyet terapisinin başarısı için önemli bir durum, hastanın bir gıda günlüğü tutması, gün içinde yediği tüm yiyeceklerin girmesi ve her öğünde ve genel olarak günlük olarak tüketilen ekmek adedi sayısının hesaplanmasıdır. Böyle bir yiyecek günlüğünün tutulması, çoğu durumda hipo ve hiperglisemi ataklarının nedenini belirlemeyi mümkün kılar, hastayı eğitmeye yardımcı olur, doktorun yeterli miktarda hipoglisemik ilaç veya insülin seçmesine yardımcı olur.
Kendini kontrol
Kan glikoz seviyelerinin kendi kendini kontrol etmesi, karbonhidrat metabolizmasının etkili bir şekilde uzun vadeli telafisini mümkün kılan ana önlemlerden biridir. Mevcut teknolojik seviyenin pankreasın salgısal aktivitesini tamamen taklit etmesinin imkansız olması nedeniyle, kan glikoz seviyeleri gün içinde dalgalanmaktadır. Bu, birçok faktörden etkilenir; ana faktörler, fiziksel ve duygusal stres, tüketilen karbonhidratların seviyesi, komorbiditeler ve durumları içerir.
Hastayı her zaman hastanede tutmak mümkün olmadığından, durumun izlenmesi ve kısa etkili insülin dozlarının hafif düzeltilmesi hastanın sorumluluğu altındadır. Glisemi kendi kendine kontrol iki şekilde yapılabilir. Birincisi, kalitatif bir reaksiyon yardımı ile idrardaki glikoz düzeyini belirleyen test şeritlerinin yardımı ile yaklaşık olarak tahmin edilir.İdrarda glukoz varsa, idrar aseton içeriği açısından kontrol edilmelidir. Asetonüri, hastaneye yatış ve ketoasidoz kanıtının bir göstergesidir. Bu glisemi değerlendirmesi yöntemi yaklaşık olarak yaklaşıktır ve karbohidrat metabolizmasının durumunu tam olarak izlemesine izin vermez.
Devleti daha modern ve uygun bir değerlendirme yöntemi, kan şekeri ölçüm cihazlarının kullanılmasıdır. Glukometre, organik sıvılardaki (kan, beyin-omurilik sıvısı vb.) Glikoz seviyesini ölçen bir cihazdır. Birkaç ölçüm tekniği vardır. Son zamanlarda, ev ölçümleri için taşınabilir kan şekeri ölçüm cihazları yaygınlaşmıştır. Glukoz oksidaz biyosensör aygıtına bağlı tek kullanımlık bir gösterge plakasına bir damla kan koyulması yeterlidir ve birkaç saniye sonra kandaki glikoz seviyesi (glisemi) bilinmektedir.
Farklı şirketlerden iki kan şekeri ölçüm cihazının okumalarının farklı olabileceği ve kan şekeri ölçüm cihazı tarafından gösterilen glisemi düzeyinin, kural olarak, gerçek değerden 1-2 birim daha yüksek olduğuna dikkat edilmelidir. Bu nedenle, metrenin okumalarının, klinik veya hastanedeki muayene sırasında elde edilen verilerle karşılaştırılması arzu edilir.
İnsülin tedavisi
İnsülin tedavisi, karbohidrat metabolizmasını maksimum düzeyde telafi etmek, hipo ve hiperglisemiyi önlemek ve böylece diyabet komplikasyonlarını önlemektir. İnsülin tedavisi, tip 1 diyabetli insanlar için hayati öneme sahiptir ve tip 2 diyabetli kişiler için birçok durumda kullanılabilir.
İnsülin tedavisi için reçete endikasyonları:
- Tip 1 diyabet
- Ketoasidoz, diyabetik hiperosmolar, hiper laktik koma.
- Gebelik ve diyabet ile doğum.
- Tip 2 diyabetin önemli dekompansasyonu.
- Tedavinin diğer diyabet mellitus tip 2 yöntemleri ile etkisinin olmaması.
- Diyabetin önemli kilo kaybı.
- Diyabetik nefropati.
Şu anda, saflaştırma derecesine (monopik, tek bileşenli), tür özgüllüğüne (insan, domuz, sığır, genetik mühendisliği, vb.) Göre, etki süresinde (ultrashort, kısa, orta, genişletilmiş) farklı olan çok sayıda insülin preparatı vardır.
Obezitenin ve güçlü duygusal stresin yokluğunda insülin, günde 1 kg vücut ağırlığı başına 0.5-1 birim dozda uygulanır. İnsülin girişi, aşağıdaki gerekliliklerle bağlantılı olarak fizyolojik sekresyonunu taklit etmek için tasarlanmıştır:
- İnsülin dozu, vücuda giren glikozu kullanmak için yeterli olmalıdır.
- Enjekte edilen insülinler pankreasın bazal sekresyonunu taklit etmelidir.
- Enjekte edilen insülinler, postprandial insülin sekresyon piklerini taklit etmelidir.
Bu bağlamda, sözde yoğunlaşmış insülin tedavisi vardır. Günlük insülin dozu, genişletilmiş ve kısa etkili insülin arasında bölünür. Uzatılmış insülin genellikle sabah ve akşam uygulanır ve pankreasın bazal sekresyonunu taklit eder. Kısa etkili insülinler, karbonhidrat içeren her öğünden sonra verilir, doz, belirli bir öğünde yenen ekmek ünitelerine bağlı olarak değişebilir.
İnsülin, insülin şırıngası, şırınga kalemi veya özel bir pompa dağıtıcısı kullanılarak deri altından enjekte edilir. Şu anda Rusya'da, bir şırınga kalemle insülin uygulamada en yaygın yöntem. Bunun nedeni, konvansiyonel insülin şırıngalarına kıyasla daha fazla rahatlık, daha az belirgin rahatsızlık ve uygulama kolaylığıdır. Kalem, hızlı ve neredeyse acısız insülin dozunu girmenizi sağlar.
Şeker azaltıcı ilaçlar
Şeker azaltıcı tabletler, diyete ek olarak insüline bağımlı olmayan diabetes mellitus için reçete edilir. Kan şekerini azaltma mekanizmasına göre, aşağıdaki glikoz düşürücü ilaç grupları ayırt edilir:
- Biguanides (metformin, buformin, vb.) - bağırsaktaki glukoz emilimini azaltır ve periferal dokuların doygunluğuna katkıda bulunur. Biguanidler kandaki ürik asit düzeyini artırabilir ve 60 yaşın üzerindeki hastalarda laktik asidozun yanı sıra hepatik ve böbrek yetmezliği, kronik enfeksiyonlardan muzdarip olanlar gibi ciddi bir durumun ortaya çıkmasına neden olabilir. Biguanidler genç obez hastalarda insüline bağımlı olmayan diabetes mellitus için daha sık reçete edilir.
- Sülfonilüre ilaçları (glisikon, glibenklamit, klorpropamid, karbutamid) - pankreatik hücreler tarafından insülin üretimini uyarır ve glikozun dokulara nüfuz etmesini teşvik eder. Bu grupta optimal olarak seçilen ilaç dozu,> 8 mmol / l'lik bir glikoz seviyesini korur. Doz aşımı durumunda hipoglisemi ve koma gelişebilir.
- Alfa-glukosidaz inhibitörleri (miglitol, akarboz) - nişasta emiliminde rol oynayan enzimleri bloke ederek kan şekerindeki artışı yavaşlatır. Yan etkiler - gaz ve ishal.
- Meglitinidler (nateglinid, repaglinid) - şeker seviyelerinde bir azalmaya neden olarak, pankreasın insülin sekresyonuna uyarılmasına neden olur. Bu ilaçların etkisi kandaki şeker içeriğine bağlıdır ve hipoglisemiye neden olmaz.
- Tiazolidinedionlar - karaciğere salınan şeker miktarını azaltmak, yağ hücrelerinin insüline duyarlılığını arttırmak. Kalp yetmezliğinde kontrendikedir.
Ayrıca, diyabetin yararlı bir terapötik etkisinin, bir kilo kaybı ve bireysel olarak orta derecede bir egzersizi vardır. Kas çabaları nedeniyle, glikozun oksidasyonu artar ve kandaki içeriği azalır.
görünüm
Günümüzde her tip diyabetes mellitusun prognozu şartlı olarak uygundur ve yeterli tedavi ve diyete uyum, çalışma kabiliyeti devam etmektedir. Komplikasyonların ilerlemesi önemli ölçüde yavaşlar ya da tamamen durur. Bununla birlikte, çoğu durumda, tedavinin bir sonucu olarak, hastalığın nedeninin ortadan kaldırılmadığını ve tedavinin sadece semptomatik olduğunu belirtmek gerekir.
Diyabetin Sonuçları
Diyabet, komplikasyonlar açısından bakıldığında en tehlikeli hastalıklardan biri olarak kabul edilir. Diyabetin temeli, kronik olan metabolik bozukluklardır. Hastalık üzerinde sürekli kontrol ile bile, kaçınılmaz olarak, hastanın yaşam kalitesini etkileyen diyabetin olumsuz sonuçları vardır.
Hastalık kendi yaşam biçimlerine göre ayarlama yapar, çalışma yeteneğini sınırlar, psikolojik durumu etkiler, cinsel alanı etkiler ve ilişkili patolojiler riskini artırır. Diyabet komplikasyonları üç ana kategoriye ayrılır:
Diyabetin Sonuçları
Bazı hastalar tanıdan sonra yaşamlarında da olumlu değişimlerden bahseder. Bazıları yaşam değerlerini gözden geçirdiler, sevdiklerine daha sorumlu ve özenli oldular. Bununla birlikte, metabolik bozuklukların tüm doğrudan sonuçları negatiftir.
Akut etkileri
Bu tip diyabet komplikasyonları şeker hastaları için en tehlikeli olanıdır. Bu tür sonuçlar kısa bir süre içinde, bazen de birkaç gün veya saat içinde bile gelişir. Böyle bir durum uzmanların acil yardımını gerektirir ve yokluğunda her şey ölümle sonuçlanabilir.
Diyabetin en yaygın akut komplikasyonlarını vurgulayın:
- ketoasidoz. Bu, keton cisimciklerinin vücutta birikmeye başladığı anlamına gelir - bunlar, lipit metabolizmasının ürünleri olan tehlikeli maddelerdir. Bu durum, ilk türden diabetes mellitusta görülür. Ketoasidozun klinik belirtileri, iç organların işlevinde bilinç kaybı ve anormalliklerdir;
- hipoglisemi. Herhangi bir tipte diyabetle, kan şekeri seviyelerinde keskin bir düşüş meydana gelebilir. Hastanın aşağıdaki semptomları vardır: konvülsiyonlar, hiperhidroz, öğrencilerin ışığa reaksiyon göstermemesi. Bu durum hipoglisemik yardım geliştirmeyi tehdit eder;
- hiperosmolar koma. Uzun süreli dehidratasyon nedeniyle, sodyum ve glikozda keskin bir sıçrama meydana gelir. Hastalar, susuz susama ve sık idrara çıkma konusunda endişeli. Tip 2 diyabet ve çoğu zaman yaşlılarda bir durum vardır;
- laktikidotik koma. Laktik asit birikimi, bu tür semptomlar şeklinde kendini gösterir: bilinç bulanıklığı, hipotansiyon, solunum yetmezliği, idrara çıkma eksikliği. Genellikle elliden fazla insanda görülür.
Geç sonuçları
Bu tür komplikasyonlar uzun bir süre boyunca gelişir. Tehlikeleri, akut belirtilerle değil, hastanın durumunda yavaş yavaş bozulma ile ilişkilidir. Onların ihaneti, yetkin muamelenin bile bu tür sonuçlara karşı her zaman korumayı garanti etmemesi gerçeğiyle açıklanmaktadır.
Geç komplikasyonlarla ilgili bir dizi hastalığı ele alalım:
- retinopati. Patolojik süreç retinayı etkiler. Yeni damarlar, ödem ve anevrizma ortaya çıkar. Bu, fundusdaki kanamanın ve daha fazla retina dekolmanının gelişimini tehdit ediyor. Hastalık tip 2 diyabette görülür. Hastalık yirmi yıldan uzun sürerse, retinopati olasılığı yüzde yüzdür;
- katarakt. Mercek nemi şişer ve emer. Mikrosirkülasyonun bozulması lensin bulanıklaşmasını tehdit eder. Hastalık her iki gözü de etkiler;
- anjiyopati. Çoğu zaman yıl boyunca ortaya çıkar. Patolojik sürecin temeli, kan damarlarının geçirgenliğinin ihlalidir, bunun sonucunda da kırılgan hale gelirler. Bu komplikasyonu olan hastalarda tromboz ve aterosklerotik değişiklikler olasılığı artar;
- ensefalopati. Beyin hasarı şiddetli baş ağrıları ve görme keskinliği azalması şeklinde kendini gösterir;
- polinöropati. Hasta ağrı ve sıcaklık duyarlılığını kaybeder. Her şey kollarda ve bacaklarda uyuşma ve yanma hissi ile başlar. Gelecekte hassasiyetin azaltılması, yaralanmaların ortaya çıkmasıyla tehdit edilir;
- diyabetik ayak. Ayaklarda ülserler ve pürülan apseler oluşur. Hastalar, ayakların hijyenini dikkatle izlemeli ve dikkatle ayakkabı seçimini ifade etmelidir. Lastik bantsız çoraplar seçilmelidir.
Kronik etkiler
Bir insan ne kadar zor olursa olsun, on ila onbeş yıldır diyabet, iç organların işleyişinde anormallikler ortaya çıkar ve kronik hastalıklar ortaya çıkar. Aslında hastalık bedeni yok eder ve kanın kompozisyonunu değiştirir. Diyabetin birtakım kronik komplikasyonlarını düşünün:
- damar sistemi. Kan damarlarının duvarları besin maddelerine daha az geçirgen olur ve lümenleri azalır. Sonuç olarak, vücudun dokuları besin ve oksijen bakımından yetersizdir. Bu kalp krizi ve inme neden olur;
- Böbrekler. Böbrek yetmezliği gelişene kadar böbreklerin fonksiyonel aktivitesi azalır;
- deri. Trofik ülserlerin gelişimi enfeksiyonun sebebi olur;
- sinir sistemi. Hastalar sürekli olarak uzuvlarda sürekli zayıflıktan şikayet ederler.
Erkeklerde diyabetin sonuçları
Diyabet komplikasyonları ürogenital küreyi etkiler ve bu da kan damarlarına ve sinir uçlarına verilen zarardan kaynaklanır. Sıklıkla diyabet hastaları idrar yollarında ve idrar kaçırmalarında enfeksiyöz süreçler geliştirir.
Erkeklerde ortaya çıkabilecek cinsel nitelikteki sorunları düşünün:
- erektil disfonksiyon. Bu, bir ereksiyon elde etmek veya sürdürmek için yetersizlik içerir;
- retrograd ejakülasyon. Bu patolojik sürecin temeli, spermin mesanenin boşluğuna girmesidir;
- azalmış libido;
- kısırlık.
Bir hastalık bu tür kısıtlamalar için bir sebep olabilir:
- bir silah taşımak;
- toplu taşıma yönetimi;
- yüksek irtifa çalışması;
- büyük atletik yük;
- aşırı veya tehlikeli koşullarda faaliyetler.
Tanıdan sonra, adam şok olabilir. Çoğu durumda, psikolojik adaptasyonun standart aşamalarından geçerler:
- inkar. Her şey, bir insanın kendisine böyle bir şeyin olabileceğine inanmadığı gerçeğiyle başlar;
- öfke ve kızgınlık. Bu olumsuz duygular, tanının doğruluğu konusunda hiçbir şüphe olmadığı için ortaya çıkar;
- anlaşma girişiminde bulunur. Bir kişi kendisi ile pazarlık yapar, iyileşmenin herhangi bir güvencesine inanır;
- depresif durumlar. Aslında, bu olaylara yanıt olarak normal bir durumdur. Ruh hali, ilgisizlik, depresyon, kopukluk;
- gerçekliğin yeterli algısı.
Erkekler anksiyete, uyku bozukluğu yaşarlar. Olanlara karşı sorumlu tutum, ciddi psikolojik bozuklukların ortaya çıkmasını önlemenize izin verir.
Kadınlarda diyabetin sonuçları
Diyabet komplikasyonları bazı kısıtlamalarla ilişkilidir:
- istihdam kısıtlamaları. Patolojinin kendisi, engelliliğin sebebi değildir, ancak sonuç ortaya çıktığında, hastaya bir grup atanabilir. Genellikle bu, ampütasyon geçirmiş veya görme kaybına uğramış kişiler için geçerlidir. Diyabetin kararsız seyrinde, bir kişinin bir hipoglisemik durumun sürekli riskleri vardır. Bu pratikte ne anlama gelebilir? Herhangi bir zamanda bir kişi bilincini kaybedebilir veya yetersiz davranmaya başlayabilir. Bu nedenle, diyabet hastalarının askeri personel, otobüs şoförleri, polis memurları vb.
- fiziksel aktivite kısıtlamaları. Dekompansasyon aşamasında, fiziksel egzersiz iyi olmaktan daha fazla zarar verecektir. Dalış, paraşütle atlama, dağcılık - tüm bu şeker hastaları pes etmek zorunda kalacaklar.
Kadınlar genellikle bu tür diyabet komplikasyonlarından şikayet ederler:
- şişme. Şişlik hem lokal hem de sistemik olabilir. Bazen asimetrik olabilir;
- kan basıncı kararsızlığı. Diyabetik nefropatide, arteriyel hipertansiyon mevcutken, alt ekstremite anjiyopatisi hipotansiyona neden olabilir;
- Bacaklarda ağrı. Genellikle, egzersiz sırasında rahatsızlık oluşur.
Gebelikte diyabet: çocuğun sonuçları
Hamilelik sırasında diyabet, fetüsün gelişimini olumsuz etkiler. Erken evrelerde hastalık görünümü, düşükler ve gelişimin doğuştan anomalilerinin gelişmesiyle tehdit edilir. Kalp ve beyin gibi hayati organlar bir darbe alır. Bu, çocuğun anneden glikoz formunda beslenmesi gerçeği ile açıklanır, ancak insülin, pankreasına sahip olmamasına rağmen değildir.
Hastalık ikinci veya üçüncü trimesterde ortaya çıktıysa, o zaman fetüsün beslenmesi ve aşırı büyümesinin nedeni haline gelir. Bu, doğumdan sonra bebeğin anneden daha önce olduğu gibi aynı miktarda glikoz almaması durumunda, şeker seviyesinin kritik düzeyde düşük seviyelere ulaşacağı anlamına gelir.
İkinci üç aylık dönemde, fetusun pankreası vardır, ancak gelişmiş bir modda çalışmak zorundadır. Vücut sadece vücuttaki glikozu kullanmakla kalmaz, aynı zamanda annenin vücudundaki şekerin normalleşmesine de katkıda bulunur.
Bu, aşırı insülin üretimine yol açar ve hipoglisemik durumları, solunum bozukluklarını ve boğulma riskini tehdit eder. Düşük glukoz seviyeleri, beynin beslenmesini olumsuz etkiler, bu da sonunda zihinsel geriliğe yol açabilir.
Bu duruma dikkat etmezseniz, diyabetik fetopati nihayet gelişebilir. Bu patolojinin ana özelliklerini düşünün:
- aşırı kilolu;
- büyük bir göbek ve daha ince bacakların olduğu orantısız vücut ağırlığı;
- doku şişmesi;
- sarılık;
- solunum yetmezliği;
- indirgenmiş potasyum ve magnezyum seviyeleri;
- artan kan viskozitesi;
- yüksek tromboz riski.
Belirgin semptomlar olmadan kademeli bir seyir ile karakterize gestasyonel diyabet için. Bir kadın yorgunluk, apati, polidepepsi, iştah artışı, kilo kaybı ve sık idrara çıkma olabilir. Çoğu durumda, kadınlar bu duruma önem vermezler, aksine hamileliğin kendisinde her şeyi suçlarlar.
Olası komplikasyonlar
Hamile bir kadının vücudu için diyabet komplikasyonlarını vurgulayın:
- preeklampsinin yüksek riskleri hayati organların ve sistemlerin, özellikle vasküler fonksiyonların olduğu bir durumdur;
- yüksek su akışı;
- cevapsız kürtaj olasılığı;
- fetal enfeksiyona kadar idrar yolu enfeksiyonları;
- ketoasidoz. Ayrışma ürünleri vücudun zehirlenmesine neden olur;
- böbreklerin ve görme organlarının ihlali;
- sezaryen gereksinimi.
Çoğu durumda doğumdan sonra gestasyonel diyabet geçer. Ancak bunun sebebi, bunun sebebi, fetüsün büyüklüğü nedeniyle karmaşık olabilir. Genellikle bebekler düşük şeker seviyeleriyle doğarlar, ancak emzirme döneminde durum stabilize olur.
Henüz süt yoksa, o zaman çocuğun glikoz seviyesini normalleştirmek için, özel karışımlarla besleyin. Aynı zamanda, glikozun eleme kontrolü, beslenmeden önce ve iki saat sonra yapılır.
Gestasyonel diyabet ile başa çıkmak için aşağıdaki ipuçlarına yardımcı olacaktır:
- kan şekeri kontrolü;
- idrar tahlili, ayrıca aseton için idrar;
- doktor tarafından reçete edilen diyete uyulması;
- ağırlık ve tansiyon kontrolü;
- Bir doktorun tavsiyesi üzerine, makul fiziksel egzersizin tanıtımı.
Diyabet ve Alkol: Sonuçları
Alkollü içecekler ve diyabet uyumsuz kavramlardır. Bunun nedeni, alkolün hem düşüşe hem de glikoz seviyelerinde keskin bir sıçramaya yol açabilmesidir. Bununla birlikte, diyabetiklerin alkol içip içemeyeceği sorusuna kesin bir cevap yoktur. Uzmanların hiçbiri, insan vücudunun buna veya alkollü içeceğe nasıl tepki vereceğini tahmin edemeyecektir.
Birçok yönden, alkolün etkisi tüketilen alkol miktarına ve bir dizi faktöre bağlıdır:
- üzüm içeceklerinin düşük tüketimi şeker seviyelerinde bir artışa neden olabilirken, büyük dozlarda hipertansiyonun yanı sıra hipoglisemi, hatta komaya neden olabilir;
- Alkol iştahı arttırır, bir kişinin kolayca diyet yapmasını ve parçalamasını sağlar;
- Alkol ilaçların etkisini değiştirir. Aynı zamanda ilaç ve ilaç almak yasaktır. Bu özellikle hipoglisemik ilaçlar için geçerlidir;
- Şarap içmek ilk olarak şekerde bir düşüşü tetikleyebilir ve sonra bir sıçrama yapabilir. Klinik olarak, bu kendini şu şekilde gösterir: baş dönmesi, bozulmuş koordinasyon, solunum bozukluğu.
Alkollü içecek yapımında belli bir kültür var. Bir kişi önlemi bilirse, sağlığı için zararlı sonuçlardan kaçınabilir.
Alkol kullanırken, diyabet hastaları bir dizi kuralı dikkate almalıdır:
- tentürler, likörler, şampanya, tatlı şaraplar, likörler - bunların hepsi terk edilmeli. Alternatif kuru şarap, votka veya brendi olabilir;
- Güçlü içecekler söz konusu olduğunda, maksimum dozaj, şaraplar bakımından 50 gramdır, daha sonra iki yüz gram'a kadar izin verilir;
- Alkol aç karnına alınmamalıdır;
- Alkol alımı sırasında tüketilen gıda miktarı ve kalitesi üzerinde kontrol tutun. Aşırı beslenmeyin ve diyete zarar vermeyin;
- Alkolü saf halde al, karbonatlı içeceklerle karıştırmayın.
Tip 1 Diyabet İçinde Alkol
Bu durumda, insülin enjeksiyonlarına olan sürekli ihtiyaç nedeniyle alkol kullanımı önerilmez. Alkol ve insülin zayıf şekilde etkileşir. Yine de, içmeye karar verirseniz, o zaman haftada bir defadan fazla yapmamalısınız. Kuru şarap veya hafif bira olabilir.
Tip 2 Diyabet İçinde Alkol
Bu durumda diyabet hastaları o kadar kategorik yasaklar değildir ve bu da sürekli insülin yönetiminin eksikliğinden kaynaklanmaktadır. Hastalar bazen bir bardak votka veya bir bardak brendi alabilirler.
Sonuçlar hakkında konuşursak, alkolün glikoz seviyeleri üzerindeki etkisi ile ilgili en büyük tehlike. Aşağıdaki belirtiler hipoglisemi gösterebilir:
- döküntü;
- yıkama;
- titremesi;
- nedensiz panik ve anksiyete;
- taşikardi;
- güçlü açlık hissi;
- apati, yorgunluk;
- bulanık görüş;
- bulantı;
- fotofobi.
Alkolün uzun süreli ve sistematik kullanımıyla, geri dönüşü olmayan süreçler sinir sisteminden kaynaklanır. Sonuç olarak, bu tür komplikasyonlara yol açabilir:
- konvülsiyonlar;
- el ve ayakların titremesi;
- halüsinasyon;
- geri döndürülemez doğanın diskalifiye edilmesi;
- panik atakları.
Hafif bir zehirlenme hali bile vücutta bu tür değişikliklere yol açabilir:
- Karaciğer alkolün işlenmesi ve ortadan kaldırılması için çalışır, bu nedenle glikoz üretiminde bir başarısızlık vardır;
- Sıkı içme, birkaç gün boyunca şeker seviyesinin düşürüleceği, daha sonra bir koma ortaya çıkacağı gerçeğine yol açabilir;
- Diyabet hastaları genellikle, özellikle şeker instabilitesinin arka planına karşı, sadece uyumsuz olan kardiyovasküler bozukluklar geliştirirler.
Alkol kullanımının kesinlikle yasaklandığı diyabetle ilişkili birçok hastalık vardır:
- kronik pankreatit;
- kronik hepatit;
- karaciğerin sirozu;
- gut;
- böbrek yetmezliği ile birlikte diyabetik nefropati;
- hipoglisemik duruma eğilim.
Diyabette inme ve sonuçları
Şeker hastalarında inme riski önemli ölçüde artmaktadır. Beynin çalışması, kanın bir bölgeye akmaması nedeniyle bozulur. Bunun için bir katalizör, kan damarlarının tıkanması veya bunlara verilen hasar olabilir. Sadece birkaç dakika içinde akut oksijen eksikliği hücre ölümüne yol açar.
Uzmanlar, iki tip akut beyin dolaşım bozukluğunu tanımlar:
- arter rüptürü olan hemorajik inme;
- arter tıkanıklığına dayanan iskemik inme.
Diyabetin başlangıcındaki ana predispozan faktör arteriyel hipertansiyondur. Ayrıca, “zararlı” kolesterol düzeylerinin yükselmesi de yaygın bir hastalık sebebidir.
Şeker hastalarının felç geçirmesi çok daha zordur. Damarlardaki aterosklerotik değişikliklerle ilişkilidir, çünkü çok sayıda atardamar oksijeni hareket ettiremez. Diyabetiklerde inmenin prognozu son derece hayal kırıklığı yaratıyor.
Kendinizi aşağıdaki belirtilerle karşı karşıya bırakırsanız, doktorunuza bunları bildirdiğinizden emin olun:
- kol ve bacakların zayıflığı ve uyuşması;
- yüzün yarısında uyuşukluk ya da felç;
- konuşma ve düşünme zorluğu;
- mantıksız baş ağrıları;
- bulanık görüş;
- yutma fonksiyonunun ihlali;
- baş dönmesi;
- Koordinasyon ihlali, denge, kısa süreli bilinç kaybına kadar.
Bir inme tespit edildikten sonraki ilk birkaç saatte, tPA uygulanır. İlaç, patolojik sürecin çok sebebi - atardamar tıkayan bir kan pıhtısı - hareket eder. Araç, kan akışını beynin bölgelerine geri yükler. Ek olarak plak, karotis arterin iç yüzeyinden cerrahi olarak çıkarılır.
Şeker hastaları felci önlemek için önlem almalıdır. Bunu yapmak için, diyete uymalı, uygun bir yaşam tarzını sürdürmeli ve bir doktor tarafından reçete edilmeli, ilaç almalısınız.
Sonuç
Evet, şeker hastalarının gerçek hayatta yaşamı şeker değildir ve bu hem edebi hem de figüratiftir. Hastalık tıbbi tavsiyelere bağlı kalarak kontrol edilebilir ve kontrol edilmelidir. Diyabetin bazı komplikasyonları bir diyet, iyi bir yaşam tarzı ve ilaç takibi ile önlenebilir. Fakat bizim kontrolümüz dışında kalan komplikasyonlar var.
Diyabet, esasen iç organların kronik süreçlerine yol açan yıkıcı bir hastalıktır. Fakat her şey çok kötü değil, diyabetli birçok hasta tam ve mutlu bir hayat sürüyor.
Bunu yapmak için sağlığınıza sorumlu bir şekilde davranmalısınız, birtakım kısıtlamaları hatırlayın ve her şeyden önce, bir kararın durumunuzu nasıl etkileyeceğini düşünün. Unutma, bugün çaba, yarın sonuç!
Diyabetin nedenleri, belirtileri ve semptomları
Diyabet nedir?
Diabetes mellitus, vücuttaki karbonhidrat ve su metabolizmasının ihlalidir. Bunun sonucu pankreasın işlevlerinin ihlalidir. İnsülin adı verilen bir hormon üreten pankreastır. İnsülin şekerin işlenmesinde rol oynar. Ve onsuz, vücut şekeri glikoza dönüştüremez. Sonuç, şekerin kanımızda birikmesi ve idrar yoluyla vücuttan büyük miktarlarda atılmasıdır.
Buna paralel olarak su değişimi bozulur. Dokular kendiliğinden su tutamazlar ve sonuç olarak böbrekler yoluyla çok fazla su arındırılır.
Bir kişinin normun üstünde kanda bir şeker içeriği (glikoz) varsa, o zaman bu hastalığın ana belirtisidir - diyabet. İnsan vücudunda, insülin üretmek için pankreas hücreleri (beta hücreleri) sorumludur. Buna karşılık, insülin, glikozun doğru miktarda hücrelere verilmesini sağlamaktan sorumlu bir hormondur. Diyabetli vücutta ne olur? Vücudun yetersiz miktarda insülin üretirken, kandaki şeker ve glikoz seviyeleri yüksek olmakla birlikte, hücreler glikoz eksikliğinden muzdarip olur.
Bu metabolik hastalık kalıtsal veya kazanılmış olabilir. İnsülin eksikliği püstüler ve diğer cilt lezyonları geliştirir, dişler acı çeker, ateroskleroz, anjina pektoris, hipertansiyon, böbrekler, sinir sistemi gelişir ve görme bozulur.
Etiyoloji ve patogenez
Diabetes mellitusun başlangıcındaki patojenik temel, hastalığın tipine bağlıdır. Birbirinden temel olarak farklı olan iki çeşidi vardır. Modern endokrinologlar diyabetes mellitusun bölünmesini çok koşullu olarak adlandırsalar da, tedavi tipinin belirlenmesinde hastalık türü hala önemlidir. Bu nedenle, her biri üzerinde ayrı ayrı durulması tavsiye edilir.
Genel olarak, diabetes mellitus, özünde, metabolik süreçlerin ihlali olan hastalıkları ifade eder. Aynı zamanda, karbonhidrat metabolizması en çok acı çeker ve bu da kan şekerinde kalıcı ve sürekli bir artış ile kendini gösterir. Bu gösterge hiperglisemi olarak adlandırılır. Problemin en önemli dayanağı, insülinin dokularla etkileşiminin bozulmasıdır. Bu, vücutta, hayati süreçleri desteklemek için ana enerji substratı olarak, tüm hücrelere taşınarak glikoz içeriğindeki düşüşe katkıda bulunan tek hormondur. İnsülinin dokularla etkileşimi sisteminde bir arıza meydana gelirse, o zaman kandaki sürekli birikmesine katkıda bulunan normal metabolizmaya glikoz dahil edilemez. Bu nedensel ilişkilere diyabet denir.
Her hipergliseminin gerçek bir diabetes mellitus olmadığını, ancak sadece insülin eyleminin birincil ihlali nedeniyle meydana geldiğini anlamak önemlidir!
Neden iki tip hastalık var?
Hastalığın ilk aşamalarında temel olarak farklı olan hastanın tedavisini tam olarak belirlediği için bu ihtiyaç zorunludur. Diyabetes mellitus ne kadar uzun ve daha zordur ki, türlere bölünmesi daha formeldir. Gerçekten de, bu gibi durumlarda, tedavi, pratikte, hastalığın herhangi bir formu ve kökenine rastlar.
Tip 1 diyabet
Bu tip insüline bağımlı diyabet de denir. Çoğu zaman, bu tip diyabet, 40 yaşına kadar gençleri etkilemektedir. Hastalık oldukça zordur, tedavi için insülin gerektirir. Nedeni: vücut insülin üreten pankreatik hücreleri yok eden antikorlar üretir.
Pankreatik fonksiyonların restorasyon vakaları olmasına rağmen, tip 1 diyabetten tamamen iyileşmek neredeyse imkansızdır, ancak bu sadece özel durumlarda ve doğal çiğ gıdalarda mümkündür. Bedeni korumak için, insülinin vücuda sokulması için bir şırınga yardımıyla gereklidir. İnsülin gastrointestinal sistemde yok edildiğinden, tablet şeklinde insülin alımı mümkün değildir. İnsülin, gıda alımı ile uygulanır. Sıkı bir diyet uygulamak çok önemlidir, tamamen sindirilebilir karbonhidratlar (şeker, tatlılar, meyve suları, şeker içeren alkolsüz içecekler) diyetten çıkarılır.
Tip 2 diyabet
Bu tip diyabet, insülinden bağımsızdır. Çoğu zaman, tip 2 diyabet yaşlıları etkiler, 40 yaşından sonra obezdir. Nedeni: İçlerindeki fazla miktarda besin nedeniyle hücrelerin insüline duyarlılığı kaybı. Her hasta için tedavi için insülin kullanımı gerekli değildir. Tedavi ve dozu sadece kalifiye bir teknisyen reçete edebilir.
Başlamak için böyle bir hastaya bir diyet reçete edilir. Doktor tavsiyelerini tam olarak takip etmek çok önemlidir. Yaşam boyu sürdürülmesi gereken normal kiloya ulaşmak için ağırlığın (ayda 2-3 kg) yavaş yavaş azaltılması tavsiye edilir. Diyetlerin yeterli olmadığı durumlarda şeker azaltıcı tabletler kullanılır ve sadece son çare insülin reçete edilir.
İlgili: şekerin tehlikeleri hakkında 10 gerçekler! Bağışıklık, 17 kez neden zayıflıyor?
Diyabet belirtileri ve semptomları
Hastalığın klinik belirtileri çoğu durumda kademeli bir seyir ile karakterizedir. Nadiren diyabet, çeşitli diyabetik hücrelerin gelişmesiyle kritik sayılara glikoz indeksinde (glikoz içeriği) bir artış ile fulminan bir form gösterir.
Hastalığın başlangıcında hasta görünür:
Kalıcı kuru ağız;
Onu tatmin edememe ile susama hissi. Hasta insanlar birkaç litre günlük sıvıya kadar içiyorlar;
Artan diürez - porsiyonda gözle görülür bir artış ve günde idrar atılımı;
Kilo ve vücut yağında azalma veya keskin bir artış;
Deri ve yumuşak dokularda püstüler süreçlere artan eğilim;
Kas zayıflığı ve aşırı terleme;
Herhangi bir yaraların zayıf iyileşmesi;
Genellikle listelenen şikayetler hastalığın ilk halkasıdır. Görünüşleri hemen bir kan şekeri testi (glukoz içeriği) için bir zorunluluk olmalıdır.
Hastalık ilerledikçe, neredeyse tüm organları etkileyen diyabet komplikasyonlarının semptomları ortaya çıkabilir. Kritik olgularda, bilinç bozukluğu, ciddi zehirlenme ve çoklu organ yetmezliği olan yaşamı tehdit eden durumlar ortaya çıkabilir.
Komplike diyabetin başlıca belirtileri şunlardır:
Baş ağrısı ve nörolojik anormallikler;
Kalp ağrısı, karaciğer büyümesi, eğer diyabetin başlangıcından önce belirtilmemişlerse;
Bozulmuş yürüme ile alt ekstremite ağrıları ve uyuşuklukları;
Cildin, özellikle ayakların azalmış hassasiyeti;
Uzun bir süre iyileşmeyen yaraların görünümü;
Hastadan aseton kokusunun ortaya çıkması;
Diyabetin karakteristik belirtilerinin ortaya çıkışı veya komplikasyonlarının gelişmesi, hastalığın ilerleyişini veya yetersiz tıbbi düzeltmeyi gösteren bir alarm sinyalidir.
Diyabetin Nedenleri
Diyabetin en önemli nedenleri şunlardır:
Kalıtım. Diyabetin gelişmesini etkileyen diğer faktörlere ihtiyacınız var.
Obezite. Aktif olarak obezite ile savaş.
İnsülin üretiminden sorumlu beta hücrelerinin yenilgisine katkıda bulunan bir dizi hastalık. Bu tür hastalıklar arasında pankreas - pankreas iltihabı, pankreas kanseri, diğer endokrin bezlerinin hastalıkları yer alır.
Viral enfeksiyonlar (kızamıkçık, suçiçeği, epidemik hepatit ve diğer hastalıklar, bu gripleri içerir). Bu enfeksiyonlar diyabet gelişimi için başlangıç noktasıdır. Özellikle risk altındaki insanlar için.
Sinirsel stres. Risk altında olan kişiler sinir ve duygusal stresden kaçınmalıdır.
Yaş. Her on yılda bir yaş ile, diyabet riski iki katına çıkar.
Bu liste, diyabet mellitus veya hipergliseminin ikincil olduğu ve sadece semptomları olan hastalıkları içermez. Ayrıca, bu tür hiperglisemi, gelişmiş klinik belirtiler veya diyabetik komplikasyonlar gelişene kadar gerçek diyabet olarak düşünülemez. Hiperglisemiye (artan şeker) neden olan hastalıklar arasında, tümörler ve adrenal bezlerin hiperfonksiyonu, kronik pankreatit, kontrainsular hormonların artan seviyeleri yer alır.
Diyabet teşhisi
Diyabet şüphesi varsa, bu tanı doğrulanmalı veya onaylanmamalıdır. Bunun için bir dizi laboratuvar ve enstrümantal yöntem vardır. Bunlar şunları içerir:
Kan Glikoz Testi - Açlık Glisemi;
Glikoz Tolerans Testi - karbonhidrat bileşenlerinin (glukoz) alınmasından sonra iki saat sonra yağsız gliseminin bu indikatöre oranının belirlenmesi;
Glisemik profil - glisemik sayıların gün içinde birkaç kez incelenmesi. Tedavinin etkinliğini değerlendirmek için yapılır;
İdrarda (glukozüri), protein (proteinüri), lökositlerde glikoz seviyesinin belirlenmesi ile idrar tahlili;
Şüpheli ketoasidoz için aseton idrar testi;
Glikozlu hemoglobin konsantrasyonu için kan testi - diyabetin neden olduğu bozukluk derecesini gösterir;
Biyokimyasal kan testi - diyabetin arka planına karşı bu organların işleyişinin yeterliliğini gösteren hepatik böbrek testlerinin bir çalışması;
Şiddetli diyabetin gelişiminde gösterilen kanın elektrolit bileşiminin incelenmesi;
Reberg testi - diyabetin böbrek hasarının derecesini gösterir;
Kandaki endojen insülin seviyesinin belirlenmesi;
Fundusun incelenmesi;
Karın organlarının, kalp ve böbreklerin ultrason muayenesi;
EKG - diyabetik miyokardiyal hasarın derecesini değerlendirmek için;
Doppler ultrasonografi, kapillaroskopi, alt ekstremite damarlarının reovasografisi - diyabette vasküler bozuklukların derecesini;
Diyabetli tüm hastalara bu uzmanlar tarafından danışılmalıdır:
Cerrah (vasküler veya özel çocuk doktoru);
Bu tanısal önlemlerin tüm kompleksinin uygulanması, hastalığın şiddetini, derecesini ve tedavi sürecine ilişkin olarak taktiklerin doğruluğunu açıkça tanımlamaya yardımcı olacaktır. Bu çalışmaları bir kez değil, özel durumun gerektirdiği kadar dinamik olarak tekrarlamak çok önemlidir.
Diyabet için kan şekeri seviyeleri
Diyabetes mellitus'un primer tanısı için ilk ve bilgilendirici yöntem ve tedavi sırasındaki dinamik değerlendirmesi, kandaki glikoz (şeker) seviyesinin araştırılmasıdır. Bu, daha sonraki tüm teşhis ve terapötik önlemlerin bastırılması gereken açık bir göstergedir.
Uzmanlar normal ve patolojik glisemik sayıları birkaç kez revize etti. Ama bugün kesin değerleri, vücutta karbonhidrat metabolizmasının durumu hakkında gerçek bir ışık saçan kuruldu. Sadece endokrinologlar tarafından değil aynı zamanda diğer uzmanlar ve hastaların kendileri, özellikle de uzun bir hastalık öyküsü olan diyabetikler tarafından yönlendirilmelidirler.
Karbonhidrat metabolizmasının durumu
Glikoz seviyesi göstergesi
Kan Şekeri Oranı
Karbonhidrat yükünden 2 saat sonra
Karbonhidrat yükünden 2 saat sonra
Aşağıdaki tablodan da görülebileceği gibi, diyabetes mellitus'un tanısal doğrulaması son derece basittir ve herhangi bir ayakta tedavi kliniğinin duvarları içinde veya hatta evde bir elektronik glukometre (kan şekeri göstergesini belirleyen bir cihaz) ile gerçekleştirilebilir. Benzer şekilde, diabetes mellitus tedavisinin yeterliliğinin bir veya daha fazla yöntemle değerlendirilmesi için kriterler geliştirilmiştir. Ana olan aynı seviyededir (glisemi).
Uluslararası standartlara göre, diyabet tedavisinin iyi bir göstergesi, 7.0 mmol / l'nin altındaki kan şekeri düzeyidir. Ne yazık ki, pratikte, doktorların ve hastaların gerçek çabalarına ve güçlü arzularına rağmen, her zaman mümkün değildir.
Diyabet derecesi
Diyabetin sınıflandırılmasında çok önemli bir değerlendirme listesi şiddeti. Bu ayrımın temeli glisemik düzeydir. Diyabet teşhisinin doğru formülasyonunda yer alan diğer bir unsur ise tazminat sürecinin bir göstergesidir. Bu göstergenin temeli, komplikasyonların varlığıdır.
Ancak diabetes mellituslu bir hasta ile neler olup bittiğini anlamak için, tıbbi dokümantasyondaki kayıtlara bakarak, ciddiyeti, sürecin safhasında bir değerlendirme tablosunda birleştirebilirsiniz. Sonuçta, kan şekeri seviyesinin yükselmesi, diyabetin daha sert olması ve korkunç komplikasyonlarının sayısının artması doğaldır.
1. derece diyabet
Herhangi bir tedavinin uğraşması gereken hastalığın en uygun seyrini karakterize eder. Bu işlem derecesiyle, tam olarak dengelenir, glikoz seviyesi 6-7 mmol / l'yi aşmaz, glukozüri yok (glukozun idrar atılımı), glikozlu hemoglobin ve proteinüri indeksleri normal değerlerin ötesine geçmez.
Klinik tablodaki diyabet komplikasyonları belirtisi yoktur: anjiyopati, retinopati, polinöropati, nefropati, kardiyomiyopati. Aynı zamanda diyet tedavisi ve ilaç yardımı ile bu sonuçlara ulaşmak mümkündür.
Grade 2 diyabet
Sürecin bu aşaması kısmi tazminatı gösterir. Diyabet komplikasyonları ve tipik hedef organlara verilen hasarlar vardır: gözler, böbrekler, kalp, kan damarları, sinirler, alt ekstremiteler.
Glikoz seviyesi hafifçe yükseltilir ve 7-10 mmol / l'ye düşer. Glikozüri tanımlanmamıştır. Glikozile hemoglobin göstergeleri normal aralıktadır veya biraz artmıştır. Organların ciddi disfonksiyonu yoktur.
Diyabet derecesi 3
Sürecin böyle bir süreci, sürekli ilerlemesi ve uyuşturucu kontrolünün imkansızlığı hakkında konuşuyor. Aynı zamanda, glikoz seviyesi 13-14 mmol / l, dalgalı glukozüri (idrarda glikoz atılımı), yüksek proteinüri (idrarda protein varlığı) dalgalanır, diyabette hedef organ hasarının açık gelişmiş belirtileri görülür.
Görme keskinliği giderek azalır, şiddetli hipertansiyon devam eder (kan basıncında artış), şiddetli ağrı görünümü ve alt ekstremitelerin uyuşması ile hassasiyet azalır. Glikozlu hemoglobin seviyesi yüksek düzeyde tutulur.
Diyabet derecesi 4
Bu derece sürecin mutlak dekompansasyonunu ve ciddi komplikasyonların gelişimini karakterize eder. Aynı zamanda, glisemi seviyesi kritik sayılara (15-25 veya daha fazla mmol / l) yükselir ve herhangi bir şekilde düzeltilmesi zordur.
Protein kaybı olan progresif proteinüri. Böbrek yetmezliği, diyabetik ülserler ve ekstremite kangreninin gelişimi karakteristiktir. 4. derece diyabet için başka bir kriter sık diyabetik komite geliştirme eğilimi: hiperglisemik, hiperosmolar, ketoasidotiktir.
Diyabetin komplikasyonları ve sonuçları
Tek başına, diyabet insan yaşamı için bir tehdit oluşturmaz. Komplikasyonları ve sonuçları tehlikelidir. Sıklıkla hastanın hayatının acil tehlikesini meydana getiren veya taşıyan bir kısmını belirtmek imkansızdır.
Diyabetle birlikte. Bu komplikasyonun semptomları diyabetik koma tipine bakılmaksızın yıldırım hızında artmaktadır. En önemli uyarı işareti, aptallık veya aşırı hasta uyuşukluğudur. Bu insanlar en yakın sağlık merkezinde acilen hastaneye kaldırılmalıdır.
En sık görülen diyabetik koma ketoasidotiktir. Sinir hücreleri üzerinde zararlı bir etkisi olan toksik metabolik ürünlerin birikmesinden kaynaklanır. Başlıca kriteri, hasta nefes alırken kalıcı aseton kokusudur. Hipoglisemik koma durumunda, bilinç de karartılır, hasta soğuk ve bol ter ile kaplanır, ancak aynı zamanda insülinin aşırı dozda alınmasıyla mümkün olan glikoz seviyesinde kritik bir azalma kaydedilir. Neyse ki diğer koma türleri daha az yaygındır.
Şeker hastalığında şişme. Eşzamanlı kalp yetmezliğinin derecesine bağlı olarak ödem hem yerel hem de yaygın olabilir. Aslında, bu semptom böbrek fonksiyon bozukluğunun bir göstergesidir. Şişlik daha belirgin, diyabetik nefropati daha şiddetli (Evde şişlik çıkarmak için nasıl?).
Eğer ödem asimetrik dağılım ile karakterize edilirse, sadece bir ayağı veya ayağını yakalarsa, bu da alt ekstremitelerin diyabetik mikroanjiopatisini gösterir ki bu da nöropati tarafından desteklenir.
Diyabette yüksek / düşük basınç. Sistolik ve diyastolik basınç göstergeleri de diyabetin şiddeti için bir kriter olarak işlev görür. Bunu iki düzlemde görebilirsin. İlk durumda, brakiyal arter üzerindeki toplam kan basıncının seviyesi değerlendirilir. Artış, progresif diyabetik nefropatiyi (böbrek hasarı) gösterir, bunun sonucu olarak basıncı arttıran maddeleri salgılarlar.
Madalyonun diğer tarafı, Doppler ultrason ile belirlenen alt ekstremite damarlarındaki kan basıncında azalmadır. Bu gösterge alt ekstremitelerin diyabetik anjiyopatinin derecesini gösterir (Evde basıncı normale döndürmek için nasıl?).
Diyabetli bacaklarda ağrı. Bacak ağrısı diyabetik anjio veya nöropatiyi gösterebilir. Bunu doğalarına göre yargılayabilirsin. Mikroanjiyopati, herhangi bir fiziksel efor ve yürüme sırasında ağrının ortaya çıkması ile karakterizedir, bu da hastaların şiddeti azaltmak için kısa bir süre durmasına neden olur.
Gece ve dinlenme ağrısının görünümü diyabetik nöropatiden bahseder. Genellikle uyuşukluk ve azalmış cilt duyarlılığı eşlik eder. Bazı hastalar bacağın veya ayağın belirli yerlerinde lokal yanma hissine sahiptir.
Diyabette trofik ülserler. Trofik ülserler, ağrının ardından diyabetik anjio ve nöropatinin bir sonraki aşamasıdır. Farklı diyabetik ayak formlarına sahip olan yara yüzeylerinin tipi, bunların yanı sıra radikal olarak farklıdır. Bu durumda, en küçük semptomları doğru değerlendirmek son derece önemlidir, çünkü ekstremitenin korunma olasılığı buna bağlıdır.
Hemen sonra nöropatik ülserlerin göreceli olarak uygun olmasından bahsedilmeye değer. Ayak deformitelerinin (diyabetik osteoartropati) zemininde sinir hasarının (nöropati) bir sonucu olarak ayakların hassasiyetinde bir azalmaya neden olurlar. Cildin tipik sürtünme noktalarında, kemik çıkıntıları yerine, natoptis görünür, hangi hastalar kendilerini hissetmez. Altında hematomalar, onların ek takviyeleri ile oluşur. Hastalar ayağa sadece kırmızı, şişmiş ve yüzeyde büyük bir trofik ülser olduğunda dikkat ederler.
Diyabet gangreni. Gangrene genellikle diyabetik anjiyopatinin sonucudur. Bunun için, küçük ve büyük arteriyel gövdelere zararın bir kombinasyonu olmalıdır. Genellikle süreç ayak parmaklarından birinin bölgesinde başlar. Ona kan akışının olmaması nedeniyle, ayakta ve kızarıklığında şiddetli ağrı vardır. Zamanla, cilt mavimsi, şiş ve soğuğa dönüşür ve daha sonra çamurlu içerikli ve cilt nekrozunun siyah lekeleriyle kabarır.
Tarif edilen değişiklikler geri döndürülemez, bu nedenle herhangi bir koşulda uzuv tasarrufu mümkün olmaz, amputasyon gösterilir. Tabii ki, mümkün olduğu kadar düşük bir performans göstermesi arzu edilir, çünkü ayak üzerindeki operasyonlar kangrende herhangi bir etki yaratmaz, alt bacak en uygun ampütasyon seviyesi olarak kabul edilir. Böyle bir müdahalenin ardından, iyi fonksiyonel protezlerin yardımıyla yürüyüşün yeniden yapılandırılması mümkündür.
Diyabet komplikasyonlarının önlenmesi. Komplikasyonların önlenmesi hastalığın erken saptanması ve yeterli ve uygun tedavisidir. Bu, doktorların diyabet seyrinin tüm inceliklerini açıkça bilmelerini ve hastaların tüm diyet ve tedavi önerilerini sıkı bir şekilde takip etmelerini gerektirir. Diyabetik komplikasyonların önlenmesinde ayrı bir değerlendirme listesi, alt ekstremitelerin hasarlarını önlemek için doğru günlük bakımı vurgulamaktır ve bunların tespiti durumunda derhal yardım için cerrahlarla iletişime geçerler.
Ana tedavi yöntemi
Tip 2 diyabetden kurtulmak için, aşağıdaki kurallara uymanız gerekir:
Karbonhidratlarda düşük bir diyete geçin.
Şeker hastalığı için zararlı hapları almayı reddedin.
Metformin bazlı diyabet tedavisi için ucuz ve zararsız bir ilaç almaya başlayın.
Spor yapmaya başla, motor aktiviteni arttır.
Bazen kan şekeri seviyelerini normalize etmek için küçük dozlarda inülin gerekebilir.
Bu basit öneriler, kan şekeri düzeylerini kontrol etmenize ve birden fazla komplikasyon veren ilaçları almayı reddetmenize izin verecektir. Yemek zaman zaman değil, her gün gereklidir. Sağlıklı bir yaşam tarzına geçiş diyabetden kurtulmanın vazgeçilmez bir koşulu. Bu zamanda diyabet tedavisi için daha güvenilir ve basit bir yöntem henüz icat edilmemiştir.
Diyabet için kullanılan ilaçlar
Tip 2 diyabet, hipoglisemik ilaçlar kullanılır:
Daha fazla insülin üretmesine neden olan pankreası uyarmaya yönelik preparatlar. Bunlar sülfonil üre türevleri (Gliclazide, Glikvidon, Glipizid) ve ayrıca meglitinidlerdir (Repaglitinide, Nateglitinide).
Hücrelerin insüline duyarlılığını arttıran ilaçlar. Bunlar Biguanides (Siofor, Glucophage, Metformin). Biguanidler, bu organların işleyişinde ciddi yetersizliğe sahip olan kalp ve böbreklerin patolojisi olan kişilere reçete edilmez. Ayrıca, hücrelerin insüline duyarlılığını arttıran ilaçlar Pioglitazone ve Avandia'dır. Bu ilaçlar thiazolidinedione grubuna aittir.
İnhibin aktivitesi olan preparatlar: DPP-4 inhibitörleri (Vildagliptin ve Sitagliptin) ve GGP-1 reseptör agonistleri (Liraglutide ve Exenatide).
Sindirim sisteminin organlarında glikozun emilmesini engelleyen ilaçlar. Bu alfa-glukozidaz inhibitörleri grubundan Acarbose denen bir ilaçtır.
Diyabet hakkında 6 yaygın yanlış anlama
Diyabet hakkında dağıtılması gereken yaygın inançlar vardır.
Şeker hastalığı çok fazla tatlı yiyen insanlarda gelişir. Bu ifade tamamen doğru değil. Aslında, tatlılar yemek, tip 2 diyabet gelişimi için bir risk faktörü olan kilo alımını tetikleyebilir. Bununla birlikte, bir kişi diyabet için bir yatkınlığa sahip olmalıdır. Yani, iki kilit noktaya ihtiyaç vardır: aşırı kilolu ve külfetli kalıtım.
Diyabetin başlangıcında, insülin üretilmeye devam eder, ancak vücut yağının normal olarak vücudun hücreleri tarafından emilmesine izin vermez. Bu durum uzun yıllar gözlenmişse, pankreas yeterli insülin üretme yeteneğini kaybedecektir.
Tatlılar yemek, tip 1 diyabetin gelişimini etkilemez. Bu durumda pankreas hücreleri, antikorların saldırılarına bağlı olarak ölmektedir. Ve kendi bedenlerini üretir. Bu sürece otoimmün reaksiyon denir. Bugüne kadar, bilim bu patolojik sürecin nedenlerini bulamamıştır. Tip 1 diyabetin vakaların yaklaşık% 3-7'sinde nadiren miras kaldığı bilinmektedir.
Şeker hastalığım başladığında, hemen anlayacağım. Bir kişi, sadece bir tip 1 hastalığı ortaya çıkarsa, bir kişinin diyabetes mellitus geliştirdiğini öğrenebilir. Bu patoloji, fark edilmesi imkansız olan semptomlarda hızlı bir artış ile karakterizedir.
Bu durumda, tip 2 diyabet uzun bir süre gelişir ve genellikle tamamen asemptomatiktir. Bu, hastalığın ana tehlikesidir. İnsanlar böbrekleri, kalp ve sinir hücreleri acı çektiğinde komplikasyonlar aşamasında bunu öğrenirler.
Tedavi zaman içinde reçete edilirken, hastalığın ilerlemesini durdurabilir.
Tip 1 diyabet her zaman çocuklarda gelişir ve yetişkinlerde 2 diyabet yazın. Diyabet tipine bakılmaksızın, her yaşta gelişebilir. Her ne kadar çoğu kez diabetes mellitus tip 1 hasta olsa da, çocuk ve ergenlerdir. Ancak, bu hastalığın daha yaşlı bir yaşta başlayamayacağına inanmak için bir sebep değildir.
Tip 2 diyabet gelişimine yol açan temel neden obezdir, ancak her yaşta gelişebilir. Son yıllarda dünyada çocukluk çağı obezitesi oldukça akıcıdır.
Bununla birlikte, tip 2 diyabet genellikle 45 yaşın üzerindeki kişilerde teşhis edilir. Uygulayıcılar alarm çalmaya başlasalar da, hastalığın daha genç olduğunu belirtiyorlar.
Şeker hastalığında şeker yiyemezsin, şeker hastaları için özel yiyecekler yemelisin. Menünüz, elbette değişmek zorunda kalacak, fakat tamamen terk edilmiş olan yiyecekler olmamalı. Diyabetik gıdalar normal tatlılar ve sevilen tatlılar yerini alabilir, ancak onları yerken, onların bir yağ kaynağı olduklarını hatırlamanız gerekir. Bu nedenle aşırı kilo alma riski devam etmektedir. Ayrıca, şeker hastaları için ürünler çok pahalıdır. Bu nedenle, en kolay çözüm sağlıklı bir diyete geçmek. Menü proteinler, meyveler, kompleks karbonhidratlar, vitaminler ve sebzeler ile zenginleştirilmelidir.
Son çalışmalarda da görüldüğü gibi, diyabet tedavisine entegre bir yaklaşım, önemli ilerlemelere izin vermektedir. Bu nedenle, sadece ilaç almak değil, aynı zamanda sağlıklı bir yaşam tarzı sürdürebilmek ve doğru beslenmek de gereklidir. İnsülin sadece aşırı durumlarda enjekte edilmeli, bağımlılığa neden olur.
Tip 1 diyabetli bir kişi insülin enjekte etmeyi reddederse, onun ölümüne yol açacaktır. Hasta tip 2 diyabet hastasıysa, hastalığın erken evrelerinde, pankreas hala bir miktar insülin üretecektir. Bu nedenle, hastalar tablet şeklinde reçete edilen ilaçların yanı sıra şeker yanıcı ilaçların enjeksiyonlarıdır. Bu, insülinizin daha iyi emilmesini sağlar.
Hastalık ilerledikçe, insülin daha az üretilir. Sonuç olarak, enjeksiyonlarını reddetmenin mümkün olmayacağı bir zaman gelecek.
Birçok insan insülin enjeksiyonlarına karşı ihtiyatlıdır ve bu korkular her zaman haklı değildir. İlaçların istenen etkiyi yaratmadığı zaman, hastalığın komplikasyon riskinin arttığı anlaşılmalıdır. Bu durumda, insülin enjeksiyonları şarttır.
Bu göstergeleri normalleştirmek için ilaç almak yanı sıra, kan basıncı ve kolesterol seviyesini kontrol etmek önemlidir.
İnsülin obeziteye yol açar. Genellikle insülin tedavisi gören bir kişinin kilo almaya başladığı bir durumu gözlemleyebilirsiniz. Kandaki şeker seviyesi yüksek olduğunda, ağırlık azalmaya başlar, çünkü idrarla fazladan kalori anlamına gelen fazla glikoz alınır. Hasta insülin almaya başladığında, bu kaloriler artık idrarla atılmaz. Yaşam tarzı ve diyette bir değişiklik olmazsa, o zaman kilonun büyümeye başlaması mantıklıdır. Bununla birlikte, bu insülin hatası değildir.
Diyabet önleme
Ne yazık ki, her durumda, ilk tipteki diabetes mellitusun başlangıcındaki kaçınılmazlığı etkilemek mümkün değildir. Sonuçta, ana nedenleri, her bir kişinin karşılaştığı kalıtsal faktör ve küçük virüslerdir. Ancak hastalık hiç gelişmiyor. Bilim adamları diyabetin çocuklarda ve anne sütü ile beslenen ve antiviral ilaçlarla solunum yolu enfeksiyonu geçirmiş erişkinlerde çok daha az sıklıkta görüldüğünü bulmuş olsalar da, bu durum özel önleme ile ilişkilendirilemez. Bu nedenle, gerçekten etkili yöntemler mevcut değildir.
Tip 2 diyabetin önlenmesinde tamamen farklı bir durum. Sonuçta, genellikle yanlış bir yaşam tarzının sonucudur.
Bu nedenle, önleyici tedbirleri tamamlamak için şunları içerir:
Vücut ağırlığının normalleştirilmesi;
Arteriyel hipertansiyon ve lipit metabolizmasının kontrolü;
Kolay sindirimi mümkün kılan minimum karbonhidrat ve yağ içeriği ile uygun fraksiyonel diyet;
Dozlanan fiziksel efor. Fiziksel inaktivite ve aşırı yüklerin reddedilmesine karşı mücadeleyi düşünün.