Bugün ilk kez dışarı çıktım.
Dışarı çıktım derken öyle büyük beklentilere girmeyin sakın. Çok minik bir tur atıp döndüm. Annemin yardımıyla karşıya geçip parka kadar yürüdük. Sonra da eve döndük. Yürüdüğümüz yol çok çok azdı ama eve dönmemiz yarım saat ya da kırkbeş dakika falan sürdü sanırım =)
Kaldırımlar ve merdivenler adeta bizi zorlamak için yapılmış gibi. Karşıdan karşıya geçmenin zorluğundan bahsetmiyorum bile. Yeşil yanana kadar bekledik -normal olarak- yeşil yandığı anda adımımızı caddeye attık ancak daha yolu yarılamıştık ki trafik ışıkları yine kırmızıya döndü. Öyle aman aman bir caddeden de bahsetmiyorum yalnız. Bu durum bugüne kadar hiç dikkatimi çekmemişti. Ömrü boyunca bu hızda olacak olanlar, sakatlık geçirenler ya da yaşlılar ne yapacaklar? Nasıl yaşayacaklar bu şehirde?
Bu şehir, engelli insanların, geçici olarak sakatlanmış olan insanların yaşayabileceği bir şehir değil. Asla yol vermeyen sürücülerin yanında bir de asla yol vermeyen yayalar var mesela. Ne kadar merhametsiz insanlarla birlikte yaşadığımızı bir kez daha yakından görmüş oldum. Gerçekten bu beni üzüyor. Bu konu ile ilgili bir şeyler yapmak istiyorum ama ne yapmam gerektiğini henüz bilmiyorum. Bireysel olarak zaten dikkatliydim ama şu üç ayda yaşadıklarımla bunu kat be kat arttıracağım. Başka bir şey yapmak istiyorum, topluma da durumu anlatacak, belki biraz farkındalık kazanacakları bir şey sunmak istiyorum.
Bugün herkes dimdik ve düzgün yürüyor tamam, peki ya yarın?