Bölüm 1
Köy Muhtarı’nın köy meydanının yakınında bir evi vardı. Girişte, bir yanında mutfak bulunan geniş bir oturma odası karşılanırdı. Odanın ortasında eski bir masa ve birkaç sandalye vardı.
Ainz sandalyelerden birine oturduğu yerden içeriyi inceledi.
Pencerelerden sızan güneş ışığı odanın her köşesini aydınlatıyordu, böylece karanlık görüşü olmasa bile içeriyi net bir şekilde görebiliyordu.
Mutfağın köşesindeki kadına ve evin içindeki tarım aletlerine baktı.
Hiçbir yerde görülebilecek imal edilmiş bir ürün yoktu.
Ainz burada teknolojinin pek bir yolu olmayacağını düşündüğü gibi, Ainz düşüncesinin saf olabileceğini fark etti. Yine de sihirli bir dünyanın nasıl bir bilim geliştireceğini merak ediyordu.
Ainz, güneş ışığından kaçınmak için elini eski masanın üzerinden geçirdi. Metal eldivenleri ağır değildi ama eski püskü masa ağırlığı altında sallandı. Sandalye de üzerinde oturan Ainz’den gıcırdadı.
Bu, “yoksulluk” kelimesinin bir ders kitabı tanımıydı.
Ainz, insanların önüne geçmemesi için Asayı masaya yasladı. Asa’nın güneş ışığını parlak bir şekilde yansıtma şekli, harap eski evi bir tür masal harikalar diyarı gibi gösteriyordu. Köylülerin yüzlerindeki şaşkın ifadeyi, gözlerinin nasıl fal taşı gibi açıldığını ve kelimelerin nasıl kaybolduğunu hatırladı.
Köylüler, kendisinin ve lonca arkadaşlarının özenle hazırladığı Asa hakkında soru sordukça Ainz’in üzerinde bir gurur dalgası yükseldi. Ancak, sevinci hemen normal seviyelere bastırıldı ve bu da Ainz’in var olmayan kaşlarını çatmasına neden oldu.
Açıkçası, Ainz bu zorunlu sakinleştirici etkiden hoşlanmadı. Bununla birlikte, duygularının vahşileşmesine izin vermenin önündeki zorlukları çözmeyi zorlaştıracağı da doğruydu. Bunu akılda tutarak, Ainz kendisini yaklaşan görevine hazırladı.
Köyü kurtarmak için şefle ödeme yapmak zorunda kaldı.
Elbette Ainz’in asıl amacı para değil bilgi elde etmekti. Ancak, doğrudan bilgi istemek garip olurdu.
Böyle küçük bir köyde sorun olmazdı ama yerel lordlar bunu öğrendiğinde ona doğru yol almaya başlayacaklardı. Bu dünya hakkında hiçbir şey bilmediğini keşfettiklerinde, onu kullanmaya çalışma ihtimalleri yüksekti.
Bu konuda çok mu dikkatli davranıyordu?
Ainz bunun işlek bir yolda koşmak gibi olduğunu hissetti – her an ölümcül bir kaza olabilir. Bu durumdaki ölümcül kaza, bu dünyanın güçlü varlıklarıyla karşılaşmak anlamına geliyordu.
Güç ve zayıflık aynı madalyonun iki yüzüydü.
Şimdilik Ainz bu köyde karşılaştığı herkesten daha güçlüydü. Ancak bu, onun bu dünyadaki herkesten daha güçlü olduğunu garanti etmiyordu. Ayrıca, Ainz artık ölümsüzdü ve iki kızın dehşete kapılmış tepkisinden, ölümsüzlerin bu dünyada pek hoş karşılanmadığını hayal edebiliyordu. Çoğu insan ondan nefret edeceği için ona saldırabileceklerinin farkında olmalıydı. Bu nedenle çok dikkatli yürümesi gerekiyordu.
“Sizi beklettiğim için üzgünüm.”
—Şef Ainz’in karşısına oturdu. Karısı arkasında duruyordu.
Cildi koyuydu ve kırışıklıklarla kaplıydı.
Vücudu çok kaslıydı ve bu kasların ağır işlerle bilenmiş olduğu açıktı. Saçlarının yarısından fazlası beyazdı.
Kabaca dikilmiş pamuklu gömleği pislik içinde olsa da kokmuyordu.
Yüzündeki yorgun ifade, Ainz’in kırk beş yaşından büyük olduğunu düşünmesine neden oldu ama söylemek zordu çünkü son yarım saatte yaşlanmış gibiydi.
Şefin karısı kabaca kocasıyla aynı yaştaydı.
Bir zamanlar ince ve güzeldi ama uzun yıllar çiftlikte çalıştıktan sonra bu güzellik hiçbir yerde görülmedi. Geriye sadece yüzünü kaplayan kırışıklıklar kalmıştı.
Omuz hizasındaki siyah saçları dağılmıştı ve doğrudan güneş ışığı altında bile kasvetli görünüyordu.
“Lütfen kendine yardımcı ol.”
Köy Şefi, masanın üzerine kaba görünümlü bir fincan koydu. Albedo, köyde devriye gezdiği için burada değildi.
Ainz elini kaldırdı ve bir fincan sıcak, buharı tüten suyu reddetti.
Ne susadı, ne de maskeyi çıkardı. Ancak, onun için bu kadar zahmete girdiğine göre, daha önce reddetmesi gerektiğini hissetti.
Söz konusu sorun kaynamış su ile ilgiliydi.
İlk olarak, bir çakmaktaşı ile kıvılcım yaratma meselesi vardı. Daha sonra, bu kıvılcımlarla talaşları yakmak – ya da kavlamak – zorunda kaldı. Daha sonra kıvılcımları alevler haline getirmesi ve yeterince büyüdüğünde ocağa aktarması gerekiyordu. Sonra suyu kaynatması gerekiyordu ve bu süre bitene kadar uzun bir zaman geçmişti.
Bu, Ainz’in elektrikli su ısıtıcısı yerine elle ateşlenen bir ateşle kaynayan suyu ilk görüşüydü. Bunu oldukça ilginç buldu. Kendi dünyasına döndüğünde, bir gaz sobasında su kaynatmıştı, bu yüzden bu kadar zaman alıcı değildi.
Bu aynı zamanda bu dünyanın teknolojik düzeyi hakkında bazı bilgiler toplamak için iyi bir fırsattı. Bunu akılda tutarak, Ainz tekrar Şefle konuştu:
“Özür dilerim, özellikle de benim için su hazırlamak için bu kadar zahmete girdiğin için.”
“Çok naziksin. Özür dilemeye gerek yok.”
Ainz’in (biraz da olsa) onlara başını eğmesi, Köy Muhtarı ve karısını dehşete düşürdü. Ölüm Şövalyesi’nin sihirdarının kimseye başını eğdiğini hayal edemiyorlardı.
Ancak, Ainz için pek de garip değildi. Bir başkasıyla müzakere ederken dostane bir tavır sergilemek her zaman iyi bir fikirdi.
Tabii ki, onları konuşturmak için basitçe 「Charm Person」’i kullanabilirdi, ardından kız kardeşlere yaptığı gibi yüksek seviyeli hafıza değiştirme büyüleri yapabilirdi. Ancak bu son çareydi, çünkü çok fazla MP aldı.
Ainz, MP harcama hissini hatırladı; sanki bir şey kaybetmiş gibi garip bir yorgunluk hissetti.
Maskesini ve eldivenlerini takana kadar anılarının onlarca saniyesini değiştirmek bile hatırı sayılır miktarda MP almıştı.
“O zaman, hadi kovalamayı keselim ve müzakerelere başlayalım.”
“Evet. Ama ondan önce… çok teşekkür ederim!”
Şef Ainz’in önünde eğildi, başı o kadar alçaktı ki neredeyse masaya değecekti. Ondan sonra karısı da eğildi.
“Yardımın olmasaydı, şimdiye kadar hepimiz ölmüş olurduk. En derin teşekkürlerimizi sunarız!”
Ainz böylesine kayıtsız bir minnettarlık aldığına oldukça şaşırmıştı.
Geçmiş yaşamına dönüp baktığında, daha önce hiç böyle bir teşekkür görmemişti. Hayır, daha önce kurtardığı kız kardeşler de öyle davranmıştı. Eh, daha önce başka birinin hayatını kurtarmamıştı, bu yüzden sadece beklenebilirdi.
Bu, Suzuki Satoru olarak, bir insan olarak zamanından kalma bir kalıntıydı. Bu içten takdir karşısında biraz utanmış olsa da, bundan kesinlikle hoşlanmamıştı.
“Lütfen başınızı kaldırın. Daha önce de söylediğim gibi, sana bedavaya yardım etmedim.”
“Bunu biliyoruz ama yine de bizi ve diğer köylülerin çoğunu kurtardığınız için size teşekkür etmek istiyoruz.”
“…O zaman bana daha fazla ödemen yeterli olacaktır. Gelin, tartışalım. Yapacak çok işin olmalı, Köy Şefi-dono.”
“Kurtarıcımızla vakit geçirmekten daha önemli bir şey olamaz, ama anlıyorum.”
Şef yavaşça başını kaldırdı ve Ainz var olmayan beynini zorladı.
Buradaki amacı, sihirden ziyade sohbet yoluyla bilgi edinmekti.
-Ne acı.
Bir ofis çalışanı olarak kullandığı numaraları hâlâ hatırlıyordu. Burada ne kadar etkili olacaklardı? Umarım en azından yarısı faydalı olur. Başarısızlık olasılığına karşı kendini hazırladıktan sonra Ainz sordu:
“… Asıl konuya gelelim. Bana ne kadar ödeyebilirsin?”
“Kurtarıcımızı aldatmaya cüret edemeyiz. Herkesten toplamazsak ne kadar gümüş ve bakır parça toplayabiliriz bilmiyorum ama en az üç bin bakır parça toplayabileceğimize inanıyorum.”
Bunun ne anlama geldiği hakkında hiçbir fikrim yok, diye düşündü Ainz.
Onlara doğrudan sormak bir hataydı. Farklı bir yaklaşım denemeliydim. Ayrıca, başlangıçta berbat bir işçiydim ve iş becerilerim oldukça kötüydü.
Kulağa büyük bir meblağ gibi geliyordu ama paranın değerini bilmeden, bunun uygun bir meblağ olup olmadığını anlayamadı. Cehaletini açığa vurmamak için çok yüksek veya çok düşük bir meblağı kabul etmekten kaçınmalıydı.
Hayır, ona “dört baş sığır” ya da başka bir şey teklif etmedikleri için rahatlamış olmalıydı.
Tam depresyona girmek üzereyken, ruhsal durumu hemen yatıştı. Ainz sessizce ölümsüz vücudunu övdü ve sonra bir şeyi daha fark etti.
Birincisi, bakır ve gümüş parçaları bu köyde temel para birimiydi. İkincisi, az çok değerli olan başka para türleri olmalıydı, ama bu bilgiyi onlardan çıkarabileceğinden emin değildi.
Bu bakır parçaların parasal değerini öğrenmesi gerekiyordu. Bu bilgi olmadan, gelecekte işler sıkıntılı olurdu. Ancak, paranın değerini bilmemek oldukça şüpheliydi ve bu dünya hakkında daha fazla şey öğrenirken düşük profilli kalmak istedi.
Bu yüzden daha büyük bir hata yapmaktan kaçınmak için elinden geldiğince çok düşünüyordu.
“Bu küçük paraları büyük miktarlarda taşımak zordur. Eğer halledebilirsen, daha büyük bir mezhepten bir şey istiyorum.”
“En içten özürlerimizi sunuyoruz. Altın parçalarıyla ödeyebilseydik, yapardık. Ancak… Gerçek şu ki bizim köyümüz altın kullanmıyor…”
Ainz, rahatlayarak iç çekme dürtüsüne karşı koydu.
Şefin cevabı umduğu yöne gitti. Bu nedenle, Momonga, kafasından duman çıkmaya başlayana kadar konuşmayı nasıl yönlendirmeye devam edeceğini yoğun bir şekilde düşündü.
“Şuna ne dersin: Bu köyün ürünlerini makul bir fiyata almayı planlıyorum, bu yüzden tek yapman gereken bana ticarette kullanılan para birimiyle ödeme yapmak.”
Ainz, cübbesinin altında gizlice envanterini açtı ve YGGDRASIL’den bir çift altın para çekti. Sikkelerden biri bir kadın yüzüyle, diğer sikke ise bir erkek yüzüyle süslenmiştir. İlki, “Valkyrie’nin Çöküşü” adlı devasa güncellemeden sonraki bir madeni para iken, ikincisi güncellemeden önceki bir madeni paraydı.
Değerleri aynıydı ama Ainz için farklı şeyler ifade ediyorlardı.
Eski madeni para, Ainz’i YGGDRASIL oynamaya başladığından beri Ainz Ooal Gown loncasını oluşturana kadar takip eden biriydi. Yeni madeni paralar, Ainz Ooal Gown altın çağındayken güncellemeyle birlikte piyasaya sürüldü. O noktada ekipmanı neredeyse tamamlanmıştı, bu yüzden o paralar basitçe envanterinin kasasına gitti.
Bir iskelet büyücüsü olarak başladığından beri, büyülerini dünyayı dolaşan canavarları yenmek için kullandı ve havada yüzen altın paralar kazandı. Zindanlarda tek başına dolaştı, içindeki kötü canavarları yendi ve büyük bir çabayla büyük bir altın yığını kazandı. Ainz Ooal Gown üyeleri bir zindanı tamamladıktan sonra topladıkları veri kristallerini sattılar ve karşılığında çok parlak parlayan bu altın parçaları aldılar…
Ama Ainz bu konuyu bir kenara attı.
Eski parayı kaldırdı ve yeni parayı havaya kaldırdı.
“…Bu altın parçayı bir şey satın almak için kullansaydım, karşılığında ne alabilirim?”
Altın parayı masanın üzerine koydu. Köy Muhtarı ve karısı, gözleri fal taşı gibi açılmış halde birbirlerine baktılar.
“Bu, bu!”
“Bu, çok çok uzak bir ülkede kullanılan para birimidir. Burada kullanılabilir mi?”
“Öyle düşünmeliyim… lütfen biraz bekleyin.”
Ainz, madeni paranın kullanılabileceğini duyunca rahatladı. Ardından, Şef’in koltuğundan kalkıp odasına gitmesini ve tarih derslerinde gördüğü bir şeyle geri dönmesini izledi.
Bu nesneye denge ölçeği deniyordu.
Ondan sonra sıra eşine geldi. Altın parayı aldı ve sanki büyüklüklerini karşılaştırıyormuş gibi dairesel bir nesnenin yanına koydu. Memnun olduktan sonra altını terazinin bir kefesine, diğer kefesine de bir karşı ağırlık koydu.
Bu tür şeylere “standartlaştırılmış kütle” dendiğini hatırlıyor gibiydi.
Ainz anılarını gözden geçirirken, onları karısının eylemleriyle karşılaştırdı ve ne yapmaya çalıştığını anlamaya çalıştı. İlk kısım onun madeni parasını bu ülkenin altınları ile karşılaştırmalıydı ve daha sonra altın içeriğini doğrulamaya çalışıyordu.
Görünüşe göre altın daha ağırdı ve standartlaştırılmış kütle yükseldi. Şefin karısı üzerine başka bir kütle koydu ve her iki taraf da dengeyi sağladı.
“Sıradan bir altın parçasından yaklaşık iki kat daha ağır görünüyor… belki, belki yüzeyi çizebilirsek…”
“O-Oi! Kaba oluyorsun! Lütfen böyle aptalca şeyler söylediğim için karım adına en içten özürlerimi kabul edin…”
Şaşmamalı. Altın kaplama olduğunu düşünmüş olmalı. Ainz tamamen gücenmemiş değildi ama kızgın da değildi.
“Sorun değil… gerçi, eğer onu çizer ve saf altın olduğunu anlarsan, alırsın, değil mi?”
“Ah, hayır… bunun için gerçekten üzgünüz.”
Şefin karısı özür dileyerek eğildi ve altını geri verdi.
“Düşünme onu. Sonuçta, yalnızca size verilen paranın iyi niyetli olduğunu doğrulamak mantıklıdır. Yine de, bu altın parça hakkında ne düşünüyorsun? Sizce de bir sanat eseri gibi görünmüyor mu?”
“Aslında çok güzel. Geldiği ülkenin adını sorabilir miyim?”
“Artık değil – evet, o ülke artık yok.”
“Anlıyorum…”
“…Pekala, normal bir altın parçasının iki katı ağırlığında olduğunu kendiniz onayladınız, ancak sanatsal değeri düşünüldüğünde, sonuç olarak bu altın parçanın daha değerli olması gerekir. Ne düşünüyorsun?”
“Öyle olabilir… ama biz tüccar değiliz ve sanatın değerini bilmiyoruz…”
“Hahaha… şey, bu yanlış değil. Yani, bunu bir şey satın almak için kullansaydım, iki normal altın değerinde olur muydu?”
“Tabii ki.”
“Aslında, bunun gibi birkaç altın parçam daha var. Onlar için bana ne satabilirsin? Tabii ki, onlar için normal piyasa ücretini ödemek istiyorum. Bir sokak satıcısının alacağıyla aynı olup olmaması umurumda değil. Elbette, devam edin ve bu paraları inceleyin. Lütfen-”
“Ainz Ooal Önlük-sama!”
Köy Şefinin ani bağırışı Ainz’in varolmayan kalbini yalpaladı. Şefin kararlı ifadesi eskisinden daha sert ve güçlü görünüyordu.
“…Ainz yapacak.”
“Ainz-sama, o zaman?” Şef buna biraz şaşırmış görünüyordu, ama çok geçmeden başını salladı ve konuşmaya devam etti:
“Söylemek istediğini tamamen anlıyorum, Ainz-sama.”
Ainz bir an için kafasının üzerinde dev bir soru işareti simgesinin belirip belirmediğini merak etti. Bir tür yanlış anlaşılma varmış gibi görünüyordu ama Şef’in neye varmak istediği hakkında hiçbir fikri yoktu, bu yüzden ona nasıl cevap vereceğini bilmiyordu.
“Ucuz görünmek istemediğinizin çok farkındayım ve halkın kendi görüşüne uygun olarak uygun bir ödül talep etmek isteyeceğinizi anlıyorum, Ainz-sama. Elbette, hizmetlerinizi almak için çok miktarda para gerekecektir. Bu nedenle, üç bin bakırdan başka ne istiyorsunuz?”
Ainz, Şef’in neden bahsettiği hakkında hiçbir fikri yoktu ve kafası bir karışıklık girdabıydı. Bir maske taktığı için sessizce minnettardı. Ainz’in altını çıkarmasının nedeni, onun ne satın alabileceğini bilmek ve böylece piyasa değerlerini kabaca kavramak istemesiydi. İşler nasıl bu hale gelmişti?
Şef, Ainz’e araya girmesi için herhangi bir fırsat vermedi ve devam etti:
“Ancak daha önce de söylediğim gibi bu köy nakit olarak ancak üç bin bakır para üretebiliyor. Bizden şüpheleniyor olsanız da gerçeği kurtarıcımız Ainz-sama’dan saklamaya cüret edemeyiz.”
Şefin ifadesi dürüst ve kararlı görünüyordu. Yalan söylüyor gibi görünmüyordu. Bir aldatmaca olduğu ortaya çıkarsa, Ainz sadece insanları okuyamamasına lanet edebilirdi.
“Hayır, senin gibi büyük bir adamın bu miktarla yetinemeyeceğinden eminim. Belki köydeki herkes servetini toplarsa, Ainz-sama’yı tatmin edecek kadar nakit üretebiliriz. Ancak… köyümüz çok fazla insan gücü kaybetti ve üç bin bakırdan fazla ödeseydik, önümüzdeki kıştan sağ çıkamazdık. Aynısı ürünlerimiz için de geçerlidir. Pek çok alan, onları çalıştıracak insanımız olmadığı için terk edilmek zorunda kalacak. Size erzaklarımızı versek, hayatlarımız çok zor olurdu. Kurtarıcımızdan bir iyilik istemek bana acı verse de, belki… biz… taksitle ödeyebilir miyiz?”
hm? Bu iyi bir şans değil mi?
Yoğun bir ormanda kaybolmuş gibi hissetti ve sonra görüş alanı aniden önünde genişledi. Ainz bunu düşünüyormuş gibi yaptı ve sonra yapabileceği tek şey her şeyin yolunda gitmesi için dua etmek oldu. Birkaç saniye sonra Ainz sonunda cevabını verdi.
“Anladım. Ödemeye gerek kalmayacak.”
“Eee!? Ama…ama neden?”
Köy Muhtarı ve karısı, gözleri fal taşı gibi açılmış ve dilleri bağlı, Ainz’e baktılar. Ainz, hâlâ söyleyecek bir şeyi olduğunu belirtmek için elini kaldırdı. Neleri ortaya çıkarabileceğini ve neleri ortaya çıkaramayacağını düşünmek zorundaydı ve bu oldukça zahmetliydi. Onlara ne istediğini söylemeleri için rehberlik edip edemeyeceğini bilmiyordu ama denemekten başka seçeneği yoktu.
“…Ben bir sihirbazım. Nazarick adında bir yerde büyü araştırıyordum ve daha yeni dışarı çıktım.”
“Anlıyorum, o yüzden böyle giyinmişsin.”
“Ah, mm. Doğru,” diye mırıldandı Ainz, Kıskanç Maske’ye dokunurken.
Sokaktaki insanlar, garip kıyafetiyle etrafta dolaşan bir sihirbaz görseler ne düşünürdü?
Bali’nin kalabalık sokaklarını düşündü ve tam da kendi dünyasında böyle bir şey görmemeyi umarken, Ainz anlayamadığı bir şey fark etti, YGGDRASIL terimleri burada böyle anlaşıldı ve kullanıldı.
“Sihirli teker” terimi birçok şeye atıfta bulundu. Din adamları, rahipler, druidler, büyücüler, büyücüler, büyücüler, ozanlar, mikolar, tılsımcılar, bilgeler ve sayısız diğer büyü kullanan sınıfları içeriyordu. YGGDRASIL’de hepsine sihirli tekerler deniyordu. Kesin terminolojinin bu dünyaya taşınması şaşırtıcı olurdu.
Ainz tepkilerini izlerken yanıtladı:
“…Ödül istemediğimi söylemiş olabilirim ama bir büyücü amaçlarına ulaşmak için korku ve bilgi de dahil olmak üzere birçok araç kullanır. Bunların hepsi kâr elde etmek için kullanılan araçlar, ancak daha önce de söylediğim gibi, büyü araştırmalarına odaklandım, bu yüzden yerel konularda bilgim biraz eksik. Bu nedenle, ikinizden çevre hakkında bilgi edinmek istiyorum. Ayrıca, umarım bu bilgi satışından kimseye bahsetmezsiniz. Ödül yerine bunu kabul edeceğim.”
Hiç kimse “Hiçbir şey istemiyorum” diyecek kadar kibar olamaz. Hiçbir şeyin ücretsiz olmaktan daha pahalı olmadığı söylenebilir.
Bir başkasının hayatını kurtaran biri, sıkı çalışması için bir ödül almaya hak kazandı. Yine de kurtarıcı ödül istemediğini söyleseydi, bunu herkes garip bulurdu.
Bundan sonra yapılacak en iyi şey, karşı tarafa, maddi olmayan bir biçimde olsa bile, bir şekilde ödediğini hissettirmekti.
Başka bir deyişle, mevcut duruma en iyi çözüm, Ainz ile bilgi alışverişi yapmalarını sağlayarak şüphelerini gidermekti. Bu onları rahatlatacaktı.
Şef ve karısı, yüzlerinde kararlı bir ifadeyle başlarını salladılar.
“Anladım. Bu konuda kimseye bilgi vermeyeceğiz” dedi.
Ainz gizlice yumruğunu onaylarcasına sıktı. Çalışarak edindiği beceriler burada hâlâ kullanılabilir gibi görünüyor.
“Harika. Seni sihirle bağlamak istemiyorum. İyi niyetinize güveneceğim.”
Ainz zırhlı elini uzattı. Şef durumu anlamadan önce bir an boş boş baktı ve Ainz’in elini tuttu.
Bundan sonra, Ainz rahat bir nefes aldı. Görünüşe göre el sıkışmak burada bilinen bir uygulamaydı. Eğer Şef şaşkın şaşkın ona baksaydı, son derece iç karartıcı olurdu.
Tabii ki Ainz onlara tam olarak güvenmiyordu. Ne de olsa menfaat vaadiyle kapatılan ağızlar daha büyük menfaatlerle açılabilirdi. Eğer onları susturmak için kişilikleriyle oynamaya çalışırsa, insan doğasının kaprisleri onları konuşturabilirdi. Hiçbir yöntem diğerinden daha iyi değildi, bu yüzden Ainz’in yapabileceği tek şey bir şans almak ve Şef’in karakterinin dudaklarını mühürlü tutacağını ummaktı. Yine de konuşsa bile iyi olurdu. Bu ihanet, Ainz’in köyle gelecekteki ilişkilerinde kullanabileceği daha fazla koz olacaktı.
Bununla birlikte, Ainz’in içgüdüleri ona ona ihanet etmeyeceklerini söyledi. Şef ve karısının içten şükranlarını gördükten sonra, sadık olacaklarına inandı.
“O zaman… bana bu yer hakkında daha fazla bilgi verebilir misin?”
♦ ♦ ♦
“…Ne, bu nedir?”
“Urk! Bir şey mi oldu?”
“Hayır, bu iyi. Ben sadece kendi kendime konuşuyordum. Seni endişelendirdiğim için beni bağışla.”
Ainz bir anda toparlandı ve hemen üstünü örttü. Vücudu hala insan olsaydı, şimdiye kadar kovalarca terliyor olurdu.
Şef sadece “Öyle mi?” dedi. ve daha fazlasını sormadı.
Belki de Şef zaten “sihirli tekerleri” “tuhaflar” ile eşitlemişti. Sonra tekrar, bu Ainz için daha iyiydi…
“Size bir içki hazırlayayım mı?”
“Ah, hayır, susuz değilim. Lütfen kendini üzme.”
Karısı artık odada değil, dışarıdaydı – yardım etmesi gereken birçok şey vardı. Artık evde sadece Ainz ve Şef vardı.
Ainz önce komşu ülkeleri sordu ve Şef daha önce hiç duymadığı birçok isimle cevap verdi. Ainz buna hazırlıklı olsa da onları duyunca şaşırmaktan kendini alamadı.
İlk başta Ainz, bu dünyanın YGGDRASIL’in temel ilkelerine göre tasarlanacağını düşünmüştü. Ne de olsa burada YGGDRASIL’in büyüsünü kullanabilirdi ve YGGDRASIL ile birçok bağlantısı vardı. Ancak duyduğu isimlerin hiçbiri YGGDRASIL ile ilgili değildi.
Yakındaki ülkeler Re-Estize Krallığı, Baharuth İmparatorluğu ve Slaine Teokrasi idi. Bu isimler İskandinav mitolojisinden esinlenen YGGDRASIL bağlamında yer almamıştır.
Ainz, dünyanın döndüğünü ve bedeninin sallandığını hissetti. Ainz dengesini korumak için eldivenli eliyle masanın kenarını kavradı. Bu dünyanın bir uzaylı olmasını beklemesine rağmen, buna şaşırmadan edemedi.
Etkisi beklediğinden daha büyüktü.
Ölümsüz olduğundan beri ilk kez bu kadar sarsılmış hissediyordu.
Ainz sakin kalmak için elinden geleni yaptı ve komşu krallıklar ve yerel coğrafya hakkında duyduklarını yeniden gözden geçirdi.
İlk olarak, Yeniden Estize Krallığı ve Baharuth İmparatorluğu vardı. Bu ülkeler bir dağ silsilesinin farklı taraflarındaydı ve bu dağların güneyinde geniş bir orman vardı ve bu ormanın kenarında Re-Estize Krallığı’nın altındaki bu köy ve kale şehri E-Rantel vardı.
Krallık ve İmparatorluk arasındaki ilişkiler kötüydü ve neredeyse her yıl E-Rantel yakınlarındaki vahşi doğada bir savaşa girerlerdi.
Güneyde Slaine Teokrasi vardı.
Bu ülkelerin yönelimini tanımlamanın en iyi yolu bir daire çizmek ve sonra onu ters T ile bölmekti. Kafa karıştırıcı görünüyordu, ancak bu şekilde açıklamak çok daha kolaydı. Solda Re-Estize Krallığı, sağda Baharuth İmparatorluğu ve altlarında Slaine Theokrasi vardı. Başka ülkeler de vardı ama Şef sadece bu üçünü biliyordu.
Şef, bu köyün üçü arasında tam olarak nereye yerleştirildiğinden emin değildi.
Diğer bir deyişle-
“…Ne kadar aptalım.”
Az önce şövalyeler, Baharuth İmparatorluğu’nun amblemi ile süslenmiş zırhlar giyiyorlardı, bu yüzden Şef, onların Baharuth İmparatorluğu’ndan olduklarına inanıyordu. Ancak bu bölge aynı zamanda Slaine Teokrasisini de sınırlıyordu, bu yüzden o ülkeden kılık değiştirmiş şövalyeler olabilirlerdi.
Hepsini serbest bırakmak bir hataydı. Birini sorgulamak için saklamalıydı ama artık bunun için çok geçti.
Eğer bu Slaine Teokrasisinin işiyse, o zaman muhtemelen İmparatorluk tarafında bir şeyler yapmalıydı. Krallık tarafında, köylerini kurtarmak için onlarla yeterince iyi niyet biriktirmiş olmalıydı, bu yüzden şimdilik işler iyi olmalı.
Ainz düşüncelere daldı.
Bu dünyaya gelen tek kişi o muydu?
İmkansız. Diğer oyuncuların da buraya gelme olasılığı çok yüksekti. Belki Herohero-san da buradaydı. Diğer oyuncularla karşılaşırsa ne olacağını düşünmesi gerekiyordu.
Bu dünyaya başka oyuncular gelseydi, Japonların doğası gereği muhtemelen bir araya gelirlerdi. Zamanı geldiğinde, uyum sağlamak için neredeyse her şeyi yapmak zorundaydı. Ainz Ooal Gown içermediği sürece her şeye boyun eğebilirdi.
Sorun, karşı taraf onu bir engel olarak görürse ne olacağıydı. Olasılık hafifti, ancak indirim yapılamaz.
Ainz Ooal Gown, PKing aracılığıyla her zaman kötü adam rolü oynayan bir loncaydı ve bu nedenle çok nefret edilen bir loncaydı. Bu olumsuz imajı attığından emin olamıyordu. Bildiği tek şey, diğer oyuncuların adalet duygusu ve haklı bir öfke nedeniyle ondan intikam almak isteyebilecekleriydi.
Başkalarının kendisine karşı kan davası açmasını önlemek için çevredeki insanları kızdıracak herhangi bir şey yapmaktan kaçınması gerekiyordu. Örneğin, yerel halkı, özellikle de masum sivilleri katletmek, henüz insanlıklarını kaybetmemiş oyuncuları kızdırabilir. Tabii bu köyü yağmalamaya çalışan şövalyeleri öldürmek gibi onları tatmin edecek bir sebep olsaydı durum farklı olurdu.
Her halükarda, kulağa çok hoş gelen bir nedenden dolayı gelecekte önlemler alınması daha iyi olurdu. Bu aynı zamanda sevmediği şeyleri yapmak zorunda kalabileceği anlamına da geliyordu, ama buna yardımcı olamazdı.
Tanıştığı insanlar Ainz Ooal Gown’a karşı nefret besliyorsa, o zaman savaş kaçınılmaz olurdu. Bunun için bir plan hazırlaması ve böyle bir durum olursa karşı önlemler alması gerekiyordu.
Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nın savunmasının mevcut gücü göz önüne alındığında, yaklaşık otuz seviye yüz oyuncuyu kolayca alt edebilirler. Ayrıca, savunmalarında Dünya Sınıfı Eşyaları kullanabilirlerdi, bu yüzden neredeyse zaptedilemez bir kaleydi. Muhtemelen geçmişte olduğu gibi işgalcileri püskürtebilirlerdi.
Ancak, takviye olmadan durumun ne kadar vahim olabileceğini görmek kolaydı. Buna ek olarak, Ainz Ooal Gown’un – onların Birinci Sınıf Eşyaları – kozu, Ainz’in tüm gücünü serbest bıraktığı her seferinde seviyelerini düşürecekti. Art arda saldırıya uğrarlarsa, Dünya Sınıfı Öğelerin kullanılamaz hale geleceği zaman gelebilir.
Ainz, kafasında böyle bir senaryoyu savaş oyunu oynamanın önyargıya ve tünel görüşüne meyilli olduğu konusunda çok açıktı. Ancak, Ainz artık bir çocuk değildi ve herhangi bir eylemde bulunmadan önce her zaman en kötü senaryoyu düşündü. Bu sadece bir problemin ortaya çıkmadan önce nasıl halledileceğini düşünmekti.
Daha iyi bir kullanıcı deneyimi için ʟɪɢʜᴛɴᴏᴠᴇʟᴘᴜʙ.ᴄᴏᴍ adresini ziyaret edin
Sadece oradan geçmek isteseydi, bir canavar gibi dağlarda yaşayabilirdi. Ancak sahip olduğu güç ve taşıdığı güçlü isim onu bunu yapmaktan alıkoymuştur.
Eğer dünyayla barış içinde bir arada yaşamak istiyorsa, o zaman sorunlarla ortaya çıktıklarında ve ortaya çıktıklarında uğraşmak zorunda kalacaktı.
Hal böyle olunca, muharebe ve muharebe gücünün genişletilmesi gelecekte çok önemli bir konu haline gelecekti. Bu dünya hakkında bilgi ve diğer oyuncular hakkında haberler toplamak zorundaydı.
“…Bu olmalı.”
“Ne oldu?”
“Hayır bu hiçbirşey. Sadece işler beklediğim gibi olmadığı için ara verdim. Pekala, şimdi bana başka bir şeyden bahseder misin?”
“Ah, ah evet, anlıyorum.”
Köy Şefi daha sonra canavarlardan bahsetmeye başladı.
YGGDRASIL gibi, bu dünyanın içinde canavarlar vardı. Yakındaki orman canavarlarla doluydu ve bunlardan biri “Ormanın Bilge Kralı” olarak biliniyordu. Ayrıca Cüceler, her türden Elfler, Goblinler, Orklar, Ogreler ve benzerleri vardı. Görünüşe göre yarı-insanlardan bazıları kendi milletlerini bile kurmuşlardı.
Bu canavarları kovan maceracı denilen insanlar vardı ve aralarında pek çok sihir ustası vardı. Görünüşe göre, bu maceracıların tüm büyük şehirlerde kendi loncaları vardı.
Bunun dışında, yakınlardaki kale şehri E-Rantel’i de öğrendi.
Şefe göre, nüfusunun tam olarak ne kadar büyük olduğunu bilmese de, E-Rantel bölgedeki en büyük şehirdi. Bilgi toplamak için en iyi yer orası gibi görünüyordu.
Şefin sözleri yardımcı olsa da, hala pek çok belirsiz ayrıntı vardı. Bu nedenle, Şef’e soru sormaktansa, öğrenmesi için oraya birini göndermeniz daha iyi olur.
Son olarak, dil meselesi vardı. Japoncayı bu yeni dünyada anlamaları gerçekten şaşırtıcıydı. Sonuç olarak, Ainz Köy Şefinin ağzına dikkatlice baktı ve onun aslında Japonca konuşmadığını keşfetti. Ne ağız hareketlerinin sözleri Japon diliyle uyuşmuyordu.
Ondan sonra birkaç deney daha yaptı.
Vardığı sonuç, birisinin bu dünyanın insanlarını bir çeşit Translation Konnyaku beslediğiydi. Ancak bu maddeyi onlara kimin yedirdiğini bilmiyordu.
Bu dünyanın dili, karşı taraf duymadan önce tercüme edildi.
Karşısındakinin ne dediğini anlayabiliyorsa, örneğin köpek ya da kedi gibi insan olmayan yaşam formlarıyla iletişim kurabilmelidir. Şimdi asıl soru bunu kimin yaptığıydı. Ayrıca, Köy Muhtarı bunu garip bulmadı.
Ona tamamen doğal görünüyordu.
—Başka bir deyişle, bu dünyanın temel bir ilkesiydi. Sonra tekrar, sakince düşünüldüğünde, bu büyülü bir dünyaydı ve Ainz’in doğduğu dünyadan tamamen farklı ilkelere göre hareket edebilirdi.
Görünüşe göre önceki hayatında öğrendiği temel bilgiler ve gerçekler artık burada geçerli değil. Bu ciddi bir sorundu.
Bu dünya hakkında cahil olsaydı, ölümcül bir hata yapma şansı vardı. Bu durumda “cehalet”, “felaket” ile eş anlamlıydı.
Şu anda, Ainz çevresi hakkında bilgi sahibi değildi. Bu sorunu çabucak çözmesi gerekiyordu ama nereden başlayacağı hakkında hiçbir fikri yoktu. Birini kaçırıp bildikleri hakkında konuşturması gerekmiş olabilir mi? Bu pek uygulanabilir bir seçenek değildi.
Hal böyle olunca ona tek bir alternatif kalıyordu.
“…Bir süre bir şehirde yaşamam gerekecek gibi görünüyor.”
Dünyayı öğrenmek için birçok şeyi gözlemlemek ve taklit etmek zorunda kaldı. Ayrıca bu dünyanın büyüsünü ve onunla ilgili birçok şeyi anlaması gerekiyordu.
Bunu düşünürken, dayanıksız ahşap kapının dışından ayak sesleri duydu. Ayak sesleri arasında büyük bir gecikme vardı, bu da her kimse hızlı ilerlemedikleri anlamına geliyordu. Bunlar yetişkin bir adamın ayak seslerinin sabit, ağır ağır sesleriydi.
Ainz tam ona dönerken kapıdan bir tıkırtı geldi. Şef, Ainz’in yüzüne bakmadan edemedi. Kendiliğinden hareket etmeye cesaret edemedi çünkü kendisini ve köydeki herkesi kurtarmanın bedeli olarak kurtarıcısına hâlâ bazı şeyleri açıklıyordu.
“Lütfen, kesinlikle. Kendime bir mola vermeyi düşünüyordum. Dışarı çıkarsan sorun olmaz.”
“Bunun için çok üzgünüm,” dedi Şef özür dilercesine başını sallarken. Kapıya yöneldi ve açtığında bir köylü belirdi. Önce Şef’e, sonra Ainz’e baktı ve dedi ki:
“Şef, misafirlerimizle konuşurken sözünü böldüğüm için özür dilerim ama onlar defin için hazırlar…”
“Ey…”
Şef Ainz’e baktı, gözleri onay için yalvarıyordu.
“Bu iyi. Benim için endişelenmene gerek yok.”
“Teşekkürler. O zaman diğerlerine birazdan orada olacağımı söyle.”
Bölüm 2
Cenaze töreni yakındaki bir ortak mezarlıkta yapıldı. Etrafı yıkılmış bir çitle çevriliydi ve içinde insanların isimlerinin yazılı olduğu birkaç dairesel taş levha vardı.
Köy Şefi, ölülerin ruhlarını rahatlatmak için ayetleri okudu ve ağzından çıkan sözler, Ainz’in YGGDRASIL’de hiç duymadığı bir tanrıya hitap etti. Ölülerin ruhlarının huzur bulması için bir duaydı.
Tüm cesetleri bir kerede gömmeye yetecek kadar el olmadığı ortaya çıktı, bu yüzden önce bazılarını gömmeyi seçtiler. Ainz için ölüleri öldükleri gün gömmek çok aceleciydi ama belki de bu dünyadaki inançlar için normal bir uygulamaydı.
Diğer köylüler arasında kurtardığı kız kardeşleri gördü – Enri Emmott ve Nemu Emmott. Anne ve babalarının cesetleri bugün gömülecek olanlar arasındaydı.
Yakından köylüleri izlerken, cübbesinin altında otuz santimetre uzunluğunda bir değnek tembelce okşadı. Asa fildişinden yapıldı ve altınla kaplandı. Sapın üzerinde rünler vardı ve bir kutsallık havası yaydı.
Bu bir Diriliş Asasıydı.
Ölüleri hayata döndürebilecek sihirli bir eşyaydı. Elbette Ainz bu asalardan sadece birine sahip değildi. Köydeki tüm ölüleri diriltmeye yetecek kadar vardı, boş yer vardı.
Köy Şefine göre, bu dünyanın büyüsü ölüleri diriltecek güce sahip değildi. Hal böyle olunca diriliş asasını kullansaydı bu köyde bir mucize yaratacaktı. Ancak dua bittikten sonra defin töreni sona ermek üzereyken Ainz asayı envanterine geri verdi.
Onları hayata döndürebilirdi ama yapmamayı seçti. Bunun nedeni, ölülerin ruhlarının tanrıların alanı olduğunu düşünmesi ya da başka bir dini sebep değildi. Bunun nedeni, bunu yapmanın hiçbir yararı olmadığını hissetmesiydi.
Hangisinin daha tehditkar olacağını söylemek zor değildi, can alabilen bir büyücü mü yoksa onları geri verebilecek bir büyü büyücüsü. Ayrıca, dirilişlerden bahsetmemelerini emretse bile köylülerin sırrı saklama ihtimalleri çok düşük olacaktır.
Ölümü fethetme gücü herkesin arzuladığı bir şeydi.
Eğer işler farklı olsaydı, bu gücü insanları hayata geri çağırmak için kullanabilirdi. Ancak yerel koşullar hakkında yeterli bilgiye sahip değildi, bu yüzden şimdi bunu yapmak akıllıca olmaz.
Ainz, arkasında duran Ölüm Şövalyesine bakarken, “Köyün kurtarıldığı gerçeğiyle yetinmeliler,” diye mırıldandı.
Ölüm Şövalyesi başka bir gizemdi.
YGGDRASIL’de, çağırılmalarında özel yöntemler kullanılmadığı sürece, çağrılan tüm canavarlar belirli bir süre sonra ortadan kaybolurdu. Ölüm Şövalyesi’ni çağırmak için böyle bir yöntem kullanmamıştı ve çağırma zamanı çoktan geçmişti, ama burada kaldı.
Bu fenomen için birçok hipotezi olmasına rağmen, yine de bir cevaba gelecek kadar bilgi sahibi değildi. Ainz bunu düşünürken yanında bir çift figür belirdi.
Biri Albedo’ydu, diğeri ise kabaca insansıydı ama ninja üniforması giymiş bir örümceğe benziyordu. Sekiz bacağı keskin bıçaklarla sivrilmişti.
“Sekiz Kenarlı Suikastçı mı? Albedo, bu…”
Ainz etrafına bakındı ama görünüşe göre köylülerin hiçbiri buraya dikkat etmiyordu. Albedo bir şeydi ama buraya bir canavar getirmek, cenaze töreni devam ediyor olsa bile onları cazibe merkezi yapacaktı.
Tam o sırada Ainz, Sekiz Kenarlı Suikastçıların görünmez olabilen canavarlar olduğunu hatırladı.
“Onu getirdim çünkü sana saygılarını sunmak istedi, Ainz-sama.”
“Ah, Ainz-sa’yı her gördüğümde ruhum ne kadar tazeleniyor…”
“—Yeter artık. Destek birliklerinin bir parçası mısınız?”
“Evet. Yanımda her an köye saldırmaya hazır dört yüz vassal var.”
Saldırı mı? Nasıl böyle bitmişti? Ainz bu sorunu düşünürken kendi kendine mırıldanmaya başladı – Sebas’ın mesaj iletme konusunda hiçbir yeteneği yoktu.
“…Saldırıya gerek yok, sorun çözüldü zaten. Komutanınız kim?”
“Bu Aura-sama ve Mare-sama olurdu. Demiurge-sama ve Shalltear-sama Nazarick’te tetikte kalırken Cocytus-sama, Nazarick’in çevre güvenliğini denetlemektedir.”
“Anlıyorum… pek çok aşçı suyu bozar. Aura ve Mare dışında herkes geri çekilecek. Siz Sekiz Kenar Suikastçısı olan kaç kişi var?”
“Toplam on beş kişiyiz.”
“O zaman Aura ve Mare ile kalabilirsin.”
Sekiz Kenarlı Suikastçı’nın başıyla onayladığını gördükten sonra, Ainz gözlerini tekrar mezara çevirdi. Mezarları doldurmak üzereydiler ve iki kız durmadan ağlıyorlardı.
♦ ♦ ♦
Ainz, cenaze törenini bölmemek için yavaş yavaş köye giden yollardan birine doğru yürüdü. Arkasında Albedo ve Ölüm Şövalyesi vardı.
Bilgi toplaması cenaze töreniyle kesintiye uğramış olsa da, Ainz hala bölge ve bu dünyanın yolları hakkında çok şey öğrenmeyi başarmıştı. Köy Muhtarı’nın evinden ayrıldığında güneş batmak üzereydi.
Görünen o ki, eski dostunun ona gösterdiği nezaketi göstermek için yaptığı küçük kahramanlık eylemi, beklenenden daha uzun sürmüştü.
Yine de burada geçirilen zaman boşa gitmemişti. Özellikle bu dünya hakkında ne kadar çok şey öğrenirse, o kadar çok bilmediğini fark etti. Cahilliğinin farkında olması yeterliydi.
Ainz muhteşem gün batımını izlerken ne yapması gerektiğini düşündü.
Bu konuda hiçbir şey anlamadığında bu dünyada dolaşmak tehlikeliydi. İdeal olarak, bilgi toplamayı bitirmeli ve ardından bu dünyada sahte bir kimlik altında hareket etmeye başlamalıdır. Her ne kadar bu köyü kurtardıktan sonra kimliğini gizlemek imkansızdı.
Şövalyeler yok edilse bile ana vatanları gerçeği ortaya çıkaracaktı. Adli bilimin iyi gelişmiş olduğu önceki dünyada olduğu gibi, bu yeni dünyanın da gerçeği bulmak için kendi yolları olabilir ve bunu yaparken çok verimli olabilirler.
Ayrıca, hiçbir soruşturma yapmasalar bile, köylüler hayatta kaldığı sürece, sonunda birileri Ainz’e giden yolu takip edecekti. Bir sızıntıyı önlemek için hepsini Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’na götürebilirdi. Ancak bu köylülerin mensubu oldukları ülke bu yalanı kabul etmez, hatta bunu bir adam kaçırma olarak görebilirler.
Bu nedenle adını söylemiş ve şövalyelerin kaçmasına izin vermişti.
Bunun iki nedeni vardı.
İlk sebep, Ainz ile ilgili haberlerin, Nazarick’te saklanmadığı sürece ortalıkta dolaşmasıydı. Bu nedenle, bilginin nasıl dışarı çıktığını kontrol etmesi daha iyi olurdu.
İkincisi, Ainz Ooal Gown’un bir köyü kurtardığı ve şövalyeleri öldürdüğü haberini yaymak istediği içindi. Özellikle, YGGDRASIL’den herhangi bir oyuncunun bunu duymasını istedi.
Ainz, Krallık, İmparatorluk veya Teokrasi’de ikamet etmeyi planladı.
Bu ülkelerde başka oyuncular varsa, onlardan bir iz olmalı. Buna karşılık, Ainz bu bilgiyi toplamak için Nazarick’in personelini kullansaydı, bu sadece zahmetli değil, aynı zamanda çok riskli olurdu. Örneğin, Albedo’nun kişiliği göz önüne alındığında, ona yanlış türde emirler vermek onu gereksiz düşmanlar haline getirecekti.
Bu nedenle, bilgi toplama açısından, ülkelerden birine katılmak çok iyi bir fikirdi.
Nazarick’in özerkliğini sağlamak için bunlardan birinin destek olarak olması da iyi olurdu. Ne de olsa güçlerinin farkında olmadığı bu ülkeleri hafife alamazdı. Ayrıca bu yeni dünyadaki en güçlü kişinin kim olduğunu bilmediği sürece gardını indiremezdi. Ainz’in tek bildiği, bu üç ulus arasında ondan daha güçlü birinin olabileceğiydi.
Bu krallıklardan birinin parçası olmanın pek çok dezavantajı olsa da, birçok avantajı da vardı. Soru, bu ülkelerden birine katılma kapasitesiydi.
Köle olmakla ilgilenmiyordu. Herohero-san’ın içinde bulunduğu gibi kara kalpli bir girişimin parçası olmakla da ilgilenmiyordu. Bu nedenle, varlığını bu gruplara duyurması gerekiyordu. Kendi durumlarına ve ona nasıl davrandıklarına daha yakından baktıktan sonra, hiziplerin en idealine doğru hareket edecekti.
Bunlar iş atlamanın temelleriydi.
Bu durumda, hamlesini ne zaman yapmalıdır? Cahil kalırken zayıflıklarını açığa çıkarabilir.
Ainz bunu düşünürken sanki yorgunmuş gibi başını salladı. Ne de olsa, son birkaç saattir durmadan zihnini kullanıyordu ve aşırı gergindi.
“Haa… hadi bunu burada bırakalım. Burada yapmamız gereken her şeyi bitirdik. Albedo, hadi geri dönelim.”
“Anladım.”
Albedo’nun yanıtı kulağa çok gergin geldi. Köy gibi zararsız bir yerde bu kadar gergin olması için hiçbir sebep olmamalı.
Bu durumda, Albedo’nun böyle olması için düşünebileceği tek bir sebep vardı. Ainz sessizce Albedo’ya sordu:
“…İnsanlardan nefret ediyor musun?”
“Onlardan nefret ediyorum. İnsanlar zayıf ve aşağı yaşam formlarıdır. Onları böcek gibi ezsem çok güzel görünürlerdi… o kız dışında.”
Albedo’nun sözleri bal kadar tatlıydı ama anlamları çok acımasızdı.
Ainz, Albedo’nun iyi huylu, tanrıça benzeri güzelliğine uymadıklarını hissetti. Bu nedenle şunları söyledi:
“Anlıyorum… Nasıl hissettiğini anlıyorum. Ancak umarım şu an için kendini kontrol edebilirsin, çünkü bir gösteri yapmalıyız.”
Albedo enerjik bir tavırla başını salladı. Ainz ona bakarken, hüsrana uğramaya başladı.
Sevip sevmemesi şimdilik sorun olmazdı ama gelecek farklı bir konuydu.
Astlarını anlamak, ustalaşması gereken önemli bir beceriydi.
Ainz bunu fark ettikten sonra Köy Muhtarı’nı aramaya başladı. Ayrılmadan önce birine veda etmek temel görgü kurallarıydı.
Şefi neredeyse hemen köylülerden bazılarıyla konuşurken buldu. Yüzünde sert bir ifade vardı ama bu normal görünmüyordu. Gerçekten de oldukça gergin görünüyordu.
Şimdi ne oluyordu?
Ainz, “Cheh”e gitme dürtüsüne direndi ve Şef’e yaklaştı. Ne de olsa onları bir kez kurtarmıştı; bu onun sorumluluğunda oldukları anlamına geliyordu.
“…Sorun ne, Şef-dono?”
Şefin yüzü, altın parlak bir umut teli görmüş gibi aydınlandı.
“Ah, Ainz-sama. Görünüşe göre bize yaklaşan savaşçı gibi görünen bazı atlılar var…”
“Anlıyorum…”
Şef ve yakınlardaki diğer vatandaşlar, yüzlerinde endişeli ifadelerle Ainz’e baktılar.
Ainz bunu görünce elini nazikçe kaldırdı, bu da herkesi rahatlattı ve şöyle dedi:
“Bana bırak. Hayatta kalanların hepsini hemen Köy Şefinin evine toplayın. Şef ve ben burada kalacağız.”
Zil çaldı ve köylüler toplandı. Ölüm Şövalyesi, Şef’in evinin yakınında bir pozisyon aldı, Albedo ise emirleri bekleyerek onun arkasında kaldı.
Ainz, Şefin rahatsızlığını gidermek için neşeyle şunları söyledi:
“Lütfen rahat olun. Bir istisna yapacağım ve bunu ücretsiz halledeceğim.”
Şef artık titremedi ve onun yerine acı acı gülümsedi. Belki de kendini bu riski almaya hazırlamıştı.
Bir süre sonra, sonunda köye giden yol boyunca birçok atlı savaşçı gördüler. Atlılar yavaşça meydana girdiler.
“…Tek tip donanıma sahip değiller ve her biri farklı şekilde donatıldı… düzenli birlikler değiller mi?” Ainz adamları ve savaş ekipmanlarını gözlemlerken derin derin düşündü.
Daha önceki şövalyelerin üzerinde Baharuth İmparatorluğu’nun armalarını taşıyan göğüs zırhları vardı ve her biri aynı şekilde ağır donanımlıydı. Bu adamlar da zırh giyerken, teçhizatları erkekten erkeğe değişiyordu. Bazıları deri zırh giyiyordu ve bazılarının plaka zırhı yoktu, altındaki zincir zırhı açığa çıkardı.
Bazıları kask taktı, bazıları ise başı açık gitti. Tek ortak noktaları yüzlerini göstermeleriydi. Hepsinin benzer yapıda kılıçları vardı, ancak bunun dışında yay, cirit, gürz ve diğer yedek silahlar da taşıyorlardı.
Savaş alanının sert gazileri gibi göründükleri söylenebilirdi. Daha az kibar bir yol, onların bir grup paralı asker olduklarını söylemek olurdu.
Biniciler nihayet meydana girdiler. Yaklaşık yirmi kişiydiler ve Ölüm Şövalyesi’ne karşı temkinli olsalar da, Ainz ve Köy Şefi’nin önünde düzgünce bir araya geldiler. Gücün geri kalanından bir adam öne çıktı.
Atlıların lideri gibi görünüyordu. Adamlarından en vahşi ve en göz alıcı birine benziyordu.
Liderin gözleri, Ölüm Şövalyesi üzerinde oyalanmadan önce kısaca Köy Şefi’ne takıldı ve sonra Albedo’ya döndü. Ona uzun uzun baktı. Ancak hiçbirinin hareket etmeyeceğinden emin olunca keskin bakışlarını hemen Ainz’e çevirdi.
Ona bakan adam geçimini şiddetle sağlayan türden gibi görünse de Ainz hareketsiz kaldı. Böyle bir bakış, Ainz’in kalbinin durgun gölünde herhangi bir dalgalanma yaratmayı ümit edemezdi.
Ainz o gözlerden korkmadığı için değil, ölü bedeni yüzündendi. Belki de YGGDRASIL’den gelen güçlerini kullanabildiği için kendine güveni tamdı.
Memnun olduktan sonra lider ciddi bir ses tonuyla konuştu:
“—Ben Yeniden Estize Krallığı’nın Savaşçı Kaptanıyım, Gazef Stronoff. Kralın emriyle, burada sorun çıkaran düşman ülkelerden gelen şövalyeleri yok etmek için sınır köylerinin her birini ziyaret ediyorum.”
Dengeli bariton sesi köy meydanında yankılandı ve Ainz’in arkasındaki Şef’in evinden bir kargaşa çıktı.
“Krallığın Savaşçı-Kaptanı…”
Kimse bana neler olduğunu söylemeyecek mi? Ainz, Şef’le konuşurken, sesinde bir azarlama belirtisi olduğunu düşündü:
“…O nasıl bir adam?”
“Tüccarlara göre, Kral’ın önünde düzenlenen dövüş sanatları turnuvasının şampiyonluğunu iddia eden bir adamdı ve şimdi Kral’a sadık seçkin savaşçılara liderlik ediyor.”
“Önümüzdeki adam gerçekten bu kadar harika mı…?”
“…Bilmiyorum. Tek duyduğum hikayelerdi.”
Ainz yakından baktı ve her atlının göğüslerinde aynı amblemlerin olduğunu gördü, bu da Şefin Krallığın amblemleri hakkında söylediklerini andırıyor. Bununla birlikte, emin olmak için yeterli güvenilir bilgiye sahip değildi.
Gazef şefe baktı ve “Bu köyün reisi olmalısın. Yanındaki kişinin kim olduğunu söyler misin?”
Ainz, Gazef’e başını sallayıp kendini tanıtmadan önce cevap vermek üzere olan Şef’in sözünü kesti.
“Buna gerek yok. Tanıştığımıza memnun oldum, Krallığın Savaşçı-Kaptanı-dono’su. Benim adım Ainz Ooal Gown ve ben bir sihirbazım. Bu köy şövalyeler tarafından saldırıya uğradı ve ben de onları kurtarmak için müdahale ettim.”
Gazef hemen atından indi, zırhı da onun gibi yüksek sesle takırdadı. Yere düştüğünde derin bir şekilde eğildi.
“Bu köyü kurtardığınız için teşekkürler. Nezaketinizi yeterince övebilecek hiçbir sözüm yok.”
Hava titriyor gibiydi.
Savaşçı-Kaptan, toplumun ayrıcalıklı bir sınıfından bir adamdı. İnsanların bu kadar net bir şekilde bölündüğü bu dünyada, böyle bir adamın Ainz gibi hiç kimsenin önünde eğilip sıyırması oldukça şok ediciydi. Duyduğuna göre, insan hakları kavramı bu ülkede – hayır, bu dünyada – neredeyse yokmuş. Birkaç yıl önce, Krallık hala köle ticaretini tasdik ediyordu.
Gazef’in karakteri, statü farklılıklarına rağmen atından inip Ainz’e boyun eğmeye hazır oluşundan anlaşılabilir.
Ainz, bu adamın kesinlikle Krallığın Savaşçı-Kaptanı olduğu sonucuna vardı.
“…Lütfen törene katılmayın. Aslında bunu ödeme için yaptım, yani teşekküre gerek yok.”
“Ah, bir ödeme. Bu senin bir maceracı olduğun anlamına mı geliyor?”
“Bu gerçeğe yeterince yakın.”
“Ah anlıyorum. O halde olağanüstü bir maceracı olmalısın. Yine de cehaletimi bağışla, ama senin güçlü adını daha önce duymadım, Önlük-dono.”
“Seyahat ediyordum, görüyorsun ve tesadüfen geçtim. Ben ünlü biri değilim.”
“…Seyahat diyorsunuz. Böylesine büyük bir maceracının zamanını boşa harcadığım için pişman olsam da, lütfen bana bu köye saldıran kara muhafızlardan bahseder misiniz?”
“Benim için bir zevk olurdu, Savaşçı-Kaptan-dono. Bu köye saldıran şövalyelerin çoğu zaten öldü, bu yüzden şimdilik sorun çıkaramayacaklar. Devam edeyim mi?”
“…Zaten öldü… Cüppe-dono, onları vurdun mu?”
Gazef’in konuşma şeklini dinledikten sonra Ainz, bu dünyanın hitap şeklinin Japon tarzı değil Batı tarzı olduğunu fark etti. Başka bir deyişle, ad, sonra soyad, soyadı değil, ad sırasına göre gitti. Sonunda, Şef’ten kendisine Ainz demesini istediğinde Şef’in neden bu kadar şaşkın göründüğünün gizemini çözmüştü. Sadece birisine bu kadar yabancı bir şekilde hitap etmesi istendiğinde böyle görünmesi bekleniyordu.
Ainz hatasını anladıktan sonra, maaşının kalın derisiyle örtbas etti ve cevap verdi:
“…Eh, bu tam olarak doğru değil…”
Gazef, Ainz’in sesindeki imayı anladı ve gözlerini Ölüm Şövalyesi’ne çevirdi. Ondan gelen vahşet ve ölümün solmuş kokusunu almış olmalı.
“Birkaç sorum var… kim olduğunu öğrenebilir miyim?”
“O benim yarattığım bir kuldur.”
Gazef onaylarcasına mırıldandı ve ardından keskin bir bakışla Ainz’e bir aşağı bir yukarı baktı.
“Öyleyse… o maskeye ne dersin?”
“Bunu yalnızca bir büyücünün bildiği nedenlerle giyiyorum.”
“Maskeyi çıkarabilir miyim?”
Ainz, Ölüm Şövalyesini işaret ederek, “Maalesef reddetmek zorundayım,” dedi. “Onun kontrolünü kaybedersem iyi olmaz.”
Şefin yüzünde bir şok ifadesi belirdi ve Şef’in evinde saklanan köylülerden nefesler yükseldi. Belki havadaki değişikliği hissetmiş ve Şef’in yüzündeki ifadeyi görmüştü ama Gazef derinden başını salladı ve şöyle dedi:
“Anlıyorum. O zaman çıkarmasak iyi olur.”
“Teşekkürler.”
“O zamanlar-”
“Ondan önce, duymak istemeyeceğiniz bir ricam var. Bu köy yakın zamanda İmparatorluğun şövalyeleri tarafından saldırıya uğradı ve siz beyler silahlarınızı getirirseniz, köylülerde hoş olmayan anıları tetikleyebilir. Halkı rahatlatmak için silahlarınızı köy meydanının bir köşesine yerleştirmenizi rica edebilir miyim?”
“…Dediğin gibi, Önlük-dono. Ancak bu kılıç bana Kral tarafından verildi. Onun açık izni olmadan bırakamam.”
“—Ainz-sama, iyi olacağız.”
“Öyle mi, Şef-sama… o zaman lütfen mantıksız isteğimi bağışlayın, Savaşçı-Kaptan-dono.”
“Hayır, düşüncende mantığı görüyorum, Önlük-dono. Eğer bu kılıç bana Kral tarafından kişisel olarak verilmemiş olsaydı, onu seve seve bir kenara bırakırdım. O zaman oturup detayları konuşabilir miyiz? Ayrıca gökyüzü kararıyor ve biz bu köyde geceyi geçirmek istiyoruz…”
“Anladım. O zaman birlikte evime dönelim…”
Şefin cevabının ortasında atlılardan biri meydana koştu. Nefes nefeseydi ve acil bir raporu vardı. Atlı tiz bir sesle şöyle dedi:
“Savaşçı-Kaptan! Köyün çevresinde bir sürü insan gördük! Köyü kuşattılar ve yaklaşıyorlar!”
3. Bölüm
Sakin bir ses herkesin kulağına “Herkes dikkat etsin” dedi.
“Av kafese girdi.”
Konuşmacı bir erkekti.
Ayırt edici hiçbir özelliği yoktu ve kalabalığın içinde göze çarpmazdı. Ancak, görünüşte insan yapımı siyah skleralarında veya yüzündeki yara izinde hiçbir duygu yoktu.
“İnancını tanrılara sun.”
En son_epi_sode’lar ʟɪɢʜᴛɴᴏᴠᴇʟᴘᴜʙ.ᴄᴏᴍ web sitesindedir.
Herkes sessiz dualarına başladı, tanrılarına her zamanki övgülerinin kısaltılmış bir versiyonu.
Başka bir ülkede faaliyet gösterseler bile dua ederek vakit geçirmek zorundaydılar. Bu onlar için bir gönül rahatlığı değil, tanrılarına olan inançlarının bir simgesiydi.
Her şeyi Slaine Teokrasisine ve saygı duydukları tanrılara sunan bu adamlar, Teokrasinin ortalama vatandaşından çok daha dindardı. Bu yüzden en ufak bir tereddüt etmeden zalimce davranışlar sergileyebilirler ve bu yüzden suçluluk duymazlar.
Dualarından sonra orada bulunan her erkeğin gözleri cam kadar sert ve soğuktu.
“Başlamak.”
Bu tek kelimeyle, bakanlara uzun ve zorlu bir eğitimin ürünü gibi görünecek şekilde köyü düzgün bir şekilde çevrelediler.
♦ ♦ ♦
Bu adamlar Slaine Theocracy’den gizli bir operasyon grubuydu. Ünleri her yere yayılmış olsa da, üyeleri hakkında çok az şey biliniyordu. Bunlar, Slaine Teokrasisinin yüksek rahiplerine doğrudan cevap veren Altı Kutsal Yazıdan birine aitti. Onlar, görevi yarı insan yerleşimlerini yok etmek olan Güneş Işığı Kutsal Yazılarıydı.
Ancak, bu adamlardan çok azı vardı ve savaşta Altı Kutsal Yazının en müdahili olanlardı. Toplamda sadece yüz kadar vardı.
Bunun nedeni, Sunlight Scripture için işe alım standartlarının çok katı olmasıydı.
Giriş, aynı zamanda sıradan büyü yapanların ulaşabileceği en yüksek sihir seviyesi olan üçüncü seviye ilahi büyü yapma yeteneğini gerektiriyordu. Ayrıca, müstakbel acemilerin mükemmel fiziksel kondisyonda olmaları ve güçlü bir iradeye ve derin bir inanca sahip olmaları gerekiyordu.
Başka bir deyişle, diğer seçkin savaşçılar arasında seçkinlerdi.
Adam, adamlarının dağılmasını izlerken sessizce içini çekti. Konumlarını almak için dağıldıklarında, hareketlerinden emin olmak çok zor olurdu. Ancak, köyü ustaca kuşatmalarından endişe duymuyordu.
Sunlight Scripture’ın komutanı Nigun Grid Luin, yalnızca başarının yakın olduğunu bilmenin verdiği huzuru hissetti.
Güneş Işığı Kutsal Yazıları, sahada uzun süreli gizli operasyonlara alışık değildi. Sonuç olarak, geçmişte görevi bitirmek için dört şansı kaçırmışlardı. Gazef’e ve Krallık adamlarına her yaklaştıklarında fark edilmemek için son derece dikkatliydiler. Bu şansı da kaçırırlarsa, bu takip ve takip günleri uzayıp gidecekti.
“Bir dahaki sefere… Diğer ekiplerden yardım istemek ve işin bir kısmını onlara bırakmak istiyorum.”
Biri Nigun’un yakınmalarına cevap verdi.
“Doğru, sonuçta biz her zaman imha konusunda uzmanlaştık.”
Konuşmacı, Nigun’u korumak için geride kalan adamlardan biriydi.
“Demek istediğim, bu garip bir görev. Genellikle, bunun kadar önemli bir şey için Windflower Kutsal Yazılarından destek alırdık.”
“Aslında, neden bizi bu sefer sadece görevlendirdiklerini bilmiyorum. Yine de bu bizim için iyi bir deneyim olacak. Bunu düşman topraklarına sızma eğitimi olarak kabul edebiliriz. Hm, bildiğimiz kadarıyla, tepedekilerin niyeti buydu.”
Nigun bunu söyledi, ancak bu türden başka bir görevin pek olası olmayacağı konusunda çok açıktı.
Kendisine verilen emir, “Krallığın en büyük savaşçısını, çevre ülkelerde eşsiz gücüyle ün salmış adamı, Gazef Stronoff’u öldürmesiydi.”
Bu, genellikle Güneş Işığı Kutsal Yazılarına verilecek türden bir görev değildi. Bunun yerine, Teokrasinin en güçlü özel harekat birimi olan ve üyeleri kahramanların gücünü kullanan Kara Kutsal Yazılar’ın bölgesi olurdu. Ancak bu sefer mümkün olmadı.
Nedeni çok gizliydi, bu yüzden astlarına söyleyemezdi ama Nigun gerçeği biliyordu.
Kara Kutsal Yazı, Felaket Ejderhası Lordunun dirilişine karşı hazırlık olarak kutsal kalıntı “Kei Seke Kouku”yu koruyordu, Rüzgar Çiçeği Yazıtı ise Miko Prenseslerinin bir kalıntısını kaçıran haini kovalamakla meşguldü. İkisinin de onlara yardım edecek boş zamanı yoktu.
Nigun farkında olmadan yanağındaki yara izini hissetti.
Geçmişte kuyruğunu bacaklarının arasına alıp kaçmak zorunda kaldığı tek zamanı hatırladı. Simsiyah şeytani kılıçlı kızın yüzü zihninde canlandı.
Büyü, yarayı iz bırakmadan kolayca iyileştirebilirdi ama o küçük düşürücü yenilginin dersini kalbine kazımak için bilerek yarayı bırakmıştı.
“…O lanet olası Mavi Gül.”
Blue Rose üyeleri tıpkı Gazef gibi Krallık vatandaşıydı. Onların rahibesi, öfkesini en çok çeken kişiydi. Başka bir tanrıya tapan bir kafir olmasının yanı sıra, Nigun yarı-insanlara saldırmayı planlarken onu durdurmuş ve hatta bunu yaparken adaletten yana olduğuna inanmıştır.
“…İnsanlık zayıftır ve kendini savunmak için her yolu kullanır. Bunu bilmeyen, mutlak ve tam bir aptaldır.”
Astlardan biri, Nigun’un cam gibi siyah gözlerinde için için için yanan öfkeyi hissetmiş gibiydi ve araya girdi:
“Ama, ama Krallık da aptal.”
Nigun bu sözlere katılsa da cevap vermedi.
Gazef çok güçlüydü, bu yüzden onu zayıflatmak için zırhından mahrum bırakmak zorunda kaldılar.
♦ ♦ ♦
Krallık, Soylu ve Kraliyet fraksiyonlarına bölündü. Kraliyet fraksiyonunda önde gelen bir şahsiyet olan Gazef’e karşı oldukları için, Noble fraksiyonu kolayca onu ortadan kaldırmak için siyasi eylemde bulunmaya yönlendirildi. Eylemlerinin itici gücünün yabancı bir güçten geldiğini düşünmek için bile duraklamadılar.
Gazef, kılıç oyunu sayesinde şimdiki konumuna yükselen sıradan bir halktı ve bu yüzden soylular onu hor görüyordu.
Ve bu, bu sonuca yol açmıştı.
Krallığın kozu yakında kendi elleriyle kaybolacaktı.
Bu, Nigun için son derece aptalca bir hareketti.
Onlar – Slaine Teokrasi – altı mezhebe bölünebilir, ancak harekete geçmeleri gerektiğinde bunu bir olarak yaptılar.
Bunun bir nedeni, herkesin birbirinin tanrılarına saygı duymasıydı. Diğeri ise herkesin bu dünyada pek çok insanlık dışı kabile ve canavar olduğunu ve birlikte çalışmazlarsa tehlikede olacaklarını bilmesiydi.
“…İşte bu yüzden herkes doğru öğretilerin yolundan birlikte yürümelidir. İnsanlık kendi içinde savaşmamalı, daha iyi ve daha parlak bir gelecek yaratmak için el ele çalışmalıdır.”
Gazef bunun için fedakarlık yapacaktı.
“…Onu öldürebilir miyiz?”
Nigun, astının rahatsızlığıyla alay etmedi.
Avları, Krallığın Savaşçı-Kaptanı – bölgedeki en güçlü adam – Gazef Stronoff’du.
Onu ortadan kaldırmak, devasa bir goblin köyünün sakinlerine saldırmaktan ve onları yok etmekten daha zor olurdu. Astlarının korkularını gidermek için Nigun sakince cevap verdi:
“Düzelecek. Şu anda, taşımasına izin verilen Krallığın hazinelerinin hiçbirine sahip değil. Onlar olmadan, onu öldürmek çocuk oyuncağı olacak… hayır, onlar olmadan, onu öldürmek için tek şansımızın bu olduğunu söylemek daha iyi olur.”
Krallığın Savaşçı-Kaptanı Gazef Stronoff, ülkedeki en güçlü savaşçı olarak ünlendi. Ancak bu şöhretin olağanüstü kılıç ustalığının ötesinde bir nedeni vardı.
Bu sebep, Krallığın beş yadigarıydı. Sadece dördü bilinmesine rağmen, hepsini taşımasına izin verildi.
Kullanıcılarını yorgunluğa karşı bağışıklık kazandıran Canlılık Eldivenleri. Yaralarını sürekli yenileyen Ölümsüzlük Muskası. Adamantitten yapılmış ve kritik darbeleri savuşturmak için büyülü olan Koruyucu Zırh. Razor’s Edge, keskinliğin peşinde yaratılan ve büyüleyen kılıç, meşhur sıcak bıçağın tereyağı gibi zırhı delip geçebiliyordu.
Nigun bile, bu eşyaları kullandığında saldırı ve savunma yeteneği astronomik bir şekilde artan Gazef Stronoff’a karşı kafa kafaya bir saldırıda zafer kazanmayı umut edemezdi. Hayır, o böyleyken hiçbir insan onu yenemezdi. Ancak şimdi o hazineler yanında değildi, bu yüzden bu Nigun için büyük bir şanstı.
“Ve sonra… bizim de kendi kozumuz var. Bu, kaybedemeyeceğimiz bir savaş.”
Nigun hafifçe göğsünü okşadı.
Bu dünyada, alışılmış türlerin ve sınıflandırmaların dışında kalan üç tür sihirli eşya vardı.
İlk tür, dünyayı bir anda fetheden Sekiz Açgözlülük Kralı’nın geride bıraktığı beş yüz yıl önceki kalıntılardı.
Bir sonraki tür, Sekiz Açgözlülük Kralı tarafından yok edilmeden önce bir zamanlar dünyanın efendisi olan Ejderhalardan geldi. En güçlü Ejderhalar, Ejderha Lordları, ejderha türünün gizli hazinelerini yaptılar.
Üçüncü tür ise Slaine Teokrasisinin kilit taşlarıydı, altı yüz yıl önce Altı Tanrı’nın dünyaya indiği zamandan geriye kalan eserler.
Bunlar üç tipti.
Nigun’un göğüs cebinde bulunan şey, Slaine Teokrasisinde çok az insanın sahip olduğu ender bir hazineydi. Başka bir deyişle, Nigun’un gizli silahıydı.
Nigun bileğindeki metal banda baktı. Yüzeyinden yükselen sayılar, belirlenen zamanın geldiğini gösteriyordu.
“O zaman… operasyona başla.”
Nigun ve astları büyü yapmaya başladılar.
Büyülerinin izin verdiği en yüksek rütbeli melekleri çağırdılar.
♦ ♦ ♦
“Anlıyorum… Demek orada insanlar vardı.”
Gazef, karanlık evin içinden köyü çevreleyen insanlara baktı.
Görüş alanı içinde üç kişiyi görebiliyordu. Birbirlerinden eşit bir mesafeyi koruyarak yavaş yavaş köye doğru ilerliyorlardı.
Silahsızdılar ve ağır zırh giymiyorlardı. Ancak bu onların itici oldukları anlamına gelmiyordu. Pek çok sihirbaz bu tür ekipmanlardan hoşlanmadı ve daha hafif teçhizatı tercih etti. Bu onların sihirli tekerler olduklarını gösteriyordu.
Ancak yanlarında yüzen kanatlı canavarlar onların mesleklerini doğruladı.
Melekler.
Melekler başka bir dünyadan çağrılan canavarlardı ve birçok insan – özellikle Slaine Teokrasisinin vatandaşları – onların tanrıların habercileri olduğuna inanıyordu. Ancak, Krallığın rahipleri, bu sözde meleklerin yalnızca çağrılan canavarlar olduğuna hükmetti.
Bu dini anlaşmazlıklar ülkelerin birbirine karşı gelmesinin bir nedeni olsa da Gazef, ilahi haberciler olarak statülerinin canavar olarak güçlerine göre ikincil olduğunu hissetti.
Gazef’e göre, melekler ve iblisler, onların benzer seviyedeki muadilleri, benzer seviyedeki büyü kullanılarak çağrılan diğer birçok canavardan daha güçlüydü. Çoğunun özel yetenekleri vardı ve bazıları büyü bile kullanabilirdi. Onun hesabına göre baş belası düşmanlardı.
Tabii ki, bu bireysel meleğe bağlıydı. Hepsini yenmek zor değildi.
Ancak bu seferki melekler, parlak göğüs zırhları ve alevli kılıçlarıyla, onun bilmediği türdendi.
Ainz yan taraftan onları izliyordu. Hiçbir şey bilmeyen ve güçlerini ölçemeyen Gazef’e sordu:
“Bu insanlar kim? Ne istiyorlar? Bu köyde bu kadar değerli bir şey olması gerektiğini düşünmüyorum…”
“Elbise-dono, sen de bilmiyor musun? …Eğer aradıkları zenginlik değilse, o zaman tek bir cevap daha olabilir.”
Ainz ve Gazef gözlerini kilitledi.
“Senden gerçekten nefret ediyor olmalılar, Savaşçı-Kaptan-dono.”
“Savaşçı-Kaptan’ın işiyle birlikte geliyor. Ancak… bu rahatsız edici. Bu arada diğer tarafta melek çağırabilecek çok sayıda insan olduğuna bakılırsa, bunlar Slaine Teokrasisinden olmalı… ve bu operasyonu gerçekleştiren kişilerin özel bir operasyon birimi olması gerektiği açık… efsanevi Altı Kutsal Yazılar. Görünen o ki, hem sayı hem de yetenek olarak rakip bizden üstün.”
Gazef, içinde bulunduğu zorluğu belirtmek için omuzlarını silkti. Görünüşte sadece depresyonda gibi görünebilirdi ama içten içe öfke ve panikle köpürüyordu.
“Eh, kesinlikle benim teçhizatımı elimden almak için Noble hizbini kullanarak çok fazla belaya girdiler. Ancak, bir adamın o yılanının mahkemelerde kalması zahmetli, bu yüzden onun kötülüğünü burada tanıyabilmem benim için iyi bir şans olmalı. Yine de, Slaine Theocracy’nin gözlerinin üzerimde olmasını beklemiyordum…”
Sırıttı.
Yeterli adamı yoktu, böyle bir savaş için yeterince donanımlı değildi ve aklında bir plan yoktu. Kısacası hiçbir şeyi yoktu. Yine de kullanabileceği bir koz olabilir.
“…Bu bir Başmelek Alevi mi? Yeterince benziyor ama… böyle bir canavarın burada ne işi var… o da sihirle çağırılmış olabilir mi? Bunun anlamı…”
Gazef dönüp mırıldanan Ainz’e baktı. Yüzünde umut dolu bir ifadeyle sordu:
“Gown-dono, senin için uygunsa, seni işe almama izin verir misin?”
Cevap yoktu ama Gazef maskenin altında Ainz’in bakışlarının ağırlığını hissedebiliyordu.
“Fiyatını söyleyebilirsin ve ben karşılarım.”
“…Lütfen reddetmeme izin verin.”
“…Çağırdığınız şövalyenin ödünç alınması bile sorun olmaz.”
“…Bunu da reddetmeliyim.”
“Anlıyorum… o halde, sizi Krallığın yasalarına göre askere alsaydım ne olurdu?”
“Bu verebileceğin en kötü karar olurdu… Böyle sert sözler söylemeyi planlamamıştım ama Krallığın yetkisini beni askere almak için kullanmakta ısrar edersen, o zaman biraz direnmek zorunda kalırım.”
İkisi de tek kelime etmeden birbirlerine baktılar. Gözlerini ilk kaçıran Gazef oldu.
“…Bu gerçekten korkutucu olurdu. Öldürülen Teokrasi’nin beyefendileriyle bıçakları bile kesişmeden yok olup giderdik.”
“Silindi… Pekala, bu iyi bir şaka. Yine de beni anlamana sevindim.”
Gazef gözlerini kıstı ve teşekkür edercesine başını sallayan Ainz’e baktı.
Gazef’in içgüdüleri ona şu anki sözlerinin şaka olmadığını söyledi. Bu büyücünün düşmanı olmak ölümcül bir hata olur.
Bu hayati tehlike karşısında içgüdüleri, zayıf zekasından daha güvenilirdi.
O kimdi? O nereden geldi?
Gazef’in düşündüğü gibi, Ainz’in tuhaf maskesine baktı. Maskenin altında nasıl görünüyordu? Tanıdığı biri miydi? Veya…
“Sorun nedir? Maskemde bir şey mi var?”
“Ah, hayır. Sadece maskenin çok özel olduğunu hissettim. O maske o canavarı kontrol etmek için kullanıldığına göre… o zaman çok güçlü bir sihirli eşya olmalı… doğru muyum?”
“Şey, bu konuda… Bunun çok nadir ve değerli bir eşya olduğunu söylemeliyim. Hatta özel olduğu bile söylenebilir.”
Güçlü bir sihirli eşyaya sahip olmak, sahibinin yetenekli bir kişi olduğu anlamına geliyordu. Bu mantığa göre, Ainz çok yetenekli bir büyü ustası olmalı. Gazef, yardımını alamadığı için biraz üzüldü.
Her ne kadar bir kısmı bir maceracı olarak Ainz’in bu isteği kabul edeceğini umuyordu.
“…Bunu sürdürmenin anlamsız olduğunu görüyorum. O halde, Dress-dono, lütfen kendine dikkat et. Bu köyü kurtardığınız için bir kez daha teşekkür ederim.”
Gazef metal eldivenini çıkardı ve Ainz’in elini sıktı. Başlangıçta, Ainz nezaketini iade etmek için kendi Jarngreipr’ını kaldırmayı düşünüyordu, ancak sonunda bunu yapmadı. Yine de Gazef buna aldırış etmedi. Ainz’in elini sıkıca tuttu ve dedi ki:
“Bu masum köylüleri katledilmekten koruduğunuz için size gerçekten, gerçekten minnettarım. Ayrıca… Biliyorum çok bencilce davranıyorum ve sana bir şey yaptırmaya yetkim yok… ama umarım buradaki köylüleri bir kez daha koruyabilirsin. Şu anda sana verecek bir şeyim yok ama ne olursa olsun yalvarışıma kulak vereceğini umuyorum… Yalvarırım.”
“Bu konuda…”
“Kraliyet Başkentini ziyaret edersen, sana istediğin her şeyi vereceğim. Bunu Gazef Stronoff adına yemin ederim.”
Gazef diz çökerek Ainz’in elini bıraktı ama Ainz onu durdurmak için elini uzattı.
“…O kadar uzağa gitmeye gerek yok… Pekâlâ, köylüleri koruyacağım. Ainz Ooal Gown adına yemin ederim.”
Ainz’in kendi adına yemin ettiğini duyduktan sonra Gazef rahat bir nefes aldı.
“Çok teşekkür ederim, Önlük-dono. Şimdi endişelenecek başka bir şeyim yok. Şimdi yapmam gereken tek şey cesurca ileri gitmek.”
“…Ondan önce, lütfen bunu yanınıza alın.”
Ainz bir eşya çıkardı ve gülümseyen Gazef’e verdi. Küçük, tuhaf bir şekilde oyulmuş bir heykelcikti. Bu konuda özel bir şey yok gibi görünüyordu. Yine de-
“Eğer bu senin iyiliğinden bir hediyeyse, seve seve kabul ederim. Sonra, Önlük-dono. Zaman daralıyor, ama şimdi gitmem gerekiyor.”
“…Yola çıkmak için akşama kadar beklemeyecek misin?”
“Muhalefetin 「Karanlık Görüş」 ve benzerleri gibi büyüleri olmalı, bu yüzden gece dövüşü bizim avantajımıza değil, ama onların bundan etkileneceğini hayal edemiyorum. Ayrıca… nasıl durduğumuzu veya düştüğümüzü görmene de izin vermeliyiz.”
“Anlıyorum. Krallığın Savaşçı-Kaptanından beklendiği gibi, keskin anlayışınız gerçekten övgüye değer. O halde size en iyi dileklerimi sunuyorum, Savaşçı-Kaptan-dono.”
“Ve sana eve güvenli bir yolculuk diliyorum, Dress-dono.”
♦ ♦ ♦
Ainz sessizce Gazef’in uzaklaşırken sırtının uzaklaştığını izledi. Efendisi bir şeyler düşünüyor gibi görünse de Albedo daha fazla sorgulamadı.
“…Haa… insanları burada ilk gördüğümde, onları böcek olarak düşünmeden edemedim… ama onlarla konuştuktan sonra, onları küçük hayvanlar gibi sevmeye başladım.”
“Bu yüzden mi onları korumak için şanlı adın üzerine yemin ettin?”
“Belki… hayır, onun ölümüne nasıl cesurca sürdüğüne bir tepki olduğunu söylemeliyim…”
Ainz buna hayran kaldı.
Gazef’in kararlılığına, sahip olmadığı irade gücüne hayrandı.
“…Albedo, hizmetkarlara etrafımızdaki pusuları araştırmalarını ve bulununca onları etkisiz hale getirmelerini emret.”
“Hemen yapacağım… Ainz-sama, Köy Şefi ve diğerleri buradalar.”
Ainz Albedo’ya bakmak için döndüğünde, Şef’in ve diğer iki köylünün gelmekte olduğunu gördü.
Nefes nefese Ainz’in yanına ulaştılar. Gerginlik ve huzursuzlukla dolup taşan Şef, sanki nefes almak karşılayamayacağı bir lüksmüş gibi hemen konuştu.
“Ainz-sama, ne yapmalıyız? Savaşçı-Kaptan neden bizi geride bıraktı ve bizi korumadı?”
Şefin sözleri korkuyla doluydu ama orada da gizli bir öfke dalgası vardı.
“…Yapması gerekeni yapıyor Şef-dono… Düşmanın gözü Savaşçı-Kaptan-dono’da ve burada kalırsa köy bir savaş alanına dönüşecek. Düşman da kaçmanıza izin vermeyecek. Burayı senin iyiliğin için terk etti.”
“Anlıyorum, Savaşçı-Kaptan bu yüzden gitti… O zaman burada mı kalmalıyız?”
“Tabii ki değil. Savaşçı-Kaptan-dono ile işleri bittiğinde seni öldürmeye gelecekler. Onların kuşatması içinde kaldığınız sürece kaçacak hiçbir yeriniz olmayacak. Ancak… düşman Savaşçı-Kaptan-dono ile uğraşırken, kaçma şansınız olacak. Almalısın.”
Bu yüzden Savaşçı-Kaptan adamlarıyla birlikte kuvvetle yola çıktı. Kendini yem olarak kullanmayı ve kafa kafaya bir saldırıyla düşmanı cezbetmeyi planladı.
Şef, Savaşçı-Kaptan’ın zayıf şansını duyunca kıpkırmızı bir şekilde başını indirdi. Adam sırf onlara kaçma şansı vermek için ölümüne gidiyordu. Adamın fedakarlığını anlayamamasına ve Gazef’in cesaretini nasıl bencillikle karıştırdığını ve bunun için onu kötülediğini lanetledi.
“Bir sonuca varıp yanlışlıkla iyi bir adamı suçladığıma inanamıyorum… o zaman, Ainz-sama, şimdi ne yapmalıyız?”
“Bununla ne demek istiyorsun?”
“Ormanın yakınında yaşıyoruz ama canavarların saldırısına uğramayacağımızın garantisi yok. Sadece şanslıydık ve buranın güvenli olduğunu düşündük, bu yüzden nefsi müdafaayı düşünmedik ve sonunda sadece arkadaşlarımızı ve sevdiklerimizi kaybetmekle kalmadık, hatta bir yük haline geldik…”
Artık sadece Şef değil, arkasındaki köylülerin yüzlerinde pişmanlık ifadesi vardı.
“Buna da yardımcı olunamaz. Saldırganlarınız profesyonel askerlerdi. Eğer direnmeye çalışsaydın, ben buraya gelmeden önce hepiniz ölmüş olabilirdiniz.”
Ainz köylüleri teselli etmeye çalışıyordu ama hiçbiri rahat hissetmiyordu. Gerçek şu ki, ne kadar güzel sözler söylerse söylesin köylülerin kaybı yadsınamaz bir trajediydi. Tek umabilecekleri, yaralarını iyileştirecek zamandı.
“Köy Şefi-dono, daha fazla zaman yok. Savaşçı-Kaptan’ın kararlılığını boşa harcamamak için hızlı hareket etmelisin.”
“Anlıyorum… o zaman Ainz-sama, ne yapacaksın?”
“…Ben burada kalıp durumu gözlemleyeceğim ve sonra hepinize eşlik etmek için iyi bir zaman bekleyeceğim.”
“Senin için her zaman sorun çıkarıyoruz, Ainz-sama, gerçekten, biz…”
“…Düşünme onu. Çünkü Savaşçı-Kaptan-dono’ya bir söz verdim… her halükarda, tüm köylüleri daha büyük evlerden birinde toplayın. Büyü ile daha da koruyacağım.”
4. Bölüm
Atının heyecanını ayaklarının arasından hissedebiliyordu.
Eğitimli bir savaş atı bile – hayır, bunun nedeni canavarın ölüme sürdüğünü bilmesinin bir savaş atı olmasıydı.
Köyü çevreleyen sadece dört ya da beş düşman vardı, bu yüzden her biri arasında büyük bir boşluk vardı. Ancak, kuşatmaları büyük olasılıkla hava geçirmezdi.
Başka bir deyişle, ona bir tuzak kurmuşlardı ve onu fırlatırsa ölecekti.
Buna rağmen Gazef hâlâ onları kırmaya kararlıydı. Hayır, mevcut koşullara göre, onun için tek seçenek güçlü bir atılımdı.
Menzilli savaşta onlara karşı hiç şansı yoktu.
Yanında yetenekli okçular olsaydı, durum farklı olurdu. Değilse, büyü yapanlarla uzun mesafeli bir savaştan kaçınması gerekiyordu.
Bir savunma savaşında savaşmak daha da aptalca olurdu.
Taş duvarlı evleri ya da savaşacak sağlam bir kaleleri olsaydı bir şey olurdu, ama ahşap duvarların büyüyü durdurabileceğine hiç güveni yoktu. Tek bildiği, hem Gazef’in hem de evlerin birlikte dumana dönebileceğiydi.
Bu nedenle, kullanabileceği son taktik tamamen etik olmayan bir taktikti.
Yani savaş sahnesini köye kaydırması ve Ainz Ooal Gown’u savaşa çekmesi ve böylece katılımını zorlaması gerekiyordu.
Ama bunu yaparsa, ilk etapta buraya gelme amacını tamamen ortadan kaldıracaktı. Bu nedenle Gazef kendini tehlikeye atmak zorunda kaldı.
“Düşmanı sert bir şekilde vurun ve köyün çevresinden nöbetçileri çekin. Ondan sonra hemen geri çekilin. Tereddüt etmeyin ve kaçma şansınızı kaçırmayın.”
Arkasından gelen enerjik cevapları duyduktan sonra Gazef kaşlarını çattı.
Buradaki adamlardan kaç tanesi sağ salim dönebilir?
Sıradan insanlardan daha yetenekli değillerdi. Ayrıca süper güçlerle veya özel yeteneklerle doğmadılar. Onlar sadece Gazef’in emrinde sıkı eğitim almış bir grup adamdı. Emeğinin meyvelerini burada kaybetmek korkunç bir israf olur.
Gazef aptalca, anlamsız bir fedakarlık yapacaktı ve adamları da onun peşinden gidecekti. Kendi içine çektiği bu adamlardan özür dilemek istedi ama arkasını dönüp onları gördüğünde bu sözler ağzından çıktı.
Gördüğü, gerçek savaşçıların yüzleriydi, nereye gittiklerini bilen ve konuyla ilgili her türlü şikayeti yutmuş korkusuz adamlardı..
Adamlarının yüzlerindeki ifadeler için özür dilemeye gerek yoktu, tehlikeye atılmakta olduklarını bildiklerini ama ne olursa olsun içine gireceklerini söyleyen o bakış. Adamlar birer birer utanan Gazef’e bağırdılar:
“Endişelenme, Savaşçı-Kaptan!”
“Evet, hepimiz buraya kendi özgür irademizle geldik, senin yanında savaşmak ve ölmek için Savaşçı-Kaptan!”
“Lütfen ülkemize, insanımıza ve dostlarımıza sahip çıkalım!”
Söylenecek bir şey kalmamıştı. Gazef, haykırışlarına gök gürültülü bir çığlıkla karşılık verdi:
“Öyleyse, ileri! Bağırsaklarını parçala!”
Daha iyi bir kullanıcı deneyimi için ʟɪɢʜᴛɴᴏᴠᴇʟᴘᴜʙ.ᴄᴏᴍ adresini ziyaret edin
“Ohhhhhhhhhhhhhh!”
Gazef’in adamları, liderlerini takip etmeleri için atlarını mahmuzladılar. Dört nala koşan atlar, bir yaydan çıkmış bir ok gibi ovalarda fırladılar.
Hâlâ ata binmiş olan Gazef yayını çekti ve ipe bir ok sapladı.
Atı altında sallanıp titrese de Gazef sakince ipi geri çekti. Gevşemiş ok hatasız bir şekilde hedefine vurdu ve en öndeki büyü büyücüsünün kafasını deldi… ya da en azından, böyle olacağını düşündü.
“Çe! Sonuçta faydasızdı. Belki sihirli bir okum olsaydı, ama… ah, bende olmayana sahip değilim. Burada bununla uğraşmak anlamsız.”
Ok, sağlam bir miğfere çarpmış gibi sekti. Bu doğaüstü sertlik, sihrin eseri olmalı. Gazef’in dediği gibi, menzilli saldırılara karşı koruma sağlayan büyülerle ateş edebilmek için kendi sihirli silahına ihtiyacı olacaktı.
Gazef’in böyle bir silahı olmadığı için ateş etmeyi bıraktı ve yayını bıraktı.
Büyücüler karşı saldırıya başladılar ve büyülerini yaptılar.
Gazef enerjisini odakladı ve onların büyüsüne direnmek için bir tavır aldı.
Tam o sırada, bacaklarının arasındaki at yüksek sesle kişnedi ve ayağa kalktı, ön ayakları havayı tekmeledi.
“Gitmek! Gitmek! Gitmek!”
Dizginlerini sıkıca kavradı ve öne doğru eğildi, neredeyse ata sarıldı. Neyse ki, hızlı refleksleri Gazef’in düşmesini engelledi. Vücudunun her yerinde soğuk bir terin parlamasına neden olsa da, en azından kısa süreli paniğini bastırmayı başarmıştı. Önünde daha önemli bir şey vardı.
Telaşlı ve nefes nefese bir Gazef bineğinin böğürlerini kamçıladı ama at, binicisinden daha önemli biri ona emir veriyormuş gibi hareketsiz kaldı.
Bu garip fenomen sadece bir anlama gelebilir.
Zihin kontrol eden büyü.
At böyle bir büyüden etkilenmişti. Gazef etkileriyle savaşabilirdi ama etkilenen taraf büyülü bir canavar değil, sadece bir savaş atıydı, bu yüzden direniş beklenemezdi.
Böyle bariz bir saldırı biçimini öngörmediği için Gazef’te öfke alevlendi. Atından atladı ve dörtnala koşan astları, her iki yanından geçerek, bineklerini etrafında yönlendirdi.
“Savaşçı-Kaptan!”
Grubun son adamları ellerini uzatarak yavaşladılar. Gazef’e atlarına binmesine yardım etmek istediler, ama onlara gökten bakan melek daha hızlı aşağı indi. Gazef kılıcını çekti ve meleğe doğru salladı.
Çelik bıçak hızlı bir ışık parlaması oldu.
Krallığın en güçlü adamının vuruşu, bir adamın vücudunu ikiye ayırmaya yetmişti. Ama melek bir insan değildi ve gövdesinde ciddi bir yara almasına rağmen henüz öldürülmedi.
Havaya sıçrayan kan, meleği oluşturan manaydı. Duman gibi yok oldu.
“Buna gerek yok! Arkanı dön ve onları şarj et!”
Gazef emirlerini verdikten sonra canı pahasına kaçan meleğe keskin bir bakış attı. Ağır yaralanmıştı ama yine de Gazef’in savunmasında boşluklar bulmaya çalışıyordu.
“Demek öyle.”
Bıçağı işaretini bulduğunda kollarında garip bir his dolaştı.
Gazef ne olduğunu biliyordu. Bu canavarlar, saldıran silah özel bir malzemeden yapılmadığı sürece kendilerine verilen hasarı büyük ölçüde azaltacak bir yeteneğe sahipti. Bu yetenek sayesinde meleğin Gazef’ten düşmeden bir darbe alabilmesi sağlandı.
Eğer durum buysa…
Gazef enerjisini kendi içinde odakladı ve savaş sanatı 「Odak Savaş Aurası」’nı harekete geçirdi ve kılıcı kıpkırmızı bir ışıkla parladı.
Melek bu fırsatı kırmızı alevden bir kılıçla kesmek için kullandı. Yine de-
“-Çok yavaş.”
Krallığın en güçlü savaşçısı Gazef Stronoff’un gözünde meleğin hareketleri gerçekten çok yavaştı.
Gazef’in kılıcı hareket etti.
Bu darbe öncekinden çok daha güçlüydü ve Gazef’in kılıcı meleğin vücudunu düzgünce kesti.
Bedeni mahvoldu, Melek havada erimiş gibiydi, parıldayan kanatları birkaç kez çırptıktan sonra sanki bir yanılsamadan başka bir şey değilmiş gibi gözden kayboldu.
Gazef bu kadar zor durumda olmasaydı, ışık gösterisini pekala alkışlayabilirdi. Ancak, şu anda bunun için zamanı yoktu.
Gazef etrafına bakındı, düşmanların sonsuz bir dalga halinde üzerine geldiğini gördü – ve gülümsedi.
Etraflarında daha fazla melek parladı.
Gazef, onların sıradan takviyeler olmadıklarının gayet iyi farkındaydı.
“…Yani, her şey sihirle olur, ha? Lanet etmek.”
Savaşçıların yapamadığını kolayca yapabilen büyücüleri lanetlerken Gazef sakince onu çevreleyen düşmanları değerlendirdi ve köyü çevreleyen herkesin bu kişiler olduğunu doğruladı.
Bu, köyün kuşatılmasının kaldırıldığı anlamına gelir.
“Öyleyse, Önlük-dono, gerisi sana kalmış.”
Hayatta kalan köylüleri kurtarabileceği bilgisi Gazef’in kalbini sonsuz bir sevinçle doldurdu. Düşmanın dikkatsizliğine gülümsedi.
Ardından, nal sesleri Gazef’in kulaklarına süzüldü. Bu, Gazef’in astlarının savaşa geri dönerken çıkan sesiydi.
“Sana abluka kalktığında dağılmanı söylemiştim… gerçekten, siz bir avuç aptalsınız… ve gerçekten, sizinle gurur duyuyorum.”
Gazef ileri atıldı.
Bu, savaşı bitirmek için en iyi ve tek şans olabilir. Atlıların hızına bakılırsa, düşman büyü yapanların tüm dikkatlerini onlara odaklaması gerekecekti. Onların saflarında kaosa neden olmak için bu fırsatı değerlendirecekti. Tek yol buydu.
Adamlarının atları, tıpkı Gazef’in atı gibi kişneyip ayağa kalktı. Birkaç kişi atlarından aşağı atılırken acı içinde inledi ve melekler saldırıya geçme fırsatını yakaladı.
Astları, dövüş gücü açısından meleklerle aynı seviyede olsalar da, melekler meleklerin sahip olmadığı özel yeteneklere sahipti ve Gazef’in adamları çok geçmeden zor bir duruma düştüler. Beklediği gibi, adamlarının yarısından fazlası hayatları için umutsuzca savaşıyordu. Büyücülerin büyüleri işleri onlar için daha da kötüleştirdi.
Adamları birer birer yere düştü.
Gazef gözlerini kaçırdı ve tekrar ileri koştu.
Hedefi düşman komutanıydı.
Komutanları düşerse düşmanın geri çekileceğini düşünmüyordu ama herkesi kurtarmanın tek yolu buydu.
Gazef saldırırken otuzdan fazla melek kendilerini yoluna koydu. Önündeki ağır savunmaları görünce kaşlarını çattı.
“Önümden çekil-”
Gazef kozunu çalıştırdı.
Ellerinden yayılan sıcaklık tüm vücudunu kaplayacak şekilde yayıldı.
Gazef fiziksel bedeninin sınırlarını aştı ve kahramanlar diyarına adım attı. Ayrıca, aynı anda birkaç dövüş sanatını harekete geçirdi – bunlara savaşçı büyüsü denebilirdi.
Gazef etrafını saran altı meleğe baktı.
“「Altı Katlı Işık Çarpması」!”
Bu, ışık kadar hızlı vuran bir dövüş sanatıydı. Tek hamlede etrafındaki altı meleğe çarptı.
Altı tanesi de yarıya bölünerek ışık zerreciklerine dönüştü.
Gazef’in adamları tezahürat yaparken, Slaine Theocracy’den gelen takviyeler şaşkınlıkla nefes nefese kaldı.
Nihai saldırısı kollarına kramp girmesine rağmen, dövüş etkinliğini düşürmeye yetmedi.
Sonra, sanki tezahüratları boğmaları emredilmiş gibi, büyük bir melek dalgası içeri girdi ve içlerinden biri alevli kılıcıyla Gazef’e saldırdı.
“「Anında Sayaç」!”
Gazef dövüş sanatını tıpkı melek sallanırken kullandı ve vücudu sis gibi bulanıklaştı.
Saldırısının yarısında, melek Gazef’ten bir darbe aldı. Bu vuruş onu parıldayan toza indirdi.
Ancak Gazef’in saldırısı burada bitmedi.
“「Akış Hızlandırma」!”
Akıcı, zarif hareketlerle melekleri birbiri ardına gönderdi.
Nihai saldırısı iki meleği daha devirdi. Bu muhteşem dövüş tekniği gösterisi Gazef’in adamlarına ilham verdi ve onlara bir umut ışığı verdi.
Ancak Teokrasinin birlikleri bunun olmasına izin vermedi ve komutanları bu umudu alayla sildi.
“Aferin. Ancak… yapabileceğiniz tek şey bu. Meleklerinizi kaybeden din adamları, yenilerini çağırın. Büyülerinizi Stronoff’a odaklayın!”
Havada birikmekte olan ısı hemen soğudu.
“Bu kötü.”
Gazef kendi kendine mırıldanırken başka bir meleği indirdi. Adamları düşmanın üzerlerine gelmesinden endişe ettikleri için Gazef ne kadar melek öldürürse öldürsün artık tezahürat olmayacak gibi görünüyordu.
Sayı, donanım, eğitim ve bireysel yetenek bakımından üstünlerdi.
Gazef’in kuşatılmış adamlarının tek silahı – zafer umutları – gitmişti.
Gelen bir kılıçtan bilinçsizce kaçtıktan sonra Gazef karşı saldırıya geçti ve bir meleği tek vuruşta yok etti. Ancak, hedeflediği düşman hala uzaktaydı.
Astları aksini ummalarına rağmen, meleklerin hasar azaltmasını kırmak için sihirli silahlara ihtiyaçları vardı. Gazef gibi 「Odak Savaş Aurası」 savaş sanatını nasıl kullanacaklarını bilmiyorlardı ve sihirli silahlar olmadan Gazef’in adamları melekleri yaralasalar bile onları bitiremezlerdi.
Akıllarının ucundaydılar.
♦ ♦ ♦
Gazef dudağını ısırdı ve kesmeye devam etti.
Nihai saldırısı 「Sixfold Slash of Light」’ın en çok ardışık kullanım rekoru hızla artıyordu.
Gazef gibi bir savaşçı aynı anda altı farklı dövüş sanatını kullanabilir ve aynı anda yedi dövüş sanatı yapan gizli nihai saldırısıyla birleşebilirdi.
Şimdiye kadar dövüş sanatlarını fiziksel özelliklerini geliştirmek, zihnini güçlendirmek, büyü direncini geliştirmek, silahını geçici olarak büyülü hale getirmek için kullanıyordu, ayrıca bir rakibe vurmak için kullandığı bir başka teknik de kullanıyordu. Bu beş dövüş sanatı yaptı.
Kendisinin sınırlarını zorlamamasının ve yedisini aynı anda kullanmamasının nedeni, güçlü dövüş sanatlarının kişinin konsantrasyonunu tüketmesiydi.
Özellikle, 「Altı Katlı Işık Kesimi」 diğer tekniklerinden üç kat daha fazla odaklanmayı gerektiriyordu.
Gazef’in buna benzer iki nihai saldırısı vardı, ancak bunları aynı anda yalnızca dört diğer dövüş sanatıyla kullanabiliyordu.
Bu tekniklerle bir meleği kolayca yenebilirdi. Ama onları vursa bile, daha fazlası yeniden çağrıldı. Çağıranlarını yenmediği sürece, karşısına daha fazla melek çağıracaklardı. Rakibi manadan mahrum etmeye çalışmak bir seçenek olsa da Gazef muhtemelen bundan önce yorulacaktı.
Gerçek şu ki Gazef’in kolları gitgide ağırlaşıyor ve kalbi hızla çarpıyordu.
「Anında Sayaç」, bir saldırı yaptıktan sonra vücudun dengesini zorla düzelten ve darbe vurulmadan önceye sıfırlayan bir savaş sanatıydı. Bu, uygulayıcının hemen tekrar saldırabileceği anlamına gelse de, vücudun zorla sıfırlanması, üzerinde büyük bir baskı oluşturacaktı.
「Akış Hızlandırma」 kişinin sinirlerinin çalışma hızını arttıran ve saldırı hızını artıran bir dövüş sanatıydı. Ancak bu teknik beyinde yorgunluk yarattı.
Ve sonra, nihai saldırı gerçekleşti, 「Altı Katlı Işık Darbesi」.
Onları kullanmak vücuda büyük bir yük bindirir, ama onlarsız hiç şansı olmazdı.
“Hepsini getirin! Melekleriniz bir hiç!”
Korkunç haykırışı Teokrasi birliklerini ürküttü, ancak kısa sürede toparlandılar ve Gazef’e yönelik saldırıyı yenilediler.
“Ona aldırma, bu sadece kafesteki bir canavarın kükremesi. Endişelenme, gücünü yavaş yavaş tüket. Ama fazla yaklaşma. Bu canavarın pençeleri uzun ve keskin.”
Gazef yüzünde bir yara izi olan adama baktı.
Onu yenebilseydi, savaşı tersine çevirebilirdi. Sorun, alevli kılıçlara sahip olanlardan farklı olarak yanındaki diğer melekti. Ve sonra aralarında büyük bir mesafe vardı ve yolda birkaç savunma katmanı vardı.
Onlar sadece çok uzaktaydılar.
“Canavar bunun için bir mola vermek üzere. Ona ‘imkansız’ kelimesinin anlamını göster.
Adamın sakin sesi Gazef’i daha da kızdırmaktan başka bir işe yaramadı.
Gazef, kahramanlar diyarına adım atsa bile tek başına rafine yakın dövüş teknikleriyle kazanamazdı.
Yine de – ne olmuş? Eğer bu onun için mevcut olan tek yolsa, o zaman tüm gücüyle oraya saldırması gerekecekti.
Güç gözlerine geri dönerken Gazef hücuma başladı.
Ancak önlerindeki yol beklediği gibi zorluydu.
Melekler, birbiri ardına, kavurucu kırmızı alevden kılıçlarını sallayarak önünde belirdi. Melekleri birbiri ardına kaçıp karşı saldırıya geçip yok ederken Gazef aniden şiddetli bir acı hissetti. Karnına sert bir darbe almış gibi hissediyordu.
Acının geldiği yöne baktığında, bir çeşit büyü yapan bir grup büyücü gördü.
“Pekala, eğer rahipseniz, öyle davranmalısınız. Şurada biraz iyileşmeye ne dersin!?”
Gazef’in alayına cevap verir gibi görünmez bir güç Gazef’in vücuduna çarptı.
Düşman görünmez saldırılar kullansa da Gazef, havadaki izleri ve rakibinin yüzlerindeki ifadeleri okuyarak onlardan kaçınabileceğinden emindi. Sadece birkaçı olsaydı, bu işe yarayabilirdi. Ancak bu saldırıların otuzuna karşı yapabileceği hiçbir şey yoktu. Kılıcını elinde tutmak bile tüm gücünü alıyordu.
Acı tüm vücudunu doldurdu. Nereden geldiğine dair hiçbir fikri yoktu, sadece o kadar büyüktü ki neredeyse bayılacaktı.
“Gahah!”
Çeliğin tadı boğazına doldu ve Gazef bir ağız dolusu taze kan tükürdü. Yapışkan iksir ağzından fışkırdı ve çenesini lekeledi.
Gazef’in bacakları bu görünmez darbelerden sonra titriyordu ve şimdi bir melek alevli kılıcını ona doğru savuruyordu.
Darbeden kaçınamadı ve zırhına çarptı. Neyse ki kılıcı saptırdı ama darbe göğüs zırhından geçerek vücudunun derinliklerine ulaştı.
Meleğe çılgınca savruldu ama zayıf dengesi, meleğin saldırıdan kolayca kaçabileceği anlamına geliyordu.
Nefes nefese kalırken Gazef’in kılıcı ellerinde titriyordu.
Vücudunu dolduran yorgunluk, kulağına fısıldıyor, ona uzanıp dinlenmesini söylüyor gibiydi.
“Av son aşamalarına girdi. Canavarın dinlenmesine izin vermeyin, meleklerinize art arda saldırmalarını emredin.”
Gazef çaresizce bir an olsun toparlanmak istese de, etrafındaki melekler efendilerine itaat edip acımasızca ona saldırdılar.
Bir şekilde arkadan gelen saldırıyı savuşturdu ve yandan saldırıyı savuşturdu. Bir meleğin saldırısını yukarıdan saptırmak için zırhının güçlü açılarını kullandı.
Gazef düşmanlarına karşı saldırıya geçmek istedi ama sayıca çok fazlaydı.
Gücü azaldıkça, dövüş sanatlarını kullanmak için dayanıklılığı olmadığı için bir seferde yalnızca bir rakibi alt edebiliyordu. Astları birer birer düşerken, düşmanın saldırıları onun üzerinde yoğunlaştı. Düşmanın kuşatmasını kırmanın hiçbir yolu olmadığından ölümün üzerine yaklaştığını hissetti.
Konsantrasyonu bozuldu ve neredeyse tek dizinin üzerine düşüyordu. Savaşabilmek için umutsuzca yeniden odaklanmaya çalıştı.
Görünmez darbeler tekrar geldi ve sendeleyen Gazef’i vurdu.
Önündeki dünya şiddetle sarsıldı.
İyi değil!
Gazef tüm gücünü, dengesini korumaya çalışmak için kullandı. Ancak vücudunda bir sorun varmış gibi görünüyordu ve onu ayakta tutması gereken güç hiçbir yerde yoktu.
Çimlere dokunmanın verdiği kaşıntı vücuduna yayıldı ve Gazef düştüğünü anladı.
Yeniden ayağa kalkmak için çabaladı ama bedeni ona ihanet etti. Meleklerin kılıçları onun için ölüm demekti.
“Şimdi işini bitir, ama bir melek gönderme. Öldüğünden emin olmak için hepsini kullan.”
Evet, ölmüştü.
İyi eğitimli elleri kontrolsüz bir şekilde titriyordu ve uzun kılıcını alamıyordu. Buna rağmen vazgeçemezdi.
Gıcırdayan dişleri gıcırdama sesleri çıkarıyordu.
Gazef ölümden korkmuyordu. Geçmişte birçok can almıştı, bu yüzden savaş alanında kendi sonunu karşılamaya hazırdı.
Ainz’e söylediği gibi, insanlar tarafından ondan nefret ediliyordu. Bu nefret, bir gün vücudunu delip geçecek bir kılıca dönüştü.
Ama böyle bir sonu kabul edemezdi.
Gazef’i tuzağa düşürmek için birkaç köye saldırdılar ve savunmasız, masum köylüleri öldürdüler. Böyle şerefsiz köpeklerin elinde ölmesine izin veremezdi ve güçsüzlüğüne dayanamazdı.
“Gaaaaaaah! Bana tepeden bakma—!”
Vücudunun tüm gücüyle bağırdı.
Gazef ayağa kalkarken ağzının kenarından kan damlıyordu.
Artık ayakta duramayacak kadar güçsüz olması gereken bir adam gururla ayağa kalktı, varlığının güçlü gücü onu çevreleyen melekleri geri zorladı.
“Haaaa-! Haaaa—!”
Sadece ayağa kalkmak onu derinden solumasına neden oldu. Zihni bulanıktı ve vücudu çamura dönmüş gibi hissediyordu. Ama yatamadı. Yatarsa, her şey kaybolur.
Hissettiği bu ufacık acı, ölen köylülerin çektiği acıyla karşılaştırılamazdı.
“Ben Yeniden Estize Krallığının Savaşçı-Kaptanıyım! Ben ülkesini seven ve savunan bir adamım! Adımlarınla ülkemi lekeleyen senin gibi piçlere nasıl kaybedebilirim—!?”
Büyük adamın köylüleri koruyacağından emindi.
O zaman yapması gereken, düşmanın elinden geldiğince çoğunu yenmekti, böylece insanlar diğerleriyle aynı kaderi paylaşmazlardı.
Krallığın gelecekteki insanlarını korumak. Tek yapmak istediği buydu.
“…Burada öleceksin çünkü yapabileceğin tek şey bu saçmalığı gevezelik etmek Gazef Stronoff.”
Zalim alaycılığı kulaklarına ulaşırken Gazef düşman komutanına baktı.
“Keşke bu köylüleri sınırda bıraksaydın burada ölmezdin. Muhtemelen bilmiyorsunuz ama hayatınız bu köylülerin binlercesinden bile çok daha değerli. Eğer ülkenizi gerçekten seviyorsanız, onları ölüme terk etmeliydiniz.”
“Sen ve ben… asla göz göze gelmeyeceğiz… hadi gidelim!”
“Senin o vücudun ne yapabilir ki? Anlamsız mücadelelerinizi bırakın ve sessizce yatın. Son bir merhamet eylemi olarak, acını çekmeden seni öldüreceğim.”
“Eğer… çaresiz olduğumu düşünüyorsan… o zaman neden gelmiyorsun… başımı al? Kolay olmalı… eğer ben böyleysem, değil mi?”
“…Hmph. Hepiniz konuşuyorsunuz. Hâlâ savaşmak istiyor gibisin. Kazanabileceğini düşünüyor musun?”
Gazef, kılıcını kavrarken elleri titriyordu. Etrafındaki melekleri görmezden gelerek önündeki düşmana odaklandı.
“…Ne kadar anlamsız bir çaba. Gerçekten, sen bir aptalsın. Seni öldürdükten sonra kurtardığın köylüleri de katledeceğiz. Tek yaptığın onlara korku dolu bir idam ertelemesi satın almak.”
“Kuh. kuh… kuku…”
Gazef parlak bir şekilde gülümsüyordu.
“…Komik olan ne?”
“…Hmph, seni aptal. O köyde… benden daha güçlü bir adam var. Gücü anlaşılmaz ama sizi tek başına alt edebilir… Koruduğu köylüleri… öldürmeye çalışmak… sizin için imkansız.”
“…Krallığın en büyük savaşçısından daha güçlü biri mi? Böyle övünmenin sana bir faydası olacağını düşünüyor musun? Sen gerçekten bir aptalsın.”
Gazef hala gülümsüyordu. Ainz Ooal Gown adlı esrarengiz adamla tanıştığında Nigun’un yüzünde nasıl bir ifade olurdu? Bunu görmek, muhtemelen Gazef’in öbür dünyaya gitmeden önce alabileceği en iyi hediye olurdu.
“…Melekler, Gazef Stronoff’u öldürün.”
Bu soğuk ve zalim düzene karşılık sayısız kanat hareket etti.
Gazef kendini çelikleştirdi, ileri koşmaya hazırlanırken aniden yanından bir ses geldi:
-Değiştirme zamanı geldi gibi görünüyor.
Gazef’in önündeki manzara değişti ve artık o kana bulanmış ovada değildi. Bunun yerine, basit bir köy kulübesine benzeyen bir köşedeydi.
Etrafında endişeli görünen köylüler vardı.
“Bu, bu…”
“Bu, Ainz-sama’nın büyüsüyle koruduğu bir depo.”
“Demek Şef sensin… Cüppe, Elbise-dono burada görünmüyor.”
“Hayır, az önce buradaydı ama iz bırakmadan ortadan kaybolmuş gibi görünüyor ve onun yerine sen ortaya çıktın, Savaşçı-Kaptan-sama.”
Anlıyorum, yani kafamdaki ses…
Gazef rahatlamasına izin verdi. Bundan sonra olacaklarda oynayacak bir rolü olmayacaktı. Gazef yere yığıldı ve köylüler aceleyle yaklaştı.
Altı Kutsal Yazılar. Bölgedeki en güçlü savaşçı Gazef Stronoff’un bile yenmeyi ummadığı bir düşmandılar.
Yine de Ainz’in kaybedeceğini hayal bile edemiyordu.