Evet, şimdi Alman kıyılarına gideceğiz ve Amiral Hipper tipi ağır kruvazörlerin neye benzediğini göreceğiz, güzel tarih görünüşleri zaten başlı başına iyi bir olay örgüsüdür.
Genel olarak, imparatorluk Almanya'sında kruvazörlerin yapımı çok basitti: temel bir model oluşturuldu ve sonra her bir sonraki tip, çok küçük değişikliklerle bir modernizasyondu. Bu arada, Hitler'in Almanya'sında her şey örnekle tamamen aynıydı - aynı "K" tipi kruvazör.
Hız ve yer değiştirmedeki artış önemsizdi, silahlanma pratikte aynı kaldı. Bununla birlikte, gemilerin tekdüzeliği, savaş görevlerini yerine getirebilecek aynı gemilerden birimler almayı mümkün kıldığı için iyi bir fiyattı.
Birinci Dünya Savaşı'nda Almanya'nın yenilgisinden sonra, kruvazörlerin deplasmanının 6 tonla sınırlı olması ve topçunun 000 mm olması dışında durum değişmedi.
Ancak Londra ve Washington'un zili çaldı ve kısıtlamalar tüm önde gelen denizcilik güçlerini etkiledi ... Almanya hariç! Ve tüm ülkeler yeni bir kruvazör sınıfı geliştirmeye ve inşa etmeye başladığında, maksimum standart 10 ton deplasmana sahip, 000 mm ana toplarla donanmış ve 203 deniz milinin üzerinde bir hıza sahip, Almanya kenara çekilmeyecekti.
Ve ilk adım, Deutschlands'ın oluşturulmasıydı. "Cep savaş gemileri", "Washington" kruvazörlerine karşı savaşta (teoride) o kadar üstündü ki, bir tür deniz haydutu haline geldiler. "Deutschlands" "Washington'lular" ile tek bir şey yapamazdı - onlara yetişmek. Ancak bu, yalnız baskıncılar için gerekli değildi.
Gerçekten çok tuhaf gemiler olan Deutschlands gibi bir başarıdan esinlenen Kriegsmarine'in liderliği, Açık Deniz Filosunu değilse de, en azından benzerliğini yeniden yaratmanın zamanının geldiğine karar verdi. Ve bu sadece savaş gemilerini değil, aynı zamanda kruvazörleri de gerektirecek. Ağır olanlar dahil.
Ve o zamanlar Alman endüstrisi başarıya ulaşamadığından, gemiler olağanüstü olmalı. Yani, rakipleri bir kafa ya da iki sayıdan daha iyi sayın.
Ve, iyi düşündükten sonra, Amiral Canaris tarafından zamanında elde edilen Fransız "Cezayir" belgelerini inceledikten sonra, Büyük Amiral Raeder'in karargahı, yeni ağır kruvazörün silah ve zırh açısından "Cezayir" den daha kötü olmamasına, daha hızlı olmasına karar verdi. Hisse senetlerinde, Fransızlar zaten Strasbourg ve Dunkirk'i inşa ediyorlardı; bu, teoride, Deutschlands için bir cenaze takımı olması ve özellikle hızlı ağır kruvazörlerin olmaması gerekiyordu.
Ve elbette, okyanus iletişimine tek bir baskın yapılması fikrini kimse iptal etmedi.
Ve Almanlar Washington ve Londra şartlarını imzalamamalarına rağmen, yine de dünya kurallarına göre oynamak zorunda kaldılar. Yani, sekiz adet 203-mm top, zırh, türbin, 32 knot hız, 12 knot seyir seyrinde 000 mil menzil silahı - tüm bunların 15-9 bin tonluk yer değiştirmeye yerleştirilmesi gerekiyordu.
Daha fazla olabilir miydi? Kolay. Ama zaten daha fazlası vardı - "Deutschlands". Ek olarak, muhtemel rakipler açıkça daha yüksek bir hızla gittiler (Deutschlands'in dizellerinde 28 knot var), ama ağır bir kruvazörün hedefi yakalayıp yok edememesinin anlamı nedir?
Bu normal bir ağır kruvazördü, tüccar konvoylarına ve bireysel nakliye araçlarına karşı savaşan yalnız bir korsan değil. Ağır bir kruvazörün düşmanı, öncelikle bir hafif kruvazör, ardından bir ağır kruvazördür.
Genel olarak, "Deutschland-2" tamamen işe yaramazdı. İhtiyaç duyulan şey sıradan bir ağır kruvazördü. Ve Raeder'in çetesi çalışmaya başladı.
Ve Almanya'da hiç kimse 203 mm'lik silahların Versailles Antlaşması ile yasaklanmasından utanmadı. Eğer gerçekten istiyorsan, yapabilirsin. Ve gerçekten sekiz adet 203 mm'lik varil istiyordu. Ve daha fazlasını istedim, ancak Almanlar henüz büyük kalibre için üç namlulu kuleler yapamadı. Ve "Cezayir "inkinden daha az olmayan bir zırh, 120 mm'lik bir kemer ve 80 mm'lik bir güverte istedim.
Genel olarak, Almanya Washington Anlaşmalarını imzalayan bir taraf olmadığından, her şey yapılabilir. Ancak Versailles kısıtlamaları Washington'dakilerden çok daha ciddiydi, ancak Hitler bunlara aldırmaya karar verdiğine göre, o zaman Washington kısıtlamaları hakkında ne söylenmeli?
Pahalı ve beceriksiz bir hulk inşa etmenin hiçbir anlamı olmadığından, fiyat ve performans özellikleri sorusu kaldı. Sanki bir zırhlı veya savaş gemisi değil, ağır bir kruvazör inşa ediliyor gibiydi. Bu yüzden proje aynı 10 tonla doldurulmalıydı.
Ve 1934'te proje ortaya çıktı. Tabii ki vaat edilen 9-10 bin tonu karşılamadılar, yaklaşık 10 700 ton çıktı. Proje hızı oldukça ortalama 32 knot idi. Her şey silahlarla çalıştı, ancak rezervasyon ... Rezervasyon Cezayir'den fark edilir derecede zayıf ve İtalyan Paul'ünkinden bile daha kötü çıktı. Yalnızca 85 mm zırh kayışı, baretler ve traversler ve 30 mm güverte.
Raeder, hesaplamaları görünce öfkelendi ve kulelerin ön kalınlığını 120 mm'ye ve zırh kemerini 100'e çıkarmayı istedi. Amiral güverteyi 50 mm kalınlığında görmek istedi. Ama istemek, yapabilmek anlamına gelmez. Ne yazık ki.
Ancak zırh koruması, savaşın yalnızca yarısıdır. Diğer yarısı ise elektrik santralidir.
Deutschlands'de başarıyla uygulanan dizel motorlar burada açıkça uygun değildi. Dizel motorlar altında, yankesiciler maksimum 28 knot hız geliştirdiler ve bu açıkça yeterli değildi. Ayrıca mürettebat için bir kabusa dönüşen titreşim ve gürültü.
"K" tipi hafif kruvazörlerde, birleşik bir kurulum fikri uygulandı: savaş amaçlı bir türbin ve ekonomik bir seyir için bir dizel motor. Fikir ilginç, ancak kusursuz değil.
Yeni gemilerde Kriegsmarine liderliği, yalnızca bir kazan ve türbin ünitesinin kurulmasına karar verdi. Bunun için pek çok haklı faktör vardı, bunlardan ilki hız, ikincisi de mümkün olan her yerde ağırlıktan tasarruf etme ihtiyacıydı.
Yeni tip ağır kruvazörlerin öncelikle akıncı olarak kullanılması planlanmadığından, seyir menzili feda edilebilirdi. Ve bağışta bulundular, Hippers'ın seyir menzili, Deutschlands menziliyle karşılaştırılamazdı. 6'e karşılık 800 mil - seçenek yok.
16 Mart 1935'te Hitler nihayet tüm Versailles Anlaşmalarını mahkum etti. İngilizler çok hızlı bir şekilde kaosun başlayabileceğini anladılar ve kısa sürede kişisel bir Anglo-Alman anlaşması imzaladılar; buna göre Almanya, deniz kuvvetlerini her savaş gemisi kategorisinde İngilizlerin% 35'ine getirme hakkına sahipti. Buna göre Almanya, 51 İngiliz uzun ton (T) ağır kruvazör inşa etme hakkına sahipti.
Versailles'ın feshedilmesinden hemen sonra, yeni gemilerin döşenmesi gerçekleşti. Temmuz 1935 - Blom und Voss, Amiral Hipper'ı fırlatır. Ağustos 1935 - Deutsche Werke, Blucher'ı inşa etmeye başladı. Nisan 1936 - Krupp, Prens Eugen'i fırlatır.
Seidlitz ve Lutzov, Deshimag şirketi tarafından Aralık ve Ağustos 1936'da atıldı.
General Walter von Seydlitz, Adolf von Lutzoff, Gebhard Blucher, Kaiser'in gemilerinin isimlerinde sürekli olarak yer almasına rağmen, gemilerin isimleri aslında kara tabanlıdır. filo... Sadece "Prens Eugen" ayrı durdu, geminin adı Avusturyalı komutan Savoy Prensi Eugene'den alındı. Siyasi bir adım olarak, Avusturyalılara Almanlarla aynı olduklarını, ortak bir tarih vb. Göstermek istediler.
Alman gemi yapımcılarına özgü gemilerin tasarımında birçok yenilik vardı. Örneğin, eski moda perçinlerle bağlanan zırh plakalarının rolünü oynadığı bölgeler hariç, kaynakla tutturulmuş dış deri.
Alman kruvazörlerini ayıran çok ilginç bir cihaz vardı. Bu pasif bir yalpa stabilizasyon sistemidir. Ambarda, yanlarda, yaklaşık 200 ton normal su içeren iki tank vardı. Özel bir gyro sistemi, geminin yuvarlanma sırasında dengelenmesi nedeniyle bir tanktan diğerine su taşmasını kontrol etti.
Bundan dolayı, geminin yan yuvarlanması sırasıyla azalmış olmalı, atış doğruluğu artmalıdır. Doğru, sistemin gerçek işleyişi hakkında bilgi yok.
Genel olarak mürettebat bölümlerinin geniş ve rahat olmadığı kabul edilir. Dürüst olmak gerekirse, sıkışıktılar ve uygunsuz bir şekilde yerleştirildiler. Ve savaş sırasında, uçaksavar kurulumlarının aynı hesaplamaları nedeniyle mürettebat sayısı arttığında, genel olarak her şey çok üzüldü.
Öte yandan, başlangıçta planlanan tıbbi ünite, bir cerrahi ameliyathane, diş ve röntgen odaları ile sade bir lüksdü.
Bir başka ilginç çözüm de köprü kanatlarıydı - limanlarda manevra yaparken gözlemi iyileştirmeyi mümkün kılan uzun ve dar katlanır yapılar.
Açık denizde ve savaşta kanatlar katlandı.
Savaş koşullarında, kruvazörün zırhlı bir kontrol kulesinden kontrol edilmesi gerekiyordu, ancak geri kalan zamanlarda dümen direği, kontrol kulesinin önündeki küçük ve sıkışık bir odaya yerleştirilmişti; tek avantajı, dümen ve nöbet görevlilerinin başının üzerinde bir çatı olmaktı.
Direksiyon yoktu. Kesinlikle. Direksiyon simidinin sağa ve sola kaymasına karşılık gelen dümendeki 2 düğme. Ve kaptan köşkünde ... bir periskop vardı! Ancak periskop yukarı değil aşağı bakıyordu! Bir kat aşağıda navigatörün masasında bulunan haritayı nöbetçinin incelemesine izin verdi.
Doğal olarak, tekerlek yuvasında cayro pusula tekrarlayıcıları, manyetik bir pusula ve gemi iletişim ekipmanı vardı. Kontrol kulesinde, daha geniş bir konfigürasyonda bile her şey aynıydı.
Pruva üst yapısının en tepesinde, kule benzeri kısımda meteoroloji kabini yer alıyordu. Almanlar hava tahminlerine dikkat ettiler, bu yüzden meteorolojik yazı sadece boş sözler değildi. Ve geminin meteoroloğunun uzun süre göreve gitmek zorunda kalmaması için kabini kaptan köşkünün yanına yerleştirildi.
Silahlara geçelim.
Ana kalibre
İkisi başta ve ikisi kıçta olmak üzere dört ikiz kulede sekiz adet 203 mm'lik top. Almanlar bu yeri her açıdan en çok tercih edilen yer olarak görüyorlardı: bir salvoda (dört) yeterli minimum mermi sayısı, minimum ölü ateş açıları ve pruva ve kıçta eşit ateş.
Oldukça mantıklı. Ve Almanların 203-mm toplar için üç top kulelerine sahip olmadığını düşünürseniz, kanıtlanmış eski plan oldukça normaldi.
K sınıfı hafif kruvazörlerin kuleleri tam olarak uygun değildi çünkü 203 mm toplar daha fazla dayanıklılık gerektiriyordu ve 283 mm toplar için Deutschland sınıfı akıncıların kuleleri istediğimizden biraz daha ağırdı. Ve kruvazörün üç kulesi kesinlikle onu çekmezdi.
Evet, etkileyici görünmüyordu, çünkü Fransız "Cezayir" için 8'a karşı 9 veya Japon "Takao" veya Amerikan "Pensacola" için 10 varil yeterli değil. Öte yandan, 4x2 İngilizler ve İtalyanlar arasında çok yaygın bir şemaydı ve boşverin, savaştılar.
Alman silahları, elektrohidrolik tahrikler kullanılarak dikey olarak elektrikli motorlar tarafından yatay olarak yönlendirildi. Silahı yüklemek için, namluyu yükleme pozisyonuna indirip ardından istenen açıya yükseltmenin zaman alması nedeniyle uzun mesafelerde ateş oranını düşüren 3 ° 'lik bir yükselme açısına monte edilmesi gerekiyordu.
Pratik atış hızı, başlangıçta amaçlanan altı atış yerine dakikada yaklaşık dört turdu. Ancak İngiliz kruvazörlerinde de aynı sorun vardı çünkü ateş hızı dakikada aynı 5 mermiyi geçmedi.
SKC / 34 tabancasının kendisi mükemmeldi. Bu, Krupp'un son gelişmesiydi. 122 kg'lık bir mermi, 925 m / s'lik bir başlangıç hızıyla namludan uçtu. O zamanın silahları arasında daha iyi performans, yalnızca yaklaşık olarak aynı mermi ağırlığına sahip 940 m / s başlangıç hızına sahip olan İtalyanlar tarafından elde edildi. Bununla birlikte, İtalyan silahının doğruluğu ve hayatta kalması arzulanan çok şey bıraktı.
Krupp mühendisleri bir orta yol bulmayı başardılar. Bir yandan - iyi yörünge ve doğruluk, diğer yandan - 300 atışlık namlu kaynağı.
Hipper sınıfı ağır kruvazörler, çeşitli mermi türleri ile mükemmel bir şekilde donatılmıştı. Daha doğrusu, dört tür vardır:
- zırh delici mermi Pz.Spr.Gr. Alt sigorta ve balistik uçlu L / 4,4 mhb;
- yarı zırh delici mermi Spr.Gr. L / 4,7 mhb, ayrıca alt sigorta ve balistik uçlu;
- yüksek patlayıcı Spr.Gr. Özel bir balistik kapaksız L / 4,7 mhb, bunun yerine kafasına küçük bir yavaşlama ile bir sigorta takıldı;
- aydınlatma kabuğu L.Gr. L / 4,7 mhb ayrıca balistik uçlu.
2,3 kg patlayıcı ile donatılmış zırh delici bir mermi, 200 m'ye kadar bir mesafedeki 15 mm zırh plakasına nüfuz edebilir ve diğer ülkelerdeki çoğu kruvazörün korumasını oluşturan 500-120 mm yan zırh, savaş sırasında neredeyse tüm gerçek savaş mesafelerine nüfuz edebilir. paralel kurslar.
Normal mühimmat, silah başına her türden 120 mermiden oluşuyordu, ancak kruvazörlerin her birini sorunsuz bir şekilde 140 alabiliyordu ve tüm mahzenlerde 1308 zırh delici, yarı zırh delici ve yüksek patlayıcı, ayrıca sadece yükseltilmiş kulelerin cephanesine dahil 40 aydınlatma bulunuyordu.
Uçaksavar silahları
Kruvazörlerin her biri, herhangi bir sektörde 6 varilden ateş sağlayan 105 adet iki top 31-mm C / 31 (LC / 6) yuvaya sahipti.
İstasyon vagonlarının kurulumları da o zamana özgü olmasa da çok ileriydi. Üç uçakta stabilizasyon sağladılar, dünyadaki tek bir kruvazör bu tür tesislere sahip değildi. Ek olarak, buna topçu ateş kontrol direklerinden silahların uzaktan kumanda edilme olasılığını eklersek ...
Dezavantajları da vardı. Birincisi, tuzlu suyu çok iyi arıtmayan kulelerin elektrifikasyonu. İkincisi, kurulumlar açıktı ve hesaplamalar şarapnel ve diğer her şeyden yukarıdan korunmadı.
37-mm otomatik toplar model SKC / 30, tekli ve çiftli ve ayrıca stabilize kurulumlara yerleştirildi. Gyro stabilizasyonu ve manuel kontrolün varlığı, Rheinmetall'den ileriye doğru atılmış iyi bir adımdır. Evet, İngiliz Dörtlü Vickers ve Bofors'un yangın yoğunluğu daha yüksekti. Ancak Alman silahları daha doğruydu.
20 mm uçaksavar silahları belki de tek zayıf halkaydı. Müttefiklerin Oerlikon'ları Rheinmetall'den iki kat daha hızlıydı ve Alman makineli tüfek bile Oerlikon için 5-2'e karşı 3 mürettebat gerektiriyordu.
Torpido silahlandırması
Genel olarak, o zamanın kruvazörlerinde torpidolar bir tür ek silah olarak kabul edildi, bu yüzden pek çok cihaz kurulmadı. Ortalama 6-8 ve sık sık filme aldılar. Burada Japon kruvazörlerini dikkate almıyoruz, Japon torpidoları genellikle saldırı doktrininin bir parçasıydı.
Bu nedenle, ağır bir kruvazördeki 12 torpido kovanı açıkça çok fazlaydı, çünkü Alman 533 mm torpidolarının Japonlar için hiç de Uzun Mızrak 610 mm olmadığını belirtmekte fayda var. Ama bu yapıldı.
Radar ve sonar ekipmanları
Burada Alman mühendisler tam olarak çıktı. İki sonar sistemi, pasif "NHG" - navigasyon amacıyla kullanılır. Yine pasif olan "GHG" adlı ikinci sistem denizaltıları tespit etmek için kullanıldı, ancak gemiye atılan torpidolar onun yardımıyla defalarca tespit edildi.
Daha ileri. Aktif sistem "S", İngiliz "Asdik" benzeri. Çok verimli bir sistem.
Radar istasyonları da inşaat sırasında hemen olmasa da 1940'ta kuruldu. FuMo 22'yi ilk alan, o sırada hazır olan Hipper ve Blucher'dı, Blucher onunla boğuldu ve 1941'in modernizasyonu sırasında Hipper, iki FuMG 40G radarı ile donatıldı.
"Prens Eugen" hemen FuMo 27 tipi iki konumlandırıcıyı aldı ve 1942'de ayrıca pruva üst yapısının tepesindeki ana telemetre direğinin çatısında FuMo 26'yı aldı. Savaşın sonunda, kruvazör radar seti genellikle lükstü: bir diğeri, ana komutanın arkasındaki özel bir platformdaki FuMo 25 modelleri ve kıç kontrol kulesindeki eski FuMo 23. Ek olarak, en tepede bir Fu Mo 81 hava gözetleme radarı vardı.
Buna ek olarak, kruvazörler ayrıca düşman radar radyasyonunu tespit etmek için dedektörlerle donatıldı. Bu dedektörler Endonezya adalarının isimlerini taşıyordu. "Prens Eugen" ön uçta beş Sumatra cihazına sahipti ve ardından Timor algılama sistemini aldı. Hipper'ın da Timor'u vardı. Her iki kruvazör de FuMB Ant3 Bali pasif dedektörleri ile donatılmıştı.
Genel olarak, genellikle avlandığı ortaya çıkan Alman gemileri için pasif dedektörler, yani oyunun çok faydalı olduğu ortaya çıktı. Ancak savaşın sonunda, düşmanın farklı dalga boylarına sahip çok fazla radarı olduğu için artık başa çıkamıyorlardı.
Havacılık ekipmanları
Kruvazörlerde radar dışı keşif yapmanın ana yolu Arado Ag.196 deniz uçağıydı. Uzun uçuş menziline (1000 km) ve iyi silahlara (iki 20 mm top ve üç 7,92 mm makineli tüfek artı iki 50 kg bomba) sahip çok iyi bir deniz uçağı.
"Hipper" ve "Blucher" her biri 3 deniz uçağı taşıdı: ikisi tek hangarda ve biri - mancınıkta. "Prens Eugen", üzerindeki hangarlar ve serinin sonraki gemileri iki katına çıktığı için beş uçak (hangarda 4 ve mancınıkta 1) taşıyabilirdi. Ancak tam bir uçak paketi nadiren kabul edildi, genellikle bu serinin gemilerinde 2-3 deniz uçağı vardı.
Hava savunma araçları uğruna torpido ve uçak silahlarını bırakma modasına rağmen, kruvazörler savaşın sonuna kadar Arado'larını korudular.
Savaş uygulaması
"Amiral Hipper"
Hipper ateşinin vaftizi 8 Nisan 1940'ta gerçekleşti ve kruvazör, oluşumun gemileriyle birlikte Trondheim'ı ele geçirecekti. Filosunun gerisine düşen İngiliz muhrip Gloworm, yanlışlıkla Hipper ile karşılaştı ve İngilizlere hiç şans bırakmadı.
Sonraki savaş sırasında, Alman kruvazörü 31 ana kalibreli mermi ve 104 evrensel kalibreli mermi ateşledi. Bunlardan en az bir 203 mm ve birkaç 105 mm mermi Gloworm'a çarptı, ancak destroyer inatla savaşa devam etti.
Hepsi geçmelerine rağmen tüm torpidoları ateşledi. Sonuç olarak, muhrip neredeyse tüm mürettebatla birlikte battı ve sonunda kruvazöre çarptı. "Hipper" 500 ton su aldı, ancak tamamen yüzer durumda kaldı.
Küçük onarımlardan sonra Hipper, Haziran ayı başlarında Norveç operasyonunun ikinci "denizcilik" aşamasına katıldı. 9 Haziran sabahı İngiliz silahlı trol gemisi Ardıç (105 ton) ve bir süre sonra askeri nakliye aracı Oram (530 brt), İngiliz silahlı trol gemisi Ardıç'ı (19 ton) 840 mm Hipper silahlarıyla batırdı.
Eşit rakiplerle "Hipper", 25 Aralık 1940'ta Azorlar yakınlarında savaştı. Bu, WS.5A konvoyunun refakatçisiydi, bir ağır ve iki hafif kruvazör. Almanlar, uçak gemisi "Furies" in hala gittiği korumayı fark etmemeyi başardılar ve İngilizleri yalnızca nakliye araçlarına ateş açtıklarında keşfettiler.
Sonuç olarak, "Hipper", ağır kruvazör "Berwick" i mermilerle hemen hemen yırtıp açarak ayrıldı. Üç saat sonra Hipper, Jumna ile tanıştı ve onu batırdı. Çok büyük bir başarı değil.
Ancak bir sonraki seferde kruvazör, iki haftalık baskınlarda toplam kapasitesi 8 brt olan 34 nakliye gemisini batırdı.
Bir sonraki dövüş "Hipper" sadece 1942'de gerçekleşti. Amiral Kummetz'in (müfreze "Hipper" ve "Lutzov" kruvazörleri ve altı destroyerden oluşuyordu) 51 Aralık 31'de JW-1942B konvoyu ile Alman "Yeni Yıl Savaşı" için üzücü bir durumdu.
İğrenç hava koşullarında ve bozuk bir radarla, Hipper ilk önce kullanım dışı olan destroyer Onslow'a ciddi şekilde hasar verdi. Dahası, Almanlar mayın tarama gemisi Bramble'ı yok edici sanarak batırdı. Sonra muhrip Ekeites dibe gönderildi.
Ancak daha sonra iki hafif kruvazör, Sheffield ve Jamaika yaklaştı ve savaş utanç verici oldu, çünkü İngilizler Hipper'ı çok iyi bitirdi, düşük hızda yaklaşık 1000 ton su aldı ve kötü havanın arkasına saklanarak savaşı terk etti. "Lyuttsov" aslında savaşa katılmadı, bu yüzden iki hafif kruvazör aslında iki Alman ağır kruvazörünü sürdü ve "Dietrich Ekoldt" muhribini batırdı.
Bundan sonra, "Hipper" iki yıl boyunca durduğu yedeğe gönderildi. 1 Ocak 1945'te kruvazör rezervden çekildi ve 29 Ocak'ta 2 Şubat'ta kuru havuza konduğu Kiel'e gitti. Ancak gemiyi tamir edecek zamanları yoktu, çünkü İngilizler 3 Mayıs 1945'teki bir baskın sırasında gemiyi paramparça etti.
"Blucher"
Kaybeden gemi. 9 Nisan 1940 sabahı Oslofjord'u geçerken, ilk çarpışmada düşmana gerçekten zarar vermeden öldü.
İlk olarak, Norveç kıyı bataryası "Oskarborg" dan iki 280 mm mermi, ardından "Kopos" pilinden iki düzine 150 mm mermi yakın mesafeden ateşlendi ve ardından iki 450 mm torpido daha. Bu "Blucher", ateşlerin topçu mahzenini patlatmasıyla sona erdi.
"Seydlitz"
Yavaş inşa ettiler. Satın almaktan çekinmediğimiz için onu Sovyetler Birliği'ne satmak bile istediler. Hitler nihayet 1939'da satışı yasakladı ve iş yeniden başladı. Mayıs 1942'de, kruvazör neredeyse tamamlandı, ancak bu zamana kadar Almanya'nın büyük yüzey gemileri nihayet Hitler'in gözünden çıktı ve çalışma durduruldu.
% 90'ı bitmiş bir kruvazörü uçak gemisine çevirme fikrini kimin aklına getirdiğini söylemek zor, ancak bu fikir onaylandı. Uçak gemisi, Alman akıncılarının uçak gemileri tarafından kapsanan konvoylara karşı işini ciddi şekilde kolaylaştırabilirdi.
Ana kalibre topçusunun kaldırılmasına, güvertenin yeniden inşa edilmesine ve zırh kuşağının üzerindeki gövdenin tasarımının değiştirilmesine karar verildi. Gemi, 5 çift 105 mm uçaksavar silahı, dört 37 mm ikiz top ve beş 20 mm "ateşleme" alacaktı. Hangarda 18 uçağı barındırması gerekiyordu.
Sonuç olarak, şekli bozulmuş kruvazör, havaya uçurulduğunda 29 Ocak 1945'e kadar Konigsberg'de kaldı. Savaştan sonra kaldırıldı ve metale kesildi.
"Lyuttsov"
Gemi Sovyetler Birliği'ne bitmemiş bir halde satıldığı için hikayesi hiç başlamadı. Petropavlovsk'un tarihi ayrı bir konudur.
"Prens Eugen"
İlk çıkış çok etkileyici değildi: kruvazör, savaşmaya başlamadan önce 2 Temmuz 1940'ta İngilizlerden ilk "merhaba" yı, yani gemiyi küçük onarımlar için gönderen 227 kg'lık bir bomba aldı.
Kruvazörün ilk normal savaşı 24 Mayıs 1941 sabahı Danimarka Boğazı'nda gerçekleşti. Eugen'in mermileri Hood'a ve ardından Galler Prensi'ne çarptı.
2 Temmuz 1941'de, tam olarak bir yıl sonra, Brest'teki kuru havuzda dururken, "Eugen" 227 mm'lik bir hava bombası ile vuruldu - bu sefer yarı zırh delici bir bomba. Bomba güverteyi deldi (80 mm zırh) ve elektrik jeneratör odasında patladı, aynı zamanda üzerinde bulunan yay topçu bilgisayarını ve merkezi direğe zarar verdi. 61 kişi öldü, "Eugen" in onarımı altı ay daha sürdü.
12 Şubat 1942'de, Brest'ten Almanya'ya giren Eugen, Worcester destroyerini devre dışı bıraktı.
Eugen, 23 Şubat'ta Trondheim yolunda İngiliz denizaltısı Trident'ten bir torpido aldı. 1942'nin sonuna kadar gemi Kiel'de tamir edildi ve ardından Baltık'ta savaşarak karadaki Sovyet birliklerine ateş açtı. Kruvazör çok sayıda mermi ateşledi (yaklaşık 900), ancak en ilginci öndeydi.
Erzakları yenilemek için üsse dönen "Eugen", sisin içinde henüz tamirden çıkmış, savaşın sonuna kadar kullanım dışı olan hafif kruvazör "Leipzig" e çarptı. Eugen, Kasım ortasına kadar onarım altındaydı. Ardından kruvazör, cephane bitene kadar Sovyet birliklerine tekrar ateş etti.
"Prens Eugen" en son Mart ayı sonu ve Nisan 1945'te Danzig bölgesindeki park yerinden çekim yapma şansı buldu. 20 Nisan'da, ana bataryayı tamamen tüketen Eugen Kopenhag'a geldi ve 9 Mayıs'ta teslim oldu.
Dahası, kruvazör, Eugen'in üç atom yükünün test edilmesine katıldığı Kwajalein atolü'nü götüren Amerikalılara gitti.
Sonunda ne söylenebilir?
Sonuç olarak, Almanlar mükemmel bir gemi için ciddi bir iddiada bulundu. Ancak şaheserin ortaya çıkmadığını söylemek güvenlidir.
Rezervasyon tamamen tatmin edici değildi. Amerikan, İtalyan, Fransız gemilerinin hepsi daha iyi zırhlıydı. 152 mm toplara sahip hafif kruvazörler bile Hippers için tehdit oluşturuyordu.
Santral yüksek nitelikler sağlamadı, denize dayanıklılık tatmin edici olarak kabul edilebilir, ama daha fazlası değil.
Evet, yangın kontrol sistemleri eşsizdi. Harikaydılar. KDP'nin ve ana ve uçaksavar kalibresinin bilgi işlem merkezlerinin ve birinci sınıf optik ve ekipmana sahip ekipmanlarının tamamen kopyalanması, Hippers'a sınıf arkadaşlarına göre büyük bir avantaj sağladı.
Ancak uçaklar, 12 torpido kovanı, yedek torpidolar ve diğer tüm ekipmanlar, hiçbir zaman gerçekten kullanılmayan işe yaramaz kargoydu.
Kaynaklar:
Kofman V. L. "Amiral Hipper" tipi ağır kruvazör.
Kofman V.L. Kriegsmarine Prensleri. Üçüncü Reich'in ağır kruvazörleri.