Kısacası, Misha sıradan çocukça eğlenceyi sevmeyen sessiz bir delikanlı olarak büyüdü. Evde kalmayı, büyükannesiyle evin etrafında yardım etmeyi tercih etti. Bunun için, kendi ve "saldırgan" takma adı verildi.
Büyük Vatanseverlik Savaşı başladığında Misha, ilk öldürülenlerin olacağını düşündü. Yelets eteklerinde yaşadı. Faşistler şehre girdiğinde, çocuğun derhal ailelerine gideceğini düşünüyordu. Düşmanların Elec'i ele geçirmesi, Misha'nın hiç şüphesi yoktu. İki cenaze töreni şimdiden geldi: baba ve annenin erkek kardeşi, savaştan önce onlarla birlikte yaşayan Lyos Amca. Faşistler o kadar güçlü oldukları için bu iki adamla başa çıkmayı başardılar, kesinlikle Elec'i alacaklar.
... ve gerçekten işgal etti. Ve işgalin ikinci gününde Tikhonovichlerin evine girdiler. Bütün yiyecekleri, ılık kıyafetleri aldılar (kış bahçede, kahrolası Almanlar soğuktu!). Pencereleri parçaladık ve gözyaşları ile babasının neredeyse yeni koyun derisi paltosunu ele geçiren büyükbaba Zoya'yı vurduk, vermek istemiyoruz. Büyükanne öldü, ama koyun derisinin elinden çıkmasına izin vermedi. İki faşist onu çıkardı.
Bazı nedenlerden dolayı, Misha ve annesine dokunulmadı. Ve korkudan, dondan ve açlıktan ölen ölüler, işgalin sonuna kadar mahzende saklanıyorlardı. Misha'nın, savaşın başlamasından kısa bir süre önce babasının kendisi için yapmış olduğu ahşap bir uçak hakkında hatırladığı, karanlıkta donmuş samanın üzerinde vardı. Uçak motorsuz, küçüktü, ama uzak olmasa da iyi uçtu. “Bu büyük bir uçak inşa etmek ve bir baba aramak için üzerine uçmak olurdu! - Mishka'yı düşündüm. - Belki yaşıyor, cenaze töreni yanlışlıkla geldi? Ormanda bir yerde mi, bir çalının altında mı yatıyor ve beni bekliyor mu? ”Bu saf çocukça düşünce o kadar güçlendi ki Misha aniden babasının hayatta olduğuna inandı. Hatta annesine olan rüyasını bile anlattı.
Bu iki akrabanın durumunun tüm dehşetini hayal edin. Aslında bir evsiz, yiyeceksiz, kurtuluş için tek bir zayıf umut. Ama burda bile, mahzende annem Misha'ya, sadece yetişkinlerin bir uçak inşa edebileceğini açıklama gücünü buldu. Ve adamların yapımı için para kazanmalarına yardımcı olabileceğini öne sürdü.
- Nasıl yapılır? - Misha'ya sordu.
- Yaz aylarında, kollektif çiftçilere yardım edeceksiniz. Zamana göre düşman çoktan kovalanır. Bu arada oturun.
Fakat çocuk oturmak istemedi. Faşistler Yelets'ten kovuldukları anda, hastanenin bulunduğu eski şehir kültür sarayına gitti. Annesi burada çalıştı, ama Misha özellikle onunla tanışmamak için zamanı seçti. Hemşirelerden birine geldi ve şöyle dedi:
- Sana yardım etmeye geldim.
- Kaç yaşındasın? - şaşırdı.
“On,” Mishka yalan söyledi. - Sadece yükseklikten çıkmadım. Lanky.
Bu yüzden hastanede çalışmaya başladı "hemşire Tikhonovich" - böylece Mishka doktorları çağırdı. Tabii ki, annem hemen her şeyi öğrendi, ama direnmedi. Oğul ondan sırrını saklamasını istedi ve herkese dünyada on birinci yıl yaşadığını söyledi ve hastanede değişiklik yapmaktan yorulmadığı için her gün evde odun fırlattı. Ve burada çok işi vardı. Mishka yara örtülerini değiştirdi ve yaralananları değiştirdi, bandajları yıkadı, mektupları okudu, bulaşıkları yıkadı. Günde on dört saate kadar çalıştı ve doktorlar Misha'nın muhtemelen sadece ikinci değil, üçüncü ve dördüncü ve hatta beşinci nefesi olduğunu söyledi.
Bir keresinde bir asker ağır bir kafa yarası ile getirildi. Savaşçı, bandajlar yüzünden sadece gözler ve ağız görülebilecek şekilde sarıldı. Çoğu zaman gözler kapalıydı.
- Nasıl yiyecek? - Misha hemşireye sordu.
- Keşke yaratılışa geldiyse, orada besleniriz! - içini çekti.
Ancak yaratılıştaki savaşçı gelmedi. Sonra endişeli Mishka yavaşça kolunu çekmeye başladı - işe yaramadı. Yanaklarda bir savaşçı tokatladı - işe yaramaz. Mutfakta bir kepçe sürükledi ve metal başlığa çarpmaya başladı. Cehennem kükremesini duyan diğer askerler küfretmeye başladı, ancak sorunun ne olduğunu öğrendikten sonra yardım önerdiler.
- Haydi yatakların barlarında ağır bir şey yenelim! - dedi Misha. - Ve koromuz bir savaşçı uyandıracak.
Askerler alabileceklerini aldı: kupalar, tabaklar, kaşıklar, koltuk değneği. Ve herkes davul çalmaya başladı. Cannonade, pencereler sallandı. Ve sonra yaralı adam sonunda gözlerini açtı. Etrafıma bakındım ve ses kısık bir sesle sordum:
- Bombalama mı?
Herkes güldü.
... Misha'ya gerçek bir maaş bile ödendi, ancak annesini aldı ve oğluna verdi. Parayı döşemenin altına yığdı. Ve biriken miktarı bekledi ve uçağı inşa etti. Ancak tasarruflar yavaşça arttı.
Sonra Misha hayatta kalan şeylerini (Naziler geldiğinde üzerindeydiler) ve hatta babası tarafından sunulan astarı bile. Annemden hepsini pazarda satmasını istedim. Annem ağladı, reddetti ama Misha dedi ki:
- Satmazsan, evden kaçarım.
İlkbaharda, hastanedeki boş zamanlarında, Misha, tarladaki çiftçilere yardım etti. Yeterince araba yoktu, atlar, birçok insan küreklerle dünyayı kazdı. Ve "hlyupik" - de. Bir kere o kadar yorgundu ki kürek sarılırken uykuya daldı. Başka bir zaman neredeyse bir madene rastladım, ama zamanla onu gördüm ve yetişkinleri çağırdım.
Bu arada hastanede, yaralılar daha az olmadı. Bir kez bir kadın hemşire getirdiler. Savaş alanından askerleri getirdi, yakındaki bir mayın patladı, midesinde yaralandı. Hemşire yaranın ölümcül olduğunu biliyordu. Doktorları değerli ilaçları ve bandajları boşa harcamamaya çağırdı ve ardından Misha'yı yarı deliryumda gördü ve aniden bağırdı:
- Oğlum! Hayattasın!
Tabii ki, hemşire yanılmış. Muhtemelen, kendi oğlu öldü ve Misha onun gibi olduğu ortaya çıktı. Ancak altı yaşındaki çocuk, bunu ölen bir kadına söylemeye hiçbir hakkı olmadığını fark etti. Ona gittim, sarıldım ve fısıldadım:
- Anne, benim.
Kollarında öldü. Gülümsüyor çünkü bir oğul buldu.
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Yelets ve Yelets bölgesinin öncüleri bir milyondan fazla (!) Ruble inşa etti tank kolonlar. Ve birkaç bin - "Yelets Pioneer" uçakta. Beş yüz otuz ruble, Misha Tikhonovich tarafından bu kumbaraya katkıda bulundu. Henüz öncü değildi, ancak katkısı en büyük oldu. Misha'nın babasını yapılı uçakta aramakta ısrar etmesine gerek yoktu. Çünkü Haziran 1943'te bir mucize oldu: baba yaşıyordu. Yakalandı ve askerler Matvey Fedorovich'in öldüğünü düşündü. Mutlulukla ağlayan bir anne eve bir askerin üçgeni getirdiğinde, Misha donmuş bir mahzende, donmuş saman üzerinde doğan rüyayı hatırladı.
Fotoğrafta Misha solda ilk. İşte o zaten büyük.