O gün daha sonra Kestrel, Arin’le müzik odasında oturdu. Kendi taşlarını oynadı: bir çift kurt ve üç fare. Arin kendi taşlarını oyundan çekilirmişçesine bir iç geçirmeyle çevirdi. Kötü bir eli yoktu ama yeterince de iyi değildi ve Arin in normal yetenek düzeyinin altındaydı. KestreFin sorusuna karşı kendini fiziksel olarak hazırlıyormuş gibi sandalyesinde gerginleşti. Kestrel onun taşlarını inceledi. Bir çift yabanarısından daha iyisini yapabileceğinden emindi. Arin in oyunda önceden gösterdiği taşları ve diğerlerini pervasızca elinden çıkarışını düşündü. Eğer kendisine karşı kaybetmekten ne kadar az hoşlandığını bilmeseydi, kasten kaybettiğinden şüphelenirdi. Kestrel, “Dikkatin dağınık görünüyor,” dedi. “Sorun bu mu? Neden dikkatimin dağınık olduğunu mu soruyorsun?” “Yani dikkatinin dağınık olduğunu itiraf ediyorsun.” “Sen hakikaten de şeytansın,” dedi Arin, Faris’in bahçe partisi sırasındaki oyunda Ronan’ın sözlerini tekrarlayarak. Ardından belli ki kendi sözlerine kızarak, “Sorunu sor,” dedi. Kestrel bu meseleyi bastırabilirdi ancak dikkatinin dağınıklığı, KestreFin kafasında gelişmekte olana kıyasla daha az ilginç bir gizemdi. Arin’in göründüğü kişi olduğunu sanmıyordu. Ağır işlerin içine doğmuş birinin vücuduna sahipti ama bir Valorya oyununun nasıl oynanacağını biliyor ve güzel de oynuyordu. KestreFin dilini onu özenle incelemiş biri gibi konuşuyordu. Bir Herrani hanımının alışkanlıklarını ve odalarının düzenini biliyor ya da biliyormuş gibi davranıyordu.