Yapıbozumculuk; anlamını içinde bulunduran bir kelime. Var olan tüm kalıplara karşı, tüm tezlere karşı antitez oluşturma çabası. Jacques Derrida, Alter, Joseph Campbell gibi, kültürel iktidara karşı muhalif olma çabası. "Kendini yorumlama çabası gütmeyen, bunun için çeşitli eylemlerde bulunmayan, tutarlı ve belirli bir -izm- olmayan düşünme yöntemidir." olarak da tanımlanmakta.
Muhalif sinema denilince; standart sinema taktiklerinin dışında çekilen filmler bu bölümü oluşturuyor. Yapıbozumculuğun sinemaya yansımış hali yani. Genellikle Hollywood filmlerindeki "kahraman", kahramanın ormana girişi (olayların başlangıcı), kırılma noktası ve kahramanı tetikleyen bir şeylerin oluşu. Sonuçta gerçek anlamda "kahraman" oluşu mevcut. Muhalif sinemada ise anti-kahramanlar öne çıkıyor. Kahraman sayılacak özellikleri olmayan, sıradan insanlar. Başlangıç olarak genellikle "Bisiklet Hırsızları" filmi sayılmakta. Kısa film olarak da "Balyoz"dan bahsediliyor.
Bu bilgileri KMO'daki "Yaşama dair cumartesi söyleşileri"nde Handan Öztürk vermişti bizlere. Derken, Hasan Demirtaş-Haydar Demirtaş'a ait olan "Babam Tarih Yapıyor" kısa filmini izledik. Yapıbozumculuğun örneği olarak, filmde hiçbir kahraman yok. Hemen herkes eşit roller alıyor ve doğudaki "ortak yaşam" sunuluyor. Arap, Kürt, Türk, Ermeni, Süryani, hepsinin ortak ve farklı noktaları gösteriliyor ve kim ne anlamak istiyorsa onu anlıyor.
Belki bunu bir kavram olarak algılamak yanlış olur. Ne de olsa hiçbir -izm- bulundurmuyor dedik. Her şeye rağmen, karşılıklar da bir gerçeklik oluşturur vakti geldiğinde. Tüm zaman dilimlerinde yapıbozumcu olabilmek dileğiyle.