Jean Paul Sartre şöyle der:
“Hayat üç bölümdür; Dünyayı değiştirebileceğini sandığın, değiştiremeyeceğini anladığın ve dünyanın seni değiştirdiğine emin olduğun…”
Bu, pek çok açıdan doğru bir çıkarım olabilir. Fakat amacınız değişim değil de, bir şeyleri değiştirmek değil de ortadan kaldırmak ise bu söz tartışmaya açıktır.
Değişim, çoğu kez benzer alternatifler doğurmaktan öteye gidemez fakat bir şeyleri ortadan kaldırmak, yeni bir düzen, yeni bir sistem inşa etmeyi gerektirir.
Aksi takdirde bu çaba, çarkın dişlileri arasında bir sirkülasyon yaratmaktan ne kadar öteye gidebilir ki?
Oturup eni konu düşündüm.
Bir keresinde bu meseleyi ona da açmıştım.
‘Ya sonra?’ diye sormuştum. Bir zamanlar yel değirmenleriyle savaşan çocuk, şimdilerde yelin yönünü tayin eden bir kahine dönüşmüştü. Arkasında bir halk seli, bir yığın…
Bir vakit yerin dibindeydi. Bir vakit kürsülerin dilindeydi. Şimdi ise cüssesi o yığının omuzlarında…
“Ya sonra?” dedim tekrar. “Dün onların arkasından giden yığınlar, şimdi seni takip ediyor. Peki, sen nereye gidiyorsun? Bu insanları nereye götürüyorsun?”
Hiç düşünmeden şu yanıtı verdi:
“Onları, hiç kimsenin arkasından gitmemeleri için uyaracağım bir yere götürüyorum.”