Leonard Cohen’in görünümünü işaretlemek için “Tekrar başla” bizim Yaz sayısı, biz phayatı ve çalışması hakkında bir dizi kısa düşünce yayınlıyor.
2002 yılında, üniversiteden mezun olduğum yıl, NewYork-Presbyterian’da genç bir erkek psikiyatristim vardı ve randevumuzu onaylamak için her seanstan önceki gece beni aradı. Şimdi bu adam için üzülüyorum. Biraz bilgisiz ve masumdu ve her seansta hayat hakkında giderek daha tuhaf ve saygısız düşüncelerle onu dehşete düşürmeye çalıştım. Bunu neden yaptığımdan emin değilim – belki de sadece kendi eğlencem için. Kıyafetlerime göre ruh halimi çözebileceğini söylerdi – seçtiğim renk kombinasyonlarına göre ne zaman depresyonda olduğumu, ne zaman aktif olduğumu ya da uyumadığımı belirleyebilirdi. Bu benim için çok karışık, manik bir dönemdi ve bir denklem gibi bir şeyi takip eden bir giyinme pratiği geliştirmiştim. Bir giysinin çöpe eşdeğer olması gerekiyordu; bu kategoriye uyan iğrenç tişörtler ve eşofmanlar. Bir giysi, pullu bir blazer veya tereyağlı deri pantolon gibi gösterişli ve lüks olmalıydı. Ve bir giysi ironik olmalıydı. Bu, yerine getirilmesi en zor kategoriydi çünkü çok özneldi.
ilk kelimeyi öğrenmiştim ironik hit doksanlar filminden Gerçekler ısırır, ama New York’ta birkaç yıl yaşayana kadar anlamadım. New York size her türlü ilginç şeyi öğretiyor. Deli gibi giyindiğim bu dönemde, Leonard Cohen’in “First We Take Manhattan”ın açılış konuşmasını telesekreterimde kayıt olarak kullandım: “Önce Manhattan’ı, sonra Berlin’i alıyoruz.” Sesi karanlık ve komplocu ama saf ve asildir ve bu sözleri büyük bir kolektif sevgi ve öfke gücünün dünyayı ele geçirmek üzere olduğunu duyurmak üzere a capella olarak söyler. Bunun oldukça ironik olduğunu düşündüm, çünkü hiçbir şeyi sollama işinde olmayan genç bir kadındım. İlaçlarımı zar zor alabiliyordum.
Bir gece çok sarhoş oldum ve ertesi gün psikiyatri randevuma altmışlardan kalma tam boy sarı-yeşil ekoseli tiftik bir araba ceketi, kolları dirseklerimde biten çocukluktan kalma bir Boston Pops sweatshirt ve yırtık pırtık pijamayla geldim. diz boyu çizmelerin içine doldurulmuş pantolonlar. Ne düşündüğümden emin değilim – belki de önceki gece giydiğim kıyafet buydu. Psikiyatrist, “Dün akşam seni aramaya çalıştım,” dedi. “Ama yaşlı bir adamın telesekreteri var.” “Bu sadece yaşlı bir adam değil,” dedim. “O benim kocam.” işte bıraktım. Leonard Cohen’i bir kızın babasını sevmesi gibi sevdim. Müziği deliliğimi daha parlak bir delilik ile yumuşattı. Pencereden atlayacağımdan endişe ettiğim bir anda kalbimi toprakladı.
Ottessa Moshfegh bir romancı ve senaristtir. son romanı, lapvona, şimdi çıktı.
Kaynak : https://www.theparisreview.org/blog/2022/06/23/a-brighter-kind-of-madness-on-leonard-cohen/