İsrail Nasıl Oldu?
Barış, farklı hükümetlere ve farklı ülkelere farklı şeyler demektir. Bazılarına hoşgörü ve karşılıklı saygıya dayalı bir uyum önerir. Diğerlerine egemenlik için bir örtmece, güçlü ve sırtüstü arasındaki ilişkiyi tanımlayan barış işlevi görür.
Aslında mevcut barışın yokluğunda, bir ulus hüküm sürüyor tanım Barış, güç kullanma eğilimini biçimlendirir. Uyum olarak barışa bağlı bir ulus, son çare olarak güç kullanma eğiliminde olacaktır. Amerika Birleşik Devletleri bir kez bu görüşe abone oldu. Veya Batı Yarımküre sınırlarının ötesinde, en azından öyle davrandı.
Egemenlik olarak barış isteyen bir millet daha özgürce güç kullanacak. Bu uzun zamandır İsrail'in ön seçilişi oldu. Soğuk Savaş'ın sona ermesinden ve özellikle 9 / 11'den bu yana, Amerika'da da oldu. Sonuç olarak, ABD ulusal güvenlik politikası giderek Yahudi devletinin öncülük ettiği davranış biçimlerine uymaktadır. ABD politikasının bu “İsraileşmesi” İsrail için faydalı olabilir. Mevcut kanıtlara dayanarak, Amerika Birleşik Devletleri için iyi olması muhtemel değildir.
İşte İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu, Haziran 2009’da “barış vizyonu” olarak adlandırdığı şeyi şöyle açıklıyor: “Bir silahsızlanma garantisi elde edersek… Gerçek bir barış anlaşmasını, silahsızlaştırılmış bir Filistin devletini yan yana kabul etmeye hazırız. Yahudi devleti. ”Gazze ve Batı Şeria sakinleri, silahlı ve yeterince kızgınlarsa İsrail'i kesinlikle rahatsız edebilir. Fakat onu yok edemezler veya ciddi zarar veremezler. Her halükarda, İsrail Savunma Kuvvetleri (IDF) Filistinlilerin toplayabileceğinden çok daha büyük bir güç kullanıyor. Yine de, Netanyahu'nun bakış açısından, “gerçek barış” ancak Filistinliler varsayılan devletlerinin en yetersiz askeri yeteneklerden bile vazgeçeceğini garanti ederse mümkün olur. Senin tarafın silahsızlandı, bizim tarafımız dişlerde silahlı kalıyor: Netanyahu'nun kısaca barış görüşü.
Netanyahu bir sürü Filistinli'ye soruyor. Bununla birlikte, kel olarak belirtildiği gibi, talepleri uzun zamandır devam eden İsrail düşüncesini yansıtıyor. İsrail için barış, mutlak ve güvence altına alınması gereken güvenlikten geliyor. Bu şekilde tanımlanan güvenlik, sadece askeri avantaj değil, askeri üstünlük.
İsrail'in bakış açısına göre, üstünlük tehditleri beklenti eylemi, ne kadar erken o kadar iyi. 1981’de Irak’ın Osirak nükleer reaktörüne yapılan IDF saldırısı, özellikle öğretici bir örnek teşkil ediyor. İsrail’in 2007’de şüpheli bir Suriye nükleer tesisini imha etmesi bir saniye sürüyor.
Yine de algılanan tehdidin yanı sıra algılanan fırsat, öngörülen eylem için yeterli neden sağlayabilir. 1956’da ve 1967’de tekrar İsrail, Mısır’a saldırdı; çünkü o, kızarık Albay Gamal Abdel Nasser’in (niyeti ilan etse bile) nefret Siyonistlerini yok etme kabiliyetine sahip olması değil, ancak önleyici savaşın büyük bir İsrail’in maaşını vaat ettiği görülüyor. İlk etapta İsrailliler eli boş uzağa geldi. İkincisi, sorunlu stratejik sonuçlara rağmen, operasyonel olarak jackpot'u vurdu.
On yıllar boyunca İsrail, tercih ettiği preemption aracı olarak tank ve avcı-bombardıman uçaklarının güçlü bir kombinasyonuna güvendi. Ancak daha yakın zamanlarda, hızlı kılıcını kaburgalar arasındaki kaydırmanın lehine vurguladı. Bir Apache saldırı helikopteri tarafından başlatılan bir füze veya İranlı bir bilim adamının arabasına sabitlenmiş bir bomba ile başlatılan bir zırhlı sütunun neden bu işi daha ucuz ve daha az risk altında yapabileceği? Böylece hedeflenen suikast İsrail'in savaş şeklinin ayırt edici özelliği olarak geleneksel askeri yöntemleri kullanmaya başladı.
Tankları fethetmek için mi yoksa suikast yapmak için suikastçılar olsun, bu diz boyu paradigmaya bağlı kalmak, İsrail’in bölgedeki az sayıda arkadaşını ve dünyadaki az sayıda hayranını (Amerikalılar hariç) kazandı. Bu yaklaşımın Arap veya İran’ın İsrail’e yönelik düşmanlığını ortadan kaldırma veya hatta azaltma olasılığı ümit vaat etmekten daha az görünüyor. Bununla birlikte, yaklaşım şu ana kadar Yahudi devletini korumayı ve hatta genişletmeyi başardı: kuruluşundan 60 yıldan fazla bir süre sonra, İsrail ısrar ediyor ve hatta umutlu. Bu kaba ancak önemsiz olmayan önlemle, İsrail güvenlik konsepti başarılı oldu. Tamam, iğrenç: ama en azından şimdiye kadar işe yaradı.
Anlaşılması zor olan şey, ABD’nin neden İsrail’in yolunu izleyeceğini seçmesi. Oysa Bush / Clinton / Bush / Obama çeyrek yüzyıl boyunca, tam olarak yaptığımız şey buydu. Küresel askeri egemenliğin arayışı, korunma eğilimi, suikast için giderek artan bir tat, hepsi kendini savunma için gerekli olan haklı. Bu bizim bugünkü MO'mızı hemen hemen açıklar.
İsrail, nüfusu az olan ve düşman komşuları sıkıntısı olmayan küçük bir ülkedir. Binlerce mil içinde Küba-Venezüellalı Ailing Diktatör Eksenini saymazsanız, bizimki muazzam bir nüfusa sahip, düşmansız büyük bir ülke. İsrail'in yapmadığı seçimler var. Yine de, bu seçimlere aldırış etmemekte, Birleşik Devletler, düşmanların gerçekçi olmayan beklentilerine ve Washington’un iradesine katılan rakiplerinin gerçekçi olmayan beklentilerine gittikçe artan bir şekilde bağlı olarak, savaş gibi ümitsiz bir şekilde İsrail benzeri bir savaş koşuluna girdi.
İsraileşme George H.W. ile başladı. Bush’un Çöl Fırtınası Operasyonu, yüz saatlik Savaş’ın zaferini İsrail’in zaferinin Altı Gün Savaşına benzetmiştir. “Dünyanın dördüncü en büyük ordusu” üzerindeki zafer, ABD’nin sürekli olarak ve İsrail’in bölgesel olarak uyguladıklarına benzer bir askeri önceliğe sahip yanılsamalarını destekledi. Kısa süre sonra, Pentagon bundan böyle “Tam Spektrum Baskınlığı” ndan daha azına razı olamayacağını açıkladı.
Bill Clinton'un sürece katkısı güç kullanımını normalleştirmekti. Soğuk Savaş'ın birkaç on yılı boyunca, ABD sadece ara sıra silahlı müdahaleye başvurdu. Bugün hatırlamak zor olsa da, o zamanlar ABD askerleri zarar görmeden yollanmadan bütün yıllar geçebilir. Ancak Clinton’un iki dönem görev süresi boyunca müdahale yaygınlaştı.
Ortalama bir İsrailli uzun zamandan beri güney Lübnan ya da Gazze'ye yapılan IDF saldırıları raporuna girmişti. Artık ortalama bir Amerikalı, Somali savaş ağalarıyla savaşan, Haiti'deki rejim değişikliğini denetleyen veya Balkanları işgal eden ABD birliklerinin raporlarına alışmış durumda. Ancak Clinton yıllarının asıl imzası hava saldırısı biçiminde geldi. Afganistan, Bosna, Sırbistan ve Sudan’da, ancak her şeyden önce Irak’taki hedeflerin patlaması, İsrail’in “teröristleri” soğukluk mesafelerinden cezalandırmak için hava gücüne güvenmesinin işlevsel bir karşılığı oldu.
9 / 11'in ardından, Tam Spektrum Hakimiyetine inanan George W. Bush, İslam dünyasını özgürleştirmek ya da pasifleştirmek (seçiminizi yapmak) için yola çıktı. Amerika Birleşik Devletleri İsrail’i önleyici savaşı yürütmenin ayrıcalığını üstlenerek izledi. Saddam Hüseyin'i varoluşsal bir tehdit olarak nitelendirmesine rağmen, Bush yönetimi Irak'ı da bir fırsat olarak görüyordu: burada Amerika Birleşik Devletleri, diğer ambarcılara Sam Amca ile uğraşmaları durumunda onları bekleyen kaderi işaret edecek.
Daha zekice, Saddam'ın peşinden gitmekle birlikte Bush, uzun zamandır İsrail’in caydırıcılık anlayışını ustalıkla kucaklıyordu. Soğuk Savaş sırasında caydırıcılık, rakibinizi düşmanca eylemden uzaklaştırmak için güvenilir bir tehdit oluşturmak anlamına geliyordu. İsrail bu görüşe hiç abone olmadı. Potansiyel rakiplerin davranışını etkilemek, İsrail’in ne olduğuna işaret etmekten daha fazlasını gerektiriyordu belki yeterince ağırlaştırılmışsa yapın; Bu etki, ideal olarak orantısız bir ölçekte verilen cezai işlem ile uygulandı. Mümkünse önce diğer adamı vur; Bunu başaramazsanız, size vurduğundan birkaç kat daha sert vurun: bir göze gözün incil olarak enjekte edilmesi değil, hem de her iki göz, bir kulak ve birkaç diş, somunlarda iyi bir önlem almak için atılmış. Amaç bir mesaj yollamaktı: Bizimle uğraş ve bu sana olacak. Bu, Bush’un 2003’te Irak’a işgali emrini verdiğinde iletmeyi amaçladığı mesaj.
Maalesef, İsrail’in 1982’nin Lübnan’a eşlik etmesinin kötü bir şekilde yapılması tavsiye edilen Celile’ye Barış Operasyonu’nu bildiren tüm güven ile başlatılan Irak Özgürlüğü Operasyonu ABD’yi eşdeğer bir karmaşaya soktu. Veya belki de farklı bir karşılaştırma uygulanır: ABD’nin Irak işgali, İsrail’in Batı Şeria’yı işgal etmesinin bir sonucu olarak, IDF’nin karşı karşıya kaldığı şiddetli bir direnişe neden oldu. Ardışık iki İntifada İsrail ordusuna uyuyordu. Irak'taki isyan (Afgan kardeşiyle birlikte) Amerikan ordusuna uyuyordu. Ne İsrailli ne de Amerikanın dövüş yenilmezliği konusundaki ünü karşılaşmadan kurtuldu.
Barack Obama, 2009 yılında Bush’u başardığında, çoğu Amerikalı gibi çoğu İsrailli istilacı ve işgal altındaki ülkeleri işgal etme isteklerini yitirdi. Obama'nın cevabı? Gelişen İsrail’in işlerini yapma yöntemine daha yakından yaklaşın. Michael Oberson şöyle yazıyor: “Obama uzun savaşları ortadan kaldırmakla tanınmak istiyor. Washington Post. “Ancak İsrail tarzı operasyonlarda daha kısa sürede tereddüt etmedi. O özel bir şahin, bir dron militaristi. ”
Aynen öyle: Füze ateşleme uçakları ile olan ilgisi ile Obama, ABD ulusal güvenlik politikasının en temel unsuru olarak hedeflenen suikastı kurdu. Komandolara olan ilgisiyle, şu anda 70'ten fazla ülkede aktif bir varlığını koruyan ABD Özel Harekat Komutanlığı'nın görev ve yetki alanını genişletti. Yemen'de, Somali, Filipinler ve Pakistan’ın sınır bölgelerinde - ve kaç tane baskın yer daha bulunduğunu bilen-Obama, görünüşte Başbakan Netanyahu’nun beklentilerini paylaşıyor: balina tutmaya devam et ve sonuçta olumlu bir sonuç ortaya çıkacak.
İsrail hükümeti, Michael Gerson gibi çok ateşli İsrail yanlısı Amerikalılarla birlikte ABD ve İsrail ulusal güvenlik uygulamalarının yakınsamasını bir memnuniyetle görebilir. ABD’nin güvenliğini tehlikeye soktuğu düşünülen herhangi bir yerdeki herkesi hedefleyen, kendini savunma görevi gören, kendini savunma görevi olan, ABD’nin hüküm sürdüğü, son derece esnek. Dolayısıyla, eşdeğer İsrail eğilimleri için belirli bir koruma sağlar. Ve düşman listemiz kendileriyle örtüşüyorsa, birileri İran’ın mı dedi? Washington’ın verdiği askeri eylem, Kudüs’ün “yapılacaklar” listesini kısaltabilirdi.
Ancak bunların hepsi nereye çıkıyor? Köşe yazarı David Ignatius, “dünyayı serbest atış bölgesine çevirirsek yapabileceğimiz tüm düşmanları öldürmek için” diyen “yeterince dronumuz yok” diyor. Ve Delta Gücü, Yeşil Bereliler, ordu bekçileri, Donanma SEAL'leri ve benzerleri (bir SEAL'in sözleriyle) “karanlık madde… evreni düzenleyen ama görülemeyen gücü” oluşturur, muhtemelen bunlardan da yeterince yokuz. Ne yazık ki, Obama yönetimi her iki önermeyi de test etmeye istekli görünüyor.
ABD ulusal güvenlik uygulamalarını İsrail emsalleri ile uyumlaştırma süreci şimdi esasen tamamlanmıştır. Onların alışkanlıkları bizimdir. Bu sürecin tersine çevrilmesi, artık Washington'da bulunmayan cesaret ve hayal gücü depolarını gerektiriyor. İktidardaki iç siyasi iklim göz önüne alındığında, iktidarda bulunan ya da güç arayanlar, elbette kalmayı daha kolay ve daha az riskli buluyorlar, boşuna, seçtiğimiz şartlarda yeterli "teröristleri" öldürerek sonuçlanacağını umuyor. Burada da Birleşik Devletler İsrail yanılsamalarına yenik düştü.
Andrew J. Bacevich, Notre Dame Üniversitesi'nde misafir profesör.