Bir hafta sonra, Cale arabadan indi. İndiği arabanın üzerinde Henituse Altın Kaplumbağa vardı.
– Bir süre olmuştur.
Cale, Kara Ejder’in kafasının içinden söylediklerine katıldı.
Cale şu anda Zafer Meydanı’ndaydı. Patlamada yıkılan plazanın kuzey kısmının çevresinde büyük bir çit vardı.
Cale sadece koltuğuna bakarak öne doğru yürüdü. Henituse ailesinin, Yüzbaşı Yardımcıları tarafından yönetilen şövalye tugayı, onu korumak için oluşumlarının ortasında Cale ile birlikte yürüdü.
Cale yürürken birinin onu ürperten bir şey söylediğini duydu.
“Ah, genç efendi Silver Light!”
Cale hemen kaşlarını çatmaya başladı.
“Ehem, hem.”
Cale, sahte öksürmeler yapıp kaşlarını biraz daha asmaya başlayan Yardımcı Yüzbaşı’nın yüzündeki sırıtışı görebiliyordu. Yardımcı Yüzbaşı, Cale’in kulağına fısıldamak için vücudunu biraz eğdi.
“Genç efendi, sanırım artık sana ‘Genç Efendi Silver Light’ diyorlar. Öhö, senin gibi havalı insanların harika lakaplar alması kaçınılmaz.”
‘Bok.’
Cale kaba kelimeleri zihninde tuttu.
Genç usta Silver Light, genç usta Shield, böyle sevimsiz ve utanç verici şeyler duymak istemiyordu. Ancak Cale, veliaht prensin söylentileri bastırmaması durumunda her şeyin çok daha kötü olacağını biliyordu ve bu nedenle bu konuda hiçbir şey söyleyemedi.
Tek yapabildiği, omuz silkmekte olan Kaptan Yardımcısı ile metanetle konuşmaktı.
“İçip her zamanki gibi davranırsam duracaklarından eminim, değil mi?”
“Ahem, hem!”
Yardımcı Yüzbaşı hiçbir şey söyleyemedi ve öylece arkasını döndü. Bu, Cale’in gülümsemesine neden oldu ama gülümsemesi hemen kayboldu. Bunun nedeni Yardımcı Yüzbaşı’nın daha sonra söylediği şeydi.
“Hâlâ iyileştiğine göre alkolden uzak dursan daha iyi olur bence.”
Cale hala resmi olarak iyileşiyordu ve yüzde 100 değil.
Resmi hikaye, kalabalığı koruyabilmek için kadim gücünü amaçlanan sınırlarının ötesinde kullandığı ve patlamayı önleyen bir mucizenin gerçekleşmesine neden olduğu için yaralandığıydı.
O mucizevi hikaye doğal olarak veliaht prensten kaynaklandı. Henituse konutundaki personelin yaralı Cale’i korumakla meşgul olmasının nedeni buydu.
Sadece başkentteki personel değildi. Cale, birkaç gün önce başkente gelmeyi planlayan babası Kont Deruth’u düşündü. Deruth’un görüntülü iletişim yoluyla söylediği buydu.
Cale, o piçlerin yüzlerini gördün mü? Baban senin için hepsini öldürecek. Kılıcı bile savuramayan birine nasıl böyle bir şey yaparlar!
Deruth, Cale’in kadim bir güç kazandığını bilse de, Cale’in küçük kız kardeşinin bile kılıç sallamada Cale’den daha iyi olması, Deruth’un Cale’in zayıf olduğunu düşünmesine neden oldu.
– Henituse ailesinin önlem almamasının nedeni bizim zayıf olmamız değil. Bu Cale’i hatırla. Güçlü olduğumuz için şu ana kadar herhangi bir önlem almadık. Gelecekte kimse sana karşı böyle bir işlem yapmayacak.
Kontes Violan, Kont Deruth’u sakinleştirirken böyle söylemişti. Ama gerçek bu olmalıydı, çünkü Cale saraydan ayrılıp kendi evine döndüğünde hiçbir soylu mesaj göndermedi veya Cale’i aramaya gelmedi. Eric ve şirket bile gelmedi.
“Bu işi kolaylaştırdı.”
Cale bu boş zamanı çok verimli kullanmıştı. Yürürken dört gözle bekleyen Cale, girişi koruyan şövalyeyi ve askeri görebiliyordu.
“Ah, genç efendi Cale.”
“Kimliğimi doğrulamanız gerekiyor mu?”
Şövalye, Cale’in sorusuna başını salladı ve saygıyla girişi açtı. Cale bundan sonra tek başına girmek zorunda kaldı. Bu sefer girmesine izin verilen kişi sayısı doğum günü kutlamasına göre çok daha azdı ama Cale bir istisnaydı.
“Genç efendi Cale-nim, lütfen girin.”
“Harika, teşekkürler. İyi çalışmaya devam edin.”
“…Evet efendim!”
Cale, şövalyenin muhtemelen fazla çalıştığını düşündü, bu yüzden şövalye eğilip ona şiddetle karşılık verirken şövalyenin omzuna vurdu. Daha sonra, şövalyenin çok uzun bir süre onu içeri girerken izlediğini bilmeden içeri girdi.
Cale boş bir tempoda yürümeye devam etti.
Zafer Meydanı.
Kral, bugün meydana gelen plaza terörü olayında şehit düşenlere saygı göstermeyi ve bazı kişilere eylemlerinden dolayı madalya vermeyi planladı. Alıcılara bugün plazada kralın hemen altındaki en yüksek ikinci platformda durma nitelikleri verildi.
Cale, yerine geldiğinde her zamankinden daha lüks siyah bir kıyafet giyiyordu.
Cale.
“Hyung-nim, erken geldin.”
Cale, yerinde durmadan önce kendisine seslenen Eric Wheelsman’a gülümsedi. Burası soyluların yeriydi. Cale burada duruyordu. Ama neden?
Eric Wheelsman, Amiru, Gilbert ve diğer tüm soylular, Cale’i yalnızca sessizce izleyebilirlerdi. Çünkü hepsi Cale ile ilgili bazı haberler duymuşlardı.
Cale Henituse onur madalyasını kabul etmeyi reddetti ve madalyayı başka birine verdi.
Ayrıca törene katılmak için hala yaralı vücudunu sürükledi.
Amiru Ubarr, gökyüzüne bakan Cale’e baktı.
“Bugün güzel bir gün. Muhtemelen düşmüşlere saygı duymak için burada olduğumuz için.”
Cale’in kızıl saçları rüzgarda dalgalandı ve siyah kıyafetiyle sade bir karşılaştırma yaptı. Amiru, Cale’in her zamanki kendine güvenen halini görünce tuhaf bir şekilde gülümsedi.
“Muhtemelen senin yüzünden, genç efendi Cale.”
“Ben?”
Cale, şaşkınlıkla Amiru’ya baktı. Amiru sakin ve sıcak bir gülümsemeyle karşılık verdi. Cale bu tepkiyi tuhaf buldu ama yine de söylemesi gerekeni söyledi.
“Bugün gidiyor musunuz, genç bayan Amiru?”
“Evet. Yarın yola çıkacağına inanıyorum? Seninle Ubarr bölgemizde görüşürüz.”
Cale, bu törenden sonra Ubarr bölgesini ziyaret edecekti.
“Evet. Okyanusu görmek istiyorum.”
“Duydum. İyileşmen için mi?”
“Evet. Biraz temiz hava almak güzel olacak.”
İyileştin kıçımı. Tamamen sağlıklıyım ve daha da güçlenmek için oraya gideceğim.’
Ancak Cale, Amiru ile aynı fikirdeydi ve eklemeden önce başını salladı.
“Elbette tek sebep bu değil.”
“Ah, tabii ki.”
Amiru, dinleyen Gilbert ve Eric’in yanı sıra hepsi gülümsemeye başladı. Cale’inkine benzer bir gülümsemeydi. Bugünden sonra soyluların hepsi neler olup bittiğini duyacak.
Kuzeydoğu kıyı şeridinde bir askeri üs için geliştirme ve yatırım. Bu yüzden Amiru ve Gilbert bu gece başkentten aceleyle çıkıyorlardı. Bu, herhangi bir yanlış bilginin dışarı sızmasını önlemek ve ayrıca kraliyet işlerin olabildiğince çabuk ilerlemesini istediği içindi.
Tabii ki, bu sadece Henituse ailesinin Amiru ve Gilbert’in bölgelerine önemli miktarda borç vermeyi kabul etmesi nedeniyle mümkün oldu. Cale’in Amiru ve Gilbert’ın bölgelerini ziyaret etmesinin diğer nedeni de buydu.
“Cale, biz de birini göndermeyi planlıyoruz, ama yine de oraya gideceksen, oradayken bir bak.”
“Baba, bir uzmanın gitmesi daha iyi olmaz mı?”
“Daha fazla göze sahip olmak her zaman daha iyidir.”
Cale, Kont Deruth’un istediğini yapmayı kabul etti.
“Biz senin gözetimindeyiz.”
“Sizin gözetiminizdeyiz, genç efendi Cale.”
Cale, öne doğru bakarken, Amiru ve Gilbert’a endişelenmemelerini söylemek için el salladı. Kral Zed gelmişti.
Ardından anma ve madalya töreni başladı.
Kral Zed her zamankinden daha güçlü bir sesle konuştu. Meydanda hala çok sayıda insan vardı ama atmosfer tamamen farklıydı. Çok sessizdi.
Korku altında yılmayacağımızı göstermek için bugün burada toplandık” dedi.
Kral Zed kalabalığa bir kez daha seslendi. Bu hem düşmanlara bir uyarıydı hem de kalabalığı harekete geçirecek bir şeydi. Kral Zed konuşmaya devam ederken en yüksek platformdan meydana baktı.
“O olayda birçok insan kahramanlık yaptı. Onların yiğitliği sayesinde geçmişte olduğu gibi bu toprakları koruyabildik.”
Görünüşe göre Kral Zed o sırada Cale ile göz teması kurmuş ama Cale durumun böyle olmadığını umuyordu. Cale, Kral’ın yanından arkasındaki gökyüzüne bakmak için gizlice arkasını döndü. Sonra Kara Ejder’in söylediklerini düşündü.
Güneş Tanrısının kutsaması mı? O zayıf insanlardan herhangi bir tanrının gücünü hissetmiyorum. Tek özel olan veliaht prenstir.’
Crossman ailesinin Güneş Tanrısı tarafından kutsandığına dair inancın hiçbir gerçekliği yoktu. Bir işe yaramaz gerçeği daha öğrenen Cale, her zamanki gibi hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranmaya karar verdi. Kara Ejder, Cale’in ona bunu ikisi arasında bir sır olarak saklamasını söylemesi ve mutlu bir şekilde kabul etmesi gerçeğinden heyecanlanmışa benziyordu.
“O bakımdan şimdi o kahraman kişilere madalyaları vereceğiz!”
Kral Zed madalya törenine başladı ve herkes teker teker madalyalarını almak için yukarı çıktı.
Waaaaaaaaaaa-
Meydan, sanki başından beri hiç susmamış gibi tezahüratlarla doldu. Kara Ejder’in sesi bir kez daha Cale’in kafasını doldurdu.
– İnsanlar ilginçtir.
neeeaaa-
Cale, Kara Ejder’in sesini ve kalabalığın yeni madalya almış bir şövalye için tezahüratlarını duyabiliyordu. Cale, Kara Ejder’in neyi ilginç bulduğunu tahmin edebileceğini hissetti.
Ancak Cale bir insan olduğu için hâlâ hayatta olan insanların duygularını Kara Ejder’den daha iyi anlıyordu. Üzüldüğü zamanlar da oldu, heyecanlandığı zamanlar da.
Alkış alkış alkış.
Bu yüzden madalya sahiplerini de alkışladı. Atmosfer şimdi çok daha iyiydi. Madalya töreninde herkes bayram havasında eğlendi. Bu neşeli ortam, herkesin şu anda Cale’e yaklaşmasını mümkün kılıyordu.
“Genç efendi Cale.”
Cale, kendisine seslenen alçak sese doğru döndü. Terör olayı nedeniyle başkentin tehlikeli bir yer olduğunu düşünerek evlerine dönen epeyce soylu vardı. Bu yüzden buradaki soyluların sayısı öncekinden daha azdı ama o soylulardan biri Cale’e yaklaştı ve ona seslendi.
“Ne var, genç efendi Venion?”
Venion Stan hâlâ buradaydı. Ayrıca her bölgenin başkanları da buradaydı.
“Madalyayı reddettiğini duydum. Pişman olmayacak mısın?”
Platforma bakan soyluların bakışları, Venion ve Cale’e çevrildi. Cale, Venion’un neden bu kadar nazikçe gülümsediğini ve ona bu soruyu sorduğunu bilmiyordu.
– Onu öldürmek istiyorum.
Cale, Venion’un bedeninin burada patlayacağından endişeleniyordu. Cale, madalyayı düşünürken Kara Ejder’in sakinleşeceğini umuyordu.
Cale bir madalyayı reddetmişti. Bunun nedeni basitti. ‘Kaydedilmek’ istemedi.
Kraliyet kütüphanesinin en üst katında krallığın tüm geçmiş krallarının bir kaydı var. Altındaki zemin, krallık tarihi boyunca farklı onur madalyaları almış tüm ‘kahramanların’ kaydını tutar.
Taç, bu kahramanları bulmak ve takip etmek için bu kahramanlara ödül paralarını sağlamaya devam etmeleri gerektiği gerçeğini kullandı.
“Bu başkalarına şöhret ve onur gibi gelebilir ama bana zincir gibi geliyor.”
Cale hiçbir yere kaydedilmek istemiyordu. Kaydedilmemiş birini unutmak daha kolaydı. Gelecekte savaş patlak vereceği zaman bu meydanda yaşananları kim hatırlayacaktı? Bu olayı hatırlasalar bile önce başka şeyleri hatırlayacaklardı.
Bunu bilmesi, Cale’in terör olayı sırasında öne çıkma kararı almasının yanı sıra kayıt altına alınmamak istemesinin de bir parçasıydı.
Cale, Venion’a bakıp konuşmaya başladığında gülümsemeye başladı.
“Neye pişman olurum?”
Cale’in pişmanlık duyacağı hiçbir şey yoktu. Yakışıklı bir ödül almıştı ve en önemlisi.
“Hayatta kalmayı başarmış olmamız yeterli.”
Ciddi bir şekilde yaralanmadan yaşamayı başardı. Cale için kesinlikle en önemli gerçek buydu, hayır, Kim Rok Soo için. Cale’in etrafındaki alan sessizleşti. Bir süre sonra Venion bu sessizliği bozmak için konuştu.
“… Anlıyorum.”
“Evet. Ben de çok utangaçım. Oraya gidip madalya alamayacak kadar utangaçım.”
Venion’un ifadesi tuhaflaştı. Ancak, Cale sadece omuz silkti ve madalya alan başka bir kişiyi alkışlamak için döndü.
Kara Ejder, Cale’e ve Cale’in etrafındaki insanlara bakıp başını sallamadan önce Venion’u nasıl hızlı ve basit bir şekilde öldüreceğini tartışıyordu.
Şu anda Cale’e bakan çok fazla insan vardı. Hem soylular hem de aşağıdaki insanlar Cale’e bakıyordu. Kara Ejder, Venion’u hemen şimdi öldürürse Cale için işlerin çok karmaşık ve sinir bozucu olacağını düşündü, bu yüzden töreni izlerken Cale gibi davranmaya ve hareketsiz kalmaya karar verdi.
“Bugünün töreni burada sona eriyor. Ancak bu kral bu anı unutmayacak. Yiğit kahramanları unutmamak için her gün hatırlayacağım!”
Tören, kralın son sözleriyle sona erdi.
İsviçreli-
Yağmura benzeyen sert bir rüzgar meydanı yalayıp geçti. Cale dağılmış saçlarını geriye attı.
Veliaht prens, Cale’in bugün anma törenine gelmesine gerek olmadığını söylemişti. Ancak, Cale yine de ortaya çıktı.
Birinin ölümünün ağırlığını bildiği içindi.
Kendi anma törenini bitirdi ve sağ elini kalbinin üzerine koydu. Bu, konuşmaya başlayan Eric’i uyardı.
“Cale! Fazla mı yaptın? Kalbin acıyor mu?”
Cale, Eric’e inanamayarak baktı ve Cale’in kendinden emin bakışları, Eric yavaşça geri çekilirken beceriksizce gülümsemesine neden oldu. Eric çok utanmış görünüyordu.
Cale, Eric’in tepkisine gülümsedi ve göğsüne iki kez vurdu. Bunu yaparken iç cebindeki altın plakayı hissedebiliyordu. Veliaht prensten aldığı ödül buydu.
“Veliaht prens beklediğimden daha cömert.”
Altın plaket, Cale’e maliyeti ne olursa olsun her şeyi satın alması için iki fırsat verdi.
İster iki dilim ekmek alsın, ister iki dağ alsın fark etmezdi. Önemli olan tek şey, onu yalnızca iki kez kullanabilmesiydi. Cale gelecekte bu iki fırsatı çok etkili bir şekilde kullanacaktı.
“Eminim veliaht prens bunu bana verirken ‘gerçekten ne kadar harcayabilirsin’ diye düşünüyordu.”
Ya öyle, ya da Cale’in bununla ne satın alabileceğini görmesi için onu Cale’e verdi.
“Yanılmış olması çok kötü.”
Cale gülümsemeye başladı. Nasıl satın alacağınızı bildiğiniz sürece dünyada satın alabileceğiniz pek çok benzersiz şey vardı.
– Şimdi ne planlıyorsun, zayıf insan? Sadece dikkatli ol.
Cale, yüzündeki sırıtışı gören Kara Ejder’in endişeli yorumunu duymazdan geldi. Cale, durduğu yere baktı ve birçok insanla göz teması kurdu.
Ancak başkentten ayrıldığında bu bakışların kaybolacağına inanıyordu.
Bu nedenle, evine döndükten sonra ertesi sabah erkenden ayrılma hazırlıklarını bitiren Cale, Kara Ejder’e bir parça biftek ve diğer üç parçayı verdi. Kara Ejder, sorarken, üzerinde biftek olan tabağı kavradı.
“Bu ne için?”
Üç öğenin tümü, patlatma cihazları çıkarılmış sihirli bombalardı. Sıkıştırılmış mana bu bombalarda hâlâ mevcuttu. Cale şimdilik bu üç bombadan sadece birini kullanmayı planlıyordu. Cale’in yüzünde muzip bir sırıtış belirdi.
“Bir girdabı yok et.”
Cale, kimsenin haberi olmadan Roan Krallığı’nın Kuzeydoğu denizini alt üst etmeyi planlıyordu. Bu mümkündü çünkü ne deniz kızları ne de Balina Kabilesi şu anda Kuzeydoğu denizinde olmamalıydı.