Kaiserschmarren ve sazan mavisi
Takım (soldan): Dagmar Hoetzel, Nataly Bleuel, Markus Schmidt, Stephan Le Roux ve Stan Engelbrecht
Ne yazık ki, bunun benim fikrim olduğunu söyleyemem - bunun için çok cüretkar. Kum havuzum arkadaşım Markus Schmidt bir gün ziyarete geldi ve masanın üzerine kalın bir kitap koydu. "Afrika Salatası" nın Cape Town'dan arkadaşı ve ortağı Stephan Le Roux tarafından tasarlandığı söylendi. Kitap, Güney Afrika'da büyük insan, ev ve mutfak fotoğraflarını içeriyordu. Ve elle yazılmış tarifler. Fotoğrafçı Stan, ülkenin bir buçuk yıl boyunca sürdüğü, 120 yabancı kapının kapı zillerini çaldı ve insanlardan en sevdikleri yemek tariflerini istedi. Böylece Stan Engelbrecht en fakir kulübelerden korunan villaların mutfaklarına gelmişti.
Markus, Miriam Moeletsane adlı bir kadının geniş gülen ve çamurlu yüzüne işaret etti. Bir Masa Dağı'nın eteklerinde, Güney Afrika'nın puslu mavi gökyüzünün altında, sarhoş bir kulübenin önünde durdu. Kil zemini, ateş çukuru ve orada oturan tek bir bahçe sandalyesi ile temiz düzenli oda içinde. Burada Miriam Moeletsane muhtemelen günlük "Sotho Pumpkin Moroho", bir kabak püresi pişirdi.
Fotoğraflarda çok fazla ısı vardı. Ne kadar güzel, "Afrika Salatası" sayfalarını okuduğumda ve insanlar, onların hayatları ve ülkeleri hakkında bir fikir edindiğinizi söylediğimde düşündüm. "Harika, öyle değil mi?" Diye bağırdı Markus, burun delikleri bir fikir kokarken her zaman olduğu gibi hafifçe parlıyordu. “Bunun Almanya'da da mümkün olduğunu düşünüyor musunuz?” Diye sordu kayıtsızca. Bana kitabı sebepsiz yere vermediğini hissetmiştim. Markus bir reklamveren. Reklamverenler bireysel cümleler satar. Birkaç cümle için - hatta kitaplar - onlar sorumlu değildir. Ancak bu kitapta birkaç cümle vardı. İnsanların hayatlarıyla ilgili küçük, eğlenceli metinler. Markus için birkaç cümle yazma konusunda uzmandım. Bu yüzden uzmanlık davasında, "Teorik olarak, dünyadaki her ülkede işe yaramaktadır" diye cevapladım.
Alman yemeklerinin kesiti
Beate Hartmann ve Weimar'dan on kişilik ailesinin evi Bauhaus tarzında tasarlanmıştır. Ailenin katı mimarisi, renkli bir mutfak bahçesi kurar ve herkes bahçenin sunduğu şeyleri yemeyi sever.
Ve düşünce: Bu delilik olurdu. Çok zaman ve paraya mal olacak. Bir tüm bölgeler, kültürler, katmanlar arasında bir kesit göstermek zorunda kalacak. Fotoğrafçı ve bir muhabir haftalarca sürmek zorunda kalacaktı - sonuçta her iki yabancı kapıyı açıp fotoğraflarını çekmedi. Ve sonra seyahat masrafları. Çizgili ve fotoğrafçı ücreti. Editör. Ayrıntılı baskı. Hiçbir kitap yayıncısı böyle bir şey ödemezdi. Parlak sayfaları çevirip kurdeleyi çektim ve hiçbir şey demedi. “Tam olarak düşündüğümüz buydu!”, Diye bağırdı Markus. “Kendimiz her şeyi yapıyoruz, Singapur'da basılıyor, orada ucuz ve SİZİN yazıyor!”
Fotoğrafçı Stan Engelbrecht'le ilk kez tanıştığımda, kot pantolonunda dövmeler ve deliklerle nazikçe gülen bir sarışın, zencefilli tavuk yedik. Kısa bir süre, Almanya’yı on haftalığına bebeğimi ve küçük oğlumu bu garip adamla bir kampçıya ve gondollara paketlemem gerekiyorsa hayal kurmuştum. Stan buradaki insanlarla konuşamadı, sadece İngilizce ve Afrikalıları konuştu. Ama sonra "Afrika Salatası" yapımcısıyla arkadaş olan Berlinli bir mimar olan Dagmar Hoetzel'e sormayı tercih ettik. Plan: Dagmar, 20 yaşındaki Golf sahasında Stan'in etrafında sürüyor. İyi evler için bir gözü var. O çalıyor ve sakinleriyle konuşuyor. Stan fotoğraf çeker. İkisinin bana söylediklerini yazarım. Üçüncü kadeh şarapla parmağımı kaldırdım ve sertçe söyledim, ama bu mavi gözlü bir projeydi! Ve kendini yayınlayan! Sonra Stan bana güldü ve “Güney Afrika'da, İnternet üzerinden sattık ve devlet misafirlerine bile verdikleri süper bir satıcı oldu, hadi yapalım!” Dedi. Cevap vermedim Ama bu beni biraz utandırıyordu: bizi bu kadar hayal kırıklığına uğrattı ve cesaret kırdı.
Mutfak masasının üzerine bir Almanya haritası açtık ve daha önce seçilen 16 coğrafi-kültürel-kültürel bölgemizin her birine bayraklar koyduk. Tanıdığımız insanlar için. Yabancılar bizim için kapıları ve kalpleri açmamışlarsa. Stan, “İnsanlara ne yapmalarını istediğimi açıklamadan önce sık sık evimde bir fincan kahve içerdim” dedi Stan. Sessizdim.
Hamburg-Blankenese'den Kaptan Jochim Westphalen kariyerine bir gemi çocuğu olarak başladı. Denizde ilk gününde yemek yapmalı. Bezelye çorbası karar verdi. O kadar tuzluydu ki, onu ceza almak için yemek zorunda kaldı.
Ancak bir telefon görüşmesi yapıp, şöyle dedi: “Hamburg yakınlarındaki bir adama ilk önce, dünyanın en iyisi ve bahçede yaşıyor.” Rhett Treinies, Dagmar ve Stan'in bahçe kapısını açmış. Ona en sevdikleri tarifi bilmek istediklerini söylediklerinde ayrıldı. Hatta onlara 1970'lerde hippi günleri, çiçekli Kaliforniya'ya ve oradan Meksika'ya geçtiğinde ve daha sonra Asya'dan 13 yıllık bir otobüse binmesiyle ilgili çok daha fazla şey anlattı.
Sonra Meksika ekmeği için birkaç tarif verdi. Daha sonra, üçü Hamburg-Wilhelmsburg sanayi bölgesinde Portekizli bir pinte içinde boğuldu. Ertesi gün, Dagmar ve Stan Hamburg'un etrafındaki tüm evlerde çaldı ve bu onlara kendilerine sempatik geldi. Tüm kapılar kapalı kaldı.
Stan şaşırdı. Bunu bilmiyordu. Güney Afrika'da bir o kadar ayrılmış değildir. Dagmar sinirlendi. Öğleden sonra, arabası çöktü ve atölyeye gitmek zorunda kaldı. Uzun zamandır, Hamburg-Blankenese'li eski kaptan Jochim Westphalen, onlara ilk gemisinin ücretinin, aşırı tuzlu bezelye çorbası hikayesini anlattı. Bir meslektaşı ona telefonla çabucak vermişti.
İkili, geceyi Dagmar'ın bir arkadaşı ile Aşağı Saksonya'daki Bleckede-Barskamp'ta geçirdi. Tanıştığımız, tai-chi öğrencilerinden biri, yürüteçle sınıfa gelen yaşlı bir bayandan bahsetti. Dagmar'ın hemen aşık olduğu bir evde yaşıyordu - çünkü ekili kırmızı klinkeriyle "çok Alman" görünüyordu.
Sazan hikayesi
Rahibe Maria Regina Kış (ortada) Crescentia Manastırı'ndaki Üstün General'dir. Kaufbeuren'de. İsteyen herkes ücretsiz öğle yemeği alır. Örneğin, Hacılar annesinin en sevdiği tarifine göre çorba
Stan, tam olarak dizilmiş bahçe tırmıklarını etkiledi. Ve böylece iki Brunhilde Steinhauer bir araya geldi. Sokakta birkaç yüz metre aşağıdayken köy göletinden her zaman avladığı carps hikayesini duydum. Ve oğlu, Amerikalı sanatçı için tasarlanan bir marangozluk dükkanında çalışırken Jeff Koons'a oyulmuş. Çiçek, şimdi Brunhilde'nin duvar kağıdı duvarındaki bir baş meleklerin yanında asılı duruyor. Geniş Masurian Almanca'da Hoşçakal dediğinde Dagmar ve Stan'in “kalplerinde kök saldıklarını” söylediler, ikisi de cesaretlerini topladılar. Ve neredeyse yüz adrese sürdü. Pellworm adasında, Maria Regina Kış Pilger çorbasının dağıtıldığı Görlitz, Bochum, Erfurt, Hinterzarten, Swabian Alb ve Kaufbeuren'e.
Aşağı Saksonya'da Adelheidsdorf'lu bir stajyer olan Harriet Danz-Neef köpekleri ve avcılığı seviyor. Ateş etmek onun için bir son değil, gerektiğinde yapar. Sonra Neefs’ın havuçlu ve alabalık sebzeli taze dana bifteği var.
Bazen koyduğumuz küçük bayrakları kullandılar. Bazen Dagmar sokaktaki insanlarla konuştu, bu yüzden daha erişilebilirdiler. Fakat herkes kitaba uymuyor: Çünkü biz şehir ve ülke, yaşlı ve genç, yerliler ve yeni vatandaşların iyi bir karışımını istedik. Fazladan dileklerimle: Stan köpekleri sever. Stan birçok köpeği fotoğrafladı. Dagmar daha fazla ev istedi. Markus daha fazla Kartpostal motifi: Chiemsee'deki balıkçılar, dağlardaki çiftçiler. Bahçe gnollarını iyi buldum. Ve Güney Afrika'dan Stephan Le Roux'dan şaşkın bir soru geldi, yanımızda sadece yaşlı insanlar ve sıra evler var mı? Herkesi doğru yaptık. Stan'in daha önce bulanık olan Almanya görüntüsü bulanıklaştı. Onu en çok şaşırtan şey, trafik kurallarına uymamızdı. Ve evlerimizde kaç tane fotoğraf ve hatıra var. Biz Almanların aile hikayeleri bakımından zengin olduklarını söyledi.
Ve hepimize dokundu. Sonuçta, insanlar onlardan ne istediğimizi anladıktan sonra, bizi evlerine ve anılarına da bıraktılar: eski bir taş ustası için, bira sosu Aşağı Silezya'daki çocukluğunun tadını koruyor. Büyükannesinin Kaiserschmarrens'i yüzünden punk şef oldu. Küçük Greta bir atı Sauerbraten olarak sona erdirmekten kurtardı.
Ve eğer birkaç kişi şimdi kitabı satın aldıysa. , , - o zaman insanların Hindistan'da ne yemek yapmayı sevdiklerini bilmek isterdim. Veya İtalya’da. Veya Irak'ta? Bir şeye cesaret edersen, gülünç fikirleri alırsın.
Bu (ler) t Almanya. İnsanlar ve en sevdikleri yemek
Nataly Bleuel, Stan Engelbrecht ve Dagmar Hoetzel'in "Bu (lar) lar Almanya Halkı ve En Sevdiği Yiyecekleri" adlı kitabı www.das-isst-deutschland.de adresinde 39,90 avro (artı 3,90 avro nakliye ücreti) karşılığında bulunabilir. ) sipariş. Web sitesi ayrıca bu yazı için tüm tarifleri içerir.