Buraya Bağlılığınız
Bu blogu okumaktan haberi olmaz, ama pazardan beri iğrenç bir bronşiyal virüs ve mevsimsel alerjiler yüzünden yatmıştım. Dün daha iyi bir gündü ve biraz dışarı çıktım, ama bugün tekrar sayıma düştüm. Bu blog yazılımı ile ilgili iyi bir şey, zamanından önce yazılar yazabiliyorum ve bunları naplar arasında yayınlayabiliyorum. Telefonumu kapattım ve bazen cevapladığımda, diğer ucundaki kişi kiminle konuştuğunu merak etti. (“Froggy, sana zat mi?”)
Bu fazla değil ve o da geçecek, ama her şey ne kadar sağlam olursa olsun, birinin sağlığının her zaman ne kadar güvencesiz olduğuna dair bir hatırlatma. Geçtiğimiz yıl kanserden hayatlarına yakından dokunan şaşırtıcı sayıda arkadaşım var. Sadece bu öğleden sonra, Doğu’dan bir arkadaşının dün gece onun için çok değerli birini kanserden kaybettiği haberini verdi. Uykusunda öldü. Uzun zaman önce, bir arkadaşın karısı, annesi kanserden öldükten günler sonra radikal kanser ameliyatı geçirdi. Ve elbette, kız kardeşim Ruthie 42 yaşında akciğer kanserinden öldü. Hayatında hiç bir gün sigara içmedim. Bir gün öksürmeye başladı ve duramadı. Ve o buydu.
Dün kız kardeşimin arkadaşlarından biri hakkında onun hakkında yaptığım kitap için röportaj yaptım. Ruthie'nin her zaman söylediğini bilen herkesin - yani her bir insanın demek istediği tutarlı şey: “Onunla birlikteyken, onun için en önemli kişi olduğunu hissetmeni sağladı.” Dün konuştuğum adam yanı sıra. Buradaki birçok insanın Ruthie'yi ve kocası Mike'ı bu kadar şiddetli bir şekilde sevmesinin sebebinin, ikisinin de iyi olması ve herkese bu kadar nezaketle davranmaları olduğunu ekledi. “Onlar alıcı değildi” dedi. “Asla kendilerine bakmıyorlardı. Sadece insanlara iyi olmak ve doğru yapmak istiyorlardı. Sahip olmadıklarını istemediler. Çok mütevazıydiler ve her şey için çok müteşekkiriz. ”
Bu gerçekten Ruthie için geçerliydi ve Mike için de geçerli. Bu beş satır, herhangi birimizin almayı umabileceği, iyi yaşanmış bir yaşama en iyi hediyedir. Alıcılar değildi. Bugün Breitbart'ın ölüm ilanlarını okudum ve her gün Ruthie'nin iyi yaşadığı bir hayat hakkında bu kitapta çalışarak, yarın ölmeme rağmen kendi ölümümün ne söyleyeceğini düşünerek öğleden sonra uyumaya gittim. Ruthie'ye yakın bir yer olmaz, bunu söyleyebilirim. Sorun şu ki, olması için benim gücümde. Yarın uyanamayacağımı ve onun gibi olmayı seçeceğimi söyleyen hiçbir şey yok.
Elbette, Ruthie doğası gereği bir barışçıldı. Tartışmadan nefret ediyordu ve barışı sağlamak uğruna uymaması gereken her türlü şeye katlanmak istiyordu. Onunla son görüşmem, ölmeden dört gün önce, bir esnafın kendisinden ve Mike'dan faydalandığı bir durumla ilgilenmeme izin vermesi için onu zorluyordum. Hayır, dedi ki bırak bunu ben halledeyim. Bende bu şey var. İyi olduğunu ve o şeyin olmadığını iyi biliyordum, ama aynı zamanda tembel esnafı sevgiden ve kişisel şeref duygusundan doğru şeyi yapmaya ikna etmek için elinden gelenin en iyisini yapacak türden bir insan olduğunu biliyordum. çünkü onun yüzüne girdi ve ona kesinlikle hak ettiği isyan eylemini okudu.
Hepimizin bu irenik olmaya çağırıldığını sanmıyorum. Bazen Ruthie'nin yaptığı bazı şeyleri neden yaptığını anlamak benim için zor. Yine de, bugünlerde ne duyduğumu duymak zorundasın: insanların konuşma şekli, insanlar için olan şefkat ve herkesin sevildiğini uzaklaşmasına neden olan şeyler hakkında konuşmaları. Hepimiz insanların bizi bu şekilde hatırlamalarını, bence ya da en azından bizi böyle nezaket, saygı ve şükranla hatırlamalarını istemeliyiz. Bugün Ruthie hakkında konuştuğum bir kadın, diğer herkesin onun hakkında yaptığı harika şeyleri söyledi ve “Onun şaşırtıcı yanı, iyi ve iki ayakkabı olmamasıydı. O gerçekti. Şimdiye kadar tanıdığım en otantik insandı. ”Buradaki meselesi, iyiliğinin dokunulmaz olan bir tür alçı kutsallığı olmadığıydı. Kızı Hannah'nın bana söylediği gibi, “Anne İncil'i o kadar iyi tanımıyordu, ama o yaşadı.”
Ölümcülünüzün yarın ölürseniz, dürüst olsaydı ne söyleyeceğini düşünmek zor bir egzersiz. Hakkımda söyleyebileceğim en iyi maden ailemi sevdiğimdir. Bunun ötesinde, sadece bir profesyonel başarı listesi var, hangisi… peki ne? Sonsuzluğa bakışta ne olmuş? Ancak kız kardeşim hakkındaki bu kitabı bitirmek için yeterince uzun yaşadığım için umutluyorum ve dua ediyorum. Sanırım bu bir şey için sayar. Yine de, şimdi, bugün ve yarın ve ondan sonraki gün onun gibi daha fazla yaşayamamamın hiçbir sebebi olmadığı düşüncesinden kaçamıyorum. Sebep yok, bunun dışında zor.
Soruyu size sormama izin verin, okuyucular: Yarın ölürseniz ve dürüst olsaydı ölüm cezanız ne derdi? Bundan memnun musunuz? Neden ya da neden olmasın? İsterseniz isimsiz cevap verin.