Misafir kabul odasını sessizlik doldurdu.
Antonio sıktığı yumruklarına baktıktan sonra yavaşça açtı. Boş avucunu görebiliyordu.
Bu sohbet sayesinde kendisi hakkında bir şey fark etmişti.
Tek yaptığı sohbet etmekken neden Cale Henituse’nin kendisi için bir şeyler bulmaya çalıştığını ya da ondan yararlanmaya çalıştığını düşündü?
Antonio boş avucunda bir maske varmış gibi hissetti. O maskenin adı “asil” idi. O da sahte bir soylu maskesi takıyordu.
Konuşmaya başladı.
“Kapıları açmakla ne demek istiyorsun?”
Soruyu sorarken Antonio’nun gerginliği belli oldu.
“Krallık istediğinde imparatorluğun kapılarını aç.”
Yanlış anladıysanız, oldukça tehlikeli bir bildiriydi. Roan Krallığı’nın imparatorluğa karşı kılıcını kaldırması olarak yorumlanabilir.
“Genç efendi Antonio.”
Ancak, Cale az önce bir soruyla karşılık verdi.
“Majestelerinin veliaht prensin İmparatorluğa karşı savaş açmak isteyeceğinden endişeleniyor musunuz?”
Gerçekten de durum buydu.
Veliaht prens, İmparatorluğa veya başka bir yabancı ulusa karşı savaşmak isteyebilir. Antonio’nun endişelendiği şey buydu.
Antonio, Cale’in dudağının bir köşesinin biraz yukarı kalktığını görebiliyordu.
“Çok açık olduğumu sanıyordum.”
Cale sözlerini bir kez daha tekrarladı.
“Krallık istediğinde.”
Veliaht prens değil, krallık.
İkisi arasında büyük bir fark vardı.
Ancak Antonio şu ana kadar bu farkı fark etmemişti. Cale, Antonio’nun anladığını fark ettikten sonra ekledi.
“Krallık için çalışan Gyerre ailesi ne demek istediğimi anlamış olmalı, değil mi?”
“Krallık için çalışıyor.”
Bu sözler Antonio’nun aklında oyalandı. Aynı anda ifadesi ciddileşti.
Tüm Roan Krallığı’nın onlardan İmparatorluğa kapıları açmasını isteyeceği bir durum.
Bu, İmparatorluğun, Roan Krallığının öylece bir kenara atamayacağı korkunç bir şey yaptığı anlamına gelir.
Krallık, tacın, soyluların ve vatandaşların hepsinin onu istediği anlamına geliyordu.
‘…İmparatorluk ne yaptı?’
Gyerre hanesi, İmparatorluğa en yakın olan güneybatı bölgesinden sorumluydu. Ailenin varisi olmasına rağmen Antonio, İmparatorluğun böyle bir duruma neden olmak için ne yapmış olabileceğini bir türlü çözememişti.
Bilgi eksikliğinin daha ciddi bir sorun olduğunu fark ettikten sonra Cale’e seslendi.
“Genç efendi Cale-“
“Kendin bir yolunu bul.”
Antonio, Cale’in çizgiyi çizen yanıtını duyduktan sonra İmparatorluğun ne yaptığını soramadı.
Bu konuda hiçbir şey söyleyemedi.
Zayıflığı Cale’in elindeyken, kendisine sorulan her şeyi soru sormadan yapmak zorundaydı. Dahası, Gyerre ailesinin, İmparatorluğun yaptığı ve krallıkla ilgili bir şey olup olmadığını kendi başlarına çözmesi uygundu.
Ya kendi başına araştıracaktı ya da başka bir seçenek vardı.
“…Veliaht prens majesteleri soracağım.”
Sormak için Duke seviyesinin üzerine çıkması gerekiyordu.
Antonio, yanıtını bariz yanıt olarak kabul eden ve İmparatorluğu gizlice araştırmaya ve güneybatı bölgesinin savunma manevralarını bir kez daha uygulamaya karar veren Cale’e baktı.
Cale’in istediği cevap buydu.
Antonio’nun dikkatli olmasını istedi.
Ayrıca Antonio’nun İmparatorluğu gizlice araştırmasını istedi. Ayrıca Antonio sadece güç peşinde koşmadan krallıktaki olayların akışıyla da ilgilenecekti.
Krallığın bir bölgesinde gücü elinde tutan bir soylunun böyle bir tavır sergilemesi Cale için faydalı olurdu. Cale sandalyeye oturdu ve Antonio ile göz teması kurdu.
“Düşündükten sonra doğru kararı vermeni umuyorum.”
Cale artık konuşmak istemiyordu.
Kısa bir şekilde sunulursa tüm istekler en iyisiydi.
Tabi bu süreçte Antonio’yu tehdit etmeyi de unutmadı.
“Bu belgelerin hepsi kopya. Asılları bende, bu yüzden zayıf noktanızın hala elimde olduğunu unutmadan karar vermenizi umuyorum.”
“Ha.”
Antonio içini çekti ve gülümsedi.
Bu hareket, Cale’in kaşlarını çatmasına neden oldu. Antonio tehdit edildikten sonra gülümsüyordu.
‘…Bu çok garip.’
Antonio’nun onu anladığını düşündü ama Antonio’nun kaşlarını çatmak yerine yüzünde bir gülümseme vardı.
“Neden gülümsüyor?”
Cale’in kafası karışırken Antonio rahatladı.
“Büyükannenin söylediği her şey doğru değil.”
Krallık adına bir şey talep etmek için zayıflığını kullanan bir soylu, ‘gerçek bir soylu’dur. Antonio, böylesine “gerçek bir soyluyla” tanıştıktan sonra zihninde bir şeylerin düzeldiğini hissetti.
“Sen asil, genç bir efendisin Cale.”
“Elbette?”
Ama Cale, Antonio’nun onu doğru anladığını görebiliyordu.
“Sanırım kriterlerini karşılıyorum.”
Antonio’nun ona bir soylu demiş olması, Antonio’nun onun hakkında çok iyi bir izlenime sahip olduğu anlamına geliyordu.
“Gerisini veliaht prens halledecek.”
Veliaht prens, Cale belgeleri teslim eder etmez Antonio’yu nasıl kontrol altında tutacağını bilecekti.
Cale, her şeyin planlandığı gibi gitmesinden memnundu.
Ancak, beklediğinden biraz farklı giden bir şey vardı.
“Meşgul olduğunu biliyorum, o yüzden şimdi gidiyorum.”
Cale, konuk kabul odasından çıkmak üzereyken Antonio’nun sesini duydu.
“Çok teşekkür ederim, genç efendi Cale.”
“…Affedersin?”
Cale şok içinde arkasına döndü.
“Birçok şey için teşekkür ederim.”
Gülümseyen Antonio bir canlılık hissi veriyor gibiydi. Cale, Antonio’nun beklediğinin aksine mutlu göründüğünü görünce tuhaf hissetmeye başladı.
‘…Onu düzgün bir şekilde tehdit etmeli ve bu süreçte bir şey almalı mıydım?’
Tam bir soylu gibi davranmak için Gyerre ailesinden herhangi bir maddi mal talep etmemişti. Biraz hayal kırıklığına uğradı, ancak Cale konuk kabul odasından çıkmadan önce Antonio’ya gülümsemeye çalıştı.
O günkü görevlerini büyük ölçüde bitirmişti.
Ancak, hala bir görev kaldı.
Ama bu yarın içindi. Gece yarısından sonraya kadar yapamadı.
En büyük misafir odası. Cale rahat yatağa yaslandı ve görüntülü iletişim cihazına baktı.
– Bağladım!
Wiiiiiiiiing.
Ekran açıldı ve Raon, On ve Hong’un oturduğu köşeye uçtu. Üç çocuğun önünde bir sürü yiyecek vardı.
Cale, Raon’un bakışlarını ekrana çevirmeden önce sessizce biraz et çiğnediğini gözlemledi.
– Genç efendi Cale.
Doğal olarak veliaht prens Alberu ile konuşuyordu.
Sahip olduğu son görev, veliaht prense rapor vermekti. Bir karışıklık yarattıktan sonra rapor vermek her zaman gerekliydi.
Veliaht prens Alberu kaşlarını çatmıştı.
Cale, Alberu’nun onun yatağa yaslanmasını saygısızlık olarak göreceğini anladı. Şimdiye kadar çılgınca çalışan birisini yatakta dinlenirken görünce kim sinirlenmez ki?
Midesini yemekle dolduran Cale, Alberu için üzüldü.
Bu yüzden önce konuşmaya başladı.
“Ekselânsları-“
Ama Alberu onun sözünü kesti. Alberu neredeyse ıstırap içinde konuşmaya başladığında kaşlarını çatmıştı.
– Sen gerçekten krallığın yıldızı değil, krallığın ışığısın.
‘…ne oluyor…’
Cale’in ifadesi sertleşti.
Alberu, bir süredir ilk kez geveze dilini kullandığı için umursamadı.
– Senin gibi bir ışıkla, Roan Krallığımız karanlıktan bile korkmuyor. Sen sadece bir yıldız değilsin, krallığımızdaki en parlak yıldızsın.
‘…Neden böyle davranıyor?’
Dolu ve rahat olmasına rağmen sinirlenmeye başladı.
“Majesteleri, oturabilir miyim?”
Cale yatağa yaslanıp doğrulmayı bırakmaya çalıştı.
– Hayır, buna gerek yok. Duymuştum.
Alberu parlak bir şekilde gülümsemeye başladığında artık acı çekiyor gibi görünmüyordu. Birisi onun dışarıda güzel bir çiçek tarlasında falan keyif yaptığını bile düşünebilir.
Ancak Alberu, kendisini bir çiçek tarlasından bile daha iyi bir yerdeymiş gibi hissediyordu.
– Gyerre bölgesinde insan tacirlerini yakalamaya çalışırken kan kustunuz ve neredeyse bayılıyordunuz?
“…Bir kısmı doğru.”
Kan öksürmedi ya da neredeyse bayılmadı.
– İnsan kaçakçılarını yakalamak için inanılmaz bir karizma kullandınız, gümüş kalkanla binalarını yıktınız ve tutuklu vatandaşları mı kurtardınız?
“…Bende öyle tahmin ediyorum?”
Gerçekten olan buydu.
Ancak biraz abartılı gibi geldi.
– Sarhoş numarası yaptın ve insan kaçakçılarını bir restoran penceresinden izledin, sonra da yanında tek bir şövalye varken onlara güvenle karşı koydun?
“…Lütfen durur musunuz?”
Alberu sırıtmaya başlarken Cale kaşlarını çatmaya başladı. Alberu, yüzü yorgun görünmesine rağmen iyi hissediyor gibiydi.
Bu, Cale’in Alberu ile bugün yaşanan olayın ayrıntılarına girmeye gerek olmadığını anlamasını sağladı.
“Görünüşe göre çoğunu duymuşsunuzdur, majesteleri.”
Kraliyet muhbirlerinden birinin Gyerre bölgesinde olacağını biliyordu.
Ne de olsa veliaht prens titiz bir insandı.
Ancak, bu kadar çok bilginin bu kadar çabuk iletilmesini beklemiyordu.
– Evet. Muhbirim bana bölgede yayılan söylentilerden bahsetti.
Alberu’nun tartıştığı abartılı versiyon, Gyerre bölgesinde hızla yayılan şeydi. Dük Malikanesi’nin söylentilerin yayılmasını engellemesinin hiçbir yolu yoktu.
Alberu, söylentileri duyduktan sonra bir sonuca varmıştı.
– İyi bir deli piç.
Alberu, Cale’in sözlerine sırıttığını görmekten hoşlanmadı.
Aldığı diğer bilgiler, öksürdüğünde fazla kan olmadığını, sadece biraz kan olduğunu söylüyordu.
Bu yüzden iyileşmek için uzanıyordu.
O zaman dinlenip sabah ona rapor verebilirdi, ama faydasız bir şekilde terbiyeli davrandı ve rapor vermek için gece yarısını geçene kadar bekledi.
Bu yüzden Alberu, piçten hoşlanmasa bile Cale’i birlikte çalışması en kolay kişi olarak görüyordu.
Çünkü Cale ona benziyordu.
– Bildirmeniz gereken nedir?
İyileşmekte olan bir insanı ayakta tutacak zalim bir tip değildi. Üstelik bu piç, yakında onun yerine Caro Krallığı’nın müzayede evine gidecek olan kişiydi.
“Bu sadece kısa bir rapor. Yakında size belgeleri göndereceğim, ancak Chryshi ailesiyle ticaret yapan tüccar loncası İmparatorluktan geliyor ve ayrıca Chryshi ailesinin bir çocuğu kaçırmak için bir suikastçı loncası tuttuğuna dair kanıtlar var. geçmişte.”
Alberu aniden bir baş ağrısının geldiğini hissetti.
– Bu kısa bir rapor mu?
“Evet, majesteleri. Gyerre ailesi yakında sizinle iletişime geçecek. İstediğiniz gibi kullanabilmeniz için zincirlerini onlara taktım.”
– …Birden kendimi yorgun hissediyorum.
Cale, sözlerinin aksine, Alberu’nun enerjiyle dolup taştığını görebiliyordu. Bunu düşündüğünde, veliaht prensin insanları kendi yararına kullanabildiği zaman en mutlu olduğu görülüyordu.
– Zincirlere sıkıca tutunacağım.
“Evet, majesteleri. Eminim ki krallığımızın bilge yıldızı ortaya çıkan her sorunu uygun şekilde halledecektir.”
Cale, cümlesini bitirdikten sonra tuhaf hissetti. Neden böyle hissettiğini çok geçmeden anladı.
Çünkü Alberu raporunu bitirdikten sonra bile telefonu kapatmadı ve onu pohpohlamaya başladı. Cale, Alberu’nun söyleyecek başka bir şeyi olup olmadığını merak ederken kaskatı kesildi.
“Beni işe mi alacak?”
Gyerre bölgesi meselesini veliaht prense havale etmekten duyduğu memnuniyet yavaş yavaş yok oldu.
O an Alberu’nun sesini duydu.
– İyi uykular.
Tıklamak.
Alberu telefonu kapattı.
Telefonu kapatırken veliaht prensin yüzünde sevmediği bir şeyi yemeye zorlanıyormuş gibi bir ifade vardı.
“Bir şeyler ters gidiyor.”
Cale, video iletişim cihazını hızla itti.
Daha sonra yatmadan önce Raon’dan bir talepte bulundu.
“Raon.”
“Ne oldu insan? Veliaht prensin dediği gibi iyi uykular!”
“Yapacağım. Bir süre veliaht prensin aramalarına kulak asma.”
“Peki!”
Cale, bir süre veliaht prensin çağrılarına cevap vermemeye karar vermeden önce Raon’un battaniyeyi boynuna kadar çeken ön ayaklarına baktı.
Ardından kararlılığını bir kez daha pekiştirdi.
“Bu yıl içinde, hayır, gelecek yılın sonuna kadar Kuzey ve İmparatorluk ile anlaşalım da villada rahatlayayım.”
Cale uykuya daldığında çok basit bir arzu duydu. Ortalama dokuz yaşındaki çocuklar, kenarda sessizce sohbet ederken onu yalnız bıraktılar.
“Caro Krallığına en son gittiğimizde çölü görebilmiştik! Bu sefer hepsini göreceğiz!”
“Seyahat etmeyi gerçekten seviyorum!”
On, küçük kardeşlerinin sohbetini dinlerken bir dilim pasta yemeyi sessizce bitirdi. Raon ve Hong, bir sonraki varış noktalarıyla ilgili heyecanlarını gizleyemediler.
“Evimiz güzel ama seyahat etmek de güzel!”
“Katılıyorum! Birlikte böyle seyahat etmek eğlenceli!”
“Evet! Ben de Doğu kıtasını merak ediyorum! Her yeri gezelim! Biz büyük ve kudretliyiz, öyleyse yapabiliriz!”
Cale’in şokta bayılmasına neden olacak şeyler söylüyorlardı. On, başını sallamadan önce uyuyan Cale’e baktı. Ancak, küçük kardeşlerinin arzularının gerçekleşmesini istediği için ağzını kapalı tuttu.
On orada sessizce otururken Hong ve Raon dünyayı dolaşma planlarını tartışmaya başladılar.
Cale o gece bir kabus gördü.
* * *
“Genç usta-nim, pek iyi görünmüyorsun.”
“Kabus gördüm.”
Cale, korkunç kabusu hatırlarken ürperdi.
Hayali, birden fazla bagaj benzeri insanla dünyayı gezmekti. Kalbin Canlılığı zihinsel hasarı iyileştiremedi, bu yüzden Cale uzun zamandır ilk kez solgun görünüyordu.
“Genç efendi-nim.”
Cale’i görmeye gelen kişi temkinli bir şekilde solgun Cale’e bakarak konuşmaya başladı.
“Paerun Krallığı’nın başkenti bir kabustu.”
Flynn Tüccar Loncası’nın Billos’uydu. Cale’in her zamanki metanetli ifadesine geri dönmeden önce yaptığı yoruma bir an gülümsediğini gördü.
Paerun Krallığı’nın başkenti Bago Şehri. Tanrı’nın Gözyaşları Gölü’nün yeri.
O göl hâlâ yanıyordu ve Paerun Krallığı’nın vatandaşları bunun nasıl tanrının öfkesi ya da tanrının isteği olduğundan bahsediyorlardı.
Yangında yaralanan ve yaralanan olmazken, vatandaşların kafasında korku ve belirsizlik oluşmaya devam etti.
Billos, yangından Cale’in grubunun sorumlu olduğundan yarı yarıya emindi.
“Ateş hala sönmedi mi?”
Cale’in yanıtı onun tamamen emin olmasını sağladı.
“Genç efendi Cale Henituse yine büyük bir şey yaptı!”
“Genç usta-nim, sen ne yaptın?”
“Neden soruyorsun?”
Billos, Cale’in gelişigüzel tavrından bıkmaya başladı.
“Kuzey bir karmaşa, bir karmaşa. Tam bir karmaşa!”
“İyi.”
“Aman Tanrım.”
Billos, Cale’in önünde ilk kez içini çekti. Cale onu görmezden geldi ve arabaya bindi.
“Billos, hemen Caro Krallığı’na gidelim.”
Müzayededeki herhangi bir eşya yerine bir kişiyi kancalamak için müzayede evine gitmesi gerekiyordu.
Ayrıca bu süreçte biraz para alması gerekiyordu.