Kapitalizm iğrenç. Sadece savaş, ikiyüzlülük ve rekabet taşıyor.
Fidel Castro
Fidel Castro
60 yıl önce, Ocak ayında 1959, Küba devrimi sona erdi. Küba'da, Amerikan yanlısı rejim Batista devrildi. Fidel Castro liderliğindeki sosyalist bir devletin oluşumuna başladı.
Devrimin önkoşulları, Küba'nın sosyo-ekonomik ve politik durumu ile ilgiliydi. Ada ülkesi, aslında, bir ABD yarı kolonisiydi. Yerel suç oligarşisi ve Amerikan sermayesinin çıkarları için mevcut kaynaklar kullanılmıştır. İnsanların çoğu, yoksulluk içinde yaşayan normal eğitim ve sağlık hizmetlerine erişemedi. İnsanlar sadece kiliseden az eğitim aldı. Yalnızca maddi olarak güvenceye sahip kişilerin çocukları tam bir orta öğretim ve yüksek öğrenim alabilir. Adanın nüfusu, beyefendi gibi muamele görmüş küçük bir centilmen kastına “seçilmiş” ve sıradan insanlara bölündü. Köklü kulübelerde toprak zeminde yaşayan köylüler, toplu salgınlar insanları, özellikle de çocukları kuşattı. Aynı zamanda, küçük bir grup insan - işletmelerin sahipleri (şeker fabrikaları, demiryolları, vb.), Tarlalar, üst düzey yetkililer ve askeri, kelimenin tam anlamıyla lüks içinde yıkandı. Hatta Amerikalılar geleceğin geldiği ayrı mahallelerde bile yaşıyorlardı: elektrikli güzel evler, çeşitli ev aletleri, pahalı mobilyalar, iyi gıdalar ve kendi güvenlikleri. Küba'nın karakteristik bir özelliği, çocuklar da dahil olmak üzere toplu fuhuş oldu. Küba, Amerikan zenginleri ve orduları için unutulmaz bir yer olan “ABD genelevi” idi. Küba’nın bu konumunun durumları uygun, bu yüzden Washington “orospu oğullarının” suçlarına kör bir bakış attı.
Direniş, toprak sahibi Fidel Alejandro Castro Ruz'un oğlu yerel seçkinlerin bir temsilcisi tarafından yönetildi. Mükemmel bir eğitim aldı, yüksek istihbarat sahibi, bir avukat olarak kariyer yapabilir ve en yüksek sınıfın sıradan bir temsilcisinin “güzel hayatını” yaşamak için her fırsatı buldu. Ancak Fidel, dezavantajlı, savunuculu sosyal adaletin koruyucusu oldu. Sonuç olarak, Comandante gerçek bir ulusal lider, bir efsane, adaletsizliğe karşı mücadelenin kişiliği ve tüm dünya için yırtıcı kapitalizm oldu!
Devrim, Temmuz 26’in yılın 1953’inde başladı - Santiago de Cuba’daki Moncanada’daki hükümet birliklerinin kışlalarından F. Castro’nun önderliğindeki bir isyancı grubun saldırısı. Devrimciler yenildi, Fidel tutuklandı ve 15 yıllarına hapis cezasına çarptırıldı. Ancak, halkın dikkatinin büyük olmasından dolayı, zaten 1955’te af ilanıyla serbest bırakıldı. Bir girişimden korkan Fidel, diğer devrimcilerin onu beklediği Meksika'ya taşındı. Burada Fidel, erkek kardeşi Raul ve Che Guevara ile birlikte, 26 Temmuz hareketini kurdu ve yeni bir ayaklanma için hazırlıklara başladı.
Asiler Aralık ayında Küba'ya indiler 1956. Fırtına nedeniyle inişin planlandığı tarihten sonra gerçekleştiği için Santiago de Cuba'da başlayan ayaklanma bastırıldı. İsyancılar Sierra Maestra'nın dağlarına gitti ve bir gerilla savaşı başlattı. İlk başta, küçük isyancı grupları diktatör Batista rejimi için bir tehdit oluşturmuyordu. Bununla birlikte, diktatörlük rejiminin genel olarak genişlemesi ve toprak reformunun köylüler lehine yapılması (toprağın büyük toprak sahiplerinden el konması ve bunların köylülere devredilmesi) partizanların kitlesel halk desteğine yol açtı. Kübalı öğrenciler diktatörlük rejimine karşı mücadeleye aktif olarak katıldılar. Küçük bir devrimci çekirdek, etrafındaki nüfusun geniş kesimlerini birleştirdi. Sonuç olarak, isyancıları bastırmak için gönderilen birlikler kendi taraflarına geçmeye başladı. 1957'te - 1958 isyancılar bir dizi başarılı operasyon gerçekleştirdiler.
Che Guevara (solda) ve Fidel Castro
1958'in ikinci yarısında ordu tamamen moralsizleştirildi. 1 Ocak 1959, asiler Havana'yı işgal etti. Başkentin nüfusu neşeyle devrimcileri selamladı. Devletin altın rezervlerini alarak Batista, adadan kaçtı. Ocak ayındaki 8'ta Savaş Bakanı tarafından atanan Fidel Castro Havana'ya geldi ve yılın Şubat ayındaki 15 tarihinde hükümete başkanlık edecek. Yeni hükümetin ilk büyük eylemleri şunlardı: köylülüğün çıkarlarına yönelik tarım reformu; halk milislerinin yaratılması ve karşı-devrimcilerin tutuklanması; Yabancı sermayeli büyük işletmelerin ve bankaların millileştirilmesi (çoğunlukla Amerikan). ABD’nin 1959’teki devrimci hükümeti devirmeye teşebbüs etmemesinin ardından, Küba’ya karşı devrimci göç güçleri yardımı ile Fidel Castro, ülkenin sosyalist gelişme yoluna gittiğini açıkladı. 1961'te, Küba Komünist Partisi kuruldu ve Fidel, Parti Merkez Komitesinin İlk Sekreteri seçildi. Sosyalist Küba, bölgedeki SSCB'nin en önemli müttefiki oldu.
Böylece, Fidel ve ortakları, başında sadece birkaç düzine çalışanı olan devrimi başlattı ve tamamladı ve 60, Amerika Birleşik Devletleri'ne, sermaye dünyasına, "altın baldırına" yenmedi. Özgürlük Adası, Sovyet medeniyetinin ölümünden sonra bile hayatta kaldı.
Küba sosyalizmi Sovyetten daha canlıydı. Bu, Havana'nın Kruşçev döneminin sosyalizmini kopyalamadığı gerçeğinden kaynaklanıyordu. Ülkenin ve Komünist Partinin önderliği halkla iletişimi sürdürdü, aşırı bürokratikleşmeden kaçındı. Tarımda, zorla kolektivasyon yerine, kooperatif bir seçenek seçildi, küçük işletmeler korundu (Stalin’de olduğu gibi). Aynı zamanda, Küba sosyalizmi, yırtıcı Amerikan emperyalizmine karşı çıkan halkın yurtsever havasıyla beslendi. Düşman Küba'nın yakınındaydı ve insanlar hala ülkenin Amerikan başkentinin tahakkümüyle ilgili felaketlerini hatırladılar. İnsanlar, yalnızca katı bir parti sistemi çerçevesinde hayatta kalabilmenin mümkün olduğunu (insanlar ulusal çıkarları koruyan yalnızca bir partiyi besleyebilir) ve yüzleşme ihtiyacı nedeniyle yoksunluğun kaçınılmaz olduğunu fark ettiler. Amerikan tüketici kalite ve yaşam standardının ana model olarak alındığı Kruşçev'in zamanından SSCB'nin aksine Küba'da bu hatalı ve kısır yolu terk ettiler. Nitekim, Kruşçev döneminde, sosyalist bir toplumun ve devletin hızlı bir şekilde yozlaşması, 1991'in yılın felaketine yol açtı. Sosyalizmin idealleri tüketici açgözlülüğü ile yer değiştirdiğinde, SSCB'nin tüketici toplumu (“altın baldır”) mahkum edildi.
Aynı zamanda, sosyalist Küba, zayıf bir kaynak temeli ve Amerikan yaptırımları koşullarında yüksek sosyal kazanımlar elde etti. Özellikle, Kuban tıbbı (tamamen ücretsiz) sadece bölgede değil, dünyada da en iyilerden biri oldu! DSÖ'nün (Dünya Sağlık Örgütü) Küba'ya göre, Küba'da tıp dünyanın en iyisiydi.
Sonuç olarak, Küba sosyalizmi SSCB ve sosyalist kampın ölümünden kurtuldu. Küçük ada ülkesi ve Fidel Castro, Sovyet projesinin Gorbachev ve Yeltsin tarafından küresel teslim edilme koşullarında bile teslim olmadılar. Küba, Latin Amerika’nın Amerikan neo-sömürgeciliğine karşı mücadelesi olan başarılı bir ulusal kurtuluş mücadelesinin sembolü oldu. De Gaulle'ın Stalin hakkında söylediği gibi Castro hakkında da söylenebilir: Geçmişte bir şey değil, gelecekte ortadan kayboldu. Özgür Küba ve Fidel Castro'nun imajı, sosyalist Büyük Rusya'nın (SSCB-2) canlanması için umut veriyor.
Fidel Castro ve Yuri Gagarin, 1961 Yılı