Vanya Zhdanov gerçekten uyumak istedi. Bütün gün arifesinde, nasıl olduğunu iyi biliyordu, evin yakınındaki bir kuyuyu tamir ediyordu ve çok yorgundu. Kuyu eskiydi, bazı yerlerde kütükler çürümeye başladı, bazen tamamen parçalandılar ve dışarısı dondu ve Vanka’nın elleri hâlâ beceriksizdi. Kaç - on bir yıl? Günümüzün standartlarına göre - dördüncü sınıf, ilkokul, kopya yoluyla öğrenme ve Masha ve ayı hakkında bir çizgi film. Fakat öyleyse öyle olmadı, pek çok endişe hala sıska ve çocuksu olmasına rağmen Vanka'nın omuzlarına düştü. Ve ayrıca, Vanyushka çok kötü bir şekilde gördü: geçen yıl, savaştan hemen önce, çitten düştü ve kuş üzümü dalıyla gözlerini kesti. Böyle bir felaketi görmüş olan büyükanne Nyura, umutsuzca ağlayan torunu ile yerel bir doktora gitti ve daha sonra uzun bir süre boyunca, farklı çözeltilere batırılmış bir tür paçavra ağrılı bir göze uygulandı. Ancak sadece Vanka bu göze neredeyse kördü, gördüğü nesneler oldukça bulanıktı.
Diğer zamanlarda, muhtemelen çocuk, böyle soğuk havalarda bir kuyuyu tamir etmeyi düşünmez bile - her yetişkin bu işi üstlenmez, ama işte bir çocuk. Ama iç çekmenin ve ağlamanın anlamı nedir? Şimdi savaş, öndeki baba, kadın Nyura ve oğlan evde kaldı. Annem Yelets'teki hastanede çalıştı, yakın zamanda bombalama tabanına çarptı ve öldü.
Vanka’nın omuzları ağrıyordu, sırtı tahta gibiydi. Fakat çocuk ne kadar yorgun olursa olsun, yatmaya korkuyordu. Her gece, Vanyushka aynı işkenceyi gizliyordu. Büyükannemin çok iyi pişirebileceği, el feneri yağ ve ev yapımı erişte ile sıcak tavuk çorbası hayal etti. Garip bir şey: Savaştan önce, çocuk neredeyse bu çorbayı yemezdi, burnu kalın kokudan kırışıyordu. Ve şimdi, açlıktan ölmese de, ama sonra bu çorbayı hayal ettim ve hayal ettim. Rüyada, çocuk onu yedi, onu yedi, sıcak kuvveti içine dökerek hissetti. Çorba azalmadı, kil kase dipsiz görünüyordu.
Birçok gece, bu acı dolu rüyada oğlanla alay etti. Vanyushka uyandı ve yavaşça ağladı, masanın üzerinde yatan iki kaba tahta kaşıklara bakıyordu. Vizyonun uzun süredir gerçekleşmediğini biliyordu. Doğru, evlerinde Obüs adı verilen sadece bir tavuk var, ancak Baba Nyura, kuşu sadece savaş bittiğinde öldüreceğini söyledi. Ve bu, görünüşe göre, yakında değil.
Fırtınalı Ocak akşamı 1942, arkadaş köylü Fedor Kuzin aniden Zhdanov kulübesine gitti. Dikkatli bir şekilde gitti - bu yüzden hemen anlaşıldı: mesaj önemliydi ve meraklı kulaklar için tasarlanmamıştı.
“Yardım et, Anna Yegorovna,” diye sordu. - Evimde partizanlar yalan söyler. Yaralandı, bakıma ihtiyacı var ve evde kimsem yok. Ve hemen hemen her zaman evin içinde ben yokum, artık ocakta yatmanın zamanı değil. Onun peşinden git, merhamet et! Omzunda yaralandı, çok kan kaybetti, ancak işler daha iyi görünüyor. Hastaneye transfer etmek mümkün olacaktı, ancak bunu henüz yapmayacağız, kelimeye inanıyoruz ve çok fazla bir şey istemiyoruz. Tıp hakkında biraz bilginiz var, köyümüzde sessiz. Yalnız yaşıyorsun, köyün eteklerinde kulübe. Sadece kimseye konuyu anlatmayın, sır olarak saklayın.
Baba Nura hemen aynı fikirde değildi: Yabancı bir hasta kişinin evine girmesi korkutucu. Ama yine de aynı fikirdeyim. Neler olup bittiğini duyan Vanyushka, partizanı evlerine teslim etmek için gönüllü oldu, ancak Fedya Amca reddetti:
- Otur, otur, savaşçı! Ben kendim size en iyi şekilde teslim edeceğim. Bekle ve sessiz ol.
Ve sola. Ve Baba Nyura, uzun süredir Fedor'un partizanın adını bile söylemediğini ve hatta “içtiğini” söyleyerek homurdandı. Biraz, böyle şeylerin gizli tutulması gerektiğini anlamıyor mu? Sadece birkaç hafta önce faşistler Izmalkovo'dan sürüldü. Ve Vanya ile Metelkino köyünde, ilçe merkezinden sadece beş kilometre uzakta yaşıyorlar. Uzakta değil sorun gitti, ve nihayet gerçeği değil.
Vanya yavaşça gülümsedi, özellikle Baba Nyura sır saklamak konusunda yüksek sesle homurdandığında. Anna Egorovna'nın bu şekilde davranmadığını zaten biliyordu çünkü bir şeyden ciddi olarak mutsuzdu. O böyle bir karaktere sahip: çok arkadaş canlısı değil, sanki her şeyden hoşlanmıyormuş gibi, her şeydeki kusurları fark ediyor. Ama aslında, Anna Egorovna çok kibar. Sonuçta partizanla ilgilenmeyi kabul etti, halihazırda fakir ya da zayıf patates, şalgam ve lahana stoklarının gücünden pişmanlık duymadı.
Aynı gece Fyodor, hastayı hemen hemen Zhdanov’un evine getirdi, hatta getirdi. Partizan çok ince, uzun boylu, gri bir saçın parıldadığı kalın bir sakalıyla büyümüş. Çok az, kısık konuşuyordu ve kendisi de Fedor demeyi emretti.
Baba Nyura, misafirinin Vanyushkin'in babasının eski gömleğine dönüşmesine, hasır bir yatak hazırlamasına ve battaniyeyle örtmesine yardımcı oldu. Bir konuda, yıllarca bu konuda pek iyi olmasa da, yeğeni olarak Fedor'u arayacağı kabul edildi. Ne olmuş yani? Herhangi bir savaş yaşlanacak. Metelkino'daki herkes Nyura kadının Tambov'da bir kız kardeşi olduğunu biliyordu.
Vanya ilk önce partizanlardan korkuyordu. Fedya Amca bütün gün köşesinde yattı, bazen yumuşakça inledi, şişmiş omzunu tuttu ve tam o anda gülümsemeye çalıştı. Parlak güneşin altında yatan bir salatalık gibi yavaşça bir gülümseme çıktı. Görünüşe göre çok acı vericiydi.
Baba Nyura, her gün, bazı kaynatmalara batırılmış hasta bir bezin etrafına hasta bir el sardı. Sabah kahvaltısı ve öğle yemeğinde, Fedya Amca'nın önüne bir kase haşlanmış patates ya da dilimlenmiş şalgam koydum. Baba Nyura'nın stokları küçüktü, bu nedenle, kural olarak, Zhdanov'un evinde hiç akşam yemeği yoktu. Belki de bu yüzden Vanya boş bir mideyle yatmaya gittiğini hayal etti. Genel olarak, günlük “norm” herkes için aynıydı: iki patates, bir küçük şalgam veya pancar ve pazar günleri - lahana turşusu fırında “karışık”.
Bir akşam, Vanyushka yatağa attı, alışkanlıktan çıkıp uykuyu yasakladı, partizan birdenbire şunu sordu:
- Neden dönüyorsun küçük kız? Gerçekten bir günde saklanmadı mı?
“Namayalsya,” Vanya çekingen bir şekilde fısıldadı. - Sadece uyumaktan korkuyorum. Her zaman çorba hayal ediyorum. Erişte ile. Sıcak, lezzetli ...
“Evet… Şimdi bir çorba olurdu” dedi Fedya Amca. - Bazen bana öyle geliyor: Sıcak ve şişman bir şey yersem, hemen ayağa kalkar ve Fritz'i vururdum. Ancak patates aynı zamanda bir iştir, ikinci ekmek diye adlandırdıkları bir şey değildir. Onu yersiniz ve birçok kişi için şikayet etmeyin, ve bu şimdi değil. Uyu, Vanya. Bir rüyada, bir kişi iktidara gelir. Zaman gelecek, bol miktarda çorba yiyin ve istediğin her şey ...
... Baba Nyura açıkça Obüs öldürmeyi reddetti.
“Ve hayal etme,” dedi. - Artık özel bir durum yok. Çorba olmadan yapabiliriz, patates yetişene kadar.
Ancak Vanyushka, Fedi Amca'nın yüzünün, tavuk suyunu tattığında nasıl parlayacağını hayal etmişti. Ayağa kalkarken, omuzlarını düzeltiyor ve faşist pisliği parçalamaya gidiyor.
Geceleri büyükannenin ve partizanların uyuyakalmasını beklerken, çocuk sessizce kulübe bıraktı, yanında eski bir balta ve battaniyeyi aldı.
Baba Nyura'nın tavuk tuttuğu küçük bir kulübede, çok karanlıktı. Doğru, parlak sarı bir ay pencereden parlıyordu, ama çocuk neredeyse bir gözünde kördü! Köşede Howit'i büyük zorluklarla gördü. Tavuk, başının üstünde asılı olan sorunların farkında olmadan uyudu. Vanyushka, olabildiğince sessizce ona yaklaştı. Derhal kuşu yakalamazsa, bugün denemenin olmayacağını biliyordu. Davanın açıkça başarısızlığa yol açacağı bir heyecan uyandıracak. Üzgünüm, bu zavallı bekar Obüs'ü öldürdüğü için çok üzgünüm.
Savaştan önce, Zhdanovlar birlikte yaşadılar. Ve şimdi öndeki babam, annem bombalamanın altında öldü. Çiftliğinde bulunan keçileri görmezden gelmediler ve kaçtılar. Arandı, arandı - bulunamadı. Ve şimdi Baba Nyura, Vanya ve Obüs kulübede kaldı. Ve yarın Baba Nyura, Vanya ve çorba olacak. "Yapamazsın! - çocuğa emretti. “Kükremeye cesaret etme!” Ve derin bir nefes alarak, keskin bir şekilde kuşun üstüne bir battaniye attı.
Yakında Vanyushka kulübeyi terk etti. Tüm tecrübelerinden kurtulmuş. Tavuğa vurmak düşündüğünden çok daha zordu. Baba Nyura'nın onları daha önce kesmemiş gibi göründüğünü, ancak boyunlarını katladığını bile hatırladı. Fakat oğlan da nasıl olacağını bilmiyordu. Evet, sonra hala karanlıkta, kavurucu olmadan elinden geldiğince kopardı. Ve elinden geldiğince, bağırdı. Çok iyi değil, olduğu gibi çıktı.
Obüs'ü beslemek Vanya'nın görevidir. Bu nedenle, sabah Nyura kadını çalışmaya başladı (yaşlı olmasına rağmen domuz çiftliğinde yardım etti), hiçbir şey öğrenmeden işe koyuldu. Ve Vanyushka çorba pişirmeye başladı.
Çocuk fırından henüz bir et suyu tenceresini çıkardığında kulübe yayılan lezzetli bir koku. Vanya açlıkla sersemlemiş, burada olduğunu, hiç gerçekleşmemiş bir rüya olduğunu düşünmekten asla vazgeçmedi! Ancak, çocuk kendini kasesine biraz döktü. Ne de olsa, kendilerini yememek için onların tek Obüslerini kesti. Zafer getirmek istedi ...
Fedya Amca çok geçmeden iyileşti ve faşistlerle savaşmak için öne çıktı. Vanka'nın arabası büyük bir korku ile bekliyordu, her şeyi öğrenmiş olan Baba Nyura, neredeyse torununu azarlamadı. Ağlamaya başladı ...
... Savaş yıllarında Vanya, büyükannesiyle birlikte, Izmalkivsky bölgesindeki küçük Metelkino köyünde yaşadı. Şimdi bu köyün soyu tükenmiş olarak kabul edilir. Olgunlaştığında Ivan, Izmalkovo'ya gitti. Burada traktör sürücüsü olarak çalıştı, sonra Dankov'a taşındı. Ben de çiftliğinde sadece bir tavuk olmasını diledim. İçtenlikle aksi takdirde savaşın daha kısa olacağına inandı. Sonuçta kulübelerinde hala yardıma ihtiyacı olan insanlar vardı.