Net sonucun iştah artışı mı yoksa iştah azalması mı olacağını belirleyecek olan şey, stres faktörünün türüdür. Şimdi isterseniz, labirentte koşan sıçanın insan karşılığını düşünelim. Sabah, çalar saatin sesini son anda duyup, yatağından fırlıyor ve panik içinde hazırlanıp, alelacele evden çıkıyor. Metroya geldiğinde, diğer sabahlar gibi kalabalık olmadığını umarak, bir ihtimal işe yetişebileceğini düşünüyor ve biraz rahatlıyor. Ancak, bir anda biriken kalabalık karşısında yanıldığını anlıyor ve tekrar paniğe kapılıyor. Gözünün sürekli olarak saatte olduğu, zihninin ise geç kalma nedeni ile ilgili sunabileceği mazeret listesini oluşturmaya çalıştığı, gergin bir yolculuğun ardından, iş yerine vardığında, gözleri endişeyle patronu arıyor. Ortalıkta görünmediğini fark edip derin bir nefes alıyor ve tam rahat adımlarla masasına yöneldiği anda, onunla göz göze geliyor. Bu ve benzeri süreçleri gün boyu yaşayan bir insan, hayatını nasıl tanımlar dersiniz? “Oylesine yoğunum ki, hiç durmadan 7/24 stres içindeyim". Aslında, 'Hiç durmadan stres içinde olmak' böyle bir şey değildir. Siz bana 7/24 stresli olmaktan mı söz edeceksiniz, öyleyse, bütün vücudu yanmış biri olmalısınız. Bizim örneğimizdeki beyaz yakalının sorunu, 7/24 stres değil, stres faktörlerine sık aralıklarla maruz kalmaktır. Peki, böyle bir senaryonun hormonel düzleminde neler olur? Gün boyu sıklıkla oluşan CRH patlamaları. Dolaşım sisteminden oldukça yavaş temizlenen ve bundan dolayı sürekli yüksek düzeyde seyreden glukokortikoidler.… sürecin doğal sonucu olarak da gün sonunda, masada birikmiş, gofret ve çokokrem kırıntıları.