Etrafında beşte biri Batı ülkelerindeki insanlar sadece işe giderek sağlıklarını tehlikeye atıyor olabilirler. Bunun sebebi, çalışma süresinin nüfusun geri kalanının dışındaki normal çalışma saatleri ile bağlantılı olmasıdır. obezite, diyabet, kalp hastalığı, kanser ve hatta beyin fonksiyonunda azalma.
Bilim adamları bunun, vücudumuzun sirkadiyen ritimler olarak bilinen döngüler üzerinde çalışmak üzere programlandığı ve vardiyalı çalışma veya uzun mesafeler boyunca yol alan rutindeki değişiklikler nedeniyle bu ritimleri bozduğunu düşünüyorlar. Fakat yeni araştırmamız vardiyalı çalışmanın veya jet gecikmesinin vücut saatlerimiz üzerindeki etkilerinin, insanların yemek yeme zamanlarını değiştirerek azaltılabileceğini öne sürüyor.
Bu teorinin anahtarı, her insanın sadece tek bir vücut saatine sahip olmadığı, bunun yerine tüm vücutta bulunan milyarlarca hücresel saat ağına sahip olduğu fikridir. İçinde insanlar ve diğer memeliler, beynin bir bölgesinde, suprachiasmatic nuclei (SCN) adı verilen bir ana saat ve başka bir yerde bulunan birçok periferik saat vardır.
Çoğu kişide, ana SCN saati, gezegenin doğal ışık ve karanlık döngüsüne ayarlanmıştır. SCN saati daha sonra sinir aktivitesinin, hormon salgılanmasının, vücut sıcaklığının ve uyku-uyanıklık döngüsü gibi davranışların ritimlerini kontrol ederek periferik saatleri senkronize eder. Periferik saatleri senkronize ederek, SCN tüm vücudun ritimlerinin uyumunu korur.
Günlük rutinlerimizdeki önemli değişiklikler, örneğin başka bir zaman dilimine girdiğimizde veya gece vardiyasında çalışırken, bu ritimleri senkronize edebilir. Kısa vadede, bu uyku ve yeme düzenlerimizi bozabilir ve kendimizi yorgun ve hasta hissetmemize neden olabilir (jet lag). Daha uzun bir süre boyunca bilim adamları düşünüyorum vardiyalı çalışmayla ilişkili sağlık sorunlarına katkıda bulunabilir.
Uzun mesafelerde uçan insanlar, rutinlerini en kısa sürede yeni zaman dilimlerine ayarlayarak jet gecikmesini en aza indirmeye çalışırlar. Araştırmamız için, bu yaklaşımın bir yönünün (yemek zamanlarını değiştirerek) sirkadiyen ritimleri nasıl etkilediğini görmek istedik. Öğünleri belirli bir miktarda ertelemenin bazı periferik saatlerde ana saati değiştirmeden benzer bir kaymaya neden olduğunu bulduk. Bu önemli çünkü hayvanlarda araştırma periferik saatlerin yeni bir rutinin ayarlanması daha uzun sürdüğünü ileri sürüyor.
Yeme ritimleri
Uzun zamandır farklı zamanlarda yemek yemenin metabolizmanızı farklı şekilde etkilediğini biliyoruz. Vücudun kan şekeri konsantrasyonu için doğal bir sirkadiyen ritmi vardır, bu da ara sıra standart yemekler yerine küçük atıştırmalıklar yediğinizde, kan şekerinizi yine de değişecekti Gün boyunca. Benzer şekilde akşam yemeği yemek de daha yüksek tepe Sabahları yemekten daha kan şekeri ve yağ konsantrasyonu.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Araştırmalar ayrıca yemenin hayvanlarda bazı ritimleri etkileyebileceğini göstermiştir. Birkaç on yıl önce Araştırmacılar bulundu Her gün aynı saatte hayvanlara yalnızca birkaç saat yiyecek vermişlerse, hayvanların vücutları, önceki iki ya da üç saat içinde vücut ısısı gibi şeylerdeki değişikliklerle günlük yemleri öngörmeye başlayacaktır. Yiyecekler daha sonra birkaç gün tamamen çekildikten sonra bile bu ritimleri göstermişlerdir. Bu, vücutta bir yerde SCN saatinden farklı olan ve yemek zamanları ile ilgili bir “gıda sürüklenebilen osilatör” saati kavramına neden olur.
Daha son hayvan çalışmaları beyinin dışındaki birçok periferik saatin, yiyeceği her gün birkaç saat ile sınırlandırarak senkronize edilebileceğini belirtin. Bu yüzden, gıdaya sürüklenebilir osilatör, aslında vücutta birkaç saat içerebilir. Ancak periferik saatlerin karmaşık yapıları onları incelemeyi zorlaştırıyor, bu nedenle yemek zamanlarının insan biyolojik ritimlerini tam olarak nasıl senkronize ettiğini anlamamız zayıftı.
Bunun üstesinden gelmek için, değişen yemek zamanlarının on sağlıklı erkek gönüllünün iç ritimlerini nasıl etkilediğine baktık. Bunu yapmak için beş gün boyunca her gün aynı zamanlarda üç öğün yemek verdik ve sonraki altı gün boyunca her öğün saatini beş saat geciktirdik. Yemekler, her katılımcının metabolik ihtiyaçlarına göre uyarlandı ve günlük öğünler kalorik ve makro besin içeriği bakımından aynıydı.
Her dönemin sonunda, biyolojik ritimlerini “sabit rutin“Vücut saatlerinin, günlük ışık ve karanlık döngüsü gibi dış etkenlerden etkilenmeden kenetlenmelerine izin vermek. Yemeklere verilen keskin tepkileri kaldırmak için, her denek çalışmanın sürekli rutin bölümleri sırasında her saat aynı bir çerez aldı.
Çevresel saatlerin sıfırlanması
Çalışmamızdan elde edilen en çarpıcı sonuç, yemek zamanlamasındaki beş saatlik gecikmenin, kan şekeri ritimlerinde yaklaşık beş saatlik bir gecikmeye neden olmasıdır. Ana SCN saatinin belirteçleri değişmedi, ancak belirli bir saat geninin vücuda talimatlarını beyaz yağ dokusundaki serbest bırakma şekli geç öğleden sonra ertelendi. Öyleyse, yemek saatlerini değiştirmenin, ana saati etkilemeden bazı periferik saatleri sıfırladığını düşünüyoruz.
Jet gecikme ve vites değiştirme çalışmaları için mevcut tavsiyeler, ana saati ayarlamaya yardımcı olmak için çoğu zaman ışığa maruz kalmayı kontrol etme etrafında menteşeler. Bulgularımız, yemek zamanlarının yanı sıra ışığa maruz kalmanın değişmesinin, ana ve çevresel saatlerin aynı hızla değişmesine yardımcı olabileceği anlamına gelir. Bu, vücudun saatlerinin senkronizasyonunu azaltacaktır ve sağlık problemlerini azaltacaktır.
Gerekli deneyleri yapmak neredeyse imkansız olduğundan, jet gecikme ve vardiyalı çalışmadaki insan saatlerine ne olduğunu kesin olarak söyleyemeyiz. Ve öğün saatlerini değiştirmenin vardiya çalışmasıyla bağlantılı sağlık sorunlarına karşı gelip gelmeyeceğini henüz bilmiyoruz. Ancak bu doğal olmayan rutinlerin vücutta oluşturduğu stresi azaltabilir.
Yazar hakkında
Jonathan Johnston, Kronobiyoloji ve Bütünleştirici Fizyolojide Okuyucu, Surrey Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = 161628384X; maxResults = 3}