Ruh ölüyordu… Kitaba göre ölüyordu, yukarı ışığa doğru yükseliyordu, vücudu terk ediyordu diye gerçekten hiç üzgün değildi. Işığa ulaştı zaman, o bir nehrin kıyısına geldi. Mükemmel bir hava duruyordu, güneş parlıyordu, nehir sakin ve güzel akıyordu, kum sıcaktı. O an ruh yanında kumda bir çift ayak izleri gördü onla yan yana ürüyordu. Nehrin kıyısında yürürken ruh iyi zamanlarını hatırladı, nasıl doğdu, nasıl yaşadığı, nasıl seviliyordu, nasıl o seviyordu, nasıl ilk defa okula gitti, nasıl eğitim aldı…..ruh görüyor ki ayak izleri onun yanında hafif yürüyorlar. Sonra ruh görüyor ki nehrin rengi koyulaşıyor. O an ruh ilk gözyaşlarını hatırladı, karşılıksız aşkı ve ihanet hatırladı, hasta oldu zamanı hatırladı.
Ruh gördü ki yanında ürüyen ayak izleri kayıp olmuşlar, kumda sadece onun derin ayak izleri vardı. İşte o zaman ruh haykırdı: “Tanrım, sen neredeydin ben kötüyken, çünkü sen diyordun ki hep benim yanımda olacaksın seni seviyorsam … ” Tanrı cevap verdi: “Ben sen kötüyken, seni ellerimde taşıyordum. “