İnsanlar üzerinde deney yapan bilim adamları gördükte kendi üzerinde deney yapanı ilk defa gördüm. İlginç bir başarı hikayesi.
Werner Forssmann,
Kalp Kateterizasyonunun Babası
Tıp fakültesi 1. sınıf öğrencisi iken önceki yıllarda
yapılmış, atların kalp içi basıncının ölçülmesi
ve hayvanların kalbine doğrudan kateter sokulması
gibi çalışmalardan çok etkilenen
Werner Forssman aynı şeyin insanlara da
uygulanıp uygulanamayacağını merak ediyordu.
1929 yılında Berlin yakınlarındaki
Eberswalde’daki Auguste-Viktoria Hastanesi’nde
çalışmaya başladı. O yıllarda kalp ameliyatları
henüz emekleme dönemindeydi ve doktorlar kalp
hastalarını tedavi etmenin başka yollarını arıyordu.
Werner Forssmann hastanın damarlarından
geçireceği boş bir tüp -bugünkü adıyla kateterile
kalbe ulaşabileceğini düşündü.
Ancak Eberswald’daki meslektaşları bu yöntemin
ölümcül olabileceği konusunda Forssmann’ı uyardı.
Meslektaşlarının kaygılarının yersiz olduğunu
kanıtlamanın bir yolu olmalıydı. Kateteri kalbe
ulaştırmayı kendi üzerinde denemeye karar verdi.
Forsmann’ı sadece meslektaşı Peter Romeis ve
hemşire Gerda Ditzen destekliyordu. Peter Romeis
bu yöntemin kendi üzerinde denenmesi
için gönüllü oldu. Forsmann 35 cm’lik bir kateteri
Romeis’in dirsek damarından sokarak ilerletti.
Cesaretini yitiren ve devam etmenin çok tehlikeli
olacağını düşünen Romeis deneyi durdurdu.
Bir hafta sonra hemşire Ditzen, Forssman’a
denemeyi kendisi üzerinde yaparsa steril malzeme
temini konusunda yardımcı olacağını söyledi.
Ancak Forssman denemeyi hemşirede değil, kendi
üzerinde yapmaya kararlıydı. Hemşireyi uyuşturdu
ve masaya bağladı. Hemşirenin kolu yerine
kendi kolunu kesti, 65 cm uzunluğundaki kateteri
damara yerleştirip itti, kalbe kadar ilerletti.
Hiç zaman kaybetmeden röntgen laboratuvarına
indi. Bir hemşirenin yardımıyla kateterin kalbe
doğru ilerleyişinin röntgenini çekti. Cesareti
ve çılgınlığı Forsmann’a 1959 yılında Fizyoloji veya
Tıp alanında Nobel Ödülü’nü getirdi.