İkinci Dünya Savaşı'ndaki deniz savaşı hakkında okurken, özellikle Almanya'nın petrol ve diğer malzemeler için çaresiz kaldığı sonraki yıllarda, ikmal konvoylarının batması büyük bir kaynak israfı olduğunu aniden fark ettim. Alman donanması neden onları yakalamaya çalışmadı?
Her yöntemin artılarını ve eksilerini tartarak bu konuyla ilgili gerçek askeri veya hükümet tartışmalarını bilen biri varsa çok sevinirim.
Tahminim:
Asıl amaç kendi milletinizi arz etmek yerine arz düşmanını inkar etmektir.
Bir konvoyu gerçekten ele geçirmek ve onu ülkenizin rıhtımlarında güvenli bir yere götürmek için daha büyük bir kuvvet gerekir.
Denizaltıların sahip olduğu seçenekler, pratikte, Müttefik gemilerini batırmak ve tespit edilmekten kaçınmak için bölgeyi mümkün olduğunca çabuk terk etmekle sınırlıydı. U-botların, özellikle batık durumdayken, hız konusunda muhriplere (uçaklardan bahsetmiyorum bile) kıyasla bir dezavantajı vardı. Güverte topları bir muhripinkilerle eşleşmediğinden ve bir torpidoyu sıraya koymak zaman aldığından, yüzey savaş gemileriyle savaşmak için de yetersiz donanıma sahiptiler. U-botlar, Güney Atlantik ve Hint Okyanusu'nda faaliyet gösteren Atlantis gibi Silahlı tüccarların aksine, ele geçirilen kargoları depolayamazlardı.
OP'nin doğru bir şekilde ima ettiği gibi, Müttefik kargo gemilerinin büyük çoğunluğu (Orangesandlemons ve Laetus tarafından zaten verilen nedenlerden dolayı) batırılmış olsa da, bazıları silahlı tüccar tarafından ele geçirildi. Denizaltıların aksine, bunlar gemide yakalanan mürettebatın yanı sıra yakalanan kargoyu depolamak için alana sahipti.
Bunlar 'Müttefik ticaret gemilerini ele geçirecek ve Mihver devletleri için yüklerini ele geçirecek tarafsız veya dost gemiler olarak gizlendi'. Makale Clandestine Merchant Raider'ın Dönüşü mü? notlar:
Dünya Savaşı'nda dokuz Alman Tüccar akıncısı, Atlantis, Komet, Kormoran, Michel, Orion, Pinguin, Stier, Thor ve Widder, toplam 800,661 tonluk 129 gemiyi batırdı veya ele geçirdi.
Atlantis hakkındaki İngilizce Wikipedia makalesi, kargonun alındığı gemilere bir örnek verir:
Atlantis, Athelking, Benarty ve Commissaire Ramel'i batırdı. Bunların hepsi ancak erzak, belge ve savaş esirleri alındıktan sonra batırıldı.
Batmak, yakalamaktan çok daha kolaydır, özellikle de ana aletiniz denizaltıysa. Tarihte daha geriye giderseniz, gerçekten de oyunun adı yakalamaydı. Ancak 2. Dünya Savaşı bağlamında Almanya Kraliyet Donanması ile kafa kafaya gidemedi, bu nedenle denizaltılar birincil araç oldu. Bunun ötesinde, gemiler çok daha izlenebilirdi ve bundan kaçınılabilirdi; bir kez daha denizaltıları daha iyi bir seçim haline getiriyor.
Genel cevap, "Batmak yakalamaktan daha kolaydır" zaten verilmişti. Şimdi ayrıntıları düşünün.
Savaşın ilk aşamalarında:
İki kelimeyle - "Ödül mürettebatı".
Bir gemiyi ele geçirdikten sonra, gemiyi kendi başlarına işletmek veya orijinal mürettebatı denetlemek ve onları hizada tutmak için yeterince büyük bir mürettebat yerleştirmek gerekir. Bu, ödül ekibinin, orijinal ekip tarafından bir ayaklanmadan kaçınmak için günde 24 saat uyanık olması gerektiği anlamına gelir. En azından, diyelim ki 6 adam, gemide gizlenmiş hiçbir silah olmamasını umarak, köprüyü idare etmek için 3'er kişilik iki vardiya. Ve bunun aslında pratik olmayan küçük bir sayı olduğunu, ancak bir başlangıç noktası olarak hizmet edeceğini unutmayın.
Kuzey Atlantik'teki en yaygın denizaltı tipi, modele bağlı olarak 42 ila 52 kişilik normal bir mürettebatla Tip VII idi. Denizaltı, bir seyirde 20 yakalamayı idare edecek şekilde ayarlanmışsa, bu, erzaklarla birlikte 120 kişinin daha taşınmasını gerektirir ve denizaltıların alanı yoktu. 10 yakalamanın bir projeksiyonu bile, kalkış yükünü iki katından daha fazla artıracaktı ve tamamen pratik değildi.
Savaşın sonraki aşamalarında:
"Konvoy sistemi"
Neredeyse tüm gemiler silahlı eskortlarla konvoylar halinde organize edildiğinden, yakalama fiilen imkansızdı. U-botlar silahsız tüccarlara karşı son derece etkiliydi, ancak bir muhrip paketi kartlarda değildi.
Müttefikler İkinci Dünya Savaşı'nda Almanya'yı ablukaya aldı. Kriegsmarine gemileri ele geçirebilse bile (ve Orangesandlemons'ın cevabı bunun olası olmadığını doğru bir şekilde açıklıyor) - onları Alman limanlarına getirmenin bir yolu yoktu.
İngiliz donanması onları yolda yeniden ele geçirecek/batacaktı.
Alman Akıncılar Ele Geçirilmiş Gemileri Kullandığında
Diğer cevaplara ek olarak, savaşın başlarında ele geçirilen gemileri geri gönderen Alman akıncılarının birkaç örneği vardı. Bunlar yardımcı kruvazörlerdi, hızlı, uzun menzilli tüccarlardı, yalnız ticaret gemilerini alt etmeye yetecek kadar gizli silahlarla donatılmışlardı. Bir savaş gemisiyle karşılaşırlarsa, tarafsız bir tüccar kılığına girerler. Birçoğu savaşa Almanya dışında başladı ve yok edilene kadar baskın düzenledi. Almanya savaşın başında on taneye sahipti ve savaşın başlarında yüzbinlerce ton gemiyi batırdı. Savaş ilerledikçe, tedarik edebilecekleri Almanların elindeki veya dostane limanların sayısı azaldı, sıkılaşan abluka yavaş bir ticaret gemisi için ayrılmayı giderek daha zor hale getirdi ve artan Müttefik devriyeleri denizde çalışmayı daha da zorlaştırdı.
Yakalanan gemiler nadiren sadece Almanya'ya tedarik sağlamak için iade edildi, bunun yerine POW'ları boşaltmak ve ele geçirilen belgeleri eve göndermek için geri gönderildi. Her birinin bir bedeli vardı: bir ödül ekibi. Bir akıncının yalnızca o kadar çok mürettebatı vardı ki, ele geçirilen gemiyi korumak ve yönetmek için gönderebilirdi. Eve gönderdikleri her ödül, baskın için daha az mürettebat anlamına geliyordu. Sonunda mürettebatı tükenecek ve muhtemelen bir daha asla baskın yapmamak üzere geri dönmek zorunda kalacaklardı. Bir akıncı, denizde kalmak, onları aramak için düşmanın kaynaklarını bağlamak ve düşmanın malzemelerini batırmak için daha değerliydi.
Ayrıca, bir geminin ele geçirilmesi zaman aldı; akıncının savunmasız olacağı zaman. Mürettebatın boyun eğdirilmesi gerekecekti. Gemi inceledi. Makine çalıştı ve muhtemelen onarıldı. Bunca zaman boyunca akıncı, muhtemelen bir imdat çağrısı almış olan tüccarın yanında durdu. Yardımcı bir kruvazörün en büyük gücü masum bir ticaret gemisi gibi görünmesidir. Bir savaş gemisi veya uçak gelir ve akıncı faaliyetinin rapor edildiği okyanusta iki geminin durduğunu görürse, ne olduğuna dair hiçbir şüphe yoktur. Parçalamak ve kapmak daha güvenli: gemiyi devre dışı bırakın, alabildiğinizi alın, batırın ve olay yerinden çıkın.
Bunun yerine, malzemeler akıncıların kendileri tarafından kullanıldı, yakıt ve yiyecek en değerlileriydi. Bazen bir akıncı bir ticaret gemisini ele geçirir ve onu boşalana kadar yüzen bir erzak deposu olarak kullanır, sonra onu batırırdı. Bazen, sadece onu yakalayan Atlantis'e değil, aynı zamanda ağır kruvazör Amiral Scheer'e ve İtalyan denizaltısı Perla'ya da tedarik sağlayan tanker Ketty Brøvig'de olduğu gibi başka akıncılar ve denizaltılar tedarik ediyorlardı.
Pinguin ve Storstad
Ele geçirilen bir geminin en yaratıcı kullanımlarından biri, İkinci Dünya Savaşı'nın en başarılı Alman akıncısı olan Pinguin'in Norveç tankeri Storstad'dı. Pinguin, Storstad'ı ele geçirdi ve onu bir mayın katmanına dönüştürmek için güzel bir uzak nokta buldu (bu tarihlerde öğrendiğiniz şaşırtıcı şeylerden biri, denizdeyken bir gemide ne kadar iş yapabileceğinizdir) ve onu Alman Donanması'na görevlendirdi. Passat olarak. Savaş sırasında Almanlar hala denizde savaş kurallarına uyuyorlardı ve Storstad'ı mayın katmanı olarak kullanmak için korsan olarak kabul edilmemeleri için bir savaş gemisi olarak görevlendirilmeleri gerekiyordu. Birlikte, Güney Avustralya açıklarında oldukça etkili bir şekilde mayın döşediler ve iki gemi daha fazla okyanusu kaplayabildi.
Bu iş bittiğinde, onu orijinal ticari gemi formuna geri döndürdüler ve onu hizmetten çıkardılar. Alman ödül mürettebatı ve Norveçli gönüllüler tarafından görevlendirildi. Artık Pinguin'i bulmak için iyi, masum bir "Norveçli" tüccardı ve bunu etkili bir şekilde yaptı. Bir savaş gemisinin alabileceği yakındaki gemilerin konum raporlarını telsizle gönderen bir ticaret gemisi iyiydi.
11 gemiyi batırdıktan sonra Pinguin kendini gemide 405 savaş esiri ile buldu. Storstad'a yüklendiler ve onu diğer Alman akıncılarına yakıt ikmali yapmak için kullandıktan sonra Fransa'ya geri yollandılar.
Pinguin ve Norveç Balina Filosu
Pinguin, Norveçlilerle harika zaman geçirdi, en büyük darbesi bir balina filosunu bozulmadan yakalamaktı. Bu balina avcılığı filosu İngilizler için çalışıyordu ve Pinguin onların telsiz konuşmalarını aldı. Ole Wegger fabrika gemisinin Solglimt tankerine petrol aktarmasını bekledi ve sonra yanaştı ve balina avcılarının ikisini ve çoğunu sessizce ele geçirdi. Pinguin daha sonra başka bir fabrika gemisi olan Pelagos ve balina avcılarını sessizce ele geçirdi.
Norveçlilere onları batırmak yerine çalışmalarına devam etmeleri söylendi. Şimdi Almanya için çalışıyorlardı ve maaş alacaklardı. Savaşın bu noktasında Norveç, Almanya tarafından işgal edildi ve balina avcıları ücret almaktan hoşlanırlar, öyle de yaptılar.
Pinguin daha sonra yüksek hızda kuzeybatıya koştu ve beş gün boyunca yüzsüzce eve sinyaller yayınladı. İngilizler, beklendiği gibi, bunu aldı ve beklendiği gibi, bu yeni rota boyunca aramaya başladı. Hilesi tamamlanan Pinguin, bu arada özenle çalışan balina filosuna geri döndü, onları topladı ve ters yöne doğru yola çıktı.
15 geminin tamamı için ödül mürettebatı olmayan, ancak balina yağı son derece değerli olduğundan, petrol iki gemiye aktarıldı ve Fransa'ya gönderildi. Geri kalanlar Nordmark tankeri, tedarik gemisi Alstertor ve ele geçirilen frigorifik gemi Herzogin ile buluştu. Bir balina avcısı mayın gemisine dönüştürüldü ve geri kalanı Nordmark'tan ödül ekipleriyle Fransa'ya gönderildi.
Pinguin, Alstertor'dan mühimmat ve Herzogin'den yiyecek aldı. Yakalanan Herzogin, Alman donanmasının büyük bir bölümünü taze et ve yumurta ile sağlıyordu, ancak soğutma tesisini çalışır durumda tutmak için yakacak şeyleri tükeniyordu. Köprüsü, cankurtaran sandalları, direkleri ve güverteleri parçalanmış ve yakılmıştı. Pinguin'i tedarik ettikten sonra suya düştü.
Atlantis
En başarılı ikinci Alman akıncısı olan Atlantis'in ele geçirdiği gemileri geri gönderdiği veya uzun süre kullandığı vakaları incelemek, bunu yapma nedenlerine dair bir fikir veriyor.
- Tirranna - malzeme ile Fransa'ya gönderildi
- Durmitor - İtalyan Mogadişu'ya savaş esirleri ve ele geçirilen belgelerle gönderildi
- Ole Jacob - SS Automedon'un gizli kargosu ile Japonya'ya gönderildi
- Speybank - Fransa'ya gönderildi, mayın gemisine dönüştürüldü
- Ketty Brøvig - diğer Alman ve İtalyan gemilerini tedarik etmek için kullanılır
Bunun nasıl olacağını hayal ediyorsun?
HAKKINDA konusuyorsun konvoylar, aslında Schwern gibi Alman akıncıları tarafından ele geçirilen tek ve silahsız ticaret gemileri vb. ayrıntılı olarak cevaplandı.
Bir İngiliz konvoyu, ortadaki en değerli (en hacimli ve pahalı kargo) malları taşıyan muhripler / fırkateynler ve birkaç gemi sütunu ile çevrilidir. Almanya, İngiltere'nin denizdeki savaş gemisi üstünlüğüne meydan okuyacak güce sahip değildi. Daha da kötüsü, birçok konvoy tepeden tırnağa silahlıydı ve keşif/avcılık için uçakları vardı.
Yani konvoylara saldırmanın tek yolu Alman denizaltılarıydı. Bunlar yüzeyde son derece zayıftı, iyi silahlanmış bir tüccar bile bir denizaltıyı silahlarla veya çarpma yoluyla yok edebilirdi. Bir konvoydan bir gemiyi ele geçirmeye çalışmak intihardı. Yani tek yol torpidolarla gemilere saldırmak ve batırmaktı. Sadece silahsız kargo gemileri olsa bile, hedeflerden sadece birini yakalayabilirsiniz çünkü onlar hemen dağılacaklar ve çevredeki her savaş gemisini alarma geçireceklerdir.
Sonuç olarak, aşırı risk olmadan bir denizaltı ile düşman yüzey gemilerini ele geçiremezdiniz.
Ancak denizaltının bir yük gemisini şaşırtması ve onları vazgeçmeye zorlaması gibi pek olası olmayan bir durumda bile, şimdi ne olacak?
Mürettebatı yakalamak ve hapsetmek için bir kuvvet göndermek, ufukta bir İngiliz savaş gemisi göründüğünde (ve telsiz operatörü bir imdat çağrısı gönderdiği için bunu beklemeniz gerekir), kuvvetinizin denizaltıyı tehlikeye atarak mümkün olduğunca hızlı bir şekilde denizaltıya dönmesi gerektiği anlamına gelir. .
Yük gemisinin makinelerini devre dışı bırakmak (böylece denizaltıya çarpamazdı) ve onu denizaltıya bağlamak da tavsiye edilmez. Alman denizaltısının en tehlikeli düşmanı uçaktı, kaçmanın tek yolu olabildiğince hızlı dalmaktır (Daha sonra yüzeydeki uçakları pullarla savaşmaya çalıştılar, feci sonuçlarla). Tethering, pilotun mükemmel bir hedefi olduğu anlamına gelir.
Denizaltıda yer yok. Mürettebatın sadece bir kısmı için yatak vardı çünkü sürekli vardiya değişiklikleri vardı. Hayatta kalanların gemilere girmesine izin vermek kesinlikle yasaktı, tek istisna müttefik pilotlardı çünkü bilgileri Alman komutanlığı için son derece değerliydi. Yani yük gemisi mürettebatını denizaltıya taşıyamazsınız.
Bunun nedeni, Almanya'nın II. Dünya Savaşı'nda denizaltılara güvenmesiydi. Düşman gemilerini ele geçirebilecek belki de 10-20 yüzey gemisine sahipti (ve bunların çoğu yakında battı), ancak yaklaşık 1200 denizaltıyı görevlendirdi.
Denizaltılar "suikastçı" gemileriydi. Tipik olarak, batırdıkları tüccarların yarısı büyüklüğündeydiler ve tüccar mürettebatının yarısı büyüklüğünde mürettebat taşıyorlardı.
Yüzeye çıkan bir denizaltı, herhangi bir su üstü savaş gemisine, hatta makul derecede iyi silahlanmış bir tüccara denk değildi. Denizaltılar, geleneksel bir savaşta savaşmak ve gemileri ele geçirmek için temelde çok küçük ve "zayıf" idi.
Denizaltılara güçlerini veren şey, su altındayken "vurup kaçma" yetenekleriydi. Bu, torpido gibi bir "suikastçı" silahıyla birlikte (silah ateşinin aksine) denizaltıların batmasını mümkün kıldı, ancak düşman gemilerini ele geçirmedi.
İngiliz donanması/hava kuvvetleri çok daha güçlü ve boldu, ancak Almanya'nın birkaç güçlü gemisi vardı, ancak bunlar ağır AAA koruması altında Norveç fiyortlarında saklandıkları yerlerde.
Almanya her zaman tedarik sorunu yaşadı ve doğudan (Rusya, Polonya vb.) almayı planlıyordu. Almanya bu nedenle Rusya ile ateşkesi bozdu. Kış gelene kadar her şey yolunda gitti.
Almanya bir göçük bile yapmak için denizaltıları kullanmak zorunda kaldı, yüzey gemileri basitçe sudan dışarı üflenirdi.
Alman kampanyası, İngilizleri tecrit etmek ve boyun eğdirmek, temelde onları boyun eğdirmek için aç bırakmakla ilgiliydi.
Bismark (şimdiye kadar yapılmış en güçlü iki zırhlıdan biri) ve nasıl sona erdiği hakkındaki hikayeyi okumalısınız. Bugünün standartlarına göre bile Bismarck bir canavardı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında Atlantic Theatre uçak gemisi operasyonları
Evan Mawdsley, Richard Overy ve Craig Symonds gibi deniz tarihçileri, II. Dünya Savaşı'nın karadaki kesin zaferlerinin, denizde kesin zaferler olmadan kazanılamayacağı sonucuna vardılar. [1] [2] [3] Savaşçıların birlikleri, silahları, mühimmatları, tankları, savaş gemileri, uçakları, hammaddeleri ve yiyecekleri için nakliye şeritlerini açık tutmak için yapılan deniz savaşları, kara savaşlarının sonucunu büyük ölçüde belirledi. Müttefiklerin Atlantik Savaşı sırasında nakliye yollarını açık tutmadaki zaferi olmasaydı, İngiltere halkını besleyemez veya Avrupa ve Kuzey Afrika'daki Mihver saldırılarına karşı koyamazdı. [4] Britanya'nın hayatta kalması ve Müttefiklerin Sovyetler Birliği'ne gıda ve endüstriyel teçhizat sevkiyatı olmasaydı, [a] askeri ve ekonomik gücü, Rus askerlerinin Stalingrad ve Kursk'ta galip gelmesi için zamanında toparlanamayacaktı. [5] [1] [6] [7] [8]
Pasifik harekatında denizde zaferler olmadan, Müttefikler Guadalcanal, Yeni Gine, Saipan, Filipinler, Iwo Jima veya Okinawa'ya amfibi saldırılar düzenleyemez veya kara kuvvetlerini sürdüremezdi. Atlantik ve Pasifik savaş alanlarındaki Müttefik operasyonları birbiriyle bağlantılıydı çünkü uçak gemilerinden nakliye ve iniş gemilerine kadar her şey için kıt deniz kaynakları için sık sık rekabet ettiler. [9] İki savaş tiyatrosu arasında birliklerin ve askeri malzemelerin etkin bir şekilde taşınması, Ümit Burnu, Süveyş kanalı ve Panama Kanalı çevresindeki nakliye rotaları için deniz koruması gerektiriyordu. Her iki tiyatroda da deniz hakimiyeti, muhariplerin denizi kendi amaçları için kullanmalarını ve denizden düşmanlar tarafından mahrum edilmelerini sağladı. Deniz tarihçisi Amiral Herbert Richmond'un belirttiği gibi, "Deniz gücü savaşı kazanmadı: savaşın kazanılmasını sağladı". [10]
Uçak gemileri, belirleyici deniz savaşlarının kazanılmasında, önemli amfibi çıkarmaların desteklenmesinde ve askeri personel ve teçhizatının kara muharebe bölgelerine taşınması için kritik ticari nakliye şeritlerinin açık tutulmasında önemli bir rol oynadı. Bu makale, İkinci Dünya Savaşı'nı uçak gemisi operasyonları açısından ele alan ve Atlantik Tiyatrosu'ndaki operasyonlara odaklanan bir dizinin parçasıdır.
Nazi Almanyası'na göre, Kuzey Afrika Kampanyasını Kazanmak Britanya'yı Yenmenin Anahtarıydı
Kriegsmarine Büyük Amiral Erich Raeder, Hitler'e adım adım Almanya'nın Manş Denizi'ni geçmeden Britanya'yı nasıl yenebileceğini gösterirken, Eylül 1940'ta Akdeniz stratejisine ağırlık verdi ve bunun Almanya'yı Sovyetler Birliği'ne karşı komuta konumuna getireceğini savundu. kuyu.
Raeder, Eksenin Süveyş Kanalı'nı ele geçirmesi ve ardından Filistin ve Suriye üzerinden Türkiye'ye kadar ilerlemesi gerektiğini savundu. Raeder, “O noktaya ulaşırsak, Türkiye bizim gücümüzde olacak” dedi. “Rus sorunu o zaman farklı bir ışık altında ortaya çıkacak. Kuzeyden (Polonya ve Romanya) Rusya'ya karşı bir ilerlemenin gerekli olup olmayacağı şüpheli.”
Türkiye'nin güney sınırındaki bir ilerleme, Türkleri imkansız bir konuma getirecektir. Macaristan, Romanya ve Bulgaristan'ın Almanya ile zaten müttefik olmasıyla, Türkiye Mihver'e katılmaya veya en azından Mihver kuvvetlerine ve ikmallerine geçiş sağlamaya zorlanacaktı.
Churchill bile, Başkan Roosevelt'e gönderdiği bir mesajda, Mısır ve Orta Doğu kaybedilirse, Amerika Birleşik Devletleri savaşa girse bile savaşın devamının "zor, uzun ve kasvetli bir teklif olacağını" iddia eden bir mesajda durumu fark etti. savaş. Şimdi pek çok kişi bunun İkinci Dünya Savaşı'nın Kuzey Afrika Harekatı'nın ana önemi olduğunu belirtiyor.
Bununla birlikte, OKH ve OKW, Hitler'e Kuzey Afrika'ya asker göndermesini tavsiye etmesine rağmen, önerileri Raeder'in aciliyetinden yoksundu. Hitler, Sovyetler Birliği'ni yok etmeye ve doğuda Lebensraum'u (yaşam alanı) kazanmaya odaklanmıştı.
Orta Doğu'da bir Mihver zaferi, Alman kuvvetlerini İran'a yerleştirebilir ve Sovyetler Birliği'ne İngiltere ve ABD'den ikmal yapılmasını engelleyebilir. Rusya kuzeyde yalnızca Murmansk ve Archangel ile kalacaktı - Arktik hava koşullarına maruz kalan limanlar, denizaltılar ve Luftwaffe. Bundan da öte, Sovyetler Birliği'nin Kafkasya ve Hazar Denizi'ndeki başlıca petrol sahaları tehdit altında olabilir. İran'daki bir Alman pozisyonu, İngiliz Hindistan'ı için de bir tehdit oluşturacaktır.
Ancak Orta Doğu'ya giden yolun açılması, Kuzey Afrika'da zafer elde edilmesine bağlıydı. Ve Kuzey Afrika'daki sonuç lojistiğe bağlıydı. Zamanla Libya'daki Mihver operasyonları birkaç kilit sorunu ortaya çıkaracaktır.
Ne olaylar yapar Tazı dramatize etmek?
Tazı Eylül 1939'da başlayan ve ancak 8 Mayıs 1945'te Almanların teslim olmasıyla sona eren Atlantik Savaşı'nın kritik bir anında gerçekleşir. Blazich'in açıkladığı gibi, çatışma esas olarak erzak üzerine odaklanmıştı: Bir ada ülkesi, Birleşik Krallık, çoğu ABD menşeli olan istikrarlı bir ithal mal ve hammadde akışına ihtiyaç duyuyordu.Nazilerin Barbarossa Harekatı tarafından kuşatılan Sovyetler Birliği de Arktik Okyanusu'ndaki limanlardan gelen gıda, petrol ve diğer temel ihtiyaç maddelerine çok ihtiyaç duyuyordu.
Tarihçi James Holland, "Atlantik kaybedilseydi, Britanya da kaybedilirdi" diye yazıyor. Tarih Ekstra. “Akdeniz kampanyası, D-Day, VE veya VJ Day olmayacaktı. Müttefiklerin bağlı olduğu geniş, küresel tedarik zinciri … ve onunla birlikte can simidi de kesilecekti.
Winston Churchill, Imperial War Museum'a göre, “Britanya Savaşı'nın önemini vurgulamak için kasıtlı olarak yankılanarak, Mart 1941'de 'Atlantik Savaşı”'nı icat etti. Daha sonra başbakan, ünlü bir şekilde, savaş sırasında beni gerçekten korkutan tek şeyin denizaltı tehlikesi olduğunu iddia etti. 8217'lerin Atlantik kampanyasının ele alınması.)
Müttefiklerin kargoların Avrupa'ya güvenli bir şekilde ulaşmasını sağlamak için ana stratejisi, ticaret gemilerini konvoylar halinde veya savaş gemilerinin ve mümkünse uçakların eşlik ettiği gruplar halinde göndermekti. Bu yaklaşım birçok Müttefik gemisini yıkımdan kurtarsa da, 40 gemiyi birleşik bir birlik olarak hareket ettirmenin lojistik kabusu, bireysel birimlerin verimliliğini büyük ölçüde azalttı ve onları kurt sürüleri olarak bilinen U-bot avcılık mangalarına karşı savunmasız bıraktı.
Bir Müttefik konvoyu Kasım 1942'de Atlantik Okyanusu'nu geçiyor. (Wikimedia Commons aracılığıyla ABD Donanması)
Savaşın ilk yıllarında Almanya, kendi ağır kayıplarına rağmen, zayıf savunan ticaret gemilerini kolayca alarak deniz avantajını elinde tuttu. ABD Aralık 1941'de çatışmaya girdikten sonra, U-botlar Doğu Kıyısı açıklarında büyük başarı elde etti: Ocak ve Temmuz 1942 arasında, 90 gemi (dört denizaltı dahil) Kuzey Carolina kıyılarında battı ve 1.100'den fazla tüccar denizci Monitor Ulusal Deniz Koruma Alanı'na göre öldü. Bu zayıf dönem, arka plan olarak hizmet eder. TazıFragmanı, “Ön hatlardan daha tehlikeli olan tek şey oraya varmak için verilen savaştı” diye ilan ediyor.
Bir denizaltı-muhribi düellosu, klipte ima edildi ve şurada tasvir edildi: İyi çoban U.S.S. arasındaki gerçek hayattaki bir çatışmayla benzerlikler paylaşıyor. bori ve denizaltı U-405. 1 Kasım 1943'te, Amerikan destroyeri Alman denizaltısına çarpmaya çalışırken, bir dalga pruvasını denizaltının üstüne çarparak gemileri 'ölümcül bir kucaklama' ile tuzağa düşürdüğünde, Howard R. Simkin için yazdı. Deniz Tarihi Önümüzdeki on dakika boyunca, muhripin silahlarını bu kadar yakına doğru şekilde hedefleyemeyen mürettebat üyeleri, denizaltıyı “bulabildikleri her tüfek, hafif makineli tüfek [ve] makineli tüfekle ateşlediler,” Blazich diyor. U-405 o gece battı, ağır hasar gördü bori ertesi gün batırıldı.
Bu tür yakın karşılaşmalar, daha çok torpidolar ve derinlik yükleriyle savaşılan Atlantik Savaşı sırasında nadirdi. Yine de, Blazich, “Avcı ve avın [o kadar] yakın olduğu ve kelimenin tam anlamıyla birbirlerini görebilecekleri bu ucube olaylardan bir veya iki tanesi olduğunu belirtiyor.”
Tarihçi G.H. Bennett, çatışma uzadıkça savaşın gidişatını değiştirdi ve Mayıs 1943'e kadar zafer neredeyse garanti altına alındı.
Amerikan B-25 Mitchell ve B-24 Liberator bombardıman uçaklarının saldırısı altında su yüzüne çıkan bir Alman U-botu (Getty Images)
Blazich, Almanların Atlantik Savaşı'nı kaybetmelerine rağmen, Müttefiklere önemli miktarda erzak ulaşmasını engellemeyi başardıklarını söylüyor. “Hitler'e başka bir şey değilse de zaman kazandırır” diye ekliyor. “Aslında Sovyetler Birliği ve daha sonra Amerikan ve İngiliz kuvvetleriyle savaştıkları için Almanlar için geciktirici bir eylem haline geliyor.”
Altı yıllık savaş boyunca, 80.000 kadar Müttefik denizci, ticari denizci ve havacı öldürüldü. Tahminen 28.000 ila 30.000 U-bot mürettebatı, sefere katılan 41.000 Alman denizcinin yaklaşık yüzde 70'ine tekabül eden şaşırtıcı bir oranda öldü.
İnsan hayatındaki yüksek maliyetin yanı sıra her iki taraf da önemli maddi kayıplara uğradı. 1939 ve 1945 arasında, Müttefikler aynı zamanda 2.700'den fazla ticaret gemisini kaybetti, Almanya'nın 1.100 denizaltısının yaklaşık 800'ü battı.
Blazich, Atlantik Savaşı'nın en 'göz alıcı' savaş olmadığını söylüyor. Bunun yerine, büyük miktarda koordinasyon, yeni silah teknolojilerinin, taktiklerin [ve] bilimin geliştirilmesini [d] gerektiren çok karmaşık bir savaştı. patlayıcıların kullanılması ve düşman istihbaratının engellenmesi.
Küratör, “Logistics”'in “savaşın en kritik bileşenlerinden biri olduğunu belirtiyor.”
İkinci Dünya Savaşında Nazi Zaferi
II. Dünya Savaşı, zamanın tüm büyük küresel güçlerini içeren bir çatışmaydı ve 1 Eylül 1939'dan 12 Ekim 1953'e kadar sürdü. Savaş iki ana eylem alanına bölündü: Pan-Avrasya savaşı ve Pasifik kıyısındaki bir çatışma. . Avrupa'daki savaş resmen 8 Aralık 1949'da sona erdi. Bununla birlikte, Alman Wehrmacht ve Sovyet yanlısı Rus isyancılar arasındaki çatışmalar 1950'lerin başına kadar devam etti. Pasifik'teki savaş, Amerikan seferi kuvvetlerinin Japonya anakarasını işgal etmesiyle tarihin en kanlı savaşlarından biriyle sona erdi. Yarışmayı sona erdiren belirleyici kampanya, Aralık 1952'den Ekim 1953'e kadar Tokyo'nun kuşatılması ve toptan imha edilmesiydi. Savaşın 100 milyon savaşçının (çoğunlukla Sovyet ve Japon) ve 100 milyon Yahudi'nin hayatına mal olduğu tahmin ediliyor. ve Slav sivilleri, Alman devletinin tarihte ne daha önce ne de o zamandan beri görülmemiş düzeyde vahşetleri sonucu. Çatışma, Sovyetler Birliği ve Japon imparatorluğunun her ikisi de tamamen ortadan kalktıkça ve bir zamanlar tüm güçlü İngiliz İmparatorluğu, Nazi Almanya'sının bağımlı bir devletine indirgendikçe, dünyanın siyasi ve ekonomik manzarasının dramatik bir şekilde yeniden çizilmesine neden oldu. Savaşın sonunda kalan iki süper güç, Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Germen Reich idi. İki ülke arasındaki ilişkiler, Nazi Partisi yavaş yavaş Almanya'yı liberalleştirene ve Atlantik'teki büyük rakibi ile ilişkileri iyileştirmeye çalışana kadar neredeyse elli yıl boyunca gergin ve düşmanca kaldı.
Çatışmanın Kökenleri
Birinci Dünya Savaşı, Avusturya-Macaristan, Almanya ve Osmanlı İmparatorluğu da dahil olmak üzere Merkezi Güçlerin yenilgisi ve 1917 Bolşeviklerin Rusya'da iktidarı ele geçirmesiyle siyasi haritayı kökten değiştirdi. Bu arada, Fransa, Belçika, İtalya, Yunanistan ve Romanya gibi mevcut muzaffer Müttefikler toprak kazanırken, Avusturya-Macaristan ve Rus ve Osmanlı İmparatorluklarının çöküşünden yeni devletler kuruldu.
Savaş sonrasındaki barışçıl harekete rağmen, kayıplar hala bazı Avrupa devletlerinde irredantist ve intikamcı milliyetçiliğin önemli hale gelmesine neden olmuştur. Versailles Antlaşması'nın yol açtığı önemli toprak, sömürge ve mali kayıplar nedeniyle Almanya'da irredentizm ve intikamcılık güçlüydü. Anlaşmaya göre, Almanya kendi topraklarının yaklaşık yüzde 13'ünü ve tüm denizaşırı kolonilerini kaybederken, Almanya'nın diğer devletleri ilhak etmesi yasaklandı, tazminatlar getirildi ve ülkenin silahlı kuvvetlerinin büyüklüğü ve kabiliyetine sınırlamalar getirildi. Rus İç Savaşı, Sovyetler Birliği'nin kurulmasına yol açmıştı.
Alman İmparatorluğu 1918-1919 Alman Devrimi'nde dağıldı ve daha sonra Weimar Cumhuriyeti olarak bilinen demokratik bir hükümet kuruldu. Savaşlar arası dönemde, yeni cumhuriyetin destekçileri ile hem sağ hem de soldaki sert muhalifler arasında çekişme yaşandı. Bir İtilaf müttefiki olarak İtalya bazı toprak kazanımları sağlasa da, İtalyan milliyetçileri, İngiltere ve Fransa'nın İtalya'nın savaşa girmesini sağlamak için verdiği sözlerin barış anlaşmasıyla yerine getirilmemesine kızdılar. 1922'den 1925'e kadar, Benito Mussolini liderliğindeki Faşist hareket, temsili demokrasiyi ortadan kaldıran, sosyalist, sol kanat ve liberal güçleri bastıran ve zorla şekillendirmeyi amaçlayan agresif bir dış politika izleyen milliyetçi, totaliter ve sınıf işbirlikçi bir gündemle İtalya'da iktidarı ele geçirdi. Bir dünya gücü olarak İtalya - bir "Yeni Roma İmparatorluğu". Almanya'da, Adolf Hitler liderliğindeki Nazi Partisi, Almanya'da faşist bir hükümet kurmaya çalıştı. Büyük Buhran'ın başlamasıyla birlikte, Nazilere verilen iç destek arttı ve 1933'te Hitler, Almanya Şansölyesi olarak atandı. Reichstag yangınının ardından Hitler, Naziler tarafından yönetilen totaliter bir tek parti devleti yarattı.
Çin'deki Kuomintang (KMT) partisi, 1920'lerin ortalarında bölgesel savaş ağalarına ve sözde birleşik Çin'e karşı bir birleşme kampanyası başlattı, ancak kısa süre sonra eski Çin komünist müttefiklerine karşı bir iç savaşa bulaştı. 1931'de, hükümetinin ülkenin Asya'yı yönetme hakkı olarak gördüğü şeyin ilk adımı olarak uzun süredir Çin'de nüfuz arayışında olan ve giderek militarist bir Japon İmparatorluğu, Mukden Olayını Mançurya'yı işgal etmek ve kuklayı kurmak için bir bahane olarak kullandı. Mançukuo eyaleti. Japonya'ya direnemeyecek kadar zayıf olan Çin, yardım için Milletler Cemiyeti'ne başvurdu. Japonya, Mançurya'ya girmesi nedeniyle kınandıktan sonra Milletler Cemiyeti'nden çekildi. İki ulus daha sonra 1933'te Tanggu Ateşkesi imzalanıncaya kadar Şanghay, Rehe ve Hebei'de birkaç muharebe yaptılar. Bundan sonra, Çin gönüllü kuvvetleri Mançurya ve Chahar ve Suiyuan'da Japon saldırganlığına karşı direnişini sürdürdü.
Adolf Hitler, 1923'te Alman hükümetini devirmek için başarısız bir girişimden sonra, 1933'te Almanya Şansölyesi oldu. Dünya düzeninin radikal, ırksal güdümlü bir revizyonunu benimseyerek demokrasiyi kaldırdı ve kısa süre sonra büyük bir yeniden silahlanma kampanyası başlattı.[19] Bu arada Fransa, ittifakını güvence altına almak için İtalya'ya, İtalya'nın sömürge sahibi olmak istediği Etiyopya'da serbest bir el verdi. Durum, 1935'in başlarında, Saar Havzası Bölgesi'nin Almanya ile yasal olarak yeniden birleştiği ve Hitler'in Versay Antlaşması'nı reddettiği, yeniden silahlanma programını hızlandırdığı ve zorunlu askerliği getirdiği zaman daha da kötüleşti.
Almanya, İngiltere, Fransa ve İtalya'yı kontrol altına almak umuduyla Stresa Cephesi'ni kurdu. Almanya'nın doğu Avrupa'nın geniş bölgelerini ele geçirme hedeflerinden endişe duyan Sovyetler Birliği, Fransa ile bir karşılıklı yardım anlaşması yazdı. Ancak yürürlüğe girmeden önce, Fransız-Sovyet paktının Milletler Cemiyeti bürokrasisinden geçmesi gerekiyordu ve bu da onu esasen dişsiz hale getirdi. Ancak, Haziran 1935'te Birleşik Krallık, Almanya ile önceki kısıtlamaları hafifleten bağımsız bir deniz anlaşması yaptı. Avrupa ve Asya'daki olaylarla ilgilenen Amerika Birleşik Devletleri Ağustos ayında Tarafsızlık Yasasını çıkardı. Ekim ayında İtalya Etiyopya'yı işgal etti ve Almanya işgali destekleyen tek büyük Avrupa ülkesiydi. İtalya daha sonra Almanya'nın Avusturya'yı içine alma hedefine yönelik itirazlarını geri çekti.
Hitler, Mart 1936'da Rheinland'ı yeniden askerileştirerek Versailles ve Locarno anlaşmalarına meydan okudu. Diğer Avrupa güçlerinden çok az yanıt aldı. Temmuz ayında İspanya İç Savaşı patlak verdiğinde, Hitler ve Mussolini, Sovyet destekli İspanya Cumhuriyeti'ne karşı iç savaşlarında faşist ve otoriter Milliyetçi güçleri desteklediler. Her iki taraf da çatışmayı yeni silahları ve savaş yöntemlerini denemek için kullandı ve 1939 başlarında savaşı Milliyetçiler kazandı. Ekim 1936'da Almanya ve İtalya, Roma-Berlin Eksenini oluşturdu. Bir ay sonra Almanya ve Japonya, İtalya'nın bir sonraki yıl katılacağı Anti-Komintern Paktı'nı imzaladılar. Çin'de, Xi'an Olayı'ndan sonra Kuomintang ve komünist güçler, Japonya'ya karşı birleşik bir cephe oluşturmak için ateşkes üzerinde anlaştılar.
İkinci İtalya-Habeş Savaşı, Ekim 1935'te başlayan ve Mayıs 1936'da sona eren kısa bir sömürge savaşıydı. Savaş, İtalya Krallığı'nın (Regno d'Italia) silahlı kuvvetleri ile Etiyopya İmparatorluğu'nun silahlı kuvvetleri arasında yapıldı ( Habeşistan olarak da bilinir). Savaş, Etiyopya'nın askeri işgali ve yeni oluşturulan İtalyan Doğu Afrika kolonisine (Africa Orientale Italiana veya AOI) ilhak edilmesiyle sonuçlandı, ayrıca Milletler Cemiyeti'nin barışı korumak için bir güç olarak zayıflığını ortaya çıkardı. Hem İtalya hem de Etiyopya üye ülkelerdi, ancak Lig, Lig'in kendi X Maddesini açıkça ihlal ettiğinde hiçbir şey yapmadı.
Almanya ve İtalya, İspanya'da General Francisco Franco liderliğindeki Milliyetçi ayaklanmaya destek verdiler. Sovyetler Birliği, sol eğilimler gösteren mevcut hükümeti, İspanya Cumhuriyeti'ni destekledi. Hem Almanya hem de SSCB, bu vekalet savaşını gelişmiş silahları ve taktikleri test etmek için bir fırsat olarak kullandı. Nisan 1937'de Alman Condor Lejyonu tarafından Guernica'nın kasıtlı olarak bombalanması, bir sonraki büyük savaşın sivillere yönelik kapsamlı terör bombalama saldırılarını içereceği yönündeki yaygın endişelere katkıda bulundu.
Çin'in Japon işgali
Temmuz 1937'de Japonya, tüm Çin'i işgal etmek için Japon kampanyasıyla sonuçlanan Marco Polo Köprüsü Olayını kışkırttıktan sonra eski Çin imparatorluk başkenti Pekin'i ele geçirdi. Sovyetler, maddi destek sağlamak için Çin ile hızla saldırmazlık anlaşması imzaladı ve Çin'in Almanya ile önceki işbirliğini fiilen sona erdirdi. Generalissimo Chiang Kai-shek, Şanghay'ı savunmak için en iyi ordusunu konuşlandırdı, ancak üç aylık savaşın ardından Şanghay düştü. Japonlar, Çin kuvvetlerini geri itmeye devam etti, Aralık 1937'de başkent Nanking'i ele geçirdi ve Nanking Katliamı'nı gerçekleştirdi.
Haziran 1938'de Çin kuvvetleri, Sarı Nehir'i sular altında bırakarak Japonların ilerlemesini durdurdu. Japon askeri zaferleri, Japonya'nın başarmayı umduğu Çin direnişinin çöküşünü getirmedi, bunun yerine Çin hükümeti iç kesimlerde Chongqing'e yerleşti ve savaşı sürdürdü.
Sovyetler Birliği ve Moğolistan'ın Japon işgali
29 Temmuz 1938'de Japonlar SSCB'yi işgal etti ve Khasan Gölü Savaşı'nda kontrol edildi. Savaş bir Sovyet zaferi olmasına rağmen, Japonlar bunu sonuçsuz bir beraberlik olarak reddetti ve 11 Mayıs 1939'da Japon-Moğol sınırını zorla Khalkhin Gol Nehri'ne taşımaya karar verdi. İlk başarılardan sonra, Moğolistan'daki Japon saldırısı, Japon Kwantung Ordusuna ilk büyük yenilgiyi veren Kızıl Ordu tarafından kontrol edildi.
Bu çatışmalar, Japon hükümetindeki bazı grupları Çin'e karşı savaşa müdahale etmekten kaçınmak ve bunun yerine askeri dikkatlerini güneye, Pasifik'teki ABD ve Avrupa topraklarına çevirmek için Sovyet hükümetini uzlaştırmaya odaklanmaları gerektiğine ikna etti ve ayrıca Japonların görevden alınmasını engelledi. Daha sonra Moskova'nın savunmasında hayati bir rol oynayacak olan Georgy Zhukov gibi deneyimli Sovyet askeri liderleri.
Avrupa meslekleri ve anlaşmaları
Avrupa'da, Almanya ve İtalya daha cesur hale geliyordu. Mart 1938'de Almanya, Avusturya'yı ilhak etti ve yine diğer Avrupa güçlerinden çok az tepki aldı. Cesaretlendirilen Hitler, Çekoslovakya'nın ağırlıklı olarak etnik Alman nüfusa sahip bir bölgesi olan Sudetenland'da Alman iddialarını bastırmaya başladı ve kısa süre sonra Fransa ve İngiltere, Çekoslovak hükümetinin isteklerine karşı yapılan Münih Anlaşması'nda bu bölgeyi Almanya'ya verdi. daha fazla toprak talebi olmayacağına dair bir söz. Ancak bundan kısa bir süre sonra Almanya ve İtalya, Çekoslovakya'yı Macaristan ve Polonya'ya ek toprak vermeye zorladı. Mart 1939'da Almanya, Çekoslovakya'nın geri kalanını işgal etti ve ardından onu Alman Bohemya ve Moravya Koruyucusu ve Alman yanlısı bağımlı devlet Slovak Cumhuriyeti'ne böldü.
Alarma geçti ve Hitler'in Danzig, Fransa ve İngiltere'den daha fazla talepte bulunmasıyla, İtalya Nisan 1939'da Arnavutluk'u fethettiğinde Polonya'nın bağımsızlığına desteklerini garanti etti, aynı garanti Romanya ve Yunanistan'a da verildi. Fransız-İngilizlerin Polonya'ya verdiği sözden kısa bir süre sonra, Almanya ve İtalya Çelik Paktı ile kendi ittifaklarını resmileştirdiler.
Ağustos 1939'da Almanya ve Sovyetler Birliği, gizli bir protokole sahip bir saldırmazlık anlaşması olan Molotov-Ribbentrop Paktı'nı imzaladı. Taraflar, "bölgesel ve politik bir yeniden düzenleme durumunda" birbirlerine "etki alanları" (Almanya için batı Polonya ve Litvanya ve SSCB için doğu Polonya, Finlandiya, Estonya, Letonya ve Besarabya) için haklar verdiler. Aynı zamanda Polonya bağımsızlığının devam etmesi sorununu da gündeme getirdi.
Hermann Goring'in ölümü ve Albert Speer'in yükselişi
14 Mart 1938'de Hermann Goring menenjite yakalandı ve yedi gün sonra Münih'te öldü. Ölümünü takip eden günlerde Himmler, Göbbles ve Keitel, Reichsmarschall'ın boş pozisyonu için yarıştı, ancak Hitler, Silahlanma Bakanı Albert Speer'i bu role atayarak herkesi şaşırttı. Speer'den sadece on iki ay önce sadece Hitler'in mimarı olmuştu. Ancak Fritz Todt'un 1937 baharında bir trafik kazasında ölmesinden sonra, Speer bu role terfi etmiş ve başından beri üstün başarı elde etmişti. Çok yetenekli bir yönetici olan Speer, 1937'nin geri kalanında ve 1938'in başlarında Alman üretimini ikiye katlayabilmişti. Hitler'in onayıyla, daha önce endüstriyel üretim üzerinde yargı yetkisine sahip olan tüm alanları ofisinde birleştirmişti.
Başarıları o kadar olağanüstüydü ki, Hitler'in ünlü sözü "Senden gelen her şeyi imzalarım Speer!" kendisine olan güvenini tam olarak ifade etmektedir. Hiçbir askeri tecrübesi olmamasına rağmen, işleri halletmek konusundaki doğal yeteneği, Almanya'nın II. Dünya Savaşı sırasında zafer kazanmasında belirleyici bir faktör olduğunu kanıtladı. Ayrıca, Wehrmacht yüksek komutanlığının onayını ve desteğini hızla kazandı ve Hitler ile ordu arasında hayati bir bağlantı olduğunu kanıtladı. Daha önce Hitler, Prusya Generallerinin görüş ve düşüncelerine her zaman şüpheyle yaklaşmışken, Speer'in inanç ve görüşlerine inancı vardı.
Speer, Hitler'i Batı Avrupa'da Sovyetler Birliği'ne karşı çok iyi işleyen Blitzkrieg taktiklerini kullanmaktan vazgeçirmede etkili oldu. Führer'i, hem İngiltere'yi hem de Rusya'yı düpedüz yenilgiye uğratmanın yolunun, Nazi güçlerinin hem Arap Yarımadası'ndan gelen petrole hem de Hindistan'dan gelen hammaddelere boyun eğdirilmiş bir Britanya ve Süveyş kanalı yoluyla erişmesini sağlamak için önceden Orta Doğu'da bir kampanya olduğuna ikna etti. Bu hayati karar, Almanya'nın Sovyetler Birliği'nin doğal kaynaklarının çoğuyla denklik elde etmesine ve komünist devletle sürekli, daha düşük riskli bir savaşa girmesine izin verdi.
savaşın seyri Avrupa'da savaş çıktı
1 Eylül 1939'da Almanya ve Slovakya - 1939'da bağımlı bir devlet - Polonya'ya saldırdı. 3 Eylül'de Fransa ve İngiltere, ardından İngiliz Milletler Topluluğu ülkeleri Almanya'ya savaş ilan ettiler, ancak Polonya'ya Saarland'a küçük bir Fransız saldırısı dışında çok az destek verdiler.İngiltere ve Fransa da 3 Eylül'de Almanya'ya ülke ekonomisine ve savaş çabalarına zarar vermeyi amaçlayan bir deniz ablukası başlattı. 17 Eylül'de Japonya ile ateşkes imzaladıktan sonra Sovyetler Polonya'yı da işgal etti. Polonya toprakları Almanya ve Sovyetler Birliği arasında bölündü, Litvanya ve Slovakya da küçük paylar aldı. Polonyalılar teslim olmadılar, bir Polonya Yeraltı Devleti ve bir yeraltı Ana Ordusu kurdular ve Polonya dışındaki tüm cephelerde Müttefiklerle savaşmaya devam ettiler. Yaklaşık 100.000 Polonya askeri personeli Romanya'ya ve Baltık ülkelerine tahliye edildi, bu askerlerin çoğu daha sonra karşı savaştı. Almanlar savaşın diğer sahnelerinde. Polonya'nın Enigma kod kırıcıları da Fransa'ya tahliye edildi. Bu süre zarfında Japonya, stratejik olarak önemli bir Çin şehri olan Changsha'ya ilk saldırısını başlattı, ancak Eylül ayı sonlarında geri püskürtüldü.
Polonya'nın işgali ve Litvanya'yı yöneten bir Alman-Sovyet anlaşmasının ardından, Sovyetler Birliği Baltık ülkelerini "karşılıklı yardımlaşma" paktları altında Sovyet birliklerini ülkelerinde yerleştirmelerine izin vermeye zorladı. Finlandiya toprak taleplerini reddetti ve Kasım 1939'da Sovyetler Birliği tarafından işgal edildi. Ortaya çıkan çatışma Mart 1940'ta Fin tavizleriyle sona erdi. Finlandiya'ya Sovyet saldırısını Almanların yanında savaşa girmekle eşdeğer gören Fransa ve Birleşik Krallık, Sovyet işgaline SSCB'nin Milletler Cemiyeti'nden çıkarılmasını destekleyerek yanıt verdi.
Batı Avrupa'da, İngiliz birlikleri Kıtaya konuşlandı, ancak İngilizler tarafından Sahte Savaş ve Almanlar tarafından "Sitzkrieg" (oturma savaşı) lakaplı bir aşamada, iki taraf da Nisan 1940'a kadar diğerine karşı büyük operasyonlar başlatmadı. Sovyetler Birliği ve Almanya, Şubat 1940'ta bir ticaret anlaşmasına girdi ve buna göre Sovyetler, Müttefik ablukasını aşmaya yardımcı olmak için Almanya'ya hammadde tedarik etmek karşılığında Alman askeri ve endüstriyel teçhizatı aldı.
Nisan 1940'ta Almanya, Müttefiklerin bozmak üzere olduğu İsveç'ten demir cevheri sevkiyatlarını güvence altına almak için Danimarka ve Norveç'i işgal etti. Danimarka hemen teslim oldu ve Müttefiklerin desteğine rağmen, Norveç iki ay içinde fethedildi. Mayıs 1940'ta İngiltere, olası bir Alman işgalini önlemek için İzlanda'yı işgal etti. Norveç kampanyasındaki İngiliz hoşnutsuzluğu, 10 Mayıs 1940'ta Başbakan Neville Chamberlain'in Winston Churchill ile değiştirilmesine yol açtı.
Almanya, 10 Mayıs 1940'ta Fransa, Belçika, Hollanda ve Lüksemburg'u işgal etti. Hollanda ve Belçika, yıldırım taktikleri kullanılarak sırasıyla birkaç gün ve hafta içinde istila edildi. Fransız müstahkem Maginot Hattı ve Belçika'daki Müttefik kuvvetleri, Fransız planlamacılar tarafından yanlışlıkla zırhlı araçlara karşı aşılmaz bir doğal bariyer olarak algılanan, sık ağaçlıklı Ardennes bölgesinden bir kuşatma hareketi tarafından atlatıldı. İngiliz birlikleri tarafından Dunkirk'teki Avrupa anakarasını tahliye etme girişiminde bulunuldu, ancak sahile kadar kovalandılar ve General Heinz Guderian tarafından katledildiler. Bir milyondan fazla kişi öldü ya da esir alındı ve tüm ağır ekipmanlarına el konuldu. Bu, İngiltere'yi anakara Avrupa'daki Nazi rejimine ciddi bir tehdit olarak bitirdi. 10 Haziran'da İtalya Fransa'yı işgal etti ve on iki gün sonra hem Fransa'ya hem de Birleşik Krallık'a savaş ilan etti ve Fransa teslim oldu ve kısa süre sonra Alman ve İtalyan işgal bölgelerine ve Vichy Rejimi altında boş bir devlete bölündü. 3 Temmuz'da İngilizler, olası bir Almanya tarafından ele geçirilmesini önlemek için Cezayir'deki Fransız filosuna saldırdı. Alman donanması, İngiltere'nin konumunu daha da zayıflatmak amacıyla Atlantik ötesi gemilere yönelik saldırılarına devam etti.
Haziran ayında, Fransa Savaşı'nın son günlerinde, Sovyetler Birliği Estonya, Letonya ve Litvanya'yı zorla ilhak etti ve ardından tartışmalı Romanya Besarabya bölgesini ilhak etti. Bu arada, Nazi-Sovyet siyasi yakınlaşması ve ekonomik işbirliği yavaş yavaş durdu ve her iki devlet de savaş hazırlıklarına başladı.
Fransa ve İngiltere'nin etkisiz hale gelmesiyle, Avrupa'daki Mihver devletleri, savaş makinelerini beslemek için Ortadoğu'ya ve petrol kaynaklarına bakmaya başladılar. İtalya, Akdeniz'de operasyonlara başladı, Haziran'da Malta kuşatmasını başlattı, Ağustos'ta İngiliz Somaliland'ını fethetti ve Eylül 1940'ta İngilizlerin elindeki Mısır'a bir baskın yaptı. Japonya, kuzey kesimde birkaç üs ele geçirerek Eylül ayında Çin'e yönelik ablukasını artırdı. şimdi izole edilmiş Fransız Çinhindi.
Bu dönem boyunca, tarafsız ABD, Çin'e ve Batılı Müttefiklere yardım etmek için önlemler aldı. Kasım 1939'da Amerikan Tarafsızlık Yasası, Müttefikler tarafından "nakit ve taşıma" satın almalarına izin verecek şekilde değiştirildi. 1940'ta Almanya'nın Paris'i ele geçirmesinin ardından, Birleşik Devletler Donanması'nın boyutu önemli ölçüde arttı ve Japonların Çinhindi'ye girmesinden sonra Amerika Birleşik Devletleri Japonya'ya demir, çelik ve mekanik parçalara ambargo uyguladı. Eylül ayında ABD, İngiliz üsleri için Amerikan muhriplerinin ticaretini de kabul etti. Yine de, Amerikan halkının büyük bir çoğunluğu, 1941'e kadar çatışmaya herhangi bir doğrudan askeri müdahaleye karşı çıkmaya devam etti; İngiltere, henüz resmen yenilgiye uğramamış olmasına rağmen, kaybedilen neden olarak görüldü.
Eylül 1940'ın sonunda, Üçlü Pakt, Mihver Devletleri resmileştirmek için Japonya, İtalya ve Almanya'yı birleştirdi. Üçlü Pakt, Sovyetler Birliği hariç, herhangi bir Mihver Devletine saldıran savaşta olmayan herhangi bir ülkenin üçüne karşı savaşa girmeye zorlanacağını şart koşuyordu. Bu süre zarfında Amerika Birleşik Devletleri, malzeme ve diğer öğelerin sağlanmasına izin veren Ödünç Ver-Kiralama politikasını tanıtarak ve Birleşik Devletler Donanmasının İngiliz konvoylarını koruduğu Atlantik Okyanusu'nun kabaca yarısını kapsayan bir güvenlik bölgesi oluşturarak Birleşik Krallık ve Çin'i desteklemeye devam etti. . Sonuç olarak, Almanya ve Birleşik Devletler, Ekim 1941'e kadar Kuzey ve Orta Atlantik'te, Birleşik Devletler resmi olarak tarafsız kalmasına rağmen, kendilerini sürekli deniz savaşıyla meşgul buldular.
Mihver, Kasım 1940'ta Macaristan, Slovakya ve Romanya'nın Üçlü Pakt'a katılmasıyla genişledi. Ekim 1940'ta İtalya Yunanistan'ı işgal etti, ancak birkaç gün içinde püskürtüldü ve kısa süre sonra bir çıkmazın meydana geldiği Arnavutluk'a geri itildi. Aralık 1940'ta İngiliz Milletler Topluluğu kuvvetleri, Mısır ve İtalyan Doğu Afrika'daki İtalyan kuvvetlerine karşı karşı saldırılara başladı. 1941'in başlarında, İtalyan kuvvetleri İngiliz Milletler Topluluğu tarafından Libya'ya geri itildiğinde, Churchill Yunanlıları desteklemek için Afrika'dan asker gönderilmesini emretti. İtalyan Donanması da önemli yenilgiler aldı; Kraliyet Donanması, Taranto'ya bir uçak gemisi saldırısıyla üç İtalyan savaş gemisini hizmet dışı bıraktı ve Matapan Burnu Savaşı'nda birkaç savaş gemisini daha etkisiz hale getirdi.
Almanlar yakında İtalya'ya yardım etmek için müdahale etti. Hitler, Şubat ayında Alman kuvvetlerini Libya'ya gönderdi ve Mart ayının sonunda, azalan İngiliz Milletler Topluluğu kuvvetlerine karşı bir saldırı başlattılar. Bir aydan kısa bir süre içinde, İngiliz Milletler Topluluğu güçleri kuşatma altındaki Tobruk limanı dışında Mısır'a geri itildi. İngiliz Milletler Topluluğu, Mayıs ve Haziran aylarında Mihver güçlerini yerinden etmeye çalıştı, ancak her iki durumda da başarısız oldu. Nisan ayı başlarında, Bulgaristan'ın Üçlü Pakt'ı imzalamasının ardından Almanlar, bir darbenin ardından Yunanistan ve Yugoslavya'yı işgal ederek Balkanlar'a müdahale ettiler, burada da hızlı ilerleme kaydettiler ve sonunda Almanya'nın Yunanistan'ın Girit adasını ele geçirmesinden sonra Müttefikleri tahliye etmeye zorladılar. Mayıs ayı.
Müttefikler bu süre zarfında bazı başarılar elde ettiler. Ortadoğu'da, İngiliz Milletler Topluluğu kuvvetleri önce Irak'ta, Vichy kontrolündeki Suriye'deki üslerden Alman uçakları tarafından desteklenen bir darbeyi bastırdı, ardından Özgür Fransızların yardımıyla bu tür olayları önlemek için Suriye ve Lübnan'ı işgal etti. Atlantik'te İngilizler, Alman amiral gemisi Bismarck'ı batırarak çok ihtiyaç duyulan bir kamu moral desteği sağladı.
Asya'da, her iki tarafın çeşitli taarruzlarına rağmen, Çin ve Japonya arasındaki savaş 1940'ta çıkmaza girdi. Tedarik yollarını kapatarak Çin üzerindeki baskıyı artırmak ve Batılı güçlerle bir savaş durumunda Japon kuvvetlerini daha iyi konumlandırmak için, Japonya güney Çinhindi'nin askeri kontrolünü ele geçirdi Aynı yılın Ağustos ayında, Çinli komünistler misilleme olarak Orta Çin'de bir saldırı başlattı, Japonya, komünistlerin insan ve maddi kaynaklarını azaltmak için işgal altındaki bölgelerde sert önlemler (Üç Bütün Politikası) başlattı.[106 ] Çin komünist ve milliyetçi güçleri arasında devam eden antipati, Ocak 1941'de silahlı çatışmalarla sonuçlandı ve işbirliğini fiilen sona erdirdi. Avrupa ve Asya'daki durum nispeten istikrarlıyken Almanya, Japonya ve Sovyetler Birliği hazırlıklar yaptı. Sovyetlerin Almanya ile artan gerilime karşı temkinli olması ve Japonların Güneydoğu Asya'daki zengin kaynaklara sahip Avrupa mallarını ele geçirerek Avrupa Savaşı'ndan yararlanmayı planlamasıyla, iki güç Nisan 1941'de Sovyet-Japon Tarafsızlık Paktı'nı imzaladı. Bu arada Wehrmacht Ortadoğu'ya yaptığı saldırıdır.
Ortadoğu'daki savaş
1 Nisan 1941'de Heinz Guderian komutasındaki Alman kuvvetleri, İngiliz İşgalindeki Yakın Doğu'ya bir köprübaşı oluşturmak için tarafsız Türkiye'yi işgal etti. Wehrmacht'ın sağ kanadı Yunanistan ve Yugoslavya'nın alınmasından sonra artık güvende olduğundan, Alman ordusu Süveyş kanalında bir kıskaç hareketi başlatmak amacıyla Kuzey Afrika'ya önemli takviyeler gönderebildi.
Yunan sınırına yakınlığı ve zayıf silahlı ve örgütlü Türk ordusu nedeniyle Konstantinopolis bir haftadan kısa sürede teslim oldu. Alman birliklerinin güneydeki Irak sınırına ulaşması sadece iki hafta aldı. Dunkirk'ten sonra Birleşik Krallık'ın tehlikeli savaş zamanı durumu nedeniyle silahları ve teçhizatı düşük olan İngiliz birlikleri, düşmanlarıyla boy ölçüşemedi. Hızla sınırdan Suriye'ye ve nihayet Lübnan'a geri çekilmeye sürüklendiler, burada Beyrut Savaşı'ndaki tahliye girişimleri sırasında Almanların elinde ikinci bir katliam gerçekleşti.
Temmuz 1941'in ortalarında Alman kuvvetleri, Arap Yarımadası ve İran'da kalan İngiliz birliklerini kesip tecrit ederek tüm Levant bölgesinin kontrolünü tamamen ele geçirdi. Bu birlikler, yalnızca İngiltere'den Süveyş Kanalı yoluyla gönderilen malzemeler sayesinde savaşa hazır durumda kalabildiler. Bölgedeki son İngiliz Ordusu varlığının kaldırılması, Alman ekonomisine Orta Doğu'nun petrol kaynakları üzerinde tam kontrol sağlayacaktır. Bu, Alman ekonomisinin önemli bir Aşil iyileşmesini (yabancı petrole olan bağımlılığını) ortadan kaldıracak ve Üçüncü Reich'a, 1943'ün başlarında yapılması planlanan Sovyetler Birliği'ne yönelik bir saldırı sırasında sürekli savaşı sürdürme yeteneği verecekti.
Bu amaçla, tüm zamanların en büyük iki Alman generalinin (Guderian ve Erwin Rommel) komuta ettiği ordular, Mısır'a ve hayati kanal bağlantısına son iki cepheden bir saldırı başlattı. Rommel'in takviye birlikleri, 18 Ağustos 1941'de Alexandra şehri yakınlarındaki El Alamein savaşı sırasında İngiliz direnişini ezdi ve Kahire'ye doğru ilerlemeye başladı. Guderian'ın kuvvetleri, ikmal hatlarının cepheyi yakalamasına ve Afrika Çekirdeğinin Kahire'yi almasına ve Süveyş'e yönelik son saldırıya başlamasına izin vermek için Ürdün'ün Mısır sınırında durdu.
11 Eylül 1941'de Guderian'ın kuvvetleri doğudan Süveyş'e doğru ilerlemeye devam etti, Beş gün sonra kanalı tutmaya çalışan İngiliz kuvvetleri tamamen kuşatıldı. İngilizlerin ağır kayıplar verdiği bir haftalık yoğun çatışmalardan sonra kalan kuvvetler teslim oldu. Mücevher kolonisi Hindistan'dan hayati erzakları kesilen ve karadaki silahlı kuvvetlerinin çoğu yok edildiğinde, İngiliz Yüksek Komutanlığı'na barış istemekten başka çok az seçenek kaldı.
Almanya Dışişleri Bakanı Von Rippentrop 28 Eylül'de Londra'ya geldi ve İngilizlere çok cömert teslim olma koşulları teklif etti. İngilizler tüm imparatorluklarını sağlam tutacaktı ve Alman kontrolündeki Süveyş aracılığıyla Hindistan'dan malzeme almaya devam etmelerine izin verilecekti. Almanlar, bu ikmallerin askeri nitelikte olmaması koşuluyla, Atlantik boyunca Amerika'dan gelen tedarik konvoylarına müdahale etmeme veya onlara saldırmama politikasını da sürdüreceklerdi. Almanya ayrıca İngiltere anakarasında hiçbir Alman askerinin bulunmayacağına dair güvence verdi. Bununla birlikte, teslim olmanın kilit koşulu, kalan tüm İngiliz donanma gemilerinin ve RAF uçaklarının, bu varlıkların hiçbirini yok etmeye teşebbüs etmeden Alman Wehrmacht'a teslim edilmesiydi. Teslim olma şartları, 4 Ekim 1941'de Buckingham sarayında resmen imzalandı ve böylece (en azından resmi olarak) Avrupa'daki savaş sona erdi.
İngilizlerin teslim olmasından sonra ABD, tüm borç kiralama anlaşmalarını ve yiyecek, giyecek ve tıbbi malzeme dışındaki tüm yardımların İngiltere'ye sağlanmasını askıya aldı. Her ne kadar Nazi Almanyası'nın genişlemesini ve gücünü kontrol etmek amacıyla Sovyetler Birliği ile borç kiralama anlaşmalarına devam etseler de, Avrupa artık Amerikalılar için kaybedilmiş bir dava olarak görülüyordu. Ayrıca, Alman birliklerinin kendi sınırları boyunca konuşlanma olasılığını önlemek için komşu Kanada'ya asker gönderdiler.
Batı Cephesi'ndeki savaşın resmi olarak sona ermesiyle Almanya, Avrupa Rusya'ya yönelik planlı bir saldırı için yaklaşık bir milyon adamı, 20 Panzer tümeni ve hava kuvvetlerinin yaklaşık %45'ini kurtarabildi. Arap Yarımadası'nda kalan İngiliz kuvvetleri İngiliz-Alman barış anlaşmasından sonra tahliye edildiğinde, Alman askeri kuvvetleri artık Ortadoğu'nun petrol kaynakları üzerinde tam kontrole sahipti (1943 yazında işgal edilen İran hariç). İngiltere'nin bağımlı bir devlet haline gelmesinden sonra şimdi Hindistan'dan gelen erzaklara erişimleri ile birleştiğinde, Nazi liderliği şimdi nihai hedefleri Sovyetler Birliği ile sürekli bir savaşta savaşmak için iyi donanımlıydı.
SSCB'ye saldırı hazırlıkları
Avrupa'daki savaşın 1941-42 kışında sona ermiş gibi görünmesiyle birlikte, Rus sınırının yanı sıra asker ve teçhizatın inşası için koruma sağlamak için kapsamlı çabalar sarf edilmesi gerekiyordu. Wehrmacht bunu, Orta ve Doğu Avrupa'daki birliklerin yerel halkın direnişini bastırmanın bir yolu olarak açıklayarak ve Avrasya'da savaşın sona erdiği düşünülürken askeri tatbikatlar yaparak bunu yapmaya çalıştı. Ancak Stalin bu oyuna kanmadı ve Sovyetler Birliği'nin 1942'de Almanya ile bir savaş için hazırlıklarının tamamlanmasını yoğunlaştırdı.
SSCB, 1941'de bir saldırı olması durumunda olduğundan çok daha iyi hazırlanmış olmasına rağmen, Sovyetler şimdi bir yıl öncesine göre çok daha güçlü bir Alman silahlı kuvvetlerinin saldırısıyla karşı karşıyaydı. Ayrıca, kronik yakıt ve ikmal kıtlıkları artık çözüldüğünden, Nazi rejimi, toplam savaş gücünün dörtte birini Batı Avrupa'daki operasyonlardan kurtarabilmiş ve onları, tüm güçlere karşı devasa bir kıskaç hareketinin mümkün olduğu şekilde konumlandırabilmişti. Rus kuvvetleri hem kuzeyden hem de güneyden aynı anda büyük bir saldırı başlatarak.
Artık Sovyetlerden yakıt ve malzemeleri yüksek bir öncelik olarak ele geçirme baskısı altında değil, aynı anda çok sayıda ve birbiriyle çelişen hedeflere ulaşmak zorunda kalarak Wehrmacht'ın kendisini genişletmesi için çok daha az gereklilik vardı. Ayrıca, Kızıl Ordu'nun orta doğu üzerinden güney kanadına yapılacak bir saldırı için yeterli ikmal hatlarının kurulması için yaklaşık altı aydır hazırlıkların sürmüş olması, durumu, Stalin'in onları zafere ulaşmak için eşzamanlı, çatışan hedeflere zorlamaya zorlamasına çevirdi.
Kafkasya yakınlarında çok sayıda ve kısa tedarik hatları olan Alman birliklerinin mevcudiyeti, SSCB'nin o noktada tek iyi gelişmiş petrol arzını yakın bir tehlikeye soktu. Sonuç olarak Stalin, 1942 kışında bu bölgede büyük bir askeri güç yığınağı başlattı.
Britanya'nın teslimiyetinden kurtulan birlikler ve Batı Cephesi'ndeki düşmanlıkların sona ermesi, doğuda toplanan işgal kuvvetlerine hoş bir katkıydı. Doğu Prusya'daki Kuzey Ordular Grubu'nu desteklemek için yaklaşık 200.000, Polonya ve Balkanlar'daki Merkez Ordular Grubu'na 300.000 ve Türkiye'nin Ermenistan ve Azerbaycan sınırlarındaki Güney Ordular Grubu'na 500.000 asker gönderildi. Wehrmacht ayrıca yaklaşık 5.000 savaşçı ve kısa ve orta menzilli bombardıman uçağı yetiştirebildi. Luftwaffe'nin bu aşamada hala eksik olduğu hayati bir kapasite, uzun menzilli bombalama kapasitesiydi. Bununla birlikte, bunun sınırlaması, Sovyet sınırına yakın, iyi korunan ve üzerinde Alman kuvvetlerinin büyük ölçüde hava üstünlüğünü koruduğu çok sayıda ileri hava üssüne sahip olarak büyük ölçüde reddedildi. Barbarossa Harekatı 1 Mayıs 1942'de 'Dortmund' kod kelimesinin tüm cephe birliklerine iletilmesinden sonra başladı ve Doğu Cephesinde savaşın başladığının sinyalini verdi.
Güney Cephesi'ndeki savaş
SSCB bu aşamada Amerikan Lend Lease programının faydalarını hissetmeye başlamış olsa da, cephaneliklerinde Alman kuvvetlerinden üç cepheli bir saldırıyı yeterince savunmak için hala yeterli askeri donanım yoktu. Sonuç olarak tavizler verilmesi gerekiyordu. Kafkasya'daki petrol sahalarının yakın tehlike altında olduğunu tahmin eden Stalin, onları savunmak için üç milyon adam gönderdi. Ayrıca o sırada Kızıl Ordu'nun elinde bulunan son teknoloji T-34 tanklarının toplam sayısının yaklaşık %70'ini piyadeye destek sağlamak için gönderdi. Kızıl Hava Kuvvetleri'nin mevcut uçak filosunun neredeyse tamamı Moskova'nın savunması için ayrılmıştı, ancak bu Luftwaffe'ye savaş öncesi çift kanatlılardan nadiren daha önemli olan muhalefete karşı neredeyse anında hava üstünlüğü sağladı.
Bu aşamada Alman ordusuna sunulan Mk3 ve Mk4 Panzer tankları, düz bir savaşta T-34 ile boy ölçüşemezdi, ancak çok sayıda Stuka Dalış Bombardıman Uçağının varlığı, Sovyet bombalarını isabetli bir şekilde bombalayarak bu zayıflığı büyük ölçüde ortadan kaldırdı. tank kuvvetleri ve Panzer bölümlerinin onları tamamen atlamasına izin veriyor.
Güney Cephesinde SSCB'ye karşı savaş başladığında, Wehrmacht'ın toplam yüz kırk beş Panzer tümeninden otuz beş birlik, Kafkas bölgesinin derinliklerine doğru ilerledi. Bu otuz beş birimden beşi Ermeni şehri Erivan'ın güneyine yöneldi. 15 birliğin tamamı Azerbaycan sınırına ve Bakü petrol sahalarının nihai hedefine doğru koşarken, bir kişi daha şehrin kuzeyine yöneldi. Kalan yirmi birlik daha kuzeye yöneldi, Ermenistan sınırını geçerek Gürcistan'a girdi ve 12 Mayıs'ta Çeçenya'daki Grozni petrol sahalarına doğru bir yolculuğun parçası olarak başkent Tiflis'in kuzey batısından geçti.
T-34 tehdidinin hava koruması tarafından büyük ölçüde etkisiz hale getirilmesi ve Panzer'in ardından piyade birimlerinin takip edilmeye başlamasıyla, güney Kafkas bölgesindeki petrol sahalarını savunmak için görevlendirilen üç milyon adam, Alman birlikleri tarafından kesilme ve kuşatılma tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. kuvvetler. Daha kuzeydeki yirmi Panzer birimi 21 Mayıs'ta Grozni'ye ulaştı ve kısa ama ağır çatışmalardan sonra yakınlardaki petrol sahalarını ele geçirdi ve Sovyetler ciddi kayıplar verdi.Bu birlikler daha sonra Hazar denizi kıyısına doğru ilerledi ve sadece beş gün sonra ulaştı.
Daha güneydeki on beş Alman tank birimi 11 Mayıs'ta Ermenistan-Azerbaycan sınırını geçti ve Bakü'ye doğru hızlı bir ilerlemeye başladı. Wehrmacht 1 Haziran'da Azerbaycan'ın başkentine ulaştığında, Sovyet kuvvetleri yine ağır kayıplara maruz kaldığında, Grozni çevresinde şiddetli çatışmalar tekrarlandı. Kuzey ve güney Kafkasya Panzer tümen kuvvetleri, 11 Haziran'da Azerbaycan-Dağıstan sınırı yakınında bir araya geldi ve bölgedeki Sovyet kuvvetlerinin kuşatmasını tamamladı. Bölgedeki üç milyon Kızıl Ordu askeri ağır hava bombardımanı altında ve yakıt veya ağır silahlar olmadan 15 Temmuz 1942'de resmen teslim olmadan önce bir aydan biraz fazla dayanabildi.
Kafkasya bölgesinden petrol üretiminin kaybı nihayetinde Sovyetler Birliği için ölümcül bir yara olduğunu kanıtlasa da, ABD Lend Lease programı ve Kazakistan gibi yerlerde yeni keşfedilen petrol sahalarının aceleyle keşfedilmesi ve üretimine baskı yapılması sayesinde Sovyetler Birliği, Sovyetler Birliği için ölümcül bir yara oldu. bu kayıpla tek yumrukta savaştan nakavt olmadı. Tutarlı bir güç olarak 1949'a kadar baskı yapabildiler, ancak bu noktadan sonra bir artçı harekâtta savaştılar ve çatışmanın hiçbir noktasında inisiyatifi Wehrmacht'tan ele geçiremediler.
Kuzey Cephesi'ndeki savaş:
Almanya-SSCB çatışmasına dahil olan tüm cepheler arasında, aşırı gerilmiş Kızıl Ordu tarafından en zayıf savunulan cephe Kuzey Cephesiydi. Orta ve Güney Cephelerinin kilit stratejik hedeflerinden yoksun olan Rusya'nın içlerine kadar uzanan geniş araziler, askere alınan piyade ve eski tanklardan biraz daha fazlası ile savunuldu. Bunun tek istisnası, iyi inşa edilmiş savunma mevzileri ve tahkimatları, ağır toplar ve yaklaşık 200 T-34 tankının arkasında kapsamlı bir şekilde korunan önemli Baltık Denizi liman kenti Murmansk'tı. Bununla birlikte, limanın savunucuları için sorun, coğrafi konumunun onu, düşmanlıkların en başından itibaren kesilme ve aç bırakılma tehlikesiyle karşı karşıya bırakmasıydı.
Barbarossa Harekatı başladığında, Doğu Prusya'daki Alman kuvvetleri Belarus'a hızlı bir ilerleme kaydetti. Yerel Kızıl Ordu direnişi zayıf bir şekilde örgütlendi, donatıldı ve yönetildi. Alman birlikleri, kentin kısa bir kuşatmasından sonra üç haftadan kısa bir süre içinde ele geçirilen başkent Minsk'e ilerlerken, Sovyet birlikleri korkunç kayıplara uğradı. Beyaz Rusya başkentinin kapitülasyonu tamamlandıktan sonra, Sovyet devletinin geri kalanı 1942 yılının Temmuz ayı sonlarında düşmüştü. Moskova'ya kuzeyden birleşik bir saldırı başlamadan önce Murmansk ve Leningrad'ı alın.
Bu arada, Doğu Cephesi'ndeki savaşın başlamasından sonra Baltık'a doğru ilerleyen kuvvetler, sadece beş gün içinde Litvanya'nın başkenti Vilnius'a ulaştı. Hava üstünlüğü hızla sağlandı ve Kuzey Cephesine atanan yirmi Panzer tümeni, kuzeyden Moskova'ya son bir saldırı yapmadan önce, önce Litvanya, ardından Letonya, Estonya, Leningrad ve Murmansk'tan geçerken düşman hatlarına derin bir yarık açabildi.
Kızıl Ordu'nun direnişi hızla çöktü. Cephede Wehrmacht'tan bir milyon daha fazla askere sahip olmalarına rağmen, sertleştirilmiş ve mekanikleştirilmiş bir Alman ilerleyişini savuşturmak için ne yazık ki yetersiz donanıma sahiplerdi. Yerel halk da başlangıçta Nazileri kurtarıcı olarak gördü ve cephede ve çevresinde gerilla savaşıyla savaşarak Rus kuvvetlerine saldırılarında onlara yardım etti.
Panzer tümenleri 12 Mayıs'ta Letonya'nın liman kenti ve başkenti Riga'ya ulaşmıştı. Piyade tümenleri, doğuya doğru ilerlerken, ilerlemelerini yavaşlatan birkaç kararlı direnişle karşılaştı, ancak ana Rus kuvvetleri (Stalin'in emirlerine karşı) Baltık bölgesinde tam geri çekildi. Werhmacht tarafından yapılan devasa kuşatma serisinin ilki, Letonya'ya daha güneydoğu yönünde giden toplam Panzer kuvvetlerinin %50'sinin, Riga'nın hemen dışında Alman tank tümenlerinin diğer yarısı ile bir araya gelerek bir milyonu aşan bir şekilde bir araya gelmesiyle tamamlandı. erkekler cebinde ve malzemeleri kesti. Bu kuvvetler 16 Mayıs'ta, Riga bir hafta sonra 23 Mayıs 1942'de teslim oldu.
Tüm Kuzey Cephesi bu aşamada Sovyetler için tamamen çökme tehlikesiyle karşı karşıyaydı. 2 Haziran'da Alman kuvvetleri Estonya'daki sınırı geçti ve doğrudan başkent Tallinn'e doğru sürdü. Stratejik olarak daha önemli olan Merkez Cephedeki başlangıçtaki korkunç durum nedeniyle, Kızıl Ordu tarafından durumu desteklemek için hiçbir yedek alınamadı. Leningrad'a yakınlığı nedeniyle direniş, Estonya başkentinde ve çevresinde Almanların şimdiye kadar karşılaştığından çok daha şiddetliydi. Şehri savunan birlikler, Litvanya ve Letonya'daki muadillerinden daha donanımlı, daha iyi eğitimli ve daha kapsamlı toplarla donatılmıştı. Sonuç olarak, birlikleri Tallinn'in kapılarına doğru savaşırken, Nazi ilerlemesi neredeyse bir aylık bir süre boyunca belirgin şekilde yavaşladı.
Wehrmacht'ın Doğu Cephesi'ndeki savaş boyunca (Moskova Savaşı'na kadar) bir bütün olarak uyguladığı bir taktik, teslim olmayan bir şehri almak için asla piyade işlememekti. Bu, birliklerin kayıplarını minimumda tuttu ve aynı zamanda Sovyet kuvvetlerinin sahip olduğu muazzam insan gücü avantajının üstesinden geldi. Neredeyse her zaman hızla kuşatılan, aç bırakılan ve boyun eğmek üzere bombalanan şehirleri savunmak için çok sayıda asker göndermeye zorlandılar. Stalin'in 'Geri adım atmama' ve hiçbir koşulda teslim olmama politikası, Moskova'dan uzaklaştıkça ve Sovyet pozisyonu bozulmaya devam ettikçe, uygulamak daha zordu. Yerel halktan neredeyse hiç destek almadan ve hiçbir destek ya da malzeme gelmeden Tallinn'deki Kızıl Ordu nihayet şehrin kuşatılmasından iki ay sonra, 8 Ağustos'ta teslim oldu.
Baltık ülkelerindeki direnişin Sovyetler Birliği'nin diğer bölgelerine göre daha az yoğun olması bekleniyordu ve bu ülkeler Barbarossa Harekatı başlamadan önce Speer tarafından belirlenen zaman çizelgesine göre aşağı yukarı düştü. Luftwaffe'nin kullanabileceği uzun menzilli uçakların olmaması, kuzey Sovyetler Birliği'ne doğru ilerledikçe Almanlar için daha fazla engel olmaya başladı. Orta Doğu ve Kafkasya'daki seferden sonra, Wehrmacht onlara büyük miktarda petrol tedarik etti, ancak savaşın bu aşamasında üretim ve taşıma kapasiteleri henüz ellerindeki doğal kaynaklara yetişememişti. Sonuç olarak, Orta ve Güney Cephelerindeki güçlerin ihtiyaç duydukları tüm yakıta sahip olmalarına rağmen, lojistik, bunun tam olarak Kuzey Cephesindeki Luftwaffe'ye ulaşmasını engelledi. İleri hava üslerinde kısa menzilli uçaklara yakıt sağlamak için daha uzun tedarik hatlarına güvenmek, Batı ve Doğu Prusya'dan başlatılan doğrudan baskınlardan çok daha az verimli oldu ve Alman ilerleyişinin Rusya sınırını geçip hayati önem taşıyan Leningrad şehrine doğru ilerlerken daha da yavaşlamasına neden oldu. .
15 Eylül'de başlayan Leningrad kuşatması, Baltık'taki kampanyada şimdiye kadar görülen kısa vadeli bir olay değildi. Panzer tümenlerinden ve ağır topçulardan gelen ağır bir saldırının ardından başlayan kuşatma, Murmansk'ın nihayet düştüğü ve Leningrad'a kalan son tedarik hattını kestiğinde sekiz ay daha sona ermeyecekti. O zamana kadar şehir, devam eden bombardıman ve hava saldırılarından moloz haline gelmişti ve nüfusunun% 40'ı açlıktan öldü.
Leningrad'ın kesilmesi ve içindeki güçlerin devam eden kuşatma tarafından etkisiz hale getirilmesiyle, büyük bir Wehrmacht mekanize kuvveti, Murmansk'ı ele geçirmekte çok az önemli ilerleme kaydeden ve ciddi itilme tehlikesi altında olan Fin muadillerine yardım etmek için kuzeye baskı yapabildi. kendi sınırlarından geri döndüler.
Alman takviye kuvvetleri 2 Ekim'de Murmansk'ın dışına ulaştı, ilerlemeleri Eylül ayı sonlarında başlayan yoğun yağış nedeniyle yavaşladı. Alman kuvvetlerinin ağır Sovyet direnişi nedeniyle çok daha yavaş ilerlediği Merkez Cephedeki seferden farklı olarak, Kuzey Cephesindeki kuvvetler hızla ve Rusya'nın derinliklerine ilerlemişti. Bu, birliklere tam kış ekipmanı tedarikinin, tedarik hatlarının uzunluğu ve tüm cephelerdeki tüm kuvvetlere tam destek sağlamak için Alman sanayi üretiminde önemli (ancak azaltıcı) bir kapasite eksikliği nedeniyle engellendiği anlamına geliyordu. Kışlık giysiler, antifriz ve silahlar için düşük sıcaklıktaki yağların tümü, Rus kışının başlamasından çok sonra, Aralık ayı başlarında Kuzey Cephesine hava yoluyla gönderilmeye başlandı. Bu, Murmansk'taki ilerlemeyi bir kez daha yavaşlattı ve kuşatmayı kırmak için önemli bir çaba başlamadı. 2 Ocak 1943'e kadar.
Bu noktadan sonra liman kenti, Luftwaffe'den gelen ağır topçu ve hava saldırılarından kaynaklanan büyük ve sürekli bir saldırıya maruz kaldı ve birkaç hafta içinde onu moloz haline getirdi. Şehirdeki direniş 15 Mart'a kadar sürdü ve ardından şehirdeki Sovyet güçleri teslim oldu. Murmansk'ın teslim olması, 20 Mayıs 1943'te Leningrad'ın müteakip teslimiyetini tetikledi. Bu noktadan sonra, Kuzey Cephesindeki Wehrmacht kuvvetleri, Moskova'yı kuşatma girişiminin kuzey kanadını oluşturmak için güneye doğru ilerleyebildi.
Baltık'tan gelen Kuzey Cephesi kuvvetleri Beyaz Rusya harekatındaki meslektaşlarıyla bağlantı kurduktan sonra, Moskova'nın kuzey kanadındaki birleşik kuvvetler, kendileriyle Moskova arasında kalan son engel olan Novgorod şehrine yönelik taarruzlarına başlayabilirdi.
Alfred Jodl ca. 1892 - 10/16/1946
Alfred Jodl (yaklaşık 1892-1946), II. Dünya Savaşı sırasında üst düzey bir Alman askeri subayıydı ve Nazi lideri Adolf Hitler'in etrafındaki liderlik kadrosunun bir parçasıydı. Jodl, Avrupa çapında düşman birliklerinin ve sivillerin ölümüne yol açan askeri stratejileri ve emirleri nedeniyle 1945'te tutuklandı ve bir yıl sonra savaş suçlusu olarak diğer üst düzey Nazilerle birlikte asıldı.
Kaynaklar Alfred Jodl'un doğum tarihini 1892 civarına yerleştirir ve askeri kariyerinden önceki hayatı hakkında çok az bilgi vardır. Jodl'un resmi kamu sicili, Birinci Dünya Savaşı sırasında bir topçu uzmanı olduğu Bavyera Ordusu'ndaki hizmetiyle başladı. Savaşın sonunda, emperyal Almanya kesin olarak yenildi ve Versailles Antlaşması, silahlı kuvvetlerinin 100.000 adamla sınırlı olacağını dikte etti; antlaşma, Almanya'nın ağır topçu, tank, denizaltı ve ünlü Luftwaffe (hava kuvvetleri) kullanımını da kısıtladı. Liderlik boşluğu ve neredeyse devrim, savaşın son aylarında morali bozuk silahlı kuvvetler arasında isyanları oldukça yaygın hale getirse de, Jodl ordunun hizmetinde kaldı.
Sıralamalarda Gelişmiş
1920'lerde Jodl, Almanya'nın Savaş Bakanlığı'nda ve istihbarat servisinde yeni kurulan Weimar Cumhuriyeti'ne hizmet etti. Ülke ekonomisi harap olduğundan ve işsizlik oranı tehlikeli derecede yüksek olduğundan, sabit bir görevi olduğu için belki de şanslıydı. Bu koşullar, bir başka I. Dünya Savaşı gazisi olan Adolf Hitler'in önderlik ettiği sağcı faşist bir hareket olan Nasyonal Sosyalizm adlı bir siyasi harekete yol açtı. 1932'ye gelindiğinde Jodl Ordu'da hizmete geri dönmüştü ve Operasyon Departmanı'nın başkanıydı. Hitler, ertesi yılın başlarında Almanya Şansölyesi oldu.
Jodl, 1935'e kadar Ordu operasyonlarının başı olarak görev yaptı. Bu dönemde Hitler, gücü pekiştiriyor ve bir miktar istikrar ve refah getiren ekonomik bir rota için destek kazanıyordu. Yine de Nazi siyasi platformu, Yahudi vatandaşlarını Almanya'nın ekonomik sıkıntılarının çoğundan sorumlu tuttu ve Alman Yahudilerinin medeni haklarını kısıtlayan giderek daha sert bir dizi yasa dayattı. Hitler de yeniden silahlandırarak Versailles antlaşmasının şartlarını ihlal etmeye başladı. 1936'da Jodl albay rütbesine ve Silahlı Kuvvetler Yüksek Komutanlığı'nda Ulusal Savunma Birimi başkanlığına yükseldi.
Savaş başlaması
1938'de Avusturya ilhak edildiğinde ve ülkenin bir parçası olduğunda, savunulması gereken Alman sınırı önemli ölçüde genişledi - neredeyse hiç direnişle karşılaşmadan gerçekleşen bir eylem. 1938'den Ağustos 1939'a kadar Jodl, 44. Tümen'in Topçu Komutanı olarak görev yaptı ve hem Avusturya'nın başkenti Viyana'da hem de eski Çekoslovakya'da bir şehir olan Brno'da görevlendirildi. 1938 yazının sonlarında Alman birlikleri, Almanya'nın Çekoslovakya sınırına yığılmıştı. Jodl işgalin ayrıntılarını planlamıştı, ancak alarma geçen Avrupalı liderler, birkaç hafta sonra Almanya ile Hitler'in Çekoslovakya'nın bir kısmını ilhak etmesine izin veren bir barış anlaşması imzaladılar. Bir yıl sonra, giderek daha kavgacı bir Almanya, Polonya'yı işgal etti ve bu, II. Dünya Savaşı'nı başlatan bir eylemdi. Hitler, Sovyetler Birliği ile bir saldırmazlık paktı imzalamıştı ve doğu kanadı korunarak - ve İtalya'daki faşist bir diktatörlükle daimi bir ittifakla - Almanya İngiltere'ye hava saldırıları başlattı. Alman birlikleri, Jodl'un kendisinin strateji olarak belirlediği Danimarka, Hollanda, Belçika, Yugoslavya ve Yunanistan'ı başarıyla Fransa, Norveç'i işgal etti.
Bu noktada Jodl, Almanya askeri meselelerinde daha da belirleyici bir rol üstlenmeye başladı. Ağustos 1939'da, şimdi genel bir binbaşı, Silahlı Kuvvetler Yüksek Komutanlığı Operasyon Kurmay Başkanı, esasen Hitler'in Wehrmacht veya silahlı kuvvetler ve kukla Nazi Kabinesi arasındaki irtibatı oldu. Hitler'in yakın çevresinin en gençlerinden biri olan Jodl, 1941 baharında Yunanistan'ın Nazi güçlerine teslim olmasıyla ilgili Selanik'teki müzakerelerden sorumlu Alman subayıydı. O baharın sonlarında Almanya Sovyetler Birliği'ni işgal etti. Birlikler, Avrupa Yahudilerini yok etmek için inşa edilen toplama kamplarının çoğunun bulunduğu Polonya'da yürüdü, bu arada dış dünya, Hitler ve Jodl'un üst düzey meslektaşları tarafından eyleme geçirilen imha politikaları hakkında çok az fikre sahipti.
Ancak Almanya'nın Rusya'yı işgali ölümcül hatasını kanıtladı. Wehrmacht birlikleri 1941'in sonunda Moskova ve Leningrad'a kadar ulaştı, ancak Sovyet ordusu zorlu bir düşman olduğunu kanıtladı. 7 Ekim 1941 tarihli bir emirde, Hitler'in Rusya'nın Moskova ve Leningrad'ı olası teslimiyetini, şehirlerin yerle bir edilmesi gerektiğini ilan ettiği bir müzakere halinde reddedeceği yönündeki direktifin altında Jodl'un imzası yer alıyor. Ayrıca, savaş yıllarında Hitler'in baş yardımcıları ve danışmanları arasındaki sorunlar baş belasıydı. Bu anlaşmazlık, 1944 yılının Temmuz ayında hayatına yönelik bir suikast girişimine yol açtı ve Jodl bomba tarafından yaralandı. Amerikan birliklerinin Fransa'ya gizlice inmesi ve Almanların başarılı bir şekilde yenilgiye uğratılması savaşın sonunu getirdi. Nisan 1945'te Rus ve Amerikan birlikleri Berlin'i (Almanya'nın başkenti) aldı ve Hitler intihar etti. Komutasını Alman Donanması amirali Karl Doenitz'e devretti.
imzalı teslim
Wehrmacht'ın resmi teslimiyeti Fransa'nın kuzeydoğusundaki Reims kentinde gerçekleşti. Jodl, Doenitz adına gönderildi ve 1945 yılının Mayıs ayının başlarında iki gün boyunca Jodl, Avrupa'daki Müttefik kuvvetlerinin komutanı olan Amerikan General Dwight D. Eisenhower'ın kurmaylarından Müttefik müzakerecilerle oyalandı. Eisenhower, Jodl ile şahsen görüşmeyi reddetti. Doenitz, Avrupa'nın doğusundaki Alman askerlerinin geri dönüp, mağluplarına korkunç bir ceza veren Ruslar yerine Müttefik kuvvetlere teslim olmalarını sağlamak için imzayı mümkün olduğunca geciktirme emri vermişti. Sonunda Eisenhower, Jodl'un taktiklerine kızdı ve Batı'daki cepheyi kapatmakla tehdit etti, bu da geri çekilen Alman birliklerini doğuda mahsur bırakacaktı. Jodl, 7 Mayıs 1945'te sabah 2:38'de teslimiyet belgesini imzaladı. Gecikme nedeniyle yaklaşık bir milyon Alman'ın Ruslardan kaçabildiği tahmin ediliyordu.
Jodl daha sonra Doenitz'in bulunduğu kuzey Almanya şehri Flensburg'a gitti. Jodl, 23 Mayıs'ta orada amiri ile birlikte tutuklandı. 1945 yılının Ekim ayında, Nürnberg'deki bir Uluslararası Askeri Mahkeme (IMT), Jodl ve Doenitz Silahlanma ve Savaş Üretimi Bakanı Albert Speer Luftwaffe şefi Hermann da dahil olmak üzere diğer bazı üst düzey Nazi liderleri hakkında bir iddianame yayınladı. Nazilerin zorunlu çalıştırma operasyonları başkanı ve dışişleri bakanı Joachim von Ribbentrop Goering Fritz Sauckel. Ruslar, kısmen Reims'i oyalaması ve bir kez de Hitler'in Rusya'daki Alman birliklerinin pervasız bir gaddarlıkla hareket edebileceği emrini vermesi nedeniyle Jodl'un adının Savaş Suçluları listesine dahil edilmesini talep etmişti.
Nürnberg'de denendi
İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda hayatta kalan diğer kanıtlar, Jodl'u ABD ve İngiltere'nin yok edilmesine ilişkin bir eylem planı da dahil olmak üzere ciddi ihlallerle ilişkilendirdi. Jodl ayrıca 7 Kasım 1943'te, Auschwitz ve Treblinka gibi soykırım kamplarının görünüşte tasarlandığı köle işçiliği hakkında bir konuşma yaptı ve Danimarka'daki Alman eylemleri konusunda "acımasız bir güç ve kararlılığın" kritik olduğunu iddia etti. Alfred D. Low'un The Men Around Hitler: The Nazi Elite and Its Collaborators adlı kitabına göre Fransa ve Belçika. Aynı yıl Jodl, Norveç'in kuzeyindeki vatandaşların tahliye edilmesi ve yakın bir Rus işgaline yardım edememeleri için evlerinin yakılması emrini verdi. Diğer belgeler Jodl'un binlerce sivilin Alman mühimmat fabrikalarında çalışmak üzere Fransa'dan zorla sınır dışı edildiğini bildiğini gösteriyor.
Jodl ve diğer on dokuz sanık için duruşma 1945 yılının Kasım ayında başladı. Görünürde dengesiz olan Sauckel ve belagatli, pişman Speer gibi diğer bazı sanıkların aksine, Jodl kürsüdeki sabırlı tavrıyla biliniyordu. Karısı, 3 Haziran 1946'daki ifadesinin başında tanık kürsüsüne onun için çiçekler bırakmıştı. Bir zamanlar Alman Yüksek Komutanlığı'nda sekreter olan Luise Jodl, ilk karısı Anneliese'in ölümünden sonra Jodl ile evlenmişti. 1944'te Berchtesgaden'den Nürnberg'e yürüdü ve yaptığı müdahaleler Jodl'un Münih Üniversitesi'nden tanınmış bir avukat olan Franz Exner'den hizmet almasına yardımcı oldu.
Jodl'un sorgulandığı birçok olay arasında Hollanda'nın Rotterdam kentini bombalama emri de vardı. Jodl savunmasında, bu ve emrettiği diğer eylemlerin, savaş sırasında uluslararası askeri davranış standartlarını ihlal etmeleri anlamında "suç" olmadığını iddia etti. Duruşmada, savaştaki suçun çoğunun sadık subayların eylemlerinde değil, Alman politikacıların manevralarında yattığını da ima etti. Yaklaşık altı milyon Avrupalı Yahudi'nin ölümleriyle karşılaştığı ölüm kampları hakkında hiçbir şey bilmediğini iddia etti. Hücresinde, daha sonra deneyimleri hakkında bir kitap yazan Nürnberg'deki hapishane psikiyatristi Gustave Gilbert ile konuştu. Jodl, Gilbert'e "kendimi özdeşleştirdiğim orta sınıfa yönelik horgörüsü, evli olduğum soylulara duyduğu şüphe ve küçümseme ve Genelkurmay'a olan nefreti nedeniyle" bazen Hitler'den nefret ettiğini söyledi. Ben üyeydim," diye bildirdi Gilbert, Nuremberg Diary'de.
Son Dakika İtirazı
Bu süre zarfında Luise Jodl, İngiltere'nin savaş zamanı Başbakanı Winston Churchill'e telgraflar gönderdi ve kocasının adına müdahale edebilmesi için kendi askeri görev anlayışına ve subayların emirleri yerine getirme davranış kurallarına başvurmaya çalıştı. Joseph Persico'nun Nuremberg: Infamy on Trial'a göre, Churchill'den "senin gibi, ülkesi için sonuna kadar savaşmaktan başka bir şey yapmayan kocam Albay General Jodl'a destek sesini vermeni" istedi. Ayrıca İngiliz Mareşal Bernard Montgomery ve General Eisenhower'a da benzer şekilde yazılmış mektuplar gönderdi. Ancak hiçbiri devreye girmedi ve diğer birkaç sanıktan farklı olarak, IMT Jodl'un savaş sırasındaki eylemleriyle ilgili herhangi bir "hafifletici faktör" bulamadı ve onu ölüme mahkum etti.
Jodl, 16 Ekim 1946'da Nürnberg hapishanesindeki bir spor salonunda asıldı. Yakıldı ve külleri daha sonra Münih'in Solln banliyösüne götürüldü ve ardından Isar'ın bir koluna dağıldı ve bu da onları Tuna'ya taşıdı. ve sonra denize. Persico'nun Nuremberg: Infamy on Trial'a göre, Jodl Nürnberg'deki hücresinde, bebek tutan bir kadının eskimiş bir resmini saklıyordu. Bir savaş esiri onu tıraş etmek için geldiğinde ve ikisinin kim olduğunu sorduğunda, Jodl annesinin ve bebekken kendisinin olduğunu söyledi ve sonra, "O zaman ölmemiş olmam çok kötü. Bak," dedi. ne kadar acıdan kurtulmuş olurdum. açıkçası neden yaşadığımı da bilmiyorum."
"Alfred Jodl." Dünya Biyografi Ansiklopedisi. Cilt 18. Detroit: Gale, 1998. Bağlamda Gale Biyografisi. Ağ. 2 Nisan 2012.
Bölüm 1 İlk periyod Bağımsızlara Batık Gün Işığı Saldırıları Eylül 1939-Haziran 1940
1.1 U-Boat Taarruzu
U-bot savaşının ilk aşaması, hızla değişen genel askeri durumdan büyük ölçüde etkilendi. Almanya 1 Eylül 1939'da Polonya'yı işgal etti ve İngiltere ve Fransa 3 Eylül'de Almanya'ya savaş ilan etti. Batı'da Kuzeydoğu Atlantik İngiltere'ye Yaklaşıyor.
İlk savaş esirlerinin ifadelerine göre, denizaltıların komutanlarına, yolcuları ve mürettebatı güvenli bir yere yerleştirmeden denizaltıların ticari gemileri batırmasını yasaklayan Uluslararası Hukuka uymaları emredildi. Eylül ayının başında, bu talimatlara, dikkate değer istisna dışında, genel olarak uyulmuş görünüyor. Atina, 3 Eylül'de uyarı yapılmadan torpido edildi. Ancak bu durum uzun sürmedi ve Eylül ayının sonlarına doğru tarafsız gemiler bile uyarısız torpido ediliyordu.
Sınırsız denizaltı savaşını öngören İngilizler, konvoy sisteminin bir an önce kurulması için savaştan önce planlar hazırlamıştı ve ilk ticaret konvoyu 6 Eylül'de yola çıktı. başta filo ve ikincil olarak ticaret gemileri olmak üzere, konvoy eskortu için mevcut olan sınırlı sayıda denizaltı karşıtı gemi, konvoylara doğrudan koruma sağlamak için yetersizdi. Bununla birlikte, İngiliz denizaltı karşıtı önlemlerinin, hiçbir U-botunun, eşlik eden gemi tarafından daha sonra ciddi bir yıkım tehlikesi yaşamadan bir konvoya saldırarak varlığına ihanet etmemesini sağlamak için yeterince etkili olduğuna inanılıyordu.
Eylül ayındaki deneyim, bu beklentileri haklı çıkarma eğilimindeydi, çünkü ay boyunca 900'den fazla gemi konvoy halindeyken tek bir gemi kaybı olmadan konvoylandı. Buna ek olarak, ay boyunca iki denizaltı İngiliz yüzey uçakları tarafından batırıldı. Görünüşe göre Almanların İngiliz Asdic hakkında hiçbir bilgisi yoktu ve hala iç sesleri azaltarak su altı tespitine karşı koyabileceklerine inanıyorlardı.
İngiliz Asdic'in bilgi eksikliği, muhtemelen erken denizaltı taktiklerini açıklıyordu. U-botlar, periskopları ile hedefleri gözlemleyebildikleri halde, batma güçleri nedeniyle nispeten görünmez olduklarını düşünerek, gündüz vakti hedeflerine saldırmayı tercih ettiler. U-bot saldırıları genellikle periskop derinliğinden torpido ile yapıldı, ancak hedef silahsız bir ticaret gemisiyse, U-bot genellikle su yüzüne çıktı ve gemiyi ateş ederek batırmaya çalıştı.
Eylül ayında, konvoy sistemi hala tam olarak kurulmamışken, denizde U-botların 151.000 gros tonluk 39 gemiyi batırmasını sağlamak için yeterli sayıda refakatsiz hedef vardı. Bu gemilerden on tanesi sadece su üstü denizaltılarından açılan ateş sonucu batırıldı ve bu, İngilizlerin bu tür saldırılara karşı kendilerini savunmak için mümkün olduğu kadar çok ticaret gemisini silahlandırmak için acil adımlar atmasına yol açtı.
Savaşın başlangıcında, Batı Yaklaşımlarındaki denizaltı karşıtı kuvvetler uçak gemileri tarafından artırıldı, ancak HMS'den sonra Cesur 17 Eylül'de U-boat torpidoları tarafından batırıldı, taşıyıcılar geri çekildi. Bununla birlikte, Kıyı Komutanlığı'nın kıyıda konuşlanmış uçakları, Eylül ayında 100.000 milin üzerinde uçarak, yaklaşık 50 U-botu veya sözde U-botu görerek ve 30'dan fazlasına saldırarak önemli ölçüde yardımcı oldu. Uçak saldırılarının hiçbiri çok etkili olmasa da, denizaltıların suya batmasına neden oldu ve böylece etkin çalışma sürelerini kısalttı.
Eylül U-bot kampanyasını, Ekim ayının ilk on günü boyunca bir durgunluk izledi; bu süre boyunca U-botlar denizde olsa da, neredeyse hiç gemi saldırıya uğramadı. Bu durgunluk, Hitler'in 6 Ekim'deki barış teklifine eşlik ettiği için, o zamanki siyasi durumu yansıtıyor gibiydi.
Ayda 136.000 grostonluk 28 gemi denizaltılar tarafından batırılmıştı. Ayrıca Kapit'in leutnant Prien, komutanı U-47, Ekim ayı ortasında Scapa Flow limanına girdi ve HMS'yi battı Kraliyet Meşesi, bir İngiliz savaş gemisi. Bu, İngilizlerin dikkatini, bomlar, gösterge döngüleri, mayın tarlaları ve liman savunması Asdics gibi sabit savunmalar aracılığıyla denizaltılara karşı koruma gerekliliğine yönlendirmeye hizmet etti.
Kasım ve Aralık aylarında, Alman U-botlarının ana çabası, İngiltere'nin doğu kıyısında, özellikle Thames Halici'nde bir mayın döşeme kampanyasına odaklanmış görünüyor. Şebeke döşenmesi hem eski tip kontak madeni hem de yeni bir manyetik madendi, ki bu ilk başta süpürmesi oldukça zordu. Doğrudan denizaltılardan (torpidolar ve silah sesleri) kaynaklanan aylık kayıplar, yaklaşık 65.000 gros tonluk 18 gemiye düştü ve bu ayların her birinde mayınlar tarafından batırılan 100.000 gros ton nakliye ile aşıldı.
1940 Ocak ayının ikinci haftasında denizaltı etkinliği yeniden artmaya başladı ve ayın sonunda denizde savaşın başlangıcındaki kadar denizaltı vardı. Şubat ayında, U-bot çabası önceki herhangi bir dönemden daha fazlaydı ve 135.000 grostonluk 35 gemi battı. U-botlar, Müttefik ve tarafsız gemilere uyarı yapmadan saldırma politikası izlemeye devam etti. Tek tek gemilere veya konvoylardan geriye kalanlara saldırmayı tercih ettiler, bu da denizaltı karşıtı gemilerin etkili arama ve karşı saldırı yapmasını zorlaştırdı. Denizaltıların İngiliz konvoylarına gösterdiği saygı, savaşın ilk altı ayında denizaltılar tarafından batırılan 169 gemiden sadece 7'sinin, gemilerin kabaca yarısının denize açılmasına rağmen, battığında konvoyda olması gerçeğiyle gösterilmektedir. şu anda konvoyda.
Ocak ve Şubat aylarında, manyetik mayınları süpürmek için daha iyi yöntemler geliştirildiğinden ve daha fazla geminin manyetik alanı giderildiğinden (manyetik mayınlara karşı korumak için geminin manyetik alanı değiştirildi) mayınlardan kaynaklanan kayıplar azaldı.
Mart ayı boyunca denizaltı faaliyetlerinde belirgin bir durgunluk yaşandı ve bu durum, ayın 12'sinden sonra Atlantik sularından gelen denizaltıların tamamen yokluğuyla kendini gösterdi. Nisan ayının başlarında, mevcut her U-bot, Norveç'e karşı yaklaşmakta olan askeri operasyonlara yardımcı olmak için Kuzey Denizi'nde devriye pozisyonları almak için Almanya'dan ayrıldı. Almanya'nın Norveç'i işgal ettiği Nisan ayının ikinci haftasında denizdeki ortalama denizaltı sayısı yaklaşık 15'e ulaştı. U-botların büyük konsantrasyonuna rağmen, onların verdiği hasar oldukça küçüktü. Hiçbir İngiliz sermaye gemisi denizaltılar tarafından saldırıya uğramadı ve Nisan ayı boyunca denizaltılar tarafından 31.000 gros tonluk sadece altı gemi batırıldı, bu da savaşın yeni bir dibiydi. Buna ek olarak, Almanlar ay boyunca altı denizaltıyı kaybetti, bu savaş için yeni bir zirve.
Almanya 10 Mayıs'ta Hollanda ve Belçika'yı işgal etmeye başladığından, Mayıs ayının ilk yarısında çok az denizaltı faaliyeti vardı. Mayıs ayında, 21. Ay boyunca 48.000 gros ton denizaltılar tarafından batırıldı. U-teknelere yapılan nakliye kayıpları, savaş sırasında ilk kez uçaklar tarafından batırılan 154.000 gros ton tarafından aşıldı. Bu kayıplar, büyük ölçüde, 29 Mayıs'ta Dunkerque'den ayrılan İngiliz Seferi Kuvvetleri'nin operasyonu ve tahliyesi ile bağlantılı olarak meydana geldi.
Almanlar 29 Mayıs'ta denizaltı savaşının yeniden başlamak üzere olduğunu duyurdu ve tarafsızları İngiliz konvoylarının korumasına girmemeleri konusunda uyardı. Bu tehdidi, askeri tahliye ve Ana Filo'nun talepleri nedeniyle kaçınılmaz hale getirilen eskortların azlığından yararlanılarak, konvoylara önceki dönemlerden daha büyük bir cesaretle saldırıldığı için yoğun bir denizaltı faaliyeti dönemi izledi. Haziran ayı kayıpları savaşın en yüksek kaybıydı ve 267.000 grostonluk 56 gemi U-botlar tarafından batırıldı. Alman as, Klt. Prien, bir seferde yaklaşık 67.000 grostonluk on gemiyi batırarak payına düşeni yaptı. Haziran ayının sonunda, Fransa savaşın dışındaydı ve İtalya, yaklaşık 60'ı okyanusa giden (650 ton ve üzeri) 100'den fazla denizaltı ile savaşa girmişti.
1.2 U-Boat'a Karşı Önlemler
1.2.1 Konvoylar
Konvoy sistemi, tıpkı I. Dünya Savaşı sırasında olduğu gibi, bu ilk dönemde U-botlara verilen nakliye kayıplarını azaltmada açık ara en etkili karşı önlemdi. Okyanus eskortlarına uygun denizaltı karşıtı gemilerin sayısı her ne kadar olsa da, bu hala doğruydu. konvoylara doğrudan koruma sağlamak için yetersizdi. İngilizler bu sorunla konvoy sistemlerini esnek tutarak, eskort sayısını ve konvoyların kaçacakları mesafeleri değiştirerek çözdüler.
U-bot aktivitesine göre refakat edildi. Almanların denizaltılarını dalgalar halinde göndererek bu sorunu daha da zorlaştırdığı ve böylece denizaltı aktivitesinin zirvelerinin Eylül 1939'da ve 1940'ın Şubat ve Haziran aylarında meydana geldiği belirtilmelidir.
İlk konvoylar Eylül 1939'un başlarında yola çıkmış olsa da, konvoy sistemi Ekim ayının başına kadar tam olarak yürürlükte değildi. O zaman kurulan ana konvoy yollarının tanımları şöyleydi:
OB İngiltere'den Amerika ve Afrika'ya dışa bağlı. HX Homeward Halifax'tan İngiltere'ye bağlı. SL Homeward, Sierra Leone'den İngiltere'ye bağlı
Konvoy sisteminin kurulmasıyla ilgili bazı sorunları göstermek için, bu dönemde HX konvoy güzergahında yapılan değişikliklerin ayrıntılı bir listesi sunulmaktadır. 7 Ekim 1939'da Kingston, Jamaika'dan gelen konvoyların durdurulmasına karar verildi ve Batı Atlantik'teki tüm gemiler, ABD sularından mümkün olduğunca yararlanarak bağımsız bir şekilde Halifax'a yönlendirildi. Konvoylar yavaş (9 ila 12 deniz mili) ve hızlı (12 ila 15 deniz mili) olarak ayrıldı ve Halifax'tan dört gün arayla buluşma noktasına varmak için yaklaşık aynı zamanda ayrıldı. Yaklaşık 15 derece batı boylamında bulunan bu noktada, konvoylar İngiltere'ye denizaltı karşıtı eskort sağlayan bir veya iki muhrip tarafından karşılandı. Halifax ile buluşma noktası arasında, öncelikle yüzey akıncılarına karşı koruma sağlamak için sağlanan okyanus eskortu, bir savaş gemisi, kruvazör veya silahlı ticaret kruvazörü ve mümkün olduğunda bir veya iki denizaltıdan oluşuyordu.
Bu konvoylardan ilki olan HX 6 ve HFX 6, sırasıyla 62 ve 6 gemiden oluşuyordu. Bölme hattı daha sonra gemi sayısını eşitlemek için 11 knot olarak değiştirildi ve Kasım 1939'da bu bölümlerdeki gemilerin sayısı ortalama 32 ve 12 idi. 12 Şubat 1940'ta hızlı konvoylar durduruldu ve tüm HX konvoyları denizde açıldı. 3 ve 5 günlük aralıklarla 9 deniz mili. Bu konvoylar, hızları 9 ile 15 deniz mili arasında olan gemilerden, bağımsız olarak seyreden daha yüksek hızlı gemilerden oluşuyordu. Nisan ayı başında konvoyların boyutlarını eşitlemek için 4 günlük aralıklarla başlandı.
Mayıs 1940'ın başlarında Bermuda, Batı Hint Adaları'ndan ve bu civardaki diğer noktalardan gelen gemiler için bir toplanma noktası olarak kullanılmaya başlandı ve HX 41, ilk birleşik Bermuda ve Halifax konvoyuydu. Denizde düzenlenen bölümler, yaklaşık 41° kuzey enlemi ve 43° batı boylamında oluşturuldu ve Bermuda eskortu daha sonra üsse geri döndü. Bu değişiklik, daha önce Halifax'tan yola çıkan gemilerin yaklaşık yüzde 60'ının yolculuklarını 500 mil kısaltmasını ve Newfoundland açıklarındaki sisten kaçınmasını sağladı. Bu HX konvoylarındaki ortalama gemi sayısı Mayıs 1940'a kadar 46'ya yükseldi.
İngilizler, yukarıda belirtilen konvoylara ek olarak, İngiliz kıyılarında ve İskandinav konvoylarında ve Norveç'ten yapılan kısa yolculuklarda gemileri korumak için kıyı konvoylarına da yelken açtılar. Fransız hafif gemisinin ana enerjileri de ticaret gemilerinin korunmasına ayrılmıştı. Savaşın başlamasından sonra mümkün olan en kısa sürede Asdic ile donatıldılar ve tamamen Fransız konvoyları için eskort sağladılar, yolun çoğunda Cebelitarık konvoylarına eşlik etmeye yardımcı oldular ve Kanallar arası askeri konvoyların korunmasına yardımcı oldular.
İngiliz konvoy sisteminin aşırı değeri, bu süre zarfında ayda yaklaşık 2500 geminin konvoyunun taşındığı ve bunlardan sadece 5 tanesinin U-botlar tarafından ayda bir batırıldığı (eskortlu konvoylarda 2 1/2, 1 1/2 refakatsiz konvoylarda ve 1 avare). Bağımsız ticaret gemilerinin U-botlar tarafından batırılma oranı kabaca dört kat daha yüksekti.
1.2.2 Uçak
U-bot için bir diğer önemli önlem de uçak kullanımıydı. Bunlar, I. Dünya Savaşı sırasında U-botlara karşı çok az kullanım görmüştü ve sonuç olarak, uçakların U-botlara karşı en verimli şekilde nasıl kullanılacağına ilişkin sorunların çözülmesi biraz zaman aldı. Ayrıca, uçak hala sadece bombalarla silahlandırıldı. Sonuç olarak, uçakların batan denizaltılara doğrudan katkısı bu dönemde ihmal edilebilir düzeydeydi.
Bununla birlikte, uçak, nakliyeyi korumaya yardımcı olmada daha değerli bir savunma işlevi gördü. Kıyı Komutanlığı uçakları, tamamen denizaltı karşıtı çalışmalarda ortalama olarak ayda yaklaşık 4500 saat uçtu. Ayda yaklaşık 20 U-bot görüldü ve bunlardan 12'si saldırıya uğradı ve saldırıların yaklaşık yüzde 10'u U-botta bir miktar hasara yol açtı. Bu çaba, Haziran 1940'ta, denizaltı karşıtı devriyede yaklaşık 2800 saat ve konvoy eskort görevinde 6700 saat harcandığında 9500 saate ulaştı.
Bu uçuşun ana değeri, denizaltıların batmasına neden olarak, onların gölgelenmelerini veya yüzeydeki konvoylara yaklaşmalarını önlemekti. Ayrıca, uçuşun en ağır olduğu İngiltere kıyılarına yakın yerlerde faaliyet göstermekten caydırmaya da yardımcı oldu. O sıralarda denizaltılara bir uçak gördükleri anda su altında kalmaları emredildi ve İngilizler Kasım 1939'da kıyıda devriye gezmek için Güve tipi hafif uçakları kullanmaya başlayarak bundan faydalandı. Bu uçaklar "korkuluk" olarak biliniyordu, bomba taşımıyorlardı ve U-botları görmek ve rapor etmek ve onları suya batırmak için tek başına kullanıldı. Bu uçuş saatleri ve gözlemler, doğru bir U-boat planının korunmasına da önemli ölçüde yardımcı oldu.
1.2.3 Bilimsel ve Teknik
- Hem uzun hem de kısa menzilli yankıların net bir şekilde kaydedilebilmesi için otomatik hassasiyet kontrollü bir Asdic alıcı-amplifikatörün geliştirilmesi.
- Denizaltı karşıtı saldırıları gerçekleştirmek için geliştirilmiş yöntemlerin ve denizaltının yok edilmesini sağlamak için en iyi derinlik yükü modelinin teorik olarak araştırılması.
- Batıklara, balinalara ve diğer denizaltı dışı hedeflere büyük miktarda çaba ve çok sayıda derinlik yükü harcandığından, denizaltı karşıtı personele denizaltı ve denizaltı dışı hedefleri ayırt etmede yardım.
1.2.4 U-Botların Batması
Asdic ve derinlik yükleri ile donatılmış yüzey araçları, U-bot savaşının bu ilk aşamasında, U-botun açık ara en güçlü düşmanıydı. Bu 10 aylık süre içinde yirmi bir Alman denizaltısının müttefik harekatları sonucunda batırıldığı biliniyor. bir İngiliz savaş gemisi, ikisi denizaltılar tarafından torpidolandı ve ikisi Ekim ayında Dover Barajı'ndan geçmeye çalışırken mayınlandı. Diğer iki Alman denizaltısı bilinmeyen koşullar altında batırıldı, birinin Baltık'ta yanlışlıkla çarpıldıktan sonra battığı biliniyor.
Yukarıda bahsedilen 24 Alman denizaltısına ek olarak, İtalya'nın savaşa girdiği 10 Haziran ile ay sonu arasında Akdeniz, Kızıldeniz ve Hint Okyanusu'nda 10 İtalyan denizaltısı batırıldı.
1. Sonuç Anketi
1.2. U-bot Bakış Açısından
U-bot savaşının bu ilk aşaması sırasında Atlantik'te denizdeki ortalama denizaltı sayısı yaklaşık altıydı. Aylık olarak batırdıkları ortalama gemi sayısı yaklaşık 106.000 gros tondan 26'sıydı, bu nedenle denizde denizde bir ayda yaklaşık 18.000 gros tonluk yaklaşık dört gemi batıyordu. Bununla birlikte, denizdeki altı denizaltıdan yaklaşık ikisi her ay batıyordu, bu nedenle denizde bir denizaltının ortalama ömrü sadece üç ay kadardı. U-botların bu göreceli kayıp oranı, Birinci Dünya Savaşı'nın herhangi bir aşamasında olduğundan çok daha yüksekti ve refakatsiz gemilere saldırmayı, hafif refakatli konvoylara saldırmaya tercih ettikleri gerçeğini kolayca anlaşılır kılıyor. Ayrıca, Alman U-botlarının, U-bot savaşının bir sonraki aşamasında taktiklerini değiştirmeyi neden gerekli hissettiklerini açıklamaya yardımcı olur.yani Batan her U-bot için yaklaşık 53.000 gros tonluk 13 gemi battı) U-botlar için tatmin edici kabul edilebilir. U-botların kayıp oranı, Almanların karşılayabileceğinden daha yüksekti.
Gerçek, başka bir yaklaşımdan açıkça görülebilir. Almanlar, okyanusu aşan 30 denizaltı ile savaşa başladılar.yani, 500 ton veya daha büyük). Haziran 1940'ın sonunda, bunlardan 18'i battı, ancak sadece 15'i yeni görevlendirildi, böylece Almanların denizaltının ikinci döneminin başlangıcında yalnızca 27 okyanusa giden denizaltısı vardı. savaş.
1.2. Müttefiklerin Bakış Açısından
1940 Haziranının sonunda İngiltere, Almanya'ya karşı savaşta yalnız kaldı ve savaşı sürdürebilmesi deniz yollarını açık tutmasına bağlıydı. Müttefik ve tarafsızın toplam nakliye kayıpları
Ülkeler, aylık sadece yaklaşık 88.000 gros tonluk bir inşaat hızına kıyasla, aylık yaklaşık 280.000 gros tondu ve bu 10 aylık dönemde tüm nedenlerden dolayı toplam yaklaşık 40.000.000 gros tonluk toplam 1.920.000 gros tonluk toplam net kayıp için. savaşın başlangıcında nakliye. Nakliye kayıplarının hala iyileştirme aşamasında olduğu ve net kayıp oranını düşük tutmanın tek umudunun gemi inşasında büyük bir artış olduğu ortaya çıktı.
Aylık kaybedilen 280.000 gros ton nakliyeden yaklaşık 223.000 gros ton düşman harekatı nedeniyle kaybedildi ve denizaltılar 106.000 groston veya düşman harekatı ile kaybedilen toplamın yüzde 48'ini oluşturuyor. Mayınlar yüzde 58.000 veya yüzde 26, uçaklar yüzde 27.000 veya 13, yüzey araçları yüzde 14.000 veya yüzde 6 ve kayıpların diğer yüzde 7'sini diğer ve bilinmeyen nedenler oluşturuyor.
U-bot, kesinlikle Müttefik denizciliği için ana tehdit gibi görünüyordu. Konvoy sistemi, U-botlardan kaynaklanan nakliye kayıplarının ılımlı bir seviyede tutulmasında ana faktör olmuştur. İngiliz Asdic donanımlı denizaltı karşıtı gemilerin sayısı savaşın başında 220'den Haziran 1940'ın sonunda yaklaşık 450'ye yükselmiş olsa da, artışın çoğu trol gemilerinde ve diğer küçük gemilerde gerçekleşti. 450 gemi, yaklaşık 180 muhrip, yaklaşık 55 devriye gemisi ve yaklaşık 215 trol ve diğer küçük gemilerden oluşuyordu. Ancak eskort görevinden ayrılabilecek bu gemilerin sayısı, konvoylara yeterli koruma sağlamak için hala yetersizdi. İngilizler, ilk dönemde düşmanın sadece az sayıda denizaltısı olduğu ve bunlar sınırlı bir alanda faaliyet gösterdikleri için şanslıydılar, neredeyse tüm gemi batışları Kuzeydoğu Atlantik'te (20 derece batı boylamının doğusu ve kuzeydoğu Atlantik'te) meydana geldi. 30° kuzey enlemi). Bu, ilk dönemde eskort sorununun daha kolay olmasına yardımcı oldu.
Deniz Enigma'nın ilk ana kırılmaları
Hut 8, München ve Lauenburg meteoroloji gemilerinden alınan anahtarları kullandığı Haziran ve Temmuz 1941'e kadar Dolphin trafiğini gecikmeden okuyamadı. Şifre çözme işlemleri Hut 4 tarafından çevrildi ve daha sonra tam metinlerini teleprinter ile Londra'daki Admiralty'nin Operasyonel İstihbarat Merkezi'ne (OIC) gönderdi. Şifre çözmelerden elde edilen istihbarat, OIC'nin birçok konvoyu, daha sonra Kuzey Atlantik'teki birkaç denizaltıyı (yaklaşık 20) geçerek yeniden yönlendirmesini sağladı. Konvoyları 'Ultra' temelinde yeniden yönlendirmek birçok hayat ve yüz binlerce ton hayati nakliyeyi kurtardı.
Hut 8, Ağustos 1941'den itibaren Dolphin'i kriptanalitik olarak kırdı. Rotorların Enigma'ya yerleştirildiği sıra sadece iki günde bir değiştiği için yardımcı oldu. Eğer bir beşik varsa, ikinci gün yapılan bir bomba, günün ayarlarını 20 dakikadan daha kısa sürede bulabilir ve çok değerli bomba zamanından tasarruf sağlayabilir.
Bletchley'in Hut 10'daki hava durumu bölümü tarafından kırılan manuel hava durumu şifreleri birçok beşik sağladı. Atlantik U-botları, kodlanmış çok sayıda hava durumu raporu verdi. Wetterkurzschlüssel şifrelemeden önce. Şubat 1941'den itibaren, Hut 10, denizaltıların hava durumu raporlarını içeren denizcilik el kitabı meteorolojik şifresiyle şifrelenmiş genel hava sinyallerini kırdı. Mayıs 1941'in başlarında Bletchley, derginin 1940 baskısının bir kopyasını aldı. Wetterkurzschlüssel München ve U-110'dan. Bu, Hut 8'in denizaltıların hava sinyallerini yeniden oluşturmasını ve böylece ikinci bir beşik kaynağı elde etmesini sağladı. Ek olarak, mayın temizleme gibi konularda bazen aynı sinyaller deniz Enigma ve başka bir manuel şifre, Werftschlüssel ('tersane şifresi') kullanılarak gönderiliyordu. Kulübe 4, Werftschlüssel kullanarak sinyalleri kırdığında, Kulübe 8'in daha fazla beşiği vardı.
Hut 8, 1 Şubat 1942'de yeni bir Enigma makinesi (M4) tarihinde hizmete girdi Triton (kod adlı Köpek balığı Hut 8 tarafından), Atlantik ve Akdeniz U-botları için özel bir şifre. M4, Shark ve Wetterkurzschlüssel'in ikinci baskısının birleşimi yıkıcı oldu. Bletchley Park, Shark'a karşı kör oldu 10 aydan fazla. Neyse ki, M4'ün dördüncü rotoru (beta), I ila VIII rotorları ile değiştirilemezdi. Beta, M4'ün gücünü 26 kat artırdı, ancak rotorlar hala yalnızca 336 (8x7x6) farklı şekilde karıştırılabiliyordu - 3.024 (9x8x7x6) değil.
Bir beta ayarında, M4, M3'ü taklit etti, bu da M4'ün geri dönüşüydü. İngiliz muhripinin üç üyesi HMS Petard ikinci baskısını ele geçirdi. Wetterkurzschlüssel U-559'dan 30 Ekim 1942'de Port Said yakınlarında batmadan önce. Kulübe 8'de bir kez daha, mevcut tek tip olan üç rotorlu bombalarla çalıştırılabilen beşikler vardı. U-botlar, kısa hava raporlarını şifrelerken M3 modunda M4 kullanıyorlardı. Bu nedenle, 60 rotor kombinasyonunda çalışan üç rotorlu bir bomba, M4'ün tüm potansiyelini kullanması durumunda gereken 442 saat (18 gün) yerine yalnızca yaklaşık 17 saat sürdü.
13 Aralık 1942'de Bletchley, Shark hava sinyallerinden belirlendiği üzere, 5 ila 7 Aralık tarihleri arasında 12'den fazla Atlantik U-botunun pozisyonlarını İKT'ye teleprint etti. Hut 8, Hut 10 tarafından kesilen hava durumu yayınlarının yardımıyla M4 Shark'a girmişti. Shark'tan gelen istihbarat, bazen çok gecikmeli olsa da, Atlantik Savaşı'nda kritik bir rol oynadı ve Aralık 1942'de belki de 500.000 ila 750.000 ton nakliye tasarrufu sağladı. ve yalnız Ocak 1943.
Hut 8'in Wetterkurzschlüssel'i Shark'a karşı kullanması kısa sürdü. Hava durumu kısa sinyal kitabının üçüncü baskısı şu tarihte yürürlüğe girdi: 10 Mart 1943, Kulübe 8'i beşikten mahrum ediyor. Bletchley, değişikliğin birkaç ay boyunca onu kör edeceğinden korkmuştu, ancak kısa sinyal görme raporlarını (konvoylarla temas halindeki U-botlar tarafından yapılan ve Kurzsignalheft'ten kodlanmış) beşik olarak kullanarak, Kulübe 8 yeniden Shark'a yeniden girdi. 19 Mart ve 30 Haziran'dan önceki 112 günün 90'ında kırdı. Kurzsignalheft kısa görüş raporları da M4'ü M3 modunda kullandı - ve Kurzsignalheft de U-559'dan kurtarıldı.
İngiliz ve ABD Donanması dört rotorlu bombaları sırasıyla Haziran ve Ağustos 1943'te hizmete girdi, ancak bazı Temmuz ve Ağustos Shark anahtarlarının çözülmesi 26 gün kadar sürdü. Ancak, Eylül ayından itibaren, Shark genellikle 24 saat içinde kırıldı. 1943'ün sonunda, Shark üzerindeki çalışmalar ABD Donanması'nın Nebraska Bulvarı, Washington, DC'deki Op-20-G kod kırma birimine transfer edildi, çünkü ABD Donanması Kasım ortasına kadar 50'den fazla bombaya sahipti.
Deniz Ultra'nın ana rolü muhtemelen konvoyları yeniden yönlendirmekti, ancak birçok farklı şekilde kullanıldı. ABD Donanması, U-118, U-233 ve U-460 gibi önemli tedarik U-botlarının çoğunu (U-118, U-233 ve U-460 gibi XB ve XIV Tipleri) batırmak için 1943 ve 1944'te Ultra saldırı olarak kullandı. tekneleri denizde yenileyerek.
NS Wetterkurzschlüssel ve Kurzsignalheft Teğmen tarafından U-559'dan alındı Anthony Fasson, Usta gemici Colin Grazier (her ikisi de ölümünden sonra İngiltere'nin en yüksek ikinci kahramanlık ödülü olan George Cross'a layık görüldü) ve 16 yaşındaki Tommy Brown (George Madalyası almak için hayatta kalanlar). Cesaretleri olmasaydı, dört rotorlu bombalar hizmete girmeden önce Shark kırılmayacaktı. Müttefikler (İngiltere, Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri) o zaman en erken 1943'ün ikinci yarısına kadar Atlantik'te deniz üstünlüğünü kuramazlardı, bu da Normandiya Çıkarması Günü'nü 1945'e kadar geciktirebilirdi. üç kişi şimdiye kadar çok geniş kapsamlı sonuçlara sahip olabilir. Ultra olmasaydı, U-botlar uzun vadede hala mağlup olurdu, ancak küresel çatışmada insan yaşamına maliyeti olduğundan daha korkunç olurdu.
Yunus savaş boyunca kırıldı
ancak şifre, 5 Ekim 1941'den sonra denizaltılar tarafından kullanılmadı.
Kaynaklar
- Ralph Erskine, Deniz Enigma: Heimisch ve Triton'un Kırılması,
İstihbarat ve Ulusal Güvenlik
[Frank Cass], 3(1) (1988) 162-183.
Daha fazla okuma,
David Kahn, Gizemi Ele Geçirmek: U-Boat Kodlarını Kırma Yarışı.
2. Dünya Savaşı'nda Almanya neden müttefik tedarik konvoylarını ele geçirmek yerine batırdı? - Tarih
Charles M. Eyaleti tarafından II. Dünya Savaşı'nda Üçüncü Ordu
Birleşik Devletler Üçüncü Ordusu, ömrü boyunca etkileyici bir zafer ve zafer geçmişine sahipti. Üçüncü Ordu, büyük muharebe generali George Smith Patton, Jr. tarafından komuta edildiğinde en iyi ve en ünlüydü.
Patton'un komutası altında hizmet veren İkinci Dünya Savaşı'nın savaşta çetinleşmiş binlerce gazisinden biri, savaş birimi hakkında şunları söyledi: "Patton'un komutasındaki Üçüncü, muhtemelen şimdiye kadar savaşmış en temiz, en düzenli orduydu. Patton bunu gördü. Ve ben Her zaman bu kadar iyi bir ordu olmasının nedenlerinden birinin bu olduğuna inandım. Kurallardan nefret ettik ama hiçbir savaşı kaybetmedik."
Üçüncü Ordu, General Patton'ın komutası altında, sadece gerçek bir savaş dönemi gördü.
1918 - 1941 İlk yıllar
Üçüncü Ordu, Avrupa'da Birinci Dünya Savaşı Ateşkes Antlaşması'nın imzalanmasından dört gün sonra, 15 Kasım 1918'de resmen kuruldu. Fransa'nın Ligny-En-Barrios kentinden, resmi olarak Amerikan işgal ordusu olduğu Almanya'nın Koblenz kentine taşındı. 2 Temmuz'da Üçüncü Ordu devre dışı bırakıldı ve birliklerinin ve personelinin adı American Forces Germany olarak değiştirildi.
Üçüncü Ordu'nun Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Avrupa'daki işi, omuz yamasının tasarımını yaratmaya yardımcı oldu. Yama, A'nın etrafında kırmızı bir daire bulunan yuvarlak, mavi bir arka plan üzerinde beyaz bir A'dır. Yamanın anlamı orijinal olarak Ordu (beyaz A) İşgal (kırmızı O) idi.
On üç yıl sonra, 1932'de Ordu, Birleşik Devletler kıtasındaki güçlerini yeniden düzenledi. O zamanlar sadece 48 eyalet vardı, Hawaii ve Alaska 1950'lerin sonlarında eklendi.
Bu yeniden yapılanma, Amerika Birleşik Devletleri'ni her bölümde bir ordu ile dört bölüme ayırdı. Üçüncü Ordu Güneydoğu kesiminde bulunuyordu. Merkezi Atlanta, Georgia ve Fort Sam Houston, Teksas arasında değişiyordu.
1941 - 1943 Korgeneral Walter Kreuger
1941'den 1943'e kadar Üçüncü Ordu, Korgeneral Walter Kreuger tarafından komuta edildi. General Kreuger, Üçüncü Ordu'yu Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en iyi eğitim ordusu yaptı. Almanya'da doğdu ve ailesi onu fırsatlar ülkesi Amerika'ya getirdiğinde henüz bir çocuktu. Ordu hayatını komutanın her iki tarafından da görmüştü. 1901'de subaylık görevine atanmadan önce askere alınan saflarda birkaç yıl hamur işi yapmıştı. Birinci Dünya Savaşı'nda muharebe tecrübesine sahipti ve adamlarına karşı sert olmasına rağmen adamlarına karşı adil olan bir subay olarak biliniyordu. .
Kreuger, Üçüncü Ordusunda II. Dünya Savaşı'nda ünlü olacak iki adama sahipti. Bu adamlardan biri, Dwight D. Eisenhower adında yeni bir tuğgeneral olan Genelkurmay Başkanıydı. General Eisenhower daha sonra iki dönem ABD Başkanı olarak seçilecekti. Diğer adam, Kreuger'in Hell On Wheels 2. Zırhlı Tümeni'nin lideri olan gösterişli bir süvari tümgeneraliydi. Adı George S. Patton, Jr. idi.
Kreuger, birlikleri eğitme konusunda iyi bir iş çıkarmış olsa da, gerçekten bir savaş komutanlığı istiyordu. Onun yolundaki bir sorun yaşıydı. Altmış dört yaşındaydı, zorunlu emeklilik yaşından bir yıl uzaktaydı. Neyse ki, eski bir arkadaşı yardımına geldi. Pasifik Kuvvetleri Başkomutanı General Douglas MacArthur, bizzat Kreuger'e Altıncı Ordu'nun komutasının verilmesini istedi. 1943 yılının Ocak ayında Kreuger, MacArthur'a rapor verdi ve yeni ordusunun komutasını devraldı.
1943 - 1944 Korgeneral Courtney H. Hodges
Korgeneral Courtney H. Hodges, 1943'ten 1944'e kadar Üçüncü Ordu'ya komuta etti. Kreuger gibi, Hodges de subay olarak bir komisyon almadan önce askere alınmış bir adamdı. I. Dünya Savaşı sırasında Piyade Taburu Komutanı olarak muharebe tecrübesine sahipti. Hem Eisenhower hem de Patton gibi Hodges de Üçüncü Ordu'da Kreuger'in komutası altında görev yapmıştı. 1940 yılına gelindiğinde, Ordu Departmanı tüm Birleşik Devletler ordusunu yeniden düzenlemeye karar verdiğinde Piyade Şefi statüsünü kazanmıştı. Hodges Kreuger'in Üçüncü Ordusunda bir kolordu komutasını verildi bu yüzden yeniden düzenlemeden sonra, Piyade Şefi ofisi kaldırılmıştı. Kreuger, Pasifik Operasyon Tiyatrosu'na gittikten sonra, Hodges Üçüncü Ordu'nun komutan generali oldu.
Ne yazık ki, Hodges eğitim ve manevralarla General Kreuger kadar ilgilenmiyordu. Görevlerinin çoğunu astlarına, özellikle de Genelkurmay Başkanına bıraktı.
Hodges, politikalar veya kararlar üzerinde sıkı bir el tutmadı. İdari görevlerin çoğunu Genelkurmay Başkanına bıraktı. Bu durum nedeniyle, Genelkurmay Başkanı aslında Üçüncü Ordu'nun komutanı oldu. Genelkurmay Başkanı'nın gücü ve aşındırıcı kişiliği nedeniyle, genelkurmay'ın geri kalanı arasında bazı acı duygular vardı. Hodges'ın Üçüncü Ordu'nun komutasından çıkarılmasına neden olan, büyük olasılıkla bu kanıtlanmış komuta yeteneği eksikliğiydi.
Hodges komuta döneminde, Üçüncü Ordu, Birleşik Devletler Ordusu'ndaki ilk üç Zenci tümenini, 92. ve 93. Piyade Tümenlerini ve 2. Süvari Tümeni'ni eğitti.
Resmi olarak, Üçüncü Ordu, 31 Aralık 1943'te bir eğitim ordusundan bir savaş ordusuna değiştirildi.
1944 - 1945 General George S. Patton, Jr.
1943 yılının Yılbaşı arifesinde, Üçüncü Ordu denizaşırı hareketler için alarma geçirildi. Yaklaşan Avrupa istilalarına katılmak için eğitim alacakları İngiltere'ye seyahat edeceklerdi. Üçüncü Ordu'nun üyeleri, yolculuklarını bir İngiliz buharlı gemi hattının üç gemisiyle yapacaklardı. Gemiler Ile De France, Queen Elizabeth ve Queen Mary idi. 1967'de Queen Mary, California, Long Beach şehrine satıldı. Otel ve Yüzen Müzeye dönüştürülmüştür. Kraliçe Mary 3.45 milyon dolara satıldı.
Üçüncü Ordu kurmayları Glasgow, İskoçya'ya yanaştığında, yeni komutanları Korgeneral George S. Patton, Jr tarafından karşılandılar. Onlara, "Ben sizin yeni komutanınızım. Tanıştığıma memnun oldum. Umarım karşılıklıdır. Yapılacak çok iş var ve yapacak çok az zaman var. Rıhtımda sizi Komutanlığımıza götürmek için bekleyen özel bir tren var. Bir saat sonra yola çıkacağız."
Personel güvenli bir şekilde korunan kütüklerine yerleştirildikten sonraki gün, tüm askerler, erler ve subaylar, Patton'un karargahı olan Peover Hall'un önündeki geniş terasta toplandılar. Peover Hall, İngiltere'nin Knutsford yakınlarında, savaş süresince orduya devredilen özel bir konuttu.
Patton, dört sıra savaş kurdelesi ve süslemeli özel dikim, pirinç düğmeli bir savaş ceketi giyerek adamlarının önünde duruyordu. Ayrıca kamçılı binici pantolonları ve cilalı, yüksek tepeli, mahmuzlu süvari botları giyiyordu. Beline, üzerinde ABD kabartması olan metal harflerin olduğu büyük, parlak pirinç bir tokası olan, elde işlenmiş geniş bir deri kemer takmıştı. Patton'ın genç bir teğmen olarak taktığı eski tarz süvari tokasıydı. Elinde, içinde gizli bir kılıç olan uzun bir ekin tutuyordu. Omuzlarında, gömleğinin yakasında ve miğferinde toplam on beş büyük yıldız vardı.
Her zamanki gibi General Patton kısa bir konuşma yaptı. Elinden gelse asla çok uzun konuşmazdı. "Daha sonra açıklığa kavuşacak nedenlerden dolayı Üçüncü Ordu'nun komutası bana verildi (Normandiya sahillerindeki D-Day istilasının kod adı olan Overlord Operasyonundan bahsediyordu). Ben buradayım çünkü Amerika Birleşik Devletleri Başkanı ve Tiyatro Komutanı olan iki adamın güveninden.Bana güveniyorlar çünkü hakkımda basılan pek çok yalana inanmazlar ve ayrıca kavga ettiğimde işi kast ettiğimi bilirler. Eğlenmek için savaşmıyorum ve ekibimde bunu yapan hiç kimseye müsamaha göstermeyeceğim."
"Savaşmak için buradasın. Önünde savaş var. Bunun bir anlamı var. Aptal olmayı göze alamazsın çünkü savaşta aptallar ölü adamlar demektir. Savaşta insanların öldürülmesi ve yaralanması kaçınılmazdır. Ama , bazı aptal SOB'lerin beceriksizliği ve dikkatsizliği nedeniyle bu tür kayıpların artması için hiçbir neden yok.
"Buradayız çünkü bazı çılgın Almanlar süpermen olduklarına ve dünyayı yönetme hakları olduğuna karar verdiler. Dünyanın dört bir yanında insanları itiyorlar, milyonlarca masum erkeği, kadını ve kadını yağmalıyor, öldürüyor ve taciz ediyorlar. Aynı şeyi bize yapmaya hazırlanıyorlardı. Kendimizi korumak için savaşmalıyız."
"Burada olmamızın bir başka nedeni de, tüm bu belayı çıkaran Nazileri yenip yok etmek. Savaşmayı sevmiyorsan, seni etrafta istemiyorum. Ben seni kovmadan çıksan iyi olur. Unutmaman gereken bir şey var.Savaşta, kazanmak için savaşma arzusundan daha fazlası gerekir.Düşmanı yalamak için cesaretten daha fazlasına sahip olmalısın.Ayrıca beynin de olmalı.Savaşları kazanmak için beyin ve cesaret gerekir. Cesaretli ama beyinsiz bir adam sadece yarım askerdir. Almanları Afrika ve Sicilya'da kırbaçladık çünkü hem beynimiz hem de cesaretimiz vardı. Aynı nedenle Avrupa'da onları yalayacağız."
Blitzkrieg - Amerikan Tarzı
Üçüncü Ordu'nun muharebe rekoru 1 Ağustos 1944'te saat 1200'de başladı. Bu, Üçüncü Ordu'nun resmi olarak bir savaş ordusu olarak faaliyete geçtiği zamandı.
Dokuz ay ve sekiz günlük savaşta, Üçüncü Ordu büyük bir rekor kırdı. Üçüncü Ordu sadece dünyayı şaşırtmakla kalmadı, aynı zamanda istatistikler açısından yaptığı işler hayal gücünü zorladı. Üçüncü Ordu, akışkan savaşa yeni bir anlam kazandırdı. Üçüncüsü, Patton'dan sadece bir genel emir aldı: "Düşmanı bul, tuzağa düşür ve yok et."
Almanlar Patton'dan ne bekleyeceklerini asla bilemediler. Operasyon yöntemleri İngiliz General Montgomery'den ve daha geleneksel Amerikan generallerinden çok farklıydı. Patton'ın Üçüncü Ordusu, Alman savunma hatlarını yırttı ve binlerce Alman askerini tuzağa düşürdü. Çoğu ya öldürüldü ya da teslim oldu.
Üçüncü Ordu'nun tarihi, sürekli bir saldırı hikayesidir. İyi havalarda veya kötü havalarda, elverişli arazide veya çamur, buz ve karda sürdüler.
Üçüncü Ordudaki askerler ekip çalışmasının değerini biliyorlardı. Uçak ve topçu, sadece düşmanı değil, diğer Müttefik Orduları da hayrete düşüren bir mükemmellik için piyade ve zırhla bir araya geldi. XIX Taktik Hava Komutanlığı'nın bombalaması ve hava koruması, Topçu'nun zamanlamalı, hassas barajlarıyla birleştiğinde, düşmanın Amerikan deneyimsizliğinden kâr elde etme umutlarını yerle bir etti.
Üçüncü Ordu, tekerlekli bir orduydu. Kendilerine Red Ball Express adını veren askerlerin kullandığı binlerce kamyon, ordunun savaşmasını ve hareket etmesini sağlamak için tonlarca malzeme taşıdı. Red Ball Express ayrıca Patton'un tanklarının Almanya'ya doğru ilerlemesini sağlamak için benzinden başka bir şey taşımayan özel konvoylar kurdu.
Üçüncü Ordu'nun en büyük varlıklarından biri Amerikan ustalığıydı. Amerikan askerleri, her geçen gün karşılaştıkları yeni sorunları aşmak için yerinde yeni savaş araçları yaratıyorlardı.
Üçüncü Ordu mükemmel bir komuta yapısına sahipti. Her komuta seviyesinin özel bir işi vardı ve her biri elinden gelenin en iyisini yaptı. Askerlere ne yapmaları gerektiğini söyleyen plancılar da onlara yardım etmek için her türlü çabayı gösterdi.
Elbette, sıkı bir mücadele ve kişisel cesaret olmadan bir savaş kazanılamaz. Üçüncü Ordu, cesur cephede savaşan piyadeler, tankerler, tank avcıları, mühendislerden payından çok daha fazlasına sahipti, hepsi de her yeni meydan okumayı cesaret ve sonsuz dayanıklılıkla karşılayan askerlerdi.
Yine de tüm askerler savaş ekiplerinin bir parçası değildi. İdari askerler tarafından birçok önemli iş yapıldı. Yiyecek, silah, mühimmat, benzin ve giyecekle savaşmak için ihtiyaç duyduğu araçlara sahip olduğundan emin olarak, cephedeki askeri destekleyenler bu askerlerdi. General Patton'ın bir keresinde dediği gibi, "İşiniz ne kadar küçük görünürse görünsün, bu geniş düzende önemlidir. Her iş önemlidir."
Her bir manganın düşmandan alınan bir toprak parçasını ele geçirmesini ve elinde tutmasını sağlayan bu tür bir ekip çalışmasıydı.
İlerleme hızı, kurtarılan veya ele geçirilen toprak miktarı ve güçlü bir düşmana verilen kayıplar açısından, Üçüncü Ordu'nun Fransa'yı yıldırım hızıyla süpürmesi gibi bir şey daha önce hiç olmamıştı.
Korgeneral Courtney H. Hodges'ın Birinci Ordusu, St. Lo adlı bir Fransız kasabasında Alman savunmasında bir delik açtıktan sonra, Üçüncü Ordu, Sherman tanklarıyla delikten kükremeye başladı. Aynı anda kuzey, güney, doğu ve batı pusulasında her yöne hareket eden bir saldırı ilerlemesine başladılar. Başladıklarında onları durdurmak yoktu.
Doğuya Le Mans'a, güney ve güneybatıdan Laval'a, batıya Brest'e ve kuzeye St. Malo'ya gittiler.
Üçüncü Ordu bir savunma ordusu değildi. General Patton savunma taktiklerine inanmıyordu, saldırmaya inanıyordu. Askerlerine sık sık, "Şüpheye düştüğünüzde saldırın" derdi. Almanları yenmek için her zaman taarruzda olmaları gerektiğini biliyorlardı. Bir boksör gibi, rakibinizi iplere bağladığınızda, o düşene kadar onu tutmanız gerektiğini anladılar. Vazgeçemez ve ona dinlenmesi için bir şans veremezdin.
Üçüncü Ordu askerleri savaşı düşmana götürdü. Düşman ne olduğunu anlamadan Brittany Yarımadası'nı süpürdüler. Tümgeneral R.W. Grow tarafından komuta edilen Altıncı Zırhlı Tümen'in iki tank sütunu, Almanları müstahkem St. Malo, Lorient, St. Nazaire ve Brest limanlarına çekilmeye zorladı.
Avranches'te on mil genişliğinde bir şeride daraldığı yerde kopmuş bir tedarik hattıyla tehdit edilen Üçüncü Ordu askerleri, gece hava saldırılarına rağmen ihtiyaç duyulan malzemeleri teslim etti. Aynı zamanda, Mortain'e yönelik şiddetli bir Alman karşı saldırısını püskürttüler.
Tam bir kuşatmayla karşı karşıya kalan Almanlar hızla doğuya çekildi. Üçüncü Ordu neredeyse Alman Yedinci Ordusunu kuşatmış olsa da, Argentan ve Falaise kasabaları arasındaki boşluğu kapatmalarına izin verilmedi. Onlara beklemeleri ve General Bernard L. Montgomery'nin İngiliz İkinci Ordusuyla aradaki boşluğu kapatmasına izin vermeleri söylendi.
Montgomery çok yavaş hareket etti. Aradaki farkı neredeyse bir hafta sonraya kadar kapatamadı. Bu nedenle Almanlar bu cepten geri çekilmeye devam edebildiler ve zırhlarının büyük bir bölümünü kurtarmayı başardılar. Bununla birlikte, büyük bir adam ve malzeme kaybına uğradılar.
Bu Argentan-Falaise Pocket daha sonra çok tartışmalı bir konu haline geldi. Birçok kişi Üçüncü Ordu'nun boşluğu kendi başlarına kapatabileceğini ve Alman Yedinci Ordusunun tamamını yok edebileceklerini iddia etti. Bu olsaydı, savaş olduğundan çok daha erken kazanılabilirdi.
Almanlar, Üçüncü Ordu'nun öncü birimleri tarafından kovalanırken umutsuzca Seine Nehri'ne doğru koştular. Seine Nehri'nin batısında ikinci bir kuşatmadan korkan Almanlar, giderek azalan kaçış yollarını kurtarmak için savaştı. Tüm kaçışları sırasında, hayatlarını ve materyallerini korkunç bir şekilde yok eden, bitmeyen bir hava ve topçu bombardımanına maruz kaldılar.
Paris'e ve Fransız başkentinin kuzeydoğusuna doğru hızla ilerleyen zırhlı sütunları ile Üçüncü Ordu, Korgeneral Wade H. Haislip tarafından komuta edilen XV. Kolordu'nun kontrolünden vazgeçmek zorunda kaldı. Kolordu ile birlikte, Üçüncü Ordu Kolordu bölgesini Birinci Ordu'nun komutasına bıraktı. Her zaman hareket halinde olan Üçüncü Ordu, savaşmaya devam ederken Paris'in güneyine, güneydoğusuna ve güneybatısında ilerlemeye devam etti.
Düşman, hem Üçüncü Ordu'nun piyade ve tank kuvvetleri hem de Tuğgeneral O.P. Weyland'ın XIX Taktik Hava Komutanlığı'nın avcı-bombardıman uçakları tarafından sürekli saldırı altındaydı. Bu noktada düşman, inisiyatifi yeniden kazanma umudunu tamamen yitirdi.
Üçüncü Ordu'nun ilerleme hızı, Almanları gelişigüzel, aceleci bir geri çekilmeye zorladı. Üçüncü Ordu, Almanlara herhangi bir doğal savunma hattını veya güçlü noktalarını işgal etmeleri için zaman vermedi. Zafere giden yolu yumruklamaya devam etti.
Almanların geri çekilmesi, yalnızca Moselle Nehri ve Alman yapımı Siegfried Hattı, Üçüncü Ordu ile Alman toprakları arasında kalana kadar devam etti. Ağustos ayı sona yaklaşırken, Üçüncü'nün diğer Müttefik ordularının onlara yetişebilmesi için ilerlemesini gerçekten yavaşlatması gerektiğine dair birçok kanıt vardı.
Şaşırtıcı bir şekilde, parçalanmış iletişim ve büyük kayıplara rağmen, Almanlar çökmemişti. İyi askerler ve sert dövüş profesyonelleri olarak kaldılar.
Eylül 1944'te General Eisenhower, İngiliz General Montgomery'nin Pazar Bahçesi Operasyonu adlı büyük bir saldırı düzenlemesine izin vermeye karar verdi. Bu nedenle, mevcut tüm malzemelerin büyük bir kısmı İngiliz İkinci Ordusuna yönlendirildi. Bu, Üçüncü Ordu'ya gitmesi gereken malzemeleri içeriyordu.
Eisenhower'ın kararı, Üçüncü Ordu'nun hızlı ilerlemesini sürdürmek için şiddetle ihtiyaç duyduğu benzin ve diğer gerekli malzemelerde bir kıtlık yarattı. Bu ikmaller olmadan Üçüncü Ordu yavaşlamak ve sonunda hızlı ilerlemesini durdurmak zorunda kaldı.
Bu, Eisenhower ve SHAEF'teki (Müttefik Kuvvetler Yüksek Karargahı) subayları tarafından alınan ve daha sonra çok tartışmalı hale gelecek bir başka karardı. Pek çok insan, Üçüncü Ordu durdurulduğu sırada durdurulmasaydı, savaşı 1945'in ortası yerine 1944'ün sonunda bitirebileceğini düşündü ve hala düşünüyor.
Kesin olan bir şey, General Montgomery'nin planının başarısız olmasıydı. Sadece Almanları kuşatmayı ve tuzağa düşürmeyi başaramadı, aynı zamanda başarılı saldırılarını sürdürmek için diğer ordular (özellikle Üçüncü Ordu) tarafından kullanılabilecek binlerce ton erzak kaybedip israf etmesinde de başarısız oldu. Planların hiçbiri gerçekleştirilmediği için, aynı zamanda birçok askerin hayatını boşa harcamıştı. Son olarak, Hollanda'da gereksiz yıkıma neden oldu. Her şey bittikten sonra, Hollanda Prensi Bernard, "Ülkem bir daha asla başka bir Montgomery başarısının lüksünü karşılayamaz" dedi.
General Patton'ın askerlerine karşı çıkan Almanlar aptal olmadıklarından, Eisenhower'ın Üçüncü Ordu'yu durdurma emriyle kendilerine verilen fırsattan tam olarak yararlandılar.
Üçüncü Ordu onları kovalamadan, ekipmanlarını yok etmeden ve onları öldürmeden, Alman askerlerinin artık savaş hatlarını aceleyle yeniden düzenlenen birimlerle güçlendirmek için yeterli zamanı vardı. Yeniden yapılanma, daha önce hiç muharebe dışı görevlerde bulunmamış, savaşta test edilmemiş, eğitimsiz birlikleri içeriyordu.
Almanlar, ön hatlarını istikrara kavuşturmak için çılgınca bir çaba içine girdiler ve yerleştiler. Almanlar elverişli araziyi tahkimatlarla güçlendirmek için değerli zaman kazanmaya çalışırken, bir karşı saldırı birbirini izledi. Ancak tüm çabalarına rağmen Üçüncü Ordu'nun Moselle Nehri hattını zorlamasını engelleyemediler.
Mümkün olan en büyük topçu kullanımının yardımıyla, Üçüncü Ordu birlikleri Meurthe Nehri'ni geçti ve ardından Moselle Nehri boyunca önemli köprü başları kurdu. İlerleme, malzeme sıkıntısı nedeniyle yavaş ve maliyetliydi, ancak en azından olumluydu. Üçüncü Ordu birkaç hafta önceki hızda zemin kazanmıyor olsa da, en azından zemin kaybediyorlardı. Üçüncü Ordu Metz şehrinin dış savunmasını kırmak için savaşırken Moselle Nehri boyunca bazı korkunç ve kısır savaşlar yapıldı.
Almanların personel ve malzeme kayıpları yüksek olmasına rağmen, Üçüncü Ordu'ya mevzilerini koruma emri verildikten sonra cephe hatlarını güçlendirmeyi başardılar. Bu dönemde sadece benzin sıkıntısı değil, aynı zamanda mühimmat sıkıntısı da vardı.
Her zamanki gibi, Üçüncü Ordu hiçbir şey yapmadan zamanlarını boşa harcamayı reddetti. General Patton'ın onlara sık sık söylediği gibi, "Her zaman yapabileceğiniz bir şey vardır. Tembel olmak için asla bir bahane yoktur." Moselle Nehri üzerindeki köprü başları iyileştirildi, böylece çok ihtiyaç duydukları malzemeleri aldıklarında hemen yeniden taarruza başlamaya hazır olacaklardı.
Üçüncü Ordu'nun Pazar-Bahçe Operasyonu sırasında hatlarında devriye gezmekten başka bir şey yapmaması beklense de, onlar her zaman agresif bir şekilde devriye gezdiler. Bu, General Patton'ın birçok küçük saldırı için kullandığı terimlerden biriydi. Bu agresif devriye, askerleri keskin tuttu ve Üçüncü Ordu'nun ilerlemesini sağladı.
Üçüncü Ordu, erzak, mühimmat ve çok ihtiyaç duyulan kış kıyafetlerini toplamaya devam etti. Bu zorunlu dinlenme dönemi ve birikim, Ekim ayı boyunca ve Kasım ayının ilk haftası boyunca devam etti.
Sonunda, 8 Kasım'da bekleyiş sona erdi. Üçüncü Ordu'ya bir kez daha Eisenhower'dan yeşil ışık yakılmıştı. Patton ve askerlerinin beklediği şey buydu. Üçüncü Ordu'nun askerleri, Patton'ın onlara söylediği gibi, "Evin yolunun Berlin'den geçtiğini" biliyorlardı. Uzun bir gecikmenin ardından ilk büyük savaşlarına Almanya'nın Metz kentine saldırarak başladılar.
Patton, Birinci Dünya Savaşı'nda bir siper savaşının çilesinden geçmişti. Bir çıkmazın etkilerinin ne kadar kötü olabileceğini biliyordu. Sürekli ilerlemeye dayalı hızlı, motorize savaşında kaçınmak istediği tam da bu tür bir siper savaşıydı. "Düşmanın dinlenmesine asla izin vermeyin," dedi adamlarına, "onları bir kez kaçırdıktan sonra, onları kaçmaya devam edin."
XX Kolordu komutanı Tümgeneral Walton H. Walker ve XII Kolordu komutanı Tümgeneral Manton S. Eddy, cesur saldırılar nedeniyle Saar Nehri boyunca köprü başları kurmayı başardı. Bu generallerin ikisi de düşmanı şaşırtmanın ne kadar önemli olduğunu biliyordu, bu yüzden savaşlara o kadar kötü havalarda başladılar ki, Almanlar saldırmanın mümkün olduğunu düşünmediler.
Her zamanki gibi, cesaretleri nedeniyle Üçüncü Ordu taktik bir sürpriz yaptı. İmkansızı başardıkları için ünlü oluyorlardı.
Bu saldırılar sırasında, şiddetli yağmurlar araziyi çamurlu ve nehirleri rekor düzeyde sel seviyesinde bıraktı. Bu koşullar, köprü inşa mühendisleri tarafından ortalamanın üzerinde bir performans gerektiriyordu.
Islak ve soğuk hava, Üçüncü Ordu birlikleri arasında bir siper ayak salgınına neden oldu, ancak General Patton tarafından kişisel olarak bir bireysel ayak bakımı programı emretti. Bu, zayiat oranını düşürdü ve salgını kırdı.
Sert hava, Almanların tam bir atılımı engellemesine yardımcı oldu, ancak yine de Almanya'ya çekilmek ve Siegfried Hattının arkasında savunma pozisyonları almak zorunda kaldılar. Fanatik Alman direnişine rağmen Metz, MS 451'den beri ilk kez yakalandı. Üçüncü Ordu, tamamen kuşatıldıktan sonra 18 Kasım'da şehre girdi.
Bulge Savaşı
Metz'i ele geçirdikten sonra General Patton, "İnsanlığın aptallığının bir anıtı" olarak adlandırdığı Siegfried Hattı'na güçlü bir sürüş emri verdi. Bu saldırıyı kullanarak, Almanya'nın kömür madenciliği bölgesine girmeyi planladı. Üçüncü Ordu, Birinci Ordu'nun kuzeydeki bölgesinde gelişen bir sorun nedeniyle bu taarruzdan vazgeçmek zorunda kaldı.
Alman General Von Rundstedt, 16 Aralık'ta Birinci Ordu'nun VII ve VIII Kolordusuna karşı bir saldırı başlattı. Von Rundstedt'in kuvvetleri hızla çarptı ve sürpriz unsuru kazandı. Bu nedenle, askerleri mükemmel ilerleme kaydediyorlardı.
Eisenhower ve SHAEF'teki personeli, Almanların yeteneklerini hafife aldıklarından endişelenmeye başladılar. Almanların bu büyük taarruzu kullanarak kuzeye ve batıya giderek Liege ve Antwerp şehirlerini ele geçirebileceklerinden korkuyorlardı.
Liege son derece önemliydi çünkü Müttefiklerin orada büyük erzak yığınları vardı. Almanlar bu malzemeleri ele geçirmeyi başarırsa, Müttefikleri kıyı şeridine geri iterek kazandıkları tüm toprakları kaybetmelerine neden olabilirler.
Antwerp önemliydi çünkü bir liman kentiydi. Yakalanırsa, Almanlar onu çok ihtiyaç duyulan malzemeleri getirmek için kullanabilirdi.
Amerikan, İngiliz ve Kanada ordularındaki en yüksek rütbeli generallerin özel bir toplantısında, en zor işin General Patton'a ve onun Üçüncü Ordusuna gitmesine karar verildi. Belçika'nın Bastogne kentinde Almanlar tarafından kuşatılan askerleri rahatlatmak zorunda kalacaklardı.
Toplantıdan sonra, Ordunun beş yıldızlı General rütbesine yeni terfi eden Eisenhower, General Patton ile konuşuyordu. "George, ne zaman terfi alsam saldırıya uğruyorum" dedi. Patton, "Ve her saldırıya uğradığında, seni dışarı çekiyorum!" yorumuyla karşılık verdi.
Tümgeneral Maxwell D. Taylor tarafından komuta edilen 101. Hava İndirme Tümeni, Almanların Bastogne'u ele geçirmeye yönelik şiddetli girişimlerine direniyor ve savaşıyordu.
Üçüncü Ordu, doğuya doğru başlattıkları tam ölçekli bir saldırıyı durdurmak, tüm orduyu geri çekmek, doksan derece kuzeye dönmek ve ardından Alman kuvvetlerinin güney kanadına bir başka tam ölçekli saldırı başlatmak zorunda kaldı. Savaş tarihinde böyle bir şey yapılmamıştı. General Patton dışında herkes bunun imkansız olduğunu düşündü. Adamlarının imkansızı başarabileceğini biliyordu.
Üçüncü ordunun bu devasa manevrayı gerçekleştirmesi sadece üç gün sürdü. Bugün askeri tarihçiler, yalnızca Patton'ın Üçüncü Ordusu'nun böyle bir manevrayı başarabileceğini ve bunu kolay gibi gösterebileceğini kolayca kabul ediyor. Patton, askerlerinden her zaman diğer komutanlardan daha fazlasını istedi ve onu asla hayal kırıklığına uğratmadılar.
Üçüncü Ordu'nun bu kadar iyi performans göstermesinin nedenlerinden biri, Alman saldırısını beklemeleriydi. Eisenhower ve arkadaşları Londra'da kağıt oynarken ve Birinci Ordu, bölgelerinin bir kısmını bir Ar-Ge R (Dinlenme ve İyileşme) alanına dönüştürürken, Patton'ın istihbarat memurları çok çalışıyordu.
Falaise Gap ve Market-Garden Operasyonu gibi Çıkıntı Savaşı'na yol açan olaylar tartışmalı konular haline geldi. Pek çok insan, Eisenhower'ın SHAEF'teki personelinin, Ardennes'de olası bir Alman saldırısı hakkında Üçüncü Ordu raporlarını görmezden geldiklerinde kötü kararlar verdiğine inanıyor.
Üçüncü Ordu'nun G-2 İstihbarat dairesi başkanı Albay Oscar Koch, SHAEF'e Almanların muhtemelen Birinci Ordu'nun R&R bölgesine büyük bir saldırı planladığını bildiren istihbarat raporları göndermişti. Raporu dikkate alınmadı. Almanların büyük bir saldırı başlatmak için silah, adam ve malzeme yığını toplayabileceğine inanmayı reddettiler. Düşmanı hafife almanın klasik bir örneğiydi. Albay Koch'un önerisi üzerine General Patton, bir Alman saldırısı durumunda ekibine iki ayrı plan tasarlama emri verdi. General Patton, Albay Koch'a inandı ve onu Avrupa Operasyon Tiyatrosu'ndaki en iyi G-2 olarak gördü.
Patton, diğer Müttefik komutanlarla toplantıya katıldığında, onlara iki gün içinde en az iki tümenle saldırabileceğini söyledi. Herkes onun deli olduğunu düşündü, ama onlara karargahından ayrılmadan önce planları harekete geçirdiğini söyledi. Tek yapması gereken bir telefon görüşmesi yapmaktı. En kısa zamanda saldırması gerektiğine nihayet karar verildiğinde, karargahını aradı ve "Nikel" dedi. Saldırı sürüyordu.
General bir daha karargahına dönmedi. Bunun yerine, o ve şoförü Çavuş Mims, kuzeye giden askerleriyle karşılaşacağını bildiği yollarda seyahat etmeye başladı. Yerinde emirler verdi ve tanıştığı herkese kuzeye gitmelerini ve Almanları öldürmelerini söyledi. Çavuş Mims bir keresinde Patton'a, "General, ordu kurmay subaylarınıza çok fazla para harcıyor. Sen ve ben tüm savaşı cipinizden yönetebiliriz" demişti.
Bastogne'u çevreleyen Almanlara doğru ilerleyen adamlarını izlerken, "Dünyada başka hiçbir ordu bunu yapamaz. Bu adamların yaptıklarını başka hiçbir asker yapamaz. Vallahi onlarla gurur duyuyorum" dedi.
26 Aralık'ta Tümgeneral H.J. Gaffey komutasındaki 4. Zırhlı Tümen Görev Gücü, Bastogne'daki askerlerle temas kurdu.
Bu zamana kadar, hem birlikler hem de araçlar için acilen ihtiyaç duyulan kar kamuflajı hızla sağlanıyordu. Tankların buzlu arazide kayması sorunu nedeniyle, ikmal birlikleri, atlet ayakkabılarındaki kramponlara çok benzer şekilde tankların basamaklarına özel kramponlar takmıştı.
Almanlar sahip oldukları her şeyi Bastogne'a yapılan saldırıya attılar. Müttefiklere karşı son şanslarıydı. 4. Zırhlı Tümen'in Bastogne'a açtığı koridoru parçalayıp kapatmak için her türlü girişimi yaptılar. Başarısızlık kesinleştiğinde, zırhlarını ikinci ve son kez Siegfried hattının arkasına çekmeye başladılar. Aldıkları dövülerek ağır yaralanan Almanlar, piyadelerinden geriye kalanları hareketlerini gizlemek için kullandılar.
Şiddetli soğuk hava, buz ve kar nedeniyle engelli olmalarına rağmen, Üçüncü Ordu düşman nüfuzunun güney kanadındaki baskısını sürdürdü. Aralık ayının sonunda, düşman, yok edilmeyen zırhları kurtarmayı başardı. Çıkıntı yavaş yavaş bir kama haline geldi ve kama sonunda ortadan kayboldu. Sonunda, bu sefer cephenin Alman tarafında olması dışında başka bir çıkıntı ortaya çıktı.
Resmi olarak, 28 Ocak'ta, Çıkıntı Muharebesi sona erdi ve Von Rundstedt'in Ardennes Taarruzu (Almanların dediği gibi) başlangıçta kazandığı tüm zemini kaybetti. Düşman şimdi tamamen Alman topraklarına geri itildi.
Birinci Ordu askerleri, tüm Bulge Savaşı boyunca yiğitçe ve cesurca savaşmışlardı. Cesaretleri ve savaşma yetenekleri için övülecek olsalar da, gerçek şu ki, Üçüncü Ordu'nun yardımı olmadan savaşı kaybedeceklerdi.
Almanları durdurmada en önemli rolü oynayan General Patton'ın Üçüncü Ordusuydu. Hızlı ve kararlı manevraları ve saldırıları olmasaydı, Bulge Muharebesi Müttefikler için büyük bir felaket olurdu.
Anlaşılamayan şey, General Eisenhower'ın General Patton'a ve Üçüncü Ordu'ya karşı tutumuydu. Ordu Grubu Komutanı General Bradley ve Birinci Ordu Komutanı General Hodges, zayıf liderliklerinden dolayı Üstün Hizmet Madalyaları aldılar. Almanların saldırılarında bu kadar ileri gidebilmeleri de kısmen askerleri arasındaki disiplin eksikliğinden kaynaklanıyordu. Yine de, Üçüncü Ordusu çoğunlukla günü kurtarmaktan sorumlu olan General Patton'a Eisenhower tarafından asla teşekkür bile edilmedi.
Ancak Patton'ın böyle küçük şeyler için endişelenecek zamanı yoktu. Almanya'ya başka bir yolculuk için hazırlanıyordu. Bulge tarih olduktan sonra, Üçüncü Ordu Kyll Nehri'ne güçlü bir ilerleme başlattı.Bu ilerleme sırasında Üçüncü Ordu, Alman şehri Trier'i ele geçirdi.
Sonun başlangıcı
General Patton ve General Bradley arasındaki farkları ve askeri bir durumu yargılama yeteneklerini gösteren Trier'in yakalanmasıyla ilgili komik bir hikaye var. Savaş çoktan kazanıldıktan ve Üçüncü Ordu şehri aldıktan sonra General Patton, General Bradley'den bir mesaj aldı. Mesajda, "Bypass Trier. Onu yakalamak için çok fazla tümen gerekir." yazıyordu. Patton'ın Bradley'e mizahi cevabı şuydu: "Şehri çoktan aldım, geri vermemi ister misin?"
Bu zamana kadar, Almanya'nın insan gücü sorunu Müttefikler için çok belirgin hale geliyordu. Üçüncü Ordu'nun tüm birimleri, çok sayıda arka kademe Alman askeriyle karşılaşıyordu. Bunların arasında çok sayıda Volkssturm (Alman milis) askeri vardı.
Bastogne'daki yenilgilerinden sonra, Almanlar artık Üçüncü Ordu'yu Ren Nehri boyunca ilerleyişinde durdurmaktan tamamen acizdi. On bir Alman tümeninin bir kısmı güneyde Üçüncü Ordu ile kuzeyde Birinci Ordu arasında sıkışıp kaldı. Sadece çok azı kaçmayı başararak parçalara ayrıldılar. Düşman neredeyse kırbaçlanmıştı ve bunu biliyorlardı. Her geçen gün daha da moralleri bozuluyordu.
Üçüncü Ordu hızla Ren Nehri'ne doğru ilerleyerek düşmanın sağ kanadını açığa çıkardı. Bu, Patton'un adamlarının Fransa'da yaptıkları savaştan bu yana ilk kez yıkıcı bir hareket savaşını yeniden başlatma fırsatı yarattı. Bu Patton'ın en sevdiği savaş türüydü. Sert ve hızlı vurmayı severdi. General Montgomery'nin İngiliz 2.
Üçüncü Ordu'nun 4. Zırhlı Tümeni, Koblenz'in güneyindeki Moselle Nehri'ni geçtikten sonra düşmanın arkasını yarıp geçti. Onları temizleyen XII Kolordu Piyade birimleri tarafından yakından takip edildi. Kısa bir süre sonra, XX Kolordu zırhlı birimleri Siegfried Hattı'na daldı ve onlar da Ren Nehri'ne doğru koştular. XX Kolordu, XII Kolordu birimleriyle bağlantı kurduğunda, kalan Almanları Hunsruck Dağları'nda tuzağa düşürdüler.
Üçüncü Ordu, Hunsruck Dağları'nı temizlemekle meşgulken, Korgeneral Alexander Patch komutasındaki Amerikan Yedinci Ordusu, Siegfried Hattı üzerinden kuzeylerine saldırdı. Almanlar için güvenli bir yer yoktu ve saklanacakları bir yer yoktu.
Şimdiye kadar, Almanlar paniğe kapılmıştı. Üçüncü Ordu'nun Mainz ve Mannheim'ın batısındaki durdurulamaz zırhına karşı bir savunma hattı oluşturmaya çalıştılar, ancak başarısız oldular.
Üçüncü Ordu'nun 4. Zırhlı Tümeni, Almanya topraklarına ve Yedinci Ordu'nun harekat bölgesine derinlemesine girdi. Tümgeneral W.H.H. Morris'in 10. Zırhlı Tümeni ve Tümgeneral R.R. Allen'ın 12. Zırhlı Tümeni, düşmanı doğuya, Ren Nehri'ne doğru itti.
Almanların geri çekilmesi tamamen dağınık ve karışıktı. Hızla tam bir bozguna dönüşüyordu. Düşman, Speyer şehri için çılgın bir atılım yapıyordu. Ren Nehri'ne hala açık bir geçişi olan, ulaşabilecekleri tek şehir buydu.
Bu süre zarfında, düşman iki ordunun büyük bir kısmını kaybetti. Üç farklı yönden üzerine gelen güçlü zırh tarafından parçalara ayrıldılar.
Havadan, General O.P. (Opie) Weyland komutasındaki XIX Taktik Hava Komutanlığı, P-47 ve P-51 avcı-bombardıman uçaklarıyla Almanlara acımasızca saldırdı. Karada, Üçüncü Ordu piyadeleri tarafından yakından takip edildiler. İki ordunun büyük bir bölümünü kaybetmenin yanı sıra, bu sefer sırasında 81.000'den fazla Alman askeri savaş esiri olarak ele geçirildi.
Kuzeyde, Remagen'de General Montgomery büyük bir saldırı planlıyordu. Montgomery, lehinde o kadar ezici bir şansa sahip olmadığı sürece, yalnızca saldırısının ağırlığıyla zaferden emin olmadıkça, saldırmaya asla inanmadı. Ren Nehri'ni geçmek için yaptığı büyük hazırlıklar arasında çıkarma gemisi, hava desteği, topçu ve çok sayıda birlik vardı. Kullanmayı planladığı tüm malzeme, malzeme ve insan gücü, Müttefiklerin D Günü'nde Normandiya'ya çıkarmaları sırasında kullandıklarına neredeyse eşitti.
Montgomery'nin Ren'i geçmesinin Almanya'nın muhteşem bir istilası olması gerekiyordu. BBC radyo ağı üzerinden İngiltere'nin her yerinde yayınlanacak olan, dünyayı sarsan bir olay olması gerekiyordu. Monty, İngiltere Başbakanı Winston S. Churchill'i sınır kapısında bulunması için bile davet etmişti.
Bu arada, çok sessizce ve büyük bir tantana ya da büyük hazırlıklar olmaksızın, Patton'un Üçüncü Ordusu Ren'i geçiyor ve Nazi Almanya'sının kalbine doğru ilerliyordu.
Patton'ın adamları sadece "Düşman seni öldürmeden sen öldür" şeklindeki temel emrini uyguluyorlardı. Üçüncü Ordu askerleri, Almanlara aldıkları darbeden kurtulma şansı vermedi.
Üçüncü Ordu, beş gün içinde Ren Nehri üzerinde iki köprübaşını hızla hareket ettirdi. Patton, adamlarını sık sık, "Bir ordunun nehrin ters tarafında durması yüzünden birçok muharebe kaybedildi" diye uyarmıştı.
Tümgeneral S. Leroy Irwin komutasındaki 5. Piyade Tümeni, 23 Mart sabahı erken saatlerde mükemmel bir şekilde yürütülen bir taarruz geçişi yaptı. Hiçbir topçu ya da hava desteği almamışlardı ve Almanlar çok az direniş gösterdiler ya da hiç direniş göstermediler.
Üçüncü Ordu'nun VIII. Kolordusu 26 Mart'ta Koblenz'in güneyinde Ren Nehri'nden ikinci bir taarruz geçişi yaptı. Üçüncü Ordu'nun köprü başları hızla genişletildi. Düşmanın yüksek kayıpları ve Birinci Ordu'nun Remagen'deki köprübaşı konusundaki endişesi, onu Üçüncü Ordu'yu kontrol altına almak için tamamen yetersiz bir kuvvetle bıraktı. Ana Nehir'e doğru ilerleyen Üçüncü Ordu, 25 Mart'ta Hanau ve Aschaffenburg civarında bu nehir üzerindeki köprü başlarını ele geçirdi. Düşmanın Main River köprü başlarını kontrol altına alma girişimi tam bir başarısızlıkla sonuçlandı. Üçüncü Ordu sızdı ve 28 Mart'a kadar 4. Zırhlı Tümen Birinci Ordu ile güçlerini birleştirmek için hızla otuz mil kuzeye doğru ilerledi. Hareketleri, Wiesbaden ve Bingen bölgesinde binlerce Alman askerini yeniden tuzağa düşürdü.
General Patton Ren'i geçmeye hazır olduğunda, bunu yürüyerek yaptı. Cipinden indi ve Üçüncü Ordu Mühendisleri tarafından inşa edilen bir duba köprüsünde nehrin karşısına yürüdü. Yolun yarısına geldiğinde durdu ve Alman nehrine idrarını yaptı. Daha sonra köprünün diğer tarafına doğru yürüyüşe devam etti ve cipine geri döndü. Patton dramatik olmaktan her zaman keyif almıştır.
İzleri onları taşıyabildiği kadar hızlı ilerleyen Üçüncü Ordu, düşmana savunma hatları inşa etmek için tekrar zaman vermedi. Zırh ve birlikler, Werra Nehri'nin her iki yakasında, Fulda Nehri boyunca ve yirmi mil ötede hızla ilerleyerek, düşmanın güçlü bir duruş sergileme umudunu mahvetti.
Sadece Kassel kasabasında güçlü düşman direnişiyle karşılaştılar. 10 Nisan'da Üçüncü Ordu, kendilerine seksen mil kazandıran beş günlük bir yolculukla Mulde Nehri'ne doğru ilerliyordu. Bu kampanya 21 Mart'ta sona erdi. Üçüncü Ordu Mulde Nehri'nin doğusuna ilerlemeye hazırlanırken, Eisenhower tarafından bir kez daha durmaları emredildi.
Dört günlük hazırlık ve yeniden gruplandırmadan sonra (Patton buna savaşın laneti adını verdi) Üçüncü Ordu'ya yeni bir görev verildi. 22 Mart'ta, SHAEF'in Ulusal Redoubt alanı olarak adlandırdığı bölgeye saldırmak için güneydoğuya, Bavyera'ya doğru ilerleyeceklerdi. Patton, Ulusal Redoubt'ın yalnızca General Eisenhower'ın hayal gücünde var olduğunu iddia ederek bu düzeni protesto etti. Anlaşıldığı üzere, Patton yine haklıydı.
Patton, Ruslar oraya varmadan önce Üçüncü Ordusunu kuzeye çevirmek ve Berlin'e gitmek istemişti. Ancak Eisenhower, Alman Başkentinin önemini anlayamadı ve izin vermeyi reddetti.
Daha sonra Eisenhower'ın bazı Rus generallerine yetkisiz mesajlar gönderdiği ortaya çıktı. Kendisine ait olmayan stratejik kararlar alma yetkisini kendi üzerine almıştı.
Şimdiye kadar, düşman direnişi tamamen çöküş noktasında görünüyordu. Son zafer havadaydı. 4 Mayıs'ta 11. Alman Panzer Tümeni, Üçüncü Ordu'ya kayıtsız şartsız teslim oldu.
Almanların sözde Redoubt bölgesini savunmak istemediği çok açıktı. Almanlar giderek artan sayılarda teslim oluyorlardı.
Üçüncü Ordu'nun Tuna Nehri boyunca Çekoslovakya ve Avusturya'ya yaptığı son sefer, 9 Mayıs 1945'te Avrupa'daki savaşın resmi olarak 0001 saat (gece yarısından bir dakika sonra) sona ermesiyle durduruldu.
Almanlar, V.E olarak bilinecek olan 8 Mayıs 1945'te tüm Almanya'yı resmen teslim etmişti. Avrupa Günü'nde Gün veya Zafer.
1944 - 1945 Gerçekler ve Rakamlar
Soğuk, istatistiksel rakamlara indirgendiğinde, Üçüncü Ordu'nun başarıları şaşırtıcıydı. Ordu, 81.522 mil karelik bölgeyi kurtardı veya ele geçirdi. Nüfusu 50.000'den fazla olan 27 şehir de dahil olmak üzere tahmini 12.000 şehir, kasaba ve topluluk kurtarıldı veya ele geçirildi.
Üçüncü Ordu 765.483 savaş esirini ele geçirdi. Düşmanın 515.205'i savaşın son haftasında teslim oldu ve toplam 1.280.688 POW işlendi.
Düşman tahminen 1.280.688 ele geçirildi, 144.500 kişi öldü ve 386.200 kişi yaralandı, bu da 1.811.388'e ulaştı. Karşılaştırıldığında, Üçüncü Ordu savaşta 16.596 kişi öldü, 96.241 kişi yaralandı ve 26.809 kayıp verdi ve toplam 139.646 kayıp verdi. Üçüncü Ordu'nun kayıpları, Alman kayıplarının sadece yüzde 12.97'siydi. Bu, her 100 Alman askeri için sadece 13 Amerikan askeri demektir.
Üçüncü Ordu uçakları ve topçuları, düşman birliklerine 31.552.700 psikolojik savaş broşürü mermisi tarafından düşürüldü veya dağıtıldı.
XIX Taktik Hava Komutanlığı, 1.767 taktik keşif görevi ve 77 fotoğraf keşif misyonunu tamamlayarak 3.205.670 hava fotoğrafı baskısının dağıtılmasıyla sonuçlandı.
XIX Taktik Hava Komutanlığı, 281 günlük savaş boyunca 7.326 görev ve 74.447 sorti gerçekleştirdi.
Üçüncü Ordu'nun hava desteği 17.486 ton bomba, 3.205 napalm tankı attı ve 4.599 roket fırlattı.
Hava Komutanlığı 1.640 düşman uçağını imha etti ve tüm sebeplerden sadece 582'sini kaybetti.
XIX Taktik Hava Komutanlığı tarafından tahrip edilen veya hasar gören hedefler şunları içeriyordu:
Tanklar ve zırhlı araçlar 3.833
Askeri tesisler 1.730
Karayolu ve demiryolu köprüleri 285
Çeşitli donanma gemileri 654
Çeşitli hedefler 3.010
Üçüncü Ordu topçusu, çatışmalar sırasında 5.870.843 mermi ateşledi.
Üçüncü Orduya sahip tank avcıları, 648 düşman tankını ve 211 kundağı motorlu silahı nakavt etti. Maginot Hattı ve Siegfried Hattında 801 hap kutusunu ortadan kaldırdılar. Doğrudan ateş görevlerinde toplam 101.178 mermi ve dolaylı ateş görevlerinde 231.998 mermi ateşlediler.
Ordu sahası içinde 2.186.792 ton erzak taşıma havuzunda tırlarla toplam 141.081.336 mil taşınmıştır. Toplam 2.092 mil demiryolu hattı yeniden inşa edildi ve işletmeye alındı.
Ordu, 99.114 genel amaçlı araç, 21.761 savaş aracı, 11.613 topçu parçası, 125.083 küçük silah ve 32.740 alet tamir etti.
Üçüncü Ordu Mühendisleri, toplam 255.520 fit görüntü, neredeyse 48 buçuk mil köprüleme ile 2.498 köprü inşa etti. Ortalama 2.240 mil yol inşa ettiler veya bakımını yaptılar.
Üçüncü Ordu'nun dokuz kimyasal havan şirketi, 189.095 mermi yüksek patlayıcı ve 160.002 mermi beyaz fosfor dahil olmak üzere 349.097 mermi 4.2 inç havan harcamıştı. Kimyasal savaş malzemeleri 32.454 galon alev püskürtücü yakıt ve 335.944 el bombası içeriyordu.
Üçüncü Ordu Sinyal Birlikleri personeli 3.747 mil telefon kablosu döşedi. Üçüncü Ordu mesaj merkezi toplam 7.220.261 kod grubunu yönetti ve santral operatörleri günde ortalama 13.968 telefon görüşmesi yaptı.
Üçüncü Ordu'daki askeri personele 1 Ağustos 1944'ten 30 Nisan 1945'e kadar toplam 240.539.569 dolar ödendi.
Üçüncü Ordu'nun ileri kademesi (General Patton tarafından Lucky Forward olarak adlandırılan kod) savaş sırasında 19 tam hamle yaparken 1.225 mil yol kat etti.
Üçüncü Ordu askerlerine verilen nişanlar şunlardı:
Üstün Hizmet Madalyası 44
Üstün Hizmet Haçı 291
Normal terfi sayısı 6.464, savaş alanı terfisi toplam 1.817 ve muharebe randevusu toplam 848 idi.
Üçüncü Ordu muhabirleri ve asker muhabirleri toplam 7,010.963 kelime olmak üzere 30.326 hikaye yazdılar. Üçüncü Ordu'nun muharebe savaşları hakkında 7.129 fotoğraf gönderdiler.
Üçüncü Ordu'daki sinema gösterilerine toplam 11.230.000 asker katıldı. USO gösterileri 650.000 askere ve asker yetenek gösterileri toplam 625.000 askere oynandı.
General Patton, "Bir Alman'ı öldürmek çok zaman alır" derken haklıydı.
Bu şekilde, Üçüncü Ordu, Nazi savaş makinesini ezmeye yardım etmede gururlu bir rol oynadı. Erkekler İkinci Dünya Savaşı'ndan bahsettiğinde, Üçüncü ABD Ordusunun ve komutanının adı, özel bir cesaret ve macera heyecanı uyandıracak.
Üçüncü Ordu askerleri, Avrupa Tiyatrosu'ndaki diğer tüm asker gruplarından belki de daha fazla, Müttefik Yüksek Komutanı Eisenhower'ın övgüsünü hak ettiler, "Tek bir yıkılmaz ortaklık içinde birlikte çalışarak ve savaşarak, havanın birleştirilmesinde mükemmelliği başardınız. zamanımızda bir model olarak duracak kara ve deniz gücü."
General Patton'ın Duası
17 Aralık 1944'te General Patton, Üçüncü Ordu'yu doğuya doğru bir saldırıdan kuzeye bir saldırıya çevirme emri verdi. Emri verildiği sırada, Ardennes'de bir kar fırtınası esiyordu. Patton, bu kötü havanın karşı karşıya kaldığı ek zorluklar nedeniyle Papaz Albay James H. O'Neill'i çağırdı. O'Neill geldiğinde, General tarafından Almanlarla savaşmak için havanın güzel olmasını isteyen bir dua yazması emredildi. O'Neill bu konuda endişeliydi ve "Efendim, insanları öldürmek için ilahi yardım istememi kesinlikle istemezsiniz" dedi. General Patton, "Güzel hava için bir dua istiyorum ve şimdi istiyorum" diye yanıtladı. Papaz Generalin ofisinden ayrıldı ve duayı yazdı.
General Patton, Üçüncü Ordu'daki her askere verilen cüzdan boyutunda binlerce karta hem duayı hem de özel bir Noel tebrikini yazdırdı. Patton, duanın işe yaramış olması gerektiğine inanıyordu çünkü 20 Aralık'ta gökyüzü açıldı ve XIX Taktik Hava Komutanlığı'nın uçakları uçmaya ve Almanları alt üst etmeye başladı. Üçüncü Ordu'nun askerleri artık savaşı kazanma işlerine devam edebilirdi.
General Patton takdirini göstermek için Papaz O'Neill'e Bronz Yıldız Madalyası verdi. Duanın tam metni ve General Patton'ın Noel Mesajı aşağıdaki gibidir:
MERKEZ ÜÇÜNCÜ BİRLEŞİK DEVLETLER ORDUSU
Üçüncü Birleşik Devletler Ordusundaki her subay ve askere Mutlu Noeller diliyorum. Cesaretinize, göreve bağlılığınıza ve savaştaki becerinize güvenim tam. Zaferi tamamlamak için tüm gücümüzle yürüyoruz. Bu Noel Günü'nde Tanrı'nın kutsaması her birinizin üzerine olsun.
Korgeneral, Komutan,
Her şeye gücü yeten ve çok merhametli olan Babamız, mücadele etmek zorunda kaldığımız bu ölçüsüz yağmurları dizginlemen için büyük iyiliğinden alçakgönüllülükle Sana yalvarıyoruz. Bize Battle için adil bir hava bahşet. Senin gücünle donanmış Sana yakaran askerler olarak bizi nezaketle dinle, zaferden zafere ilerleyelim, düşmanlarımızın zulmünü ve kötülüğünü ezelim ve insanlar ve milletler arasında adaletini tesis edelim. Amin.
Eylül 1945'te General Patton, Üçüncü Ordu'nun komutasını eski bir arkadaşı olan Korgeneral Lucien K. Truscott'a devretti.
Üçüncü Ordu kıta Amerika Birleşik Devletleri'ne döndükten sonra, savaş öncesi ordu eğitimi rolüne yeniden başladı.
Sonunda, Üçüncü Ordu aşamalı olarak varlığını yitirdi. 1947'de, Üçüncü Ordu Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü ve bugün Gürcistan'da bulunan Fort McPherson olan askeri tesisi işgal etti. 1973'te Üçüncü Ordu etkisiz hale getirildi, resmi tarih 1 Ekim 1973'tü.
General Patton'ın Nihai Genel Siparişler GENEL MÜDÜRLÜK ÜÇÜNCÜ AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ ORDUSU APO 403
GENEL SİPARİŞLER 9 Mayıs 1945
GEÇMİŞ VE BUGÜN ÜÇÜNCÜ ORDU ASKERLERİ
281 günlük kesintisiz ve muzaffer muharebe boyunca, nüfuzlarınız tarihteki diğer tüm ordulardan daha kısa sürede ilerledi. 24 büyük nehir ve sayısız küçük nehir boyunca savaşarak yolunuza devam ettiniz. 1.500 şehir ve kasaba ve yaklaşık 12.000 yerleşim yeri dahil olmak üzere 82.000 mil kareden fazla bölgeyi kurtardınız veya fethettiniz. Aktif düşmanlıkların sona ermesinden önce, savaşta 956.000 düşman askerini ele geçirdiniz ve en az 500.000 kişiyi öldürdünüz veya yaraladınız Fransa, Belçika, Lüksemburg, Almanya, Avusturya ve Çekoslovakya, başarılarınıza tanıklık ediyor.
Farklı zamanlarda bu Orduya üye olan altı kolordu ve otuz dokuz tümen kadın ve erkekleri görevlerini yapmışlardır. Her biri krediyi hak ediyor. Savaş birliklerinin kalıcı cesareti, bu Ordunun ve onu destekleyen Muhabere Bölgesi birliklerinin tedarik, idari ve tıbbi hizmetlerinin çoğu kez kamuoyuna açıklanmayan faaliyetleri ile paralel ve mümkün hale getirildi. Yanında veya kanatları altında savaşmaktan onur duyduğumuz diğer ordulardaki ve Hava Kuvvetlerindeki, özellikle XIX Taktik Hava Komutanlığı'ndaki yoldaşlarımızı da unutmamalıyız.
Başarılarımızı gururla düşünürken, mezarları muzaffer ilerlememizin seyrini belirleyen kahraman ölülerimizi ve fedakarlıkları başarımıza çok yardımcı olan yaralılarımızı asla unutmayalım.
Genelkurmay Başkanlarımız Generaller Gaffey ve Gay'e ve Ordu Karargahının Genel ve Özel Kurmay Bölümlerinin subaylarına ve adamlarına borçlu olduğumuz borcunu kabul edemezsem, hem nankör hem de açık sözlü olmam gerekir. Sadakatleri, zekaları ve aralıksız çalışmaları olmasaydı başarı imkansız olurdu.
Avrupa'da savaşın sona ermesi, önümüzdeki günlerde diğer olağanüstü ve eşit derecede zor başarılar için fırsatları ortadan kaldırmaz. Bazı yönlerden yakın gelecek sizden geçmişe göre daha fazla metanet isteyecektir, çünkü savaşın ilhamı olmadan, -kıyafetiniz, tavrınız ve verimliliğinizle- yalnızca Üçüncü Ordu'nun prestijini değil, aynı zamanda ordunun onurunu da korumak zorundasınız. Birleşik Devletler. Başarısız olmayacağınıza olan inancım tamdır.
Bu savaş sırasında, bireysel liyakatimin çok üstünde terfiler ve nişanlar aldım. Onları sen kazandın, temsilcin olarak giydim. Sadece bana ait olan tek onur, cesareti, cüretkarlığı ve cesareti tarih boyunca devam edecek olan, benzersiz bir Amerikalı grubuna komuta etmiş olmaktır.
General Patton'ın Liderlik Sırları
"Şimdi şiddetle uygulanan iyi bir çözüm, on dakika sonra uygulanan mükemmel bir çözümden daha iyidir."
"Komut verdiğin kişilerden istediğin her şeyi yap."
"Senden istenenden fazlasını yap."
"Senin hatan olsa da olmasa da mazeret üretme."
"Korkularının danışmanlığını alma."
"Gerektiği yerde kredi verin."
"Zaferi sağlayan, kullandığı silahın doğası değil, insanın yenilmez ruhudur."
"Emir eksikliği, eylemsizlik için bir mazeret değildir."
"Planlarınızı şartlara uyacak şekilde yapın."
"Ahlaki cesaret, erkeklerde en değerli ve genellikle en eksik olan özelliktir."
"Ne demek istediğini söyle ve ne demek istediğini söyle."
"Bir subayın görevleri, önce ülkenizin güvenliği, onuru ve refahı, sonra emrinizdeki adamların onuru, refahı ve rahatlığı, sonra subayın kendi rahatlığı, rahatlığı ve güvenliğidir."
"Değişmeye tabi olmayan tek bir taktik ilke vardır, 'Eldeki araçları, düşmana minimum sürede maksimum miktarda yara, ölüm ve yıkım vermek için kullanmak'. "
"Sadece bir tür disiplin vardır, mükemmel disiplin."
"Aşağıdan yukarıya sadakat hakkında çok fazla konuşma var. Yukarıdan aşağıya sadakat daha da gereklidir ve çok daha az yaygındır. Büyük kalan büyük adamların en sık belirtilen özelliklerinden biri, astlarına sadakattir. "
"Kabul edene kadar asla yenilmedin."
Üçüncü Ordu Komutanları
7 Kasım 1918 - 19 Nisan 1919 MG Joseph T. Dickman
20 Nisan 1919 - 2 Temmuz 1919 LTG Hunter Liggett
15 Eylül 1932 - 30 Eylül 1933 MG Edwin B. Winans
4 Ekim 1933 - 27 Şubat 1936 MG Johnson Hagood
4 Nisan 1936 - 30 Eylül 1936 MG Frank Parker
1 Ekim 1936 - 30 Eylül 1938 MG George Van Horn Moseley
1 Ekim 1938 - 30 Eylül 1940 MG Stanley D. Emdick
1 Ekim 1940 - 15 Mayıs 1941 LTG Herbert J. Brees
16 Mayıs 1941 - 2 Şubat 1943 LTG Walter Kreuger
16 Şubat 1943 - 25 Ocak 1944 LTG Courtney H. Hodges
26 Ocak 1944 - 7 Ekim 1945 GEN George S. Patton, Jr.
8 Ekim 1945 - 15 Nisan 1946 LTG Lucien K. Truscott, Jr.
16 Nisan 1946 - 9 Ocak 1947 LTG Geoffrey Keyes
10 Ocak 1947 - 14 Mart 1947 MG Ernest N. Harmon
15 Mart 1947 - 14 Nisan 1947 LTG Oscar W. Griswold
15 Nisan 1947 - 18 Haziran 1947 LTG Edward H. Brooks*
19 Haziran 1947 - 31 Ağustos 1950 LTG Alvan C. Gillem, Jr.
1 Eylül 1950 - 7 Mayıs 1952 LTG John R. Hodge
8 Mayıs 1952 - 21 Ağustos 1952 MG William A. Beiderlinden*
22 Ağu 1952 - 31 Temmuz 1955 LTG Alexander R. Bolling
1 Ağustos 1955 - 30 Nisan 1958 LTG Thomas F. Hickey
1 Mayıs 1958 - 17 Şubat 1960 LTG Clark L. Ruffner
18 Şubat 1960 - 4 Mart 1960 LTG Robert F. Lavabo*
5 Mart 1960 - 30 Eylül 1960 LTG Herbert B. Powell
1 Ekim 1960 - 16 Ekim 1960 LTG Thomas J. H. Trapnell*
17 Ekim 1960 - 2 Ekim 1961 LTG Paul D. Adams
3 Ekim 1961 - 30 Kasım 1962 LTG Thomas J. H. Trapnell
1 Aralık 1962 - 1 Şubat 1963 LTG Hamilton H. Howze*
2 Şubat 1963 - 15 Temmuz 1964 LTG Albert Watson, II
16 Tem 1964 - 31 Temmuz 1964 LTG John W. Bowen*
1 Ağustos 1964 - 23 Haziran 1965 LTG Charles W. G. Rich
24 Haz 1965 - 14 Tem 1965 MG William C. Bullock*
15 Tem 1965 - 31 Temmuz 1967 LTG Louis W. Truman
1 Ağustos 1967 - 31 Temmuz 1969 LTG John L. Throckmorton
1 Ağustos 1969 - 19 Haziran 1972 LTG Albert O. Connor
20 Haz 1972 - 14 Haz 1973 LTG Melvin Zais
15 Haziran 1973 - 30 Haziran 1973 LTG John H. Hay*
1 Temmuz 1973 - 1 Ekim 1973 MG Warren K. Bennet
Kaynak Malzeme Üçüncü Ordu Eylem Sonrası Raporu, Amerika Birleşik Devletleri Ordusu, 1945 Şanslı İleri, Robert S. Allen Patton ve Üçüncü Ordusu, Brenton G. Wallace Patton'ın Üçüncü Ordusu, Charles M. Eyaleti Patton'un Savaşta Üçüncü Ordusu, George Forty Life Dergisi, 7 Temmuz , 1941
1 Little Bighorn (ABD-Hint Savaşları)
Custer's Last Stand &ndash ya da daha doğrusu, böyle beyhude bir finali gerektiren pervasızlık &ndash, bu savaş alanı soytarılığı listesinde ilk sırayı alıyor.
Özellikle, 13 yıl önce Custer, Birlik Ordusu'nun en genç generali olduktan bir ay sonra, Pickett's Charge'ın gölgesindeki bir çatışmada Konfederasyon süvarilerini geri döndürmeye yardım ettiği Gettysburg'daydı. Yine de, West Point sınıfındaki son mezun ölümüyle kanıtlanan Custer, beyinden daha cesurdu. Ve 25 Haziran 1876'da, beyinsiz cesareti onu ve maiyetini 267 diğer ABD askerini anlamsızca öldürecekti.
Felaket o kadar eksiksizdi ki, savaşın ayrıntıları doğrulanamaz, çünkü hiçbir asker bunu rapor etmek için hayatta kalmadı. Bilinen şey, 600 kişilik ilk kuvvetini birkaç gruba böldükten sonra, Custer'ın savaşa hazır 2.000'den fazla Lakota Sioux ve Kuzey Cheyenne savaşçısına tam ölçekli bir cepheden saldırı düzenlediğidir.
Custer, hiçbir kaçış yolu olmaksızın, gücünün en az SEKİZİ KAT bir düşmanın merkezine hücum etti. Bir köpekbalığının ağzına yüzen bir lepistes gibi, Hint kanatları Custer'ın etrafına çöktü ve ABD askerleri basitçe yutuldu ve katledildi.
Daha da kötüsü, Custer, yakınlarda şaşırtıcı derecede büyük bir Kızılderili kampı olduğunu kabul ettiğini fark ettikten sonra bile bunu yaptı. Aslında, bu, ciddi şekilde geride kalmasına rağmen, kasaba dağılmadan ve daha küçük gruplar halinde kaçmadan önce grev yapmak zorunda olduğu gülünç mantık altında saldırısını hızlandırdı. Askeri kibir ve utanç verici bir görev ihmalinin zirvesiydi.List of site sources >>>