Hafızamın uğramaya yanaşamayacağı bir semt daha anahtarlarını yuttu. Esen rüzgar gözleri kapatsa da, zihni gökyüzüne sürüklemez. Kışı alıp götürenden teselli beklenir mi? Beklenmez.
Çocukken öğretmişlerdi halbuki: İnsanlara bulaşma, şekerlerini alma. Kendini bulamazsın sonra.
Bu geri sayım benim emniyet kemerim. Her bir adımda, bir parçası kopuyor. Sonra ölüyorum. Sirke tadı alma! Bu hevesli bir son.