We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Mahaska
II
(YN-36: dp. 220; 1. 101'; b. 26'; dr. 13'.)
Ira L. Bushey & Sons, Inc., Brooklyn, N.Y. tarafından 1940 yılında Crusader olarak inşa edilen ikinci Mahaska (YN-36), 1940 sonbaharında inşaatçı ile müzakere edilen sözleşmeyle Donanma tarafından satın alındı; Yeniden adlandırılan Mahaska (YN-36) 11 Ekim 1940; ve 9 Aralık 1940'ta 3d Naval District'e teslim edildi. 18 Mart 1941'de New York Navy Yard tarafından dönüştürülmesi tamamlanan römorkör, 5. 1945'te 10. Deniz Bölgesi'nde (San Juan, PR) geçici görev için kısa bir kesinti ile Mahaska, 1941'den 1969'a kadar 5. Deniz Bölgesi'ne hizmet etti. Bu süre zarfında üç kez yeniden sınıflandırıldı: YNT-4'e, 8 Nisan 1942; YTB-730'a, 4 Ağustos 1945; ve Temmuz 1946'da şimdiki adı olan YTM-730'a.
yaklaşık 1839, [4] [5] Kara Şahin Savaşı'nın sona ermesinin ardından bu sitede bir Sauk köyü kuruldu. [6] Köy, şefi, Şef Sert Balık veya Wish-e-co-ma-que adıyla anılırdı. [7] [8] 1840 veya 1841'de, Iowa eyalet olmadan önce, Jabish P. Eddy'nin Hard Fish'in köyünde bir ticaret merkezi açmasına izin verildi. [5] Kızılderililerle ticaret yapmak ve öncülerin Des Moines Nehri'ni tedarik etmek ve geçmek için bir yerdi. 1842'de alan Yeni Satın Alma'nın bir parçası olarak elde edildi ve Sauk nehirden yukarı taşındı. [5] J.P. Eddy bölge için Hint ajanı oldu ve arazisinin bir kısmını kendi adıyla anılan kasaba için ayırdı. [5] 1843'te bölge beyaz yerleşime açıldı. [8] Kasaba resmen 1857 yılında kurulmuştur. [5]
Wapello County'deki ilk ticari kömür madenleri Eddyville yakınlarında açıldı. Yerel sözlü tarih, bir zamanlar Yedinci ve Vance Sokaklarının kuzeybatı köşesinde duran iki katlı bir evin, İç Savaş bunu gereksiz kılana kadar Yeraltı Demiryolunda bir durak görevi gördüğünü söylüyor. 1857'de, Roberts Madeni de dahil olmak üzere, şehirden Des Moines Nehri'nin tam karşısında birkaç 'kömür bankası' faaliyetteydi. Bu madenler, nehir vadisinin yamaçlarında açığa çıkan kömür damarlarını işledi. [9]
Eddyville, daha sonra Ottumwa ve Oskaloosa arasındaki Rock Island Demiryolunun bir parçası haline gelen Keokuk ve Des Moines Demiryolu tarafından ve genellikle Altıncı Cadde olarak bilinen yerde ve Albia'dan Milwaukee Demiryolunun bir mahmuz tarafından hizmet verdi. Eddyville'in kuzey tarafındaki Rock Adası'na bağlanmak için nehir. Rock Island deposu, hattın batı tarafında, Ceviz ve Değirmen Sokakları arasındaydı. Hat 1970'lerde kapatıldı ve terk edildi, ancak eski Milwaukee hattı yeniden inşa edildi ve Burlington Northern Santa Fe'ye katıldığı Albia'dan Cargill'e ve ilgili operasyonlara hizmet verecek şekilde genişletildi.
Yedinci ve Sekizinci Caddeler ile Vance ve Berdan Caddeleri ile sınırlanan blokta uzun yıllar boyunca çan kulesi olan üç katlı bir tuğla okul bulunuyordu. Bu bina, 12. sınıfa kadar toplum için tüm eğitimi barındırıyordu. Mülkiyet, güneyde Berdan'ın karşısında bir top sahası ve batıda bir oyun alanı ile genişletildi. Üçüncü kat ve çan kulesi yirminci yüzyılın başlarında kaldırıldı ve orijinal binanın kalan kısmı ısıtma tesisi de dahil olmak üzere bir ilkokul olarak kullanılan bir refakatçi lise binası inşa etmek için kullanılan malzemeler. İkinci Dünya Savaşı sırasında sahneli bir oditoryum ve spor salonu inşa edildi. 1950'lerin sonlarında, devlet, Chillicothe ve Kirkville de dahil olmak üzere çevredeki kırsaldaki tek odalı okulların okul konsolidasyonunu teşvik etti ve okul bölgesi, güney tarafında yaklaşık bir mil doğuda yeni bir ortaokul binası inşa etmek için ödünç aldı. 1961 yazının sonlarında sınıflara açılan ilçe hattı yolunun eski binaları daha sonra ilköğretim sınıflarına ayrıldı.
Daha sonra, Eddyville Hedrick ve Fremont okulları ve son olarak Blakesburg ile birleşti.
Mill Caddesi'ndeki Altıncı Cadde'de, demiryolunun yanında, jeneratörlü, belediyeye ait bir elektrik sistemi vardı. Dünya Savaşı civarında bir süre, şehir sistemi özel bir şirkete sattı.
Dünya Savaşı'ndan sonra şehir, şehrin güney tarafında bir kuyu ve Mezarlık Tepesi'nde borulu su kulesi bulunan bir kamu su sistemi inşa etti. Sistem, topluluğun çoğunda inç kare başına 85-90 pound su basıncı üretti.
20. yüzyılın başlarında ve ortalarında gönüllü itfaiye teşkilatı, üç tanklı ve öne monte edilmiş bir pompalı (bazen kimyasal kamyon olarak da adlandırılır) bir kamyon ve bir General-St. Mason City'den satın alınan Louis kamyonu. Her ikisinin de açık kokpitleri vardı ve motoru çalıştırmak için elle çevrilebilirdi. 1950'lerin sonlarında, okul otobüsü ahırı yandı ve departman iki Uluslararası Metro otobüsünü kurtardı. İtfaiye üyelerinden bazıları İlçe için bir metroyu restore etti ve İlçe diğerini departmana verdi ve daha sonra yıllarca kurtarma için kullandı.
O zamanlar, L.W. Mobilya mağazasının ve cenaze evinin sahibi olan Klein, ambulans çağrılarını durdurmaya karar verdi ve bazı ekipmanlarını kurtarma kamyonu için itfaiyeye bağışladı. Departman eğitim, kaynak yaratma ve ekipman edinme konusunda çok çalıştı, öyle ki devlet ambulans hizmetlerini iyileştirmekle ilgilenmeye başladığında, Eddyville'in iyi geliştirilmiş programına bir model olarak baktılar.
Iowa yasası, kasabaların yangından korunma için vergi toplamasına izin verdi ve Columbia ve Doğu Des Moines Kasabaları, bu hizmeti sağlamak için Şehir ile sözleşme yaptı. Diğer ilçelerden bireysel mülk sahipleri yangından korunma için sözleşme yapabilir. yaklaşık 1960, kasabalar, öne monte pompalı bir Uluslararası şasi üzerinde bir itfaiye aracı satın aldı ve kimyasal tanker kamyonu emekli oldu, ancak pompa kurtarıldı. 1970'lerin başında iki ilçe bir kamyon satın aldı, bir tank inşa ettirdi ve bir tanker kamyonu olarak kullanılmak üzere bir pompa (eski kimyasal kamyondan) kurdurdu ve Şehir ve ilçeler, belirli bir şehrin yanı sıra tankeri barındırmak için bir bina inşa ettiler. operasyonlar ve ekipman. yaklaşık 1974, Şehir Ford şasisi üzerinde yeni bir itfaiye aracı satın aldı. O zamandan beri 6. Cadde'deki Walnut Caddesi'ne yeni bir itfaiye istasyonu inşa edildi ve daha yeni ekipman için daha fazla yer var.
Uzun yıllar boyunca, kütüphane, hapishane ve üst kattaki toplantı odası ve bitişik itfaiye istasyonu ile belediye binası, Ceviz ve Birinci (veya Ön) Sokakların köşesinde yer aldı. 1960'ların başında, bir mirastan sağlanan fonla bu, kapsamlı bir şekilde yeniden şekillendirildi ve modernize edildi.
1960'ların ortalarında, şehir, Çiftçi Ev İdaresi'nden bir hibe ve düşük faizli bir kredi ile, lagün arıtmalı bir sıhhi kanalizasyon sistemi inşa etti. Aylık ücret konutlar için 4,60 dolar ve işletmeler için 5,00 dolardı.
Des Moines Nehri, 1947, 1965 ve daha yakın zamanlarda büyük sel ile, tarihi boyunca toplum için bir yaşam gerçeği olmuştur. Ordu Mühendisler Birliği, 1947'deki selden sonra bir dizi set inşa etti ve o zamandan beri onları yükseltti.
Albia'ya giden yol, nehri Ceviz Sokağı'nın batı ucundan tek şeritli bir çelik üst yapı köprüsünde geçiyordu. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, elektrik talebi arttı ve Iowa Southern Utilities tarafından nehir ve güney boyunca Bridgeport İstasyonu olarak bilinen bir elektrik üretim tesisi inşaatına başlandı. Aynı zamanda, yeni bir beton köprü inşa edildi ve eski çelik köprü kaldırıldı ve belediye binasının karşısında küçük bir park alanı kaldı. Yeni köprüye yaklaşımın Eddyville tarafı, Mühendisler Birliği tarafından inşa edilmiş olan set sisteminin bir parçası olarak da hizmet eden geniş dolgu üzerine inşa edildi.
Elektrik talebi artmaya devam etti, Iowa Southern, Chillicothe ve Burlington'da daha büyük, daha yeni tesisler inşa etti ve Bridgeport istasyonu eskidi. Cargill'in laboratuvarda çalışan yeni bir prosesi vardı, ancak pratikte işe yarayıp yaramadığını görmek için büyük miktarlarda ucuz bir buhar kaynağına ihtiyaçları vardı, bu yüzden bu amaçla Bridgeport İstasyonunu satın aldılar ve Cargill tesisi inşa edildi ve devam ediyor. büyümek.
Telefon hizmeti, Ceviz Sokağı'nın güney tarafında, İkinci ve Üçüncü Caddeler arasındaki ara sokakta, çoğu parti hattında olan santralli ve marşlı telefonlu bir binanın ikinci katındaki bir ofisten sağlandı. 1960'ların başında, United Telephone bunu yeni bir arama sistemi ile modernize etti. Dilekçe sonucunda vatandaşlar Ottumwa, Oskaloosa ve Albia'yı şehirlerarası geçiş ücreti ödemeden aramak için ayda 25 sent fazladan ödemeyi kabul ettiler.
Oskaloosa adını, kasaba bilgisine göre, Seminole şefi Osceola ile evlenen bir Creek prensesi olan Ouscaloosa'dan alır. Yerel bir gelenek, adının "güzellerin sonuncusu" anlamına gelmesiydi. ("Güzellerin sonuncusu"nun bu yorumu doğru değildir. Mvskoke-Creek dilinde "Oskaloosa", Mvskoke'deki "oske" (yağmur) ve "lvste" (siyah) sözcüklerinden "kara yağmur" anlamına gelir. Mvskoke kelimesi "lvste"nin İngilizce bozulmasıdır. Örneğin, Tuskaloosa, Alabama kasabasının adı olan Tuskaloosa için Wikipedia girişine bakın. Ayrıca Mvskoke kelimesi "Ouscaloosa", "Kara Su" anlamına gelir. [8] İlk Avrupalı-Amerikalı yerleşimciler, sınırda yaşayan Daniel Boone'un en küçük oğlu Nathan Boone liderliğinde 1835'te geldi. Stephen W. Kearny'nin talimatlarına göre hareket ederek, burayı Skunk ve Des Moines nehirleri arasındaki yüksek bir sırtta bulunan Fort Des Moines'in ilk yeri olarak seçti. Sırt başlangıçta Narrows olarak adlandırıldı.
Kasaba, 1844'te William Canfield'in ticaret merkezini Des Moines Nehri'nden Oskaloosa'ya taşımasıyla resmen kuruldu. Kasaba aynı yıl yasama organı tarafından ilçe merkezi olarak belirlenmiştir. [8]
Des Moines Valley Demiryolu, 1864'te Eddyville, Iowa'dan Oskaloosa üzerinden Pella, Iowa'ya kuzeyde inşa edildi. 1873'te bu Keokuk ve Des Moines Demiryolu oldu ve 1887'de Chicago, Rock Island ve Pacific Railroad tarafından kiralandı. [9] Bunu, 1888'de Iowa Merkez Demiryolu olan ve 1901'de Minneapolis ve St. Louis Demiryolu tarafından emilen Merkez Iowa Demiryolu izledi. 1883'te Burlington ve Batı Demiryolu, Oskaloosa'ya ulaştı, bu dar bir hattı ve genişletildi. 1902'de Standard Gauge'a geçti ve ardından Chicago, Burlington ve Quincy Railroad ile birleşti. [10]
6 Ocak 1882'de Oskaloosa'nın kuzey yarısındaki binaların çoğu ağır hasar gördü ve bölgedeki plaka cam pencerelerin çoğu bir patlamayla kırıldı. Patlamada 3 çocuk hayatını kaybetti. Çocuklar, şehir merkezinin 800 metre kuzeyindeki A. L. Spencer barut dergisine ateş ederken görülmüştü. [11]
Bölgedeki ilk bitümlü kömür madeni, 1853'ten kısa bir süre sonra, şehrin doğusundaki açık bir dere kıyısında 4 metrelik bir kömür yatağına sürüklenen Robert Seevers tarafından açıldı. [12] Başlangıçta, kömür tamamen yerel tüketim için çıkarıldı, ancak demiryollarının gelmesiyle bölgeden gelen kömür geniş çapta sevk edildi. 1880'lerde ilçede 38 madenden bir milyon tondan fazla maden çıkarıldı. 1887'ye gelindiğinde, eyalet maden müfettişinin raporu, Oskaloosa'da veya ona çok yakın 11 kömür madenini listeledi. [13] 1895'e gelindiğinde Mahaska İlçesinin kömür üretimi, diğer tüm Iowa ilçelerini geride bıraktı ve üretim yılda bir milyon tondan fazlaya ulaştı. [14] 1911'de kömür madenciliğinin bölgedeki birincil endüstri olduğu bildirildi. [15] 1914'te Centerville'deki Carbon Block Coal Company, 100.000 tondan fazla kömür üreterek eyaletteki en iyi 24 kömür üreticisi arasında yer aldı. [16]
Oskaloosa bölgesinde birkaç büyük kömür madenciliği kampı bulunuyordu. Muchakinock, şehrin yaklaşık 8 km güneyinde, Muchakinock Deresi kıyısındaydı. Lost Creek, 1905'te şehrin yaklaşık 10 mil güneyinde bulunan, nüfusu yaklaşık 500 olan bir şirket kasabası ve postaneydi. [17] 24 Ocak 1902'de Lost Creek No. 2 madeninde bir mayın patlaması oldu. Bu, 1888 ve 1913 yılları arasında Iowa'daki iki büyük maden felaketinden yalnızca biriydi. Kömür yüzeyinden kömür patlatmak için atış yapan bir madenci, önceki başarısız atıştan arta kalan bir deliği yeniden kullandı ve sonuç, infilak eden bir kömür tozu patlamasıydı. madende depolanan barut varilleri. Olay yerinde 20 kişi öldü ve 14 kişi daha ağır yaralandı. Patlama eyalet çapında bir madenci grevine yol açtı. Sonuç olarak, Nisan 1903'te yasama organı, kömür madenlerinde patlatmayı düzenleyen bir yasa çıkardı. [18] [19]
Amerika Birleşik Devletleri Sayım Bürosu'na göre, şehrin toplam alanı 7.45 mil kare (19.30 km2), bunun 7.43 mil karesi (19.24 km2) kara ve 0.02 mil kare (0,05 km2) su. [20]
|Tarihsel nüfus|
|nüfus sayımı||Pop.||%±|
|1850||625||—|
|1860||4,393||602.9%|
|1870||3,204||−27.1%|
|1880||4,598||43.5%|
|1890||6,558||42.6%|
|1900||9,212||40.5%|
|1910||9,466||2.8%|
|1920||9,427||−0.4%|
|1930||10,123||7.4%|
|1940||11,024||8.9%|
|1950||11,124||0.9%|
|1960||11,053||−0.6%|
|1970||11,224||1.5%|
|1980||10,989||−2.1%|
|1990||10,632||−3.2%|
|2000||10,938||2.9%|
|2010||11,463||4.8%|
|2019 (tah.)||11,506||[4]||0.4%|
|ABD On Yıllık Nüfus Sayımı [21]|
2010 nüfus sayımı
2010 yılı nüfus sayımı [3] itibariyle şehirde ikamet eden 11.463 kişi, 4.715 hane ve 2.842 aile vardı. Nüfus yoğunluğu, mil kare başına 1.542,8 kişiydi (595.7/km 2 ). Mil kare (267,3/km 2 ) başına ortalama 692,3 yoğunluğa sahip 5144 konut vardı. Şehrin ırksal yapısı %93,3 Beyaz, %2,0 Afrika kökenli Amerikalı, %0,3 Kızılderili, %1,7 Asyalı, %0,9 diğer ırklardan ve %1,8 iki veya daha fazla ırktan oluşuyordu. Herhangi bir ırktan Hispanik veya Latin, nüfusun %2.4'ünü oluşturuyordu.
4.715 hanenin %29.7'sinin 18 yaşından küçük çocuk sahibi olduğu, %44.0'ının evli çiftlerin birlikte yaşadığı, %12.2'sinin kocası olmayan bir kadın hane reisi, %4.1'inin eşi olmayan bir erkek hane reisi olduğu, ve %39.7'si aile dışıydı. Tüm hanelerin %33.3'ü bireylerden oluşuyordu ve %15,1'inde 65 yaş ve üzeri tek başına yaşayan biri vardı. Ortalama hane büyüklüğü 2.30 ve ortalama aile büyüklüğü 2.92 idi.
Şehirde ortanca yaş 35.8 yıldı. Sakinlerin %23.4'ü 18 yaşın altındaydı %13.1'i 18-24 yaşları arasındaydı %23.3'ü 25-44 arasıydı %23.2'si 45-64 arası ve %17.1'i 65 yaş ve üzerindeydi. Kentin cinsiyet yapısı %48,8 erkek ve %51,2 kadındır.
2000 nüfus sayımı
2000 yılı nüfus sayımına göre [22] şehirde 10.938 kişi, 4.603 hane ve 2.863 aile ikamet etmekteydi. Nüfus yoğunluğu, mil kare başına 1.593,8 kişiydi (615.6/km 2 ). Mil kare (278,3/km 2 ) başına ortalama 720,5 yoğunluğa sahip 4.945 konut vardı. Şehrin ırksal yapısı %95.86 Beyaz, %1.16 Afrika kökenli Amerikalı, %0.25 Kızılderili, %1.32 Asyalı, %0.04 Pasifik Adalı, %0.41 diğer ırklardan ve %0.97 iki veya daha fazla ırktandı. Herhangi bir ırktan Hispanik veya Latin, nüfusun% 1.26'sını oluşturuyordu.
4.603 hane bulunmakta olup, bunların %29.4'ünün 18 yaşından küçük çocukları ile birlikte yaşadığı, %49.2'sinin evli çiftlerin birlikte yaşadığı, %10.1'inin kocası olmayan bir kadın hane reisi olduğu ve %37.8'inin aile dışından olduğu tespit edilmiştir. Tüm hanelerin %32.8'i bireylerden oluşuyordu ve %15,7'sinde 65 yaş ve üzeri tek başına yaşayan biri vardı. Ortalama hane büyüklüğü 2.28 ve ortalama aile büyüklüğü 2.89 idi.
Nüfus dağılımı: 18 yaş altı %24.1, 18-24 yaş arası %11,2, 25-44 yaş arası %26,2, 45-64 yaş arası %19,9 ve 65 yaş ve üstü %18,5. Ortanca yaş 36 idi. Her 100 kadın için 94.9 erkek vardı. 18 yaş ve üzerindeki her 100 kadın için 91,3 erkek vardı.
Şehirdeki bir hanenin medyan geliri 34.490 dolardı ve bir ailenin medyan geliri 42.138 dolardı. Erkeklerin medyan geliri 33.830 dolar iken, kadınlar için 23.698 dolar oldu. Şehir için kişi başına düşen gelir 18.721 dolardı. Ailelerin yaklaşık %10,6'sı ve nüfusun %13,7'si yoksulluk sınırının altındaydı; 18 yaşın altındakilerin %18.0'ı ve 65 yaş ve üzerindekilerin %11.6'sı yoksulluk sınırının altındaydı.
Mahaska County, Iowa'dan Servis Personeli
Ordu Hava Birlikleri Kütüphanesi ve Müzesi projesi, resmi ABD askeri belgelerinden alıntıların kopyalanması ve oluşturulmasıdır. Bu sayfa Mahaska County Iowa'da II. İlçe gruplaması, tarih kayıtları ve soykütük araştırmaları için tipik olan araştırmaları birleştirme ve verileri harmanlama yöntemidir. Bu verileri, askerin görev yaptığı denizaşırı muharebe birimi tarafından düzenlenen çeşitli web sitelerinde yayınladık.
Soybilimci Araştırma Araçları: Ataları veya bir ilçenin tarihini arıyorsanız, bu askeri personel kayıtları ve gerçekler veri tabanı araştırmanıza yardımcı olacaktır. Bu veri tabanı için paylaşacağınız Mahaska İlçesi gazilerinin bir listesi, elektronik tablosu, veri tabanı varsa, lütfen Bize Ulaşın.
Gönüllülükle ilgileniyor musunuz? Bu veri çıkarma-transkripsiyonunda daha fazla yardım arıyoruz. Yardım etmek isterseniz lütfen Bize Ulaşın!
Bağışlar
Kağıt, fotoğraf, üniforma, teçhizat ve diğer eserler gibi eşyalarınız var mı? İlgileniriz lütfen Bize Ulaşın
Gönüllülere ihtiyaç var
Verileri kopyalamak için yardıma ihtiyacımız var. Personel ve grup kayıtları dijital ortama aktarılır. Yardım etmek ister misin? Bizimle iletişime geçin
Asker verileri
Asker ve birliklerle ilgili herhangi bir bilginiz varsa ve bunları dijital kütüphanemize eklemek istiyorsanız lütfen Bize Ulaşın
Dünya Kadınlar Günü'nü Kutlamak
Bugün Dünya Kadınlar Günü! Bugün dünyanın dört bir yanındaki çeşitli kadınlar, kadın haklarının elde edilmesini kutluyor ve işgücünde, siyasette ve toplumda kadın haklarını ilerletme konusunda daha fazla ilerleme sağlamak için yeni yeniliklere odaklanıyor. Dünya Kadınlar Günü, Birleşmiş Milletler tarafından dünya çapında desteklenmektedir. Ancak bu özel kutlamayı BM başlatmadı. Bu kutlamanın kökleri 1800'lerin sonlarına ve 1900'lerin başlarına kadar uzanır. Kadın sosyalist hareketlerinden ve erken dönem kadın sendika gruplarından doğdu. İlk Dünya Kadınlar Günü 19 Mart 1911'de yapıldı. Kadın sosyalistleri ve sendikalar, 1908 Şubatının son Pazar günü daha erken bir Kadınlar Günü düzenlediler. Etkinlik oradan büyüdü ve o zamandan beri her yıl kutlanıyor.
Bu yılı kutlamak için, birkaç kadın ekip üyemizin o gün ve onlar için ne anlama geldiğiyle ilgili düşüncelerini bize iletmesini istedik. Aşağıda daha fazlasını okuyun!
Amy Branz – Satın Alma Direktörü
Dünya Kadınlar Günü sizin için ne ifade ediyor?
Benim için Dünya Kadınlar Günü, kadınları ve dünyadaki başarılarımızı ve işyerinde dengeyi sağlamak için ne kadar mücadele ettiğimizi tanımaktır.
Çalışan bir kadın olmanın üstesinden gelmek zorunda olduğunuz en büyük zorluklardan birinin ne olduğunu düşünüyorsunuz?
Kadınlar tipik olarak ailede birincil bakıcı olarak görüldüğünden, çocuk sahibi olmak kariyer gelişimi ve ilerleme fırsatını bir şekilde engelledi.
Kariyerlerine yeni başlayan diğer kadınlara ne tavsiye edersiniz?
Benim tavsiyem güçlü kalman, inandığın şeyin arkasında durman ve ısrarcı olman olacaktır. Kadınlar bazen şirketlerde yetersiz temsil edilir, ancak bir iz bırakmakta galip gelebilirsiniz.Erkek liderlerden rehberlik ararken (şirketinizde minimum kadın rol modelleri varsa) bu genellikle zor olabilir ve bakış açısı ve iletişimde büyük bir fark olabilir. Ancak sabırlı olmayı, güçlü olmayı, duyulmak için güçlü olmayı ve neler sunduğunuzu göstermeyi unutmayın.
İlham aldığınız belirli kadınlar var mı? Öyleyse neden?
Oprah Winfrey & #8211 o hepimiz için bir rol model ve hepimizin hayranlık duyduğu biri! Birçok engelin üstesinden geldi ve kadınlar için her şeyin mümkün olduğunun kanıtı: ırk ve cinsiyetten, duyulmak, küçük sevinçleri beslemek ve her türlü zorluğun üstesinden gelebileceğinizin kanıtı.
Mindy Knupp – NoCoast Beer Co. Mahzen Operatörü
Çalışan bir kadın olmanın üstesinden gelmek zorunda olduğunuz en büyük zorluklardan birinin ne olduğunu düşünüyorsunuz?
Daha küçük olmam ve erkek egemen bir meslekte kadın olmam nedeniyle yaşıtlarımın saygısını kazanmak için çok çalışmak zorunda kaldım.
Kariyerlerine yeni başlayan diğer kadınlara ne tavsiye edersiniz?
Sıkı çalışma ve kararlılık gözden kaçmaz. Kadınların da erkekler kadar çalışkan olduğunu göstermek önemlidir.
İlham aldığınız belirli kadınlar var mı? Öyleyse neden?
Evet, İkinci Dünya Savaşı döneminden fabrikalarda çalışan kadınlar. Savaşa giden ve savaşan erkeklerin bıraktığı boşluğu doldurmak için fabrikalarda çalışan kadınlardı. Kadınların ‘erkeğin işini’ yapabildiğini gösterdiler.
— Elbette, insan olmayan kadınlarımızı ve onların katkılarını da unutamayız!
Jenny – Ofis Koruyucusu (Kansas)
Şirketteki rolünüz nedir?
Müşterileri selamlıyorum. Ofis çalışanlarımı (erkekler ve kadınlar) koruyorum. Tanıştığım herkesin tadını çıkarırken stresli durumları hafifletmeye yardımcı oluyorum! İşimi seviyorum ve her gün işe gelmeyi dört gözle bekliyorum.
Mahaska II YN-36 - Tarihçe
Van Buren Tarih Kurumu
Clem Topping, Lester Lindsay ve Beulah Scott tarafından derlenmiştir.
BİRMİNGHAM BİRLEŞİK METODİST KİLİSESİ
Iowa'daki bazı araziler 1833'te yerleşime açıldı, ancak Van Buren County'nin de bir parçası olduğu Blackhawk alımı Aralık 1836'ya kadar açılmadı. O günlerde arazi satın alan herkesin yerleşmesini beklemiyordu. Bazı alıcılar arazi spekülatörleriydi. Robert F. Barrett bunlardan biriydi, çünkü 1830'ların sonlarında Van Buren ve Jefferson ilçelerinde altmış beşten fazla risale sahibiydi. 21 Kasım 1838'de, şimdi Birlik ilçesinin 7. bölümünün güneybatı çeyreğinde seksen dönüm satın aldı. Muhtemelen bunun için dönüm başına 1,25 dolar ödedi, çünkü bu, ABD Arazi Ofisi aracılığıyla alınan arazinin gidiş fiyatıydı. Böylece, şu anda Birmingham kasabası olan bölgenin bir kısmına sahip olan ilk kişi oldu. Ama uzun süre tutmadı. Kayıtlar, 1839'un başlarında, onu John Harrison'a akre başına 1.75 dolara sattığını gösteriyor. John Harrison'ın da topraktan elde edilen kârlarla ilgilendiği açıktı. 27 Haziran 18398'de, Bay Barrett'tan aldığı kırk dönümlük arazinin kuzeyindeki Orijinal (kasaba) Birmingham'ı ortaya koydu. Kayıtlar, bu plakanın aynı tarihte kayıt cihazının ofisinde dosyalandığını gösteriyor. Bay Harrison kırk dönümü on altı bloğa böldü, sokaklar ve ara sokaklar düzenledi ve bir siyahı kamusal meydan için ayırdı. Caddeleri, ara sokakları ve meydanı halka tapu yaptı, kalan on beş bloğu imar etti ve çok satmaya hazır hale getirdi. Belirli bir örnek için: Harrison, 22 Aralık 1840'ta Blok 4'teki Lot 2'yi bir Sally Skinner'a 70 $'a sattı. Belki de John Harrison kendisinin bir imparatorluk kurucusu olduğunu hayal etti. En azından bir kasabanın kurucusuydu ve bu örnek onun hayalinin gerçekleştiğini gösteriyor. (Bu mülk, mevcut Çiftçi Mağazasının hemen batısında yer almaktadır.)
Bu tabloda gösterildiği gibi, orijinal Birmingham kasabasının emlak değerindeki artışın meteorik olduğu söylenebilir.
Bu son rakam, tüm lotların eşit değerde olduğunu varsayar ve halka açık meydanın kaplanmış değerini içerir. Günümüze kıyasla, şehrin alanı (şimdi bir mil kare) 1 Ocak 1970'de, eksperin Keosauqua'daki kayıtlarına göre, yaklaşık bir milyon dolarlık %100 mülk değerine sahipti.
Richard F. Barrett'ın bir arazi spekülatörü olduğuna dair diğer kanıtlar, 15 Ekim 1840'ta kendisi ve karısı Maria'nın bir avukat James W. genel garanti belgesi Iowa'da bize ait olan tüm topraklar. Bu James W. Grimes daha sonra Iowa valisi oldu (1854-1858)
John Harrison'ın, Birmingham'ı ortaya koyduğu ve 18 Ocak 1843 tarihli ve bir hafta sonra 25 Ocak'ta dosyalanmış olan broşürün garanti belgesi için yasal süreçler o ilk günlerde yavaş ilerlemiş olmalı ve James W. Grimes ona bu garantiyi verdi. Bay ve Bayan Barrett'in yasal temsilcisi olarak tapu. John Harrison bir kasaba kurup neredeyse dört buçuk yıl boyunca yasal bir tapuya sahip olmadığı araziler üzerinde çok şey satabilseydi, kağıt parçaları ve ağızdan ağza sözler birçok erken işlemin kanıtını oluşturmuş ve çok anlamlı olmalıydı. bu tür faaliyetlere başladıktan yıllar sonra.
Kasabaya başka eklemeler yapıldı. Muhtemelen, Orijinal Birmingham'ın plakalanmasından çok kısa bir süre sonra, Kuzey Birmingham İlavesi yapıldı ve kısa süre sonra diğer alanlar bunu takip etti. Bunlar arasında Barnes I, Barnes II, Wiedners, Wilson's Addition, Work'146s Addition ve Work'146s Supplement bulunmaktadır. Yazar, bir mil karelik alanın ne zaman tamamlandığını bilmiyor, ancak kasabaya giden yolların her birinin kasaba sınırlarının kenarında bir işaretle işaretlendiğini hatırlıyor. Bu tabelalarda şunlar yazılıdır: Town of Birmingham Hız Sınırı Saatte 15 mil. Bu, muhtemelen otomobilin karayolu trafiğinde bir faktör olmaya başladığı 1912 ya da 13 civarındaydı.
Aşağıdaki maddeler, 1878'de yayınlanan Van Buren County Tarihinden alıntılardır.
Berry adında bir adam kasabadaki ilk yerleşimciydi, ancak Dr. I.N. Norris, platonun tamamı otlarla kaplıyken şehrin şimdi durduğu arazinin üzerinden geçti. James Steel ilk oteli burada tuttu. Berry'nin bahsettiği adam, ilk demirciydi. İlk hekim William Miller ve H.C. Clinton ilk avukattı.
İlk doğan Dr. Norris'in kızı olurken, ilk ölüm Titus Moss'un bir çocuğuydu. Titus ve Almira Sanferd Moss'un (2. eşi) oğlu Reuben Morse(Moss) 4 Ağustos 1831'de doğdu ve 14 Mayıs 1839'da öldü (ve mevcut okulun doğusundaki eski Metodist mezarlığına gömüldü). (Not-okul şimdi kapatılmıştır).
Jacob Lawton ilk posta müdürüydü ve postayı Winchester'a taşıdı. (Winchester bir posta arabası rotasındaydı, bu yüzden muhtemelen Birmingham postası için bir alıcı merkezdi).
Birmingham anonim bir şehirdir. İlk tüzük 1 Haziran 1856 tarihliydi. İlk toplantı 3 Haziran'da yapıldı. İlk görevliler şunlardı: Başkan, Joseph Talbott. Meclis Üyeleri- J.B. Spees, J.N. Norris, E. Pitkin. Kaydedici-Robert Porter. Sayman-Geo. Parker. İkinci bir tüzük 1 Haziran 1869'da Belediye Başkanı H. Clay Clinton ile verildi. Robert Porter, Kaydedici. Joseph Graham, S.A. Bogle, C.C. Hoş, F.B. Huffman ve J.N. Smith, Meclis Üyeleri. Mevcut memurlar, Belediye Başkanı Samuel Wilson. Robert Porter, Kaydedici. Joseph Graham, Sayman. George Deahl, Mareşal. Meclis Üyeleri- F. Eichelberger, H. Barnes, D. McMillen, Geo. Klinkenbeard ve Newton Calhoun.
Bonaparte köyünün yanındaki Birmingham, muhtemelen Van Buren ilçesinde kapsamlı üretim için en önemli kasabadır.
Kasabanın endüstrileri şunlardı: Değirmen, kereste, un ve saban ve vagon fabrikası kremahane tabakhane domuz eti paketleme tesisi yün fabrikası peynir fabrikası Birmingham Enterprise.
İlk kırk yıldan fazla bir süredir Birmingham'a girmenin veya oradan çıkmanın tek yolunun yaya olarak ya da öküz ya da atlarla ulaşım olduğuna inanmak zor. 1882 Şubatının sonlarında, kasabaya giden demiryolu hattı tamamlandı ve ilk tren 1 Mart 1882'de geldi. Demiryolu Ft. Madison ve Kuzeybatı. Daha sonraki yıllarda bu ilk dar hat demiryolu Chicago, Burlington ve Quincy Company'nin mülkiyetine geçti ve 1891'de standart genişlikte raya değiştirildi. Bir zamanlar Birmingham'ın demiryolu Ft. Madison'dan Ottumwa'ya gitti ve Peavine olarak bilinmeye başladı. Bu ismin kökeni bilinmemektedir. Asfalt yolların ve motorlu kamyonların gelmesiyle birlikte demiryollarına zor zamanlar düştü ve terk edilmeye başlandı. Birmingham'dan Batavia'ya giden yol 1940'lı yıllarda çıkarıldı ve 1955'te Stockport'tan Birmingham'a götürüldü, böylece kasabanın erken tarihinde olduğu gibi şimdi de demiryolu yok.
Sanayide olduğu gibi eğitim konusunda da kasaba aktifti. Dr. Norris ilk okulu öğretti. Bu okul, 1838-39'da Dr. Norris'in öğrettiği Orijinal Birmingham'dan önce inşa edilmişti.
1857'de Birleşik Presbiteryen vaizi Rev. McArthur tarafından bir akademi kuruldu. Bu akademiye The Collegiate Institute adı verildi ve bazı kaynaklarda kolej olarak anılıyor. Bu nedenle, ilçede kurulmuş tek kolej olduğunu iddia edebilir. Anonim şirket olarak terfi etti ve sonunda Prof. J.W. Kurt. Yazarın çocukluk döneminde topluluğun önde gelen vatandaşlarının çoğu, yüksek öğrenimlerinin çoğunu veya tamamını Wolf's Academy'de almıştı. Ancak devlet okulunun açılması sonunda Wolf's Academy'yi işsiz bıraktı. Devlet okulu 1871 yılında kurulmuş ve birkaç yıl içinde lise dersleri buna eklenmiştir. 1888'de Birmingham Lisesi'nden ilk mezun olan sınıf sadece bir üyeden oluşuyordu, ne yazık ki mezuniyet gününden kısa bir süre önce ölen Elmer Moore.
25 Mayıs 1890'da, o zamanlar on iki kişiden oluşan okulun Mezunları, Dr. W.W.'nin evinde bir araya geldi. Nelson, üyelerden birinin babası ve Birmingham Lisesi Mezunlar Derneği'ni örgütledi. Dünya Savaşı yıllarından bir veya iki yıl hariç her yıl bir araya gelmişler ve seksen yıldan fazla bir süre sonra hala güçlü ve aktif bir organizasyondur. Onlar şüphesiz ilçedeki en eski lise mezunları derneğidir ve muhtemelen bu tür grupların en eski ve en uzun aktifleri olma onuru için eyaletteki bu tür herhangi bir organizasyona meydan okuyabilirler.
Erken tarihinin tüm çeşitli kaynaklarından, Birmingham için patlama yıllarının büyük olasılıkla 1850'ler olduğu izlenimi edinilir, çünkü o zamanlar endüstrileri kuruluyordu ve kendisine çekilen yeni yerleşimciler tarafından hızla nüfus kazanıyordu. Kasaba, 1870'lerin 146'larında yaklaşık 700 sakiniyle en büyük nüfusa sahipti. Bugün nüfusu yaklaşık 450'dir.
Hikaye, Norris ailesinin torunları tarafından, Birmingham'ın adını, Birmingham bölgesindeki ilk okulda Dr. I.N. Norris. Bir çocuktan Birmingham(İngiltere'de bir şehir) adını hecelemesi istendi ve çocuk Burmingham olarak heceledi. Dr. Norris'in daha sonra kasabada John Harrison'a yardım ederken bunu hatırlayarak, şehre bu adın verilmesini önerdiği olaydan çok rahatsız oldu ve utandı. Gerçek buysa, öneri açıkça iyi karşılandı.
Aşağıdaki mektup bu Ağustos 1971'de Clem Topping tarafından alındı ve kendisi için konuşuyor:
Ben ve ailem 14 Ağustos'ta Birmingham'daydık. Postanede çalışan bayanla hoş bir sohbet ettik. Ekim'de bir kutlama yapacağınızı söyledi.
Büyükbabam Birmingham kasabasını planladı, bu yüzden kasaba benim için çok ilginç. Size Ohio'dan Oregon'a yolculuklarının hikayesini gönderiyorum. Umarım beğenirsiniz çünkü ilginç, kesinlikle benim için oldu.
Babam Archibald McNair Harrison'dı. 24 Mayıs 1832'de doğdu. 27 Nisan 1916'da öldü.
John Harrison, Fayette ilçesi Penn'de doğdu. 14 Mart 1802. Daha sonra Ohio'daki Holmes ilçesine taşındı ve burada Jane Miller ile evlendi. Evlilikleri yeni kurulan ilçede gerçekleşen ilk evlilik. Daha sonra, Haziran 1839'da Birmingham kasabasını düzenlediği Iowa'ya taşındı. Daha sonra Nisan 1846'da (7 yıl sonra) bir şirket kurdu ve Oregon'a doğru yola çıktı. Portland şehrinin bir grup peruk ve kütük kulübesi olduğu bir zamanda (oraya) varmak. Yamhill ilçesinde eyaletteki ilk öğütücü değirmenin sahibi ve işletmecisiydi.
|ERKEN YAKIN KASALAR Van Buren County'nin erken tarihinde, yaklaşık kırk kasaba gerçekleştirilmiş veya hayal edilmişti, bu yüzden doğal olarak bazıları Birmingham'a yakındı. PARKERSBURG|
1837'deki hükümet sörveyörleri, notlarında, bu kasabayı, bugünkü Birmingham kasabasının yaklaşık bir mil güneydoğusunda olacak olan Union Township'in 17. bölümünün kuzeybatı kesiminde bulduklarını belirttiler.
Yaklaşık üç mil güneydoğudaki Winchester, bir zamanlar Birmingham'ın rakibiydi, ancak demiryollarının geldiği günlerde önde gelen vatandaşlarının çoğu bir demiryoluna karşı çıktı ve kısa bir süre sonra kasaba azalmaya başladı. Sahne vagonu günlerinde, kırk konutu olduğu için muhtemelen iki ila üç yüz kişilik bir nüfusu vardı. Birkaç dükkan vardı, biri eczane, otel ve dört kilise. Winchester'ın en ünlü organizasyonlarından biri Anti-At Hırsızı Derneği idi. 11 Nisan 1848'de kuruldu ve dağıtıldığı 3 Nisan 1937'ye kadar sürdü. Bugün, erken Winchester'ın tek kanıtı, bakımlı mezarlığı ve Anti-At Hırsızı binasının ve Metodist Kilisesi'nin düşmüş molozlarıdır.
Kilbourne, Birmingham'ın yaklaşık beş mil güneyinde ve biraz batısındadır. Boyut olarak Winchester'ı asla aşmadı, ancak geçmişine dair bugün Winchester'dakinden daha fazla kanıt var. 1839'da Philadelphia olarak kuruldu. 1878 eyaletin Van Buren ilçe tarihi- 'Hiçbir şey kağıttan bir kasabanın dışında bir yer olmadı.' Ancak bu tarih ona Kilbourne diyor. Ünlü olma iddialarından biri, 1832'de iki erken avcı ya da kaşifin, William Phelps ve Peter Avery'nin kışı, şimdiki köye çok yakın olan Lick Creek ve Des Moines nehrinin birleştiği yerde kamp kurmalarıdır. Phil Stong'un State Fair adlı romanının karakterlerinden birinin, mekanın erken dönem dükkân sahibi Peck Stong'a dayandığı söyleniyor.
Jefferson ilçesindeki Van Buren ilçe hattının bir mil ve birkaç fit kuzeyinde bulunan Collet, yakınlardaki bir kasaba olarak anılmayı hak ediyor çünkü kasabamıza giden ilk demiryolunun bittiği yer Birmingham'ın yaklaşık dört mil kuzeybatısındaki bu yerdeydi. Hikayeye göre, Ft'ye dönüş yolculuğu için trenin başına yerleştirilebilmesi için motorun döndürüldüğü bir şalter hattında bir yuvarlak masa vardı. Madison ve bu yuvarlak masanın, tren geldiğinde çevredeki topluluktan gelecek gönüllü insan gücü tarafından itilip kakıldığını söyledi. Kasaba hiçbir zaman bir veya iki evden öteye geçmedi ve bugün açık tarım arazisi ve neredeyse unutulmuş durumda.
Charles Lloyd Moss 7 Mayıs 1821'de Cheshire, New Haven County, Connecticut'ta doğdu. Titus ve Bedie (Dolittle) Moss'un oğluydu. Aile İskoç kökenli ve Connecticut'a Devrim'den önce geldi. Adı en az dört şekilde yazılır: Moss, Moose, Mors ve Morse. Büyükbaba Joel Morse, Titus Morse'un 1799'da doğduğu Cheshire'da keresteci ve yünlü bir üreticiydi. Titus Moss, 1827'de evlendi ve çiftçilik yaptığı Wayne County, New York'a taşındı. Orada karısı 26 yaşında öldü. Almira Sanders ile yeniden evlendi ve daha sonra ailesi 1833'te Michigan, Kalamazoo İlçesine taşındı. 1837'de Iowa'ya taşındılar ve James'ten Birmingham'ın dörtte üçü bir mil güneybatısında, 320 dönümlük bir çiftlik satın aldılar. G . Ritchie ve arazi piyasaya çıkar çıkmaz hükümetten bir patent aldı. Yerleştikleri yerin beş mil yakınında sadece dört aile buldular.
Reşit olana kadar, C.L. Moss babası için çalıştı. 1843'te ailesiyle birlikte Ohio'dan Iowa'ya gelen Bayan Hannah Barnes ile evlendi. Kısa bir süre çiftçilik yaptıktan sonra, Birmingham'da ticaretle uğraştı ve bu işten hayvan alıp satmaya yöneldi.
1850'de bir ekip ve vagonla California'ya gitti ve hedefine dört ayda ulaştı. Bir buçuk yıl boyunca California, Nevada County '147Rough and Ready'de madenci malzemeleri sattı. Panama ve Mississippi nehri yoluyla geri döndüğünde, başladığı zamandan yaklaşık 5000,00 dolar daha iyi durumda olan 1851'de Birmingham'a ulaştı.
1853'te Bay Moss ve E. Pitkin, testere değirmenini satın aldı ve ardından bitişik büyük bir tane ve un değirmeni inşa etti. Daha sonra Bay Moss tek sahibi oldu. 1871 yılında işletmelerine peynir fabrikasını da ekledi. Testere fabrikası, Des Moines Demiryolları için büyük miktarda kereste sağladı ve bu sayede otuz beş kişiye iş sağlandı.
Bay Moss, Mississippi Nehri'nin batısından domuz gönderen ilk adamdı. Aralık 1856'da, o zamanlar Chicago, Burlington ve Quincy Railroad'un terminali olan Roma, Iowa'dan, tam bir tren dolusu domuz (1837 domuz) gönderdi ve iki lokomotif tarafından Chicago'ya çekildi. Chicago'da boşalttı, kârla satamadı, bu yüzden Cleveland'a gitmek için beslendi, sulandı ve yeniden dolduruldu. Orada, Chicago'da aynı deneyimleri yaşadı, bu yüzden onları yeniden yükledi ve New York'a gitmeden önce boşalttığı, beslediği ve dinlendiği Buffalo'ya gitti. Pazar iyiydi ve satıldı, 2000,00$ net kar elde etti. Olay, o şehrin borsacıları arasında büyük bir heyecan yarattı ve Miles House'un (sürücüler oteli) açılışında Bay Moss davet edildi ve etkinliğin onur konuğu oldu. Horace Greeley, Bay Moss'la röportaj yapması için Tribune muhabiri Bay Robinson'ı gönderdi ve adamın, yolculuğunun ve girişiminin bir hesabını yayınladı.
Bay Moss, 1892'de öldüğü sırada değirmenleri hâlâ işletiyordu.
Bay ve Bayan Moss'un sekiz çocuğu vardı. İçlerinden biri olan Abbie, E.J. ile evlendi. Hoenshel, Holton Koleji Başkanı (1890), Holton, Kansas. Oğulları Wendell, amcası ve teyzesi Bay ve Bayan Tom Moss ile birlikte yaşamaya başladı. Wendell, Tom Amca'nın yardımı ve tavsiyesi ile kereste ve kereste fabrikası işine girdi. Güneydoğu Iowa'nın her yerinde, kuzeydoğu Missouri'de ve Mississippi nehri boyunca faaliyet gösteriyordu ve bir kerede onun için kereste kesen üç testere değirmeni vardı. Wendell şimdi emekli (1971) ve Moss ailesinin Birmingham'da yaşayan son torunu.
1851 yılında Abel Bott ve John Gwinn, Ana Cadde ile 1 No'lu Otoyolun şimdiki kavşağında kuzeybatı köşesinde bir testere fabrikası inşa ettiler. Testere fabrikasının bitişiğinde seksen beş fit yüksekliğinde ve 85.000 tuğla içeren devasa bir baca inşa edildi. Baca tuğlaları, kasabanın hemen kuzeybatısındaki Glotfelty çiftliğinde bir fırında yakıldı.Baca Berry adında bir adam tarafından yaptırılmıştır ve bacayı bitirdiği gün bacanın üzerinde tek ayak üzerinde durup bir bardak viski içtiği söylenir.
1853'te C.L.Moss ve E.L. Pitkin, Bay Bott'un değirmendeki hissesini satın aldı. 1854'te testere değirmenine ek olarak bir tane değirmeni inşa edildi ve 1855'te ikisi de yakıldı. Yirmi dört saat içinde mal sahipleri, hem kereste fabrikasını hem de öğütme değirmenini yeniden inşa etmek için adamlar tuttu. Her iki değirmenin de gece gündüz çalıştığı ve yangından öncekinden daha iyi bir iş çıkardığı nispeten kısa bir zamandı. Yeni grist değirmenine, merdane yapımı için bir tarak makinesi yerleştirildi ve 1855'ten 1860'a kadar diğer işle bağlantılı olarak çalıştırıldı. 1857-1858'de, grist değirmenine büyük bir ek yapıldı ve 1860'da C.L. Moss, tüm değirmen mülkünün sahibi oldu. 1862'de bir kumaşçı olan D.C. Cramer, Bay Moss tarafından ortaklığa alındı ve fabrikaya eklenen yeni ürünü bir yün fabrikası için kullandılar. İkinci kat ise tezgâh, kriko ve 350 iğ ile yapılan çalışmalar için kullanılmıştır. Bay Cramer, ham yünden ince yün battaniyeler ve diğer eşyaların eğirme ve yapımını yaptı. 1857'den 1861'e kadar Roswell Beach of Fairfield ona yardım etti. Bay Beach, yünün tüm taramasını yaptı. Yün fabrikası başarılı olmadı ve Bay Cramer, Bay Moss'a satıldı. Değirmenlere yapılan ilave artık Bay Moss tarafından çeşitli amaçlarla kullanılmış ve sonunda bir tür vagon fabrikasına veya makine atölyesine dönüştürülmüştür. Burada vagon arkadaşları, her türlü vagon aksesuarları-akslar, diller, ispitler, çıta koltuk oturakları ve daha birçok eşya yapılmıştır. Testere fabrikası her türlü kereste, çerçeve, kereste ve köprü tahtasını çıkarmak için erken ve geç çalışıyordu. Moss, ürünlerini araba yüküyle eyaletin her yerine gönderiyor ve milyonlarca fit kereste sattı. Yıllarca on altı öküz boyunduruğu ve sekiz ya da on takım atı işinde tuttu. 1877 yılı civarında baca batıya doğru eğimliydi ve Hickory Davis adında bir adam bacanın içine bir merdiven inşa etti ve tepeden yaklaşık yirmi fit yukarı çıktı. 30 Kasım 1878 Cumartesi günü, öğleden sonra 1:00'den kısa bir süre sonra. Top benzeri bir patlamayla dehşete kapılan Birmingham halkı, değirmenlerdeki kazanların patladığını bulmak için evlerinden aceleyle çıktı. Mühendis J.I. Withrow ve James Morse, D.C.Cramer, Marshall Harbaugh, Al Dell (renkli), Lewis Bonnet, CL Moss ve S.B. Shott, patlama sırasında değirmenin içinde veya yakınındaydı, ancak hiçbiri ciddi şekilde yaralanmadı. Bu şehrin batısında oğlu Frank Morse ile birlikte yaşayan James Morse, patlamaya tanık oldu ve kazan patladığında sadece iki metre ötede duruyordu. Bay Morse, otuz yıl boyunca değirmende muhasebecilik yaptı. Değirmenler tamir edildiğinde sipariş üzerine yeni on ayaklı kazanlar yapıldı. Değirmenler 1880 civarında alev aldı ve önemli ölçüde hasar gördü. Hasar kısa sürede onarıldı ve değirmenler gelişmeye devam etti. C.L.'nin ölümünün ardından 1892'de Moss, miller Sam Arbough ve John Parson tarafından satın alındı. 1907'de John Parson'ın ölümüne kadar ortak olarak faaliyet gösterdiler. Parson'ın mülkü yerleştikten sonra, Sam Arbough tek sahibi oldu ve yaklaşık 1920 hem bacayı hem de binayı yerle bir etti. Böylece bölgenin gelişmesinde büyük payı olan bir işletme ortaya çıktı ve son buldu.
Bir kasabanın hiçbir tarihi, kurucu ataları topluluklarını vahşi doğadan çıkarırken destekleyen dini inancın ilk kanıtları için mevcut kayıtlar aranmadan tamamlanamaz. Beş farklı dini mezhebin yıllar boyunca Birmingham'ın gelişiminde öncü rolleri olmuştur. Bugün, her Pazar sabahı ibadete davet eden üç aktif kilisede çanlar hala çalıyor.
1837'de Titus Moss'un çabalarıyla bir Metodist cemaati düzenlendi. Soyulmuş ceviz kütüklerinin bulunduğu kütük kulübesi, papaz olarak Rev. Robert Hawke ile ilk kilise olarak hizmet etti. Pazar Okulu ilk olarak 1841'de düzenlendi ve toplam 10,00 dolar toplandı ve kitaplara harcandı.
Birmingham Metodist Kiliseleri Devresi, 1842'de Joel Arrington ve Moses Shinn ile papaz olarak kuruldu. Grup, Birmingham, Robertsons, Dustins, Colony, Widow James Winsells, Philadelphia(Kilbourne), Carrots, Keosauqua, Bentonsport, Bonaparte, Scotts, Utica, Washington, Widow Anderson's, Newman's 146s, Winchester ve Busic'den oluşuyordu. Uzun süreli toplantılarla devrelerdeki üyelikler arttı. Cemaatin ilk kilise binası, 1847'de mevcut okul evinin doğusundaki bir alanda tamamlandı. Bu, bugün kanıtlanan Metodist mezarlığı tarafından doğrulanmaktadır. Kilise binası daha sonra okul bölgesi tarafından satın alınmış ve birkaç yıl okul olarak kullanılmıştır.
1865 yılında ikinci kilise 700,00 $ maliyetle inşa edildi. Bu bina 3 Nisan 1893'te yandı. 1400,00 $'ın üzerindeki sigorta, 21 Ocak 1894'te 3800,00 $'a adanan başka bir kilisenin başlangıcını sağladı. 30 Kasım 1919 Pazar günü, sabah ayininin ardından, kilise yeniden yıkıldı. Yangın, sadece birkaç tabak ve Bayanlara Yardım Derneği'nin malı olan gümüş eşyalar kurtarıldı. 3300,00 dolarlık bir sigorta anlaşmasıyla cemaat yeniden bir kilise inşa etmek için çalışmaya başladı, ancak savaşı takip eden günlerde her şey için yüksek fiyatlar görüldü ve inşaat ertelendi. Üç yıl boyunca cemaat, Orange Calhoun'un sahibi olduğu opera binasında yalnızca binayı değil, aynı zamanda bakım, ışık ve yakıt masrafını da sağlayan ayinler düzenledi. Mevcut yapının köşe direği 11 Haziran 1922'de atıldı ve kilise 31 Aralık 1922'de 27.000 $ maliyetle adandı.
1944'te, konferanstaki papaz sıkıntısı nedeniyle, Birmingham ve Stockport ücretleri birleştirildi. Birmingham kilisesi stres, deneme ve sıkıntı dönemlerine rağmen istikrarlı bir şekilde ilerledi ve yüz yılı aşkın bir süredir Birmingham'ın toplum yaşamındaki yerini doldurdu.
Birleşik Presbiteryen Kilisesi Cemaati 1839'da Philadelphia kasabasında (o zamandan beri Kilbourne olarak anılır) Washington, Iowa'dan Rahip George C. Vincent tarafından örgütlendi. 1841'de Rev. David Lindsay, Reynoldsburg, Ohio'dan taşındı ve oraya yakın bir yere yerleşerek papaz oldu. Şu anda Birmingham yakınlarında yaşayan Alma ve Lester Lindsay'in büyük büyükbabasıydı. Rahip Lindsay, 1844'te Birmingham'a taşındı ve üyelerin çoğunluğu orada ikamet ettiğinden, karşılıklı rıza ile vaaz yeri Birmingham olarak değiştirildi. İki Elders, Bay Leech ve Doktor Miller ile organize edildi, ardından Bay S. Gould ve Bay William Collier seçildi. Üyelerin sayısı otuz kadardı. Yaz aylarında Miller'in korusunda toplantılar yapılır ve kış aylarında farklı evlerde ayinler yapılırdı ancak bu ibadet şekli de pek uygun ve tatmin edici değildi ve halk bir kilise yapacağız diyerek uyandı. 1850'de Kuzey Birmingham'da devlet okulu binasının hemen kuzeyinde bir kilise inşa etmeyi başardılar. Bu aynı zamanda bugün hala orada olan mezarlık tarafından da kanıtlanmaktadır. Yapı, iki girişi olan güneye bakan, kırk ayak kareydi. İç kısımda, kilisenin ortasına yerden tavana kadar uzanan dört büyük çam sütunu yerleştirilmiştir. Kilisenin ikisi önde, ikisi arkada olmak üzere dört adet soba ile ısıtılırdı. Orada, soğuk ve havadar bir günde, kişi çok uygun bir şekilde 'Grönland'dan Icy Mountains' şarkısını söyleyebilir ve düşünce çizgisini tam olarak takdir edebilir. Kilisenin oturma kapasitesi 600'dü. Bay Lindsay, randevuları doldurmak için sık sık kilometrelerce yürüyen enerjik bir işçiydi. Presbytery'e katılmak için Keokuk'a yürüdüğü biliniyordu. Maaş sadece bir kuruştu ve cemaatin katkıda bulunmayı uygun gördüğü şeyleri kabul ediyordu. O 1854 yılına kadar kaldı. Cemaat, Papaz Samuel McArthur'un papaz olduğu 1856 yılına kadar boş kaldı. Bir dua toplantısı ve Şabat Okulu başlatıldı. Bay McArthur, Birmingham Akademisi olarak adlandırılan Kolej'in kurucusu olduğu için eğitim davası için çok şey yaptı. Birlik, Rev. McArthur'un papazlığı sırasında, Associate ve Associate Reform Kiliseleri arasında gerçekleşti ve ardından Birleşik Presbiteryen Kilisesi oldu.
Kuzey Birmingham'daki kilisede yirmi dört yıl ibadet ettikten sonra, insanlar ibadet etmek için daha modern bir şeye ihtiyaç duyduklarına karar verdiler. Gerekli değerlendirmeden sonra eski bina, şehrin doğusundaki Bay Newman'a bir ahır için satıldı. Daha sonra Güney Birmingham'da yeni kilise için çok şey satın alındı ve 1874'te kilise dikildi. Üç yüz kişilik oturma kapasitesi vardı ve 2300,00 $ maliyetle inşa edildi 1893 yılında bir papaz evi inşa edildi ve şu anda Clarence Crafton ailesinin evi.
1882'de papaz Rev. George Warrington'dı. Birmingham Free Press'in kurucusu ve editörüydü ve onların şeytani planlarını ortaya çıkarmak veya devirmek için her türlü önlemde aktif rol alan gizli toplulukların ciddi bir muhalifiydi. Yayınlarının kopyaları şu anki Birmingham Halk Kütüphanesinde dosyada bulunmaktadır.
1916'da Birleşik Presbiteryen Kilisesi, Birmingham'daki Presbiteryen Kilisesi ile birleştirildi ve eski Birleşik Presbiteryen kilise binası yerle bir edildi. Toplumdaki Presbiteryen kilisesinin ilk yıllarının tarihi için kaynak materyaller biraz eksiktir. Ne yazık ki, ilk birkaç yılın kayıt defteri kayboldu. Bazı tarihler ve diğer bilgiler, o uzak tarihin Presbytery tutanaklarından edinilebilir.
Presbytery'nin 1842 yılındaki bahar toplantısında kilise kabul edildi ve Winchester Birlik Kilisesi olarak listeye alındı. Iowa Presbiteryenizminin erken bir tarihi, kilisenin L.G. Bell, Burlington'dan Missouri nehrine kadar her ilçede bir Presbiteryen kilisesi düzenlemekle tanınan, güney Iowa Presbiteryenizminin ünlü öncüsü. Bu mezhebin birkaç erken dönem Iowa bakanının otobiyografilerini içeren bir el yazması ciltten, L.G. Bell, Winchester Birlik kilisesine kısmen cemaatteki birkaç ailenin Ohio, Zanesville'deki eski kilisesinden göç etmiş olması nedeniyle geldi. Burada, kendi hesabına göre, Winchester ve Shiloh kiliselerinden sorumluydu ve yılda 300,00 dolar maaş aldı, bunun yarısı cemaatlerinden ve yarısı Yurtiçi Görevler Kurulu'ndandı.
Winchester'da kayıtlarına sahip olduğumuz ilk kilise binası tuğladandı ve Metodist Kilisesi binası ile mezarlık arasındaydı. Daha sonraki yıllarda bu bina yıkıldığında, malzeme satıldı ve Winchester'ın kuzeydoğusunda bir tuğla konut inşa etmek için kullanıldı. Daha sonra Birmingham'ın artan nüfusu ve bazı üyelik değişiklikleri, Presbytery'nin kiliseyi biri Winchester'da diğeri Birmingham'da ikiye ayırmasına neden oldu. 1856'da Winchester organizasyonu kendi istekleriyle feshedildi ve tüm üyeler ve kayıtlar Birmingham kilisesine transfer edildi. 1853'te cemaatin Birmingham kısmı, ayrı örgütlenmeleri sırasında yedi yeni taraftarın katıldığı 38 üyeden oluşuyordu. 1853'te Birmingham kilisesi kurulduğunda, üyeler bir süre Associate Presbiteryen cemaatine ait bir binada ibadet ettiler. Bu kilise mevcut okul binasının karşı sokağında bulunuyordu (Not-artık kullanılmamaktadır).
1855'te, mevcut kilisenin yeri olan North Birmingham Addition'da iki parsel satın alındı ve mevcut kilisenin inşa edildiği 1915 yılına kadar yıllar boyunca cemaate hizmet eden yeni bir kilise inşa edildi. Mevcut kilise 11.500,00 $'a mal oldu ve borçsuz olarak tahsis edildi. (Not-Bu kilise 22 Haziran 1986'da şimşekle vuruldu ve yenisi yapıldı). Mevcut kilisenin yapımından hemen önce eski kilise satılarak arsadan başka bir yere taşınmıştır. Birkaç yıl önce bir yangınla yok edildi.
Birmingham Free Methodist Society, 1871'de Rev. B.F. Doughty'nin papaz olarak hizmet vermesiyle kuruldu. Hizmetler ilk olarak eski tuğla Akademisi'nde yapıldı ve 1873'te bir kilise binası inşa edildi. Birkaç yıl sonra, artan kalabalığı barındırmak için kiliseye bir ek yapıldı. Bu bina, eski binanın yıkıldığı ve aynı alana güzel bir yeni binanın dikildiği 1948 yılının Ağustos ayına kadar cemaate hizmet etti. Açılış töreni 24 Nisan 1949 Pazar günü yeni oditoryumda yapıldı. 1963 yılında kiliseye, oditoryum ve bodrum katındaki oturma kapasitesini neredeyse iki katına çıkaran bir ek yapıldı.
Özgür Metodist Kilisesi'nin papaz evi, Birmingham'ın batı ucundaki on beş dönümlük güzel bir kamp alanının girişinde yer almaktadır. Bu kamp alanı yıllardır Huffman Grove olarak biliniyordu ve Fairfield Bölgesi tarafından en az 1887'den beri kapalı ve açık bir şekilde Kamp Toplantısı amacıyla kullanılıyor. 1897 Bölge Konferans Tutanakları'nda, & amp; #147Birmingham'daki Eski Kamp Alanı,#148, 1887'den önce kullanılmış olabileceğini düşündürür. Çok fazla tartışma ve kalıcı bir kamp alanı düşünüldükten sonra, Birmingham'daki Huffman Grove'un 1125.00$'a satın alınmasına karar verildi J.Graham, Birmingham sitesini temsil eden kişi, Birmingham vatandaşlarından satın alma fiyatının 440,00 $'ını taahhüt etti. Lewis Mendenhall, AS Doughty ve S.S. Stewart, satın alma işlemini gerçekleştirmek için gerekli olan ana sözleşmeyi hazırlamak üzere komite olarak atandılar ve bu maddeler 24 Aralık 1898'de yürütüldü.
Çadırın doğusundaki eski kuyu, J.S. Booten ve kardeşi G.G. Booten, Ağustos 1901'de kampa katılan büyük kalabalığa su sağlamak için tüm suyu çekmek zorunda kalmaktan kurtarmak için. Mevcut barınak yaklaşık 1905'te inşa edilmişti. Açıkça, Pazar günleri kalabalıklar, 10 Ağustos 1901'de Bölge Üç Aylık Konferansı tarafından Burlington Demiryolu Şirketi'nin Birmingham Kamp Toplantısı'na Pazar gezi trenlerini çalıştırmaması için "dilekçe vermek için bir eylemde bulunduğu için çok kalabalıktı" , kamp alanına böyle kabadayı bir unsur getirmesi nedeniyle.' 148 Fairfield Ledger, atlı ve arabalı günlerde yapılan kamp toplantısına ilişkin bir hesap yayınlayarak, trenlerin ve korsanların kalabalığı götürmek için kiralandığını belirtti. Pazar günleri yaklaşık 7000 kişilik kamp toplantısı. Kamptaki bir görevli, atların ve arabaların şehrin kuzeyindeki otoyolda iki mil boyunca sıralandığını belirtti. Kamp alanı birkaç yıl boyunca kullanılmadı ve Fairfield Bölge Konferansı 1942'de, konferansın mülkü kademeli olarak iyileştirmesi koşuluyla kamp alanını Iowa Konferansı'na kalıcı konferans kampı alanı olarak kaydetmeye karar verdi. Bu anlaşmaya uygun olarak, mesken tamamen onarıldı ve çevre düzenlemesi yapıldı. Bugünkü yemekhane 1944'te, Misyoner Şapeli 1946'da inşa edildi. Yemekhanenin bodrum katına dinlenme odaları yapıldı ve 1949'da su miktarını artırmak için yeni kuyular açıldı. 1967'de bazı ek araziler satın alındı. Kampın orta batıdaki seçkin kamp alanlarından biri olmasını sağlayan kamp mütevelli heyeti tarafından yıllık bir iyileştirme programı planlanıyor.
1880'de Birlik Kilisesi ve Douds civarındaki bir Şabat (Yedinci Gün) Muhafızları birliği, bir kilise düzenlemek amacıyla Birader Ed Morrow's'da bir araya geldi. Bu insanlar kutsal yazıları gayretle araştırıyorlardı. On Emir'in rehberleri olması gerektiğine ve dördüncü emrin diğer dokuz emirle eşit öneme sahip olduğuna tamamen ikna oldular. Bu toplantıya katılan on dört kadın ve erkek vardı, aralarında, şu anda Birmingham yakınlarında yaşayan Ruth McKee Canaday'ın büyükanne ve büyükbabaları William ve Esther Greenfield vardı. Bu toplantıda Birmingham'da bir kilise inşa edilmesine karar verildi. 1884'te Bay Hoagland'dan 200,00 dolara çok şey satın alındı. Yeni kilisenin baş marangozu George Countryman'dı ve yapıyı dikmesi için 625,00 dolar ödendi. Ed Morrow ve diğer birkaç kişi yardımcı oldu ve bina 14 Aralık 1884'te tamamlandı ve adandı. Bu küçük kiliseye uzun yıllar iyi bir katılım oldu, ancak 1963'te üye sayısı azaldı ve kiliseyi kapatma kararı alındı. Fairfield Kilisesi ile birleşin. Eski kilise binası, giysi ve erzak dağıtımı için Dorcas Refah Merkezi'ne dönüştürüldü. (Not-Bu bina yıkıldı ve Birmingham ve amp Fairfield arasında yeni bir kilise inşa edildi).
Kendisini bir şekilde ulusal tarihe bağlayabilmek her topluluk için memnuniyet vericidir. Van Buren County'nin bağlarından biri Abraham Lincoln'ün hayatıdır ve Birmingham bu bağı iddia eden topluluktur. Tarihçiler, Lincoln ve Ann Rutledge arasındaki romantizmin çoğunu yaparlar.
Lincoln, New Salem, Illinois mağazasında katiplik yaptığı bir süre Rutledge ailesiyle birlikte yaşadı ve ona bindi ve onunla Ann (veya Annie) arasındaki romantizm Rutledge evinde başladı. 1835 yazında Ann ölümcül bir hastalığa yakalandı (tifo) ve o yılın 25 Ağustos'unda öldü. Birkaç ay sonra babası da aynı hastalıktan öldü.
New Salem'den ailenin bir yıl kadar yaşadığı yakındaki bir çiftliğe taşındılar. 1837'de anne ve yaşayan altı çocuğu olan Iowa'ya geldiler. Gelişlerinden iki yıl sonra Birmingham kasabasının kurulacağı yerin yaklaşık iki buçuk mil kuzeybatısında, Van Buren ilçesindeki Lick Creek Kasabasında, Jefferson-Van Buren ilçe hattının yanında bir çiftliğe yerleştiler.
Bir Keokuk gazetesinin 16 Ocak 1898 tarihli The Gate City'de Iowa'da Erken Günler başlıklı bir makale aşağıdakileri anlatır:
sonbaharında J.N. Norris, ilçenin bu bölümünde öğretilen bir abonelik okulunu öğretmek için sözleşme yaptı. Okul küçük bir kütük kulübesindeydi. Onun bilginlerinden bazılarının isimlerini zikretmek bazı okuyucularınızın ilgisini çekebilir. Çoğu gitti. William, Elijah ve Martha Redman: Nancy, Sarah, Robert ve William Rutledge William ve McCray Parker Pattison, Emily, Rhoda ve Jane Martin Jacob, David ve Katy Ann Griffiths Joseph, Isaiah ve Judah Foster C.L. James Mann ve Reuben Moss Jane ve James Bickford ve diğerleri.
Yukarıda adı geçen bu Rutledge çocukları, Ann Rutledge'in kız ve erkek kardeşleriydi. Diğer iki çocuk, en büyük çocuk Jane ve en büyük oğul John'du.
Yakınlarda yaşayan iki aile, Rutledge ailesi ile iç içe geçmiştir. Anthony T. Prewitt ve ailesi bölgeye 1843 yılında Lee ilçesinden geldi.9 Kasım 1845'te karısı öldü ve ertesi yıl 14 Ekim 1846'da Anthony, Nancy Rutledge ile evlendi. Bay Prewitt 1864'te öldü ve Nancy Prewitt ve çocukları, annesinin ölümüne kadar yaşadığı Birmingham'a taşındıktan kısa bir süre sonra. Plasketler 1838 civarında Rutledge mahallesine geldiler ve Robert kızları Sarah ile evlendi, muhtemelen 1843 ve 1845 yılları arasında Sarah 1847'de genç yaşta öldü.
Rutledge ailesi hem kilise hem de sivil hayatta aktifti. Onlar Cumberland Presbiteryenleriydi ve katıldıkları kilise, evlerinin yaklaşık bir mil güneyindeki yol ayrımındaydı. Woodrow arazisindeki bu kavşağın kuzeydoğu köşesinde, çiftlik kullanımı için ahırlar eklenmiş bu kilisenin kalıntıları hala duruyor. Papazı için bir papaz evi, kilisenin batısındaki yolun karşısındaydı ama çoktan gitmişti. Şimdi yaşayan hiç kimse bu kilisenin ne zaman aktif olduğunu hatırlamıyor.
Fairfield Ledger-Journal'ın 13 Ekim 1921 sayısında çıkan Rutledge aile tarihi üzerine bir makale, sivil faaliyetleri doğrulayan bu ifadelere sahiptir.
Ailesi için doğal olarak sahip olacağı saygı dışında, Lincoln, Robert'ı savaş sırasında Iowa'nın Birinci Kongre bölgesinin amir mareşali olarak atadı. Atandığında Van Buren ilçesinin şerifiydi.
Bayan Rutledge, gerileyen yıllarında kızı Nancy ile birlikte yaşamak için Birmingham'a taşındığında, oğlu John eski çiftliğe sahip oldu ve 1879'da ölümüne kadar orada yaşadı. Son on iki yılını kör olan Bayan Rutledge 26 Aralık 1878'de kızının Birmingham'daki evinde öldü. Bundan birkaç yıl sonra Nancy Prewitt, oğullarının Parsons Koleji'ne devam edebilmesi için Fairfield'a taşındı. Oğullarından biri Kaliforniya'da Presbiteryen bakanı oldu.
Birmingham Nancy ve Bayan Rutledge'ın nerede yaşadığını bilmek ilginç olurdu, ancak yazar bu gerçeği bilen veya hatırlayan yerel bir sakin bulamadı. Muhtemelen 1890'146'ların ortalarından beri bölgede Rutledge adını taşıyan hiç kimse kalmamıştır.
Bugün Rutledge çiftliği, Mace Clarridge'e aittir ve uzun yıllardır öyledir. Rutledge konutu tamamen gitti. Rutledge'lerin burada yaşadığı elli ila altmış yıl boyunca, çiftliğin bir mil batısındaki Beytel mezarlığına aile cenazeleri yapıldı. Mezarlığın doğu yarısında altı işaretli Rutledge mezarı vardır. Bunlardan biri, Abraham Lincoln'ün genç erkeklik aşkı Ann Rutledge'in annesi Mary Ann Rutledge'in mezarı. Orada, çok iyi tanıdığı Iowa kırlarının bir parçasının altında, Rutledge Ana, kendisine tarihte bir yer edinmiş olan uzun ve çoğu zaman sert öncü yaşamında dinleniyor. Kuzeydoğu kesimdeki mezar, ince bir mermer şaftla işaretlenmiştir ve doksan yıllık zaman ve yıpranma, keskin hatlarını yumuşatmış ve şu yazıları soldurmaya başlamıştır:
ÇİN-İRAN İLİŞKİLERİ ii. Moğollara İslam Dönemi
Özellikle Çin'in İran ile olan ilişkilerini ve Uzak Doğu devletleri ile ilk Müslüman halifelikleri arasındaki daha genel ilişkileri ayırt etmek zordur: Günah Arapça kaynaklarda sadece Çin'e değil, aynı zamanda bir bütün olarak Doğu Türkistan ve Uzak Doğu'ya da atıfta bulunulurken, Çin metinleri Farsça, Orta Asyalı ve Arap Müslümanlar arasında nadiren ayrım yapmıştır. Özellikle 3-4./9.-10. yüzyıllarda diplomatik girişimleri Bağdat'taki Abbasiler üstlendi (Gibb, 1922-23). Erken dönem Müslüman kaynakları Çin-Fars ilişkileri hakkında çok az bilgi verir ve hatta örneğin Zīād b. 133/751'de Semerkant'ın doğusundaki Ṭarāz'da (Talas) Ṣāleḥ&rsquos'un Çinlilere karşı kazandığı zafer (Gibb, 1923, s. 95-98). Çin kaynakları ise diplomasi, haraç misyonları ve ticari teşebbüsler arasında kolaylık bayrakları altında nadiren net bir ayrım yapar ve aslında bu ayrımlar mevcut olmayabilir.
Bununla birlikte, erken İslam döneminde Orta Asya'daki Çin etkisinin belirgin bir zayıflaması vardı. Çinliler, Semerkant dışındaki Afrasiyab'da (Afrāsīāb) kazılan bir sarayın seyirci salonunda Soğd Kralı Varhuman'ın (1./7. yüzyıl sonu) doğu elçilikleri arasında tasvir edilmişti (Al&rsquobaum, s. 58-73), ancak bu resimler pekâlâ Arapların Semerkant'ı 93/712'de fethinden sonra idam edilmiştir (Gibb, 1923, s. 95-­98). Batı Türk kağanlığının karanlık siyasetine müdahale, İslam'ın Orta Asya ve Horasan'daki zaferinin önündeki en ciddi engelin ortadan kaldırılmasına yardımcı oldu ve böylece bölgedeki Çin diplomatik ve siyasi faaliyetinin gölgelenmesine neden oldu. Ṭarāz'daki yenilgi, bu düşüşün yalnızca bir bölümüydü.
Müslüman kaynaklardan bilinen Çinlilere yönelik tek erken elçilik, Kotaybe b. Müslim (ö. 96/715) 94/713 (Gibb, 1922-23). Öte yandan, Çin yıllıkları, 94/713 ve 142/759 yılları arasında on dokuz Müslüman elçiliğinin olduğunu kaydeder (Minorsky, 1937, s. 223-34), bunlardan on tanesi İran'dan ve biri de (128/746'da) Taberistan'dandır. hala bağımsızdı. Bununla birlikte, ilk Müslüman coğrafyacıların kuzeybatı Çin'deki rotalar ve aşamalar hakkındaki aşırı belirsizliği, hem diplomatik temasların gizli olduğunu hem de arşivlerdeki resmi hesapların korunmasıyla sonuçlanmadığını gösteriyor. Daha sonra, en önemli ve çekingen elçilikler, Halife Hārūn-­al-Ra&scaronīd'den (182/798) Samaniler'den (yaklaşık 330/941) Qālīn b. *Čaḵir, Saryumlu Uygurların ve Abbasilerden yaklaşık olarak Liao sarayına kadar hükümdar. 363/974 ve Kuzey Sung'a yaklaşık olarak. 401-02/1011.
Bununla birlikte, bu az çok resmi misyonlar, kara yoluyla kuzeybatı Çin'e veya deniz yoluyla ülkenin güney kısmına seyahat eden tüccarlardan ve diğerlerinden gelen periyodik raporlarla desteklendi. Çin içindeki seyahat kısıtlamaları, bu iki bölgeden gelen bilgilerin uzun süre gizli kalması anlamına geliyordu. Deniz yolu ticaret için çok daha önemliydi. 141/758'de Kanton'daki (Ḵānfū) büyük Müslüman kolonisi ayaklandı ve şehri yağmaladı (EI 2, s.v. hanfu Chao-Jukua, s. 4, 14-15), ancak bu dönemde Kanton hakkında çok az şey bilinmektedir (aşağıdaki vii'ye bakınız). Nitekim şehrin İslami bir kaynaktaki ilk tanımı, Hz. Ketāb aḵbār al-Ṣīn wa&rsquol-Hend (tamamlandı yaklaşık 235/850) İranlı tüccar Süleyman'a atfedilir. 256/870'den kısa bir süre sonra Çangan'daki (Humdân) Târsquoang başkentine ulaşan Kuray&scaronî tüccarı Ebn al-Wahhâb (Mes'ûdî, Moruç I, s. 312-21) Huang Chao'nun isyanından ve onun 264/879'da Müslüman nüfusunu katletmesinden bahsetmiştim, ancak anlatısının geri kalanı biraz hayal ürünü. Kuzey rotasına gelince, 3./9. yüzyıla ait çok az bilgi bulunmaktadır. Halife el-Wāṯeq'in (227-32/842-­47 Wilson) hükümdarlığında tercüman Sallam tarafından Yecüc ve Mecüc Duvarı'na yaptığı bir yolculuğun hesabı, muhtemelen Farḡāna'dan daha doğuya asla seyahat etmemiş olduğu mucize edebiyatı geleneğindedir. . Ebu Dolaf'ın 331/941 civarında Buhara'dan dönüşünde bir Çin büyükelçiliğine eşlik ettiği iddiası, şimdi büyük ölçüde bir uydurma olarak görülüyor (Bkz. ab ū dolaf yanbo ī ). Ancak yaklaşık 206/821'de seyyah Temîm b. Bahri, 226-27/840'ta imparatorluklarının parçalanmasına kadar T&rsquoang imparatorlarıyla evlilik yoluyla müttefik olan ve Uygurların Çin, at alışverişi (argamak) dokuma ipekler için (Minorsky, 1948, s. 299, Çin kaynaklarına atıfta bulunur).
Kara yolunu tanımlamaya yönelik en erken sistematik girişim, coğrafi bir çalışmaydı. Ketāb al-mamālek wa&rsquol-masālek Samani vezir(ler)i Jayhānī'nin (com­pleted yaklaşık 330/941-42 EI 2, s.v. el-Dj ayhânî). Gardīzī'nin kendi eserinde aktardığı Çin ve doğu hakkındaki bilgilerin başlıca kaynağıydı. Zeyn el-a'bar (ed. Nazım) 5./11. yüzyılın ortalarında derlenmiştir. isimsiz yazar Hudûd el-Âlem (tamamlandı 372/982-83 Minorsky, 1937, s. 226 idem, 1955) de ondan geniş ölçüde yararlandı. Bununla birlikte, Ceyhânî'nin metni güncel olmayan birçok bilgi içeriyordu; örneğin, Çinlilerin Maniheist olduğunu (Maniheizm 843'te T&rsquoang tarafından yasaklanmıştı Bkz. Liao, 907'den sonra onu Lo-yang'a ve daha sonra 936'da Kai-feng'e devretmiş olsa da. 850'den sonra Müslümanlar için önemli bir ticaret limanı, güney Çin'e ilişkin bilgilere ulaşılamaz olduğunun kanıtıdır.
Yaklaşık 417/1026'da Liao (Kitan) imparatoru Sheng Tsung (983-1031) ve muhtemelen Gansu'nun (Kansu) Saryumlu Uygur hükümdarı, Qul-maşa ve Qā'scaronī liderliğindeki ortak bir elçiliği Gazneli sultanı Mahmud'a gönderdi (388). -421/998-1030). Bīrūnī, Qeṭāy yolundaki aşamalar ve başlıca Uzakdoğu şehirlerinin koordinatları hakkındaki verileri bu elçileri sorgulayarak elde etmiştir. kanun el-mesudî (428/1030 Minorsky, 1951'den kısa bir süre sonra tamamlandı). Ayrıca, bu ziyaretin resmi bir raporu, Büyük Selçuklu sultanı Malek&scaronāh'ın sarayında bir hekim olan &Scaronaraf-al-Zamān Ṭāher Marvazī tarafından kendi kitabında kullanılmıştır. Ṭabāye' el-hayvan yaklaşık 514/1120'de (Minorsky, 1942 idem, 1955). Ayrıca Ceyhânî ve Gardīzī'den de yararlandı ve bu nedenle bazı bilgileri ciddi şekilde güncelliğini yitirdi. Diğer kaynakları arasında, erken dönem Liao başkenti Yn.jur/Honanfu/Yongchu'ya (907'den sonra) yaptığı ziyarete ilişkin anonim bir tüccarın anlatımı, Abū Zayd Sīrāfī'nin baskısı ve kitabın devamı yer alıyordu. Ketāb aḵbār al-­Ṣīn wa&rsquol-Hend (yaklaşık 304/916) ve muhtemelen bu türdeki diğer eserlerden bazılarını da içeriyordu; örneğin, Selçuklular için besbelli bir yenilik olan Çin-Uygur on iki yıllık hayvan döngüsünün bir anlatımı gibi, kendi gözlemlerinden bazılarını da içeriyordu. bir asır önce Gaznelilerin başına geçmişti (Minorsky, 1942 idem, 1955). Önemi Ṭabāye' el-hayvanDaha sonraki Müslüman coğrafyacılar için temel bir kaynak olarak kalan , Çin hakkında ilk kez Müslümanların hem kuzey karadan hem de güney deniz yollarından gelen bilgilerinin birleştirildiği gerçeğinde yatıyordu.
Liao imparatorluğunun Jürched'e düşmesinden önce bile (Bretschneider Wittfogel ve Feng, s. 627-57). EI 2, s.v. Ḳ arā Kh itāy) bir Kitan akrabası, Yeh-lü ta-shih, batıya doğru kaçmıştı (yaklaşık 1124) ve Chu Nehri üzerindeki Balāsāḡūn'da başkenti olan Kara Khitay egemenliğini kurmuştu. 531/1137'de Semerkant hükümdarı Mahmud Han'ı ve 538/1142'de Mahmud ve Selçuklu sultanı Sencer'in birleşik kuvvetlerini yendi. 562/1165'e kadar Kara Khitay, kuzeyde Kırgız bozkırlarından güneyde Balḵ'ye ve batıda Hārazm'dan Çin sınırındaki Uygur topraklarına kadar uzanan geniş bir alanı kontrol ediyordu. Son Qara Khitay hükümdarı veya Gürḵan (gūr ḵān), *Küčlük, 6engīz Khan tarafından Badaḵ&scaronān'da 615/1218'de idam edilmiştir. Kara Khitay askeri bir aristokrat ve şirret gibi görünüyor, öncelikle Moğolları sinikleştirdi, ancak çok çeşitli kökenlerden gelen birliklere liderlik etti. Ana işlevi onlara para sağlamak olan vasallarınkine paralel olarak merkezi olmayan bir yönetimle geniş bir alana seyrek olarak dağıtıldılar. Sikke Liao modelinde Çin tipindeydi, ancak vasallar kendi sikkelerini vurmaya devam etti, ancak hiçbir şans eseri günümüze ulaşmadı, Arapça, Farsça ve Türkçe biçimlerinin yanı sıra Çince yazılmış olmalılar. Kara Khitay, tüm dinlere hoşgörüsü övülmesine rağmen hiçbir zaman İslam'a dönmedi. Çinli zanaatkarları Semerkant'a yerleştirmiş olabilirler, ancak eğer öyleyse, Kara Khitay devletinin kendisi gibi faaliyetleri hiçbir maddi iz bırakmamıştır (EI 2, s.v. Ḳarā Kh itāy).
Marvazi'nin T&rsquoang ve Liao Çin'de talep edildiğini belirttiği yabancı mallar için çok az arkeolojik kanıt vardır: fildişi (dandan-e fil), buhur (lübân), Baltık kehribar (kahrubar) ve gergedan boynuzu (ḵotu). Son Çin kazılarında bulunan İslami cam, onun da ithal edildiğini gösteriyor. Ernst Herzfeld tarafından Mezopotamya'da Sāmarrā'da keşfedilen parçalarla aynı tipte ince çark kesimli cam kaplar, 9. yüzyılda kurulan Famensi pagodasında (Famensi, s. 4-28) bulunmuştur. Buluntular arasında aynı zamanda sarı astarlı, taklit ve utangaç cilalı bir çanak (bkz. seramikler xiii. erken İslam dönemi) 287/900 yıllarında Nī&scaronāpūr'dan ithal edilmiş olabilir. veya Çin'de yapılmış olabilir. Her halükarda, cam parçalar, 1018 tarihli bir Liao prens mezarından (Ar­chaeology Enstitüsü, 1988) gelen ince bir cam koleksiyonununkiyle karşılaştırılabilir bir kalitede değildir. meme uçları ve tekerlek kesimli bir matara, tümü 4./10. yüzyıl Pers tipi.
Çinli zanaatkarların 133/751'de Harâz savaşında ele geçirdikleri kağıt imalatını Semerkant'a getirdiğine dair en eski rapor, M.Ö. Laṭāʾef al-ma'āref Ṯa'alebī (ö. 429/1038 s. 140). Kaynaklarda Semerkant olarak adlandırılan bir kağıt türünden bahsedilmektedir, ancak geç Orta Çağ'da şimdiye kadar örnekleri tespit edilmemiştir, terim bir kumaştan ziyade bir formata atıfta bulunmuş olabilir. Ayrıca, erken dönem İslam elyazmalarında Çin belgelerinin kullanıldığına dair çok az kanıt vardır. Mes'ûdî'ye rağmen (Moruç I, s. 323-24) ve onun halefleri, Çinlilerin özellikle temsili sanatlarda yetenekli oldukları yaygın bir kanıydı, Çinli ressamların Moğol döneminden önce işe alınmadığı görülüyor. Ṯa'ālebī, Çin heykellerini, muhtemelen yanıltıcı bir şekilde, T&rsquoang çanak çömlek mezar figürinleriyle veya kuzeybatı Çin'de üretilen saman ve alçı figürinlerle doğrudan tanıdık olduğunu düşündürecek kadar canlı terimlerle tanımladı. Diğer ünlü Çin ürünleri arasında (s. 141-­42) mumlu kumaştan giysiler, kaliteli çelik, asbestli dokumalar ve keçeler sıraladı, ancak sonuncusu, Tabaṣṣorr be&rsquol-tejāra, apokrif olarak Jāḥeẓ'e atfedilir (Ṯaʿālebī, s. 30-31, 142).
Bununla birlikte, Çin'in en ünlü ihracatı, Ṯa'ālebī'nin (s. 141) kayısı rengi olarak tanımladığı (muhtemelen seladonlarla karşılaştır. 3./9. yüzyılın ilk üçte birine kadar önemli miktarlarda. Abbasilerin Horasan valisi Ali b. 'İsa b. Mahan (Camb. Geçmiş. İran IV, s. 70-73'ün 189/804'te Hârûn er-Rascaronîd'e hediye olarak Çin porselenlerini (ki muhtemelen taştan yapılmış) gönderdiği bildirilmektedir. Onları Horasan'dan almışsa, kara yoluyla gelmiş olmaları muhtemeldir, ancak İran'da Körfez kıyısı dışındaki kazılarda nadir bulunan porselen buluntuların nadir olması, tarihsel Yakın Doğu'ya ulaşan porselenler deniz yoluyla gelmiştir. Seladonlar ve beyaz eşyaların yanı sıra, san-ts&rsquoai Hem T&rsquoang hem de Liao dönemlerinin (üç renkli) mallarının artık önemli olduğu biliniyor: Son araştırmalar şimdiye kadar kaydedilmemiş T&rsquoang türlerini belirledi. san-ts&rsquoai Sāmarrā'dan malzemede (Rawson ve diğerleri). Merkantilist Sung hanedanlığı döneminde porselenler Çin gemilerinde Seylan'a ulaşırdı (Gray, 1987) ve daha sonra başka bir yere nakledilirdi (Carswell, s. 25-68). Nu­mizmatik kanıtlar, deniz ticaretinde Basra Körfezi limanlarından, özellikle Sīrāf'tan, 442/1050 (Lowick) civarında Kızıldeniz'e doğru bir kayma olduğunu göstermektedir. Erken 6./12. yüzyıla gelindiğinde, Kā&scaronān'da beyaz fritware üretimi ve İran hinterlandındaki diğer çömlekçilik, başlangıçta Çin beyaz eşyalarına yönelik tatminsiz talebe yanıt olarak Çin porselenlerine olan talebin azalmasıyla sonuçlanmış olabilir. Mısır'daki Fosṭāṭ'dan (Gyllensvärd) porselen buluntular, seladon eşyaların büyük bir üstünlüğü ile ancak Liao beyaz eşyaları, monokrom yeşil Yue eşyaları, Kuzey Sung dahil qingbai yaklaşık 1100'den itibaren ve çok az miktarda Ding ve Cizhou, en azından oranlarında, 5./11. yüzyılın ortalarında Güney­ern İran limanlarına da ulaşan porselen türlerini kuşkusuz yansıtmaktadır.
L.I. Al&rsquobaum, Zhivopis&rsquo Afrasiyaba, Taşkent, 1975.
E. Bretschneider, &ldquoKi&rsquo­tan ve Kara Khitai (Si Liao) Bildirimi&rdquo in Doğu Asya Kaynaklarından Orta Çağ Araştırmaları, Londra, 1888 repr. I, 1967, s. 208-35.
J. Carswell, &ldquoChina and Islam. Hindistan Sahili ve Seylan Üzerine Bir Araştırma,&rdquo Doğu Seramik Derneği'nin İşlemleri, 1977-78, s. 25-68.
Chau-Jukua, ed. F. Hirth ve W. W. Rockhill, St. Petersburg, 1911.
Famensi, Shaanxi Eyaleti Arkeoloji Ekibi, &ldquoEx&Fufeng'deki Famen Tapınağı Pagoda'daki Tang Hanedanlığı Yeraltı Sarayı'ndaki shycavations,&rdquo Wenwu, 1988, 10, s. 1-&utangaç28.
G. Ferrand, tr., Voyage du Marchand arabe Süleyman en Inde et en Chine rédigé en 851, Suivi de remarques par Aby Zayd Ḥasan (vers 916), Paris, 1922.
H. Franke, &ldquoMançurya Orman Halkları. Kitanlar ve Jurchens,&rdquo in Erken İç Asya'nın Cambridge Tarihi, ed. D. Sinor, Cambridge, 1990, s. 400-23.
H. A. R. Gibb, &ldquoChinese Records of the Arabs in Orta Asia,&rdquo BSOAS 2/4, 1922-23, s. 619-22.
İdem, Orta Asya'nın Arap Fethi, Londra, 1923.
P. B. Golden, &ldquoThe Karahanids and Early Islam,&rdquo in Erken İç Asya'nın Cambridge Tarihi, ed. D. Sinor, Cambridge, 1990, s. 343-70. B
. Gray, &ldquoÇin Porselenlerinin Hindistan'a İhracatı&rdquo in Çin ve İslam Sanatı Çalışmaları II. İslam Sanatı, Londra, 1987, s. 67-90.
İdem, &ldquoÇin Porseleninin İslam Dünyasına İhracatı. 1400 Öncesi İslam Sanatının Önemi Üzerine Bazı Düşünceler&rdquo in Çin ve İslam Sanatı Çalışmaları II. İslam Sanatı, Londra, 1987, s. 91-121.
B. Gyllensvärd, &ldquoFustat'ta Çin Seramiklerinin Son Buluntuları&rdquo Doğu Sanatı Müzesi Bülteni (Stockholm) 45, 1973, s. 91-119 4, 1975, s. 93&utangaç-117.
Arkeoloji Enstitüsü, İç Moğolistan, &ldquoExca&Prenses ve Liao Kocasının Mezarı&rsquos Chen Eyaleti,&rdquo Wenwu, 1988, 11, sayfa 4-28.
P. Kahle, &ldquoİslam Ülkelerinde Çin Porselenleri,&rdquo in Opera Minora, Leiden, 1956, s. 327-50, 351-61.
N. M. Lowick, &ldquoSon Madeni Para Kanıtlarının Işığında Basra Körfezi'nde Ticaret Modelleri,&rdquo in Nümismatik, İkonog&Shyraphy, Epigrafi ve Tarih. George C. Miles Onuruna Çalışmalar, ed. D. K. Kouymjian, Beyrut, 1974, s. 319-33.
V. Minorsky, Çin, Türkler ve Hindistan üzerine Sharaf al-Zamān Ṭāhir Marvazī, Londra, 1942.
İdem, &ldquoTamīm ibn Baḥr&rsquos Uygurlara Yolculuk,&rdquo BSOAS 12/2, 1948, s. 275-305.
İdem, &ldquo Bīrūnī&rsquos Muhbirlerinden Bazıları Üzerine,&rdquo in El-Bīrūnī Anma Hacmi, Kalküta, 1951, s. 233-36.
Idem, &ldquoEkle Ḥodûd el-Ālam,&rdquo BSOAS 17/2, 1955, s. 250-70.
A. Miquel, Géographie humaine du monde musulman jusqu&rsquoau milieu du XI e siècle, Paris ve Lahey, 1967.
J. Rawson, M. Tite ve M. J. Hughes, &ldquoThe Export of Tang Sancai mallar. Bazı Son Araştırmalar&rdquo Doğu Seramik Derneği'nin İşlemleri, 1987-88, s. 39-61.
J. Sauvaget, ed. ve tr., Akhbār al-Ṣīn wa&rsquol-Hind. Relation de la Chine et de l&rsquoInde (yalnızca birinci kısım), Paris, 1948.
A.Şbul, Mes'ûdî ve Dünyası, Londra, 1979.
D. Sinor, &ldquoTürk İmparatorluğunun Kuruluşu ve Dağılması,&rdquo in Erken İç Asya'nın Cambridge Tarihi, ed. D. Sinor, Cambridge, 1990, s. 285-316.
Ebu Mansur 'Abd-el-Malek Ṯa'alebī, Laṭāʾef al-ma'āref, ed. ve tr. C. E. Bosworth olarak Meraklı ve Eğlenceli Bilgiler Kitabı, Edinburg, 1968.
C. E. Wilson, &ldquoİskender'in Yecüc ve Mecüc'e Karşı Duvarı ve Onu Bulmak İçin Halife Vathiq tarafından MS 842'de Gönderilen Sefer,&rdquo in Doğum Yıldönümü Cilt, Londra, 1923, s. 575-612.
Pella ve çevresi Marion County, IA Biyografileri