‘Rigoletto’yu izledikten sonra Teatro Real’den ayrılmak ve son günlerde fısıldanan yeni sahneleme skandalının nerede olduğunu merak etmek kaçınılmaz. Miguel del Arco. Ekonomik senaryoda önemli olmaktan ziyade belirgin mi? Eyleme eşlik eden, genellikle açık bir anlamı olmayan müstehcen hareketlerden herhangi birinde mi? Kökeni zaten mükemmel bir şekilde açıklığa kavuşturulmuş birkaç karakterin karakterini tanımlama ısrarı içinde misiniz? Bir operadaki nüanslarla dolu olan nüansları keşfetme görünürdeki yükümlülüğünde mi? Teklif Bilbao’daki ABAO’ya, Sevilla’daki Teatro de la Maestranza’ya ve birlikte teklifin birlikte sunulduğu Tel Aviv’deki İsrail Operası’na gitmeden önce Real’in planladığı yirmi iki gösteriden ilkine katıldıktan sonra, izleyiciyi birbiri ardına şüpheler sarıyor. buluşuyor. ortak yapım önerdi.
Çünkü başlangıç muhteşem: ışıklar kapalı, her yerde çığlıklar var ve sonunda sürü tarafından tuzağa düşürülecek ve kesinlikle tecavüze uğrayacak bir kadının tezgahlarda yarışı. Yani performanstan önce seyircinin çok yakınında meydana gelen rahatsız edici, rahatsız edici, can sıkıcı bir şey, sahnenin dar alanıyla sınırlıdır.
Ancak darbe etkisi burada sona eriyor, kısa ömürlü bir vaade dönüşüyor çünkü o andan itibaren olanlar, metafizik veya sembolizm olmadan açıklanan, teatral olarak incelikli bir libretto ve çok iyi karakterize edilmiş bir partisyonun zorluğuyla büyük ölçüde ilgilidir. ; Herhangi bir manzara kararının sadece bir dekorasyondan daha fazlası olmasını sağlamak için.
Bu, kahramanın takım elbisesi ve kolsuz asimetrik ceketidir; ilk perdenin dalgalı, engebeli manzarası; Gilda’nın ve onun ‘Caro nome’unun etrafında ortaya çıkan ruhlar grubu, aşk zevkleri; Mantua Dükü’ne eşlik eden ahlaksızlık; hatta ölü Gilda’nın bir grup çıplak kadınla buluşması ve dolayısıyla cennetin saflığındaki yoldaşları bile. Oraya ulaşmak için o yola ihtiyacınız yoktu. Yukarıdakilerin hepsi gibi bu da zaten biliniyordu çünkü aynı eserde yer alıyor, ancak Miguel del Arco bunu vurgulamak istiyor ve bazen merak uyandırıyor, bazen de artık ilgilenmiyor, özellikle de şarkıcıların iyi kurgulanmış bir jestle yorumladıkları ortaya çıkıyor. Oyuncuların ve dansçıların prova ettiği sahneler ile oyuncu kadrosunun kendi hareketleri dışında korumasız, genellikle kötü ve beceriksiz bir şekilde kendini gösterdiği sahneler arasında dikkate değer bir fark var.
‘Rigoletto’ Real’e üç oyuncuyla geliyor. İkinci ve üçüncü sırada Etienne Depuis, Xabier Anduaga ve Julie Fuchs, Quinn Kelsey, John Osborn ve Ruth Iniesta yer alıyor. Ludovic Tezier, ilk şüphelerin ardından dünkü performansın öne çıkanı ‘Cortigiani’nin önünde yankılanmaya başlayan şarkının güzelliğiyle, sesinin kalitesinde en iyi özelliğe sahip olan birinciye katılıyor. Javier Camarena ayrıca sesi genişlediğinde ve bazı pozisyonlarda yorgunluk belirtileri gösterdiğinde vücuda ihtiyaç duyulduğunda da üstesinden geliyor. ‘La donna è mobile’ rezerve edilmesi gereken bir yer ve Camarena bunu dün gece yaptı ve muhteşem bir şekilde ortaya çıkan keskin sonu (bazı klasikler gibi) etkili bir şekilde uzattı. Mantua Dükü’nüzün biraz ilgisi var. Ve tasvir edilen kıdem göz önüne alındığında, geçimini sağlamak için dünyaya çıkması beklenmediği sürece Rigoletto’nun kızı olarak nitelendirilmesi oldukça talihsiz olan Adela Zaharia için bir nokta daha var. Ancak babası onu koruduğu için Gilda onun yanında kalıyor ve rolü her zaman iyi bir sonla olmasa da anlamlı bir şekilde söylüyor. Dün onun ‘Caro nome’u ve aynı zamanda performansı için çok fazla alkış vardı, ama bu Simon Lim’in ‘sparafucile’ına adanmış ve coşkulu bir izleyici kitlesinin sonucuydu.
Yine de Miguel del Arco, sakin, sakin ve iyi yönlendirilmiş jestlerden maksimum etki elde eden Nicola Luisotti’ye alkışlar yağarken düdüğü aldı. Ona yorulmak bilmeyen, şişkin, son derece zıt ve maddi açıdan renkli bir yorum borçluyuz. Luisotti liderliğindeki Real Orkestrası’nın sesi güçlü ve kendinden emin, başlangıçta göz kamaştırıcı, performans boyunca enerjik ve son derece açıklayıcı. Kısacası, eğer bu ‘Rigoletto’ ilginç kalmayı sürdürüyorsa, bu, müziğinin kontrastlarla dolu ve yoğun bir şekilde çizilmiş bir dizi sahnenin hizmetine sunulması sayesindedir. Luisotti’nin bunları inandırıcı göstermeyi başarması hiç de küçümsenecek bir şey değil.