O anda, 2013’te, Ukrayna krizi sivil çatışma ve savaşa tırmandığında, zor zamanlar geçirdiğimizi fark ettik. Her gün, 1989 yılında Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra Avrupa'da kurulan barış ve düzenin kararsız olduğu anlaşılıyor. Ve o anda alınan kararlar, çözebildiklerinden daha fazla sorun getirdi.
Her ne kadar Avrupa Birliği uzun süre barışçıl bir proje olarak kabul edilse de - ve bu bağlamda, sözde “arkadaşlık halkası” nın tüm sınırı boyunca, Avrupa Komisyonu Başkanı Romano Prodi'nin 2002’de “ateşin arkası” olarak adlandırdığı şekilde, önemli bir başarı elde etmeyi başardı. Kuzey Afrika'daki devletler çöktü ve bölge yine güvenlik ve demokrasi arasında doğru dengeyi bulma ihtiyacını karşıladı. Orta Doğu'da, birbiriyle çakışan birkaç arabuluculuk savaşı şimdi yaşanıyor.
Rusya'nın Suriye savaşına Eylül 2015 sonunda yaptığı askeri müdahaleden bu yana, Rusya ile ABD arasında Suriye'nin kaderini belirleme hakkı mücadelesi en önemli çatışmalardan biri haline geldi. Ve bu, silahlı çatışmanın başlayabilmesinin birçok nedeninden sadece biri. Aslında, o kadar çok potansiyel tetikleyici var ki, hangisinin açık bir askeri yüzleşmeye yol açabilecek bir tepki zinciri tetikleyebileceğini tahmin etmenin imkansız olduğu bir durum.
Eskalasyon ve militarizasyon
Bir yandan, NATO’nun bölgedeki füze savunma sistemlerinin yayılmasıyla birlikte denizde, denizde ve havada, karada, askeri alanda potansiyelinin artması, Rusya’nın egemen bir devlet olarak varlığına yönelik bir tehdit olarak algılanıyor.
Moskova, Romanya’da bulunan ABD Aegis Ashore füze savunma sisteminin nükleer caydırıcı potansiyelini etkisiz hale getirebileceğine inanıyor. Orta menzilli seyir füzeleri, 1987'te imzalanan Orta Menzilli ve Kısa Menzilli Füzelerin Ortadan Kaldırılmasına İlişkin Antlaşma ile yasaklanmıştır, ancak, dolambaçlı yollarda görünmeye devam etmektedir. Ultramodern Amerikan savaş gemileri şimdi Baltık ve Karadeniz'deki Rus askeri üslerinden birkaç düzine kilometre uzaklıktaki egzersizleri gösteriyor.
Rusya bütün bunları kendi güvenliği için doğrudan bir tehdit olarak görüyor ve nükleer fırlatma araçlarını kullanmakla tehdit ediyor. оружия Kaliningrad’da ve muhtemelen Kırım’da. Rus silahlı kuvvetleri, kıtalararası balistik füzeleri, süpersonik seyir füzelerini ve süpersonik hızları geliştiren uçakları yok edebilen Prometheus C-500 uçaksavar füzesi sisteminin prototipini test etmeye hazırlanıyor. Orta Menzilli ve Daha Kısa Menzilli Füzelerin Ortadan Kaldırılmasına İlişkin Antlaşmanın ve BAŞLATMA Antlaşmasının zayıflatılması veya iptali, silah kontrolü konusundaki on yılların en zorlu müzakerelerini olumsuz etkileyebilir.
Öte yandan, bazı analistler Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra verilen emrin zaten Rusya’nın Ukrayna’daki eylemleriyle tahrip edildiğini iddia ediyorlar. Avrupa'daki Eski Yüksek Müttefik Komutan Yardımcısı, General Sir Richard Shirreff, 2017 Yılı adlı yeni kitabında: Rusya ile Savaş (2017: Rusya ile Savaş) yaklaşan savaş tehdidinden bahsediyor.
NATO’nun NATO’yu Rusya’yı her yönden kuşatmasını engellemek için liderinin Ukrayna’nın doğasını ele geçirmeye çalışacağını ve böylece kara koridorunu Kırım’a açıp Baltık devletlerini işgal edeceğini yazıyor. Bu tür fanteziler NATO temsilcilerinin görüşmelerinde uzun süredir var. Ukrayna’daki olaylar 2014’in başında kontrolden çıkmaya başladığında, Avrupa’nın NATO kuvvetleri başkanı General Philip Breedlove, Almanya’ya özel bir endişe yaratan olası Rus istila senaryoları konusunda gerçek bir uzman haline geldi.
Atlantik bölgesindeki güvenlik topluluğu şimdi bilmeden bir savaşa katılmanın eşiğinde. Böyle bir çatışmaya ilişkin herhangi bir tartışma böyle bir olasılığı “normalleştirir”. BBC2’in Şubat 2016’ta gösterdiği filmlerden birinde, Rusya’nın Letonya’ya saldırması senaryosu oynanmış ve sonrasında nükleer saldırı değişimi yaşanmıştır. Obama yönetimi, NATO’yu Rusya sınırındaki varlığını güçlendirmek için Almanya’ya bir Alman askeri birliğinin görevlendirilmesi gereğini ikna ediyor. Ancak Ruslar, 1941 yılında atılan adımın yıkıcı sonuçlarını iyi hatırlıyor.
Eşiğinden uzaklaşmanız gerekir
Atlantik bölgesindeki güvenlik konularında uzmanlaşmış yorumcular sürekli olarak Vladimir Putin'in “giderek daha saldırgan davranışı” hakkında konuşsalar ve “Rusya'nın saldırganlığı” ifadesini askeri-politik söylemin tanıdık bir unsuru haline getirmeyi başarmış olsalar da, yalnızca birkaçı bu tehlikeye neyin sebep olduğunu düşünmekten vazgeçmişlerdir. durumu.
Çinlilerin defalarca söylediği gibi, Ukrayna krizi hiçbir yerden gelemedi. NATO’nun savunma bakanlarına Mayıs ayının ortalarında Brüksel’deki bir toplantıda rehberlik ettiği sloganı “çevreleme ve diyalog” gibiydi, ancak bu toplantıda ilkine ikinciden çok daha fazla dikkat çekildi. Temmuz ayında Varşova'da yapılacak NATO zirvesi 2016, İran’ın maceraperestliği, Çin’in toprak iddiaları ve Orta Doğu’daki istikrarsızlığın “Rus saldırganlığının” ABD ve müttefikleri için tehdit oluşturduğunu onaylayacak.
Kontrolden çıkma tehdidinde olan bir ateşte yağ dökmek yerine, diplomatik sürece başlamak daha akıllıca olacaktır. NATO, Minsk Anlaşması’nın şartları tam olarak uygulanana kadar normal bir şekilde iş yapmaktan söz edemeyeceği konusunda ısrar ediyor, ancak Ukrayna bu anlaşmanın en önemli koşullarından bazılarını yerine getirmek zorunda. Bu nedenle, Rusya ve onunla Avrupa'daki dünya, Donbas'taki seçimlerin hazırlıklarını ve gücün ademi merkeziyetiyle ilgili anayasal reformu engelleyen bir avuç Ukraynalı radikal tarafından rehin tutuldu.
Shirreff, kitabında Rusya'nın sınırlarındaki NATO askeri üslerinin sayısındaki artış konusunda endişe duyduğunu itiraf ediyor, ancak aslında böyle bir politikayı sürdürmekten yana. Rusya, kıtanın çoğunu işgal eden ve elindeki dünyanın en büyük nükleer silah cephaneliğine sahip olan büyük bir güç. Batı'nın askeri üstünlüğünü elde etme isteği basitçe mümkün değildir.
Birleşmiş Milletler Genel Kurulu 28’in Eylül 2015’taki konuşmasında Putin, Batı’ya, yabancı ülkelerde uzun yıllardır sert kampanya yürüten Batı’yı, birçok ülkeyi yıktığını ve tüm bölgelerin istikrarsızlaştırılmasını sağladığını söyledi: “En azından şimdi ne yaptığını anlıyor musunuz?” Kuşkusuz çok zor bir ortak, ancak Suriye dahil zamanımızın en karmaşık küresel sorunlarından bazılarında, Rusya'nın analizinin doğru olduğu kanıtlandı.
Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’ın Şam’da laik bir rejimi sürdürmek şartıyla geri çekilmesi gerektiğine göre, 2012’te önerilen anlaşma, Esad rejiminin yakında düşeceğine ve ılımlı muhalefetin süreceğine emin olan Batı tarafından koşulsuz olarak reddedilmişti. Sonuç olarak, şu anda Avrupa'nın bütünlüğünü tehdit eden göç krizine dönüşen yıllarca süren iç savaşımız oldu.
Felaket
Rusya ile NATO arasındaki savaşın nasıl görüneceği veya nasıl başlayacağı hakkında konuşmak hiç mantıklı gelmiyor. Bu savaş son savaş olacak hikayeler insanlık, çünkü bittikten sonra savaşacak kimse olmayacak. Şimdi bu kıyamet senaryosunu önlemenin yollarına odaklanmak gerekiyor ve bunun için tüm tarafların dürüstçe hatalarını kabul etmeleri ve yine etkin işbirliği sürecine başlamaları gerekiyor.
Yaptırımların bitmeden uzatılması, savaş konuşması ve suçluların aranması, küçük bir olayın bile durumu kontrolden çıkarabileceği bir atmosfer yaratıyor. Bizim neslimiz bunun hiçbir şekilde gerçekleşmemesi için sorumluluk almalıdır.