Barış'ım Çağan'ım bir süredir bezinden rahatsızdı. Sık sık ben bezime yapmıcam tualete yapcam diyordu. Bezini çıkarınca da gerçekten lazımlığa yapıyordu.
Bugün öğlene doğru saat 11 sularında yine bezini istemedi. Lazımlığı getirdim, salona koydum, bezini çıkardım, oturdu, birazcık çişini yaptı. Sonra atlet giydirdim, belden aşağısını çıplak bıraktım ve maalesef mutfakta sürüyle işim olduğu için işlerin başına gittim.
Mutfakta iş yaptığım birkaç saatlik süre içinde Barış Çağan sık sık küçük kazalar yaptı, temizledim, anlattım, çişini nereye yapmalısın dedim, tualeteee dedi. Tamam bir daha çişin gelince halıya ya da parkeye değil tuvaletine yap annecim dedimve işimin başına döndüm. Amma ve lakin hiç başarı kaydedemedim. Umutsuzluğa kapılıp bir ara bezini tekrar taktım, ağlayarak bezimi istemiyorum bütten (lütfen) anne çıkar dedi. Tekrar çıkardım. Sonra bıraktım işleri, geldim yanlarına oturdum. Sık sık hatırlattım çişini kakasını, kaza sayısı azaldı, bir süre sonra kendiliğinden çişi gelince tuvalete oturmaya başladı. Aslında bebeğim son derece haklıydı ama benim de yapmam gereken o işleri toparlamam gerekliydi. Sonunda orta yolu bulduk.
Gece olunca babası bezini bağladı, ben de dışarıdan birkaç alınacak vardı, onları topladım, ucuz ıslak mendil aldım, malum küçük kazaları silmek için bol bol ıslak mendile ihtiyaç var.
Haydi hayırlısı, bebeğim bağımsızlığını kazanıyor yavaş yavaş.
Onlar büyüyor, biz yaşlanıyoruz...