Çelimsiz ve aç bir kurt, soğuk bir günün sabahı köyün yakınlarında dolaşırken, bir köpekle karşılaştı. Besili ve karnını iyice doyurmuş olan köpeğe yaklaştı.
– Söylesene dostum, dedi kurt, Nasıl böyle tombul olabiliyorsun?
– İnsanlar beni besliyorlar. diye cevap verdi köpek.
– Hepsi bu kadar mı? diye alaylı bir ifadeyle sordu kurt. İşin çok zor olmalı öyleyse.
– Hayır dedi köpek. Yaptığım tek şey, geceleri bahçeyi beklemek.
– Bunun için mi sana yemek veriyorlar? dedi kurt. Eğer hepsi buysa bende sana yoldaş olurum. Sen dışarıda yiyecek bulmanın ne demek olduğunu bilemezsin.
– Sahibim şüphesiz seni de besler. dedi köpek.
– Kurt, köpeğin haline imrendi ve beraberce köpeğin bekçilik yaptığı yere doğru gittiler. Bahçeye girer girmez kurt, köpeğin boynundaki bir ize dikkat kesildi.
– Baksana dostum, boynundaki tüylere ne oldu?
– Zincir tüylerimi döktü dedi köpek. Görüyorsun, günün ve gecenin büyük bir bölümünde ben zincirle kazığa bağlıyım.
– O halde hoşça kal zavallı dostum. dedi kurt ve hızla oradan uzaklaşmaya başladı. Fikrimi değiştirdim. Ben aç kalabilirim, ama zayıf ve özgür olmayı, şişman fakat esir olmaya tercih ederim. diye de ekledi…