Öyleyse, Nabiullina'nın Merkez Bankası başkanlığına atanmasına karar verirken ne yaptı? Açıkçası, Rusya ekonomisinde ve kamu sektöründe zor bir durum, Rusya bütçesinin temel ikmal kaynağı ile ilgili sorunların artması (enerji ihracat hacimlerinde azalma), sonuç olarak da - sınırlar arası çelişkilerde ciddi bir artış. Ek olarak, “liberaller” vaadi (unutma, bu şu anda finansal ve ekonomik politikaları kontrol eden ve IMF'nin, Dünya Bankası'nın ve en büyük uluslararası bankaların çıkarlarını temsil eden ve IMF'nin, Dünya Bankası'nın ve en büyük ulus ötesi bankaların çıkarlarını temsil eden, grubun kendi seçkin ismi). Rus elitlerinin bir kısmı 2011'in ortasından itibaren artık uyuşmuyor) Rus parasının Batı finans sistemine olan çıkarlarını garanti ediyor ve ülkede ekonomik büyümeyi sürdürüyor.
Aslında, tüm bu sorunlar 2008'in sonbaharında başladı, ancak birkaç yıl boyunca hepsinin üstesinden gelinebileceği anlaşıldı. Bununla birlikte, büyük olasılıkla, bu sorunlar Putin'i en yüksek devlet görevine geri döndürmeye zorladı; ancak, eski yönetim sistemi ve elit yapıdaki (üç büyük gruba bölünmüş olan: "siloviki", "liberaller" ve bölgeselistler) bunların üstesinden gelme yanılsaması hâlâ kaldı. . Büyük olasılıkla, bu yanılsamalar ve Merkez Bankası başkanlık görevini “liberaller” için koruma kararına yol açan kararlara neden olan sözlere verilen güven ve güven buydu, ancak tam da bu noktada bir telaş telaşı yaşandı.
Bunlardan ilki, IMF ile “dostluğun” artık herhangi bir finansal sorunu çözmediğini, kararların farklı bir devlet düzeyinde verildiğini ve ABD başkanının idaresinde bile Rus “liberallerin arkadaşlarının” olmadığını gösteren Kıbrıs olaylarıydı. bitti Buna göre, Rus varlıklarının (hem devlet hem de özel) güvenliği ile ilgili sorular gittikçe artan bir şekilde “liberallerin” seçkin pozisyonlarını önemli ölçüde zayıflatan “siloviki” nin (daha doğrusu, Dış İstihbarat Servisi) sorumluluğunu almaya başladı.
İkincisi, Rusya'daki ekonomik durgunluğun halihazırda bir başarısızlık olduğu anlayışıydı ve ülkedeki siyasi süreçler de dahil olmak üzere tümünü aktif olarak etkiliyordu. Aynı zamanda, Putin’in Şubat-Mart’taki “liberaller” in ona büyüme vaadi verdiğinde, durgunluğun başladığını zaten bildiklerini anlayıp anlamadığı sorusu devam ediyor. Bununla birlikte, büyük olasılıkla, bu grup temsilcilerinin özel konuşmalarıyla ilgili çeşitli türdeki teloteklerin ve diğer operasyonel verilerin verilerini dikkate alarak, bu veriler onun için bir sır değildir.
Üçüncü sorun, mevcut 2013 yılındaki mevsimsel zirvenin statükoyu korumak için gerekli seviyeye ulaşamaması nedeniyle ekonomik durumdaki hızlı bozulma oldu. Büyük olasılıkla, bu, bu yılın sonbaharındaki mevsimsel düşüşün bir yıl öncesine göre daha zayıf olacağı, ancak yaz mevsiminde yeterli rezerv biriktirmenin mümkün olamayacağı gerçeği göz önüne alındığında, sonbaharda ekonomide olumlu bir geri dönüşün olmayabileceği gerçeğine işaret ediyor. Bazı bölgelerde durum oldukça zor olabilir.
Fakat taktik manevraları mevcut (tercihen pozitif) trendde seven, fakat hiç beğenmeyen ve stratejik planların nasıl değiştirileceğini bilmeyen Putin için en kötü şey “liberaller” de dahil olmak üzere herkes için netleşmesidir. liberal politika artık ekonomik büyüme sağlayamaz. Prensip olarak. Bu da hem politikayı hem de “liberalleri” kendileri değiştirmenin gerekli olduğu anlamına geliyor. Politika konusunda net ve neden liberallerin kişisel olarak kurtarılamadıkları? Çok basit. Birincisi, politik olarak, dünyanın seçkin bir kısmının temsilcileriydi ve yükümlülüklerini yerine getirmeyi reddedemezler. İkincisi, zaman zaman sınırlama ve zayıflık kriterine dayanarak seçildiler (böylece “Napolyonlar” a girebilecek hiçbir rakam yoktu), böylece yaratıcı ve yapıcı bir şekilde yeni bir tür siyasal sistem yaratabileceklerine güvenebilirler. - saf. Üçüncüsü, hepsi uluslararası olanlar da dahil olmak üzere çeşitli yolsuzluk planlarına bağlıdır ve prensip olarak bunlardan kurtulamazlar. Başka nedenler de var, ancak daha önce belirtilenler ekonomik ve finansal politika tanımını “liberaller” elinde tutmanın imkansız olduğunu anlamak için yeterli.
Mantıktan devam edelim, Putin için bu son ifadenin, eğer hali hazırda açık değilse, o zaman gelişme için en muhtemel seçeneklerden biri. Ve bu sorunu nasıl çözebilir? Birinci seçenek: Ülkede var olan iki elit gruba finansal ve ekonomik politikaların gelişmesini sağlayın. Buradaki bölgeler kesinlikle uygun değil - federal ve uluslararası düzeyde düşünmüyorlar ve böyle bir çalışmaya hazır değiller (görüşleri dikkate alınmakla birlikte). Ancak bu işlevi “siloviki” ye vermek de korkutucu, çünkü bu durumda federal düzeyde bir karşı ağırlıkları olmayacak, ana liberal işlevlerini kaybeden “liberaller” sahneden hızla çıkacaklar. Başka bir deyişle, Putin böyle bir seçeneği ancak son çare olarak bırakabilir, çünkü kendisini durumu kontrol etme yeteneğinden mahrum eder.
İkinci seçenek, bir anlamda Putin bugün uygulamaya çalışıyor. Bu, daha sonra liberal hükümete ve Merkez Bankası'na “empoze edilecek” bir finansal ve ekonomik strateji geliştirecek belirli bir grup oluşturma seçeneğidir. Şimdiye kadar, ünlü "Mayıs" kararnameleri geliştirilmiştir, ancak teorik olarak mükemmellik için bir sınır yoktur. Ancak, uygulamanın gösterdiği gibi (ve sadece Putin’in son iki ayını değil, aynı zamanda hükümetin 97-98’taki operasyonel faaliyetlerini gerçekten kontrol eden Rusya Federasyonu Başkanının Ekonomik Departmanı’nın da uygulaması), hükümet ve Merkez Bankası bu uygulamaya asla katılmayacak! Mümkün olduğunca aktif bir şekilde bu tür bir merkeze karşı savaşacaklar (Ekonomik Departman ilkbaharda yıkıldı - yılın 1998 yazının başında, bir yıldan fazla çalışmışlardı) ve bu şekilde oluşturulan programları sabote ediyorlardı. Putin son haftalarda ne gördü.
Üçüncü seçenek, Rus seçkinlerindeki "liberallerin" yerini alabilecek başka bir büyük grubu aramaktır. Bu yeni bir görev değil - doksanların sonunda ve iki bininci başlangıcında, daha önce ciddi biçimde yok edilmiş olan seçkinlere “silovikler” tanıtıldı. Tek sorun, o zaman seçkinlerin genişlemesi için bir kaynak bulunmasıydı ve bugün eski sayısındaki korunması için bile değil. Yani, böyle bir problemi çözmek için, elitlerin gerekli kaynak indirimlerinden daha fazla kesilmesi ve daha sonra ona yeni oyuncular katılması gerekir. Kim olabilirler?
Bu tür sistemik elit bir yer olduğunu iddia edebilecek pek çok büyük grup yoktur (nüfustan oldukça ciddi bir destek gerektirir). Bu, sözleşmeye göre, “yurtseverler” (Rusya'nın bir Rus devleti olarak destekçileri), emperyal monarşistler ve komünistler (daha doğrusu, Rusya Federasyonu’nun operetta Komünist Partisi ile karıştırılmaması gereken), Kırmızı Projenin destekçileridir. Zor bir ilişki içindedirler, ancak iktidara girmelerine izin verilirse, birçok çelişki unutulacaktır. Bu durumda, yeni “emperyal” mantığın, her çizgiden aşırılık yanlılarının eleneceği ve yapılandırmacıların ortak bir pozisyon geliştireceği oldukça hızlı bir şekilde kurulacağını düşünüyorum. Finansal ve ekonomik politikalar açısından bakıldığında, bu grupların ilk aşamada ciddi bir çelişkileri bulunmadığına dikkat edilmelidir - bu yüzden kesin. Bununla birlikte, bunun nedeni, ülkede karmaşık sistem programları yazabilen çok az sayıda ekonomistin kalması ve önceden belirli ideolojik şemaların katı çerçevesine uymamaya çalışmaları gerçeğinden kaynaklanıyor olabilir.
Ancak, soru ortaya çıkıyor - böyle bir problem pratikte nasıl çözülebilir? Her şey “siloviki” ile basittir: her zaman net bir otorite ve pozisyon hiyerarşisi olmuştur. Üstelik kendileri gücün ne olduğunu ve onunla nasıl çalışacağını gerçekten anlamayan amorf gruplarla çalışmak… Aynı zamanda, durumun genel gelişimi, bana öyle geliyor ki, üçüncü, belirtilen alıntılardan başka seçeneklere yer bırakmıyor. burada. Yaz sonuna kadar maksimumun sonunda ikinci seçeneğin prensipte uygulanabilir olmadığı açıklığa kavuşacağını düşünüyorum - ve bu sonbaharda yeni bir siyasi güç inşa etmenin (daha kesin olarak pekiştirilmesi) gerekli olacağı anlamına geliyor. Dahası, büyük seçim potansiyeli olacak.
Batı'da, Rus “liberallerinin” stratejik bir beklentileri olmadığını (“yeni liberal” yetiştirmenin kimin için gerekli olduğunu henüz anlamadıkları halde) çoktan anladıklarını belirtmek gerekir. Fakat görünüşe göre henüz böyle bir anlayışa sahip değiliz. Ve düşerek, yukarıdan ikinci seçeneğin geçmediği nihayet belli olunca, basitçe “vidaları sıkmak” ve bazı suçlu yetkilileri cezalandırmak için bir girişimde bulunulması mümkündür. Bununla birlikte, bu yalnızca krizi hızlandıracak - ve az ya da çok makul bir karar alma süresini kısaltacaktır.
Sonuç olarak, verilen metnin sadece makul bir akıl yürütme olduğunu belirtmek isterim. Ve bu nedenle Putin’in listelenenlerin dışında başka bir seçeneği olup olmadığını düşünmeyi öneriyorum. Ve ayrıca üçüncü seçeneğin uygulanması için pratik seçenekleri tartışmak.