Odaya giren küçük melek Erta ön konuşmayı umursamadan konuşmaya başladı.
[İnsanlar için doğumdan sonra edindikleri enerji olan mana ile baş etmek son derece zordur. İnsanlığın başka dünyalarda 10 yıl geçirmek zorunda olmasının nedeni, mana-]
“İnsanlık beni dışlıyor.”
Yu Il Han’ın sözünü kesmesi üzerine Erta küçücük yüzünde bariz bir sıkıntı gösterdi ve konuşmaya devam etti.
[Lita, insan Yu Il Han’a yardım talebinde bulunmak için bu noktayı kullandı. Vücudunu sadece biraz çalıştıran okul terkini bu şekilde bırakmanın ciddi anlamda haksızlık olduğunu söylerken, manaya kısa sürede uyum sağlaması için bir melek gönderilmesini rica etti.]
Lita’nın onun adına konuştuğunu duyduğunda Il Han kalbinin çarptığını hissetti. Vedalaşamadan ayrılsalar da Il Han Yu için de endişeleniyor gibiydi.
[Güçlü iddiaları nedeniyle talebi kabul edildi. Lita rolü kendisi üstlenmek istedi, ancak bir insanın bir meleğe çok yaklaşmasından endişe duyan üst düzey yöneticilerin kararı nedeniyle onun yerine ben gönderildim.]
“Böylece.”
Hayal kırıklığına uğramadığını söylese yalan olurdu ama aynı zamanda bunun bir şans olduğunu da düşündü. Lita ile tanışmak için daha yüksek bir varlık olmaya karar verdi, ancak daha önce rastgele bir nedenle karşılaşırlarsa, boşuna kovulmaz mıydı?
Ancak Erta’nın durumu beğenmediğini belirten bir ifadesi vardı.
[Ama şimdi buradayım, durum onun söylediğinden biraz farklı.]
“Nedir?”
[Bu nasıl ‘biraz’…]
Mananın yardımı olmadan yeni bir aleme yükselen Yu Il Han’ın fiziksel bedenini incelerken Il Han’ın duyamadığı küçük bir sesle mırıldandı.
1000 yıl düşünüldüğünde bile vücudunun evrimi inanılmaz derecedeydi. Bu bedene güçlü mana gücü eklenirse, bu insan ne kadar büyüyebilir? Bunu merak edecek kadardı.
Vücudunu bu noktaya kadar eğittiğini önceden bilselerdi Erta’nın sevki gerçekleşmezdi. Ancak Lita, Cennete döndüğü anda daha önce hiç görülmemiş bir güçle bu işi yürüttü ve yüzeyde çok makul görünen talebi ışık hızında geçildi, hazırlandı ve hayata geçirildi. Ve Erta’nın karşılaştığı durum şuydu.
Ancak, zaten gerçekleşmiş bir şey geri alınamaz. Bir görevle yeryüzüne inen Erta, o görevi tamamlamadan geri dönemezdi. Başka bir deyişle, hepsi Lita tarafından kandırılmıştı. Dünyanın en saf varlığı olması gereken bir melek olduğu halde böyle sinsi bir yöntem kullanacağını düşünmek!
Erta tekrar içini çekti ve güçsüz bir sesle konuştu. [Her halükarda, manayı ustalıkla kullanana kadar sana yardım etmeyi planlıyorum. O yüzden lütfen çabuk öğren.]
“Bana nasıl yardım edeceksin?”
[Basit. Daha yüksek bir varoluş, ben, sadece senin yanında olmak bile içindeki manayı harekete geçirecek. Tanıma, kontrol, kullanma – bu konularda, sıradan insanlardan 10 kat veya daha fazla daha hızlı adapte olabilirsiniz.]
Geçmişte, vücudunda tek bir mana belirtisi bile yokken, Lita’nın 1000 yıldır ona bağlı kalması bile imkansızdı, ama şimdi Büyük Afet meydana geldiğine göre, 1 yıl yeterliydi – bu Erta’nınkiydi. hesaplama.
Yu Il Han da mana hakkında hiçbir şey bilmiyordu, bu yüzden onun sözlerine sadece başını sallayabildi. Ne söylerse söylesin kabul edecekti. Konuşma bittiğinde Erta uçarak onun başının üstüne koydu. “Ne yapıyorsun?” – dedi başını okşarken ama Erta bir an olsun kıpırdamadı.
[Diğer alt varlıklar tarafından tanınmamı engellemek için üzerimde büyü var, bu yüzden aldırış etmenize gerek yok.]
“…Yani gelecekte başımın üstünde olmaya devam edeceksin?”
[Öyle.]
Bu iyi değildi. Sabit diskindeki 1,7 Terabaytlık hazineyi kullanamayacak (Ve bir tanesi sayısız yılda birikmiş) zor durumdaydı.
Lita bile bütün gün ona bağlı kalmadı ama böyle bir pusuya düşmek şimdi mümkündü!
[Senin gibi daha aşağı bir varlığın ne yaptığı umurumda değil. Yani endişelenmene gerek yok.]
“Zihnimi okudun?”
O an için Il Han meleği geri getirip getirmemeyi ciddi ciddi düşündü ama sadece 1 yılda manaya alışma fırsatını kaçıramazdı.
Evet, bir yıl oldu. Sadece bir yıl dayanması gerekiyordu. Yu Il Han kan ağladı ve gerçeği kabul etti.
[Break dans, oryantal dans veya dans dans devrimi yapmanız gerçekten umurumda değil.]
“Umurumda! Sonuncunun ne olduğunu nereden biliyorsun?”
—-
İnsanlığın geri dönmesinin ertesi günü, Kore sabahı, dünyanın değişeceği endişesi ve değişen toplum için hafif bir beklenti ile karışmıştı, yüzeyde çok canlı görünüyordu. Il Han’ın başında Erta ile evinden ayrıldıktan sonra gördüğü insanlar böyleydi.
Hükümetle ortak operasyon nedeniyle yürürken çevreyi güvenlik altına alan silahlı askerler göz ardı edildi.
“Kahretsin, dün sabaha kadar yanımda bir kadınla içiyordum…!”
“Ama dağlardaki dağcılardan daha iyi efendim… Canavarların çoktan ortaya çıktığını duydum.”
“Canavarları öldürürsem, en azından seviye atlayabilirim! Hızla Yıldırım Kılıcımı bulmam gerekiyor!”
“Onbaşı Seo, tüm alay senin Gundia’da sonuna kadar bir beceri kazanmadığını biliyor…?”
Yu Il Han yakın gelecekte önüne çıkacak olan umutsuzluğun nefesini silkeledi ve üniversiteye gitmek için acele etti. (Ç/N: Kore’de tüm erkekler zorunlu askerlik hizmetinden geçmek zorundadır). Yavaş yürüdüğünü düşündü, ancak arabayla gitmesi çok zaman aldığından ve erken geldiği için, bunu kendisi düşündüğünde bile komik hissetti.
Sungkyunkwan Üniversitesi’nin beşeri bilimler kampüsüne gitti. (Ç/N: Kore’deki en üst düzey unilerden biri, gerektiğinde Sung U olarak kısaltılacaktır.)
Şehir içinde inşa edilmeye yakışan Sungkyunkwan üniversitesi, küçük bir arazi alanını olabildiğince verimli kullanarak, öğrencilerin işe gidip gelmek mi yoksa tırmanmak mı diye ciddi ciddi merak etmelerine neden olan bir tepe üzerine inşa edildi.
Tabii ki bu seviye şu anki Il Han için gülünçtü.
Kampüs bir sürü insanla doluydu. Çoğu genç üniversite öğrencileri olduğundan, karşılaşacakları krizden ziyade yapabilecekleri şeyler hakkında olumlu düşünme eğilimindeydiler. Ve çoğu, Il Han’ın bilmediği bir konudan bahsediyordu.
“Bir yetenek mi yaptın?”
“Evet, bir şekilde bir tane yapmayı başardım. Ya sen?”
“Heh. Bana iki tane.”
Yu Il Han kısık bir sesle Erta’ya sordu. “…Beceri yapmak ne demek?”
[Bir şekilde küçük mana parçalarını ve önemsiz kayıtları birleştirerek bir saldırıda kullanılacak bir şey yaratmak anlamına gelir. Benim görüşüme göre, daha yüksek bir varlık olarak, onların övündükleri tüm becerileri bir araya getirsen bile, senin gizliliğinin yanında sönük kalacağını düşünüyorum.]
“Gizlenmek istediğim bir beceri değildi…!”
Kişi keyfi olarak beceri yapabilir mi? Her neyse, bu dün öğrenmediği bir şeydi. Yu Il Han kulaklarını dikti ve yürüdü. Yeni stimülasyon. Yeni bilgi. Hepsi sevdiği şeylerdi.
Her neyse, sonuçlar.
“Sonunda, ‘İmparatoriçe’ kimdi?”
“Kimse bilmiyor. Bu mantıklı mı? Sung U’nun adını Lanpas’ta 10 yıl boyunca uçuran tek kişi o ve biz onun kim olduğunu bilmiyoruz.”
“Ama canavarların ortaya çıkıp çıkmadığını bilmez miyiz?”
“Belki bilmiyorum ama yine maske takabilir.”
Üniversitede öteki dünyada kudretli yetenekler sergileyen ‘İmparatoriçe’ adında bir kadın olduğunu ve gerçekten ilgi duyduğu bir şey olduğunu öğrendi.
“Zindanların ne zaman ortaya çıkacağını düşünüyorsun?”
“Geldiklerinde bile giremezsin. Ayrıca seviye şartı var sanırım. Hangi seviyedesin?”
“Seviye 7.”
“Ben 4. seviyedeyim.”
“Huu.”
“Bok…”
Başka dünyalarda zindan denilen yerlerin olduğunu ve oraya girebilmek için yüksek seviyelere sahip olmak gerektiğini öğrendi. Bunun dışında çıkarabileceği bir bilgi yoktu ama sadece zindanları bilmenin bir ödülü vardı.
Zindanlar. İnsanın yüreğini hoplatan bir sözdü.
Ders odasına hızla geldi, zaten birçok insan vardı. Başka dünyalarda 10 yıl geçirdikten sonra bile okula gittiklerini düşünmek… Belki de Il Han gibi sıradan hayatları özlüyorlardı?”
Duygulara boğulurken dershanede etrafına bakındı ama zaten tanıdığı kimse yoktu. Önemsizdi ama sürekli üzülmesinin sebebi neydi? Boş bir koltuk bulup oturan Il Han, başkaları tarafından duyulacağından korktuğu için Erta’ya sormadığı o ana kadar aklındaki soruları yazdı.
“Zindan tam olarak nedir?” Ve hafifçe yukarı kaldırdığında, başının üstünde olan Erta bunu anladı ve konuştu.
[Bu bir tuzak.]
“Bir tuzak?”
Çok beklenmedik bir cevap duyduğunda Il Han yüksek sesle konuşmaya başladı. Bununla birlikte, gizlenmesi gerçekten şaşırtıcıydı ve bu düzeyde bir ses, etrafındaki insanlar tarafından keşfedilmedi. Çok üzücü.
[Tanrı tarafından kurulmuş bir tuzak. Canavarlar için çekici yemler kurarak onları kendine çeker ve çıkışı kapatır. Toplanan canavarlar zindanın içinde mahsur kalır ve canavarların aksine, niteliklere sahip olduktan sonra serbestçe girip çıkabilen insanlar daha güvenli bir şekilde avlanabilirler.]
“Bu aynı zamanda Tanrı’nın insanlara bir saygısı, ha. …Ama tuzağa düşerlerse her şey bitmemiş midir? Onu kendi haline bırakabilirsin, değil mi?’
[Bir zindan belli bir süre sonra doğal olarak yok edilir, bu yüzden içindeki canavarların bundan önce halledilmesi gerekir. İlk olarak, birçok canavar tuzağa düşmez ve onu yok edebilecek birçok canavar vardır ve birçoğu zindan olarak kamufle olabilir, bu nedenle dikkatsizlik yasaktır.]
Yu Il Han ve Erta sohbet ederken profesör geldi ve ders başladı. Ancak, profesörün bir ders vermeye niyeti yok gibiydi ve öğrenciler de düzgün bir şekilde dinlemek istemiyor gibiydi. Bu kadar uzun bir aradan sonra bir konferans bekleyen Yu Il Han biraz hayal kırıklığına uğradı.
“Her birinizin değişen topluma hızla uyum sağlaması gerekecek. Durum şu ki, BM halihazırda mananın gelişigüzel kullanımının yasaklanmasını ve seviye atlamaya yönelik düzenlemeleri öneriyor ve Amerika ve Çin dahil güçlü ülkeler dikkatlerini odaklıyor. mana nedeniyle değişen ortamlar ve canavarlar hakkında. Kore’nin nasıl davranacağına bağlı olarak, sayısız endüstri çökecek ve sayısız başka endüstri yükselecektir.”
Dersin 50 dakikası boyunca, profesör kibirli bir şekilde herkesin aklına gelebilecek şeyleri söylüyordu. Bunun sayesinde Il Han yüzyıllardır süren yalnızlığı bir anda unutup ciddiyetle dersin bitmesini bekledi. Hayır, en başta üniversiteye devam etmesi gerekip gerekmediğini sorguladı.
Gelecekteki hayatında, üniversite mezuniyet belgesinin ne kadar önemi olacak? Sadece kafasını sallayabildi. Mana kullanamayacağını bildikleri için ailesinin ne kadar endişeleneceğini bildiği için geldi.
Mana kullanabilir hale gelirse, herkes tarafından görmezden gelindiği bir okula gitmeyi bırakacaktır! Onun hatası değildi! Kötü olan toplum ve üniversiteydi!
Erta o an ne düşündüğünü tahmin ediyormuş gibi konuştu.
[Mana eğitimindeki verimlilik, hangi yerde ne yaparsanız yapın farklı olmuyor. Aslında bir tane var.]
‘Nedir?’
[Canavar avlamak.]
“Tehlikeli şeyleri sevmiyorum.”
Mana bile kullanamıyordu ama canavarlarla yüzleşmesini mi istiyordu? Saçma olduğunu düşünerek reddeden Il Han’dı ama Erta böyle bir tepkinin geleceğini biliyormuş gibi konuştu.
[Şu anda Dünya’daki insanların düşük seviyeli olması gibi, daha sonra ortaya çıkacak olan canavarların ve zindanların da seviyeleri düşük olacaktır. Bunun nedeni, yakın zamanda mana ile temasa geçmeleridir. Yüksek seviyeli olanlar veya doğal afetlerden koloniler olabilir ama bu sonuçta özel bir durum ve önceden fark edip kaçınmak mümkün.]
‘Hmm. Bu doğru ama…’
[Artık canavarların mutlak çoğunluğu zayıf olduğuna göre, deneyim kazanarak manaya daha hızlı uyum sağlamak uzun vadede avantajlı olacaktır.]
Yu Il Han tehlikeli şeylerden nefret ederdi. Kendini eğitmeye daldığı sayısız yıl, sonunda, Büyük Afetten sonra anlamsızca ölmemesi içindi. Ancak belki de bir yan etki olarak, aradan sayısız yıl geçtiği için, bunun tehlikeli olmadığını bildiği halde, tehlike olmadığına emin olduktan sonra vücudunu tereddüt etmeden hareket ettirme cesaretini göstermişti.
Tipik bir örnek, kütüphaneleri fethetmek için dünyayı dolaşmak ve Moby dick sahnesini yeniden canlandırmak için bir balıkçı teknesiyle denize açıldığı yer olabilir.
O zamanlar bunun gerekli olduğunu düşündü, ama tam anlamıyla eğitim alanından çok eğlence alanına yakındı. Zihniyetini sayısız zamanın akışı içinde felç etmemek için bilinçsizce hareket etmişti.
‘…İyi. O zaman bir deneyeyim.
Bu aynıydı. Tehlikeli olmadığına karar verdi ve gelecekte hayatta kalmasına yardımcı olacağından emin olduğunda, bunu bir an bile tereddüt etmeden yapma isteğini dile getirdi. Erta bu anı beklerken konuştu.
[Seviye şartı olduğu için zindanlara giremezsiniz. Yani dışarıdaki canavarları avlamak zorunda kalacaksın. Şu anki seviyeni düşünürsek, 25. seviyedeki canavarları öldüremez miydin?]
‘…ben hala 1. seviyedeyim, biliyor musun? Ve ben mana bile kullanamıyorum?’
[Bunun yerine, korkunç bir fiziksel bedeniniz var. Hatta sağlam bir savunma ekipmanınız olmadığını düşünerek bunu söyledim. İyi bir savunma ekipmanın varsa, o zaman daha yüksek seviyeli canavarları bile avlayabilirsin.]
“Sorun şu ki, böyle canavarları nerede bulabilirim.”
[Fuu. Ben daha yüksek bir varlığım. Senden daha hızlı uzaklaşmak için… o değil. Büyümene yardımcı olmak için canavarları bulmana yardım edebilirim.]
“Nasıl?”
[Yakınlarda bir canavar varsa, onu tespit edebilirim.]
“…”
Sonunda Il Han’ın seçtiği yol yine internetti. Açıkcası pek bir şey beklemiyordu. Ders biter bitmez Erta ile ayrılmayı planladı. Ancak internette bulduğu şey ilginçti…
{Kahretsin. Binanın içindekiler bundan sonra hiç dışarı adım atmadı.}
{Kim yalan söyledi? Dışarısı şu anda cehennem.}
{İçerisi de cehennemdir. Binanın çökmekte olduğunu görmüyor musun?}
{Doğduğumdan beri ilk kez askerlerin ateş ettiğini gördüm. Boktan askerler çok havalı.}
{Evet. Yakında onları çekebileceksiniz ^^}
{Seviye atlamak için mana eğitimi vermeden önce ateşli silahları yasallaştırmamız gerekmiyor mu?}
Bir topluluk web sitesindeki makaleler biraz abartıyordu. Yu Il Han bu makalelerden birine tıkladı ve çok geçmeden ekranda bir fotoğraf belirdi.
Boğa büyüklüğünde bir av köpeği, yüzü şiddetle buruşmuş bir insana saldırıyordu. Gerçek olarak kabul edilemeyecek kadar korkunçtu ama köpek bir CGI olamayacak kadar gerçekçiydi.
Yu Il Han, garip bir şekilde sessiz olduğunu fark ettiğinde başını kaldırdı. “Ders ne zaman ara verdi?” Profesör ve öğrenciler de dahil olmak üzere herkes pencereye yapışıp meydana baktı.
Yavaşça ayağa kalktı ve onlara yaklaştı. Kimse ona aldırış etmezken. Cam pencerenin üzerindeki dar çimenli meydana baktı.
Ve onları gördüğünde…
İnsan büyüklüğünde böcekler…
Canavarlar.