İşte birçok insanın sorun yaşadığı temel bir inanış. Aslında diğer insanların acı çekmesine neden olabiliriz ya da diğer insanların bizi acı çekmesine neden olabilir. Bu inanç gerçekten bir mücevher.
Seçimlerinizin ve eylemlerinizin başkalarının acı çekmesine neden olduğunu (tam olarak nedenini bilmeden) hissediyorsanız, bunu deneyimliyorsunuz. Veya bunun tersi de olabilir ve başkasının tercihlerinin ve eylemlerinin sizi acı çektiğini hissedebilirsiniz. Bu ilginç fikri ortaklarımızla, ailenizle ve arkadaşlarımızla olan ilişkilerimizde ortaya çıkan birçok sorunun arkasında buluyoruz.
Başka Birinin Bize Acı Verme Gücü Var mı?
Ama bunun doğru olup olmadığını kendimize soralım. Diğer insanların acı çekmesini sağlayacak gücümüzün olduğu doğru mu? Ya da başkasının bizi acı çekecek güce sahip olduğunu?
Bir zihinsel evrende yaşadığımızı ve yaşamlarımızda yaşadığımız her şeyi anlayınca - her şey - bir düşüncedir, tüm deneyimlerimizin olayların yorumlanmasından başka bir şey (ve daha az değil) olduğunu anlıyoruz. Hiçbir olay veya durumun kendi içinde herhangi bir doğal değeri veya anlamı yoktur (bu, farklı insanların aynı olaya veya duruma farklı tepki verdiğini fark ettiğimizde ortaya çıkar.) Yani, hiçbir olayın veya durumun kendimizi bir şekilde etkileyemeyeceğini görürüz veya diğeri, çünkü sadece olaylar ve koşullar hakkındaki düşüncelerimizi deneyimleyebiliriz.
Bunun doğru olduğunu keşfetmek sadece biraz araştırma gerektiriyor. Biraz örnek alalım.
Örnek 1: Erkek arkadaşın akşam yemeğine katılıyor.
Bu gece erkek arkadaşınla akşam yemeğine çıkman gerekiyordu. Öğleden sonra saat dördüncü saatte, patronunun geç saatte çalışmasını istediğini ve kaçamadığı için tarihi iptal etmesi gerektiğini söyledi.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Kararı seni acı çekiyor mu? Bu, kararını nasıl yorumladığınıza bağlıdır çünkü yorumunuz, tepkinizi belirler.
Peki bunu nasıl yorumluyor ve tepki veriyor?
- Hayal kırıklığına uğradın ama anladın. Ve ona öyle söylüyorsun.
- Sinirleniyorsun çünkü bu ilk defa olmuyor. İşkolik olduğunu ve işinin seninle olan ilişkisinden daha önemli olduğunu düşündüğünü düşünüyorsun. İlişkiye devam etmek isteyip istemediğinizi merak ediyorsunuz. (Acı çekiyorsun.)
- Rahatladın, çünkü bir sürü iş kazıyorsun ve akşamı yetişmek için kullanabilirsin. Ve ona öyle söylüyorsun.
- Çok mutlusun, çünkü yorgunsun ve gerçekten kendine bir akşam geçirmek istiyorsun.
- Mutlusun çünkü her durumda onun için doğru olanı yapmasını istiyorsun ve ona söylüyorsun.
Ve bunun gibi. Elbette tepki verebileceğin daha birçok yol var. Ancak mesele şu ki, parçalanmış akşam yemeği ilişkisini nasıl tecrübe ettiğiniz tamamen ve tamamen düşüncelerinize bağlıdır - ve iptal etmek zorunda olduğu gerçeğine değil. Üzgün olmanız (acı çekmeniz), tarafsız veya çok memnun olmanız, tamamen şeylere bakma şeklinize bağlıdır. Onunla hiçbir ilgisi yok.
Bu yüzden dışardan hiçbir şeyin bizi etkileyemediğini söyleyebiliriz.
Başka bir örnek alalım.
Örnek 2: Annen, hayatında kötü seçimler yaptığın için seni eleştiriyor.
Okulu bırakmak, işini değiştirmek, evden ayrılmak ya da evlenmek gibi önemli bir yaşam kararı veriyorsun ve annen seni eleştiriyor. Büyük bir hata yaptığını ve pişman olacağını söylüyor. Olgunlaşmamış olduğunu ve asla dinlemediğini söylüyor. Kararından dolayı üzgün ve mutsuz.
Yorumları onun acı çekmesine neden oluyor mu? Bu, ne söylediğini nasıl yorumladığınıza bağlıdır, çünkü yorumunuz tepkinizi belirler.
Peki bunu nasıl yorumluyor ve tepki veriyor?
- Hemen savunmaya giriyorsun ve annenin seni asla anlayamayacağını hissediyorsun ve ona söylüyorsun. Sonunda telefonu kavga edip yere çarpıyorsun. Bütün hafta kızgın ve üzgün hissediyorsun. (Acı çekiyorsun).
- Seni hiç anlamayan bir anneye sahip olmanın ne kadar talihsiz olduğunu merak ediyorsun. Tüm arkadaşlarının anneleri çok daha anlayışlı ve destekleyici. Ama hiçbir şey demiyorsun. Konuşma bittiğinde, böyle bir anneye sahip olduğun için incinmiş ve küçük düşürülmüş hissediyorsun. Bütün hafta boyunca seni rahatsız ediyor. (Acı çekiyorsun).
- Ne dediğini dinleyip cevaplıyorsun: “Anne haklı olabilirsin ve bunun benim için en iyi eylem olduğunu düşünüyorum. Fakat ilginiz için teşekkür ederim. ”Endişesinden gerçekten etkilenip ona söylediğiniz için ancak annenizin durumunuzu gerçekten anlamadığı için biraz üzülüyorsunuz. Ama aynı şekilde olduğunu kabul ediyorsun.
- Kendine gülüyorsun, çünkü annenin senin ve hayatın hakkında hiçbir fikri olmadığını biliyorsun, ama ona böyle söylemiyorsun. Biliyorsun, size yardım etmek için elinden gelenin en iyisini yapan ve iyi bir yaşam sürmenizi isteyen yaşlı bir kadın.
Ve bunun gibi. Yine annenin söylediklerine tepki verebileceğin daha birçok yol var. Ve tekrar görüyoruz ki, annenizin tavsiyelerine ilişkin deneyiminiz (sizi acı çekip çekmeme veya üzmeme) tamamen anneniz hakkındaki düşüncelerinize ve yaşamınızdaki rolüne bağlı.
Tepkinizin annenizle hiçbir ilgisi yok, aksine anneniz ve onunla olan ilişkiniz hakkındaki inançlarınızın ve hikayelerinizin sonucudur. Gerçek şu ki, anneniz size ne düşündüğünü söylüyor - yaşam hakkındaki inançlarına dayanarak!
Annelere (veya başkalarına) İlişkin İnançlar
Tabii yukarıdaki anne değişimi sizi üzüyor ve sizi acı çekiyorsa, bunun nedeni, anneler hakkında muayene etmeniz gereken temel düşünceleriniz olabilir. Anneler hakkındaki inançların şöyle olabilir:
- Anneler çocuklarını anlamalıdır.
- Anneler ne yaparlarsa yapsın çocuklarını desteklemelidir.
- Anneler her zaman nazik, hoşgörülü ve sevgi dolu olmalıdır.
- Anneler çocuklarının işlerine karışmamalı.
- Anneler büyüdüklerinde çocuklarını bırakmalılar.
Bu ifadelerden herhangi biri sizin için geçerliyse, onlara daha yakından bakmak iyi bir fikir olabilir. Çünkü bunu yaptığınızda, muhtemelen gerçeğin bu inançlardan oldukça farklı olduğunu göreceksiniz. Gerçek şu ki:
- Anneler genellikle çocuklarını anlamıyor (deneseler bile).
-
- Anneler muhtemelen kendilerini anlamıyor bile.
- Kimse kimseyi anlıyor mu?
- Çocuklar kendilerini anlıyor mu?
- Anneler neden çocuklarını anlamalıdır?
- Çocuklar annelerini anlıyor mu?
- Ve böylece ...
- Anneler genellikle çocuklarının yaptıklarını desteklemez. Yine bu gerçek.
- Anneler her zaman nazik, hoşgörülü ve sevgi dolu değildir.
- Anneler genellikle çocuk işlerine karışırlar.
–Anneler çoğunlukla büyüdüklerinde çocuklarını bırakmazlar.
Öyleyse soru şu - kendinizle ilişkiye girerek gereksiz bir kedere (ve acıya) neden oluyor musunuz? Annelere ve hayata karşı gerçekçi beklentileriniz var mı? Annenden ondan farklı olmasını mı bekliyorsun? Hiçbir annenin yaşayamayacağı anneler için tamamen gerçekçi olmayan bir standart belirleyerek kendinizi mutsuz mu ediyorsunuz?
Bu doğruysa, gerçekte kim olduğu ve sizi anlama ve destekleme yeteneği konusunda daha gerçekçi olsaydınız annenizle ilişkiniz nasıl olurdu? Annenizin gerçekte savaşmak yerine gerçekte kim olduğu konusunda “gerçek olduysanız” kendinize daha iyi bakar mısınız?
Ama diğer insanları mutlu ya da mutsuz etme yeteneğimize geri dönelim ...
Diğer İnsanları Mutlu Etmek (veya başka insanları sizi mutlu etmek)
Başkalarının acı çekmesine yol açabileceğimiz inancının ters tarafı, diğer insanları mutlu edebileceğimiz inancıdır. Bu şöyle düşüncelere dönüşür:
- Diğer insanları mutlu edebilirim.
–Seçimlerim ve eylemlerim diğer insanları mutlu edebilir.
- Başkalarının mutluluğundan ben sorumluyum.
Bu doğru mu? Eylemlerimiz gerçekten diğer insanları mutlu ya da mutsuz etme gücüne sahip mi? Annenle az önce konuştuğun sohbete geri dönelim. Az önce ona kolejden ayrılacağınızı veya başka bir şehre taşınacağınızı ve yeni bir hayata başlayacağınızı söyledim ve sizi eleştirdi. Büyük bir hata yaptığını ve pişman olacağını söylüyor. Ancak kararınıza tepki verebileceği, inançlarına ve hayata bakış açısına bağlı olarak sayısız yolu vardır. Söyleyebilirdi:
- Neden hayatım, nihayet bu çöplükten uzaklaşıp ilginç bir yere gitmeye karar vermene çok sevindim!
- Ne yaparsan yap, ben destekliyorum. Senin için iyiyse, o zaman benim için iyi.
- Harika sevgilim, bu harika bir haber! New York'ta yaşamayı seveceksiniz.
- Anladım canım. Benimki gibi sıkıcı bir hayatla sonuçlanmanı istemem!
- Ne yaptığın umrumda değil!
- Benim için sorun yok ama baban haberi duyduğunda kalp krizi geçirecek.
- Kalbini takip etmelisin canım ve bu senin için doğru geliyorsa, o zaman git.
- Her zaman bir dansöz olmanın tıp fakültesine gitmekten daha mutlu olacağını düşündüm.
Peki, annenin tepkisi seninle ne yapmalı? Tepkileri tamamen keyfi ve tamamen dünya hakkındaki inançlarına dayanıyor. Aslında, size sadece iyi hayatın ne olduğunu düşündüğü hakkındaki hikayesini anlatıyor. Ve eğer davranışlarınız onu mutlu ederse - iyi! Hala onun hikayesi. (Onu mutlu eden oydu - sen değil!)
Davranışınızı Açıklamak (başkalarına veya kendinize)
Bir şekilde bazı evrenlerde, sizin ve seçimlerinizin ve eylemlerinizin diğer insanları mutlu edebileceği inancı ile kapana kısılmışsanız, diğer insanların mutluluğundan sorumlu olduğunuz çılgın fikrine kapılmaya başlayabilirsiniz. Bu kendi kendine oynamak için acımasız bir hiledir.
Bu çok acımasız çünkü bu inanca sahip olduğunuzda, diğer insanların neler olup bittiğinin farkında olmadan davranışlarınızı acımasızca manipüle etmelerine izin veriyorsunuz. Ve tüm bunlar, içten (ama araştırılmamış) bir şekilde, diğer insanları mutlu ya da mutsuz etme gücüne sahip olduğunuza olan inancınızdan geliyor. Sonuç olarak, bir şekilde diğer insanları mutlu etmeyi başaramadığınızda, kendinizi - kendinize de - her zaman açıklarsınız.
Kendini koymak için ne imkansız bir durum! Bu kesinlikle mutlu bir hayat sürmenin yolu değil! Bu size deneyimden anlatabilirim. Gençken Vietnam Savaşı nedeniyle evden kaçmak için kendi dramatik kararımın ailemde bu kadar mutsuzluğun nedeni olduğunu düşündüğüm yıllar boyunca kendime işkence yaptım çünkü ailemin bana tekrar tekrar söylediği şey buydu. Kırık bir rekor gibiydi ... onları ne kadar mutsuz ettim, seçimlerimden dolayı ne kadar acı çektiler vs.
O zamanlar, işlevsiz bir aileden geldiğimi ve diğer insanları mutluluklarından sorumlu kılmaya çalışmanın insanların işlevsiz ailelerde yaptıkları kafa karıştığı şeylerden biri olduğunun farkında değildim. Benim durumumda, ailemin mutluluğundan sorumlu olmadığımı hissettim ve anladığım suçluluk duygusunun üstesinden gelmek yıllar aldı (onlardı).
Onları mutsuz eden eylemlerimin yorumlanışıydı, ben değil. Doğru şeyler olduğuna inandığım şeyi yaptım, çünkü onları mutlu ya da mutsuz edeceğini düşündüm. Gerçekte, tamamen başka nedenlerle yaptığımı yaptım. Kararıma verdikleri tepki onların işiydi; mutsuzlukları inançlarının sonucuydu.
Her seçimin sonuçları vardır, ama ne söylendiğine bakılmaksızın kendi kararlarını verme hakkın var. Yapmanız gereken ya da yapmamanız gerekenler konusunda kendi yanlış düşüncelerinizin olmasına izin vermeyin (kime göre?) Sizi özgürlüğünüzden arındırın. Kendin ve senin olma hakkın için ayağa kalk. Kendinizi savunun ve siz olmanın ve otantik bir yaşam sürdürmenin çirkinliğine giden eleştiriyle başa çıkmayı öğrenin.
© 2013 Barbara Berger. Her hakkı saklıdır.
Yazarın izniyle yayınlanmaktadır. Yayımlayan O Books,
John Hunt Yayıncılık Ltd.'nin bir basımı www.o-books.com
Makale Kaynağı
Şimdi mutlu musun? 10 Mutlu Bir Yaşam Sürmenin Yolları
Barbara Berger tarafından.
Yazar Hakkında
Barbara Berger, uluslararası en çok satanlar da dahil olmak üzere 15 kendi kendine güç veren kitaplar üzerine yazdı "Ruhun Güç / Fast Food'a Giden Yolu"(30 dillerinde yayınlandı),"Şimdi mutlu musun? 10 Mutlu Bir Yaşam Sürmenin Yolları"(20 dilinden fazla) ve"Uyanış İnsanı - Zihin Gücüne Bir Rehber”. Amerikan doğumlu Barbara şimdi Danimarka'nın Kopenhag şehrinde yaşıyor ve çalışıyor. Kitaplarına ek olarak, yoğun bir şekilde çalışmak isteyen kişilere özel koçluk oturumları sunuyor (Kopenhag'daki ofisinde veya Skype'ta ve Kopenhag'dan çok uzakta yaşayan insanlar için telefonla). Barbara Berger hakkında daha fazla bilgi için Web sitesine bakın: www.beamteam.com