Klasik bir gündü. Neredeyse yıkılacak olan evlerinden küçük erkek kardeşi ile birlikte okula doğru yola çıkıyorlardı. Okulları evden yaklaşık 300-350 adım kadar uzaktaydı. Bu normalde pek fazla uzak olmasa da, doğru düzgün beslenemeyen iki çocuk için yılın her günü aynı mesafeyi gidip 9 saat sonra geri dönmek yorucu oluyordu.
Damon 16 yaşındaydı, Rafael ise 15 yaşındaydı fakat bu yaşlarına kadar hayatlarını doğru düzgün yaşayamamışlardı. Küçüklüklerinden beri bir tabak pilav yapmaya yetecek kadar pirinç için her gün çalışıyorlardı.
Okulun önüne geldiklerinde, onlarla beraber yavaş yavaş okulun servisleri de gelip çocukları indiriyorlardı. Calvaire kardeşler okula girip kendi sınıflarına doğru merdivenlerden ilerliyorlardı. Okul 5 katlıydı. En üst yani 5. katta kantin vardı. Onun bir alt katında, 4. katta 9. sınıf (lise 1)'den 12. sınıf (lise 4)'e kadar sınıflar vardı.
3. Katta, orta okul vardı. 4. Sınıftan 8. Sınıfa kadar. Bir alt katında, 2. katta ise ilkokul vardı.
2. Kat ise (giriş katı burası oluyor, öğrenciler okula buradan girip merdivenlerden kendi katlarına çıkıyorlar.) lobi'idi.
1.Kat ise yemekhane idi, öğrenciler orada yemek yiyorlardı.
Merdivenlerden çıkıp 4. kata geldikten sonra kendi sınıfları olan 10-B'ye girdiler ve sıralarına oturdular. İkisi de aynı sırada yan yana oturuyorlardı. 3 tane yer vardı, cam kenarı, orta kısım ve kapı yanı.
Her kısımda 10 tane sıra vardı. Calvaire kardeşler cam kenarında 7. sırada oturuyorlardı.
Yavaş yavaş içeriye öğrenciler girmeye başladı. İçeriye giren öğrenciler arasında, Calvaire kardeşlere sürekli zorbalık yapan 5 kişilik bir grup vardı. Bunların arasında sınıfın en zekisi de bulunuyordu. Diğerleri ise onun arkadaşları idi...
Tüm öğrenciler geldikten 15 dakika sonra zil çaldı ve herkes yerine oturdu. İlk ders tarih dersiydi. İçeriye 1.87 boylarında erkek bir öğretmen girdi. Üzerinde koyu kahverengi gömlek, siyah pantalon ve siyah ayakkabı bulunuyordu. Gömleğinin üzerinde ise beyaz bir önlük vardı.
Hızlıca kendi masasına geçti. Kendi masası cam kenarının 1. sırasının tam önündeydi ve tahtanın tam yanındaydı. Hızlıca kitaplarını oraya koydu ve
"Günaydın arkadaşlar." dedi. Ardından kitaplarından bir tanesini açtı ve bir sayfayı bulmaya çalışarak,
"Bugün, sanırımmm," sayfasını buldu ve
"150 yıl önce yapılan gizemli bir savaşı inceleyecektik. Dün bu savaştan biraz bahsetmiştim. Savaşta kaç kayıp verildiğini hatırlayan var mı?" dedi.
Sınıftan hiçbir ses çıkmayınca
"349" dedi.
"Ama, bu savaşın gizemli olmasının sebebi, gizemli 13 kişinin 349 kişiyi öldürmüş olması. 13 kişi 349 kişiyi nasıl öldürebilir sizce bu mümkün mü?" dedi.
"Bu sebeple onların insan olmadığını düşünenler de var. İnsan mı değil mi bilmem ama, 13 kişiyle 349 kişiyi öldürmek... Bana da pek mantıklı gelmiyor." dedi.
Ardından başka şeyler anlatmaya başladı.
-
Okul sonunda bitmişti. Calvaire kardeşler eşyalarını toplayıp çantalarına koyuyorlardı.(Calvaire kardeşler 2 kişi teker teker adlarını söylememek için genelde Calvaire kardeşler diyeceğim. İkisinden de bahsetmiş oluyorum bu şekilde.) Herkes eşyalarını çantalarına koyarken, 5 kişilik grup arka sıradan onların kafasına su balonları fırlatıyorlardı.
Her birinde en az 5 tane su balonu vardı ve hepsini Calvaire kardeşlere fırlatıyorlardı.
Calvaire kardeşlerin ismi Damon ve Rafael idi. Damon, Rafael'den 1 yaş büyüktü ama yine de aynı sınıfa gidiyorlardı.
Damon'ın biraz asabi bir kişiliği vardı. Dayak yese de kavgadan kaçmazdı ve kardeşini korumaya çalışırdı.
Onlara zorbalık yapan 5 kişilik grup, yaptığı şeyler küçük olsa da, hep sınıfta herkesin ortasında onları rezil etme amaçlı yapardı. Tek istedikleri eğlenmekti.
Su balonları bittikten sonra eşyalarını aldılar ve yavaşça kapıya doğru yürümeye başladılar.. Her gün küçük te olsa Calvaire kardeşlere bu şekilde eğlenmek amacıyla bir şeyler yapıyorlardı.
Damon bu duruma sinirlenmişti. Onlara pek zarar gelmese de tüm sınıfın önünde küçük düşüyorlardı. Herkes onlara gülüyordu.
Damon ise onlara yapılanları umursamıyordu. Bu duruma sinirlense de, onun en çok üzüldüğü şey herkesin onlara gülmesiydi. Damon kardeşinin yanına geldi ve
"İyi misin?" dedi.
Zayıf oldukları için çok çabuk hasta oluyorlardı. Kardeşini hemen aldı ve merdivenlerden aşağı doğru indiler.
Okuldan çıkıp biraz yürüdükten sonra karşılarına yine o 5 kişilik grup çıktı. Damon kardeşine eve gitmesini söyledi. Kardeşi oradan ayrılıp evlerine doğru hızla gitti.
Damon,
"Okulda yapacağını yaptın zaten Victor, yetmedi mi?" dedi.
Victor, Damon'a doğru yaklaşıp
"Okuldayken sanki biraz sinirlenmiş gibiydin. Ne oldu da sinirlendin, gel konuşalım." dedi.
"Git başımdan Victor." dedi Damon
Yolun yanındaki çimlerde duruyorlardı ve çimlerin aşağısında ise arabaların geçtiği yol vardı. Yani bir yokuşun üstündeydiler.
Damon, Victor'un yanından geçerek yürümeye başladı ama Victor onun gitmesine izin vermeyip onun çantasından tuttu ve geriye doğru fırlattı. Damon'ın çantası sol tarafa, kendisi sağ tarafa gitmişti.
Damon yavaşça ayağa kalktı. Kavgada hiçbir şansı olmadığını biliyordu. Bu yüzden yavaşça çantasını alacaktı ama Victor'un yanındaki bir çocuk çantaya tekme attı ve çanta uzağa gitti. Damon sinirlendi ve kalkıp o çocuğun karnına hızla yumruk attı.
Victor o sırada hemen Damon'u tuttu ve yere fırlattı. Fakat Damon yerden yuvarlandı ve yokuştan aşağı düşerek arabaların geçtiği yere yuvarlanmaya başladı.
Victor ve yanındaki arkadaşları paniklemişti ve hızla oradan uzaklaştılar.
Damon aşağı doğru yuvarlanırken birden biri onu tuttu ve hızla oradan kayboldu.
Okulun arkasına gitmişlerdi. Damon ne olduğunu anlamamıştı. Yuvarlanırken birden okulun arkasına gelmişti.
Yüzünde kapşon olan birisi ona,
"Sana güç verebilirim, hız verebilirim. Seni tam bir avcı yapabilirim. İster misin?" dedi.
Damon, böyle bir soruya tabii ki de evet cevabını verdi. Zaten fakirlerdi. Kaybedicek neyi olabilirdi ki, en kötü ölürdü fakat ölüm onun için sorun değildi. Bu rezil hayattan kurtulurdu.
Kapşonlu adam ceketinden küçük bir kase çıkardı. Kase'ye elini kesti ve kendi kanından biraz damlattı. Ardından ceketinden tekrar çok küçük, serçe parmak kadar bir şişe çıkardı. O şişenin içinde kan vardı ve o kanı o kaseye döktü.
Ardından bu kaseyi Damon'a uzattı ve,
"İç bunu." dedi.
Damon, biraz tereddüt etmişti. Ama o adam onu yuvarlanırken o kadar hızlı tutup okulun arkasına getirmişti ki, adamın dediğine inandı ve kaseyi direk içti. Kanın tadı şuan onun midesini bulandırmıştı ve neredeyse kusacaktı. Ama kendisini tuttu ve kanı yuttu.
Adam değişik bir dilde bir şeyler söyledi ve
"İşte oldu. Artık istediğin güce sahipsin. Güneş senin lanetin olacak. Fakat bu lanetten etkilenmemek için..." dedi ve ceketinden bir yüzük çıkarıp Damon'a verdi.
"Bu yüzüğü takman gerek. Bu yüzük seni güneşten koruyacaktır."
"Güce sahipsin ama, bu gücü kullanmak için de sana kan gerek. Kan içmen gerek. Kan ile beslenmen gerek." dedi.
"Soyunun devamı için de, birisine kanını içirip onu öldürmelisin. O tekrar dirilicek ve beslenmesi gerekecek." dedi.
Adam bunları söylemişti ama o sırada Damon'un gözü kararıyordu. Denilen hiçbir şeyi anlamamıştı ama hepsi zihninde bir yer edilmişti. Ardından adam hızlıca Damon'ın boynunu kırdı ve kayboldu.