Ange Jacques Gabriel Kimdir ?
Ange Jacques Gabriel Kimdir ?
Mimar
Doğum tarihi: 23 Ekim 1698, Paris, Fransa
Ölüm tarihi ve yeri: 4 Ocak 1782, Paris, Fransa
Ange Jacques Gabriel Biyografi
Fransız mimar Ange Jacques Gabriel’in (1698-1782) binaları, antik Roma’dan miras kalan dinamik ifadenin kontrolünde zarif orantılı ilişkiler ve üstün Galya zevki sergiler.
Ange Jacques Gabriel, Ange Jacques’in büyükbabası Jacques IV Gabriel ve babası Jacques V Gabriel’in birlikte çalıştığı Kral XIV. Louis’nin ilk mimarı Jules Hardouin Mansart’ın soyundan gelen mimarlardan oluşan bir aile hanedanının en seçkin 18. yüzyıl üyesiydi. Ange Jacques’in erken eğitiminin mimar Antoine Desgodetz altında gerçekleştiği düşünülse de, eğitimini oluşturan şey büyük ölçüde babasının Paris şehir evleri için yaptığı tasarımların uygulanmasıydı.
30 yaşında Ange Jacques Gabriel, Mansart’ın yerine kraliyet binalarının sorumlusu olarak geçen Duc d’Antin sekreterinin kızı Catherine de la Motte ile evlenerek ve onun tarafından bir düğün hediyesi olarak kabul edilerek profesyonel olarak atıldı. baba, kralın binalarının etkili denetleyicisi. Babası 1734’te Kral XV. Louis’in ilk mimarı olduktan kısa bir süre sonra, Ange Jacques’in görkemli mimari projeleri Kral’ın ilgisini çekti. Ancak finans, faaliyetlerini mevcut saraylarla sınırladı: Fontainebleau’da şatonun ön avlusunu inşa etmek (1737), Paris’te Louvre’u restore etmek (1755’ten itibaren) ve Versailles’da les petits appartements (1738-1753) oluşturmak için dahili ayarlamalar yapmak.
1742’de babasının ölümü üzerine Ange Jacques Gabriel ilk mimar oldu ve 1775’e kadar bu görevde kaldı. O Tuileries Sarayı’nın Orangerie’sinde yaşadı ve Kral ona Versay’da bir mülk verdi. Kariyeri, yeni bina yöneticisinin, Madame de Pompadour’un kardeşi Marquis de Marigny’nin şiddetli düşmanlığı ve kraliyet fonlarının sürekli sıkıntısı tarafından rahatsız edildi.
Gabriel’in başlıca eserleri 1750 ve 1774 yılları arasında yapıldı. JD Leroy’un Ruines des plus beaux anıtları de la Grèce’in yayınlanması(1758), Gabriel’in CN Cochin’e göre “sadece dik açının iyi bir etki yarattığı” daha saf bir Yunan stilini benimsemesiyle aynı zamana denk geldi. Bu, önceki rokoko döneminin kavisli ve asimetrik etkilerinin terk edildiğinin göstergesiydi. Gerçekte, bir yüzyıldan fazla bir süredir Fransız tercihi, ağır süs ekleriyle ağırlık vermenin Greko-Romen estetiğiydi. Bu ideal Gabriel’in eserlerinde belirgin olarak kalsa da, eğilimi kübik kütleyi arındırmaya ve dekoratif aksesuarları en aza indirmeye yönelikti. Bu evrim, iki eserinin karşılaştırılmasıyla görülebilir: Paris’teki École Militaire’in (1751-1775) giriş kapılarını çevreleyen blok pavyonlar ve Versailles’deki Petit Trianon’un (1762-1764) daha az ağır, zarif ayıklığı, en çok 18. yüzyılın ev mimarisinin mükemmel eseri.
Tüm bu çalışmalar, mimari formların seçiminde ve düzenlenmesinde ve yapı komplekslerinin ve arazilerin farklı bölümlerinin uyumlu entegrasyonunda cesur bir güvence ortaya koyuyor ve izleyiciyi herhangi bir açıdan topluluğun kesin doğruluğu duygusuyla memnun ediyor, sonuç, şüphesiz, sonuç, Gabriel’in babasıyla şehir planlaması konusundaki deneyimi, özellikle Bordeaux’daki Place Royale (şimdi Place de la Bourse) (1731-1755).