Babası son nefesini verdikten sonra bunun yasını bile tutması için Dante'ye bir şans verilmemişti. Hemen ekip tarafından bilgilendirmeye alınmış ve koruyacağı kişi hakkında bir çeşit bilgilendirmeye tabi tutulmuştu. Bir sonraki sabah artık hayatının en büyük sorumluluğu Dante'ye yüklenmiş olacaktı.
Kızın evinin önüne şafak sökmeden gelmişti. Babası hemen öldükten sonra görevi devralması ona garip geliyor olsa da yıllardır bu iş için eğitildiği için olgunlukla karşılamaya çalışmıştı. Kız muhtemelen dışarı çıkıp etrafına bakınınca Bay Harrison'ı görünce şaşıracaktı. Eh öyle de olmuştu. Etrafa sanki birini arayan gözlerle bakmış ve kimseyi göremeyince yoluna devam etmişti. Dante kızı takip edip gideceği yerde ona bunu açıklamaya karar vermişti. Neden hemen söylemedeğini anlayamamıştı. Buna hazırdı, değil mi ? Hazır olmak zorundaydı. Kızı adeta gölgesi gibi takip etti. Neyse ki bir kafeye girmişti. Kızın bir yere oturmasını izledikten sonra onunla göz teması kurabileceği bir yere geçti ve kızı izlemeye başladı. Oldukça güzel bir kızdı.
Ve bu di kkatini çekmesi gereken en son şeydi değil mi Dante ? En sonunda onunla göz göze gelmişlerdi. Kızın vereceği tepkiyi merak ediyordu. Bakışlarını kızdan ayırmadı ve kızın ona bir şey söylemesini bekledi. Direkt kızın önüne gidip “Merhaba ben senin yeni korumanım.” demektense onun Dante'yi fark etmesini istiyordu.