Beşiktaş'ın yediği gollere artık hiç şaşırmıyorum. Her gol sonrası geçtiğimiz lig haftalarına dönüyorum ve hemen bir benzerini hatırlıyorum. Kennedy'nin kafasına doğru yönelen topu uçan daire görmüşcesine şaşkın bakışlarla izleyen kalabalık bir defans mangası, sanki savunmanın temel ilkelerini unutmuş gibiydi. Ön direği kontrole almayan ve adam paylaşımını beceremeyen Beşiktaş, basit bir golde adeta düşünce fakirliği yaşıyordu.
Erkan'a da şaşırmıyorum. Ama kızıyorum. Oyunun genelinde önüne atılan her topu eline ayağına dolaştırdı. Şifo'ya kızmaya hazırlanıyordum, nefis bir kafa golüyle irkildim.
Gole kadar oyundan ve toptan kaçan Şifo neden böyle isteksizdi anlayamıyorum. Lütfen oynar gibiydi...
Oktay'a, benden önce Toshack kızmış olacak ki, devre biter bitmez çekip aldı oyundan... Yankov, herhalde Beşiktaş'ta son haftalarını geçiriyor. Hareketleri ve tavırlarıyla da belli ediyor.
Ve ikinci Ankaragücü golü de Beşiktaş savunmasının klasik hatalarının bir tekrarıydı. Hasan Şaş'a ceza sahası içinde böylesine pozisyon rahatlığı veren savunmanın son adamı Fevzi için gerçekten üzülüyorum. Amokachi için hiçbir şey yazmıyorum.
Çünkü, gönülden oynamadığına inanıyorum.
Bir Beşiktaş düşünün... İkinci golden sonra Ankara seyircisi ‘‘bi daha, bi daha’’ diye bağırıyorsa, böyle bir Beşiktaş için de bir şeyler yazmak gereğini hiç hissetmiyorum.
Bu Beşiktaş sezonu çoktan kapamış. Öyleyse, siz sevgili taraftarlar bu Beşiktaş için böylesine neden üzülüp, kahroluyorsunuz...