SEUL – Yükselen Çin’in uzun gölgesinde, ABD ve bölgeyi kapsayan müttefik grubu, Hint-Pasifik bölgesi ve ötesindeki demokrasileri birbirine bağlayan, ikili ve çok taraflı, karmaşık bir savunma ilişkileri ağı oluşturuyor.
Bu hafta, Hint ve Japon savaş uçakları, Japonya’nın ABD yapımı F15’leri ve Hindistan’ın Rus yapımı SU30’larının yer aldığı bir tatbikatta, Japonya üzerinde 11 günlük ortak tatbikatlara başladı. Bir başka ilk olarak, bu ayın başlarında Avustralyalı ve İngiliz paraşütçüler, dört ülkenin hava indirme birliklerini Japonya semalarında birleştirmek için ilk tatbikatta Amerikalı ve Japon meslektaşlarıyla yan yana atladılar.
Ve 11 Ocak’ta Tokyo ile Londra arasında kuvvet ve teçhizat değişimini sağlayan bir “karşılıklı erişim anlaşması” imzalandı. RAA, bir yıl önce Avustralya ile Japonya arasında imzalanan bir anlaşmaya dayanıyordu.
Yeni ortaklıklar derin bir boşluğu kapatıyor: Vietnam Savaşı sonrası anti-komünist Güneydoğu Asya Antlaşması Örgütü’nün (SEATO) 1977’de çöküşünden bu yana, bölgesel savunma yüklerini paylaşmak veya ortaya çıkan tehditlere yönelik politikaları koordine etmek için hiçbir “Asya NATO”su yükselmedi. yükselen bir Çin veya düşmanca bir Kuzey Kore tarafından.
Singapur merkezli bir güvenlik danışmanı olan Alex Neill, “ABD için, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra ve Soğuk Savaş sırasında Avrupa kıtasında görüş birliği oluşturmak daha kolaydı” dedi. “Hint-Pasifik’te iyileşme için bir Marshall Planı yoktu, bu nedenle geçici bir ikili yaklaşım vardı.”
ABD, çeşitli anlaşmalarla Avustralya, Yeni Zelanda, Filipinler, Güney Kore ve Japonya gibi müttefiklerini ayrı ayrı savunmayı taahhüt eder. Başkan Biden, Çin’in Taipei’ye karşı harekete geçmesi durumunda ABD ordusunun tepki vereceği konusunda defalarca ısrar etse de, tarihi ve askeri nedenlerle Tayvan’a olan bağlılık daha belirsiz.
Şimdi, uzun bir boşluktan sonra, yeni çok taraflı gruplaşmalar ortaya çıkıyor, ancak analistler son noktayı belirlemenin hala zor olduğunu söylüyor.
“Dörtlü”yü oluşturan demokrasiler -Avustralya, Hindistan, Japonya, ABD- giderek daha fazla birlikte sondaj yapmakla kalmıyor, aynı zamanda Güney Kore ile Japonya arasındaki tarihsel olarak zorlu ilişkilerde bir çözülmenin ilk işaretleri, ABD’nin stratejik planlamasını uzun süredir alt üst eden gerilimler var. bölgede. 2021’de Canberra, Londra ve Washington arasında Avustralya’ya nükleer denizaltılar sunmak için tasarlanan “AUKUS” ortaklığı, bölgeye başka bir güvenlik çerçevesi ekledi.
Dahili değişiklikler
Yeni bağlantıların patchwork’ü, bazı büyük oyuncuların da dahili değişiklikleri görmesiyle birlikte gelir.
Sözde (ve anayasal olarak) barış yanlısı olan Japonya, askeri kanatlarını 1945’ten bu yana hiç olmadığı kadar geniş bir alana yayıyor. Başbakan Fumio Kişida, uzun mesafeden bir düşmanı vurabilecek deniz çıkarma kuvvetleri, hafif uçak gemileri ve seyir füzeleri gibi saldırı varlıklarını güçlendirme taahhüdünde bulundu.
Japonya’daki ABD askeri komutanlığında eski bir harekat planlama subayı olan Lance Gatling, “Japonya arayı kapatıyor,” dedi. “İkili ilişki kurmak istediği ülkelerin peşinde”
Rusya’nın Ukrayna işgaliyle sarsılan ve Çin’e karşı temkinli davranan Atlantikçi Avrupa bile doğuya bakıyor.
2022’de Japonya ve Güney Kore, Madrid’deki NATO Zirvesi’ne davet edildi ve bizzat Alman hava kuvvetleri komutanının liderliğindeki Alman hava kuvvetleri, Avustralya ve Japonya’da tatbikatlar yaptı.
2021’de Birleşik Krallık, Hint-Pasifik’e 28 haftalık ilk yolculuğunda ABD ve Hollanda varlıklarıyla güçlendirilmiş yeni F-35 uçak gemisi HMS Queen Elizabeth’i konuşlandırdı. Güney Pasifik’te toprakları bulunan Fransa, daha önce Charles de Gaulle uçak gemisi saldırı grubunu bölgesel turlara gönderdi ve şu anda Hint Okyanusu’nda sondaj yapıyor. Gemiden Fransız Rafale jetleri Salı günü Singapur’a indi.
Zor dinamikler
Bunların hepsi iki dinamiğe bir yanıt: Müttefiklerinden daha fazlasını talep eden bir ABD hükümeti ve bölgedeki pek çok kişinin ekonomik ve askeri gücü arttıkça Pekin’in sertliği olarak gördüğü duruma tepki.
Filipinler Üniversitesi’nde uluslararası ilişkiler profesörü olan Richard Heydarian, “Asıl tetikleyici, tüm ‘merkez ve konuşucu’ ittifaklar ağı için büyük bir şok olan Trump başkanlığıydı” dedi. “Ve bu, Çin’in yükselişiyle el ele gitti.”
Ancak değişen, aldatıcı dinamikler, bölgesel savunma şefleri için rahatsız edici soruları gündeme getirdi.
“ABD sonsuza kadar burada mı kalacak?” diye düşündü Bay Gatling. “Öyle olduğunu düşünüyorum, ama bu geçerli bir soru.”
ABD şimdiye kadar benzer düşünen ortakların işbirliğine dayalı girişimlerini memnuniyetle karşıladı, çünkü alev alabilecek bölgesel alevlenme noktaları birden fazla.
Bunlar şunları içerir: Çin’in Tayvan’ı işgali veya ablukası; savaşın nükleere dönüşme tehdidiyle Güney Kore’ye karşı bir Kuzey Kore saldırısı; Çin’in Güney Çin Denizi’ndeki genişleyen deniz üsleri ağı etrafında bir çatışma; Doğu Çin Denizi’nde Çin-Japonya toprak geriliminin artması; ve yüksek Himalayalar’daki kararsız Çin-Hindistan sınırında yeni bir askeri çatışma patlaması.
Zayıf yumruk, minimum taahhüt
Ve riskler gerçek olsa da ve birçok durumda daha şiddetli hale gelse de, birçok kişi mevcut bölgesel uyumların omurga ve dayanma gücünden yoksun olduğunu söylüyor.
Emekli bir Hintli amiral, Quad’in şu an için karşılıklı savunma taahhütlerinden yoksun bir “konuşma dükkanı” olduğunu belirtiyor: NATO’da olduğu gibi bir karargah binası veya atanmış birimler yok ve hiçbir genel sekreter üyesi kriz anında başvuramaz. . Myanmar, Endonezya ve Filipinler’dekiler de dahil olmak üzere çok sayıda Güneydoğu Asya ordusu, bölgenin stratejik mimarisinden çok iç güvenlik tehditlerine odaklanıyor.
Ve Çin veya Kuzey Kore’den gelen potansiyel tehdit çok daha hızlı gerçekleşebilse bile, bazı değişikliklerin gerçekleşmesi uzun zaman alacak.
AUKUS’un en erken 2036’dan önce Avustralya’ya nükleer denizaltı teslim etmesi pek olası değil. Tayvan konusunda olası bir ABD-Çin çatışmasında Japonya’nın rolü belirsizliğini koruyor ve Güney Koreli yetkililer bir kriz olasılığını kamuoyu önünde tartışmaktan bile çekiniyor.
Ve bölgedeki en büyük çok uluslu gruplaşma operasyonel esneklikten yoksundur.
Merkezi Güney Kore’de bulunan ABD liderliğindeki Birleşmiş Milletler Komutanlığı (UNC), 1950-53 Kore Savaşı’nda Güney Kore’yi savunan 16 “gönderen devletten” oluşur. Geçen yıl Seul’de düzenlenen bir forumda, ABD Kuvvetleri Kore ve UNC Komutanı General Paul LeCamera, güçlü gücün bölünmüş yarımadanın ötesindeki bir çatışmada rol almak için tanımlanmış bir yetkisi olmadığını kabul etti.
Seul ile ikili bir anlaşmaya sahip olan ABD dışında, UNC üyesi devletler, savaşın yeniden alevlenmesi durumunda Güney Kore’yi savunmak zorunda bile değiller.
Bu, İngiltere’nin Güney Kore Büyükelçisi Colin Crooks tarafından geçen hafta düzenlenen bir basın toplantısında açıkça ifade edildi. İngiliz birlikleri geçtiğimiz Kasım ayında Güney Kore birlikleriyle kış tatbikatları yapmış olsa da, Amb. Crooks, İngiltere’nin Güney Kore’yi savunup savunmayacağı konusunda yorum yapmaktan kaçındı.
Ve Britanya gibi devletlerin bölgede derin ticari ve diplomatik bağlantıları olsa da, Londra’nın “Hint-Pasifik’e Eğilimi”nin askeri bileşeni, ABD’ninkine kıyasla zayıf kalıyor.
Deniz kuvvetlerini ele alalım. Washington, bölgede bir taşıyıcı saldırı grubu, amfibi saldırı gemileri, nükleer denizaltılar, bir Deniz tümeni ve özel kuvvetler birimleri bulunduruyor. Londra’nın bölgesel donanma varlıkları iki açık deniz devriye gemisinden oluşuyor.
Kuvvet çarpanları
Peki Washington’ın müttefikleri Hint-Pasifik masasına ne getiriyor?
Singapur güvenlik danışmanı Bay Neill, “Daha küçük güçler caydırıcılığı garanti edemez, ancak güç çarpanı olarak yardımcı olabilirler – coğrafya veya niş yetenekler sunabilirler” dedi. Örneğin, İngiliz veya Japon F-35B’lerinin ABD uçak gemilerinde görev yapabileceğini ve Amerikan savaş uçaklarının müttefik uçak gemilerini kullanabileceğini söyledi.
Bay Neill, “ABD Donanması’nın mevcut varlığını sürdürmek için yeterince sorunu var” dedi ve “diğer filolardan gelen rotasyonel yetenekler” boşlukları doldurabilir.
Pekin bir Asya gücü olarak kuvvetlerini yoğunlaştırırken, ABD ordusu küresel bir oyun alanında güvenlik sorunlarıyla karşı karşıya kalırken, bölgesel demokrasiler oyunlarını yükseltmek zorunda kalacak. Bu, şu anda savaş uçaklarını sondaj yapan Çin’in batı ve doğu kanatlarındaki büyük oyuncular tarafından fark ediliyor.
Japonya, 2028 yılına kadar savunma harcamalarını ikiye katlayarak GSYİH’nın %2’si olan NATO standardına getirme sözü veriyor. Ve Hindistan’ın Rusya’ya devam eden yakınlığı pek çok kişiyi hayal kırıklığına uğratsa da, dünyanın en büyük demokrasisi Çin’e karşı güçlü bir duruş sergiliyor.
Tüm bunlar, daha fazla – ve daha derin – ittifaklara ihtiyaç olduğu anlamına geliyor.
Bay Haydarian, “Bir anlık kantitatif bakış, asıl noktayı kaçırıyor,” dedi. “Bakmamız gereken şey trend çizgisi ve Çin’e bakmak.”
Kaynak : https://www.washingtontimes.com/news/2023/jan/17/china-threat-sparks-web-new-relationships-us-milit/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS