Öğrenciler için öğrenme sürecinin nasıl başladığını düşünün. Genel bir algısal kural olarak, öğrenciler lisans programlarına başladıklarında iyi notlar, yararlı beceriler ve ilgili bilgiler edinmeyi umarlar. Ödenen harç, bir sınıfa yerleştirmeyi garanti eder ve öğrencilerin o sınıfa katılımlarının bir ürünü olarak bekledikleri zımni sonuçlar vardır. Buna karşılık, eğitmenler öğrencilerin akademik kurallara uymalarını, yeteneklerinin en iyi şekilde performans göstermelerini ve öğrenme etkinliklerinin tamamlanması için son tarihler içeren belirli sınıf gereksinimlerine uymalarını bekler.
Öğrenciler için notlar, sınıftaki ilerlemelerinin bir göstergesi, başarılarının ve başarısızlıklarının bir sembolü ve bir derece programındaki konumlarının bir kaydıdır. Pek çok öğrencinin, kendileri için neyin iyi bir not oluşturduğunun tam olarak farkında olmasalar bile, sınıf için birincil hedeflerinin “iyi notlar” olarak adlandırdıkları şeyleri kazanmak olduğunu söylediğini duydum. Öğrenciler iyi notlara ulaşmadıklarında veya eğitmenler ve / veya okul tarafından beklenen minimum seviyeye ulaşmadıklarında, eğitmenler onları – ya koçluk ve rehberlik gibi olumlu motivasyon yöntemleri ya da tehdit ve aşağılama içeren olumsuz motivasyon yöntemleri yoluyla – dürtmeye çalışabilir. eğilim.
Birçok eğitimcinin, okuldaki nihai başarının bir göstergesi olarak, daha iyi bir not alma potansiyeli gibi dolaylı yöntemlerle öğrencilerinin önünde bir havuç salladığını buldum. Öğrencileri daha iyi performans göstermeye teşvik etmenin bir yolu olarak, ek süre veya yazılı bir ödev için yeniden teslim ödeneği dahil olmak üzere, daha iyi performans sağlamak için teşvikler verilebilir.
Sorum şu ki, yüksek öğretimde öğretmenin odağı öğrencilerin önünde daha iyi performans göstermeleri için salladığımız havuç mu olmalı yoksa her öğrenciyi yeteneklerini en iyi şekilde göstermeye motive eden şeylere daha fazla odaklanmalı mı? Başka bir deyişle, motivasyon kaynağı olarak hizmet etmek için öğrencilerin önünde bir şeyler sallamamız gerekiyor mu?
Havuç ve Çubuk Yöntemi Nedir?
Çoğu insanın onları motive etmek için öğrencilerin önünde havuç sallamanın anlamını anladığına inanıyorum. Bu ifade aslında bir eşeği motive etme yöntemiyle ilgili bir hikayeye dayanıyor ve havuç önünde sallanırken, sopa hayvanı dürtmek için kullanılıyor. Havuç bir ödül görevi görür ve sopa, uyumsuzluk için bir güçlendirme ve ceza biçimi olarak kullanılır.
Bu yaklaşım, yöneticiler tarafından bilinçaltında bile çalışanları motive etme yöntemi olarak işyerinde hala kullanılmaktadır. Havuç veya teşvikler bir terfi, ücret artışı, farklı görevler içerebilir ve liste devam eder. Kullanılan sopa veya belirli hedeflere veya performans seviyelerine ulaşamamanın cezası, rütbe düşürme veya iş kaybını içerebilir. Bu türden bir tehdit, bu yaklaşımın özü olumsuz ve stresli olsa bile, güçlü bir motive edici görevi görebilir.
Yüksek Öğretimde Havuç ve Çubuk Yaklaşımı
Bu yaklaşımın yüksek öğretimde kullanımından emin değilseniz, aşağıdaki örneği düşünün. Yazılı bir ödev için geri bildirim sağlıyorsunuz ve bu artık sınıfın orta noktasıdır. Belirli bir öğrenci için, ödev için kriterleri karşılamadıklarını ve daha da önemlisi, ya yeterince çaba göstermediklerini, beklentilerinizi yerine getirmediklerini ya da tam potansiyellerini gerçekleştirmediklerini düşünüyorsunuz.
Öğrenciler hakkındaki inançlarınızın onları nasıl gördüğünüz ve onların potansiyeli ile şekillendiğini belirtmekte fayda var. Başka bir deyişle, öğrencilerimi farklı performans seviyelerine sahip bireyler olarak görmeye çalışıyorum ve bu, bazılarının diğerlerinden daha ileride olacağı anlamına geliyor. Bunun aksine, öğrencilerini birey olarak tanımak için yeterli zamana sahip olmadıklarına inanan eğitmenler, sınıfı bir bütün olarak görebilir ve sınıfın bu belirli noktasında tüm öğrencilerin olması gereken genel performans düzeyiyle ilgili bir beklenti oluşturabilirler.
Verilen örneğe dönersek, size sorum şu: Öğrenci tarafından yapılan girişimi ödüllendiriyor musunuz yoksa çaba eksikliği olarak algıladığınız şey yüzünden o öğrenciyi cezalandırıyor musunuz? Bir fakülte eğitmeni olarak, geçmişleri ve önceki sınıfları ne olursa olsun, tüm öğrencilerin yüksek performans göstermesi ve en iyi notları alması gerektiğine inanan birçok fakülte ile etkileşim kurdum. Öğrenciler bu beklentiyi karşılayamadığında, öğrencilerin ya umursamadıkları, denemedikleri ya da verilen geribildirimi okuyup uygulamadıkları algısı oluşur. Eğitmenin cevabı daha sonra bir havucu sallamak (teşvik) ve gerekli öğrenci davranışlarını değiştirmek için çubuğu kullanmaktır.
Yetişkin Öğrenimiyle İlişki
Pek çok eğitimcinin, özellikle geleneksel kolej derslerinde öğretmenlik yapanlar, eğitmenlerin kontrolün elinde olduğu ve öğrencilerin uyması gerektiği algısı var. Bu, öğrencilerde kendi sonuçları üzerinde kontrol sahibi olmadıkları ve bu nedenle birçok kişinin notların kendi kontrollerinin dışında olduğuna inandığı inancını pekiştirir. Pek çok öğrencinin, öğrettiğim bir sınıfa kaydolduklarında denemeyi bıraktıklarını gördüm çünkü sadece sonuçlara gösterdikleri çaba veya alınan notlar arasında bir bağlantı kuramadılar. Diğer bir deyişle, her şeyi “doğru” yaptıklarına inanırken, hala düşük notlar alıyorlardı.
Yetişkin öğrenme sürecinin merkezinde motivasyon vardır. Öğrenci türleri kadar motivasyon derecesi vardır ve tüm öğrencilerin aynı seviyede performans göstermesini beklemek gerçekçi değildir. Zamanla ve pratikle, yetişkin öğrenci davranışlarının zorla itaat sonucunda kalıcı olarak değişmediğini veya değişmeyeceğini öğrendim. Bununla birlikte, bir eğitmen öğrencileriyle bir bağ kurduğunda ve onlarla bir uyum duygusu kurduğunda davranışlar zamanla değişecektir. Eğitmenleri, her zaman ödül kullanımıyla değil, havuç sallamanın ötesinde düşünmeye ve davranışı etkilemeye teşvik ediyorum.
Havuçtan Bağlantıya
Eğitmenlerin, öğrencilerin ilgisini çekmeye elverişli bir ortam ve sınıf koşulları yaratırken, tüm öğrencilerin öğrenme kapasitesine sahip olduğunun ve bazılarının potansiyellerine yavaş yavaş ulaşırken diğerlerinin çok daha hızlı geliştiğinin farkına vararak (ve fark ederek) önemlidir. Öğretim yaklaşımım erken dönemde ödül veya havuç odağından öğrenci odağına kaymıştır. Çevrimiçi bir sınıfa ders verirken ve dikkate almam gereken mesafe faktörüne sahip olsam bile, öğrencilerle bağlantılar kurmak ve onlarla verimli ilişkiler geliştirmek istiyorum. Öğrencileri çaba göstermeye teşvik ediyorum ve yaratıcı riskleri memnuniyetle karşılıyorum. Öğrencilere, başarısızlıkları dedikleri şeyleri değerli öğrenme dersleri olarak kabul etmelerini öğretiyorum. Öğrenim sürecine katılımlarını teşvik ediyorum, sınıf tartışmaları sırasında orijinal düşüncelerini teşvik ediyorum ve onlara çabalarının alınan sonuçları etkilediğini öğretiyorum.
Sınıf yönetimi zaman alıcı olduğunda bu tür bir yaklaşımın uygulanmasının her zaman kolay olmadığını kabul ediyorum ve bu özellikle yardımcı eğitmenler için geçerli. Bununla birlikte, en azından, bir tutum ve ilgi çekici bir eğitim uygulamasının parçası olabilir. Eğitmenleri bunu temel öğretim felsefelerinin bir parçası olarak dahil etmeleri için teşvik ediyorum, böylece onu fark edip uygulamaya çalışsınlar. Her eğitimcinin, öğrencilere ve sınıf koşullarına nasıl davrandıklarını ve nasıl tepki verdiklerini yönlendiren iyi düşünülmüş bir öğretim felsefesi olmalıdır. Havuç ve sopa odağından ziyade öğrenci odaklılık, ilk önce öğrencilerin eksikliklerine bakmaktan ve potansiyelleriyle birlikte güçlü yanlarını görmekten perspektifte bir değişiklik yaratır. Öğrenme sürecinde eksiklikten uzağa bakma ve anlama bakma tavrı ve tüm bir sınıfı görmekten öğrencileri bireysel olarak görmeye geçiştir. Umarım bu, öğrencilerinize nasıl öğreteceğinizi yeniden değerlendirip yeniden gözden geçirmeniz ve en iyi performanslarını ortaya koymanın yeni yöntemlerini düşünmeniz için size ilham verir.