Savaş sırasında bile, buhar motorlu bir araba yaratmak için bir proje geliştiriliyordu. Ancak iki yıl sonra savaş Almanya'nın lehine sonuçlanmadı ve o da kısıtlandı. Ancak şirketin kendi ticari markası var - DKW. 1921 yılı, şirketin ürettiği 10 litrelik motora sahip 1 binden fazla bisikletin satıldığı bir dönüm noktası oldu. İle birlikte. ve 118 metreküp çalışma hacmi. santimetre.
DKW NZ-350, IZH hattının öncüsüdür. Fotoğraf: youtube.com
Tam 100 yıl önce bununla da kalmıyor, ilk Reichsfahrtmodell motosikleti Czhopau'da üretildi. Ve 20'lerin en popüler modeli, 206 cc'lik bir motora sahip DKW E 200 olacaktı. Bu sonuçlar, rakiplerinden daha düşük maliyet nedeniyle elde edildi. O andan itibaren DKW markasının tarihi başarıyla gelişmeye başladı.
Savaş öncesi DKW - savaş sonrası MZ'nin öncüsü
20'lerde ve 30'larda DKW otomobilleri ve motosikletleri giderek daha popüler hale geldi. Bunun iyi bir teyidi, ikincisinin DKW RT 125 karşısında İkinci Dünya Savaşı sırasında Wehrmacht ile hizmette olduğu gerçeğidir. Genel olarak, bu on yıllar boyunca, tesisin ana modelleri şu hale geldi:
✅ DKW Luxus 200 ("Blutblase")
✅DKW RT100
✅Süper Spor 600
Başarıda doğrudan rol oynayanlardan biri de ünlü tasarımcı Hermann Weber sayılabilir. Tesis tarafından yirmi yıl boyunca piyasaya sürülen modellerin her birinin orijinal görünümünü sağlayan oydu. 1920'de Hugo Ruppe'den DKW'ye geçtiği için kesinlikle pişmanlık duymuyor gibi görünüyor. Örneğin Luxus 200, 1928'de parlak kırmızı bir tank ve şok edici bir takma ad - "kan kabarcığı" aldı. Ancak bu yalnızca DKW'nin popülaritesine katkıda bulundu. Başka bir yanılsama, kısaltmanın serbest kodunun çözülmesiydi. Oyuncak motorlarda "erkeklerin rüyası" anlamına gelen kelimeler, hafif motosikletlerde ise "küçük bir mucize" olarak değiştirildi.
Super Sport'un 600cc'lik bir motoru vardı, 100 DKW RT 1934'ün ise sadece 100cc'lik bir motoru vardı. Bu nedenle, üreticiler, çeşitli alıcıların isteklerini karşılamak için mümkün olduğunca tüm motor deplasmanlarını kapsamaya çalıştılar. Model "100" 72 bin adet üretildi ve savaştan hemen önce ortaya çıkan 125., tesisin "kuğu şarkısı" olmaya adaydı.
GDR topraklarında ve MZ olarak yeniden adlandırma
Savaştan sonra, tazminatlar nedeniyle, Alman gelişmeleri yerli motosiklet endüstrisinin gelişmesine katkıda bulundu. O sırada ortaya çıkan IZH-350, DKW NZ-350'nin neredeyse eksiksiz bir kopyasıydı. 1950'de, GDR'de 30'ların sonlarındaki RT 125'in son modelinin üretimine devam edildi.
Ancak, yeni hükümet gerçekten geçmişle en azından bir miktar bağlantı hissetmek istemedi. Bu nedenle, Chopau kentindeki ana üretim yeniden adlandırıldı. 1952'de Motorradwerk Zschopau (MZ) oldu ve dört yıl sonra güncellenmiş bir isimle motosikletler ortaya çıktı. Ancak orijinal marka, Ingolstadt kentindeki Batı Alman fabrikasının ürünleri için kullanılmaya başlandı.
Girişim ve ülkenin kendisi Sovyet sisteminden büyük ölçüde etkilenmiş olsa da, geri kalan Alman mühendislerin geçmiş deneyimleri ve yetenekleri işe yaradı. Sonuç olarak, MZ marka motosikletler, sosyalist ülkelerin motorlu araç modelleri arasında en iyilerden biri olarak DKW geleneklerinin değerli halefleri haline geldi. Birçoğu, efsanevi Çekoslovak cihazlarıyla eşit düzeyde rekabet edebileceklerinden emindi.
En son değişiklik MZ ETZ-251'in güç ünitesi. Fotoğraf: youtube.com
Yukarıdakilerin en iyi teyidi, artık yeni bir marka olan motosikletlerin, aralarında sadece sosyalist kampın değil, aynı zamanda Batı Avrupa'nın birçok eyaletinin de bulunduğu dünyanın neredeyse 100 ülkesine ihraç edilmesidir. Çeşitli boyutlarda kapsamlı bir güç ünitesi teklifinin eski geleneği de korunmuştur. "Minsk"imizin eşdeğerinden IL (125/350 cc) eşdeğerine kadardı. Tüm bunlara, kullanım kolaylığını korurken, motosiklet tasarımının iyi bir güvenilirliği eşlik etti.
Mükemmel performans, diyorsunuz, o zaman Sovyet motosikletçileri MZ'yi duyduklarında neden omuzlarını silkiyor? Cevap utanç verici derecede basit: Resmi olarak Doğu Alman motosikletlerinin yol modelleri SSCB'ye asla teslim edilmedi. Tek istisna, 700 yılında markanın tarihinin şafağında ülkemize gönderilen 1957 parçalık ilk partiydi. Bundan sonra, MZ ülkemizde yılda 100 birimden fazla olmayan bir miktarda ortaya çıktı. Ancak sadece spor yarışmaları için tasarlanmış modeller. Ancak, bunun hakkında biraz daha düşük konuşacağız.
Bu durumun nedenleri hala belirsiz, bu yüzden sadece tahmin edebiliriz. Belki de ilk MZ, o yılların sorumlu Sovyet yetkililerini beğenmedi. Ya da tüm Avrupa'da rakipleri olmayan o dönemin JAWA'sından gözle görülür şekilde daha kötü görünüyorlardı. Tersi olasılığı - itibarsızlaştırıcı JAWA ve zaten Sovyet ülkesinin ana motosiklet tedarikçileri haline gelen Çeklerle şımarık ilişkiler de göz ardı edilemez. Sovyet sisteminin ataletini de hatırlamakta fayda var: sosyalist kamptaki ana motosiklet ihracatçısı belirlendi, neden şimdi bir şeyi değiştirelim?
Geleneksel bir "kambur" tanka sahip MZ ETZ-301. Fotoğraf: youtube.com
Öyle ya da böyle, ancak değerli bir motosiklet ülkemizde neredeyse bilinmiyordu. Tek istisna, GSVG'nin (Almanya'daki Sovyet Kuvvetleri Grubu) subayları ve sivil birlikleri veya bu ülkede kiralık olarak çalışanlardı. Bu şanslı olanlar, özgürce ustalaşmayı ve SSCB'ye mükemmel sürüş performansı, dış tasarım ve kullanım kolaylığı ile GDR'den motosiklet ekipmanının bir kopyasını getirmeyi başardılar.
Spor Zaferi MZ
2 zamanlı motorun özgün tasarımını Walter Kaaden'in geliştirmesi nedeniyle, MZ spor yarışmalarında ünlü olmayı başardı. Özelliği, girişteki disk makaralarıydı. Bu, devre yarışları ve daha sonra enduro için motosikletler tasarlamayı mümkün kıldı. İsveç Grand Prix'si 1958'de kazanan ilk kişi oldu ve sonraki sezon genel sıralamada gümüş madalya kazanıldı.
MZ ETZ-250, Doğu Alman motosikletlerinin en popüler modelidir. Fotoğraf: youtube.com
Ancak 1961'de fabrika ekibinin binicilerinden birinin Batı'ya kaçması ve onunla birlikte yarış motosikletlerinin teknik belgelerini almasıyla her şey değişti. Bu, MZ RE 250 ile rekabette çok benzer ve başarılı bir şekilde rekabet eden Japon üretiminin umut verici modellerinin yaratılması için itici güçtü. Bu durum Doğu Alman ekibini enduro disiplinine girmeye zorladı. Burada da mükemmel sonuçlar elde ettiler, 1963/69'da sadece bir kez şampiyonluk altın madalyaları olmadan kaldılar.
Markanın tarihini tamamlayan ETZ serisi
70'lerde, fabrika işçileri diziyi güncelledi ve TS-250'nin geliştirilmiş bir modifikasyonunun üretimine başladı. 8 yıl boyunca ana oydu, ancak yeni on yılın başında radikal değişikliklerin zamanı geldi. 1981'de markanın yeni bir serisi piyasaya sürüldü - MZ ETZ. Kadro çok genişti:
✅ETZ-125
✅ETZ-250
✅ETZ-350
En yaygın olanı ortalama değişiklikti. İki yıl sonra MZ markasının tarihindeki 250 milyonuncu motosiklet olan ETZ-2 oldu. Geleceğin oldukça bulutsuz olacağı görülüyordu, ancak daha sonra siyaset duruma müdahale etti. İki karşıt kamp arasındaki ilişkilerin ısınması, 90'ların başında Alman birliği fikrinin gerçekleşmesini mümkün kıldı.
MZ ve Simson, GDR'den iki ünlü markadır. Fotoğraf: youtube.com
Modelin üretimi 1989 yılında tamamlanmış, iki yıl sonra şirket özelleştirilmiştir. Bundan sonra, rekabete dayanamadı, kârsız hale geldi. Liderlikte çok sayıda değişiklik de dahil olmak üzere hiçbir önlem yardımcı olmadı. Bir zamanlar başarılı olan MZ, 2013 yılında iflasla sonuçlandı. Doğru, MuZ Vertriebs GmbH, MZ markasının sayısız modeli için hala yedek parça üretimine devam ediyor.