Birinin evinde misafir olduğunuzda saygılı olmaya çalışırsınız. Seçkin James Beard’un evindeyken çok saygılısınız..
Saat neredeyse 7 idi. Girişte James Beard House olduğunu belirten basit bir plaket ile düz bir kum taşına yönlendirildik.
James Beard, insanlara TV yemeklerinin öfkeli olduğu bir zamanda Amerikan yemeklerini nasıl pişireceklerini gösteren katalizördü. 1946'da NBC'de ilk yemek gösterisini yaptı. Asla paylaşacak çok fazla mutfak bilgisine sahip biri olmadığından, üretken yemek kitabı ve dergi makaleleri, 1940'lardan 1985'teki ölümüne kadar pişirme dünyasına hükmediyordu. ve yemek pişirme hakkındaki gerçeği okuyun. Ve hala, bugün yap.
Onun hakkındaki ilk hatırlamam, iyi bilinen gıda yayınlarındaki yazılarını okumak ve iyi bildiği yiyecekleri hazırlamayı ve yemeyi hayal etmekti. O sırada, TV yemekleri ve kutu karışımlarının ötesine geçmek için elimden gelenin en iyisini yapıyordum.
James Beard, Greenwich Village evinde zarif bir eğlenceyle tamamlanan yemek pişirme ev sahiplerine ev sahipliği yaptı ve mutfak dünyasından birçok ünlü insan mutfağı süsledi. Ancak, otuz yıl boyunca işletilen aşçılık okulları kurarak, her aşçı seviyesine de ulaştı. Julia Child gibi tanınmış şeflerin evinin onuruna yaşayan bir kurum haline gelmesini sağlaması, ölümünden sonra devam etti. James Sakal Vakfı başladı ve evi hayati bir merkez olarak yaşadı. Vakfın misyonu şefleri onurlandırmak ve kutlamak ve Amerika’nın yemek kültürünü herkes için vurgulamak için aynı kaldı.
Aşçılar, Sakal Evinde “gösteri yapmaya” davet edilir ve davet için kriterler, Vakfın web sitesinde bulabileceğiniz belirli kurallar ile güvence altına alınır. Davetli aşçılar, mutfak alanlarında kurulur ve bu olağanüstü yemek mekanını idare etmek için iyi donanımlıdır. Aydınlatılmış olanlar için değil, ancak edinilen deneyim harika. Ve davet edilmeyi uman şeflerin listesi uzundur.
Birçoğu restoranlar, şefler, yemek kitapları, gazetecilik ve diğer birçok kategori gibi kategorilerden kazananlara verilen prestijli bir ödül olan imrenilen James Beard Ödüllerini biliyor. Ödüller Sakal Evinde yemek yapma davetiyesinden ayrıdır. (James Beard Ödülleri genel olarak pişirme dünyasının Oscarları olarak anılır.).
Saat gibi, biz de oturma odasına girdik ve mutfağa adım attık. Mutfak şaşırtıcı derecede küçüktü ve çok sayıda aşçı sıcak sobaların etrafında dolaşıyor, tencereleri buharda pişiriyor ve iyi yağlanmış bir makine gibi tezgahları hazırlıyordu. Şefler, akşam yemeğinin taleplerinden habersiz göründü ve gelen 50 akşam yemeğini kibarca kabul etti.
Hoş bir Ağustos akşamı olan açık bahçe verandasına gitmemiz istendi. Akşam yemeğinden önce çilekli Amaro ve spumante spritz seçenekleri bolca flüt bardaklarına döküldü. Serinletici içeceği yudumlarken yemek tadımlarım başladı.
Hors d’Oeuvre Tepsileri, resepsiyon süresince her kişiye zarif bir şekilde getirildi. Benim akılda kalıcı seçimlerim mermer çavdar ekmeği üzerine kısa kaburga tartarı ve Chicharron usulü domates ve tütsülenmiş alabalık havyardı.
Nazik bir dürtme ve atanmış masalara oturduğumuz küçük bir merdivene çıkmanın zamanı gelmişti. Şöminenin üstüne ve her iki yanına kütüphanesinde asılı olan James Beard'un bir portresi. Masalar ve sandalyeler, küçük odaları bol dökümlü beyaz masa örtüleri ile doldurdu ve üvey yatak odasının 4 kişilik bir masası vardı.
Birbirlerini tanıttıkları için istekli dinleyiciler arasında konuşmalar başladı ve dakikalar içinde akşam yemeği mutfaktan çıkıyordu. Her bir kursun servisi zamanında hassas bir şekilde verildi ve kaplamalı yiyeceklerden gelen duyusal uyanışı tam olarak anlayabilmek için basılı menüme baktım.
Tüm menü, yerel New York City restoranlarında çalışan çeşitli şefler tarafından hazırlandı. Kaliteli restoranlarda yedim ve bu kalibre için belirtilen fiyata ait yiyecekler bir anlaşma. Siyah susam ve kahverengi tereyağlı Buffalo süt karamel, sırlı ördek, Yeni Zelanda geyik eti filetosu ve cardamaro kreması ile tatlandırılmış espresso soslu koyu çikolata budino unutulmazdı.
Her ders, yemek deneyimini geliştiren farklı Amaro likörü yorumlarıyla servis edildi.
Eve döndüğümde, James Beard House'da altı kez yemek yapan yerel bir pasta şefine ulaştım. Bu kutsal mutfakta yemek yapmanın profesyonel bir şefin bakış açısından nasıl bir şey olduğunu bilmek istedim. Eski bir pastane şefi olan ve şu anda Grossmont Koleji'nde eğitmen ve mutfak koordinatörü olan James Foran, Evdeki deneyimin yorucu ve eğlenceli olduğunu söyledi. Şef Foran, o ve diğer şeflerin öğlen yemeğinin erken saatlerinde sabah geleceğini ve hazırlamaya başladığını ve her öğenin hazır olduğundan emin olduklarını söyledi. Çok örgütlenmeye ihtiyaç duyduğunu hatırladı ve kritik bir bileşen eksikse, Manhattan caddelerine koşup satın alırdı.
Şef, mutfakta seyahat etmenin, sıkı çalışmanın ve yemeğin bir kısmının kusursuz görünmesini ve tadına bakmasını istemesi nedeniyle biraz uyku ile canlandırıcı olabileceğini söyledi. Daha sonra akşam geç saatlerde, ünlü mutfakta yemek pişirme başarısını dinlendirme ve tatma zamanı gelmişti.
James Beard etkinlikleri ABD’nin birçok yerinde yapılır ve daha fazla bilgiyi www.jamesbeard.org adresinde bulabilirsiniz.
İster New York, Denver veya Los Angeles'ta bir yemek etkinliğine katılırsanız, lezzetli bir tarzda sunulan tarihin bir parçası olacak. Şimdi, bu bir yiyecek yolcunun cennet macerası.
James Sakal Vakfı
167 Batı 12th Street, New York, NY 10011
212.627.2308
www.jamesbeard.org
James Beard Vakfı'nın izniyle Jeffrey Gurwin'in bazı fotoğrafları. Fotoğraflar, James Beard House'daki “Amaro: Acı tatlı bir Aşk Hikayesi” akşam yemeğinden.