We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
V-1 uçan bombası, İkinci Dünya Savaşı sırasında (1939-1945) Almanya tarafından intikam silahı olarak geliştirildi ve erken güdümlü bir seyir füzesiydi. Peenemünde-West tesisinde test edilen V-1, elektrik santrali için bir püskürteç kullanan tek üretim uçağıydı. "V-silahlarının" ilk faaliyete geçen V-1 uçan bombası Haziran 1944’te hizmete girdi. Londra ve Güneydoğu İngiltere’yi kuzey Fransa ve Aşağı Ülkelerde bulunan fırlatma tesislerinden vurmak için kullanıldı. Bu tesisler aşıldığında, Belçika'nın Antwerp kentindeki Allied liman tesislerinde V-1'ler ateşlendi. Yüksek hızı nedeniyle, birkaç Müttefik savaşçı uçuş sırasında bir V-1'i yakalayabildi.
Hızlı Bilgiler: V-1 Uçan Bomba
- Kullanıcı: Nazi Almanyası
- Üretici firma: Fieseler
- tanıttı: 1944
- Uzunluk: 27 ft., 3 inç.
- Kanat açıklığı: 17 ft. 6 inç
- Yük Ağırlığı: 4.750 lbs.
Performans
- Enerji santrali: Argus 109-014 nabız jet motoru olarak
- aralık: 150 mil
- Max hız: 393 mil
- Rehberlik sistemi: Gyrocompass tabanlı otopilot
Silâhlanma
- Harp Başlığı: 1.870 lbs. Amatol
Tasarlamak
Uçan bir bomba fikri ilk olarak 1939'da Luftwaffe'ye önerildi. Aşağı döndü, 1941'de ikinci bir teklif de reddedildi. Alman kayıpları arttıkça, Luftwaffe, 1942'deki kavramı tekrar ziyaret etti ve ucuz bir uçan bombanın gelişimini onayladı. yaklaşık 150 mil menzile sahipti. Projeyi Müttefiklerin casuslarından korumak için "Flak Ziel Geraet" (uçaksavar hedef aracı) seçildi. Silahın tasarımı Fieseler'den Robert Lusser ve Argus'un motor çalışmalarından Fritz Gosslau tarafından denetlendi.
Paul Schmidt'in önceki çalışmalarını düzenleyen Gosslau, silah için bir darbe jet motoru tasarladı. Çok az hareketli parçadan oluşan darbe jeti, yakıtla karıştırıldığı ve bujiler tarafından tutuşturulduğu havaya giren hava ile çalıştırılır. Karışımın yanması, zorlanan giriş kepenk takımlarını kapattı ve egzozun bir itme patlaması üretti. Kepenkler daha sonra işlemi tekrarlamak için hava akışında tekrar açılır. Bu saniyede elli kez meydana geldi ve motora kendine özgü "vızıltı" sesi verdi. Darbeli jet tasarımına bir başka avantaj, düşük dereceli yakıtla çalışabilmesiydi.
Gosslau'nun motoru kısa, güdük kanatlı basit bir gövdenin üzerine monte edildi. Lusser tarafından tasarlanan uçak gövdesi aslen tamamen kaynaklı çelik sacdan inşa edildi. Üretimde, kanatları oluşturmak için kontrplak ikame edildi. Uçan bomba, stabilite için jiroskoplara, rota için manyetik bir pusulaya ve irtifa kontrolü için bir barometrik altimetreye dayanan basit bir rehberlik sistemi kullanılarak hedefine yönlendirildi. Burun üzerindeki kanatlı bir anemometre, hedef alana ne zaman ulaşıldığını belirleyen ve bombanın dalmasına neden olacak bir mekanizmayı tetikleyen bir sayaç kullandı.
Gelişme
V-2 roketinin test edildiği Peenemünde'de uçan bomba gelişimi ilerledi. Silahın ilk kayma testi Aralık 1942’de, Noel arifesinde ilk güçlü uçuşla gerçekleşti. Çalışma 1943 baharında devam etti ve 26 Mayıs'ta Nazi yetkilileri, silahı üretime sokmaya karar verdi. Fiesler Fi-103 olarak adlandırılan daha yaygın olarak "Vergeltungswaffe Einz" (Vengeance Weapon 1) için V-1 olarak anılır. Bu onay ile Peenemünde'de işler hızlanırken operasyonel birimler oluşturuldu ve sahalar inşa edildi.Bir Alman ekibi V-1, 1944'ü hazırlar. Bundesarchiv, Bild 146-1975-117-26 / Lysiak / CC-BY-SA 3.0
V-1'in ilk deneme uçuşlarının birçoğu Alman uçaklarından başlasa da, silahın buhar veya kimyasal mancınıklarla donatılmış rampalar kullanarak yer yerlerinden fırlatılması amaçlanıyordu. Bu yerler, Pas-de-Calais bölgesinde kuzey Fransa'da hızla inşa edildi. Operasyon öncesi Crossbow Operasyonunun bir parçası olarak Müttefik uçakları tarafından birçok eski alan tahrip edilirken, bunların yerine yeni, gizli yerler inşa edildi. V-1 üretimi Almanya'ya yayılırken, çoğu Nordhausen yakınlarındaki meşhur yeraltı "Mittelwerk" tesisinde köle emeği ile inşa edildi.
Operasyonel Tarihçe
İlk V-1 saldırıları 13 Haziran 1944'te, yaklaşık on füzenin Londra'ya ateşlendiği zaman meydana geldi. V-1 saldırıları iki gün sonra ciddi bir şekilde başladı ve "uçan bomba patlaması" başlatıldı. V-1'in motorunun tuhaf sesi nedeniyle, İngiliz halkı yeni silaha "vızıltı bomba" ve "doodlebug" adını verdi. V-2 gibi, V-1 de belirli hedeflere varamadı ve İngiliz nüfusunda teröre ilham veren bir alan silahı olarak tasarlandı. Yerdekiler hızla bir V-1'in “vızıltı” sının sonunun toprağa dalış olduğunu işaret ettiğini öğrendi.
Erken Müttefikler, yeni silahlara karşı koyma çabaları, avcı devriyelerinin V-1'i 2.000-3.000 fitlik yüksek rakımlarda yakalayabilen uçaklara sahip olmadıklarından ve uçaksavar silahlarının hızla vuramayacak kadar hızlı hareket etmelerinden dolayı kötüydü. Tehditle mücadele etmek için İngiltere'nin güneyindeki uçaksavar silahları yeniden dağıtıldı ve 2.000'in üzerinde baraj balonu dağıtıldı. 1944 ortasındaki savunma görevlerine uygun olan tek uçak, sınırlı sayıda bulunan yeni Hawker Tempest'tir. Bu yakın zamanda değiştirilmiş P-51 Mustangları ve Spitfire Mark XIV'leri ile birleşti.Siluet olarak görüldüğü üzere, Royal Air Force Supermarine Spitfire, Alman V-1 uçan bomba ile birlikte hedefinden saptırmak için manevra yaptı. Kamu malı
Geceleri De Havilland Sivrisinek etkili bir önleyici olarak kullanıldı. Müttefikler hava müdahalesinde iyileştirmeler yaparken, yeni araçlar yerden mücadeleye yardımcı oldu. Daha hızlı hareket eden silahlara ek olarak, silah döşeme radarlarının (SCR-584 gibi) gelmesi ve yakınlık sigortaları, V-1'i yenmenin en etkili yolunu toprak ateşine soktu. Ağustos 1944’ün sonlarına doğru V-1’lerin% 70’i kıyıdaki silahlarla imha edildi. Bu ev savunma teknikleri etkili olurken, tehdit ancak Müttefik birlikler Fransa ve Aşağı Ülkelerde Alman fırlatma pozisyonlarını geçtiklerinde sona erdi.
Bu fırlatma alanlarının kaybedilmesiyle Almanlar, İngiltere'deki grev için havaya fırlatılan V-1'lere güvenmek zorunda kaldılar. Bunlar Kuzey Denizi üzerinden uçan modifiye Heinkel He-111'lerden ateşlendi. Luftwaffe, Ocak 1945'te bombacı kayıpları nedeniyle yaklaşımı askıya alana kadar toplamda 1.176 V-1 piyasaya sürüldü. İngiltere’de hedefleri vuramamakla birlikte Almanlar, V-1’i Anvers’e saldıracak ve Düşük Ülkelerdeki Müttefikler tarafından serbest bırakılan diğer önemli yerler.V-1 monte edilmiş bir Alman Luftwaffe Heinkel He 111 H-22. Amerikan Hava Kuvvetleri
Savaş sırasında 30.000'den fazla V1 üretildi ve yaklaşık 10.000 İngiltere'deki hedeflere ateş edildi. Bunlardan sadece 2.419 tanesi Londra'ya ulaştı, 6.184 kişiyi öldürdü ve 17.981 kişi yaralandı. Popüler bir hedef olan Anvers, Ekim 1944 ile Mart 1945 arasında 2.448 çarptı. Kıta Avrupası'ndaki hedeflere toplam 9 bin kişi ateşlendi. V-1'ler sadece% 25'lik hedeflerine ulaşsalar da, Luftwaffe'nin 1940/41 bombalama kampanyasından daha ekonomik oldular. Ne olursa olsun, V-1 büyük ölçüde bir terör silahıydı ve savaşın sonuçları üzerinde çok az etkisi oldu.
Savaş sırasında hem ABD hem de Sovyetler Birliği tersine V-1'i tasarladı ve versiyonlarını üretti. Hiçbiri savaş hizmeti görmese de, Amerikan JB-2’nin Japonya’yı istila etmesi sırasında kullanılması amaçlanmıştı. ABD Hava Kuvvetleri tarafından korunan JB-2, 1950'lerde test platformu olarak kullanıldı.