Tanrı'nın çocuklarına verdiği manevi armağanlarla ilgili olarak İncil'den türetilen aşağıdaki temel noktaları anlıyoruz:
- Her Hristiyanın en az bir manevi hediyesi vardır; genellikle iki veya üç.
- Herkes kilisede başkalarına hizmet etmek için hediyelerini kullanmalıdır.
- Kimse bütün hediyelere sahip değil, o yüzden birbirimize ihtiyacımız var.
- Hangi hediyeyi kimin alacağına Tanrı karar verir.
Manevi armağanların var olduğunu her zaman anladık. Ancak son zamanlarda bunun daha da farkında olduk. Neredeyse her üyenin bakanlığa katılmak istediğinin farkındayız ("bakanlık" sadece pastoral çalışmalara değil, tüm bakanlıklara atıfta bulunur). Her Hristiyan, herkesin iyiliğine hizmet etmek için hediyeler getirmelidir (1.Cor 12,7, 1.Petr 4,10). Manevi armağanların bu farkındalığı, her birey ve kiliseler için büyük bir nimettir. İyi şeyler de kötüye kullanılabilir ve ruhsal armağanlarla ilgili bazı problemler vardır. Elbette, bu konular herhangi bir topluluğa özgü değildi, bu nedenle diğer Hıristiyan liderlerin bu sorunları nasıl ele aldığını görmeye yardımcı oluyor.
Hizmet vermeyi reddetme
Örneğin, bazı insanlar manevi hediyeler kavramını başkalarına hizmet etmemek için bir bahane olarak kullanır. Örneğin, hediye doğrultusunda olduğunu söylüyorlar ve bu nedenle başka bir sevgi hizmeti vermeyi reddediyorlar. Veya öğretmen olduklarını iddia ediyorlar ve farklı bir şekilde hizmet etmeyi reddediyorlar. Bence Paul’in söylemeye çalıştığının tam tersi bu. Tanrı'nın insanlara hizmet için ve hizmet etmeyi reddetmedikleri için hediyeler verdiğini açıkladı. Bazen birileri için özel bir hediye olsun olmasın, iş yapılmalıdır. Toplantı odaları hazırlanmalı ve temizlenmelidir. Merhamet, bir merhamette, merhamet hediyesinin olup olmadığına bakılmalıdır. Tüm üyeler müjdeciliği hediye edip etmediklerini açıklayabilmeli (1, Petr 3,15), evangelizasyon armağanlarına sahip olup olmadıklarını açıklamalıdır.Tüm üyelere sadece özellikle ruhsal olarak sahip oldukları şeylere hizmet etmek için görevlendirildiklerini düşünmek gerçekçi değildir vardır. Sadece diğer hizmet biçimlerinin yapılması değil, tüm üyelerin başka hizmet biçimleriyle de yaşaması gerekir. Çeşitli servisler bizi rahatlık bölgemizden - yetenekli hissettiğimiz bölgeden - zorlar. Ne de olsa, belki Tanrı bizde henüz tanımadığımız bir hediye geliştirmek istiyor!
Çoğu kişiye bir ila üç ana hediye verilir. Bu nedenle, kişinin ana hizmet alanının ana girdilerin bir veya daha fazla alanında olması en iyisidir. Ancak kilisenin ihtiyacı olduğunda herkes başka alanlarda hizmet vermekten mutlu olmalıdır. Aşağıdaki ilkeye göre hareket eden büyük kiliseler vardır: “Mevcut kendi birincil armağanlarınıza göre özel bakanlıklar seçmelisiniz, ancak bakanlığa bağlı olarak diğer ikincil bakanlıklara katılmaya istekli (veya istekli olmalısınız) olmalıdır. Başkalarının ihtiyaçları ". Böyle bir kılavuz üyelerin büyümesine yardımcı olur ve toplum hizmetleri yalnızca belirli bir süre için tahsis edilir. Bu uyumsuz hizmetler diğer üyelere geçer. Bazı deneyimli papazlar, cemaatçilerin birincil manevi armağanları alanındaki hizmetlerinin yalnızca% 60'ine katkıda bulunduğunu tahmin etmektedir.
En önemli şey, herkesin bir şekilde karışmasıdır. Hizmet bir sorumluluktur ve "Yalnızca istersem kabul edeceğim" meselesi değildir.
Kendi hediyeni bul
Şimdi hangi ruhsal armağanlara sahip olduğumuzu nasıl yapacağınıza dair birkaç düşünce. Bunu yapmanın birkaç yolu vardır:
- Hediye, anketler ve envanter
- İlgi ve deneyimlerin öz analizi
- Seni iyi tanıyan insanlardan onay
Bunların üçü de yardımcı oluyor. Üçünün de aynı cevaba yol açması özellikle yararlıdır. Ancak üçünün hiçbiri hatasız değil.
Yazılan envanterin bazıları, başkalarının sizinle ilgili görüşlerini göstermeye yardımcı olan öz-analitik bir yöntemdir. Olası sorular: Ne yapmak istersin? Gerçekten ne yapabilirsin? Diğer insanlar senin iyi iş çıkardığını ne söylüyor? Kilisede ne tür ihtiyaçlar görüyorsunuz? (Nihai soru, insanların özellikle nerede yardımcı olabileceklerinin özellikle farkında olduklarını gözlemlemeye dayanmaktadır, örneğin şefkat armağanı olan bir kişi kilisenin daha fazla şefkat gerektirmesi gerektiğini düşünecektir.)
Genelde, onları kullanıp belli bir faaliyette yetkin olduğumuzu görene kadar hediyelerimizi bilmiyoruz. Hediyeler sadece tecrübe ile büyürmekle kalmaz, tecrübe ile de keşfedilebilir. Bu nedenle, Hıristiyanların zaman zaman farklı hizmet biçimlerini denemeleri yararlı olacaktır. Kendileri hakkında bir şeyler öğrenip başkalarına yardım edebilirler.
Michael Morrison tarafından