

emir göndereceğim seninle...
Nemeçek, şimdiye kadar göze alamadığı bir şey yaptı,
üst'ünün sözünü kesti,
--Beni bağışlamanı dilerim, dedi. Ama önce sana söyleyeceğim
bir şey var.
Boka kaşlarını çattı.
--Neymiş o bakalım?
--Macun Derneği üyeleri demin...
--Hadi canım sen de, ciddiye mi alıyorsun o budalaları yoksa?
--Evet, dedi Nemeçek. Çünkü onlar da ciddiye alıyorlar.
Ne budala olduklarını biliyorum, aldırdığım da yok zaten.
Benim için ne düşünürlerse düşünsünler, ama senin...
senin beni küçümsemeni istemem.
--Neden küçümseyecekmişim seni?
Nemeçek'in kırmızı atkısının püskülleri arasından ağlamaklı
bir ses geldi:
--Baksana... adımı... adımı haine çıkardılar benim...
--Hain mi? Sen mi?
--Evet, ben!
--Bak hele, ben de merak etmeye başladım şimdi.
Sen şu işi anlatsana bana bakayım.
Nemeçek boğuk bir sesle ve kekeleyerek anlattı olup
biteni. Macun Toplayanlar Derneği üyeleri geçenlerde çalışmaları
gizli sürdürmek için and içmişlerdi. Rastlantı bu
ya, kendisi tam o sırada Gereb yüzünden ayrılmak zorunda
kalmıştı oradan. Bu rastlantıya yanlış anlam veren dernek
üyeleri, kendisini derneğe girmekten korkmuş olmakla
suçlamışlar, derneğe ihanet ettiğini ileri sürmüşlerdi.
Böylece hain damgasını yemiş, onuru kırılmıştı. Bu yüzden,
bütün yüzbaşılar, üsteğmenler, teğmenler, kötü gözle
bakıyorlardı kendisine. Başkanın, böyle sıradan bir ere
devlet sırlarını emanet etmesini, onunla arkadaşlık etmesini
hoş göremiyorlardı. Kendileri dururken böyle bir ere mi
görev verilmeliydi, diye düşünüyorlardı. Bütün bunlar
yetmiyormuş gibi, adını da kendisini aşağılamak için Kara
Deftere küçük harflerle yazmışlardı.
Boka, sabırla dinledi, Nemeçek'i. Bir süre sustu. Birliğindeki
çocuklar arasında böylelerinin bulunması çok canını
sıkmıştı. Boka, aklı başında çocuktu, ama insanların birbirine
hiç benzemediğini, çeşitli yaradılışlara sahip olduklarını,
bunu ancak nice acı deneylerden sonra öğrenebileceğimizi
daha bilmiyordu. Küçük sarı oğlana sevgiyle baktı.
--Peki Ernö, dedi. Sen, kendi işine bak, onları hiç
umursama. Savaşın eşiğindeyiz, onun için şimdi konuşmak
istemiyorum. Hele savaşı atlatalım, gösteririm ben
onlara... Şimdi sen doğru 1 ve 2 numaralı siperlere koş,
emrimi ilet. Çocuklar 4 ve 5 numaralı siperlere tırmansınlar.
Bu tırmanma işi kaç dakika sürüyor, onu anlamak istiyorum.
Er Nemeçek, esas duruşa geçip sert bir selam çaktı.
Şu anda dokunsalar ağlayacaktı neredeyse, öylesine kederliydi.
Savaş yüzünden, üzerine titrediği kendi onur sorunu
ertelenmiş oluyordu. Ama, yine de, duyduğu acıyı içine
atmasını bildi, tam bir asker gibi davrandı:
--Başüstüne komutanım!
Sonra, dörtnala kalkan atlardan farksız, koşmaya başladı.
Hem de ne koşma! Ayakları tozu dumana katıyordu
ileri atılırken. Çok geçmeden, emir subayı odun yığınlarının
arasında görünmez oldu. Burçların siperlerin tepelerinde
kıvırcık kafalar, dört açılmış gözler! Gerçek bir savaşa
az kala, o savaşa katılacak erlerin tıpkı böyle baktığını,
nice zeki ve ciddi savaş muhabirinin kaleminden okumuşsunuzdur.
Şu anda, siperlerdeki çocuklar da aynı hava içindeydiler.
Boka, Arsanın ortasında tek başına kalmıştı. Dört bir
yanından çevrilmiş bu Arsa, dışarıdan hızla geçen arabaların
çıkardığı gürültünün etkisindeydi, ama Boka hayallare dalıp
gitmişti. Kendini büyük bir kentte değil de, uzaklarda,
tanımadığı topraklarda, büyük bir alanda hissediyordu. O
büyük alanda verilecek savaş, iki ulustan birinin yaşamasını
ya da yok olmasını kesin bir sonuca bağlayacaktı. Ne ufak
bir gürültü, ne de bir bağırma! Çocuklardan çıt çıkmıyordu.
Herkes susmuş, gelecek emri bekliyordu. Boka, şu anda, her
şeyin kendisine bağlı olduğunu, içinde duyuyordu. Şu
küçük topluluğun mutluluğu ve geleceği onun ellerindeydi.
O neşe içinde geçen öğle sonraları, çeşitli oyunlar, eğlence,
hepsi hepsi ona bağlıydı. Böylesine yiğitçe bir görevi
üzerine aldığı için de gurur duyuyordu.
--Evet, dedi. Sizleri savunacak, sizleri koruyacağım.
Çok sevgili Arsalarına şöyle bir göz gezdirdi. Sonra,
odun yığınlarının üzerinden kaydırdı bakışlarını. Arkada,
buharlı bıçkı atölyesinin ince bacası sanki çevresinde neler
olduğunu merak edercesine yükselmiş, havaya kar beyazı
dumanlarını püskürtüyordu. Öylesine neşeli, öylesine
dertsiz bir hali vardı ki, sanki bugün de öbür günler gibi
bir gündü, sanki bugün, her şeyin ortaya konduğu bir
ölüm kalım günü değildi.
Kesin sonucu doğuracak büyük bir savaştan önce büyük
komutanlar ne duyarsa, Boka da aynı duygular içindeydi.
Büyük savaş adamı Napolyon'u düşündü... Sonra,
gelecek günlerin neler getireceğini hayal etmeye çalıştı.
Neler olacaktı acaba ilerde? Yarınlar kendisine ne getirecekti?
Gerçekten asker olup, üniforması sırtında, ordulara
mı komuta edecekti? Uzaklarda bir yerde, gerçek bir savaş
alanında, şimdiki gibi küçücük bir toprak parçasını değil
de, anayurt dediğimiz o büyük, o paha biçilmez toprakları
mı savunacaktı? Yoksa her gün hastalıklarla savaşan, hastalıklara
karşı ağır ve zor bir savaşa girmiş bir doktor mu
olacaktı günün birinde?
Boka, böyle derin derin düşünedursun, ilkyaz gününün
akşamı yavaş yavaş kente iniyordu. İçini çeken Boka,
siperlerdeki erleri denetlemek üzere, odun yığınları yönünde
yürümeye başladı. Odun yığınlarının üzerindeki çocuklar,
başkomutanın yaklaşmakta olduğunu gördüler.
Tüm siperlere bir canlılık geldi. Kum bombalarını sıra sıra
dizdiler, esas duruşa geçtiler.
Yolun ancak yarısını aşmış olan komutan, birdenbire
durakladı. Dönüp arkasına baktı. Bir şeye kulak kabartıyor
gibiydi. Derken, geri dönüp, hızlı adımlarla tahta perdedeki
küçük kapıya gitti.
Biri kapıya vuruyordu dışarıdan. Boka sürgüyü çekip,
kapıyı açtı. İrkilerek geri çekildi.
Karşısındaki, Gereb'ti.
--Ah Boka, sen miydin? dedi Gereb.
Boka, ne diyeceğini şaşırdı. Bir karşılık veremedi hemen.
Gereb yavaşca içeri girip kapıyı arkasından kapattı.
Bu Gereb'in zoru neydi acaba? Boka, bir türlü anlayamıyordu.
Gereb her zamanki gibi neşeli ve rahat görünmüyordu.
Yüzü solgun ve üzgündü. Eliyle yakasını düzeltiyordu
sinirli sinirli. Birşeyler söylemek istediği belliydi, ama
nasıl başlayacağını bilemiyordu. Boka'nın da ağzını bıçak
açmıyordu. Bir süre öyle durdular karşı karşıya, ne yapacaklarını
bilemediler.
Neden sonra Gereb söze başladı:
--Seninle... seninle görüşmek istiyorum.
Bunun üzerine, Boka'nın da dili çözüldü. Sade, ciddi
bir sesle karşılık verdi:
--Benim, seninle görüşecek bir şeyim yok. İyisi mi aklını
başına topla da bu kapıdan girdiğin gibi çık git.
Ama, Gereb'in çıkıp gitmeye niyeti yoktu.
--Bana bak Boka, dedi. Senin her şeyden haberin olduğunu
biliyorum. Kızıl Gömleklilerin arasına girdiğimi
hepiniz biliyorsunuz. Ama casus olarak değil, dost olarak
geldim buraya.
Boka, sakin bir sesle karşılık verdi:
--Sen buraya dost olarak da gelemezsin artık.
Gereb, başını önüne eğdi. Ona kabalık edeceklerini,
kovacaklarını biliyordu, ama böyle sessiz, böyle küskün
bir hava içinde karşılanacağını hiç ummamıştı. Hani bayılıncaya
kadar dövülse, böylesine oturmazdı içine. Çok üzgündü.
--Yaptığım kötülüğü onarmak için geldim.
Boka, sözü ağzına tıkadı:
--Onun çaresi yok.
--Ama ben pişman oldum... hem de çok... çok pişman
oldum... Dinle beni... Ferenç Atş'ın götürdüğü, sonra
Nemeçek'in gidip gizlice geri aldığı, ondan sonra da Pastor
Kardeşlerin Nemeçek'in kolunu bükerek zorla elinden
aldıkları bayrağımızı geri getirdim size...
Bunu söylerken, ceketinin altında saklı duran kırmızı--yeşil
küçük bir bayrağı çıkardı. Boka'nın gözleri ışıyıverdi
birden. Küçücük bayrak buruşmuş, didik didik edilmişti.
Uğrunda çetin savaşlar verilmiş olduğu belliydi. Ama
şu küçük bayrakta hoşa giden şey de buydu aslında. Kızışmış
bir çarpışma anında didiklenip yırtılmış gerçek bir
bayraktı sanki.
--Bayrağı Kızıl Gömleklilerden biz kendimiz geri alacağız,
dedi Boka. Kendimiz geri alamazsak her şey boşuna
demektir zaten. O zaman, buradan çıkar gider, dağılırız...
Birarada kalamayız artık... Bayrağı bu yoldan geri almak
istemeyiz... Hem, seni de artık aramıza istemiyoruz.
Bunu söyledikten sonra, Gereb'i olduğu yerde bırakıp
çekip gitmeye yeltendi. Ama, Gereb, ceketinden sıkı sıkı
yakalamıştı Boka'yı.
--Boka, dedi boğuk bir sesle. Davranışımın yüzkarası
bir davranış olduğunu biliyorum. Ama bağışlanmam
için olumlu bir şey yapmak istiyorum. Bağışlayın beni,
n'olursunuz.
--Ben seni çoktan bağışladım canım, dedi Boka.
--Beni aranıza alacak mısınız yani?
--İşte onu yapamayız.
--Kesinlikle mi?
--Kesinlikle.
Gereb, cebinden mendilini çıkardı, gözlerine götürdü.
Boka üzgün bir sesle,
--Sakın ağlama Gereb, dedi, sakın... Seni karşımda
ağlarken görmek istemem. Güzel güzel evine git, bizi de
rahat bırak. Kızıl Gömleklilerin gözünden düştüğün için
kalkıp geldin buralara, halinden belli.
Mendilini cebine sokan Gereb, yeniden erkekleşmeye
zorladı kendini.
--Öyle olsun, dedi. Gidiyorum. Bir daha adım atmayacağım
buraya. Ama şunu bil ki Kızıl Gömleklilerin gözünden
düştüğüm için gelmedim size. Nedeni çok başka.
--Neymiş nedeni?
--Söyleyemem. İlerde öğrenirsin. Ama öğrenince de
vay benim başıma geleceklere...
Başkanın gözleri şaşkınca açıldı.
--Anlayamadım.
--Şimdi anlatamam, diye kekeleyen Gereb, küçük kapıya
doğru yürüdü. Bir an duruverdi yarı yolda, arkasına
döndü:
--Burada kalmamı senden bir kez daha dilesem, boşuna
mı olur acaba?
--Boşuna olur.
--Peki öyleyse... Dilemem artık.
Dışarı fırlayan Gereb, küçük kapıyı çarparak kapattı
arkasından. Boka, bir iki saniye bocaladı, ne yapacağını
bilemedi. Bütün yaşamı süresince ilk kez, acımasız davranıyordu
bir insana. Bir an; Arkasından koşup geri çağırsam
onu, dedi kendi kendine. Hadi geri dön, dön, ama dürüst
bir insan ol! diye seslensem arkasından, diye düşündü.
Ama, birden Gereb'in o sinsi gülüşü takılıverdi aklına, hani
geçenlerde Pal Sokağında önlerinden kaçarken attığı o
sinsi kahkaha! Hani kendisi Nemeçek ile sokağın köşesinde
kalmış, Gereb'in ardından üzüntüyle bakmışlardı. Hayır,
dedi kendi kendine. Geri çağırmam onu. İyi bir arkadaş
değil o.
Böyle düşünerek odun yığınlarına yöneldiği sırada,
birden durakladı. Bütün çocuklar, odun yığınlarının üzerindeki
siperlerden sessiz sedasız izlemişlerdi bu sahneyi.
Öbür birlikler de oradaydılar. Bütün o küçük ordu, dörtgen
odun istiflerinin üzerinden sahneyi izlemişti. Boka ile
Gereb arasında geçenleri, soluklarını tutup izlemekten geri
kalmamışlardı. Gereb dışarı çıkıp da, Boka adamlarına
doğru yöneldiği sırada, içlerinde tıkanıp kalmış olan heyecan
bütün gücüyle fışkırdı birdenbire ve bütün ordu hep
bir ağızdan bağırdı:
--Yaşşşaaa!
Kepler havaya uçuyordu.
--Yaşasın Başkanımız!
Havayı, müthiş bir ıslık sesi yırttı. Hem de ne ıslık!
Canını dişine takmış bir lokomotif bile öttüremezdi düdüğünü
böyle! Kulakları yırtan tiz bir zafer ıslığı. Hiç kuşku
yok ki Çonakoş'un dudakları arasından yükselen bir ıslık.
Mutluluk içinde dört bir yanına bakınan Çonakoş sırıttı,
--Şu yürekten ıslığı ömrüm boyunca çalamamıştım yahu!
Boka, Arsanın tam ortasında durmuş, ordusunu kıvançla
selamlıyordu. Büyük komutan Napolyon aklına takılmıştı
yine. Onu da sadık erleri böyle sevmişlerdi, tıpkı
şu çocukların kendisini sevdikleri gibi...
Sahneyi izleyenler, Gereb nedir, ne değildir anlamışlardı
artık. İkisinin neler konuştuğunu duyamamışlardı,
ama davranışlarından, bir sonuca varmışlardı elbette. Boka'nın
hareketlerinden, onu istemediğini, ona elini uzatmadığını
anlamış olacaklardı. Gereb'in ağlayarak çıkıp gittiğini
de görmüşlerdi. Kapıdan çıkmadan önce geri dönüp
Boka'ya seslendiğinde hepsi de kuşkuya kapılmışlardı. Lejik,
--Eyvahlar olsun... diye fısıldamıştı arkadaşları adına.
Ya bağışlarsa onu...
Ama Boka, başını hayır anlamında sallayıp da Gereb
çekip gidince, içlerinde kalmış heyecanla yeniden coşup
çınlatmışlardı ortalığı:
--Yaşşşaaa!
Başkan, onların gözünde, kendileri gibi bir çocuk değil,
bir erkekti artık. Bu erkekçe tutumu hepsinin hoşuna
gitmişti. Onu kucaklayıp kucaklayıp öpmek geliyordu içlerinden.
Ama savaş günleriydi bu günler! Coştun mu, Yaşa,
varol diye bağırabilirdin ancak. Onlar da öyle yaptılar,
coşkunluklarını, ciğerlerinin var gücüyle haykırarak dile
getirdiler.
--Üstüne yoktur oğlum, yaman delikanlısın, dedi Çonakoş.
Ama çok geçmeden, pervasızlığından korkuya düşerek
düzeltti:
--Şey yani... oğlum dedim... Özür dilerim... Sayın
Başkanım demek istemiştim.
Bu sırada manevra başlamıştı bile. Tiz komutlar duyuluyor,
savaş kıtaları odun istifleri arasında koşuşuyor,
siperlere saldırıyor, kum bombaları yağıyordu sağdan soldan.
Her şey yolundaydı. Görevini yapamayan yoktu. Bu
olumsuz sonuçlar onları daha da coşturdu, dört bir yandan
bağrışmalar duyuluyordu:
--Yeneceğiz onları!
--Topunu fırlatıp atacağız buradan!
--Tutsakları prangaya vuracağız!
--Ferenç Atş'ı bile tutsak edeceğiz!
Ciddi olan, yalnızca Boka'ydı:
--Ne oldum delisi olmayın, bırakın savaş sonuna kalsın
sevinciniz! Bir daha söylüyorum: isteyen evine gidebilir.
Ama, yarın tam zamanında burada bulunmayan arkadaşı dönek
sayarım!
Manevra böylece sona erdi. Eve gitmek isteyen yoktu.
Bir araya gelip, Gereb'in durumunu tartışmaya koyuldular.
Barabas, birdenbire tiz sesiyle bağırdı:
--Macun Toplayanlar Derneği! Beni dinleyin!
--Ne var, ne istiyorsun? diye sordu çocuklar.
--Genel Kurulun toplanmasını istiyorum.
Kolnay, genel kurul toplantısı için söz verdiğini hatırladı.
Derneğin macununu kuruttuğu için suçlanmıştı ya,
şimdi genel kurulu toplamalı, temize çıkmalıydı. Biraz surat
astı, ama isteğe de uymak zorunda kaldı Kolnay.
--Tamam, dedi. Genel Kurul toplanacaktır. Sayın
üyeler ayrı bir yerde toplansınlar lütfen.
Ve, sayın üyeler toplantıyı yapmak üzere, odun yığınlarının
arasından geçerek tahta perdenin oraya yürüdüler.
Başlarında bu işin kundakçısı Barabas vardı.
--Dinleyin, dinleyin! diye seslendi Barabas.
Kolnay, resmi bir tavır takınarak,
--Oturumu açıyorum, dedi. Sayın Barabas söz istiyor.
Barabas, bir felaket haberi verecekmiş gibi; Öhhö, öhhö
diye öksürdü önce, sonra söze başladı:
--Çok sayın genel kurul üyeleri! Şu toplantı, manevra
yüzünden az kalsın erteleniyordu. O zaman, sayın Başkanın
şansına diyecek olamazdı doğrusu. Çünkü, bu toplantının
amacı, sayın Başkanı görevinden uzaklaştırmaktır.
--Bak hele! diye bağırdı karşı partiden olanlar.
--Baksan da bir bakmasan da! diye kükredi konuşmacı.
Ben, ne dediğimi biliyorum. Sayın Başkan, manevradan
ötürü işi uzatabildi bir süre. Ama artık geçmiş ola,
daha fazla uzatamaz. Çünkü artık...
Birden kesti konuşmayı. Tahta perdedeki küçük kapıya
hızlı hızlı vuruldu. Çocuklar şu günlerde her sesten korkuya
kapılıyorlardı. Olur ya, bakarsın düşman beklenmedik
bir anda geliverirdi.
--Bu da nesi? diye sordu konuşmacı, irkilerek.
Hepsi de kulak kesilmişti.
Kapıya yeniden vuruldu.
Kolnay, titrek bir sesle,
--Kapıda biri var, dedi.
Tahta perdenin çatlaklarından dışarıya baktı. Sonra
şaşkın bir yüzle çocuklara döndü.
--Bir bay var kapıda!
--Bir bay mı dedin?
--Evet, sakallı bir bay.
--Aç kapıyı öyleyse!
Kolnay, kapıyı açtı. Gerçekten de öyle... Giyim kuşamı
yerinde, büyük siyah paltolu bir bay içeriye girdi. Değirmi,
kara bir sakalı vardı. Gözlüklüydü. Eşikte durdu:
--Pal Sokağı çocukları sizler misiniz? diye sordu.
Macun Derneği üyeleri hep bir ağızdan,
--Evet! diye bağırdılar.
Bu karşılığı alan paltolu adam, içeri girdi, yumuşak
bakışlarla gözden geçirdi çocukları.
--Ben, dedi, Gereb'in babasıyım!
Dönüp, arkasındaki küçük kapıyı kapattı.
Derin bir sessizliğe gömüldü ortalık. Gereb'in babası
kalkıp buralara kadar geldiğine göre, işin içinde bir bit
yeniği vardı. Rihter'i dürten Lejik,
--Koş, Boka'yı çağır, dedi.
Rihter, bıçkıevinin oraya koştu. Boka da tam bu sırada
Gereb'e yaptıklarını anlatıyordu çocuklara. Macun Derneği
üyelerinden yana dönen kara sakallı bay,
--Söyleyin bakalım, dedi, oğlumu neden kovdunuz
buradan?
Kolnay atıldı:
--Bizi Kızıl Gömleklilere sattı da ondan!
--Kimmiş bu Kızıl Gömlekliler?
--Onlar da bir çocuk topluluğu. Kampları Botanik
Bahçesinde. Ama, oyun yerleri yok. Onun için, bizimkini
almak istiyorlar elimizden. Düşmanımızdır onlar.
Sakallı adam kaşlarını çattı.
--Oğlum, az ağlaya ağlaya geldi eve. Nesi var diye sordum,
konuşmak istemedi. Bana gerçeği söylesin diye çıkıştım
ona, konuşmaya zorladım. Sizlere ihanet etmekle suçlamışsınız
onu. Bunun üzerine dedim ki ona: Şimdi şapkamı
alıp o çocuklara gidiyorum. İhanet ettiğin doğru mu
bakalım, onlardan sorup öğreneceğim. Doğru değilse, senden
özür dilemelerini isteyeceğim. Ama bir de doğruysa
vay haline o zaman. Senin baban ömrü boyunca onurlu
bir insan olarak yaşamıştır, oğlunun, arkadaşlarına ihanet
etmesini kendine yediremez. Böyle dedim ona... Şimdi
de, gördüğünüz gibi, buradayım işte. Elinizi vicdanınıza
koyup söyleyin bakayım, oğlum gerçekten ihanet etti
mi size? Bekliyorum.
Çocuklar susuyordu.
--Hadi... Benden korkmayın. Gerçek neyse söyleyin.
Oğluma haksızlık edip de incittiniz mi onu, yoksa gerçekten
cezayı hak ediyor mu? Onu öğrenmek istiyorum.
Kimse karşılık vermiyordu. Oğlunun, karakter sahibi
bir insan olmasına böylesine özenen bir babayı kırmak
istemiyorlardı.
Sakallı bay, Kolnay'dan yana döndü:
--Sizlere ihanet ettiğini sen söyledin. Tanık göster bakalım.
Ne zaman, nasıl ihanet etti?
Kolnay kekeledi:
--Şey... ben... ben öyle duydum...
--Onun değeri yok. Kesin bir şey bilen var mı? Kim
gördü ihanet ettiğini? Kim ne biliyor?
Tam bu sırada, Nemeçek ile Boka, odun istifleri arasında
göründüler. Rihter gidip getirmişti onları. Kolnay
rahat bir soluk aldı:
--Buyurun efendim... geliyorlar işte... Şu küçük sarı
oğlan... Adı da Nemeçek... Oğlunuzu yakalayan da o, işin
içyüzünü bilen de...
Üç çocuk yaklaşıncaya kadar beklediler. Ama, Nemeçek
doğru kapıya gitti.
--Boka, buraya gelin! diye seslendi Kolnay.
--Şimdi gelemeyiz, diye karşılık verdi Boka. Biraz
bekleyin. Nemeçek'in durumu kötü, çok öksürüyor... onu
evine götüreyim de hele...
Nemeçek adını duyan paltolu bay seslendi:
--Nemeçek sen misin?
--Evet efendim, diyen küçük sarı oğlan, pelerinli
baya doğru yürüdü. Gereb'in babası sert bir sesle,
--Ben Gereb'in babasıyım, dedi. Oğlumun ihanet
edip etmediğini öğrenmek istiyorum, onun için geldim buraya.
Onu, senin yakaladığını söylüyor arkadaşların. Şimdi
elini vicdanına koyup söyle bakalım: Gereb ihanet etti mi?
Nemeçek'in yüzü ateşten yanıyordu. Hasta olduğu
bir gerçekti. Şakakları zonkluyordu, elleri sıcaktı. Ne de
acayipti şu dört bir yanını sarmış dünya... Şu sakallı, gözlüklü
adam nasıl da çıkışıyordu durup dururken... Kötü
öğrencileri azarlayan öğretmen Racz çıkagelmişti sanki...
Şu şaşkın şaşkın bakakalmış sürüyle çocuk, savaş, şu sonu
gelmeyen gerilimli hava... Bütün bunlar yetmiyormuş
gibi, bir de kendisine yöneltilen şu yıldırıcı soru... Gerçekten
ihanet ettiği bir anlaşılırsa vay halineydi Gereb'in!
--Konuş artık! diye çıkıştı karalar içindeki adam. Konuş,
bir şey söyle! İhanet etti mi Gereb?
Küçük, sarışın Nemeçek, yüzü gözü ateşten kıpkırmızı
kesilmiş, suçlu kendisiymiş de suçunu itiraf ediyormuş
gibi konuştu yavaşçacık:
--Hayır efendim, Gereb hain değildir!
Gereb'in babası şöyle bir azametle ötekilerden yana
döndü:
--Demek yalan söylediniz?
Macun Derneği üyeleri apışıp kalmışlardı. Oldukları
yerde taş kesilmişlerdi sanki.
--Yaaa, demek böyle, dedi Gereb'in babası, alay edercesine.
Yalan söylediniz demek. Benim oğlum dürüst çocuktur. Bilmez
miyim ben!
Nemeçek'in ayakta duracak hali kalmamıştı.
--Gidebilir miyim? diye sordu boynunu büküp.
Sakallı adam güldü.
--Elbette gidebilirsin, dedi.
Nemeçek, sendeleyerek sokağa çıktı Boka'yla. Gözleri
bulanık görüyor, hiçbir şeyi tam seçemiyordu. Gereb'in
kara paltolu babası, odun yığınları, her şey, her şey, yürüdükleri
yol boyunca dans ediyor, dalgalanıyor, iç içe giriyordu
sanki. Kulağına garip sesler geliyordu. Çocuklar, siperlere!..
diye haykırıyordu bir ses... Bir başka ses: Oğlum
ihanet etti mi? diye soruyor, kara sakallı adam alay
ederek gülüyordu. Ve gülerken ağzı büyüyor, okulun kapısını
andırıyordu... Derken, öğretmen Racz çıkageliyordu o
kapıdan. Nemeçek, acele şapkasını çıkardı.
Boka şaştı kaldı.
--Kime selam veriyorsun canım? Sokakta kimsecikler
yok ki!
--Öğretmen Racz'ı selamlıyorum, dedi küçük sarışın
oğlan.
Nemeçek'in hali Boka'yı ürkütmeye başlamıştı. Küçük
arkadaşını kararmaya başlayan sokakta çeke çeke evine
doğru sürükledi.
Arsada kalan Kolnay'a gelince, o da öne atılıp Gereb'in
babasına,
--Efendim, dedi, şu Nemeçek yalancının tekidir. Aslında
bizden hain damgasını yiyen de odur. Dernekten çıkardık
kendisini.
Gereb'in babası mutlu mu mutluydu. Çocuklara hak
verdi:
--Zaten halinden belli canım, dedi. Suratından akıyor
alçaklık. Vicdansız bir çocuk anlaşılan...
Ve öğrendiklerinden keyifli, evine, oğlunu bağışlamaya
gitti. Tam, Ülloi Caddesinden geçiyordu ki, kliniğin
önünde, Boka ile Nemeçek'in sendeleyerek ilerlemeye
çalıştıklarını gördü. Nemeçek iki gözü iki çeşme ağlıyordu.
Çok üzgün, çok acılıydı. Küçük ruhunun tüm acısıyla kendi
kendine mırıldanıyordu:
--Adımı küçük harflerle yazdılar... ah anacığım... şu
zavallı; kendi halinde dürüst adımı küçük harflerle yazdılar.
:::::::::::::::::
YEDİNCİ BÖLÜM
Ertesi gün öğleden önce, Latince dersinde sınıfta bir
telaş vardı. Hem de öylesine büyük bir telaş ki, öğretmen
Racz bile farkına vardı bunun.
Çocuklar, sıralarında kıpırdamadan duramıyor, önlerine
bakıyor, derse kaldırılacaklarını hiç umursamıyorlardı.
Ne var ki, bu olağanüstü durumdaki çocuklar, yalnız
Pal Sokağı çocukları değil, hemen hemen okuldaki bütün
öğrencilerdi. Savaş hazırlığı haberleri çabucak yayılmıştı,
hem de öylesine yayılmıştı ki, yüksek sınıflara devam
Dostları ilə paylaş: