-
sonsuzluk ve bir gün eskilerin biri gidinceye kadar kapıda beklemeleri filan ne kadar içtenlikli birşeymiş anlıyor insan. birinin arkasından giden sokak ne kadar uzun olur ki? en uzun sokak bile giden gözden kayboluncaya kadar sadece birkaç dakika sürer ama giden için bunu bilmek ardına hiç bakmasa bile sonsuzluktur.
-
vedaları sever miyim? sevmem. birini geçirmek, uğurlamak, ağır ağır ayakkabılarını giyişini, kapıdan çıkıp gözden kayboluşunu izlemek... o bir iki dakikalık zaman insana çok şey düşündürüyor. sabırsız. ayrıca huzursuz. demin burdaydın, dışarı çıktın, yürüdün, şimdi yoksun. bu. bu kadar. üstünden yıllar geçmiş ölümlerden gülümseyerek bahsedebilmek gibi. ee bundan sonrası? tedirgin. gidenler ne zaman döner bilinmez ama dna zinciri gibi çift sarmallı zaman kendi içinde döne döne başlangıç noktasını bulacaksa bigün; savrulanlar, düşenler, boşlukta asılı kalanlar, isyankarlar, sebatkarlar vs vs hepsi o gün kendi sahnesini bulacaksa, hamamböceklerinin iade i itibarı verilecekse o gün, neden... kahretsin toparlayamadım. oh tanrım! neyse kendimi bir nebze olsun ifade edebildim. diye umuyorum