Pulluk - Plough
Bir pulluk veya saban ( ABD , her ikisi de / / ) gevşeterek ya da daha önce toprak döndürülmesi için bir çiftlik bir araçtır ekim tohum ya da ekim. Pulluklar geleneksel olarak öküzler ve atlar tarafından çekilirdi, ancak modern çiftliklerde traktörler tarafından çekilir. Bir saban, toprağı kesmek ve gevşetmek için bir bıçak takılı ahşap, demir veya çelik bir çerçeveye sahip olabilir. Tarihin çoğu için çiftçilik için temel olmuştur. En eski sabanların tekerlekleri yoktu, Romalılar tarafından aratrum olarak bilinen türden bir saban . Kelt halkları ilk olarak Roma döneminde tekerlekli saban kullanmaya başladılar.
Sürme işleminin temel amacı, en üstteki toprağı ters çevirmek, böylece yabani otları ve mahsul kalıntılarını çürümeye gömerken yüzeye taze besin maddeleri getirmektir . Saban tarafından kesilen hendeklere karık denir. Modern kullanımda, sürülmüş bir tarla normalde kurumaya bırakılır ve ekimden önce tırmıklanır . Toprağı sürmek ve işlemek, çoğu bitki besleyici kökünün büyüdüğü üst 12 ila 25 santimetre (5 ila 10 inç) toprak tabakasının içeriğini eşitler.
Pulluklar başlangıçta insanlar tarafından çalıştırılıyordu, ancak çiftlik hayvanlarının kullanımı önemli ölçüde daha verimliydi. Çalışılan ilk hayvanlar öküzlerdi. Daha sonra birçok alanda atlar ve katırlar kullanıldı. İle sanayi devrimi olasılığını geldi buhar makineleri çekme sabanlar için. 20. yüzyılın başlarında bunların yerini içten yanmalı traktörler aldı.
Geleneksel pulluk kullanımı, toprak hasarı ve erozyon tehdidi altındaki bazı alanlarda azalmıştır. Bunun yerine, daha sığ sürme veya diğer daha az invaziv koruma amaçlı toprak işleme kullanılır .
Etimoloji
Eski İngilizcede, diğer Cermen dillerinde olduğu gibi, saban geleneksel olarak başka isimlerle biliniyordu, örneğin Eski İngilizce sulh (modern diyalektal sullow ), Eski Yüksek Almanca medela , geiza , huohilī (n) , Eski İskandinav arðr ( İsveççe årder ) ve Gotik hōha , hepsi muhtemelen ard (tırmık sabanı) ile ilgili. Bugün kullanılan pulluk terimi 1700 yılına kadar yaygın değildi.
Modern kelimesinden gelmektedir Eski Norse plógr ve dolayısıyla Germen, ama (o tevsik edilmemiştir nispeten geç görünen Gotik ) ve kuzey birinden bir kredi olduğu düşünülmektedir İtalik diller . Alman soydaşları "Pflug", Hollandalı "ploeg" ve İsveççe "plog" dur. Birçok Slav dilinde ve Romence'de kelime "fiş" dir. Aynı köke sahip sözcükler, ilişkili anlamlarla ortaya çıktı: Raetic plaumorati "tekerlekli ağır pulluk" ( Pliny , Nat. Hist. 18, 172) ve Latince plaustrum "çiftlik arabası", plōstrum, plōstellum "araba" ve plōxenum, plōximum "alışveriş sepeti". Kelime, orijinal olarak MS 5. yüzyılda Roma'nın kuzey-batı Avrupa'sında yaygın olan tekerlekli ağır saban anlamına geliyor olmalı.
Pek çok kişi sabanı , * plehan ~ * plegan 'sorumluluk almak' fiilinin bir türevi olarak görür (bkz. Alman pflegen 'bakmak için, hemşire'), bu, örneğin 'pulluk' kelimesinin çift anlamıyla Eski Yüksek Alman pfluogunu açıklar. ve 'geçim kaynağı'. Guus Kroonen (2013) bir önermektedir vṛddhi ait in türevi * plag / kkōn 'herif' (Bkz Hollandalı plag 'herif', Eski İskandinav PLAGG 'bez', Orta Yüksek Almanca pflacke 'paçavra, yama, leke'). Son olarak, Vladimir Orel (2003) geçici olarak ataşeler pulluk a PIE kök * blōkó- , sözde verdi Eski Ermeni peɫem "kazmak" ve Galli Bwlch kelime Hint-Avrupa kökenli olmayabilir de, "çatlak".
Parçalar
Şema ( sağda ), modern pulluğun temel parçalarını göstermektedir:
- ışın
- hitch ( Brit : hake)
- dikey düzenleyici
- sürgü (bıçaklı sürgü resmedilmiştir, ancak disk sürgüsü ortaktır)
- keski (önceden paylaşma)
- paylaş (ana paylaşım )
- mouldboard
Gösterilmeyen veya etiketlenmeyen diğer parçalar arasında kurbağa (veya çerçeve), koşucu, kara tarafı, incik, çöp tahtası ve ayaklıklar (kulplar) bulunur.
Modern pulluklarda ve bazı eski pulluklarda, kalıp tahtası, payanda ve yolluktan ayrıdır, bu nedenle bu parçalar, kalıp tahtası değiştirilmeden değiştirilebilir. Aşınma, nihayetinde bir sabanın toprakla temas eden tüm parçalarını yıpratır.
Tarih
Çapalama
Tarım ilk geliştirildiğinde, toprak, elde tutulan basit kazma çubukları ve çapalar kullanılarak döndürüldü . Bunlar , yıllık selin toprağı canlandırdığı Nil kıyıları gibi son derece verimli alanlarda tohum ekecek matkaplar (oluklar) oluşturmak için kullanıldı. Kazı çubukları, çapalar ve çapalar herhangi bir yerde icat değildi ve tarım uygulanıyordu her yerde çapa ekimi yaygın olmalı. Çapa yetiştiriciliği, taşlı topraklar, dik eğimli eğimler, baskın kök mahsulleri ve geniş mesafelerde yetiştirilen iri tanelerle işaretlenen tropikal veya subtropikal bölgelerde geleneksel toprak işleme yöntemidir. Çapa-tarım bu bölgelere en uygun olanı olmakla birlikte, her yerde bazı şekillerde kullanılmaktadır. Bazı kültürler çapalamak yerine domuzları toprağı çiğnemek ve toprağı kirletmek için kullanır.
Ard
Mısırlı bay gibi bazı eski çapalar sivri uçlu ve kayalık toprağı temizleyecek ve tohum ekme makineleri yapacak kadar güçlüydü, bu yüzden bunlara el arması deniyor . Ancak, evcilleştirme ve öküz de Mezopotamya ve İndus Vadisi uygarlığının büyük, hayvanların çektiği gerçek geliştirmek için gerekli taslak gücüyle belki de erken 6. binyılın olarak, verilen insanlık ard (veya çizik pulluk). Çiftçilikle ilgili hayatta kalan en eski kanıt, Bubeneč , Çek Cumhuriyeti'ndeki bir sahada MÖ 3500-3800'e tarihlendirildi . Hindistan'ın Kalibangan kentinde MÖ 2800 civarında sürülmüş bir tarla da keşfedildi . Hindistan, Banawali'de erken ardların pişmiş topraktan yapılmış bir modeli bulundu ve kullanılan aracın şekli hakkında fikir verdi. Ard, hasar görmesi ve kopyalanması kolay olması durumunda değiştirilmesi kolay kaldı.
En eskisi, baş (veya gövde) adı verilen daha ince bir dikey sivri uçlu çubuk tarafından delinmiş bir uç (sap) ve diğeri bir pay (kesme bıçağı) olan bir çekme direğinden (veya kirişten) oluşan pruva ardıydı. ) çoğu tahıl mahsulüne uygun sığ bir karık kesmek için üst topraktan sürüklenir. Ard, yeni toprağı iyi bir şekilde temizlemiyor, bu nedenle çimleri ve çalıları çekmek için çapalar veya kazıklar kullanılmalıydı ve paydan önce daha derin olukları kesmek için elde tutulan, sürgü benzeri bir ristle yapılabilir. Ard, oluklar arasında bozulmamış bir toprak şeridi bıraktığı için, tarlalar genellikle uzunlamasına ve enine çapraz sürülmüş, bu da kare gibi Kelt alanları oluşturma eğilimindeydi . Ard, Nil Deltası ve Bereketli Hilal'de olduğu gibi yıllık selle doğal olarak gübrelenen tınlı veya kumlu topraklara ve daha az ölçüde de hafif veya ince toprağı olan diğer tahıl yetiştirme bölgelerine uygundur. Geç Demir Çağı'na gelindiğinde, Avrupa'daki yaylara genellikle sürgüler takıldı.
Kalıp tahtası pulluk
Daha az verimli alanlarda düzenli olarak mahsul yetiştirmek için, bir zamanlar toprağın besin maddelerini yüzeye getirmesi için döndürülmesi gerektiğine inanılıyordu. Bu tür çiftçilik için büyük bir ilerleme, aynı zamanda kalıplı pulluk (İngiltere), greyder bıçağı sabanı (ABD) veya çerçeveli pulluk olarak da bilinen döner pulluk oldu. Payın hemen önünde (kurbağanın önünde) zemine dikey olarak kesmek için bir sürgü (veya skeith) eklenebilir, kalıp tahtasının ön alt tarafında kama şeklindeki bir kesme kenarı, çerçevenin kara tarafı ile desteklenir. az paylaşım (yer altı bileşeni). 18. yüzyılda tanıtılan kalıp tahtası pulluk, teknolojide büyük bir ilerlemeydi.
Şasinin üst kısımları (önden) hareket gücü (atlar), sürgü ve kara tarafı çerçevesi için kuplajı taşır. Aletin boyutuna ve tek seferde sürmek için tasarlandığı oluk sayısına bağlı olarak, çerçeveyi desteklemek için bir tekerlekli veya tekerlekli (karık tekerleği ve destek tekerleği olarak bilinir) bir ön şaryo eklenebilir (tekerlekli pulluk). Tek karıklı bir pulluk durumunda, önde bir tekerlek vardır ve pullukçının onu yönlendirmesi ve manevra yapması için arkada tutamaklar vardır.
Bir tarlada sürüklendiğinde, sürgü toprağı keser ve payet, önceki oluktan dikey kesime yatay olarak keser. Bu, payla ile kaldırılacak ve kalıp levhası tarafından yukarı ve üzerine taşınacak dikdörtgen bir çim şeridini serbest bırakır, böylece kesilen çim şeridi (üst toprağın dilimi), saban ileri doğru hareket ettikçe kaldırılır ve yuvarlanır. karık içine ve tarladan önceki akıntıdan döndürülmüş toprağa geri dönün. Toprağın kaldırıldığı ve (genellikle sağa doğru) hareket ettiği zemindeki her boşluğa karık denir. Ondan kaldırılan çim, önceki koşudan çim arkasının yukarısında, bitişik olukta yaklaşık 45 derecelik bir açıyla dinlenir.
Dolayısıyla, bir tarladan aşağıya doğru akan bir dizi kabuk, kısmen oluklarda ve kısmen zeminde daha önce kaldırılmış bir sıra çimen bırakır. Görsel olarak, sıralar boyunca, solda bir kara parçası, bir karık (çıkarılan toprak şeridinin genişliğinin yarısı) ve çıkarılan şerit, bir önceki ters çevrilmiş toprak şeridinin yaklaşık yarısının üzerinde neredeyse baş aşağı yatıyor vb. alan boyunca. Her toprak tabakası ve geldiği oluk, klasik bir karık oluşturur.
Kalıp tahtası sabanı, bir tarla hazırlamak için gereken süreyi büyük ölçüde azalttı ve böylece bir çiftçinin daha geniş bir arazide çalışmasına izin verdi. Ek olarak, topraktaki alçak (kalıp tahtasının altında) ve yüksek (yanında) çıkıntıların ortaya çıkması, toprağın süzülmesini sağlayan su kanalları oluşturur. Kar birikmesinin zorluklara neden olduğu alanlarda, bu, kar akışı daha hızlı akacağı için çiftçilerin toprağı daha erken ekmesine olanak tanır.
Bir pulluk pulluğunun beş ana parçası vardır:
- Mouldboard
- Paylaş
- Kara tarafı (kısa veya uzun)
- Kurbağa (bazen standart olarak adlandırılır)
- Kuyruk parçası
Pay, kara tarafı, kalıp tahtası, pulluk gövdesinin tabanındaki düzensiz bir dökme demir parçası olan ve toprağı aşındıran parçaların cıvatalanarak tutturulduğu kurbağaya cıvatalanmıştır.
Paylaşım, karık dilimini alttaki topraktan ayırmak için yatay kesimi yapan kenardır. Geleneksel payandalar, toprağa verimli bir şekilde nüfuz edecek şekilde şekillendirilir; Payı zemine düzenli bir derinliğe çekmek için uç aşağıya doğru işaret edilir. Genellikle emme veya aşağı emme olarak adlandırılan boşluk, farklı sıyırıcı marka ve tiplerine göre değişir. Hisse konfigürasyonu, özellikle alt yüzeyinin aşağı emiş veya konkavlığında toprak tipiyle ilgilidir. Genellikle üç derecelik boşluk veya aşağıdan emme kabul edilir: hafif toprak için normal, sıradan kuru toprak için derin ve killi ve çakıllı topraklar için çift derin.
Paylaşım yıprandıkça, körelir ve saban, onu topraktan çekmek için daha fazla güce ihtiyaç duyar. Aşınmış pulu olan bir pulluk gövdesi, zemini tam çalışma derinliğine kadar açmasını sağlamak için yeterli "emmeye" sahip olmayacaktır.
Ayrıca pay, noktasının kara tarafı ile çizgisinin dışına çıktığı miktara göre yatay emişe sahiptir. Aşağıdan emiş, sabanın ileri doğru çekildiğinde uygun derinliğe kadar nüfuz etmesine neden olurken, yatay emme, sabanın istenen genişlikte oluk oluşturmasına neden olur. Paylaşım, yamuk şekilli bir düzlem parçasıdır. Toprağı yatay olarak keser ve kaldırır. Yaygın tipler normal, kanatlı düzlem, çubuk noktası ve monte edilmiş veya kaynaklanmış nokta ile paylaşılır. Normal pay iyi bir kesimi korur ancak taşsız topraklarda tavsiye edilir. Kanatlı düzlem pay, orta miktarda taş içeren ağır topraklarda kullanılır. Çubuk noktası payı aşırı koşullarda (sert ve taşlı topraklar) kullanılabilir. Bağlı noktalı paylaşım, son iki tür arasında bir yerdedir. Üreticiler, cıvatalı uçlu ve kanatlı, genellikle ayrı ayrı yenilenebilen çeşitli şekillerde (trapezyum, elmas vb.) Paylar tasarladılar. Bazen paylaşımlı kesme kenarı, toprağın toz haline getirme etkisini azaltmak için kalıp tahtasının çok önüne yerleştirilir.
Kalıp tahtası, pulluğun karık dilimini paylaşımdan alan kısmıdır. Kalıp tahtası tipine, sürme derinliğine ve toprak koşullarına bağlı olarak karık diliminin kaldırılması ve döndürülmesinden ve bazen kırılmasından sorumludur. Bunun yoğunluğu, kalıp plakasının türüne bağlıdır. Farklı toprak koşullarına ve mahsul gereksinimlerine uymak için, kalıp tahtaları, her biri kendi oluk profilini ve yüzey cilasını üreten farklı şekillerde tasarlanmıştır, ancak temelde hala orijinal pulluk gövdesi sınıflandırmasına uygundurlar. Çeşitli tipler, aşağıda açıklandığı gibi geleneksel olarak genel amaçlı, kazıcı ve yarı kazıcı olarak sınıflandırılmıştır.
- Genel amaçlı kalıp tahtası. Bu, yukarıdan aşağıya doğru hafif, enine kesitsel bir dışbükey eğriye sahip düşük çekişli bir gövdeye sahiptir; bu, bir karığı üç parça genişliğinde, iki parça derinliğinde, örneğin 300 mm (12 inç) genişlik ve 200 mm (7.9 inç) derinlikte döndürür. Karık dilimini neredeyse kırmadan yavaşça döndürür ve normalde sığ çiftçilik için kullanılır (maksimum 200 mm (7,9 inç) derinlik). Çayırların sürülmesi için kullanışlıdır ve araziyi kış donlarıyla hava koşullarına karşı ayarlar, bu da ilkbaharda ekilen mahsuller için bir tohum yatağı hazırlamak için geçen süreyi azaltır.
- Kazıcı kalıp tahtası kısadır, hem yukarıdan aşağıya hem de incikten kuyruğa içbükey bir enine kesite sahip aniden kavislidir. Karık dilimini hızla döndürerek genişliğinden daha derin maksimum kırılma sağlar. Normalde çok derin küreme (300 mm (12 inç) derinlik veya daha fazla) için kullanılır. Daha yüksek güç gereksinimi vardır ve çok kırık bir yüzey bırakır. Kazıcı pulluklar çoğunlukla patates ve diğer kök mahsuller için arazide kullanılır.
- Yarı kazıcı kalıp tahtası, genel amaçlı kalıp levhasından biraz daha kısadır, ancak içbükey bir enine kesite ve daha keskin bir eğriye sahiptir. Yukarıda açıklanan iki kalıp levhası arasında ara olarak, kazıcı kalıp tahtasından daha az kırılma ile (yaklaşık 250 mm (9,8 inç) derinlik) arasında gelen bir performansa sahiptir. Neredeyse kare kesitli bir karık açar ve daha kırık bir yüzey kalitesi bırakır. Yarı kazıcı kalıp tahtaları, çeşitli derinliklerde ve hızlarda kullanılabilir, bu da bir çiftlikteki genel çiftçilik işlemlerinin çoğu için onlara uygundur.
- Ayrıca, daha az yaygın bir tür olmasına rağmen, bazı çiftçiler tarafından latalı kalıp tahtaları tercih edilmektedir. Çıtalar arasında boşluklar bulunan, kalıp tahtasının uzunluğu boyunca kurbağaya cıvatalanmış bir dizi eğimli çelik çıtadan oluşurlar. Katı bir kalıp tahtasının iyi ovalanmadığı yapışkan topraklarda çalışırken, toprağı tam bir küften daha fazla parçalama ve kalıp tahtası boyunca toprak hareketini iyileştirme eğilimindedirler.
Kara tarafı, pulluk tabanının yanal baskısını karık duvarına bastıran ve ileten düz plakadır. Karık diliminin kalıp tahtası üzerine uyguladığı yan basınca karşı koymaya yardımcı olur. Aynı zamanda, çalışma sırasında sabanın stabilize edilmesine yardımcı olur. Karık tabanına sürtünen heyelanın arka alt ucu topuk olarak bilinir. Topuk demir, kara tarafının arka tarafının ucuna cıvatalanmıştır ve sabanın arkasını desteklemeye yardımcı olur. Arazi tarafı ve pay, işlenmemiş araziye doğru bir "önderlik" verecek şekilde düzenlenmiştir, böylece doğru karık genişliğini sürdürmeye yardımcı olur. Kara tarafı genellikle katı orta karbonlu çelikten yapılır ve sabanın arka tabanı dışında çok kısadır. Arka tekerleğin ayarsız olması durumunda, arka kara tarafının topuğu veya arka ucu aşırı aşınmaya maruz kalabilir ve bu nedenle sık sık soğutulmuş demir topuk parçası kullanılır. Bu ucuzdur ve kolayca değiştirilebilir. Kara tarafı pulluk cıvataları ile kurbağaya sabitlenir.
Kurbağa (standart), tabanın diğer bileşenlerinin tutturulduğu pulluk tabanının orta kısmıdır. Dökme demir pulluklar için dökme demirden veya çelik pulluklar için kaynaklı çelikten yapılabilen düzensiz bir metal parçasıdır. Kurbağa, pulluk tabanının temelidir. Kayalara çarpmaktan kaynaklanan şoku alır ve bu nedenle sert ve güçlü olmalıdır. Kurbağa sırayla saban çerçevesine sabitlenir.
Payın arkasından sabanın arkasına uzanan bir koşucu , sabanın yönünü kontrol eder, çünkü oluşturulan yeni oluğun kara tarafı alt köşesine karşı tutulur. Tutma kuvveti, kalıp tahtasının kavisli yüzeyinde kaldırılıp döndürülürken çimin ağırlığıdır. Bu yolluk nedeniyle, kalıp tahtası sabanının çevrilmesi, kazıyıcı pulluktan daha zordur ve tanıtımı, tarlaların şeklinde bir değişikliğe yol açmıştır - çoğunlukla kare alanlardan daha uzun dikdörtgen "şeritlere" (dolayısıyla furlong'un tanıtımı ) .
Temel tasarımdaki bir gelişme, payın ucuna monte edilmiş, değiştirilebilir bir yatay kesme yüzeyi olan demir saban demiriydi. Sökülebilir ve değiştirilebilir bir paya sahip en eski pulluklar, Antik Yakın Doğu'da M.Ö. 1000 yıllarına , en eski demir pulluklar ise MÖ 500'den Çin'e aittir. İlk kalıp levhaları, sürgünün oluşturduğu kesiğin içine oturan ve toprağı yana çeviren takozlardı. Sabun demiri, kesiği yüzeyin altına yatay olarak yaydı, böylece kalıp levhası onu kaldırdığında daha geniş bir toprak alanı ters çevrildi. İngiltere'de kalıp tahtaları 6. yüzyılın sonlarından itibaren bilinmektedir.
Kalıp tahtası pulluk tipi, genellikle pulluğun traktöre takılma yöntemi ve kaldırılma ve taşıma şekli ile belirlenir. Temel türler şunlardır:
- Üç tekerlekli arka tip - standart traktör çeki demirine takılır ve kendi üç tekerleği üzerinde taşınır
- Takılı veya entegre - çoğu üç noktalı bir askı kullanır ve yalnızca çiftçilik sırasında kullanımda olan bir arka tekerleğe sahiptir. Bazılarında maksimum derinliği düzenlemek için bir ayar çarkı da vardır.
- Yarı monteli - esas olarak daha büyük pulluklar için kullanılır. Bunlar, çiftçilik sırasında genellikle ağırlık ve yandan itme ve bazen de kaldırıldığında pulluğun arka ucunun ağırlığını taşıyan bir arka tekerleğe sahiptir. Pulluğun ön ucu, traktör alt veya çekme bağlantıları üzerinde taşınır.
Pulluk çarkı
- Gösterge çarkı, çeşitli toprak koşullarında tekdüze sürme derinliklerini korumak için yardımcı bir çarktır. Genellikle asılı pozisyonda yerleştirilir.
- Pulluğun toprak tekerleği sürülmüş arazide çalışır.
- Pulluğun ön veya arka karık çarkı, karıkta hareket eder.
Saban koruyucu cihazlar
Bir saban bir kayaya veya başka bir katı engele çarptığında, saban bazı güvenlik cihazlarıyla donatılmadıkça ciddi hasar meydana gelebilir. Hasar bükülmüş veya kırılmış paylar, bükülmüş standartlar, kirişler veya destekler olabilir.
Kalıp tahtalı pulluklarda kullanılan üç temel güvenlik cihazı türü, sıyırıcı çeki çubuğunda bir yay bırakma cihazı, her bir altta bir tetik kirişi yapısı ve her bir altta bir otomatik sıfırlama tasarımıdır.
Yay bırakma, geçmişte neredeyse evrensel olarak bir ila üç veya dört tabanlı arka tip pulluklarda kullanıldı. Daha büyük pulluklarda pratik değildir. Bir engelle karşılaşıldığında, bağlantı noktasındaki yay bırakma mekanizması, sabanın traktörden ayrılmasına izin verir. Sıyırıcı üzerinde bir hidrolik kaldırma kullanıldığında, hidrolik hortumlar da genellikle küreyici ayrıldığında otomatik olarak ayrılacaktır. Çoğu pulluk üreticisi, zorlu koşullar veya kayalık topraklar için otomatik bir sıfırlama sistemi sunar. Yeniden ayarlanmış mekanizma, her bir gövdenin, toprak yüzeyinin altına gizlenmiş kayalar gibi engellerin üzerinden zarar görmeden geçmek için geriye ve yukarı doğru hareket etmesini sağlar. Normal koşullarda gövdeyi çalışma konumunda tutan ağır yaprak veya helezon yay mekanizması, engel geçildikten sonra sabanı sıfırlar.
Başka bir otomatik sıfırlama mekanizması türü, bir yağ (hidrolik) ve gaz akümülatörü kullanır. Şok yükler, yağın gazı sıkıştırmasına neden olur. Gaz tekrar genişlediğinde, bacak engeli aştıktan sonra çalışma konumuna geri döner. En basit mekanizma, değiştirilmesi gereken bir kırma (kesme) cıvatadır. Bir küreyici gövdesi bir engele çarptığında kırılan kesme cıvataları, daha ucuz bir aşırı yük koruma cihazıdır. Doğru yedek cıvatanın kullanılması önemlidir.
Üç kirişli pulluklar, kirişte bir menteşe noktası ile inşa edilir. Bu genellikle pulluk tabanının üst kısmının biraz yukarısında bulunur. Alt kısım, yayla çalışan bir mandalla normal sürme pozisyonunda tutulur. Bir engelle karşılaşıldığında, tüm taban serbest bırakılır ve engelin üstünden geçmek için geriye ve yukarıya doğru menteşelenir. Traktörü yedeklemek ve tabanı sıfırlamak için saban yapmak gerekir. Bu yapı, tek tek dipleri korumak için kullanılır. Otomatik sıfırlama tasarımı kısa süre önce ABD pulluklarında tanıtıldı, ancak Avrupa ve Avustralya pulluklarında yaygın olarak kullanıldı. Burada kiriş, paylaşım noktasının hemen hemen yukarısında bir noktada menteşelenmiştir. Taban, bir dizi yay veya her bir altta bulunan bir hidrolik silindir tarafından normal konumda tutulur.
Bir engelle karşılaşıldığında, küreyici tabanı, traktörü ve sabanı durdurmadan engelin üzerinden geçecek şekilde geriye ve yukarıya doğru menteşelenir. Alt kısım, engel geçilir geçmez, ileri harekette herhangi bir kesinti olmaksızın otomatik olarak normal küreme konumuna geri döner. Otomatik sıfırlama tasarımı, taşlar için durma pratik olarak ortadan kaldırıldığı için daha yüksek alan verimliliğine izin verir. Ayrıca, kopan paylaşımlar, kirişler ve diğer parçalar için maliyetleri düşürür. Hızlı sıfırlama eylemi, bir sabanı bir taşın üzerine kaldırırken olduğu gibi, işlenmemiş geniş araziler bırakılmadığı için daha iyi bir çiftçilik işi üretmeye yardımcı olur.
Loy çiftçilik
Manuel loy çiftçilik, İrlanda'da çiftçilerin daha fazlasını karşılayamayacağı küçük çiftliklerde veya atları engelleyen engebeli arazide kullanılan bir formdu. Daha fakir topraklarda 1960'lara kadar kullanıldı. Çimlerin çevrilmesiyle oluşan hendekler drenaj sağladığından, nemli İrlanda iklimine uygundur. Patateslerin bataklıklarda (turba bataklıkları) ve başka türlü silahsız dağ yamaçlarında yetiştirilmesine izin verdi.
Ağır pulluklar
Temel kalıp tahtası pulluğunda, kesme derinliği, karıktaki koşucuya karşı kaldırılarak ayarlanır, bu da pulluğun ağırlığını bir sabançının kolayca kaldırabileceğiyle sınırlandırır. Bu, yapıyı az miktarda ahşapla sınırladı (metal kenarlar mümkün olmasına rağmen). Bu pulluklar oldukça kırılgandı ve kuzey Avrupa'nın daha ağır toprakları için uygun değildi. Koşucuyu değiştirmek için tekerleklerin eklenmesi, sabanın ağırlığının artmasına ve dolayısıyla metal kaplı daha büyük bir kalıp tahtası kullanımına izin verdi. Bu ağır pulluklar , daha fazla gıda üretimine ve sonunda MS 1000 civarında başlayan belirgin bir nüfus artışına yol açtı.
Önce Han Hanedanlığı (202 M.Ö. - MS 220), Çince pulluk pulluk demir bıçak hariç neredeyse tamamen ahşaptan yapılmıştır. Han döneminde saban demirinin tamamı dökme demirden yapılmıştır . Bunlar bilinen en eski ağır, kalıplı demir sabanlardır.
Romalılar, MS 3. ve 4. yüzyılın sonlarında, örneğin Roma Britanya'sında arkeolojik kanıtların görüldüğü ağır tekerlekli bir sabanla pulluk elde ettiler . Roma döneminden sonraki ilk tartışmasız görünüm, 643 tarihli bir kuzey İtalya belgesinde. Ağır saban ve onun kullanımıyla ilgili eski kelimeler Slav dilinde görünmekte ve bu bölgede olası erken kullanımı önermektedir. Avrupa'da carruca ağır pulluğun genel olarak benimsenmesi, üç tarlalı sistemin daha sonraki 8. ve 9. yüzyılın başlarında benimsenmesine eşlik etmiş gibi görünmekte ve bu da kuzey Avrupa'da arazi birimi başına tarımsal üretkenliğin artmasına yol açmaktadır. Buna, çeşitli şekillerde carucates , ploughlands ve pulluk kapıları olarak bilinen daha büyük tarlalar eşlik ediyordu .
Geliştirilmiş tasarımlar
Pulluk, pulluk ve kalıp tahtası içeren temel saban, bin yıl boyunca kullanımda kaldı. Tasarımdaki büyük değişiklikler, tasarımda hızlı ilerlemenin olduğu Aydınlanma Çağı'nda yaygın olarak yayıldı . 1730'da İngiltere, Rotherham'daki Joseph Foljambe , kalıp tahtasını demirle kaplayan Rotherham pulluğuna dayanan yeni şekiller kullandı. Ağır sabanın aksine, Rotherham veya Rotherham döner pulluk tamamen sürgü, kalıp tahtası ve saplardan oluşuyordu. Önceki tasarımlardan çok daha hafifti ve İngiltere'de yaygınlaştı. Fabrikalarda yaygın olarak inşa edilen ve orada ticari olarak başarılı olan ilk pulluk olabilir.
1789 yılında Robert Ransome , bir demir kurucusu içinde Ipswich , Aziz Margaret hendekler bir kullanılmayan malt içinde Ploughshares döküm başladı. Dökümhanesindeki kırık bir kalıp, erimiş metalin soğuk metalle temas etmesine neden olarak metal yüzeyi aşırı derecede sertleştirdi. Bu süreç, soğutulmuş döküm, Ransome'un "kendiliğinden bilenen" pulluklar olarak ilan ettiği şeyle sonuçlandı. Keşfi için patent aldı.
James Small , tasarımı daha da geliştirdi. Matematiksel yöntemleri kullanarak, sonunda demirin tek parça bir şekil döküm geldi, üzerinde bir gelişme İskoç pulluk ait Hermiston James Anderson . Birleşik Devletler'de Charles Newbold tarafından tek parçalı bir dökme demir pulluk da geliştirilmiş ve patenti alınmıştır . Bu, kırılan bir parçanın değiştirilmesine izin veren üç parçalı bir İskoç sabanı yapan New York , Scipio'da bir demirci olan Jethro Wood tarafından tekrar geliştirildi . 1837'de John Deere ilk çelik sabanı tanıttı ; demir tasarımlarından o kadar güçlüydü ki, daha önce tarım için uygun olmadığı düşünülen ABD bölgelerinde toprakta çalışabilirdi.
Bu konudaki iyileştirmeler, metalurjideki gelişmeleri takip etti: çelik sürgüler ve kırılmayı önlemek için daha yumuşak demir kalıp levhaları, soğutulmuş saban ( yüzeyi sertleştirilmiş çeliğin erken bir örneği ) ve sonunda sürgüyü dağıtacak kadar güçlü yüzlere sahip kalıp levhaları.
Tek taraflı çiftçilik
İlk kalıp levhası pullukları, toprağı , kalıp levhasının şekli tarafından dikte edildiği gibi yalnızca bir yönde ( geleneksel olarak sağa) çevirebilirdi . Bu nedenle, bir tarlanın uzun şeritler veya tarlalar halinde sürülmesi gerekiyordu . Saban, genellikle her arazide saat yönünde çalıştırılır, uzun kenarları sürülür ve kısa kenarlar boyunca sürülmeden sürüklenirdi. Şeridin uzunluğu, öküzlerin (sonraki atların) dinlenmeden rahatça çalışabildikleri mesafeyle ve genişlikleri, sabanın rahatlıkla sürüklenebildiği mesafeyle sınırlıydı. Bu mesafeler şeritlerin geleneksel boyutunu belirledi: bir uzun (veya "oluk uzunluğu", 220 yarda (200 m)) bir zincirle (22 yarda (20 m)) - bir dönümlük bir alan (yaklaşık 0.4 hektar); dönümün kökeni budur . Tek taraflı hareket, toprağı kademeli olarak kenarlardan şeridin orta çizgisine taşıdı. Şerit her yıl aynı yerde olsaydı, toprak bir sırtta birikerek , bazı antik tarlalarda hala görülen sırt ve karık topografyasını oluşturuyordu .
Turn-wrest pulluk
Turn-wrest pulluk, çiftliğin her iki tarafa da yapılmasına izin verir. Kalıp tahtası çıkarılabilir, bir oluk için sağa döner, ardından sola dönmek için sabanın diğer tarafına hareket ettirilir. (Sürgü ve pulluk sabitlenir.) Böylece, bitişik oluklar zıt yönlerde sürülebilir, bu da sürmenin tarla boyunca sürekli ilerlemesine ve böylelikle sırt-karık topografyasından kaçınmasına izin verir.
Tersinir pulluk
Tersine çevrilebilir (veya devrilebilir) pullukta, biri sağa, diğeri sola dönen, arka arkaya monte edilmiş iki kalıp tahtası pulluk vardır. Biri karada çalışırken, diğeri havada baş aşağı taşınır. Her sıranın sonunda, çift pulluklar ters çevrilir, böylece diğeri bir sonraki karık boyunca kullanılabilir ve tarlayı yine tutarlı bir yönde çalıştırır.
Bu pullukların geçmişi, buhar makinesi ve atın bulunduğu günlere kadar uzanmaktadır. Çiftliklerde neredeyse evrensel kullanımda, sağ ve sol elle kullanılan kalıp tahtalarına sahip oldukları için aynı olukta yukarı ve aşağı çalışmalarını sağlarlar. Tersine çevrilebilir pulluklar monte edilebilir veya yarı monte edilebilir ve sağlak modellere göre daha ağır ve daha pahalıdır, ancak tohum yatağı hazırlığını ve hasadı kolaylaştıran düz bir yüzey bırakma gibi büyük bir avantaja sahiptir. Sürme işleminin başlayabilmesi için çok az işaretleme gereklidir; Sürülmemiş arazide boşta çalışma, geleneksel pulluklara kıyasla minimumdur.
Karık dibinde karık tarafı tekerleklere sahip bir traktör sürmek, traktör ile pulluk arasındaki en verimli çekim hattını sağlar. Traktörü yönlendirmek de daha kolaydır; Ön tekerleği oluk duvarına doğru sürmek, ön oluğu doğru genişlikte tutacaktır. Geniş ön lastiklere sahip bir traktör kullanıldığında bu daha az tatmin edici olur. Bunlar traktör gücünü daha iyi kullanmalarına rağmen, lastikler önceki çalışmada açılan son karık diliminin bir kısmını sıkıştırabilir. Arka gövdede bir karık genişletici veya daha uzun bir kalıp tahtası kullanılarak sorun çözülür. İkincisi, toprağı sürülmüş araziye doğru hareket ettirir ve bir sonraki çalışmada traktör tekerlekleri için daha fazla yer bırakır.
Dört tekerleğin tümü ile engebesiz arazide sürüş, geniş lastik sorununa başka bir çözümdür. Yarı monteli pulluklar, traktörün kesintisiz arazide çalışmasına ve sabanı herhangi bir yana doğru hareket (yırtılma) olmadan doğru hizada çekmesine izin verecek şekilde bağlanabilir.
Sürme ve çok karık pulluklar
İlk çelik sabanlar, pulluğun her iki yanında kolları tutan bir saban adam tarafından yönetilen yürüyen sabanlardı. Çelik sabanların topraktan çekilmesi o kadar kolaydı ki, saban bunları kolayca kesebildiğinden, bıçağın kökler veya keseklerle başa çıkmak için sürekli ayarlanması artık gerekmiyordu. Bundan kısa bir süre sonra, tekerlekleri sabanı yerden ayarlanabilir bir seviyede tutan ilk sürme pullukları ortaya çıktı, bu sırada saban adam yürümek yerine bir koltuğa oturdu. Yön artık çoğunlukla taslak ekip tarafından kontrol ediliyordu ve kollar ince ayarlara izin veriyordu. Bu, hızlı bir şekilde, çiftçilik performansını önemli ölçüde artıran birden fazla kalıp tahtasına sahip sabanların sürülmesine yol açtı.
Tek bir yük atı normalde temiz hafif toprakta tek karıklı bir sabanı çekebilir, ancak daha ağır topraklarda biri karada yürüyen biri karıkta olmak üzere iki ata ihtiyaç vardır. İki veya daha fazla oluklu pulluklar ikiden fazla atı gerektirir ve genellikle bir veya daha fazla sürülmüş çim üzerinde yürümek zorunda kalırlar, bu onlar için zordur ve yeni sürülmüş toprağı aşağıya doğru basmaları anlamına gelir. Bu tür atları her yarım saatte bir yaklaşık on dakika dinlendirmek olağandır.
Yeni Zelanda'da bulunanlar gibi ağır volkanik tınlı topraklar , çift karıklı bir sabanı çekmek için dört ağır yük atının kullanılmasını gerektirir . Padokların dikdörtgenden daha kare olduğu yerlerde, atların önlerinde ikiye ikiye göre dört genişlikte koşum takımına sahip olması daha ekonomiktir, böylece bir at her zaman sürülmüş arazide (çim) olur. Atlardaki güç ve dayanıklılık sınırları, çift karıklı pulluklardan daha fazlasını bir çiftlikte kullanmak için ekonomik olmayan hale getirdi.
Amiş çiftçileri ilkbaharda çiftçilik yaparken yaklaşık yedi at veya katırdan oluşan bir ekip kullanma eğilimindedir. Amish çiftçileri genellikle çiftçilik konusunda işbirliği yaptığından, ekipler bazen öğlen saatlerinde değişir. Bu yöntemi kullanarak, hafif topraklarda günde yaklaşık 10 dönüm (4.0 hektar) ve ağır topraklarda yaklaşık 2 dönüm (0.81 hektar) sürülebilir.
Metalurji ve tasarımın iyileştirilmesi
Illinois'li bir demirci olan John Deere , birçok yapışkan, kumlu olmayan toprağı sürmenin, kalıp tahtası ve kullanılan metallerin tasarımındaki değişikliklerden fayda sağlayabileceğini belirtti. Cilalı bir iğne deri ve kumaşa daha kolay girebilir ve cilalı bir dirgen de daha az çaba gerektirir. Bir pulluk için cilalı, daha ince bir yüzey arıyordu, testere bıçaklarıyla deneyler yaptı ve 1837'de cilalı, döküm çelik sabanlar yapıyordu. İhtiyaç duyulan enerji azaltıldı, bu da daha büyük pullukların kullanılmasını ve beygir gücünün daha verimli kullanılmasını sağladı.
Denge sabanı
Mobil buhar makinesinin ortaya çıkışı, yaklaşık 1850'den itibaren buhar gücünün çiftçilik için uygulanmasına izin verdi. Avrupa'da, toprak koşulları çoğu zaman bir çekiş motorunun ağırlığını destekleyemeyecek kadar yumuşaktı . Bunun yerine, denge olarak bilinen tekerlekli pulluklar, denge pulluklar , çiftleri alanları arasında kablolar çizildi motorları çiftçilik , veya tek bir motor, bir ucunda buna karşı doğrudan çizim ve bir makara ile ondan çizerek zıt alan kenarlarında diğeri. Denge pulluğu, biri yerde diğeri havada kaldırılacak şekilde düzenlenmiş iki takım karşılıklı pulluklara sahipti. Tek yöne çekildiğinde, arkadan gelen pulluklar halat üzerindeki gerilimle yere indirildi. Saban tarlanın kenarına ulaştığında, diğer motor zıt kabloyu çekti ve saban eğildi (dengelendi), diğer hisseler grubunu yere koydu ve pulluk tarlada geri döndü.
Bir pulluk seti sağ elini, diğeri solaktı ve tarla boyunca, dönüş güreşi ve ters çevrilebilir pulluklarda olduğu gibi, tarla boyunca sürekli sürmeye izin veriyordu . 19. yüzyılın ortalarında pulluk motorunu ve buna bağlı denge pulluğunu icat eden kişi , İngiliz ziraat mühendisi ve mucit John Fowler'dı . Buharlı pullukların kayda değer bir üreticisi , 20. yüzyılın başında "Avrupa kıtasının önde gelen buharlı pulluk şirketi olan ve İngiliz şirketlerinin dünya pazarındaki tekeline giren" Doğu Prusya'dan J.Kemna idi.
Amerika'da Ovaların sert toprağı , büyük Case , Reeves veya Sawyer-Massey kırma motorları gibi buharlı traktörlerle doğrudan çekmeye izin verdi . 14 tabana kadar çete pullukları kullanıldı. Genellikle bunlar motor alaylarında kullanıldı, böylece tek bir alanda her biri bir pulluk çeken on buharlı traktör olabilirdi. Bu şekilde bir günde yüzlerce dönüm devredilebilir. Sadece buhar motorları büyük birimleri çekecek güce sahipti. Zaman içten yanmalı motorlar, çıktı, bunlar benzer güç ve sağlamlık yoktu. İş ancak hisse sayısını azaltarak tamamlanabilirdi.
Stump-jump pulluk
Güdük atlama pulluk , 1870'lerde Avustralya'da yapılan bir buluş, kaldırmak için pahalı ağaç köklerini ve kayalar içeren yeni tarım arazisi kırmak için tasarlanmıştır. Sabun demirini yerinde tutmak için hareketli bir ağırlık kullanır. Bir ağaç kütüğü veya kaya ile karşılaşıldığında, saban demiri, kablo demetini veya bağlantısını kırmamak için engelden yukarı fırlatılır. Ağırlık toprağa döndüğünde çiftçilik devam edebilir.
Daha basit, daha sonraki bir sistem, diski toprağın içinde tutmak için içbükey bir şekil kullanarak ilerleme yönüne geniş bir açıyla yerleştirilmiş bir içbükey disk (veya bir çiftini) kullanır - diskin çevresine sert bir şey çarpıp buna neden olmadıkça engelin üstünden yuvarlanmak için. Bu ileri doğru çekildikçe, diskin keskin kenarı toprağı keser ve dönen diskin içbükey yüzeyi toprağı kaldırıp yana atar. Bir saban sabanı kadar iyi çalışmaz (ancak bu bir dezavantaj olarak görülmez, çünkü rüzgar erozyonuyla mücadeleye yardımcı olur), ancak toprağı kaldırır ve kırar ( bkz. Diskli tırmık ).
Modern pulluklar
Modern pulluklar genellikle, üç noktalı bağlantıya sahip bir traktöre monte edilmiş, çok yönlü tersinirdir . Bunlar genellikle ikiden yedi adede kadar kalıp levhasına sahiptir - ve yarı monteli pulluklar (uzunluklarının yaklaşık yarısı boyunca bir tekerlekle kaldırılmasına yardımcı olan) 18'e kadar olabilir. Traktörün hidroliği, aracı kaldırmak ve tersine çevirmek için kullanılır. uygulama ve karık genişliği ve derinliğini ayarlamak için. Pullukçu, pulluk toprakta uygun açıyı koruyacak şekilde çekme bağlantısını traktörden kurmalıdır. Bu açı ve derinlik, modern traktörler tarafından otomatik olarak kontrol edilebilir. Arka sıyırıcıyı tamamlayıcı olarak, ön üç noktalı bağlantı ile donatılmışsa, traktörün önüne iki veya üç kalıp levhalı bir pulluk monte edilebilir.
Uzman pulluklar
Çizel pulluk
Keski sınırlı toprak bozulma ile derin toprak işleme (Hazırlanan toprak) için ortak bir araçtır. Ana işlevi, mahsul kalıntısını üstte bırakırken toprağı gevşetmek ve havalandırmaktır. Bu küreme makinesi, toprak sıkışmasının etkilerini azaltmak ve saban ve hardanın parçalanmasına yardımcı olmak için kullanılabilir . Diğer birçok sabanın aksine, keski toprağı ters çevirmez veya döndürmez. Bu özellik, yararlı bir ek yapmış işlemesiz ve organik maddelerin tutulması ve yıl boyunca toprak yüzeyinde bulunan kalıntılar çiftçilik erozyonu önleyen yararları maksimize girişiminde uygulamaları tarım düşük dek. Bu nedenle, keski pulluk bazılarına göre, kalıp tahtası pulluk gibi diğer pulluk türlerinden daha sürdürülebilir olarak kabul edilir .
Keski pullukları, sıralı mahsul yetiştirme alanlarında birincil toprak işleme aracı olarak daha popüler hale geliyor. Temel olarak, kesmeli pulluk, 15 cm [6 inç] ila 46 cm [18 inç] derinliklerde çalışmak üzere tasarlanmış bir ağır hizmet tarla kültivatörüdür. Ancak bazı modeller çok daha derin çalışabilir. Her bir saban veya sap, tipik olarak dokuz inç (229 mm) ila on iki inç (305 mm) arasında ayarlanır. Böyle bir pulluk, toprak direncini önemli ölçüde karşılayabilir, böylece yeterli güce ve çekişe sahip bir traktör gerekir. Keski pulluk ile pulluk yapmayı planlarken, derinliğe bağlı olarak şaft başına 10–20 beygir gücünün (7,5 ila 15 kW) gerekli olacağına dikkat etmek önemlidir.
Çekme tipi kesmeli pulluklar, yaklaşık 2,5 m (8 ft) ila 13,7 m (45 ft) arasındaki çalışma genişliklerinde yapılır. Traktöre monte edilirler ve çalışma derinliği hidrolik olarak kontrol edilir. Genişliği yaklaşık 4 m'den (13 ft) fazla olanlar, nakliye genişliğini azaltmak için katlanır kanatlar ile donatılabilir. Daha geniş makinelerde, makinenin engebeli zeminde esnemesine izin vermek için ayrı tekerlekler ve menteşe bağlantıları tarafından desteklenen kanatlara sahip olabilir. Daha geniş modellerde genellikle çalışma derinliğini kontrol etmek için her iki tarafta bir tekerlek bulunur. Üç noktadan askıya monteli üniteler, yaklaşık 1,5 m ila 9 m (5–30 ft) genişliklerde yapılır.
Kültivatörler genellikle biçimli pulluklara benzer, ancak amaçları farklıdır. Kültivatör dişleri, genellikle yabancı ot kontrolü için yüzeye yakın çalışır, oysa keski pulluk sapları yüzeyin derinliklerinde çalışır. Bu nedenle ekim, sap başına keski ile sürmeye göre çok daha az güç harcar.
Ülke pulluk
Kır sabanı eğimli bir pulluktur. Hindistan'da en yaygın olan pulluk, traktör kullanımından sonra yer fıstığı gibi ekinler için tavsiye edilir.
Sürtünme pulluk
Kabartma veya tepeleme adı verilen bir teknik kullanılarak, toprağın sırtlarına gömülü olarak yetiştirilen patates veya yeşil soğan gibi mahsuller için çıkıntılı bir pulluk kullanılır . Kabartmalı bir saban, her geçişte her iki tarafta da yüksek çıkıntılar olan derin bir oluk kesen arka arkaya iki kalıp levhasına sahiptir. Aynı saban, mahsulü hasat etmek için çıkıntıları ayırmak için kullanılabilir.
İskoç el pulluk
Bu çeşit sırt pulluğu, operatöre doğru bakan bir bıçağa sahip olması bakımından dikkate değerdir. Hayvan veya makine yardımı yerine yalnızca insan çabasıyla kullanılır ve operatör tarafından geriye doğru çekilerek büyük fiziksel çaba gerektirir. Özellikle ikinci toprak kırma ve patates ekiminde kullanılır. Shetland'da, bazı batı tarlalarında ve daha nadiren Orta İskoçya'da, tipik olarak hayvanların kullanımını hak edemeyecek kadar küçük veya fakir topraklarda bulunur.
Köstebek pulluk
Köstebek pulluğu, alt drenajın hendeksiz kurulmasına izin verir veya onu engelleyen derin geçirimsiz toprak katmanlarını kırar. Torpido veya kama şeklinde uçlu, gövdeye bağlayan dar bıçaklı derin bir pulluktur. Yerde sürüklendiğinde, derinliklerinde drenaj görevi gören bir kanal bırakır. Modern köstebek pullukları, ilerledikçe esnek bir delikli plastik drenaj borusunu gömerek daha kalıcı bir tahliye yapabilir veya su temini veya başka amaçlar için boru döşemek için kullanılabilir. Boru ve kablo döşeme pullukları olarak adlandırılan benzer makineler, deniz altında kablo döşemek için veya petrol aramalarında kullanılan bir işlemde yandan taramalı sonar için toprağı hazırlamak için bile kullanılmaktadır .
Alt toprağın köstebek sürülmesi için doğru durumda olup olmadığını bulmak için basit bir kontrol yapılabilir. Yumuşatma derinliğinden tenis topu büyüklüğünde bir numuneyi elle sıkıştırın, ardından bir kalem itin. Delik, topu bölmeden sağlam kalırsa, toprak köstebek pulluğu için ideal durumdadır.
Ağır arazi, su içeriğini bitki büyümesi için verimli bir düzeye düşürmek için drenaj gerektirir. Ağır topraklarda genellikle bir hendeğe boşaltan delikli plastik veya kil borular kullanan kalıcı bir drenaj sistemi vardır. Köstebek pulluklarının oluşturduğu küçük tüneller (köstebek drenleri), boru kanallarına bir açıyla 950 mm (3 inç) derinliğe kadar uzanır. Köstebek suyu, borulara sızar ve onlardan geçerek bir hendeğe akar.
Köstebek pullukları genellikle bir paletli traktör tarafından çekilir ve çekilir, ancak güçlü dört tekerlekten çekişli traktörlerin üç noktalı bağlantısında kullanılmak üzere daha hafif modeller de yapılır. Bir köstebek pulluğu, makine çalışırken zemin boyunca kayan güçlü bir çerçeveye sahiptir. Alt zemin ayağına benzeyen ağır bir ayak çerçeveye tutturulur ve esnek bir bağlantı üzerinde daha büyük çaplı bir genişleticiye sahip dairesel bir bölüm bacağa cıvatalanır. Mermi şeklindeki pay, toprakta yaklaşık 75 mm çapında bir tünel oluşturur ve genişletici, uzun ömürlü bir drenaj kanalı oluşturmak için toprağı dışarı doğru bastırır.
Pulluk
Paraplow veya paraplow, yüksek yüzey kalıntısı seviyelerini korurken sıkıştırılmış toprak katmanlarını 3 ila 4 dm (12 ila 16 inç) derinlikte gevşetir. Tersine dönmeden derin sürme için birincil toprak işleme aletidir.
Kürek pulluk
Kürek pulluk, toprağı kesmek ve kendi tarafına çevirmek için tasarlanmıştır; böylece solucanlara, toprak mikroorganizmasına ve mantarlara verilen zararı en aza indirir. Bu, toprağın sürdürülebilirliğini ve uzun vadeli verimliliğini artırır.
Saban değiştir
Dik olarak monte edilmiş kare paylara sahip bir çubuk ve çubuğun açısını değiştirmek için bir pivot noktası kullanarak, pulluk her iki yönde de sürmeyi sağlar. Daha önce işlenmiş topraklarda en iyisidir, çünkü pulluk demirleri derin toprak işleme yerine toprağı ters çevirmek için tasarlanmıştır. Sürülmemiş arazide operatör, toprağı hareket yönünün ters tarafına çevirmek için çubuğu (ve dolayısıyla pulluk demirlerini) döndürür. Anahtarlı pulluklar genellikle devrilebilir pulluklardan daha hafiftir ve çalışmak için daha az beygir gücü gerektirir.
Kalıp tahtası sürmenin etkileri
Soğuk ve ılıman iklimlerde 20 cm'ye kadar inen kalıp tahtası, toprağı gevşeterek havalandırır. Oksijenle birlikte mahsul kalıntılarını, katı gübreleri, kireçtaşı ve ticari gübreleri içerir, böylece denitrifikasyon yoluyla nitrojen kayıplarını azaltır, mineralizasyonu hızlandırır ve organik maddeyi humusa dönüştürmek için kısa vadeli nitrojen mevcudiyetini artırır. Hasat ekipmanından tekerlek izlerini ve tekerlek izlerini siler. Çok yıllık birçok yabani otları kontrol eder ve diğerlerinin büyümesini bahara kadar geciktirir. Toprak yüzeyinde daha az kalıntı olması nedeniyle kaynak toprağının ısınmasını ve suyun buharlaşmasını hızlandırır. Daha hafif bir tohumla tohumlamayı kolaylaştırır, birçok mahsul düşmanını ( sümüklü böcek , turna sinekleri , tohum mısır kurtçukları-fasulye tohum sinekleri , deliciler) kontrol eder ve "toprak yiyen" solucanların sayısını (endojik) yükseltir, ancak dikeyde yaşayan solucanları caydırır ( anecic).
Sürme işlemi, yüzeyde çok az ürün kalıntısı bırakır ve bu, aksi takdirde hem rüzgar hem de su erozyonunu azaltabilir. Aşırı sürmek, hardpan oluşumuna neden olabilir . Tipik olarak, çiftçiler bunu , yüzeyin altındaki sertleşmiş toprak katmanını kesen uzun, keskin bir bıçak görevi gören bir dip kazıcıyla parçalarlar . Uygun olmayan arazi ve saban kullanımı nedeniyle toprak erozyonu mümkündür. Kontur sürme , yükselti çizgileri boyunca bir eğim boyunca sürerek toprak erozyonunu azaltır. Sürmesiz yöntem gibi çiftçilik alternatifleri, toprak seviyesi ve humus oluşturma potansiyeline sahiptir. Bunlar, daha küçük, yoğun şekilde ekilen araziler ve çiftçilik daha da kötüye gidecek fakir, sığ veya bozulmuş topraklarda çiftçilik için uygun olabilir.
1908 tarihli 100 Marklık banknotun arka yüzü
1975 İtalyan Lirası para
Henry Herbert La Thangue , Son Karık , 1895
Ayrıca bakınız
- Boustrophedon ( Yunanca : "öküz çeviren") - her satır ters yönde çift taraflı çiftçilik gibi okunan eski bir yazma şekli.
- Kanal akımı koleksiyonu
- Ayaklı pulluk
- Headland (tarım)
- Tarım tarihi
- Demiryolu pulluk
- Ransome Victory Pulluk
- Silvikültür , ormanlarda tohumlama için toprak hazırlamak için kazıma adı verilen ve bu makalede açıklanan bir tekniğe sahiptir.
- Kar küreme
- Araba falakası
Referanslar
daha fazla okuma
- Liam Brunt, "Endüstriyel Devrimde Mekanik Yenilik: Pulluk Tasarımı Örneği". Economic History Review (2003) 56 # 3, s. 444–477 JSTOR 3698571
- P. Hill ve K. Kucharski, "Whithorn'da Erken Orta Çağ Sürme ve Pulluk Çakıllarının Kronolojisi", Dumfriesshire ve Galloway Doğa Tarihi ve Antikacı Topluluğu İşlemleri , Cilt. LXV, 1990, s. 73–83
- V.Sankaran Nair, Nanchinadu: Antik Dünyada Pirinç ve Pulluk Kültürünün Habercisi
- Wainwright, Raymond P .; Wesley F. Buchele; Stephen J. Marley; William I. Baldwin (1983). "Değişken Yaklaşım Açılı Greyder Bıçağı Sabanı" . ASAE'nin İşlemleri . 26 (2): 392–396. doi : 10.13031 / 2013.33944 .
- Steven Stoll, Larding the Lean Earth: Soil and Society in Nineteenth-Century America (New York: Hill and Wang, 2002)
|Ücretsiz sözlük olan Vikisözlük'te sabanı arayın .|
|Wikimedia Commons ile ilgili çoklu ortam kategorisi bulunur Pulluklar .|
- Rotherham Plough - ticari olarak başarılı ilk demir saban
- Çelik sabanın tarihi - Amerika Birleşik Devletleri'nde John Deere tarafından geliştirildiği şekliyle
- Meme Pulluklar ve diğer antik yandan çiftlik araçları Arşivlenen 24 Mart 2010 Wayback Machine
- "Traktör Rehberi Çiftçinin İşgücünden Tasarruf Ediyor" , Popüler Mekanik , Aralık 1934