Vansli değirmenler bugün Amerikan gıda üretim zincirinin ayrılmaz bir parçasıdır. Modern un üretiminde, buğday taneleri valsli değirmenler kullanılarak un haline getirilir. Ayrıca valsli değirmenler, şu anda Amerika Birleşik Devletleri’ndeki en önemli tahıl olan mısır da dahil olmak üzere diğer tahılların işlenmesi için gereklidir.
Valsli değirmenlerin tahıl üretim endüstrisini neden ele geçirdiğini anlamak, hem valsli değirmenlerin faydalarını hem de onlara pazarda avantaj sağlamak için birlikte çalışan tarihsel güçleri anlamayı gerektirir.
Millstones
Valsli değirmenlerden önce tahıl işleme değirmen taşları ile yapılıyordu. Değirmen taşlarının kendisi muazzam bir yenilikti ve MÖ son binyılda icat edildiklerinde çok büyük faydalar sağlıyordu.
Değirmen taşlarının icadından önce tahıl, metat üzerinde bir varyasyon kullanılarak öğütülürdü: örs taşı üzerinde ileri geri ovulan elde taşınan bir taş. Bu yöntem sadece zahmetli olmakla kalmadı, aynı zamanda çok sayıda kayanın öğütülmüş tahıla girmesine neden oldu. Bu, un ve ondan üretilen herhangi bir ekmeğin bir kişinin dişlerine zarar vermesini sağladı. Mısırlıların bu kadar çok diş hekimine ihtiyaç duymasının bir nedeni de budur.
Bununla birlikte, Hintliler, Yunanlılar ve Romalılar bağımsız olarak farklı değirmen taşları biçimleri geliştirdiler. Değirmen taşı konsepti metate benzer: hareket eden bir taşınız var (genellikle koşucu olarak adlandırılır), diğeri sabit kalır (travers veya yatak taşı olarak adlandırılır). Tahıl iki taş arasına sıkışır ve öğütülür. İlk başta, Olynthian koşucu değirmen taşları, yatak taşının üzerinde bir kaldıraçla hareket ettirildi. Daha sonra, Morgantina değirmen taşları döner bir düzende inşa edildi. Pompeii’de nispeten büyük değirmenler, köleler tarafından itilen manivelalarla döndürülüyordu.
Millstone teknolojisi, insanlar rüzgar veya su gücünü kullanmaya başladığında zirveye ulaştı. Bu, değirmeni insan kölelerin veya evcil hayvanların yapabileceğinden daha iyi çalıştırdı. Aynı zamanda, değirmen taşları, çatlama adı verilen daha ince kanallara ilerleyen derin oluklar ve yükseltilmiş kısımlardan oluşan karmaşık desenlerle oyulmuştur. Kalıp, arp veya çeyrek adı verilen düzenli bölümlere ayrılmıştır.
Değirmen taşları daha fazla un üretebiliyordu ve doğru taş kullanıldığında çok daha az kum vardı. Değirmen taşları, Britanya ve Düşük Ülkelerde yetişen yumuşak buğday türünü öğütmek için idealdi. Çok başarılı oldukları için, değirmen taşları, hareket gücü dışında birkaç değişiklikle yaklaşık iki bin yıldır kullanıldı.
Valsli Değirmenlerin İcadı
Bununla birlikte, değirmen taşları, çoğunlukla Doğu Avrupa ve ABD’de yetiştirilen sert buğdayı, AKA ilkbahar buğdayını öğütmede o kadar iyi değildi. Bu sert tanenin, değirmende parçalanma eğiliminde olan ve öğütülmüş undan ayrılmasını zorlaştıran bir kepeği vardı. Tutulan kepek unun bozulmasına neden oluyordu. Sadece bu da değil, çok fazla kepek içeren unun çekici olmayan bir görünümü ve tadı vardı. İlkbahar buğdayından yapılan un nakliyeye uygun, depolanabilir ve lezzetli olacaksa, yeni bir öğütme yöntemine ihtiyaç vardı.
Modern valsli değirmenin kökenleriAvrupa’da başla. İsviçreli mühendis Jacob Sulzberger, 1830’larda valsli değirmenlerle deneyler yapmaya başladı. En başarılı enstalasyonu Macaristan’da Budapeşte Walzmühle’deydi. Bu dönemde valsler, değirmen taşlarına ek olarak görülüyordu. Tahılın birincil olarak kırılması için taşlar kullanıldı ve orta veya irmik adı verilen kısmen öğütülmüş tahıl daha sonra un haline getirilmek üzere valslerden geçirildi. Walzmühle’de yerel dökümhanede valsli değirmenlerde kullanılmak üzere soğutulmuş dökme demir valsler üretildi. Bu rulolar kısa sürede endüstri standardı haline geldi ve 19. yüzyıl boyunca dünya çapında ihraç edildi. Bazı valsli değirmenler, özellikle taş öğütme işleminden sonra irmiği işlemek için porselen valsler de kullanıyordu. 1870’lerde, öğütme işleminin ilk aşamalarında taşların yerini oluklu demir rulolar almaya başladı.
Sanayileşme Valsli Değirmenlere Çığır Açtırıyor
Valsli değirmenler ortaya çıkmaya başladıkça , yerel topluluklarda uzun süredir önde gelen figürler olan eski değirmenciler sınıfı, statülerine ve geçim kaynaklarına yönelik bir tehdit görmeye başladı. Değirmen taşlarının etkinliğini üzerlerindeki kalıpları değiştirerek artırmaya çalıştılar, ancak bu zamana kadar teknoloji büyük ölçüde doruk noktasına ulaşmıştı ve fazla üretkenlik elde edemediler. Bununla birlikte, bazı avantajları ellerinde tuttular: su veya rüzgar kaynaklarından çalışan valsli değirmenler, onları karmaşık, gürültülü ve arızaya eğilimli hale getiren kapsamlı dişliler gerektiriyordu.
Buhar gücünün ve kayışlı tahriklerin yaygınlaşmasıyla valsli değirmenlere güç sağlamak kolaylaştı . Değirmenlerin kendisi de daha sessiz, daha verimli ve daha güvenilir hale geldi. Çeliğin geliştirilmesi, silindirleri daha etkili ve daha dayanıklı hale getirdi. 19. yüzyılın sonunda, değirmenler valslerle yeniden donatılıyor ve değirmen taşları atılıyordu.
Demokrasinin Ekmek Sepeti
Değirmenciliğin valsli değirmenlere dönüşen en önemli merkezlerinden biri ABD’nin un başkenti Minneapolis’ti. 19. yüzyıl boyunca ABD’nin nüfusu arttıkça, un talebi fırladı ve değirmenlerin buna ayak uydurması gerekiyordu. 1860’larda değirmenler günde yaklaşık 500 varil un üretiyordu, ancak değirmenler çok daha verimli valsli değirmenlere dönüştürüldükçe verimlilik önemli ölçüde arttı. Yüzyılın başında çoğu değirmen günde 3000 varil veya daha fazla üretiyordu!
Bu kısmen, buğday tanelerinin kademeli olarak un haline getirilmesini sağlayan bir dizi merdanenin kullanılmasından kaynaklanıyordu. Süreç sadece daha verimli olmakla kalmadı, aynı zamanda çok daha yüksek fiyatlara satılabilecek daha kaliteli bir un üretti. Bu, kârlılığı artırmak için değirmenlerin genişlemesini sağladı.
İyileştirmeler zamanında yapıldı. ABD buğday üretiminin dünya sahnesinde rekabet etmesine izin verdiler. Kısa süre sonra, ABD buğdayının ihracatı, ülkeyi dünya çapında önemli bir ticaret ortağı haline getirdi. Buğday, özellikle Avrupa’da tahıl üretiminin önemli ölçüde kesintiye uğradığı Dünya Savaşları sırasında talep görüyordu. Bu sıralarda Otomatik Ekipman İmalatı devreye girdi. İkinci Dünya Savaşı sırasında değirmenlerimiz, savaşı kazanan askerleri besleyen unun öğütülmesine yardımcı oluyordu.
Haddelenmiş buğdayın bir dezavantajı vardı: taş öğütülmüş buğdaydan daha az besleyiciydi. Bunun nedeni, tahılı kıvırma işlemlerinin, daha az besleyici olan endospermi un haline getirerek, besleyici kepeğin ve tohumun buğdaydan daha iyi ayrılmasına yol açmasıdır. Bu, undan demir, A vitamini ve B1 vitamininin çoğunu ortadan kaldırır. Bununla birlikte, unun zenginleştirilmesi, haddelenmiş unu öğütülmüş unla karşılaştırılabilir hale getirdi.
Valsli Değirmenler ve Mısırın Yükselişi
Ancak valsli değirmenler her tür ve boyuttaki tahılı işleyebilir ve valsli değirmenlerin büyümesi bugün ABD’deki en önemli mahsul olan mısırla (mısır) iç içe geçmiş durumdadır.
Mısır, Amerika’ya özgü bir tahıldır, ancak yüzyıllar boyunca nispeten az ekilmiş bir ürün olarak kalmıştır. Kısmen bunun nedeni, büyümek için verimsiz bir mahsul olmasıydı. Dönüm başına mısır verimi, dönüm başına verimliliğin önemli ölçüde artmaya başladığı 1930’lara kadar durgun kaldı. Bunun nedeni iki yenilikti: daha büyük başaklar yapmak için mısırın hibritleştirilmesi ve mısırın muazzam nitrojen talebini karşılayabilecek endüstriyel gübrelerin geliştirilmesi. Dönüm başına mısır verimliliği yükselmeye başladığında, mısır bir hayvan yemi olarak giderek daha önemli hale geldi.
Tam zamanında, çünkü Amerikalılar İkinci Dünya Savaşı’ndan döndüklerinde ve yeni kazandıkları süper güç statüleriyle bağlantılı refahın tadını çıkardıklarında, günlük diyetlerinde daha fazla et talep ettiler. Sonuç olarak, mısır talebi de arttı. 1925’ten 1945’e kadar mısır üretimi yaklaşık %8 arttı. 1945’ten 1965’e kadar mısır üretimi %59 arttı!
Mısırın hayvan yemi olarak yayılması, kraking için yüksek verimli valsli değirmenlerin geliştirilmesiyle de kolaylaştırıldı. Bu değirmenler, çiftçilerin tavuklardan ineklere kadar çok çeşitli hayvanlar için kendi yemlerini üretmelerine olanak sağlıyor.
Valsli değirmenler çoğu çiftlikte standart ekipman haline geldi. Küçük aile çiftlikleri tarafından kullanılmak üzere küçük boyutlarda ve çiftçilerin daha büyük ölçekli operasyonlar geliştirmesine yardımcı olan yüksek kapasiteli modellerde üretildiler; Soğuk Savaş. Elektriğin yaygınlaşması ve traktörlerde PTO sistemlerinin geliştirilmesi valsli değirmenlerin daha da esnek ve kullanışlı olmasına yardımcı oldu.
Bugün mısır, ABD’deki en önemli tarım ürünüdür. Amerikalı çiftçiler buğdaydan yaklaşık 8 kat daha fazla mısır yetiştiriyor.
Valsli Değirmenlerin Tarihi Devam Ediyor
Otomatik Ekipman İmalatı bugün yenilikçi valsli değirmenler üretmeye devam ediyor.