Uzun yıllardır, farklılaşma çabası içinde olan CV'ler alırım. Bir kısmı reklam sektörünü pek eğlenceli bir sektör olarak gördüğünden olsa gerek, oldukça eğlenerek yazılmıştır. Bir kısmı da zeki görünmek için bütün sınırları zorlamıştır. Açıkcası, bunlara pek rağbet etmesem de, her zaman tebessümle karşılamışımdır. Bir bölümünü merakımdan davet etmişliğim de vardır. İyi ki davet etmişim. Gördüm ki, eğlenceli yazanlar hüzünlüdür; zeka bombası patlatanlar da hiç öyle Einstein falan değildirler.
Eskiden bu tip CV'ler geldikçe, "bu çocuklara okulda bu işin nasıl bir iş olduğu doğru düzgün anlatılmıyor mu?" diye sinirlenirdim. Şimdi ise, bu tip CV'leri bulsam öpüp başıma koyacağım. Zira tersine evrimin bir sonraki aşamasına geçmiş durumdayız:(
Şimdi artık CV'lerde şöyle ifadeler var:
"X diye bir ajansta çalışıyorum."
"Şimdilik bu ajansta takılıyorum."
"Aradığımı hala bulamadım; beni anlayacak bir ajans arıyorum."
Bunlar şaka değil! Hepsi gerçek. Aslında acı gerçek. Beyefendi ya da hanımefendi çalıştığı ajansı tanımlarken "... diye bir ajans" diyebiliyor; şu anda yaptığı işi "takılmak" olarak tanımlayabiliyor; ya da kendi istikrarsızlığını "beni anlayacak ajans arıyorum" diye örtmeye çalışabiliyor.
Yaratıcılık tahmin edilenden çok daha ciddi bir iştir. Benim tanıdığım tüm reklam ustaları disiplinli insanlardır. Tanıdığım en yaratıcı insanlar gayet normaldir. Bugüne dek farklılaşma çabası içinde olanların pek çoğunda mutlaka bir eksiklik olduğunu gördüm.
Bu çocuklara bu aklı kim veriyor bilemem ama birileri, çalıştığı ajansa ve yaptığı işe saygı duymayana, kimsenin saygı duymayacağını söylemeli.