Kemik Kilisesi
Stephen King
Duymak istiyorsan, bana bir içki daha ısmarla.
(Ah, bu çok yavan oldu, ama boş ver; hepsi öyle değil
mi?)
O yeşil ormana otuz iki kişi girdik.
Otuz gün orada kaldık ve sadece üçü çıkabildi.
Sadece üçü yeşilden kurtulabildi.
Manning, Renois ve ben; Peki, kitapta ne der?
Şu meşhur olanı? "Bunu anlatacak sadece ben kaldım.
Çoğu saplantılı orospu çocuğu gibi ben de içkiden
öleceğim yatağımda.
Manning için üzgün müyüm? Yok be! Bizi oraya götüren,
sürükleyen, birer birer öldüren onun parasıydı. Peki o yatağında mı öldü?
Yok canım! O işi hallettim!
Artık ebediyen kemik kilisesinde tapınacak. Hayat büyük
be! (Çok mu saçma oldu? Sen yine bana bir içki daha söyle. İki olsun!
Viski karşılığında anlatırım; eğer susmamı istersen,
şampanyaya çevirmen yeter.
Konuşmak ucuz, sükût pahalıdır, canım Ne diyordum?)
Yürüyüşte yirmi dokuzu öldü, biri kadındı.
İngiliz yastığı gibi harika memeleri vardı!
Bir sabah onu yüzüstü yerde bulduk, içinde yattığı ateş
kadar ölüydü.
Yanakları ve boğazı külle kaplıydı.
Yanmamıştı; içine düştüğünde ateş soğumuş olmalıydı.
Kadın bütün yolculuk boyu konuşmuş, ama gık demeden ölmüştü.
İnsan olmaktan iyisi var mı? Ne dersin?
Hayır mı? O zaman sana da anana da...
O kadının taşaktan olsaydı acayip bir kral olurdu be!
Antropolog mu neymiş, öyle demişti.
Yanakları ve göz akları isle kaplı halde onu küllerin
arasından çıkarırken hiç de antropologa falan benzemiyordu.
Ama vücudunda başka iz yoktu.
Aramızda doktora en yakın olan Dorrance, belki felç
olmuştur, dedi.
O da ne boktan herifti be! Yahu daha viski getirin,
Viski olmadan bu hayat çekilmez!
O orman onları birer birer yuttu. Carson çizmesine
giren bir diken yüzünden öldü.
Ayağı davul gibi şişti, çizmesini kesince,
parmaklarının Manning'in kalbindeki kan gibi siyah olduğunu gördük.
Reston'u ve Polgoy'u yumruk kadar büyük örümcekler
ısırdı.
Ackerman'ı bir ağacın dalından sarkan bir yılan ısırdı.
Burnunu ısırıp zehrini bıraktı. Canı çok mu yanmıştı?
Dinle bak: Herif acıdan burnunu kesip kopardı!
Evet, çürük bir şeftaliyi dalından koparır gibi kopardı
ve yüzü sümükle dolarken öldü.
Ne boktan hayat be!
Eğer gülecek bir şey yoksa bile, yine güleceksin.
Bu benim tavrım işte ve hiç değiştirmem
Akim başında değilse, bu dünya o kadar acıklı değildir.
Şimdi nerede kalmıştım?
Javier bir asma köprüyü geçerken aşağıya düştü.
Onu sudan çıkardığımızda nefes almıyordu.
Dorrance onu yaşatmak için hayat öpücüğü vermeye
çalıştı ve boğazından bir sera domatesi kadar büyük bir sülük Çıkardı..
Şişeden fırlayan bir mantar gibi yere düştü.
Bizim İspanyol çırpınarak ölürken,
Manning, bunun beynine sülükler girmiş, dedi.
Ben o konuda bir şey söyleyemem.
Diyeceğim tek şey, öldükten bir saat sonra bile
Javier'in gözleri bir türlü kapanmıyor, ikide bir açılıyordu.
İçinde aç bir şey vardı, kesinlikle vardı!
Bu arada papağanlar maymunlara,
maymunlar papağanlara bağırıyorlar,
hepsi de göremedikleri mavi gökyüzüne doğru çığlıklar
atıyorlardı.
Göremiyorlardı, çünkü o lanet yeşil her yeri örtmüştü.
Bu şey viski mi, yoksa ishal olmuş birinin boku mu?
Frenchi'nin pantolonunda bunlardan bir tane vardı anlatmış mıydım?
Onun neyi yediğini tahmin edersin, değil mi?
Sırada Dorranceın kendisi vardı;
o sırada tırmanıyorduk, ama hala yeşil örtünün
içindeydik. Bir koyağa düştü, çıkan sesi duyduk. Boynu kırıldı.
Yirmi altı yaşındaydı, nişanlısıyla evlenecekti,
dosyası kapandı.
Hayat ne büyük, değil mi? Hayat boğazına takılan bir
sülük, hayat hepimizin içine düştüğü bir koyak, hepimizin sonunda sebze gibi
içine atıldığımız bir çorba.
Ne filozofum, değil mi?
Boş ver. Ölüleri saymak için çok geç ve ben çok
sarhoşum. Sonunda hepimiz oraya vardık.
Bunu söyle, yeter.
Rostoydu, Tımmons'u, Teksaslıyı adını unuttum ve
Dorrance'ı ve birkaç kişiyi daha gömdükten sonra o cehennem gibi yeşil
örtüden çıktık.
Sonunda çoğu derilerini haşlayan ve rengini yeşile
çeviren bir hummayla öldü.
Geriye sadece Manning, Revois ve ben kaldık.
O humma bizi de hırpaladı, ama o bizi öldürmeden biz
onu öldürdük.
Fakat ben gerçekten doğru dürüst iyileşmedim.
Artık titremelere karşı kinin niyetine viski içiyorum,
Yani terbiyemi kaybedip, gırtlağını kesmeden bana bir
viski daha ısmarla.
Yoksa gırtlağından fışkıran şeyi de içerim; akıllı ol,
evlat. Ve viskimi ver.
Bir yola vardık; bunun fillerin bile geçebileceği
genişlikte olduğunu Manning bile kabul etti. Fildişi avcıları önümüzdeki
bütün ormanı tertemiz etmişlerdi.
O zamanlar benzin ucuzdu.
Bu yol uzadıkça uzuyor, biz de savruk taşlar üstünde,
güngörmüş kurbağalar gibi sıçraya sıçraya yürüyorduk. Revois hala ateşler
içindeydi ve ben iyiydim.
Rüzgarda savrulan bir ipek otu gibi hafiftim.
Her şeyi görüyordum Zihnim pırıl pırıldı, çünkü o zaman
şimdiki gibi değildim, gençtim evet, bana nasıl baktığını görüyorum, ama hiç
kaş çatma,
çünkü masanın bu tarafında gördüğün şey senin
geleceğindir.
Kuşların da üstünde bir yere tırmandık ve yolun sonuna
geldik.
Göğe doğru yükselen, taştan bir diL Manning koşmaya
başladı, biz de peşinden.
Hasta olmasına rağmen Revois da (ama hastalığı uzun
sürmedi ya).
Aşağıya bakınca gördüğümüz şeyi gördük.
Manzara karşısında Manning kıpkırmızı oldu, neden
olmasın ki?
Açgözlülük de bir hummadır.
Bir zamanlar gömleğim olan paçavradan tuttu ve,
gördüğüm şey rüya mı, diye sordu.
Ona, gördüğü şeyi benim de gördüğümü söylediğim zaman
Revois'ya döndü.
Ama Revois evet veya hayır diyemeden, geride
bıraktığımız yeşil tavandan gök gürültüsü geldiğini duyduk.
Ters dönmüş bir fırtına gibi.
Ya da bize musallat olan humma bütün dünyayı sarmış
gibi hastalıklı bağırsaklarını boşaltıyordu.
Manning'e ne işittiğini sordum, bir şey söylemedi.
Büyülenmiş gibi üç yüz metre altımızdaki kiliseye bakıyordu:
Milyonlarca yıl birikmiş kemik ve fildişiyle kaplı
beyaz bir mezarlıktı.
Sanki cehennem kazanı, dibinde cüruf kalana kadar yanıp
kurumuştu.
O güneşli mezarda ceset göreceğimizi sandık, ama yoktu.
Bir yandan da gök gürültüsü yaklaşıyordu; gökten değil de yerden gelir
gibiydi ve ayaklarınızın altındaki taşlar sarsılıp ormandan dışarıya
fırladılar.
O orman ki, çoğumuzun sonu olmuştu ağzı büyük Rostoy,
şarkı söyleyen Dorrance, götü güzel antropolog ve yirmi altı kişi daha.
Hepsi birden geldiler, bir deri bir kemik kalmış
hayaletler gibi yeşil çatıyı sarstılar.
Arkalarından dev bir dalga halinde filler koşuyordu ve
ister inan ister inanma, aralarında daha yeryüzünde insan yokken var olan
mamutlar vardı.
Burgu gibi dişleri, kırmızı gözleriyle koşuyorlardı.
Aralarından birinin göğsüne vevet rozet gibi duran bir çiçek takılmıştı.
Revois çığlık atıp elleriyle gözlerini kapadı.
Manning, "Ben bunu görmüyorum, dedi.
(Bir trafik polisine açıklama yapar gibiydi.)
Onları kenara çektim ve uçurumun kenarında bir yerde
durduk.
Oradan hepsinin gelişini seyrettik; o gerçekle yüz yüze
gelince insan, keşke kör olsaydım, diyor, ama bir yandan da görebildiğine
seviniyor.
Hiç yavaşlamadan bizim yanımızdan geçtiler; arkadan
gelenler öndekileri itiyorlardı;
hepsi birden koşarak intihar ettiler, kendilerini üç
yüz metre aşağıdaki kemik yığınına attılar.
Bu işi saatlerce sürdü; trompetlerden oluşan bir bando
çalıyormuş gibiydi. Kalkan toz ve bok kokusundan nefes alamıyorduk. Sonunda
Revois delirdi.
Ayağa kalktı; oradan kaçmak mı istiyordu, yoksa onlara
katılmak mı, bilmiyorum, ama onlara katıldı. Baş aşağıya, topuklan göğe
dönük halde aşağıya atladı.
Bir kolunu salladı. Diğer kolu... o büyük hayvanlardan
biri vücudunu parçaladı ve kolu koptu. "Elveda, çocuklar, der gibi
parmaklarını sallıyordu.
Onun düşmesini görmek için uzanıp baktım;
unutamayacağım bir manzaraydı.
Bir fırıldak gibi döne döne düşüyordu; esen rüzgarla
havayı çürümüş karanfil kokusu kapladı.
Onun kemikleri de artık diğerlerinin yanında.
Hey, içkim nerede?
Amabunu iyi dinle, ahmak!oradaki tek yeni kemikler
onunkilerdi.
Ne dediğimi anladın mı? O halde bir daha dinle, lanet
olası: Sadece onun kemikleri vardı, başka yoktu.
O dev hayvanların sonuncusu da geçtikten sonra kemik
kilisesinde sadece tek bir kırmızı nokta vardı, bu da Revois'ydı,
Çünkü o koşan grup hayaletler ve anılardı.
İkisinin aynı şey olmadığını kim söyleyebilir ki?
Manning titreyerek ayağa kalktı ve kaderlerimizin
çizildiğini söyledi.
(Sanki daha önce çizilmemiş gibi.)
"Peki, az önce gördüğün şeye ne diyeceksin?" diye
sordum. "Böyle kutsal bir yeri görmeleri için başkalarını getirir misin?
Sonra Papa da gelsin, kutsal suyunu aşağıya akıtsın!"
Ama Manning sadece başını iki yana sallayıp gülümsedi
ve üstünde tek bir toz taneciği olmayan ellerini kaldırdı oysa daha bir
dakika önce tozdan boğulacak gibiydik ve tepeden tırnağa toza bulanmıştık.
Manning gördüğümüz şeyin sanrı olduğunu söyledi. Humma
ateşi ve kirli sular sebep olmuştu.
Bir kez daha kaderimizin çizildiğini söyledi ve kahkaha
attı. O kahkaha o bok herifin sonu oldu. Delirdiğini anladım
Ya da ben delirmiştim ve ikimizden birinin ölmesi
şarttı.
Bir zamanlar siyah olan saçlarım gözlerimin üstüne
düşmüş halde karşında oturduğuma göre, hangimizin öldüğünü biliyorsun.
"Görmüyor musun, salak herif... "
Başka bir şey diyemedi, çünkü geri kalanı çığlık
halindeydi. Geberdi puşt!
Sen de sırıtıp durma!
Nasıl döndüğümü hatırlamıyorum;
içinde kahverengi yüzlerin olduğu yeşil bir rüya,
sonra içinde beyaz yüzlerin olduğu mavi bir rüya gibi
ve artık bu şehirdeyken geceleri uyanıyorum;
on kişiden biri bile hayatının ötesini rüyasında
göremez;
çünkü rüya görürken gözleri kapalıdır;
tıpkı son anına kadar Manning'inkiler gibi,
cehennemdeki veya İsviçre'deki (aynı şey olabilir)
bütün banka hesaplanılın onu kurtaramadığı o son anda
olduğu gibi
Karaciğerim kükreyerek uyanıyorum ve o karanlık içinde
yeşil çatı altından kasırga gibi fırlayan o dev hayaletlerin gümbürtüsünü
işitiyor, toz ve bok kokusunu duyuyorum ve bu sürü uçurumdan aşağıya uçarken
yelpaze gibi açılan kulaklarını, kanca gibi dişlerini görüyorum
Gözlerini görüyorum, gözlerini ve gözlerini.
Hayat bundan ibaret değil; haritalarının içinde
haritalar var.
Hala orada, o kemik kilisesi hala orada ve ben oraya
dönüp onu bir daha bulmak istiyorum ki, kendimi o uçurumdan atıp bu iğrenç
komediye son verebileyim.
Şimdi o koyun gibi bakan suratını çevir, yoksa ben
çeviririm Gerçeklik, içinde din olmayan kirli bir yerdir.
O halde bana içki ısmarla, lanet olası!
Hiç var olmayan fillere içelim.
Jimmy Smith'e
Ahlak konusu kaygandır. Bunu çocukluğumda anlamadıysam
bile, üniversiteye giderken öğrendim. Maine Üniversitesinde okurken küçük
miktarlarda burslara, devlet kredilerine ve yaz işlerine rağmen para
sıkıntısı içindeydim Okulun açık olduğu zamanlarda West Commons'ta bulaşık
yıkadım Elime geçen para hiçbir zaman yetmiyordu. Pineland Eğitim Merkezi
adındaki bir akıl hastanesinde temizlikçi olarak çalışan dul annemin bana
her hafta gönderdiği 12 doların biraz yardımı oluyordu. Annem öldükten
sonra, kız kardeşlerinden biri, bana bu parayı gönderebilmek için annemin
ayda bir gittiği kuaförü bırakmak ve aylık erzak masraflarından tasarruf
etmek zorunda kaldığını söyledi. Bunun yanı sıra, salı ve perşembe günleri
de öğlen yemeği yemediğini.
Kampüsten ve West Commons'tan ayrıldıktan sonra yemek
masrafımı azaltmak için bazen yerel süpermarketten biftek veya paket halinde
satılan hamburger araklıyordum Bunu marketin kalabalık olduğu cuma günleri
yapmak zorundaydım Bir keresinde tavuk araklamaya çalıştım, ama lanet şey
paltomun içine sığmayacak kadar büyüktü.
Zor durumdaki öğrenciler için tez ödevleri yazdığım
haberi yayıldı. Bu hizmetim için değişen bir ücretim vardı. Eğer öğrenci A
alırsa, ücretim 20 dolardı. B için 10 dolar alıyordum Öğrenci C alırsa, para
el değiştirmiyordu. Eğer D veya F alırsa o öğrenciye 20 dolar ödeyeceğime
söz veriyordum. Cebimden para çıkmaması için çok dikkat ediyordum, çünkü
param yoktu. Ve kurnazdım (Bunu söylerken utanıyorum, ama gerçek bu işte.)
Eğer söz konusu öğrenci bana eskiden yazmış olduğu hiç değilse bir tez
ödevini vermezse, o projeyi kabul etmiyordum Eski çalışmasına bakarak
üslubunu taklit etmem lazımdı. Neyse ki bu işi çok sık yapmak zorunda
kalmadım, ama beş parasız kaldığımda ve Bear's Den Memorial Union'da
hamburger ve patates kızartması yemeden yaşayamayacak durumdaysam işi kabul
ediyordum.
Üçüncü sınıftayken ender bulunan bir kan grubum
olduğunu öğrendim; nüfusun kabaca yüzde altısının kan grubu Anegatifti.
Bangor'da bir klinik yanın litre Anegatif kan için 25 dolar ödüyordu. Bence
harika bir alışverişti. İki ayda bir falan yaşlı steyşınıma binip, ya da sık
sık olduğu gibi otomobilim bozulduğunda otostop yaparak kliniğe gidiyor ve
kolumu sıyırıyordum AIDS öncesi yıllarda formaliteler çok daha azdı ve
verdiğim yarım litre kan torbaya girdikten sonra bana bir seçenek
sunuluyordu: bir bardak portakal suyu ya da küçük bir kadeh viski. Daha o
zamanlarda alkol heveslisi olduğum için daima viskiyi seçerdim
Bu kan bağışlarından birinden dönerken düşünmeye
başladım: Eeğer orospuluk para için kendini satmaksa, ben bir orospuydum.
İngilizce makaleler ve sosyoloji dönem ödevleri yazmak da orospuluktu. Koyu
bir Metodist olarak yetiştirilmiştim ve doğruyla yanlış arasında kesin bir
çizgim vardı, ama durumum buydu işte: Orospu olmuştum, sadece götüm yerine
kanımı ve yazma becerimi satıyordum.
Bu farkına varış ahlak hakkında sorulara yol açtı ve bu
sorular bugün bile aklımı meşgul eder. Lastik gibi bir kavram, değil mi?
İstediğin tarafa çek. Ama bir şeyi çok fazla çekip gerersen sonunda kopar.
Son zamanlarda kanımı satmak yerine bağışlıyorum, ama o zaman anladığım ve
hala da geçerli bulduğum bir düşüncem var: Uygun koşullar altında herkes
herhangi bir şeyi satabilir.
Ve yaşadıkça bundan pişmanlık duyar.