Çevirmen: Mert İlbay
Editör: ÇHY
Restoranın yöneticisi alelacele yanlarına koştu, Yang Chen'in, Qi Kai'nin üzerine basıp ağzından kan geldiği sahneyi gören yönetici bayılacak gibi oldu!
“Beyefendi! Beyefendi! Lütfen merhamet gösterin! Merhamet gösterin!” Yönetici terli bir kafayla koşarak geldi. Sonunda paraya kıyıp bir bodyguard tutmadığı için kendinden nefret etti, bu bir kavga değildi! Bu bir cinayetti!
Yang Chen bacağını kaldırdı ve iki adım geriye giderek yöneticinin Qi Kai'ye kalkmasında yardımcı olmasına izin verdi.
Qi Kai zorlukla ayağa kalktı. Özel kuvvetlerden olması vücudunun çetin olması anlamına geliyordu ancak Yang Chen'in tekmesi ona kan kusturmak için yeterliydi. Ciddi bir şekilde yaralanmasa da bu hemen kendine gelebileceği bir durum değildi, en azından bir aya yakın sürecekti.
Az önce olanlar yüzünden hâlâ şok içinde olan Wang Yue, hemen Qİ Kai'nin yanına koştu, Qi Kai'ye yardım etmek için yöneticiyi itti ve ağlamaklı bir şekilde sordu, “Qiqi yaralandın mı? Qiqi iyi misin?”
“Kan kustuğuma göre sence iyi miyim?” Qi Kai kan bulanmış ağzını açtı ve Wang Yue'ye bağırdı ancak bu bağırış onu yoğun bir şekilde öksürttü.
Yang Chen, Liu Mingyu'ya sormak için döndü, “Hâlâ yemek yemek istiyor musun?”
Liu Mingyu çoktan Yang Chen'in şiddetinin şokundan kurtulmuştu, Yang Chen'e endişe içinde baktı, sonra kafasını hafifçe sallayarak, “Hayır, ama o...” dedi.
“Onu kafana takma, hadi gidelim.” Bunu derken, Yang Chen restoranın çıkışına doğru yürüdü.
Qi Kai sinirden küplere binmişti, Yang Chen'in öylece gitmesine izin vermesi onun için fazla utanç verici olurdu, bu yüzden bağırdı, “Sen... Dur orada!”
Yang Chen garip bir gülümseme ile döndü ve sordu, “Ne? İntikam mı istiyorsun?”
Qi Kai, Yang Chen ona baktığında kalbinin gizemli bir şekilde bir anlığına durduğunu hissetti ve kalkıp kavga etme isteği buhar olup uçmuştu, dişini sıktı ve “Polisi arayacağım, sen bekle!”
“Ne istersen yap.”
Yang Chen'in umurunda değildi, Qi Kai yalnızca kan kusmuştu ancak Qi Kai'yi sakatlasa bile polis ona bir şey yapmazdı. Bahar Yağmuru'nun ona nasıl yardım ettiğine göre, Sarı Alev Demir Tugayı'nın ona olan bakışını anlayabiliyordu. O anda, bir hamle yapmak istemiyorlardı ve cesaret edemiyorlardı, bu da Yang Chen'in en çok istediği durumdu.
Liu Mingyu, Yang Chen'in öylece yürüyüp gittiğini gördü, bu yüzden iki yüz dolarlık banknot çıkartıp yöneticinin eline verdikten sonra aynı şeyi yapmaktan başka bir şey yapmadı.
Restoranda kalan müşteriler Qi Kai ve Wang Yue hakkında birbirleri arasında konuşuyordu, çoğu Qi Kai'nin bahtsızlığından hoşlanmışlardı ve ortalıkta böyle kolaylıkla adam döven Yang Chen'in kim olduğunu merak etmişlerdi.
Wang Yue her zaman itibara önem vermişti, Qi Kai'nin böyle yüzü soluk bir şekilde oturduğunu görünce, cilveli bir şekilde, “Qiqi! O adam seni küçümsüyordu! Buna nasıl katlanabiliriz! Polisi ara, Batı Bölgesi Polis İstasyonu'nun Komiser Yardımcısı Lu'nun babanın arkadaşı olduğunu söylememiş miydin? Bu iğrenç çiftle uğraşması için onunla konuş!” dedi.
Wang Yue'nin sözleriyle tahrik olan Qi Kai, Yang Chen'e olan korkusunu görmezden geldi, soğuk bir şekilde homurdandı ve bir arama yapmak için telefonunu çıkarttı.
Biraz sonra, orta yaşlı bir adama ait olan bir ses duyuldu, “Haha, Qi Kai, babandan senin Zhonghai'ye döndüğünü duydum? Aferin, beni aramayı bile hatırladın.”
“Lu Amca daha fazla konuşma, bu döndüğüm kısa sürede, biri tarafından saldırıya uğradım bile!”
“Ne? Kim sana saldırmaya cüret edebilir? Sana yardımcı olayım!”
Qi Kai gururlu bir şekilde gülümsedi, “Lu Amca, yemek yemek için polis istasyonunun yakınlarındaki Kanton restoranındaydım ve dikkatsizce bir adam tarafından tekme yedim, beni desteklemen lazım.”
“Bu kişi fazla cesurmuş! Bu bölgede sıkıntı çıkarmaya nasıl cüret eder! Endişelenme, ben yanındayım Qi Kai. O adamın ismini bana ver, kontrol ettireyim.”
Qi Kai, yanında duran Wang Yue'ye baktı. Wang Yue, daha önce Yang Chen ile el sıkışmıştı ve ismini biliyordu, bu yüzden hemen Qi Kai'ye söyledi.
Qİ Kai, “İsmi Yang Chen, Yu Lei Uluslararası'ndan. Lu Amca, bu bizim gibi vatandaşların güvenliğini tehdit eden bir durum, bunun gibi bir insan on yıllarca demir parmaklıkların arkasında olmalı!” dedi.
Hattın diğer yanından, Komiser Yardımcısı Lu, hak veren bir şekilde güldü ancak biraz sonra, “Ha,” dedi. Sonra da konuşmayı kesti.
Qi Kai somurttu, içinde kötü bir his vardı, “Lu Amca, Lu Amca? Orada mısın? Neden konuşmuyorsun? Kontrol ettin mi?"
“Oh Qi Kai...” Komiser Yardımcısı Lu yavaşça cevap vermeden önce biraz bekledi, “Zhonghai'ye yeni döndün, sıkıntı çıkartma. Bazı meseleler, fazla ciddi değilse, salınmalı. Genç insanlar fevri davranmamalı. Bir dur ve sakinleş, bence bunu unutmalıyız.”
“Lu Amca! Böyle yapma! Neden bir anda bunu unutmamı istiyorsun?”
“Oh Qi Kai, şimdi bir toplantıya gidiyorum, bunu burada bırak, babana selam söyle, bay bay...” Komiser Yardımcısı Lu hızlıca konuşmayı kesti.
İçerlenmiş Qi Kai telefonunu yere çarptı!
“Lanet olasıca bir toplantıya mı gidiyorsun? İşten sonra nasıl boktan bir toplantıya gidebilirsin! Karşında bir çocuk olduğunu mu düşünüyorsun?” dedi Qi Kai dişini sıkarken.
Wang Yue bundan bir şey çıkmadığını gördü ve küçümseyici bir şekilde, “Demek ki ilişkin o kadar da sağlam değil, ben de aileni çok güçlü sanmıştım...”
*Pat!*
Qi Kai, aniden Wang Yue'yi tokatladı ve Wang Yue şok olmuştu.
“Sürtük, kaybol! Seni görmek istemiyorum!”
Qi Kai onu azarladıktan sonra, Wang Yue'yi geride bıraktı ve müşterilerin bakışları arasında, öfkeyle restoranı terk etti.
Aşağı yukarı aynı dakikalarda, restorandan koşarak çıkan Liu Mingyu, Yang Chen'e yetişmişti ve ikili çoktan Yang Chen'in arabasındaydı.
Liu Mingyu meraklı göründü ve endişeli bir şekilde sordu, “Yang Chen, çok dikkatsizdin. Qi Kai'nin ailesinin devletle bağlantıları var, seni tutuklaması için polisi arayabilir!”
Yang Chen, Liu Mingyu'ya hafif bir gülümseme ile baktı, Liu Mingyu'nun öz güvenli ve etkileyici yüzü şimdi endişeye bürünmüştü, “Mingyu-jie, beni çok memnun ettin.”
“Ne?” Liu Mingyu onu anlayamamıştı.
“Sevgilini dövüyorum ve sen benim hakkımda endişeleniyorsun. Havai fişek falan mı patlatsam?” Yang Chen şakalaştı.
Liu Mingyu kafasını eğdi ve hüzünlü bir şekilde, “O benim erkek arkadaşım değil, ben yalnızca yıllardır hata yapan şapşal bir kadınım.” dedi.
Güzel bir kadın üniversite yıllarından beri başka bir adamla birlikte yaşamak istedi. O adam aniden orduya yazılsa ve tren istasyonunda ona, onu beklemesini söylese de kadın yine de bu basit sözü iki kere düşünmeden kabul etti. Yazılı bir kanıt veya bir şahit yoktu ancak kadın yine de sessizce bekledi ve güzelliğinin zirve yıllarını inanarak ve umut ederek yalnız geçirdi.
Ancak adam hiçbir uyarı olmadan yeniden çıkageldiğinde, kadına beklemesinin adeta gülünç olduğunu söyledi ve adam onunla buluşmayı hiç düşünmemişti bile. Hatta gerçeği değiştirip kadını üzmek ve suçlamalardan kurtulmak için elinden geleni yaptı...
Yang Chen, bunun toplumda örnek bir insan olan ve asil ruhlu Liu Mingyu değil de başkasına olsa, o kişinin çoktan intiharı düşüneceğine inanıyordu.
“Mingyu-jie, tahmin ettiğimden daha güçlüsün.” dedi Yang Chen içten bir şekilde.
Liu Mingyu üzgün bir şekilde gülümsedi, “Eğer güçlü olmazsam, orada ve o an ağlamamı mı beklerdin... Ağlamanın ne faydası var, tek yaptığı diğerlerinin daha fazla eğlenmesini sağlaman ve Wang Yue gibi kadınları mutlu etmek. Ben o kadar da aptal değilim, sekiz yıl değil mi sonuçta? Bunu kaybetmeyi göze alabilirim...”
Dediklerine rağmen, damla damla yaşlar yine de güzel yanaklarından akıyordu.
Liu Mingyu, yaşlarını silmek için bir peçete çıkarttı, burnunu çekerken tatlı bir şekilde konuştu, “Sonunda beni tutan anlamsız zincirlerden kurtulduğumu ve sana teşekkür etmeyi bara giderek kutlayalım, lütfen beni onurlandırın, Bay Yang Chen.”
Yang Chen sırıtarak kafa salladı, böyle bir noktada, yaralanmış kadının ufak isteğini reddetmek için bir nedeni yoktu.
Yıllarca içine kapanık olmak Liu Mingyu'yu arkadaşsız bırakmıştı, kolaylıkla görünüşü için onu isteyen bir sürü erkekle olabilecekken, hiç erkek arkadaşı yoktu.
Yang Chen, arabayı en yakın orta büyüklükte bara sürdü. İkili, loş bir şekilde ışıklandırılan bara girdi ve köşeye yakın bir yere oturmaya kadar verdi.
Liu Mingyu, dört şişe Chivas Regal sipariş etti. İki bardağı da doldurduktan sonra, kehribar rengindeki Chivas'ı su gibi içmeye başladılar ve içki kadının ağzından boğazına şelale gibi akıyordu.
Yang Chen gevşemedi ve içti. İlk olarak, kendi kontrolünü kaybedeceğinden korktu. İkinci olarak, Liu Mingyu'nun ihtiyacı olan şeyin yalnız hissetmesin diye refakatçi olduğunu biliyordu.
Yavaş yavaş, iki şişe Chivas midelerine boşaltılmıştı. Liu Mingyu'nun etkileyici gözleri kaynak suyu kadar temiz gözüküyordu. Ofis kıyafetinin altındaki çekici şekilde yumuşak ve iyi gelişmiş vücudu, bardaki adamların sürekli bakmasına sebep olan bir cazibe fışkırtıyordu.
Bu kadar kalın bir kabuğa sarılmış bu denli ateşli hırsa sahip bir kadın, olgun ve sulu bir şeftali kadar çekici olmazdı.
Yang Chen, Liu Mingyu'nun yavaş yavaş kendinden geçmesini izledi ama onu durdurmadı, çünkü onun durmadan içmesine izin vermek ona öğüt vermekten daha iyiydi.
“Yang Chen...” Liu Mingyu'nun sesi ihtiraslı ve ağırkanlıydı, konuşmasının şimdiden peltekleşmeye başlaması onu daha da narin ve çekici yapıyordu.
“Evet.”
“Seni neden hep o Kanton restoranına götürdüğümü biliyor musun?” diye sordu Liu Mingyu kafası yan yatmış bir şekilde.
Yang Chen gerçekten bilmediği için kafasını salladı.
Liu Mingyu dudaklarını büzdü ve gülümsedi, “Çünkü üniversite yıllarında, o kişi beni sık sık oraya götürürdü... Orası ayrıca tanıştığımız yer…”
Eskiden onu mutlu eden o yer artık onun kalbini kırık bırakmıştı.
Yang Chen bir şişe aldı, Liu Mingyu'nun bardağını doldurdu ve “Orada başladı ve orada bitti, iyiymiş.” dedi.
“Evet... İyi...” Liu Mingyu bardağı tutmak için elini uzattı ancak elinin kuvveti kalmamıştı, bu yüzden bardak elinden kaydı ve yere düştü!
*Klink...*
Cam kırılma sesi duyulmuştu.
Liu Mingyu, yere dökülen viskiye şaşkın şaşkın baktı, sonra da kafasını masaya yasladı ve titreyen omuzlarıyla iki gözü iki çeşme ağlamaya başladı.