Bazı çocuklar, kendi duygularını düzenlemekte zorlandıkları için hareket ederler. Bu, büyük duygularla yapıcı bir şekilde başa çıkma yeteneğini henüz geliştirmemiş küçük çocuklar için yaygın bir sorundur. Bazı çocuklar yaşları ilerledikçe öz düzenleme ile mücadele etmeye devam ediyor. Ebeveynler ve öğretmenler, özellikle hassas göründüklerini ve kardeşlerine veya akranlarına kıyasla daha büyük duygusal tepkilere sahip olduklarını fark edebilirler.
İyi haber şu ki, öz düzenleme, diğerleri gibi öğretilebilen bir beceridir ve ebeveynler, çocukların duygularıyla, hatta çok büyük duygularla nasıl başa çıkacaklarını öğrenmelerine yardımcı olmada büyük bir rol oynayabilir. İşte çocukların harekete geçmek yerine sakinleşmesine yardımcı olacak bazı teknikler.
Duygusal IQ geliştirmek
Duyguları fark etmek ve etiketlemek için zaman ayırmak, çocukların nasıl hissettiklerine dikkat etmeye başlamasına yardımcı olur. Bu önemlidir çünkü duygularımıza dikkat etmek, onları nasıl yöneteceğimizi öğrenmenin ilk adımıdır. Bazen bir duyguyu sadece ifade etmek onu etkisiz hale getirmeye yardımcı olur. Çoğu zaman, çok geç olana ve kendimizi çok kötü hissedene kadar olumsuz duygular hissetmiyormuş gibi davranmaya çalışırız. Olumsuz bir duyguyu kabul etmek, onu daha az güçlü gösterebilir ve bu duyguyla ne yapacağınız konusunda yapıcı bir şekilde düşünmeye başlamanıza yardımcı olabilir.
Ebeveynler, çocuklara bunu kendi davranışlarında örnek alarak bunu yapmayı öğretebilirler. Örneğin, markette bir şeyi unuttuğunuz için üzgünseniz, şu duyguyu paylaşın: “Şu anda çok sinirliyim! Süt almayı unuttum! ” Sonra, nasıl hissettiğinizi kabul ettikten sonra, başa çıkma ve problem çözme becerilerini modelleyebilirsiniz. “Sakinleşmek için derin nefes alacağım, bu genellikle bana yardımcı olur” diyebilirsiniz. Daha sonra kendinizi daha iyi hissettiğinizde, “Şimdi bu sorunu nasıl çözebilirim?” Diyebilirsiniz. ve beyin fırtınası yapın.
Çocuklar, onlar için modellediğiniz becerileri edinmeye başlayacaklar, ancak duygularıyla nasıl başa çıkacaklarını öğrenmeye başladıklarında ekstra desteğe de ihtiyaçları olabilir. Çocuğunuzun üzgün görünmeye başladığını fark ederseniz, nasıl hissettiğini açıklamasını isteyin. Etiketleyebilir mi?
Sadece çocuğunuz size üzgün, endişeli veya kızgın olduğunu söylerse, onu hemen vazgeçirmeye çalışmayın. Bazen “Oh, o kadar da kötü değil!” Çocuklara duygularının yanlış olduğunu hissettirebilir ve istemeden de onlara nasıl hissettiklerini paylaşmamaları gerektiğini öğretebilirler. Bunun yerine, duyguyu doğrulayabilir (“Evet, kulağa sinir bozucu geliyor” veya “Hayal kırıklığına uğramış görünüyorsun”) ve sonra bu duyguyla başa çıkmanın sağlıklı yollarını teşvik edebilirsiniz.
Büyük duyguları savuşturmak
Bir çocuğun duygularını bilinçli olarak etiketlemeyi öğrenmesinin bir diğer önemli kısmı da, onu nasıl hissettiğine dikkat etmeye başlaması için cesaretlendirmesidir; bu da, bir duyguyu bunaltıcı hissetmeye başlamadan önce daha erken fark edebileceği anlamına gelir.
Ebeveynler, çocukların öfke nöbetleri sırasında gösterdiği güçlü duygular nedeniyle bazen kör olabilir. Ancak çocuklar, öyle görünse bile, yerde bir anda sakinlikten ağlamaya geçmezler. Bir dalga gibi duygular zamanla oluşur. Çocuklar, dalga çok büyümeden önce onları daha önce fark edip etiketleyerek bunaltıcı görünen duyguları yönetmeyi öğrenebilirler.
Pek çok çocuk, duygularının ne kadar güçlü olduğunu 1’den 10’a kadar bir ölçekte sıralamadan yararlanır; 1’i sakin, 10’u öfkeli. Bunu yaparken de model olabilirsiniz. Markette süt almayı unuttuğunuz için hüsrana uğradığınızda, 4 yaşında olduğunuzu söyleyebilirsiniz. İlk başta bunu yapmak aptalca gelebilir, ancak çocuklara duraklamayı ve nasıl hissettiklerini fark etmeyi öğretir. Görsel yardımcıları takdir eden çocuklar için, “duygu termometresi” gibi bir şey yardımcı olabilir.