Konser salonunda saldırıdan son anda kurtulan bir tanık, “Kalabalığa ateş açtılar, ‘Allahu Ekber’ diye bağırdılar.” dedi.
“Birkaç kişi geldi ve salonun girişinde ateş etmeye başladı. Sanırım ellerinde av tüfekleri vardı ve ‘Allahu Ekber’ diye bağırarak doğrudan insanlara ateş ettiler.(…), Silahlarını yeniden doldurduklarını duydum. Konser durdu. Herkes yere yatmıştı ama onlar insanların üzerine ateş etmeyi sürdürdü. Cehennemden farkı yoktu.”
Başka bir görgü tanığı, “Yanımda yatan anneme sarıldım. Koşarak dışarı çıktık. Silah sesleri devam ediyordu. Bu bizi çok korkuttu. Tam bir kabustu.”
Camille, “25 yaşındaki kızkardeşim Bataclan’daydı. Onu aradım, kendilerine ateş edildiğini söyleyip kapattı”.
Daniel Psenny, Fransa’nın önde gelen gazetelerinden Le Monde’da gazeteci olarak çalışıyor. Bataclan’ın tam arkasındaki sokakta oturan Psenny, olaydan bir kurşun sıyrığıyla kurtulmuş. Olayları penceresinden gören gazeteci yardım etmek için kendini sokağa atmış:
“Kapıyı açtım. Kaldırımda yatan bir kişi vardı. Hiç tanımadığım biriyle onu korunaklı bir yere çektik. O sırada bir kurşuna kurban gitmem içten bile değildi… Sol kolumda bir şeyin patladığını hissettiğimi ve kan aktığını hatırlıyorum. Sanırım ateş eden kişi Bataclan’ın penceresindeydi. 4. katta oturan bir komşu çifte sığındık. Korunaklı bir yere çektiğimiz kişi bacağından vurulmuştu. Amerikalıydı, kusuyordu ve üşüyordu. Öleceğini sandık. İtfaiyeyi aradık ama bizi tahliye etmelerinin mümkün olmadığını söylediler. Doktor bir arkadaşımı aradım. Gömleğimle kanı nasıl durdurabileceğimi anlattı. Saldırı sona erene ve güvenlik güçleri bizi bulana kadar yerimizden kıpırdamadık.
Bichat sokağındaki Küçük Kamboçya adlı restoran da saldırıların hedefi oldu. Bir görgü tanığı, “Gerçek üstü bir durumdu. Herkes katta kaldı ve yerinden kıpırdamadı. Ortalık çok sessizdi ve kimse neler olup bittiğini anlayamıyordu. Bir genç, kollarında bir kız taşıyordu. Kız ölmüş gibiydi.”