denizaşırı genişlemenin tanımı
15. ve 16. yüzyıllarda Avrupa'nın elinde gerçekleşen bu tarihi fenomene 'Denizaşırı Genişleme' unvanı verildi. Denizaşırı genişleme, Avrupa ve Amerika kadar farklı ve birbirinden uzak iki dünyanın tarihte ilk kez buluşmasına izin veren şeyden başka bir şey değildi. Adını, ekonomik ve askeri hedeflerle gezegenin denizlerinde ve okyanuslarında en büyük Avrupalı ilerleme anı olduğu için bu döneme verilmiştir.
Denizaşırı yayılmanın nedenleri veya kökenleri, Arapların Konstantinopolis şehrinde Orta Çağın sonunda gerçekleştirdiği ablukaya dayanıyordu. Bu abluka, Avrupalılar için hem Orta Doğu hem de Uzak Doğu'daki tüm doğu pazarlarıyla temasın kesilmesi anlamına geliyordu. Bu şekilde, Avrupa'nın kapasitesi ve ekonomik olarak büyümeye devam etme arzusu, önce Portekizlileri ve ardından İspanyolları bu uzak diyarlara yeni bir varış rotası arayışıyla okyanuslara girmeye yöneltti. Bununla birlikte, yol boyunca, Afrika kıtalarını (yalnızca kuzeyi bildikleri) ve Amerika'yı tanımaya başladılar.
Amerika'ya nihayet ulaşıldığı andan itibaren (1492 yılında İspanyol Krallığını temsil eden Kristof Kolomb'un elinde), Avrupa'nın denizaşırı genişlemesi inanılmaz bir şekilde hızlandı. Böylece, Batı Avrupa ülkelerinin çoğu yeni bölgeler için çılgınca bir arayışa başladı: İspanya, Portekiz, İtalyan şehirleri, İngiltere, Hollanda, Fransa ve çok daha fazlası. Bu, gezegenin büyük bir kısmının, özellikle de yerli medeniyetlerin önceki varoluşuna saygı duymadan Avrupalı ellere bölünmüş olan Amerika kıtasının fethi ve kolonizasyonu ile sonuçlandı.
Son olarak, bu denizaşırı genişlemenin, 19. yüzyılın sonunda yeniden, ancak daha sonra emperyalizm adı altında üretildiği söylenebilir. O andan itibaren, Avrupalı adam, üzerinde siyasi gücü olmayan ve kendisini yalnızca ekonomik olarak sömürmekle sınırladığı, neredeyse tüm Afrika kıtası, Avustralya ve Güneydoğu Asya'nın bazı bölgeleri gibi, gezegenin topraklarını kolonileştirmeyi bitirdi.