T.E. Lawrence
1888- 1935
İngiliz askeri
İngiliz asker ve yazar T.E. Daha çok "Arabistanlı Lawrence" olarak bilinen Lawrence, Arapları yöneten Türklere karşı ayaklanmaya yardım etti.
Howaitat kabilesi ile birlikte Ma'an'da Türk kuvvetlerini ezdi ve 1917'de Akabe'yi ele geçirdi. Araplar 1918'de Şam'ı işgal ettikten sonra bir barış konferansı toplandı, ancak Lawrence istediği amaca tamamen elverişli bir çözüme ulaşamadı. Araplar çünkü büyük güçlerin ilgisiz olduğuna inanıyordu.
Bir yazar olarak en ünlü eseri 1926'da yayınlanan Bilgeliğin Yedi Sütunu'dur. 1935'te ölümü bir motosiklet kazasından kaynaklanmıştır.
.
Tanıtım
Korkunç derecede kanlı siper savaşıyla Birinci Dünya Savaşı, birkaç kahraman üretti. Ancak savaştan sonra İngilizlere kısa boylu, mavi gözlü, İrlandalı-İngiliz bir subayın T.E. Lawrence Arap cübbelerini giymiş ve İngiltere'nin Ortadoğu'daki düşmanlarına karşı gözüpek ve amansız bir Arap isyanına öncülük etmişti. Bu hikaye onlara en ikna edici şekilde genç bir Amerikalı gazeteci olan Lowell Thomas tarafından anlatıldı. İngilizce konuşan dünyanın ve toplamda 4 milyondan fazla insanın. Lawrence, savaşın merkezi muharebelerinden uzaklaştırılmış düşük rütbeli bir subaydı. Yine de İngilizlerin ve İngilizce konuşulan dünyanın çoğunun bir kahramanı vardı.
Ve T.E.'ye olan hayranlığı Lawrence son derece güçlü kaldı. Tarihçi Phillip Knightley 2002'de Lawrence hakkında "Winston Churchill ile birlikte belki de dünyanın en tanınmış İngiliz'i olmaya devam ediyor" diye yazmıştı.
Lawrence'a olan ilginin açıklamalarından biri, onu çevreleyen tartışmalardır. 1927'de yazan oyun yazarı George Bernard Shaw için Lawrence, "edebiyat dehasının insan sınırına ulaşmış ve... hayatlarının ön kısmına epik hacimli ve yoğun bir macera koyan" nadir kişiler arasındaydı. Yine de 50 yıl sonra yazan Oxford tarihçisi Hugh Trevor Roper, Lawrence'ı yirminci yüzyılın "şarlatanları, sahtekarları ve fantazileri"nin "en az çekicilerinden biri" olarak oldukça sert bir şekilde reddediyor.
Arabistanlı Lawrence hayatını kaybetti
T.E. Dünyaca Arabistanlı Lawrence olarak bilinen Lawrence, takma bir isimle yaşayan emekli bir Kraliyet Hava Kuvvetleri makinisti olarak ölür. Efsanevi savaş kahramanı, yazar ve arkeoloji bilgini, altı gün önce bir motosiklet kazasında aldığı yaralara yenik düştü.
Thomas Edward Lawrence, 1888'de Galler, Tremadog'da doğdu. 1896'da ailesi Oxford'a taşındı. Lawrence, mimarlık ve arkeoloji okudu ve 1909'da Osmanlı (Türk) kontrolündeki Suriye ve Filistin'e bir gezi yaptı. 1911'de, Fırat Nehri üzerindeki antik bir Hitit yerleşimini kazıyan bir keşif gezisine katılmak için burs kazandı. Orada üç yıl çalıştı ve boş zamanlarında seyahat ederek Arapça öğrendi. 1914'te Osmanlı kontrolündeki Arabistan ve İngiliz kontrolündeki Mısır sınırına yakın Sina'yı keşfetti. Lawrence ve arkadaşlarının yaptığı haritalar, Ekim 1914'te İngiltere ile Osmanlı İmparatorluğu arasında savaşın patlak vermesi üzerine acil stratejik değere sahipti.
Lawrence savaşa katıldı ve Arap işlerindeki uzmanlığı nedeniyle Kahire'ye istihbarat subayı olarak atandı. Mısır'da bir yıldan fazla bir süre istihbarat bilgilerini işleyerek geçirdi ve 1916'da Mekke emiri Hüseyin ibn Ali'nin Türk yönetimine karşı bir isyan ilan ettiği Arabistan'a giden bir İngiliz diplomata eşlik etti. Lawrence, üstlerini Hüseyin'in isyanına yardım etmeye ikna etti ve Hüseyin'in oğlu Faysal'ın Arap ordusuna irtibat subayı olarak katılmak üzere gönderildi.
Lawrence'ın rehberliğinde Araplar, Türk hatlarına karşı etkili bir gerilla savaşı başlattı. Yetenekli bir askeri stratejist olduğunu kanıtladı ve Arabistan'ın Bedevi halkı tarafından büyük beğeni topladı. Temmuz 1917'de Arap kuvvetleri Sina yakınlarındaki Akabe'yi ele geçirdi ve İngilizlerin Kudüs yürüyüşüne katıldı. Lawrence, yarbay rütbesine terfi etti. Kasım ayında Arap kıyafetleri içinde düşman hatlarının gerisinde keşif yaparken Türkler tarafından yakalandı ve kaçmadan önce işkence ve cinsel istismara uğradı. Ekim 1918'de düşen Şam'a doğru kuzeye doğru yavaş yavaş ilerleyen ordusuna yeniden katıldı.
Arabistan kurtarıldı, ancak Lawrence'ın yarımadanın tek bir ulus olarak birleşeceğine dair ümidi, Şam'dan sonra Arap hizipçiliğinin öne çıkmasıyla yerle bir oldu. Lawrence, bitkin ve hayal kırıklığına uğramış, İngiltere'ye gitti. İngiltere'nin Arap grupları arasındaki rekabeti kızıştırdığını hissederek, Kral V. George'un huzuruna çıktı ve kendisine sunulan madalyaları kibarca reddetti.
Savaştan sonra Arap ülkelerinin bağımsızlığı için sıkı bir lobi çalışması yaptı ve Paris barış konferansında Arap cübbesiyle göründü. Kendi hayatında efsanevi bir figür haline geldi ve 1922'de Kraliyet Hava Kuvvetleri'ne (RAF) John Hume Ross takma adıyla kaydolmak için daha yüksek maaşlı randevulardan vazgeçti. Anıtsal savaş anısını yazmayı yeni bitirmişti, Bilgeliğin Yedi Sütunu, ve şöhretinden kaçmayı ve yeni bir kitap için malzeme elde etmeyi umuyordu. Basın tarafından öğrenildi, terhis edildi, ancak 1923'te Kraliyet Tankları Kolordusu'nda başka bir takma ad olan T.E. Shaw, arkadaşı İrlandalı yazar George Bernard Shaw'a bir gönderme. 1925'te Lawrence RAF'a yeniden katıldı ve iki yıl sonra yasal olarak soyadını Shaw olarak değiştirdi.
1927'de anılarının kısaltılmış bir versiyonu yayınlandı ve muazzam bir tanıtım yarattı, ancak basın Lawrence'ı bulamadı (Hindistan'da bir üsse gönderildi). 1929'da İngiltere'ye döndü ve sonraki altı yılını bir RAF teknisyeni olarak yazıp çalışarak geçirdi. 1932'de Homeros'un 2019'larının İngilizce çevirisi macera T.E. adı altında yayınlandı. Shaw. Nane, Kraliyet Hava Kuvvetleri acemi eğitiminin kurgusal bir açıklaması, açıklığı nedeniyle 1955'e kadar yayınlanmadı.
Şubat 1935'te Lawrence RAF'tan terhis edildi ve Dorset'teki Clouds Hill'deki basit kulübesine geri döndü. 13 Mayıs'ta motosikletini Dorset kırsalında sürerken ciddi şekilde yaralandı. Bisikletli iki çocuktan kaçınmak için yoldan çıkmıştı. 19 Mayıs'ta eski RAF kampının hastanesinde öldü. İngiltere onun yasını tuttu.
Birinci Dünya Savaşı Başlıyor
Ocak 1914'te İngiliz Ordusu, kendisine ve Woolley'e yaklaştı ve onlardan güney Filistin'deki Negev Çölü'nde askeri bir araştırma yapmalarını istedi. İleriye dönük olarak, bölgenin örtü olarak arkeolojik bir değerlendirmesini yaptılar. Çabaları sırasında Akabe ve Petra'yı ziyaret ettiler. Mart ayında Carchemish'te çalışmaya devam eden Lawrence, baharda kaldı. İngiltere'ye döndüğünde, 1914 Ağustos'unda I. Dünya Savaşı başladığında oradaydı. Askere gitmeye istekli olmasına rağmen, Lawrence Woolley'in yanında beklemeye ikna oldu. Bu gecikme, Lawrence'ın Ekim ayında bir teğmen komisyonu alabildiği için akıllıca olduğunu kanıtladı.
Tecrübesi ve dil becerileri nedeniyle Kahire'ye gönderildi ve burada Osmanlı esirlerini sorguya çekti. Haziran 1916'da İngiliz hükümeti, topraklarını Osmanlı İmparatorluğu'ndan kurtarmak isteyen Arap milliyetçileriyle ittifaka girdi. Kraliyet Donanması savaşın başlarında Kızıldeniz'i Osmanlı gemilerinden temizlerken, Arap lider Şerif Hüseyin bin Ali 50.000 adam yetiştirmeyi başardı, ancak silahları yoktu. O ayın ilerleyen saatlerinde Cidde'ye saldırarak şehri ele geçirdiler ve kısa süre sonra ek limanları güvence altına aldılar. Bu başarılara rağmen, Medine'ye doğrudan bir saldırı, Osmanlı garnizonu tarafından püskürtüldü.
T. E. Lawrence'ı Keşfeden Yayın Efsanesi
Birinci Dünya Savaşı sırasında Lowell Thomas, Avrupa'ya, Avrupa'ya ve ardından Orta Doğu'ya giderken, hareket halinde olmanın tercih ettiği durum olduğunu teyit ediyordu.. Ve tüm bu hareketler için tercih ettiği yön, macera bağımlılığını en iyi şekilde tatmin edebilecek yön de netleşiyordu: giderek daha egzotik olana doğru. Lowell, Mısır'dan Filistin'e ulaşmıştı.
Ve şimdi Arabistan'da devam etmekte olan önemli bir askeri harekat hakkında konuşmalar duyuyordu - o zamanlar, bir Avrupalı ya da Amerikalı için, Dünya'nın en egzotik yerleri arasında. Lowell, Arap cübbeleri giyme alışkanlığına sahip, Arap kuvvetlerinin başında olduğu söylenen renkli bir İngilizle bile konuşmuştu.
Lawrence, 1919'da Arap kıyafeti içinde. Görüntü, Wikapedia aracılığıyla kamuya açık.
Araplar, Birinci Dünya Savaşı'nı yayılan, heterojen ve giderek cılızlaşan Osmanlı İmparatorluğu ve Türk yönetiminden bağımsızlık kazanmaya çalışmak için fırsat olarak kullanan etnik gruplar arasındaydı. Bu imparatorluk bu savaşta Almanya ile müttefik olduğundan ve bölgedeki savaş sonrası nüfuzunu göz önünde bulundurarak, İngilizler bu “Arap İsyanı”nı coşkuyla teşvik ediyor, destekliyor, nasihat ediyor, finanse ediyorlardı.
Öncelikli olarak Arap Yarımadası'nın batı kesiminde, Hicaz'da hanedan iddiaları olan Haşimiler, Şerif Hüseyin bin Ali ve oğulları ile çalışıyorlardı. Binbaşı T. E. Lawrence önce Haşimilerin bir elçisiyle birlikte etiketlendi, sonra kendisi bir elçi oldu.
Thomas Edward Lawrence, 16 Ağustos 1888'de Galler'de, o zamanlar skandal olan bir sırrı saklayan bir çiftin çocuğu olarak dünyaya geldi: birbirleriyle evli değillerdi. T. E. Lawrence'ın babası Thomas Chapman, İrlandalı bir İngiliz beyefendisi ve İrlanda'da bir mülkü miras almış bir baronetti. Chapman bu mülkü, İrlanda'yı, karısını ve iki kızını terk etti ve çocuklarının güçlü iradeli mürebbiyesiyle birlikte kaçtı.
İlk adı Sarah'ydı. T. E. Lawrence'ın annesi de gayrimeşru olduğu için soyadı konusunda bazı anlaşmazlıklar var. Chapman'ın karısı ona boşanma izni vermedi. Yine de, kaçtıktan sonra Thomas ve Sarah evli gibi davrandılar ve Lawrence soyadını aldılar. “Günah içinde yaşıyor olmalarına” rağmen ya da belki bu nedenle oldukça dindardılar. Thomas, çiftin beş oğlundan ikincisiydi.
Lowell Thomas, 1. Dünya Savaşı'nı kapsamak için Arabistan'a gitti. Görüntü Wikapedia aracılığıyla kamuya açık.
Aile, kısmen çocuklara sunduğu eğitim fırsatları nedeniyle 1896'da Oxford'a taşındı. T. E. genellikle beş kardeşin lideri olarak kabul edildi ve bu eğitim fırsatlarından tam olarak yararlandı. T. E. Lawrence, Oxford'daki Jesus Koleji'nden kısmi bir burs kazandı ve 1910'da modern tarihte birinci sınıf onur derecesi ile mezun oldu. Uzmanlık alanı Haçlı Seferleri mimarisiydi.
T. E. Lawrence Ortadoğu'ya ilk seyahatini Oxford'dan mezun olmadan önce yapmıştı, şimdi Lübnan ve İsrail'i tek başına, çoğunlukla yürüyerek geziyor ve birisinin bir yatak ya da bir parça toprak sunduğu her yerde uyuyordu. Sık sık aç kalırdı. Sıtmaya yakalandı. Soyuldu ve dövüldü. Harika bir zaman geçirmiş gibi görünüyor.
T.E. Lawrence yine de dindar değildi, güçlü bir çileci yönü vardı - kendini inkar etme, hatta şehit olma eğilimi. Ortadoğu'ya ilk seyahatinde ona iyi hizmet etti, daha sonra çöldeki Arap savaşçılarla ona iyi hizmet edecekti. T. E. Lawrence Arapça'ya daldı ve Arap halkına ve onların kültürüne, talihsizlikleri ve maceralarının yalnızca güçlendirdiği görünen bir sevgi geliştirdi. T. E. Lawrence, annesine yazdığı bir mektupta, “Tekrar İngiliz olmakta çok zorlanacağım” diyor.
T.E. Lawrence İngiliz üniforması içinde. Görüntü, Wikapedia aracılığıyla kamu malıdır.
Gerçekten de, mezuniyetinden Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesine kadar geçen yılların çoğunu, o zamanlar Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası olan ve şimdi Türkiye ile Suriye sınırına yakın olan Karkamış'ta—Fırat yakınlarında—bir arkeolojik kazıyı denetlemeye yardım ederek geçirmeyi başardı. Arap elbisesi giymeye başladı. T. E. Lawrence'ın hayatının en mutlu dönemi olabilir. T. E. Lawrence ailesini şöyle yazıyor: “Yabancılar her zaman buraya öğretmek için gelirler, oysa onların öğrenecek daha iyi şeyleri vardı.
Birinci Dünya Savaşı başladıktan sonra, T. E. Lawrence, Orta Doğu haritaları üzerinde çalışarak teğmen olarak İngiliz Ordusuna girdi. Arapça ve bölge bilgisi ona askeri istihbaratta bir konum ve Kahire'ye hızlı bir transfer kazandırdı. T. E. Lawrence -asla askeri hiyerarşilere veya prosedürlere özellikle saygı duymayan, pasaklı bir subay- üstlerini Osmanlı İmparatorluğu'na karşı kendi milliyetçi isyanlarında Arap güçlerini desteklemeye teşvik etmeye başladı. Ve bu isyana yaklaşmak için lobi yapmaya başladı.
T. E. Lawrence, İngiliz ordusu içinde Arap Bürosuna transfer için başvurdu. 16 Ekim 1916'da ilk kez Arap Yarımadası'na indi. Bir hafta içinde, Şerif Hüseyin'in hayatta kalan en büyük üç oğluyla tanıştırıldı ve özellikle onlardan biri olan Şerif'ten etkilenmişti. Strateji konuşmaya başladılar.
Thomas'ın defterlerinden birinde Binbaşı (terfi ettirilmişti) TE Lawrence'ın ilk sözü, bir ay önce Lawrence ve bazı Arap kuvvetlerinin Ölü Deniz'in hemen güneyindeki Tafilah kasabasına tutunma çabalarının bir açıklamasıydı. Arapların ele geçirdiği ve “Türkler”in geri almaya çalıştığı yer. İşte tamamıyla:
Binbaşı T. E. Lawrence
Ölü Deniz'in güney ucunda, o ve altı Bedevi, bütün bir Türk Tümeni'nin ileri karakollarına rastladı, sadece bir makineli tüfek vardı ve o da onu kullanıyordu. Yeniden icra için gönderene kadar Türkleri oyaladı. Dedi ki: “Koştuğuma inanıyorum, evet, koştuğuma eminim. Ama koştuğum adım sayısını tuttum, böylece menzile sahip olduk. ”
Takviye kuvvetleri geldiğinde adamlarının bir kısmını oldukları yerde bıraktı ve gücünün çoğunu Turk Div'in arkasına aldı. Tümen komutanını öldürdü, 500 mahkumu aldı ve geri kalanını öldürdü.
Gösterilerinde ve yazılarında, Lowell Thomas, Ben Hecht'in daha sonra söylediği gibi, “İngiliz kahramanı Arabistanlı Lawrence'ı yarı icat etti” diye devam edecekti. Ve bu, Arapların sözde korkusuz, kurnaz, yılmaz lideri ve Türkleri katleden Thomas'ın ilk taslağıdır. Bu nedenle, önemli bir kanıttır.
Lowell Thomas, “Maj. T. E. Lawrence” veya notlardan yazma ve içlerindeki ilk kişinin görünümü göz önüne alındığında, T. E. Lawrence'ın kendisiyle yapılan bir röportajdan notlar gibi görünüyorlar.
Bu durumda T. E. Lawrence'ın bir makineli tüfek ateşleyerek bütün bir Türk tümenini Tafilah'ta alıkoymasının hikayesi Lawrence'tan geldi. Ve bu hikaye neredeyse kesinlikle doğru değil. T. E. Lawrence'ın en aziz biyografilerinde, hatta Thomas'ın kendisinin yazacağı biyografilerde bile bir daha görünmüyor.
Bu defterde birkaç sayfa sonra Thomas, “Maj. T.E. Lawrence.” Burada Thomas tam yedi sayfalık notlar kaydeder. Lawrence'la ilgili ilk tanımını not ediyor: "5 fit 2 inç boyunda. Sarışın, mavi ışıltılı gözler, açık ten - Arap çölünde 7 yıl geçirdikten sonra bronz için bile fazla açık. Çıplak ayaklı, Mekke Şerif kostümü.” Şu anda T. E. Lawrence'ın tam Arap elbisesi içinde Harry Chase tarafından fotoğraflara poz verdiğini biliyoruz. Ve Thomas'ın bu uzun notları, T. E. Lawrence'ın Lawrence ile Kudüs'te yapılan röportajlara dayanması gereken maceralarına ilişkin tartışmaları içeriyor.
T. E. Lawrence'ın düzinelerce biyografi yazarı, Lawrence'ın başarılarını şişirme ve böylece “Arabistanlı Lawrence” efsanesinin yaratılmasına yardımcı olma sorumluluğunun kapsamı konusunda hemfikir değil. Ancak, Thomas'ın T. E. Lawrence'ın hikayesini kaydetmeye yönelik ilk çabalarından bile -ki bu aynı zamanda Lawrence'ın ordu dışında ilk dikkati çekecekti- T. E. Lawrence'ın bazı başarılarını şişirdiği ve bu nedenle bu efsaneye biraz katkıda bulunduğu açıktır. Bunun gibi başka kanıtlar da var. "Arabistanlı Lawrence" yarı yarıya icat edilmişse, Lowell Thomas, İngiliz ordusundaki bazı seçmenleriyle birlikte T. E. Lawrence'ın kendisi ile buluş için kredi paylaşmalıdır.
MITCHELL STEPHENSNew York Üniversitesi'ndeki Carter Enstitüsü'nde gazetecilik profesörü olan , yazarıdır. Haber Tarihi, a New York Times “Yılın dikkate değer kitabı.” Stephens ayrıca gazetecilik ve medya üzerine başka kitaplar da yazdı. Haberin Ötesinde: Gazeteciliğin Geleceği ve görüntünün yükselişi kelimenin düşüşü. O da yayınladı Cennetin Olmadığını Hayal Edin: Ateizm Modern Dünyanın Yaratılmasına Nasıl Yardımcı Olmuştur. Stephens, Harvard'daki Kennedy Okulu'ndaki Shorenstein Merkezi'nde bir arkadaştı. Lowell Thomas'ın seyahat sevgisini paylaşıyor ve Thomas'ın Colorado, Alaska, Yukon, Avrupa, Arabistan, Sikkim ve Tibet'teki izlerini takip etme ayrıcalığına sahipti.
T.E. Lawrence: Gizemli ‘Arabistanlı Lawrence’
Arap sıcağı parıldayan dalgalar halinde yükseldi, Bedevilerin görüşünü bulanıklaştırdı ve boğazlarını kuruttu. Bir tepenin yamacına mevzilendiler ve aşağıdaki mevkilerinden kendilerine ateş açan Türk askerlerine ateş ettiler. Aniden, şiddetli Howeitat savaşçısı Auda abu Tayi tarafından yönetilen yaklaşık 50 deve binicisi, yokuş aşağı, dehşete düşmüş Türklerin arkasına doğru dörtnala koşarken, bir gök gürültüsü patladı. Sonra, tepeden keskin nişancılarla ayrılan rengarenk Bedeviler topluluğundan bir aşiret lideri, aralarındaki yalnız İngiliz subayına baktı ve "Haydi!" diye bağırdı. Türk kuvvetinin kanadına çarptıkça etraflarında akıyordu.
Şimdi düşmanın ortasında, İngiliz subay hizmet tabancasını etrafındaki kaçan haki şekillere ateşledi ve bir anda devesi kurşun gibi düştü ve onu yere fırlattı. Türkler tarafından öldürülmeyi ya da kendi adamları tarafından çiğnenmeyi bekleyerek sersemlemiş yatıyordu. Sersemlemiş Briton oturduğunda savaşın bittiğini gördü. Sadece birkaç kanlı dakika sürmüştü. Bedeviler, Türkleri tüfek ve kılıçla bitiriyorlardı. Sonunda, sadece iki Arap'ın kaybı için düşmanın 300'ü öldü. Bu, T.E.'nin kampanyaları için sembolik hale gelecek nitelikler olan sürpriz, öfke, cesaret ve ince bir taktik duygusuyla yürütülen vahşice verimli bir savaştı. Lawrence, 'Arabistanlı Lawrence', '20. yüzyılın en parlak ve büyüleyici askeri zekalarından biri.
16 Ağustos 1888'de Kuzey Galler'de doğan Thomas Edward Lawrence, çeşitli güçler tarafından şekillendirilen benzersiz, karmaşık bir karakterdi. Biri onun boyuydu. Sadece beş fit ve beş inç ayakta dururken, dört erkek kardeşinden ve okuldaki diğer erkeklerden farklı hissediyordu. Bir diğer belirleyici faktör, Sir Thomas Chapman ve İskoç doğumlu metresi Sarah Lawrence'ın gayri meşru oğlu olduğunu keşfetmesiydi. Böylece Lawrence'ın bağımsız doğası, onun ötekiliğine dair keskin bir hisle, hayatta elde ettiği her şeyin kendi çabalarından kaynaklanacağını bilmesiyle şekillendi. Parlak ve iradeli biriydi. Ve bir çocukken, sanki kaçınılmaz bir gelecek çilesi için sanki fiziksel ve zihinsel olarak kendini test etmeye başladı. İyi bir öğrenci olan Lawrence, tarih okumak için Oxford'a gitti ve tezini Haçlı kaleleri üzerine yazdı. Levant'ta üç haftalık bir araştırma turu sırasında Araplar tarafından büyülendi. İngiltere'ye döndüğünde, çalışmalarını Birinci Sınıf Onur derecesi ile tamamladı ve ardından Orta Doğu'ya dönmek için yanıp tutuşarak, arkeolojik asistan olarak kuzey Suriye'deki Hitit bölgesi Karkamış'ta bir British Museum kazısına katıldı. 1910'dan 1914'e kadar bu önemli kazıda ara ara çalıştı, Arapça ve Araplarla nasıl başa çıkılacağını öğrendi. Sonra savaş çıktı.
Lawrence, İngiliz Ordusunda bir teğmen olarak görevlendirildi ve 1915'te Kahire'deki Askeri İstihbarat Departmanına Albay Gilbert Clayton'ın yönetiminde ayrıntılı olarak bölge hakkındaki özel bilgisi ile. Ofisin rahat atmosferi, askeri görgü kurallarına çok az ilgi gösteriyordu. Oradaki personel, Lawrence'ı hızlı ve çevik bir zihinle paha biçilmez bir üye olarak çabucak tanıdı. Harita yapımı için coğrafi veriler topladı, mahkumlarla röportaj yaptı ve bir referans kitabı üzerinde çalıştı. Türk Ordusu El Kitabı. Batı merkezli bir bakış açısına sahip savaş planlayıcıları, Ortadoğu'daki savaşı genellikle bir yan gösterinin yan gösterisi olarak alaya aldılar, ancak Lawrence bunun Osmanlı yönetimi altında yaşayan milyonlarca Arap için çok büyük önem taşıdığını biliyordu.
Mart 1916'da yüzbaşılığa terfi etmesine rağmen, Lawrence ofis işini sıkıcı buldu ve harekete geçmeyi özledi. Kardeşleri Will ve Frank Batı Cephesinde ölmüşlerdi, bu trajedi sömürge Kahire'nin rahatlığında otururken içini suçlulukla doldurdu. Ayrıca Arapların Türk zalimlerine karşı bir ayaklanmasına öncülük etmeyi hayal etti. Ordu, Kut al'da Türkler tarafından kuşatılmış olan Tümgeneral Charles Vere Ferrers Townshend liderliğindeki bir Anglo-Hint kuvvetinin kaçmasını sağlamak için gizli bir göreve onu ve diğer iki İngiliz subayını gönderdiğinde arzuları kısa sürede yerine getirildi. Mezopotamya'da Amara. Lawrence ve subay arkadaşları Türk mevkidaşlarıyla görüştüler, ancak elde edebildikleri tek şey bazı yaralıların serbest bırakılmasıydı. Üzücü ve sinir bozucu bir işti. Townshend ve hayatta kalan 12.000 adamı 29 Nisan 1916'da teslim oldu. Ancak Lawrence'ın Kut ve Arap milliyetçiliği üzerine özenle yazılmış raporları, üstlerini o kadar etkiledi ki, onu başka bir önemli göreve gönderdiler.
Hicaz'da (batı kıyısı Arabistan) çok önemli bir şey olmuştu. Mekke'nin büyük şerifi (Muhammed'in soyundan gelen) Haşimi klanından Kral Hüseyin, 5 Haziran 1916'da Osmanlı yönetimine karşı bir isyan ilan etmişti. Lawrence, gelişmeleri bildirmek üzere Cidde'ye gönderildi. İnsanları ve karakterleri keskin bir şekilde gözlemleyen Lawrence, Hüseyin'in dört oğluyla tanıştı ve içlerinden birinin isyanın askeri lideri olmaya uygun olup olmadığını görmek için onları boyutlandırdı. İçinde Bilgeliğin Yedi SütunuLawrence'ın isyanı anlatan destansı anlatımında, uzun boylu, zarif Prens Faysal bin Hüseyin bin Ali ile tanışana kadar hepsini görevden aldığını ve bunun Arabistan'a aramak için geldiğim adam olduğunu hemen anladığını hatırlıyor. Arap İsyanı'nı tam şanlı hale getirin.' Durum hakkında rapor vermek için geri döndü, ancak Aralık ayında Faysal'ın danışmanı ve irtibat subayı olarak hareket etmesi için derhal Arabistan'a geri gönderildi. Önümüzdeki iki yıl sahada kalacaktı.
Durum vahimdi. Bedeviler kararsız savaşçılardı, namus ve ganimet söz konusu olduğunda vahşiydiler, ama sıkıldıklarında ya da çok fazla zayiat aldıklarında uzaklaştılar. Faysal ve Lawrence, hizmetleri için onlara altın ödemek ve klanlar arasındaki değişen kan davalarını ve geleneksel güvensizliği dengelemek zorunda kaldılar. Sayıları önemsiz olmasa da -Lawrence'ın 1919'da yazdığı bir rapora göre, bir noktada Araplar yaklaşık 14.000 Harb kabilesi, 11.000 Beni Salem köylüsü ve 9.000 Juheina'yı yetiştirmişlerdi- disiplin gevşekti ve topçuya şiddetle ihtiyaç vardı. saldırılarına yumruk atın.
Ancak Lawrence, Faysal'ın soğukkanlılığından ve kararlılığından etkilenmişti. Liderin çadırında kalan Lawrence, adamlarına sabır ve incelikle nasıl davrandığını dikkatle gözlemledi. Bu süre zarfında Faysal, Lawrence'a güzel ipek ve altından elbiseler sundu. Lawrence onları hemen giydi, çünkü statü ve önemin görsel bir sembolü olan böyle bir kıyafetle Araplar için daha kabul edilebilir olurdu. Akan önlükler de sıcak ve deveye binmek için idealdi.
3 Ocak 1917'de Lawrence, 35 silahlı kabile üyesiyle ilk çöl baskını için yola çıktı. Karanlığın örtüsü altında, develerini kamptan dışarı sürdüler, atlarından indiler ve bir Türk kampına bakan dik bir tepeye tırmandılar ve oradan uzaklaşana kadar tüfek ateşi ile ateş püskürdüler. Geri döndüklerinde kendilerini rahatlatan iki Türk'e rastladılar ve onları sorgulanmak üzere kampa geri götürdüler. Bu küçük zafer daha sonra küçük bir trajedi tarafından dengelendi, sakatlayıcı bir kan davasının patlak vermesini önlemek için Lawrence kendi çetesinin bir üyesini bizzat infaz etmek zorunda kaldı, bu hayatının geri kalanında peşini bırakmayacak bir eylemdi.
İsyandaki önemli bir adım, 1917'de Kraliyet Donanması'nın hayati yardımı ile düşen kıyı kasabası Wejh'in ele geçirilmesiydi. Bundan sonra, dizanteri ve sıtma hastası olan Lawrence -resmi askeri eğitimden etkilenmeyen amatör bir asker- isyanın gidişatı ve büyük strateji üzerine düşünme zamanı. Hem Faysal hem de Lawrence, isyanın Arap bağımsızlığını elde etmek amacıyla kuzeye, Suriye ve Şam'a doğru ilerlemesi gerektiğini hissettiler. Ayaklanma fikri her zaman Türkleri Medine'den ve Arabistan'ın diğer büyük şehirlerinden kovmak olmuştur. Ancak hastayken Lawrence, Türkleri şehirde kapalı tutmanın daha iyi olacağına karar verdi. Bedevi kuvvetlerinin kuşatma savaşından hoşlanmadığı ve düzenli bir ordu gibi savaşamadığı için Lawrence Arapların güçlerini (hız, üstün arazi bilgisi, muazzam bireysel cesaret) Türklerin ikmal hattına saldırmak için kullanmak istedi. Medine'den Şam'a yaklaşık 700 mil uzanan Hicaz Demiryolu.
Mart ayının sonunda Lawrence, Abu el-Naam'daki bir Türk istasyonu olan demiryoluna ilk baskınına başladı. Dikkatli bir şekilde keşif yaptıktan sonra, Lawrence akşam karanlığında hatlara doğru süzüldü ve rayların altına bir Garland mayını döşedi ve ayrılırken telgraf tellerini kesti. Ertesi sabah, Bedeviler bir dağ silahı ve obüs yardımıyla istasyonu bastı ve yakındaki bir trenin birkaç vagonunu ateşe verdi. İstasyondan buharla çıkarken, Lawrence mayını ön arabaların altında patlattı ve raylardan çıkardı. Türkler treni tekrar çalıştırsa da operasyon başarılı oldu.
Bununla birlikte, bu tür zaferler, Osmanlı kuvvetlerine karşı yalnızca küçük birer iğneden ibaretti. Lawrence'ın bakışları şimdi Kızıldeniz'deki önemli liman olan Akabe'ye takıldı. Bunu almak, Arapların Mısır'dan gelen ikmal yollarını güvence altına alacak, isyanın yeni insan gücü kaynaklarından faydalanmasını sağlayacak ve akıncıların Hicaz Demiryolu'na rahatça saldırmasına izin verecekti. Lawrence savaştan önce Akabe'yi ziyaret etmişti ve limanın dar bir geçit olan Wadi Itm'de denizden yoğun bir şekilde korunduğunu biliyordu. Wadi Itm'i ele geçirirseniz liman Arapların eline geçer. Lawrence, Türkleri arkadan şaşırtmak için çölü dilimleme fikrini beğenen Faysal ve diğer Arap liderlere danıştı. Saldırı için bir ön hazırlık olarak, diğer kabileleri isyana destek verecek güçlü Howeitat kabilesi ile temas kurmak gerekiyordu. Mart ayında Lawrence, 75 rakip Arap'ı öldürdüğü söylenen ve Türkleri saymaya zahmet etmeyen azılı ve korkusuz Howeitat lideri Auda abu Tayi ile tanıştı. Lawrence, Auda'nın uygulanabilir olduğunu düşündüğü Akabe planını açıkladı. Her iki adam daha sonra ayrıntıları çalıştı.
İki adam birbirinden hoşlandı, bu da Lawrence'ın kendisinden daha güçlü erkekleri etkileme yeteneği hakkında çok şey söylüyor. Bol karizmaya ve güçlü bir karaktere sahip olmasına rağmen, gücü, başkalarının hedeflerine ulaşmasını sağlama yeteneğinde yatıyordu. Gururlu Bedevileri motive etmek için emirler yağdırmanın değil, onların saygısını amellerle ve yüksek kişisel cesaretle kazanmanın gerekli olduğunu anlamıştı. Onunla birlikte savaşan Albay Pierce C. Joyce, 'Lawrence nadiren konuşurdu', diye hatırladı. “Sadece etrafındaki adamları inceledi ve tartışma sona erdiğinde… genellikle benimsenen eylem planını dikte etti ve herkes memnun ayrıldı.”
Joyce, "Genellikle sanıldığı gibi, başarıya ulaşmasının Bedevi sürülerinden oluşan bireysel liderliği sayesinde değil," diye ekledi, "ancak kabile liderlerinin akıllıca seçilmesi&&&&&8221. Bu ve altın dağıtmak. Lawrence, 'gevşek kıvılcım yağmurlarını birleştirdim', diye yazdı, “sabit bir alevle….”
Arap isyanı daha başarılı hale geldikçe diplomatik düzeyde dikkatleri üzerine çekti. Fransız ve İngilizlerin bölgede emperyal planları vardı ve güçlü, bağımsız bir Arap ulusuna karşı çıktılar. İngiliz politikacı Sir Mark Sykes ve Fransız diplomat Georges Picot arasında 1916'da yapılan görüşmelerde, Fransa Suriye ve Lübnan'ı alırken, İngiltere Mezopotamya, Ürdün'ün ve Filistin'in çoğunu yönetecekti. Lawrence bu anlaşmayı Albay Clayton'ın Sykes-Picot Anlaşması'nın ana hatlarını çizen ve Akabe'nin Arap birlikleri tarafından işgal edilmesinin Arapların bundan sonra bu yeri talep etmeleriyle sonuçlanabileceğini belirten alaycı bir mektuptan öğrendi. Bu nedenle Akabe'nin savaştan sonra İngilizlerin elinde kalması elzemdir.' Arapların yanında savaşan İngiliz subaylar bu anlaşmayı öğrendiklerinde dehşete düştüler. Zeki bir politikacı olan Faysal, İngiltere ve Fransa'nın bir tür anlaşma üzerinde anlaştıklarını hissetti ve onlara olan inancını kaybetmeye başladı. Arap özgürlüğünün romantik bir imajını besleyen bir idealist olan Lawrence ise derin bir depresyona girdi. Araplara hayrandı ve Faysal'ı bir dost olarak görüyordu. Gerçeği bilmeden davaya tutkuyla inanan adamlarla çevriliydi. 'İntikam olarak,' dedi Lawrence kendi kendine, 'Arap İsyanı'nı kendi başarısının motoru yapmaya yemin ettim', son zaferde onu o kadar çılgınca yönetmeye ant içtim ki, menfaatin Güçlere Araplar için adil bir çözüm önermesi gerekir& #8217 ahlaki iddialar.”
Ama hala yapılacak çok şey vardı. Lawrence, Auda ve adamlarıyla birlikte çölün kaynayan sıcağında Akabe'ye doğru uzun bir yürüyüşe çıktı. Yol boyunca, Deraa kasabası yakınlarındaki demiryolu hatlarını havaya uçurdular ve ardından El Houl adındaki çorak, güneşin vurduğu çöle girdiler. Birbiri ardına Bedevi kamplarını ziyaret ettiler, geceleri pirinç ve kuzu etiyle ziyafet çektiler, sabaha kadar saflarını topladılar ve şişirdiler. Ama aklının bir köşesinde Lawrence kendini suçlu hissediyordu, bu adamlara ihanet ettiğini hissediyordu. “komploya katılmak zorunda kaldım” diye yazdı Yedi Sütun, “ve…adamlara ödüllerinin güvencesini verdi… ama tabii ki birlikte yaptıklarımızdan gurur duymak yerine sürekli ve acı bir şekilde utandım.” Onun kişisel krizi daha da kötüleşti. Lawrence not defterine 5 Haziran'da şunları yazdı: Burada bir gün daha duramaz. Kuzeye gidecek ve onu fırlatacak.” Başka bir mesaj, uğursuzca, "Clayton" dedi. Yolda öldürülmeyi umarak tek başıma Şam'a gitmeye karar verdim: Allah aşkına, daha ileri gitmeden bu gösteriyi temizlemeye çalışın. Onları bir yalan üzerine bizim için savaşmaya çağırıyoruz ve buna dayanamıyorum.
Lawrence daha sonra ana kuvvetten ayrıldı ve klan liderleriyle isyana desteklerini kaydetmek için konuşarak Lübnan ve Suriye'ye 300 millik olağanüstü bir yolculuğa çıktı. Yerel aşiretlerin yardımıyla köprüleri havaya uçurdu ve direniş liderleriyle buluşmak için Şam'ın eteklerine gitti. “O zaman,” diye hatırladı, “yaptıklarımı pek umursamayan, pervasız bir ruh hali içindeydim…. Bedensel bir yara, içsel karışıklıklarım için minnettar bir havalandırma olabilirdi….” For that exploit, the army recommended Lawrence for Britain’s highest award for bravery, the Victoria Cross. He was ineligible, however, because no other British officer had witnessed his deed.
Back again with Auda, Lawrence and the Arabs made a large semicircular trek through the desert and fell on Aqaba from behind on July 6. The surprised Turkish garrison quickly surrendered. With that astonishing, almost bloodless victory, the Arab revolt became a force to be reckoned with. “After the capture of Aqaba,” he wrote in 1927, “things changed so much that I was no longer a witness of the Revolt, but a protagonist in the Revolt.”
Lawrence was being modest, for he played a major role. The Turks had offered a reward for his capture, and a report on the situation in Arabia, sent to Cairo in February 1917, said that “Lawrence with Feisal is of inestimable value….” After Aqaba, Lawrence was awarded the Companionship of the Bath and promoted to major. He then had an important meeting with the new commander in chief of the Egyptian Expeditionary Force, General Sir Edmund Allenby, who agreed to Lawrence’s strategy for the revolt. “I gave him a free hand,” Allenby said after the war. “His cooperation was marked by the utmost loyalty, and I never had anything but praise for his work, which, indeed, was invaluable throughout the campaign.” Lawrence now held a powerful position, as an adviser to Feisal and a person who had Allenby’s confidence.
The attacks on the railway continued throughout 1917. During one, Lawrence blew up a locomotive with an electric mine. “We had a Lewis [machine gun],” he wrote in a letter to a friend, “and flung bullets through the sides. So they hopped out and took cover behind the embankment, and shot at us between the wheels at 50 yards.” The Arabs brought up a Stokes mortar, and the Turks fled across open ground. “Unfortunately for them,” Lawrence continued, “the Lewis covered the open stretch. The whole job took ten minutes, and they lost 70 killed, 30 wounded and 80 prisoners,” for the loss of only one Arab. While the Arabs looted the train, another Turkish force arrived, nearly cutting off the Bedouins. “I lost some baggage, and nearly myself,” Lawrence added nonchalantly. In another letter about that same “show,” Lawrence confided, “I’m not going to last out this game much longer: nerves going and temper wearing thin….This killing and killing of Turks is horrible.”
Lawrence’s exhaustion was heightened when he and a raiding party of about 60 Arabs failed to blow up an important railway bridge over the Yarmuk River. Allenby had requested the raid, and Lawrence was wracked with guilt over its failure. Later, while reconnoitering the important railway junction at Deraa, Lawrence, trying to pass himself off as a light-skinned Circassian, was arrested by the Turks, brought to their commander and severely beaten before being “dragged about by two men, each disputing over a leg as though to split me apart: while a third man rode me astride.” Lawrence escaped, but the torment of that night was seared upon his consciousness and his soul, emotionally maiming him.
Although those personal tragedies were immense, global events were sweeping away the old order and remaking the world. In November, the Bolsheviks seized power in Russia, publishing secret documents discovered in Tsar Nicholas II’s files. One of them was the Sykes-Picot Agreement. The embarrassed British government hurriedly reassured the Arabs that the terms of the agreement had not yet been ratified, which Feisal and other Arab leaders only partially believed. Later, the Balfour Declaration was published, stating that the British government favorably viewed the establishment of a Jewish homeland in largely Arab-populated Palestine. Both of those events would have an enormous impact on the region and the world after the war, up to the present day. Then, after a brilliant series of battles fought by Allenby, British forces entered Jerusalem on December 11. Allenby invited Lawrence to enter with him on foot. An official uniform was borrowed for Lawrence, who was delighted by it. “For me,” he later wrote, “it was the supreme moment of the war.” But now the race was on to Damascus, the intellectual and political heart of the Arab world.
After a well-earned week’s rest in Cairo, Lawrence returned to Aqaba, which was now utterly transformed. Ships were offloading weapons, bags of gold coins, Rolls-Royce armored cars, a squadron of aircraft and a battalion of Imperial Camel Corps. The fluid band of Arab fighters was now being called the Arab Northern Army, and the Arab Regular Army boasted about 6,000 men.
In January 1918, Lawrence and an Arab force commanded by Feisal’s brother Zeid helped direct the closest thing to a set-piece battle in the entire campaign. At Tafileh, a village south of the Dead Sea, they were frontally attacked by three battalions of Turks. Marching into withering fire from the Arabs, the Turks where then outfoxed on the field by the fluid, flexible counterattacks by the Arabs. In the ensuing rout, 400 Turks were killed and more than 200 taken prisoner in what military historian Basil Liddell Hart labeled “a miniature masterpiece.” Lawrence was awarded the Distinguished Service Order for that action, and in March he was promoted to lieutenant colonel.
Although mentally and physically exhausted and eager for Allenby to reassign him to a quieter job, Lawrence had to push on with the fight. Throughout the spring and summer of 1918, while the Germans pursued a massive series of offensives to win the war on the Western Front, Allenby laid plans to use the forces available to him to launch the final assault on Damascus, assigning Feisal’s Bedouins the task of cutting railway and telegraph lines. The offensive was finally launched on September 19. In a magnificent tactical move, Allenby had the Arabs execute a feint at Amman, which drew Turkish forces into that direction while the main British armies struck a hammer blow at the weakened Turks in the Levant. With four armored cars, 40 machine guns, four artillery pieces, two aircraft and 8,000 tribesmen, Lawrence and Feisal swept through Deraa and massacred a rear column of the Turkish Fourth Army. Joining up with units of the British cavalry, they swiftly marched northward toward Damascus. Lawrence pushed the Arab forces on, making sure that they would enter the city first and thus establish their authority for the peace talks afterward. Driving in a Rolls-Royce tender, Lawrence entered the city on October 1 as the populace poured out wildly into the streets, yelling “Feisal! Urens!”—as the Arabs pronounced “Lawrence.” “From this cup,” Lawrence later wrote, “I drank as deeply as any man should do, when we took Damascus: and was sated with it.” His war was over, and two days later he was heading back to England.
But his work was yet not done. As the victorious Allied governments planned to meet with their vanquished enemies at Versailles in 1919, Lawrence presented his views on the region to the British cabinet. He gained added prestige and notoriety when, in a private audience with King George V, he refused to accept the insignia of the awards he had received, citing Britain’s unfulfilled promises to the Arabs. Lawrence went to Paris with the British delegation to the peace conference in January as adviser and interpreter for Feisal. At the conference, before the press and at social gatherings, Lawrence argued the Arab cause. At that same time, he began working on his Seven Pillars. The Middle East, however, had little priority for the imperial powers.
With Britain and France intent on partitioning the Middle East, Lawrence returned to England to write, refusing all offers for a career in government. In 1919, the journalist Lowell Thomas, who had met Lawrence briefly during the war, began a series of slide shows about the battles in the Middle East. These proved extremely successful, and “Lawrence of Arabia” became famous. Although Thomas’ lectures were sometimes pure fantasy—labeling Lawrence “the uncrowned king of Arabia” and the like—Lawrence used his newfound celebrity to revive his efforts to seek a just settlement for the Arabs. He also started a letter-writing campaign in The Times and elsewhere. By 1920, however, the French had thrown Feisal out of Syria and the Arabs were rebelling against the British mandate in Iraq. Lawrence joined Winston Churchill at the Colonial Office to find a solution, which eventually resulted in Feisal’s becoming king of Iraq and his brother Abdullah king of Transjordan. It was, Lawrence felt, an honorable settlement.
But Lawrence was a shattered man. His body was wracked by illness and weight loss and scarred by dozens of wounds. The war, the deep psychological trauma suffered at Deraa, politics, writing Seven Pillars and his celebrity status had all taken a toll on him, and he became depressed and tormented by existential angst. A terrible indication of his burdens is that from 1923 onward, Lawrence arranged to have himself beaten. Whether that was out of penitence, punishment or to suppress undesired urges is unknown. As a respite, he joined the ranks of the Royal Air Force (RAF) under the name of John Hume Ross in 1922. When that was discovered by the press, he was discharged, but he joined the Royal Tank Corps the next year under the alias of T.E. Shaw. In 1926, he completed Seven Pillars of Wisdom, which was available only by subscription. By then he was back in the RAF and stationed in India when Revolt in the Desert, a popular abridgment of his book, was published to instant acclaim. Lawrence also wrote a novel, The Mint, about life in the RAF, and completed a highly praised modern translation of Homer’s macera. He kept up a voluminous correspondence with some of the most influential artists and politicians of the day. Haunted by the press, who were now claiming that he was a spy in India, he returned to Britain, where he lived in seclusion at Clouds Hill, his cottage in Dorset. Stationed at Plymouth, he was influential in the design of a high-speed rescue boat for the RAF. He also indulged in one of the great passions of his life, motorcycle riding. He retired from the RAF in March 1935, but just two months later, on May 13, he was injured in a motorcycle accident near Clouds Hill, and died six days later.
Lawrence had longed for fame and was appalled by it. He wished to be accepted by others, yet was a strong individualist. He was an intensely lonely man who had legions of friends. A bookish person, perhaps his first love in life was writing and literature. But his talents were legion, and he excelled at everything he put his hand to. From such volatile mixtures, geniuses are born the contented rarely achieve greatness. Lawrence was a rarity, for he had dared to dream and to turn his dreams into reality.
This article was written by O’Brien Browne and originally published in the October 2003 issue of Military History.
For more great articles be sure to subscribe to Military History magazine today!
The 13 funniest military memes this week — MRE edition
Posted On February 05, 2020 19:02:23
This week’s meme roundup is dedicated to fine military cuisine. You know, the nutrient rich, cardboard textured, grownup Lunchables the military feeds you out in the field. Yes, that’s right, MREs.
Some troops like MREs, but most will probably identify with this meme:
Recruiters are known for leaving out a thing or two.
MREs look so innocent, but there’s a world of hurt waiting for you.
This little box packs a punch.
Getting the goodies always begins with a struggle.
When you finally open the box, you realize that the goodies aren’t always so yummy, so you enhance them with flavor.
Tapatio and Texas Pete are also good choices.
Some MREs could serve as a weapon in the field.
The military got rid of flamethrowers because they were considered too cruel.
Just add “chemical X” to upgrade to the next level.
The upgrade is similar to a grenade launcher.
Ejecting an MRE from the body could feel like an impossible task.
Some people describe it as giving birth to a knotted rope.
And you thought the knotted rope was only a boot camp thing.
Nope, MRE’s aren’t innocent.
Yup, looks can be deceiving.
On the bright side, you could use MREs for other things, like getting yourself squared away.
Or, getting the comforts of home out in the field.
Grunts can sleep anywhere.
You’ll grow to love them, at least until your next hot meal.
They make a great gift.
Soon, she’ll be as deadly as you.
NOW: The Best Military Meals Ready -To-Eat, Ranked
OR: 9 Military Movie Scenes Where Hollywood Got It Totally Wrong
MIGHTY HISTORY
The Real 'Lawrence of Arabia'
The Real 'Lawrence of Arabia'
Pencil sketch of T.E. Lawrence From 'Seven Pillars of Wisdom, The Complete 1922 Text,' Castle Hill Press, 1997 başlığı gizle
Emir Feisal From 'Seven Pillars of Wisdom, The Complete 1922 Text,' Castle Hill Press, 1997 başlığı gizle
There have been many references to the fabled Lawrence of Arabia in the press lately -- "Wolfowitz of Arabia" was a recent New York Times headline, in reference to Deputy Secretary of Defense Paul Wolfowitz' role in determining the future of Iraq and nation-building in the Middle East. Even President George W. Bush was recently depicted on one magazine cover wearing Lawrence's Arab headdress.
Thomas Edward Lawrence was the dashing, romanticized British officer credited with leading the Arab revolt against the Turks during World War I -- a feat depicted in the epic film Lawrence of Arabia . But his true story and legacy is still a subject of debate among historians -- everything from his sexuality, to his Arab style of dress, to whether he ever really reached the Syrian capital of Damascus at all. For Weekend Edition Saturday , NPR's Jacki Lyden reports on the man and the myth.
"Let us visit the man who created his own myth," Lyden says. "It's Cairo, 1919. T.E. Lawrence hunches over a lantern in an Ottoman-style house, penning his historic re-creation, Seven Pillars of Wisdom: A Triumph . This is Lawrence's recounting of his 1916-1918 Arab campaign. Turkey had allied itself with Germany, and Britain need a proxy force to defend its flank -- a precursor to the 'Coalition of the Willing.'"
" Seven Pillars has exquisite Victorian phrasing, derring-do, raids and counter raids and men astride horseback and camel -- everything, says noted historian David Fromkin, except facts.
Fromkin is the author of A Peace to End all Peace: The Fall of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East , a definitive account of how the victors of World War I divided the Middle East among themselves, putting in power governments that would do their bidding -- and in many ways, setting the region up for the current state of instability.
Fromkin says he likes to read Seven Pillars as a novel, with some historical facts: "It has an air of romance and strangeness," he tells Lyden. "It's the story of another world, and besides, I find Lawrence a curiously attractive character.
"On the minus side, he never could make up his mind what story he wanted to tell -- and that means that he contradicted himself several ways. It also means you never know what the plot is, because there are three or four, and they're quite different," Fromkin says.
But Jeremy Wilson, author of T.E. Lawrence: The Authorized Biography and a past president of the T.E. Lawrence Society, calls the book "extremely accurate, historically, and anybody who says it's a novel needs to do their homework."
"What it isn't, is complete," Wilson says. Lawrence did indeed have a talent for self-invention, Wilson admits, but calls the book "true in essence, perhaps wrong on a few details." Wilson says Lawrence wanted to write a book worthy of Melville's Moby Dick or Dostoyevsky's The Brothers Karamazov .
Like Lawrence, Seven Pillars has its own mythology of creation and re-creation. Lawrence almost completed a first draft in 1919, lost it in a London train station, rewrote it hurriedly in 1920 and gave a manuscript to Oxford in 1922. Lawrence's friend George Bernard Shaw called this version "a masterpiece."
But Lawrence suffered a breakdown soon after and the private subscription text which came out in 1926 was an abridged version, which some of his friends thought was not as good as the original. It was a beautiful book, superbly illustrated with specially commissioned portraits by leading artists, costing three times the purchase price of the book.
Lawrence fled the spotlight and served in the Royal Air Force under an assumed name for a decade -- only to be killed in a motorcycle accident after his enlistment ended. Within weeks of his death, tens of thousands of copies of Seven Pillars were on the shelves. Within a decade, the book had been translated into 16 languages and was considered a modern classic -- a tale of a bookish Oxford intellectual transformed by war into a man of action.
Lawrence himself made tribal leader Sharif Hussein and his sons, Abdullah and Faisal, into the real stars of his epic tale. It was Faisal, Fromkin says, who thought of taking the key port of Akaba in Jordan by land, storming the Turks with an army riding camels. "But it was typical of Lawrence to play down and be modest about the things that he actually did -- while telling whoppers, lies of all sorts, about things he claimed he had done," Fromkin says.
"Lawrence did not change the map of the Middle East -- the spheres of influence had been drawn up secretly between Britain and France in 1916," Lyden says. "But it may be that the best way to regard T.E. Lawrence is to consider what would have happened in the Middle East without him.
"By 1922, he was advisor to Winston Churchill, and it was then Britain installed the adroit Faisal as King in Iraq," Lyden says, "And later, when it was already a fact on the ground, Abdullah as Emir in Jordan." Of all the other British officers in the Middle East, Lawrence was one of the few urging independence and self-rule for the Arabs.
Major literary works
Lawrence’s The Seven Pillars of Wisdom (posthumous trade edition 1935, with subsequent editions since) remains one of the few 20th-century works in English to make epical figures out of contemporaries. Though overpopulated with adjectives and often straining for effects and “art,” it is, nevertheless, an action-packed narrative of Lawrence’s campaigns in the desert with the Arabs. The book is replete with incident and spectacle, filled with rich character portrayals and a tense introspection that bares the author’s own complex mental and spiritual transformation. Though admittedly inexact and subjective, it combines the scope of heroic epic with the closeness of autobiography.
To recover the costs of printing Seven Pillars, Lawrence agreed to a trade edition of a 130,000-word abridgment, Revolt in the Desert. By the time it was released in March 1927, he was at a base in India, remote from the publicity both editions generated yet the limelight sought him out. Unfounded rumours of his involvement as a spy in Central Asia and in a plot against the Soviet Union caused the RAF (to which he had been transferred in 1925 on the intervention of George Bernard Shaw and John Buchan with the prime minister, Stanley Baldwin) to return him to England in 1929. In the meantime he had completed a draft of a semifictionalized memoir of Royal Air Force recruit training, The Mint (published 1955), which in its explicitness horrified Whitehall officialdom and which in his lifetime never went beyond circulation in typescript to his friends. In it he balanced scenes of contentment with air force life with scenes of splenetic rage at the desecration of the recruit’s essential inviolate humanity. He had also begun, on commission from the book designer Bruce Rogers, a translation of Homer’s macera into English prose, a task he continued at various RAF bases from Karāchi in 1928 through Plymouth in 1931. It was published in 1932 as the work of T.E. Shaw, but posthumous printings have used both his former and adopted names.
Little else by Lawrence was published in his lifetime. His first postwar writings, including a famous essay on guerrilla war and a magazine serial version of an early draft of Seven Pillars, have been published as Evolution of a Revolt (edited by S. and R. Weintraub, 1968). Minorities (1971) reproduced an anthology of more than 100 poems Lawrence had collected in a notebook over many years, each possessing a crucial and revealing association with something in his life.
The title comes from the Book of Proverbs [2] ( Proverbs 9:1 ): "Wisdom hath builded her house, she hath hewn out her seven pillars" (King James Version). [3] Prior to the First World War, Lawrence had begun work on a scholarly book about seven great cities of the Middle East, [4] to be titled Seven Pillars of Wisdom. When war broke out, it was still incomplete and Lawrence stated that he ultimately destroyed the manuscript although he remained keen on using his original title Seven Pillars of Wisdom for his later work. The book had to be rewritten three times, once following the loss of the manuscript on a train at Reading. İtibaren Seven Pillars, ". and then lost all but the Introduction and drafts of Books 9 and 10 at Reading Station, while changing trains. This was about Christmas, 1919." (p. 21)
Seven Pillars of Wisdom is an autobiographical account of his experiences during the Arab Revolt of 1916–1918, when Lawrence was based in Wadi Rum in Jordan as a member of the British Forces of North Africa. With the support of Emir Faisal and his tribesmen, he helped organise and carry out attacks on the Ottoman forces from Aqaba in the south to Damascus in the north. Many sites inside the Wadi Rum area have been named after Lawrence to attract tourists, although there is little or no evidence connecting him to any of these places, including the rock formations near the entrance now known as "The Seven Pillars". [5]
Speculation surrounds the book's dedication, a poem written by Lawrence and edited by Robert Graves, concerning whether it is to an individual or to the whole Arab race. It begins, "To S.A.", possibly meaning Selim Ahmed, a young Arab boy from Syria of whom Lawrence was very fond. Ahmed died, probably from typhus, aged 19, a few weeks before the offensive to liberate Damascus. Lawrence received the news of his death some days before he entered Damascus. [ kaynak belirtilmeli ]
I loved you, so I drew these tides of
Men into my hands
And wrote my will across the
Sky in stars
To earn you freedom, the seven
Pillared worthy house,
That your eyes might be
Shining for me
When I came
Death seemed my servant on the
Road, 'til we were near
And saw you waiting:
When you smiled and in sorrowful
Envy he outran me
And took you apart:
Into his quietness
Love, the way-weary, groped to your body,
Our brief wage
Ours for the moment
Before Earth's soft hand explored your shape
And the blind
Worms grew fat upon
Your substance
Men prayed me that I set our work,
The inviolate house,
As a memory of you
But for fit monument I shattered it,
Unfinished: and now
The little things creep out to patch
Themselves hovels
In the marred shadow
Of your gift.
A variant last line of that first stanza—reading, "When we came"—appears in some editions however, the 1922 Oxford text (considered the definitive version see below) has "When I came". The poem originated as prose, submitted by letter to Graves, who edited the work heavily into its current form, rewriting an entire stanza and correcting the others. [ kaynak belirtilmeli ]
Some Englishmen, of whom Kitchener was chief, believed that a rebellion of Arabs against Turks would enable England, while fighting Germany, simultaneously to defeat Turkey.
Their knowledge of the nature and power and country of the Arabic-speaking peoples made them think that the issue of such a rebellion would be happy: and indicated its character and method.
So they allowed it to begin.
Lawrence kept extensive notes throughout the course of his involvement in the Revolt. He began work on a clean narrative in the first half of 1919 while in Paris for the Peace Conference and, later that summer, while back in Egypt. By December 1919, he had a fair draft of most of the ten books that make up the Seven Pillars of Wisdom but lost it (except for the introduction and final two books) when he misplaced his briefcase while changing trains at Reading railway station. [6] [7] National newspapers alerted the public to the loss of the "hero's manuscript", but to no avail the draft remained lost. Lawrence refers to this version as "Text I" and says that had it been published, it would have been some 250,000 words in length.
In early 1920, Lawrence set about the daunting task of rewriting as much as he could remember of the first version. Working from memory alone (he had destroyed many of his wartime notes upon completion of the corresponding parts of Text I), he was able to complete this "Text II", 400,000 words long, in three months. Lawrence described this version as "hopelessly bad" in literary terms, but historically it was "substantially complete and accurate". This manuscript, titled by Lawrence "The Arab Revolt," is held by the Harry Ransom Center with a letter from Lawrence's brother authenticating it as the earliest surviving manuscript of what would become Seven Pillars of Wisdom. [8]
With Text II in front of him, Lawrence began working on a polished version ("Text III") in London, Jeddah, and Amman during 1921. Lawrence completed this text comprising 335,000 words in February 1922.
To eliminate any risk of losing the manuscript again, and to have copies that he could show privately to critics, he considered having the book typed out. However, he discovered that it would be cheaper to get the text typeset and printed on a proofing press at the Oxford Times printing works. Just eight copies were produced, of which six survive. In bibliographical terms the result was the first "edition" of Seven Pillars (because the text was reproduced on a printing press). In legal terms, however, these substitutes for a typescript were not "published". Lawrence retained ownership of all the copies and chose who was allowed to read them. The proof-printing became known as the "Oxford Text" of Seven Pillars. As a text it is unsatisfactory because Lawrence could not afford to have the proof corrected. It therefore contains innumerable transcription errors, and in places lines and even whole paragraphs are missing. He made corrections by hand in five of the copies and had them bound. [9] (In 2001, the last time one of these rough printings came on to the market, it fetched almost US$1 million at auction.) Instead of burning the manuscript, Lawrence presented it to the Bodleian Library in Oxford.
By mid-1922, Lawrence was in a state of severe mental turmoil: the psychological after-effects of war were taking their toll, as were his exhaustion from the literary endeavours of the past three years, his disillusionment with the settlement given to his Arab comrades-in-arms, and the burdens of being in the public eye as a perceived "national hero". It was at this time that he re-enlisted in the armed forces under an assumed name, for the most part in the Royal Air Force, as described in his book The Mint with the byline "by 352087 A/c Ross", with a period in the Royal Tank Corps as "Private Shaw". Concerned over his mental state and eager for his story to be read by a wider public, his friends persuaded him to produce an abridged version of Seven Pillars, to serve as both intellectual stimulation and a source of much-needed income. In his off-duty evenings, he set to trimming the 1922 text down to 250,000 words for a subscribers' edition.
The Subscribers' Edition – in a limited print run of about 200 copies, each with a unique, sumptuous, hand-crafted binding – was published in late 1926, with the subtitle A Triumph. It was printed in London by Roy Manning Pike and Herbert John Hodgson, with illustrations by Eric Kennington, Augustus John, Paul Nash, Blair Hughes-Stanton and his wife Gertrude Hermes. Copies occasionally become available in the antiquarian trade and can easily command prices of up to US$100,000. Unfortunately, each copy cost Lawrence three times the thirty guineas the subscribers had paid. [10]
The Subscribers' Edition was 25% shorter than the Oxford Text, but Lawrence did not abridge uniformly. The deletions from the early books are much less drastic than those of the later ones: for example, Book I lost 17% of its words and Book IV lost 21%, compared to 50% and 32% for Books VIII and IX. Critics differed in their opinions of the two editions: Robert Graves, E. M. Forster and George Bernard Shaw preferred the 1922 text (although, from a legal standpoint, they appreciated the removal of certain passages that could have been considered libellous, or at least indiscreet), while Edward Garnett preferred the 1926 version.
Literary merits aside, however, producing the Subscribers' Edition had left Lawrence facing bankruptcy. He was forced to undertake an even more stringent pruning to produce a version for sale to the general public: this was the 1927 Revolt in the Desert, a work of some 130,000 words: "an abridgement of an abridgement," remarked George Bernard Shaw, not without disdain. Nevertheless, it received wide acclaim by the public and critics alike, the vast majority of whom had never seen or read the unabridged Subscribers' Edition.
After the 1926 release of the Subscribers' Edition, Lawrence stated that no further issue of Seven Pillars would be made during his lifetime. Lawrence was killed in a motorcycle accident in May 1935, at the age of 46, and within weeks of his death, the 1926 abridgement was published for general circulation. The unabridged Oxford Text of 1922 was not published until 1997, when it appeared as a "best text" edited by Jeremy Wilson from the manuscript in the Bodleian Library and Lawrence's amended copy of the 1922 proof printing. Wilson made some further minor amendments in a new edition published in 2003.
Charles Hill has called Seven Pillars "a novel traveling under the cover of autobiography," capturing Lawrence's highly personal version of the historical events described in the book. [11]
Winston Churchill quoted in an advertisement for the 1935 edition said "It ranks with the greatest books ever written in the English language. As a narrative of war and adventure it is unsurpassable." [12]
The book was adapted into the film Lawrence of Arabia (1962).
"Seven Pillars of Wisdom" is the title of a song by Heavy Metal group Sabaton about T. E. Lawrence, released in July 2019 on the album The Great War.