16. cumhurbaşkanımız çoğu zaman ya kötüleniyor ya da tanrılaştırılıyor, büyük güçleri abartılıyor, kusurları en aza indiriliyor ya da göz ardı ediliyor. Onu şehide dönüştüren suikastten bu yana, Lincoln ovasını görmek neredeyse imkansızdı, neredeyse Robert Browning'in belirttiği kadar zor, erken ölümü onu bir efsaneden ziyade bir efsane haline getiren Romantik şair olan 'Shelley ovasını' görmek de o kadar zordu. adam.
Lincoln elbette onu şekillendiren bir dünyada doğdu. Aslen köleleri serbest bırakan ve Birliği kurtaran mükemmel başkan olan Rushmore Dağı'nda mitolojik bir yüz değildi. Köleleri serbest bırakmak için hiç acelesi yoktu. Köle sorununun en iyi şekilde kolonizasyon olarak bilinen gönüllü sürgünle çözüleceğine inanıyordu. Kurtuluşun miraslarından birinin yüz yıl ya da daha fazla geçici ırkçılık olacağından korkuyordu. Bir azınlık cumhurbaşkanı olarak, kendisini kurtarmak için Birliği isteksizce savaşa götürdüğü bir köşede, ayrılıkla köşeye sıkışmış buldu. Güney, köleliği kurtarmak için savaşı başlattı. Kuzey, Birliği sağlam tutmak için onunla savaştı. Birçok Amerikalı gibi Lincoln de savaşın kısa olacağına inanıyordu. Göründüğü kadar yıkıcı olacağını asla düşünmemişti. Güney'in merhamet göstereceğini ya da ordularının çabucak yenileceğini umuyordu. Barışçıl bir çözümün ya da savaş zamanı uzlaşmanın mümkün olmadığını fark etmekte yavaş kaldı, strateji seçiminde tökezledi, çünkü çoğunlukla kısmen iyileştirici kişiliği nedeniyle Güney'i yanlış değerlendirdi.
Lincoln'ün savaş sonrası yeniden yapılanma ve ulusal yeniden birleşme için özel bir planı yoktu. Bununla birlikte, yaşamış olsaydı denediği her ne olursa olsun, muhtemelen ölümünden sonra olanlardan daha başarılı olmayacaktı. Güney ırkçılığı, şiddetli bir direniş olmaksızın siyahların sivil haklarını kabul edemeyecek kadar derinlemesine yerleşmişti. Lincoln suikasta kurban gitmemiş olsaydı, Amerika’nın ırksal tarihinin daha iyi olması pek olası değil. Eyalet egemenliği ile federal otorite arasındaki çatışma, Anayasa'nın farklı yorumları ve beyaz Amerika'nın ruhuna ve yasalarına derinden gömülü olan, Birleşik Devletler'in yalnızca beyaz bir adamın ülkesi olduğu inancı, Lincoln'ün uzun ömürlülüğünden bağımsız olarak devam ederdi.
19. yüzyılın başlarında, altıncı başkanımız John Quincy Adams, köleliğin Birliği yok edeceğine ikna olmuştu. Köleliğin ancak bir iç savaşla sona ereceğine inanıyordu. Çağdaşlarının önerdiği özgürleşme planları, özgür siyahların ve özgürleştirilmiş kölelerin kendi uluslarına gönüllü göçü de dahil olmak üzere, ona pratik ve adaletsiz görünüyordu. Amerikan Kolonizasyon Derneği'ni desteklemeyi reddetti. Ahlaki bir suç olarak kölelikten de nefret eden Lincoln, tüm umutlarını Kolonizasyon Derneği'ne koydu. Adams, özgür siyahların Afrika'ya gönüllü olarak göç edeceğini veya köle sahiplerinin kurtuluş için işbirliği yapacaklarını düşünmenin saçma olduğunu düşündü. Köleliğin ulusun bölünmesine yol açan kaya olamayacağına inanan Lincoln, Güney'in ayrılık aptallığına yenik düşmeyeceğine inanıyordu. Adams, 1833'ten 1848'e kadar Kongre'de her gün uzlaşmaz, yarı şiddet içeren karakterini her gün gözlemlemiş olan Güneyli zihnini daha iyi biliyordu. Lincoln, mizaç ve kasıtlı kendini kandırma yoluyla, (gerçek ona zorlanana kadar) sağduyunun ve “Doğamızın daha iyi melekleri” galip gelecektir. Zamanla kölelik barışçıl bir şekilde ortadan kalkacaktı. Adams bunun mümkün olduğuna asla inanmadı. 'Daha iyi melekler' yoktu.
'[Lincoln], kurtuluşun miraslarından birinin yüz yıl veya daha fazla geçici ırkçılık olmasından korkuyordu. '
Siyaset filozofları olarak, 19. yüzyılın en okur yazar ve ileriye dönük devlet adamlarımız olan bu iki başkan, Amerika'yı müreffeh bir geleceğe nasıl yönlendirecekleri konusunda benzer görüşlere sahipti. Her ikisi de 1832'den 1856'ya kadar var olan Whig Partisi'ne aitti. İlk önce bir Federalist, sonra bir Ulusal Cumhuriyetçi olan Adams, 1832'den sonra, Whig Partisi'ne dönüşen Ulusal Cumhuriyetçilerin kesimine katıldı. Yine de, ilişkisi olduğu partiden daima mesafesini korudu. Özünde partilerden ve parti siyasetinden nefret ediyordu. Lincoln her zaman bir parti adamıydı, önce bir Whig ve ardından Cumhuriyetçi Partinin önde gelen kurucu üyelerinden biriydi. Adams, açık sözlü ve radikal bir kişiliğe göre çoğunlukla dışarıdan çalıştı; İçeriden Lincoln, uzlaşma artık mümkün olmadığında kaderini karşılayan bir uzlaşmacı politikacı. Politika konularında (bir ulusal banka, kağıt para, ticaret, eğitim, altyapı, imalat ve federal ve eyalet iktidarı arasındaki uygun denge), kölelikle nasıl başa çıkılacağı dışında, tamamen anlaşmaya vardı.
Bu istisnanın neden ve nasıl olduğu, Lincoln ve onun hayatının ve zamanlarının çapraz akımları hakkında çok şey aydınlatıyor. Hem Adams hem de Lincoln kölelik karşıtı ahlakçılardı. Lincoln, Adams'ın aksine, acımasız bir iç savaş onu köleliğe karşı harekete geçmeye zorladığında bile asla kölelik karşıtı bir aktivist olmadı. Adams, çok ırklı bir Amerika'yı kaçınılmaz olarak tasavvur etti. Ölümünden çok önce kölelik karşıtılara ve köleliğin kaldırılmasına derin bir sempati duydu. Lincoln köleliğin kaldırılmasına güvenmiyordu. Köleliğin Amerikan ilkeleriyle bağdaşmayan ahlaki bir iğrençlik olduğuna inanmasına ve nihai olarak ortadan kaldırılmasına bakmasına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri'nde ikamet eden tüm siyahların kendi topraklarına göç etmesini istedi. İki ırkın aynı ülkeyi işgal etme girişiminin bir yüzyıl veya daha fazla ırksal çatışmaya yol açacağından endişeliydi.
Arka plan ve mizaçtan farklı oldukları için Lincoln ve Adams'ın pek çok ortak noktası vardı. Her ikisi de İngiliz düzyazı ustalarıydı, Adams'ın doğduğu 18. yüzyılın sonlarında klasik üslupta, Lincoln modern Amerikan düzyazısının alamet-i farikası haline gelen günlük konuşma tarzındaki Lincoln. Kölelik karşıtı aktivizm konusunda ayrışsalar da, her ikisi de edebiyat, karakter oluşumu ve kamusal yaşam arasındaki dinamik etkileşime kalıcı bir bağlılığa sahipti. Lincoln ve en sevdiği gazete, memleketi Sangamo Journal , açık sözlü kölelik karşıtı aktivizmi dışında Adams hakkındaki her şeye hayran kaldı. Whig gazeteleri ve politikacıları için köleliğin kaldırılması ve köleliğin kaldırılması ulusal siyasetin üçüncü yoluydu.
Bir kişilik ve yazar olarak Adams'ın 18. yüzyılda bir ayağı vardı; Lincoln, 21. dakikada bir ayak. Kendi zamanlarında ve kölelik ve ırkçılık üzerine, buluşurlar, birbirlerinden ayrılırlar ve birbirlerini aydınlatırlar. Şaşırtıcı bir şekilde, bu konularda Adams, Lincoln'den çok 21. yüzyılın vatandaşı. Hayatları da örtüşüyordu. Kongre Üyesi Lincoln, Şubat 1848'de Kongre Üyesi Adams ölümcül bir felç geçirdiğinde Temsilciler Meclisi salonundaydı. Özellikle 19. yüzyılın ilk yarısının en tartışmalı meselesinde doğrudan ve dolaylı ilişkilerinin iç içe geçmesi, geçmişimiz ve bugünümüzle ilgili bir dinamiği ortaya çıkarmaktadır. Birbirlerini tamamlayan Adams ve Lincoln, farklılıkları ve benzerlikleri açısından Amerikan deneyiminin zenginliğini ve bölünmüş bir ülkeye liderlik etmenin karmaşık zorluğunu temsil ediyor. Aynı zamanda, birlikte, liderlik ile ahlaki öz tanımlama arasındaki uzun süredir devam eden ve karmaşık tarihsel ilişkiye tanıklık ederler.
'Lincoln, Nisan 1865'te Ford'un Tiyatrosunda Birliği kurtardığını ve köleliği sona erdirdiğini, ancak aynı zamanda köleliğin altında yatan ırkçılığın yaygın ve güçlü olduğunu biliyordu. '
Adams ve Lincoln'ün başarıları muazzamdı. Yine de gerçek onurlandırılırsa övgü daha iyi vurgulanır. Lincoln'ü basitleştirmek adamı ve durumunu küçük düşürüyor. O, yalnızca sınırlı anlamda 'Büyük Özgürleştirici' idi. Ve Lincoln'ün tarihsel olarak hatalı bir dilek yerine getirme versiyonunu kullanarak, kendi zamanımızdaki başkanlık adayları da dahil olmak üzere diğer başkanlar üzerindeki yükü daha ağır hale getiriyoruz. Mitolojik, tarih dışı Lincoln imkansız bir standarttır. Kimse bunu ölçemez, Lincoln bile. Sınırlı vizyonuna ve uzlaşmacı politikasına rağmen büyük bir başkandı; köleliğin kaldırılmasının bazı versiyonlarını kucaklayamamasına rağmen; kolonizasyon konusundaki kararlılığına rağmen; Amerika'nın beyaz bir adamın ülkesi olarak kalması gerektiğine olan inancına rağmen, neredeyse hayatının sonuna kadar; Başkomutan olarak yaptığı hatalara, özellikle Güney'e Birliğe geri dönme rüşvet verme girişimi ve sınır devletlerinin dağılmasını önleme yönündeki ters etki çabalarına rağmen; ve en önemlisi, köleliğin süresiz olarak sürdürülmesi pahasına sendika satın almaya istekli olmasına rağmen.
Lincoln’ün kontrolü dışındaki koşullar, kendisi ve ülke için bir dizi önemli olay belirledi. Ayrıca, onun aktif bir değişim ajanı olma derecesini de belirlediler. Muazzam kredisine, ayrılıkla karşı karşıya kaldığında, çıkarına büyük riskler almaya istekli olduğu bir dizi pratik ve ahlaki çizgi çizdi. Birincisi, köleliğin bölgelere yayılmamasıydı. Abolisyonistler, anlaşılır bir şekilde, bunu neredeyse küçümseyecek kadar az düşünebilirler. Ancak Lincoln'ün kim olduğu ve politik olarak neyle karşı karşıya olduğu düşünüldüğünde, önemli sonuçlara yol açacak kadar önemliydi. İkincisi, Birliğin sağlam kalması için askeri gücün gerekli olmasıydı. Ayrılma ile karşı karşıya kaldığında, Fort Sumter'ı yeniden tedarik etmeye karar verdi, ancak Konfederasyonun silahlı çatışmayı başlatarak güç kullanarak karşılık vereceğine inanmak için nedenler vardı. Ve savaşın dayanılmaz bir şekilde uzaması veya hatta kaybedilmesi olasılığıyla karşı karşıya kalan o, sonunda 1863'te kısmi özgürleşmeye karar verdi. Ve nihayet doğru generalleri bulup sınır devletlerine rüşvet verme çabalarından vazgeçtiğinde, çaresizlikten doğan, ordusunu güçlendirmek ve Konfederasyonu zayıflatmak için kendini siyah insan gücüne adama cesaretini de keşfetti.
John Quincy Adams için, tüm bunlar kaçınılmaz olanın kabulü gibi görünebilirdi. Wendell Phillips, William Lloyd Garrison, Frederick Douglass ve H. Ford Douglas gibi kölelik karşıtları için, Lincoln'ün uzun süredir işgal ettikleri yere doğru yolculuğu acı verici derecede yavaş görünüyordu. Ancak, kendi kontrolü dışındaki koşullar tarafından uçurumla yüzleşmeye zorlanmasaydı, oraya varamayacağı, bunu yapmak için aldığı cesareti azaltmaz. Beyaz Amerika'nın köleleri özgürleştirmek için kan dökmek ya da para ödemek gibi bir isteği yoktu. Lincoln, beyaz Amerika'yı topyekün savaşa ve nihayetinde tam bir özgürleşmeye dönüşen yola sokmanın yollarını, olduğu gibi, durdurma, zor ve dolaylı bulmalıydı. Sonunda, bu olağanüstü başarının ülkeyi zarar verici bir gerçeklikle, neredeyse ölümcül bir yara ile terk ettiğini çok iyi biliyordu: Kuzey ile Güney, siyah karşıtı ırkçılık ve beyaz Amerika arasındaki uzlaşmanın zorluğu. Sekiz milyon acı derecede kırgın beyaz Güneyli, özgürlüklerinden mahrum bıraktıkları ve özgürleştiricilerinden nefret ettikleri dört milyon eski köleyle birlikte yaşamaya zorlanacaktı.
Sonuç: yeniden yapılanmanın başarısızlığı; Güneyli siyahların çoğunun sanal olarak yeniden köleleştirilmesi; Jim Crow; sivil haklar hareketi; ve hala var olan İç Savaş sonrası yaygın ırkçı önyargının akşamdan kalması. Lincoln, Nisan 1865'te Ford'un Tiyatrosunda Birliği kurtardığını ve köleliği sona erdirdiğini biliyordu, ancak aynı zamanda köleliğin altında yatan ırkçılığın yaygın ve güçlü olduğunu da biliyordu. Öldüğünde, bu gerçekliğe bir çözümü yoktu ve sevgili ülkesinin bir asır ve daha fazla ırksal sefalete girdiğini biliyordu. Siyah-beyaz ilişkilerine hâkim olacağından korktuğu ırkçılık, beyaz Amerika'nın aşağı bir ırk olduğuna inandığı güçle paylaşma konusundaki isteksizliği, Mart 1869'a kadar başkan kalsa bile Amerika Birleşik Devletleri'ni karakterize ederdi: Jim Crow yine de olacaktı. yeni Güney gerçekliği; Kuzey eninde sonunda başka tarafa bakacaktı; Ku Klux Klan'ın beyaz şövalyeleri, gece araba sürerken, yakarken ve linç ederken meşalelerini kaldıracaklardı; Selma'daki köprüden geçen yürüyüş Amerika’nın geleceği olacaktı; Ferguson ve Dallas yine de olacaktı. Irkçı aşırı sağ ve beyaz milliyetçi hareketler ortaya çıkacaktı. Doğası gereği melankoli ve karamsar olan bu varsayımsal Lincoln'ün, sekiz yorucu yıldan sonra ofisten ayrılmasının mutlu bir adam olacağını sanmıyorum. Elbette mutluluk onun doğasında değildi, ama tarihsel gerçeklikte de yoktu.
__________________________________
Nereden Lincoln ve Abolisyoncular . Harper Perennial'ın izniyle kullanılmıştır. Telif Hakkı 2018, Fred Kaplan.