Bu Yazıda:
Gübre kullanımından kaynaklanan problemler sadece endüstriyel olarak üretilen bir gübrenin konuşmasından bahseder. Çevre ve sözde "kimyasal" gübreler arasındaki bu açık karşıtlığın nereden gelebileceğini anlamak için, çağlar boyunca gübrelerin tarihçesini verelim.
Gübre kullanımının kısa tarihçesi
Gübrelerin kullanımı çok eskidir ve muhtemelen tarımın ve hayvancılığın başlangıcından itibaren başlar. İnsan, hayvan gübresinin taze gübresi üzerinde büyüyen bitkilerin diğerlerine göre daha hızlı bir büyüme gösterdiğini fark etti ve böylece daha fazla hasat için çeşitli gübrelerden (insanlarınkiler dahil) faydalandı. Bu, insanlığın bütün tarihidir: toprağı zenginleştirmek için gübre kullanımı, çiftçinin çiftçinin sakinliğinin nedenlerinden biri olmuştur ve sonuç olarak, altyapı, evler, çiftlikler gelişimi araçlar vb.
Çeşitli gübre ve gübre, yüzyıllar boyunca ya da bin yıldan beri kullanılan tek gübreydi.
Sebze atıkları da kullanılmıştır. Orta Çağ'da nüfus artışının ana nedeni, ormanların yoğun biçimde temizlenmesi ile elde edilen humus ve kül üzerindeki ekimin kullanılmasıydı. Sorun, orman zeminde ekimin elde ettiği toprak zenginliğinin yalnızca toprak bitinceye kadar sürmesi ve bu nedenle temizliğin başka bir yerde sürdürülmesi gerektiğidir.
Kırpma dönüşü ve dönüşü aynı zamanda (ve daha sonra) serbest mera geliştirmek için izin verdi, nada bırakılan alanlar bütün köyün sürülerini karşıladı (çit yok) ve toprak rezervlerini yeniden şarj etmelerine izin verildi Bir veya daha fazla yıl boyunca gübre girdisi ve arazinin sömürülmemesi ile.
Nüfusun artması tarlaların sınırlanmasına neden oldu ve değişikliklere neden oldu: gübre, gübre, "guano", bitkisel atık veya kül bulmak gerekliydi. D sistemi idi, her köylü iklime, tohumlarının kalitesine, çalışmalarına, toprağına ve aynı zamanda toprağı zenginleştirme yeteneğine bağlıydı.
O zamanlar (on dokuzuncu yüzyılın ortalarında), esas olarak Şili'nin madenciliğinden elde edilen ilk “kimyasal gübreler” olarak ortaya çıktı. Bu gübreler daha sonra yirminci yüzyılın başında, dünyanın kolayca verebileceklerini endüstriyel işlemlerle elde etmeyi sağlayan sentez ürünleri ile birleştirildi.
Bu kısa tarih bize daha fazlasını üreterek daha iyi yemek yemek istediğinin son bir arayış olmadığını, tarımın özü olduğunu ve doğal ya da üretilen gübrelerin kullanımına bağlı olduğunu göstermektedir. endüstriyel olarak.
Bu küçük tarih, gübrelerin (doğal veya endüstriyel) yüzyılın başına kadar çok iyi bir baskı yaptığını ve azar azar, çevre severlerin hedefi haline geldiklerini gösteriyor.
Sorun nereden geliyor?
İlk olarak, neden sadece endüstriyel gübreler sorunlu olabilir?
İlk önce gübrelerin gübre veya başka şekilde bulunan bileşenlerinden daha kimyasal olmadığını söyleyelim. Nitrat ve amonyak şeklinde azot hayvansal gübre ve dolayısıyla insanda iyi ve gerçekten mevcuttur.
Tek fark, gübre veya doğal gübrelerin amonyak veya nitrik azotu ile endüstriyel gübrelerin azotu, bu elementlerin getirdiği çözünürlüğü ve kullanım kolaylığına yol açabilecek oranlardır. on-tahlil edilmiştir.
Sadece gübre, guano veya küller ve kemik özleri bulunduğunda, bu ürünler değerliydi ve çok aranıyordu ve bu nedenle paylaşılıyordu. Bu nedenle aşırılıklar nadirdi, eksiklik aşırı dozdan daha yaygındı.
Ancak endüstriyel olarak elde edilen gübrelerin yayılmasıyla (Haber işlemi) sabit ve kullanılabilir binlerce ton azot vardır. Bu nedenle bazılarında ürünü kötüye kullanma eğilimi, toprakta çözünür ve çok kolay emilir.
Ancak yine de, sözde "kimyasal" gübrelerin tümü aynı riskleri oluşturmuyor.
Aşırı doz durumunda farklı gübreleri ve çevreye ayak izlerini ayırt etmeniz gereken yer burasıdır.
Azot durumda
İlk önce nitrojen (nitratlar) içindeki nitrojeni, amonyak formdaki (amonyak) veya organik formundaki (proteinler ve amino asitler) nitrojenden ayıralım.
Nitrat azotu, endüstriyel gübrelerin eleştirisinde en sık belirtilen alıntı gübredir. Aslında, bitkiler tarafından kolayca özümsenen bu azot, aynı zamanda en kolay yıkanabilir olandır ve aslında akıntı suyunda ve yeraltı suyunda en çok bulunandır. Daha sonra denize sürülür ve kaynakları tüketime uygun hale getirerek yeraltında kalmadığında yeşil alglerin gelişmesine neden olur.
Amonyak formdaki azot bitkiye hemen daha az ulaşır, ancak birkaç hafta veya ay içinde bazı toprak bakterilerinin etkisi altında nitrat haline dönüşür. Bu form daha az kirleticidir, nitratlar gibi kitlesel bir şekilde liç değildir.
Daha az kolay yıkanabilir bile, bitkisel atık, kompost ve diğer tarımsal yan ürünler (kek vb.) Gibi proteinler formundaki organik azottur.
Gübrenin bu üç nitrojen formunun bir karışımı olduğunu ve taze olduğunda, ayrışmasından daha fazla nitrat içerdiğini unutmayın.
Bu nedenle, dozaja titizlikle saygı göstermek ve gübrenin birkaç kez getirilmesi ve toprağı bu azotu düzenleyen bakterileri barındıran organik atıklarla zenginleştirmesi için nitrat şeklinde azotlu gübrenin kullanılması durumunda tavsiye edilir ( Bazıları amonyaklı nitratlar üretirken, bazıları tersi yapar).
Taze gübre için de aynıdır, m² başına 3 kg ile sınırlandırılmalıdır.
Potasyum örneği
Potasyum veya daha kesin olarak K2O kolayca sızdırmaz değildir, hatta tam tersidir, aşırı doz durumunda yüzeyde konsantre olma eğilimindedir. Ancak kullanımı da iyi kontrol edilmeli ve dozu iyi hesaplanmalıdır. Aslında, çok fazla, magnezyumun asimilasyonunu engeller ve böylece bitkilerin gelişiminde bazı önemli süreçleri yasaklar. Bu nedenle, gerekli miktarlara olan katkısını sınırlamaya, hatta yeterli miktarda magnezyum alımını ikiye katlamaya özen göstereceğiz.
Diğer mineraller
Bazı iz elementler, gerekli miktarlarının ötesine getirildiğinde toksik olabilir. Bor, zeytinin ve diğer bitkilerin çiçeklenmelerine yardımcı olmak için iyi bir elementtir, fakat çok fazla zehirdir. Klor, aynı zamanda fito-toksik olduğu için, ancak bazı süreçler için çok az miktarda ve çok az miktarda bulunması nedeniyle, "zehir yapan dozdur" atasözüne de işaret ediyor.