Onunla bir yabancıyla konuşur gibi konuşmuştu. Bir zamanlar bu insana ait olduğunu hatırlatan hiçbir şey yoktu, kendi bedenini bile artık pek hissetmiyordu. Şimdi her şey eskisinden de karmaşıktı; tek bildiği, bir yerlerde bir yalan olması gerektiğiydi. Fakat artık düşünemeyecek kadar yorgundu, ne düşünecek ne görecek hali vardı. Bir darağacı mahkümu gibi gözleri kapalı, merdivenlerden indi.
“Kimsiniz?” diye sordum sonunda. “Ne komik bir soru!” diye yanıtladı. “Bir kızartmalık!” “Kızartmalık mı? Ne demek o?” Bu soru onun neşesini artırmıştı. “Bu şu demek,” diye bağırdı bir kahkaha atarak, “nasıl senin kelleni altı saat sonra uçuracaklarsa, benimkini de altı hafta sonra atacaklar sepete. Hah! Hah! Bakıyorum da şimdi anladın.” Gerçekten de yüzümün rengi atmış, saçlarım diken diken olmuştu. Bu adam, öteki idam mahkumuydu; Bicêtre’e götürülecek adam, yani benim mirasçım... Sözlerini şöyle sürdürdü: “Ne istiyorsun daha! İşte benim yaşamım. İyi bir hırsızın oğluyum; ne yazık ki, Charlot babama kravat takmak zorunda kalmış. O zamanlar darağacı modası vardı daha iyi olurmuş.
bir oyundu, çocukluğumuzda oynardık önce nokta nokta bir cümle ve sonra harf sorardık ilk bilemediği harfe bir kafa ikincisine bir gövde çizgilerden darağacı kurardık çocuktuk, güzel oyunlarımız vardı boş vakitlerimizde birbirimizi asardık