Ancak Jimmy Webb’in geçen hafta Londra konserinin samimiyetiydi, o da otomobili ve Wichita Lineman da dahil olmak üzere 40 yılı aşkın altın isabetle filihleri gıdıklıyordu.
Sakin görünümlü şarkı yazarı, 1967’de, 18 yaşındayken, Up Up and Away (güzel balonumda) ile ilk uluslararası isabeti yaşadı.
“Şarkı yazamayan şarkı yazarları için bir şarkı yazarı”, yapımları Glen Campbell’den Willie Nelson’a, Frank Sinatra’dan Elvis’e birçok ünlü yıldızın dudaklarını süsledi.
Webb’in çalışmalarını bildiğini düşünenler, olması gereken savaş karşıtı şarkı gibi söylenen Galveston gibi başyapıtların nazik yorumlarıyla şaşırabilir.
Bir şairin kalbi olan bir müzisyen olan Webb, piyano taburesi üzerindeki zamanını, çoğu zaman oktavlar ve doğaçlama sınırı olan rhapsodik soloslarla şarkılara ayırıyor.
Sonunda, o düz hedefliyor ve hemen bir Grammy ödül kazanan isabet tanımlar müzikal ifade – belki sadece üç notu vurur. Ve ödeme her zaman buna değer.
MacArthur Park, 1968’de Richard Harris tarafından söylenenden çok hareket eden müzikal odyssey, yasaklanmış bir extravaganza idi.
Solmuş? Belki, ama taraftarlar onu sustu.
Onun şarkılarının birçoğu o kadar tatlı ki, yardım edemediğinden, orkestral tedaviyi hak ettiklerini hissediyorlar.
Bununla birlikte, bu izin verilen mahremiyet, nazik bir kitle katılımına izin verdi.
Kötü bir boğazdan acı çeken Webb, dinleyicilerin ilgisini kaybettiğinde dinleyicilerin ilgisini çekti.
“Gerçekten çok güzeldi,” dedi alçakgönüllü.
Belki de pek de güzel değil, Bill Wyman’ın kendi katkıları tezgahlardan bağırdı. Yine de, onun ve Mark Knopfler’ın katılımı, hâlâ tutulduğu saygınlığın vasiyetiydi.
Ne yazık ki, Phoenix’e Getirdiğim Zamana göre, Country