Sovyet liderliği dış politikalarını savaş yılları boyunca zor koşullarda yürütmek zorunda kaldı. Güvenilir kaynaklardan gelen istihbarat bilgileri, İngiltere ve ABD için savaşın nihai hedeflerinin Sovyetler Birliği için olanlardan farklı olduğunu göstermiştir. Hem SSCB hem de Almanya savaşları sırasında azami tükenmelere güveniyorlardı, böylece savaştan sonra, dünyada kendileri için yararlı olacak bir düzen oluşturmak için her şeyden önce Sovyetler Birliği'nin etkisini kısıtlıyorlardı. Bu hedeflerden hareketle müttefiklerimiz SSCB'ye maddi ve askeri yardım sağlanması, ikinci bir cephe açılması, savaş sonrası Almanya, Polonya ve diğer Doğu Avrupa ülkelerinin kaderi hakkında karar verdi.
Sovyet dış istihbaratı, savaş öncesi yıllarda edindiği ajanlarının çabaları sayesinde, ülkenin liderliğinin esnek bir politika izlemesine ve müttefik devletlerin liderleriyle toplantılarında ülkemizin çıkarlarını sıkı bir şekilde savunmasına olanak tanıyan, müttefiklerin tüm bu planları ve niyetleri hakkında neredeyse tam veriler aldı.
HITLER'İN PLANLARINDA İRAN
İkinci Dünya Savaşı arifesinde, Hitler'in planlarında Hitler'e önemli bir rol verildi. İran öncelikle petrol ve stratejik iletişimdir. Bu ülke sayesinde Afganistan'a ve daha da ötesi - Nazilerin Wehrmacht birliklerini SSCB'ye karşı kazandıkları zaferden sonra taşımayı hedeflediği Hindistan'a doğru yol açtı.
İkinci Dünya Savaşı ne kadar yakınsa, İranlı diktatör Reza Shah Pahlavi daha kuvvetliydi, özellikle orduda tüm alanlarda Almanya ile yakınlık içindeydi. İran'daki savaşın başlangıcında 20 bin Alman vatandaşı vardı: askeri eğitmenler, istihbarat ajanları ve tüccarlar, işadamları, mühendisler kılığında ajanlar. Naziler, istihbaratlarının ikametgahları ve sayısız etki mekanizması dahil olmak üzere aracı ağları sayesinde, İran siyasi çevrelerini, silahlı kuvvetlerin emrini, jandarmayı ve polisi etkiledi. Ve 4 Eylül 1939 olmasına rağmen, İran hükümeti tarafsızlığını ilan etti, aslında Alman yanlısı kursu izlemeye devam etti.
Aylar geçti ve İran, ilan edilen tarafsızlığın ötesine geçti. Haziran 1941’te Berlin, İran hükümetinin Almanya tarafındaki savaşa girmesini istedi. Reza Shah Pahlavi'nin tereddütlerine rağmen, İran'ın oluşturduğu Yüksek Askeri Konsey bu talebi reddetti. Sonra Nazi istihbarat servisleri, savaşa girmeye cesaret edemeyen İranlı diktatörü devirmek amacıyla bir darbe hazırlamaya başladı. Bu amaçla, Alman askeri istihbarat başkanı (Abwehr) Amiral Wilhelm Canaris, 1941 ağustos ayı başlarında gizlice Tahran'a geldi. Aynı zamanda, faşist ajanların keşif ve sabotaj faaliyeti İran topraklarında sert bir şekilde yoğunlaştı.
İkinci Dünya Savaşı'nın başlaması ile İran'ın yalnızca Orta Doğu'da değil, kilit bir rol oynamaya başladığı vurgulanmalıdır. Faşist Almanya'nın Norveç ve Spitsbergen'i ele geçirmesi, SSCB'nin kuzey limanlarına giden deniz yollarının kullanılmasını oldukça zorlaştırdı. Ve donmayan İran Körfezi ve tüm topraklarını geçen demiryoluyla İran, ülkemize silahları, cephaneleri, yiyecekleri, ilaçları ve savaşı yürütmek için gerekli olan diğer malları ödünç verme yoluyla tedarik etmenin stratejik bir yolu olabilir ve haline geldi. Wehrmacht'in emri elbette bunu hesaba katar ve önlemek için her şekilde denerdi.
Sovyet hükümeti İran'daki olayların gelişmesine kayıtsız kalamazdı. İran hükümetini, İran’ın savaşa katılım tehdidinde üç kez uyardı. SSCB'nin açıklamaları göz ardı edildiğinden ve durum bozulmaya devam ettiğinden, Moskova, 26. 1921 Ağustos Yılın 25.
Eylül ayında 1941, iki ordudaki Sovyet saldırı gücü İran'ın kuzey illerini işgal etti. Bu adım, Nazi ajanlarının yıkıcı faaliyetlerini durdurmak ve Hitler’in birliklerinin SSCB’nin güney sınırlarındaki bu köprüden saldırılarını önlemek için atıldı. Aynı zamanda, uluslararası bir anlaşmaya uygun olarak, İngiliz birliklerinin birimleri güney batı eyaletlerine girdi. Qazvin bölgesinde, Tahran'ın güneyinde birleşmiş ve Eylül ayındaki 17 Sovyet ve İngiliz birlikleri İran'ın başkentine girdi.
Her ne kadar Sovyet-İngiliz askeri harekâtı ve İran’daki dalgalanmaya rağmen, Nazi istihbarat servislerinin ülkedeki konumu ve İran’daki suç ortağı kaldı. Abwehr Wilhelm Canaris ve İran’daki Walter Schellenberg’in (SD) siyasi istihbaratının sert savaşı savaşın sonuna kadar devam etti. Dahası, İran Nazi gizli servisleri tarafından ve SSCB topraklarında casusluk ve yıkıcı çalışmalar yapmak için kullanılıyordu. Tahran ikametgahının 1941'taki Merkezine: “İranlı Almanlar SSCB'de çalışan istihbarat liderleri, İran'dan SSCB'ye“ uçuyorlar ”ve yerlerine benziyorlar” dedi.
NKVD RESIDENTURA FAALİYETLERİ
Tahran, genç ama oldukça deneyimli bir istihbarat subayı İvan İvanoviç Agayants başkanlığındaki Sovyet dış istihbaratının ana ikametgahını işletti. Çeşitli İran şehirlerinde çevre birimleri ve keşif noktaları buna bağlıydı.
NKVD’nin önderliği, İran’daki Sovyet dış istihbarat ikametgahının “SSCB’ye düşman yabancı istihbarat teşkilatlarının çalışanlarını ve temsilcilerini tanımlamak, SSCB’nin askeri ve ekonomik faaliyetlerini aksatmaya yönelik olası sabotaj ve diğer yıkıcı çalışmaları önlemek için bir ajan ağı oluşturmak için öncelikli bir görev belirledi. İran. "
İran’daki Sovyet istihbaratının faaliyeti, esas olarak ülkedeki yer altı faşist örgütlerinin faaliyetlerini felç etti, Alman özel hizmetlerine ezici bir darbe verdi: Potansiyellerine tam olarak ulaşamadılar ve suikastın hazırlanması da dahil olmak üzere görevlerinin birçoğunu çözemediler. Kasım 28 - Aralık 1 1943 arasında gerçekleşen Tahran Konferansı sırasında Büyük Üç ülke.
Of hikayeler 1943 yılında Tahran Konferansı döneminde Hitlerite'nin özel servislerinin Büyük Üç'ün liderlerini yok etmeyi planladıkları biliniyor. Almanlar operasyonu üç devletin başkanlarını “Uzun Atlama” olarak fiziksel olarak yok etmeye çağırdı. "Long Jump" neden başarısız oldu?
Operasyon Hitler'in favorisine, en tecrübeli paraşütçü-saboteçi Otto Skorzeny'ye verildi. Daha önce "Meşe" operasyonunu İtalyan partizanlar tarafından yakalanan tutuklamalardan Mussolini'yi kurtarmaya yönlendiren kişi oydu. Xorzeni 106 başkanlığındaki Alman sabotajcıları, Apennines'deki Gran Saso kasabasında bulunan Hotel Sport dağındaki 12 amfibi planörlere indiler ve onu tek bir atış yapmayan Gerillalardan geri alan Mussolini'yi kovdu. Mussolini, arkasından uçan iki kişilik bir uçakta çekildi.
Ancak Tahran'daki olaylara geri dönelim. İki radyo operatörü de dahil olmak üzere altı Alman sabotelayıcısından oluşan Skorzeny biriminin ileri grubu, İran'ın başkentine 70 km uzaklıktaki Qom kenti etrafında parazitlendi. Grubun Tahran'a girmesi, Berlin ile radyo bağlantısı kurması ve Skorzeny başkanlığındaki ana iniş kuvvetinin iniş koşullarını hazırlaması gerekiyordu. İngiliz galasının doğum gününde 30 kasım ayında sabotaj yapılması planlandı. İki haftadan fazla bir süredir sabotajcılar çok fazla seyahat etti. оружия ve Tahran'a ekipman ve onlar için Alman ajanları tarafından hazırlanan güvenli bir evde barındırılıyor. NKVD'nin Tahran istasyonu, iniş gücü hakkında ilk bilgi alan ve grubun yerini belirleyen ilk kişiydi. Altı Alman "komando" nun tümü tutuklandı. Alman istihbarat servisleri ileri grubun başarısızlığının farkına varınca, Berlin'de Uzun Atlama operasyonunun ana faillerinin Tahran yönünü terk etmeye karar verdiler.
1964’te, Paris’in Express gazetesiyle yaptığı röportajda Madrid’de yaşayan SS gizli servisi Otto Skorzeny’nin eski başkanı şunları söyledi:
“Benim hakkımda anlatılan tüm komik hikayelerden en komik olanı tarihçiler tarafından yazılanlardır. Yalta Konferansı sırasında ekibimle Roosevelt'i kaçırmak zorunda olduğumu iddia ediyorlar. Bu saçmalık: Hitler bunu bana asla emretmedi. Şimdi size bu hikayeyle ilgili gerçeği anlatacağım: aslında, Hitler önceki konferans sırasında Roosevelt'i kaçırmamı emretti - Tahran'da gerçekleşti. Ancak… Çeşitli sebeplerden dolayı bu dava yeterince başarılı bir şekilde tamamlanamadı ”dedi.
19 Aralık 1943 için "Pravda" gazetesinde şu mesaj gönderildi:
“Londra, Aralık 17 (TASS). Washington Reuters muhabirine göre, Cumhurbaşkanı Roosevelt düzenlediği basın toplantısında, ABD’de değil, Tahran’daki Rus elçiliğinde kaldığını, çünkü Stalin’in Alman komplolarının farkında olduğunu söyledi.
Roosevelt, Mareşal Stalin, konferans katılımcılarının yaşamları için belki de bir komplo düzenleneceğini söyledi. Cumhurbaşkanı Roosevelt'ten, şehri dolaşmaktan kaçınmak için Sovyet elçiliğinde kalmasını istedi. Churchill, Sovyet elçiliğine bitişik olan İngiliz temsilcisindeydi. Cumhurbaşkanı, belki de yüzlerce Alman casusunun Tahran çevresinde bulunduğunu söyledi. Almanlar için, iyi bir anlaşma olacak, Roosevelt, eğer Marshal Stalin, Churchill ve ben, Tahran sokaklarında gezebileceğimiz bir zamanda kurtulabileceklerse, eklerdi.
Sovyet ve Amerikan elçilikleri birbirlerinden yaklaşık bir mil mesafeyle ayrıldılar ... "
Yılın 2003'unun sonunda, Yabancı İstihbarat Servisi'nin baş danışmanı Rusya Dış İstihbarat Teşkilatı basın bürosunda gazetecilere verdiği demeçte, Teğmen General Vadim Kirpichenko, şimdi 70 yıl önceki olayları yorumladı:
“İran’ın başkenti Tahran’daki Büyük Üç’ün liderlerini yok etme operasyonunun gerçekten hazırlanmakta olup olmadığı konusundaki bitmeyen tartışmaya devam edenlere cevap vermek istiyorum.
Böyle bir girişimin yapılabileceği ilk gizli rapor, Sturmbannführer SS von Ortel ile gizli bir konuşma yaptıktan sonra Sovyet istihbarat memuru Nikolai Kuznetsov'dan geldi. Bu üst düzey Alman karşı istihbarat ajanı aslında Hitler karşıtı koalisyon ülkelerinin üç liderinin planlı imhasını bulanıklaştırdı. Kopenhag'daki sabotaj okulunun başına atanan ve sanatçıyı bu eylem için hazırlayan Ortel'di. Daha sonra Sovyetler Birliği ve Büyük Britanya, Stalin, Churchill ve Roosevelt’e suikast için hazırlıkların yapıldığına dair başka kanıtlar aldı.
Sovyet ve İngiliz istihbarat ajanlarının ev sahibi ülkedeki gerçek durumuyla ilgili bilgileri, üç büyük güç liderinin suikasti için hazırlıklar dahil olmak üzere Nazilerin planlarını engellemeye olanak sağlamıştır. Tahran Konferansı arifesinde, Sovyet istihbaratı, yaklaşmakta olan operasyonun liderleriyle iletişim kurmaya gittikleri Kum kenti yakınlarındaki paraşütle düşürülen altı Alman komando takımının açılış partisi hakkında güvenilir bilgi edinebildi. Bu radyo operatörünün tutuklanması sırasında yakalanan ve SVR arşivlerinde saklanan Untersharführer SS Rokstrok'un günlüğü, sabotajcıların iki haftadan fazla bir süredir Tahran'a gittiğini doğruladı: çok fazla teçhizat ve silahları vardı. Tüm sabotajcılar tutuklandı.
Sovyet istihbaratları, Nazi komplosunu, söyledikleri gibi, büyük güçlerin başkanlarının toplanmasına uzak yaklaşımlarda bile hayal kırıklığına uğrattı. ”
Aynı zamanda, Teğmen General Pavel Fedotov liderliğindeki Tahran, NKVD ve Teğmen General Pavel Fedotov’un önderliğinde ve SSCB NPO’nun Teğmen Albay Nikolai’nin öncülüğünde FDK’nın FMSC Tahran dış istihbarat istasyonu ile işbirliği içinde hareket eden Kravchenko.
En son eserlerinden birinde, yerli özel hizmetlerin tarihçisi Anatoly Tereshchenko:
“Planlanan terör eylemini etkisiz hale getirme operasyonu şaşırttı ve Sovyet devleti güvenlik organları tarafından derhal yürütülen müttefikleri şaşırttı. Roosevelt, hayatın trinitesini kurtaran insanlardan birini görmek istedi. Stalin, cephe operasyonlarına katılan SMERSH'in subayı Nikolai Kravchenko'yu Teğmen Albay'ı tanıttı. Roosevelt, karşı istihbarat memurunun düşük rütbesine şaşırdı ve general olmasını istedi. Churchill de bu talebe katıldı. Stalin müttefikleri reddetmedi.
SSCB lideri, “Sizden önce, Binbaşı General Kravchenko,” dedi.
Kendimden genç generalin otuz iki yaşında olduğunu ekledik. Doğası gereği mütevazı, hatta biraz utangaç bir kişi, savaşın sonuna kadar Nazi Almanyası'nın özel hizmetlerine karşı mücadelede defalarca zekice kendisini konuşulmamış bir cepheye kurmuştu.
BAZI KONFERANS SONUÇLARI
“Büyük Üç” ün toplantısı, Sovyet-Alman cephesindeki durumun kökten değiştiği ve savaşta SSCB lehine net bir dönüş olduğu bir zamanda Tahran'da gerçekleşti.
Stalin, Roosevelt, Churchill. Tahran, Aralık ayı 1 1943.
1943’in sonunda, SSCB’nin stratejik konumu önemli ölçüde konsolide edildi. Şubat ayında, Kızıl Ordu'nun zaferi 1943, Stalingrad Savaşı'nı sonlandırdı. Kursk Bulge’daki savaş, Sovyet Silahlı Kuvvetlerinin temel başarısını gösterdi. Kasım ayında, Dinyeper'ı zorlayan Kızıl Ordu, Kiev'i kurtardı. Sovyetler Birliği'nin Hitler'in Almanya'sını tek elle mağlup edebileceği ve tüm Avrupa'yı işgal edebileceği, özellikle daha önce verilen sözlere rağmen, Müttefiklerin ikinci cepheyi açmak için acele etmedikleri ve bu sorunun çözümünü her zaman geciktirdiği için giderek daha açık bir şekilde anlaşılıyordu.
1942’e geri döndüğünde, Sovyet dış istihbaratı ülkenin liderliğine SSCB’nin Hitler karşıtı koalisyondaki müttefiklerinin yalnızca iki durumda ikinci bir cephe açma niyetinde olduklarını bildirdi: SSCB yenilginin eşiğindeyse ve kendilerini ve sömürgelerini kurtarmak zorunda kalmaları ve Sovyetler Birliği’nin ortaya çıkması durumunda tek başına düşmanı yen. O zaman Müttefikler, Alman pastasının bölünmesine geç kalmamak için "yardım etmeyi" hızlandıracaklar. Tahran Konferansı'nın başlamasıyla ikinci durum ortaya çıktı.
Stalin ve Sovyet delegasyonu Tahran'daki SSCB Büyükelçiliği topraklarında bulunuyordu. Yukarıda da belirtildiği gibi, yakında orada, Sovyet delegasyon başkanının daveti üzerine ABD Başkanı Roosevelt de taşındı. Churchill, Roosevelt’in Sovyet elçiliğine yerleştiğinden memnun değildi. Sebepsiz olarak, bunun, Sovyet liderinin Roosevelt'te gayri resmi bir ortamda buluşmasını ve Roillevelt'i kendi tarafına eğerek önemli sorunları tartışmasını mümkün kılan Stalin tarafındaki zor bir hareket olduğuna inanıyordu.
Tahran'da tartışılan asıl meseleler askeriydi, özellikle Avrupa'da ikinci bir cephe açma meselesi. Başlangıçta, Churchill, bu sorunu Büyük Üç'ün tartışması için gündeme getirmek istemedi. Müttefiklerin Fransa'ya inişini geciktirmeyi ve Sovyet birliklerini Avusturya'dan kesmek ve Avrupa'ya ulaşmalarını engellemek için askeri çabalarını Akdeniz bölgesinde, İtalya'nın kuzeyinde ve Balkanlarda yoğunlaştırmayı umuyordu.
Stalin, İngiltere başbakanının bu manevrasını kolayca tahmin etti. Rakamlara dayanarak, 1943 yılında, Müttefiklerin pasifliğinden dolayı, Alman Yüksek Komutanlığının Kızıl Ordu'ya karşı yeni saldırı gruplarına konsantre olabileceğini gösterdi. Sovyet Genelkurmay Başkanlığı verilerine göre, Stalin, Sovyet-Alman cephesinde ve Almanların karşı saldırıya uğramaya çalıştığı Kiev yakınlarındaki durumların ağırlaştığını bildirdi.
Konferanstaki ana konulardan biri, ikinci cephede neyin ele alınması ve nerede açılması gerektiğini bulmaktı. 1942 ile başlayarak, Müttefikler ikinci cepheyi açmak için iki olası seçenek geliştirdi: Anglo-Amerikan birliklerinin Kuzey Afrika'ya işgali (Meşale Operasyonu) ve ABD-İngiliz Fransa işgali (Overlord Operasyonu). Tahran Konferansı sırasında, Sovyet delegasyonu, İngiliz meslektaşlarını, Overlord Operasyonunun Müttefiklerin ana operasyonu olması ve Kuzey Fransa topraklarında başarısız olmadan başlaması ve gerçekleştirilmesi gerektiğini anlamasına zorladı. Stalin, Müttefik saldırılarının Almanya'ya karşı saldırı olanaklarının başka yönlerden eleştirel bir şekilde incelenmesini sağlamıştır. Operasyonların en ayrıntılı açıklaması, Müttefik kuvvetlerinin Roma'ya yaklaştığı Akdeniz ve Apennine yarımadasındaydı. Bu operasyonları küçük olarak kabul etti.
Stalin, Batı müttefiklerine, bu ikinci cephenin özü ve kapsamı ile tamamen tutarlı olan, birbiriyle ilişkili üç operasyonun uygulanmasının askeri açıdan sağlam temelli bir türevini teklif etti. Müttefiklerin ana güçleri kuzey Fransa'da hareket etmekti ve bu ülkenin güneyinde bir yardımcı grev yapıldı ve ardından ana güçlere katılmak için kuzeye doğru bir saldırı gerçekleşti. İtalya’daki taarruzları bir yönlendirme manevrası olarak kullanmalılar. Aynı zamanda, Stalin, yukarıdaki üç operasyonun zaman ve görevlerde etkileşimi için en uygun prosedürü biraz ayrıntılı olarak ortaya koydu. Churchill’in İngiltere’nin Büyük Üç’teki baskın konumunu güvenceye alma ve savaşın sonunda Akdeniz’deki egemenliğini sağlama arzusundan hoşlanmayan Roosevelt aktif olarak desteklendi. Sonuç olarak, Sovyet Operasyon Aşamasının zamanlaması ve Fransa'nın güneyindeki destek operasyonlarının önerisi kabul edildi. Stalin'in ısrarıyla, Tahran Konferansı'na katılanlar, Mayıs-Haziran 1944'te Fransa'da ikinci bir cephe açma kararını yazılı olarak kabul ettiler.
İkinci cephe, Sovyetler Birliği'nin kazandığı zaferin bir sonucu olarak, artık en zor yıllarda oynayabileceği bir rol oynamadı. Artık Avrupa ülkelerini etki altında tutmak için müttefiklerin kendilerine daha fazla ihtiyaç duydukları belirtildi. Ve bu konuda Sovyet dış istihbaratı ayrıca Müttefiklerin savaş ve savaş sonrası dönem için niyetlerini ortaya koyan ikna edici belgesel bilgi aldı.
Bu nedenle, Sovyet dış istihbarat servisi için ana bilgi kaynağı ABD ve İngiltere’nin savaş sonrası planlarının neyi hedef almasıydı. SSCB'nin sınırsızlaştırılacağına inanarak, bu tek taraflı avantajlardan faydalanmayı umuyorlardı. Churchill, savaşın sonunun "Balkan versiyonunu", Orta ve özellikle Güney Avrupa’da Sovyet birlikleri yolunda bir çeşit kordon yarattığını savundu. Amerika Birleşik Devletleri'nin, mümkün olduğu kadar çok sayıda küçük ülkeye bölerek olası bir rakibi mümkün olduğunca zayıflatması bekleniyor. Yunanistan ve İtalya müttefikler tarafından baskın etkilerinin bir bölgesi olarak kabul edildiler. Polonya, mücadelenin ana köprü başlarından biri oldu. Churchill, 1939 yılında kurulan Sovyetler Birliği ile sınırlarını sorgulamaya çalıştı. Konferansta, Yugoslavya'yı etkilemek için gergin bir mücadele yaşandı.
ABD hükümetinin taleplerine cevaben Sovyet heyeti, SSCB’nin Avrupa’daki düşmanlıkların sonunda Japonya’ya karşı savaşa girmeye hazır olduğunu açıkladı. Bu konferansta koz kartıydı.
Stalin’in Tahran’ı Büyük Üç’ün buluşma yeri olarak seçmesi şans eseri değildi. İran, Tahran'dan liderlik etmeye devam ettiği savaşın cephelerine yakındı. Bu yüzden Stalin, meslektaşlarının aksine, faşist canavara ölümcül darbeler uygulayan bir ülkeyi temsil ettiğini, müttefiklerin savaşın sonunu hızlandıracak ikinci bir cephe açmak için tereddüt ettiğini vurguladı.
Tahran Konferansı'ndan sonra, savaşın sona erdiği ve Almanya ile Japonya'nın yenilgisinin kaçınılmaz olduğu, tüm dünyaya belli oldu. 6 Haziran 1944, ABD ve İngiliz birlikleri Normandiya'ya indi. Overlord Operasyonu başladı.
Ancak, 1944'un sonunda Avrupa'daki Amerikan ve İngiliz kuvvetleri beklenmedik bir şekilde Alman cephesinde çok zor bir durumla karşı karşıya kaldılar. Aralık 16 Alman birlikleri, Anglo-Amerikan müttefiklerini zor durumda tutan Ardennes'de ani bir darbe aldı. Batı Cephesi'ndeki Hitler karşıtı koalisyonun güçlerine karşı Almanlar, esasen tonozlardan, oldukça yaşlı olanlardan ve yakın zamanda hastaneden ayrılan askerlerden, darbelerin altındaki müttefiklerden ileri geri yuvarlananlardan oluşan en iyi bölümlerden uzak durdular. Naziler, Amerikan ve İngiliz ordularının yönetimini ciddi şekilde üzdü. Savaş sırasında hava gücünün iyileştirilmesine yönelik çabalarını yoğunlaştıran ABD ve İngiltere, kara kuvvetlerinin ciddi bir kıtlığını hissetmeye başladı. Amerikan komutanlığı, 87'i 89'in emrindeki bölümlerden çıkardı ve Alman taarruzu karşısında rezervsiz kaldı.
İtalya ve Uzak Doğu'daki eski müttefiklerimiz için işler daha iyi değildi. Apenninde, 1944'un sonunda, askerleri Alman ordusunun güçlü savunma hatlarının önünde durdu. Uzak Doğu’da, Amerika’nın denizinde ezici bir yenilgiye uğrayan Japonya’nın emperyal ordusu, anakara Çin’de aniden büyük bir saldırı başlattı, zaman kazanmaya ve savaşı mümkün olduğunca uzatmaya çalışıyor. Avrupa'daki ve Uzak Doğu'daki Müttefiklerin başarısızlığı, Churchill ve Roosevelt'in, Kızıl Ordu'nun Doğu Cephesi'ne saldırmasını hızlandırmasını isteyen kişisel mesajlarla Stalin'e gitmesine neden oldu.
Dönüş mesajında Stalin, müttefiklerini Polonya'daki Sovyet saldırısının başlamasının hızlanacağına ve "hava koşulları elverdiğince" derhal gerçekleşeceğine dair güvence verdi. Churchill’in 1943’taki bahanesinin, “hava buna elverişli değil” bahanesiyle Kuzey Avrupa’daki Almanya’ya karşı düşmanlıklarını açmak için neredeyse açık bir ipucuydu. Müttefiklerden gelen bir talebe cevaben, Ocak 12'teki Kızıl Ordu 1945, programın iki hafta öncesinde, Polonya'da Almanya'ya karşı bir saldırı başlattı. Alman Wehrmacht felaketinin doğu cephesinde grevde. Alman komutanlığı Ardennes'deki taarruzdan vazgeçmek ve kurtarılan bölünmeleri Doğu'ya aktarmak zorunda kaldı. Batı Cephesi'ndeki ABD-İngiliz birlikleri kurtarıldı ve kısa süre sonra taarruza geri döndüler. 18 Ocak 1945, ABD Başkanı Roosevelt, Stalin'e gizli bir mesajla şunları yazdı: "Kahraman savaşçılarının daha önce gerçekleştirdiği istismarlar ve bu taarruzda gösterdikleri etkinlik, birliklerimizin her iki cephesinde de hızlı başarılar için umut vermeleri için her türlü nedeni veriyor."
Müttefik kuvvetlerin felaketi olan Ardennes, Hitler karşıtı koalisyon ülkelerinin yakın işbirliği olmadan, Almanya ve Japonya'ya karşı savaşta kazanılan hızlı bir zaferin gerçek olmadığını doğruladı. Özellikle, Uzak Doğu'daki Amerikan kuvvetlerinin Baş Komutanı General MacArthur, ABD Başkanı Roosevelt'e Japonya'nın son yenilgisi için 60 Sovyet bölümlerinin yardımına ihtiyaç duyacağını bildirdi. Aksi takdirde, savaş 1947'e sürülecek ve ABD'ye bir milyon insan kaybı şeklinde mal olacak.
Almanya, Japonya'nın son yenilgisi için Hitler karşıtı koalisyon ülkeleri tarafından gerçekleştirilen diğer eylemlerin acil koordinasyonuna ve İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesini hızlandıran acil bir ihtiyaç var. Avrupa'da dikkatli bir çalışma ve savaş sonrası cihazla ilgili sorunlar talep etti. SSCB, ABD ve İngiltere temsilcileri Büyük Üç liderlerinin bir sonraki toplantısında karar kıldılar. Yalta, Kızıl Ordu tarafından Nazi işgalinden kurtarılmasından kısa bir süre önce mekanı seçildi.