Bir İngiliz ile evlendi ve işiyle birlikte doktora çalışmalarına başladı. Üç buçuk yıl önce bir gün, bir gün panik atak geçirmeye başlayana kadar her şeyin iyi gittiğini hissetti.
İngiltere'de iki psikolog gördü, ancak tedaviden memnun değildi. Belki de dildi veya belki de psikologlar tam olarak uygun değildi. Eleni zor bir dönemden geçti, çünkü biriyle konuşmaya gerçekten ihtiyacı olduğunu ve destek bulamadığını hissetti.
Sonunda Atina'da bir psikologla temasa geçti. Birkaç kez telefonda konuştular ve daha sonra ziyareti için Yunanistan'da buluştular. O zamandan beri, Skype ile düzenli oturumlar yürütüyorlar.
“Aynı dili konuştuğumuzda bana çok yardımcı oldu. Daha samimi hissediyor, kendinizi daha iyi ifade edebiliyorsunuz ve diğer kişi içsel halinizi daha iyi anlıyor ”dedi.
Bu süreçte, göç deneyiminin onun üzerinde düşündüğünden çok daha büyük bir psikolojik etkiye sahip olduğunu fark etti.
“[İyi] olduğum halde yabancı bir ülkede ortaya çıkan sorunların yanı sıra ait olduğum yerin duygusuydu. Temel olarak, yakın olduğum insanlarla temasın olmamasıydı. Çok fazla tanıdık var ama çok az arkadaşım - çoğu Yunanistan'da. Burada bir aile sahibi olmayı düşünüyorum ama bu kolay bir karar değil. Bunların hepsi birbiriyle çelişkili duygular yaratıyordu. ”
Terapi ile hissettiği şeyleri çözmeye başladığında, benzer deneyimlerle başkalarıyla tartışmaya başladı. Başkalarının da benzer düşünceler ve hisler yaşadığını öğrenince rahatladı. Çok geçmeden bu insanların çoğu Atina'daki Eleni'nin psikoloğu ile Skype atamalarına başladı.
Evita Kalofonou, kocasını iş bulduğu Brighton'a kadar takip ederken benzer bir deneyime sahipti. Yunanistan'da psikolog olarak çalışan Kalofonou, mesleğini başka bir dilde yapıp yapamayacağı konusunda endişeliydi. Endişelenmesine gerek yoktu. Kısa bir araştırmadan sonra, yurtdışında danışmanlığa ihtiyaç duyan birçok Yunanlı olduğunu keşfetti.
“Tabii ki, büyük şehirlerde Yunan psikologlarını bulmak kolay, ancak şimdi daha önce boşluk bırakılmış küçük kasabalarda bile Yunanlılar var” dedi.
Bugün, müşterilerinin yüzde 90'ı İngiltere'de yaşayan Yunanlılar.
Fiyatlar
Kalofonou ile yapılan bir seansın maliyeti bir doktora yapılan ziyaretle aynıdır ancak fiyatlar Yunanistan'dakilere İngiltere'deki normdan daha yakındır. Kathimerini, “Çoğumuzun bu insanların daha iyi yaşam koşulları arayışı içinde ülkeyi terk etmek zorunda kaldıklarının farkında olduğunu düşünüyorum, bu yüzden bir anlayış var” dedi.
Girit Üniversitesi'nde klinik psikolog ve profesör olan Ilias Kourkoutas, başlangıçta Skype oturumları fikrine karşıydı, çünkü yalnızca müşterinin hareketlerini, yüz ifadelerini ve vücut duruşlarını gözlemlemek için değil, yüz yüze temasın gerekli olduğunu düşünüyordu. Çünkü bilinmeyen bir mekanda ilk buluşma çok önemlidir.
Bununla birlikte, kendisine yaklaşanların ve Brighton Üniversitesi ile işbirliği içinde öğretmenlere ve yeni göçmenlere danışmanlık sunan bir programa katılmaya karar vermiş olanların gerekliliğini anladı.
Kourkoutas, çevrimiçi psikolojik danışmanlığın teknik zorlukları ve sınırlamaları ile ilgili kaygıların ve engellemelerin çoğunun birçok psikolog tarafından üstesinden gelindiğine inanmaktadır.
Gerçekten de, bir internet araması benzer hizmetler sunan doktorların web sayfalarını getirir. Kullanıcıların Yunanistan'ın herhangi bir bölgesinden bir psikolog veya psikiyatrist seçmesine ve çevrimiçi bir oturum açmasına izin veren Melapus adlı bir girişim bile var.
Melapus'un kurucusu Nikos Gouvas'a göre, İsveç, İngiltere, Sırbistan ve Türkiye'deki insanlar, siteyi kullanan bir terapist buldular.
Yaygın sorunlar
Kathimerini ile konuşan çevrimiçi terapide deneyimi olan iki psikolog, birçok yeni gurbetçinin aynı sorunları yaşadığını keşfetti: “Temel kaygı bozuklukları ve panik ataklar. Kourkoutas, çok sayıda insanın göç nedeniyle “bölünmüş bir kimlik” yaşadığını söyledi.
“Çoğu zaman, bir aileleri olduğunda, çocuk yetiştirmeye ilişkin sorunlar var, kaçınılmaz olarak yeni ülkeye zaten var olan ve geçmişte dengeye ulaşmalarına yardımcı olan sosyal ağlar daha büyük göründüğünde çözülmemiş sorunları getirdiler. yeni ortamda yoklar. ”
Tabii ki bu tür sorunlar hiç görülmemiş. “Önceki nesil göçmenlerin aynı meselelerle uğraştığından eminim, ama en azından bu kuşağın yanında bir teknoloji var ve en önemlisi yardım istemekten korkmuyor” diye ekliyor.