Bu makaleyi dinlemek için oynat’a basın
Yapay zeka tarafından seslendirildi.
James Snell, New Lines Enstitüsü’nde kıdemli bir danışmandır. Şu anda Afganistan’daki savaş üzerine bir kitap yazıyor.
National Review’in kurucusu ve Amerikan muhafazakar hareketinin vaftiz babası William F. Buckley bir keresinde, Harvard Üniversitesi fakültesi tarafından yönetilmektense Boston telefon rehberindeki ilk 2.000 isim tarafından yönetilmeyi tercih edeceğini söylemişti.
Bir nesil hükümet çalışanları ve siyasi olarak atananlar, Harvard’ın hükümet okulundan Washington’a gitmek üzere ayrılıp 1960’larda ikisi arasında gidip geldiklerinde, Amerika’ya Vietnam Savaşı’nı getirdiler.
Buna karşılık, -Amerika Birleşik Devletleri’nin kurucularının çok takdir ettiği- antik Atinalılar, bir bulyonveya pozisyonların kura ile doldurulduğu bir konsey. Aynı şey, cumhuriyetlerinin kuruluşundan sonra Atina mahkemeleri ve Roma jürileri için de geçerliydi.
Bu temsili olmayan demokrasi, hükümetin seçilmiş delegeler yerine vatandaşlar tarafından oluşturulması fikrinde romantik bir şeyler var – aslında o kadar romantik ki, geri dönüş yapıyor.
Bu, büyük insan kitlelerinin oy kullandığı sıradan seçim demokrasisini, özel olarak – veya rastgele – seçilmiş vatandaşlar tarafından daha spesifik bir kuralla değiştirme “sıralama” fikridir.
Bu fikir çok geçmeden, ilk olarak geç dönem klasikçi Maurice Pope tarafından yazılan ve yayıncıları tarafından fazla ütopik olduğu için reddedilen “Demokrasinin Anahtarları”nda bir inceleme yazısı alacak. Kitap, oğulları Hugh ve Quentin tarafından sevgiyle yeniden yazıldı ve düzenlendi ve gelecek yılın başlarında çıkacak.
Bununla birlikte, ilginç bir şekilde, bir zamanlar büyülü düşünme ve sınıf tarihçiliği alıştırması olarak reddedilen şeyin şimdi arkasında biraz rüzgar var. Örneğin Fransa’da Başkan Emmanuel Macron, tıpkı COVID-19 salgını ve benzerlerine verdiği tepkiyi yargılamak için bir meclis oluşturmak üzere yerel belediye başkanlarından oluşan konseyleri toplaması gibi, yurttaş meclislerini reformist konuşmasının önemli bir parçası haline getirdi.
Macron da var yeni düşünülmüş gönüllü ötenazinin geleceğini tartışmak için bir yurttaşlar meclisinin oluşturulması.
Bu arada Britanya’da iklim aktivistleri – belki de daha radikal “küçülme” planlarının gerçekte ne kadar popüler olmadığının farkında olarak – talep etmek halkın sesi olan parlamentonun yerine ulusal politikayı kararlaştıracak bir “yurttaşlar meclisi”nin geçmesi. Sanayisizleşmeye nüfustan ve onun seçilmiş temsilcilerinden daha açık olacak şekilde şekillendirilebileceğini umduklarına hiç şüphe yok.
Bu arada, Birleşik Krallık’ın başbakanları giderek daha küçük Muhafazakar seçmen grupları, Muhafazakar Parti üyeleri ve Muhafazakar milletvekilleri tarafından seçiliyor – ya da bazen Rishi Sunak ve Boris Johnson gibi adaylarla tartışırken odada bulunanlar tarafından seçiliyor. atmak.
Ve bunun ne kadar iyi çalıştığını görün.
Hugh Pope, politikacıların kötü olduğunu söylüyor ve ben buna katılmıyorum. “Ara sıra bir politikacıya hayran olmamın nedeni, hayattaki başarıları ya da kişiliklerinin karizmasıydı, diğer insanların yaşamlarının pek çok detayından sorumlu olmayı hak ettiklerini düşündüğüm için değil.” yazar. Bunda mutlaka yanlış bir şey yok.
Pope, benzer şekilde, demokratik seçimlerde oy kullanmanın makul görünebileceğini, ancak Türkiye ve Malta gibi ülkelerde genellikle lekesiz olmaktan daha az olduğunu belirtiyor. Oy pusulası girişimlerinin ve plebisitlerin yanıt olduğunu düşünüyorsanız, yanılıyorsunuz – halkın genellikle referandumlara konulan tek konulu sorular hakkında karar verme konusunda güvenilemeyeceğini söylüyor.
Bu nedenle, rastgele seçilen bir grup veya sıradan insanlar tatlı noktadır – tıpkı bir Atinalı jüri gibi. Demokrasinin teorik tadına ve sıradan insanın rahatlatıcı sıradanlığına sahiptir. Pope, politikacılar yok, lobicilik yok – çok güzel, diyor.
Ancak bununla ilgili sorunlar var. 2.400 yıl önceki bir şehir devleti gibi on milyonlarca ülkeyi gerçekten yönetebilir miyiz?
Ne de olsa Atina küçük, büyük ölçüde homojen bir toplumdu. Ve Yunan standartlarına göre kozmopolit bir liman olmasına rağmen, 100 dil konuşan, onlarca farklı dine inanan veya makul ölçüde müreffeh ve karmaşık herhangi bir modern devletin doğasında var olan ciddi çeşitliliği temsil eden bir halka ev sahipliği yapmadı.
Bunun yerine Atina, nüfusun yaklaşık yüzde 95’inin – kadınlar, çocuklar, köleler ve yabancılar – kendi yönetimlerinde söz sahibi olmadığı bir yerdi. Ve yetişkin erkek nüfus enerjik ve tamamen katılımcı olduğunda bile, polisleri kabaca iki yılda bir savaşa gitmek için oy kullandı ve – bazı klasikçiler iddia edebilir – sonunda kendi kibiriyle yok edildi, özellikle de sıra benzersiz olana inanmaya geldiğinde. hükümet sisteminin dehası.
Daha önce sıradan insanlardan oluşan küçük gruplarla kurumları yönetmeyi denediğimiz gibi değil.
İngiliz devleti, düzenli olarak, tamamen değersiz olan ve yerleşik rant kollayan çıkarların yanı sıra çok fazla boş zamanı olan bireylerin tekelinde olan “danışmalar” düzenlemeye çalışır. Yerel siyasi partiler genellikle – bazı demokrasilerde – çok sayıda ve gururla, son derece sıradan olabilen üyeler tarafından yönetilir. Ancak bu koşullarda ne olma eğilimindedir? Aşırı uçlar, normalde sayısal güçlerinden çok daha büyük bir öneme sahiptir.
Fikirlerini genel halktan daha sıkı ve daha fanatik bir şekilde savunuyorlar. Daha güçlü bir öncü dürtüleri var ve düşmanlarından çoğu insanın umursadığından daha fazla nefret ediyorlar. Risk şu ki kaçıklar – kurayla seçilmiş olsalar bile kendi kendilerini seçiyorlar – çünkü diğer herkesin hafta sonları yapacak işleri var.
Kendisi de siyasi bir radikal olan Oscar Wilde’ın dediği gibi sosyalizmin sorunu, çok fazla akşam almasıdır. Vatandaş meclislerinin de sorunu bu.
Örneğin, Twitter ne derse desin, halkın çoğu tarafından siyasi olarak aşırı olarak görülen eski İşçi Partisi lideri Jeremy Corbyn’in destekçileri, liderliğinin kendilerine sabah kalkmaları için bir neden verdiğini söylerken videoya yakalandı. Ancak ortalama bir insan bu şekilde motive olmayı gerektirmez. İzleyecekleri futbol maçları, bakacakları çocukları ya da pişirecekleri akşam yemekleri var.
Temsili bir demokraside, kazanma eğiliminde olan insanlardır. Bu arada Corbyn’s Labour, 2019 genel seçimlerinde ezilmiş ve partinin 1931’den bu yana en düşük oy oranını almıştır. .
Hiç şüphe yok ki, önümüzdeki yüzyıl demokrasi ve otokrasi arasında bir savaş olacaktır. Ancak Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Joe Biden dünyayı kurtarmak için küresel bir demokrasiler koalisyonu kurmaya çalışırken, komitelerin nadiren vizyona sahip olduğunu ve sıralamaya takıntılı ülkelerin içe dönük ve kendini takıntılı olma ihtimalinin yüksek olduğunu hatırlamak önemlidir.
Nihayetinde, yaklaşmakta olan mücadelede, demokratik Batı, cemaat konseyleri tarafından yönetilen bir dünya yerine temsili demokrasiyi seçmelidir. Her iki yöne de bükülemez.
Kaynak : https://www.politico.eu/article/west-choice-representative-democracy-sortation/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS&utm_campaign=RSS_Syndication