Egbert, 'Wessex Kralı (taht. 802-839)
Wessex Kralı olarak Egbert, Offa yönetimindeki Mercia gücünün azalmasından sonra, diğer yöneticilere genel olarak üstün olan bir hükümdar anlamına gelen bir Anglo-Sakson terimi olan 'bretwalda' mantosunu miras aldı. Egbert 802'den 839'a kadar Wessex Kralıydı. Babası Kent'in Ealhmund'uydu. 780'lerde Egbert, Mercia'lı Offa ve Wessex'li Beorhtric tarafından sürgüne zorlandı, ancak Beorhtric'in 802'deki ölümü üzerine Egbert geri döndü ve tahta geçti.
Egbert'in saltanatının ilk yirmi yılı hakkında çok az şey biliniyor, ancak Wessex'in o zamanlar diğer güney İngiliz krallıklarına egemen olan Mercia krallığına karşı bağımsızlığını koruyabildiği düşünülüyor. 825'te Egbert, Ellendun savaşında Mercialı Beornwulf'u yendi ve güneydoğu İngiltere'deki Mercian bağımlılıklarının kontrolünü ele geçirmeye başladı. 829'da Egbert, Mercia'lı Wiglaf'ı yendi ve onu krallığından sürdü, geçici olarak Mercia'yı doğrudan yönetti. O yılın ilerleyen saatlerinde Egbert, Sheffield yakınlarındaki Dore'da Northumbrian kralının boyun eğmesini aldı. Anglo-Sakson Chronicle daha sonra Egbert'i "bir" olarak tanımladı.bretwalda" veya "Britanya Hükümdarı".
Egbert bu baskın konumunu koruyamadı ve bir yıl içinde Wiglaf Mercia tahtını yeniden kazandı. Ancak, Wessex Kent, Sussex ve Surrey'in kontrolünü elinde tuttu, bu bölgeler Egbert'in oğlu thelwulf'a Egbert'in altında bir boyunduruk olarak yönetmesi için verildi. Egbert 839'da öldüğünde, onun yerine thelwulf geçti ve güneydoğu krallıkları, thelwulf'un 858'deki ölümünden sonra nihayet Wessex krallığına dahil oldu.
Kral Egbert Ne Zaman Doğdu?
Egbert, 771-775 civarında doğdu. Kentli Ealhmund'un oğluydu. Gençken, Wessex Kralı Beorhtric ve Mercia Kralı Offa tarafından sürgüne zorlandı. Akrabası Beorhtric öldüğünde, Egbert (Ecgberht, Ecgbert veya Ecgbriht olarak da yazılır) eve geldi ve Wessex'in kralı oldu.
Fransa'dayken, Charlemagne altında orduda görev yaptığı bildirildi. Bazıları tarafından Charlemagne'nin kız kardeşi olduğuna inanılan Frank prensesi Redburga ile evlendi, ancak onun hakkında çok az şey biliniyor. İki oğlu ve bir kızı vardı.
Beorhtric'in 800 veya 802'de ölümü üzerine İngiltere'ye döndüğünde (tam yılın hesapları farklıdır), komşu Mercia hükümdarları onun tahta çıkmasını engellemeye çalıştılar. Ama Egbert galip geldi.
Egbert, Wessex kralı
Wessex'li Egbert (Ecgberht, Ecgbert veya Ecgbriht 769 veya 771 – 839 olarak da yazılır) 802'den 839'daki ölümüne kadar Wessex Kralıydı. Babası Kent'in Ealhmund'uydu. 780'lerde Egbert, Mercia'lı Offa ve Wessex'li Beorhtric tarafından sürgüne gönderildi, ancak Beorhtric'in 802'de ölümü üzerine Egbert geri döndü ve tahta geçti.
Egbert'in saltanatının ilk 20 yılı hakkında çok az şey biliniyor, ancak Wessex'in o zamanlar diğer güney İngiliz krallıklarına egemen olan Mercia krallığına karşı bağımsızlığını koruyabildiği düşünülüyor. 825'te Egbert, Mercia'lı Beornwulf'u yendi ve Ellandun Savaşı'nda Mercia'nın üstünlüğünü sona erdirdi ve güneydoğu İngiltere'deki Mercia bağımlılıklarının kontrolünü ele geçirmeye başladı. 829'da Egbert, Mercia'lı Wiglaf'ı yendi ve onu krallığından sürdü, geçici olarak Mercia'yı doğrudan yönetti. O yılın ilerleyen saatlerinde Egbert, Dore'da Northumbria kralının boyun eğmesini aldı. Anglo-Sakson Chronicle daha sonra Egbert'i bir bretwalda veya "Britanya Hükümdarı" olarak tanımladı.
Egbert bu baskın konumunu koruyamadı ve bir yıl içinde Wiglaf Mercia tahtını yeniden kazandı. Bununla birlikte, Wessex Kent, Sussex ve Surrey'in kontrolünü elinde tuttu, bu bölgeler Egbert'in oğlu Æthelwulf'a Egbert'in altında bir alt krallık olarak yönetmesi için verildi. Egbert 839'da öldüğünde, onun yerini alan güneydoğu krallıkları, 858'de 'thelwulf'un ölümünün ardından nihayet Wessex krallığına dahil oldular.
Kral Ecbert Linus Roache'un oynadığı
Kral Ecbert, İngiltere'deki beş krallığın en büyüğü olan ve onu daha da büyütmek için büyük planları olan Wessex'in hükümdarıdır. Ecbert, saray hayatında çok tecrübeli, sofistike bir vizyon sahibidir. Ecbert her zaman bir gün Vikinglerle yüzleşmesi gerektiğini öngörmüştür ve onları kendi avantajına nasıl kullanabileceklerine dair stratejilerle hazırlanmıştır.
linus hamamböceği
Linus Roache, ilk olarak Antonia Bird'ün eleştirmenlerce beğenilen filminde dünya çapında tanınırlık kazandı. rahip.
Çok sayıda film kredisi şunları içerir: Wings of a Dove, Batman Başlıyor, İsim & amp Kör uçuş İskoç BAFTA'dan En İyi Erkek Oyuncu adaylığı aldı. O da başrol oynadı pandaemonium Evening Standard Film Ödülleri'nde En İyi Erkek Oyuncu ödülünü kazandı. Yakın zamanda ID2: Shadwell Army'i İngiltere'de tamamladı.
Küçük ekranda Linus, F/X televizyon filmi “RFK,”'deki Robert Kennedy rolüyle Altın Küre adaylığı aldı ve aynı zamanda HBO'nun ödüllü “The Gathering Storm,& Yardımcı rolde en iyi erkek oyuncu dalında Altın Uydu Ödülü'nü kazanan 8221. Linus dizilerde düzenli oynadı, Executive A.D.A. Michael Cutter, NBC'nin “Law & Order” dizisinde oynadı ve “Law and Order: Special Victims Unit” için geri döndü. Ayrıca Julian Fellowes'ın ’ mini dizisi “Titanic'te başrol oynadı. ”
Kapsamlı tiyatro deneyimi, RSC'deki sezonları ve Londra'daki Almeida Tiyatrosu ve Brooklyn Müzik Akademisi'nde Ralph Fiennes'in karşısında oynadığı “Richard II” ve “Coriolanus” içerir.
Wessex'li Egbert - Tarih
John Speed'in 17. yüzyıl haritası, ‘Britanya, İngiliz Saksonlarının Tyme'ında, özellikle Heptarchy'lerinde’.
Ekim 2007 sayısında Tarih Bugün İnsanların İngiltere'ye ilk kez 11. yüzyılın başlarında bu adla hitap etmeye başladığını öne sürdüm. Yerli İngiliz halkları ile Danimarkalılar arasındaki savaşı tek bir hükümdar altında birleşik bir ülke yaratarak sona erdirme girişiminde bu hareketi destekleyenler neredeyse kesin olarak yabancı doğumlu Cnut (r.1016-35) ve danışmanlarıydı. Bu projeyi bitirdikten sonra, 17. yüzyılın başlarından kalma bir tarihçi olan John Speed'in ifadesine rastladım. Büyük Britanya Tarihi (1625) yazdı:
Kral Egbert … Fermanı ile Winchester'da çıkan. 819, Danimarka kıtasının dışında bulunan, Iuitland ve Holsatia arasında uzanan, ataları Anglo-Saksonların geldiği yerin adına göre aynısının Angle-lond olarak adlandırılmasını emretti. yer Engloen adını korur.
İlgimi çekti, bu hikayenin kökenini aramaya koyuldum. Aramam beni 828 yılı için isimsiz bir Latin vakayinamesinde geçen bir kayda götürdü. Winchester Yıllıkları. Egbert'in Ellendun savaşında Mercialılara karşı kazandığı zaferi tanımladıktan sonra, giriş şöyledir:
Winchester'a döndüğünde, fethettiği krallıkların tüm liderlerine belirli bir günde şehirde onunla bir araya gelmelerini emretti. Halk ve din adamları oraya geldi ve tüm grupların rızasıyla Egbert tüm Britanya'nın kralı oldu. Aynı gün Egbert, adanın bundan böyle İngiltere olarak adlandırılması ve ister Jütler ister Saksonlar olsun, halkın İngiliz ortak adıyla anılması gerektiğini bildiren bir ferman yayınladı.
Speed'in bu hikayeyi nasıl öğrendiğini öğrenmek, onun zamanından önceki tarihini ortaya çıkarmayı gerektiriyordu. Winchester Yıllıkları 17. yüzyılın başlarına kadar. Bulgular şaşırtıcıydı. Dokuzuncu yüzyıldan 14. yüzyılın başlarına kadar tek bir yazar hikayeden alıntı yapmıyor. Sonra bir Galli tarihinde görünür, Saksonların Kralları, ve Rannulf Higden'de polikronikveya Universal Chronicle (c. 1350). İfadelerdeki benzerlikler, her ikisinin de onu Winchester Yıllıkları. Higden'in çalışmasının 1482'de İngilizce çevirisinin yayınlanmasından sonra, Robert Fabyan, John Rastell, Polydore Vergil, Richard Grafton ve Raphael Holinshed de dahil olmak üzere çok çeşitli yazarlar hikayeyi ele aldı. kronikler. Bu eğilim 17. yüzyılda William Camden'in Britanya John Clapham ve tabii ki Speed'in kendisi tarafından çalışır. 18. yüzyılda tarihçiler bunu sorgulamaya başladılar. 19. yüzyıl İngiliz tarihçileri bundan pek bahsetmedi ve hikaye 20. yüzyılda tamamen ortadan kalktı.
Sharon Turner, 1799'unda Anglo-Saksonların Tarihi, Egbert hikayesini araştıran önceki tek tarihçidir. Temel sorular şunlardır: ilk olarak, hikaye nereden geliyor, kaynakları neler? İkincisi, gerçek mi, doğru mu, güvenilir mi?
NS Winchester Yıllıkları 6. yüzyıldan Norman Conquest zamanına kadar girişleri olan kısa, anonim, tarihsiz bir kroniktir. Günümüze sadece iki el yazması ile ulaşmıştır: 12. yüzyılın sonlarına ait Corpus Christi College Cambridge 339 ve BL Cotton Ms. Domitian A XIII, ikincisi öncekinin bir kopyası. Artık Cambridge 339'un bir derleme olduğuna, Winchester'daki 12. yüzyılın sonlarında bir manastır tarihçisinin eseri olduğuna inanılıyor. Egbert'in saltanatı (802-839) hakkındaki bilgi kaynakları nelerdi?
Ona ulaşabilecek olan ve Egbert'in saltanatını konu alan daha önceki yazılar, Egbert'in "A" el yazması ile başlar. Anglo-Sakson Chronicle. Bu bölüm dokuzuncu yüzyılın sonunda Winchester'da başladı ve bir Batı Sakson asilzadesi olan Aethelweard tarafından onuncu yüzyılın sonlarında Anglo-Sakson tarihiyle devam etti. Derleyici aynı zamanda 12. yüzyılda William of Malmesbury, Henry of Huntingdon, Symeon of Durham, John of Worcester ve Geoffrei Gaimar tarafından yazılmış birkaç tarihe de aşina olacaktır.
Bir karşılaştırma Winchester Yıllıkları' Egbert'in bu diğer tarihçilerinkiyle ele alınması, aralarında pek çok benzerlik olduğunu ortaya koymaktadır. Hayatının ve saltanatının şimdiki tüm ardışık bölümleri: gençliğinde Karolenj krallığına sürgünü, 802'de askeri seferlere katılması, özellikle 825'te Ellendun savaşında Mercialılara karşı kazandığı zafer ve ardından 839'da ölümü. Bu konulardaki bilgilerinin çoğunu daha önceki yazarlardan birinden, 'A' el yazmasından ve özellikle William of Malmesbury'den almıştır. Egbert'in saltanatının ana hatlarıyla ilgili tüm bu tarihler arasındaki genel anlaşma, bunların genel güvenilirliğine işaret ediyor.
Ancak iki açıdan Winchester Yıllıkları önceki tüm tarihlerden belirgin bir şekilde farklıdır. İlk olarak, hiçbirinin bahsetmediği yeni sahneleri ve gelişmeleri tanıtırken: Egbert'in Fransa'da sürgündeyken askeri disipline olan coşkusu, kral olduktan sonra genç Wessex askerlerini eğitmesi, Egbert'in Ellendun'daki Beornwulf ile savaşını ayrıntılı bir şekilde anlatması, o Mercian'ın alaycı tavrı. Wessex ordusunun sayısal olarak yetersiz olması, savaştaki korkunç katliam ve sonrasında Beornwulf'un kaçışı. Her şeyden önce, Egbert'in Winchester'daki taç giyme törenini, egemenliği altındaki prenslerin huzurunda düzenlemesi ve halkın ve ülkenin adlarının İngilizce ve İngiltere'ye değiştirilmesini ilan etmesi var. Sonunda, Egbert'in ölümünden önce nasıl Winchester'daki kiliseye toprak hediye ettiğini anlatıyor. Genellikle oldukça ayrıntılı olarak anlatılan bu hikayelerin hiçbiri, her iki kitapta da bulunmaz. Anglo-Sakson Chronicle ya da 12. yüzyıl tarihçileri.
İkinci bir ayırt edici özellik, Winchester Yıllıkları 'A' elyazmasında anlatılan ve Malmesbury'li William, Huntingdon Henry ve diğer 12. yüzyıl tarihçileri tarafından kopyalanan bir dizi sahne ve olay: örneğin, Egbert'in 813'te Galler'i işgali, Carhampton'da Danimarkalılarla yaptığı savaşlar 833'te ve 835'te Hingston Downs'ta onlara karşı kazandığı zafer. Winchester Yıllıkları aynı şekilde, Egbert'i sekizinci olarak tanımlayan 'A' el yazmasının yorumuna atıfta bulunmaz. BretwaldaHumber'ın güneyindeki bütün Britanya'yı yöneten ya da Malmesbury'li William'ın dediği gibi: "Neredeyse bütün adanın tek hükümdarı, bütün Britanya'nın efendisi."
Bu farklılıklar göstermektedir ki, yazarın Winchester Yıllıkları hem kendi hesabına eklediği benzersiz olayları içeren hem de diğerlerinde bulunanlardan yoksun olan farklı bir kaynak veya kaynaklar kullanmıştır. Ne yazık ki böyle daha eski bir tarih günümüze ulaşmamıştır, ancak farklı bakış açılarından çalışan modern bilim adamları uzun zamandır aynı yazarın şu anda kayıp olan bir çalışmasının - çoğu zaman "İtalyan" olarak adlandırılan bir eser olduğuna ikna olmuşlardır. Annales Wintonenses deperditi - 'A' el yazması gibi bir dizi erken yıllık için önemli bir bilgi kaynağıydı. Anglo-Sakson Chronicle, bugün hala var olan. Bu, Cambridge 399'da sunulan Egbert hikayesindeki benzersiz unsurların kaynağı olabilirdi, ancak bu hipotezi doğrulamak imkansızdır.
Egbert'in taç giydiği Eski Minster, Winchester'dan boyanmış taş duvar resmi
Bununla birlikte, İngiltere hikayesinin kaynağını ortaya çıkaramamak, güvenilirliği konusundaki tüm araştırmaları sona erdirmez. Başka bir yaklaşım, hikayenin Egbert'in saltanatı sırasında Wessex'teki çağdaş koşullarla tutarlı olup olmadığını sormaktır. Örneğin, böyle bir adlandırma değişikliğinin meydana gelme olasılığı konusunda şüphe uyandıran kanıtlar var mı? Başlangıç olarak, Sharon Turner, dokuzuncu yüzyıldan 14. yüzyıla kadar 'A' el yazmasıyla başlayan başka hiçbir İngiliz tarihçinin bundan hiç bahsetmediğini kaydetti. Bu türden bir olay, bu kadar uzun bir süre boyunca yorum yapılmadan geçmiş olabilir mi? İkincisi, Egbert kendisini İngiltere kralı olarak taçlandırmış olsaydı, bu unvanı resmi belgelerinde alacağı varsayılırdı. Aslında tüzükleri ve madeni paraları ondan her zaman Batı Saksonların Kralı olarak bahseder, asla İngiltere'nin değil. Turner'ın hikayenin aslında bir uydurma olduğu yönündeki argümanları dikkate alınmalıdır.
Hikaye sadece bir icatsa, şu soru ortaya çıkar: Onu kim, ne zaman ve hangi nedenlerle icat etmiş olabilir? Olaydan üç buçuk yüzyıl sonra yazan Cambridge 339'un derleyicisinin böyle bir hikaye uydurabileceğine inanmakta zorlanıyorum. Okurlarını kralın bu tür değişiklikler yaptığına ikna etmeye çalışma fikrini ona ne vermiş olabilir? Olsa olsa, Egbert'in saltanatı hakkında sınırlı bir bilgiye sahip olabilirdi, onun hakkında 'A' el yazmasında ve William of Malmesbury gibi bir avuç diğer eski tarihçi tarafından yazılan tarihlerde okuyabileceği birkaç satırdan başka bir şey değil. . Yine de, Egbert'in Ellendun'daki zaferden sonraki günlerde yaptığı hareketler, Winchester'a dönüşü hakkında, fethettiği prensler meclisinin yanı sıra, kendisini taçlandırdığı kasabanın insanları ve din adamlarını çağırması hakkında çarpıcı ayrıntılarla ortaya çıkıyor. onun ülke adlarını değiştirmesi. Taç giyme töreniyle ilgili olarak, 802'de tahta geçtiği sırada Wessex Kralı olarak taç giymiş olan Egbert'in o zaman tüm Britanya'nın kralı olarak ikinci bir taç giyebileceği fikrini nasıl düşünebilirdi? Benzer bir soru, Egbert'in taç giyme töreninden sonra İngiltere ve İngilizce adlarını sözde tanıtmasıyla ilgilidir. Derleyicinin, derlemesini yaptığı kaynakta okuduğu bir pasajı, belki de harfi harfine kopyalamasını çok daha makul buluyorum. Annales Wintonenses deperditi.
Egbert adlandırma hikayesinin değerlendirilmesine yönelik bir başka yaklaşım da, gerçekliğini destekleyen herhangi bir kanıt olup olmadığını sormaktır. Daha önce de belirtildiği gibi, adlandırma öyküsü, yalnızca bir dizi olay ya da sahneden biridir. Winchester Yıllıkları ve A el yazması gibi diğer eski kaynakların hiçbirinde bulunmamıştır. Yine de isimlendirme hikayesini anlattıktan hemen sonra Winchester Yıllıkları Egbert'in Winchester bölgesindeki ve Wight Adası'ndaki altı kasaba ve köyde veya köylerde hediyeler yaptığını bildiriyor. Bu olay sadece Winchester Annals'ta gerçekleşir, diğer önceki hikayelerin hiçbiri bundan bahsetmez. Son zamanlarda, tarihçi Heather Edwards, Egbert'in bu bağışlarını tam olarak kaydeden Winchester cartulary'de (kurumların kuruluşuyla ilgili bir rulo) bugün mevcut olan 12. yüzyıldan kalma beş tüzüğe dikkat çekti ve derleyicinin bu bölümü temel aldığına dair hiçbir şüphe bırakmadı. bu belgeler üzerinde tarih. Bu, elbette, onun isimlendirme öyküsünü diğer tarihi belgelere dayandırdığını kanıtlamaz, ancak anlatımındaki benzersiz olayların uydurma olduğunu varsayma konusunda uyarır.
Sonra, Egbert isimlendirme hikayesinin başlangıcının solunda Cambridge 339 el yazmasında marjinal bir giriş var. Ana metin okur:
Winchester'a döndüğünde [Egbert] fethettiği tüm büyük insanların belirli bir günde Winchester'da bir araya gelmelerini emretti.
Marjinal giriş (Westminster Annals'ın Egbert'in saltanatına ilişkin açıklamasında türünün tek örneği), ana metinle aynı el yazısıyla yazılmıştır. Bu nedenle, derleyicinin kendisi tarafından yapılan bir eklemedir ve aşağıdaki gibi okunur:
Köylülerden çok kralların kralı olmanın daha şanlı olduğuna inanan Kral Egbert, fethedilen kralları öldürmedi, ancak onların saygısını alarak onları kendi kolları [tebaası] yaptı.
Bu ifadenin, Egbert'in zaferlerinden ve ardından Winchester'a dönüşünden sonra hikayede neler olduğuna dair derleyicinin açıklaması olduğuna şüphe yoktur. Okuyucuların bilmesini istiyor ki, Egbert fethettiği prensleri yok saymak veya öldürmek yerine, taç giyme töreninde onları hazır bulundurmayı tercih etti, böylece Winchester'daki halkı bu fethedilen hükümdarların ülkeleri üzerindeki otoritesini kabul ettiğini görebildi. Bu, derleyicinin hikayeyle ilgili kendi yorumu olduğundan, onu anlatıya dahil etmedi, ancak soldaki kenara koydu. Bu, Egbert adlandırma hikayesinin onun icadı olmadığını, başka bir kaynaktan yıllıklarına kopyaladığı bir hesabın parçası olduğunu kuvvetle önerir. Hikayeyi kendisi uydurmuş olsaydı, bu tür bir yorum yapmazdı.
Adlandırma hikayesinin gerçekliğinden şüphe duymanın en temel nedeni, bir bütün olarak Egbert'in saltanatı hakkında bilinenlerle bariz tutarsızlığıdır. Egbert'in boyundaki bir hükümdar, kendisini tüm Britanya'nın kralı olarak adlandıracak ve ardından İngiltere olarak yeniden adlandıracak bir projeyi nasıl tasarlayabilir? Egbert'in yakın zamanda Mercia, Galler, Kent ve Doğu Anglia'yı fethetmesi onu "Humber'ın güneyindeki her şeyin hükümdarı" yapmıştı ve Egbert Bretwalda' (efendisi). Yine de, bunu 829 için analında yazan 'A' el yazmasının vakanüvisi, Egbert'in krallığının adını İngiltere olarak değiştirmesi hakkında hiçbir şey söylemedi. Böyle bir fikir nereden gelmiş olabilir? Olası bir cevap, erken ortaçağ Avrupa tarihindeki en ünlü taç giyme törenlerinden ve siyasi hareketlerden birinin etkisidir. Egbert'in saltanatının başlamasından iki yıl önce, Roma'daki Aziz Petrus Bazilikası'ndaki 800. Noel Günü'nde, Charlemagne, Batı Avrupa'daki krallığında antik Roma İmparatorluğu'nu yeniden canlandırma girişiminde Kutsal Roma İmparatoru olarak taç giydirdi. Bazı açılardan Egbert'in taç giyme töreni ve halkını ve ülkesini yeniden adlandırma hikayesi, Charlemagne'nin eylemlerini andırıyor. Her iki durumda da hüküm süren bir kral kendini yeniden taçlandırdı ve unvanını değiştirdi: Daha önce Wessex Kralı olan Egbert, şimdi Britanya Kralı oldu ve adını İngiltere olarak değiştirdi.
Bu tür bir taklitin açık bir kanıtı hayatta kalmaz, ancak bir dizi faktör bu olasılığı düşündürür. Charlemagne, bazıları onu Aachen'deki sarayında ziyaret eden birkaç İngiliz hükümdarı ile temas halindeydi. Bir genç olarak, Wessex tahtının varisi olan Egbert, Charlemagne krallığında birkaç yıl sürgüne zorlandı ve Carolingian sarayında kalmış olabilir. Eğer öyleyse, 800'de Charlemagne'in taç giyme törenine tanık olmuş olabilir. Bu sürgün sırasında 'Frankların... , daha sonra 802'de Wessex Kralı olduktan sonra kendi askerlerini bu şekilde eğitti. Egbert'in şahsen tanıyor olabileceği Charlemagne, Egbert'in İngiltere'ye dönüşünde ve 802'de kral olarak iktidara gelmesinde rol oynayabilirdi. 839'da Egbert, Charlemagne'nin oğlu ve halefi olan Dindar Louis'in mahkemesine bir elçi göndermiş olabilir. ve 856'da Egbert'in oğlu ve halefi Aethelwulf, Charlemagne'nin torunu ve o sırada Karolenj imparatoru olan Kel Charles'ın kızıyla evlendi. Hiçbir şey, Egbert'in 828'deki davranışını 800'deki Charlemagne'nin davranışına göre modellediğini kanıtlamaz, ancak iki kraliyet mahkemesi arasında ilişkiler olması gerekir ve Egbert'in bu şekilde etkilenmiş olma olasılığı, saltanatını ve adlandırma hikayesini yeni bir ışık altında tutar.
Egbert isimlendirme hikayesini reddetmenin en zorlayıcı nedeni, Sharon Turner'ın 1799'da işaret ettiği gibi, dokuzuncu yüzyıldan 14. yüzyılın başlarına kadar hiçbir İngiliz tarihçisinin veya belgesel kaynağının bundan hiç bahsetmemesidir. Egbert gerçekten de halka açık bir törenle ismi değiştirmiş olsaydı, nasıl olur da Winchester Yıllıkları rapor ediyor mu? Tek olası açıklama, değişikliğin yalnızca kısa bir süre sürdüğü ve hiçbir zaman kalıcı bir etki yaratmadığı ve bunun olabileceğine inanmak için nedenler olduğudur. 830'larda, Winchester Annals'a göre taç giyme töreni ve isim değişikliğinden kısa bir süre sonra, Kral Wiglaf (d.839) altında Mercia gücünün yeniden canlanması, Egbert'in bu krallık üzerindeki kontrolünü sona erdirdi ve aynı zamanda Essex ve Galler üzerindeki egemenliği de geldi. son. 835'te Viking baskınları Wessex'in batı kıyısını tehdit etti. 830'da Dindar Louis, krallığındaki iç sorunlar nedeniyle desteğini geri çekmiş olabilir ve bu, Egbert'in davasını daha da zayıflatmış olabilir. Bu gelişmeler, Egbert'in tüm ülkeye hakim olma umuduna son verecekti. Sonuç olarak sadece üç-dört yıldır yürürlükte olan isim değişikliği terk edilmiş ve sonradan unutulmuş olabilir. Unutulmuş, yani, bugün bildiğimiz gibi, adlandırma hikayesinin yazarı hariç. Muhtemelen Winchester'daki çağdaş bir gözlemci olan bu adam, onu yazabilirdi ve daha sonra, 12. yüzyılın sonlarındaki derleyicinin onu günümüze getirdiği kayıp vakayinamelere dahil edilebilirdi. Winchester Yıllıkları Bugün Cambridge 339'da olduğu gibi. Hikayenin sadece iki el yazmasında hayatta kalması, her ikisi de muhtemelen sınırlı erişime sahip manastır arşivlerinde saklanıyor olması, neden beş yüzyıldır hiçbir İngiliz tarihçisinin onu bilmediğini veya ona atıfta bulunmadığını açıklayabilir.
Bu isim değiştiren olayın, kitapta anlatıldığı gibi olduğuna inanmaya meyilliyim. Winchester Yıllıkları Aslında 820'lerin sonlarında Winchester'da, Charlemagne'nin Kutsal Roma İmparatorluğu'nu yaratmasından esinlenen Egbert, bu model üzerinde yeni bir İngiltere monarşisi yaratmaya çalıştığında, ancak bu beklenmedik yenilgiler projesini yarıda kestiğinde meydana geldi. Böylece isim değişikliği hiçbir zaman tutunamadı ve daha sonra 14. yüzyıla kadar tüm hafızası kayboldu. Önerdiğim şey kanıttan yoksun, ancak bu teori, Egbert'in emrine rağmen ülkenin adının neden İngiltere'den İngiltere'ye değişmediğini açıklıyor.
Bunun, hikayenin 15. yüzyıldan 17. yüzyıla kadar İngiliz halkı arasında öne çıkan muhteşem yükselişi üzerinde hiçbir etkisi olmadı. Higden onu 14. yüzyılda keşfedip tanıttıktan sonra, eğitimli insanlar arasında İngiltere adının kökeni için standart hesap haline geldi. Daha sonra 18. ve 19. yüzyıllarda reddedildi ve unutulmaya yüz tuttu. İngiliz/İngiliz geçmişiyle bağlantılı, benzer şekilde öne çıkan ve sonra bir kenara atılan başka hikayeler de var kuşkusuz, ama bunlardan herhangi biri Egbert hikayesinin gidişatına uyuyor mu?
Eğer analizim, Egbert isimlendirme hikayesi sorununu çözmüşse, bu bulgu, İngiltere'nin isimlendirilmesinin kökenleri hakkındaki bilgimizi çok az değiştirmektedir. 11. yüzyılın başlarındaki Cnut değil, iki yüzyıl önce Wessex'ten Egbert, adı tanıtmaya çalışan ilk kişi olacak. Egbert'in bu yeniden adlandırmayı uygulamadaki başarısızlığı, bunun Cnut tarafından c.1014-20 arasında ortaya konduğuna dair daha önceki argümanımın geçerliliğini koruduğu anlamına geliyor. Bu hikayenin Egbert'in dokuzuncu yüzyılın başlarındaki kraliyet makamı anlayışı hakkında ortaya çıkardığı şey daha ilginçtir: Kendisini daha önce düşünülenden çok daha erken bir zamanda birleşik bir ulusun tek bir İngiliz halkının hükümdarı olarak gördüğü.
İngiltere Tarihi
5 Egbert - ve neredeyse İngiltere
Egbert sonunda 802'de Wessex'in kralı olur. Saltanatının sonunda, Wessex en güçlü İngiliz ulusudur. Bu, ilk kez birleşik bir İngiltere mi? İngiltere Tarihi podcast'i, Wessex'in Mercia'dan İngiltere'nin önde gelen krallığı olmak için nasıl devraldığını inceliyor.
Egbert, Wessex kralı (902-839)
Egbert tahtı için savaşmak zorunda kaldı ve ilk başta Offa'nın halefi Coenwulf'tan Mercian desteği alan Beohtric tarafından yenildi. İlk Anglo-Sakson yüzyılları boyunca, ilk nesil geleneğinin olmadığı, yani yönetimin en büyük oğula geçmediği çok açıktır. Bunun yerine, iş için en iyi Atheling'i (kraliyet hanedanının üyesi) seçti.
Ancak Egbert'in Charlemagne'nin sarayında geçirdiği yıllar muhtemelen ona iyi geldi - ve muhtemelen ona Avrupa'nın en güçlü liderinin desteğini de verdi. 802'de Egbert, Beohtric öldüğünde geri döndü ve tahtını talep etti - ve aynı zamanda Mercia'dan gelen bir istilayı da püskürttü.
Mercia'da Coenwulf, Offa'nın imparatorluğunu sürdürmekle ilgili kendi sorunuyla karşı karşıyaydı ve bu, Egbert'i Wessex'i Dumonia'ya daha da genişletmek için özgür bıraktı. 838'de Wessex muhtemelen sonunda Cornwall'ı devraldı - ancak bu biraz tartışma konusu.
20 yılı aşkın bir süre boyunca Egbert, Anglo Sakson Chronicle'dan neredeyse hiç yorum yapmadan hüküm sürdü - burada İngiltere'nin siyasi haritasını değiştirecek bir adam olduğuna dair hiçbir belirti yoktu. Ve gerçekten de kriz muhtemelen 825'te Wessex'i işgal ettiklerinde, Egbert Güney Batı'da kendi sorunlarıyla boğuştuğunda Egbert değil Mercia tarafından hızlandırıldı.
Ellendun savaşı, Mercia için asla tam olarak toparlanamayacakları büyük bir yenilgiydi. Zaferinden sonra, Egbert saldırıya geçti ve güney İngiltere'nin tüm krallıkları üzerinde bir hegemonya kurdu. Ve Northumbrianların 829'da Dore'da boyun eğmeleri, ona tüm İngilizlerin ilk kralı olduğu konusunda (hafif) bir iddia verdi.
Ancak Mercia, eski hakimiyetleri olmasa da kısa sürede bağımsızlıklarını kurdu.
Aethelwulf (Wessex 839-856 kralı)
Egbert'in oğlu son derece dindar bir adamdı. Babasının isteksiz bir halefi olabilirdi ve daha sonra saltanatı sırasında saltanatı ziyaret etmek için zaman ayırdı - ve oğlu Aethelbald'ın krallığını devralmaya çalıştığını bulmak için geri döndü. Her ikisinin de iktidarda kalmasına izin veren oldukça dikkate değer bir uzlaşma sağlandı.
Ayrıca onun zamanında Viking baskınının yoğunluğu arttı - ve savaşçıdan ziyade dindar bir adam olarak ününe rağmen, Aethelwulf Acleah Heath'de büyük bir zafer kazandı.
Aethelwulf'un saltanatı Viking Büyük Kafir Ordusu'nun tam sınırına geldi. Ve saltanatının sonunda Vikingler Sheppey Adası'nı işgal ettiğinde duvarda yazı vardı - ama bu meydan okuma onun 5 oğluna ait olacaktı.
Wessex'li Egbert - Tarih
gbert, 802'den 839'a kadar İngiltere'nin Wessex bölgesinin Kralıydı ve genellikle otoritesini İngiltere'nin çoğu üzerinde uygulayan ilk hükümdar olarak düşünülür. 784 civarında kısa bir süre Kent Kralı olan ve Batı Sakson krallığının ilk kurucularından Ingild'den gelen Ealhmund'un oğluydu. Egbert, 786'da ölen Wessex Kralı Cynewolf'un ölümünden sonra birkaç yıl sürgüne gitti. Egbert bölgeyi yönetmek için bir talepte bulundu, ancak bu iddiası Offa'nın yardımıyla ünvanı almayı başaran Beorhtric tarafından reddedildi. ve Egbert'i kaçmaya zorladı. Egbert'in sürgünde olduğu zaman belgelenmemiştir, ancak muhtemelen Charlemagne mahkemesine gitmiştir.
802'de Kral Beorhtric öldü ve Egbert İngiltere'ye döndü ve Wessex tahtını talep etti. Saltanatının ilk dönemi hakkında çok az şey biliniyor, ancak otoritesini güvence altına almak ve krallığını ve ordusunu organize etmek için zaman harcamış olmalı. 825'te Mercia Kralı Beornwulf, Wessex'i işgal etti, ancak Egbert'in hazırlıkları test edildi ve Wiltshire'daki Ellendun savaşında işgalci Mercian ordusunu yenmek için yeterince güçlü olduğu kanıtlandı. Egbert bu zaferi, oğlu Aethelwulf'u bir orduyla Kent, Surrey, Sussex ve Essex'e göndererek takip etti.
829'da Egbert Mercia'yı işgal etti ve Mercia Kralı Wiglaf'ı yendi. Daha sonra King Eanred'in de teslim olduğu Northumbria'ya gitti. Kısa bir süre için Egbert bretwalda (tüm Sakson eyaletlerinin hükümdarı) idi, ancak 830'da Wiglaf Mercia'nın kontrolünü yeniden ele geçirdi. Egbert'in saltanatının sonuna Danimarka istilaları hakim oldu ve 836'da Vikingler, Carhampton savaşında Egbert'i yendi. Ancak Egbert 837'de geri döndü ve Vikingleri Hingston Down savaşında yendi.
Egbert ertesi yıl öldü ve yerine oğlu Aethelwulf geçti.
Kişilik
Kral Ecbert soğuk ve hesapçıdır, ancak arkadaş canlısı, anlayışlı ve güvenilir biri gibi davranır. Gerçek kişiliği hırslı, bencil ve vicdansız davranışlardan biridir. Kendinden başka kimseyi umursamıyor ve hedeflerine ulaşmak için tek oğlu Æthelwulf dahil herkesi ve her şeyi feda etmeye hazır. Danimarka yerleşiminin katledilmesine ilişkin gerçeğin ardından gerekçesi, bunun “yanlış zamanda doğru fikir” olduğuydu. Oğlunu, pagan yerleşiminden kurtulmak için büyük bir komplo kurmak ve onu, onları ortadan kaldırmak için yönetimini sorgulayan soylulara sabitlemek için kullanır. Ælle ve Kwenthrith gibi arkalarından krallıklarını çalmak için komplolar kurarken dostluk ve ittifak iddiasında bulunan diğer Sakson hükümdarlarına hiç saygısı yoktur. Ragnar gibi Ecbert de büyük hırslı ve kurnaz bir adamdır ve halkı için daha büyük şan hayalleri kurar. Athelstan, ikisinin çok ortak noktası olduğunu belirtiyor. Ecbert, “dünyevi hedeflerine ulaşmak için şeytanla yemek yiyeceğini” söylediğinde, hiç de abartmıyor. Bu arada Ecbert, Ælle'nin tam tersidir. Ælle'nin daha açık kana susamış ve gürültülü kişiliğinin aksine sakin, abartısız ve dingindir.
Kral Ecbert, Romalıların yazılarını ve mirasını aktif olarak korumaya çalışır. Romalıların başarılarına büyük hayranlığını ifade ediyor ve eserlerinin çeşitli parçalarına sahip. Hayatı boyunca bir Roma imparatoru olmaya çalıştı, strateji için el yazmalarını okudu, kendisini Roma sanatıyla kuşattı ve sık sık çok sevdiği bir Roma hamamını kullandı. Sık sık hamamında uzanırken ve hatta burada askeri ve siyasi stratejiyi tartışırken görülür. Bu alışkanlığı, İmparator'un banyo yapmaktan hoşlandığı söylendiği için, Charlemagne'nin sarayında büyütülerek edinmiş olabilir. Banyoda bileklerini keserek intihar eder. Anglo-Sakson arkadaşlarının çoğu, Britanya'da kendilerinden önce bir dev ırkının yaşadığına inanıyor, ancak Ecbert "devlerin" aslında Romalılar olduğunu anlıyor. Ayrıca pek çok din adamının ve sıradan insanın, putperest Romalılar hakkındaki saplantısını günahkar bulacağının da farkında. Therefore, he only reveals his knowledge to people he can trust.
King Ecbert is widely reputed to be a formidable man. His reputation is widely known and his feared throughout England. He learned the ways of politics at the court of Charlemagne, and the ways of warfare during his conflicts with the other kingdoms of England. Ecbert frequently expresses worldviews that are ahead of his time, such as his tolerance and understanding of pagan religions. Excepting that he mercilessly has an entire pagan settlement slaughtered when their presence on his land is no longer necessary for achieving his goals. Ecbert is extremely quick to catch up with the Viking way of thinking and plans his battles and actions accordingly. Nevertheless, Ecbert is considered a great king. He is just and fair to his subjects. He listens to what Athelstan has to say, despite him being a traitor to both England and his faith. Under his reign, Wessex grows powerful, incorporating Mercia and Northumbria under Wessex rule. He orchestrates the Anglo-Saxon counter-offensive against the Vikings, and delivers some brutal defeats upon them. He delivers a complete beating to King Horik, slaughtering most of his warriors and forcing him to flee Wessex. He also defeats the Mercian Ruling Council with the assistance of Lord Wigstan, who saw Ecbert a ruler who would ensure the end of the Mercian Civil War and bring about order and prosperity.
Ecbert does seem to have a softer side for a very few people. After his wife died, he swore to never marry again, suggesting that he had genuine feelings for her. He develops real feelings of affection with Ragnar, as the two men view the other as the only one who can truly understand them. He also loves Athelstan and is devoted to him. He suffers from devastating grief at the deaths of both Athelstan and Ragnar. When he sends Ragnar to Ælle to be executed, he subjects himself to an open-footed walk along a rocky beach and it is implied that he's fasted since Ragnar's death.
Egbert 827-839
Egbert, in Old English Ecgbehrt, the first King of all England, was born around 770-780. He was the son of Ealhmund, King of Kent, who is mentioned in a charter of 784.
Ealhmund was himself the son of Eafa, King of Wessex, by a Kentish princess. The House of Wessex boasted of a descent from no less a personage than the great Woden himself. The Anglo Saxon Chronicle records the descent of Egbert from Cerdic, a Saxon invader who landed on the south coast in 495. Following the murder of King Cynewulf, Egbert's kinsman, Beothric was elected to the vacant throne of Wessex in 786, but Egbert, who considered himself to have a better claim, contested his right.
Statue of Egbert from Lichfield Cathedral
Egbert was forced to take refuge at the court of the powerful Offa, King of the tribal kingdom of Mercia. Beothric responded by proposing an alliance between himself and Offa, which was to be cemented by his marriage to Offa's daughter Eadburgha. He further requested that Offa deliver the rebel Egbert to him. Offa accepted Beorthric's offer for his daughter's hand in marriage, but instead of handing over Egbert to his enemy and certain death, he merely banished him from England.
Egbert was forced to flee to France, then ruled by the Emperor Charlemagne and is said to have served in his army. He remained safely in France for the rest of Beothric's reign in Wessex. He contracted a marriage to Redburga, a Frankish princess, said by some authorities to have been the sister of Charlemagne, although she remains a shadowy figure about whom very little is known. The marriage of Egbert and Redburga produced two sons and a daughter.
On the death of Beothric, Egbert returned to his native England to claim the vacant throne of Wessex in 800 and was accepted although the Mercians opposed his rule. Wessex was attacked by the Hwicce, under ealdorman Ethelmund (the Hwicce had originally formed a separate tribal kingdom, but by that time formed part of Mercia). Weohstan, a Wessex ealdorman and said by one source to be Egbert's brother-in-law, met him with men from Wiltshire. The Hwicce were defeated, and Weohstan and Ethelmund slain.
Inspired by Frankish military and imperial ideas, Egbert made rigorous efforts to bring the native Britons, or Celts, into subjection, eventually, all of what is now Wales was subject to his authority. Egbert defeated the rival king Beornwulf of Mercia in battle at Ellandune, near Swindon and marched an army into Kent, at that time under Mercian rule. Baldred, the Mercian under-king of Kent, fled and the Kentish men declared for Egbert. Surrey, Sussex and Essex followed suit. Egbert's elder son, Ethelwulf was made sub-king of these regions.
The East Anglians, who were also subjects of the Mercian king, rebelled. Beornwulf, King of Mercia was intent on re-asserting his authority in the province. The East Anglians placed themselves under the protection of Egbert of Wessex, who came to their aid and Beornwulf himself was killed in the ensuing conflict. Wiglaf was elected to succeed him in 829. Allowing Wiglaf no time for preparation, Egbert hastily advanced into Mercia and expelled him from the kingdom, making himself ruler of all of England south of the Humber. Egbert then turned his attention to the Anglian kingdom of Northumbria, which also fell to him. He now controlled all of England. He had triumphed, he was Bretwalda.
King Egbert
The Vikings, Danish and Norwegian raiders, had first ravaged the shores of England in 793, recorded in a dramatic entry in the Anglo-Saxon Chronicle :-
'In this year dire portents appeared over Northumbria and sorely frightened the people. They consisted of immense whirlwinds and flashes of lightening and fiery dragons were seen flying in the air. A great famine immediately followed these signs, and a little after that in the same year, on 8 June, the ravages of heathen men miserably destroyed God's church on Lindisfarne, with plunder and slaughter.'
Further terrifying Viking attacks followed and began to grow in strength in the last years of Egbert's reign. They came from over the sea from Denmark and Norway in their dragon prows, or longships. In 835, the Vikings raided the Isle of Sheppey, Egbert lead an army against them at Carhampton on the North Devon coast. The Celts of Cornwall and Devon, known to the Saxons as Wilisc men (i.e. foreigners) allied themselves with the Danes. Egbert defeated them but by the time of his death in 839 the Viking raids had become annual occurences and Mercia had regained its independence.
Egbert was was succeeded on the throne of Wessex by his eldest son Ethelwulf, and was buried at Winchester. Following the Norman conquest, Winchester Cathedral was erected on the Saxon site of the Old Minster. The Royal remains, including King Egbert's bones, were exhumed and placed around St. Swithin's Shrine in the new building. However in the seventeenth century, during the English Civil War, the bones, after being used by Cromwell's soldiers as missiles to shatter stained glass windows, were scattered and mixed in various mortuary chests along with those of other Saxon kings and bishops and the Norman King William Rufus. The chests remain today, seated upon a decorative screen surrounding the presbytery of the Cathedral.
Scientists from Bristol University now plan to examine the skeletal remains, which include those of the Egbert and his son Ethelwulf. The chests have been placed in the Lady Chapel of the cathedral to allow examinations to be carried out without removing them from consecrated ground. A Heritage Lottery Fund grant has been applied for to finance the project. Experts from Bristol University will use the DNA techniques, team leader Professor Mark Horton has stated 'The preliminary findings are very exciting.'
Saxon Winchester and St. Swithin
The principal or capital town of Wessex was Winchester. Prior to Egbert's reign, Kent, with the see of Canterbury, as well as London, was under the control of Mercia. The most famous churchman of his reign was St. Swithin, Bishop of Winchester. Little is known with certainty of the life of St. Swithin, Egbert made him responsible for the education of his son and heir Ethelwulf.
St. Swithin in stained glass
St. Swithin was buried at Winchester Cathedral in 862, where a shrine was built around the tomb, his death is recorded in the Anglo-Saxon Chronicle. When his tomb was opened in 971, 40 days of rain were reported to have occured. A popular rhyme has attached itself to the superstition:-
"St. Swithin's day if thou dost rain For forty days it will remain St. Swithin's day if thou be fair For forty days 'twill rain nae mair."
Coloured window glass, wall decorations and tile floors from this period have been discovered during excavations at Winchester Cathedral. More than a hundred years later, when St. Dunstan and Ethelwold of Winchester were inaugurating their church reforms, Saint Swithun was adopted as patron of the restored church at Winchester. The shrine was destroyed at the Dissolution of the Monasteries under Henry VIII. The feast of St. Swithin is celebrated on 15th July.List of site sources >>>