Çocukların çoğu ders çalışma fikrinden hoşlanmaz. Haksız da sayılmazlar. Bu doğal bir tepkidir. Fakat ders çalışmayı tamamen reddetme ve akademik gelişimi yok sayma için aynı şey söylenemez. Çocuklar ders çalışmayı sevmese de sahip oldukları “iç motivasyon” yani sorumluluk, gelişme hevesi ve kendine güvenmenin onları derslere yakın tutmasını bekleriz.
Ders çalışmayla ilgili tutumlar sadece öğrenci ve okul arasındaki ilişkiyle açıklanamaz. İstekli ve düzenli çalışma öğrenilen bir alışkanlıktır ve oluşumu erken çocukluk dönemine dayanır. Çocuğun erken çocukluk döneminde kendisi ve çevresiyle kurduğu ilişki, ders çalışma motivasyonunun gelişimini dolaylı olarak etkiler.
Bu alışkanlık için erken çocukluk döneminde neler yapılmalı?
● İlk amaç çocuğunuzun her konuda kendi becerisine güvenmesini sağlamaktır. Çocuğun becerilerine saygı duyun, ona güvenin ve yaşına uygun sorumluluklar verin.
● Beceri seviyesi ve gelişim hızına göre beklentiler belirleyin!
● Çocuğunuz “olumlu” davranışı sizin için değil kendini iyi hissettiği için yapmalıdır. Onunla başarısını paylaşın.
● Ev içi rutini belirleyin. Her gün 5-10 dk. bile olsa masa başında ufak bir çalışma yapın.
● Çocuğunuzu eksikleriyle kabul edin. Hatalarını sizinle konuşabilmesi için alan açın.
● Düzenli ve çalışmaya hevesli ebeveyneler olarak örnek olun.
● Çocuğunuza düzenli zaman ayırın.
İlerleyen yaşta neler yapılmalı?
● Yapılacakların yazdığı bir ev rutini belirleyin. Ders sonrasına eğlenceli bir aktivite koyun, ödev bitmeden geçmeyin.