Ra’d suresi 43 ayet ile on üçüncü cüzde yer alan Kur'an-ı Kerim'in on üçüncü suresidir. Ra'd Suresinin Mekki mi yoksa Medeni mi olduğu konusunda ihtilaf vardır. Bazıları bu surenin içeriğinden dolayı onu Mekki, bazıları ise nüzul sırasından dolayı Medeni sayar. Bu sure, Peygamber (s.a.v.)'e nazil olan doksan altıncı suredir.
Surenin adı, ilahi tesbih olarak anılan gök gürültüsü anlamına gelen Ra’d olgusuna atıfta bulunmaktadır. Bu konu Ra’d suresi 13. ayetinde şöyle açıklanmaktadır: Gök gürlemesi O’na hamd ederek tespih eder. Melekler de O’nun korkusundan tespih ederler. O, yıldırımlar gönderir de onlarla dilediğini çarpar. Onlar ise Allah hakkında mücadele ediyorlar. Hâlbuki O, azabı çok şiddetli olandır.
Bu ayet için çeşitli tefsirler yapmışlardır. Bazıları gök gürültüsünün ilahi bir işaret ve Allah’ın büyüklüğünün bir işareti olduğunu söylüyor. Dolayısıyla Allah'ı tesbih etmeye davet eder veya bizzat kendisi Allah'ı tesbih eder. Başka bir tefsirde ise gök gürültüsünün tesbihinin anlamının, gök gürültüsünü işiten kimsenin Allah'ı tesbih etmesi olduğu belirtilmektedir. Gök gürültüsü duyulduğunda okunan dualar da vardır.
Bu sure aynı zamanda tevhid ve Allah'ın kudretinden, Kur’an'ın meşruiyetinden ve İslam Peygamberinin peygamberliğinden, dirilişten ve cennet ve cehennemin tasvirinden bahseder. Ra’d suresinin temel kavramları Tevhid, mead (kıyamet), vahiydir. Dünyanın hayret verici şeylerini insanın nefsindeki şeyleri açığa çıkararak insanı geçmişteki ölüleri ve tarihi üzerinde düşünmeye ve dünyanın geleneğini anlamaya davet eder.
Ra'd Suresi, Kur’an'ı ayet ve mucize olarak kabul etmeyen ve İslam Peygamberi'nden (s.a.v) bir ayet ve mucize isteyen kafirlere cevaben nazil olmuştur. Cenab-ı Allah bu surede vahyedilen Kur’an'ın hak olduğunu, batıla karışmamış hak olduğunu vurgulamaktadır. Kur'an-ı Kerim'in insanlara ve insan toplumlarına en önemli hatırlatmalarından biri de bu surededir. Ra'd Suresi'nin 11. ayetinde belirtildiği gibi : İnsanı önünden ve ardından takip eden melekler vardır. Allah’ın emriyle onu korurlar. Şüphesiz ki, bir kavim kendi durumunu değiştirmedikçe Allah onların durumunu değiştirmez. Allah, bir kavme kötülük diledi mi, artık o geri çevrilemez. Onlar için Allah’tan başka hiçbir yardımcı da yoktur.
Buna göre Allah, isyan ve günah yoluna girmedikçe hiçbir kavmin nimetlerini ve kaderini değiştirmez ve onları cezalandırmaz. İlâhî gelenek, şükrün ve günahın yerini nankörlük ve Allah'a itaatin yerini itaatsizliğin aldığı takdirde, onların mutluluğu bedbahlığa dönüşür.