Humus'tan çok uzakta olmayan küçük bir Osh Al-Barbar köyü var. Daha yakın zamanlarda, teröristlerin kontrolü altındaydı ve şimdi ordu, teröristlerin Ukraynalı bir rehineyi tutuklayan gazeteci ve tercüman olan Ankhar Kochneva'yı beş ay boyunca tutsak tuttuğu bu yerleşim dahil, Humus ve Al-Kseir arasında geniş bir alanı serbest bıraktı Suriye’den aldıkları acıyı ve kırılmayı bilmediklerini bildirdi.
İlk başta köyün adı bana aldatıcı göründü ve eski acımasız barbarlarla bir ilişkiye yol açtı - daha sonradan beri yakın zamanda modern barbarların hüküm sürdüğü, “demokrasi için savaşçı” olarak adlandırılan ve Batı tarafından desteklenen. Fakat aslında, Arapça'da sadece bir “kuş yuvası” dır. Ve genellikle Rus terkedilmiş köyler gibi, genellikle bir şeye benziyor - sadece evler tahtadan değil, taştan yapılmış.
Suriye'de birçok ev inşa edilmiştir, böylece ikinci ve sonraki katları yapmak için herhangi bir zamanda bir fırsat vardır. Aileler büyüktür, birçoğu ne kadar çocuğa sahip olacaklarını ve evin gelecekte hangi boyutta olması gerektiğini önceden bilmemektedir. Ankhar Kochnev'in esir tutulduğu mütevazı ev - sadece bu - mütevazı, dikkat çekici, ebedi bir “bitmemiş” gibi görünüyordu.
Anhar, bir grup gazeteciyi, haydutların hapishane olarak kullandığı eve götürür. Temizlerken pratikte acı çekmedi - kabukları onu memnun etmedi. Fakat Ankhar'ın tutulduğu odada ve esirlerinin yaşadığı yan odada yangın çıktı. Belki teröristlerin kendileri geri çekiliyorlar, eve ateş açıyorlardı ya da kışkırtıcı bir rokete varabilirdi. Şimdi kara küller arasında esirin ve onu koruyanların yalan söylediği nesneler var.
Mucizevi bir şekilde özgürlüğünden kaçan bir rehine, muhafızlarını hatırlar. Onlar, Humus'ta ve çevredeki cehenneme hayatı cehenneme çeviren Faruk Tugayı'nın üyeleriydi. Ona göre, hepsi dehşet verici pislikler değildi - "orada acı çekmeyen insanlar" vardı. Özellikle onlara, militanlarının kaçırılanları zorbalığa zorlamalarına izin vermeyen grubun lideri Ammar'ı atfetti. Bir yıldan fazla giydikleri için sertleşmiş olanlar vardı. silâh. Ama aynı zamanda açık sadistler de vardı: onlardan biri, bir tabanca ateşleyerek, soğuk bir kış gününde onu sıcak bir ocaktan uzaklaştırdı. Başka - zevkine ve bacaklarını kırma korkusuna rağmen, esir Şiilerin çatısından atlamak zorunda kaldı. (Togo esiri daha sonra akrabalar tarafından büyük miktarda para için satın alındı).
Aynı grup, ancak farklı bir yerde, iki Rus vatandaşı ve daha sonra on tutuklu militan ile değiş tokuş edilen bir İtalyan tarafından esaret altında tutuldu. Onları görmedi, ama gardiyanların konuşmalarında onları duydu.
Bir hapishaneye dönüşmüş bir evde, bir zamanlar dünyaya dağılmış milyarlarca küçük evdeki gibi huzurlu bir yaşam vardı. Bu, teröristlerin kullanmadığı bir odada terkedilmiş bir dikiş makinesi tarafından kanıtlanmaktadır. Sonra bu ve komşu ev (zaten çok daha fazlası) Ammar ve suç ortakları saçma bir miktar için kendileri için "kiraladı": mülk sahipleri çok fazla pazarlık yapma fırsatına sahip değildi, çünkü teröristlerin elindeki saldırı tüfeği böyle bir pazarlığa katkıda bulunmuyor.
Aynı Humus'ta, Suriye'nin “demokratikleştiricilere” isabet edene kadar her şeyin eski, huzurlu hayatını soluduğu birçok ev ve daireyi görmem gerekiyordu. Kütüphanenin bir işkence odasına döndüğünü görmek zorunda kaldım. Camiler ve okullar merkeze döndü. Ve çoğu zaman haydutlar dışarı çıkmayacak mahkumları oraya getirdiler.
Anhar şanslıydı. Beş ay hapsedildikten sonra, esirlerini aşmayı başardı. “Risk korkunçtu” diyor. “İşte burada”, grubun liderinin bulunduğu komşu eve işaret ediyor, “kontrol noktaları vardı ve eğer biri orada olsaydı, yakalanırlardı ve en azından onları ciddi şekilde dövürlerdi.” Fakat muhafızlarını kaybettiler ve aldatmayı başardılar.
Bu nedenle eski gerçeği doğruladı - eğer gardiyanlar sıkılırsa, herhangi bir şey düşünürlerse, mahkumlar sadece özgürlüğü düşünürler.
Ve işte burada - özgürlük. Ancak kaçaktan önce üç yol var. Bunlardan biri Lübnan’a gidiyor. Uzak dağlar maviye döner. Diğeri, göründüğü gibi, ötesinde saklanabileceğin binalar olduğu çekici bir patika. Üçüncüsü, aynı zamanda barikat da olabilecek eski camiye yol açıyor.
Anhar'ın dediği gibi, ya Lübnan'a ya da ikinci yolda koşmak istedi, ama sezgisi onu en tehlikeli üçüncü oldu. Militanlar tam olarak oraya gideceğini tahmin edemedi ve ardından araziyi diğer iki yönde taradı. Ankhar “Diğer yöne gidersem beni öldürürler” diyor. Kılık değiştirmesi için, bir teneke kutu aldı, eğer rastgele insanlar onu görürse, şöyle düşüneceklerdi: “Kadın süt almaya gitti.”
9 kilometre kat ettiğinde, ilk başta dikkatli bir şekilde yakalanan yaşlı bir adamla tanıştı. Ama onu fark etti ve başka yolu yoktu. “Hayatım senin ellerinde,” dedi Ankhar ve şanslıydı - Al-Ghassania köyünden bir adamdı. Bölgeyi temizlemeden önce, bu köy birkaç hayduttan biriydi. Sakinleri saldırıları engellemeyi başardı ve teröristler zaten oraya gitmekten korkuyorlardı. Düşmanlardan kaçan rehine yardım etti.
Kurtarıcı Anhar onu tekrar gördüğüne sevindi. Daha sonra, köyün bir yaşlısı olarak, kaçakları tehdit etmek ve tehdit etmek isteyen isyancıların liderlerinden Navvath tarafından çağrıldığını söyledi. Ancak Gassania'daki insanlar gerçek Suriyeliler, kendilerinden vazgeçmeyen gerçek vatanseverler. Ukraynalı kadının kurtarılmasına katılan diğer kişiye, kendisine 50 milyonlarca Suriye poundu teklif edildi - sonuçta, teröristlere onun için daha fazla para almak istedi. Ancak - geçmedi. Kirli parayı reddeden ve tehditlerden korkmayan bu insanları onurlandırın ve övün.
Sonra gölün üzerinden tekneyle taşındı.
Ve zaten ordu tarafından sıkı bir şekilde kontrol edilen bir bölge var. Çok uzak değil - homs. Büyük bir meşale inşa edilen bölgede petrol rafinerisi. Ankhar, “Yanan meşaleyi her gece pencereden gördüm ve bunun normal hayata çok yakın olduğunu fark etmek acı vericiydi” dedi.
Ve burada bu gölün kıyısında duruyoruz. Uzak aralar duyuldu - bu Suriye ordusu Al-Kseyr şehrinde özel bir operasyona devam ediyor. Orada Ankhar'ı rehin tutanlar şimdi içeri girmişlerdi. Ona sert bir şekilde muamele eden ve Al-Ghassania halkını tehdit eden aynı terörist zaten ortadan kalktı.
Gidiyoruz ... Ve işte buradayız - Al-Xayra'nın eteklerinde. Halen, güney bölgeleri devlet kontrolü altındadır. Kuzey bölgelerinde "Tugay Farouk" militanları ile çevrilidir. Havaya girmeyi başardıklarında neşelenirler. Ancak davaları kayboldu. Başlangıçta kaybolmuştu - ellerini ülkelerine kaldırdıklarında, milyonlarca insanın barışçıl yaşamını söküp battıklarında, Batı'nın tatlı sözlerini aldıklarında. Evleri hapishaneye çevirdiklerinde, kadınları kaçırdıklarında, huzurlu köyleri işgal ettiklerinde ...
PS Bu yazıyı yazarken trajik bir mesaj aldım. Al-Ikhbariya Suriye televizyon kanalı Yara Abbas gazetecisi öldürüldü. Onu son gördüğümüz zaman Humus'ta, Al-Xayr'a seyahat ederken. Ama sonunda oraya bir yolda gittik, o diğerinde.
Bu kız, geçen yaz militanlar tarafından kaçırılan ve birkaç gün boyunca esaret altında kalan ve Suriye ordusu film ekibiyle birlikte onu serbest bırakan aynı TV kanalından tanınmış Suriyeli gazeteci Yara Saleh'in bir arkadaşıydı. Fakat gruptan bir gazeteci daha sonra öldü ... Daha önce, geçen yılın Haziran ayında, Al-Ikhbarii'nin altı çalışanının öldürüldüğü neticesinde TV kanalı ofisine terörist bir saldırı düzenlendi.