Tensei Shitara Slime Datta Ken (LN) - C5 Bölüm 5.3
Bölüm 5.3: Zincirlerinden Kurtulan (3)
Çevirmen: nnes & Düzenleyici: joker
Razen, tüm yetenekleriyle kendini gizleyerek saklanıyordu.
Orada bir kez öldüğü için şanslıydı. Shogo’nun becerilerine tam anlamıyla hakim olduktan sonra, zamanla Survivor (Hayatta Kalan) tarafından hayata döndü. Beyni, önünde meydana gelen inanılmaz olayları bile anlayamadan, içgüdüleri anladı ve doğru kararı verdi. Hisleri ona: “İşte insan biçiminde kimsenin asla yenemeyeceği bir düşman” dedi. Yeminli arkadaşı Folgen, çaresiz kalmış ve öldürülmüştü – Kral Edmaris’i korumak için bile canavarın önünde duramamıştı.
Gidip kralını kurtarmak istiyordu ama şu anda gitmenin, hayatına mâl olacağını bilerek kendini durdurdu. Bu yüzden nefesini alçalttı, maskeli canavar gidene kadar ölü numarası yaptı, tıpkı bir İblis Lordu gibi görünüyordu. Büyü kullanamıyordu ve tanımlayamadığı bir saldırı ile karşı karşıyaydı, bu yüzden kaçmak kendi başına bile zor olacaktı.
Tam da bu fikri aklından geçirdiği sırada, çevresinde birkaç bin asker öldü. Şu anda hareket etseydi, açıkça hedef alınır ve vurulurdu. Bu onu öldürmezdi ama o canavarın ilgisini çekmek iyi bir fikir değildi. Bu yüzden beklemeyi ve neler olacağını görmeyi seçti ve bunun hayatta kalma şansını en azından biraz artıracağını umdu.
Sonra gördükleri ve hissettikleri, onu korkuttu. Duyguları kontrol etmekte çok iyi olan Razen bile, olanları görünce dehşete kapılmıştı. Hayatta kalan yaklaşık on bin asker, bir anda hayatlarını kaybetmişti.
Uzun hayatı boyunca hiç böyle bir şey görmemişti. Bu, bir şampiyonun veya Öteki Dünyalı’nın başarabileceği her şeyin ötesinde bir şeydi. Seçebileceği eşsiz beceriler bolluğuna sahip olsa bile, o canavarı asla yenemezdi. Gerçekten de felaket sınıfı. Razen, güç bakımından bir İblis Lorduna eşdeğer olduğunu düşünmüştü, ama şimdi bunun sadece saçma bir düşünce olduğunu biliyordu.
O canavar ne öyle? diye sordu kendi kendine. Hiç böyle bir şey duymadım… Canavar ulusun lideri slime değil miydi?
Sadık olduğu kralı kurtarmak için, çok azimli olduğu için kendi umudunu kaybetmemişti. Ancak Razen’in tek arzusu da gerçekleşemedi. Varlığı zaten tespit edilmişti.
Kendini ölüme terk edip bir kamikaze saldırısına teşebbüs etseydi, belki biraz şansla başarılı olabilir ve o canavarı yenebilirdi. O şeyi öldüremezdi ama kralını ölümün çenesinden kurtarabilirdi. Ama Razen çok dikkatliydi. Ve onun için, zaten planlar yapılmıştı.
Bir kurda benzeyen büyük bir canavar çağrıldı, canavarı (insan biçiminden balçık haline gelen) dikkatlice ağzında taşıyordu. Bir çift çatallı kuyruk kullanarak Kral Edmaris ve Başpiskopos Reyhiem’i yakaladı ve olağanüstü hızda koşmadan önce onları sırtına yerleştirdi. Geriye kalan tek şey üç Büyük Şeytan’dı.
Korkunç maskeli canavarın, bir balçık haline dönüştüğünü gören Razen hem şaşırmış hem de garip bir şekilde ikna olmuştu.
Biliyordum. Bu gerçekten onların efendisiydi. Ve birbiri ardına böylesine büyük büyüleri kullanmak onun büyülü enerjisini kolayca tüketmiş olmalı. O şeytanları koruma görevi görmeleri için çağırdıysa, o zaman belki kralı kurtarmak için bir şansım olabilir…
Yarı haklıydı. Şeytanlar – özellikle o şeytan – çağrılmıştı. Ona göre, Razen bir avdan başka bir şey değildi. Zavallı, terk edilmiş bir av parçası, ancak bu şeytan için, çağırıcısının isteğini yerine getirebilmek ve bunun için fazlasıyla ödüllendirilmek için, bu avı canlı bırakmalıydı.
Bu üç şeytanı yenebileceğini düşünen Razen, ölülerin arasından ayağa kalktı. Şans eseri, maskeli canavar, Anti-Büyü Alanı’nı şeytan çağrısını yaparken iptal etmişti. Artık Razen tüm gücüyle savaşabilirdi. A seviyesinde olsalar da olmasalar da, yalnızca üç Büyük Şeytan’a kaybetmesinin hiçbir yolu yoktu.
Gerinerek, birinin arkasından sessizce, gizlice çıkmaya çalıştı – ancak diğer ikisinin zaten önünde durduğunu gördü.
“… Oh? Boyutsal Hareket, ha? Sanırım hepiniz uzun süredir Büyük Şeytanlar olarak hizmet ediyorsunuz. “
İki şeytan ona cevap vermedi. Hiçbir hareket belirtisi göstermediler – sadece onu, büyücüye doğru yavaşça yürüyen şeytanla birlikte yakalamaları emredilmişti.
Şimdi o şeytan Razen’in önünde tek başınaydı.
“Heh-heh-heh-heh-heh. Gerinme işlemin bitti mi? Bu durumda, seni yakalama zamanı geldi. Direnmek istiyorsan, devam et. Seni öldürmeyeceğim ama sana işkence etmemem konusunda bir şey duymadım… “
Razen’e hitap ederken, çarpık, güzel bir gülümsemeyle parıldıyordu.
“Ah? Beni yakalamak için mi buradasın?
“Seni yakalamak mı? Hee hee hee. Oldukça eğlenceli bir şaka. “
“Neye şaka diyorsun sen, seni iğrenç şeytan ?!”
“Heh-heh-heh-heh-heh. Çok güzel,” diye fısıldadı şeytan, ifadesi hâlâ çarpıktı. “Bu biraz eğlenceli olmalı. Size, yemek sonrası eğlencesine katılmama izin verin. “
Gülüşü, ona tanık olan herkes için dehşetliydi – ruhun derinliklerinden fışkıran bir dehşet.
Gökyüzüne baktı. Razen yaratığa homurdandı.
Gözleriyle beni şaşırtmaya çalışarak çok zeki olduğunu düşünüyor olmalı.
“Çene çaldığın yeter! Nükleer Savaş Topu! “
Son çare olarak, zaman kazanmak için önceden yaptığı bir büyüyü, basit bir tetikleyici olarak kullandı. Bununla birlikte, bu yöntem kazara boşalma riskini taşıyordu, bu da yalnızca büyücüler ve benzer şekilde güçlü büyü yapanların uygulayabileceği anlamına geliyordu. Ancak etki çok büyüktü. Herhangi bir büyü kullanıcısının temel zayıflığı olan, hazırlanma süresinden kaçınmak çok önemliydi. Başından beri, Razen zafer için ihtiyaç duyduğu şeyi yapıyordu.
Seçtiği büyü, görsel büyülerin en büyük ve en uğursuz olanı olan, nükleer saldırı tipindeydi. İnsanlara karşı dünyadaki en güçlü büyüydü. Şeytanlar, kendilerini gösterebilmek için fiziksel bedenlere ihtiyaç duyuyorlardı; bedenleri yok ettiğinde Razen kazanmış olacaktı. Tamamen gitmeyeceklerdi, ancak artık bu dünyayla etkileşime giremeyeceklerdi. Ve bu topun ürettiği yoğun ısıdan sayesinde, hiçbir şeytan uzun süre varlığını sürdüremezdi.
Razen söz konusu olduğunda, bu noktada zafer onundu. Ancak, ateşli büyüsünden gelen beyaz-sıcak ışınlar, şeytanın havaya kalkmış sol eline ulaşamadan, gökyüzündeki belirli bir noktaya doğru hızla uzaklaştı.
“Ben…ıskaladım mı? Aaaaa…Onca zaman içinden neden şimdi… ?! ”
Bu şekilde hazırlanan bir büyünün, büyü gücünü kaybetmesi ve kullanıldığında başarısız olma ihtimali çok düşüktü. Razen, bunun kendisi için olabilecek en kötü zaman olduğunu düşündü. Geriye doğru çekilirken somurtkan bir şekilde şeytana baktı.
“Hmm? Bu etkileyici bir büyü parçasıydı. “
“Ne dedin?! Etkili olmadıysa bir anlamı yoktur. “
“Ah. Anlıyorum. “Etki” derken, beni yenmek niyetinde olduğunuzu kastediyorsanız, büyüye güvenmenin, bu konuda sizin için bir işe yaramayacağını söylemem gerek. “
Şeytan, Razen’e hitap ederken neredeyse ürkütücü bir şekilde kendinden emin görünüyordu. Sinirlerini fazlasıyla bozmuştu ama Razen bile zihnindeki yaklaşan kıyamet hissinden bir türlü kurtulamıyordu.
“Oh, madem öyle söylüyorsun! Bu durumda, buna ne dersin? Ruh Çağırma: Savaş Cücesi! Bana gel, toprak varlıklarının büyük ruhu! “
Bu Razen’in kozuydu, elindeki en güçlü çağırma büyüsüydü ve onunla savaşmaya hazırdı. A seviyesinin çok ötesinde olan yüksek seviyeli bir ruh çağırmıştı. Sadece Şampiyon seviyesindeki bir rakip, bu güçlü yaratığa herhangi bir zorluk çıkarabilirdi. Bir Büyük Şeytan hiç sorun değildi.
Razen’in çağrısına yanıt veren toprak, sağlam görünümlü zırhlı bir şövalye şeklini oluşturarak yükselmeye başladı. Arkasındaki müthiş gücü hisseden Razen, sonunda kendinden emin ve rahatlamış hissetmeye başladı. Bu çapta bir ruhla, Büyük Şeytanlar’ın bile üzerinde yer alan efsanevi yaratıklar olan Asil Şeytanlar’ı bile yenebilirdi.
Eğer o büyü başarısız olmasaydı, onu (toprak ruhunu) çağırmak zorunda kalmazdım…. Ama bu iblis beni rahatsız ediyor. Bu konuda içimde kötü bir his var. En iyisi gardımı indirmemek …
Bununla, diye düşündü Razen, bu rakip onu ne kadar korkutursa korkutsun, iyi olacaktı. Bu büyünün sadece önündeki şeytanı değil, arkasındaki diğer ikisini de biçmesini istiyordu. Daha sonra Kral Edmaris’i kurtarmak için yoluna devam edebilirdi.
Fakat:
“Anlıyorum; Anlıyorum. Şüphesiz şeytanlar meleklere, melekler ruhlara ve ruhlar şeytanlara karşı güçlüdür. Bu üç yönlü ilişkiye göre seçim yapıyorsanız, üst düzey bir ruh çağırmak doğru karardı. Ancak…”
Razen Savaş Cücesini, çağırdıktan sonra bile, şeytan etkilenmemişti.
“… çok genç.”
Ne zaman hareket etti? Duyuları en üst düzeye çıkmış olsa bile, Razen şeytanın hareketlerini yeterince hızlı takip edemiyordu. Güzel bir el, ruhun çekirdeğini kesip, kavrayıp, ağzına atıp korkunç bir çıtırtıyla çiğnerken, aynı anda şövalyenin güçlü kristal zırhında büyük bir delik açımıştı.
“Gördün mü?” şeytan, Razen’a kıkırdadı. “Sadece yıllarca biriktirilebilecek olan deneyime sahip değildi. Onun gibi bir kukla, saf güçten başka bir şey değil, benim için çocuk oyuncağıydı. “
“Dalga mı geçiyorsun?! Bu bir ruhtu! Büyük bir ruh !! “
Koz kartının anında öldürülmesi Razen’i neredeyse panik durumuna soktu. Beyninin her bir parçası ona, bunun imkânsız olduğunu söyledi. Hiç mantıklı değildi. Bir Büyük Şeytan’a eşit bir ruh, sadece zorlanmakla kalmıyor, aynı zamanda tek seferde yok ediliyor.
Razen terlerken şeytan kibarca, “Büyülerin bu kadar mı?”, dedi. “Çağırıcımın bana sağladığı bu bedeni, daha fazla test etmek istiyorum, o yüzden bu sefer farklı bir taktik kullanalım.”
Şeytan parmaklarını şaklatarak bir büyüyü tetikledi. Etrafındaki yarıçap içinde bir milden fazla bir boyutta, bir Anti-Büyü Alanı belirdi.
“Artık senin için, büyü yapmak mümkün değil. Tercih ettiğiniz fiziksel saldırılarla bana saldırmaktan çekinmeyin. “
Razen bunu anlamakta zorlandı. Huh? Büyü yapmayı neden engelledi? Büyü, herhangi bir şeytanın en güçlü silahıdır… Ve ritüel olmadan, büyük bir büyü yapabiliyor mu? Büyülü sözleri söylemek yok mu ?! … Ah, ama şimdi bunu düşünme zamanı değil!
Kafa karışıklığından silkelenerek kurtulan Razen, ayak parmaklarının üzerinde durarak kendini çelikleştirdi. Shogo’nun bedeni elindeyken, Öteki Dünya’nın tüm karate becerileri ona aitti.
“Hnh !!”
Hafif bir nefes vererek odaklandı ve şeytana bir yumruk attı, ardından saldırısını bir tekme yağmuru ile destekledi. Berserker (Yenilmez) ‘in benzersiz becerisi, çıplak gözle yakalanması imkânsız bir hızla şeytana saldırarak, mümkün olan en fazla yumruğu atmasına izin verdi. Bu bir yumruk seliydi, büyük bir ağacı ikiye bölebilen tekme yağmuruydu ve kısa süre sonra savunmasız şeytan üzerinde, amaçlanan zararı vermişler-…
…Bekle! Hayır!
Her saldırı, sanki önceden planlanmış bir karate gösterisiymiş gibi düzgün ve temiz bir şekilde atlatılıyordu. Şeytan hiç de savunmasız değildi. Her saldırıda, Razen’in erişebildiğinin çok ötesinde beceriler kullanarak kendi yolunu çiziyordu.
Şimdi, Razen ilk defa anladı. İlk başta bunu fark etmekten çok korkuyordu, ama şimdi kabul etmek zorunda kaldı. Önünde duran şeytan… Altın gözler ve kıpkırmızı gözbebekleri… Soluk ten… Güzel siyah saçlar, içindeki kırmızı ve altın çizgiler. Görünüşü, çoğu iblisin aksine, bir insana çok daha yakın.
Bu daha yüksek bir şeytan sınıfıydı ve bir şey varsa, Razen’ın körü körüne nihai güç arayışı, onun mahvoluşuydu. Büyünün en derin girintilerini takip ederek, dünyanın karanlık bölgelerine baktı. Gözleri kendi gücünü soğuk bir şekilde algılayabiliyordu ve A seviyesindeki, süper güçlü savaşçıların küçük pençeleri arasında bile, başları ve omuzları ile birlikte hepsinin üzerinde duruyordu (hepsinden daha güçlü). Bunu yapmasaydı, şeytanın yaydığı dehşet dalgaları, tek başına onun tüm savaşma isteğini kaybetmesine yetecekti – gerçi belki de bu onun için daha mutlu bir kader olurdu.
O iblisin bilgisi, gücü, Razen’in ruh halini daha da kötüleştirdi. Eğer – en azından bunun bir Baş İblis olduğunu, Büyük Şeytanları kolayca yok edebilecek kapasitede olduğunu bilseydi – bu kadar korkmuş olmazdı. İblisin bir ritüel veya büyü yapmak için zamana ihtiyacı olmadan büyü yapması – Razen’in düştüğünü sandığı belanın daha da derinliklerinde olduğunun bir kanıtıydı. Nükleer Savaş Topu saldırısı ıskalamış değildi ve Razen’in yaptığı diğer büyü de hiçbir işe yaramadı çünkü bu düşmanın gücü Razen’in gücünün çok çok üstündeydi.
Eğer aklında bir bilgiye sahip olmasaydı, Razen bu şeytanın gücünün ne kadar sıra dışı olduğunu asla fark edemezdi. Ama o bilgi, aklında vardı.
Bekle. Bu… B — Bir İlkel… mi?
Büyü yapamıyorken, Razen’in kaçış yolu kalmamıştı. Umutsuzluk, kalbini koyu bir karanlığa boyadı.
Ne… Ne tür bir korkunç canavar, bu canavara bir vücut verdi ve bu dünyaya salıverdi ?!
En azından fiziksel bir bedeni olmasaydı, er ya da geç şeytan âlemlerine geri dönecekti. Ama artık çok geçti – insanlık artık eşi görülmemiş bir tehdide maruz kalacaktı.
Razen bu dehşetten sarsılırken, tatlı ama korkunç bir ses kulaklarına ulaştı.
“Saldırılarının hepsi bu kadar mıydı? Bu durumda sıra bende. “
Duyduğu an, mesanesinin kontrolünü kaybettiği için bacakları jöle gibi sallandı. Artık her şeyi anlıyordu ve artık direnmeyi düşünemiyordu. Çelik iradesi paramparça oldu ve bir anda umudunu kaybetti.
“Keff… keff… Ah, ah, ahhhhh…”
Razen’in dehşetini ifade etmek imkânsızdı. Bir Şeytan Asili, felaket düzeyinde bir canavardı, kendi ülkelerinde bir liderlik rolü oynuyordu. Tarihi kayıtlarda sadece, bir avuç dolusu biliniyordu ve yarı efsaneviydiler. Güçlerinin, daha yüksek seviyeli ruhların yanı sıra A ve üstü rütbeleri olduğu söyleniyordu ve onlar alt-iblis lordları olarak bile kabul edilecek kadar tehlikeliydiler.
Böylesine tehlikeli bir varlığa rağmen, Razen geçmişte kazanabileceğinden emin olurdu. Geçtiğimiz birkaç yüzyıl boyunca, Büyük Farmus Ulusunu korumak için harcadığı, birkaç yoldaşın yardımıyla, bir Baş Şeytan’ı en az bir kez mağlup etmişti. Ama bu şeytan farklıydı.
Eğer … Eğer bu İlkel Şeytan’lardan biriyse …
… O zaman hiç şans kalmamıştı. Kaçmak bile imkansızdı.
Umutsuzlukla yüzleşen Razen yere yığıldı ve bu şeytanın ona gösterdiği gerçeğe feryat etti.
Şeytan onu izlerken hayal kırıklığına uğramış görünüyordu. “Ah? Çoktan bitti mi?” fısıldadı.
Emrindeki diğer iki şeytan, sadakat ile itaat ederek, Razen’i yakaladı ve onu belirlenen kasabaya götürdü. İlk görevlerini tamamlamışlardı ve efendilerinin onları övmesini istiyorlardı.
RuyaGezer Notu: Sevgili gençler. Gecikme için kusuruma bakmayın. Üni dönem sonu, yoğunluktan unutuyorum. Şimdilik 3 bölüm attım. Pazara kadar 5 bölüm daha atacam. Yalnız ufak bir ricada bulunacağım sizden. Yorum yaparken üslubunuza dikkat edin. Son bölümün altında gördüğüm bir yorum hiç hoş değildi. Bu novelin çevirmeni, mangadan geldi. İlk defa novel çeviriyor ve sizin onu şevklendirmeniz, hatalarını daha güzel bir şekilde düzeltmeniz gerekirken; translate’ten farksız demeniz açıkçası gurur kırıcı. Böyle yorumlar yapacaksanız kimsede şevk bırakmazsınız. O zaman da bu novelin devamını görebileceğinizi garanti edemem.
Normalde böyle yorumlarda acımaz banlardım. Ama yorgunum. Okul bende ne kafa bırakıyor ne bir şey. Sinirimi ifade edemeyecek kadar yorgunum. Rica ediyorum; bari yorumlarınızla şevkimizi, sevdiğimiz bir şeyi yapma isteğimizi kırmayın.