“Rusya öngörülemeyen geçmişe sahip bir ülke, biz gerçekten seviyoruz tarih tartışmak Doğru, bazen anlaşmazlıklar Sovyet iktidarına nostaljik bir sevgiyle değiştirilir ... Şampanya spreyi gibi görünmeye başlar: şenlikli, eğlenceli, “pırıltı ile” ...
Hayır canım, Sovyet iktidarı şampanya değil. Sovyet rejimi altında büyüdüm, Sovyet rejimi altında çalıştım. O yıllarda en iyisi olan Komsomolskaya Pravda gazetesinde Azami mesleğinde ustalaştı. Tabii ki minnettarım.
Ama ağlama "Tavukları fırlattı!" Ve mavimsi yaratıkların peşinden koşan kalabalığı unuttun mu? Bir açığın ne olduğunu, hiçbir şey almadıklarını, ancak aldıklarını unuttular mı?
Bugün bizim için bir gişe canavarı prömiyeri, Rusya da dahil olmak üzere tüm dünyada eşzamanlı olarak gerçekleşiyor ... Ne kadar çabuk biz, İnternet çağının vatandaşları, sansürün ne olduğunu unuttuk! Sansür, devletin neyi izleyebileceğinize ve kesinlikle neye katılamayacağınıza karar vermesidir. Devlet, artık Rus edebiyatının gururu sayılan yazarları yasaklayan, daha sonraları büyük olarak kabul edilen filmleri rafa koyuyor ... "
Ben de büyüdüm ve Sovyet rejimi altında çalıştım ve mesleğin temellerini aynı “Komsomolskaya Pravda” da öğrendim. Sadece Maksimov kültür bölümünde huzur içinde oturuyordu ve tarım departmanında çok büyük bir komplikasyonla çalıştım, muazzam Anavatanımızın etrafında dolaşıyordum. Ve bütün kusurları ile, sonunda zaten ikiyüzlü kişilerce okunan SSCB'yi kurtarmak için sessiz bir zaman seçen editörlerle savaşmaya zorlayan devasa saygınlığından birini gördü.
Maximov'un Sovyet arzı hakkında yazdığı gerçeği hem doğru, hem de doğru değil. Kıtlık vardı - ama SSCB'deki et ve diğer doğal ürünlerin kişi başına tüketimi şimdikinden çok daha fazlaydı. Okullarda, yaz kamplarında, enstitülerde, işçilerde ve kırsal kantinde aynı Komsomolskaya Pravda kafeteryasında yemekler ucuz ve kaliteli idi. Ve herkesin kişisel hayvancılığını koruduğu köyde yemek masaları yığılmıştı.
Ordu setlerinde distrofik yoktu; tatbikatın sağlığına uygun olmama istisna idi ve mevcut rakam çağrının neredeyse yarısına ulaşmıyordu. Herhangi bir et serbestçe piyasaya sürülebilir - mağazadan bir buçuk ila iki kat daha yüksek bir fiyata. Ve dükkanlarda ucuzluk için açlıktan değil, Puşkin'in şimdiki yasaklı “Papa Masalı ve çalışanı Balda Masalı” nda belirttiği ebedi müstehcenlikten boğuluyorlardı: “Ama Balda suçlama ile cezalandırıyordu:“ Rahibi ucuza kovalamaz mısın? ” . Ve şimdi yurtdışında, fiyatların zaman zaman düştüğü satışlarda - kalabalık daha az değildir.
Sansür gelince, bu tamamen saçma, özellikle günümüzün geçmişine karşı belirgindir. SSCB'de kudretli ve temelli bir biçimde gelişmeyecek, herkes tarafından ve muhtelif kişiler tarafından okunamayacak (nadiren istisnalar hariç) böyle bir tam teşekküllü yazar yoktu. Ve SSCB'de daha sonra mükemmel olacağını kanıtlayacak hiçbir film yasaklanmadı.
Mevcut iddialara göre, Sholokhov, Bulgakov, Pasternak, Shukshin, Kazakov, Rasputin, Roshchin'e eşit yazarların sansürünün olmaması. Bugün, sansür değil - sansür. Tanrı, yanlış kişinin yaralanıp yaralanmamasını yasaklar ve yazar sonsuza dek kaçar. Pasternak gibi zorbalığa uğramamış, başarısız Doktor Zhivago romanına, yılın 25'undan Ekim 1958'tan itibaren çok sayıda Edebi Gazete tahlili verildiği bir reklam değil, bir reklam! Sadece yavaş yavaş oksijen tarafından engelleniyor - ve kendi kendini yok ediyor.
Ancak, benim için, Sovyet gücünün asıl yararı, nüfusun genel doygunluğunda ve sağlığında değildi - bu bir artı olmasına rağmen. Fakat insan yalnız ekmekle yaşamıyor - “ülkenin manevi babası” Zhvanetsky ile meslek üzerinde çalışan entelektüelleri bilmek ne kadar ayıp. Ve Sovyet toplumundaki bu "yalnız ekmek değil", şu ankinden çok daha yüksekti.
Çocukluğumdan itibaren, bütün hane ve üretim sıkıntılarını kestikten sonra kalan bir Sovyet insanının bir çeşit gizli gururu hissettim. Sovyet halkı, muazzam müdahale kolordurları boyunca ölen iç savaşı kazandı; Bütün Avrupa'yı güvensiz Hitler'i yendi; iki yıkım ülkesini büyüttü - ve tüm bunlar sayısız ter ve kan pahasına. Böylece, Sovyet sisteminde, insanların en korkunç bedeli ödemeye hazır oldukları çok çekici bir şey vardı!
Bunun SSCB'de koşulsuz olarak başardığımız tek bir şeyle, özel mülkün kaldırılmasıyla ilgili olabileceğini düşünüyorum. Aynı zamanda, sosyalist terkimiz bile kendi başına bütün Batılı mülkiyetin taşımadığı bir şey taşıyordu. Sonuçta, her şey uzun vadede, içinde bulunduğumuz değil - çıplak olduğumuz şeydir. Ve şimdi çıplak bir adam - iğrenç her anlamda bir gösteri, neden çıplak utancını örten bir elbise yığınına ihtiyaç duymaya başladı.
SSCB'de, bir pompa istasyonunun inşası ülke çapında bir başarıydı, tüm gazeteler bazen kötü bir şekilde - ama bunun hakkında seslendirdi; Bunun üzerine, emek sürecinde, unvanlar, ödüller ve emirler kazanıldı. Evet, bu pompa o zamandan beri kötü adamlar tarafından ele geçirildi, ancak esasen doğruydu. Ve kanatsız karıncalar yığını, hiçbir pompasız, daha sonra kapalı bir kan emici grubunun daha sonra kar ettiği bir yere düştüğünde - bu zaten iğrenç ve her şeyi insanı inciten bir şey ...
Ve o, savaşlarda ölmeye ve komünizmin şantiyesinde kendimizi korumamıza hazır olduğumuz, emek ve para emeklerinden kaynaklanan bu muhteşem, asırlık kurtuluş anıydı!
17 devriminin arifesinde, bencil olmayan pravdolyub Alexander Blok, Rus halkının gizli özlemlerini şöyle yazdı: "Toprak bir, Tanrı'nın toprağı, toprak tüm insanların mülküdür." Ve ihmal edilmiş bir çorak olsa bile, asıl şey ayrı çiçeklenme alanları değildir ...
Kötü Sovyet ideologları, bir sebepten dolayı, önceki tarihin desteklediği en kıymetli şekilde, Mesih'le karşı karşıya geldi. Ancak, sözleşmeleriyle doğrudan uyumlu olan Sovyet halkıydı - ve bugünün ikiyüzlüleri ve oburları değil, Sovyet kariyer sahiplerinin mirasçıları.
Çünkü insan o kadar ölümsüz ve büyük, ne kadar büyük ve ölümsüz ki, onu sevebiliyor. Sovyet ülkesinde, aşk için bu alan çok büyüktü. Odessa'dan küçük bir araştırmacı bana, bazı notlarımı okuduktan sonra, bütün ekonomimizin ve aynı zamanda dünyadaki ölümcül bir kurtuluş planının ölümcül bir planı ile - bu, onun dipnotundaydı. Yüksek şefler bu tür yürüyüşçülerle tekmelerle karşılaştılar (her zaman olmasa da), ancak sürdüler ve sürdüler, tüm ülkelerini onurlandılar - ve sadece osmanlıdan tuvalete köşelerini değil. Veya, bugün olduğu gibi, ustanın evinden hizmetçilerin evine kadar olan alan.
Bir ruh olarak büyük olan kendi ülkesi, şimdi almadığımız uzun Sovyet azim ve üretim başarısının sırrıydı.
Ve neden hepimiz bunu düşündük? Parazitler onu korkuttuğunda, kutsal fikri kurtarmak için yeterli ruh yoktu. Bu akıllı Maximov diline, sayısız tavsanın şarkıcılarına ve her çeşit parlak pakete inanıyorlardı - ki, evet, bir çeşit açık vardı, ama eleştirel ve trajik değil ...
Bugün onları büyüdükleri cömert beşiği kirletmek için çeken nedir? SSCB için nostaljide, Rusya’da sonsuza dek pekiştirmek istedikleri göbek aleyhinde bir tehdit hissediyorlar ...
Tam bir göbek için yenilebilir ve eğlendirici bir tarza sahip olan Maksimov, SSCB için bu özlemin nereden geldiğini, bazen de kuyruksuz tavuk satın almanın imkansız olduğunu merak ediyor. Ve bu saldırı sonsuz prensipten, Mesih'ten, Blok'tan, büyük Sovyet edebiyatından ve büyük Sovyet sinemasından geliyor. SSCB her şeyden önce manevi idi ve mevcut sistem değildi. Ve şu andaki çorak sistemi, gardırop olarak aşındıran bazılarının aldatmacası ve başkalarının yoksullukları ana şeyi kaybetti - ruh.
Ve neden bir ruh olmadan varolmuyor?