Homeros zamanlarının insanları, Güneş’e ve Ay’a bakarak 24 saatin neresinde olduğunu, en kabasından bir saatlik bir yanılma ile, şafak vakti, sabah, öğleye doğru, öğle, öğleden sonra, ikindi(!) akşam üstü, akşam, gece, geceyarısı, diye kestirmeye çalışırdı, Zamanı zaten hiç olmayan köleler hariç, isteyen tarlasına güneş doğmadan, isteyen öğlen gidebilirdi.
Sonra kapitalizm geldi... Fabrikadaki üretim bandı çalışmaya başladığında, işçilerin aynı anda bandın başında olması gerekiyordu. Ama onların ne cebine koyacak bir köstekli saati ne de kollarına takabilecekleri bir kol saati vardı.
O yüzden kapitalizm, girdiği bütün kentlerin meydanlarına birer saat kulesi dikti... İnsanlar kent varoşlarından göremeseler de, kulak kabartıp gonga vuran tokmağın sesini sayabilirdi... Akrep ve yelkovana pek gerek yoktu o zamanlar... Saat başları artık herkesin ortak paydasıydı, Ve saatleri olmayanlar da artık fabrikaya yetişebilirdi... Kapitalizm daha sonra “Vakit nakittir” sözü ile dakikaları da herkesin ortak paydası yaptı... Şimdi de saniyeleri...
O halde, kent meydanlarına hala saat kulesi dikmeyi marifet sanan belediyeler, hangi yüzyılın ihalesini veriyor?