Mısır'da Kahire'den uzak bir köye, Halvan'a çekilmişti. Orada münzevi denecek bir tarzda yaşıyordu. Haftada iki gün Kahire'ye iner, darülfünundaki dersini okutur, dersten çıkar çıkmaz hemen trene atlar, Halvan'a dönerdi.
Bazen Prens Halim Beyin dairesine uğrar, İmameddin Beyi ziyaret eder; bazen de Ezher'e gider, orada pek sevdiği Yozgatlı İhsan Efendinin odasında oturur, Türk talebe ile birlikte çay içer, sohbet eder, geç kalmış gibi hemen koşa koşa Halvan'a dönerdi.
Kışın Abbas Halim Paşa Halvan'a gelince daima onunla görüşür. Kahire'de Prens Halim Beyi ziyaret eder, onların sohbetinden büyük zevk alırdı. Bir de Halvan'da onun çok sevdiği bir dostu vardı: Abdülvehhab Azzam. Ahlakı da irfanı gibi yüksek olan bu aziz dost da, onun için büyük bir varlıktı.
Fakat yaz geldi mi artık görüşecek kimse kalmaz, büsbütün inzivagahına çekilirdi. Ara sıra Ezher'deki birkaç Türk talebe onu ziyaret eder, onlarla hoş vakitler geçirirdi. Yalnız son zamanlarda bir yaz İskenderiye'ye, bir yaz Antakya'ya, hastalığında da Lübnan ve Antakya'ya birkaç aylık seyahat yapabildi.