MSeyahate dair ilk anım, ben altı yaşındayken ailemin memleketi Meksika’yı ziyaret etmemdi. Altı kişilik ailemizin uçak bileti parasını karşılayamadıkları için diğer dört aileyle birlikte karavanla yola çıktık ve Los Angeles’tan babamın memleketi Colima’ya 36 saatlik bir hac yolculuğu yaptık.
Annemle babam tüm yılı bu gezi için biriktirdiler, işten ücretsiz izin aldılar ve uykularından fedakarlık ettiler. O günden bu yana geçen 20 yıldan fazla sürede 10 ülke ve üç kıtaya yaklaşık 25 uçuş yaptım. Öte yandan ailem, hem Meksika’yı hem de Amerika Birleşik Devletleri’ni de eklerseniz, ikisi arasında toplam beş ülkeye gitti.
Annem (şu anda 58 yaşında) 40’lı yaşlarında Kanada, İtalya ve El Salvador’a seyahat etti; tüm bu gezilerde biriktirdiği paranın önemli bir kısmını harcadı, ailesinden uzakta zaman geçirdi ve parasını kurtarmak için çoğunlukla sandviç yedi. para. Öte yandan babam Meksika ve El Salvador’a dinlenmek veya tatilin tadını çıkarmak yerine her zaman arkadaşlarını ve ailesini ziyaret etmek için seyahat ederdi.
Annem ve babamdan herhangi birinin kendi memleketlerinden başka bir ülkeye gitmesinin üzerinden neredeyse 20 yıl geçti ve artık öncelikle aile üyelerinden biri hastalandığında veya vefat ettiğinde burayı ziyaret ediyorlar. Onların seyahatleri her zaman fedakarlık veya zorunluluktan kaynaklanmıştır; peki ya benimki? Her zaman eğlence için veya lüks için.
Annemle babamın seyahatleri her zaman fedakarlık ya da zorunluluktan kaynaklanıyordu ama benimki? Her zaman eğlence için veya lüks için.
Görüyorsunuz, ben seyahatleri konu alan bir sağlık ve yaşam tarzı yazarıyım. Sonuç olarak, yeni ve dikkate değer otellere ve potansiyel kapsama temelinde sunulan diğer destinasyonlara tüm masrafların karşılandığı geziler olan basın gezilerine sık sık davet ediliyorum. Las Vegas’a bir sağlıklı yaşam gezisine çıktım (ücreti MGM Resorts tarafından ödendi) ve Fas’ı ziyaret ettim (teşekkürler, Fas Ulusal Turizm Ofisi!). Ağustos ayının sonunda spor giyim şirketi HOKA, Fransa’ya gitmem için bana para ödedi.
Bu basın gezilerinin yanı sıra kendi paramla tatil de yaptım. 2019’da Avrupa’da üç hafta geçirdim; Hırvatistan, Hollanda, İrlanda, Belçika ve Fransa’yı ziyaret ettim. 2021’de kuzenlerim ve ben bir haftalığına Cancún’da parti yaptık. Aynı yıl doğum günümü Atlanta, Georgia’da arkadaşlarımla kutladım. Bundan bir yıl sonra kız kardeşim ve ben, yunuslarla yüzdüğümüz ve teknelerde çok zaman geçirdiğimiz Puerto Vallarta, Meksika’ya dört günlük bir tatil yaptık.
Ne zaman bu basın gezilerine ya da tatillere (özellikle de uluslararası olanlara) gidebilsem, kendi kendime şunu düşünmeden edemiyorum: Vay canına, bu harika!!! Sıkı çalışmamın karşılığını aldığım ve bu fırsatlara sahip olduğum için çok minnettarım. Keşke ailemi de getirebilseydim…
Ve sonra birinci nesil suçluluk duygusu üzerime çöküyor: Annemle babamın hâlâ parası veya ücretli izinleri yokken, iş ve oyun için dünyayı dolaşmanın tadını çıkarabildiğim için kendimi suçlu hissediyorum. Annemle babamın fedakarlıklarının onların sahip olmadığı eğitime erişmeme yardımcı olduğu ve bunun da benim bir kariyer oluşturmama ve onların sahip olmadığı parayı kazanmama yardımcı olduğu için kendimi suçlu hissediyorum. Ama en önemlisi kendimi suçlu hissediyorum elde etmek lüks olarak seyahat etmek yerine sahip olmak bunu bir fedakarlık olarak yapmak.
İş ve oyun için lüks bir şekilde seyahat ederken neden birinci nesil suçluluk hissediyorum?
Annem 14 yaşındayken Meksika’yı terk etti. ABD-Meksika sınırı boyunca kendisini kovalayan köpeklerden kaçmak zorunda kaldığını sık sık anımsıyor. En azından burada ailesi vardı ve bu bağlantılarla iş bulabiliyordu. Babam Meksika’dan göç etmek için hayatını riske atmamış olabilir ama 20 yaşındayken ailesini geride bıraktı ve burada sıfırdan başlamak zorunda kaldı.
Meksika’yı kendi tercihleriyle terk etmediler. Babam bana gözlerinde yaşlarla şöyle dedi: “Asla evden uzakta olmayı istemedim ama kendimi umutsuz hissettim.” Pek çok insanın kendi ülkelerini terk etmesiyle aynı sebepten dolayı ayrıldılar: Daha iyi ekonomik beklentilere sahip olmak. Annem ergenlik çağında bile ailesinin üzerindeki zamanın ve parasal yükün farkındaydı. 14 kişilik bir ailenin en büyük çocuğuydu; Bir düzine çocuğun bezi kendi kendine değişmiyor ve aynı sayıda çocuğun akşam yemeği de kendi kendine pişmiyor. Annem ve babam da gelecekteki çocuklarının yaşadıklarından daha iyi bir hayata sahip olmalarını istiyordu.
Yani, eğer başardığım şey tam olarak buysa (üniversite diploması almak, daha fazla para kazanmak ve rahat ve lüks bir şekilde seyahat edebilmek) neden bunu yaptığım için kendimi bu kadar suçlu hissediyorum?
Özünde, lüks seyahatlerin tadını çıkarmak ve eğlence için seyahat etmek konusunda hissettiğim birinci nesil suçluluk, ailemin sahip olmadığı (ve sahip olmadığı) türden bir finansal özgürlüğe sahip olmakla bağlantılı. Ayrıca seyahat etmenin doğrudan bir sonucu olarak seyahat etmekten keyif aldığıma dair bir duygu katmanı da var. onların farklı ve derin bir yolculuk BMkeyifli bir tür.
Klinik psikolog Lisette Sanchez’e göre bu suçluluk duygusu birinci nesil çocuklarda nadir görülen bir durum değil. Birinci Nesil Psikolog. “Anne babanın sahip olmadığı herhangi bir lükse sahip olduğun için kendini suçlu hissetmen mümkün [or didn’t] erişimi var” diyor Dr. Sanchez. “Dinlenmek büyük bir şey. Belge durumu da listede yer almaktadır. Ayrıca, ebeveynleriniz ağır fiziksel işler yaparken, siz de bir ofis işinde klimada çalışıyorsanız kendinizi suçlu hissedebilirsiniz” diyor ve ekliyor: “Muhtemelen birinci kuşak çocukların suçluluk duyduğu ilk 100 şeyin bir listesini yapabilirim. ”
Annem ve babamdan hiçbirinin özellikle fiziksel açıdan zorlu bir işi yok. Onlar da 90’lı yıllardan beri ABD vatandaşıydılar, dolayısıyla suçluluğum herhangi bir karışık statü sorunundan kaynaklanmadı. Ancak yine de fazla seyahat edemiyorlar. İşyerinde kazandıkları neredeyse her kuruşa yiyecek, ipotek ve ev masrafları için ihtiyaçları var. Ailemin işten uzakta olmayı ve para kazanmamayı göze alamaz. Oysa beni iyi niyetli bir gezgin olarak görüyorlar ve yaşam tarzlarımız arasındaki farklılıklara dikkat çekmekten çekinmiyorlar. İyi niyetli olmalarına rağmen sıklıkla şunun gibi şeyler söylerler: “Gidiyorsun Tekrar?” Ve “¡Mírala!“Bakın” anlamına geliyor o!” ispanyolca’da.
Bunun anlamı, dünyayı dolaşırken onları arkamda bırakıyorum, bu da bana özellikle onları başarısızlığa uğratıyormuşum gibi hissettiriyor. Latinx Therapy’nin kurucusu travma terapisti Adriana Alejandre, LMFT, aileye özellikle değer vermemiz nedeniyle aile üyeleriyle paylaşamadıkları lükslerin tadını çıkaran birinci nesil Latinx çocuklarda bu duygunun daha da artabileceğini söylüyor.
“Özellikle birinci nesil olarak, kilometre taşlarımıza ulaştığımızda ebeveynlerimize yardım etme konusunda sessiz bir yükümlülük hissediyoruz.” —Adriana Alejandre, LMFT, terapist
“Latin topluluğumuzun temel parçalarından biri, kolektivist bir kültürden gelmemizdir. Daha da önemlisi, değer veriyoruz ailecilik“diyor Alejandre, Latin kökenli aileye öncelik verme kavramına atıfta bulunarak. Alejandre şunu ekliyor: “Özellikle birinci nesil olarak, kilometre taşlarımıza ulaştığımızda ebeveynlerimize yardım etme konusunda sessiz bir yükümlülük hissediyoruz” diye ekliyor. “Bence [the guilt] kaynaklanıyor ailecilik ve merdiveni tırmanırken aile üyelerimizi de yanımızda getirmemiz gerektiği duygusu.”
En büyük hayallerimden biri ailemi bir basın gezisine ya da tatile götürüp onları sipariş verebilecekleri beş yıldızlı bir tatil köyüne yerleştirmek. Her neyse para ödemeden istiyorlar. bu ailecilik eylem halinde. Kurduğum kariyer sayesinde bu deneyimleri kendime yaşatabildiğim için kendimi şanslı hissetsem de bunları hâlâ ailemle paylaşamıyorum ve bu yüzden kendimi suçlu hissediyorum.
Bu suçluluğun bir kısmı aynı zamanda “derin bir minnettarlık duygusundan” da kaynaklanabilir. [to your family] ve bu minnettarlığı nasıl göstereceğini bilememek,” diye ekliyor Alejandre. Aslına bakılırsa, eğer ebeveynlerim yıllar önce Amerika Birleşik Devletleri’nde yeniden başlama şansı için ailelerini, topluluklarını ve kültürlerini Meksika’da bırakma fedakarlığını yapmasaydı, benim bunu başaramayacağım gerçeğini göz ardı etmek imkansız. İster iş ister oyun olsun, son seyahatlerimden herhangi birini deneyimlemek için.
Annemle babamın ABD’ye geldiğimden beri ben ve kardeşlerim için daha iyi bir yaşam kurmak adına sürekli olarak fedakarlık yaptığı yollardan bahsetmiyorum bile. Babam, Amerika’ya ilk geldiğinde iş bulmak için etrafta dolaşmak zorunda kaldığı için arkadaşlarıyla öğle yemeğine ya da içki içmeye çıkmayı feda etti. Daha sonra kazancının bir kısmını feda etmek zorunda kaldı çünkü Meksika’daki ailesinin de desteğine ihtiyacı vardı. Bir süre istikrarlı bir gelir kaynağı bulana kadar kanepede sörf yaptı.
Bu arada annem, kardeşleriyle birlikte yaşamayı ve onların büyümelerini izlemeyi feda etti; bunun ona acı verdiğini, çünkü aslında onların ikinci annesi olduğunu söyledi. Ancak en büyük fedakarlığının doktor olma hayalinden vazgeçmek olduğunu söylüyor. ABD’ye vardığında geçimini sağlamak için gece gündüz çalışmak zorunda kaldı; Tıp fakültesi için ne zaman ne de para vardı.
Yetiştirilme tarzımın mütevazi doğasıyla birleştiğinde, ebeveynlerimin (büyük ölçüde geçim kaynağım ve yaşam tarzım adına) yaptığı tüm bu fedakarlıklar, son seyahatlerimde kendimi bir sahtekar gibi hissetmeme neden oldu; sanki bu lüksü gerçekten hak etmiyormuşum gibi. Deneyimleyecek kadar şanslıydım.
Dr. Sanchez şöyle diyor: “Alçakgönüllülüğe ve köklerinize sadık kalmaya son derece değer veren bir kültürde büyüdüğünüzde, bununla çelişen herhangi bir şey (lüks bir geziye çıkmak ya da şık bir akşam yemeği yemek gibi) bilişsel uyumsuzluk yaratabilir.” görünüşte çelişen iki inanca aynı anda sahip olduğunuzda ortaya çıkan rahatsız edici duygu. Temel değerlerinize aykırı gibi görünen güzel şeylere sahip olduğunuz için kendinizi suçlu hissetmenin yaygın olduğunu söylüyor.
Suçluluğumu minnettarlıkla değiştirmek için nasıl çalışıyorum?
Suçluluğumun büyük kısmı Benim hayatımın aileminkinden daha lüks olduğu algısı; bunun en belirgin kanıtı, sırasıyla seyahat deneyimleme yollarımızın farklı olmasıdır. Ancak Dr. Sanchez, ebeveynlerimin bakış açılarını da dikkate almanın benim için önemli olduğunu söylüyor.
“Etrafımıza bakıyoruz ve onlarınkine kıyasla bizim sahip olduğumuz yaşam tarzının kolaylığını görüyoruz ve bizim sahip olduklarımıza onların da sahip olmasını istiyoruz, ancak bu her zaman mümkün olmayabilir. Onlar istiyorum” diyor Dr. Sanchez. “Buraya daha huzurlu bir yaşam arayışıyla, yaşadıklarından kurtulmak için geldiler. Ve pek çok açıdan bunu zaten başarmış olabilirler.”
Aynı şekilde, bu güzel şansımı ailemle paylaşma, onları da bu gezilere yanımda getirme zorunluluğunu hissetmem, onlarınkinden çok benim duruma bakış açımı etkileyen bir faktör olabilir. “Ailenizi tatile götürebilmek için belli bir miktar kazanmayı bekliyor olabilirsiniz ama bu beklentileri size kim yüklüyor? Büyük ihtimalle sadece sizsiniz” diyor Alejandre. “Sessiz beklentilerinizin nasıl olduğunu düşünmek önemli. kendin suçluluk duygusunu besliyorlar.
Ancak kendi katı beklentilerimden ne kadar uzaklaşmaya çalışırsam çalışayım, seyahat ederken hissettiğim birinci nesil suçluluk duygusundan kendimi tamamen kurtaramayabilirim, diyor Dr. Sanchez. Ve bu sorun değil.
“Suçluluk duygusundan tamamen vazgeçmek zor, bu yüzden şu anda bunu onurlandırmanın yollarını bulmalısınız.” —Lisette Sanchez, PhD, klinik psikolog
Dr. Sanchez, “Suçluluk duygusundan tamamen vazgeçmek zor, o yüzden şu anda bunu onurlandırmanın yollarını bulmalısınız” diyor. “Kişisel farkındalık çok önemlidir, tıpkı rahatsızlık yaşamanızın bir nedeni olduğunu anlamak gibi.” Yaşam tarzımın yetiştirilme tarzımla çeliştiği hissine gelince? Dr. Sanchez şunu kabul etmenin yararlı olduğunu söylüyor: “Yeni değerlerinizi korurken yine de ebeveynlerinizin değerlerine yer açabilirsiniz [at the same time].”
Ayrıca ebeveynlerimin, yaptığım her şeyi yapabilmem için başlangıçta Amerika’ya taşınmış olması gerçeğiyle de teselli buldum – hatta (ve özellikle) ebeveynlerimin kendilerinin yapmaya gücünün yettiğinin ötesine geçseler bile şimdi ya da asla. Belki de, o hayatı yaşadığım için kendimi suçlu hissetmeden, daha iyi bir hayata sahip olmam için yaptıkları fedakarlıklara minnettar olabilirim.
Son zamanlardaki suçluluğumu ailemle paylaştığımda onlar da bunu doğruladılar. Geçenlerde anneme, “Kendimi kötü hissediyorum çünkü sen olmasaydın bunların hiçbirine sahip olamazdım” dedim. “Seni yanımda getiremediğim için üzgünüm.” Hızla cevap verdi: “Nombre. Estoy süper orgullosa de tí y estoy feliz viendo ve mis hijos felices y bien.” (“Olmaz. Seninle çok gurur duyuyorum ve çocuklarımın mutlu ve iyi durumda olduğunu görmekten mutluyum.) Ayrıca, lükslerimi onunla paylaşmanın her zaman mümkün olan her yolunu bulduğumu biliyor. Ve kariyerim hala büyüyor. Gelecekte neler paylaşabileceğimi kim bilebilir?