Kapı birkaç santim açıktı ve ben de gömüldüm.İçeri geldiğimde kesinlikle kapıyı kapatmıştım, hatırlıyorum, eminim yaptım!Çatlağı inceledim ve kimseyi görmedim.Ailemizin kapısına tekrar sessizce koştum ve hala uykuda gibiydi.Kalbim şiddetlenirken, neden sadece odanın dışına çıkmış olduğumu anlatmak için Mike#39;a koştum.Gülümsedi ve kapıyı düzgün bir şekilde kapatmamam gerektiğini söyledi.Aklımın bazı şeyleri yıkıyordu ve biraz yırtılmış, kafam çok karışmıştı ve yakalanabileceğimiz fikrinde epey hastaydım.Ben giyinip alt kata çıktım.
Ona baktım, gözlerim doldu ve dudaklarım titremeye başladı. Bunu gören Mike, bana kapıdan endişe ettiğimi ve bütünüyle beni sadece bir hata yaptığını ve kapının düzgün bir şekilde kapatılmamış olması gerektiğine ikna ettiğimi anlatarak beni yakınına çekti. Ayrıca, ebeveynlerimizin odasını geçtiğini ve hala uykuda olduklarını söyledi. Kendimi aptal hissettim ve yüzümü yırtıp giden gözyaşlarını hissedebiliyordum. Sadece yakalanma düşüncesi olmadığını farkettim ve kızardı gözlerimi Mike’a bakmak için büyüttüğümde, sesimden kontrol edilemeyen bir sesle kalbimden konuştum, ‘Sadece seni kaybetmek istemiyorum!’
Onun sözleri yardımcı oldu ve gözlerimi biraz kurumaya çalıştım. Yan tarafa küçük bir aynaya baktım ve ne kadar kırmızı ve kanlı olduklarını gördüm, böylece alt katta bulunan tuvalete gidip soğuk suya daldım ve makyaj çantasını da biraz kılıkla denemek için çektim. İlk geldiğim zamandan beri çantayı kullandım ve ilk saatte çıkmış olduğumun farkına vardım, orta sabaha kadar olsa bile, iyi bir gece için hazır görünüyordum.