B-52 bombardıman uçağı ile ilgili bir sonraki makale Warren Kozak'ınCurtis LeMay: Stratejist ve Taktikçi. Amazon ve Barnes & Noble'dan sipariş verilebilir.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra inşa edilen modern silah sistemlerinin çoğu, asla kullanılmayacakları umuduyla inşa edildi. 1941'den 1945'e kadar, Washington tarafından yetkilendirilen ve inşa edilen her silah, savaşta test edildi. Ancak Soğuk Savaş sırasında, tarihin diğer zamanlarından farklı olarak, bu silahlar, özellikle de nükleer silahlar, savaşa asla uçmayacakları namazı ile büyük bir pahasına inşa edildi.
Montaj hattından sonraki uçak bir harikaydı. Stratojet adı verilen B-47, ilk jet motorlu ilk bombacıydı. Selefinden çok daha güçlüydü ve nükleer cephanelik şimdilerde çok sayıda silah ürettiğinden, Stratejik Hava Komutanlığı nihayet Hava Kuvvetleri Generali Curtis LeMay'ın öngördüğü potansiyel Hava Kuvvetleri'ne ulaşıyordu. Uçağın problemleri vardı. İniş sırasında durması çok zordu, pilot bir inişi iptal edip tekrar hızlı bir şekilde kalkışmak zorunda kalsaydı, motorlar ona yeterince güç vermedi. Ancak B-47'nin en büyük özelliği, tasarımının LeMay gibi sonsuza dek SAC: B-52 bombacısı ile eşanlamlı olacağı bir sonraki bombardımana yol açmasıydı.
B-52'nin tasarımcıları B-47'yi aldı, sorunlarını düzeltti, daha kalın kanatlar ve sekiz daha güçlü jet motoru ile büyüttü, yıllar içinde çok daha gelişmiş elektronikler ekledi ve çok büyük ama dikkat çekici bir şekilde çevik bir uçakla geldi 8,800 mil menzili (havada yakıt ikmali olmasına rağmen, günlerce uzak kalabilir). B-52 bombacısı, saatte 650 mil hızla çıkabiliyor ve 47.700 feet yüksekliğe kadar irtifalara ulaşabiliyor.
LeMay, B-52'leri günde 24 saat, 1950'lerden 1960'ların sonlarına kadar devam eden yılda 365 gün havada tutma politikası kurdu. Bu sayede filo asla yere takılmayacaktı. 60'ların sonundan sonra, nükleer donanımlı B-52'ler, Soğuk Savaş 1991'de sona erene kadar tetikte olan ve uçağın çalışma menzili içinde olan mürettebatlarla dolu ve uçmaya hazır tutuldu.
B-52 bombardıman uçağını yaratan ve inşa eden Boeing, onu Stratofortress olarak Uçan Kale gibi daha önceki unvanları koruyarak etiketledi, ancak başka hiç kimse bu ismi kullanmadı. Mürettebatı ve SAC’daki insanlar için DEVETÜYÜ RENGİ-the Büyük Çirkin Yağ F - r-ya da sadece 52.
Büyüklüğüne rağmen, büyük bombardıman oldukça esnek olduğu ortaya çıktı. Sadece 500 feet yükseklikte saatte 400 milin üzerindeki hızlarda uçmak, radardan kaçabilir, zeminin konturları boyunca uçabilir ve silahlarını teslim edebilir. LeMay, bombardıman uçaklarına emsali görülmemiş bir küresel erişim sağlayacak olan daha büyük tanker uçaklarının ve daha fazla uçak içi yakıt ikmali kapasitesinin geliştirilmesine başarıyla itti.
Merkezinin kendisinin Sovyet darbesine karşı savunmasız olduğunu, özellikle de kıtalararası füzelerin geliştirilmesinden sonra, nükleer bir savaşı yönlendirmek için havada yakıt ikmali yapan ve uzak durabilecek bir uçağa yerleştirilmiş bir komuta merkezine sahip olduğunu akılda tutarak Washington'ın nakavt edilmesi durumunda.
B-52 BOMBER: HAVA KUVVETİNİN ÇALIŞTAYI
B-52 bombardıman uçağı, halef uçaklarının, daha önce uygulandıysa uygulanması yıllar süren pahalı gözlükler olması nedeniyle ömrünü uzattı.
1960'ların başında, ABD-Sovyet silah yarışının ısınmasıyla LeMay teknolojiye odaklandı. ABD Hava Kuvvetleri, potansiyel rakiplerinin önünde yıllarca programları dört gözle beklemek ve geliştirmek için her zaman özel bir yeteneğe sahipti. 1963'ün başlarında, LeMay zaten küresel bir uydu iletişim sistemi, bir füze savunma kalkanı (daha sonra Yıldız Savaşları olarak da bilinir), akıllı bombalar ve pilotsuz uçaklar için uzaya bakıyordu. Bazı projeler Savunma Bakanı Robert McNamara tarafından soğuk durdu. Savunma Sekreteri'nin masasına, gelişimin erken aşamasında olan bir atom uçağı geldi. Yıllar geçtikçe çok az ilerleme olduğunu görünce programı öldürdü… ve bir milyar dolar kazandı. McNamara ayrıca LeMay'ın evcil hayvan projesi olan süpersonik B-70 bombardıman programını da durdurdu.
LeMay, B-70'i zorladı. SAC'ın filosunda mümkün olan en kısa sürede 80.000 fit hızla uçabilen bu uçaklardan 150'sini istedi. LeMay'in deneyimi, II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında ABD'yi kurtarmaya yardımcı olan program için birkaç düşünen erkeğin zorla girdiği B-17'nin gelişimine dayanıyordu. McNamara güdümlü füzelerin daha ekonomik olduğunu ve B-52'nin yeterli olacağını düşünüyordu. Bu, iki adam arasında bir krizle sonuçlanacak bir savaşın kurulumuydu.
McNamara 150 B-70'lerin siparişini durdurdu ve Kuzey Amerika Havacılık için test için iki prototip geliştirmesi için yeterli miktarda finansman sağladı. LeMay'in konsepti gözden geçirilmiş olsaydı, yalnızca Kuzey Amerika Havacılık'ı değil, on sekiz eyalette sekiz taşeron ve binlerce işi başlatmak ve dahil etmek için 5 milyar dolara mal olan dev bir program olurdu.
Bombacı, 1950’lerden bu yana Hava Kuvvetleri tarafından sürekli olarak işletilmektedir. Yüksek ses altı hızlarda üstün performansı ve düşük işletme maliyetleri nedeniyle çalışmaya devam etti. 70.000 kilo silah taşıyabilir. 2012 yılı itibariyle 85'i aktif hizmette olup, dokuz'u rezerv altındadır. 2013-2015 yılları arasında yükseltme yapıldıktan sonra 2040'larda hizmet vermesi bekleniyor.
B-52 bombacısı ile ilgili bu makale kitaptanCurtis LeMay: Stratejist ve Taktikçi © 2014 yılında Warren Kozak. Lütfen bu bilgileri referans alıntıları için kullanın. Bu kitabı sipariş etmek için lütfen Amazon ve Barnes & Noble'daki çevrimiçi satış sayfasını ziyaret edin.
Ayrıca soldaki düğmelere tıklayarak da kitabı satın alabilirsiniz.