Wilhelm Ostwald kimdir ve ne yapmıştır? Wilhelm Ostwald hayatı, biyografisi, çalışmaları ve kimyaya katkıları hakkında bilgi.
Wilhelm Ostwald
Wilhelm Ostwald; (d. 2 Eylül 1853, Riga, Letonya, Rus Çarlığı – ö. 4 Nisan 1932, Leipzig yakınları, Almanya), fiziksel kimyanın, kimyanın bağımsız bir dalı haline gelmesinde etkili olan ve kataliz, kimyasal denge ve tepkime hızları üzerindeki çalışmalarıyla 1909 Nobel Kimya Ödülü’nü kazanan Alman kimyacıdır. Bilim felsefesiyle de ilgilenmiş ve bütün fiziksel olguları enerjiyle açıklamaya çalışarak atom kuramına karşı çıkmıştır.
Ostwald doktora çalışmasını 1878’de Dorpat Üniversitesi’nde (bugün Estonya’daki Tartu Devlet Üniversitesi) tamamladıktan sonra Riga’da ders verdi, 1887-1906 arasında Leipzig Üniversitesi’nde profesörlük yaptı. Svante August Arrhenius’un ve Jacobus Henricus van’t Hoff‘un kuramlarını hemen kabul eden Ostwald, J. H. van’t Hoff ile birlikte fiziksel kimyayı sağlam bir temele oturttu. Ostwald bilimin gelişmesine daha çok yazar ve yayın yönetmeni olarak katkıda bulundu. 1885-87 arasında iki ciltlik Lehrbuch der allgemeinen Chemie’yi (Genel Kimya Ders Kitabı) ve başka ders kitaplarını yazdı, 1887’de Zeitschrift für physikalische Chemie dergisini kurdu. 1889’da da, o güne değin fizik ve kimya alanında yayınlanmış önemli makalelerin toplandığı Klassiker der exakten Wissenschaften’i (Pozitif Bilim Klasikleri) yayımlamaya başladı.
Ostwald önce çözeltilerdeki tepkimelerin dinamiğini inceledi, daha sonra da elektro-kimya üzerine araştırmalara başladı. 1894’te katalizörün ilk modern tanımını yaptı ve çalışmalarını kataliz tepkimeleri üzerine yoğunlaştırdı. 1902’de amonyağın nitrik aside dönüştürülmesi sürecinin patentini aldı.
Ostwald Leipzig Üniversitesi’nden emekli olduktan sonra bilim felsefesi üzerine yazılar yazmaya başladı; 1909’da yayımladığı Grosse Männer (Büyük Adamlar) adlı yapıtında bilimsel üretkenliğin psikolojik nedenlerini inceledi. 1926-27 arasında da üç ciltlik otobiyografisini yayımladı. Yaşamının sonuna doğru başlıca uğraşlarından biri resim yapmak oldu; renkleri fiziksel ve psikolojik açıdan inceledi.
Bilimsel araştırmalar
Elektrolit çözeltilerinde ayrışma olaylarını yöneten Ostwald yasasını formüle etti. 1902’de, amonyak oksidasyonu ile nitrik asit hazırlamak için bir prosedür keşfetti. I. Dünya Savaşı sırasında Almanya’da büyük miktarda gübre ve patlayıcı üretimini kolaylaştırdı. Çözeltilerin viskozitesini ölçmek için hala kullanılan bir viskozimetre tasarladı.
Renklerin normalleştirilmesini savunan ve 1920’de Dresden’de çalışması için bir laboratuvar kurarak yeni bir renk teorisi geliştirdi. Ayrıca bilimsel bir yazar ve editör olarak öne çıktı. Felsefe alanında, onun geliştirdiği ve fenomenlerin çoğunu fiziksel enerjilerine dayanarak açıklamaya çalışan enerji doktrininden bahsetmeye değer bir çalışmasıdır.
Eserleri arasında Doğa Felsefesi (1902) ve Renk Bilimi (1923) bulunmaktadır. 1909’da “kataliz konusundaki çalışmaları ve kimyasal dengeleri ve reaksiyon hızlarını yöneten temel ilkeleri araştırmaları nedeniyle” Nobel Kimya Ödülü’ne layık görüldü .