Colin Hodgson tarafından
Sosyal medyayı kullanan ABD'li yetişkin sayısı son on yılda iki katına çıkmış olsa da , sosyal medyaya yönelik düşmanlık da arttı. The Verge tarafından yapılan yakın tarihli bir ankete göre , tüm Amerikalıların yarısından azı bilgileriyle üç büyük sosyal medya kuruluşuna (Facebook, Instagram ve Twitter) güveniyor. Bu öfke, kişisel verilerin üçüncü şahıslara satılması, sansüre aşırı erişim, dezenformasyonla mücadele için eylemsizlik vb. Gibi çok sayıda sorundan kaynaklanmaktadır. Ancak temelde yatan akım güvensizlik ve teknoloji korkusudur. Sosyal medya, insanlık ve teknoloji arasındaki bu mücadele için yeni bir savaş alanı olsa da, çatışmanın kendisi son derece eskidir.
Teknoloji genellikle üretkenliği ve verimliliği artırır, ancak her zaman iyileştirilmiş yaşam standartlarına yol açmaz. Sosyal ilerlemeler teknolojik ilerlemelere eşlik etmezse, daha kötü koşullara bile yol açabilir - sadece 18. ve 19. yüzyılların fabrikalarına ve bugünün işsiz atölyelerine bakın. Şirketler genellikle kâra, çalışanlarının ve tüketicilerinin güvenliğine ve refahına öncelik verir ve hükümetler genellikle çeşitli nedenlerden ötürü yavaş hareket eder, bazıları meşru, bazıları ise değildir. Bu, üçüncü bir grubun, sanatçıların, çoğu durumda alarmı ilk çalanlardan biri olmasına yol açtı.
Bu makalede, iki sanat eserini - Fritz Lang'ın Metropolis'i ve St. Vincent'ın “Digital Witness” ın müzik videosunu ve St. Vincent'ın Lang'ın çağdaş zamanlar için teknoloji uyarısını nasıl güncellediğini tartışıyorum . Alman filmine yaptığı imalarla, internetin, özellikle sosyal medyanın, çekici ama ruh emici çevrimiçi hayatınızı ortaya çıkarma arzusuyla mahremiyetin erozyonu yoluyla bireyi yok edebileceği konusunda uyarıyor.
“Digital Witness”, 24 Şubat 2014'te çıkan ve En İyi Alternatif Rock Albümü dalında Grammy kazanan St. Vincent'ın kendi adını taşıyan albümünün beşinci parçası. Müzik videosu 31 Ocak 2014'te yayınlandı ve Chino Moya tarafından yönetildi .
Metropolis , 10 Ocak 1927'de Weimar Almanya'da serbest bırakıldı. İlk uzun metrajlı bir filmdi ve ilk ve en etkili bilim kurgu filmlerinden biriydi, ancak piyasaya çıktığında ne uzunluğu ne de konusu izleyiciler veya eleştirmenler tarafından özellikle beğenilmiyordu. Yine de yıllar içinde sadece eleştirel beğeni topladı ve bilim kurgu türünde kalıcı bir etkisi oldu. İlginç bir şekilde, filmle ilgili en sık ve doğrudan göndermeler müzik videosu ortamında ortaya çıkıyor. Sadece Amerika'da Queen, Madonna, Lady Gaga ve Janelle Monáe gibi sanatçılar Alman filmine saygılarını sundular. Digital Witness bunu yapan en son videolardan biri, ancak şüphesiz son olmayacak.
Metropolis , sosyal ilerlemelere eşlik etmeden teknolojik gelişmelere karşı uyarıda bulunur. Kurgusal şehir, enerji üretmenin yeni ve verimli bir yolu olduğu için genişliyor, zengin ve bol. Ancak bu enerji, ölene kadar yerin altında çalışmaya zorlanan nüfusun çoğunluğu tarafından desteklenmektedir. Bu tür bir toplum, Fritz Lang'ın ortaya çıkmasından korktuğu şeydi ve maalesef teknolojinin ahlaksız kullanımına ilişkin korkuları hala geçerli. Kendi zamanında bile kitle imha silahlarının, kimyasal savaşların ve daha korkunç derecede insanlık dışı teknolojik ilerlemelerin geliştiğini gördü.
Metropolis , insanları köleleştiren, bireyselliklerini ellerinden alıp bir karınca kolonisi gibi kollektife dönüştüren sinsi bir teknolojiyi tasvir ediyor. Bu tür teknoloji 1920'lerde yoktu, ancak St. Vincent dahil birçok kişi, bugün sosyal medya biçiminde var olduğunu iddia ediyor.
“Digital Witness” Metropolis'in set tasarımı ve koreografisinden ilham alırken, onu modern çağa güncelliyor. Videodaki binalar, tıpkı filmdekiler gibi köşeli ve dışavurumcu. Neredeyse hiç doğa yoktur ve çerçeveye somut ve insan yapımı nesneler hakimdir, bu da internetin doğal dünyadan veya gerçeklikten ne kadar uzak olduğunu vurgulamaktadır. Ayrıca renkleri parlak, ancak cansız ve doğal olmayan sarılar, yeşiller ve maviler olarak günceller. Renkler göze çarpıyor, ancak internetteki çoğu şey gibi doğal değil ve sığ.
Koreografi kasıtlı ve senkronize. Fabrikada birlikte yürüyen insanların birkaç fotoğrafı var ve sınıftaki insanlar sanki birbirlerini aynalıyormuş gibi hareket ediyorlar. Bu tür bir hareket, bu bireylerin kolektif içinde asimilasyonunu gösterir; tek olarak hareket ederler. Dışarıda yürüyen insanlar tamamen asimile olmuş kişilerken, sınıftakiler asimile etme eylemi içindedirler. Öğretmen onlara ne yapacaklarını yönlendirir ve birbirlerini kopyalayarak pratik yaparlar. Her çift birbirine benziyor ama aynı değil, bu da yakın olduklarını ancak asimilasyonlarını tamamlamadıklarını gösteriyor. Muhtemelen, dönüşüm tamamlandığında aynı görüneceklerdir. Videonun sonuna doğru hepsinin el ele tutuşarak grup olarak kendilerini güçlendirdikleri bir çekim var.
Bireysellikten kolektife iniş, St. Vincent'ın önerdiği şey sosyal medyayı kullanmaktır. Bir yankı odasına giriyorsunuz ve düşünceleriniz ve fikirleriniz grup düşüncesine dönüşüyor. Yankı odanızda diğerleriyle özdeş olursunuz ve sonunda tek bir birim olarak hareket edersiniz.
In Metropolis , Maria işçileri kurtarmaya çalışırken bir insan kadının kopyasıdır kötü bir robot var. Bu robot, şehir halkının beynini yıkıyor ve kendilerini yok etmeleri için onları kandırmayı neredeyse başarıyor. "Digital Witness" da St. Vincent, robot Maria rolünü üstleniyor ve sosyal medyanın vücut bulmuş hali oluyor. Şarkının başında, tıpkı sahte Maria gibi bir komuta tonu alıyor. Tıpkı Maria'nın filmdeki vatandaşların beynini yıkaması gibi "tüm aklını" istediğini söylüyor. Son olarak, St. Vincent'ın hareketleri durma noktasına gelmiş ve Maria gibi robotiktir ve saçını karaktere abartılı bir saygı ile şekillendirir.
St. Vincent, sosyal medyanın tıpkı karakter gibi iki yüzlü bir baştan çıkarıcı olduğunu göstermek için Maria'yı canlandırıyor. Tıpkı insan Maria gibi sosyal medya da takipçilerine daha iyi bir hayat vermeyi vaat ediyor. In Metropolis, birleşmiş bir toplum vaadi ve daha iyi çalışma koşulları var. Sosyal medya, demokratikleşme, eşitlik ve bilgiye anında erişim umuduyla daha bağlantılı bir dünya vaat ediyor. Filmde, Maria'nın robot versiyonu bu fikri çarpıtıyor ve robotu yaratan dengesiz bilim adamının yararına, şehri yok etmek için işçiler arasında bir ayaklanma yaratmak için kullanıyor. Aynı şekilde sosyal medya da vaat ettiği her şeyin tam tersine yol açmıştır. Demokrasiyi baltalamak, soykırım ölçeğinde ırkçı şiddeti kışkırtmak ve yanlış bilgi ve yalanları yaymak için kullanıldı.
St. Vincent, yukarıda sıralanan tüm olumsuzluklardan kaynaklanan bireyselliğin aşınmasıyla ilgileniyor. Maria'yı tasvir ederek, sosyal medyanın bireyselliği teşvik ederken gerçekte onu yok ettiği çirkin gerçeğini ortaya koyuyor, tıpkı Maria'nın toplumu yok etmek için sosyalist vizyonu kullandığı gibi.
Sosyal medya bireyselliği nasıl yok eder? St. Vincent'a göre, "dijital tanık" yardımıyla onu yok ediyor. Sosyal medyayı kullanan herkes dijital bir tanıktır - bebek resimleri paylaşan ebeveyn, Twitter'da söylenen incelenen vb. St. Vincent'ın dediği gibi, "Gösteremezsem, beni göremezsin." Sosyal medya, etkin bir şekilde, bir şeyin yalnızca yayınlarsanız önemli olduğu "gerçek" gerçeklik olarak adlandırılmıştır. Tıpkı ormanda bir ağaç düşerse ve kimse onun hakkında yazı yazmazsa, düşmüş müydü?
St. Vincent, “insanlar televizyonu açıyor, tıpkı bir pencere gibi görünüyor” diyerek, insanların ekrandaki şeyin gerçeklik olduğunu düşündüklerini savunuyor. Videoda, insanların ne kadar hapsedildiğini gösteren pencere yok. Sarı odada, arkasında penceresiz panjurlar var ve modern pencerenin (TV) nasıl bir pencere olmadığını, sadece başka bir sınırlayıcı duvar olduğunu gösteriyor.
St. Vincent ayrıca sosyal medyadan yükselen kendi kendini denetlemeyi eleştiriyor. Sosyal medyanın yarattığı anonimlik, insanların tepkileri olmadan başkalarına saldırmalarına izin veriyor.
Bu, müzik videosunda bakışın kullanılmasıyla belirgindir. Çekimlerin çoğu, St. Vincent ve diğer karakterlerin bakışlarını vurgular, ancak hepsi sadece iki farklı niteliğe bürünüyor: arkasında hiçbir şey olmayan sırlı bir bakış ya da etrafındakileri izlerken intikamcı bir bakış. Bunlar, St. Vincent'ın sosyal medya kullanıcılarında mevcut olduğuna inandığı iki varlık durumu gibi görünüyor. Ya pratik olarak beyinleri yıkanır ve beyinleri yıkanır ya da hataları bulmak ve eleştirmek için başkalarını şahin gibi izlerler. Parıltı bazen alıcının korkuyla ürkmesine neden olur (birkaç noktada St. Vincent'a yöneliktir), ancak çoğunlukla parlama geri döner ve kapalı bir sürekli gözetim sistemi oluşturur.
Bu kendini gözetim, belki de St. Sosyal medya, mahremiyeti esasen geçmişte bıraktı ve bu mahremiyet eksikliği, tam da bireyselliğin erozyonunu tetikleyen şeydir. Mahremiyet olmadan, herkes her zaman kamusal alanda çalışır ve bu da onların, özel hayattaki davranışlarından temelde farklı davranmalarına neden olur. Kamuoyunda, kişi toplum tarafından uygun görülen bir şekilde hareket etmeli veya utanç, dışlama veya daha kötüsü ile karşılaşmalıdır. Sosyal medya, kişinin özel hayatını kamuoyuna duyurur ve özelde kabul edilebilir olanı değiştirir. Bu, kabul edilebilir olanın kapsamını daraltır ve sosyal medya kullanıcılarını daha büyük grupta asimile olmaya zorlar.
Metropolis , sosyal ilerlemelerin olmadığı teknolojik gelişmelerin bir uyarısıdır. Maria olarak, St. Vincent, izleyicilerin teknolojiye daha bağımlı hale gelmesine ve daha fazla mahremiyetten vazgeçmesine yol açarak sosyal medyanın fiziksel bir tezahürünü üstleniyor, temelde kolektifin bir parçası olmak için bireyselliklerini kaybediyor. İnternetteki çoğu şey gibi, renkler de bir fener balığı gibi kişiyi yutmanın nihai amacı ile dikkatini dağıtmak ve çekmek içindir. Gözleri ve bakışları vurgulayan, herkesin diğer herkesi nasıl izlediğini / denetlediğini gösteren çok sayıda çekim var, tıpkı sosyal medyada olduğu gibi ve bu kendi kendini denetleme, oluşturulan grup düşüncesini sürdürmenin anahtarıdır.
Tıpkı Metropolis kadar zamanının ötesinde oldu “Dijital Tanık” genel halk bunlardan tamamen haberdar oldu ve hükümet bunları çözmek için nasıl eleştirel düşünme başlamadan önce sosyal medya yıllar kaynaklanıyor sorunları öngördü.
İlk olarak 15 Ekim 2020'de https://colinhodgson.com adresinde yayınlandı .
Artık anlamıyorum. Artık neyin "vuruş" olduğunu doğru bir şekilde ölçmek neredeyse imkansız görünüyor.
2020'nin BRONXBOYLOSTBOY VOL.3 mixtape'inden "TORREN INTERLUDE" üzerinde, anlatıcı B * Star'ın sözlerinden birini hayranlıkla okuyor: "'Depresyondan çıkıyorum / hala aynı ergen / Rockefeller baskıdan / Rockefeller'dan daha azını topu atmak istiyorum / istiyorum Tesla sürerken Lebron gibi top.
Yazan: Elmer Vivas ve David Hernández Eladio Carrión'un ikinci sınıf albümü Monarca, zekice sözler ve yaratıcı sesler ile bir all-trap projesi olarak kendine ait. İçinde, neden Latin tuzak türünün önde gelen figürlerinden biri olarak görülmesi gerektiğine dair ikna edici bir vaka yapıyor.
Kara Tarih Ayı için ve Marley'in doğumu yaklaşırken, ölümünden birkaç ay önce yapılan süper yıldızla röportajı, Karayip göçmenliği ve Eski Fort Greene dairemin arka oda köşesindeki Bahçede bir şovu tekrar ziyaret ediyorum. eski plastik dosya dolabı. Bazı üniversite gazetesi kupürlerinin, eski Stax yıldızlarının (Isaac Hayes, Booker T & MGs) tanıtım fotoğraflarının ve 1980'lerden kalma tarih kitaplarının altına gömülü olan içinde, onurlu bir yerde saklamam gereken bir bilet koçanı vardı.
Yirmi yıl önce, bir enstrüman, müzik teorisi veya müzisyenlerin nasıl çalıştığını öğrenmek çok pahalıydı. Bir öğretmen bulmak, işe gidip gelmek, puan defteri satın almak veya müzisyenlerle röportajlar içeren birkaç özel dergi almak tek seçeneklerdi.