Shepherd gözlerini aralayıp, Rachel’e baktı fakat havlamadı. Rachel anayolda beklemeye başladıktan birkaç dakika sonra, bir Greyhound otobüsünün, Laurel nehrini takip ederek, vadide ilerlediğini gördü. Otobüsün virajlarda ilerlerken, bir düşüp bir yükselen vitesinin gıcırtılarını duyuyordu. Aracın önündeki tabelada LEXINGTON yazıyordu, ki bu da Rachel’in bir sonraki gitmek istediği duraktı. Otobüs tıslayarak, Rachel’in önünde durdu ve ön kapısı açıldı. Lexington’a varıncaya kadar, otobüs yenilenmişti. Şimdi içinde bir tuvaleti vardı ve camları duman rengi bir güneş filmiyle kaplıydı. 25 nolu karayolu, 75 nolu eyaletler arası yola dönüşmüştü. Dışarıda turkuvaz renkli araziler boyunca, bembeyaz kapılarıyla at haraları uzanıyordu. Kadın saçları gibi uzun yeleleriyle atlar, güneşin altında ışıl ışıl parlıyorlardı. “İlk durak hava alanı!” dedi şoför. “Sonra da otobüs terminali bağlantısıyla Cincinnati, New York City ve Sausalito, California.” Rachel adamın konuşmasından gü neyli olduğunu tahmin etmişti. Otobüs terminale yanaşınca Rachel indi. Asfalt yol hoş bir şekilde ısınmıştı. Otobüs hareket ettiğinde oluş turduğu rüzgar, Rachel’in eteğini uçurup, boynuna kadar kaldırdı. Rachel belki de bir şapka giymeliydim diye geçirdi aklından. Hiç korkmuyordu. Burada başına ne gelebilirdi ki? O bir ölüydü. Otobüs onu görünmez ellerin açtığı bü yük bir cam kapının önünde bırakmıştı. Kapıdan girince canlılık veren serin bir hava yüzüne çarptı.