Belki de birçoğu için otomobilleri ve motorları ile dünyaca ünlü Rolls-Royce'un bir zamanlar ateşli silahlarla meşgul olduğu keşfedilecek. silah. Ancak, silah yapımında gerçek bir kâr gören tek şirket bu değil. Bu yüzden boşuna Apple'ın Samsung'a dava açmaya başladığına dair eski şakayı hatırlıyorum, çünkü telefonlara ek olarak Samsung ACS de yapıyor. Ancak bu makalede, ürünleri arasında askeri amaçlara ilişkin çok ilginç örnekler olmasına rağmen, Güney Koreli şirkete dokunmayacağız ve Rolls-Royce'dan büyük kalibreli makineli tüfek prototiplerinden biri ve bu silahta kullanılan en ilginç cephanelerden biriyle tanışmaya çalışacağız. PTR'de kullanılan çocuklar.
Açıkçası, makineli tüfekle tanışmak eksik olacak, çünkü prototip ve hatta yabancı olan en yaygın değil ve şirketin temsilcisiyle doğrudan iletişime geçseniz bile, bu konuda tam bilgi bulmak o kadar kolay değil - bu uzun zamandır devam eden bir olaydı, kimse gerçekten hatırlar. Ancak asgari bilgileri kazmayı başardılar. Bu nedenle, şirketin makineli tüfeğinin temeli, kendini kanıtlamış bu tür numuneler için oldukça yaygın bir seçenek olan silah namlusunun kısa bir vuruşuyla geri tepme enerjisi kullanan otomasyondu. Bazı kaynaklar, silahın otomasyon unsurlarını itmek için toz gazlar kullandığını belirtmesine rağmen, bunun hiçbir belirtisi görmüyorum. Seçeneklerden biri olarak, makineli tüfek orijinal olarak, terk edilmiş olan namlu deliğinden toz gazlarının çıkarılması temelinde inşa edilmesi planlanmış olabilir. Yani, planlar planlardır, ama gerçeklik ve fizik uyumaz. Bu ağır makineli tüfek öncelikle havacılık çünkü silahın boyutlarına ve ağırlığına özel dikkat gösterildi. Bu nedenle, alüminyum bir makineli tüfek ya da ateşleme sırasında yükleme yapmayan neredeyse tüm parçaların yapıldığı alaşımlardan birinde yaygın olarak kullanıldı. Ve markası bile biliniyor - kişisel olarak hiçbir şey söylemeyen RR50, ancak bu alaşımın uçak motorlarında kullanıldığı anlaşılıyor, ancak yanlış olabilirim. Bu makineli tüfekte alüminyum alaşım kullanımı, en kolay olmasa da, tamamen çelik bir yapıya sahip olabileceğinden açıkça daha hafif olmasına rağmen, silahın ağırlığı 22,25 kilogramdı. Silahın uzunluğunu azaltma problemi çok basit bir şekilde çözüldü, namlu benzer örneklerden daha kısa hale getirildi, uzunluğu sadece 1017 milimetreydi ve toplam makineli tüfek uzunluğu 1270 milimetreydi. Makineli tüfeğin bu versiyonu, bu silahın ilk testlerini aldığı Browning kartuşu 12,7x99 altında tasarlandı.
İnternetin Rus olmayan kısmının açık alanlarına oldukça ilginç bir bisiklet sürülüyor ve bu makineli tüfek test edildiğinde, onun belgelerinin bu silahın havacılık için tasarlandığını göstermediğini gösteriyor. Buna göre, silah testleri biraz farklıydı, makineli tüfek doğal olarak daha kısa namlulu bir şekilde geçemedi ve çok hızlı bir şekilde aşırı ısındı. Bunun gerçekliğini doğrulamak için bir şey olmasına rağmen, buna inanmak zor hikayeler, ne yazık ki, mümkün değil, sonuçta, 1941 yılıydı. Bununla birlikte, başarısız testler kendi makineli tüfek şirketi Rolls-Royce'u oluşturma fikrini yeniden düşünmeye zorladı ve makineli tüfek sadece havacılık olmaktan vazgeçti ve onu rakiplerden daha verimli kılmak için mühimmatı değiştirmeye karar verildi. Bu nedenle, .50BMG, daha önce sadece tanksavar silahlarında kullanılmış olan .55Boys kartuşuyla değiştirildi.
Bu mühimmat, 1937’te Büyük Britanya’nın askeri liderliğinin, tank karşıtı silah gibi bir silahın ordunun cephaneliğinde gereksiz olmayacağına karar vermesi nedeniyle ortaya çıktı. Bu silahın ve mühimmatın gelişimi, o zamanlar çoktan tanınmış tasarımcı Boyce tarafından yönetildi, bu arada, bir tanksavar silahı üzerinde çalışma ve onun için mühimmat son proje oldu. Tasarımcının ölümünden sonra, silahları ve mühimmatı kabul edildi. Aynı mühimmatın yaratılması, 1936 yılına dayanıyor. Yeni bir kartuşun geliştirilmesinin ana nedeni, Beuy’un tank karşıtı tüfeğinin, aslında en tatmin edici sonuçları göstermediği Vickers mühimmatı için tasarlanmasıydı. Böylece, silahınızı zırhlı araçlarla mücadelede daha etkili hale getirmek için tasarımcı yeni bir kartuş yarattı. Mühimmatın metrik gösterimi nedeniyle, 12,7x99 kartuş kılıfı temelinde yaratıldığı fikrini bulmak çoğu zaman mümkündür, ancak yakından bakarsanız, .50BMG'nin bu kartuştan uzak bir akraba bile olmadığına emin olabilirsiniz. Bu kartuşun ayırt edici bir özelliği, boyutuna ek olarak, manşon üzerindeki oluktan hemen sonra yerleştirilen çıkıntılı bir kayıştır, bu nedenle böyle bir kartuştan geçmek açıkça zordur. Mühimmatın isimlendirilmesi oldukça yaygındı, farklılıklar esas olarak mermilerdi. Böylece, bir zırh delici mermiye sahip olan kartuş, W Mk I tanımına sahipti, bu kartuşun mermisinin kütlesi, 60 gramdı ve uzunluğu bir 58 milimetre idi. Merminin kendisi aşağıdaki gibiydi: çelik bir çekirdek bimetalik bir kabuğa yerleştirildi ve yivli bir namlu boyunca hareket olasılığını korumak için, aralarında bir kurşun gömlek vardı. Bu merminin hızı saniyede 760 metreye eşitti, bu yeterli değildi. Bu nedenle, 90 derecelik bir açıyla vurulduğunda, 100 metre mesafedeki bu mermi, bir tabakayı milimetre 16-17'e çarptı. Mühimmatın özelliklerini geliştirmek için, mermisi çelik çekirdeği bir tungstenle değiştirmek üzere küçük bir değişiklik geçirdi. Bununla beraber, mermi 12 gramında daha hafif hale geldi, ancak aynı zamanda orijinal kinetik enerjisini korudu, hızda önemli ölçüde arttı - saniyede 884 metre. Merminin ağırlık kaybı, uzunluğunun milimetre 49,5'e düşürülmesi nedeniyle meydana geldi. Yeni bir mermiye sahip olan bir kartuş, W Mk II tanımını aldı ve zaten 20 milimetreye kadar olan kalınlıkta ve 70 dereceden temas açısında zımbalanmış zırh plakalarını aldı. Bu cephaneler, manşonun dibine harf işaretleme uygulanarak ve kapağın yüzünü yeşil renkle boyayarak belirlendi. Şimdi bu mühimmatın bir makineli tüfekle dakikada 1000 atış hızında ne yapabileceğini hayal edin, Vladimirov’un makineli tüfek değil elbette, ama aynı zamanda çok etkileyici bir silah.
Zırh delici kartuşlara ek olarak, cephanenin başka versiyonları da vardı. Böylece, azaltılmış toz yükünde farklılık gösteren eğitim kartuşları geliştirildi, ayrıca iki seçeneğe de sahipti. Eğitim kartuşlarının ilk versiyonu çelik çekirdekli bir mermi ile doldurulmuş ve P Mk I olarak adlandırılmış, ikinci versiyon ise sonunda bir alüminyum çekirdeğin delusuna sahipti. Astarın tabanındaki yazıya ek olarak, bu cephaneler, astarı çevreleyen 10 milimetre genişliğinde açık mavi bir şerit ile tanınabilir. Ek olarak, G harfi ile belirtilen izleyici mermi ile mühimmat da vardı, D harfi ve kırmızı renkli boyanmış manşondaki boyuna olukları, mühimmatı eğitiyordu, ayrıca U harfi ile belirtilen çelik manşonlu test kartuşları vardı. Bu mühimmatlar azaltıldı ve üretimden tamamen çıkarıldı, ancak bundan sonra bile II. Dünya Savaşı'ndan sonra birçok askeri çatışmada yaygın olarak kullanıldı. Ek olarak, 1943-50-ler'de, bu kartuşun altındaki pek çok silah ABD sivil pazarına isabet ediyor, ancak tüm devletlerin bu kalibre silahlarına sahip olmalarına izin verilmiyor.
Ama Rolls-Royce makineli tüfek geri. Silahtaki namlu ve cıvatayı hızla yönlendiren ve değiştiren eski yeni makineli tüfek, nispeten başarılı olan teste tekrar sokuldu. Silahın hasta olmayan bir yorum listesi attığını söylemeye gerek yok, ama hangi örnek bir kerede herkese uyuyordu? Bu gelişmeye rağmen, silah almadı. Kesin olarak, yeni bir mühimmat için yeni bir silahın yeterince başarılı bir şekilde test edilmesinden sonra, proje üzerinde çalışmanın terk edilmesinin temel nedeni olan .55Boys kartuşlarının üretimindeki düşüş olduğunu söyleyebilirim. Her ne kadar, belki de, burada tamamen finansal kazanç var. Bu nedenle, makineli tüfekle yapılan projenin terk edilmesinden sonra, şirket uçak motorlarının yakın gelişimini üstlendi ve hiç kaybetmedi.
Deneyimli makineli tüfek şirketi Rolls-Royce .55Boys için odaya alındı
- Yazar:
- Karasik Kirill
- Kullanılan fotoğraflar:
- militaryphotos.net