Michael Sean Winters'ın Övgüsüyle
İnsanlar bazen bana okumaktan ve onlardan zevk aldığım liberal bir yazar olup olmadığını soruyorlar. Az önce liberal Katolik yazar Michael Sean Winters tarafından yayınlanan son blog yazılarına rastladım ve eşyalarından ne kadar çıktığımı hatırlattı. Burada, Nicholas Hahn tarafından “neocon” terimini bir epitet olarak kullanmaya başladığını söyleyerek, Winters aslında neoconlar tarafından savunulan politikaların çoğunu desteklediğinde sert bir sütuna değiniyor. Winters, kısmen şöyle cevap veriyor:
Söylemeye gerek yok, yıllardır katolik neo-eksilerin ayağına koyduğum Hahn'ın verdiği tüm suçlamaların yanındayım.
Ancak, neo-muhafazakârlığın tüm rakipleri, neo-muhafazakârlığın diğer rakipleri gibi değildir. Connecticut'ta büyümek, genç bir adam olarak Ella Grasso Demokrat'dım: emek yanlısı, İsrail yanlısı, yaşam yanlısı. Ben hala bir Ella Grasso Demokratıyım. Fikirlerim değişti, elbette bir dizi konuda değişti. Kuşkusuz, Katolik Kilisesi'nin zengin entelektüel gelenekleri hakkında daha fazla şey öğrendiğimde, kendimi çok az bir hevesle hisseden bir şeyle daha az ikna ettim. Ne yazık ki, entelektüel tarihle uğraşmak zorunda olmadıklarını düşünenler liberal değildir, sadece cahildirler. Ben de, bir zamanlar Maritain’in dünyaya liberal bir yürekle ya da muhafazakar bir yürekle doğduğumuzu gösteren bir gözlem gerçeğini öğrendim ve her halükarda bunun için yapabileceğimiz hiçbir şey yok, ama entelektüel bütünlüğe ulaşmanın en kesin yolu, yürekten farklı olanların benim edindiği bilgeliğe özellikle dikkat etmektir. Schlesinger'ı okuyarak öğrenebileceği çok muhafazakar olduğu gibi, Burke'ü okuyarak öğrenebileceği çok fazla liberal vardır. Doğrulanabilir, kendi kendini tanımlayan bir neo-con olan bir arkadaşımla düzenli olarak yemek yiyorum veya en azından martinileri paylaşıyorum ve konuşmalarımızdan daima daha akıllıca geliyor. Yine de, o zamandan beri siyasetimden emin ve daha karmaşık bir şekilde dini duyarlılıklarımda kalan bir adamdım.
Bay Hahn, entelektüel olarak tutarsız olduğumu düşünüyor gibi görünüyor çünkü bazı dış politika konularında neo-cons, Katolik ve başka politika fikirlerini tavsiye ediyorum. Bay Hahn'ı tanımıyorum, ama fotoğrafından genç bir adama benziyor, bu yüzden belki de bir zamanlar liberal enternasyonalizm olarak bilinen şeyin gururlu tarihini hatırlamıyor.
Ben onun fikrini anlıyorum ama dürüst olmak gerekirse, Hahn’ın Winters’in kendisine verdiği kredilerden daha iyi bir tartışma yaptığını düşünüyorum. Yine de, Winters’in yazdığı yazımla ilgili bir şeyler var, benim de katılmıyorum (sık sık yaptığım gibi). Ben onun düzenli bir okuyucusu değilim, bu yüzden crackpot olan bir MSW sütunu veya blog yazısı yayınlarsanız, bana haber olarak gelebilir. Yine de, Katolik solundaki birinden düşünceli ve zorlu bir şeyle karşılaştığımda, neredeyse her zaman Damon Linker veya Michael Sean Winters tarafından yazılmış olduğunu görüyorum.
Benim için Michael Sean Winters'ın erdemleri bu 1999'da tam olarak var. Yeni cumhuriyet Ortodoks Katolik ilahiyatçısı David Schindler'in kitabının gözden geçirilmesi, Dünyanın Kalbi, Kilisenin Merkezi. İncelemeyi hiç okumamıştım, ancak Winters ona gönderdi Ulusal Katolik Muhabiri blog, bu yaz, kitabın modernite karşıtı bir Katolik olarak dünya görüşü üzerinde derin bir etkisi olduğunu söyleyerek. İnceleme oldukça uzun; İşte bazı karakteristik alıntılar:
Katolik Kilisesi Amerikan kültürüne entelektüel bir yüz sunuyorsa, genellikle neo-muhafazakar bir sırıtır. Richard John Neuhaus, Michael Novak ve George Weigel muhtemelen Amerika'daki en iyi bilinen üç Katolik aydındır. Üçü de 1960'ların devrimci mizacı tarafından söylendi ve üçü de o zamandan beri Amerika'yı büyük kıldığına inandıkları değerleri “geri kazanmaya” çalıştı. Onlar ahlaki açıdan ciddi rakamlar; ve birkaçı, bir demokrasinin ahlaki durumunun önemsiz bir mesele olduğunu iddia eder. Katolik neo-muhafazakarların yazıları, eğer vatandaşların (siyasi liderlerinden hiçbir şey söylememek için) hiçbir ahlaki öz yönetim anlayışı yoksa, bir insanın kendi kendini yönetip yönetemeyeceği sorusunu ortaya koymayı amaçladı. Kentsel Amerika’nın bazı bölümlerinin sık sık medeniyetle kastettiğimizin fotografik bir olumsuzluğu olarak göründüğü ve hava dalgalarının Başkan’ın maceralarının yarı-pornografik hesaplarıyla damladığı bir zamanda, bu özellikle acil bir sorudur.
Aynı zamanda yeni bir soru değil. Kurucular, özgürlüğün lisansa düşmesini önlemekle derinden ilgilendiler. Ancak, daha az rekabet eden ahlakın olduğu bir toplumda, çoğu insanın çok ahlaklı olduğu bir zamanda yazıyorlardı. Amerika'da yirminci yüzyılda ahlakta serbest bir pazar var; ama bu, muhafazakarların ve neo-muhafazakarların en çok hayran olduğu bir tür serbest piyasa değil. Ve böylece neo-muhafazakarlar, ortak bir ahlaki söylem için, dini değerlerden ilham alan ancak temelde mezhepsiz olan, insan aklına hitap eden etik bir kelime hazinesinin temelini atmaya çalıştılar. Bu ortak ahlaki söylem için adayları, Weigel tarafından “dünyaya ve bize yapılan ahlaki bir mantığın var olduğu iddiası” olarak tanımlanan doğal hukuktur: Makul kadın ve erkeklerin dinamikleri disiplinli yansıması ile kavrayabilecekleri İnsan eylemi. ”Bu doğal yasa, Weigel, modern toplumun çoğulculuğuna saygı duyduğunu belirtirken, sapkınlığı tanımlamak ve kamu yararını desteklemek için yeterli titizliği sağlar.
Doğal hukuk teorisi, tüm Katolik sosyal etiğinin baskın kaynağı olmasına rağmen, laik Amerikan soyağacı da aynı şekilde ayırt edilemez. Bağımsızlık Bildirgesi “doğanın ve doğanın Tanrı'sının” ifadesine itiraz ediyor. George Washington, “Hoşçakalın konuşmasında” dedi: “Politik refahı doğuran tüm eğilimlerin ve alışkanlıkların, din ve ahlakın vazgeçilmez destekleri. Boşuna, insanın, bu büyük insan mutluluğu sütununu alt etmek için emek veren vatanseverlik haraçını, erkeklerin ve vatandaşların görevlerinin bu en katı destekleri olduğunu iddia eder. ”
Nasıralı İsa'nın öğretilerinin Amerikancılığın bir ideolojisine indirgenmesini istemesi adil bir sorudur, ancak dinin dünyaya karşı durması gerekir. Bu duruş teolojik olarak bilgilendirilmeli ve karakteri ne olursa olsun, politik sonuçları olacaktır. Büyük liberalizm deneyi, Taht ve Altar'ın ittifakını bozdu, yine de onları bir araya getirme eğilimi, neo-konservatif memedeki Metternich benzeri acımasızlıkla yandı. Arzularının tahtı, demokratik bir politika ve kapitalist bir ekonomi olur; fakat teolojik olarak konuşursak, devlet devlettir, taht taht, dünyasal güç dünyasal güçtür. Neo-muhafazakar Katolikler, dünyayla ilişki ve dünya ile karmaşıklık arasındaki farkı anlamıyor gibi görünüyor. Bu nedenle, inançların herhangi bir toplumdaki inançlarına sağladığı büyük avantajı yitirdiler: gerçekten kritik bir bakış açısı.
Daha:
David Schindler'in kitabı bir süre ABD'de yayınlanacak en önemli Katolik metindir, çünkü ilahiyatçı Hans Urs von Balthasar fikrini Amerika'daki sosyal ve politik duruma uygulamaya çalışır.
Çağdaş Katolik teolojisinin olağan görüşü, iki kampı görüyor: ”II. Kilise'nin Vatikan'da dünyaya açılmasında başarılı olan ve II. 1960'larda dünyayı ağırlamak ve John Paul'un restorasyonist programı olarak gördüklerini desteklemek. Schindler (ifadeyi affederseniz) üçüncü bir yol olduğunu savunuyor. Analizinde, liberaller dünyayla daha fazla konaklama istiyor, muhafazakarlar da dünyayla daha az konaklama istiyor, ancak hala katılım kurallarını tartışıyorlar. Her ikisi de “İsa'da cennetteki ve yeryüzündeki her şeyin yaratıldığı” yazılı iddianın radikalliğini takdir edemez.
Schindler'e göre Hristiyan her zaman önce inanç iddialarını göz önünde bulundurmalı ve bu iddialar hayatının bütününü kapsamalıdır. Klasik liberalizm, ontolojik ve mezhepsel alemlerde, siyasetin bir tercihi olmadığını iddia eder: Bir Hristiyan inancını sürdürmekte özgürdür ve herhangi bir vatandaş istediği evren ile ilgili herhangi bir gerçeği iddia ederse yapabilir. Murray'in ayrımını kullanmak için, Haklar Bildirgesi “inanç makaleleri” değil, “barış makaleleri” dir. Fakat Schindler, bu hakikaten “tarafsız” durumda zaten ima edilen hakikat iddiaları, dini hakikat iddiaları olmadığını soruyor.
Spindler, Schindler, Thomistic dualism’inolmazsa olmazlar liberal politik rejimlerin ve dolayısıyla, liberal devletin tarafsızlığı sahtedir. Murray'in “barış makaleleri” formülasyonu, hakikatten önce özgürlük için ve kaçınılmaz olarak dinin “özelleştirmesinde” sorunlar için mantıklı bir öncelik kabul eder. Kilisenin dünyaya “Kilise” olarak yaklaşması engellendiği için (hoş geldiniz, ama lütfen dogmamızı kapıda bırakın!) Etik bir otorite rolüne indirgenmiştir. Bu rol, Kilise'nin kendi kendini anlamasını ve böylece sonuçların neo-muhafazakarların karar verdiği toplumun sekülerleşmesi değil, aynı zamanda dinin kendisinin sekülerleşmesi olduğunu da şekillendirir. “Hristiyan” olmak, kibar olmaya indirgenmiştir.
Schindler'in okuması üzerine, Novak ve Weigel ve Murray partisi dünya ile başlar ve gördükleri ve geriye savundukları gibi. Liberalizmi vaftiz etmeye çalışıyorlar. Ancak liberalizm zaten bir insan felsefesine sahiptir ve Balthasar'ın öne sürdüğü radikal biçimde Mesih merkezli insan görüşüyle gurur duymaktadır. Schindler, liberalizmin kalbindeki gerçekliğin önündeki özgürlüğün resmi önceliğini inkar ediyor: bir Katolik olarak yazıyor. Weigel, Hristiyanların dünyadaki rolünü “yerleşik yabancılar” olarak tanımladı; Fakat Schindler için liberalizm dünyayı değil Hristiyan'ı yabancılaştırıyor. Hristiyanlık ile modern dünyanın liberalizmi arasındaki farkı ayırmaz; netleştirici etkisi için onu besler.
İncelemenin tamamını okuyun - bu tamamen elverişli değildir, aklınızda bulundurun, ancak Schindler'in öğretiminde çok büyük değer ve zorluk olduğunu görün. Makaleyi ilk yazımdan beri ilk kez okudum ve MSW'nin Balthasar ve Schindler hakkındaki tartışması, Röportajın Papa Francis'ini tam olarak anlamış mıyım diye merak ediyor.
Korkarım Schindler Winters'ın makalesini okuyan teolojik bir parçaya sahip değilim, bu herkesi sarsıntılı İnternet işlerinin yaptığı gibi, Balthasar ve Adrian Walker'ın “teolojik motivasyonunu” ve Jeremy Beer'in hayranlığını anlatan müthiş bir makaleye yönlendirdi Schindler ve kendi teolojisi hakkında. Bira denemesinden:
Şimdi, dikkat edilmesi gereken ilk şey, Schindler'in sınırlı hükümet, kilise ve devlet ayrılığı, insan hakları ve din özgürlüğünün korunması gereken meşru kazanımlar olduğuna inanıyor olmasıdır. Ancak, liberalizmin ya da herhangi bir başka düzen anlayışının metafizikten başarılı bir şekilde uzak durduğuna inanmıyor (felsefe Etienne Gilson'dan alıntı yapıyor: “metafizik her zaman şirketlerini gömüyor”) veya (2) bu başarıların korunabileceğine inanmıyor. eğer sevginin metafiziğinden ziyade, liberalizmin isteksiz metafiziğine dayanıyorlarsa.
Schindler'in argümanı çok yönlüdür, ancak oğlu David C. Schindler'in çizdiği gibiDünyada Kutsal OlmakBir düzeyde şöyle olur: Hristiyanlardan kamu düzeni için metafiziksel taahhütlerini “desteklemelerini” isteyerek, liberalizm aslında onlardan farklı bir metafiziği, aslında farklı bir teolojiyi kabul etmelerini ister. Hristiyanlık, kendisini diğerleri arasında yalnızca bir kritik öneme bağlı taahhüt olarak değil, rasyonelliğin kendisinin matrisi veya “paradigması” olarak sunar. Biri bu iddiayı reddeder ve bu nedenle bir Hristiyan değildir ya da bir kişi onu yansıtma ve anlayışın temeli olarak Hristiyan olarak kabul eder. Orta, “basamaklama” yolu olamaz.
Hristiyan için, tek gerçekliğe dair yeterli nosyon, bir Tinitaryan'ın anlayışı dışında büyüyen bir kavramdır.logolar. Tanrı'nın Tiniteryası yaşamı, gördüğümüz gibi sevginin varlığın yapısının ve anlamının merkezinde olduğu anlamına gelir. Ancak bunu gerçekten almıyoruzlogolar olaraklogolarbunun her şeyi anlamamızı temel aldığını ve değiştirdiğini görmediğimiz sürece. Kamusal tartışmadan güvenle desteklenebilecek olan gerçek iddiasından mümkün olan en uzak şey budur. Dolayısıyla, bir kişinin Hristiyan taahhütlerini, herhangi bir zamanda, liberalizmin talep ettiği şekilde düşünmesiyle “ayraç” etmek, Hristiyanlığa sadece sahte olmak değil, aynı zamanda gerçeğe aykırı olmaktır.
Bu şekilde, bütün siyasi, ekonomik, yasal ve dini kurumlarımız, bir Hıristiyanlık iddiasını reddetse veya görmezden gelseler bile, bir metafizik düzeninde zorunlu olarak düzenlenmiştir. Hristiyan bakış açısına göre, liberal kurumlar, sorunlu bir “olma biçimi” geliştirir - niyetlerimizin, tutumlarımızın ve fikirlerimizin oluşumu için bozucu bir matris. Bu nedenle, sadece “iyi insanları” veya en azından “doğru fikirleri” olanları politik ofise sokmak, belirleyici bir kültürel fark yaratacaktır fikri, bu matrisin liberal bir rejimde şekillendirme gücüne yetersiz dikkat çekmektedir.
Schindler’e göre, “Hristiyanlığın bir logo olarak ima ettiği sonuçları ciddiye almamak”, hristiyanlar için bile liberal modernliğin en üstün özelliğidir ve pratik bir ateizme yol açar. Belki de nedeni, ABD’de kiliseye devam etmenin çok yüksek kalmaya devam ettiğini, kişinin gerçek hayat işine müdahale etmesine izin vermeden Hristiyan bir taahhütte bulunabileceğini iddia etmesi olduğunu söylüyor. Amerikan Hristiyanlığı özelleştirildiği için, aynı zamanda oldukça laiktir.
Ve… BoomKendimi kültürel ve politik muhafazakar, Baltıkhasar ve Schindler hakkında daha fazla okumak, Balthasar ve Schindler'in kendilerini okumak ve Balthasar ve Schindler hakkında okumak için liberal bir Katolik yazardan ilham alan bir Ortodoks Hristiyan (yani bir Katolik değil) olarak görüyorum. - Papa Francis'in Schindlerian-Balthasarian terimlerindeki röportajını düşünün. Bu yüzden Michael Sean Winters'i okumaya değer veriyorum: her zaman haklı olduğu için değil, hatta çoğu zaman sürekli olduğu ve onun sürekli olarak irenik ve nazik bir ses olduğu için değil, aynı zamanda her iki konuda da nadir olan yazarlardan biri olduğu için düşünce ya da düşünme fikri iyi olan düşüncedir. Sivri bir örnek ister misin? Burada, Obama İdaresi'nin kontrasepsiyon görevine sağlam bir muhalefetle Katolik Sol'dan yazıyor, çünkü Katolik kurumlarının dini özgürlüğünü ihlal ediyor.
Winters'ın blogundaki bu alıntı bugün:
Ben de, bir zamanlar Maritain’in dünyaya liberal bir yürekle ya da muhafazakar bir yürekle doğduğumuzu gösteren bir gözlem gerçeğini öğrendim ve her halükarda bunun için yapabileceğimiz hiçbir şey yok, ama entelektüel bütünlüğe ulaşmanın en kesin yolu, yürekten farklı olanların benim edindiği bilgeliğe özellikle dikkat etmektir.
Evet. Bu.
GÜNCELLEME: Şey, son yıllarda yazdığı ve beni çok kızdıran bir şey olduğunu biliyordum. İşte burada: Ross Douthat'ın şirretli incelemesi Kötü din, okuduğum ve sevdiğim bir kitap. Douthat’ın yayınladığı yanıttan:
Winters'ın, tarihi “AEI'nin köşe ofisi görüşünden” yeniden yazdığım önerisi ile eşit derecede şaşırdım. Gerçekte, Kötü Din, Bush yönetiminin dış politikasını eleştirel olarak ve defalarca eleştiriyor; ve Hıristiyanları su taşıtlarına destek olarak verdikleri için dini muhafazakarları (Protestan ve Katolik) eleştirir. Yine, bu noktaların hiçbiri küçük ya da önemsiz değildir ya da kolayca özlenebilir. Benim muhafazakarlığın, Ronald Reagan'ın herculik eğilimlerinden Glenn Beck'in kıyamet meraklılarına kadar her şeyi kapsayan 1970'lerden sonraki yörüngeye dair eleştirisi de benim eleştirim değildir. Fakat görünüşe göre bunların hepsi de Winters'ın okuduğunu anlama konusunda vergilendirildi.
Winters'ın incelemesinin geri kalanı keskin, eğilimli ve sık sık haksızlıktır.
Evet bu doğru.