Avustralya'nın Harvester 1907 Kararı, bir yaşam ücretini vasıfsız bir işçinin bir aileyi makul bir rahatlıkla desteklemesi için yeterli “adil ve makul” bir ödeme olarak tanımladı. www.shutterstock.com
Yaşama ücreti fikri siyasi gündemde. Amerika Birleşik Devletleri'nde Demokratlar Federal asgari ücretin iki katı.
Avustralya'da federal İşçi Partisi geçim maaşı sunma sözü verdi.
“Bir yaşam ücreti insanların uçları karşılayacak kadar kazanmalarını sağlamalı ve bugün Avustralya'da yaşamanın ne kadar masraflı olduğu konusunda bilgilendirilmeli - konut için, yiyecek için, kamu hizmetleri için, temel bir telefon ve veri planı için ödeme yapmalı” Muhalefet lideri Bill Shorten bu hafta yaptığı.
Yaşama ücretinin prensibi kitabımın konusu ocak ayında yayınlandı. Kitabı yazmak için Avustralya, Bulgaristan, Kamboçya, Hindistan ve Tayland gibi ülkelerde çalışma koşullarını araştırarak beş yıl geçirdim.
Araştırmamın altını çizen şey, aynı zamanda prensibi küresel hale getirmeden Avustralya işçileri için bir yaşama ücreti düşünmenin sınırları olduğudur.
'Makul' bir standart
Avustralya, yaşam ücretini bir asırdan fazla bir süre önce ülkenin en ünlü iş hukuku örneğinde olduğu gibi kucakladı. 1907'in Hasat Kararı, yaşama ücretini, vasıfsız bir işçinin bir aileyi makul bir rahatlıkla desteklemesi için yeterli “adil ve makul” bir ödeme olarak tanımladı.
Bunu sağlamak için tam olarak ne kadar gelirin gerekli olduğuna karar verirken, Avustralya Uzlaştırma ve Tahkim Mahkemesi, 11 hanelerini araştırdı. tipik yaşam giderleri. Bunlara aydınlatma, giysiler, çizmeler, mobilyalar, sigorta, sendika üyeliği, hastalık, kitaplar, gazeteler, alkol ve tütün dahildir.
On iki yıl sonra, Uluslararası Çalışma Örgütü'nün 1919'te kurulduğu uluslararası iş hukukunda bu prensip benimsendi. Bir yaşam ücretini “kendi zamanlarında ve ülkelerinde anlaşıldığı gibi makul bir yaşam standardını sürdürmeye yeterli” olarak tanımladı.
Bir asırda, Avustralya'nın endüstri ilişkileri sistemi uzun zamandır yaşam ücretinin merkezi öncülüğünü terk etti. Tüm dünyada yaşamak için yeterince para ödenmesi hâlâ zor. Hepimiz bu işçilerin birçoğu ile yakından bağlantılıyız. Kullandığımız telefonları bir araya getirdiler. Giysilerimizi dikmişler.
Bangladeş’te Big W, Kmart, Target ve Cotton On gibi markalara kıyafet yapan kadınlar, bir saat başı 51 sent kadar az kazanıyor. Oxfam raporu geçen ay yayınlandı.
Rapor, Bangladeş ve Vietnam'daki 470 konfeksiyon işçileriyle yapılan görüşmeye dayanmaktadır. Vietnam işçilerinin dörtte üçü ve tüm Bangladeşli işçiler, ( Küresel Yaşam Ücret Koalisyonu).
Sermaye uçuşundan korkma
Çalışanların dünyadaki birçok ülkede daha yüksek ücretler için harekete geçmeleri çok zordur. Ocak ayında Bangladeş'teki 5,000 konfeksiyon çalışanları işten atıldı yüksek ücretler için greve gittikten sonra. Protestolar sırasında polis bir işçiyi öldürdü. 50'ten daha fazla kişi yaralandı. Kamboçya'da grevdeki giysi işçileri de polis tarafından öldürüldü protestolar sırasında.
Özellikle fiyatlara duyarlı endüstrilerde, küreselleşme asgari ücretlerin düşük tutulması için hükümetlere büyük baskı uygular; bununla birlikte herhangi bir artışın “sermaye uçuşuna” yol açmasına neden olun. Bu yarışma, ülkeleri dibe kadar yarışa sokuyor.
Bangladeş'te işgücü maliyetleri artarsa, örneğin, hükümeti üretimi yapan Etiyopya'ya giyim markalarından korkuyor. Bu meşru bir korku; 15 yıllarca süren araştırmalarımda, tüm hazır giyim fabrikalarının, işçiliğin daha ucuz olduğu ülkelere sınırlardan taşınıp taşındığını gördüm.
İşbirliği cevap
Bariz çözüm, ülkelerin asgari ücretleri toplu ve artımlı olarak işbirliği yapıp yükseltmeleriydi (her yıl kararlaştırılan bir oranda). Bu yaklaşım “ilk hamle riskinin” üstesinden gelmeye yardımcı olacaktır. İş başka yerlerde daha ucuz emek aramak için daha az teşviki olurdu.
Bunun gerçekleşmesi için elbette çok büyük miktarda uluslararası politik iyi niyet gerektirir. Ulus devletlerin, hemen kendi çıkarları açısından düşünme ve karşılıklı yarar için işbirliği içinde çalışma eğilimini bir kenara bırakması gerekecektir.
Burada genel olarak uluslararası hukukun mimarisiyle, özellikle de iş hukukuyla ilgili bir sorunla karşı karşıyayız.
Uluslararası Çalışma Örgütünü kuran anlaşmada geçim maaşı ilkesine uyulmuş olmasına rağmen, sekiz temel düzenlemenin hiçbirinde kodlanmadı uluslararası iş sözleşmeleri. Bunlar zorla çalıştırma, çocuk işçiliği, işyerinde ayrımcılık ve sendikalaşma hakkını kapsar.
Ama öyle olsa bile, bu mutlaka çok fazla bir fark yaratmayacaktı. Uluslararası hukuk, ulusal hukukla aynı değildir. Çoğu uluslararası anlaşma, anlaşma ve anlaşma uygulanabilir değildir. İmzalamayı reddeden hiçbir ülke veya yükümlülüklerini yerine getirmeyen imzalayanlar için gerçek bir ceza yoktur. ILO bu kadar büyük bir sorunu çözmek için gereken şekilde hedefleri uygulayamaz.
Taklit ticaret kanunu
Ancak, genellikle hukuk olarak düşündüğümüz şeye yaklaşan bir uluslararası hukuk alanı var: uluslararası ticaret ve yatırım hukuku.
Tarifelerin azaltılması gibi hedeflerin ele alınmasında, ülkeler benzer koordinasyon sorunları ile karşı karşıya kaldılar. İle başlayanlar Gümrük Tarifeleri ve Ticaret Genel Anlaşması1948’te yürürlüğe giren, Dünya Ticaret Örgütü’nün kurulması için 1994’teki anlaşmadan önce yarım düzine büyük çok taraflı ticaret anlaşması imzalandı.
DTÖ o zamandan beri, bir ülkenin diğerini DTÖ taahhütlerini yerine getirmemekle suçladığı yüzlerce anlaşmazlığı karara bağladı. Yatırımcılar ayrıca devletler alabilir mahkemeler haksız davranış için tazminat istemek. Devletler bu mahkemeleri çok ciddiye alıyorlar.
Neden bu uluslararası ticaret hukuku mimarisini geçim maaşlarına benzetmiyorsunuz?
Çok taraflı anlaşmalarla ücret yükseltmek için somut hedefler belirlenebilir. Ülkeler ücretlerini, her yıl belirli bir yüzde oranında, koordine bir şekilde, geçim maaşı seviyesine ulaşana kadar arttırırlar.
Uluslararası bir mahkeme, kararlaştırıldığı gibi asgari ücreti yükseltmek veya uygulamaktan suçlanan devletlere karşı iddiaları dinleyecekti. Ulusal mahkemeler şirketleri içeren davaları karara bağlayacaklardı.
Örneğin Kamboçyalı giyim işçileri, ücretlerini yükseltememek ya da asgari ücret yasalarını uygulamamak için hükümetlerini uluslararası mahkemeye götürebilirlerdi. Ücret ihlallerinde tazminat ödemekten sorumlu tutulan bir devlet, fabrika sahiplerini veya uluslararası alıcılarını ulusal mahkemeler aracılığıyla takip edebilir. Bu, devletlerin kendi iş kanunlarını emniyete almaları için bir teşvik olacaktır.
Yazar hakkında
Shelley Marshall, Şansölye Başkan Yardımcısı Kıdemli Araştırma Üyesi, kurumsal hesap verebilirlik konusunda uzman, RMIT Üniversitesi
books_inequality