“Profesör Nietzsche, çekilen acının ödülünün büyüme olduğunu söylüyorsunuz... “
Nietzsche araya girdi. “Hayır, yalnızca büyüme değil. Bir de güç var. Gururlu bir yüceliğe erişmek isteyen ağaç fırtınalı hava ister. Yaratıcılık ve keşif de acıda saklıdır.
Kayıplar, içinde bir boşluk açar, kendi dünyanın merkezinde simsiyah bir boşluk... Durup düşünmeye, irdelemeye fırsatın olmadan düşüncelerini yutmaya başlar bu boşluk ve hiçbir zaman doymak bilmez. Kazandıklarımızı kaybettiklerimizin yerine koymak acımızı hafifletmez. (198)
Herkesin acıyı yaşaması ve taşıması farklı oluyor ve çoğu insan birbirinin hayatına ' Seninki de dert mi' diye bakıyor... Dertlerin en büyüğünü yaşadığını düşünen insan bir diğerine acısıyla ezici üstünlük sağlıyor, sağladığını sanıyor...
Kayra, bir gün bana "Mutsuzluğuna hiçbir çare aramıyorsun" demişti. " Ve en büyük acının kendininkinin olduğunu düşünüyorsun. Dünyadan haberi olmayan bütün geri zekalılar gibi. Ölmesine çeyrek kalmış, herkesi yaşadığına pişman etmeye çalışan, sağlıklı oldukları için suçluluk duymalarını isteyen hastalıklı, yaşlı bir kadın gibisin."