Dijital alanın düzenlenmesi için ortak bir bildiri olan İnternetin Geleceği Bildirgesi (DFI), 61 Devlet tarafından imzalandı. Bunlar arasında sadece dört Afrika ülkesi…
28 Nisan'da dört Afrika ülkesi imzaladı, İnternetin Geleceği Bildirgesi (DFI). İnternetin kullanımı ve düzenlenmesine ilişkin ortak ilkelere ilişkin belge, uluslararası bir anlaşma görünümündedir. DFI imzalandığında, altmış imzacı arasında dört Afrika ülkesi vardı: Kenya, Nijer, Senegal ve Cape Verde.
Güçlü bir açıklama, çünkü DFI imza sahiplerinin özellikle "küresel bir internetin" parçası olduklarını onaylamalarını şart koşuyor. “Hükümetler internet erişimini kapatmaktan veya kısıtlamaktan kaçınıyor”. Ama aynı zamanda “güvenlik tehditleri hakkında bilgi paylaşımını teşvik etmek” ve “ağ tarafsızlığı ilkelerine uygun herhangi bir içeriğin engellenmesini” önlemek.
Bilgisiz bir halk için, DFI metninde kullanılan ifadeler, tekne konuşması gibi gelebilir. Ama hiçbir şey değil. DFI, geçen Aralık ayındaki Demokrasi Zirvesi'ndeki tartışmaları takip ediyor. Belge, uluslararası kamu hukuku kapsamında, kanun hükmünde bir anlaşmadır.
Afrika'da internet kesintileri
Gazeteci ve Büyük Veri ve siber savunma uzmanı Faustine Ngila için Afrika ülkelerinde internet kesintileri ve sosyal ağların engellenmesi Afrika'ya her yıl 2 milyar dolara mal oluyor. İngiliz Top10VPN şirketine göre, 21 Afrika eyaleti 2020 ile 2022 arasında internete veya sosyal ağlara erişimi kesti.
Az çok meşru kesintiler ve çeşitli ve çeşitli nedenlerle. Örneğin, belirli Afrika ülkelerinde sosyal ağların engellenmesi, başlangıçta ilgili ülkelerin ulusal yasalarının sosyal medya tarafından ihlal edilmesi sorunuydu. Diğerlerinde, özellikle en uzun kesintiye sahip Çad - 5'de WhatsApp'a 2020 ay boyunca erişilemedi - siyasi muhalefeti bastırma meselesiydi. Tanzanya'da olduğu gibi, aynı yıl internete 2 aydan fazla erişilemedi. Togo'da son seçimler sırasında sosyal ağ kesintileri kaydedildi.
Ancak, DFI, internetin henüz hiç kesilmediği diğer Afrika ülkelerinde olduğu gibi, belgeyi paraflamaktan kaçınan "internete erişim özgürlüğünü sınırlamak" ile suçlanan bu Afrika ülkeleri tarafından imzalanmadı.
Amerikan düşünce kuruluşu Brookings Enstitüsü'ne göre, DFI “sanal dünyayı bölmek için” kuruldu. “İnternetin Geleceği Bildirgesi, küresel bir bölünmeyi yasalaştırıyor. (…) Hükümetleri otoriter kabul edilen ülkelerin nihai olarak ortadan kaldırılması çağrısında bulunuyor. Ayrıca, toplanan kişisel verilerin yoğunlaşmasını da gerektiriyor ”diyor düşünce kuruluşu.
İnterneti kim kontrol ediyor?
İnternetin sahibi veya kontrolü kimde? Çok az İnternet kullanıcısı bunu biliyor, ancak İnternet'in bağlantı anahtarlarını fiziksel olarak kontrol eden İnternet Tahsisli İsimler ve Numaralar Kurumu'dur (ICANN). İnternet protokolünün yaratıcılarından biri olan Jon Pastel, İnternet protokollerini aynı kurum içinde merkezileştirmeye yönelik ilk girişimlere kesinlikle karşıydı - o zamanlar IANA idi.
Çünkü ICANN, Soğuk Savaş'ın sonlarına doğru, Doğu Almanya tarafından verilerin saklanması ve korunmasına ilişkin bir düzenlemenin kurulmasını önlemek amacıyla oluşturulmuştur. Pastel tarafından paylaşılan bir endişe. Ancak ikincisinin ölümünün ardından, Sovyetler Birliği'nin çöküşünden kısa bir süre sonra ICANN ve onunla birlikte bir Silikon Vadisi şirketine kontrol veren bir internet mimarisi oluşturuldu.
DFI'nin sözünü ettiği "Ağ tarafsızlığı", 11 Eylül 2001 saldırılarından sonra yasalaşmaya başladı. Bu, Amerikan terörle mücadele yasası olan Vatanseverlik Yasası'nın elektronik yazışma gözetim bileşeni için yasal bir çerçeve tanımlama sorunuydu. diğer şeylerin yanı sıra işkenceyi meşrulaştırdı. Fransızca konuşulan Afrika ülkelerindeki terörle mücadele yasalarının çoğunluğu da dahil olmak üzere birçok mevzuat için karşılaştırmalı hukuk işlevi gören bir yasa. Net tarafsızlık o zamandan beri Amerika Birleşik Devletleri'nde Federal İletişim Komisyonu'nda (FCC) veya Fransa'da Arcep'te, Etiyopya'da ECA'da, Fildişi Sahili'nde ARTCI'de kendini gösterdi... Başka bir deyişle, bir "internet yazı tipi".
"Çin ve Rusya'yı utandırma girişimi başarısız oldu"
DFI'nin imzasıyla Nijer, Senegal, Cape Verde ve Kenya “güvenlik tehditlerine ilişkin bilgi paylaşımına” bağlı kalmaktadır. Bu ülkeler aynı zamanda “benzer düşüncelere sahip, demokratik, açık ve dışa dönük ortaklar olarak ortak değerlere dayalı güvenle ücretsiz veri akışlarının faydalarını gerçekleştirmeye yönelik çalışmaları teşvik etmeyi” kabul ediyor. Başka bir deyişle, imzacı ülkelerin ulusal güvenlikleri buna bağlı olsa bile bağlantılarını kesme hakkını elinden alan İnternet kullanımına ilişkin uluslararası bir Anayasa.
Gerçekten de, "Çok Paydaşlı İnternet Yönetişimi" başlıklı bir makaleye göre, imza sahibi ülkeler "temel teknik protokollerin ve diğer standartların ve ilgili protokollerin geliştirilmesi ve yaygınlaştırılması dahil olmak üzere İnternet'in yönetişim sistemini korumak ve güçlendirmekle" yükümlüdür.
Brookings Enstitüsü açıklamayı değerlendiriyor "bölücü" ve bunun "Çin ve Rusya'yı utandırmak için başarısız bir girişim" olduğunu düşünüyor.. Neredeyse tüm Batı dahil olmak üzere 60 imza sahibi ülke ile DFI, Rusya-Ukrayna ihtilafına basit bir tepki gibi görünüyor. Web uzmanları için bu, imzacı ülkeleri hiçbir zaman birkaç protokolü (X.25, DNIC, vb.) veya örneğin ulaşılabilecek bir geniş alan ağını (WAN) entegre etmeye zorlayan, gizlice kabul edilen uluslararası bir anlaşmadır. Tabii ki, Freenet için kullanılanlar gibi bindirmeli ağlardan ve protokollerinden bahsetmiyorum bile.