Çevirmen: Dante
I Became the Younger Sister of a Regretful Obessive Male Lead- 3. Bölüm
—
Bu doğru olamaz…
Neden kötü niyetli bir yorum yaptım ki?
“Ama bu iyi bir son değil! Çok üzücü olduğu için eleştiriyordum! Eminim tüm okuyucular benimle aynı fikirdedir. Sadece bir kişiyi öldürmek yeterli değil miydi? Neden hem dükü hem de Sue’yu öldürdü? Sence bu romanı üç yıldır böyle bir sonla bitirmesi için mi okudum?”
Bunu çok düşündüm ve çok kızdım, ateşim bile çıktı.
Her güncellendiğinde, bölümleri tek bir parçasını bile atlamadan defalarca kez okudum. Ayrıca her seferinde olumlu, teşviklerle dolu güzel yorumlar yazdım.
“Hah? 100’den fazla iyi yorum yazdım! Ama sadece tek bir kötü yorum yazdım ve sonra… Eğer durum buysa….”
Sanırım bu, o kadar da kötü değildi.
Ani bir geçiş oldu ama gergin hissetmedim. Tek sorun, bu Webtoon’un üzücü bir sonu olması.
Ve Dük’ün sonunu da biliyorum.
Eylemleri gerçekten önemli olmayan özgür ruhlu göçmen insanın hayatı artık sona ermiştir. Sadece dikkatli yaşamak istiyorum, bu yüzden henüz ölmek istemiyorum.
Sadece yaşamak ve mutlu olmak istiyorum.
Buna ek olarak, artık en sevdiğim karakterle yaşıyorum.
Çılgın zihnimi bir süreliğine sakinleştirdiğimde, bu kasvetli durumdan bir çıkış yolu görebileceğimi hissettim.
Tak, tak
Sakince kendimi topladım ve ikinci vuruşu duyduğumda duruşumu düzelttim.
“İçeri gel, Amber.”
Tabii ki Amber’in içeri gireceğini düşünmüştüm ama gösterişli ve renkli bir figür süslü odaya girdiğinde, gözlerimi sıkıca kapattım.
Ah, kör edici.
“Seninle biraz konuşmak istiyorum…”
Evet, istediğin kadar konuşabiliriz, en sevdiğim.
“Evet, evet, lütfen.”
Birdenbire gelen kişi Lucian’dı ama şaşırtmaktan çok sevinmiştim. Farkında olmadan ona parlak bir gülümsemeyle koltuğa oturmasını teklif ettim.
Sıcak karşılama karşısında şaşıran Lucian, ifadesiz bir yüzle gözlerini hafifçe kıstı.
Karşıma oturdu.
Tek başına bu bile beni etkiledi.
En sevdiğimi bu kadar çabuk görmeyi beklemiyordum.
Tatlı çocuk Lucian! Seni seviyorum Lucian!
Uçuyormuş gibi çok mutlu hissediyordum, ayak parmaklarımdan başlayarak yükselen bir heyecan ve karıncalanma hissettim.
Sonra Amber odaya geri döndü.
“Leydi…”
İçecekler ve çay ile dolu bir arabayı iten Amber, Lucian’ı gördüğüne şaşırmış görünüyordu.
“E-Efendim.”
“Bir dakika.”
Lucian’ı gördüğüne neden bu kadar şaşırdın? Kalbimin arkasında hoş olmayan bir his belirdi.
“Amber, bana bir fincan çay daha getirir misin?”
“Ama Leydim…”
“Amber’in benim kişisel hizmetçim olduğunu duydum ama şimdiden bana itaatsizlik mi edeceksin?”
Sert sözlerim kulaklarına ulaştığında Amber’in ifadesi değişti.
Casusluk yaptığın ilk günün olduğundan, muhtemelen kişiliğimi veya mizacımı henüz çözmedin.
Dolayısıyla beni dinlemekten başka seçeneğin yok.
İlk başta düşündüğümden daha fazla şiddetli bir kişiliğe sahip olan aristokrat var.
“Bir süre bekleyin lütfen.”
Amber renkli içecekleri, bir fincan çayı ve bir çaydanlığı bıraktıktan hemen sonra odadan dışarı çıktı.
“Kardeşim, önce bir şeyler ye ve iç.”
Ona teklif ettiğimde, dikkatini içeceklere ve çay fincanına çeviren Lucian yavaşça başını salladı.
“Onları yiyemem.”
“Nasıl olur?”
“Şu an yemek yeme zamanım değil.”
Lucian’ın sözleriyle ağzım kocaman açıldı.
Sadece başkaları uygun olduğunu düşündüğünde yemek yemesi üzücüydü, ordudaymış gibiydi.
O sadece on beş yaşındaydı. En sevdiğim. Şimdi 10 yaşında olsam bile, aslında 25 yaşındayım.
Lucian bu hayatta benden daha büyük olsa bile, benim gözüme hâlâ çok genç görünüyordu.
Şu anda kaderin iplerinin bana doğru çekildiğini hissettim. Bu Webtoon’un sonunu değiştirmeliydim. En sevdiğimi kurtarmak için bu vücuda sahip olmalıydım.
Geçmişte senden ne kadar teselli aldığımı biliyor musun? Şimdi bile varlığın beni yeterince rahatlatıyor. Şimdi sıra bende, bu sefer ben seni rahatlatacağım.
Webtoon yazarına daha önce söyleyemediğim bir şeyi söyleyerek savaş ilan ettim.
Yazar. Olayları değiştirmemiz gerekiyor. En sevdiğimin ‘pişmanlık’ dolu bir hayat yaşayıp boşuna ölmesini istemiyorum.
Keşke hissiz ve her şeye karşı duyarsız büyümek yerine neşe ve kederi nasıl tanımlayacağını bilen normal bir insan olarak büyüyebilseydin.
Ben de yaşamak ve kaderimden kaçmak istiyorum.
Yani, bu bedene sahip olduğum için, her şeyden önce en sevdiğimle ilgilenmeliyim.
Ah, çok üzgünüm.
Her şeyden önce, hikayenin zaman çizelgesinin ilerlemesini doğrulamak için Lucian henüz tamamen isteksiz durmuyordu.
Yaşından bahsetmişti. Şu anda 15 yaşındaydı. Hâlâ olgunlaşmamış ve babasının sevgisini hâlâ kazanmak istiyor gibi görünüyordu.
Şu anda ondan nefret etse bile, bir gün babasının onu tanıyıp seveceğine inanıyordu. Kız kardeşi olduğum ve aramızda açıkça hiçbir kan bağı olmadığı için onu kabul ettim.
Çünkü babası beni buraya bizzat getirdi.
Babasının yaptıklarını bile sorgulamayan ona çok üzüldüm.
Orijinal zaman çizelgesi veya her neyse, en sevdiğim karakterimi önce biraz yiyecekle beslemeliyim.
Bileğinde ne var? Normalde her şeyi büyük ve kalın olmalı ancak sadece elleri büyük ve kuru.
“Kardeşim, genellikle yemek yediğin belirli bir zaman var mı?”
İlk önce bilgi topla. En sevdiğim hakkında her şeyi biliyordum. Ancak bu ayrıntılar orijinal kitapta yer almıyordu.
“Evet, tutarlı bir programa göre yaşıyorum.”
Bu beni deli ediyordu. Orijinal romanda bahsedildiği için bu programın ne kadar sert olduğunu zaten biliyordum. Halef eğitimi adı altında, ciddi şekilde istismar ediliyor ve azarlanıyordu.
Şafakta uyanıp antrenman bahçesinde tek başına antrenman yapıyordu. Antrenman, orta derecede terlemeye başladığında bitmiyordu, sadece tamamen ter içinde kaldığında bitiyordu. Sonra nihayet bitirdiğinde, pantolonunun bacaklarını kıvırıyordu, böylece bacaklarının arkasında bir cetvel ile kırbaçlanabilirdi.
Dük, çocuğunu katı bir disiplinle yetiştirdiğini söyleyip saçma mazeretini kullanıyordu ve Lucian, herhangi bir şikayet olmaksızın disiplin kisvesi altında istismarı kabul ediyordu.
Gelecekte zihinsel olarak bu kadar yaralı olmasının nedeni buydu.
Bu evdeki hiç kimse ona bu muamelenin tuhaf olduğunu söylememişti, bu yüzden Lucian bilmiyordu.
“O zaman kardeşim.”
Lucian’a yardım etme planım şimdi başlıyordu.
Plan A ve Plan B stratejisini biliyor mu?
“İşleri sizin için daha güvenli hale getirmek için bir yedek plan yapmayı hiç duydunuz mu?”
“Yedek plan mı?”
İfadesinde çok az duygu vardı ama gözlerinin ilgiden büyüdüğünü görebiliyordum.
“Evet! Orijinal bir plan ve ilk planda işler ters giderse geçiş yapabileceğiniz ikincil bir plan!”
Lucian sözlerimle yavaşça gözlerini kırptı.
Görünüşe göre bunu ilk kez duyuyordu.
Elbette. Bunları ona kim söyleyebilirdi ki?
Ama Lucian, kişi A planını yaparken bir B planı yapmayı da düşünmelidir. Kötü sondan güvenli bir şekilde kaçınmanın tek yolu budur.
“Bunu bilmiyordum.”
Hafif depresif sesini duyduktan sonra çabucak ekledim.
“Bundan sonra böyle bir plan yapabilirsiniz!”
Neşeli ol! Sevimli davran!
Ona pozitif enerji ver!
“Programını tekrar gelebilmen için ayarlasak, tıpkı bugün olduğu gibi, bundan sonra benimle çay saati geçirmeye istekli olur musun?”
“…Ama şu anda değiştiremem. İlk önce programıma karar veren insanlardan izin almam gerekiyor.”
Evet, bunu söyleyeceğini biliyordum. Ama bu kız kardeş sana güzel bir şeyler yedirmek istiyor!
“Ama tek başıma çay içmek istemiyorum! Hep ailemle vakit geçirirdim…”
Ah, burada sahip olduğum ebeveynlerimi düşünürken, ağlayacakmışım gibi hissettim.
Gerçek kızlarına, gerçek Rachel’in ruhuna ne olduğunu bilmiyordum ama onların sonsuz şefkatiyle, daha önce hiç yaşamadığım aile sevgisine olan susuzluğumu giderdim.
Bu vücuda sahip olmadan önce yalnızdım bu yüzden sürekli yeni ailemle birlikteydim. Hayır, onlara ‘benim’ ailem diyebilir miyim?
“Artık benim ailemsin. Bu yüzden lütfen benimle çay saati geçir.”
Bir süre senin ailen olacağım. Elbette, gelecekteki aşkını bulmana yardım etmeden önce en sevdiğimle çay içmek istiyorum ama umarım bu adam, bundan daha mutlu olur.
Umarım pişmanlıkla boğulmuş hissetmez ve aşkının geç farkına varmazsın.
Büyüyünce sadece oyuncak bebek gibi davranan biri değil, duygularını da dinleyen biri olmanı diliyorum.
Çaresizliğimi mi hissettin? Hâlâ çoğunlukla ifadesizdi ancak Lucian bazı olumlu kabul işaretleri gösterdi.
“Teşekkürler kardeşim!”
Amber, iyi zamanlamayla, elinde bir çay fincanıyla geri döndü.
Çayı koymasını emrettikten sonra neşeyle gülümsedim ve konuştum.
“Hep birlikte olalım kardeşim!”
Kalbimin derinliklerinden konuştum. Hatta Lucian ilk kez hafif bir gülümseme gösterdi.
Trajedi etiketini daha iyi bir şeye dönüştürme planı sorunsuz bir başlamıştı.
Aşırı süslü çay salonundan çıkan Lucian, zarif ama hızlı adımlarla odasına döndü.
Issız odasının uzak tarafındaki pencereye sessizce oturdu.
“Onun olgunlaşmamış küçük bir kız olmasını bekliyordum…”
Planlarındaki konumunu hemen anlamış gibiydi. Bu yüzden birlikte çay içmelerini istiyordu.
“Elbette reddedemeyeceğimi düşündün.”
Bu evdeki hiyerarşinin neresinde olduğunu bilmiyordu. Halef olsa bile, evin sahibi meşruiyetini ve çabasını kabul etmeyecekti.
Bu nedenle, yeni çocuğun kişiliğini çok merak ediyordu. Bununla ilgilendi çünkü babası onu getirmek için gitti ve bu konuda çok acele etti. Aynı zamanda babasının yüzünde ilk kez bir üzüntü görmüştü.
Babasının bu tepkisini anlayamadı bu yüzden onu önceden bekliyordu ama beklemek için doğru kararı verdiğini düşünüyordu. Güneşte bekledi ama pek zor olmadı. O sadece biraz gergin ve sersemlemişti.
Bunu yapmasaydı, babası o çocuğu isteyerek ona asla göstermezdi.
Yakında onunla aynı soyadına sahip olacak bir kız kardeşi olsa bile.
Lucian dudaklarını yaladı.
Daha önce çocukla paylaştığı kokulu çay ve tatlı tatlılar ağzında hoş olmayan bir tat bırakmıştı.
Lucian biraz güldü.
Çay saati sırasında, programına göre yemek istememesini suçlamak için akıllıca bir bahane düşünmüştü. Elbette, programına göre hareket etmezse babası tarafından ciddi şekilde azarlanacağı doğruydu.
Ayrıca çok yemesine rağmen zayıf olduğu için daha fazla yemek yemenin bir anlamı da yoktu. Ancak Lucian, çocukla geçirdiği çay saatini düşünmeden duramadı.
Bunun muhtemelen biriyle ilk kez bir şeyler yemesinden kaynaklandığı sonucuna vardı.
Cama yaslanarak, programındaki bir sonraki maddeyi tamamlamak için kalkmadan önce yavaşça bazı düşüncelerini mırıldandı.