Senin için her şey mümkün. —Mark 14:36
Gethsemane’nin bahçesinde İsa dualarını şefkatle şöyle seslendiriyor: “Abba, Baba ”ama aynı zamanda“ her şeyin mümkün olduğu ”Bir’e saygıyla (Markos 14:36). O, samimi sevginin ve sonsuz gücün bir arada var olduğunu ve Tanrı’nın kalbinde çelişki olmadan bütünleştiğini kabul ediyor.
CS Lewis, Aslan’ın tüm gözyaşlarına rağmen evcil bir aslan olmadığını hatırlamamız için bizi uyarıyor. “Narnia’da bulunmayan insanlar bazen bir şeyin aynı anda hem iyi hem de korkunç olamayacağını düşünür” diyor.
Eski bir İbranice söz, benzer bir noktaya işaret eder: “Tanrı, nazik yaşlı bir amca değildir; O bir deprem. ”2 Bu, cevapsız dua ile mücadele eden bizler için harika bir haber, çünkü iyi kalpli yaşlı bir amca, bir depremin aslında değiştirebileceği şeylere gülümseyebilir. Her şeye gücü yeten, her şeyi bilen bir Tanrı olmadan, artık ıstırabımızda bir mucize veya anlam için herhangi bir umut yoktur.
Dualarımız cevapsız kaldığında ortaya koyduğumuz itirazlar ya Tanrı’nın sevgisini (“Umursamıyor musun?”) Ya da O’nun gücünü (“Yardım edemez misin?”) Sorgulama eğilimindedir. Ve böylece, önceki bölümde Baba’nın sevgisini teyit ettikten sonra, şimdi dikkatimizi duadaki hayal kırıklıklarımızın ışığında O’nun gücünün doğasına çevireceğiz.
Keyfi Mucizeler
Barda karşımda oturan Amerikalı kirli bir kot ceket giyiyordu, kulağı delindi ve sessizce vicdanımı çekip yumrukladı. Rob Morris, hayatının çoğunu seks ticareti mağduru çocukları kurtarmaya çalışarak geçiriyor ve Güney Doğu Asya’daki genelevlerde kölelik içinde yaşarken gördüğü küçük kızları anlatırken gözlerindeki ateşi yanlış anlamak yoktu. Rob, kızların kolayca seçilebilmeleri için çok sayıda rozetli tek tip kırmızı elbiseler giydirildiği bir genelevi anlattı. Yırtıcı erkekler bira içerken çocuklar çizgi film izlemeyi ve seçimlerini yapmak için cam ekrandan izlemeyi tercih ediyor. Rob, bir keresinde, müfettişlerin bazı çocukları kurtarmak için bir geneleve baskın yaptıklarında, kızlardan birinin odasının duvarının her tarafına yardım için dua yazdığını keşfettiklerini söyledi. O küçük kızın kalbinin Tanrı’ya ağlamasına cevap olarak mı gönderilmişlerdi? Grafitisini görmüş müydü, yalvarışını duymuş muydu ve hayatını kurtarmak için müdahale etmiş miydi?
Böylesine umut verici bir olasılık, Rob’a çalışmalarında ilham verdi ve yine de, bunun onu derinden rahatsız ettiğini de kabul etti. Onu rahatsız ediyor çünkü o kız gibi yüzbinlerce çocuk var, hepsi yardım için Tanrı’ya haykırıyor ve yine de kimse onları kurtaramayacak. “Mucizeler öyle görünüyor rastgele, ”Dedi. “Bir kişi kurtarıldı veya iyileşti ya da her neyse, ama bin kişi kurtarmıyor.”
Durdu, gerçekte ne hissettiğini söylemek için yüzümü aradı. Rob, “Bazen Tanrı mucizeler yapmasaydı daha kolay bulacağımı düşünüyorum” dedi. Pubdaki yüzlere baktı, ama aklının Güney Doğu Asya sokaklarında çizgi film izleyen kızları izleyen erkekleri izleyerek kaybolduğunu söyleyebilirim. Demek istediğim, eğer Tanrı hiç mucize yapmasaydı, dua etmeyi bir meditasyon tekniği gibi kullanmaya devam edebilir ve fiziksel olmayan tüm şeyler için O’na güvenebilirdik. Bunu kabul edebilirim. Kafamı karıştıran şey, Tanrı’nın bazen duaya yanıt olarak dramatik ve doğaüstü bir şekilde müdahale ediyor gibi görünmesidir. Bazen yapıyor, öyleyse neden her zaman yapmıyor? Mucizeler öyle görünüyor keyfi. ” Rob sanki cevaplar arıyormuş gibi birasına bakarak durdu. “Bir mucize alıp almayan bir tür piyango mu?”
Rob bira bardağından yukarı baktı. Benimkine bakma sırası bendeydi.
Cevapsız dua sorularıyla boğuşurken – ister ölmekte olan bir çocuğu olan bir haham olun, ister Bangkok genelevinde görevde olan bir adam olun ya da şifa için binlerce kez dua eden biri olun – Tanrı’nın gücünün görünen sınırlarını sorgulamak doğaldır. mucizevi müdahale konusunda. Her şey Gerçekten mi Baba için mümkün? bazen kara merak ediyorsun. Belki de kaç mucize veya ne tür mucizeler yapabileceği konusunda sınırlıdır.
Çok az insan bu şüpheyi Kushner kadar küstahça dile getiriyor. Daha sık olarak, kulağa çok manevi ve inanç dolu şeyler söylerler, örneğin, “Dua gerçekliği değiştirmekle ilgili değildir. Gerçeğe bakışımızı değiştirmekle ilgili. ” Dilekçe olan birincil dua türü pahasına, duanın tefekkür ve iç boyutlarını yükseltirler: Tanrı’dan gerçek bir şeyi yapmasını veya değiştirmesini isteme eylemi.
Psikanaliz Tanrısı
Ancak İsa öğrencilerine, hardal tohumu kadar küçük bir imana sahip olsalardı, onları değiştirebileceklerini söylemedi. tavır dağa doğru. Dağın kendisinin hareket edeceğini söyledi. Onların imanına itaatte gerçeklik değişecekti ve İsa, “Senin için hiçbir şey imkansız olmayacak” diye ekledi (bkz. Matta 17: 20-21).
Mesih’in sonraki hizmetinden ve müritlerinin hizmetinden – kilisenin iki bin yıl öncesine ait tanıklığından bahsetmeye gerek yok – Tanrı’nın mucizeler yapabileceği ve yaptığı açıktır. Tanrı’nın her şeye kadir olması, yazarlar için büyük inanç sorunları yaratsa bile Mukaddes Kitabın tamamının tutarlı bir temasıdır.
İncil’in en eski kitabına geri dönersek, Eyüp’ün ıstırap verici deneyimlerinin sonuçlarına göre, Tanrı’nın sonunda ortaya çıktığını ve gücünü açığa çıkardığını görürüz. (Kushner’ın unvanını almak için) Eyüp adlı bu iyi kişiye kötü şeyler geldiğinde, Tanrı “Acını hissediyorum oğlum ve yardım etmek isterim ama yapamam” demiyor. Tam tersi! Tanrı, Eyüp’ün Tanrı’nın gücüyle ilgili beklentilerini azaltmak bir yana, Eyüp’ün dilini kesen müthiş bir vizyonu açığa çıkarmak için bulutları geri döndürür.
Neredeydin, Tanrı gürlüyor dünyanın temelini attığımda Anlıyorsan söyle bana. Boyutlarını kim belirledi? Sabah yıldızları birlikte şarkı söylerken ve tüm melekler neşe için bağırırken, onun temel taşını kim attı? – İş 38: 4-7
Tanrı’nın Eyüp’ün arketip “Neden?” Çığlığına cevabı basitçe, “Bana Bak” dır (bkz. Eyüp 38-41). Eyüp sanki acısı düpedüz uçmuş gibi, “Kulaklarım seni duymuştu ama şimdi gözlerim seni gördü” diye hayretle haykırıyor (Eyüp 42: 5).
Bu nedenle Eyüp kitabı, Mukaddes Kitaptaki cevapsız duanın hem en sinir bozucu hem de aydınlatıcı muamelesidir, çünkü Tanrı’nın bu kadar çok sefalete çözümü, yalnızca ve nihayetinde O’nun büyüklüğünü ortaya çıkarmaktır.
Büyük psikanalist Carl Jung hikayeyi o kadar rahatsız edici buldu ki adlı bir kitap yazdı. İşe Cevap, kendisini “ilahi vahşet ve acımasızlığın süssüz gösterisi” olarak gördüğü şeyle yüz yüze bıraktı. 3 Jung, Job’un açmazından öylesine rahatsız oldu ki, Tanrı’yı psikanalize etmeye kalkıştı ve o kadar tuhaf bir öneriyle sonuçlandı ki, bunu yapması zor olurdu. yirminci yüzyılın en saygın düşünürlerinden birinden gelmemişse ciddiye alın. Jung, Tanrı’nın Eyüp’e karşı davranışından öylesine utandığını ileri sürdü ki, İsa’yı kendi adaletsizliğinden kefaretle ölmeye gönderdi. Jung, İsa’nın dünyaya bir suçluluk tepkisi olarak verildiğini, çünkü Tanrı’nın kendini kötü hissettiğini ve kendi ahlaki bilincinde büyümesi gerektiğini söyledi! 4
Jung’un acı çekmeye izin veren bir Tanrının apaçık adaletsizliklerine öfkelenmeye her hakkı vardı. Savaştan harap olmuş bir kıtadaki soykırımdan sadece yedi yıl sonra yazıyordu. Ancak Eyüp kitabının temel noktasını kaçırdı. Acı çekmenin nedenlerini açıklamak için trajedinin böylesine grafik bir tasvirini ne kadar dilesek de – yaşamın büyük “Neden” ini yanıtlamak için – bu eski metin, Eyüp’ün böyle bir açıklamaya olan ihtiyacını ortadan kaldıran Tanrı’nın gücünün bir tezahürü ile son bulur. Keşfettiğimiz kitap, Tanrı’nın kim olduğu ve hayatın büyük adaletsizliğiyle karşı karşıya kaldığımızda nasıl tepki vereceğimizle ilgili olduğundan, neden iyi insanların başına kötü şeyler geldiğiyle ilgili değil. Bu, kolay açıklamaların ucuz rahatlığına meydan okuyan ancak bizi Tanrı’nın gücü hakkında hiçbir şüphe bırakmayan bir mesajdır.
Müthiş sonucu ile Eyüp kitabının mesajı nihayetinde Kushner’ın ilahi zayıflık teodisisiyle çelişir. Peki ya Gethsemane bahçesi? Metni yanlış mı buluyoruz? İsa gerçekten dua etti mi, “Abba, Baba, senin için birkaç şey mümkün. Keşke bu bardağı benden alabilseydin, ama yapamayacağını biliyorum ”? Hayır! Mesih’in Gethsemane’deki duası tartışmasız bir şekilde Baba’nın üzerindeki mutlak gücünü ileri sürdü. herşey. Kutsal Cuma ve Kutsal Cumartesi boyunca, Haham Kushner ve bugün Tanrı’nın mucize yaratan gücünden şüphe duyan herkes tamamen haklı görünebilir. Ancak Paskalya Pazarıyla birlikte, Tanrımızın fiziksel alemde mucizeler yaratabileceğine dair tüm zamanlar için nihai vahiy geliyor. O Abba, Baba. Yine de O aynı zamanda egemen Rab’dir.
Günümüzde pek çok insan derin hayal kırıklıkları yaşadıkları için mucizelere olan inançlarını sessizce düşürüyor.
Bu tür bir dua için “Biz denedik ve işe yaramadı” diyorlar. Şarkıcı Nick Cave, en popüler şarkılarından birinin unutulmaz açılış çizgisinde duygularını mükemmel bir şekilde yakalıyor: “Müdahaleci bir Tanrı’ya inanmıyorum,” diye mırıldanıyor, “Ama biliyorum canım, sen biliyorsun.” Dürüst olmalı ve mucizevi şifaların olmasını istediğimizden daha nadir olduğunu ve birçok vaizin bizi inanmaya sevk edeceğinden çok daha nadir olduğunu kabul etmeliyiz (bunu 8. bölümde daha ayrıntılı olarak inceleyeceğiz. Savunmasız insanların korkunç suistimalleri bir mucize için çaresizdir (İsa bunun olacağını tahmin etti). Ancak Tanrı’nın müdahale etme gücüne olan inanç, Hristiyan inancına hiçbir zaman isteğe bağlı bir ekstra olmamıştır. Havarilerin İnanç’ının her maddesi bir mucizeye dayanır: yaratılış dünyanın, bakirenin doğumu, İsa’nın ölümden dirilişi, Cennete yükselişi, azizlerin bedensel dirilişi ve ebedi yaşam. Oldukça bir liste!
Tanrı’nın egemenliğinde kendi gücünü kısıtlamayı seçebileceği alanlar olduğu sürece, Kushner’ın argümanında bazı sınırlı gerçeklerin olabileceğini daha sonra göreceğiz. Ancak, Kushner’ın Tanrı hakkındaki görüşü özünde sınırlı yüzeysel bir düzeyde rahatlatıcı görünebilir, sadece incelemeye dayanmaz. İncil olarak, Tanrı’nın İbranice ve Yeni Ahit’teki ifşasıyla tutarlı değildir. Tarihsel olarak, Kushner’ın küçültülmesi, Tanrı’nın her çağdaki mucizevi müdahalesine ilişkin kapsamlı insan deneyimi ile tutarlı değildir. Felsefi olarak, ilahiliğin herhangi bir tek tanrılı tanımıyla tutarlı değildir. Kişisel olarak bile, nihayetinde, Tanrı’nın gücüne ilişkin görüşümüzü kendi acımızın boyutuna indirerek tüm mucize ümidini terk etmek teselli edici değildir. Sammy’nin çaresiz olduğu yerden bana söylediği gibi, “Sahip olduğum tek şey Tanrı.”
- C.S. Lewis, Aslan, Cadı ve Dolap (New York: HarperCollins, 2009), 138.
- John Kirvan, Tanrı Açlığı (Notre Dame, IN: Sorin, 1999), 50.
- CG Jung, İşe Cevap, trans. RFC Hull (Abingdon, UK: Routledge Classics, 1952), 2.
- CG Jung, İşe Cevap, 15.
İzniyle alıntı yapıldı Sessiz Tanrı Pete Greig tarafından, telif hakkı Pete Greig.
*
Senin sıran
Tanrı’nın nasıl hem iyi olabileceğini hem de aynı anda acı çekmeye izin verebileceğini merak etmek yaygındır – özellikle şu anda. Ona sorularını sorman sorun değil. Onu korkutmazlar. Şu anda yıkım ve acı çekerek nasıl dua ediyorsunuz?