Labour, ekonomi kötü durumdayken iktidara gelme eğilimindedir. 1945’te Clement Attlee ve hem 1964 hem de 1974’te Harold Wilson için durum buydu. Partinin savaş sonrası başbakanlarından Downing Street’e ekonomisi iyi durumda olan yalnızca Tony Blair geldi.
Blair, 17 yıl ve dört yenilgi önce seçim kazanan son İşçi Partisi lideriydi, bu nedenle partinin bu hafta Liverpool’daki konferansında yapılacak konuşma, hiçbir şeyin olduğu gibi kabul edilemeyeceği ve daha yapılacak çok iş olduğu yönünde olacak.
Yeterince adil. Geçmişte, özellikle de 1992’de, İşçi Partisi’nin yenilgiyi zaferin pençelerinden kopardığı, yani bir dereceye kadar dikkatli olunması gereken durumlar olmuştur. Yine de tavukları sayma konusundaki isteksizliğe rağmen, şimdi tarihin tekerrür etmesi için gerçek bir şans var. Seçim kaybedilecek ama İşçi Partisi kazanırsa ekonomik bir karmaşayı devralacak.
Geçen yıl Brighton’da bir araya geldiğinden beri parti için işler daha iyi gidemezdi. Ekonomide Kovid sonrası toparlanma fışkırdı. Skandal, Boris Johnson’ı istifaya zorladı. Yaz aylarında enflasyon son 40 yılın en yüksek seviyesine çıktı. Yaşam standartları erozyona uğradı. Üç yıldan kısa bir süre içinde ikinci bir durgunluk yaşanıyor. Liz Truss ve Kwasi Kwarteng, zengin yanlısı mini bütçelerinin finans piyasaları tarafından alevler içinde kaldığını gördüler.
Stagflasyon, yükselen faiz oranları ve sterlinin zayıflığı karşısında, belki de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, emek, ekonomik yeterlilik açısından Muhafazakarları geride bırakıyor. Piyasalar şu anda sterlini tek yönlü bir bahis olarak görüyor, tıpkı İngiltere’nin 30 yıl önce Kara Çarşamba günü Avrupa döviz kuru mekanizmasını terk etmek zorunda kaldığında olduğu gibi.
Cuma, Truss için pek Kara Çarşamba anı değildi, çünkü hükümet sterlin için 1992’deki gibi sabit bir seviyeyi savunmaya çalışmıyor. Ancak yatırımcıların Birleşik Krallık hükümetinin borçlanmasını finanse etmek için talep ettiği yüksek prim, piyasaların ne kadar gergin olduğunu gösteriyor. olmuştur. Bir kez kaybedildiğinde, yetkinlik itibarı kolay kolay geri kazanılmaz.
Truss’un daha geleneksel bir Muhafazakarlık biçimine (vergi indirimleri, kuralsızlaştırma, sendikal eylem üzerindeki kısıtlamalar, daha katı refah kuralları) dönüşü, İşçi Partisi ile siyasi bölünmeyi keskinleştiriyor. %45’lik gelir vergisi oranının kaldırılması, bankacıların prim üst sınırının kaldırılması ve enerji üreticilerine yönelik daha katı bir beklenmedik vergiye muhalefetin tümü, Sir Keir Starmer ve gölge başbakan Rachel Reeves için birer hediyedir.
Johnson, İngiltere’nin güneyindeki geleneksel Muhafazakarlardan ve İngiltere’nin kuzeyindeki ve Midlands’daki kırmızı duvar koltuklarındaki eski İşçi seçmenlerinden oluşan son seçimde kırılgan bir koalisyonu bir araya getirdi. Bu koalisyonun kırmızı duvar yarısı şimdi oldukça savunmasız görünüyor. Çözünürlük Vakfı düşünce kuruluşunun belirttiği gibi, Kwarteng’in vergi indirimleri Londra ve güneydoğudaki haneler için Galler, Yorkshire ve kuzeydoğudaki hanelerden üç kat daha değerliydi. Blyth’te yılda 150.000 sterlinden fazla kazanan çok fazla insan yok.
Odak gruplarından elde edilen kanıtlar, seçmenlerin Muhafazakarlara 2019’dakinden çok daha az hevesli olmalarına rağmen, İşçi Partisi tarafından henüz ikna edilmemeleridir.
Bu bir dereceye kadar anlaşılabilir çünkü aylardır tüm dikkat Muhafazakar parti içindeki dramalardaydı. Yine de, İşçi Partisi sessiz bir şekilde ekonomi üzerindeki politik havayı yaratıyor. Kwarteng tarafından tersine çevrilen ulusal sigorta primlerindeki artışa karşı çıktı. Rishi Sunak’ın başlangıçta karşı çıktığı, ancak daha sonra açıkladığı beklenmedik bir vergi çağrısında bulundu ve bir enerji fiyat sınırına ihtiyaç olduğunu görmek hükümetten daha hızlı oldu. İşçi Partisi’nin basitçe hükümetin patlamasını beklediği fikri doğru değil.
Reeves, Pazartesi günkü konferansta yaptığı konuşmada İşçi Partisi’nin ekonomi hakkındaki düşüncesini detaylandıracak. Zenginliğin zenginden fakire doğru aktığı fikrine saldıracak ve -haklı olarak- büyümenin en iyi aşağıdan yukarıya ve ortadan dışarıya doğru gerçekleştirildiğini savunacaktır. Hükümet yoldan çekildiğinde ekonomiye en iyi şekilde hizmet edildiğine dair serbest piyasa fikrini reddedecek. İngiltere Merkez Bankası, Hazine ve Bütçe Sorumluluğu Ofisi’ni içeren güçlü bir kurumsal çerçeveyi savunacak. Son olarak, becerilere, çocuk bakımına ve ekonominin yeşillendirilmesine yapılan yatırımların ödenmesi için güçlü kamu maliyesine duyulan ihtiyacı vurgulayacaktır.
Bunların hepsi, özellikle hükümetin ekonomiyi durgunluk döngüsünden, sonunda kendilerini daha yüksek büyüme yoluyla ödemesi beklenen vergi indirimleriyle kırma girişimine karşı çıktığında, biraz uysal görünebilir. Reeves’in izlediği temkinli, adım adım yaklaşım ile Kwarteng’in bozguna uğrattığı kumar arasında kesinlikle bir karşıtlık var.
Ama İşçi Partisi’nin taahhüt ettiği yol bu ve şimdi yön değiştirmeyecek. Starmer bir sonraki seçimde hala yenilgiye uğrarsa, suçlamalar bolca olacak.
Bununla birlikte, giderek artan bir şekilde, Muhafazakarlar yenilgiye gidiyor gibi görünüyor. Seçmenler, Truss’un son 12 yılın ekonomik başarısızlıklarının sorumluluğunu reddetme girişimlerini görecekler. Enerji faturalarının sınırlandırılmasından ve vergi indirimlerinden kaynaklanan herhangi bir artış, İngiltere Merkez Bankası’nın yüksek faiziyle dengelenecektir. Hükümetin arz yönlü reformlarının bir sonraki seçimden önce bir etkisi olacağına dair gerçek bir ihtimal yok.
Ekonominin durumu, seçimlerin sonucunu belirlemede hala çok önemlidir, bu nedenle İşçi Partisi’nin görevi, onu Muhafazakarlardan daha sorumlu, Muhafazakarlardan daha sürdürülebilir ve Muhafazakarlardan daha adil bir şekilde yönetebileceğini göstermektir. Gerçekten bu kadar zor olmamalı.