Birlik Ordusu -Union Army
Amerikan İç Savaşı sırasında , Birleşik Devletler Ordusu , eyaletlerin kolektif Birliğini korumak için savaşan kara kuvvetleri , genellikle Birlik Ordusu , Federal Ordu veya Kuzey Ordusu olarak anılırdı . Amerika Birleşik Devletleri'nin işleyen, yaşayabilir bir cumhuriyet olarak restorasyonu ve korunması için gerekli olduğunu kanıtladı .
Birlik Ordusu, Amerika Birleşik Devletleri'nin daimi düzenli ordusundan oluşuyordu , ancak askere alınanlar da dahil olmak üzere kendini adamış gönüllülerden oluşan birçok geçici birim tarafından daha da güçlendirildi, büyütüldü ve güçlendirildi . Bu amaçla, Birlik Ordusu, Konfederasyon Devletleri Ordusu'nun çabalarıyla savaştı ve sonunda zafer kazandı .
Savaş boyunca, 178.895'i renkli birlik olmak üzere 2.128.948 asker Birlik Ordusu'na katıldı ; Hizmet eden beyaz erkeklerin %25'i göçmendi ve %25'i de birinci nesil Amerikalılardı. Bu askerlerden 596.670'i öldürüldü, yaralandı veya kayboldu. İlk çağrı sadece üç aydı, ardından bu adamların çoğu üç yıl daha askere alınmayı seçti.
oluşum
Amerikan İç Savaşı Nisan 1861'de başladığında, ABD Ordusu on piyade , dört topçu , iki süvari , iki ejderha ve üç atlı piyadeden oluşuyordu . Alaylar geniş bir alana dağılmıştı. Ordudaki 197 bölükten 179'u Batı'da 79 izole karakolu ve Mississippi Nehri'nin doğusunda kalan 18 insanlı garnizonu , çoğunlukla Kanada-Amerika Birleşik Devletleri sınırı boyunca ve Atlantik kıyısında işgal etti . ABD Ordusunda 1.108'i görevli subay olmak üzere yalnızca 16.367 asker vardı. Çoğu Güneyli olan bu subayların yaklaşık %20'si hayatlarını ve servetlerini Konfederasyon Ordusu'na bağlamayı seçerek istifa etti .
Ayrıca Ulysses S. Grant , William Tecumseh Sherman ve Braxton Bragg dahil olmak üzere daha önce Ordudan ayrılmış yaklaşık 200 West Point mezunu savaşın patlak vermesiyle hizmete geri döndü. Bu grubun bağlılıkları çok daha eşit bir şekilde bölünmüştü. Clayton R. Newell (2014), 92 kişinin Konfederasyon grisi giydiğini ve 102 kişinin Birleşik Devletler Ordusu mavisini giydiğini belirtiyor. Hattaway ve Jones (1983), John ve David Eicher (2001) ve Jennifer M. Murray (2012), 99'unun Konfederasyon Ordusuna katıldığını ve 114'ün Birlik kuvvetlerine geri döndüğünü belirtiyor.
Güney köle eyaletlerinin Amerika Birleşik Devletleri'nden ayrıldıklarını ilan etmesi ve ordudaki bu ciddi asker kıtlığı ile Başkan Abraham Lincoln , eyaletleri bu yıkıcı ayaklanmayı bastırmak için üç ay boyunca 75.000 kişilik bir kuvvet toplamaya çağırdı. Lincoln'ün çağrısı, sınır eyaletlerini taraf seçmeye zorladı ve dördü ayrılarak Konfederasyon on bir eyaleti güçlü kıldı. Savaşın kendisinin, 22 Temmuz 1861 tarihinde, Kuzey Birliği veya Güney Konfederasyonu, her iki taraftaki herkesin beklediğinden ve hatta başlangıçta hayal ettiğinden çok daha uzun ve kapsam ve ölçek bakımından çok daha kapsamlı olduğu ortaya çıktı. Kongre'nin başlangıçta 500.000 askerden oluşan gönüllü bir orduya izin vermek ve desteklemek için sübvansiyonu onayladığı ve yetkilendirdiği gün .
Gönüllü çağrısı başlangıçta vatansever Kuzeyliler, kölelik karşıtları ve hatta düzenli bir gelir ve yemek için askere alınan göçmenler tarafından kolayca karşılandı. New York ve Pennsylvania'daki 10.000'den fazla Alman Amerikalı ve aynı zamanda hızlı bir şekilde gönüllü olan Kuzey Fransız Amerikalılar Lincoln'ün çağrısına hemen yanıt verdi . Bununla birlikte, daha fazla adama ihtiyaç duyuldukça, gönüllü sayısı düştü ve hem para ödüllerine hem de zorunlu askerliğe başvurmak zorunda kaldı. Birçok Güneyli Birlikçi, Birlik Ordusu için de savaşacaktı. Konfederasyon içindeki eyaletlerden tahminen 100.000 beyaz asker, Birlik Ordusu birimlerinde görev yaptı. Nisan 1861 ile Nisan 1865 arasında, Birleşik Devletler Ordusunda çoğunluğu gönüllü olan en az 2.128.948 erkek görev yaptı.
Konfederasyon ordusuna katılmak için istifa eden profesyonel subayların büyük bir yüzdesi nedeniyle Güney'in bir avantaja sahip olduğu yanlış bir kanıdır . Savaşın başlangıcında aktif listede ABD Askeri Akademisi'nden 824 mezun vardı; bunlardan 296'sı istifa etti veya görevden alındı ve bunlardan 184'ü Konfederasyon subayı oldu. O zamanlar sivil olan yaklaşık 900 West Point mezunundan 400'ü Birleşik Devletler Ordusuna ve 99'u Konfederasyon'a döndü. Bu nedenle, ABD Ordusunun Konfederasyon profesyonel subaylarına oranı 642'ye 283 idi. (İstifa eden subaylardan biri, başlangıçta isyanı bastırmak için bir sahra ordusunun komutanı olarak atanan Robert E. Lee idi. Lee, ayrılmayı onaylamadı. , ancak memleketi Virginia'ya karşı silah taşımayı reddetti ve Virginia Konfederasyon kuvvetlerinin komutanı olarak görevi kabul etmek için istifa etti. Sonunda Konfederasyon ordusunun genel komutanı oldu .) Güney, başka askeri kolejlere sahip olma avantajına sahipti. The Citadel ve Virginia Military Institute gibi , ancak daha az subay ürettiler. Subaylar istifa edebilseler de, askere alınmış askerlerin bu hakkı yoktu. Konfederasyon Devletleri Ordusuna katılmak için genellikle ya kaçmak ya da askere alınma sürelerinin bitmesini beklemek zorunda kaldıkları için; toplam sayıları bilinmiyor.
organizasyon
Liderlik
Başkan Abraham Lincoln, Birleşik Devletler Silahlı Kuvvetlerinin başkomutanı sıfatıyla Ordu üzerinde en yüksek komuta ve kontrolü kullandı . Onun altında Ordunun idaresini denetleyen Savaş Bakanı ve Ordunun saha operasyonlarını yöneten baş general vardı. Savaşın başlangıcında Simon Cameron , Ocak 1862'de Edwin Stanton tarafından değiştirilmeden önce Savaş Bakanı olarak görev yaptı . Baş generalin rolü, savaş sırasında birkaç kişi tarafından dolduruldu:
- Winfield Scott : 5 Temmuz 1841 - 1 Kasım 1861
- George B. McClellan : 1 Kasım 1861 - 11 Mart 1862
- Henry W. Halleck : 23 Temmuz 1862 - 9 Mart 1864
- Ulysses S. Grant : 9 Mart 1864 - 4 Mart 1869
11 Mart'tan 23 Temmuz 1862'ye kadar olan boşluk, 17 Mart 1862'de kurulan resmi olmayan bir "Savaş Kurulu" yardımıyla Başkan Lincoln ve Sekreter Stanton tarafından ordunun doğrudan kontrolü ile dolduruldu. Kurul, Ethan'dan oluşuyordu . Başkan A. Hitchcock , Savaş Bakanlığı büro şefleri Lorenzo Thomas (Adjutant General), Montgomery C. Meigs (Malzeme Sorumlusu General), Joseph G. Totten (Mühendisler Şefi), James W. Ripley (Mühimmat Şefi) ve Joseph P. Taylor (Genel Komiser).
Doğrudan Savaş Bakanına rapor veren, Savaş Bakanlığını oluşturan büro şefleri veya kurmay daire başkanlarıydı . Bunlar arasında, savaşın başlangıcında, emir subayı general , genel müfettiş , paymaster-general , başsavcı yargıç , mühendisler şefi , topografik mühendisler şefi , genel müdür yardımcısı , geçim komiseri , mühimmat şefi ve genel cerrah yer alıyordu .
Savaş başladıktan sonra Provost Mareşal General pozisyonu da oluşturuldu. İlk olarak 24 Eylül 1862'de Simeon Draper komutasındaki Adjutant General departmanında bir ofis olarak kurulan bu kurum , 1 Mayıs 1863'te James B. Fry altında kendi başına bağımsız bir departman haline getirildi . Signal Corps, Albert J. Myer liderliğinde ilk kez oluşturuldu ve konuşlandırıldı .
Bu sistemin bir dezavantajı, Savaş Bakanı, onun Müsteşar Yardımcıları ve Baş General'in yetki ve sorumluluklarının açıkça belirtilmemiş olmasıydı. Ek olarak, dört "ikmal" departmanının (Quartermaster, Harcırah, Mühimmat ve Tıbbi) çabaları birbiriyle koordineli değildi, bu savaş boyunca sürecek bir durum. "Savaş Kurulu" askeri tavsiye sağlayabilse ve askeri politikanın koordinasyonuna yardımcı olabilse de, Ulysses Grant'in Baş General olarak atanmasına kadar orada askeri strateji ve lojistiğin en belirsiz koordinasyonundan daha fazlası yoktu.
Başlıca kuruluşlar
Birlik Ordusu, genellikle coğrafi olarak örgütlenmiş çok sayıda örgütten oluşuyordu.
- askeri bölüm
- Bir komutana bağlı Bölümler topluluğu (örneğin, Mississippi Askeri Tümeni , Orta Askeri Tümen , James Askeri Tümeni ). Askeri Tümenler, daha modern olan Tiyatro terimine benziyordu ; ve eşanlamlı olmasa da, mevcut savaş tiyatrolarına yakın modellenmiştir.
- Departman
- Buradaki Federal tesisler ve sınırları içindeki sahra orduları için sorumluluklar da dahil olmak üzere, tanımlanmış bir bölgeyi kapsayan bir organizasyon. Eyaletler için adlandırılanlar genellikle işgal edilmiş olan Güney eyaletlerine atıfta bulunur. Nehirler için departmanları ( Tennessee Departmanı , Cumberland Departmanı gibi ) veya bölgeleri ( Pasifik Departmanı , New England Departmanı , Doğu Departmanı , Batı Departmanı , Orta Departman gibi ) adlandırmak daha yaygındı .
- Semt
- Bir Bölümün bölgesel alt bölümü (örneğin, Kahire Bölgesi, Doğu Tennessee Bölgesi). Daha küçük bölgeler için Nahiyeler de vardı.
- Ordu
- Her zaman olmamakla birlikte genellikle bir Bölgeye veya Departmana atanan ancak daha geniş alanlarda faaliyet gösterebilen savaş gücü. Bir ordu, ortalama üç olmak üzere bir ila sekiz kolordu içerebilir. En önde gelen ordulardan bazıları şunlardı:
- Cumberland Ordusu , William S. Rosecrans ve George Henry Thomas komutasındaki öncelikle Tennessee'de ve daha sonra Georgia'da faaliyet gösteren ordu .
- Georgia Ordusu , Henry W. Slocum komutasındaki Denize ve Karolinalara Mart'ta faaliyet gösterdi .
- Körfez Ordusu , Benjamin Butler , Nathaniel P. Banks ve Edward Canby tarafından komuta edilen, Meksika Körfezi sınırındaki bölgede faaliyet gösteren ordu .
- James Ordusu , Virginia Yarımadası'nda faaliyet gösteren ordu , 1864–65, Benjamin Butler ve Edward Ord komutasında .
- Mississippi Ordusu , Mississippi Nehri üzerinde iki enkarnasyon halinde faaliyet gösteren kısa bir süre var olan bir ordu - 1862'de John Pope ve William S. Rosecrans komutasında; 1863'te John A. McClernand altında .
- Ohio Ordusu , Don Carlos Buell , Ambrose E. Burnside , John G. Foster ve John M. Schofield komutasındaki, öncelikle Kentucky ve daha sonra Tennessee ve Georgia'da faaliyet gösteren ordu .
- George B. McClellan , Ambrose E. Burnside , Joseph Hooker ve George G. Meade komutasındaki Doğu Tiyatrosu'ndaki ana ordu olan Potomac Ordusu .
- Shenandoah Ordusu , David Hunter , Philip Sheridan ve Horatio G. Wright komutasındaki Shenandoah Vadisi'nde faaliyet gösteren ordu .
- Kentucky, Tennessee, Mississippi, Georgia ve Carolinas'ta faaliyet gösteren, Western Theatre'daki en ünlü ordu olan Tennessee Ordusu ; Ulysses S. Grant , William T. Sherman , James B. McPherson ve Oliver O. Howard tarafından yönetilmektedir .
- Virginia Ordusu , ordu John Pope komutasında Kuzey Virginia Seferi için toplandı .
Bu orduların her biri genellikle bir tümgeneral tarafından komuta ediliyordu . Tipik olarak, Departman veya Bölge komutanı aynı adı taşıyan ordunun saha komutanlığına da sahipti, ancak bu doğru olmadığında, özellikle bir ordu bir coğrafi sınırı geçtiğinde, saflar arasında bazı çatışmalar meydana geldi.
Bir ordunun komutanına, kişisel kurmayları ve genelkurmayları olarak bir dizi yardımcıya yetki verildi . Genelkurmay, bir topçu şefi ve süvari şefi (piyade tipik olarak komutan tarafından temsil edilir) gibi diğer muharebe kollarının temsilcilerini ve personel büroları ve ofislerinin temsilcilerini içeriyordu. Tipik olarak bir orduya veya askeri birime atanan kurmay departmanı memurları arasında bir emir subayı yardımcısı, bir baş malzeme sorumlusu, bir geçim baş komiser, bir genel müfettiş yardımcısı, bir mühimmat subayı (hepsi albay rütbesine sahip) ve bir tıbbi direktör vardı . bir ordu karargahına atanan gerçek personel sayısı oldukça fazla olabilir: gettysburg'da general Meade'nin karargahı (mühendisler, topçu rezervi ve her bir kolordu karargahı hariç) 3.486'dan az değildi.
Taktik organizasyonlar
Amerika Birleşik Devletleri Ordusunun askeri organizasyonu , askere alma, eğitim ve manevranın temeli olan alay ile Avrupa'da geliştirilen geleneklere dayanıyordu . Bununla birlikte, çeşitli nedenlerden dolayı, aynı türden birimler halinde organize edilmiş gerçek askerlerin sayısında bile büyük farklılıklar olabilir. Savaş sırasında birimlerin yapılanmasındaki değişiklikler, Düzenli ve Gönüllü birimler arasındaki organizasyon ilkelerindeki zıtlıklar ve hatta basit bir yanlış adlandırma bile rol oynadı. Bu nedenle, örneğin, tam yetkili güçleri ile iki piyade alayını karşılaştırırken, birinin diğerinin iki katı kadar askeri olabilir. Ayrıca, birimler eşdeğer büyüklükte olsa bile, gerçek etkinlikleri büyük ölçüde eğitime, liderliğe, donanıma ve diğer faktörlere bağlıydı.
|İsim||Komutan||Alt birimler||askerler||notlar|
|kolordu||Tümgeneral||2–6 bölüm||36.000||Ortalama üç tümen, 1863'ten sonra özel bir topçu tugayını içeriyordu. Ayrıca bkz. Süvari Kolordusu .|
|Bölüm||Tümgeneral||2–6 tugay||12.000||Piyade tümenleri için ortalama üç tugay, süvariler için iki tugay. Ayrıca 1863'e kadar ekli topçu bataryaları da dahil edildi .|
|Tugay||Tuğgeneral||2–12 alay||4.000||Hem piyade hem de süvari için ortalama dört alay. Topçu tugayları dört ila altı bataryadan oluşuyordu.|
|alay||albay||10 şirket||1.000||Yıpranma, alayı birkaç yüz veya daha az askere indirdiğinden, gerçek boyut değişecektir. Topçu alayları on iki bataryadan oluşuyordu ama tamamen idari birimlerdi.|
|Tabur||Ana||çeşitli||çeşitli||Bazı istisnalar dışında, bir tabur, bir alayın herhangi iki veya daha fazla bölüğüne veya bir alay toplamda dört ila sekiz bölükten oluşuyorsa, atıfta bulunabilir.|
|Şirket||Kaptan||2 müfreze||100||Birlik olarak anılan süvari eşdeğeri . Batarya olarak adlandırılan topçu eşdeğeri , dört ila altı topçu parçası içerir.|
personel
Müdavimler vs Gönüllüler
İç Savaş sırasında, Birliği korumak için savaşan askerlerin büyük çoğunluğu Gönüllü birimlerdeydi . Savaş öncesi Düzenli Ordu yaklaşık 16.400 askerden oluşuyordu, ancak sonunda Birlik Ordusu bir milyonun üzerinde askere ulaşırken, Düzenli personel sayısı hala yaklaşık 21.699'du ve bunların birçoğu Gönüllü kuvvetlerde hizmet veriyordu. Yeni personelin çoğu Gönüllü hizmeti tercih ettiğinden, savaş sırasında Düzenli Ordu için yalnızca 62.000 komisyon ve askere alma verildi.
İç Savaş'tan bu yana, Amerikan halkı, sürekli orduları demokrasiye bir tehdit olarak gören ve bunun yerine " yurttaş askere " Amerikan ideallerine daha uygun olarak değer veren Jeffersoncu bir ideale atfedilebilir, ülkenin silahlı kuvvetleri hakkında genel olarak olumsuz bir görüşe sahipti. eşitlik ve sağlam bireycilik . Bu tutum, İç Savaş sırasında değişmeden kaldı ve daha sonra birçok kişi, Birliğin zaferini, Düzenli Ordu tarafından sağlanan liderlik ve personel çalışmasından ziyade Gönüllülere bağlayacaktı. Buna karşılık, Düzenli Ordu subayları milisleri hor gördüler ve onların şüpheli bir değeri olduğunu gördüler. Emory Upton gibi yorumcular daha sonra, ulusun savunması için milislere güvenmenin, çatışmaları uzatmaktan ve onları hem para hem de harcanan hayatlar açısından daha pahalı hale getirmekten sorumlu olduğunu iddia edeceklerdi.
Müdavimlere yönelik bu tutumlara rağmen, Birlik Ordusunun etrafında inşa edildiği önemli bir temel olarak hizmet edeceklerdi. Feci Birinci Boğa Koşusu Muharebesi'nde , Gönüllüler kaçarken geri çekilme sırasında artçı olarak hareket edenler Müdavimlerdi ve George McClellan, Potomac Ordusu haline gelen şeyin başına getirildiğinde, Müdavimler ve astsubaylar kullandı. Gönüllüleri eğitmek için. Gönüllüleri, özellikle kritik idari ve lojistik konularda eğitmek, savaş sırasında Müdavimlerin önemli bir işlevi olarak kaldı. Piyade ve süvarilerden daha geniş bir alana dağılmış olduklarından (Gönüllüler için onları daha görünür kılıyorlardı) ve Gönüllü muadillerini eğitmek için belirli birimlere atandığından, bu özellikle Düzenli Ordu topçuları için geçerliydi.
Savaşta Müdavimlerin performansı, savaşta en tecrübeli Gönüllüleri bile etkileyebilir. Gettysburg Savaşı sırasında The Wheatfield'da Müdavimlerin dövüş becerileri ve ateş altında düzenli emekliliği, Paris Kontu Prens Philippe de dahil olmak üzere birçok gözlemcinin hayranlığını kazandı . Bir Gönüllünün belirttiği gibi, "ABD Müdavimleri iki yıl boyunca Gettysburg'daki Wheatfield'da bize nasıl asker olunacağını [;] öğrettiler, bize askerler gibi ölmeyi öğrettiler." Müdavimler, Gönüllülerin ölçüldüğü standart haline geldi ve onlar kadar iyi veya onlardan daha iyi olarak tanımlanmak en yüksek iltifat olarak kabul edildi.
Memurlar
Birlik Ordusunda görevlendirilen subaylar birkaç kategoriye ayrılabilir: Korgeneral (2 Mart 1864'te eklendi), Tümgeneraller ve Tuğgeneraller dahil genel subaylar ; Albaylar , Yarbaylar ve Binbaşılar dahil saha görevlileri ; ve Kaptanlar , Üsteğmenler ve İkinci Teğmenler dahil şirket görevlileri . "Hat" subayları - topçu, süvari veya piyade birliklerinin üyeleri - ve Savaş Departmanının çeşitli departmanlarının ve bürolarının parçası olan kurmay subaylar arasında başka bir ayrım vardı. Tüm hat görevlileri, emirlerini ilgili departman şeflerinden aldıkları personel atamalarıyla ilgili durumlar dışında, kurmay subayları geride bıraktı. Ek olarak, Düzenli generaller, görev tarihlerine bakılmaksızın aynı derecedeki Gönüllü generalleri geride bıraktılar, bu da tartışma konusu olabilecek bir özellikti. Kısa rütbelerin kullanılması da Birlik Ordusunun ortak bir özelliğiydi.
Subay atamaları, komisyon derecesine ve Düzenli veya Gönüllü kuvvetlerde olup olmadığına bağlıydı. Başkan, Gönüllü kuvvetlerdeki tüm Düzenli subaylar ve genel subaylar için komisyon verme hakkını saklı tuttu. Gönüllü saha ve şirket düzeyindeki memurlar, Başkan veya ilgili Valileri tarafından görevlendirilebilir. Şirket yetkilileri, genellikle şirket üyeleri tarafından seçilmeleri bakımından da benzersizdi. Gönüllü subayların siyasi olarak atanması ve/veya seçilmesi, uzun süredir devam eden bir milis geleneğinin ve Amerika Birleşik Devletleri'nde yaygın olan bir siyasi himaye sisteminin parçasıydı . Bu subayların çoğu West Point mezunuyken veya daha önce askeri deneyime sahipken, diğerlerinin hiçbiri yoktu ve bu tür atamalarda askeri liderlik birincil düşünce değildi. Böyle bir politika, kaçınılmaz olarak beceriksiz subayların daha yetenekli komutanlara terfi etmesiyle sonuçlandı. Savaş uzadıkça ve kayıplar arttıkça, valiler seçmenlerinin şikayetlerine tepki gösterdiler ve bunun yerine siyasi yeterlilikten çok savaş alanına dayalı komisyonlar çıkarmaya başladılar.
Subaylar, birliklerini savaşa götürme gerekliliği ve personel ve eskortlar eşliğinde olduklarında dikkat çekmeleri nedeniyle daha yüksek oranda savaş yarası alma eğilimindeydiler.
Ordunun unutulmaz saha liderleri arasında Nathaniel Lyon (savaş sırasında savaşta öldürülen ilk Birlik generali), William Rosecrans , George Henry Thomas ve William Tecumseh Sherman vardı . Daha az yeterliliğe sahip diğerleri arasında Benjamin F. Butler vardı .
- Subay rütbeleri
- Korgeneral : Korgeneral rütbesi, bir Kongre yasasının oluşturulmasına izin verdiği Şubat 1864'e kadar savaşın çoğunda Birlik Ordusunda yoktu. Tek bir korgeneral, Başkan'ın emrinde ve keyfine göre, Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm saha ordularının ve coğrafi bölümlerinin komutanı olarak görev yapmak üzere yetkilendirildi. Yasaya göre , yarbay rütbesine sahip iki sekreter ve dört yardımcıya ve ayrıca tuğgeneral rütbesine sahip bir genelkurmay başkanına izin verildi .
- Tümgeneral : Tümgeneraller sözde bir tümenin komutanıydı, ancak daha yüksek dereceli genel subayların bulunmaması nedeniyle onlara aynı zamanda kolordu, saha orduları ve coğrafi bölümlerin komutası verildi. Aynı ordu veya bölümde aynı dereceden iki veya daha fazla subay bulunması durumunda, komutanlık kıdeme göre belirlenirdi. Bu uygulamanın bir istisnası olarak, Başkan, kanunen kıdemlilerine komuta etmesi için bir kıdemsiz subay atama yetkisine sahipti. Bir tümgenerale, üç yardımcıdan oluşan kişisel bir kadroya izin verildi. Bunlar, bizzat general tarafından Ordunun yüzbaşı ve teğmenleri arasından seçilirdi ve komuta ettiği birliğin genelkurmay başkanlığından ayrı olarak, emri değiştiğinde ona eşlik ederdi.
- Tuğgeneral : Bir tuğgeneral tipik olarak bir tugayın komutanıydı, ancak büyük generaller gibi daha büyük birimlere komuta etmeleri alışılmadık bir durum değildi. Özellikle bağımsız olarak çalışırken, komutalarının organizasyonundan ve yönetiminden sorumluydular. Büyük generallerde olduğu gibi, teğmen sınıfından iki yardımcıdan oluşan kişisel bir kadroya da izin verildi.
- Albay : Bir albay, bir alayın komutanıydı, ancak daha büyük birimlerin veya seferlerin komutanı olarak da atanabilirler. Alaylarının işe alınmasını, örgütlenmesini ve eğitimini denetlediler; geçit törenleri, incelemeler ve teftişler gerçekleştirdi; askerlerin giydirilmesini, beslenmesini, silahlanmasını ve maaşının ödenmesini sağlayarak birliğin yönetimini üstlendi.
- Yarbay : Bir yarbay, görevlerini yerine getirirken ve yokluğunda komutayı devralırken, alaylarının albayının kıdemli yardımcısıydı. Alay birkaç karakola bölündüğünde, yarbay dört bölükten oluşan bir müfrezeye komuta edecekti. Bir yarbay'a özgü bu görevlerden biri, ölen subayların kişisel mallarına bakmaktı; bir tugay için günün subayı olarak hareket etmek ; ve askeri alay mahkemelerini yönetin .
- Binbaşı : Bir binbaşı, görevlerini yerine getirirken alaylarının albayının yardımcısı olarak hareket etti ve iki veya daha fazla bölüğün müfrezelerine komuta etti. Bir binbaşının özel görevleri de bir yarbayınkiyle aynıydı.
- Kaptan : Bir kaptan, bir şirketin komutanıydı ve yönetimini gördü. Bu, (albayın onayıyla) astsubayların seçilmesini ve eğitilmesini, cezaların verilmesini ve askeri mahkemelerin yürütülmesini ve şirket kayıtlarının ve envanterler ve toplama listesi gibi defterlerin tutulmasını içeriyordu . Ayrıca bir alay kampında veya küçük bir karakolda günün subayı olarak görev yaptılar.
- Teğmen : ABD Ordusunda üç derece teğmen vardı - birinci , ikinci ve kısa ikinci. Şirket başına bir ile sınırlı olan son not, West Point mezunlarına ve terfiye layık olan ancak boş kontenjan olmayanlara verildi. Dereceden bağımsız olarak, teğmenler kaptanın yardımcısı olarak hareket ettiler ve onun yokluğunda en kıdemli teğmen komutayı devraldı. Çeşitli görevlerinin yanı sıra, günlük yoklama yapmak, birlikleri teftiş etmek ve kayıt tutmaya yardımcı olmak için atanabilirler; kamptayken muhafızların veya sahadaki gözcülerin , komuta devriyelerinin veya genel subaylar için eskortların görevlendirilmesini denetlemek; ve yorgunluk partilerini yönetin . Teğmenler ayrıca alaylarının kadrosunda görev yapmak üzere seçildiler ve daha yüksek bir birimin genel kadrosunda hizmet etmek üzere vekil sıfatıyla atanabilirler.
Kayıtlı personel
Astsubaylar (Astsubaylar), Birlik Ordusunda yürüyüşler, savaşlar sırasında oluşumların düzenini ve uyumunu korumada ve ikisi arasında geçişte önemliydi. Özellikle çavuşlar, genel rehberler olarak bu rolde hayati öneme sahipti ve seçimleri ideal olarak en seçkin askerler için ayrıldı. Astsubaylar ayrıca bireyleri nasıl asker olunacağı konusunda eğitmekle suçlandı. Yüzbaşı veya diğer şirket düzeyindeki subaylar, mangalar, müfrezeler veya bir şirket olarak toplandıklarında askerlerin eğitiminden sorumluyken, deneyimli Astsubaylar da bu eğitimi devralabilirdi. Astsubaylar , birimin oluşumunu sürdürmesine ve alay için bir toplanma noktası görevi görmesine yardımcı olan alay renklerinden de sorumluydu . Tipik olarak bir çavuş, sancaktar olarak belirlendi ve yalnızca renkleri savunmak için ateş açan onbaşılardan oluşan bir renk muhafızı tarafından korundu. Malzeme sorumlusu çavuş , mühimmat çavuşu ve komiser çavuşu dahil olmak üzere bir dizi personel Astsubay pozisyonu vardı .
Gönüllü kuvvetlerdeki Astsubaylar, savaş başladığında Düzenli muadillerinden oldukça farklıydı. Her alay yaratılırken rollerine atanan bu askerler, genellikle hem üst subayları hem de liderlik etmekle görevlendirildikleri askere alınmış adamlarla ilk isim temelindeydiler. Arkadaşlar ve komşular arasındaki disiplin, normal Ordu'daki kadar katı bir şekilde uygulanmadı ve bazı Astsubaylar yanlarında daha önce savaş alanı deneyimi (Meksika -Amerikan Savaşı veya yabancı askerlik hizmetinden) getirirken, çoğu savaşın başlangıcında aynı derecede cahildi. askeri konularda subayları olarak. Bu Astsubaylar için eğitim, mesai saatleri dışında gerçekleştirildi ve genellikle Hardee's Tactics gibi kılavuzlara dayalı dersler içeriyordu . Dikkate değer bir istisna , Fort Wayne'i hem memurlar hem de Astsubaylar için bir eğitim merkezi olarak belirleyen Michigan idi. Savaş ilerledikçe Astsubaylar değerli deneyimler kazandılar ve hatta gerekli görüldüğünde idam mangası tarafından infaz gibi sert disiplin cezaları uygulandı. Her eyaletin terfilerin ne zaman ve nerede verilebileceği konusunda kendi standartlarını korumasına rağmen, askerlerin Astsubaylara (ve Astsubayların da subaylara) terfisi de giderek artan bir şekilde savaş alanı performansına dayanıyordu.
- kayıtlı rütbeler
- Başçavuş : Başçavuş, bir alayın en kıdemli askeriydi ve diğer askere alınmış personel için bir model olması bekleniyordu. Alayın albay tarafından atanan, sorumlulukları arasında birinci çavuşlara emir vermek, çeşitli görevlere ayrılmış çavuş ve onbaşıların bir listesini tutmak ve alayın emir subayına görevlerinde yardımcı olmak vardı. Bir alayın davulcu veya baş müzisyeni yoksa, müzisyenleri denetleme sorumluluğu da vardı.
- Malzeme Sorumlusu Çavuş : Malzeme sorumlusu çavuş, alay malzeme sorumlusu tarafından görevlerini yerine getirmesine yardımcı olması için atandı. Bu, malzeme deposunun bakımını ve çeşitli iş gruplarında ustabaşı olarak hizmet vermeyi içeriyordu. Ayrı ayrı, her Birlik süvari bölüğüne, benzer görevleri yerine getiren ancak şirket komutanına ve başçavuşa karşı sorumlu olan bir çeyrek astsubay çavuş yetkisi verildi.
- Komiser Çavuş: Alay komiseri tarafından atanan komiser çavuş, alaya erzak talep etme ve verme konusunda ona yardım etmekten sorumluydu. Birlik süvari bölükleri ve bazı topçu bölüklerine de benzer görevleri yerine getirmesi için bir komiser çavuş yetkisi verildi.
- Hastane Görevlisi : Alay hastane görevlileri, hasta ve yaralı askerlerin bakımından ve bunların genel bir hastaneye nakledilmesinden ve ayrıca herhangi bir hastane mülkünün ve ilaçların denetlenmesinden sorumluydu. Alayın kıdemli cerrahının tavsiyesi üzerine albay tarafından atanan onlar, bu görevlerin yerine getirilmesine yardımcı olmaları için herhangi bir müzisyeni (ve daha sonra herhangi bir Ambulans Kolordusu varlığını) yönlendirebilirler. Genel hastanelere atanan hastane görevlileri, hastane personelinin geri kalanına (doktorlar hariç) süpervizör olarak görev yaptılar. 150 yataklı bir hastane için tek bir kâhya yeterli görülürken, 500 yataklı bir hastane için üç kâhya gerekirdi: idareden sorumlu bir baş kahya, biri eczacı olarak hareket edecek ve üçüncüsü yemeklerin hazırlanmasına nezaret edecekti.
- Başçavuş : Başçavuş, bir şirketin kıdemli Astsubay'ıydı ve yüzbaşı tarafından en yakın amiri olarak görev yapmak üzere atanmıştı. Görevleri arasında yoklama yapmak, askerleri işlenen suçlardan dolayı tutuklamak ve hapsetmek ve şirket depolarını denetlemek (şirket komiseri ve / veya varsa malzeme sorumlusu çavuşların yardımıyla) vardı.
- Çavuş : Çavuşlar, bir şirketin onbaşıları arasından seçilir ve diğer askerleri denetlemek için önemlidir. Her çavuş, bir asker bölüğünün komutanıydı ve onları kampta veya garnizondayken görevlerini yerine getirmede yönlendirdi. Çavuşlar savaşta askerleri safta tuttu ve düşmelerini engelledi; gerekirse bu, kaçmaya çalışırlarsa onları vurmayı da içeriyordu. Çavuşlar, muhafızların ve gözcülerin değiştirilmesini, mahkumların hapsedilmesini (yeterince çoksa, bir çavuşun kıdem-çavuş olarak atanmasını gerektirirdi) denetledi ve devriyeleri ve yorgunluk gruplarını yönetti. Alaydaki bir çavuş renkli çavuş olarak seçilecek ve renk muhafızları tarafından korunarak alay renklerini geçit töreninde ve savaşta taşıyacaktı .
- Topçu şubesindeki çavuşlar, Parça Şefi olarak bireysel toplara komuta ediyorlardı ve bakımını yapmaktan ve savaşta kullanımını yönetmekten sorumluydular. Mühimmat Dairesi çavuşları (ayrı Mühimmat Çavuş rütbesinden farklı olarak ), çeşitli silah ve teçhizatın imalatı ve bakımı ile çeşitli cephaneliklerde ve cephaneliklerde istihdam edildi. Savaşın başlarında usta zırhçılar, usta araba yapımcıları veya usta demirciler olarak anıldılar. Mühendisler Birliği çavuşları, bir çavuşun normal görevlerine ek olarak, köprüler, kaleler ve diğer askeri mühendislik projelerinin yapımında da bilgili olmalıydı. Muhabere Teşkilatı'nda, her işaret zabitine, işaretlerin gönderilip alınmasına ve atlı keşif yapılmasına yardımcı olmak üzere talimat aldığı bir çavuş atandı.
- Onbaşı : Astsubayın en düşük derecesi olan onbaşılar, bir şirketin en yetkin erleri arasından seçilir ve çeşitli görev ve görevler verilir. Yorgunluk, polislik veya bekçilik görevlerini yürüten küçük gruplara atanabilir ve çavuşun yokluğunda görevlerini üstlenebilirler. Bir alayın en seçkin beş onbaşısı, renk muhafızı olarak hareket etmek ve renk çavuşuna eşlik etmek üzere seçilecekti.
- Topçu onbaşıları topçu olarak hareket ettiler ve Parça Şefine topun bakımı ve nişan almasına yardımcı olacaklardı. Çavuşlarda olduğu gibi, Mühimmat Dairesi onbaşıları da çeşitli tesislerinde istihdam edildi. Resmi unvanları, savaşta daha sonra revize edilene kadar zırhçı, arabacı veya demirci idi. Aynı şekilde, Mühendisler Birliği'ndeki onbaşıların da askerlik becerilerine ek olarak pratik askeri mühendislik konusunda bilgili olmaları gerekiyordu.
- Er : Birlik Ordusunda asker olmanın temel işlevlerini erler yerine getirdi. Kampta veya garnizondayken, çeşitli çalışma ayrıntılarını ve yorgunluk partilerini doldurdular, nöbet tuttular ve yerel bölgeyi denetlediler. Şirket aşçılığı, terzilik, katiplik veya hademelik gibi ekstra görevlere atanabilirler. Sahada piyade, süvari veya topçu askerleri olarak rollerine uygun görevlerde çalıştırıldılar. Bu, gözcü, avcı erleri veya kanat erleri olarak konuşlandırılmayı içeriyordu.
- Askerler, doğası gereği kesinlikle askeri olmayan özel görevlerde de çalıştırılabilirler: tamirciler ve işçiler, hastane görevlileri ve aşçılar, alay zırhları, subay hizmetlileri, öncüler , kuryeler , izciler ve casuslar . Mühendisler Birliği, Mühimmat Dairesi ve Muhabere Birlikleri'nde erler birinci sınıf veya ikinci sınıf olarak daha da farklılaştırıldı. Birinci sınıf Mühendis ve Mühimmat erleri eskiden zanaatkar olarak anılırken , ikinci sınıf erler daha önce işçi olarak anılıyordu.
Güneyli Birlikçiler
İç Savaş sırasında Konfederasyon davasına karşı olan Güneyliler, Güney İttihatçıları olarak biliniyordu . Ayrıca Union Loyalists veya Lincoln's Loyalists olarak da biliniyorlardı. On bir Konfederasyon eyaleti içinde, Tennessee (özellikle Doğu Tennessee ), Virginia ( o sırada Batı Virginia'yı içeriyordu ) ve Kuzey Carolina gibi eyaletler, en büyük Birlikçi nüfusa ev sahipliği yapıyordu. Güney Appalachia'nın birçok bölgesi de Birlik yanlısı duyguları barındırıyordu. Konfederasyon kontrolü altındaki eyaletlerde yaşayan 100.000 kadar erkek, Birlik Ordusunda veya Birlik yanlısı gerilla gruplarında görev yapacaktı. Güneyli İttihatçılar her sınıftan gelse de, çoğu sosyal, kültürel ve ekonomik olarak bölgenin savaş öncesi baskın ekici sınıfından farklıydı .
Etnik kompozisyon
Birlik Ordusu, çok sayıda göçmen de dahil olmak üzere birçok farklı etnik gruptan oluşuyordu. Birlik Ordusunda görev yapan beyaz erkeklerin yaklaşık% 25'i yabancı uyrukluydu. Amerika Birleşik Devletleri en yoğun göç oranını 1850'lerde gördü ve bu insanların büyük çoğunluğu Kuzey eyaletlerine taşındı. Bu göçmenler arasında Almanlar , 1850 ile 1860 arasında, çoğu Kırk Sekizli olmak üzere bir milyon gelişle en büyük grubu oluşturdu . Aynı dönemde neredeyse bir o kadar İrlandalı göçmen geldi. Genel olarak, göçmen askerler, yalnızca evlatlık evlerini kurtarmaya yardım etme arzusundan değil, aynı zamanda ona karşı vatanseverliklerini kanıtlama arzusundan dolayı, Birlik Ordusunda en hevesli askerlerdi. Bununla birlikte, göçmen coşkusunu ve Birliğe sadakatini pekiştirmeye yardımcı olmak için, bu topluluklardan siyasi amaçlarla birkaç general atandı. Örnekler arasında Franz Sigel ve Michael Corcoran yer alır .
|Sayı||Menşei|
|1.400.000||Yerli Beyaz Amerikalı|
|216.000||Almanlar / Alman-Amerikan|
|210.000||Afrikan Amerikan|
|150.000||İrlanda doğumlu|
|50.000||Kanadalı|
|50.000||İngiliz doğumlu|
|49.000||Diğer ( İskandinav , İtalyan , Yahudi , Meksika , Polonya , Kızılderili )|
|40.000||Fransızca / Fransızca-Kanada|
İrlanda Tugayı ( 69. New York , 63. New York, 88. New York, 28. Massachusetts, 116. Pensilvanya) gibi birçok göçmen asker kendi alaylarını kurdu ; İsviçre Tüfekleri (15. Missouri); Gardes de Lafayette (55. New York); Garibaldi Muhafızı (39. New York); Martinez Milisleri (1. New Mexico); Polonya Lejyonu (58. New York); Alman Korucuları ; Sigel Rifles (52. New York, 7.'yi devralacak); Cameron Highlanders ( 79. New York Gönüllü Piyade ); ve İskandinav Alayı (15. Wisconsin). Ancak çoğunlukla, yabancı uyruklu askerler birimlere bireysel olarak dağılmıştı.
Karşılaştırma için, Konfederasyon Ordusu çok çeşitli değildi: Konfederasyon askerlerinin% 91'i yerli beyaz adamlardı ve yalnızca% 9'u yabancı doğumlu beyaz adamlardı, İrlandalılar en büyük gruptu, diğer gruplar arasında Almanlar, Fransızlar, Meksikalılar vardı (yine de çoğu, Güneybatı hala Meksika'nın bir parçasıyken doğmuştu) ve İngiliz. Bazı Konfederasyon propagandası, Birlik Ordusu'ndaki yabancı doğumlu askerleri Amerikan Devrim Savaşı'nın nefret edilen Hessianlarına benzeterek kınadı . Ayrıca, nispeten az sayıda Yerli Amerikalı ( Cherokee , Chickasaw , Choctaw ve Creek ) Konfederasyon için savaştı.
Birlik Ordusunda Afrikalı Amerikalılar
1860'a gelindiğinde, Amerika Birleşik Devletleri'nin Afrikalı Amerikalı veya Siyah nüfusu köleleştirilmiş dört milyon ve yarım milyon özgür Siyahtan oluşuyordu . İç Savaş başladığında, Kuzey'deki birçok azat edilmiş kişi Federal hizmete kaydolmaya çalıştı, ancak bunu yapması yasaklandı. Popüler önyargılar, Siyahların etkili askerler olup olmayacağından şüphe duyuyordu ve Başkan Lincoln, onların askere alınmasına izin verilmesinin Kuzeyli beyazları kızdıracağına ve sadece Güney'i değil, Sınır Eyaletlerini de yabancılaştıracağına inanıyordu . Ancak sonunda fikrini değiştirdi ve Kongre'ye 1862'nin sonlarında ilk resmi Siyah askere alma sistemini yetkilendirmesi için baskı yaptı ve sonunda Birleşik Devletler Renkli Birliklerine dönüştü .
Askere alınmalarına izin verilmeden önce, birçok Siyah insan Birlik Ordusu'na aşçı, hemşire ve diğer gayri resmi rollerde gönüllü olarak hizmet verdi ve eyaletler tarafından Siyah birliklerin birkaç Gönüllü alayı kuruldu. Bunlar arasında 1. Kansas Renkli Piyade Alayı , yetiştirilen ilk Siyah alay ve savaşa ilk giren; New Orleans'ın Ele Geçirilmesinden sonra hem serbest bırakılanlar hem de kaçan köleler tarafından büyütülen 1. Louisiana Yerli Muhafızı ; ve Fort Wagner Savaşı'na yiğit katılımlarının ardından en ünlü Siyah birim haline gelen 54. Massachusetts Piyade Alayı . Çabaları, Siyah askerlerin bir sorumluluk olduğu fikrini ortadan kaldırmaya yardımcı oldu ve İç Savaş sırasında yaklaşık 200.000 Siyah askerin Birlik Ordusunda görev yapmasına izin verdi.
Kara askerler ülkelerine hizmet ederken bile bir dizi ayrımcılığa maruz kaldılar. Bazı Birlik memurları onları savaşta çalıştırmayı reddettikleri için daha sık olarak basit işlere atandılar, ancak bulunduklarında genellikle daha düşük silah ve teçhizat kullanmak zorunda kaldılar. Kongre kamu baskısına yenik düşene ve Haziran 1864'te eşit ücreti onaylayana kadar siyah askerlere beyaz askerlerden daha az ödeme yapılıyordu (ayda 10 dolara karşı 16 dolar). ( beyaz olarak geçenler dikkate alınmadan ), hiçbiri binbaşıdan daha yüksek bir rütbeye terfi ettirilmedi. Konfederasyon güçleri tarafından yakalanırlarsa, Siyah askerler köle yapılma veya hemen idam edilme riskiyle karşı karşıya kaldılar .
Birlik Ordusunda Kadınlar
Kadınlar, Birlik Ordusunda birçok önemli rol üstlendi ve savaş alanındaki nihai başarısı için önemliydi. Kadınların bunu yapması resmi olarak yasaklanmış olsa da, yardım edebilecekleri en doğrudan yol askere gitmek ve asker olarak savaşmaktı. Yine de yüzlerce kadının askere gitmek için erkek kılığına girdiğine inanılıyor . Birçoğu keşfedilip ayrılmaya zorlanırken, diğerleri ancak çatışmada öldürüldükten sonra ortaya çıktı ve bir kısmı, gerçek kimlikleri başarıyla gizlenerek tüm savaş boyunca hizmet etmeyi başardı.
Birlik Ordusunda kadınların oynadığı daha geleneksel rollerden biri de kamp takipçileriydi . Aşçı , çamaşırcı , hemşire ve/veya fahişe olarak hizmetlerini sağlamak üzere, Birlik ordularına resmi olmayan bir sıfatla binlerce beyaz ve Siyah kadın eşlik etti . Birçoğu, askerlerin kişisel ihtiyaçlarını karşılayan ve (eğer zaman verilirse) diğer askerlerin iyiliğini düşünen askerlerin eşleri veya diğer kadın akrabalarıydı. Bazı kamp takipçileri için biraz daha resmi bir rol, vivandière'inkiydi . Başlangıçta bir kadın bakıcı olan vivandière'in rolü, savaş alanı da dahil olmak üzere diğer sorumlulukları içerecek şekilde genişletildi. Kendi güvenlikleri için silahlanarak susamış askerlere su getirdiler, alayın bayraklarını taşıdılar ve asker arkadaşlarını savaşmaları için topladılar, ilk yardım sağladılar veya yaralıların bir sahra hastanesine geri dönmesine yardım ettiler. İlgili (ve bazen birleştirilmiş) bir rol, "alayın kızı" rolüydü. Çoğu zaman kelimenin tam anlamıyla alay subaylarından birinin kızı olan bu kadınlar, askerlerin iyiliğine baktılar ama aynı zamanda şık giysiler giyerek ve onlarla aynı zorluklara katlanarak erkeklere ilham veren alaylarının "maskotu" olarak hizmet ettiler. Birlik ordularına sahada eşlik edecek en önde gelen kadınlardan bazıları Anna Etheridge , Marie Tepe ve Nadine Turchin'dir .
Kadınlar ayrıca Birlik Ordusunda daha resmi olarak hemşire olarak hizmet etmeye çalıştılar, çoğu Kırım Savaşı sırasında Florence Nightingale'in çalışmalarından ilham aldı . Ancak bu çabalara ilk başta güçlü bir direnişle karşılaşıldı. Toplumsal önyargılar, özellikle de yakın çevrelerde binlerce erkekle çevrili bekar kadınların düşünüldüğünde, kadınları çok hassas ve bu işi toplumsal düzeydeki kadınlar için çok uygunsuz görüyordu. Bununla birlikte, Kongre sonunda kadınların hemşire olarak hizmet vermesini onayladı ve Dorothea Dix - Ordu Hemşireleri Müfettişi olarak atandı - işe alma yönergelerini belirlemekten ve olası adaylar için bir eğitim programı başlatmaktan sorumluydu. Hizmet eden kadınlar için, İç Savaş sırasında hemşirelik tehlikeli bir meslekti: Ölümcül hastalıkların ve yakınlardaki savaş alanlarının yakınında geçirilen zorlu saatler, birçok kişinin kalıcı sakatlıklara veya ölüme neden oldu. Buna, onları orada istemeyen ve triyaj , hasta tedavileri ve darülaceze bakımı konularında hemşirelerle sık sık çatışan görevli erkek sağlık görevlilerinin önyargıları da eklendi . Aralarında Clara Barton , Susie King Taylor , Mary Edwards Walker ve Louisa May Alcott'un da bulunduğu on binlerce kadın Birlik Ordusu için hemşire olarak görev yaptı .
Casusluk alanında Birlik Ordusuna hizmet veren binlerce kadın daha az hayati değildi . Savaşın başlarında, kadınlar casuslar , izciler , kaçakçılar ve sabotajcılar olarak belirgin bir avantaja sahipti : Kadınların bu tür tehlikeli iş kollarına katılması fikri kesinlikle dikkate alınmadı. Sonunda rakipleri onların varlığını fark etseler de ve suçüstü yakalanan kadın casuslar genellikle erkek meslektaşları gibi idam edilmese de, yine de uzun hapis cezaları tehdidiyle karşı karşıya kaldılar. Açık nedenlerden dolayı, bu faaliyetlerin çoğu gizli tutuldu ve (varsa) belgeler genellikle imha edildi. Bu nedenle, bu kadınların çoğunun kimliği asla bilinemeyecek. Harriet Tubman , Mary Louvestre , Pauline Cushman , Elizabeth Van Lew ve Mary Bowser , savaş sırasında veya sonrasında casusluk çalışmalarıyla ünlenenler arasında öne çıkan örneklerdir .
motivasyonlar
Kölelik karşıtı duygu
Tarihçi James M. McPherson , Amerikan İç Savaşı askerlerinin motivasyonlarını inceleyen 1997 tarihli For Cause and Comrades adlı kitabında, Birlik askerlerinin Amerika Birleşik Devletleri'ni korumak ve köleliği sona erdirmek için savaştığını belirtir ve şunları belirtir:
Birliğin restorasyonu uğrunda savaştıkları ana hedef iken, köleliğe karşı grev yapmadan bu hedefe ulaşılamayacağına ikna oldular.— James M. McPherson, Neden ve Yoldaşlar İçin: Neden Erkekler İç Savaşta Savaştı (1997), s. 118, vurgu eklendi.
McPherson, Konfederasyonun köle sistemine ilk elden tanık olmanın, vahşeti karşısında dehşete düşen Birlik askerlerinin kölelik karşıtı görüşlerini de güçlendirdiğini belirtiyor. "Güney'deki deneyimin birçok askerin kölelik karşıtı duygularını güçlendirdiğini" belirtti. Bir Pensilvanya Birliği askeri, kocası kırbaçlanan bir köle kadınla konuştu ve kadının ona kölelik hakkında anlatacakları karşısında dehşete düştü. "Buraya gelmeden önce kölelikten olabildiğince nefret ettiğimi sanıyordum ama burada, onun bazı işleyişini görebildiğim yerde, sistemin zulmüne ve insanlık dışı olduğuna her zamankinden daha fazla ikna oldum" dedi.
Ordu yönetimi ve sorunları
Adjutant Genel Departmanı
Adjutant General's Department'ın (AGD) sorumlulukları ve işlevleri, İç Savaş sırasında çok ve çeşitliydi, ancak aralarındaki ilke, Başkan, Savaş Bakanı ve Baş General ile geri kalanı arasındaki askeri yazışmaları ele almaktı. Ordu. Diğer işlevler arasında işe alım yönetimi, din adamlarının atanmasını denetleme , personel kayıtlarını tutma ve talimat kitaplarını ve diğer formları yayınlama yer alıyordu . Savaş sırasında, bakanlığın bazı sorumlulukları ve işlevleri yeni ofislere devredilirken yenileri eklendi. Yeni beyaz Gönüllülerin ve askere alınanların işe alınması ve devamsızlık ve firarın bastırılması ve cezalandırılması , Mayıs 1863'te yeni kurulan Provost Mareşal Genel Bürosuna verilirken, bu işlevi devralmak için Esir Takası Komiserliği pozisyonu oluşturuldu. AGD'den. Renkli Askerler Bürosu, özellikle Amerika Birleşik Devletleri Renkli Birliklerinin oluşumunu denetlemek için AGD içinde oluşturuldu ve savaşın son yılında AGD'ye, İsyan Savaşı'nı oluşturacak belgeleri toplama ve düzenleme sorumluluğu verildi: Birlik ve Konfederasyon Ordularının Resmi Kayıtlarının Derlenmesi .
İç Savaşın başlangıcında, AGD sadece on dört Düzenli Subaydan oluşuyordu: albay rütbesine sahip Adjutant General (AG), bir yarbay, dört kısa binbaşı ve sekiz kısa kaptan. Ağustos 1861'de AG tümgeneralliğe yükseltildi ve AGD'nin gücü yirmi subaya yükseldi ve bir yıl sonra AG, iki albay, dört yarbay ve on üç binbaşı olacak şekilde yeniden düzenlendi. Subayları destekleyen az sayıdaki sivil büro personeli, 1862'ye kadar on astsubayın eklenmesi de dahil olmak üzere, savaş ilerledikçe arttı. Ancak, her kolordu, tümen ve tugay için yetkilendirilmiş emir subayı general ihtiyacını karşılamak için atamalar yapıldı. Gönüllü kuvvetler arasından yapıldı ve 1865'te bu kapasitelerde görev yapan ek 85 binbaşı ve 256 yüzbaşı vardı. Alay düzeyinde, birimin teğmenlerinden biri, emir subayı olarak hizmet etmek üzere seçilecekti.
Ordunun başlangıçtaki hızlı artışına ve savaş boyunca sürekli olarak yetersiz kadroya sahip olmasına rağmen, AGD sorumluluklarını yetkin bir şekilde ve çok az kesinti ile yerine getirmiş görünüyor. AGD aynı zamanda diğer bazı departmanlara kıyasla saha komutanlarıyla daha az çatışma yaşıyordu, bunun nedeni kısmen otoritesinin köklü olması ve kendisinin birkaç tartışmalı emir vermesi ve tedarik meselelerinden ve gelişen teknolojilerden daha az etkilenmesiydi.
- Liderlik
Albay Lorenzo Thomas, Albay Samuel Cooper'ın Konfederasyon üyeliğinden istifa etmesinden bir gün sonra, 7 Mart 1861'de ordunun Adjutant Generali seçildi . Thomas, savaşın tamamı boyunca AG olarak hizmet ederken, sonunda onu batı tiyatrosundaki siyah alaylar için asker toplama işine atayan Bakan Stanton'la ters düştü . Mart 1863'ten itibaren, emir subayı general yardımcısı Albay Edward D. Townsend, esasen Washington'daki AG vekiliydi.
Askeri Adalet Bürosu
Yargıç Avukatının bir ofisi, kuruluşundan bu yana ABD Ordusunda mevcuttu ve İç Savaşın başlangıcında, Washington'daki büyük ve küçük sivil büro personelinden oluşan tek bir subaydan oluşuyordu. Ancak Kongre, bir Yargıç Başsavcı'nın (JAG) atanmasına ve fiili bir departman olan ve gerçek bir Yargıç Başsavcı Departmanının öncüsü olan Askeri Adalet Bürosu'nun kurulmasına resmen izin vermesi savaş başladıktan sonrasına kadar değildi . JAG'ın temel işlevleri arasında askeri mahkemeler ve soruşturmalar yürütmek ; Amerika Birleşik Devletleri'nin savaş yasalarını ve askeri yasalarını kodlamak ; askeri mahkemeler, askeri komisyonlar ve soruşturma kayıtlarının incelenmesi; ve savaş zamanlarında askeri komisyonların siviller üzerindeki yargı yetkisini ileri sürmek.
Kongre, çok daha büyük bir ordunun taleplerini karşılamak için Temmuz 1862'de albay rütbesine sahip bir JAG'ın atanmasına ve Başkan Lincoln'e sahadaki her ordu için binbaşı rütbesine sahip Gönüllülerin savunucusu bir yargıç atamasına izin verdi. Bu yargıç savunucuları, komutanlara yasal konularda tavsiyelerde bulunacak, suçları kovuşturacak ve sahadaki askeri mahkemelerin ve diğer işlemlerin kayıtlarını inceleyecek ve muhafaza edecekti. Bir yıl sonra Kongre, Askeri Adalet Bürosu'nun kurulmasını yasalaştırdı, ona temyiz işlevi verdi ve JAG'a, albay rütbesine sahip bir JAG yardımcısı ile birlikte bir tuğgeneral olarak onu yönetme yetkisi verdi. Bu yetkilerle birlikte, JAG'a yardımcı olan büro personelinin boyutunda küçük bir artış oldu.
Savaş sırasında JAG ve astları, Ordunun katlanarak büyümesiyle birlikte gelen yasal konuların artan hacmini ve karmaşıklığını tatmin edici bir şekilde ele alabildiler. En önemli başarıları arasında Lieber Yasasını oluşturmak ve ilk kez ABD askeri yasası haline gelen tüm emsalleri, kararları ve görüşleri tek bir özette toplamak ve 1865'in başlarında yayınlamak vardı. büro ile sivilleri yargılamak için askeri komisyonların kullanılmasıydı, bu sorun 1866'da Ex parte Milligan kararına kadar çözülmeyecekti .
- Liderlik
İç Savaş, Binbaşı John F. Lee'nin, Joseph Holt'un resmi olarak JAG olarak atandığı 3 Eylül 1862'ye kadar Ordunun yargıç savunucusu olarak görev yapmasıyla başladı. Holt, JAG'ın ofisinin genişletilmesinde önemli bir rol oynadı ve savaşın en önemli ve hassas davalarından bazılarını denetledi. Ancak Holt, JAG sırasında birçok düşman edindi ve Başkan Lincoln'ün suikastçılarının davasını ele aldığı için ciddi şekilde eleştirildi .
Mülteciler, Azat Edilmiş İnsanlar ve Terk Edilmiş Topraklar Bürosu
Mart 1865'te Mülteciler, Azat Edilmiş İnsanlar ve Terk Edilmiş Topraklar Bürosu, Kongre tarafından azat edilmiş tüm Siyahların ve beyaz mültecilerin ihtiyaçlarını ve terk edilmiş veya başka bir şekilde isyancı devletlerdeki tüm toprakların yönetimini görme yetkisiyle oluşturuldu. ABD'nin eline geçti. Büro başkanı olarak bir komiser, isyancı devletlerin her biri için bir komiser yardımcısı ve bir şef ve diğer dokuz katipten oluşan küçük bir kadrodan oluşuyordu. Ayrıca büro adına herhangi bir subay görevlendirilebilir. Tümgeneral Oliver Otis Howard, büroya kuruluş aşamasında başkanlık etmek ve ömrü boyunca ona liderlik etmek üzere atandı. Azat Edilmiş Adamlar Bürosu, Yeniden Yapılanma döneminde pek çok tartışmanın merkeziyken ve sağladığı yardımın bir kısmı tatmin edici olmaktan uzak olsa da, en önemli katkısı, birçok Siyaha ve fakir beyaza eğitim sağlamaktı.
Mühendisler Birliği
Mühendisler Birliği, İç Savaş'tan önce Ordu'nun küçük bir parçasıydı, ancak yalnızca çatışmada değil, bir bütün olarak ulus için önemli bir rol oynadı. Kolordu, tüm şubelere subay tedarik eden, ancak en iyi mezunları Kolordu'da görevlendirilen West Point'teki Birleşik Devletler Askeri Akademisi'ni yönetmekten sorumluydu. Sadece tahkimat ve liman savunması inşa etmek gibi askeri mühendislikle uğraşmakla kalmadılar , aynı zamanda kanallar, köprüler ve benzeri projeler inşa etmek de dahil olmak üzere inşaat mühendisliğini denetlediler . İnşaat işlerine bu odaklanma, Kolordu'nun tüm çabasını savaşa adamasını engelledi. Kolordu personeli, savaş sırasında muharebe mühendisleri olarak hareket ederek duba köprüleri inşa etmeye , yolları ve köprüleri onarmaya, hendek kazmaya ve keşif yapmaya yardımcı oldu . Kolordu ayrıca, McClellan ve Meade de dahil olmak üzere Birliğin en önde gelen subaylarının çoğu mühendis olarak eğitildiğinden ve bilgilerini savaşların sonucunu etkilemek için kullandığından, küçük boyutunun ötesinde bir etki yarattı.
Savaştan önce, Mühendisler Birliği sadece kırk sekiz subaydan ve 150 mühendis birliğinden oluşan tek bir şirketten oluşuyordu. Mühendis Şirketi A, ilk olarak Meksika-Amerika Savaşı için kuruldu ve ilk göreve başlama töreninde Başkan Lincoln'ü korudu . On çavuş (usta), on onbaşı (gözetmen), iki müzisyen, altmış dört birinci sınıf er ( zanaatkar ) ve altmış dört ikinci sınıf er (emekçi) ile örgütlendi . Ağustos 1861'de Kongre, Mühendis Şirketi A ile aynı şekilde organize edilecek üç şirketin daha kurulmasına izin verdi, dördü de tek bir tabur halinde organize edildi (ABD Mühendis Taburu, daha sonra 1. Mühendis Taburu) ve iki yarbay , dört Kolordu'ya binbaşı ve altı teğmen. Taburun resmi bir karargahı yoktu, ancak mevcut en kıdemli subayın komutası altına girdi. Mart 1863'te, Harita Mühendisleri Birliği dağıtıldığında ve işlevi Mühendisler Birliği ile birleştirildiğinde, Kongre, Kolordu'yu Baş Mühendis olarak bir tuğgeneral, dört albay, on yarbay, yirmi binbaşı, otuzdan oluşacak şekilde revize etti. yüzbaşı, otuz üsteğmen ve on ikinci teğmen.
ABD Mühendis Taburu, Potomac Ordusu'nun bir parçası olarak ustalıkla hizmet etti, ancak tek başına Ordunun farklı savaş alanlarındaki mühendis ihtiyacını karşılamak için yetersizdi. Savaş sırasında 1. Michigan Mühendisler ve Mekanik Alayı , 1. New York Mühendis Alayı ve 1. Birleşik Devletler Kıdemli Gönüllü Mühendis Alayı dahil olmak üzere az sayıda Gönüllü mühendis alayı oluşturuldu . Bununla birlikte, birçok durumda mühendislik çalışmaları, varsa mühendislik geçmişine sahip subayların gözetiminde hat askerleri tarafından gerçekleştirildi. Basit toprak işleri kazmak veya küçük köprüler döşemek gibi çoğu mühendislik işi , duba köprüler veya kaleler inşa etmek gibi karmaşık çabalar için gerekli olan mühendislerin özel becerilerini gerektirmiyordu. Birlik orduları tipik olarak askerleri , yolları onarmak veya bir savaştan sonra ölüleri gömmek için şirket büyüklüğünde öncü müfrezeleri oluşturmaları için detaylandırdı .
- Liderlik
- Joseph Gilbert Totten : 7 Aralık 1838 - 22 Nisan 1864
- Richard Delafield : 22 Nisan 1864 - 8 Ağustos 1866
Topografik Mühendisler Birliği
Kolordu Harita Mühendisleri 1831'de özellikle Batı Amerika'da keşif , haritacılık ve haritacılık misyonuyla kurulmuştu . John C. Frémont , Howard Stansbury , William H. Emory ve Gouverneur K. Warren dahil olmak üzere topografik mühendisler (veya "topoglar") Amerika Birleşik Devletleri'nin batıya doğru genişlemesinde etkili oldular. Savaş sırasında Kolordu misyonunun sivil niteliği büyük ölçüde askıya alınmış ve keşif, savunma işlerinin inşası ve Ordu'ya harita temini rolünü üstlenmiştir. Bu koşullarda, iki kolordu arasında bir ayrım yapmak giderek daha pratik hale geldi, ta ki Mart 1863'te Topografik Mühendisler Kolordusu dağıtılana ve görevi Mühendisler Birliği tarafından üstlenilene kadar.
Harita Mühendisleri, İç Savaş'tan önce kırk beş subaydan oluşuyordu. Ağustos 1861'de Kongre tarafından iki yarbay, dört binbaşı ve altı teğmen daha yetkilendirildi. Kolordu genişletildiğinde Kongre ayrıca Topografik Mühendisler için Mühendisler Birliği'nden sonra modellenecek bir mühendis şirketine izin vermesine rağmen, Kolordu'da askere alınmış adam yoktu. Bununla birlikte, bu şirket hiçbir zaman kurulmadı ve emekli olan, ölen, Konfederasyona sığınan veya Gönüllülerin genel subayları olan bir sayı olarak Kolordu'nun gerçek boyutu küçüldü, ta ki sonunda kalan memurlar Mühendisler Birliği tarafından emilene kadar.
Harita Mühendislerinin, normal Kolordu ile birleşmelerinden sonra bile oynadıkları en önemli rol, Ordu komutanlarına çok ihtiyaç duyulan haritaları sağlamaktı. Her saha ordusu karargahı, orduya belirli bir sefer için gerekli haritaları sağlayacak olan mühendis subayların gözetiminde kendi topografik departmanlarını kurdu. Bu tür departmanların kendilerinde ressam ve asistan ekipleri bulunuyordu ve matbaalar , fotoğraf ve litografik ekipmanla donatılmıştı .
- Liderlik
İç Savaşın başlangıcında Topografik Mühendislerin Şefi Albay John James Abert idi . Albay Abert, Kolorduyu Savaş Departmanının bağımsız bir şubesi yapmak için Kongre'de lobi yapmaktan sorumluydu ve 1838'de kuruluşuna liderlik etmek üzere atandı . dağıldı Daha sonra Mühendisler Birliği'nde Baş Mühendisin kıdemli subayı olarak görevine devam etti.
Genel Müfettişlik Departmanı
İç Savaşın başlangıcında, teknik olarak, ne bir dizi işletim uygulamasına ne de merkezi bir yönlendirmeye sahip olan bir Genel Müfettiş Departmanı yoktu. Bunun yerine, görevleri Ordunun organize olmasını ve tam hazır durumda çalışmasını sağlamak için teftişler ve soruşturmalar yapmak olan albay rütbesine sahip iki Genel Müfettiş (IG) vardı, ancak bunlar Sekreterin takdirine bağlı olarak geçici bir şekilde yapıldı . savaşın. Savaş ilerledikçe ve teftiş kurulu üyeliği arttıkça, IG'lerin ve IG yardımcılarının görevleri sürekli olarak yeniden tanımlandı, öyle ki, herhangi bir sorun belirlendiğinde ortak yanıt, ona bir müfettiş atamaktı. Sonunda Ocak 1863'te Washington'da IG'nin daimi bir ofisi kuruldu ve sahadaki IG'ler üzerinde merkezi bir kontrol uygulama ve standart politikalar ve prosedürler oluşturma süreci buradan başlatıldı.
Ağustos 1861'de Kongre, Düzenli Ordu içinden albay rütbesine sahip iki ek IG ve binbaşı rütbesine sahip beş yardımcı IG'nin artırılmasına izin verdi. Bu sayı, Washington ofisi kurulduktan sonra küçük bir sivil büro personelinin eklenmesiyle tüm savaş boyunca aynı kaldı. Kongre sonunda her coğrafi departmana, orduya, kolorduya, tümene ve tugaya bir IG veya IG yardımcısı atanacağını belirledi, ancak bu pozisyonlar, Ordunun hat birimlerinden veya diğer personel departmanlarından detaylandırılan Düzenli veya Gönüllü subaylar tarafından doldurulacaktı. .
Teftiş kurulu, İç Savaş sırasında bazı komutanların düşmanlığı ve işbirliği eksikliği ve sahadaki bazı IG'lerin karışık performansı dahil olmak üzere birçok zorlukla karşılaştı. Bu sorunlara rağmen, özellikle çatışmanın başlangıcında çok yaygın olan israf, dolandırıcılık ve suiistimali kontrol altına alarak, genel olarak savaşın zorluklarını başarıyla karşılamayı başardı.
- Liderlik
Savaşın başlangıcında müfettişlik, Ordunun kıdemli IG'si Albay Sylvester Churchill ve genç IG'si Albay Joseph K. Mansfield'den oluşuyordu. Ancak Churchill, sağlığı nedeniyle Nisan 1861'de izin aldı ve o yılın Eylül ayında resmen emekli olurken, Mansfield tümgeneralliğe terfi etti ve Mayıs'ta birliklerin komutasına bırakıldı. Albay Henry L. Scott aynı ay Mansfield'ın yerini aldı, ancak Churchill emekli olduğunda pozisyonu aynı ay George McClellan'ın kayınpederi Albay Randolph Marcy'ye verildi . McClellan'ın genelkurmay başkanı olarak hizmet veren Marcy, kıdemli IG olarak görevlerini Antietam Savaşı sonrasına kadar resmen üstlenmedi, ancak bu noktada McClellan ile olan ilişkisi, Marcy'nin onu teftişe gönderen Sekreter Stanton ile ilişkisini bozmuştu. çeşitli coğrafi bölümlerin turları. Bunun yerine, teftiş kurulunun fiili lideri, Ocak 1863 ile Mart 1864 arasında Albay Delos Sacket ve savaşın geri kalanında Albay James Allen Hardie olan Washington ofisinden sorumlu IG kimdiyse oydu .
Tıp Departmanı
Ordu Sağlık Departmanına (AMD), sorumluluklarının kapsamı ve karmaşıklığı bakımından yalnızca Malzeme Sorumlusu Departmanı rakip oldu: hasta ve yaralı askerlerin bakımı, saha ve genel hastaneler ve ilaç, tıbbi ekipman, hastane yemeği ve benzeri malzemeleri satın alma ve dağıtma . Askerleri savaş alanından tahliye etmek veya hastane inşa etmek gibi işlevler diğer departmanlar tarafından yürütülüyordu, ancak savaşın ilerleyen dönemlerinde AMD bu rollerin çoğunu üstlendi. Mart 1864'te yaralı tahliyesinden ( ABD Ambulans Birliği ) ve tıbbi malzeme trenlerinin organizasyonundan ve işletilmesinden sorumlu oldu . Aralık ayında askeri hastanelerin ve hastane trenlerinin ve hastane gemilerinin inşası ve donatılması kontrolü Şubat 1865'te kendisine verildi. Savaş sırasında üstlenilen diğer sorumluluklar arasında engelli gaziler ve aileleri, savaş esirleri, mülteciler ve serbest bırakılan kölelerin bakımı; ölü ve yaralıların tıbbi kayıtlarının tutulması; ve savaşın tıbbi ve cerrahi öyküsünü hazırlamak. Ne yazık ki AMD, işleyişini olumsuz yönde etkileyen, ancak sonunda savaşın sona ermesiyle düzeltilecek olan muhafazakar ve esnek olmayan bir liderliğin kadrosuyla savaşı başlattı.
|Konum||1862||1863||1864||1865|
|Genel Cerrah ( BG )||1||1||1||1|
|Genel Cerrah Yardımcısı ( COL )||1||1||1||1|
|Tıbbi Müfettiş Genel (COL)||1||1||1||1|
|Tıbbi Müfettiş ( LTC )||8||16||16||16|
|Cerrah ( MAJ )||50||50||50||50|
|Yardımcı Cerrah ( CPT )||14||5||3|
|Yardımcı Cerrah ( 1LT )||100||109||111||114|
|Tıbbi Depo Sorumlusu||6||6||6||6|
|Tıbbi Harbiyeli||70||70||70||70|
|Hastane Görevlisi||201||471||650||931|
Nisan 1861'de AMD, Düzenli Ordu'daki personel bölümlerinin en büyüğüydü: bir Baş Cerrah (Albay rütbesiyle), otuz cerrah, seksen üç cerrah yardımcısı ve elli dokuz Hastane Komiseri . Ancak bu sayı, barış zamanında ordunun ihtiyaçlarını karşılamak için zar zor yeterliydi ve Mayıs 1861'de, yetiştirilmekte olan yeni Düzenli Ordu alaylarını karşılamak için fazladan on cerrah ve yirmi cerrah yardımcısı eklendi. O yılın ilerleyen saatlerinde Kongre, liberal bir eğitime ve önceden tıbbi deneyime sahip genç erkekler arasından seçilecek elli tıp öğrencisinin atanmasına izin verdi . West Point öğrencilerinin rütbesine ve maaşına sahiplerdi ve sahada ambulans görevlisi ve genel hastanelerde asistan olarak hareket edeceklerdi.
Nisan 1862'de Kongre, AMD'nin önemli ölçüde yeniden düzenlenmesine izin verdi. Genel cerrahı tuğgeneralliğe terfi ettirmenin ve ek personel eklemenin ötesinde, en tartışmalı konulardan biri, tıbbi müfettişlerin getirilmesiydi, çünkü bunların bir kısmı Bakan Stanton tarafından "siyasi" amaçlarla atandı. Ordu içindeki sıhhi koşulların tüm yönlerini denetlemekle görevli olanların görev alanları arasında, mahallelerin, kampların, hastanelerin ve ulaşım araçlarının teftişi; görevleri daha sonra engellilik nedeniyle terhis belgeleri vermeyi içerecek şekilde genişletildi. Kongre ayrıca genel cerraha gerektiği kadar çok hastane görevlisi tutma yetkisi verdi ve bir ay sonra altı eğitimli eczacı ve eczacının tıbbi depo sorumlusu olarak eklenmesine izin verdi .
Düzenli Ordu sağlık görevlilerinin çoğu, ister Washington'daki ofiste ister sahada alay cerrahları olarak, genel hastanelerdeki doktorlara , tıbbi malzeme depolarını ve laboratuvarları işleten tıbbi tedarikçiler veya bir bölümün tıbbi direktörü olarak personel pozisyonlarında görev yaptı. kolordu, saha ordusu veya askeri departman. Tıbbi direktörler, sahra hastanelerinin işleyişini ve yardımcı sağlık personelini, saha temizliğini ve tıbbi malzemeyi kendi komutaları dahilinde denetledi. Bununla birlikte, atamaları için yasal bir temel yoktu ve Kongre'nin baskıya boyun eğdiği ve bu kapasitelerde görev yapan memurlara sorumluluklarına uygun rütbe, maaş ve maaş almalarını sağladığı Şubat 1865'e kadar değildi.
Nispeten az sayıdaki Düzenli Ordu sağlık personeline ek olarak, Başkan tarafından kadro pozisyonlarındaki Düzenli Ordu personelini desteklemek üzere atanan ABD Gönüllülerinden oluşan 546 cerrah ve cerrah yardımcısı daha eklendi; diğer 5.532 sivil doktor da sözleşmeli olarak (çoğunlukla genel hastanelerde) cerrah yardımcısı olarak istihdam edilmektedir; Veteran Reserve Corps'tan az sayıda sağlık görevlisi ; ve kendi eyalet valileri tarafından Gönüllü alaylarına atanan binlerce alay cerrahı ve cerrah yardımcısı. Binlerce sivil daha AMD tarafından hemşire, katip, hastane görevlisi, işçi vb .
İlk Boğa Koşusu Muharebesi'nin kaotik sonuçları - sahra hastaneleri ile yaralı tahliyesi arasında koordinasyon olmaması, alay cerrahlarının diğer birimlerden askerleri tedavi etmeyi reddetmesi ve birkaç ambulans sürücüsünün ücretlerini çalması veya kaçması - savaş öncesi planlamanın yetersizliklerine örnek oldu ve Hazırlıklar. Yaşlı ve muhafazakar bir liderliğin yükü altında, AMD'nin bu yeni zorlukların üstesinden gelmesi için gerekli reformları yapmak için daha aydınlanmış liderlerin enjeksiyonu gerekti. Savaşın sonunda AMD, savaş alanındaki yaralıları sahra hastanelerine ve genel hastanelere tahliye etmek için daha iyi bir yöntem uyguladı, ilaçları ve diğer ilaçları test etmek ve onaylamak için laboratuvarlar kurdu, güvenilir tedarik kaynakları belirledi ve etkili sözleşme prosedürleri uyguladı ve sayısını artırdı. Silah altındaki bir milyondan fazla askerin ihtiyaçlarını karşılamak için sağlık personeli.
Bununla birlikte, yalnızca küçük bir ilerleme kaydedilen bazı zorluklar devam etti. İyileştirilmiş saha sanitasyonunun hastalık oranlarını düşürmesine ve kloroform kullanımı gibi bazı ilerlemelerin yararlı olduğu kanıtlanmasına rağmen, aseptik cerrahinin veya mikrop teorisinin genel olarak anlaşılmaması, hastalık, şok veya ikincil enfeksiyondan birçok ölüme yol açtı . Psikolojik travma iyi anlaşılmadı ve ortalama bir asker sağlığını korumak için yetersiz beslenme nedeniyle cezalandırıldı. AMD'nin sırasıyla ulaşım ve erzak için Malzeme Sorumlusu ve Harcırah departmanlarına bel bağlaması, bunları savaşın sonlarına kadar departmanlar arası rekabete maruz bıraktı ve askeri komutanlar ile onları destekleyen tıbbi personel arasındaki kişisel çatışma, sorunlu sağlık sonuçlarına yol açabilir. Bu hatalara rağmen AMD personeli, asker arkadaşlarının acılarını hafifletmek için ellerinden gelenin en iyisini yaptı ve gelecekteki iyileştirmeler için zemin hazırladı.
- Liderlik
Savaşın başında Baş Cerrah, 97 yaşında ölüm döşeğinde olan ve görevlerini yerine getiren Albay Thomas Lawson'dı , yardımcılarından Binbaşı Robert C. Wood. Mayıs 1861'de vefat ettiğinde Lawson'ın yerine çağdaşları tarafından "tamamen kemikleşmiş ve işe yaramaz" olarak nitelendirilen başka bir eski asker olan Clement Finley geçti. Finley yavaş hareket etti, AMD'yi savaşın ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde reforme edemedi ve özellikle kadın hemşirelerin kullanılmasına karşı çıktı. Nisan 1862'de Sekreter Stanton tarafından emekli olmaya zorlandı ve yerine, hemen AMD'yi yeniden organize etmeye, bürokrasiyi ortadan kaldırmaya ve yetkin genç erkekleri yetkili pozisyonlara terfi ettirmeye giden William A. Hammond aldı. Güçlü bağımsız çizgisi, Eylül 1863'te onu batı tiyatrosunda uzun bir tura gönderen ve Albay Joseph Barnes'ı Genel Cerrah vekili yapan Bakan Stanton'ın düşmanlığını da kazandı . Hammond tutuklandığında, askeri mahkemeye çıkarıldığında ve Ağustos 1864'te görevden alındığında, Barnes onun pozisyonunu doldurması için terfi etti. Barnes, savaşın sona ermesine kadar Genel Cerrah olarak kaldı ve Sekreter Stanton ile mükemmel bir ilişki sürdürerek Hammond'un reformlarını sürdürmeyi başardı.
Mühimmat Departmanı
İç Savaş sırasında Mühimmat Departmanının (ORDD) ana görevi, tüm Ordu mühimmatı ve kıvrıklar, kesonlar ve teçhizatlar gibi mühimmatla ilgili ekipmanların geliştirilmesi, tedarik edilmesi, depolanması, dağıtımı ve onarımıydı . Malzeme Sorumlusu Departmanının bu işi devraldığı Haziran 1861'e kadar topçu çekmek için atların tedarikinden de sorumluydu. Departman, savaş sırasında, özellikle ilk aylarda, hain güçler bir dizi cephanelik ve deponun kontrolünü ele geçirirken, büyük ölçüde genişleyen Birlik Ordusunu silahlandırmaya çalışırken zorluklarla karşılaştı. Sonunda bu zorlukların çoğunu çözmeyi başardı ve Birlik Ordusu için binlerce sahra topçu parçası ve milyonlarca hafif silah sağlamayı başardı.
İç Savaş başladığında, Mühimmat Departmanı bir Mühimmat Şefi tarafından komuta edildi ve çoğu Ordunun cephaneliklerine ve depolarına komuta eden kırk subaya yetki verdi; on beş ORDD askeri deposu; yetmiş mühimmat çavuşu , genellikle bazı depoların ve cephaneliklerin komutası dahil olmak üzere denetleyici rollere yerleştirildi; ve çoğu cephaneliklerde ve cephaneliklerde teknisyen olarak istihdam edilen dört yüz askere alınmış adam. Yüzlerce sivil de sadece memur ve işçi olarak değil, aynı zamanda teknisyen ve denetçi olarak da istihdam edildi. Ordunun topçu alaylarında, alaylarındaki silahların bakımından sorumlu zanaatkarlar da vardı .
Barış zamanında bile ORDD'nin boyutu yetersizdi, çünkü cephanelikleri tam yetkili gücüne getirmek için yalnızca elli altı subay gerekecekti ve savaş başladığında yetersiz kaldı. Ağustos 1861'de Kongre, yetkili subay sayısını kırk beşe çıkardı: Mühimmat Şefi (tuğgeneral), iki albay, iki yarbay, dört binbaşı, on iki yüzbaşı, on iki teğmen ve on iki ikinci teğmen. Bu yine de yeterli değildi ve bu nedenle, Mart 1863'te ek bir yarbay, iki binbaşı, sekiz yüzbaşı ve sekiz üsteğmen eklenerek, yetkili gücü savaşın geri kalanında kalacağı altmış dört subaya getirdi. Mühimmat çavuşlarının ve askere alınan personelin sayısı da benzer şekilde yıllık bazda artırıldı, 1865'e kadar sırasıyla sayıları 163 ve 560'a ulaştı ve sivil personel de aynı şekilde artırıldı.
Sahada, her alaya, bir mühimmat çavuşunun yardım ettiği, birliklere silah talep edilmesini ve verilmesini ve alay mühimmat treninin yönetimini gören bir mühimmat subayı (birimin teğmenleri arasından seçilecek) yetkilendirildi . Tugaylar ve daha yüksek komuta kademeleri için, benzer sorumluluklara sahip birlik kadrosunda görev yapmak üzere bir mühimmat subayı yetkilendirildi. Bununla birlikte, diğer ikmal departmanlarından farklı olarak, mühimmat departmanı, bu rol için herhangi bir Gönüllü subay görevlendirmedi, bunun yerine ORRD görevlilerine veya (bölüm düzeyinde ve altında), mühimmat subayı vekili olarak rolü dolduran veya rolü birleştiren Düzenli subaylara güvendi. atanan malzeme sorumlusu.
ORDD, Ordunun silahlarının, mühimmatının ve diğer mühimmatla ilgili malzemelerinin çoğunun üretildiği ve/veya depolandığı bir dizi cephanelik, cephanelik ve depoya sahipti. Bazıları savaşın patlak vermesinden önce veya sırasında ele geçirildi, ancak savaş başladıktan ve mevcut olanlar genişletildikten sonra daha fazlası oluşturuldu. Savaşın ortasında, en büyük cephaneliklerin her biri bir ila iki bin sivili istihdam ediyordu. Kısmen yetişkin erkek işçilerden daha az ücret alabildiğinden, küçük ellerinin kartuş takmak için daha uygun olduğu düşünüldüğünden ve kadınların daha güvenlik odaklı olduğuna inanıldığından, bu çalışanların önemli bir kısmı kadın ve çocuklardı. İşleri bariz sebeplerden dolayı tehlikeliydi ve savaş sırasında kaza sonucu meydana gelen patlamalarda çok sayıda kişi öldü. Savaşın en kötü tek kazası olan Allegheny Arsenal'deki patlamada , 78 kurbandan 70'i kadın ve kız çocuğuydu.
ORDD, Federal hizmete giren hızla artan sayıda askerin silahlandırılmasından birdenbire sorumlu olduğu için, savaş başladığında ani bir krizle karşı karşıya kaldı. Bu iş, Savaş Bakanı John B. Floyd'un savaştan önce çok sayıda silahın Kuzey'den Güney cephaneliklerine nakledilmesini ve Federal silahların çeşitli Güney eyaletlerine satılmasını emrettiğinde aldığı önlemlerle daha da zorlaştı . Güney eyaletleri, kendi topraklarındaki cephaneliklere el koyduğunda, Harper's Ferry'deki silah yapım ekipmanına ek olarak, yaklaşık 159.000 hafif silah, 429 top ve 4,5 milyon mermi hafif silah mühimmatı elde edebildiler. ORDD, özel şirketlerle sözleşmeler yaparak veya Avrupalı güçlerden satın alarak acil açığı kapatmak zorunda kaldı; Avrupa hükümetleri modası geçmiş silahlarından kurtulmaktan mutluyken, sözleşme kapsamında satın alınan birçok silahın hükümet standartlarından daha düşük olduğu veya şişirilmiş fiyatlarla satıldığı ortaya çıktı. Sonunda dolandırıcılık ve yolsuzluk kontrol altına alındı ve ORDD, cephaneliklerinin üretim seviyelerini Ordu'nun ihtiyacını karşılayabilecek seviyeye getirmeyi başardı. Bu, savaştan önce ayda ortalama 800 tüfek olan ancak Ocak 1863'te ayda 24.000 tüfek ve tüfek üreten Springfield Cephaneliğinin hızlı genişlemesiyle görülebilir.
ORDD'nin karşılaştığı daha kalıcı bir sorun, Kongre üyeleri, genel halk ve hatta Başkan Lincoln'ün, özellikle Spencer ve Henry tüfeği gibi ihlal eden ve tekrarlayan tüfekler olmak üzere birçok yeni askeri teknolojiyi benimsemelerini sağlama çabalarıydı . Departmanın üst düzey liderliği, kapsamlı saha testleri olmaksızın bu teknolojiyi gönülden benimsemeye isteksizdi ve üretim ekipmanlarının yeniden donatılmasından kaynaklanan gecikmeler ve bunların benimsenmesiyle birlikte gelen diğer lojistik kaygılardan endişe duyuyordu. Bununla birlikte, bu silahlardan sınırlı sayıda satın alındı ve sahadaki birliklere dağıtıldı ve hangisinin Ordunun genel kullanım için standart tüfeği olacağını belirlemek için denemeler yapıldı, ancak bunlar savaş bittikten çok sonrasına kadar tamamlanmadı.
Savaştan sonra ORDD, özellikle yeni teknoloji konusundaki muhafazakarlıkları nedeniyle sert eleştirilere maruz kaldı. Ancak, Birlik Ordusunu birçok modern silah ve diğer malzeme ile donatma zorluğunu karşıladı. Savaşın başlangıcından sonuna kadar, Federal cephanelikler, altı milyonun üzerinde top mermisi ve mermisi ve altı milyon poundluk mermi ve teneke kutu atışıyla 7.892 top üretti ; bir milyardan fazla hafif silah mühimmatıyla 4 milyondan fazla hafif silah; 13.000 tondan fazla barut ve 45.000 tondan fazla kurşun; ve yaklaşık 3 milyon eksiksiz piyade ve süvari teçhizatı ve at ekipmanı seti.
- Liderlik
Henry K. Craig, İç Savaş başladığında Mühimmat Şefiydi ve 1851'den beri bu pozisyonda görev yapıyordu. cephanelik üretiminin artırılması ve satın alımların saygın yerel ve uluslararası kaynaklarla sınırlandırılması lehine denenmemiş silahlar. İnatçı davranışı, Craig'in rahatladığını ve 23 Nisan 1861'de James Wolfe Ripley ile değiştirildiğini gördü. Ancak Ripley, bu aynı özel müteahhitlere ve onların Kongre destekçilerine, özellikle kama doldurma tüfeklerini benimseyerek benzer şekilde dirençliydi ve bu nedenle 15 Eylül'de emekli olmak zorunda kaldı. , 1863. Onun yerine geçen George D. Ramsay , yeni silahlara daha açıktı, ancak Yüzbaşı George T Balch'ı "kararları belirlemek" için Ramsay'in karargahına sokan Bakan Stanton'ın güvenine sahip değildi. Ramsay, 12 Eylül 1864'te emekli olmaya zorlanana kadar bu duruma katlandı. Alexander Brydie Dyer, Mühimmat Şefi olarak görevi devraldı ve savaşın geri kalanında departmana başkanlık etti. Dyer, selefleri gibi lobicilere karşı dirençli olsa da, kama doldurma ve tekrarlayan tüfeklerin daha hevesli bir savunucusuydu. Ayrıca bürokratik olarak daha becerikliydi ve Bakan Stanton'la arası iyi durumda kalabiliyordu.
Ödeme Departmanı
Ödeme Departmanı, ödenekler ve ikramiyeler dahil olmak üzere Ordu personeline ödeme için fonların muhasebesi, kayıtlarının tutulması ve ödenmesi ve ayrıca maaş ve ödeneklerle ilgili hükümete karşı iddiaların çözümlenmesinden sorumluydu. Bununla birlikte, ilgili departman tarafından yürütüldüğü için, Ordu tarafından yapılan sözleşmelerdeki ödemelerden ve diğer yükümlülüklerden sorumlu değildi. Subay ve askerlere yapılan ödemelerin iki ayda bir yapılması gerekiyordu, ancak koşullar bu ödemeleri önemli ölçüde geciktirebilir (bazı durumlarda sekiz aya kadar).
Başlangıçta organize edildiği gibi, Ödeme Departmanına albay rütbesine sahip bir maaş sorumlusu general, yarbay rütbesine sahip iki maaş sorumlusu general ve binbaşı rütbesine sahip yirmi beş maaş müdürü başkanlık ediyordu. Ayrıca az sayıda sivil katip vardı, ancak departmana atanan askere alınmış personel yoktu. Nakit doğrudan Hazine Departmanından mutemet general tarafından alındı ve belirli bir "maaş bölgesi" veya saha merkezinin denetleyici mutemetine iletildi. Bu fonlar daha sonra maaşlı bölgedeki subay ve askerlere silahlı koruma altında dağıtıldı. Ücretli bölgeler genellikle askeri tümenlerin, departmanların ve bölgelerin sınırlarıyla çakışıyordu; Ordu, maaşlı bölgelerin sayısını ve boyutunu büyüttükçe aynı şekilde büyüdü. Bu, savaş sırasında daha fazla veznedarın atanmasını ve sivil katip sayısının artmasını gerektirdi, ikincisi 1864'te 155'e ulaştı.
Ordunun büyüklüğündeki hızlı artış, ödenmesi gereken asker sayısı savaş öncesi büyüklüğün elli katından fazla olduğundan, Ödeme Departmanı için önemli bir zorluk teşkil etti. Bu, özellikle birliklerinden ayrılmış ve yerlerinin tespit edilmesi çok daha zor olan hasta ve yaralı askerler için geçerliydi. Bununla birlikte, ödemeler ara sıra ertelense de, Devrim sırasında yapıldığı gibi askerlerin isyan etmeye mecbur hissettikleri bir noktaya asla gelmedi . İç Savaşın dört yıl dört ayında, Ödeme Departmanı 1.029.239.000 $ ödedi ve bunun 541.000 $'ı zimmete para geçirme ve diğer nedenlerle 6.429.600 $'lık bir masrafla kaybedildi.
- Liderlik
İç Savaş başladığında, Albay Benjamin F. Larned, Paymaster General olarak görev yaptı, ancak sağlığı kötüydü. Hastalık nedeniyle Temmuz 1862'de geçici olarak görevden alındı ve birkaç ay sonra ölecekti. O yılın Temmuz ayından Aralık ayına kadar Binbaşı Cary H. Fry, Timothy Andrews göreve atandığında Paymaster General vekili olarak görev yaptı . Kasım 1864'te emekli olana kadar, yerine Benjamin Brice atanana ve savaşı Paymaster General olarak bitirene kadar bu pozisyonda kalacaktı . Hem Andrews hem de Brice, Paymaster General'in pozisyonunun bir tuğgeneral yapması gerektiğini ve savaş sırasında diğer idari departmanların deneyimlediği genişleme türüyle orantılı olarak, ast maaş yöneticilerinin sayısı ve rütbesinin benzer şekilde artması gerektiğini savundu, ancak tavsiyeleri göz ardı edildi.
Provost Mareşal General Bürosu
Provost Marshal General's Bureau (PMGB), asker kaçaklarının yakalanmasını denetlemek, karşı casusluk yapmak ve çalınan devlet mallarını kurtarmak için kuruldu . Aslen Eylül 1862'de AGD'nin bir ofisi olarak kurulmuş, Mayıs 1863'te 3 Mart 1863 tarihli Zorunlu Askerlik Yasası'nın bir parçası olarak bağımsız bir departman haline getirilmiştir. o yıl daha sonra eklenen sorumluluklar: önce Nisan'da Invalid Corps'un yönetimi ve ardından Mayıs'ta beyaz gönüllülerin işe alınması. Yalnızca savaş süresince geçici bir örgütlenme olarak tasarlanan PMGB, Ağustos 1866'da fiilen feshedildi ve bunun üzerine tüm kayıtlar, fonlar ve sorumluluklar AGD'ye devredildi.
Başlangıçta tek bir subaydan, provost mareşal generalin (PMG) kendisinden oluşan, sonunda büroya birkaç şubeye bölünmüş on dört ek memur yetkilendirildi. Bununla birlikte, Müdavimler, Gönüllüler ve Geçersiz Birliklerden bir dizi memur da bir dizi görevi yerine getirmesi için PMGB'ye detaylandırıldı. Her kongre bölgesi, bir "kayıt kurulunda" görev yapan bir vekil mareşal olarak atandı. Kurulda iki kişi daha vardı (bunlardan biri lisanslı doktor olacaktı) ve erkeklerin askere alınmasını denetlemekle görevlendirildi. Asker kaçaklarını yakalamakla görevli özel ajanlar gibi, nahiye (kasaba, kasaba veya bölge) başına geçici olarak bir kayıt memuru atanabilir. Ek olarak, tüm mareşallere ve özel ajanlara, başıboş kalanları tutuklama ve onları en yakın askeri karakola gönderme yetkisi verildi. Kasım 1864'te PMGB (Geçersiz Birlikleri saymaz) 4.716 subay ve çalışanı içeriyordu.
Toplamda, PMGB, Birlik Ordusu için yeterli insan gücünün kaydedilmesi ve sürdürülmesinde başarılı oldu. Bir milyondan fazla adam, kişi başına 9,84 dolarlık bir maliyetle (büronun oluşumundan önce kişi başına 34,01 dolara kıyasla) ve 76.500'den fazla asker kaçağının tutuklanıp göreve iade edilmesiyle Birlik Ordusu'na getirildi. Büro ayrıca kayıt ve taslak görevlerini tam olarak finanse etmek için 26 milyon dolar toplayabildi.
- Liderlik
Başlangıçta AGD'nin bir ofisi olarak oluşturulduğunda, Albay Simeon Draper, Ekim 1862'den Mart 1863'e kadar elinde tuttuğu Provost Mareşal General seçildi. Ancak, PMGB, Draper'ın liderliği altında beklentileri karşılamadı. Bağımsız bir departman yapıldığında, büronun dağılmasına kadar PMG olarak görev yapan James Barnet Fry ile değiştirildi.
Malzeme Sorumlusu Departmanı
Malzeme Sorumlusu Departmanı (QMD), Birlik Ordusunun en önemli ve kapsamlı departmanıydı, çünkü diğer ikmal departmanları da dahil olmak üzere tüm Orduya ulaşım hizmetleri sağlıyordu. QMD, çeşitli ekipman (giysi, çadır, soba vb.), atlar ve katır ( Süvari Bürosu ), yem ve yakıt ve olmayanlar dahil olmak üzere, halihazırda başka bir tedarik departmanı tarafından karşılanmayan malzemelerin satın alınması, depolanması ve dağıtımından sorumluydu. Vagonlar, ambulanslar ve gezici demirhaneler dahil mühimmat araçları . Üstlenilen diğer sorumluluklar arasında kışla, hastane, rıhtım, depo vb. çeşitli askeri yapıların satın alınması, inşası ve bakımı; Ordu ve Batı Gambot Filosu tarafından kullanılan tüm nehir ve okyanus gemilerinin kiralanması, satın alınması ve bakımı ; tüm askeri demiryolu taşımacılığının ( Birleşik Devletler Askeri Demiryolu ) inşası, bakımı ve yönetimi; askeri telgraf hatlarının inşası, bakımı ve yönetimi ( US Military Telegraph Corps ); sahadaki tüm vagon trenlerinin yönetimi; ölülerin toplanması ve gömülmesi ve ulusal mezarlıkların bakımı ; ve Ordu hareketi ve başka bir departmanın kapsamına girmeyen operasyonlarla ilgili tüm masraflar.
Savaşın başlangıcında QMD, Malzeme Sorumlusu General'in (QMG) ofisinde yalnızca otuz yedi subay, yedi askeri depocu ve on üç sivil katipten oluşuyordu, bu durum barış zamanı gereksinimleri için bile yetersiz kabul edilen bir durumdu. Çatışmanın başlamasından sonraki bir ay içinde Kongre, subay sayısını kırk dokuza çıkarmak için bir yasa çıkardı ve birkaç ay sonra yine bir malzeme sorumlusu-genel yardımcısı (albay) ve ek sayıda yardımcı ekleyerek yetmiş altıya yükseltildi. QMG'yi (tuğgeneral) desteklemek için levazım görevlisi generaller (yarbay), levazım görevlileri (binbaşı) ve levazım görevlileri yardımcısı (kaptan). Önemli bir artışa rağmen, bu, QMD'nin ihtiyaçlarını karşılamak için yeterli değildi ve bu nedenle, dokuz yüzden fazla Gönüllüler çeyrek asistan yardımcısı görevlendirildi ve çok sayıda Düzenli ve Gönüllü subay, savaş sırasında vekil olarak görev yapmak üzere görevlendirildi. Kongre ayrıca, 1863'e kadar 200'ün üzerine ve savaşın sonunda 600'e yaklaşacak olan depo sahibi sayısının on ikiye çıkarılmasına ve ofis için (kadınlar dahil) ek memurların ve diğer sivil işçilerin işe alınmasına izin verdi. Buna, malzeme sorumlusu depolarında veya sahada malzeme sorumlularıyla birlikte çalışan birçok sivil eklendi. Bu işçilerin birçoğu, özellikle Kongre'nin QMD çalışanlarını askeri yasa ve disipline tabi tutmasından önce, kabadayı ve yönetilmesi zor kişilerdi. Bir istisna, daha güvenilir olduğunu kanıtlayan ve Malzeme Sorumlusu General Meigs'in büyük bir yardımcı olarak gördüğü Siyah işçilerdi; 1864'e gelindiğinde QMD, çeşitli vasıfsız pozisyonları yerine getirmek için büyük ölçüde onlara güveniyordu.
QMD subayları, çeşitli malzeme sorumlusu depolarının komutanları olarak veya çeşitli saha birimlerinin personeline atandı (sedye sorumlusu personeli kendi subayları ve Astsubayları arasından seçilen alaylar hariç). Depo komutanları, malzemelerin satın alınmasından, depolanmasından ve dağıtılmasından ve ulaşım ve diğer hizmetler için fonların ödenmesinden sorumluydu. Sarf malzemeleri depoda üretilebilir veya genellikle düşük teklifli bir sözleşmenin parçası olarak ancak açık piyasada acil bir durumda ticari çıkarlardan satın alınabilir. Savaş deposu komutanlarının ilk üç yılında, bu sözleşmeleri yönetmekten kendileri sorumluydu, ancak Temmuz 1864'te hesap verebilirliği artırmak için QMG ofisinden onay gerektiren daha merkezi bir sistem uygulandı. Birim malzeme sorumlularının taleplerine bağlı olarak, malzemeler, birim malzeme sorumlularının onları alıp birime vermeleri için mahkemeye çıkardıkları gelişmiş depolara veya demiryollarına gönderilecekti.
QMD'nin ana depoları Cincinnati , Milwaukee , New York , Philadelphia , Quincy, Illinois , Steubenville, Ohio , St. Louis ve Washington, DC'de bulunuyordu ve diğer büyük depolar Baltimore , Chicago , Louisville , New Orleans , ve San Francisco . New York, Philadelphia ve Washington, doğu tiyatrosunda Birlik ordularını destekleyen başlıca depolardı; batı tiyatrosundaki birincil destek depoları ise Cincinnati, St. Louis ve Louisville idi. İskenderiye, Virginia , Fort Monroe, City Point, Virginia ve Nashville de dahil olmak üzere, herhangi bir genel depo kadar büyük ve meşgul olabilen birçok gelişmiş ve geçici depo gerektiği gibi kuruldu . Ancak bu depolar binlerce asker ve milyonlarca dolarlık ikmalden sorumlu olmasına rağmen, komutanlarının çoğu sadece yüzbaşıydı. Kongre, Temmuz 1864'te on depo komutanının albay rütbesine atanmasını onaylarken, diğer komutanlar depolarında kaldıkları sürece ya bir Gönüllü komisyonu ya da kısa tuğgeneral rütbesi aldılar.
Çatışmanın ilk aylarında, özellikle dolandırıcılık, savaş vurgunculuğu ve siyasi müdahale çok yaygınken, QMD hızla büyüyen Birlik Ordusunu giydirmek, donatmak ve taşımak için mücadele etti. Malzeme Sorumlusu General Meigs'in yetenekli liderliği ve Kongre tarafından kabul edilen mevzuat altında, bu yolsuzluk hızla kontrol altına alındı ve çoğu malzeme sorumlusu ( Justus McKinstry gibi dikkate değer istisnalar dışında ) yetenekli ve yasalara saygılı olduğunu kanıtladı. Kuşkusuz bu, kısmen malzeme sorumlularının tedariklerinden kişisel olarak sorumlu olmalarını sağlayan 10.000 $ değerinde bir tahvil ibraz etmeleri gerekliliğinden kaynaklanıyordu . Bunun istisnası, erzakların doğal nedenlerle veya düşman eline geçmelerini önlemek için imha edilmesiydi, bu durum bazı malzeme sorumluları arasında sapkın bir şekilde kutlamaya neden oldu. Kaçınılmaz olarak hatalar ve başka aksilikler olsa da, Birlik Ordusu QMD tarafından sağlanan erzak ve hizmetlerden nadiren mahrum kaldı. İç Savaş'ın kapsamı ve ölçeği, herhangi bir savaş öncesi planlamanın ötesinde olmasına rağmen, departmanın mesleki yeterliliği, her türlü zorluğun hızla üstesinden gelmesine izin verdi. Ayrıca, Birlik Ordusunu stratejik ve operasyonel düzeyde daha önce hiç olmadığı kadar desteklemek için demiryolları ve vapurlar gibi yeni gelişen teknolojilerden uzmanlıkla yararlandı.
Federal hükümet tarafından savaş sırasında harcanan 1,8 milyar doların bir milyardan fazlası Malzeme Sorumlusu Departmanı tarafından dağıtıldı. QMD tarafından satın alınan şaşırtıcı sayıda malzeme ve hizmet arasında yaklaşık bir milyon at ve yarım milyon katır; 1,2 milyondan fazla askerin demiryolu ile hareketi; 190.000 tondan fazla nakliye sağlayan, kiralanan veya tamamen sahip olunan 590 okyanus aşırı gemi ve 599 nehir gemisi; 1,6 milyon tonun üzerinde kömür ve 500.000 kord odun; 22 milyon kileden fazla mısır, 78 milyon yulaf, 1,5 milyon ton saman ve 21.000 ton saman ve diğer yem; Ordu mülkünün kiralanması, inşası ve bakımı için 23 milyon dolardan fazla; ve 51.000'den fazla standart Ordu vagonu ve 5.300 ambulans.
- Liderlik
Savaşın başlangıcında Malzeme Sorumlusu General , 22 Nisan 1861'de Konfederasyon Ordusu'na katılmak için kısa bir süre sonra istifa eden Joseph E. Johnston idi. Binbaşı Ebenezer S. Sably, Montgomery C. Meigs atanana ve 13 Haziran 1861'de yeni görevlerini üstlenene kadar QMG vekili olarak görev yaptı . Birlik Ordusunda hizmet veren en etkili liderlerden biri olarak kabul edilen Meigs, QMD'nin savaşın taleplerini karşılamış ve savaşın sona ermesinden sonra da liderliğini sürdürmüştür. Meigs aynı zamanda uygulamalı bir yöneticiydi ve Ağustos 1863'ten Ocak 1864'e kadar batı tiyatrosunda lojistik meselelerle meşguldü. Albay Charles Thomas , yokluğunda Washington'da QMG vekili olarak görev yaptı.
Sinyal Birliği
ABD Ordusu için bir Sinyal Kolordu'nun oluşturulması, peruka olarak bilinen işaret diline dayalı bir askeri sinyal sistemi geliştiren bir Ordu cerrahı olan Albert James Myer'in sonucuydu . Myer, 27 Haziran 1860'tan itibaren binbaşı rütbesine ve Muhabere Birliği'ne (tek subayı olmasına rağmen) liderlik etmek üzere atandı. İç Savaş'ın ilk yıllarında Muhabere Birliği'nin kendisine atanan Myer dışında herhangi bir personeli yoktu. Bunun yerine, subaylar ve askere alınmış adamlar , sistemini öğrenmek ve karşılığında başkalarına öğretmek için diğer birimlerden Fort Monroe'ya gönderildi . Myer daha resmi ve kalıcı bir Muhabere Teşkilatı için kampanya yürütmeye devam etti ve sonunda Kongre tarafından 3 Mart 1863'te kabul edildi. Ancak, Muhabere Teşkilatı ile ABD Askeri Telgraf Teşkilatı arasında elektrik telgrafını kimin kontrol ettiğine dair bir anlaşmazlık , Bakan Stanton'ın Myer'in yerini almasına neden oldu. o yılın Kasım ayında Binbaşı William Nicodemus ile. Gizli bilgilerin yanlışlıkla açıklanmasından sonra, Nicodemus'un yerine, savaşın sonuna kadar Kolordu komutanı olarak kalacak olan Albay Bejamin Fisher geçti. Signal Corps, İç Savaş sırasında Birlik Ordusunun eylemlerini koordine etmede etkili olduğunu kanıtladı ve ardından Kongre, 1866'da Myers'ı bir kez daha yönetmesi için atadı.
Harcırah Dairesi
Harcırah Dairesi'nin misyonu, tayınların ve ilgili maddelerin zamanında satın alınması, depolanması ve dağıtılmasıydı. Dört ikmal departmanının en küçüğüydü ve ordu bir milyondan fazla askeri kapsayacak şekilde büyüdüğünde bile departmanın kendisi zar zor genişledi. Yine de görevini o kadar yerine getirebildi ki, Başkan Lincoln bir keresinde bir subaya "Departmanınızın adını neredeyse hiç duymuyoruz; iyi düzenlenmiş bir mide gibidir, o kadar sorunsuz çalışır ki, ona sahip olduğunun bilincinde değiliz."
Savaşın başlangıcında departmanın yetkili gücü, albay rütbesine sahip bir Geçim Komiseri (CGS), yarbay rütbesine sahip bir CGS yardımcısı ve ikisi binbaşı rütbesine sahip on geçim komiseri (CS) idi. ve geri kalan kaptanlar. Washington'daki CGS ofisinde çalışmaya atanmayanlar, geçimlik depolardan veya satın alma bürolarından birinin sorumlusuydu veya askeri departmanlardan birinin personeline atandı. Bölümde askere alınmış personel olmamasına rağmen (alay düzeyindeki tüm komiserlik pozisyonları alay üyeleri tarafından yerine getiriliyor), bölüme küçük bir memur ve işçi kadrosu atandı.
Hızla genişleyen Birlik Ordusunu besleme ihtiyaçlarını karşılamak için Kongre, Temmuz 1861'de her tugaya kaptan rütbesine sahip bir CS'nin atanmasına izin verdi ve Ağustos 1861'de departman on iki ek subay, dört binbaşı ve sekiz kaptanla genişletildi. . Bir yıl sonra, kolordu resmi olarak yarbay rütbesine sahip bir CS oluşturulduğunda, kadrosunda görev yapma yetkisi verildi ve Şubat 1863'te CGS tuğgeneralliğe terfi ettirildiğinde departman daha da genişletildi, ikinci bir CGS yardımcısı eklendi. albay rütbesi ve iki binbaşı daha yetkilendirildi. Sonunda Mart 1865'te Kongre, her saha ordusu, askeri departman ve tümen ve temel geçim deposu için albay rütbesine sahip bir baş CS'ye yetki vererek savaş zamanı gereksinimlerini resmen kabul etti; Washington'a atanan albay rütbesine sahip bir CS yardımcısı; müfettiş veya özel görev ataması olarak görev yapmak üzere yarbay rütbesine sahip altı CS'ye kadar; her kolordu için yarbay rütbesine sahip bir baş CS; ve her bölüm için binbaşı derecesine sahip bir CS.
Saha birimleri arasında CS pozisyonlarını doldurma ihtiyacı, öncelikle Gönüllü subaylardan veya göreve atanan Düzenli subaylardan geliyordu ve savaşın sonunda 535 Gönüllü geçim komiserleri vardı ve departmandaki toplam subay sayısını 564'e çıkardı. Onları görev esasları doğrultusunda yetiştirmek sürekli bir sorun olsa da zaman ve tecrübe ile giderilen küçük bir sorundu ve bölümün standartlarını sağlayamayanlar görevden alındı.
Savaş sırasında başlıca geçim depoları ve satın alma ofisleri Baltimore, Boston , Chicago, Cincinnati, Louisville, Philadelphia, St. Louis, San Francisco ve Washington'da bulunuyordu . bu yerleri ve sahadaki ordulara gönderilmek üzere yeniden paketledi. Tayınların fiili nakliyesi, Malzeme Sorumlusu Departmanı tarafından gerçekleştiriliyordu ve bu, ikisi arasında yakın işbirliği gerektiriyordu. İskenderiye, Virginia, Louisville ve Washington'da da büyük sığır eti depoları kuruldu. Savaş sırasında departman, sahada Birlik güçlerini takip eden oldukça etkili bir üs, gelişmiş ve geçici depolar ve mobil sığır sürüleri sistemi geliştirdi.
Harcırah Departmanının savaşın zorluklarını karşılamadaki başarısı, 1865'te Birlik Ordusu tarafından yürütülen hiçbir operasyonun departmanın yükümlülüklerini yerine getirememesi nedeniyle başarısız olduğunu gözlemleyen Sekreter Stanton tarafından not edildi. Departman, 1 Temmuz 1861'den 30 Haziran 1865'e kadar toplamda 361 milyon doların üzerinde gıda maddesi ve çeşitli geçimlik kalemler satın aldı. 200 milyon pound kahverengi şeker, 106 milyon pound taze sığır eti, 64 milyon pound kavrulmuş kahve ve 322.000'den fazla canlı besi sığırı.
- Liderlik
İç Savaş başladığında, CGS George Gibson'dı . Seksen altı yaşında orduda hizmet veren en yaşlı subay olan Gibson, bakanlığın ilk kurulduğu Nisan 1818'den beri bu pozisyondaydı ve bu nedenle tedarik ve dağıtım yöntemlerinin oluşturulmasından sorumluydu. 29 Eylül 1861'de öldüğünde yerine yardımcısı Joseph Pannell Taylor geçti . Taylor, tarihinin en olaylı yıllarında departmanın genişlemesini denetledi ve 29 Haziran 1864'teki ölümüne kadar görev yaptı. Kıdemli asistan CGS Amos Beebe Eaton, Taylor'ın ölümü üzerine göreve terfi etti ve savaşın geri kalanında CGS olarak görev yaptı.
askeri taktikler
Birlik Ordusu'nun taktikleri , Konfederasyon rakiplerinde olduğu gibi, Avrupa'da yivsiz tüfek kullanımı etrafında geliştirilen geleneklerden türetildi : düşmana yaylım ateşi açmak için hatlar , sütunlar ve diğer oluşumlarda omuz omuza yürüyen askerler. . Yine de en dikkate değer gelişme , düz deliğin 100 yardasına karşı 500 yarda etkili bir menzile sahip olan yivli tüfeklerin yaygın kullanımıydı . Bu, savunmanın bir saldırgana göre avantaja sahip olacağı ve bu tür doğrusal taktikleri geçersiz kılacağı tahminlerine yol açtı, birçok çağdaş ve ilk tarihçi bunu tekrarladı. Daha yakın zamanlarda, tarihçiler bu anlatıyı sorguladılar ve çoğu savaşın hala yivsiz tüfekler aralığında gerçekleştiğini ve zayiat oranlarının Napolyon Savaşları sırasındakinden biraz farklı olduğunu araştırmalara dayanarak tartıştılar . Bunun yerine, bu taktiklerin İç Savaş sırasında hala geçerli olduğunu iddia ediyorlar.
Bir saldırının ilk aşamasında, saha topçuları ve avcı erleri tarafından hazırlık ateşi gerçekleştirilecekti . Mümkün olduğunda bir kanat manevrası tercih edildi, ancak gerekirse düşmanın dikkatini çekmek için yanıltmalarla önden bir saldırı gerçekleştirildi . Ardışık piyade hatları, ilk hat 200 yarda veya daha yakına gelene kadar düşman üzerinde yürüme hızında ilerlerdi, bunun üzerine (ideal olarak) düşmanın konumunu aşmak için hücuma geçtiler ve yaylım ateşi açmak için yalnızca bir kez durdular. Başarılı olursa, sonraki hatlar bir sonraki konuma saldırmak için geçerken ilk hat yerinde yeniden toplanır; bataklığa düşerlerse veya geri çekilmeye zorlanırlarsa, saldırıya devam etmek için bir sonraki hat geçer. Büyük olasılıkla, saldırganlar düşmanın 100 yarda yakınında durdular ve cephanelerini tüketene kadar onlarla ateş etmeye başladılar ve ya püskürtüldüler ya da bir süngü saldırısıyla eve döndüler .
West Point'te Dennis Hart Mahan'ın öğretileri sayesinde saha çalışmaları savunmada yoğun bir şekilde kullanıldı . Kuşatma yapılmadığında bile, zaman kalırsa bu tür savunma tahkimatları inşa edilirdi. Örnekler arasında tüfek çukurları , abatises , tel engeller , kara mayınları ve çitler sayılabilir . Siyah işçilerin yaygın kullanımı sayesinde gerçekten etkileyici hendek sistemleri inşa edilebilir. Saha tahkimatları mevcut değilse, ana savunma hattı, ideal olarak kuşatma ateşine izin veren güçlü bir arazi özelliği (taş duvar, set vb.) etrafında oluşturulacaktı . Ana hattın arkasına, mümkünse ona bakan bir tepeye destek hatları yerleştirildi, aksi takdirde hazır bir yedek sağlandı. Karşı batarya ateşi, düşmanın topçu birliklerini devirmeye çalışırken, avcı erleri ilerlerken saldırganı taciz ederdi. Menzil içine girdikten sonra, savunan piyade, düşmanı üstün ateş gücüyle veya doğru zamanlanırsa kendi karşı saldırılarıyla kovmaya çalıştı.
Birlik süvarileri, savaşın ilk yıllarında gerçek savaşta nadiren kullanıldı, bunun yerine keşif ve baskın görevlerine ayrıldı ve genellikle Konfederasyon meslektaşlarına karşı dezavantajlı durumdaydı. Ancak Philip Sheridan gibi enerjik komutanlar altında Birlik süvarileri kendi haline geldi ve Avrupalı emsallerinden benzersiz taktikler geliştirdi. Bir süvari kuvveti, düşman piyadelerine saldıran ağır süvari yığınları yerine , askerlerinin bir kısmını atlı bırakırken, geri kalanı düşmanla bir çatışmaya girmek için indi. Tekrarlayan ateşli silahların yaygın olarak kullanılması , Birlik süvarilerine, özellikle yürüyüş ateşi kullanırken özel bir avantaj sağladı . Çatışma başarılı olmazsa, atlı kısım herhangi bir engeli kaldırarak atlı kısmın tabancalar ve kılıçlarla hücum etmesine izin verebilir ve başarılı olmazsa, kuvvet yeniden binebilir ve hareket kabiliyetini başka bir yönden saldırmak için kullanabilir. Bu şekilde, birbirini izleyen bu saldırılar onları yayılmaya zorladığından ve izole unsurların sonunda alt edilmesine izin verdiğinden, bir düşman ayrıntılı olarak yenilebilir.
Firarlar ve taslak isyanlar
Firar her iki taraf için de büyük bir sorundu. Savaşın günlük zorlukları, zorunlu yürüyüşler, susuzluk, boğucu sıcak, hastalık, ödemede gecikme, aileyle ilgilenme, hareketsiz hizmetin monotonluğuna ve beyhudeliğine karşı sabırsızlık, savaş arifesindeki panik, savaş yorgunluğu duygusu , yoksunluk komutanlara duyulan güven ve yenilginin cesaretinin kırılması (özellikle Birlik Ordusu için erken), bunların tümü Birlik Ordusunun moralini düşürme ve firarları artırma eğilimindeydi.
1861 ve 1862'de savaş, Birlik Ordusu için kötü gidiyordu ve bazı hesaplara göre 180.000 firar vardı. Savaşın en acı iki yılı olan 1863 ve 1864'te, Birlik Ordusu her gün 200'den fazla firar yaşadı ve bu iki yıl boyunca toplam 150.000 firar oldu. Bu, savaşın dört yılı boyunca Birlik Ordusundan firarların toplam sayısını yaklaşık 350.000'e çıkarıyor. Bu sayıları kullanarak, Birlik askerlerinin% 15'i savaş sırasında firar etti. Resmi rakamlar, Birlik Ordusundan asker kaçaklarının sayısını tüm savaş için 200.000 veya Birlik Ordusu askerlerinin yaklaşık% 8'i olarak gösteriyor. Firar, 30 veya daha fazla gün boyunca AWOL olarak tanımlandığından ve bazı askerler bu süre içinde geri döndüğünden ve bazı asker kaçakları eylemde kayıp olarak etiketlendiğinden veya tam tersi olduğundan, doğru sayıların belirlenmesi zordur. Pek çok tarihçi, Birlik Ordusundaki "gerçek" firar oranını% 9-12 olarak tahmin ediyor. 3 asker kaçağından yaklaşık 1'i gönüllü olarak veya tutuklanıp geri gönderildikten sonra alaylarına geri döndü. Pek çok asker kaçağı , nakit ikramiyeyi toplamak için askere giden ve sonra aynı şeyi başka bir yerde yapmak için kaçan profesyonel " ödül atlayıcıları " idi. Yakalanıp idam edilmezse, bu suç iyi sonuç verebilir.
İrlandalı göçmenler, 1863'teki ünlü " New York Taslağı ayaklanmalarının " ana katılımcılarıydı . Demokrat politikacıların kışkırtıcı retoriğiyle harekete geçen İrlandalılar, savaşın başlamasından önce Güney'in amaçlarına en güçlü desteği göstermiş ve köleliğin kaldırılmasına uzun süre karşı çıkmışlardı. ve onları iş için rekabet olarak gören ve ücretleri düşürmekle suçlayan özgür siyah nüfus. Savaşın, kuzeye taşınabilecek ve iş ve barınma için rekabet edebilecek köleleri özgürleştirmeye yönelik bir üst sınıf kölelik karşıtı savaş olduğunu iddia ederek, yoksul sınıflar bir taslağı, özellikle de daha zengin bir adamın muafiyet satın alabileceği bir taslağı hoş karşılamadı. Yoksullar, şanssız üyeleri için muafiyet satın alacak kulüpler kurdu. Kayıt Yasası'nın bir sonucu olarak , birkaç Kuzey şehrinde isyan başladı, en çok etkilenen New York şehri oldu. Esas olarak İrlandalı göçmenlerden oluştuğu bildirilen bir kalabalık, 1863 yazında ayaklandı ve en kötü şiddet Temmuz ayında Gettysburg Savaşı sırasında meydana geldi . Kalabalık, Afro-Amerikan kiliselerini ve Renkli Yetim Tımarhanesini ve ayrıca önde gelen Protestan kölelik karşıtlarının evlerini ateşe verdi. Bir kalabalığın, sadık Birlik yanlısı New York Tribune'ün ofislerinden iki Gatling silahı ateşleyen işçiler tarafından püskürtüldüğü bildirildi. Ayaklanmanın başlıca kurbanları Afrikalı Amerikalılar ve kölelik karşıtı hareketteki aktivistlerdi. Gettysburg'da zafer elde edilene kadar Birlik Ordusu gönderilemezdi; bazı birimler şiddeti bastırmak ve isyancıları durdurmak için ateş açmak zorunda kaldı. Kayıpların 1.000'e kadar ölü veya yaralı olduğu tahmin ediliyor. Midwest'in kırsal bölgelerinde ve Pennsylvania'nın kömür bölgelerinde birkaç küçük ölçekli askere alma isyanı oldu.
Ayrıca bakınız
Referanslar
notlar
Kaynakça
- Eicher, John H. ve David J. Eicher . İç Savaş Yüksek Komutanlıkları . Stanford, CA: Stanford University Press, 2001. ISBN 0-8047-3641-3 .
- Grant, Ulysses S. ABD Grant'in Kişisel Anıları . 2 cilt Charles L. Webster & Company, 1885–86. ISBN 0-914427-67-9 .
- Glatthaar, Joseph T. Savaşta Dövüldü: Siyah Askerler ve Beyaz Subayların İç Savaş İttifakı . New York: Free Press, 1990. ISBN 978-0-02-911815-3 .
- Hattaway, Herman ve Archer Jones. Kuzey Nasıl Kazandı: İç Savaşın Askeri Tarihi . Urbana: Illinois Üniversitesi Yayınları, 1983. ISBN 0-252-00918-5 .
- McPherson, James M. Ne İçin Savaştılar, 1861–1865 . Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1994. ISBN 978-0-8071-1904-4 .
- McGrath, John J. Tugay: ABD Ordusunda Bir Tarih, Organizasyonu ve İstihdamı. Fort Leavenworth, KS: Savaş Çalışmaları Enstitüsü, ABD Ordu Komutanlığı ve Genelkurmay Koleji, 2004. ISBN 9781428910225
- Shrader, CR, Newell, CR (2011). Görevin İyi ve Sadakatle Yapılması: İç Savaşta Düzenli Ordunun Tarihi. Nebraska Üniversitesi, 2011. ISBN 978-0-8032-1910-6 .
- Wagner, Margaret E., Gary W. Gallagher ve Paul Finkelman. Kongre Kütüphanesi İç Savaş Masası Referansı . New York: Simon & Schuster Paperbacks, Inc., 2009 baskısı. ISBN 978-1-4391-4884-6 . İlk Yayın 2002.
- Wilson, JB (1998). Manevra ve Ateş Gücü: Tümenlerin ve Ayrı Tugayların Evrimi. Washington, DC: Askeri Tarih Merkezi, ABD Ordusu, 1998.
daha fazla okuma
- Bledsoe, Andrew S. Yurttaş Memurları: Amerikan İç Savaşı'nda Birlik ve Konfederasyon Gönüllü Genç Subay Kolordusu . Baton Rouge, Louisiana: Louisiana State University Press, 2015. ISBN 978-0-8071-6070-1 .
- Canfield, Daniel T. "Kayıp Fırsat: Kombine Harekatlar ve Birlik Askeri Stratejisinin Geliştirilmesi, Nisan 1861 - Nisan 1862." Askeri Tarih Dergisi 79.3 (2015).
- Kahn, Matthew E. ve Dora L. Costa. "Korkaklar ve Kahramanlar: Amerikan İç Savaşında Grup Bağlılığı." Üç aylık ekonomi dergisi 2 (2003): 519–548. Çevrimiçi sürüm
- Nevin, Alan . Birlik için Savaş . Cilt 1, Doğaçlama Savaş 1861–1862 . Birlik için Savaş . Cilt 2, Savaş Devrim Oluyor 1862–1863 . Cilt 3, Organize Savaş 1863–1864 . Cilt 4, Zafere Giden Organize Savaş 1864–1865 . (Charles Scribner'ın Oğulları, 1960–71. ISBN 1-56852-299-1 .)
- Prokopowicz, Gerald J. All for the Alay: Ohio Ordusu, 1861–1862 (UNC Press, 2014). çevrimiçi
- Shannon, Fred A. Birlik Ordusunun Organizasyonu ve Yönetimi 1861–1865 . 2 cilt. Gloucester, Massachusetts: P. Smith, 1965. OCLC 428886 . İlk olarak 1928'de AH Clark Co. tarafından yayınlandı.
- Welcher, Frank J. Birlik Ordusu, 1861–1865 Organizasyon ve Operasyonlar . cilt 1, Doğu Tiyatrosu . Bloomington: Indiana University Press, 1989. ISBN 0-253-36453-1 ; . Birlik Ordusu, 1861–1865 Organizasyonu ve Operasyonları . Cilt 2, Batı Tiyatrosu . (1993). ISBN 0-253-36454-X .
Dış bağlantılar
- İç Savaş Evi: Birlik Ordusundaki etnik gruplar
- "Sıradan Asker", HistoryNet
- A Manual of Military Surgery , yazan Samuel D. Gross, MD (1861), Birlik Ordusu'ndaki doktorlar tarafından kullanılan el kitabı.
- Birlik Ordusu Tarihi Resimleri
- ABD İç Savaşı Dönemi Üniformaları ve Teçhizatları
- 50'den fazla Birlik Ordusu kampını tasvir eden Louis N. Rosenthal litografileri , Pennsylvania Tarih Derneği'nde araştırma kullanımı için mevcuttur .
- Gönüllü Kuvvet 1861'in resmi Ordu kaydı; 1862; 1863; 1864; 1865
- İç Savaş Ulusal Mezarlıkları
- Hıristiyan Birlik Komisyonu Öldü
- Onur Listesi: Birlik Savunması Cilt 1-8'de ölen Askerlerin İsimleri
- Onur Listesi: Birlik Savunmasında Ölen Askerlerin İsimleri Ciltler 9-12
- Onur Listesi: Birlik Savunmasında Ölen Askerlerin İsimleri Ciltler 13–15
- Onur Listesi: Birlik Savunmasında Ölen Askerlerin İsimleri Ciltler 16–17
- Onur Listesi: Birlik Savunmasında Ölen Askerlerin İsimleri Cilt 18
- Onur Listesi: Birlik Savunması Cilt 19'da ölen Askerlerin isimleri
- Onur Listesi: Birlik Savunmasında Ölen Askerlerin İsimleri Ciltler 20–21
- Onur Listesi: Birlik Savunmasında Ölen Askerlerin İsimleri Ciltler 22–23
- Onur Listesi: Birlik Savunmasında Ölen Askerlerin İsimleri Ciltler 24–27
- Onur Listesi: Birlik Savunmasında Ölen Askerlerin İsimleri Ciltler XXVII