Koyun olmaya gerek yok. Burada arkadaşlar arasındayız. Ama Sting’in “Englishman in New York” şarkısını ilk kez duyduğunuzda elinizi kaldırın, korosu “Ben bir uzaylıyım / ben yasal bir uzaylıyım” diye başlayan şarkının aslında böyle olması gerektiğine ikna oldunuz. anlamıyla alınmıştır.
Elbette, şarkı (görünüşe göre yazar Quentin Crisp hakkında yazılmış) bir yabancı olmanın, insanların sizi aksanınız için yargılamasının ya da medeni olmayan bir ülkede medeni olmayı istemenin yabancılaştırıcı duygusuyla ilgili. Ama aynı zamanda bir uzay adamı hakkındaysa çok daha eğlenceli.
Dünyaya Düşen Adam
Alt çizgi
Ejiofor’un sırası, hikaye anlatımı tutarsızlıklarını telafi eder.
Uzaydan gelen uzaylılar ile Meksika veya Kanada sınırlarını geçen insanlar arasında bağlantı kurmak ustalıklı veya hassas değil. Temelde öncül yabancı ulus, Viki farklı televizyon versiyonu Roswell ve sayamayacağım kadar çok bilim kurgu filmi. Bu, iyi işlenmiş bir alegori görmenin eğlenceli olmadığı anlamına gelmez ve Showtime’ın Dünyaya Düşen Adam alegoriyi, insan olmanın ve bundan da öte, bütün bir gezegenin kahyası olmanın ne anlama geldiğine dair daha büyük bir araştırmayı hedeflemeden önce sağlam bir giriş noktası olarak kullanır.
Jenny Lumet ve Alex Kurtzman’ın Walter Tevis romanı ve kült klasiği Nicolas Roeg filminin uzantısı olan filminin aklında çok fazla alegorik şey var ve özellikle yabancılar için umutsuz empati ihtiyacına ilişkin çeşitli noktaları nasıl aktaracağı konusunda yeterli netlik yok. ortamızda. Eleştirmenlere gönderilen sadece dört bölümde, Dünyaya Düşen Adam en az iki veya üç farklı gösteri ve kafa karıştırıcı olabilecek bir ton kırbaç var. Ancak şimdiye kadar Chiwetel Ejiofor’un keyifli performansı, diziyi eğlenceli ve potansiyel dolu bir şekilde bir arada tutuyor.
Ejiofor’un karakterinin bir tür Bill Gates / Steve Jobs teknoloji dehası olarak kutlandığı bir medya resmi açılışından sonra, onun New Mexico çölünün derinliklerinde çıplak bir şekilde geldiğini görüyoruz. İngilizce konuşmuyor veya insan davranışlarını anlamıyor. Ve müstehcen miktarda su tüketmeye çalışan bir hortumu temelde yuttuğunda, tutuklanır ve “K. Faraday ”(küçük ama çok önemli bir kamera hücresinde Martha Plimpton). Hızla dilden parçalar alıyor ve Faraday’ın adını almaya karar veriyor, bu da onun karakterini böyle tuhaf bir şekilde dolambaçlı terimlerle tartışmayı bırakmama izin veriyor.
Faraday, soğuk füzyon konusundaki başarısız girişimleri onun çoğunlukla şebekeden ayrılmasına neden olan eski bir bilim adamı olan Justin Falls (Naomie Harris) ile temas kurmaya kararlıdır. Justin, Bahamalar’dan “olağanüstü yeteneklere sahip bir uzaylı” olarak gelen eski bir bilim insanı olan hasta babası Josiah’ı (Clarke Peters) ve kızı (Annelle Olaleye) desteklemek için mücadele ediyor.
Ama belki Justin’in soğuk füzyon girişimleri tam olarak başarısız olmadı. Belki de Faraday’ın Thomas Jerome Newton (Bill Nighy) tarafından tasarlanan bir enerji cihazı yapmasına yardım edebilecek tek kişi odur – Faraday’ın ölmekte olan gezegenini ve belki de ölmekte olan gezegenimizi kurtarma potansiyeline sahip bir cihaz. Evet, Newton filmde David Bowie’nin oynadığı karakter ve bilmeniz gereken tek şey onun Dünya’ya geldiği, uzaylı teknolojisinin patentlerini kullanarak zenginleşip ortadan kaybolduğu. Faraday’in Justin’e ihtiyacı var ama Justin gittiği her yerde sorun çıkaran bu yabancının bir parçası olmak istemiyor.
İlk dört bölümü yöneten Kurtzman, Nicolas Roeg değil ve filmdeki unutulmaz, güzel ve genellikle gerçeküstü görselleri kopyalamak için hiçbir çaba göstermiyor. Bu şu anlama gelmez Dünyaya Düşen Adam Faraday’ın dünyamıza bakış açısını yakalayan aşırı kamera açıları ve araya giren ses tasarımıyla göz kamaştırıcı ve kulak tırmalayıcı değil. Tam olarak gerçeküstü değil, ancak Faraday’ın görünüşte saldırgan gezegenimizde tanıdık olmayan olumlu ve olumsuz uyaranları nasıl ele aldığına dair karşılaştırılabilir yabancılaşma ve yönelim bozukluğu unsurları var. Özellikle pilot, iyi kullanılmış özel efektler, geniş ekran Batı vizelerinin etkileyici kullanımı ve açıklayıcı bir Ejiofor tarafından yönlendirilen, Kurtzman’ın şimdiye kadar yönettiği en iddialı ve ayırt edici şeydir.
tüm yolu geri gitmen gerekebilir sapıkça çizmeler Ejiofor son kez bu kadar fizikselliğe dayanan bir performans sergiledi ve onu daha önce hiç bu kadar komik gördüğümü sanmıyorum. Faraday’ın dil konusunda artan rahatlığı, Ejiofor’a kimliğe bürünme ve absürt teslimat seçenekleri için fırsatlar sunuyor – Plimpton’ın karakterinin “insanlara gerçekten yüksek sesle bir şey istediğinizi ve çok fazla ‘siktir’ dediğinizde işe yaradığını” söyleyen alaycı tavsiyesi, bazıları için kapıyı açıyor. muhteşem küfür – ama en iyi anlarının çoğu, insan eti giysisinin niteliklerini ve kusurlarını fark ettiği için sessiz ve tepkiseldir. Bu, çılgınca tuhaf ve yine de her fırsatta tamamen kasıtlı olan bir performans. Göçmenlik vurguları dokunaklılık katıyor – ve Ejiofor’un filmdeki rolüne dair nostalji notları. Kirli güzel şeyler – Faraday’ın sosyal ipuçları ve duyusal aşırı yüklenme ile mücadelesinin, otizm spektrumunda olmanın özellikleri olarak diğer insanlar tarafından en anlaşılır olduğunun kabulü gibi.
Ejiofor, Buster Keaton’ın yorumladığı şekliyle Terminatör’ü oynuyor ve Harris’in Justin’inin Sarah Connor’a ne kadar ileri derecede benzediğine dikkat çekiyor. İlk iki bölüm, Faraday’ın misyonunu ilerletme konusundaki yoğun arzusunu ve Justin’in kafası karışmış isteksizliğini tekrarlamaya çok fazla güveniyor. Ancak, onun ihtiyaçlarına yönelik artan anlayışı ve empati kavramına ilişkin artan anlayışı, başlangıçta her zaman hoş karşılanan Peters ve anında sevimli Olaleye ile birleştirilen hem dikenli hem de tatlı bir dinamik oluşturuyor.
Ejiofor’un performansının tam olarak istediği kadar komik olduğundan asla şüphe duymazken, ilk iki bölümde bu mizahı, gösterinin geri kalanında yansıtılan bir şey olarak değil, artan gerilime karşı bir denge olarak kullanıyor.
Bu, üçüncü bölümde, sıkıca sarılmış Sonya Cassidy ve hırçın bir şekilde darmadağınık Rob Delaney’nin, babalarının kaybıyla hala baş etmeye çalışan ve kavrayışlarının ötesinde bir dünya fikriyle yüzleşmeye başlayan kavgacı kardeşler olarak tanıtılmasıyla değişiyor. Bu sonraki iki bölümün tonunu AMC’nin sevgili ayrılışıyla karşılaştırabilir miyim? Pansiyon 49 Cassidy için değil miydi? Muhtemelen değil. Cassidy yüzünden mi bu karşılaştırmayı yaptım ve sonuç olarak giderek daha hafif ve döngüsel bölümlerden daha çok keyif aldım mı? Şüphesiz.
Burada, 70’lerin gerilim filmi damarından bir fermuarlıya, yabancılaşmış aileler ve sihirli güçlerini kullanan arkadaş canlısı uzaylı hakkında daha fazla Spielberg macerasına bir geçiş var – diğer şeylerin yanı sıra, Faraday kulağa hoş gelmeyen her şeyi kusabilir. bir hediye, ancak bazen – karanlık hükümet güçleri pusuda beklerken ruhlu bir göreve liderlik etmek. Bu karanlık hükümet güçlerini temsil eden sırıtan CIA ajanını oynayan Jimmy Simpson, esasen kendi şovunda.
Ton ve tempodaki değişimler ve Kurtzman ve Lumet’in göç hakkında konuşmaktan küresel ısınmaya, daha bulanık bir kümülatif insanlık fikrine geçmek istedikleri sıklık nedeniyle, bana neyin ne olduğu hala net değil. Dünyaya Düşen Adam büyük resimdedir. Sınırlı bir dizi gibi hissetmek için hemen itici veya burada beş veya altı mevsimlik malzeme olduğunu düşündürecek kadar anında geniş değil. Ejiofor ve büyüyen toplulukla birlikte, tüm bu “Dünya’nın ve belki de evrenin kaderi” olayı olması gerektiği kadar sürükleyici değilse, en azından tutunacak bir şey var.