|Elçilerin Bölüm 10|


10:1,2 Bölüm, Yafa’nın yaklaşık kırk beş kilometre kuzeyindeki Sezariye’de başlar. Kornelius Romalı bir subaydı. Yüzbaşı olarak yaklaşık yüz kişiye emir verirdi. İtalyan taburuna bağlıydı. Askeri rütbesinden çok, dikkate değer olan yanı dindarlığıydı. Dindar, Tanrı’dan korkan, yoksul Yahudi halkına yardımda bulunan ve sürekli dua eden bir adamdı. Ryrie bu adamın büyük olasılıkla, “inancını değiştirmenin eşiğinde olduğunu; yani Yahudiliğin Tanrısına ve hükümetine inandığını, ama tam anlamıyla inancını değiştirmek için henüz herhangi bir adım atmamış olduğunu” öne sürer. 1
Kurtulmuş biri olup olmadığı sürüncemede kalmış bir konudur. Kurtulmuş olduğunu söyleyenler, Petrus’un Kornelius’a atfederek söylediği, “Tanrı kendisinden korkan ve doğru olanı yapan kişiyi kabul eder” sözlerinin bulunduğu 2 ve 35. ayetlere işaret ederler. Kornelius’un kurtulmamış olduğunu söyleyenler, meleğin ona Petrus’un söyleyeceği sözler aracılığıyla kurtulabileceğini vaat eden sözlerin olduğu 11:14’e dikkati çekerler.
Bizim görüşümüz ise Kornelius’un, Tanrı’nın kendisine verdiği ışığa göre yaşamış örnek bir adam olduğudur. Bu ışık onu kurtarmaya yeterli değilken Tanrı, müjdenin ışığının ona verilmesini sağladı. Petrus’un ziyaretinden önce kurtuluş güvencesine sahip değildi, ama gerçek Tanrı’ya tapanlara yakınlık hissediyordu.
10:3-8 Bir gün saat üç sularında Kornelius, Tanrı’nın bir meleğinin kendisine görünüp adıyla çağırdığı, açık bir görüm gördü. Diğer uluslardan biri olarak, meleklerin hizmetine Yahudiler kadar alışık değildi ve bundan dolayı korktu. Meleği Rab sandı. Melek onun dualarının ve sadakalarının Tanrı’yı memnun ettiğinden söz etti, sonra da ona Yafa’da, evi deniz kıyısında bulunan Simun adlı bir dericinin yanında kalan Simun Petrus’u çağırtmasını söyledi. 2 Yüzbaşı, sorgulamayan bir itaatle, uşaklarından ikisini ve Tanrı’dan korkan dindar bir askeri Yafa’ya gönderdi.
10:9-14 Ertesi gün, saat on iki sularında Petrus dua etmek için Yafa’da Simun’un evinin damına çıktı. Petrus açtı ve bir şeyler yemek istedi, ancak yemek henüz hazır değildi. Petrus’un açlığı olacaklar için uygun bir hazırlık sağladı. Kendinden geçerken göğün açıldığını ve büyük bir çarşafın… dört köşesinden sarkıtılarak yeryüzüne indirildiğini… ve içinde her türden temiz ve murdar dört ayaklı hayvanlar, sürüngenler ve kuşlar… bulunduğunu gördü. Gökten bir ses, aç olanelçiye, “Kalk.. kes ve ye!” dedi. Bir Yahudiye herhangi bir murdar yaratığı yemesini yasaklayan Musa’nın Yasasını anımsayan Petrus, tarihe geçmiş çelişkiyi dile getirdi: “Asla olmaz Rab!” Scroggie, “her kim ‘asla’ derse ‘Rab’ sözcüğünü eklememelidir ve her kim gerçekten ‘Rab’ derse kesinlikle ‘asla’ dememelidir” der.
10:15,16 Petrus, geçmişte hiç murdar bir şey yemediğini açıklayınca, gökten gelen ses, “Tanrı’nın temiz kıldıklarına sen murdar deme” dedi. Konuşma üç kez tekrarlandıktan sonra çarşaf göğe alındı.
Görümün, yalnızca temiz ve murdar yemek konusundan daha derin bir anlamı olduğu açıktır. İsa Mesih imanının gelişiyle, yiyecekle ilgili bu kuralların artık geçerli olmadığı doğrudur. Ancak, görümün gerçek anlamı şuydu: Tanrı, iman kapısını diğer uluslara açmak üzereydi. Petrus, bir Yahudi olarak diğer ulusları hep murdarlar, yabancılar ve hatta tanrısızlar olarak görmüştü. Ancak Tanrı şimdi yeni bir şey yapacaktı. Diğer uluslar (murdar hayvanlar ve kuşlar tarafından temsil edilenler), Yahudilerin (temiz hayvan ve kuşlar) almış olduğu aynı Kutsal Ruh’u alacaklardı. Ulusal ve dinsel farklılıklar kalkacak ve Rab İsa’da olan gerçek imanlıların hepsi, toplulukta aynı seviyede olacaklardı.
10:17-23a Petrus bu görümün anlamını düşünürken, Kornelius’un uşakları kapıya gelip onu sordular. Ruh tarafından yönlendirilen Petrus, onları selamlamak için aşağıya indi. Ziyaretlerinin amacını öğrenince onları içeri çağırdı ve o gece onları konuk etti. Uşaklar efendilerini, “doğru ve Tanrı’dan korkan, tüm Yahudi ulusunca iyiliğiyle tanınan” biri olarak övdüler.
10:23b-29 Ertesi gün Petrus, Kornelius’un üç uşağı ve Yafa’daki kardeşlerden bazılarıyla Sezariye’ye gitmek için yola çıktı. Bütün gün yolculuk ettikleri anlaşıyor, çünkü ikinci gün Sezariye’ye varmışlardı.
Onların gelişini sezen Kornelius, akraba ve yakın dostlarını toplamıştı. Petrus gelince, yüzbaşı saygıdan ayaklarına kapandı. Elçi, kendisinin de sadece bir insan olduğunu söyleyerek böyle bir tapınmayı reddetti. Kendilerini Petrus’un “varisleri” olarak atayanların, diğer insanların kendi önlerinde diz çökmelerini yasaklamaları ve Petrus’un alçakgönüllülüğünü izlemeleri yerinde bir davranış olurdu.
Evin içindeki kalabalığı gören Petrus, bir Yahudi olarak diğer uluslardan birini ziyaret etmenin doğru olmadığını, ama Tanrı’nın ona artık diğer ulusları murdar olarak düşünmemesi gerektiğini gösterdiğini açıkladı. Sonra, onlara kendisini ne amaçla çağırttıklarını sordu.
10:30-33 Kornelius, dört gün önce bir meleğin, kendisine dualarının anılmış olduğu güvencesini vererek Petrus’u çağırtmasını söylediği görümü anlattı. “İşte şimdi biz hepimiz, Rab’bin sana buyurduğu her şeyi dinlemek üzere Tanrı’nın önünde toplanmış bulunuyoruz” dedi. Böylesine öğrenmeye açık bir ruh, kesinlikle tanrısal öğretişle ödüllendirilir.
10:34,35 Petrus, bildirisine samimi bir giriş yaparak başladı. Şimdiye kadar Tanrı’nın yardımının İsrail ulusuyla sınırlı olduğuna inanıyordu. Petrus, “Tanrı’nın insanlar arasında ayrım yapmadığını, ama kendisinden korkan ve doğru olanı yapan kişiyi, ulusuna bakmaksızın kabul ettiğini gerçekten anlıyorum” dedi.
35. ayetin başlıca iki yorumu vardır:
İkinci görüşün en uygun yorum olduğuna inanıyoruz.
10:36-38 Petrus, daha sonra dinleyicilerine, müjde bildirisinin önce Yahudilere gönderilmesine karşın, İsa Mesih’in herkesin, Yahudilerin olduğu kadar diğer ulusların da Rab’bi olduğunu anımsatır. Dinleyiciler Nasıralı İsa’nın hikâyesini duymuş olmalılar; Görevine Celile’de başlamıştı, o sıralarda Yahyanın vaftiz çağrısı sürüyordu ve bu olay tüm Yahudiye’de duyulmuştu. Ruh tarafından meshedilen (kutsanan) İsa, iyilik yapıp İblis’in baskısı altında olanların hepsini iyileştirerek, başkalarının hizmetinde, bencil olmayan bir yaşam sürdü.
10:39-41 Elçiler, İsa’nın yaptıklarının hepsinin gerçekliğine tanık oldular. Tüm Yahudiye ve Yeruşalim’de O’nunla gezdiler. Mükemmel yaşamına rağmen, insanlar O’nu çarmıha gerip öldürdüler. Tanrı, O’nu üçüncü gün ölülerin arasından diriltti ve İsa, Tanrı’nın önceden seçmiş olduğu tanıklara göründü. Bildiğimiz kadarıyla, Rab İsa dirilişinden sonra imanlı olmayanlara görünmedi. Elçiler O’nu görmekle kalmayıp O’nunla birlikte yiyip içtiler. Bu, elbette ki, Kurtarıcı’nın bedeninin dokunulabilir ve fiziksel olduğunu gösterir.
10:42 Rab dirildikten sonra elçilerini, Kendisini ölülerle dirilerin Yargıcı olarak açıklamaları için görevlendirdi. Bu, Baba’nın tüm yargılama işini Oğul’a vermiş olduğunu öğreten Kutsal Yazılarla uyum içindedir (Yu.5:22). Aynı zamanda İnsanoğlu’nun Yahudileri ve diğer ulusları aynı şekilde yargılayacağı anlamına da gelir.
10:43 Ancak Petrus yargı konusu üzerinde oyalanmaz. Yargı yerine yargıdan nasıl kaçınabileceklerini vurgulayarak, Müjde gerçeğiyle ilgili büyük bir açıklama yapar. Eski Antlaşma’daki tüm peygamberlerin öğretmiş olduğu gibi, Mesih’in adına inanan herkesin günahları bağışlanır. Bu yalnızca İsrail için değil, dünyadaki herkes geçerlidir. Günahlarınızın bağışlandığını bilmek ister misiniz? O zaman O’na iman edin!
10:44-48 Petrus daha bu sözleri söylerken… Kutsal Ruh diğer uluslardan olanların da üzerine döküldü. Hepsi Tanrı’yı yücelterek bilmedikleri dillerle konuştu. Bu, orada bulunanlar için Kornelius’un ve ev halkının gerçekten Kutsal Ruh’u almış olduklarının bir belirtisiydi. Yafalı Yahudi kökenli konuklar, diğer ulusların Yahudiliğe geçmeksizin Kutsal Ruh’u böyle alabilmelerini şaşkınlıkla karşıladılar. Ama Petrus onlar gibi Yahudi önyargılarına bağlı değildi. Tanrı’nın Yahudilerle diğer uluslar arasında ayrım yapmadığını hemen sezdi ve bu nedenle de Kornelius’un ev halkının vaftiz olmasını önerdi.
“Bunlar, tıpkı bizim gibi Kutsal Ruh’u almışlardır” ifadesine de dikkat edin. Diğer uluslardan olanlar, tıpkı Yahudiler gibi kurtulmuşlardı: Yalın iman. Yasayı tutma, sünnet ya da herhangi bir gelenekle ilgili hiçbir kural ya da tören yoktu.
Diğer ulusların Kutsal Ruh’u almasıyla bağlantılı olayların sırasına da dikkat edin:
Tanrı, uluslardan kendi adıyla anılacak bir halkı çağırırken de olayların akış sırası hem Yahudi hem de diğer uluslar için aynıdır. Ayrım yoktur.
Tanrı’nın Ruhu’nun Sezariye’deki harika işlerinden sonra, imanlıların Petrus’a onlarla birkaç gün daha kalması için rica etmeleri şaşırtıcı değildir.


Kutsal Kitap
1 Sezariye’de Kornelius adında bir adam vardı. “İtalyan” taburunda yüzbaşıydı.
1.Ryrie, Acts, s.61.
2.Derici için kent dışında çalışmak en uygun yoldu. Denize yakın olmak, hayvan leşlerinin sağlığa uygun bir şekilde yok edilmesi için idealdi.