“Umutsuzluktan umuda geçerek, kendini mahkum edip sonra bağışlıyarak saatlerce böyle konuşuyordu. Bazen sert bazen şikayetli, hasta bir küçük kız sesiyle konuşuyordu. Kafasından geçen bütün acizlik ve gurur, pişmanlık ve isyan düşüncelerine uyarak döşemeye kapanıyor sonra doğruluyordu. Hatta bazen Mme Raquin’in önünde dize gelmiş olduğunu unutuyor, tek başına yaptığı konuşmaya hayalinde devam ediyordu. Kendi sözleriyle iyice sersemledikten sonra aptallaşmış bir halde, sendeliyerek doğruluyor; müşterilerin önünde sinirli hıçkırıklarla ağlamaktan artık korkmayarak, yatışmış bir halde dükkana iniyordu. Yeni bir pişmanlık ihtiyacına kapıldı mı hemencecik yukarıya çıkıp kötürüm kadının önünde tekrar dize geliyordu. Bu sahne günde on kez tekrarlanmaktaydı.” (s. 198)
Zola, Emile (1984). Thérese Raquin, (çev. Samih Tiryakioğlu), Bilge Yayınları, İstanbul.