Demek Donetsk ile ilgili bu son yayın. Tabii ki Savchenko davasında bu maden kasabasını ziyaret ettim, aleyhindeki kararın açıklanması Mart 21-22 için planlandı. Ancak yüzlerce gazeteci ve blog yazarı bu konuda yazacak, geride bırakacak, iyi, normal insanları iyi yaratan ve işlerini yıllardır barışçıl bir şekilde yapanlar. Bu yüzden bu yayının militan bir kadın hakkında olacağını düşünenler artık okuyamıyor.
Ölen enternasyonalist savaşçının ebeveynlerinin Ukrayna'daki mezarına ibadet edememesi, ancak kent müzesine oğulları hakkında konuşmak ve fotoğraflarına çiçek koymak için gelmesi nasıl oldu? Bunu, yerel yerel lore müzesine girmeyecek olan bilgi hakkında, dava hakkında güçlü bir yumruk haline gelen bir davanın tek bir bilgi akışına karşı gazeteci isyanım olarak kabul edebilirsiniz.
Savaş öncesi beş yıllık planların zamanı, Büyük Vatanseverlik Savaşı, savaş sonrası inşaat projeleri küçük bir müzenin cam pencerelerinden çığlık atıyor.
Donetsk Tarih ve Yerel Kültürler Müzesi Direktörü Galina Y. Bondarenko, “Ukrayna'da olanları korkutuyor” diyor. - İlimiz Krasnodon'un yanında bulunuyor ve oradaki cevap Ukrayna halkının kat etmesi gereken tüm üzüntü ve sıkıntıları gösteriyor. Neden bugün acı çektikleri başka bir savaşta hayatta kaldıklarını anlamıyorlar. Fakat bence zaman geçecek ve her şey çözülecek. Barış sonunda gelmeli. Ve bu barış sürecinin “damlası” müzemize yerleştirilecektir.
Afganistan'da ölen bir savaşçı-enternasyonal olan Sergei Shupiro'nun velilerine özel olarak teşekkür etmek istiyorum. Müzemize komşu kasaba Kamensk-Shakhtinsky'den geliyorlar. Gerçek şu ki Sergey Ukrayna'da gömülü ve bizim sergimiz ebeveynlerin hafızasını onurlandırabilecek tek yer. Ukrayna'ya gidemezler.
Donetsk Ekskavatör Fabrikasında çalışan ve oğluna çalışma mesleğine olan aşkı aşılamaya çalışan ebeveynlerinin bakımı ve sevgisiyle çevrili olarak doğdu ve büyüdü. Tüm akranları gibi yaramaz ve zeki bir çocuk açık hava oyunlarına düşkündü, sporları seviyordu, savaşla ilgili filmler izliyordu, okuldan askeri bir adam olmayı hayal ediyordu ve her zaman bir tankçıydı, tank kahramanlarıyla ilgili filmlere çok düşkündü.
Askeri okulda, okulda olduğu gibi okudu. Başarıyla bitirdim, aşkımla tanıştım, evlendim. Ukrayna'da yaşadı ve hizmet etti, sonra hala Sovyet. Halkların dostluğu, enternasyonalizm - bunlar onun için boş kelimeler değildi.
Sergey Shupiro ülkemiz için 1979-th. Yılının muzaffer 1945-th'den sonra en barışçıl yıl olacağını ve dünyayı kazanların torunlarının tekrar alacağını bilmiyordu. silâh.
Ve yine de, bu savaşta olduğu gibi, Büyük Vatanseverlik Savaşı, oğulları annelerine “Endişelenme, geri döneceğim anne!” Dedi.
1985'in olağan Aralık günü, Shupiro’nun evine korkunç bir haber geldi ve birkaç gün sonra “200 kargo” nın geldiği konusunda bilgilendirildiler. O sırada anne, Afganistan'da ölen askerlerin daha sonra böyle gizli bir terim olduğunu bilmiyordu.
Sevilen birinin kaybını kolaylaştıracak kelimeler bulmak mümkün değildir. Oğlunu kaybetmiş bir annenin kalbinde asla kanama yarası olmaz. Bu korkunç savaşta ölenlerin akrabalarının ve arkadaşlarının gözyaşları asla kurumaz. Bu acı, kaç yıl geçmiş olursa olsun asla donuklaşamaz.
Kaptan Sergey Shupiro, Kharkov Tank Okulu'ndan mezun olduktan sonra görev yaptığı Ukrayna'ya gömüldü.
Ebeveynlerin detayları söylemedi. Ve birkaç yıl sonra Afganistan'da “Yıldönümü” hikayesinde görev yapan yazar S. Pogodaev şöyle açıklayacaktır: “Komutanın tankı, kaptanı Shupiro Sergey Nikolaevich, 20.12.1985, Kalakan yerleşimi bölgesinde yoğunlaştı. İki bacağını da kaybetmiş, bir eli, kavgayı yönetmeye devam etti. Komutanın tahliyesinden sonra - mühimmatın patlatıldığı bir el bombası darbesi. Alınan yaralardan, kaptan Shupiro Sergey Nikolaevich, Bagram Tıp Taburu yolunda öldü. Sovyetler Birliği Kahramanı unvanına verildi. Lenin'in Nişanı ölümden sonra aldı. "
Bir başka, ama zaten resmi belgede şöyle okuduk: “Shupiro Sergey Nikolaevich, 29 Ocak 1958'de Rostov Bölgesi, Donetsk'te doğdu. 1965'den 1975'e 13 numaralı ortaokulda okudu. Kharkov Bekçi Lisesi'nden mezun oldu. tank takım okulu. 1985 yılında Afganistan Demokratik Cumhuriyeti'ne tank komutanı olarak gönderildi. Tank sütunu, bombaatarların isyancıları tarafından ateşlendi. Hızlı ve yetkin bir şekilde durumu değerlendiren Kaptan Shupiro S. N. savaşı yönetti. Cesur ve kararlı eylemler sayesinde, savaş görevi tamamlandı, ancak bu savaşta Sergey Nikolaevich Shupiro ciddi şekilde yaralandı ve 20 Aralık'ta öldü ”.
Resmi kaynaklardan, ölüm emrini Lenin'in emrini aldığını biliyoruz. Bu arada, Afgan savaşına katılan 103 askerleri bu emri aldı.
Dnepropetrovsk'ta, o savaştan geri dönmeyen şehir ve bölge sakinlerinin isimlerini içeren bir stel vardı. Sergey Shupiro adını içerir. Her yıl, Sergey'in ailesi, oğlunun mezarına gitti. Şimdi Ukrayna olayları nedeniyle yapamaz.
Ancak Donetsk şehrinin müzesinde Kaptan Shupiro'nun başarılarını anlatan sergiler var. Şimdi baba ve anne, çiçek getirip, oğlunun portrelerinde zihinsel olarak konuşup uzun süre ayakta durdukları.
Siyah beyaz fotoğraflar: burada Sergey Oktyabryatskaya yıldız işaretiyle, şimdi askeri yemin eden genç bir öğrenci, diğer yandan üniversiteden mezun olduktan sonra diploma alıyor. Önümüzde neşeli gözleri olan bir adam, nazik bir gülümsemeden, ana şeyin Anavatanı korumak olduğu bir mesleği hayal ediyordu.
Donetsk Yerel Tarih Müzesi'ne yapılacak bir gezi, geçmişe ve günümüze yapılan bir gezidir.
İşte sekiz salon. Askeri Şeref Salonu, ziyaretçileri Büyük Vatanseverlik Savaşı'na katılan ön saflardaki askerlerin isimleriyle tanıştırıyor. Duvarlarda, geri dönmeyenlerin ve Mayıs 45'ta muzaffer bir “Hurray” diye bağıranların fotoğrafları var.
Her yaştaki oğlan arasında özel ilgi, savaş zamanından korunmuş, parçalanma silahlarına sahip bir vitrin. Afganistan'daki askeri görevi yerine getirenlere adanmış fuar.
Odanın dekorasyonu duvarlara asılan fotoğraflar ve silahlardır. Her şehir kozmonotunu büyütmekle övünemez.
Donetsk de yapabilir. Bu nedenle müze, Donetsk şehrinin onursal sakini, kozmonot Yuri Vladimirovich Usachev'i, iki kez Rusya Kahramanı olan ve dört uzay uçuşu gerçekleştiren bir toplantı salonuna sahip. Kozmonotun kişisel eşyaları salonun vitrinlerinde sergileniyor: bir uzay giysisi, iş elbisesi, kask.
Hatta astronotun indiği bir paraşüt parçası bile var. Bu salondan geçen Genç Donchans rehbere zevkle dinliyor ve sinsice her şeye dokunmaya çalışıyor: uzay giysisi ve paraşüt. Belki de şu anda bazı Vovka veya Shackle'lar uzay kaşifi olmaya karar verecek. Ve olacak.
Müzeye, yeni kozmonotun şerefine başka bir sergi eşlik edecek. Makine mühendisliği salonunun sergilenmesi Donetsk'in 50. yıldönümü onuruna hazırlandı. Burada profesyonel bir fotoğrafçı BD Krasnoshnapka tarafından yapılan ekskavatör fabrikasının panoraması tüm duvarda sunulmaktadır.
Salonun duvarlarında fotografik malzemeleri yansıtan müstahkem stantlar var tarih tesis ve fabrika işçileri inşaatın başından itibaren (1966'ten 2005'e) desteklerin üzerinde ekskavatör modelleri var.
Bir şehir neyle gurur duyabilir? Tabii ki, ürünleri sayfanın farklı bölgelerine uzun yıllardır tedarik edilen “Donetsk Manufactory”. Ancak çok az kişi Don hafif endüstrisinin kuruluşunun 1969'ta başladığını biliyor: o zaman Donetsk Cotton Spinning Association kuruldu.
“Kömür endüstrisi” salonunun sergilenmesi, Donetsk'teki madencilik tarihinin benzersiz sayfalarını ziyaret edenlerle tanışıyor. Salonda hem eski hem de modern emek araçları, madencilerin ve kuaförlerin kazanımlarını doğrulayan belgeler yer alıyor. Ayrıca modern astarlar, kömürlü bir el arabası ve kömür madenciliği makine ve mekanizmalarının parçaları da gösterilmiştir. Vitrinler, yalnızca maden kollektiflerine değil, aynı zamanda kişisel olanlara da A. I. Burmistrov, P. S. Myaktinov’un şerefli madencilerine ödül vermektedir.
Şimdi, örneğin, kuşatılmış Leningrad'ın kurtuluşuna adanmış olaylar, okul çocukları için özel bir öneme sahiptir. Müze personeli şunları paylaştı: Hafıza gecesi küçük çocukları taşır, o yılların hatıralarına dikkatle dinler, fotoğrafları izler. Ve bu harika: demek ki tarihini bilecek doğru nesli yetiştiriyoruz. Dün tarih. Donetsk Yerel Tarih Müzesi, benzersiz (bu kelimeden korkmadım) koleksiyonlarının saklandığı bir yerdir. Neden biliyor musun Evet, çünkü burada zaten tarih olmuş olan günün gününü görebiliyoruz, geri dönmek ve tekrarlamak mümkün değil. Maden kasabasında daha yeni yaşadık ve çalıştık, ve şimdi çocuklarımız müze sergilerinden kömür madenciliği öğrenecekler.
Üzgün ama doğru. Belki de evim gelecekteki bir kalıntı toplayan tozdur?
Müze müdürü Galina Yakovlevna Bondarenko, “Koleksiyonumuz sakinlerin yardımı ile yenileniyor” diyor. “Sonuçta, insanlar müzede ne tür bir yer olduğunu düşünmeden bile, birçok ilginç şeyi atıyorlar.” Son yirminci yüzyılda zaten tarih olmuştur ve örneğin, çoğu, aynı toplumsal gerçekçilik döneminin nesnelerine sahiptir. Bu sergiyi ya da sergiyi yaptığımızda, tüm dostlarımızı ve akrabalarımızı “sallamaya” başlıyoruz: “Ver! Bağış yapamıyorsanız, geçici kullanıma geçin. Bir sergi düzenleyeceğiz, geri döneceğiz. ” Ve ver ve sık sık hala ver. Dediler ki: "İşimin müzede olması harika." İşte Noel ağacı oyuncaklarının farklı yıllardaki açıklamalarını bu şekilde yaptık. Daha fazla 400 ilginç sergilemek mümkündü. Ve şimdi bir saat sergisi düzenlemek için tasarlandı. Mart'ta Müzeler Günü için büyük bir programımız var, Şehir Günü için “Donetsk: dün ve bugün” adlı fotoğraf sergisi. Öyleyse eğer birinin ilginç şeyleri varsa - bir şey değil, çok minnettar olacağız. Her zaman birinin desteğini hissediyoruz: şehir yönetimi, Gaziler Konseyi, sadece vatandaşlar. Müzenin geleceğine kayıtsız olmayan insanlar olması iyidir.
- Galina Yakovlevna ve sen yönetmen olarak rutin işlerden sıkılmadın?
- Ekonomik "yönetmen" konularından daha çok yoruldum. Ve rutin iş nedir? Sergiler, şeyler, tarihe sessiz daldırma ile "İletişim". Ve açıkçası, hepsini çok seviyorum.
- Galina Yakovlevna, ilk ziyaret ettiğiniz müzeyi hatırlıyor musunuz?
- Tabii ki. Bunlardan ilki, Rostov-on-Don'daki yerel tarihti. Ondan hoşlandım, her şey ilginç ve etkileyici görünüyordu. Bütün bunlar bir şekilde kalbimi sıkıca bağladı. O zamandan beri okuldan tarihi, sanatı seviyorum ve yeni bir şehre geldiğimde kesinlikle müzeye giderim. Bu arada, bundan sonra, bir defadan fazla Rostov Müzesi'ndeydi. Hafızam çalkalandı. Çocukluğumun müzesi büyüdüğü halde, genişledi, yeni teknik yetenekler ortaya çıktı, öncül ama çocukluktan gelen canlı izlenimler daha güçlü görünüyordu. Bu bence müzenin misyonu: çocukluk çağındaki bir kişi geçmişin ölmediği, ama dikkatlice toplandığı ve saklandığı hissini uyandıracak. Ve sonra hepsi daha yakın bir tanıma dönüşür.
- Favori müzeniz var mı?
- Tretyakov Galerisi'ne özel bir yaklaşımım var. Belki de bu, daha sonra insanlara her şeyi veren özel bir koleksiyoncu olan inanılmaz kişi Pavel Mihailoviç Tretyakov'un kişiliğinden kaynaklanmaktadır. Vermek, götürmemek, bir kişinin temel amacıdır.
- Ve müzedeki adamları en çok ne çekiyor? Ve sizce, kız ve erkek çocuklarının müzeye gelmesini, kültüre ulaşmalarını, çalışma tarihlerini nasıl değerlendirirsiniz?
- Belki de savaşın belki de en ünlü kitabı olan “Batı Cephesinde Değişimsiz Batı” adlı kitabını yazan ünlü yazar Erich Maria Remarque, “Bir kişi yalnızca kendi içinde yetişenleri koruyabilir” dedi. Bu yüzden ziyaretçilerimizin ruhlarına makul, nazik ve ebedi bir şekilde girmeye çalışıyoruz. Birçok öğrenci bize öğretmenin katılımıyla gelir. Öğretmen yeni temaların açıklanması sırasında müzemizde görülmeye değer bir sergi olduğunu söylüyor. Ve geliyorlar. Önceden anlaşmaya göre, örneğin Büyük Vatanseverlik Savaşı'na adanmış tematik bir tur veya büyük bir etkinlik düzenliyoruz. Tabii ki, sadece okulun değil, ailenin de kültürel genç adamın yetiştirilmesiyle meşgul olması arzu edilir. Ancak birçok yetişkin, şehir müzesinin veya kütüphanesinin nerede olduğunu bile bilmiyor. Birçoğu için uygun eğitim kavramının yalnızca sağlıklı bir yaşam tarzını teşvik etmek, spor yapmak ve hepsi bu kadar şaşırtıcı olması şaşırtıcı değildir.