Sekiz yaşındaki Danil Baranovsky, ailesiyle birlikte Rus roketlerinden kaçınmaya çalışırken Kharkiv metro istasyonunda yeraltında aylarca yaşadı.
Şimdi, nihayet yerin üstünde yaşarken, en sevdiği kitap Çok Sayıda Tavşanyukarıdaki tilkilerden kaçınırken yerin altında çok eğlenen bir tavşan topluluğu hakkında.
Metroda kamp kuran diğer çocuklarla kurduğu arkadaşları özleyen Danil, “Bu tavşanlar gibiydik” dedi. “Çünkü aşağısı eğlenceliydi.”
Danil ve ailesi, Ukrayna kuvvetleri Rus birliklerini sürekli bombardımandan kurtulmak için şehir merkezinden yeterince uzağa ittikten sonra, Mayıs ayının sonuna doğru haftalarca ve aylardır sığındıkları metro istasyonlarından çıkanlar arasındaydı. Harkov savaşa dayandı.
Ancak Rusların Harkov’un kuzeyinde mevzilerini kazması ve Rus sınırının sadece 50 kilometre ötede olması nedeniyle, civardaki mahalleler hala ateş altında.
Pazartesi günü, Ukrayna Devlet Başkanı Volodymyr Zelensky, Rus ordusunun “Kharkov’a yeniden saldırmak için güç toplamaya çalıştığına” inandığını söyledi.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Danil’in annesi Elena Baranovska, sekiz aylık kız kardeşini kucağında tutarken, yeraltında geçirdikleri zamanlara dair çok farklı bir anısı vardır.
“Çok zordu” dedi. “Çünkü orada çocuklarınızı temizleyip yıkayamazsınız. Soğuk ve ıslaktı. [The baby] çok küçüktü. Emziriyor olmam iyi oldu.”
Mart ayında, Kharkiv’in güneydoğusundaki Korobochkyno adlı bir köyde kaçtıkları aile evi artık orada değil. Baranovoska, eski evleri hakkında “Ayrıldığımızda sadece camlar kırılmıştı” dedi. “Ayrıca kapılar ve çit.”
“Artık hiçbir şey yok ve bu çok zor çünkü geri dönecek bir yerim yok. Çocuklarımı ne yapacağım? Bilmiyorum.”
Yerinden edilen aileler öğrenci yurduna taşındı
Şimdilik, kocasıyla birlikte, eski bir öğrenci yurdunda şehrin sunduğu tek kişilik bir odada yaşıyorlar.
Yurt, fırına da ev sahipliği yapan bir binada tek kattadır. Konut sakinleri ortak bir mutfak ve banyoları paylaşmaktadır. Uzun, loş bir koridorda her vurulan kapı benzer hikayelerle cevaplanır.
Larisa Nesterenko inançlı bir kadın, temiz bir masanın üzerine yerleştirilmiş, ayrıca vazoda çiçekler tutan ve kareli plastik bir masa örtüsüyle kaplı bir İncil.
Dört adet tek kişilik yatak, askeri hassasiyetle yapılmıştır ve odadaki her bir eşyanın, duvarın yanındaki bir raftaki düzgün ayakkabı sırasına kadar atanmış bir yeri vardır.
Dul bir kadın olan Nesterenko, savaş başladığında aslında Kharkiv metrosunda çalışıyordu. Mahalle ateşe verildiğinde, kızı, torunu ve damadıyla birlikte yaşadığı daireden kaçarak kendini orada da yaşarken buldu.
“Şubat ayının sonunda, evimiz çoktan bombalanmıştı,” dedi, sık sık duyguya kapılarak, yanaklarından yaşlar süzülüyordu. “Önemli olan, başımızın üstünde bir çatımız olması. [now]”
‘Bu nasıl olabilir?’
Nesterenko, bir ay önce evini ziyaret edebildi ve ayrılma telaşında geride kalan belgeleri aramak için geri döndü. Bir roket onunkinin üstündeki daireye çarparak ateşe verdi.
Geride kalanların bir videosunu gösteriyor: tezgahın üzerinde, etrafındaki her şey kömürleşmişken hala bozulmamış bir sepet yumurta; yanmış enkaz yığını üzerinde duran bir çaydanlık.
“Bütün kilerim salamura sebzelerle doluydu” dedi. “Her şey yanmış. Kavanozlar düşüp parçalanmış. Çocuğun odası. Oturma odası. Bana hiç mobilyam olmamış gibi geliyor.”
Yine de en büyük kaybı, tutmak için çok çalıştığı daireden daha kişisel. Merhum kocasının fotoğrafları da imha edildi.
“Nasıl oldu da sözde kardeşimiz Rusya Ukrayna’ya saldırdı? Bunu şimdi bile anlayamıyorum.”
İşgalden önce Ukrayna’nın en büyük ikinci şehri olan Kharkiv, çoğunluğu Rusça konuşulan bir kasaba. Rusya sınırına yakınlığı, diğer tarafta daha fazla sınır ötesi trafik ve aile bağları anlamına geliyor. Birçok Kharkiv sakini, bu bağların artık geri dönülmez şekilde koptuğunu söylüyor.
Kentin belediye başkanı Ihor Terkhov, Rusya’nın Harkov’u bombalamasının yaklaşık 150 bin kişiyi evsiz bıraktığını söyledi.
Şehir insanları – ve ekonomiyi – işe geri döndürmeye çalışırken, şimdi olduğu gibi tüm yolcular için ücretsiz olan metro sistemini tekrar çalıştırmak Terkhov’un kararıydı.
İnsani ihtiyaçların bastırılması
İnsanlar yeniden ortaya çıktıkça ya da şehre dönmeye başladıkça insani ihtiyaçlar artıyor.
Katolik yardım kuruluşu Caritas’ın yakın zamanda işlettiği bir gıda dağıtım noktası, Harkov’un merkezinde büyük bir kalabalık topladı. Bekleyen herkese yetecek kadar yiyecek poşeti olmayacağına dair söylentilerin yayılmasıyla arbede çıktı.
Olay yerindeki bir Caritas çalışanı, hayır kurumunun şehrin farklı yerlerinde her gün en az 3.000 kişiyi beslediğini söyledi.
Natalia Desiatinnikova onlardan biri. 57 yaşındaki, üç yaşındaki torununu, sunulan konserve et ve şişe suların bir kısmını taşımaya yardım etti.
Desiatinnikova, “Hayatımız tamamen değişti” dedi. “Bombardıman altında yaşamak çok zor. Çocuklarınız korktuğunda çok zor. İşsiz kalmak çok zor.”
Kharkiv’de yeniden açılmaya başlayan birkaç restoran ve kafe var, ancak çok daha fazlası hala kapalı.
Desiatinnikova, bombalamanın ilk günlerinde şehirden kaçan insanların geri dönmeyi düşünmelerinin hâlâ çok tehlikeli olduğuna inanıyor.
“Henüz geri gelmeye değmez. Çünkü [there is] bombardıman hala her gün oluyor. Bir programdaki gibi,” dedi. “Geri dönmek için çok erken. Bunu şehir merkezinde ve banliyölerde de duyabiliyoruz.”
yıkılan mahalleler
Kuzey Kharkiv’deki bir mahalle olan Saltivka, Rus bombaları ve roketlerinden en çok etkilenenlerden biri oldu. Savaştan önce yoğun nüfuslu apartmanlarla doluydu.
Hala ayakta kalanlar deliklerle dolu, ateşten kararmış.
Kimsenin dairesini yağmalamadığından emin olmak için geri dönen bir sakine göre, bir bina 11 farklı olayda roketlerle vuruldu.
Binanın ön cephesinin bir kısmı basitçe düştü, çökmüş bir merdiveni, yapının iç kısımlarını ve orada yaşayan insanların hayatlarını ortaya çıkardı; yokluğun kenarında sallanan masalar, katlar arasında sallanan radyatörler.
Saltivka, Kharkiv’in en açıkta kalan bölgelerinden biri olmaya devam ediyor. Bombalandığında, şehrin geri kalanı onu duyabilir.
Bu, yolcu trafiğinden uzak köşelerde, belirli metro istasyonlarında kalma izni verilen bazı insanları yerin altında tutmak için yeterliydi.
Eskiden matbaa tamirciliği yaparak geçimini sağlayan Ruslan Omelnik, “Şehrin kuzeyinde, Saltivka’da olanlar korkutucu” dedi.
“Patlamalar var. Bombalar hala uçtuğu için sığınaktan ayrılmaya korkuyoruz.”
‘Her gün bombaların düşmesini bekliyorum’
Omelnik ve yaklaşık sekiz kişi, merkez istasyondaki yürüyen merdivenlerin arkasına şiltelerini kurdular. Mikrodalgalı bir masa, su şişeleri ve insanların kişisel alanlarını betimleyen kutular var.
Saltivka’ya daha yakın olan başka bir istasyonda, hala yeraltında yaşayan yaklaşık 50 kişinin bulunduğu bildiriliyor.
Omelnik, Rusların 24 Şubat’ta Ukrayna’yı işgal etmesinden birkaç gün sonra, kendi dairesinden çok uzakta olmayan sığınağa ilk kez taşındı.
İZLE | Rus kuvvetleri Harkov’u geri püskürttü, ancak saldırılar devam ediyor:
Omelnik, “Başlangıçta bodruma indim ve bir süre orada kaldım. Ancak uçaklar üzerimizden uçmaya başlayınca dayanamadım ve buraya geldim” dedi.
Dairesi vurulmadı, ancak muhtemelen psikolojik travma geçirdiğini kabul ederek metrodan ayrılmaya istekli değil. Karısı ve kızının, Ukrayna’nın batısındaki nispeten güvenli bir şehir olan Lviv’de olduğunu söyledi.
“Bir psikologla görüşmem teklif edildi ama korkunuzu yenmek çok zor. Çünkü dışarı çıktığınızda [of the subway] ve geceleri patlamalar duyarsın, bu seni paranoyak yapar. Her gün bombaların düşmesini bekliyorsunuz. Evde olmak istiyorum ama kendime bunu yapamıyorum.”
Ayrıca Rusların Kharkiv’e geri döneceğine inanıyor.
“Daha fazla silahları var. Ve güçleri. Ve muhtemelen geri dönmeleri daha olası.”
Kaynak : https://www.cbc.ca/news/world/kharkiv-ukraine-russia-attacks-homes-destroyed-1.6494949?cmp=rss