Ekmeksiz Toprak
Bunuel, Endülüs Köpeği ve Altın Çağ gibi iki sürrealist başyapıttan sonra İspanya’nın çorak ve fakir bölgesi Las Hurdes’te yaşayan köylülerin yoksulluğunu belgeleyen bu sert filmle toplumsal gerçekçiliğe yöneldi. Abartıdan kaçınan yorum eşliğindeki görüntüler köylülerin açlık ve sefaletini o kadar etkileyici olarak sergiliyordu ki, film İspanya’da yasaklandı ve Buñuel, 29 yıl sonra çektiği Viridiana’ya kadar ülkesinde bir daha çalışamadı. Bir çok eleştirmen bu belgeseli, köylülerin ihmal edilmesini yalın bir dille ama çok çarpıcı olarak anlatan bir yapıt olarak değerlendirdi. Film bir yandan bölgedeki insanların perişanlığını gösterirken belki de daha güçlü olarak belgesel türünü ve filmi izleyen kentlileri suçlama yoluna gidiyordu. Buñuel, bilinçli olarak, tanınmayan bir bölgeye yapılan yolculuğu, bir anlatıcının duyarsız sesi ve Brahms’ın filme hiç uymayan müziğiyle veriyordu. Filmin son sahnesinde Flaherty’nin ünlü belgeseli Nanook of the North’un alaya alınışını; ancak entelektüel izleyiciler algılayabiliyorlardı. Komünist sürrealist şair ve Pierre Unik çekim sırasında Buñuel,’e eşlik etti ve filmde anlatıcılık görevini üstlendi. Filmdeki metin sürrealist öğreti ile bir dilin nasıl yüceltilebileceğinin en iyi örneğiydi. Yönetmen ancak kurmaca bir filmde kullanılabilecek bir kurgu ile film ekibinin acı çeken insanlar karşısında çaresiz kaldığını vurgulayıp izleyicileri şaşırttı. Buñuel, şüphesiz Las Hurdes’te yaşayan köylülerin sefaletinden etkilenmiş, onlara üzülmüştü; ancak onun asıl amacı rahat koltuklarında oturup gerçek yaşamdan alınmış korkunç öyküleri izlemekten zevk alan insanları rahatsız etmekti.