Avrupa ve Amerika kıtası dışındaki ilk Dünya Kupası’ndaki üçüncülük maçından yirmi yıldan fazla bir süre sonra, Mısırlı TV yorumcusunun şaşkınlığını ve merakını hala hatırlıyorum, sanki dünmüş gibi…
Adil Mansur
1998 Dünya Kupası Fransa’sının en önde gelen yıldızlarını ve efsanelerini ve 2002 baskısının yıldızlarının listesini belgelemek ve karşılaştırmak için altıncılarla beşincilere ulaşıyordu: “Zidane, Thierry Henry, Futbol ve son baskının diğer ünlü insanlarından sonra, gelecek nesillere Ahn Gong Hwan, Ilhan Mansis ve Hassan Shash’ın bu baskının adamları olduğunu söyleyeceğiz.”
O zamanlar, Güney Kore ve Japonya’daki Dünya Kupası’nda, beklentiler ve bahisler, dönemin büyük liderlerinin ve belki de seksenlerde ve daha önce doğanların çıkarları doğrultusundaydı, dünyanın uzak doğusuna seyahat eden elit takımlardaki istisnai medya havasını hatırlayın; örneğin, Topçuların tiranlığının ve şiddetinin zirvesindeki Arjantin’in büyük nesli Gabriel Batistuta, ortağı Hernan Crespo, Veron ve diğerleri ve Paolo Maldini, Alessandro Nesta, Totti ve Del Piero liderliğindeki efsanelerle donanmış zarif İtalya gibi kupa ve altın madalyalarla eve dönmek amacıyla dünyanın uzak doğusuna seyahat eden seçkin takımlardaki olağanüstü medya havasını hatırlayın. Ve yoldaşlar, Dünya Kupası’na ulaşmadan önce savunan şampiyonlardan önce gelen itibardan ve daha az ölçüde klasik adaylar İngiltere, Portekiz ve diğer büyük oğlanlardan bahsetmiyorum bile, gerçekte basitlerin oyunundaki ilk büyük patlama, oyun düzeyinde iki üçüncü dünya ülkesi ile yarı finale ulaşan, Türkiye ve organizatör ülke Güney Kore.
FIFA kayıtlarında kanıtlanan ve belgelenen şey, Dünya Kupası’ndaki altın karenin tekel olarak kaldığı ve başka bir versiyonda, Batı Avrupa’nın zenginleri ve Güney Amerika’nın sihirbazları için kazanılmış bir hak, ancak küreselleşme ve açıklık ile gezegendeki en ünlü oyun arasındaki ilk temastan, özellikle de oyuncuların özgürlüğü hakkındaki kararın 3 yıl onaylanmasından sonra, yaz ve kış transfer pazarında günlük olarak duyduğumuz ve tekrarladığımız şey “Bosman Yasası”, 1995 yılında Avrupa Adalet Divanı tarafından kararlaştırılan bu tarihi karar, oyuncuları serbest bırakmak için Kulüplerin köleliği Aralarındaki sözleşmenin sona ermesinden sonra, ilk göstergeler ortaya çıktı, o dönemde Doğu Avrupa’da doğan en son doğanların yükselişiyle, organizatör ülke Fransa’yı utandıran Hırvat takımı, yarı finallerde turnuvanın en golcü oyuncusu Futbol’un golüyle “Saint-Denis” in kalbinde ilerleyerek, uluslararası kariyerinde ilk ve son iki golü atan Liam Thuram için mucize olarak bilinen şeyin ortaya çıkmasından önce, bronz madalya ve Hollanda’dan üçüncülüğü alarak Hırvat uyanışını sona erdirdi.
Futbolda 7 yıl süren gerçek küreselleşmeden ve dünyanın farklı kıtalarından uluslararası oyuncuların her hafta büyük yerel ve Avrupa liglerinde birbirlerini görmeye çalıştıktan sonra, yukarıda bahsettiğimiz şey, turnuvaların anasında “ilk ve son patlama”, eski kutsallıkların ve efsanelerin yok edilmesiyle, yetişkinlerin ve büyüklerin birbiri ardına çıkmasıyla, grup aşamasında tangonun gerilemesiyle başlayan, çeyrek finallerde Koreli Samson’un elinde İspanyol matadorunun çıkışıyla sona eren ve bununla bunun arasında, ” Senegal’in açılış maçında Fransa’ya karşı kazandığı zafer ve Hac Diouf ve arkadaşlarının yarı finale yaklaşımı gibi, o baskıda dünya üçüncüsünün, çeyrek finaldeki Türk takımının önünde aşırı inceleme olmasaydı ve bunun Osmanlıların torunlarının Dünya Kupası’na ikinci ve son katılımı olduğunu hayal edebiliriz.
Ronaldo’nun Brezilya şampiyonu ile bariz cazibesi ve efsanevi kaleci Oliver Kahn’ın Almanya’nın finale gelişindeki rolü dışında, Güney Kore ve Japonya’daki herkes arasında kafaların eşit görünmesinin nedenlerine baktığımızda, Katar’daki Dünya Kupası’nın koşullarından, özellikle Avrupa ve Amerikan ritüellerinden ve kültüründen farklı “koşullar ve atmosfer” faktörlerinden ve Arap Dünya Kupası’ndaki ilk Asya versiyonu da dahil olmak üzere diğer sürümlerden farklı özelliğinden, tüm zamanların ilk ve belki de son kez düzenleneceğini göreceğiz. Dünya Kupası, dünyanın tüm ülkeleri ve kıtaları için tarafsız bir zemindedir ve sadece stratejik coğrafi konum ve Doha’ya seyahat kolaylığı ile ilgili değil, aynı zamanda Nu’nun eşsiz kültürel çeşitliliği ile de ilgilidir.Katar’da ve Körfez’in zenginlerinde, yüz binlerce işçi ve farklı milletlerden ve etnik kökenlerden sakinlerle, bu, en azından tribünlerde, herkes arasında bir “eşitlik” unsuru sağlayacaktır ve hepimiz 12 numaralı oyuncunun (taraftarların) bu tür duygusal durumlarda değerini ve etkisini biliyoruz.
Hayal gücünüzle gitmeden önce, sevgili okuyucu, Kamerun Federasyonu Başkanı Samuel Eto’o’nun hakaretlerine ve ülkesinin Katar Devleti Ulusal Günü’nde Fas’a karşı zafer kazanmasından beklentileri hakkındaki ağır şakalarına gitmeden önce, kesinlikle yöne gitmiyoruz, ancak eski deneyimler ve yeni binyılda yuvarlak cadı dünyasında neler olup bittiği, Dünya Kupası Avrupa ve Amerika dışında düzenlendiğinde, tüm olasılıklara ve senaryolara uygun kaldığını kanıtlıyor ve Güney Afrika’daki “Waka Waka” versiyonunda neler olduğunu hatırlayabiliriz. Turnuvadaki ikinci büyük takım, ilk Afrika takımının Altın Meydan’a ulaşmasıyla 2002’de Kore’nin başarısını tekrarladı.
Sırbistan ve Avustralya’yı ilk turdan eleyen ve ardından ABD’yi son 16 turundan eleyen Gana takımından bahsetmişken, seri katil Luis Suarez’in eli ve Gian Asamoah’ın uzatmalarda penaltıyı yerine getirme şanssızlığı olmasaydı, Uruguay penaltılar yardımıyla Kara Yıldızlar pahasına yarı finallere katılmaya hak kazanamazdı, ancak bu maceranın tanığı, zeminin ve halkın, Mama Africa’nın temsilcisi ile turnuvadaki rakipleri arasındaki teknik ve bireysel farklılıkların azaltılmasına katkıda bulunduğunu, hatta takımın şampiyonu olan versiyonun şampiyonu olduğunu söyledi. Tarihinde ilk kez unvanı taçlandıran İspanyol, Dünya Kupası’nı kucaklayan sekizinci şanslı büyükler ve o zamandan beri dokuzuncu şampiyon görünmedi.
Yukarıdakilerin hepsine ek olarak, ister kulüpler ister uluslararası takımlar düzeyinde olsun, yarışmalar, oyuncuların zekasındaki büyük patlamadan sonra, performans analistlerinin derslerinden etkilenerek, fiziksel faktöre kolektif dikkat ve spor salonu uzmanlarıyla çalışma modasına ek olarak, uluslararası oyuncular arasındaki mesafeleri her zamankinden daha da yakınlaştıran ve sonuç olarak aralarındaki farklılıkların ve sınırların çoğunu ortadan kaldıran futbol küreselleşmesinin zirvesindeki parlak yönlerden biri olarak, kasları güçlendirmek ve kondisyon oranlarını yükseltmek için bireyler düzeyinde dikkate değer bir yakınsama göstermektedir. Futbolda dünyanın en büyük ve gelişmekte olan takımları, şu anda siyasi masada olanlara benzer şekilde, onlarca yıllık tek kutuplu hakimiyetten sonra çok kutuplu bir dünyaya dönüşerek ve bu da Suudi Al-Hilal’in son Kulüpler Dünya Kupası’nda Chelsea ile “eşler arası” bir şekilde savaşmasını izlememizi sağladı ve bundan önce, Mısırlı Al-Ahly, 2020 baskısında üçüncülüğü belirlemek için maçta Brezilya’nın Palmeiras’ını yendi, Avrupa kulüplerinin haritasındaki büyük değişiklikten bahsetmiyorum bile, Şampiyonlar Ligi gruplarının sürprizlerini ve diğer dramatik dönüşümleri takip ettik. Oyunda, değişimin yaklaşmakta olan patlamasını veya en azından yeni yüzyılın yirmili yıllarında güç dengesinin yeniden yapılandırılmasını işaret ediyor ve şimdi soru şu: Üçüncü dünya ülkelerinin takımlarından birinin (futbol) Katar Dünya Kupası’nda en uzak yere gitmesiyle yeni bir yankılanan sürprizin göstergeleri oldukları konusunda bizimle aynı fikirde misiniz? Bekleyelim ve izlemenin tadını çıkaralım.
El quds