Melez müzikler.
Aynı şekilde, Batı’da çeşitli kültürler arasındaki karşılıklı etkileşim müzik alanında özellikle belirginleşmiştir. Böylece anlayış farklılıkları daha da net bir biçimde ortaya çıkmıştır: Batı müziği, anlatısal yapısını (devamlı bir sona doğru yöneltilen olay dizileri), ayine veya düşlere dalmaya, hatta zaman dışılığa daha yakın olan, dolayısıyla da sonsuz tekrarı mümkün kılan Doğu sanatının durağanlığının karşısına çıkarmıştır. Bu çerçevede Steve Reich veya Terry Riley’nin (İn C, 1964) Amerikan minimnlist müziği, tekrara dayalı algılanamaz değişimlerin kat ettiği bir eser aracılığıyla kendini sürekli ortaya koyan temel biçimsel süreçler önermektedir. Buna koşut olarak, 1920lerin caz müziğinden sonra, rock kültürü de bilimsel müzik alanına nüfuz edebilmiştir.
Bu melezleşmeler, Batı müziğinin daha yüzyıl başında izlerini taşıdığı, bir dil ve üslup yenilenmesine yol açmıştır: Uzakdoğu’yu çağrıştıran eserlerin beş tonluluğu (Claude Debussy’nin Pngodes’u veya Giacomo Puccini’nin Madanıc Butterfly’ı); daha yakın tarihlerde ise, çeşitli ithal ses nesneleri (Olivier Messiaen’deki egzotik kuşlar veya François Bernard Mache’taki bir Bantu dili gibi) alışılmamış ölçekleri, özel tınıları ve yenilikçi ritimleriyle Avrupa ses alanını zenginleştirmeye devam etmektedir. Yolculuklar ve medya, bestecileri ve dinleyicileri işitsel kültürlerini, sesten gürültüye, geçmişin eserlerinden en yeni araştırmalara) yerel uygulamalardan dünya müziklerine doğru genişletmeye her gün biraz daha fazla teşvik etmektedir.