Jon Loyens, Data.World’ün baş ürün sorumlusu ve kurucu ortağıdır.
Şimdiye kadar, tüm şirketler temelde veri odaklı. Bu, teknoloji alanında çalışıp çalışmadıklarına bakılmaksızın doğrudur. Bu nedenle, veri yönetiminin organizasyonlarda üretkenliği ve işbirliğini güçlendirmede – ve bu nedenle engellemede – oynadığı rolü incelemek mantıklıdır.
“Veri yönetimi” terimi kaçınılmaz olarak geniş sunucu çiftliklerinin zihinsel görüntülerini çağrıştırırken, temel ilkeler bilgisayar çağından öncedir. Nüfus sayımları ve seçimlerden bankacılığın başlangıcına kadar, bireyler ve kuruluşlar uzun süredir verilerin elde edilmesi ve analiz edilmesiyle boğuşuyor.
Kuruluşlar, tüm paydaşların ihtiyaçlarını anlayarak, tıkanıklıkları nasıl kaldıracaklarını bulmaya başlayabilir.
Sıkça alıntılanan bir örnek, Kırım savaşı sırasında, cephe hastanelerindeki kötü koşulları vurgulamak için hasta kayıtlarını kaydeden ve görselleştiren bir İngiliz hemşire olan Florence Nightingale’dir. Bir asırdan fazla bir süre sonra, Nightingale sadece bir insani yardım görevlisi olarak değil, aynı zamanda dünyanın ilk veri bilimcilerinden biri olarak kabul edildi.
Teknoloji daha büyük bir rol oynamaya başladığında ve veri setlerinin boyutu artmaya başladığında, veri yönetimi nihayetinde “veritabanı analisti” ve “baş veri sorumlusu” gibi isimlerle bir dizi resmi rolde kodlanmış hale geldi. Yasa koyucular zorlu yeni veri koruma kurallarını – özellikle de AB’nin GDPR mevzuatını – getirdikçe, özellikle işlerin düzenleyici yönünden resmileştirmeyi yeni zorluklar takip etti.
Bu, kaçınılmaz olarak birçok kuruluşun veri yönetimini, sorumlulukların kontrollerin ve denetim prosedürlerinin oluşturulması etrafında merkezlendiği ve her şeyin savunmacı bir bakış açısıyla görüldüğü veri yönetimine benzer olarak algılamasına yol açtı.
Bu savunuculuk, özellikle yanlış veri yönetimi ve veri sızıntısının neden olduğu potansiyel mali ve itibar zararları göz önüne alındığında, kuşkusuz haklı. Bununla birlikte, burada bir miyopi unsuru var ve aşırı dikkatli olmak, kuruluşların, özellikle yazılım ve ürün geliştirme söz konusu olduğunda, veriye dayalı işbirliğinin faydalarını anlamalarını engelleyebilir.
Suçu almak
Veri savunuculuğu bürokraside kendini gösterir. Dahili talepleri işlemek için “veri sorumlusu” ve “veri saklayıcı” gibi roller oluşturmaya başlarsınız. Üstlerinde, üyeleri diktalar çıkaran ve çalışma prosedürleri oluşturan bir “yönetişim konseyi” oturuyor – aslında siperlerde çalışmıyorlar. Çok geçmeden tıkanmalar ortaya çıkar.
Tıkanmalar iş için asla iyi değildir. İlk sorun belirtisi “veri devre hatları” şeklinde gelir. Önemli verileri arayan çalışanlar, sorumlu olan kişilere davalarını yapmak zorunda kalırlar. Zaman boşa harcanır.
Tek başına bu felakettir. Ancak kültürel etki çok daha kötü. İnsanlar doğal problem çözücülerdir. Bu, yazılım mühendisleri için iki kat daha doğrudur. Böylece, verileri kendi “silolarında” biriktirerek yerleşik prosedürleri nasıl atlatacaklarını anlamaya başlarlar. İşbirliği durur. Ekipler kaçınılmaz olarak kendilerini aynı veri setinin farklı sürümlerinden çalışırken bulurken tutarsızlıklar ortaya çıkar.