Sadece sesin, sadece gözlerin değil seni sen yapan.
Dönüp arkana bakman mesela yürürken.. Ormanlar uğulduyor ruhumda. Bilmiyorum nerede uyanıyor bir peri, yüzyıllık uykusundan. Yalnızca sana özel ve belki de kıskanmak için seni. Bilmiyorum neden yakıyorsun bir bir kibritleri. Işıksız kalmak, üşümek değil bu hani, düpedüz akşam sanrısı ve bir galaksiyi kucaklama hissi.
Bir sokak dolusu ev ve sokak lambaları şimdi. Ben bülbüllerin gece şakıdığımı seninle öğrendim ve yine seninle sokak lambalarının sabaha karşı sönmelerini izledim. Kendimi anlatma çabam, kendimi üçüncü sayfa haberlerine atmam, kendime bir çocuk gibi tersten mektuplar yazmam.. Senin benimle oynadığın oyunun adı mıdır, zaman? Senin yerine koyamadığım akşam vakitlerinin hüznü müdür, o sokaklardan veya benden kaçman?
Sadece sesin, gözlerin değil seni sen yapan.
Sahilde bir banka tarih atma isteği, sanki o günleri bir anıt gibi yeni dökülmüş betona kazıma isteği kalbimde yatan. Biraz çocuk, biraz naif ve biraz da umursamaz bir halin var. Durup bakıyorum gözlerine sonra, öldüremezmiş gibi geliyor, beni zaman.