Yalnızlık bir sorun mudur?
"Yalnızlık ne zaman bir sorun olur?" diye sormak daha doğru olacaktır. Evet, yalnızlık bir sorun olabilir; eğer yalnızlığa atfedilen şeyler uçlarda olursa, yalnızlık bir sorun olmaya başlar.
İnsan sürekli olarak, "yalnızım, çok yalnızım, yalnız olmamalıyım, yalnızım çünkü ben sevilesi biri değilim, değerli değilim, başarısızım, yetersizim" gibi yüksek atıflarda bulunuyorsa, "asla yalnız kalmamalıyım" gibi bir uçta atıf varsa, yalnızlık artık bir sorundur. Ya da tam tersi bir uçta, "hiçkimseye ihtiyacım yok, tek başıma yaşayabilirim" bir vurgu da sağlıksız bir vurgudur. Bunun ortasını bulmak önemlidir. Bazen insan sevmek, sevilmek konusunda çok açgözlü olabilir ve kendini ruhunu, benliğini hiçe sayarak ötekine yönelebilir. Bir diğer uç da, sanki bir açlık grevi gibi etrafından tamamen uzak durabilir. Arzu edilen ve insan ruhuna da iyi gelen şey bunların ortasını bulmaktır.
Yalnızlık ne zaman bir sorundur?
Eğer insanın kendi kapasitesiyle mevcut hayatı örtüşmüyorsa, hayatında gitgide tatminsiz olmaya başladıysa, tatminsiz bir şekilde yaşıyorsa, kendisini yalnızlığına bağlı olarak mutsuz hissediyorsa bu durumda bir sorun vardır. Kişi kendini yalnız hissediyor ancak bunun için pek bir şey yapmıyorsa yalnızlığa giderek derinleşebilir, giderek yerinde saymayabilir, gerileyebilir; ruhsal ve sosyal hayatı fakirleşebilir ve bu durum ile birlikte gerçek hayattan kopar. İşte bu durumda yalnızlık, evet bir sorundur.