Birkaç yıl önce, aileme iyi bir anne olacağımı düşünüp düşünmediklerini sordum. Annem "Bazen" dedi.
Babam biraz daha bağışlayıcıydı ve tesadüfen, ikna edici olmayan bir şekilde "evet" dedi.
Tam olarak çılgın tavsiyeler değil.
Doğa Ana'nın bu kararı benim için çoktan verdiğini düşünüyor olabilirsiniz. Buna boşuna "geriatrik gebelik" demiyorlar. Evet, 35 yaşında veya daha büyük ve hamile olduğunuzda buna derler - geriatrik! Bu terimi duyduğumda, hamile kalmayı değil, Ensure içmeyi ve huzurevinde Bingo oynamayı düşünüyorum. 35 yaşında hiçbir şey bu terimi hak etmez - belki kayak dışında. 35 yaşına kadar kayak yapmayı öğrenmediyseniz, bu vücut kırma sporunu denemenizi önermiyorum.
Açıklamak gerekirse, yedi kısa ay içinde 40 yaşında olacağım. Bugün hamile kalacak olsam bile, bebek sahibi olabileceğim en genç 40 yaşında.
Hiç anne olma özlemim olmasa da, her zaman bunun belki bir gün değişeceğini düşündüm. Kendi kendime "Vaktim var" diyordum.
Eh, saat işliyor ve neredeyse işliyor. Artık zaman lüksüm yok, bu yüzden şimdi karar vermek zorundayım.
Anne olmak isteyip istemediğime karar vermeme yardımcı olmak için her türlü bilgeliği çıkarmaya çalışan, hem ebeveynlerden hem de ebeveyn olmayanlardan makaleler, Facebook yorumları ve blog gönderileri okudum. Başkalarının bu konuda söyleyeceklerini duymanın yararlı veya en azından anlayışlı olabileceğini düşündüm. Belki bir şey öne çıkar ve ölçekleri öyle ya da böyle değiştirmeme yardım ederdi.
Maalesef durum böyle değil.
Ben yaptım ben önce düşünmediğiniz bazı şeyleri keşfetmenin ama onlar gerçekten benim için geçerli değil çünkü bunun için tek nedeni olduğunu düşünüyorum.
Örneğin, birçok anne sosyal bir hayata sahip olmayı özlediğini söyledi. Artık pek sosyal hayatım yok , bu yüzden bunun pek bir faydası yok. Diğer kadınlar, insanların kendilerini “sadece anne” olarak gördüklerinden ve kimliklerini kaybettiklerinden şikayet ettiler. Yine, gerçekten endişelenmediğim bir şey. Kim olduğum konusunda rahatım ve başkalarının benim hakkımda ne düşündüğü konusunda çok endişelenmiyorum - sanırım daha sonra anne olmanın faydalarından biri.
Cevapları bulmak için interneti taramama rağmen, kararımı iki yönde de değiştiremedim. Başkalarının fikirlerini okumak, dünyadaki tüm dış bilginin önemli olmayacağını anlamamı sağladı. Bu sadece benim verebileceğim bir karar. Sanırım bunun sadece kocam ve benim verebileceğimiz bir karar olduğunu söylemeliyim . Sonuçta bir rol oynuyor.
Pek çok ebeveyn, toplumdan, aileden veya arkadaşlarından çocuk sahibi olmak için dış baskı hissettiklerini söylüyor. Bu baskıyı hiç hissetmedim. Bu bir işaret olabilir mi? Belki insanlar benim iyi bir anne olamayacağımı düşünüyor, bu yüzden beni ikna etmeye bile çalışmıyorlar . Hissettiğim olmayı diliyorum bazı basıncın tür. En azından karar vermemde yardımcı olabilir.
Teraziyi eğmek için en ufak bir tüye ihtiyacım var ve onu bulamıyorum.
Kocam ve benim bu dünyaya bir çocuk getirme konusunda kararsız olmamız da bana yardımcı olmuyor. Demek istediğim, sanırım benzer görüşleri paylaşmamız iyi bir şey, ama bu görüş "bilmiyorum" olduğunda, bizi sürekli bir belirsizlik durumunda bırakıyor.
"Bu senin bedenin, bu yüzden karar verecek olan sen olmalısın" diyecek kadar iyi, ama keşke beni bir yöne itse. Bence gerçekten çocuk isteseydi ya da istemeseydi, her iki şekilde de gemide olurdum. Beynimi daha fazla ezmemek ve sadece sans bebeğin üzerine ya da büyüyen bir göbekle yürümek bir rahatlama olurdu.
Ne yazık ki, artılar ve eksiler listesine geliyorum. Bunları hiçbir zaman yararlı bulmuyorum, ancak kamışları kavrıyorum ve başka ne yapacağımı bilmiyorum. İşte başlıyor ...
İnsanlar bir bebeği gördüğüm ve hemen "Ne kadar şirin" diye düşünmediğim tek tür. Bana sorarsan, bence onlar biraz çirkin ve iğrenç. Ara sıra, bir bebeğe bakabilirim ve en azından objektif bebek standartlarına göre şirin olduğunu anlayabilirim, ama bu, bir bebeğe oohing ve aahing'e yaklaşacağım kadar yakındır.
COVID öncesi günlerde, çalışmak için gerçek bir ofise gittiğimde, birisi bebek getirdiğinde saklanırdım. Tanrıya şükür, herkesin koridorlarda yankılanan cırtlak seslerinin, aniden normalden oktavların üzerinde yankılandığına dair bir uyarı sinyali aldım. konuşma sesi.
"Kahretsin, bebeğim burada," Hemen paniğe kapılır ve ofis kapımı kapatır ya da telefonda gibi davranırdım. Bebeklerden onların yanında olamayacak kadar nefret ettiğimden değil. Daha çok ilgileniyormuş gibi yapmak ya da gerçekte sevimli olduklarını düşünmek istemiyorum, bence biraz çirkinler.
Bana birinin önünde bir hediye açmayı ve bunun şimdiye kadarki en saçma şey olduğunu düşünmeyi hatırlatıyor, ama kibar olmalısın ve onu seviyormuş gibi yapmalısın. Sadece bir Akademi Ödülü'ne asla aday olmayacağımı söyleyelim. Ben ne zaman ben bile anksiyete olsun yapmak hediye gibi. Doğası gereği, çok neşeli, hareketli bir insan değilim, bu yüzden bir şeyi gerçekten sevdiğimde bile, her zaman bu şekilde görülmez.
Doktorun bana bebeğimi sümüksü ve iğrenç bir şekilde uzattığını hayal ettiğimde, hiçbir sevinç duygusu yok. Bence bu konuda da gerçekten, gerçekten çok zor - o anda gerçekten nasıl hissederdim? Tahmin etmenin imkansız olduğunu biliyorum ve herkes diyor ki, "Oh, ama çocuğunuzu kucağınıza aldığınız an ..."
Ama ya o anlık sevgi ve annelik mutluluğu hissine sahip değilsem? Kendimi bir bebekle bağ kurduğumu hayal etmeye çalışıyorum ama bu imkansız görünüyor. Demek istediğim, dört ayaklı bebeklerimi kelimelerin ötesinde seviyorum, ama bir insan çocuğunu düşündüğümde aynı duyguyu kıvılcımlayamıyorum.
Ne yazık ki, ellerinizi havaya kaldırıp "Deneyene kadar bilemeyeceksiniz" diyebileceğiniz şeylerden biri değil.
En son kontrol ettiğimde, bebeklerin iade politikası yoktu.
En azından son on yıldır, kendimi kırklı yaşlarımda “emekli olmayı” tasavvur ettim. Bu, bütün gün sahilde margarita yudumlamayı planladığım anlamına gelmiyor - bu güzel olsa da - ama istediğimi yapmak için finansal özgürlüğü istiyorum. İyi bir sağlık sigortasına ve üniversite tasarruf planına ihtiyacım olduğu için kurumsal Amerika'nın kölesi olmak istemiyorum.
Tüketici Harcamaları Anketi'nden elde edilen en son verilere göre, 2015 yılında bir aile çocuk başına yılda yaklaşık 12.980 ABD doları harcayacaktır.
Bu ayda kazanmam gereken 1000 dolardan fazla ekstra. Ah! Oldukça tutumluyum, ancak bu sayıyı yarıya indirmek bile kulağa acı verici geliyor.
Süper model değilim ama belli bir fiziği korumak için çok çalışıyorum. Çatlaklar ve sarkık göğüsler bana pek çekici gelmiyor. Kulağa boşuna geldiğini biliyorum, ama hepimiz biraz pervane değil miyiz? Vücudum da 25 yaşındaki bir çocuğun yapacağı gibi yerine oturmayacak.
Annelerin bebek sonrası bedenlerini bu dünyaya getirdikleri hayatı temsil ettiği için takdir ettiğini duydum. Mmmm tamam. Tahmin ediyorum eğer seçenekleri olsaydı ve sihirli bir değnek sallayabilirlerse, bebek öncesi bedenlerine geri dönerlerdi.
Kardeşim henüz 21 yaşındayken bir trafik kazasında öldü. Teyzem henüz 36 yaşındayken kalp rahatsızlığından öldü. Diğer bir deyişle, hem büyükannem hem de ebeveynlerim çocuklarını gömmek zorunda kaldılar. Harika bir sicil kaydı değil.
Haberlerde bunun gibi trajik şeyler görürdüm ve bunun benim başıma gelebileceğini hiç düşünmezdim. Şimdi başıma geldiğine göre, her zaman her durumda en kötü sonuçları düşünüyorum. Zihnim sürekli endişe ve dehşet duygularıyla yarışıyor. Bahsetmiyorum bile, bu korkunç düşüncelerden herhangi biri meyve verdiyse, bir çocuğu kaybetmenin acısını çekecek dayanıklılığa sahip olamayacağım.
Sevgili kedilerimden birini kaybettim ve bu neredeyse beni mahvediyordu.
Zaten kararımı vermiş olduğumu düşünüyor olabilirsiniz - bu pek çok eksiydi - ama burası benim için işlerin bulanıklaştığı yer çünkü önemli artılarım var.
"Çok havalı" aslında onu nasıl tarif etmek istediğim değil, ama duyguyu başka nasıl açıklayacağımı bilmiyorum. Çocuğumuza bakıp "Vay canına, bu tam anlamıyla senin bir parçan ve benim bir parçam!" Diye düşündüğümü hayal ediyorum. Bunu gerçekten düşündüğünüzde akıllara durgunluk veriyor.
Ayrıca bir bebeğin ilişkimize (kelimenin tam anlamıyla) yeni bir hayat getireceğini düşünüyorum. Bunun birçok insanın yaşadıklarına aykırı olduğunu biliyorum. Çalışmaların çoğunluğunun medeni memnuniyeti çiftler, ebeveyn olduktan sonra daha az mutlu olduğunu düşündürmektedir. Ancak kocamı köpeğimizle görünce beni gülümsetiyor. Harika bir ebeveyn olurdu, muhtemelen benden çok daha fazla ve bunu çekici buluyorum.
Bu annelik içgüdüsü mü ?!
Hamile kalırsam hayal ettiğim ilk şeylerden biri, ebeveynlerime onların büyükanne ve büyükbaba olacaklarını söylemek. Ne kadar heyecanlı olacaklarını hayal etmek zor. Gerçekten çok heyecanlanırlardı.
Kardeşimin ölümü beni gelecekteki torunların tek taşıyıcısı olarak bıraktı, ama aynı zamanda torunları çok daha özel kıldı.
Kardeşimden torun olmaması iki ucu keskin bir kılıçtır. Ayrıca biyolojik yeğenim veya yeğenim olmadığı anlamına da geliyor. Kocamın iki yeğeni var ama ülkenin diğer tarafında yaşıyorlar. En azından anne olmadan önce teyze olmayı deneyimleseydim kararımın çok daha kolay olacağını düşünüyorum.
Ailem de benim için çok büyük bir destek sistemi olacaktı. Sadece emekli oldular, aynı zamanda benden bir taşra yolunun 4,5 mil aşağısında yaşıyorlar - aramızda sadece bir durak işareti var. Şimdi bile, hafta sonları köpeğimi evlerine bırakıyorum, böylece erkek kardeşiyle oyun oynayabilsin (biyolojik köpek kardeşi var). Bırakılan yere bir bebek ekleyebilirim!
"Al bakalım anne. Bebek bakıcılığı için teşekkürler, sonra görüşürüz! "
"Daha sonra" yoruma açık olacaktı.
Bu önemsiz gelebilir, ama en önemlisi bu. Bunun nedeni, ne zaman anne olmaya özlem duysam, Noel civarında olmasıdır. Ebeveynlerin Raftaki Elf'ten şikayet ettiğini biliyorum, ama bu sevimsiz şeyleri seviyorum .
Birinin Noel'de uyanmasını izlemek, hala tüm bunların mucizesine inanmak, çok iç açıcı. Çocuklarımla tatil gelenekleri ve anıları yaratmayı çok isterim.
Noel de sadece bir gün değil. Evet, nefret edebileceğiniz insanlardan biriyim çünkü bahse girerim ki 1 Kasım'da tatil melodilerini patlatacağım!
Muhtemelen bu dünyaya başka bir insan getirmek için doğru neden olmadığını biliyorum, ama büyüdüğümde ne kadar yalnız olacağımı düşünmeden edemiyorum. Kardeşim, yeğenim ya da yeğenim yok ve biraz münzevi olduğum için tonlarca arkadaşım da yok. Kocam benden birkaç yaş büyük ve istatistiksel olarak konuşursak, ilk gidecek kişi o olacak.
Ve sonra sadece ben olacağım.
Çocuk sahibi olmanın, büyüdüğünüzde yanınızda olacaklarının garantisi olmadığını biliyorum. Ancak, bir doğdukları asla yapılsa etrafta olmayacak bir garanti.
Sanırım yukarıdaki artıları ve eksileri hesaplarsanız, eksiler ağır tarafta. Bazılarını eşit tartmanın zor olduğunu düşünüyorum. Örneğin, bebeklerin sevimli olduğunu düşünmesem de, sonunda kendi kendilerine büyüdüklerini düşünüyorum ve sonra onları iğrenç ve sümüksü bulmuyorum. Bu yüzden, bu dolandırıcılığı aileme getireceği mutluluğun yanına koyabileceğinizi sanmıyorum.
Bu yüzden artılar ve eksiler listesinden nefret ediyorum - bir kez daha karar vermeme yardım etmediler. Bazı puanlar bir kuruş değerindeyken, diğerleri bir kuruş değerindedir. Ve başladığınız yere geri dönersiniz.
Hala belirsizlik içinde olduğumu ve derin bir tavsiye veremeyeceğimi söylemekten nefret ediyorum, ancak başkalarının da aynı iç mücadeleyi paylaştığını bilmenin rahat olduğunu düşünüyorum.
Tüm bunlardan sonra, kocam ve ben bunu kadere bırakacağımız sonucuna vardık. Başka bir deyişle, bir bebeğimiz denemek için gidiş değildir, ama biz etmeyeceğiz değil deneyin.
Seçim yapmama seçimi hala bir seçim, değil mi?
Sorumluluk Reddi Bu gönderi, trans kadınların diğer trans grupları kadar acı çekmediğini veya çekmediğini iddia etmiyor. Ne tüm trans kadınların Baeddel (veya komşu) olduğunu iddia ediyor, ne de trans kadınların başkalarına baskı yaptığını iddia ediyor.
Gezegendeki çoğu insan gibiyseniz, telefonunuzdaki kişiler belirli bir adlandırma kuralına uyacaktır. Telefonumdaki kişiler, ikinci ad olarak onları nasıl bildiğimi belirtmek için ilk adları ve ardından küçük bir kısaltma veya ayrıntıya sahiptir.
2021'de hizmet verdiğiniz müşteriler ve onlara anlattığınız hikayeler hakkında bildiğiniz her şeyi yeniden düşünmenizi tavsiye ediyorum. Geri adım atmak.
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
26 Temmuz'da Kilise, Meryem Ana'nın ebeveynleri olan Aziz Joachim ve Anne'yi inançları ve azimleri için anıyor. İşte ailemin hikayesi - hayatlarını sadelik içinde yaşayan ve bize yedi çocuğuna yaşam boyu eğitim veren basit bir çift.
Bugün farklı bir yolculuğa çıkıyoruz. Çoğunlukla resimler.