

Kahveyi, çayı şekerle içeriz. Örneğin üç şeker atıyoruzdur tadını alabilmek için çayın, kahvenin…
Sonra herhangi bir nedenden dolayı şekeri azaltmaya başlarız. İki şeker, bir şeker, yarım şeker… Aaaaa, şaşılacak şey, şeker sayısı azalır, garipsenmeden yeni tada alışılır.
Ve sonunda şekersiz içmeyi deneriz. İçeriz de. Bir kaç gün sonra, çayın, kahvenin tadsız tadına da adapte olmuşdur.
Aynı şeyi tuz için de söyleyebiliriz. Yemeklerdeki tuzlu yeme alışkanlığınızı birden bire kesseniz bile, birkaç gün sonra tuzsuz yemeğe alışacak olduğunuz gibi, tuzlu bir yemek önünüze geldiğinizde yiyemeyip geri gönderebilecek derecede ona yabancılaşabilirsiniz.
Ağzımızın tadı tuzunu belirleyen dil midir, alışkanlıklar mı? Beynin kimyası, dil üzerinden nasıl bir mesaj iletmektedir?
Hayatınızın tadı tuzu, hangi alışkanlıklarınızın tutsağı olmaktan vazgeçtiğinizde, arzu ettiğiniz denge ve kıvama gelebilir?
Hangi yeni alışkanlıklar, yaşam alanlarınızda anlamlı tadlar katar?
Tadı tuzu kalmamış ilişkilerde yapacağınız yeni düzenlemeler size neler kazandırır?
Şeker ya da tuz, gerçekten de o şeyin tadı tuzunu hissettiren şey olsaydı, kahvedeki tatsız tada, yemekteki tuzsuzluğa alışabilir miydik?
Hayatımızda özgürlük arıyorsak, alışkanlıkların hayatımızdaki anlamlarını sorgulamakla işe başlayabilir miyiz?