We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Otostop onlara sabrı öğretir.
Çoğunlukla ABD'de büyüdüler. Amerika Birleşik Devletleri'nden Arjantin'e gittiğimizde, hâlâ "İstediklerini istiyorlar ve ŞİMDİ istiyorlar." Düzenli, öngörülebilir, rahat, yapılandırılmış.
Anneleri olarak onları dünyanın beklentilerinden kırmanın benim işim olduğunu hissediyorum. Akışla gitmeyi ve katı yapıyı bırakmayı öğrenmenin inanılmaz faydaları olduğunu düşünüyorum. İki dakika ya da iki saat içinde alınabiliriz. Her iki durumda da, nereye gidersek gidelim sonunda oraya varacağız. Todo bien.
Otostop onlara şefkat öğretir.
Bu çocuklar uzun mesafeler yürümenin nasıl bir şey olduğunu bilir. Yağan yağmurda veya boğucu sıcakta görünürde araba olmadan beklemek. Arka kabinde tonlarca boş alan olan kamyonetlerin yanından geçilecek, bunlar tam olarak oldukları yere gidiyorlar ama bu durmuyor.
Çocuklarımın deneyimlerini tekrar tekrar uyguladıklarını gördüm - arabadayken, arabaya ihtiyacı olan herkesi ve herkesi almam için bana bağıran ilk onlar oluyor. Arabada çok fazla (veya herhangi bir) fiziksel alan olup olmaması veya sadece birkaç kilometre için bir yolculuk teklif edip edemeyeceğimiz önemli değil - elimizden geleni yapmanın hiçbir şey yapmamaktan daha iyi olduğunu biliyorlar.
Otostop onlara bunun varış yeri değil yolculukla ilgili olduğunu öğretir.
Komşularımızla kasabaya çok sık gittiğimiz bir dönem vardı ve kızım kasabaya gitmenin onun için ne kadar sıkıcı olduğunu yorumladı. Onun için mesele asla şehre inmek değildi, mesele bilinmeyenle ilgiliydi - yolda hangi yeni insanla tanışabilirdi, biz yürürken hangi arkadaş canlısı sokak köpekleri ve kedileri bizi takip ederdi? Çocuklarım için otostop neredeyse bir spor gibidir. En havalı araca kim otostop çekebilir? En tuhaf mı? Bizim için durmak üzere en çok insanın toplandığı arabayı kim alabilir? İki gruba ayrılırsak, hangi grup önce eve dönecek (kaybedenler akşam yemeği pişirmek zorunda!)?
Okula giderken tam okul otobüslerine bindik (bu sürücünün ABD'de ne kadar hızlı kovulacağını hayal edin!), Bir ordu tankında, bir tomruk kamyonunun arkasındaki kütüklerin üstüne çıktık, gitmeliyiz Çimento karıştırıcısının kabinindeki çakıl çukuruna, kir bisikletlerinde ve kişisel favorim… ambulansın arkasına. O sırada nereye gittiğimizi kim hatırlıyor? Kimin umurunda ki? Bizimle kalan yolculuğun macerasıydı.
Otostop, kendilerini bağlı hissetmelerini sağlar.
ABD'de üç kapı aşağıda yaşayan komşularla hiç tanışmadık. Ya da diğer tarafta iki kapı aşağıda. Hüzünlü, izole küçük bir balonun içinde kalmak çok kolaydı çünkü çevremizdeki herkesin en rahat hissettiği şey buydu. Otostop yapmak o balonu çok çabuk patlatır. O kadar çok yeni arkadaşla ve neredeyse tüm komşularımızla, sadece arabalarına binerek, onlarla çok gerçek, çok anında etkileşime girmeye zorlanarak tanıştık.
Bize yerel haberleri anlatıyorlar, dedikoduları paylaşıyorlar, bizi doğum günü partilerine davet ediyorlar, Dostum araba sürerken, bizim için en sevdikleri müzikleri çalın… daha sonra bizi mallarından elmalarla veya bir torba cevizle veya bir kedicikle - her neyse, silahlı olarak bırakırlar. Ve bir daha bizi yolda baş parmaklarımız yukarıda gördüklerinde dururlar. Çünkü artık eski arkadaşlar gibiyiz.
Otostop onlara adında küçük bir şeyin var olduğunu gösterir karma.
Anladılar. Oraya attığın şeyi geri al. Huysuz bir yüzle yolun kenarında durun, kayaları tekmeleyin ve kız kardeşinizle kavga edin, kimse sizin için durmayacak ve onları suçlayabilir misiniz? Ben de arabamda istemezdim. Durmayan her arabaya küfretmeye başlayın ve her nasılsa, her seferinde, takip eden diğerleri de durmayacak gibi görünüyor.
Evren, herhangi bir nedenle sürücülerin kendileri için durmak zorunda olduğunu düşünen huysuz insanlarla nasıl başa çıkılacağını çok iyi biliyor gibi görünüyor. Göz teması kurun, herkese samimiyetle gülümseyin, ne olursa olsun pozitif bir 'minnettarlık tavrı' sürdürün ve çocuklarım bunun onları yolda çok daha ileriye götürdüğünü deneyimlediler.
Otostop onlara seyahatin paraya bağlı olması gerekmediğini kanıtlıyor.
Bu muhtemelen otostoptan alacaklarını umduğum en önemli ders. Bekar bir anne olduktan sonra, yeni mali "kısıtlamalarım" nedeniyle fazla seyahat edemeyeceğimi düşündüğüm birkaç panik anım oldu, onları arayalım mı? Kalbimi kesip kanatlarımı kırabilir ve beni bir kafese kapatabilirdin. Seyahat edememe düşüncesi beni çok korkuttu.
Sonra fark ettim - iki bacağım ve bir baş parmağım olduğu sürece, ulaşamayacağım yer yok. En özgürleştirici gerçekleşme buydu. Hayatımın en fakir (finansal olarak) anlarında, aslında en çok mil yol aldım. Sadece kendime yapabileceğimi kanıtlamak için. Çocuklarımın hiçbir bahane olmadığını öğrenmelerini istiyorum. Paran varsa harika. Seyahat. Paranız yoksa harika. Daha yaratıcı seyahat edin. Ama seyahat.