Derebeyi Cilt 3 Interlude
ara
Bu, Re-Estize Krallığı’nın Kraliyet Başkentiydi.
Kalbinde, perde duvarlarla birleştirilmiş yirmiden fazla geniş yuvarlak kuleden oluşan bir iç kale ile çevrili Ro-Lente Kraliyet Şatosu vardı. Derinliklerinde Valencia Sarayı yatıyordu.
Sarayda dekoratif olmaktan çok işlevsel bir oda vardı. Birçok soylu orada toplandı.
Krallığın Savaşçı-Kaptanı Gazef Stronoff’un şekli aralarında görülüyordu. Şu anda hayatını yemin ettiği efendisi, tahtta oturan adam, Kral III. Ranpossa’nın önünde diz çöküyordu.
Yaşı ilerlemiş gibi görünüyor.
Adamı şimdi, yarım ay önce, yola çıktığı zamanki haliyle karşılaştırdığında, Kral onda böyle bir izlenim bırakmıştı.
Sevgili efendisinin soluk saçları dağınıktı, sıska vücudu kelimenin tam anlamıyla sağlıklı olarak tanımlanamazdı ve ten rengi de benzer şekilde zayıftı. Asasını tutan eli kurumuş bir dal kadar inceydi ve tacı kafasına ağır bir şekilde sarkıyordu.
Otuz dokuz yıl hüküm sürmüştü ve şimdi altmış yaşındaydı. Tahtı uygun bir halefe devretmesi gerekirdi ama sorun şu ki böyle bir halefi yoktu.
Bunun nedeni tahtı miras alacak prenslerin olmaması değildi. Aksine iki prens vardı ama ikisi de ideal olmaktan uzaktı. Onlara tahtı verirse, Büyük Soyluların iplerinde dans eden kuklalara dönüşeceklerdi.
Yaşlı adam zayıf bir şekilde konuştu:
“Savaşçı-Kaptan, sağ salim döndüğünüze sevindim.”
“Evet! Teşekkürler Majesteleri!”
Bu sempatik sözler, cevap verirken Gazef’in derin bir reverans yapmasına neden oldu.
“Umu. Bazı raporlar aldım ama olanları kendi ağzından duymak isterim, Savaşçı Kaptan.”
“Anlaşıldı.”
Gazef, Kraliyet Başkenti’nden ayrılıp Carne Köyü’ne ulaştıktan sonra yaşananları ayrıntılarıyla anlattı. Ainz Ooal Abiye olarak bilinen gizemli büyücüye özellikle dikkat etti, ancak Slaine Teokrasisinin işin içinde olduğuna dair şüphelerinden bahsetmedi. Bunun nedeni, Gazef’in konuyu daha az insanın bilmesinin en iyisi olacağını düşünmesiydi ve bu nedenle bu yerde bu konu hakkında konuşmanın tavsiye edilmemesiydi.
Ve böylece Gazef konuştu ve konuştu. Yoluna çıkan bir yanlışı düzeltmek için devreye giren, köylüleri kurtarmak için bedelini hiç düşünmeden korkusuzca tehlikeye atılan bir adamın kahramanca öyküsünü anlattı.
“Böylece? Bu kesinlikle onun parlayan bir incelemesi. Düşünürse, zayıfları kurtarmak için tehlikeye girer…”
Kral bu övgü sözlerini mırıldanırken, birkaç soylu Ainz Ooal Cüppe hakkında kibirli dedikodular yaptı.
Sorunlu bir birey.
Yüzünü dünyaya açıklamaya cesaret edemeyen bir sapkın.
Garip bir isme sahip bir büyücü.
Sonunda, saldırıyı kendi reklamını yapmak için yapmış olabileceği fikrini bile gündeme getirdiler.
Gazef öfkesini yüzüne yansıtmamaya çalıştı. Kurtarıcısını onların sözlerinden koruyamadığı için kendini derinden yararsız hissetti.
Bunun bir nedeni vardı elbette. Bunun nedeni, Ainz ile alay eden soyluların ortak bir noktasının olmasıydı: Krallıktaki büyük gruplardan birinden geliyorlardı; Büyük Soylularınki.
Re-Estize Krallığı’nın yüzde otuzu doğrudan Kral tarafından yönetilirken, Büyük Soylular yüzde otuzu daha kontrol ediyordu. Kalan yüzde kırk, diğer soylulara ait olan feodal bir alandı. Buna ek olarak, Krallığın liderliği, gece gündüz iktidar için mücadele eden iki gruba ayrıldı.
Bir yanda Kraliyet hizbi, diğer yanda da Krallığın Altı Büyük Soylusunun yarısından fazlasını oluşturan Soylular hizbi vardı. Şu anda Kral’ın önünde olmalarına rağmen, bu sadece iki tarafın da savaştığı savaş alanının bir uzantısıydı.
Bu nedenle, Kraliyet fraksiyonundan ve dolayısıyla Kral’ın güvenilir hizmetkarı olan Gazef gelişigüzel araya girmek istemiyordu. Kendi beceriksiz ifadelerinin o soyluları yenemeyeceğini biliyordu, bu yüzden kendi yanlış konuşma şansını en aza indirmesi gerekiyordu.
…Slaine Theocracy’nin gizli güçleri nasıl hareket ettiğimizi biliyorlardı ve doğru zamanda ortaya çıktılar… bu, Krallık içinde bir casus olma ihtimalinin yüksek olduğu anlamına geliyor. Bu durumda, Noble grubunun insanlarından biri olabilir…
Gazef’in bakışları, gözlerinde son derece soğuk bir ifade olan soylulardan birine çevrildi.
Sarı saçları arkada toplanmıştı ve bir çift mavi gözleri vardı.
Cildi, güneşten kaçınanlara özgü solgun rengin aynısıydı. Sadece ince yapısıyla pekiştirilen zehirli bir yılan imajını yansıttı.
Kırk yaşından küçük olmalıydı ama sağlıksız ten rengi onu olduğundan daha yaşlı gösteriyordu.
Adı, Altı Büyük Soyludan biri olan Marquis Raeven’di. Kendi çıkarı için iki grup arasında bir yarasa gibi uçup gitti ve Kral’ın ikinci oğlunu destekleyenlerden biriydi.
Eğer Kral’a ihanet eden biri varsa bu o olmalıydı, değil mi?
Gazef’in gözlerinin üzerinde olduğunu hisseden Marquis Raeven, zaten ince olan dudaklarının kenarını kıvırdı. Gazef bu provokasyon karşısında daha da sertleşti.
“Öyleyse raporunuzu burada bitirelim, Savaşçı Kaptan. Karar verilmesi gereken başka önemli konular da var.”
Kralın bu yorgun sözleri, kümelenmiş soyluların gevezeliğini kısa bir süre için susturdu. Gazef, Kral’ın yanına döndü ve soyluları inceledi. Kralın güvenine sahip bir adam olarak onların hoşnutsuz bakışlarına çoktan alışmıştı.
“Öyleyse, eğer gelenek devam ederse, birkaç ay içinde İmparatorluk ile savaşıyor olmamız gerekiyor. Bu konuyu nasıl ele alacağımızı tartışalım. Marquis Raeven, herkese açıklayın.”
“Anlaşıldı Majesteleri.”
Hayalet benzeri adam önlerinde sessizce yürüdü ve alçak sesle konuşmaya başladı.
Kimse sözünü kesmedi. Sadece her hizipte nüfuz sahibi olmakla kalmadı, aynı zamanda Altı Büyük Soylu’nun en güçlüsüydü. Kimse ona düşman olmaya cesaret edemezdi.
Marquis Raeven, herhangi bir muhalefetle karşılaşmadan, her bir soyludan kaç silahlı adama ihtiyaç duyacağını açıklayarak gelecek için planlarını özetledi. Bitirdiğinde kibirli bir şekilde gülümsedi ve Kral’ın önünde eğildi:
“-Ve hepsi bu.”
“Teşekkürler Marki Raeven. İtirazı olan var mı?”
Mahkeme, insanların kendi aralarında konuşmasıyla bir kez daha kargaşa denizine dönüştü.
“Saldırıya geçme sırası bizde. Gelmişken İmparatorluğa saldıralım.”
“Kesinlikle! İmparatorluğu geri püskürtmekten yoruldum.”
“Açık olarak. İmparatorluktaki o aptallara ne kadar korkutucu olabileceğimizi gösterelim.”
“Gerçekten de hak ettin Kont-sama.”
Cömert giyimli adamların kahkahaları mahkemede yankılandı.
aptal olma Bunu gerçekten söyleyebilseydi ne kadar canlandırıcı olurdu.
Krallık ve komşusu İmparatorluk, her yıl Katze Ovalarında karşı karşıya gelirdi.
Bugüne kadar iki taraf da ağır kayıplar vermedi, ancak bunun tek nedeni İmparatorluğun kuvvetlerini savaş alanına göndermemesiydi. Eğer gerçekten Krallığı fethetmeye niyetliyseler, Katze Ovalarında toplanmalarına ve Krallığın ordusunu beklemelerine gerek kalmayacaktı.
Gazef ve beyinlerini kullanabilen bazı soylular, bu olayların amacının Krallığın gücünü tüketmek olduğunu hissettiler.
Örneğin, İmparatorluk ve onun profesyonel şövalyeleri ile karşılaştırıldığında, köylü toplamalarıyla Krallığı ele alalım.
Kimin birliklerinin bireysel olarak üstün olduğu hemen belli oldu, bu yüzden Krallık, İmparatorluğun iki katından fazla asker seferber etmek zorunda kaldı. Daha fazla adamla savaşmanın bir sonucu olarak, bu adamlar için daha fazla tayınlara ihtiyaçları olacaktı. Tabii ki, yiyecek üretebilen bazı sihirli öğeler vardı, ancak söz konusu yiyecekler yalnızca besin değerleri nedeniyle bu şekilde nitelendirildi. Lezzetleri o kadar iğrençti ki, aç insanlar bile onu yerken iki kere düşünürdü. Bu nedenle, sihirli bir şekilde yaratılan bu yiyecek, uygun tayınların yerini alamazdı.
Ayrıca İmparatorluk geç olgunlaşan buğdayın hasat mevsimini istila etmek için seçmiş ve köylerde el kıtlığına neden olmuştur. Bu, buğday ve diğer tahılların hasatını geciktirdi.
Bu şekilde, Krallık tam ölçekli bir istilaya ihtiyaç duymadan zayıflayacak ve bu, Krallığın gücünü zayıflatacaktır.
Bu nedenle, Noble fraksiyonu bu sonuçlara aldırış etmedi. Aslında, düşmanları olan Kraliyet fraksiyonunun güçlerini ve nüfuzlarını kaybetmesinden memnundular.
Krallığın gücü azaldığında, İmparatorluk tüm gücüyle istila edecek. Düşmanın bu kadar küçük çatışmalardan gerçekten memnun kalacağını düşünüyor musunuz? Neden hepiniz bu kadar safsınız!?
Noble fraksiyonu, mutlak güçlerini sonsuza kadar kullanacaklarına inanıyordu. Gazef özellikle bu soylular tarafından çileden çıkarılmıştı.
“Eğer durum buysa, Savaşçı-Kaptan’a yardım eden şüpheli büyücü İmparatorluktan bir adam olabilir mi? Belki de casus olarak aramıza sızmak niyetindedir.”
“Ah, anlıyorum. Haklısın. İmparatorluğun büyücüleri eğiten bir akademisi olduğunu söylüyorlar, yani bu çok muhtemel.”
“Slaine Teokrasisinin halkının belirli bir adı, vaftiz adı ve soyadı var. Ancak, ya adı bir takma adsa?”
“Böyle birinin Krallık’ta görünmesi beni rahatsız ediyor. Belki de onunla başa çıkmanın bir yolunu bulmalıyız?”
“Belki onu canlı yakalamayı düşünebiliriz. Açıkçası, asıl sorun Maceracılar Loncası. Sayılarında birkaç büyü yapanı sayarlar ve istediklerini yaparlar. Onlarla bir an önce ilgilenmemiz gerekiyor. Belki onları vasalımız falan yapabiliriz.
“Sonra, Lonca’nın topladığı ücretler var. Krallıktaki maceracılar, sınırlarımız içindeki canavarları ortadan kaldırmak için saçma sapan bir meblağ talep ediyor!”
“En iyi çözüm onu buraya getirmek olacaktır.”
Gazef bunu duyduktan sonra daha fazla sessiz kalamadı. Kendisini, astlarını ve köylüleri kurtaran kişiyi kötülemeye devam etmelerine izin vermesinin hiçbir yolu yoktu.
“Bir saniye lütfen. Başlangıç olarak, o büyü yapan kişi Krallığa karşı iyi niyetli; böyle birini yakalamaya çalışmak akıllıca bir karar olmaz…”
Gazef, mahkemede giderek artan önyargılı konuşmayı yeniden yönlendirmek amacıyla konuşmuştu. Birkaç soylu, tiksinti dolu bakışlarla tepki gösterdi.
Gazef şu anki konumuna kılıç ustalığının yegâne erdemi sayesinde ulaşmıştı. Uzun ve seçkin geçmişleri olan bu soylular için sonradan görmeden biraz daha fazlasıydı.
Böylece, Gazef çok alay konusu oldu. Kimsenin onun dövüş becerileriyle boy ölçüşemeyeceği gerçeği, soyluların kızgınlığını yalnızca derinleştirdi.
Bu soylu aristokratlar, kendilerinden daha alçakgönüllü biri tarafından alt edilmeye dayanamazlardı.
Birkaç soylu, Gazef’in sözünü bitirmesini beklemeden Ainz Ooal Gown’u eleştirmeye devam etti ve diğerleri de katıldı.
Kral tahtının üzerinde, boğuk bir iç çekişle konuştu:
“…Bu yeterli. Savaşçı-Kaptan’ın kararının hatalı olmadığını düşünüyorum.”
“Muu… peki, öyle diyorsanız, Majesteleri…”
Soylular karşılık vermediler, bunun yerine yüzlerindeki alaycı sırıtışları geçici olarak gizlediler.
Gazef, kendisini seçen ve nihai bağlılığını adadığı efendiye minnetle baktı.
Kral, Gazef’in gözlerindeki bakışı gördü ve başını salladı.
♦ ♦ ♦
Gazef, bu toplantılardan sonra hep yorgundu, güç oyunları ve dalkavukluklarla doluydu ama Gazef, Kral’a saraya kadar eşlik ederken yorgunluğunu yüzüne yansıtmadı.
Kral önceki bir savaşta dizini yaralamıştı ve bastonla bile ayakları üzerinde sallanıyordu. Yine de Gazef, Kral’ın saygınlığını göz önünde bulundurarak ona destek elini uzatmadı. Ayrıca, yürümek için birinin onu desteklemesine ihtiyaç duyduğu bir duruma ulaşmış olsaydı, tahtta kolayca manipüle edilen bir kukla prens için bir yer sağlamak için, Soylu hizbin tahttan çekilmesi için haykırışları yalnızca daha da yükselirdi. .
Bu nedenle Gazef bunun gerekliliğine üzülse de Kralı tek başına bırakmak zorunda kaldı.
Koridorda yavaşça yürüyüp odasına yaklaştıklarında, Kral aniden şöyle dedi:
“…İmparatorluğun saldırılarını durdurmak için soyluların gücüne hâlâ ihtiyacımız olacak. Eğer onları anında ihbar edersem, Krallık bir İmparatorluk istilasına gerek kalmadan kendi kendini parçalar.
Aniden ağzından çıksa da Gazef, Kral’ın ne söylemek istediğini anladı, bu yüzden sadece dişlerini gıcırdattı.
“İmparatorluğu ne kadar kıskanıyorum.”
Gazef, kralı teselli edecek ve onun mırıldanmalarına cevap verecek bir şey bulamıyordu.
İmparatorluğun kendisi üç nesil önce feodal bir krallıktı. Bununla birlikte, soyluların gücü sürekli olarak aşınmıştı ve mevcut mahsul artık tamamen hüküm süren İmparatora sadıktı.
Hüküm süren İmparator — Jircniv Rune Farlord El Nix
Kanlı İmparator unvanı, iktidara geldiğinde akan kan nehrinden gelmişti. Gazef, adamla savaş alanında tanıştığı zamanı hatırladı; onu hizmetine sokmak isteyen imparator.
O İmparator doğuştan hükümdardı.
“Düşüncesizliğim yüzünden seni koruyamadığım için özür dilerim. Sana o tehlikeli emri vermeden önce seni düzgün bir şekilde donatamadım bile… Lütfen bu yüzden… benim yüzümden kaybedilen adamlarının hayatları için beni affet.”
“Hayır, öyle değil…”
“Gazef, sorun değil. Ve… ölümlerini telafi edemese de, ölenlerin ailelerine bir tür tazminat ödemek istiyorum. Ayrıca, Dress-dono’ya şükranlarımı doğrudan iletmek ve en yakın sırdaşımı kurtardığı için kendisine teşekkür etmek istiyorum.”
Kralın kendisine kişisel olarak yardım etmemiş isimsiz bir halktan birine şahsen teşekkür edeceği fikri onu rahatsız etmiş olmalıydı, ama—
“Eğer o gerçekten doğru bir adamsa, o zaman senin sözlerin tek başına tatmin edici olacaktır.”
“Öyle mi – hm?”
Kralın gözleri önünde iki kişi belirdi. Önünde yürüyen güzel kız dikkatini çekti. Güzelliğinin resimlerde tam olarak yeniden üretilemeyecek kadar güzel olduğu söylendi; gerçekten tarif edilemez bir güzellikti.
Kral gülümsedi. Küçük prensesini her zaman diğer çocuklarına tercih etmişti.
Renner Theyre Chardon Ryle Vaiself
Kraliyet ailesinin üçüncü prensesi olarak, annesinin göz kamaştırıcı güzelliğini miras almıştı ve “Altın Prenses” olarak ün salmıştı.
On altı yaşına geldiğinde, onun için evlenme zamanı gelmişti. Soyluların huzursuz olmasının bir nedeni de buydu.
Sarı saçları, lakabının sebeplerinden biriydi. Boynundan aşağı, sırtından aşağı akıyordu. Gülümseyen dudakları uçuk pembeydi ama yine de sağlıklı ve canlı görünüyordu. Safire benzeyen gözleri yumuşak ve derin bir maviydi.
Ustaca dikilmiş beyaz elbisesi, yansıttığı saflık imajına yalnızca katkıda bulunurken, boynundaki altın kolye onun asil ruhunu simgeliyor gibiydi.
Arkasında gençlik yıllarında genç bir adam vardı. Saf beyaz bir zırh giymiş, tek bir kelimeyle özetlenebilirdi – yoğun.
Duygusuz gözlerinin üzerinde bir çift kaba, gür kaş belirdi.
Yüzünde sanki çelikten dövülmüş gibi sert, boyun eğmez bir ifade vardı ve cildi güneşten kararmıştı. Sarı saçları, hareket kolaylığı ve dövüş sırasında birbirine dolanmasını önlemek için özenle kesilmişti.
Bu genç adamın adı Climb’ti ve Gazef’in onunla nasıl geçineceği hakkında hiçbir fikri yoktu. Delikanlıdan hoşlanmadığından değildi; aksine, aslında ondan hoşlanıyordu.
Ancak Gazef, etrafını saran yoğun havayı kaldıramadı. Kendisi gibi ciddi insanları takdir ediyordu, ama çocuğun en azından biraz neşelenebileceğini umuyordu.
Yine de Gazef duygularını anlıyordu.
Krallığın en güzel kadınının yanında duran biri olarak, benim diyebileceğim bir arkadaşı bile olmadan, büyük bir nefret ve kıskançlığın hedefi olmuştu. Ayrıca Gazef ile aynı mütevazi kökenden geliyordu – hayır, Gazef’ten daha kötü. Böylece hiçbir zaaf gösteremez, yaptığı tek bir hareketi kimsenin eleştirmesine izin veremezdi.
“Baba, Savaşçı-Kaptan-sama.”
Kral koşarak yanına gelen Renner’a gülümsedi ve derin bir şekilde eğilerek Climb’e başıyla selam verdi.
“Toplantı sonunda bitti.”
“Umu. Sonuçta tartışılacak çok şey vardı.”
“Böylece? Bir şey düşünüyordum, bu yüzden size anlatmak için burada beklemeye karar verdim.
“Gerçekten, gerçekten şimdi mi? O halde özür dilerim.”
Düşündüğü şeyler hiç de önemsiz şeyler değildi.
Altın Prenses olarak anılmasının bir diğer nedeni de hünerli zekası ve hayranlık uyandıran ruhuydu. Politikaları yalnızca devrim niteliğinde değildi, aynı zamanda hepsi sağlam ve mantıklı olan yeni yasalar bile önermişti.
Önerdiği politikalar, tamamen alt sınıflara yardım eden önlemler etrafında toplanmış gibi görünüyordu. Ancak bunlar basit bildiriler değil, çalışmak isteyenlere kendi güçleriyle beslenmeleri için bir şans vermek üzere tasarlanmış kapsamlı bir yardım politikaları sistemiydi.
Ek olarak, bu politikalar aynı zamanda sıradan halkın yerini iyileştirecek, Kraliyet’e olan bağlılıklarını artıracak, üretkenliği artıracak ve genel olarak Kraliyet’i olumlu yönde etkileyecektir.
Bu girişimlerin çoğu, köylülerin kaderinde herhangi bir iyileşmeye karşı çıkan soylular tarafından ortadan kaldırılmış olsa da, toplumun daha akıllı üyeleri ve bu politikalardan yararlanan insanlar, onu şiddetle onayladılar.
“Öyleyse, odama döndüğümde seni dinleyeceğim.”
“Ama baba, benim için artık yürüyüşe çıkma zamanı. Lütfen dönmeden önce Climb ile gezintiye çıkmama izin verin.”
Tırmanış, Prenses’in kendisiyle yürüyüşlerinin Kral’la konuşmaktan daha önemli olduğunu ima ettiğini duyunca daha da sertleşti. Gazef onun için biraz üzüldü.
Yine de, Prenses Renner her zaman özgür bir ruh olmuştur. Onun takipçisi olarak yapabileceği tek şey gezintiye çıkmaktır.
“Öyleyse git. Döndüğünde odama gel ve bana anlat.”
“Anladım. O zaman gidelim, Tırmanalım.”
“Öyleyse mütevazi hizmetkarınız veda edecek.”
Gazef, bir savaşçı sıfatıyla eğilen Tırmanış’a bir öneride bulundu:
“Tırman, kılıç ustalığını geliştirmelisin, böylece her koşulda Prenses Renner’ı savunabilirsin.”
“Evet efendim!”
Climb şiddetle başını salladı, ancak Renner daha sonra onaylamayan bir ses tonuyla cevap verdi.
“Tırmanmak iyi. Ne olursa olsun beni koruyabilecek.”
Sözlerinin hiçbir dayanağı yoktu. Yine de, Prenses’in konuşmasını duyduktan sonra o bile Climb’in bunu yapabileceğini hissetti.
“Öyleyse, hadi gidelim, Tırman.”
Renner’ın narin parmakları Climb’in giysisinin köşesini çekiştirdi. Muhtemelen bilinçsiz bir hareketti, ancak Climb, Prenses’in bunu yaptığını öğrendiğinde, yüzü elmas kadar boyun eğmez görünene kadar daha da sertleşti.
“Evet prensesim.”
Renner onu sürüklerken Climb’in ifadesi görünüşte tarafsız olsa da, gözleri içindeki ıstırabı ve Prenses’le ayrılırken ne kadar etkilendiğini ortaya çıkardı.
İkisi efendi ve uşak olarak yerlerini unutmuşlardı ama Kral buna aldırış etmedi. Sanki uzun zaman önce kaybettiği sevgili hazineleriymiş gibi, ikisinin gidişini izledi.
“…Kral olduğuma göre muhtemelen ona acımamalıyım, sence de öyle değil mi?”
Climb’in kökenleri bilinmiyordu. O, Renner’ın kaleden yaptığı bir gezi sırasında aldığı bir yoksul çocuğuydu.
Sonra, açlıktan ölmek üzere olan sıska bir çocuktu. Kurtarıcısını korumak için çok çalışmış ve durmaksızın eğitim almıştı. Hayır, antrenman yapmak ve çok çalışmak onun yaptıklarını anlatmaya yetmezdi.
Kılıç ustalığı veya büyü konusunda herhangi bir yeteneği yoktu ve olağanüstü fiziksel yeteneklere de sahip değildi.
Ancak, günden güne yavaş yavaş kendini geliştiriyordu. Elbette yetenekleri Gazef seviyesinde değildi, kahramanlar aleminde de değildi. Buna rağmen, kendi eğitiminden elde ettiği güç, onu Krallık’taki tüm savaşçıların zirvesine yerleştirdi. Bununla birlikte, üstesinden gelemeyeceği bazı engeller vardı.
Bahsedilen engeller, statüsü, gücü ve kişisel değeriydi.
Prenses Renner’a yakın bir yer çok değerliydi ve Climb buna değmezdi.
“Hizmetçiniz anlıyor.”
“Aptalca olduğunu biliyorum ama en azından kızlarımdan birinin… özgür olmasına izin vermek istiyorum. Hayır, bunu yaparsam diğer kızlarım beni azarlar. Böyle şeyleri düşünmek için ne kadar yaşlı ve aptal olmalıyım.”
Kral sanki orada birini görmüş gibi gökyüzüne baktı.
“Bildiğim kadarıyla, bu kızımı da mutsuzluğa maruz bırakmak zorunda kalabilirim.”
Prensesi şimdi evlendirmek zorunda kalsaydı, muhtemelen Büyük Soylulardan biriyle eşleştirilirdi.
Gazef böyle düşündü ama ne diyeceğini bilemediği için bir şey söylemedi. Onun dertlerini ancak Kral’la aynı statüde biri anlayabilirdi ve Gazef öyle biri değildi.
İkisinin arasında bir sessizlik geçti ve ardından onu temizlemek için tekrar ileri adım attılar.