Rögarın kapağını kapattım ve bitti. Yüzyılların oluşturduğu kanalların yarattığı sınırın, içimizde yarattığı sınırsızlık hissi bitti. Yeryüzüne, yersizliklerin yüzüne geri döndük.
O'nu 3 yıldır tanıyorum. Komşularımız bizi "cataphile"ler olarak adlandırıyorlar. Yaşamının çoğunu Paris'in kayıp tünellerinde, garip arkadaşlarıyla garip şekilde eğlenerek geçiren garip çift. Oysa bizim yeraltına kaçmamızın sebebi bu zaten. Sınıflandırma, ayrıştırma, uzaklaştırma döngüsü. Biz birbirimizi hiçbir şey olarak adlandırmıyoruz. "Hiç" olmak güzel şey. Boşlukla bütünleşmek değil midir yaşamın amacı?
Kireçtaşı çıkarmak için toprağı delik deşik eden işçiler bilmiyorlardı elbette yeni bir akımın lideri olacaklarını. Kullanıma kapatılan tüneller, zamanla toplu mezarlara, teknoloji harikası metrolara evsahipliği yaptı. Ah, bir de bize elbette. Tünelleri kendimize göre düzenleyip, karanlığa gömülmekten zevk alan insanlara. Yani "cataphile"lere. Kendi özgürlüğümüzün tadını çıkarıyoruz, başkaları dalga geçmekten zevk alsa da. İşte biz, gizlendikçe mutlu oluyor; mutlu oldukça bunu etrafımıza yayıyor ve gitgide büyüyoruz. Büyüyoruz ki ayrımcılığa sahip çıkabilelim. Büyüyoruz ki özgürlük alevi Paris'i rehin alsın.