Ben dürttüm. Ben itiyorum. Ben dürterim. İnsanları odacıklarından kurtarmaya ve dünyayı dolaşmaya çalışıyorum. İşte bu yaptığım şey. Bu benim işim. Diğerlerine seyahat etmenin pahalı olması gerekmediğini, kimsenin yapabileceğini ve korkularınızın asılsız olduğunu gösteriyorum. Bunun yaşayan bir örneği olmaya çalışıyorum. İnsanlardan aldığım e-postaları dikkate alarak insanları uçaklara ve dünyaya sokmakta başarılı olduğumu düşünüyorum.
Ancak geçen ay, yolculuğum sona erdiğinde ne yapacağım konusunda bir çatalla karşılaştım: hemen New York'a mı taşındım, yoksa altı aylığına İsveç'e mi taşınıyorum? Bir kere yola indiğinizde geri dönüş olmaz ve ne seçeceğime çok üzüldüm.
Ancak İsveç'i seçmeye karar verdim.
Hayatımda yol gösterici ilke pişmanlık yok. Ölüm yatağımda, “Keşke isterdim…” diyerek olmak istemiyorum ve İsveç’e taşınmazsam her zaman pişman olacağımı düşünüyorum. Ne olabileceğini hep merak ederdim. Avrupa'da bir anlığına nihayet yaşayabilseydim hayat nasıl olurdu? Hangi olanakları ve fırsatları kaçırdım?
Bu yüzden Temmuz ayında, kitabım yayınlandığında Ocak ayına kadar kalacağım Stokholm'e uçağa bineceğim. Daha erken ayrılırdım, ancak ABD’de bu arada katılmam gereken bazı konferans ve planlarım var.
Bir gece uyanık kalırken, İsveç'e taşınmazsam, pişman olacağımı değil, aynı zamanda ikiyüzlü olacağımı fark ettim. Ne de olsa korkularım ve çekincelerimle yüzleşmek yerine kolay yoldan giderdim. New York kolaydır. Biliyorum, orada yaşadım, orada arkadaşlarım var. Vizeler, diller veya başka herhangi bir şey için endişelenmeme gerek yok. New York kolay ve rahat bir seçim olacaktır.
Konfor bölgemden ayrılmak yerine, sıkıca içinde kalıyordum. Ve eğer bunu yapsaydım, insanlara kendi rahat bölgelerinden çıkmalarını bir daha nasıl söylerdim?
Beni yargılamanız gereken tek şey yazdığım bloglar ve paylaştığım bilgiler. Sunduklarım temelinde, dinleyebilecek kadar güvenilir olup olmadığımı siz belirlersiniz. İnanılmaz fotoğrafları, yalnızca gerçekten kullanacağı ürünleri tanıttığı ve onun için kefil olan insanlar ve haber kaynakları nedeniyle fotoğrafçılık konusunda Trey Radcliff'e güveniyorum. Ne hakkında konuştuğunu bildiğine güveniyorum.
Ve güven, İnternet'in para birimidir.
İnsanlara korkularını aşmalarını, hayallerini yaşamalarını ve dünyayı kendileri için bile yapmazsam dünyayı gezmelerini söyleyemem. Bugünlerde pek çok kabataslak web sitesi ile güven yetersiz kalıyor. Çevrimiçi olduğunuz tek şey güvenilirliğinizdir.
Bu yüzden gece geç saatlerde, bana seyahat etmeleri için ilham verdiğimi söyleyen insanlardan aldığım tüm e-postaları düşündüm. Korkularını kaybetmeye yardım ettiğim insanlardan gelen tüm mesajları düşündüm. Bana bir blog yazısı söyleyenlerin tam olarak ihtiyacı olan şey olduğunu düşündüm.
Sonra İsveç’e gitmek istediğimi ne kadar derin bildiğimi düşündüm. Daha fazla istediğim hiçbir şey yoktu. Dili öğrenmek, yemek yemek, insanlarla tanışmak ve kırları keşfetmek istiyorum. New York altı ay bekleyebilir. Onu özleyeceğim, ama her zaman orada olacak. Eğer aklımda hiç şüphe yoksa, aklımda nasıl şüphe vardı?
Çünkü ben atlamak ve iş yapmak için çok korkmuştum. Konfor bölgesinde kalmak daha kolaydı. Her zaman öyle. Ancak, birçok insanın derin bir nefes almasına, gözlerini kapatmasına ve kendi sıram için geldiğimde bunu yapmamanın beni ikiyüzlü yapacağıma yardım ettiğini anladım.
Ve bu aydınlanma şüphemi ortadan kaldırdı ve beni taahhüt etti.
Ve böylece Temmuz ayında İsveç'e taşınacağım. Harika olabilir. Berbat olabilir. Eve erken gelebilirim veya sonsuza kadar kalabilirim. Ama en azından vaaz ettiğim şeyi uygulayacağım. Her gün başkalarına yapmamı istediğim şeyi yaptığımı bilerek uyanabilirim: Günü yakaladım, korkularımı fethettim ve bilinmeyene sıçradım.
Çünkü bunu yapmasaydım ikiyüzlü olurdum.
Ve kendime bir daha asla aynı şekilde bakamadım.