filmin açılış sekansında, küçük bir kız ve babasının ava çıktığını görüyoruz. karşılarına bir geyik çıktığında babası, kızına sessiz olmasını söylüyor. geyiği vuracağını düşündüğümüz andaysa, silahını kızına doğrultuyor. bir süre öylece dursa da, tereddütle tetiği çekmekten vazgeçiyor. başta, bu sekansın ne anlama geldiğini çözemiyoruz; ama trier, ilgimizi ilk dakikadan çekmeyi başarıyor. ardından yukarıdan yapılan çekimle, bir kampüs geliyor ekrana. yukarıdan bakıldığında meşgul karıncalar gibi oradan oraya giden öğrencilerin arasından bir tanesine, yani thelma'ya (eili harboe) odaklanıyoruz. oslo'ya biyoloji okumak için gelen ve katı hıristiyan ailesinin yanından ayrılan thelma'nın, üniversiteye ve tek başına yaşamaya uyum sağlama çabalarını izliyoruz bir müddet. bu noktada, thelma'nın güçlerinin farkına varmadan önce gündelik yaşantısını izlememiz, onu normal bir insan olarak daha yakından tanımamıza olanak sağlıyor. bir hiçliğin ortasında yaşıyormuş gibi görünen ailesi, sürekli arayarak ya da internetteki aktivitelerini yakından takip ederek onu kontrol etmeye devam ediyorlar. basit bir ebeveyn endişesinin ötesindeki bu davranış, haliyle bir gerilim yaratıyor.
kütüphanede ders çalışan thelma'nın, ilk kez anja'yı (kaya wilkins) görmesiyle bir dizi gizemli olay baş gösteriyor. thelma birden yere yığılarak nöbet geçirirken, hitchcock'un filminden fırlamış gibi duran bir sürü kuş da kütüphanenin camlarına çarpmaya başlıyor. ilk doktor kontrolünde ters giden bir şey bulunamasa da, thelma'nın nöbetleri ve tuhaf sanrıları giderek artıyor. bunun yanı sıra, thelma ve anja arasındaki ilişki de giderek derinleşiyor. anja'nın hayatına girmesiyle içki, sigara ve uyuşturucunun yanında aşkla da tanışıyor, thelma. hıristiyan kurallarıyla büyümüş bir genç kızın dünyevi zevkleri tatmasıyla, suçluluk duygusunun gün yüzüne çıkması da gecikmiyor. thelma'nın saklamaya çalıştığı tutkuları öylesine güçlü ki, oslo konser salonu'nun tavanını bile yerinden sallıyor; ama bu tutkusu yüzünden duyduğu utanç, çok daha fazla zarara neden oluyor.
ileri tetkiklerde nöbetlerinin epilepsiden değil de, psikolojik baskılamanın fiziksel bir yansıması olduğunu öğrenen thelma; ailesine ilişkin bazı sırları da açığa çıkarıyor. benzer bir hastalığa sahip, uzun yıllar önce öldüğünü zannettiği büyükannesinin aslında ölmediği ve 2016 yılında yeni bir kliniğe yatırılmış olduğu söyleniyor ona. büyükannesini ziyarete gittiğindeyse, hemşiresi ona büyükannesinin bir "güce" sahip olduğunu düşündüğünü ve kocasının kaybolmasından kendisini sorumlu tuttuğunu anlatıyor. bunun yanı sıra, hem büyükannesinin hem de küçük bir kızken onun, bir doktor olan babası tarafından ağır psikoaktif ilaçlar verilerek bilinç ve duygu durumlarının kontrol altına alındığını keşfediyor.
joachim trier, filmi thelma'nın bakış açısında tutuyor. o ne görüyorsa, biz de onu görüyoruz. ancak thelma güvenilmez bir anlatıcı olduğundan, izlediğimizin gerçek olup olmadığı belli olmuyor. bazı kabuslar ve sanrılar gördüğünde, bunların korku dolu çocukluğuna geri dönüşler olabileceğini düşünmeden edemiyoruz. thelma'nın güçlerinin sınırlarını kavradıkça, thelma'nın kafasına silah doğrultan babasının bakışlarındaki tereddütün nedenini de çözüyoruz; bu bakış, dış dünyada thelma'nın nelere sebep olabileceğini bilememenin getirdiği korkuyu da arkasında saklıyor.
uyarı: filmde, epilepsi hastaları için nöbet tetikleyici olabilecek kimi sahneler bulunuyor.