Amerikan nükleer uçak gemisi Carl Vinson, Kuzey Kore kıyılarına gidiyor ve daha sonra Nimitz ve Ronald Reagan buna katılacak. Bu gemilerin her biri yaklaşık 100 uçak ve çeşitli tipte helikopterleri taşıyabilir. Çin, DPRK'ya sivil havacılık uçuşlarını durdurdu ve bugün BM Kuzey Kore temsilcisi nükleer savaş ihtimalinin her zamankinden daha yakın olduğunu söyledi. Buna rağmen, DPRK nükleer ve füze testlerini durdurmayı reddetti.
Herkes Kore Yarımadası'nda bir veya iki yılda bir bir ağırlamanın başlaması gerçeğine alıştı. Başka bir Kim, en yakın komşularında bir kiloton ateş etmekle tehdit ediyor ya da genel olarak, lanet emperyalistlerle tam kapsamlı bir savaş başlatmak için tehdit ediyor. DPRK liderliği, her zaman aşırı derecede bir yetersizlik oynayarak rakiplerini daha uyumlu hale getirmeye çalışıyor ve kural olarak iyi yapıyor. Ama sonra tükürük bir taş üzerine düştü ve daha da fazlası: saldırgan askeri söylem şimdi Pyongyang'dan değil Washington'dan geliyor.
Amerika Birleşik Devletleri'nin 45. Başkanı Donald Trump, görünüşe göre gerçek bir kovboy gibi hissetmeyi severdi. Shairat'taki ani “Tomahawk” grevi, uzun süredir devam eden Obama'yı kırmızı çizgileriyle hatırlatan bir özlem hatırlattı ve Orta Doğu'daki düzenleri kökten değiştirdi. Görünüşe göre, Bay Trump, modern dünyanın en "donmuş" lideri unvanı yarışmasına katılmaya karar vermiş gibi görünüyor. Bu durumda, ciddi bir mücadele ile karşı karşıyadır, çünkü bugün bu yer için yeterince yarışmacı var. Uzakdoğu'da Suriye senaryosunu tekrarlamak mümkün mü? Ve bu dünyayı ve bölgeyi nasıl tehdit edebilir?
Az miktarda kan ve yabancı bölge
Yeni seçilen ABD başkanı, çoğu zaman geçmiyor. En yakın danışmanların skandal istifaları, en önemli cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin adli iptali, Vladimir Putin için sürekli aşırı sempati suçlamaları. Bütün bunlar yurtiçinde Trump'ın notunu aldı. Amerikan lideri, uluslararası arenada bu kadar rahat olmayan bir konumdan çıkmaya karar verdi: 7 Nisan’da, iki Amerikan destroyeri Suriye Şiirat’taki bir hava üssünde ani bir roket saldırısı başlattı. 59 Tomahawk seyir füzeleri üssünde bulunan uçakların çoğunu hurda metale çevirdi ve altyapısını neredeyse tamamen tahrip etti.
Küçük bir saldırgandan çıkan Batı dünyası bir bütün olarak Amerikalıların eylemlerini onayladı. Suriye'ye ve Orta Doğu'daki çoğu ülkenin liderlerine yapılan füze saldırısına olumlu tepki verdiler. Trump’ın ABD’deki puanı keskin bir şekilde arttı.
Ve füze saldırısından iki gün sonra ABD Donanması nükleer uçak gemisi Carl Vinson aniden rotayı değiştirdi ve Kuzey Kore kıyılarına gitti. Amerikalılar artık Kore nükleer silahlarının testlerine ve balistik füzelerin fırlatılmasına dayanmadıklarını söyledi. Mevcut Uzak Doğu alevlenmesinin arka planı budur, şimdi sonucunun ne olacağını tahmin etmeye çalışalım.
Seçim kampanyası sırasında Trump, DPRK'ya çok dikkat etti ve Obama’nın Kuzey Kore rejimi konusundaki politikasının dişsizliğinden şikayet etti. Bununla birlikte, seçim öncesi söylem bir şeydir ve gerçek hayat başka bir şeydir.
Donald Trump'ın şimdi ABD ordusu ve etkileyici sonuçları arasında en az sayıda zayiat veren küçük bir muzaffer savaşa ihtiyacı var. "Çok az kanlı ve yabancı topraklarda", - bir zamanlar SSCB’de dedikleri gibi. Ancak bu kesinlikle DPRK ile ilgili değil.
Birleşik Devletler Güney Koreliler ve Japonlarla birlikte (Japonya kesinlikle bu varsayımsal çatışmaya dahil olacak) “Juche ülkesini” yenebilecek mi? Bu şüphesizdir. Fakat bu savaştaki zaferin maliyeti ne olacak ve sonra kazananlar neyle karşı karşıya kalacak?
Kuzey Kore, 50'li yıllarda, dünya siyasi haritasındaki görünümünden hemen sonra Güney Kore ve ABD ile yaklaşmakta olan savaşa hazırlanmaya başladı. Er ya da geç gerçekleşeceği gerçeği, Kuzey Korelilerden hiç kuşku duymadı. Geçtiğimiz on yıllar boyunca, ideolojisinin dışarıdan gelen sürekli bir tehdit üzerine kurulu olduğu 38. paralelin kuzeyinde son derece otoriter, son derece militarize bir devlet kuruldu.
DPRK'nın nüfusu 30 milyondan az, ülkenin ordusu gezegendeki en büyüklerden biri. 2012'de ise sayısı 1.2 milyondu. Kuzey Koreliler yaklaşık 4 bin tank, 10 binden fazla top, 2,5 bin MLRS'ye sahiptir. DPRK hava kuvvetleri, çok eski Shilok'tan Sovyet S-200 hava savunma füzesi sistemlerine kadar yaklaşık 600 uçağa ve çok sayıda farklı hava savunma sistemine sahiptir. Bu silahların çoğu fiziksel ve ahlaki açıdan eskimiş Sovyet veya Çin örnekleri, ancak toplam sayıları hala etkileyici. Pek çok çatışmanın deneyimi, doğru motivasyon seviyesiyle, eski ekipmanlarla bile başarılı bir şekilde savaşabileceğinizi göstermektedir. Ve Kuzey Korelilerin motivasyonuyla her şey yolunda.
Ayrıca, ülkenin mobilizasyon kaynağının 6,2 milyon kişi olduğunu ve yalnızca 10 milyon kişinin askerlik hizmetine uygun olduğunu da ekleyebilirsiniz. Bir başka ilginç gerçek: Kuzey Kore özel kuvvetlerinin sayısının 80 ila 120 bin kişi olduğu tahmin ediliyor. Savaş durumunda, bu insanlar sabotaj yapacak ve düşmanın arkasında gerçek bir gerilla ayarlayacaktır.
Bununla birlikte, Kuzey Kore ile olası bir savaşın karmaşıklığı, yalnızca ülkenin sahip olduğu çok sayıda silahla değil. Saddam Hüseyin'in de Sovyet silahları dağları vardı, ancak bu, Amerikalıların Irak ordusunu iki kez gerçekleştirmelerini engellemedi. Bununla birlikte, Kore Yarımadası'nda düşmanlıkların patlaması durumunda, başkenti Seul de dahil olmak üzere Güney Kore toprakları ve ABD askeri üsleri saldırı altında olacaktı. Üstelik Seul, DPRK topraklarından topçu ateşi ile bile kaplanabilir.
Ama hepsi bu kadar değil. 2005’ten bu yana DPRK resmen bir nükleer devlet oldu. Nükleer silah yaratmak Koreliler SSCB'ye yardım etti. 1950'lerin ortalarından itibaren Sovyetler Birliği DPRK'ye nükleer uzmanlar gönderdi, Yongbyon'da bir nükleer merkez kurdu ve üç yıl sonra nükleer reaktör IRT-2000'i Korelilere devretti. SSCB'den jeologlar ülkede zengin uranyum yatakları buldular.
DPRK liderliğinin emrindeki nükleer suçlamaların tam sayısı bilinmiyor, ancak Güney Kore ordusu Pyongyang'ın 60 savaş başlığı oluşturmak için nükleer madde biriktirdiğine inanıyor. 2018'de Kim Jong-un ülkesinin termonükleer silahlara sahip olduğunu ancak uzmanların hepsinden emin olmadığını söyledi.
1960'ların sonunda, Koreli uzmanlar roket silahlarının geliştirilmesi üzerinde çalışmaya başladı. Bu açıdan, SSCB DPRK'ye olası tüm yardımları da sağladı. 1970'lerin başında Kuzey Kore, Çin ile balistik füzelerin geliştirilmesinde işbirliğine başladı. Uzun yıllar boyunca İran bu alanda DPRK ile işbirliği yapıyor, birkaç Kore füzesi İran ordusu tarafından kabul edildi.
Şu anda, Kuzey Kore'nin etkileyici bir roket cephanesi var. Hem kısa menzilli balistik füzeler, Hvason-11 (Sovyet Tochka-U'ya benzer), Hvason-5, Hvason-6 ve orta menzilli füzeler içerir (Hvason-7 ve Ama-Dong-2 "). Uçuş menzili 2 bin km'ye ulaşıyor. Ayrıca, Koreliler, Amerika Birleşik Devletleri'ne uçabilen ilk kıtalararası füze "Hwaseong-13" ü test etmek istiyor. DPRK ordusunda çalışan füzelerin kesin sayısı bilinmiyor, ancak yüzlerce birimde doğru bir şekilde ölçülüyor. Tüm Japonya ve Güney Kore bölgesi, Kuzey Kore füzelerinin ulaşabileceği bir yerdedir.
Amerikan füze savunma sisteminin elemanları Güney Kore ve Japonya'da, özellikle de THAAD ve Patriot PAC-2 komplekslerinde konuşlandırıldı. Aegis füze sistemi, Japon ve Güney Kore gemilerinde konuşlandırıldı. Ancak bu kuvvetlerin tüm füzeleri engellemesi garanti edilebilir mi? Özellikle nükleer savaş başlığı olacaklar?
Pyongyang ile Washington arasındaki mevcut ağırlamanın ilkinden çok uzakta olduğu belirtilmelidir. Dahası, tutkular ciddi bir şekilde karışmadan önce ve gazetelerin editörleri Üçüncü Dünya Savaşı'nın başlamasıyla ilgili başlıkları doluydu. SSCB'nin dağılmasından kısa bir süre sonra, 1994'te, saksafonun sevgilisi ve genç uygulayıcıların uzmanı Bill Clinton'un, Kuzey Kore meselesini zorla çözme ihtimalini ciddiye aldıkları bilgisi var. Kore Yarımadası’ndaki Amerikan birliklerinin komutanı Gerry Luck ve genelkurmay başkanları komutanı General John Shalikashvili’nin başkanı, askeri kampanyanın muhtemel tahminini içeren bir rapor hazırladı. Bu belgeye göre, savaşın ilk ayında, Amerikan ordusunun kaybı yaklaşık 50 bin insan öldürülüp yaralanacak, Güney Koreliler arasında bu rakam yaklaşık yarım milyon olacak. Genel olarak, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kuzey Kore'ye karşı savaşındaki kaybı yaklaşık 100 bin kişi ve Güney Kore - 900 bin kişi olacaktır. Generallere göre, savaş ABD mükelleflerine 1 trilyon dolara mal olacak.
Bu rakamların abartılması mümkündür. Ancak bu tür tahminleri dikkate alırsanız, hiçbir Amerikan başkanı İkinci Kore Savaşı’na başlamaz, sade bir zihninde ve sağlam hafızada. Böyle bir adımı atmak için, Pearl Harbor’daki Amerikan filosuna yapılan bir saldırıdan daha aniden "betonarme" üslere sahip olması gerekir.
Çin başkanı Mao bir keresinde Pasifik bölgesindeki bir nükleer savaşın 100 milyon insanın hayatına mal olacağını söyledi. O zamandan beri, çok şey değişti, ancak neredeyse 70 yıl önce başlayan Kore krizini tamamlamak için kesin bir kan çıkmayacak.
Kore nükleer tesislerine yönelik grevin, bölgenin önemli bir bölümünü büyük bir Çernobil bölgesine dönüştürebileceği unutulmamalıdır.
"Kek üzerine Kiraz"
Kore Yarımadası'ndaki bir savaşın olası sonuçları hakkında konuştuğumuzda dikkate alınması gereken başka hususlar var.
1998 yılını hatırla. Rusya ekonomisini düşüren temerrüdün ana sebeplerinden biri olan Asya finansal kriziydi. Ve bölgedeki tam kapsamlı bir çatışma durumunda dünya ekonomisine ne olacağını hayal edin. Nükleer savaş başlığına sahip roketler Tokyo Menkul Kıymetler Borsası'na uçarsa, küresel finansal piyasalara ne olacak? Vurulup vurulmadıkları önemli değil. Bu varsayımsal çatışmada, ilk üç dünya ekonomisi bir dereceye kadar veya diğerine karışacak: ABD, Çin ve Japonya. 2008 krizi hepimizin çocukların matinası gibi görünebilir.
Ve son bakış açısı. Amerikalılar savaşmayı oldukça iyi öğrendiler. Bölgenin en güçlü ordularından birini tek bir kapıdan yürüttükleri iki Irak kampanyası bunu kanıtladı. Bununla birlikte, bu savaşların politik sonuçları dünya tarafından hala yıkılıyor. Sıkı kontrol altında olan Irak, çok iyi bir insan olmasa bile, kaosa sürüklendi. Ve Nobel Barış Ödülü'nün ödüllendirilmesi Barack Obama'nın Amerikan birliklerini Irak'tan çekmesi kararı tam bir felakete yol açtı - İslami bir devletin ortaya çıkışı.
"Işık güçleri" kazandıktan ve Kimov rejimini düşürdükten sonra Kuzey Kore ile ne yapmalı? Şimdi Kuzey Kore, dünyadaki en totaliter devletlerden biri. Konsantrasyon kampları ile düzenli kıtlık (erken SSCB'ye benzer), beyinleri çok sert bir propaganda ile on yıl boyunca yıkanmış bir popülasyonla. Güney ve Kuzey Kore bir eyalette birleşebilir mi? Teorik olarak evet. Ancak, GDR ile Federal Almanya Cumhuriyeti'ni bir araya getirme tecrübesinin gösterdiği gibi, bu çok zor.
Berlin Duvarı'nın yıkılmasından sonra, Batı Almanlar, Doğu Almanya'nın gelişimine büyük miktarda yatırım yaptı. Yeni girişimler yapıldı, Sovyet "Kruşçev" yeniden inşa edildi, yollar onarıldı. Ve GDR’nin oldukça zengin bir ülke olmasına rağmen “Doğu Bloku’nun vitrini”. “Batı” ve “Doğu” olarak Almanların bilinci ile daha da zordu. Karşılıklı bir reddetme oldu. Ancak birbirleriyle kavga etmediler. Zihinsel olarak bir ulus haline gelmek için Almanlar birkaç yıl sürdü. DPRK'yı normal bir ülkeye dönüştürmek için ne kadar paraya ihtiyaç olacak ve insanları kaç yıl sonra canavar propagandasının etkilerinden kurtaracaklar?
Bununla birlikte, "Kuzey Kore" sorununun karmaşıklığına rağmen, dünya hala bunu çözmek zorunda kalacak. Liderliği onu yoksulluk, açlık ve toplama kamplarına getiren milyonlarca nüfusa sahip büyük bir ülkenin XXI. Yüzyıldaki varlığı, dünya toplumu için gerçek bir utanç. Dahası, bu ülkenin kalıtsal diktatörleri, komşularını nükleer Armageddon ile sürekli tehdit etme alışkanlığı edinmişse. Bu problem için kesinlikle kesinlikle iyi bir çözüm yoktur. Büyük olasılıkla, sadece kötü ve çok kötü arasında seçim yapmak zorunda kalacaksınız. Fakat dünya Kimov'u daha fazla hoş görüp onlara taviz verirse, bu sorunu düzeltmek daha zor olacaktır.