Bu haberi okuduğumuzda herkesin sanatçı olamayacağını bir kez daha anlamış olduk. Siz olsanız bu durumda ne yapardınız ya da buna benzer bir durumda? Bir bomba patladığında, bir doğal afet yaşandığında etraftaki küçük bedenler korku içinde oradan oraya koşuştururken siz olsanız bir yardım mı çağırırdınız, yardım eden siz mi olurdunuz yoksa bir köşeye sinip geçmesini mi beklerdiniz ve ya bu durumu “a ne kadar da fotoğraf çekilesi bir kare” diyerek şip şak cebe mi alırdınız? Bilemeyiz belki de bazen ödül, insani duygularından sıyrılmayı başarana veriliyordur…
8 Haziran 1972’de, Kuzey Vietnam’da saklandıkları tapınağa bir Amerikan uçağından dört napalm bombası atıldı. Sağ kalan çocuklar, elbiseleri, saçları, vücutları yanık içinde, çığlıklar atarak kaçışırken, foto muhabiri Nick Ut, kendisine Pulitzer ödülünü getirecek olan o kareyi çekti…
#1 1982’de bir Alman gazeteci “Resimdeki Kızın” peşine düştü ve kızın adının Kim Phuc olduğu ortaya çıktı.
Bütün vücudu yandığı için Saigon’da 14 ay hastanede yatmış, yanık derisi ayıklanırken her seferinde acıdan bayılmıştı.
#2 1995 senesinde Washington’da Vietnam Savaşı’nı anmak için yapılan törende Kim Phuc da vardı. Kürsüde konuşurken:
“O bombaları atan pilotla karşılaşsam, ona “Geçmişi değiştiremeyiz…” derdim,”Ama bugün ve yarın, barışa hizmet etmek için elimizden geleni yapabiliriz!” dedi.
#3 Phuc, salondan sessizce ayrılıyordu ki, eline bir kağıt sıkıştırdılar ve göndereni işaret ettiler. Kim Phuc önce dönüp adama baktı.
Sonra elindeki notu okudu, “Kim, o adam benim!” yazıyordu.
#4 8 Haziran 1972 günü, Vietnam’daki o mabede napalm atan uçağın pilotu John Plummer’di orada duran.
Savaştan sonra yıllarca kendine gelememiş, ne yapacağını bilememiş, din adamı olmuş(!), “O küçük kızın” resmini gazeteden kesip her an cüzdanında taşımıştı. Kim bir an adama baktı, sonra kollarını açarak ona doğru koştu…