Kurumuş sonbahar yaprakları gibi savruluyorum ordan oraya hayatın ateşinde közlenip bir kahve çekirdeği gibi kavruluyorum
Kendim gibi olup kendim gibi yaşayamıyorum bir hayatın deminde kaybolup...
Ufuk çizgisinin sisleri arasında, başka renkte küçücük bir nokta vardı, kaçış noktası. İşte o noktayı yakalamak gerekiyordu.
© 2020 kooplog | blog platformu
Public collection title
Private collection title
Here you'll find all collections you've created before.