Rusya’nın sadıklarını yükselterek,
Tüccar Minin ile ne Pozharsky prens,
İşte iki şahin, işte iki açık.
İşte iki güvercin, işte iki gerçek,
Birden yükseldiler, bırak gitsin.
Ordudan kurtul, ordu son.
Bir halk şarkısından.
400 yıl önce, 21 Mayıs 1616'da Kuzma Minin vefat etti. Prens Dmitry Pozharsky ile birlikte, müdahalecilerin istilasına ve Polonya prensini Rus tahtına davet eden Moskova "elit" ("yedi-boyar") ihanetine karşı popüler direnişi yöneten Rus kahramanı. Minin, Rus halkının en ünlü ulusal kahramanlarından biri oldu. Minin ve Pozharsky'nin kutsal isimleri sonsuza dek girdi tarihi Rus hanedanlarının anısı, ulusal hainlere ve dış istilacılara karşı popüler direnişin sembolü haline geliyor. Zafer yüksek bir fiyata satın alındı, ancak Rus devletliğini korumaya ve sonunda düşmanın egemenliği altında kalan tüm toprakları iade etmesine izin verdi. Tarihimizin en zor anlarında, Minin ve Pozharsky isimleri bizim için kutsal bir örnek ve II.Dünya Savaşı'nın zor yıllarında olduğu gibi savaşmamıza ilham veriyor. Alman-Avrupa orduları 7 Kasım 1941'de Moskova ve Leningrad'ın duvarları altında durduğunda, tüm güç Kızıl Meydan'da, Sovyet lideri Stalin'in sözlerini duydu, sosyalist Anavatan'ın halkına ve kahraman savunucularına hitap etti - "Alexander Nevsky, Dmitry Donskoy, Kuzma Minin, Dmitry Pozharsky, Alexander Suvorov, Mikhail Kutuzov."
Belaların mülkiyeti üzerine
Rusya'daki Distemper, geleneksel olarak iki önde gelen sebepten kaynaklanmıştır. İlk olarak, bunlar kişisel, dar grup çıkarlarını ulusal çıkarların üzerine çıkaran “seçkin” bir kısmın hain eylemleridir. İlk başta hainler, Rurikovich'in iktidardaki hanedanını ve sonra da bu kavgaya katılan ve yerine geçen Godunovları yok edebildiler. İkincisi, bunlar Batı'nın aktif yıkıcı eylemleridir - daha sonra Katolik Roma, Polonya-Litvanya Topluluğu ve İsveç'te. Batı, hainlerin ve sahtekârların eylemlerini destekledi ve daha sonra Rusya'nın savunmaları baltalandığında, Rus devletliğini, medeniyeti ve “Rus sorununu” bir bütün olarak ortadan kaldırmak için açık bir istilaya geçti.
1584'ta ölen Korkunç İvan'ın altında Rusya, İskit döneminin sınırları dahilinde imparatorluğu pratikte restore etti. Devletçilik, otokrasiyi güçlendirdi; buna, miraslarını ve haklarını daha fazla göremeyen çürüyen "seçkinler" - prensler ve boyarlar ile acımasız bir mücadele eşlik etti. Yalnızca tek bir Rus imparatorluğu, düşman halkasındaki varlık, kültürel ve ekonomik büyüme koşullarında bağımsızlığının korunmasına güvenebilirdi. Rusya devletinin gücünün ve Rusların süper ötesinin büyüme sürecinin tarihsel olarak ilerleyici sürecinin, Rusya'yı birleştirme ve güçlendirme düşmanlarına şiddetli bir direniş getirdiği açıktır. Ve birçoğu vardı: engin Batı Rus topraklarını ele geçiren güçlü Polonya-Litvanya Birliği’nin eylemlerini yönlendiren Batı medeniyetinin “komuta merkezi” olan güçlü Roma; Batı Rusya’ya tahakkümünü korumak ve Rus topraklarını soyma hayalini kurmak isteyen Polonya kralılar; kudretli Porte tarafından desteklenen ve Astrakhan, Kazan'ı yeniden ele geçirmek ve Rusya'yı tekrar bir mahkemeye dönüştürmek isteyen Kırım hanları; Baltık Ülkelerinde ve diğer Batı Avrupalı maceracılarında üstünlük için savaşan İsveç. Aslında, Cizvit Tarikatı, Vatikan'ın gizli servisi, Roma'nın Papa'nın yetkisini uzatmak için aktif olarak Rus topraklarına koşuyordu.
Sonuç olarak, Rus devletinin ulusal bağımsızlığı, dış düşmanlarla sürekli mücadelede onaylandı. Rusya'nın büyük ulusal görevleri vardı: Polonya-Litvanya Birliği’nin egemenliği altına giren geniş Batı Rus topraklarının iadesi; çıkışın Baltık ve Rus (Siyah) denizlerine geri dönüşü; Kırım parazit halk eğitiminin kaldırılması; Doğudaki hareketin devamı, Sibirya'nın gelişimi. Böylece, özellikle inatçı bir mücadele Baltık Denizi'ne giriş için patlak verdi. 1558'ta Korkunç İvan tarafından başlatılan Livon Savaşı, Rus devletinin güçlü bir ülke koalisyonuna (Livonia, Danimarka, İsveç ve Polonya) karşı çıkmak zorunda kaldı. Güçleri ağırlıklı olarak Cermen ve diğer paralı askerler tarafından yönetiliyordu. Fiilen, Rusya, Batı'nın kuvvetlerine karşı çıktı. Savaş, ülke içinde en acımasız ve inatçı bir mücadele koşullarında, otokrasiyi zayıflatmayı ve feodal parçalanma döneminin emirlerini geri almayı amaçlayan boyar komplolar ve ihanetle savaştı. Aynı zamanda, Moskova Güney cephesini korumak zorunda kaldı - Türkiye kuvvetleri tarafından desteklenen Kırım savaşına karşı.
Belaların Başlangıcı
Yirmi yıldan fazla süren Livon savaşı, Kırım hanlarının sürekli baskınları Rusya ekonomisine büyük darbe verdi. Ancak, Rus devleti bu testlere dayandı. Sorun, görünüşe göre, Korkunç İvan'ın zehirlenmesi ve sağlıklı mirasçılarının zaferi işkence görmesiydi. Korkunç İvan IV'ün ölümünden sonra, kraliyet tahtı böylesine büyük bir devleti idare edemeyen acı veren oğlu Fyodor'a geçti. Yönetimin bütün iplikleri kralın ve boyarların akrabalarına geçti. Boyar Boris Godunov, kız kardeşi (Xenia) Çar Fedor ile evli olduğu özellikle ayırt edildi. Aslında, Godunov Rusya'nın egemen hükümdarıydı. Elbette, iktidar, istihbarat ve devlet kabiliyetine olan arzusuyla boyarların liderleri arasında göze çarpıyordu ve zaten Grozni altında en yakın ortaklarından biriydi.
Bu dönemde, yönetici elit içindeki mücadele tekrar aktif hale geldi. Prensler ve boyarlar, doğal olarak, yeni çarın zayıflığından yararlanmak ve intikam almak, eski güçlerini eski haline getirmek, Grozny'deki kayıp siyasi ve ekonomik güçlerini yeniden kazanmak için uygun bir an olduğuna karar verdi. Bunun için Tsarevich Dmitry'ın ölümü kullanıldı. Dmitry, son eşi Maria Nagaya'dan Grozni'nin oğlu ve Fedor ise Anastasia Romanova'dan. Fyodor kraliyet tahtını işgal ettiğinde, Çıplak ve iki yaşındaki bir prens, büyüdüğü Uglich şehri için ayrıldı. 15 Mayıs Dokuz yaşındaki bir Dmitry olan 1591, avlusunda boğazında bir bıçakla ölü bulundu. Godunov tarafından atanan soruşturma komisyonu bir kazada öldüğü sonucuna vardı. Derlenmiş eylemde, akranlarıyla oynarken prensin epilepsiye uygun bir bıçakla karşılaştığı belirtildi. Gerçekten öyle mi, korunan tarihi belgelere göre, kurulması zor. Kronikçilere göre, Dmitri Godunov tarafından gönderilen işe alınan katillerin ellerinde öldü. Hemen Uglich sakinleri tarafından yutuldu.
Taht mücadelesinde ana meydan okuyan Tsarevich Dmitry'in ölümü, Godunov'un düşmanları tarafından onunla yüzleşmek için kullanıldı. Genç bir prensin kasıtlı cinayeti hakkındaki söylentiler kasaba ve köylere yayıldı. 1597'te Kral Fedor, varisi kalmadan öldü. Boyars-asil soyluluğun ortasında, soyluların desteğine dayanarak, Boris Godunov'un çıktığı galibi kraliyet tahtı için şiddetli bir mücadele başladı. Çağdaş olan kral seçimlerinde şöyle yazdı: “Büyük korku, boyarları ve sarayları ele geçirdi. Fyodor Nikitich Romanov'u çar olarak seçme arzusunu sürekli dile getirdiler. ” Godunov bariz muhalifleri “temizledi”, ancak çoğu sadece gizlendi. Böylece, Godunov elit güç mücadelesinde kazandı, ancak rakipleri faaliyetlerine devam etti.
Bu arada, sıradan insanların hayatı keskin biçimde kötüleşti. Godunov yönetimi döneminde, 16. yüzyılın sonunda, köylülerin kaldırım görevleri neredeyse üç kat arttı ve topraklarının ve topraklarının en iyileri toprak sahipleri tarafından elden çıkarıldı. Köylülerin köleliği yoğunlaştı: şimdi hem boyarlar hem de asiller onları keyfi olarak elden çıkarabildiler. Köylüler, toprak sahiplerinin "onları dövdüler ve mülklerini soydular ve her türlü şiddeti onardıklarından" şikayet ettiler. Aziz George Günü'nün kaldırılmasından sonra efendilerini terk etme hakları yoktu.
Köylülerin, küçük kasaba halkının ve serflerin Rus devletinin eteklerine - Volga bölgesine, Don'a, Yaik'a (Urallar) ve Terek'e, Zaporizhia'ya, Kuzey'e ve Sibirya'ya uçuşları yoğunlaşıyor. Aktif insanlar, boyarların ve toprak sahiplerinin varoşsuzluğundan kaçtı ve bu da sivil yüzleşmeye başlama olasılığını artırdı. Özgür insanlar - Çeşitli el işleriyle uğraşan Kazaklar, komşu devletler ve kabilelere ticaret ve baskın düzenledi. Kendilerini yöneten topluluklarda yaşadılar, yerleşim yerlerini (köyler, yerleşim yerleri, mezralar) kurdular ve yalnızca Kırım'ı, Türkiye'yi ve Polonya'yı değil Moskova'yı da endişelendiren ciddi bir askeri güç oldular. Ücretsiz Kazaklar Moskova hükümetini endişelendiriyor. Bununla birlikte, aynı zamanda, Godunov hükümeti Kırım Tatarlarının baskınlarını püskürtürken Kazaklara yardım etmek zorunda kaldılar, onlara bu atasözünün “hizmet” maaşını ödeyerek, onlara “ateşli iksir” ve ekmek sağladılar. Kazaklar, Kırım ve Türkiye ile mücadelede Rus devletinin kalkanı (ve gerekirse kılıcı) oldu. Kazakların bir kısmı, Ukrayna şehirlerinin (sözde güney sınırındaki şehirler; "eteklerinde", "Ukrayna-Ukrayna" kelimelerinin garnizonları) hizmete girseler de özerkliklerini korudular.
17. yüzyılın başlarında, işçi koşullarının durumu, Rusya koşullarında kıtlığa yol açan doğal afetler ve mahsul başarısızlıkları nedeniyle daha da kötüleşti. 1601'te, ekinlere şiddetli yağmur yağdı. Ertesi yıl eşit derecede şiddetliydi. 1603 yılında, şimdi şiddetli bir kuraklıktan kaynaklanan mahsuller de tahrip edildi. Ülke korkunç bir kıtlık ve ona eşlik eden bir vebadan etkilendi. İnsanlar açlıklarını bir şekilde tatmin edebilecekleri her şeyi yediler - quinoa, ağaç kabuğu, çimen ... Yamyamlık vakaları vardı. Çağdaşlara göre, yalnızca Moskova'da 127 açlıktan binlerce insanın ölümüyle sonuçlandı. Kendilerini açlıktan kurtarmak için, köylüler ve kasaba halkı evlerini terk etti. İnsan kalabalıklar, Don ve Volga ya da büyük şehirlere koşarak yolları doldurdu.
Zayıf hasata rağmen, ülkede açlığı önlemek için yeterli tahıl stokları vardı. Zenginlerin depolarındaydılar. Ancak boyarlar, toprak sahipleri ve büyük tüccarlar halkın çektiği acıları umursamadılar, kişisel zenginleşmeye çalıştılar ve muhteşem fiyatlarla ekmek sattılar. Kısa sürede, ekmek fiyatı on kat arttı. Bu nedenle, 1601'ten önce, 4 çavdar merkezli 9 - 15 kopeklere ve kıtlıkta çeyrek (çentikli) bir çavdar (üç) ruble'ye mal olmuştur. Ek olarak, toprak sahipleri ve boyarlar, aç insanları beslememek için, genellikle köylülerini kendilerine tatil mektubu vermeden kendi topraklarından sürdüler. Ve ayrıca ekonomideki ağız sayısını azaltmak için köleleri sürdü. Bunun yalnızca açlığa ve nüfusun kitlesel hareketine değil, aynı zamanda suçta keskin bir artışa yol açtığı açıktır. İnsanlar yıkıldı, tüccarlar, tüccarlar soyuldu. Genellikle, mülklere, boyar mülklere saldıran oldukça büyük mühimmatlar yarattılar. Açlık çeken köylülerin ve serflerin silahlı müfrezeleri (aralarında savaş serfleri - ustaların askeri görevlileri, savaş tecrübesi vardı) Moskova'nın kendi başına hareket ederek devlet için ciddi bir tehdit oluşturuyordu. Cotton Kosolapa'nın ayaklanması özellikle büyüktü.
İsyandan korkan kral, Moskova'daki devlet hisselerinden ücretsiz olarak ekmek göndermesini emretti. Ancak, dağıtmadan sorumlu memurlar (görevliler) rüşvetle uğraşmış ve halkın çektiği acılarla zenginleştirilmiş, her şekilde hile yapmışlardır. Ek olarak, Godunov'a düşman olan boyarlar o andan faydalandı ve halkın öfkesini Çar'a yönlendirmeye çalıştı, Tanrı'nın kıtlık tahtını ele geçirmek için Prens Dmitry'i öldüren Boris'e ceza olarak gönderdiği söylentilerini yaymaya başladı. Bu tür söylentiler okuma yazma bilmeyen nüfus arasında geniş yayılmıştır. Bu nedenle, Godunov tarafından pratikte alınan önlemler sıradan insanların durumunu hafifletmedi ve hatta yeni sorunlara yol açtı.
Hükümet birlikleri isyanı acımasızca bastırdı. Ancak durum kontrolden çıkıyordu. Bazı şehirler hükümete gönderilmeyi reddetmeye başladı. Asi şehirler arasında ülkenin güneyinde Chernihiv, Putivl ve Kromy gibi önemli merkezler vardı. Volga bölgesi, Don bölgesi boyunca bir ayaklanma dalgası yayıldı. Askeri kuvvetler örgütlenen Kazaklar, asi köylülere, serfilere ve kentsel fakirlere katılmaya başladı. İsyan, Rzeczpospolita sınırındaki ülkenin güneybatısındaki Seversk Ukrayna'sında yaygındı.
Roma tahtının ve araçlarının - yeni nöbetler ve gelirler için susuzluk yaratan Polonyalıların büyüdüğü ve tavalarının Rusya devletindeki olayları dikkatlice izlediği açıktır. Rusya-Rusya'nın zayıflayacağı bir anı bekliyorlardı ve onu katolik etmek, cesaretsizce yaymak mümkün olacaktı. Polonyalı gentry, özellikle Commonwealth'in bir parçası olan Smolensk ve Chernihiv-Seversk topraklarıyla özellikle ilgilendi. Rusya ile ilgili benzer planlar, doğu komşularının kuzeybatı ve kuzey topraklarında uzun zamandır ağlayan İsveç'in yönetim çevreleri tarafından inşa edildi.
Sorunların olduğu zaman, Kuzma Minin zaten orta yaşlı bir adamdı. Tam adı Kuzma Minich (Minin'in oğlu) Zakharyev-Sukhoruk'tur. Doğum tarihi bilinmiyor. Minin'in, küçük Volga kenti Balakhna'da, tuz madencileri ailesinde, yılda 1562 ve 1568 arasında doğduğuna inanılıyor. Erken yılları hakkında hiçbir bilgi yok. Minin, Nijniy Novgorod'un alçak ticaret dönemlerinde yaşadı ve fakir bir adamdı. Küçük ticaretle uğraştı - et ve balık sattı. Gelecekteki mücadelesi Ally (Pozharsky) gibi, Rus ulusal karakterinin sözcüsü ve kasaba halkının Kuzma'ya saygı duyduğu, bütün kalbiyle birlikte aldığı Anavatan'ın sıkıntıları gibi sert bir vatanseverdi.
K. Makovsky. Minin'in Çağrısı
Yanlış Dmitry
Görünüşe göre, iki ana nedenden ötürü, Rus tarihinin bir olgusu olarak görünmüyordu. İlk olarak, insanlar biriken sorunları çözebilecek nazik ve “gerçek” bir kral görmek istediler. Ve Godunov'un Dmitry'ın ölümüne dahil edildiğine dair söylentiler onu sıradan insanların "gerçek olmayan" krallarının gözüne soktu. İkincisi, Rus medeniyetinin Batılı muhaliflerinin sabotajıydı. Batı’nın üstatları, Rusya’yı çevrelerine dönüştürmek için gizemli uşaklarını “meşru” bir güç olarak kullanmaya karar verdi. Korkunç İvan'ın oğulları ve torunları olarak poz veren sahtekârlar, insanların özlemlerini kelimelerle tatmin etmeyi vaat ettiler, aslında yabancı çıkarları ve kişisel çıkarları peşinde koşan akıllı demagoglar gibi davrandılar.
Sahte Dmitriy adıyla tarihe geçen Rus kökenli bir insan, ilk defa 1602'taki Kiev-Pechersk Manastırı'nda göründü. Orada “kraliyet ismini” keşişlere “keşfetti”. Bunlar sahtekarları kovdu. Benzer şekilde, Kiev Voivod Prensi Konstantin Ostrozsky, misafir “kraliyet kökenini” ilan ettiğinde de aynısını yaptı. Sonra Bratchina'da belirdi - en büyük Polonyalı aklılardan biri olan Prens Adam Vishnevetsky'nin mülkü. Burada, Rus devletinden kaçak, mucizevi bir şekilde Korkunç İvan - Tsarevich Dmitry'ın küçük oğlundan kaçtığını açıkladı. Adam Vishnevetsky, "prens" i kardeşine verdi - Kremenets komutanı, Polonya'nın en büyük kralı Prens Konstantin. Ve bu - Sandomierz 'in kayınpederi Yuri Mnishek’in vesilesiyle. Polonyalı kral Sigismund III, Moskova kaçak kökenli kraliyet kökenini ikna etmeye başladı. Krakow Rangoni'deki papalık nuncio hemen uygun bir şekilde Roma'ya gönderildi.
"Çarevich" Dmitry'in haberi hızla yayıldı ve Moskova'ya ulaştı. Moskova buna cevaben, kendi tarzında bir prens kılığında, genç bir Galich asil üyesi Yury Bogdanovich Otrepyev'in, Manastır'a tonlandıktan sonra Gregory ismini alan Saklandığını duyurdu. Nikita Romanovların hizmetindeydi. Romanov komplocuları ortaya çıktığında, Yuri (manastırdaki - Gregory) Otrepiev manastır yeminini kesti.
Batı'da, “prens” den elde edebileceği faydaları hızla anladılar. Roma, ruhsal gücünü Moskova'daki “heretik” e yükseltmeyi planladı ve Polonyalı adamlar zengin Rus topraklarına çekti. Bu nedenle, sahtekar en üst düzeyde destek aldı. Vishnevetsky ve Mniszhek savaş sırasındaki para ilişkilerini düzeltmek istediler ve Mart ayında 5 1604, Gregory, Kral Sigismund III ve Roma Büyükelçisi tarafından kabul edildi. Yakında Yanlış Dmitry, ısrarlarıyla, gerekli tüm törenlerden gizlice sahne alan Katolikliğe dönüştü. Papa VIII. Papa'ya sadık bir mesaj yazdı ve Moskova tahtına savaşmak için yardım isteyerek, boyun eğerek Tanrı'ya ve Roma'ya gayretle hizmet vermeye hazır olduğunu açıkça belirtti. Roma'da bir araya gelen Katolik Kilisesi'nin soruşturmacıları mahkemesi “prens” mesajını onayladı ve papa kendisine olumlu yanıt vermesini tavsiye etti. 22 Mayıs 1604, Clement VIII, mektubunu "sevgili oğul ve asil imzalayan" a gönderdi. İçinde papa, sahtekârlıktan övgüyü kutsadı ve ona işinde başarılar diledi. Böylece Grishka Otrepiev, Batı'daki en güçlü gücün desteğini aldı - papalık tahtı. Katolik Kilisesi'nin öncü güç olduğu Commonwealth, Batı medeniyetinin kavramsal merkezinin elinde itaatkar bir araçtı. Buna ek olarak, Tavalar, Rus topraklarının büyük bir yağmalanması olan savaşı hayal ediyordu.
Sahtekarlara en ateşli destek, sahtekârda akrabalarını yükseltme şansını gören hırslı ve paralı bir adam olan Bay Yuri Mniszek tarafından sağlandı. Gregoryonun evinde Gregory, Sandomierz valisi Marina'nın kızıyla ilgilenmeye başladı. Marina ve babası, Falsdmitry’nin ancak “prens” ile evlenmeye dair resmi önerisini kabul ettikleri için, ailenin ailesine, kayınpedere yüz bin zloti olarak büyük miktarda para ödemeye söz veren bir senet belgesi verdi. Ayrıca, sahtekâr Marina'ya Rus devletinde geniş topraklarla hibe etme sözü verdi. Yakında, Yuri Mnishek'e Smolensk ve Seversky prenslerinin topraklarını "her zaman için" vermeye söz verdi. Yanlış Dmitry Polonyalı kral ve papaya da senet notları verdim. Sonuç olarak, Kral Sigismund III asillerin sahtekârlara katılmalarına izin verdi. İstila ordusu şekillenmeye başladı.
Otrepiev ve Polonyalı Gentry, Rus devletinin sosyo-ekonomik durumunun ve halk ayaklanmasının bozulmasının istilaya katkı sağlayacağını anlamıştı. Ancak, dış istila hala bir macera gibiydi, Rusya çok güçlüydü. Çok az paralı asker ve maceracı vardı, hiç kimse tam teşekküllü bir ordu için para tahsis etmek istemedi. Polonya'da Sejm savaşı desteklemedi. Sigismund çok popüler değildi, 22 ile Moskova ile yapılan barış antlaşması ile engellendi. Magnatların bir kısmı onun gözlemini savundu. Durum, huzursuzluk ve isyanın sürekli alevlendiği Polonya panami tarafından acımasızca sömürülen Batı Rus bölgelerinde (modern Ukrayna ve Belarus) karmaşıktı. Savaş İsveç'le ilerliyordu ve tahtının Sigismund III olduğunu iddia ediyordu. Ama asıl şey - Polonyalı elit, Rusya'nın gücünden korkuyordu. Rusya’nın büyük bölümlerinin desteğini alacak bir iç savaşın yapılması gerekiyordu. Bu nedenle, sahtekar, Çar Boris'in politikalarından memnun olmayan Kazaklar ve Don Kazaklar için yardım istedi. Sahte Dmitry, söz vermedi.
"Gerçek" kralın ortaya çıkışı, Rus devletini ve özellikle de eteklerini sarstı. Don, "prens" in görünümüne olumlu tepki verdi. Son yıllarda, Godunov hükümeti tarafından büyük bir baskı altında olan binlerce kaçak köylü ve roket burada toplandı. Sahtekarların habercilerine bağışta bulunanlar. Don Ordusunun, “hukuk prensi” nin suçlusu Godunov ile olan savaşta yer alacağını söylediler. Sahtekar hemen standardını Don'a gönderdi - siyah kartallı kırmızı bayrak. Sahtekar, diğer bölgelerde ve şehirlerde “güzel mektuplar” ve mektuplar vererek onlara boyarlara, okolnichi'ye, soylulara, tüccarlara ve siyah insanlara hitap etti. Onları haç üzerinde öpmeye, “hain Boris Godunov'dan ertelemeye” davet etti, “eski hizmet için kimsenin idam edilmeyeceğini, boyarların eski milletlere, asillere ve insanlara misafirlere, tüccarlara ve tüm nüfusa merhamet göstermelerini emredeceğini söyledi. görev ve vergilerde rahatlama sağlayacaktır. Böylece, sahtekar (ve onun arkasındaki güçler) o kadar da kazanamadı. silah"bilgi silahlarının" yardımı ile ne kadar - vaatlerinin "kraliyet".
Devam edecek ...