Kargalar, kuş dünyasının cinayet masası çalışanlarıdır diyebiliriz.
Dilimizde kuş beyinli diye bir hakaret olmasına karşın, kargalar ve onlara yakın olan kuzgunlar ile saksağanlar oldukça zeki hayvanlardır. Temel neden-sonuç ilişkilerini anlayabildikleri, yiyecek elde etmek için alet kullanabildikleri ve bireysel olarak yüzleri anımsayabildikleri araştırmalarca biliniyor. Yeni bir araştırmanın bize söylediği ise, kendi türlerinden biri öldüğü zaman, diğerlerinin hafiyeliğe soyunduğu. Gelecek tehditlere karşı önlem alabilmek için bir biyolojik eğimin buna neden olduğu tahmin ediliyor.
Eğer bir insanın ölü bir kargayı elinde tuttuğunu görürlerse, bir uyarı gönderiyorlar ki buna “azarlama” diyebiliriz. Washington üniversitesine ait bir çalışmada buna scolding demişler. Ben oradan böyle çeviriyorum. Deneyi gerçekleştirirken, yere atıştırmalık yemler atmışlar ve bir de doldurulmuş ölü bir karga. Sonra davranışlarını incelemişler. Karşılaştırma yapabilmek içinse, ölü karga yerine, şahin, güvercin kullanmış veya hiç bir ölü kuş kullanmamışlar.
Araştırmacılar ellerinde bir ölü karga veya şahin taşıdığında, kargalar önceden bahsettiğim azarlama uyarısına başlamışlar. Bu arada şahinler, karga avcılarıdırlar. Aynı araştırmacılar ikinci kez elleri boş biçimde yeniden yaklaştıklarında, uyarılar yinelenmiş. Yani muhtemeln katil/tehdit belirleniyor ve sonra da hatırlanıyor. Ancak güvercin için hiçbir tepki olmamış. Kargaların güvercinleri deşerek yiyebildiklerini de ekleyelim.
Aynı deneyin tamamını güvercinlerle yaptıklarında ise, diğer güvercinler etraflarındaki ölü güvercin için hiçbir tepki vermemişler. Bu da kargaların bu uyarı davranışını onlara has kılıyor.
Kısaca diyebiliriz ki, kargalar insanları tanıyabiliyor ve yemek verenleri dost, ölü arkadaşlarını tutanları ise düşman diye sınıflandırıyorlar.