İktidar partisinin "partili cumhurbaşkanlığı" konusunda kendi içinde anlaştığı değişiklik üzerinde çalışıldığı haberleri dolaşıyor ortalıkta.
Bugünün şartlarında bu, pratik bir çözüm.
Uzun zamandır söylenen neydi, ortada fiili bir durum var; mevzuatı buna uydurun (uyduralım) deniyordu.
Fiili durumla kastedilen ise cumhurbaşkanının halkoyu ile seçildiği, daha önceki cumhurbaşkanları gibi davranmasının beklenemeyeceği idi.
Çözüm yolu olarak da başkanlık sistemi gösteriliyordu.
Topyekûn sistem değişikliği mümkün görünmüyor. Bu işteki engel öyle zannedildiği gibi milletvekili sayısının yetersizliği değil.
Eğer denildiği gibi memleketin 40 tane derdi varsa bu kadar derdin içinde bu konuya takılıp kalmak, her derde dermanmış gibi düşünmek ve göstermek de bir müddet sonra akıl kârı olmaktan çıkar.
Partili cumhurbaşkanlığının esnek bir tarafı da var.
Atatürk, İsmet İnönü, Celal Bayar döneminde uygulanmış.
950'den sonra mevzuat aynı kaldığı hâlde Bayar değil Başbakan olan Menderes ön plana çıkmış.
950'ye kadar cumhurbaşkanları ön planda olmuş. Kimse kimin başbakan olduğunu bile hatırlamıyor. Yaşayanlar değil o dönemi kitaplardan okuyanlar da hatırlamıyor. 50'den sonra da Bayar yok, Menderes var. Demek ki her şey mevzuat değil. Bugün de aynı imkân tanınırsa şartlara göre ya cumhurbaşkanı ön plana çıkar ya da başbakan. Veya belli bir müddet sonra eskiye dönülür. Veya bu değişikliği pekiştirecek yeni düzenlemeler yapılır.
Takılıp kalmaktan ve bu işi inada bindirmekten iyidir.
Bu aynı zamanda cumhurbaşkanının partiyi de açıktan kontrol edebileceği anlamına geliyor. Dolambaçlı yollardan iyidir.