tarihten dersler (the lessons of history ) 5.000 yıldan fazla insanlık tarihine genel bir bakış sunmaktadır. ahlak, din ve sosyalizm ve kapitalizm gibi hükümet sistemlerindeki değişiklikleri ve savaşın tarihsel eğilimlerini inceleyen bir kitaptır. tarihin bugün için ne anlama geldiğine dair çeşitli dersler sunar. bu kitaptan bazı özet noktaları aktarmak gerekirse:
- coğrafyanın medeniyet üzerinde büyük etkisi vardır, ancak teknoloji ilerledikçe etkisi azalır.
memleketinizi düşünün. nehir, deniz veya gölün yanında mı? iyi demiryolu bağlantıları var mı? böyle basit soruları cevaplamak size bir yer hakkında çok şey öğretebilir. çünkü bir şehrin coğrafi koşulları gelişmesinde büyük rol oynamaktadır. bu, tüm insanlık tarihi boyunca doğrudur; yerleşimciler her zaman sadece sağladıkları su ve yiyeceklerden değil, aynı zamanda ulaşım ve ticaretten dolayı nehirlere, göllere, vahalara ve okyanuslara çekilmiştir. mezopotamya'yı düşünün. genellikle insan uygarlığının beşiği olarak kabul edilen fırat ve dicle olmak üzere iki büyük nehir arasında kurulan yerleşmeler üzerine kurulmuştur. bu nehirler arasındaki boşluk, sümerler ve babiller gibi kültürlerin gelişmesini ve imparatorluklarını inşa etmesini sağladı. nehirlerin yanında başka birçok imparatorluk inşa edildi: eski mısır nil'in armağanı olarak adlandırıldı ve tiber, arno ve po nedeniyle antik roma büyüdü. ancak coğrafi koşullar değişebilir. aşırı iklimler sayısız medeniyeti hareket ettirmeye zorladı ve başkalarının da düşmesine neden oldu. orta asya'nın bazı bölgelerinde olduğu gibi yağmur kıtlanırsa medeniyetler düşebilir. yağmur, orta amerika'nın bazı bölgelerinde olduğu gibi çok şiddetli hale geldiğinde, ormanlar büyüyebilir ve tüm şehirleri boğabilir. ancak teknoloji coğrafya ile ilişkimizi değiştirdi. bir medeniyetin mal taşıma teknolojisi geliştikçe, coğrafi faktörlerden daha az etkilenir. otomobiller, trenler ve özellikle uçaklar mal taşımayı çok daha kolay hale getirdi. uçaklar malları doğrudan yukarı taşıyabildiklerinde ticaret yolları nehirlere veya denizlere bağlılığı azaldı. bu yüzden ingiltere, fransa gibi ülkelerin ticari avantajı arabalar, trenler ve uçaklar geliştikçe azalmaya başladı. ingiltere, fransa kıyı şeridi nedeniyle artık büyük bir avantaja sahip değilken, rusya, çin ve brezilya gibi ülkeler devasa kara kütlelerinden etkilenmiyor.
- hayat bir rekabettir ve insanlar eşitsiz doğarlar.
hiç çocukken beden dersinde takım seçtiniz mi? muhtemelen takımınıza mümkün olduğunca çok atletik insan katmaya çalıştınız. beden dersi gibi tarih, doğası gereği rekabetçidir ve herkes eşit olarak eşleşmez. rekabetçi doğamızı atalarımızdan miras aldık. onlar için hayatta kalmak bir kavga ve öldürme meselesiydi ve bu şiddet eğilimi bize geçti. insanlar birbirleriyle de işbirliği yapabilirler, ancak sosyal işbirliği hala sadece gruba rekabet avantajı sağladığı için mevcuttur. diğer gruplarla rekabet etmemizi sağladığı için aileler, topluluklar veya uluslar gibi gruplar halinde çalışıyoruz. devletler basitçe örgütlü insan gruplarıdır, böylece kendilerini devletler halinde örgütlenmiş diğer insanlara karşı koruyabilirler. ve devletler sadece daha da büyük bir koruyucu grubun üyesi olmak için bir araya gelirlerse savaşı bırakıyorlar.
rekabetçi doğamız birkaç şey içerir. ilk olarak, eşitsizliğin doğal olduğunu kabul etmeliyiz - ve onu azaltmak sadece özgürlüğün bedeli olabilir. genetik, farklı insanlara farklı fiziksel ve zihinsel güçlü ve zayıf yönleri aşılar. eğitim yoluyla kendimizi geliştirebiliriz, ancak genlerimiz asla değişemez. bu, herkesin doğum anından itibaren eşit olmadığı anlamına gelir. toplum daha karmaşık hale geldikçe, doğasında var olan eşitsizliklerimiz daha da artar. karmaşık toplumların özel yetenekleri olan insanlar için daha fazla talebi vardır, bu nedenle daha fazla eşitlik yaratmanın tek yolu özgürlüğü kısıtlamaktır. bunun neden olduğunu düşünelim.
insanlar ne kadar özgür olursa, o kadar eşitsiz hale gelirler, çünkü özgürlük bazı insanların haksız ekonomik güç kazanmasına izin verir. örneğin, on dokuzuncu yüzyılda ingiltere ve abd, hükümetin ekonomiye mümkün olduğunca az müdahale ettiği, laissez-faire bir ekonomi politikası benimsedi. bu dönemde eşitsizlik önemli ölçüde arttı.
- bir medeniyetin ilerlemesinin ırkla hiçbir ilgisi yoktur.
avrupa ile ilgili bu kadar ileri düzeyde toplumların gelişmesini sağlayan nedir? tarih boyunca, birçok beyaz insan ırklarının onları doğuştan daha akıllı hale getirdiğini varsaydı. ancak medeniyet bir ırk ürünü değildir. coğrafyanın bir ürünüdür. modern ırkçı düşüncenin babası olarak kabul edilen fransız aristokrat ve romancı comte de gobineau joseph arthur, farklı ırklardan insanların doğası gereği farklı fiziksel ve zihinsel yeteneklere sahip olduklarına inanıyordu. aryan ırkının diğerlerinden üstün olduğuna ve uygarlık yaratmaktan sorumlu olduğuna inanıyordu. gobineau, tek başına çevresel avantajların medeniyetin yükselişini açıklayamayacağını, çünkü kuzey amerika'daki yerli amerikalıların eski mısırlılarla aynı elverişli koşullara sahip olduğunu savundu. ayrıca, antik yunanistan'ın demokratik sistemlere sahip olması ve mısır'ın monarşik olması nedeniyle, yalnızca siyasi kurumların uygarlık oluşturmadığını yazdı. böylece, gobineau'ya göre, medeniyet sadece ırk tarafından belirlendi ve onu sadece beyaz ırk yaratabilirdi. ayrıca, beyaz insanlar diğer ırklarla karıştığında beyaz medeniyetin dejenere olduğuna inanıyordu: abd'deki beyaz insanlar, latin amerika'daki avrupalı ??yerleşimcilerin aksine, yerli nüfusla karışmadıkları için daha üstündüler. gobineau’nun iddialarının çürütülmesi kolaydır. dünyanın her yerinde gelişmiş kültürler vardır. çin, mısır veya roma'dan çok önce çok gelişmiş bir medeniyete sahipti ve orta ve güney amerika'daki inkalar, mayalar ve hintlilerin büyük medeniyetleri iyi belgelenmiştir. aslında, eski yunan ve roma medeniyetinin çoğunun kökleri daha doğudaydı. m.ö. ikinci binyılda antik yunanistan, anadoludan çok fazla etki altında kaldı. bu yüzden, bu kültür romalılara aktarıldı.
- kişiliklerimiz, ahlakımız ve sosyal adetlerimiz, içinde bulunduğumuz zamanın ve kültürün ürünüdür.
eski kültürlerde yaşayan insanlarla özdeşleşmeyi hayal etmek zor; sadece temelde farklı görünüyorlar. bununla birlikte, tarih boyunca insan doğası çok fazladeğişmedi. her zaman içinde büyüdüğümüz kültürün bir ürünü olmuştur. evrim bize, insan doğasının muhtemelen gezegeni doldurduğumuz binlerce yıl boyunca değiştiğini, ancak yemek, uyku ve üreme temel içgüdülerimizin aynı kaldığını söylüyor. radikal olarak farklı olan sadece teknolojimiz. antik yunanistan'dan biri modern dünyamıza zamanında seyahat ettiyse, fiziksel olarak bize oldukça benzer, ancak kültürel olarak önemli ölçüde farklı olurdu. insanın evrimi biyolojik değil, sosyal olmuştur. tarih boyunca, türümüz çok sayıda ekonomik, politik, entelektüel ve ahlaki değişim geçirdi. ancak unutmayın: kültürel çevre sosyal davranışı belirler. eğer bir bebek antik yunanistan'dan günümüz fransa'sına kabul edilebilseydi, modern bir fransa vatandaşı gibi davranacak şekilde büyüyecekti. peki kültürel yenilik nasıl gerçekleşir? deneme yanılma sonucu. yenilikçi bireyler topluma yeni fikirler getirir ve eğer onlar gibi insanların çoğunluğu onları takip eder. değilse, fikirler atılır.
hz. muhammed insanlara o kadar ilham verdi ki kurduğu din dünyanın en büyük dini haline geldi. napolyon, marx ve lenin, toplumsal tarihin gidişatını değiştiren bireylerin diğer bazı örnekleridir. hz. muhammed’in gibi bazı fikirler topluma yapışırken, napolyon'unki gibi diğerleri sonunda geçmişte kaldı. ayrıca, etik değerler tarihsel koşulların bir ürünüdür ve zamanla değişir. ortaçağ'dan bir insan kesinlikle bugünkü gibi ahlaki değerlere sahip olmazdı. örneğin, büyücülük için birini yakmanın tamamen kabul edilebilir olduğunu söyleyebilirler. bu neden? ahlaki standartlar zamanla gelişir. insan ahlakı tarihsel ve çevresel koşullara göre değişmiştir. ahlaki kodumuz insanlık tarihinin üç büyük ekonomik safhasında büyük değişiklikler geçirdi: avcılık, tarım ve sanayi. avlanma aşamasında, erkeklerin avlanma sorumluluğu vardı, bu yüzden erkekler arasındaki ölüm oranı daha yüksekti. bu, daha az erkek olduğu anlamına geliyordu, bu yüzden bir erkeğin birkaç kadınla birlikte üremesi bekleniyordu. o dönemde açgözlülük, vahşet ve cinsel saldırganlık, bir erkeğin yaşamındaki avantajlı hayatta kalma özellikleriydi. ancak tarım döneminde yeni erdemler önem kazandı. erkeklerin cesur, saldırgan ve şiddetten ziyade çalışkan, işbirlikçi ve huzurlu olmaları gerekiyordu. çocuklar bir aile için ekonomik bir varlıktı, bu yüzden bigamy ve kürtaj girişimleri önerilmezdi. aile bir çiftlikte üretim birimiydi ve ebeveyn otoritesi çok önemliydi: çocuklar ebeveynlerine itaat etti ve onlarla çalıştı. sanayi devrimi yine ahlakı değiştirdi. sanayi döneminde, çocuklar evlerinden ayrılmak ve birey olarak iş bulmak için büyüdüler. birlik bireysellik kadar önemli değildi. daha fazla çocuğa sahip olmak artık ekonomik bir avantaj değildi, bu nedenle evlilik daha az önemli hale geldi. şehirler evliliği caydırdı ve onun yerine özgür aşkı teşvik etmeye başladı. modern ahlaki standartlarımız, her zaman olduğu gibi hala değişime tabidir. 100 yıl içinde insanların neyin doğru neyin yanlış olduğu konusunda tamamen farklı görüşleri olması mümkün olacaktır. mesela, katolik kilisesi ahlaki otoritesini kaybetmiştir, ancak umutsuzluğa umut sağladığı için hayatta kalmaktadır. katolik kilisesi modern dünyada modası geçmiş bir kurum gibi görünebilir, ancak hala binlerce inananı bulunmaktadır. bunun birkaç nedeni var. kilise başlangıçta ahlak ve sadaka teşvik etmek için çabalamış olsa da, orta çağ'da yozlaşmıştı. orta çağ'ın başlarında, kilise köleliğe, aile kavgalarına ve diğer ulusal çatışmalara ve şiddet biçimlerine karşı savaştı, ancak yavaş yavaş bu konulardaki tutumlarını tersine çevirdiler. katolik kilisesi kısa süre sonra onu daha fazla güç kazanmak için politik bir araç olarak kullanabilen yozlaşmış liderlerle hizalandı. sonunda, kilise ahlak ve iyi niyetin teşvik edilmesine odaklanmak yerine engizisyon yoluyla ortodoksluk ve dini doktrini teşvik etmeye odaklandı. bu yüzden kilise, modern dünyanın en önemli ahlaki sorunlarından birinde köleliğin kaldırılmasında rol oynayamadı. bunun yerine, çoğunlukla filozofların öncülüğünde olan diğer gruplar ve kurumlar öncülük etti. katolik kilisesi eskisi kadar güçlü olmasa da, bugün insanlara verdiği umut nedeniyle güçlü olmaya devam ediyor. modern dünyamızda insanlar her zamankinden daha laikleşiyor ve kilise'nin günlük yaşamlarında çok az etkisi var. yasalar artık tanrı'dan gelmiyor; bunun yerine politikacılar tarafından yaratılıyorlar. akademik olarak eğitilmiş öğretmenler rahiplerin yerini aldılar ve kilise her gün daha fazla takipçi kaybetmektedir. buna rağmen, kilise insanlara rahatlık sağlar ve onlara gelecek için umut verir. toplumları büyük değişikliklere maruz kalsalar bile insanlar her zaman kilisede teselli bulurlar. katolik kilisesi'nin yakın zamanda yok olması muhtemel değildir.
- servetin yoğunlaşması doğaldır ve sadece zorunlu yeniden dağıtım yoluyla önlenebilir.
herkesin bildiği gibi vergiler vardır, böylece bir toplum servetini yeniden dağıtabilir. tarihin bize bu konuda neler öğretebileceğine bakalım. toplumda, refah, insanların gerekli beceri ve yetenekleri getirdiği her yerde, değişen derecelerde yoğunlaşır. hayat bir rekabettir ve ne kadar fazla beceri ve yeteneğiniz varsa, o kadar iyi rekabet edersiniz. bu doğal olarak zenginliğin çoğunluğuna hakim olan azınlık bir insanla sonuçlanır. bununla birlikte, bir toplumun servet dağılımı, ahlaki değerleri ve ekonomik özgürlüğü tarafından belirlenir. ve demokrasi en üst düzeyde özgürlüğe izin veren bir hükümet biçimi olduğundan, azınlığın ellerinde bulunan en fazla serveti de hızlandırır. bu nedenle, 1968'de amerika birleşik devletleri'nde, zengin ve fakir arasında, elitist imparatorluk roma şehrinden bile fazla bir fark vardı. bununla birlikte, bir toplumun servet konsantrasyonu kritik bir noktaya geldiğinde, yeniden dağıtım yapılmalıdır. tarih bize, yeniden dağıtımın, yoksulların sayılardaki gücü, zenginleştirmenin gücüne rakip olmalarına izin verdiğinde, bu yeniden dağıtımın yasal reformla veya zorla gerçekleştiğinde gerçekleştiğini söyler. bu kritik noktada, yönetici grubun liderleri bazen serveti yeniden dağıtmak için reform uygularlar. bu, alt sınıfların bir isyan düşünmeye başladığı m.ö. 594'te atina'da oldu. zenginler kendilerini zorla savunmaya hazırlandılar, ancak bir atina asil devlet adamı olan solon, sistemde reform yapmak için seçildi. para birimini devalüe etti, borcu azalttı ve ekonomik olarak hayatta kalmayı kolaylaştırarak bir devrimi önledi. zenginler servetlerini paylaşmayı reddettiklerinde ise işler farklı gidiyor. roma senatosu, serveti benzer şekilde kritik bir noktada yeniden dağıtmayı reddettiğinde, roma'nın mö 133'ten mö 30'a kadar süren bir sınıf iç savaşı tarafından tahrip edilmesine neden oldu.
- sosyalist deneyler tarih boyunca başarısız olmuştur, ancak kapitalizmle eşleştirilirlerse işe yarayabilirler. zenginliğin sosyalizm yoluyla yeniden dağıtılması birçok toplum tarafından denenmiştir. ama her zaman başarısız olmuştur. sosyalizm kendi başına çalışmaz, ancak diğer kavramlarla eşleştirildiğinde de işe yarayabilir. neden? tarih boyunca tüm sosyalist deneyler başarısız oldu. bugün bildiğimiz sosyalizm modern olandır, ancak geçmişte de benzer sistemler vardı ve hiçbiri başarılı olamadı. örneğin güney amerika'daki inkalar, toplumlarını egemenliklerinin güneş tanrısı'nın delegesi olduğu inancı üzerine kurdu. güvenlik ve gıda karşılığında, tüm inkalar kendilerini tüm tarım, emek ve ticareti kontrol eden ve izleyen devletin çalışanları olarak görüyordu. bu sosyalizm ve monarşinin eşleşmesi, pizarro’nun 1533'te peru'yu fethine kadar devam etti. 1917 rus devrimi en klasik sosyalist deneydir, ancak başarılı olmasının sebebi ülke kuşatma altındaydı ve o zaman ulusal güvenlik bireysel özgürlükten daha önemliydi. devrim, insanların savaş korkusunun devam etmesi nedeniyle sürdü. savaş korkusu olan nesil öldü ve 1989'da sscb düştü. bununla birlikte, sosyalist fikirlerin kapitalizmle birlikte çalışması için bir şansı olabilir. iki kavramı birleştirmek daha sürdürülebilir bir sosyal sistem yaratabilir. modern sosyalizm, insanlara üretimi teşvik eden daha fiziksel ve entelektüel özgürlük sağlar. kapitalist toplumlar ise mutlak ekonomik özgürlüklerinin bir kısmını sınırlamış ve refah devleti aracılığıyla servetin yeniden dağıtılmasını teşvik etmişlerdir. kapitalizm tehdidi sosyalist düşünürleri özgürlüğü genişletmeye teşvik etti ve sosyalizm tehdidi kapitalist düşünürleri eşitliği artırmaya teşvik etti. gelecekte, iki sistemin birleştiğini görebiliriz.
- demokrasi en iyi hükümet şeklidir. ancak kırılgandır ve eğitimli bir nüfus gerektirir. bugün, batı'nın çoğu demokratik olarak yönetiliyor. ancak demokrasi, insanlık tarihinde nispeten yeni bir kavramdır. insanların geliştirdiği önceki hükümet sistemlerinden bazılarını inceleyelim. tarih boyunca hükümetler, oligarşiler ve monarşilerde olduğu gibi çoğunlukla elit azınlıklardan oluşuyordu. bu tür insanlar güçlerini doğuştan türetmişler (aristokrasiler ve monarşiler bu şekilde çalışırlar) ve diğerlerine teoriklerde olduğu gibi dini kurumlardan da güç verilmiştir. tarihte çoğu “demokrasi” gerçekten demokratik değildi, çünkü yirminci yüzyıla kadar evrensel oy hakkı belirlenmedi. demokrasinin doğduğu antik yunanistan bölgesi attika'da 315.000 vatandaşın sadece 43.000'inin oy kullanmasına izin verildi. kadınlar, köleler ve çalışan nüfusun neredeyse tamamı hariç tutuldu. ancak, nüfusun çoğunun oy kullanma hakkının reddedildiği demokrasilerde bile demokrasinin her zaman daha faydalı olduğu kanıtlanmıştır. demokrasi, bilim ve girişimin gelişmesine izin verir, çünkü bilimsel ve akademik araştırmalar için gerekli özgürlüğü sağlar. demokrasi aynı zamanda insanların sosyal hiyerarşide ilerlemelerini kolaylaştırır ve daha zeki insanlara fikirlerini geliştirme ve paylaşma şansı verir. demokrasi önemlidir, ama aynı zamanda kırılgandır. kolayca parçalanabilir ve bakımı gerekir. istikrarlı demokratik toplumlar bile her zaman bir diktatör tarafından devrilme tehdidi altındadır. bir ülke savaş veya ekonomik kriz nedeniyle tehdit altındaysa, bireyin bundan faydalanması ve demokraside iktidara gelmesi daha kolaydır. eğitim demokratik bir toplumun buna karşı tek savunmasıdır. insanlar böyle yolsuz liderlere ancak neler olduğunu anlamak için eğitimleri varsa direnebilirler.
- savaş tarih boyunca sabitti ve barış doğal değildi.
kayıtlı tüm insanlık tarihi boyunca, insanlığın yeryüzündeki zamanının sadece yüzde 10'u savaştan yoksundu. savaş, insanlar için doğal bir durum gibi görünüyor. ama neden?
devletler bireyler gibi davranırlar, ancak daha büyük bir toplum tarafından aynı kısıtlamalara tabi tutulmazlar. bireyler yemek, toprak ve barınak gibi kaynaklar için birbirleriyle rekabet ederler, ancak bugün şiddete çok fazla ihtiyaç yoktur, çünkü devlet çoğu insana temel koruma sağlar. buna karşılık, bireyler toplumlarının ahlak ve yasalar gibi davranış kurallarını kabul ederler. devletler aynı hayatta kalma gereksinimlerine sahiptir ve temel korumanın hiçbiri yoktur. eyaletleri koruyabilen ve birbirleriyle kavga etmelerini engelleyebilecek hiçbir devletlerarası, uluslararası yasa veya ahlaki kod yoktur. devletlerin herhangi bir uluslararası kısıtlaması olmadığı için savaş, çıkarlarını gözetmenin doğal yoludur. ancak savaş sadece devlet için kaynak sağlamakla ilgili değil. bazı çatışmalar müzakere yoluyla çözülemeyecek kadar karmaşıktır ve bu nedenle devletler savaşa başvurur. örneğin ms 732'de charles martel, tours savaşı'nda emevî ordusunu yenerek fransa ve batı avrupa'nın islami ilerlemeyi durdurdu. savaş kullanmaya başvurmamış olsaydı, bugün bildiğimiz gibi avrupa muhtemelen çok farklı olurdu. savaş dünyamızın temel bir parçasıdır - doğal olmayan ise barıştır. devletler ancak ortak bir tehditle karşı karşıya kaldıklarında birbirleriyle barış içinde birleşirler ve davranırlar. aslında, eğer bütün devletler bir şekilde barış içinde bir araya gelirlerse, rekabet yavaş yavaş ortadan kalkacak ve er ya da geç küresel ittifak içeriden yıkılacaktı. sonuçta, dünya barışı asil bir hedeftir, ancak tüm ülkeler dış bir tehlikeye karşı birleşmeye zorlanmadıkça, muhtemelen asla gerçekleştirilemez.
- medeniyetler her zaman zorluklarla karşı karşıyadır; nasıl idare ettikleri, gelişip gelişmeyeceklerini belirler.
gezegen babil'den kartaca'ya, machu picchu'dan pompeii'ye kadar tarihin kalıntılarıyla doludur. bazı toplumlar zenginleşirken bazıları çürümeye başlar. tarih kendini tekrar eder. tarih bize tüm medeniyetlerin aynı temel döngüden geçtiğini söyler: başlarlar, gelişir, azalır ve yok olurlar. gelecekte yeni devletler ortaya çıkacak ve eskileri yok olacak. yeni teoriler geliştirilecek, yayılacak ve atılacaktır; yeni icatlar ortaya çıkacak ve yeni nesiller onlara karşı isyan edecek ve yeni bir şey yaratacak. bugün, medeniyetler hiç olmadığı kadar karmaşık. geleceğin daima geçmişin kalıplarını takip edeceğine dair bir garanti yoktur. her uygarlık yeni zorluklarla karşı karşıyadır ve bunları yeni yollarla aşma şansına sahiptir.
aslında, medeniyetler zorluklarla karşı karşıya kaldıklarında güçlenirler. bu tür zorluklar, iklimdeki değişiklikler veya dış dünyadan istilalar gibi fiziksel çevrede bir değişiklik olabilir veya yöneticiler ve hükümdarlar arasındaki çatışma gibi bir içsel zorluk olabilir. devletler, ancak liderleri onlara etkili bir şekilde cevap verebildikleri takdirde zorlukların üstesinden gelirler. bu, 1941'de amerika birleşik devletleri'nin naziler tarafından tehdit edildiğinde oldu. nazilere karşı harekete geçerek ulus, gelecekte başka zorluklarla yüzleşmeye daha hazır hale geldi. bununla birlikte, bir medeniyet ve liderleri bir meydan okumayı başaramazsa, toplumları çürüyebilir. bu, büyük ticaret devletleri pisa ve venedik'in 1492'de amerika'nın keşfinden sonra zayıflamasıyla oldu. liderleri, küresel ticaretteki büyük değişime -nehirler ve denizlerde ticaret yapmaktansa okyanustan geçerek ticaret yapmakta- adapte olamadılar. bir medeniyet çöktüğünde hafızası da yaşayabilir. antik yunanistan çoktan gitmiş olabilir, ancak platon kendi zamanında olduğundan daha yaygın bir şekilde okunmaktadır.bu noktada şunu söyleyebiliriz ki medeniyetler düşer ama başarıları yaşar ve yeni medeniyetlerin temelini oluşturur. her 100 yılda bir tekerleği veya matbaayı yeniden icat etmek zorunda olduğumuzu düşünün. eğer yapsaydık, demokrasi ve toplum da her seferinde sıfıra dönerdi. neyse ki, durum böyle değil: hem tarih hem de bilgi kaydedilebilir ve geliştirilebilirdir. medeniyetler düşse bile, bazı başarıları devam eder. büyük eski medeniyetlerin hiçbiri hala mevcut değildir, ancak icatlarının çoğu toplumumuzda yaşamaktadır. hala ateş, tekerlek ve yazı sistemleri kullanıyoruz. tarım, ahlak ve sadaka modern kavramlar değildir - antik dünyadan gelirler. bugün sahip olduğumuz bilgi tabanı binlerce yıllık inovasyonun ürünüdür. dolayısıyla biyolojik olarak fazla değişmemiş olsalar da, bugün doğan insanlar geçmişin tüm kazanımlarından faydalanıyor. bu başarılar arasında insan hakları ve eşitlik, şeffaf yargı sistemleri ile dini ve entelektüel özgürlük sayılabilir. ve bu başarıların çoğu geliştirilmiştir. örneğin, modern ingiliz demokrasisi eski yunan demokrasisinden çok daha ileridir. ve günümüz avrupa'sındaki insanlar genellikle karanlık görüşlerindeki insanlara yabancı bir lüks olan, hayatlarından korkmadan siyasi görüşlerini ifade etmekte özgürdürler. eğitim zenginler ve güçlüler için ayrılmıştı ama şimdi ise halka açıktır. bugün, ortalama bilgi seviyesi insanlık tarihinin diğer noktalarından daha yüksektir. kitleler için ücretsiz eğitimin hedefi hala nispeten yeni bir arayıştır. iyi giderse, gelecekte herkes eğitime kolayca erişebilecektir. geçmişte doğanlara göre doğal bir avantajla doğmayız, ancak daha zengin bir mirasla doğarız. bu miras medeniyetin ilerlemesini temsil eder. ve her yeni nesilde mirasımız zenginleşmektedir.