Valentivna, 78 yaşındaki kadının eşyalarını karıştırarak mezarına koyacak bir fotoğraf buldu ve dikkatlice kırılmış camların, kemik parçalarının ve düzgünce katlanmış bir çift kanlı plastik bardağın üzerinden geçti.
“Kimse için bir hiçiz” dedi.
31 Mayıs’ta Rus kuvvetleri tarafından vurulduğundan bu yana, büyük ölçüde tahrip olan bu 120 üniteli apartman bloğunun yalnızca dokuz sakini geride kaldı.
Rus kuvvetleri Ukrayna’nın doğusundaki bu stratejik kasabaya yaklaşırken çoğu sivil kaçtı. Pek çoğu evlerine topçu saldırısından ve Rusların başka yerlerde dayattığı türden vahşi işgallerden korkuyordu.
Ancak bu parçalanmış apartman, hem Ukrayna hem de Rusya ile derin tarihi, kültürel ve aile bağları olan bir yerde insanların karşılaştığı karmaşık seçimleri gösteriyor. Ayrılanlar zıt yönlerde koştular: bazıları güneye veya doğuya Rusya’nın elindeki ayrılıkçı bölgelere doğru, diğerleri batıda Ukrayna’nın daha güvenli bölgelerine doğru.
Kalanlar aynı manyetik itme ve çekmeleri hissederler.
Bazıları Ukrayna’ya şiddetle karşı çıkıyor ve Rusya’nın Moskova’nın Ukrayna’yı zalim bir Nazi hükümetinden “kurtardığı” yönündeki yanlış propagandasından tiksiniyor.
Diğerleri tarihin çekiciliğini hissediyor ve Rusya’ya sempati duyuyor. Kendi apartmanları da dahil olmak üzere yaklaşık dört aylık savaşta Rus kuvvetlerinin neden olduğu tüm sefalet ve ölümlere rağmen, kendilerini hala Ukrayna’nın uzak başkenti Kiev’deki hükümetten çok Rusya’ya bağlı hissediyorlar.
Bazıları ayrılamayacak kadar yoksul ya da travmatize olmuş durumda. Rus kuvvetleri, şehirleri ve kasabaları yok ederek kontrol altına almak için tasarlanan öğütücü bir topçu savaşında Slovyansk’a doğru istikrarlı kazanımlar elde ederken bile kendilerini “korkunun ötesinde” olarak tanımladılar.
Valentivna’nın ölümcül patlamanın enkazı arasında kabul ettiği gibi, rekabet halindeki bağlılıklar burada havada asılı duruyor.
1960’ların başında Rusya’da doğdu, 1974’te Ukrayna’ya taşındı ve öğretmen olarak iş buldu. Bağımsız bir Ukrayna’ya sadık olduğunu söyledi; oğlu ordusunda ön saflarda savaşıyor.
Burası benim memleketim ama kalbimin Rusya’da bir yeri var. Bunu anlayabilen var mı?” dedi. “O çocuklar ve bu çocuklar için üzülüyorum.”
Koridorda, askeri giysiler içinde genç bir Ukraynalı asker bir komşunun kapısını tamir ediyordu. Valentivna’yı duydu ve öfkeyle daireye daldı.
“Onlar için üzülüyor musun?” O bağırdı. “Bahsettiğin ‘çocuklar’ buraya bizi öldürmeye geldiler! Kime üzülüyorsun?”
“Ben Rus’um, bana bak!” diye bağırdı.
“Eh, Tanrıya şükür silahın yok,” diye bağırdı.
Her şey çok fazlaydı. Kan, cam, ölüm – sonra ne olabileceği korkusu. Şimdi bir yabancı, kontrol edemediğini hissettiği şey için ona bağırıyordu.
“Sivil evlerde sinmeyin ki bizi öldürsünler! Tarlaya git ve savaş!” ona bağırdı.
Sakinleştirici bulmak için çantasını karıştırdı, sonra onu yuttu. “Ben Rus’um, ama Ukrayna’dan yanayım,” dedi sessizce, sonra duvara yaslandı ve elini yüzünü kapadı.
Ukrayna savaşından son gelişmeler
İki hafta sonra, binanın dışındaki yığınlara enkaz yığıldı. Duvarlardan birbirine dolanmış elektrik telleri sarkıyordu.
Koridorun karşısında yaşayan Olena Voytenko ve Nina Starushenko, karmaşadan bıkmıştı.
Bahçıvanlık eldivenlerini giydiler ve işe koyuldular – komşularının dairelerinin kalıntılarını beyaz bir çarşafa küreklediler, sonra onları binadan uzağa sürüklediler.
59 yaşındaki Voytenko, daha az şanslı olanların pencerelerini işaret ederek genişleyen beton apartman bloğuna baktı: enkazdan çekildikten sonra ölen yaşlı kadın; beşinci katta diri diri yanan adam; kanı hâlâ yerleri ve duvarları lekeleyen bir başkası.
Temizlemek, dedi, yaşamak böyledir başa çıkıyorlar.
Staruşenko merdivenleri tırmandı. Dairelerin çoğu terk edilmiş halde oturuyordu, bazılarının kapıları açık, bazılarına bindik. Apt’ı işaret etti. 73, üç genç askerin grev gecesi uyuduğu, çatışmaya ara vermek için alanı kiraladığı. Biri öldürüldü ve kanı hala ahşap zemini kapladı.
Sonra Apt’a baktı. 74, kapının kapatıldığı yer. “Savaşın başlangıcında uzaklaştı,” dedi omuz silkerek. “Biraz parası olan insanlar uzaklaştı. Ukrayna yanlısı ve kendilerini vatansever olarak sunmaya çalışanlar bile uzaklaştı.”
Starushenko Apt’ın kapalı kapısını işaret etti. 76, şimdi de terk edildi. Staruşenko, “O bir ayrılıkçıydı” dedi. “Genel bir bilgiydi. İnsanlar konuştu.” Daha sonra Apt. 77: “O kadının ailesi onu Rus tarafına taşıdı.”
Hayatını kaybeden yaşlı kadın, Apt. 78. “Olena onu dışarı sürükledi” dedi. “Kocası kemiği gördüğünü bile söyledi.”
En üst katta, ateşin kokusu hâlâ havada asılıydı. Koridorun zemininde yanmış bir güvercin leşi yatıyordu.
Starushenko patlamanın olduğu gün kızının evinde uyudu. Aksi takdirde, Apt’ta yatağına düşen raf dedi. 61 “beni ezerdi.”
Saldırıdan sonra döndüğünde, dünyasının paramparça olduğunu fark etti. Geçen yaz, günlerini arkadaşlarının kulübelerini ziyaret ederek ve mah-jongg oynayarak geçirmişti. Şimdi, komşularının hayatından geriye kalanları süpürüyordu.
“72 yaşındayım. Yapmam gereken başka şeyler var” dedi. 50 yıllık en iyi arkadaşı Rusya’ya kaçarken, Slovyansk’ta kalmayı tercih etti – bu, düşünülemez bir karar.
Starushenko yıllarca Ruslarla birlikte çalıştı ve meslektaşlarını aileden biri gibi gördü. Yine de şimdi düşman Ruslar – arkadaşı nasıl anlamaz? “Eskiden bir kaşık paylaşırdık” dedi. Şimdi hiç konuşmuyorlar.
Kalmanın getirdiği riskleri biliyordu. Binanın tekrar vurulabileceğinden endişeleniyordu.
Yine de yeni bir yere taşınma düşüncesi ağır ve külfetli geliyordu. Kızı hala şehirde çalışıyor. Ve köyünü on yıllar önce terk eden Starushenko, kırsal yaşama dönmek istemiyor. Her şeyin eskisi gibi olmasını istiyorum, dedi.
Ukrayna savaşının ortasında, karı koca doktor ekibi cephe hastanesini işletiyor
Voytenko, koridorun karşısındaki minicik mutfağında, dışarıda topladığı mantarları yıkıyor ve pancar çorbası için hazırladığı lahanaları kesiyordu. Diğer odada, kocası yatakta sessizce uyudu.
Haftalarca susuz kaldıktan sonra musluklar yeni açılmıştı. Ancak Voytenko, kovaları suyla doldurmak için blok aşağı yürümeyi, hatta kendini rahatlatmak için dışarıda çömelmeyi umursamamıştı. Rusya’da tuvalet kullanmaktansa bunu Ukrayna’da yapmayı tercih edeceğini söyledi.
O bir terzi ve iki kızı var. Biri yurt dışında yaşıyor. Diğeri Rusya yanlısı ayrılıkçı bölgede yaşıyor ve onu 2017’den beri görmemiş. Savaş hakkında savaştıkları Şubat ayından beri telefonla konuşmamışlar bile.
Kızına “Bizi özgürleştirmiyorsun” dediğini hatırladı. “Kurtulmak istemiyorum.”
“İletişim kuramıyoruz, sadece tartışıyoruz” dedi.
Rus yanlısı güçlerin Slovyansk’ı kısaca ele geçirdiği 2014’ten önce, Voytenko’nun bazı Rus yanlısı görüşleri vardı. Ama kasabasını nasıl bombaladıklarını görünce fikrini değiştirdiğini söyledi.
Kalan birkaç komşusunun hala bu görüşlere sahip olduğunu söyledi. Birkaç kapı ötede oturan bir anne ve kızı siyaset konuşmaya çalışırken Voytenko dışarıda bankta oturuyor. Rusya’dan bahsettiklerinde, çekip gidiyor.
“Bu binayı Ukrayna ordusunun vurduğunu düşünüyorlar” dedi. “Sadece saçma sapan konuşuyorlar.”
59 yaşında bile Voytenko orduya katılmayı düşündüğünü söyledi.
“Daha önce keskin nişancıydım,” dedi. Vizyonum şu an o kadar iyi değil ama gerekirse gözlük takıp Ukrayna için savaşacağım” dedi.
Kalmayı bir direniş eylemi olarak görüyor. “Burada insanlar varsa, hayat devam edecek” dedi. Ama insanlar giderse, Ruslar içeri girip burayı yok edecekler” dedi.
Patlamanın olduğu sabah, 89 yaşındaki Ideya Svistunova, Apt. 75 önceki gün koridorun karşısına geçtiğini gördüğü genç askerlerin çığlıklarına. Her nasılsa patlamada yaralanmamıştı. Kapılar menteşelerinden sökülmüştü ve askerler ölmekte olan arkadaşlarını alt kata taşımak için çılgınca çabalarken, kapıları kadının önüne yığarak içeri girmesini engellediler.
İtfaiyeciler onu kurtarıp dışarı çıkana kadar korku içinde bekledi. O gün bile, dairesine cam ve enkaz saçılmış ve koridorun karşısındaki daireye bulaşmış kan varken, kalacağını biliyordu. “Onlar iyi çocuklardı,” dedi askerler için.
İki hafta sonra, olanları pek düşünmediğini söyledi. Köşede hâlâ bir yığın kanlı yorgunluk ve perde duruyordu.
“Hayat bu,” dedi. “Biri yaşıyor. Biri ölüyor.”
Sibirya yakınlarında doğdu, genç bir kadın olarak Slovyansk’a taşındı ve bir kalem fabrikasında çalıştı. 50 yıldır bu apartmanda yaşıyor. Şimdi katta kalan tek kişi o. Oğlu her gün uğrar, yiyecek ve su getirir.
Savaşın gürültüsüne alıştığını söyledi. Ancak Rus kuvvetleri yaklaştıkça, şehrin üzerine “fırtına öncesi sessizlik gibi” uğursuz bir sessizlik çökmüş gibi hissetti.
Karşısındaki terk edilmiş dairede, genç adamın kurumuş kanında hala sinekler vızıldıyordu. Aşağıda, Voytenko’nun camları süpürdüğünü duyabiliyordu. Dışarıda, uzaktan hava saldırısı sireni duyuldu.
Kapıyı kapattı ve tek başına dairesine geri döndü.
Kaynak : https://www.washingtonpost.com/world/2022/06/18/ukraine-slovyansk-divided-loyalties-russia/?utm_source=rss&utm_medium=referral&utm_campaign=wp_world