Hirut'u aramaya başladığım Etiyopyalı genç bir kızın resmine sahibim. O ergenlik çağındadır ve saçları yüzünden uzaklaşır ve kalın örgülerle sırtından sarkar. Uzun bir Etiyopya elbisesi giyiyor ve yaşlı, siyah beyaz fotoğrafta bile yıpranmış ve lekeli olduğunu görmek kolay. Fotoğrafta Hirut kameradan döndü. Yere baktığını, dikkatini yanında bulunan müdahaleci fotoğrafçının yanı sıra bir şeye odaklamak için elinden geleni yaptığını ve çekime hazırlandığını hayal ediyorum.
Ona ölmekte olan bir babanın son hediyesi olan bir tüfek verdim ve kaderi, onu asla elinden almayacağına dair verdiği söze bağlı olacak. Etiyopya'ya gelen bir savaş var ve ona savaşacak erkeklere malzeme hazırlamak için diğer kadınlarla birlikte çalışması gerektiği söylendi. Yıl 1935 ve Hirut öksüz kaldı ve evinden hiçbir zaman beş kilometreden fazla uzaklaşmadı. Ülkemizi savunmalıyız dedikleri zaman Hirut kendi kendine merak ediyor: Bir ülke ne kadar büyük? Benito Mussolini Etiyopya'yı işgal ettikçe ve tamamen kendi kararlarıyla ve tamamen kendi verdiği kararlarla - bir tüfek tutup tetiği çekip hepsini dileyene kadar ön cephelere daha da yaklaştıkça bu soruyu sormaya devam edecek. düşmanları öldü. Bu romanımın dayanağı, Gölge Kral.
Bir resim bize ne anlatabilir? Etiyopyalı kızların ve kadınların fotoğrafları, İtalyan erkekleri Mussolini’nin ordusuna katılmaya ikna etmek için kullanıldı. Askerlere hızlı bir savaş ve bir Afrika macerası sözü verildi. Etiyopya'ya, Etiyopyalı kadınlara ne yapacaklarını söyleyerek yürüdüler. Çoğu evden bugüne kadarki en uzak olan bu büyük yolculuğu belgelemeye hevesli bir şekilde kameralarını yanlarına aldılar. On yıldan fazla bir süredir onların fotoğraflarını topluyorum, hiç kimsenin görmesini istemedikleri şeyleri bulmak için gündelik askeri yaşam, kasıtlı vahşet, dostluk ve yoldaşlık görüntülerini inceliyorum.
İşgalci güçle yaşamaya zorlanan Etiyopyalıların -erkekler, kadınlar, çocuklar- yüzlerine bakarken saatlerce oturdum. Gözden kaçan şeyleri okumaya çalıştım. Rahat ve gülümseyen bir İtalyan askerinin yanında yaşlı bir adamın aşırı sert duruşu, derin bir korku ve rahatsızlığa işaret edebilir. Bir mahkumun üzerindeki o çürük ağız, o mahkumun omzunun etrafındaki sıradan kol ne olursa olsun kötü muameleye işaret ediyordu. Kameraya çıplak göğüslü ve boş gözlerle bakan bu sıra kız kızlar, uzaktan bakışlarıyla, yardım çağrısı yapan herhangi bir bağırıştan daha fazlasını söylüyor olabilirler. Kameraya meydan okuyan uzun elbiseli kadın, fotoğrafçının omzunun arkasındaki tepelerde neyin gizlendiğini ondan daha fazla biliyor olabilir.
Bu fotoğraflara baktığımda bile anılarını şekillendirmek ve yeniden şekillendirmek için erkekler tarafından yapıldığının farkındaydım. Etiyopyalı sivillerin ve mahkumların fotoğraflarını çekerken: erkekler ve kadınlar, erkekler ve kızlar, bu İtalyan erkekler kendilerini yeniden hayal ediyorlardı. Sömürgecilerin 'uygarlaştırmaya' ihtiyaç duyduklarını iddia ettikleri topraklardan gönderdikleri tanıdık fotoğraflar gibi, her resim kendisi hakkında, savaş hakkında yarattığı bir anlatı haline geldi. Öyleyse, bu görüntülerden gerçekten ne öğrenebilirim? Her bir fotoğrafçının karesinde yer alan hazırlanmış anlatımın içinden geçtikten sonra ne hayatta kaldı?
İçinde Savaşın Kadınca Yüzü Svetlana Alexievich, 'Savaş hakkında bildiğimiz her şeyi' bir erkek sesiyle 'biliyoruz. Hepimiz' erkek 'kavramlarının ve' erkeklerin 'savaş anlayışının tutsağıyız. 'Erkek' sözleri. Kadınlar sessiz ”diyor. Kadınların sessiz olduğundan emin değildim ama duyulmadıklarını biliyordum. Bir kadının sesiyle, savaş duygusuyla, asker olmanın ne anlama geldiğine dair düşünceleriyle bir savaş hikayesi anlatmak ne anlama gelir? Koleksiyonumdaki fotoğraflara geri döndüm ve özellikle kadınları tasvir edenleri izole etmeye başladım. Erkek fotoğrafçıdan uzağa baktım, etrafımdaki kızları ve kadınları çizdim ve onları dinlemek için eğildim. Hirut hakkında bana ne söyleyebilirler?Etiyopyalı kızların ve kadınların fotoğrafları, İtalyan erkekleri Mussolini’nin ordusuna katılmaya ikna etmek için kullanıldı. Etiyopya'ya, Etiyopyalı kadınlara ne yapacaklarını söyleyerek yürüdüler.
Hirut ve 1935 İtalyan-Etiyopya savaşı hikayemi, arşiv araştırmalarını, topladığım fotoğraflarla ilgili kendi okumalarıma ekleyerek, artışlarla oluşturdum. Algılayabileceğimi düşündüğüm mahrem, kişisel ayrıntıları anlamak için, ayırt edilebilen konumlara sahip fotoğrafları bir Etiyopya haritasına yerleştirdim, tarihlere ve savaşa gidebileceklerimi sabitledim, tarihi anları parçalanmış bilgilerden yeniden yarattım. Önümde kristalleşmeye ve keskinleşmeye başlayan şey çoğu zaman nefes kesiciydi: Bir zamanlar deklanşör ve diyafram arasında hareketsiz ve sessiz kalan bir dizi yaşam, tarihin gölgelerinden dışarıya ve daha parlak ışığa adım attı. Bana sözler verdiler. Beni yeni yönlere işaret ettiler. Bu fotoğrafçıları öfke ve öfkeyle daha da uzaklaştırdılar ve beni keşfedilmemiş araziye doğru çağırdılar. onların savaş. Onların önderliğinde kitabımı yazmaya başladım.
Hayali Hirut'umu savaşa gönderdiğimde büyük büyükannem Getey'nin ondan önce geldiğine dair hiçbir fikrim yoktu: et ve kemik, kan ve gurur, hayal gücümün yolunu açıyor. Hirut’un babasının silahına sahip olmayı kaybetmeyle ilgili hikayesini hazırlarken akrabam Getey'in de benzer bir şey yaşadığını fark etmemiştim. Büyük büyükannemin hikayesi, annemle gündelik bir sohbet sırasında yapılan bir keşifti, ona fotoğraflarımdan birini anlatırken beni durdurduğu anlardan biri, `` Ama sen Getey'i bilmiyor musun, senin büyük- Nene? Hatırlamıyor musun
Büyürken duyduğum tüm hikayeler, savaşa giden erkeklerin hikayeleri hatırladığım şeydi: çıplak ayaklı ve beyaz giyinmişken eski tüfeklerle daha donanımlı, son derece silahlı bir orduya saldıran gururlu, vahşi savaşçılar. Bu adamların görülmesi çok basit, vadilere hücum ettiklerini ve kendilerini işgalci yabancılara fırlattıklarını hayal ettim, boğazları savaş çığlıklarından boğuldu. Hayal gücüm, tüm hikayeleri genişletilmiş bir anlatıma bağladı, önümde dönen imgeler, ardından kavrayışımın sınırlarına ulaştığımda döngü halinde. Bu savaşta erkekler tökezledi ama düşmedi. Erkekler nefesini tuttu ama ölmedi. Bu beyaz giyimli adamlar mermilere ve tanklara doğru koştu, kahramanlık ve Homerik efsaneler hayata geçirildi. Gözlerimi kapatırdım ve her şeyin ortaya çıktığını görürdüm: Bin öfkeli Aşil'in o ölümcül kesikten sıyrılması ve hasarsız ayaklar üzerine tekrar tekrar yükselmesi. Bunu kim yaparsa yapsın, Alexievich'in 'erkek sesi' dediği şekilde anlatılan savaşı böyle hatırladım.
Büyük büyükannem Getey, 1935'te İtalyan Faşistleri Etiyopya'yı işgal ettiğinde bir kızdı. Savaş yaklaşırken, İmparator Haile Selassie her aileden en büyük oğluna askere gitmesini ve silahlarını savaşa getirmesini emretti. Getey’in ailesinde savaşan yaşta oğul yoktu. En büyüğüydü ve o bile yetişkin olarak kabul edilmiyordu. Aslında, görücü usulü bir evlilik içindeydi ama yetişkin kocasıyla yaşayamayacak kadar gençti. İmparatorun emirlerini yerine getirmek için babası kocasından aileyi temsil etmesini istedi ve adama tüfeğini verdi. Bu hareket ona son bir ihanet gibi gelmiş olmalı. (Sonunda, bu görücü usulü evliliği ve sevmediği bir kocayı terk ederdi.) İsyan etti ve babasına savaşa katılacağını ve ailesini temsil edeceğini söyledi. Ne de olsa o en büyüğüydü. Babası reddedince davasını mahkemeye taşıdı ve ona dava açtı. Ve kazandı.
Yargıçlar kararını açıkladığında tüfeği başının üzerine kaldırdı ve şarkı söyledi. kaymak- savaşçıların savaştan hemen önce söylediği şarkılardan biri, korkusuzluklarını ve dövüş yeteneklerini melodi ve ritimle birleştirdiklerinde. Sonra silahı aldı ve ön saflara katıldı.
*
Getey'i yaşlı bir kadın olarak tanıyordum, yatağa bağımlı ama uyanıktı. Nasıl göründüğüne dair sağlam bir anım yok: Çocuğumun gözüne göre, o sadece yaşlıydı, derisi neredeyse tamamen yumuşak kırışıklıklardan kalıplanmış minyon bir kadındı. Onu ziyarete geldiğim gün, ölmeden kısa bir süre önce, zamanımın çoğunu kızıyla paylaştığı evde toplanan diğer akrabalarla geçirdim. Kameram vardı ama fotoğrafını çekmedim. Yataktaydı, evin bir köşesine sıkışmış, diğer odada yaşanan konuşmalardan ve eğlenceden uzaklaşmıştı. İnatçılığı ve cesaretiyle ilgili hikayeler, duyduğum tanımlara sızmış olsa da, savaş sırasındaki deneyimlerinden o zamanlar hiçbir şey bilmiyordum. Saygın bir ihtiyar konumuna düşürülmüştü, biri yoğun zaman pusunun içinden bakıyordu, farkedilebilirdi ama aslında görünmüyordu.
Getey'in hikayesini öğrendikten sonra, fotoğrafları ve haber makalelerini incelememden şüphelendiğim şey, kendi ailemden gelen ve kanımdan akan somut bilgilere dönüştü. Kadınlar sadece İtalya'ya ve faşistlere karşı savaşta bekçiler değildi; onlar da askerlerdi. Bu hikayeleri bulmak zor olsa da, ne kadar çok araştırırsam, o kadar çok kadını tarihin çizgileri arasında sıkışmış buldum. Burada bir fotoğraf, orada bir manşet, orada kısa bir makale. Süreç genellikle yavaş ve sinir bozucuydu, ancak inkar edilemez derecede keyif vericiydi. Oradaydık, kendimi düşünürken buldum. Oradaydık ve işte kanıt ve Getey'nin önüme adım attığını, tüfeğini kaldırdı, boğazında bir şarkı söylediğini ve beni ileri ittiğini hayal ettim. Çünkü: var olmak için konuşulmayı bekleyen daha kaç kişi vardı?
Efsane: Bu savaş senden bir adam yapacak. Bu saldırganlık ve öfke, erkeklerin bölgesidir. Çatışmada, Helen'in kız kardeşlerinin kaderlerini belirlemek için zafer ya da yenilgi için Truva kapılarının içinde nefessizce bekleyecekleri. Savaştan bahsettiğimizde, sınanmış kararlılıktan, kırılmış ruhlardan ve yaralı bedenlerden bahsediyor ve onları üniforma giydirilmiş erkeksi figürler olarak hayal ediyoruz: hayal gücümüzün ötesine geçen, hikayeler, ders kitapları ve edebiyatla desteklenen filmsel görüntüler. Yine de Getey var, omzuna o tüfeği atarken, küçük kardeşlerine ve babasına veda edip ön saflara yürürken bak.Efsane: Bu savaş senden bir adam yapacak. Bu saldırganlık ve öfke, erkeklerin bölgesidir. Çatışmada, Helen'in kız kardeşlerinin kaderlerini belirlemek için zafer ya da yenilgi için Truva kapılarının içinde nefessizce bekleyecekleri.
Gerçek: Kadınlar, içinde bulundukları bedenlerin çok iyi bilincinde, siyasi ya da kişisel mücadeleye girerler. Savunmasız hale getirilebileceğimiz yollar bize hatırlatılsa bile güçlü yönlerimizin farkındayız. Başka türden bir savaşın yapıldığı diğer savaş alanının kendi tenimizle sınırlanmış alan olduğunu biliyoruz. Hiçbir üniforma ya da ittifak, bizi hem ödül hem de tartışmalı bölge yapmak isteyen cinsel saldırı ve sömürü tehdidini tamamen silemez.
Hirut'u bir tepenin üzerinde, tüfeği hazır, düşmanı pusuya düşürmeye hazır olarak hayal edin. Bu savaşa giderken, cinsel saldırganlıkla mücadele etmek ve ardından kendi yurttaşlarından biri tarafından tecavüz etmek zorunda kalır. Ön cephelerin dumanlı arazisi, Hirut'un kendisini yutacak şekilde genişledi: vücudu, kazanılacak ya da kaybedilecek bir nesne. O hem kadın hem de ülke: yaşayan et ve savaş alanı. Ve insanlar ona 'Onunla savaşma Hirut, ülkenizi özgür tutmak için savaştığınızı unutmayın. Kendi kendine soruyor, Ama ben kendi ülkem değil miyim? Bir kadın - bir kız - kendi teninde kendini güvende hissedemediğinde özgürlük ne demektir? Savaşın anlamı da budur: savaş alanını tepelerden uzağa ve kendi bedeninize kaydırmak, en zalim askerin vahşiliğiyle kendi bedeninizi savunmak, masrafları size ait olmak üzere kendini adam yapmak isteyen birine karşı .
Truva Savaşı'nın kanlı savaş alanına bakan Truva'lı Helen, kendisini adına savaşan adamlardan bağımsız hayal edemez. O büyük Truva savaşçısı Hector ona yaklaştığında ona bakar ve herhangi bir asker kadar kapıların ötesinde gelişen savaşa bağlı olduğunu anlar. Bedenini, benliğini bir çatışma katalizörü haline getiren tanrıların, Zeus'un kararlarından yakınıyor. 'Bundan sonra geleceğin adamları için şarkı söyleyen şeyler yapacağız,' dedi Hector Homeros'un İlyada . Kendini asla savaştan ayıramaz. Asla değerli mülkiyeti ve çalınan hazinenin ötesinde bir kimliği olmayacak, yeniden şekillendirilecek ve yeniden yapılandırılacak ve sonra erkekler tarafından geleceğe doğru söylenecek bir şey. Kaderinin yasını tutarken, güçlü Amazon savaşçısı Pentheselea'nın, yakında Aşil'in önünde cesurca duracağını ve Aşil'in onu öldürürken yasını tutacağı, kendisi gibi savaşan bir ruhu hissedeceği acımasız bir vahşetle savaşacağını bilmiyor olabilirdi. belki.
Hirut'un anlatısını geliştirirken, yüzyıllar boyunca kadın askerlerin öykülerini okudum. MÖ 480'de Karya Artemisia'sından, 18. yüzyılın başlarında Dahomey Krallığı ordusundaki kadınlara, IŞİD'e karşı savaşan daha yeni Ezidi kadın ordusuna kadar, savaştaki kadınların tarihinin çoğu zaman tartışmalı çünkü kadın bedenleri, üzerinde çarpıtılmış erkeklik fikirlerinin ortaya atıldığı savaş alanlarıdır. Savaş bir insanı senden çıkarıyorsa, o zaman bir kadın askerin yanında savaşmak veya onu kaybetmek ne anlama gelir? Yüzyıllardır kadınlar buna kendi cevaplarını veriyorlar. Ancak tarih - bu şekil değiştiren hatıralar ve boşluklarla dolu veri koleksiyonu - unutulmaktan çıkarılan ve gün ışığına çıkarılmış her kadın askerin ilk ve tek olduğuna inanmamızı isterdi. Ama bu asla doğru olmadı ve şimdi de doğru değil.
__________________________________
Menzaist Erkekler Gölge Kral Norton'dan çıktı.