Okuyuculardan bazı harika yanıtlar bu hafta geldi!
Kitap koleksiyonuyla ilgili gönderiye yanıt olarak, bir okuyucu kederli bir şekilde sordu, “Bütün bir boomer kuşağı sürüler halinde emekli olurken, sürgündeki koleksiyonlarını gönderebilecekleri eski kitap evleri olmaması nasıl mümkün olabilir?”
“Eski kitaplar evi” fikri beni gülümsetti.
Başka bir okuyucu bana atıfta bulundu bu parça Hem Japon tsundoku kavramını hem de Nassim Nicholas Taleb’in “kütüphane karşıtı” kavramını kapsayan Kevin Dickinson tarafından. Ortak payda, ilginç ama okunmamış kitaplarla çevrili olmanın entelektüel alçakgönüllülük üzerindeki faydalı etkisidir:
“Bilmediğimiz her şeye dair sürekli, can sıkıcı bir hatırlatma sağlayarak kendimize olan saygımıza meydan okuyor… Bu keşfedilmemiş fikirler rafları bizi okumaya, öğrenmeye devam etmeye ve yeterince bildiğimiz konusunda asla rahat olmamaya itiyor.”
Bunu diğer bazı analizlerden çok daha fazla seviyorum. Okunmamış kitap yığınlarım, fazla harcamanın veya yeterince okuyamamanın anıtları değil; alçakgönüllü olmayı hatırlatıyorlar. Bu çok daha iyi.
Emekli hukuk profesörü Jethro Lieberman gönderdi bu parça emekli olduğu ve taşındığı kitap koleksiyonunu yalnızca 650 kartona indirmeye zorladı. Bununla karşılaştırıldığında, ben bir amatörüm.
Gizli alışveriş yapanlarla ilgili yazıya yanıt olarak, eski bir gizli müşteri, bir kolejde bir sınıfa kaydolmasının şahsen sürekli yedi saat sürdüğünü ve bunun mali yardımı atlamak olduğunu anlatan bir hikaye yazdı. Görünüşe göre bu geri bildirim, üniversitenin iyi olması gereken süreçlerini düzenlemesine yardımcı oldu. Ayrıca gizli alışverişi çılgınca eğlenceli olarak övdü; bilgisayar korsanı olmayan kişiler için bir tür etik bilgisayar korsanlığıdır.
Bununla birlikte, işin içinde çok fazla belge olduğu için, mali yardımın gizli alışveriş yapanlar için benzersiz bir şekilde zor bir alan olacağını düşünürdüm. Resmin tamamını elde etmek için Sosyal Güvenlik numaraları gibi oldukça zengin arka plan belgelerine sahip takma adlar oluşturmaları gerekirdi. Sadece bir kampüs turuna çıkmak gibi değil. Bu konuda yazılmayı bekleyen harika bir kitap var.
Son olarak, kariyer navigasyonunu eğitim kurslarının erken aşamalarına entegre etme konusunda, bir okuyucu, birçok alanda kariyer seçeneklerinin o kadar geniş çeşitlilik gösterdiğini ve herhangi bir özgüllükle rehberlik sunmanın zor olacağını belirtti. Ek olarak, liberal sanatlar alanındaki pek çok fakülte, kurumsal Amerika’da hiçbir zaman bir saatlik seviyenin üzerinde çalışmadı ve bu bile önceki on yıllarda olmuş olabilir, bu nedenle öğrencilerin şu anda var olan piyasanın şifresini çözmelerine yardımcı olmak için özellikle uygun olmayabilirler.
Evet ve hayır. İş piyasasının zaman içinde büyük ölçüde değiştiği ve on yıllardır piyasada olmayan kişilerin güvenilir rehberler olmayabileceği kesinlikle doğrudur. Birçok sosyal bilimler alanının, içerikleriyle yakından ilgili olmayan kariyerlere yol açma eğiliminde olduğu da doğrudur. Örneğin, yıllar boyunca akademik yönetimde şaşırtıcı sayıda eski müzik uzmanıyla tanıştım. Neyse ki benim için bir melodiyi taşıyabilme yeteneği bir iş şartı değil.
Bununla birlikte, öğrencilere erken yaşta iş arama (staj aramaları için de geçerli olabilir), özgeçmiş yazmanın temelleri ve hatta kendi seçenekleri hakkında bilgi vermede hala değer görüyorum. Pek çok öğrenci dışarıda ne olduğunu bilmiyor ve bu onların suçu değil. Sosyal sermayedeki bazı boşlukların doldurulması, her bir profesörün rolüyle zorunlu olarak tutarlı olmasa da, bana bir kolejin misyonuyla tutarlı geliyor. Bu, farklı kurumsal ortamlarda farklı biçimler alabilir, ancak sorun değil. Amaç, öğrencilerin dünyada kendi yollarını çizmelerini sağlamaktır. Öğrenciler beklentileri hakkında daha iyi hissederlerse, bazen yollarına çıkan kaygı biraz azalabilir. Hepsi bu kadar iyi.
Yazan tüm bilge ve dünyevi okuyuculara tekrar teşekkürler. Yanıtların düşünceliliği ve kalitesinden sürekli olarak etkilendim ve memnun oldum. Bana umut veriyor.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/confessions-community-college-dean/friday-fragments-255