Commonwealth işlerine sürekli müdahalenin sebebi Polonyalı muhaliflerdi. Catherine II ve Frederick II, Polonya'da Protestanların ve Ortodoksların koruması altına girdi. Bu konuda İngiltere, İsveç ve Danimarka tarafından desteklendiler. Bunun, “insan hakları” yönteminin ilk kullanımından biri olduğu söylenmelidir. hikayeler. XX ve XXI yüzyılların başında. bu teknik aktif olarak Batı'yı SSCB-Rusya ve diğer devletlerin içişlerine karışmak için kullanacak.
Rusya Büyükelçisi Nikolai Repnin Ortodoks için eşit haklar talep etti ve reddedildi. İlk başta, Repnin Polonya makamlarını tamamen yerel bir yöntemle etkilemeye çalıştı - muhalif bir konfederasyon oluşturmak için. Bununla birlikte, Polonya-Litvanya Ortaklığı'nda neredeyse hiçbir Ortodoks asalet olmadığı ortaya çıktı. Polonyalı yetkililer bununla ilgilendi - önceki yüzyıllar boyunca neredeyse bütün Rus seçkinleri Katolikliğe ve opolyachena'ya çevrildi. Sonuç olarak, 20'in Slutsk'taki yılın 1767'unda Mart ayında kurduğu Ortodoks Konfederasyonu, Calvinist Major General J. Grabowski tarafından yönetildi. Aynı zamanda, Thornhal'de Mareşal Heinrich von Goltz liderliğindeki Protestan koalisyonu kuruldu.
Nikolai Vasilievich Repnin (1734 - 1801)
23 Eylül Varşova'daki 1767, Katoliklerin ve muhaliflerin haklarının en azından kısmen haklarını eşitlediği varsayılan olağanüstü bir Sejm (buna Repninsky Sejm denir) başladı. Repnin, kendi tarafındaki Kralı Stanislav Ponyatovsky'ye eğildi. Ayrıca, Rus birlikleri Varşova'ya çekildi. Ancak, durum zordu. Etkili insanlar keskin bir biçimde hak denklemine, özellikle din fanatiğine karşı çıktılar - Soltyk Krakow Piskoposu, İsveçli Zalussky Piskoposu ve Krakow vivode Rzhevussky öne çıktı. Onlar, Rusya'nın taleplerine cevap vermemeye çağıran Papa Benedict XIII'in temsilcisi tarafından desteklendi. Repnin sert davranmaya karar verdi - üç fanatik tutuklandı ve Kaluga'ya gönderildi. Rus müfrezeleri diğer muhaliflerin mülklerine girdi. Şubat 27’in bir sonucu olarak, Rus-Polonya antlaşması ve muhaliflerin hakları ve Rusya Anayasası’nın Rus garantisi konusundaki iki ayrı eylem Sejm tarafından onaylandı. Ortodoks ve Protestanlar vicdan ve ibadet özgürlüğüne kavuştu, Katolik mahkemelerinin yargı yetkisinden kurtuldu, medeni haklarda kısmi bir denklem aldı. Katoliklik devlet dini olarak kaldı. Özellikle, Katoliklikten başka bir dine geçiş bir suç olarak kabul edildi.
Ancak, Ortodoks zulmü devam etti. Yerel makamlar, Ortodoksiyle mücadeleye yönelik asırlık tutumları hemen değiştiremedi. Böylece, Sağ-Banka Ukrayna'daki tüm kilise örgütünün yöneticisi ve hakimi Melchizedek (Znichko-Yavorsky dünyasında) defalarca işkence gördü ve taciz edildi. Melchizedek, St. Petersburg'u ziyaret etti ve Rus İmparatoriçesi'nin desteğini alarak, Polonyalıların yaptığı vahşileri listeleyen belgeleri teslim ederek Büyükelçi Repnin'e gitti. Polonyalı kralı Stanislav Avgusta Poniatowski, Repnin'den gelen baskı ve belgesel şiddet kanıtları temelinde baskı altındayken emrin kesilmesi ve suçluların cezalandırılması için Uniate Büyükşehirine verilen emrin talep edilmesini istedi. Aynı şartlar, Batı Rus topraklarına sahip olan Polonya beyefendileri tarafından da karşılandı. Ayrıca, Kral Stanislav Ponyatovsky, seleflerinin Ortodoks Kilisesi lehine verdiği tüm belgeleri doğruladı.
Ancak, bu kararnameler tam tersi bir etki yarattı, sadece “eşekarısı yuvası” nı yıktılar. Polonyalı "seçkinler" asırlık ilkelerini Ruslara ve Ortodoksluğa karşı terk etme niyetinde değildi. Bir şiddet zulüm dalgası başladı. Polonya devletliği tam bir parçalanma durumundaydı (şu anki Ukrayna gibi) ve kraliyet iktidarı, Katolik ve Uniat din adamlarına dayanan tavrın iradesini kırmakta güçsüzdü. Gentry'nin çözülmesi açıkça kraliyet talimatlarıyla alay etti. Bazı centilmenlerin krala kendini “ayrıcalıklara şizmatik verdiği” için başını kesip açma vaadi verdi.
Asalet, Katolik ve Uniat din adamları, Katolik olmayanların kademeli olarak vahşice terörle haklarında eşitlenmelerine cevap verdiler. Sendikadan uzağa düşen rahipler yerlerinden mahrum kaldılar, toplu cezalar aldılar, geri dönen köyler misyon evleri inşa etmeye zorlanan ve Uniate misyonerleri içeren zorlu para cezalarına maruz kaldılar. Melçizedek kendisi yakalandı, dövüldü, Volyn'e götürüldü ve neredeyse öldüğü taştan bir hapishanede duvarlandı. Polonya ordusu, Batı Rus topraklarına girdi ve tüm yaşamını korkuttu. Köyleri yağmalamaya başladı (birliklerin bakımı için talepler) “isyan”, yani birliği reddedenler, onları açıkça cezalandırdılar. “Kışkırtıcı” düştü ve yakıldı. Ortodoks kiliseleri fırtına aldı, rahipler ve rahipler demirle öldürüldü ya da demirlendi, Radomysl'e yollandılar, burada yine zorlu işler için işkence görmüş, kokuşmuş deliklere (600-800 grevleri) çarptılar. Ayrıca sıradan insanlara da vurdular: ölüme katledildi, ağızlarını yırtdılar, kollarını ve bacaklarını büktüler, vb. Shlyakhta ve Uniate din adamları, tam anlamıyla işkence ve küçük düşürme buluşunda yarıştı. Shlyakhta bütün köyleri ölüm dehşetine soktu - Polonyalılar tüm köylere (topluluklar) ölüm cezasını verdiler, infaz günü ve zamanı atandı ya da infazın son tarihi olmadan ilan edildi. İnsanlar toplu halde ormanlara, dağlara, sulak alanlara kaçtılar ya da gerçekten ölüme hazırdılar, veda etti, itiraf ettiler, temiz gömlekler giydiler, vb.
Polonyalı zırhlılar kendilerini Ortodoks nüfusun zalimce baskılanmasıyla sınırlamadılar, Repninsky Diet'in kararlarını iptal etmek için bir iç savaş düzenlemeye karar verdiler. 1768'in başında, hoşnutsuz tavalar Bar şehrinde Podolia'da bir konfederasyon topladı. Roma Katolik beyefendilerinin yaşadığı tüm eski hakların ve imtiyazların savunucularını ilan ederek, Sejm ve kralın kararlarına karşı çıktılar. Baro Konfederasyonu, Rus birliklerine ve krala sadık kalan askerlerin özel ordularına karşı düşmanlıklara başladı. İlk başta, kral Konfederasyonlar ile bir anlaşmaya varmaya çalıştı, ancak bir “mutsuzluk krallığı” ilan ettikten sonra İmparatoriçe Catherine Alekseevna'dan yardım istedi.
İsyanı bastırmak için Petersburg önemli güçler taşıdı. 1768 yazında krala sadık Rus kuvvetleri ve kuvvetleri Berdichev, Bar, Lviv ve Krakow'u aldı. Aynı zamanda, Batı Rus topraklarında (Koliivshchyna) bir köylü isyanı başladı. Zaporizhzhya Kazakları tarafından desteklendiler. Ayaklanmanın nedeni, “köylüleri“ lyakh, uniates ve yahudi ”olarak okur yazar olarak okuduğu konfederasyonların imha edilmesini emreden Rus İmparatoriçesi Catherine II'nin (sözde“ altın sertifika ”) sahte kararıydı.
Sonuç olarak, Polonyalı terör şiddet yanıtına neden oldu - isyancılar Polonyalıları ve Yahudileri katlettiler. Kutuplar, Yahudiler ve köpekler ağaçlara asıldı: “Lyakh, Yahudi, köpek - inanç aynı.” İsyancılar Kazak Ivan Gonta ve Maxim Zaliznyak (Zheleznyak) tarafından yönetildi. Özellikle kanlı katliam Uman'da gerçekleşti, burada en tahkimat yeri olarak, ayaklanma, rahipler ve Yahudiler hakkındaki ilk söylentilerin ortaya çıkmasına neden oldu. Tavalar, soyluların, genel olarak Katoliklerin ve Polonyalıların hayatlarını korumak, mülklerinin dokunulmazlığını korumak için mücadele etmeden Uman'a teslim olmayı kabul etti. Yahudilere ve mülklerine gelince, böyle bir durum yoktu, teslim oldular. Batı Rus topraklarındaki Yahudiler, Polonyalılardan daha az nefret ettiler, çünkü Yahudi paraşütçüler bütün köyleri köleleştirip hepsini emdi. Ek olarak, Yahudiler genellikle Polonyalı yöneticilerdi ve bütün adaletsizlikler için halkın tüm öfkesi onlara hitap ediyordu. İsyancılar şehre girdi ve Yahudileri katletmeye başladılar, ama sonra bir öfkeye girdiler ve katili öldürdüler. Polonya verilerine göre, 20'e kadar bin kişi öldü. Görünüşe göre, bu veriler büyük ölçüde abartılı.
Ayaklanma, Rus Konfederasyonunun güçlerini yönlendirerek Rus askerlerine yardım etti. Pek çok konfederasyon ve zengin insan, Osmanlı İmparatorluğu topraklarına kaçtı. Ancak isyan, köylü ve Kazak suçlularını destekleyemedikleri St. Petersburg'un çıkarına değildi. Bu nedenle, Rus birlikleri ayaklanmayı ortadan kaldırma problemini çözmek zorunda kaldı. Ayaklanma kurnazlığı bastırdı. General Mikhail Krechetnikov, Kazakları Mogilev'e saldırmaya davet etti. Zheleznyak, Gontu ve diğer atamanlar toplantıya çağrılarak tutuklandı.
Liderler tutuklandıktan sonra, ayaklanma çabucak durduruldu. Rusya ve yoldaşları olarak Zheleznyaka, Kiev-Pechersk kalesinde hapsedildi ve ardından Doğu Sibirya'ya sürgün edildi. Askeri alan mahkemesinin kararına göre, Rus imparatorluğunda ölüm cezası yoktu, ancak istisnai durumlarda güvenildi. Bir versiyona göre, Zheleznyak kaçmayı başardı ve Pugachev komutasındaki köylü savaşına katıldı. Rus yetkililer ayaklanmadaki rütbe ve katılımcılara merhametli davrandılar, sıradan Haidak halkını evlerine bıraktılar.
Gonta Polonyalılara iade edildi ve iki hafta sürecek olan ve korkunç bir işkencenin eşlik ettiği özel, korkunç bir infaz cezasına çarptırıldı (ilk 10 günleri cildi yavaş yavaş ondan alıyordu, vs.). Ancak, işkencenin üçüncü gününde, Crown Hetman Xavier Branitsky kanlı gösteriye dayanamadı ve Kazak kafasını kesmesini emretti.
Batı Rus topraklarındaki ayaklanmanın ve Polonya'daki iç savaşın ilginç sonuçlarından biri, Rus-Türk 1768 - 1774 savaşıydı. Rusya ile Türkiye arasında birçok çelişki vardı, ama savaşın nedeni beklenmedik bir olaydı. Yüzyıl Shilo komutasındaki Kazak müfrezelerinden biri (Haidamaks) Türkiye-Polonya sınırındaki Balta köyünü ele geçirdi. Shilo tüm yerel Polonyalılar ve Yahudileri katledip eve gitti. Bununla birlikte, komşu Türk köyü Galta'dan gelen Müslümanlar ve Yahudiler Balta'ya girdi ve misilleme olarak Ortodoksları katletmeye başladı. Bunu öğrenen Shilo geri döndü ve Galt'a saldırdı. İki gün süren çatışmalardan sonra Kazaklar ve Türkler bir anlayışa kavuştu ve hatta uydurma, ganimet iadesini kabul etti. Bu yaygın bir sınır olayı haline gelebilirdi, ancak İstanbul'da sorunu şişirdiler. Türk hükümeti Haidamak’ın düzenli Rus birlikleri olduğunu açıkladı ve St. Petersburg’un askerlerini Konfederasyonlarla çatışmaların olduğu Podolia’dan çekmesini istedi. Rus büyükelçisi Obreskova'ya hakaret edildi ve tutuklandı. Sonuç olarak, Liman bu davayı Rusya ile savaşın bir nedeni olarak kullandı. Bir sonraki Rus-Türk çatışması başladı.
“Reitan - Polonya'nın Düşüşü”, Jan Matejko'nun resmi
Polonya'nın ilk bölümü
Yenilgiye uğrayan Bar Konfederasyonu Fransa ve Türkiye'ye destek çağrısında bulundu. Ancak Türkiye savaşta yenildi ve Fransa, operasyon salonundan uzaklığı nedeniyle önemli bir destek sağlayamadı. Bu yüzleşmede, Polonya ulusal karakterinin ayrışması iyi bir şekilde ortaya çıktı. Polonyalılar artık kendi güçlerini umuyorlardı, ancak Rusya'yı dış destekle yenmek istediler. Bu savaşta Fransa, Türkiye ve Avusturya’dan yardım almayı umuyorlardı. Polonyalı devletin yıkılmasından sonra Polonyalılar, Napolyon'u destekleyen Fransa'nın yardımını ümit edecektir; Kırım Savaşı ve yılın 1863 isyanı sırasında - İngiltere ve Fransa'nın yardımına; Rusya’daki İç Savaş ve İtilaf-Polonya’nın İtilaf karşıtı savaşı sırasında şu anda NATO’ya ve ABD’ye güveniyorlar ...
Polonya'da durum zordu. Bir yandan, kral ve destekçileri, Konfederasyonlara karşı savaştılar, bir yandan da Rusların Polonya'ya girmeleri ve en önemli şehirleri ve kaleleri işgal etmeleri nedeniyle kalacağı korkusuyla Rus birliklerinin tekerleklerine sopa taktılar. Ek olarak, Rusya, Milletler Topluluğu'ndaki güçlerini zayıflatan Osmanlı İmparatorluğu ile de savaşmak zorunda kaldı. En iyi birlik ve komutanlar Osmanlılarla savaştı. Bu nedenle, Bar Konfederasyonu ayaklanmasının bastırılması gecikti. Bar Konfederasyonunu resmen desteklemeyen ve krala sadık olan pek çok Polonyalı asker ve tava, Rus-Türk savaşının sonucunu bekleyen bekle-gör tutumu sergiledi. Evet ve birçok kraliyet danışmanı, Konfederasyonlara karşı savaşan taç ordusunun dağılmasını ve Rusya'yı desteklememesini istedi.
Polonya'daki iç savaş yoğunlaştı. Rus birlikleri sadece büyük şehirleri ve kaleleri kontrol edebildi. Barış zamanında sınırsız bir insan olan Polonya tavaları açıkça soygunla ilgiliydi. Müttefik birlikler üzerinde tek bir emir yoktu. Polonyalı liderler kendi aralarında kavga ettiler. Bar Konfederasyonu'nun organizatörü ve marşalları Jozef Pulavsky, Moldova'ya kaçtı. Türklerin önünde Joachim Potocki ve başarısızlıklarıyla suçlayan Adam Krasinsky tarafından karalandı. Pulavsky Khotyn hapishanesinde öldü (resmen bir hastalık yüzünden, ama görünüşe göre öldürüldü). Pulawski - František ve Casimir’in oğulları Eylül 1769’ta, Rus Ordusu tarafından İskender Suvorov’un komutası altında Lomazy’da yenildiler. František Pulawski, büyük kardeşi Casimir'i vücuduyla kaplayan savaşta öldü. Casimir, Avusturya'ya kaçtı ve savaşa devam etti. Konfederasyonların yenilgisinden sonra Türkiye'ye ve daha sonra Fransa'ya kaçtı, oradan Amerika'ya gitti ve Amerika'nın bağımsızlığı için savaşta Amerikalılar tarafında savaştı. "Amerikan süvarilerinin babası" oldu.
Avusturya’nın bu savaşta Rus karşıtı rolüne dikkat çekmek gerekiyor. Avusturya, Konfederasyona topraklarına sığındı. Karargahları ilk önce Silezya'daki Teschen'de, sonra Macaristan'daki Presov'da bulunuyordu. Ayaklanma, Michal Pats ve Prens Karol Stanislav Radzivil tarafından yönetildi. Avusturya, topraklarını üs olarak kullanmayı mümkün kılmış olsa da, Rusya'ya karşı açıkça konuşmaya cesaret edemedi. Ayrıca, Avustralyalılar Polonya’nın zayıflığından ilk yararlananlardı ve Polonya topraklarını işgal etmeye başladılar.
Rusya'dan ayrılan Fransa, daha açık ve net davrandı. Bazı Fransızların Polonyalı "elit" in ayrışma derecesini oldukça iyi derecelendirdiği söylenmelidir. Böylece, 1768'te, ilk Fransız Bakanı Choiseul Dükü, Kaptan Toles'i asilere büyük miktarda para ile gönderdi. Fransız subay Konfederasyonları daha yakından tanıdığında, Polonya için hiçbir şey yapılamayacağına ve Polonyalılara para ve enerji harcamaya değmeyeceğine karar verdi. 1770'te Choiseul, General Dumouriez'i gönderdi. Ancak benzer bir değerlendirme yaptı: “İnanılmaz lüks, çılgın maliyetler, uzun akşam yemekleri, oyun ve dans - bunlar onların mesleği!” Konfederasyonların derhal birbirlerine karşı merak uyandıran bir düzine bağımsız lideri vardı. Bazen kendi aralarında bile savaştılar. Dumouriez, Konfederasyonların askeri örgütlenmesini geliştirmeye çalıştı, ancak büyük bir başarı elde etmedi.
Konfederasyonlar normal birliklere karşı koyamadılar. Kral taraftarlarının mülklerini soydular, basit köylüleri tamamen mahvetti. Aynı zamanda, yolsuzluk ve hırsızlık zirvede gelişti. Askerler, eğitim yerine, boş zamanlarını bayram ve kumarla harcadılar. Şimdilik, Konfederasyonlar yalnızca Rus komutasının etrafını saran ve onları dikkatlice kontrol ederek geniş alanları temizlemek için büyük çaplı operasyonlar yapacak kadar güçlü olmadığı gerçeğinden kurtuldu.
Dumouriez iyi bir stratejist olduğunu kanıtladı ve Polonya'nın “kurtuluşu” için bir plan yaptı. 1771'in başlangıcında neredeyse 60-th'i topladı. ordu. Wielkopolska'nın Zaremba ve 10-bin ile Vyshegrad Zalinsky ve Marshas Marshalları. Kolordu Varşova yönünde ilerleyecekti. Kazimir Pulavsky'nin Podolia'da hareket etmesi gerekiyordu. Litvanyalı büyük usta Oginsky, Smolensk'e doğru ilerleyecekti. Fransız generalin kendisi 20 bin piyade ve 8 bin süvari ile Krakow'u ele geçirmeyi planladı ve oradan Sandomierz'e gitti. Daha sonra diğer birimlerin başarısına bağlı olarak Varşova veya Podolia'ya karşı bir saldırı geliştirin.
Dumouriez'in öncülüğünde Polonyalılar değil, Fransızlar ve centilmenliğin rakibi Suvorov değil, bazı Batı Avrupa generali olsaydı bu planın başarı şansı olurdu. Dumouriez ani bir darbeyle Krakow'u ele geçirdi ve Krakow bölgesini temizledi. Binlerce asker, Suvorov'u kendisine karşı 1,6'e karşı gönderdi, yol boyunca 2'e binleri daha katıldı. 10 Mayıs 1771, Suvorov'un Landskrona'daki Konfederasyonlara saldırdığı yıl. Suvorov'un kendisinin de belirttiği gibi, “Polonyalı askerler liderlerini anlamadı”, Fransız generalin aşırı kurnazlığı yalnızca Polonyalıları şaşırttı ve savaşı kaybetti. Polonyalıların aptallığı karşısında öfkeli Dumouriez, Fransa'ya gitti.
Pulavsky, önemli Zamost kalesini ele geçirmeye çalıştı, ancak başarısız oldu. 22 May Suvorov, Pulavsky'yi mağlup etti. Şu anda, Litvanyalı hetman Oginsky konfederasyonun tarafını tutmaya karar verdi ve Pinsk'e taşındı. Suvorov hemen onunla buluşmak için taşındı. Eylül ayının başlarında Rus komutanı 12 Polonyalılara ani bir darbe verdi. Hetman'ın henüz tam olarak uyanması için vakti yoktu, çünkü müfrezesi tamamen ezildi. Yakalanan 300-400 hakkında birkaç yüz parçala. Polonya kampanyası Suvorov için “yıldız” dı.
Fransa yeni bir "koordinatör" gönderdi - Baron de Viomenil. Onunla birkaç düzine Fransız subayı ve görevlendirilmemiş subay geldi. Viomenilis, taktikleri değiştirmeye karar verdi ve büyük çaplı saldırgan eylemler yerine, Polonya halkına direnişi ölçeklendirmesi için ilham vermesi gereken bireysel eylemlere geçti. İlk başta kral Poniatowski'yi çalmaya çalıştılar, ancak eylem başarısız oldu. Ardından Ocak ayında, konfederasyondaki bir grup olan 1772, Kraków’un kalesini ani bir baskınla yakalayabildi. Ancak, Nisan ayında garnitür teslim edildi.
Rus birlikleri ile konfederasyon çatışması
İç savaş ve Polonya devletinin çöküşü, Commonwealth'in bölünmesinin nedeni oldu. Rus ve kraliyet birlikleri Konfederasyonları kovalarken, Avusturyalılar, hiçbir açıklama yapmadan, zengin tuz madenleriyle iki büyük ele geçirdi. Topraklar, 1402 yılında Polonya'dan Macaristan'dan alındıkları gerekçesiyle "iade edildi" olarak ilan edildi.
Prusya, 1769’e geri döndü, Rusya’ya Polonya’yı bölmek için bir plan yaptı. Ancak, Catherine II Alekseevna o zaman duymak istemedi. 1768 ve 1770 arasında Rus askerlerinin geniş Polonya topraklarını kontrol etmesine rağmen, Petersburg, Alman Milletlerinin topraklarını ele geçirmeyi planlamıyordu. Sonra Prusyalılar bağımsız davranmaya ve mülklerini Güney Polonya'da azgın olan vebadan korumak için bahanesiyle sınır bölgelerini işgal etmeye başladı.
Polonya'nın Rusya katılımı olmadan basitçe ele geçirileceğini anlayan Petersburg, İngiliz Milletler Topluluğu bölünmesinin kaçınılmaz olduğuna karar verdi. Ek olarak, Rusya Türkiye ile savaşa bağlandı ve Avusturya ile Prusya ile Polonya arasında çatışma kuramadı. 1770'in sonunda Ekaterina Alekseevna, Prusya'ya sorunun tartışılacağını anlamamasını sağladı. Bu zamana kadar Prusya ve Avusturya, Polonya topraklarının bir kısmını fiilen ele geçirmişti.
Uzun onayların ardından sorun olumlu şekilde çözüldü. 6 (17) Şubat St Petersburg'da yılın 1772 Prusya ve Rusya arasında gizli bir anlaşma yapıldı. Temmuz 25 (Ağustos 5) Avusturya ile böyle bir anlaşma imzalandı. Prusya, Danzig ve ilçe hariç tüm Pomerania'yı aldı. Prusya ayrıca Warmia, Kraliyet Prusya, Pomorskie, Malborsk (Marienburg) ve Helminskoe (Kulm) 'un Torun'suz bölgelerini ve voyvodalıklarını ve ayrıca Büyük Polonya'daki bazı bölgeleri de reddetti. Toplam Prusya bin metrekare 36 aldı. 580 bin nüfusu yaşadığı km. Prusya, Polonya'nın en gelişmiş kuzeybatı topraklarını ele geçirdi. Sonuç olarak Prusaks, Polonya’nın dış ticaret cirosunun% 80’ine ulaştı. Prusya, Commonwealth'in son çöküşünü hızlandıran devasa gümrük vergileri getirdi.
Avusturya aldı: Krakow ve Sandomierz voyvodalıklarının yanı sıra Belsky voyvodalığının ve Galiçya'nın tamamının (Chervonnaya Rus) güney bölgesi olan Küçük Polonya'nın bir bölümü olan Zator ve Auschwitz. Krakow'un kendisi Polonya'nın arkasında kaldı. Toplamda, 83 bin metrekare Avusturya'ya eklenmiştir. km ve 2 milyon 600 bin kişi.
Rusya taşındı: Livonia ve Zadvinsky Dükalığı dahil olmak üzere Litvanya'nın bir bölümü (Litvanya prensliği) ve Vitebsk, Polotsk ve Mstislavl bölgeleri de dahil olmak üzere modern Belarus bölgesi Dvina, Druti ve Dnieper'a dahil. Toplamda, 92 bin metrekare M. 1 milyon nüfusuyla km 300 bin kişi. Aslında, Rusya etnik Polonyalıların yaşadığı toprakları ele geçirmedi. Rus toprakları iade edildi.
Anlaşma Eylül 1772’a kadar gizli tutuldu. Ağustos-Eylül’de, Rus, Prusya ve Avusturya askerleri aynı anda Commonwealth’in topraklarına girdiler ve önceden dağılmış olan bölgeleri işgal ettiler. Eylemin ani olması, güç eşitsizliği ve Polonyalı "seçkinler" in tamamen moralleştirilmesi, bölümün savaşsız bir şekilde tamamlanmasına neden oldu. Milletler Topluluğu bir devlet olarak kurtarıldı. Nisan ayında, 1773 Eylül 1773'e kadar bir araya gelen olağanüstü bir Sejm toplayabildi. Müttefik devletler, Polonya Sejm'i, Commonwealth bölgelerinin bir kısmının bölünmesini güvence altına alan üç ayrı anlaşmayı onaylamaya zorladı.
Devam edecek ...