"o gün schubert'in serenad'ı çalıyordu. insanın içine işleyen müzik akıp giderken, genç kız ayağa kalktı ve kapıyı açıp balkona çıktı. üniversiteye ait bu binanın arka tarafa bakan balkonundan, okulun boş bahçesi görünüyordu. tatil günü olduğu için nadia'nın oraya gelmesinde bir sakınca görmüyorlardı. nadia balkonda, arkası müzik çalışan gençlere dönük, kıpırdamadan orada öylece durmaya başladı.
eser bitince max da balkona çıktı. omuzlarından tutup yumuşak bir şekilde kızı kendisine çevirdi. birden yüreği yandı genç asistanın. kızın güzel gözleri yaş içindeydi. hiçbir şey söylemeden genç adamın gözlerine baktı, sonra boynuna sarıldı ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.
max kızın hıçkırıklarının biraz azalmasını bekledikten sonra sordu: "nedir seni üzen..?"
"söylediklerim belki anlaşılmaz gelebilir ama" dedi, "güzelliğin bu derecesi içimde sevinçle birlikte bir acı duygusu yaratıyor. belki de insan olmanın sınırlarının aşıldığını hissediyorum. varoluşsal bir boşluğa düşüyorum. insan böyle bir şeyi nasıl yaratabilir.. nasıl yaratabilir? tanrı'nın sesi bu !"