2013'ta, “Moğol-Tatar” istilası, Askeri İnceleme üzerine bir dizi makalede ayrıntılı olarak tartışılmıştı. Batu istilasından önce Rus toprağı. Rusya'nın "Moğol" istilasının sorunu. Bu çalışmada, "Tatar-Moğol" istilasının geleneksel sunumunun, Rusya'nın Batı ve Doğu'daki jeopolitik rakiplerine aşırı derecede fayda sağlayan bir efsane ve aldatma olduğu sonucuna varıldı. Daha makul ve politik açıdan avantajlı bir Rusya, “Tatarların” “İskit” (Hint-Avrupa) kökeninin destekçilerinin hipotezidir. Bu teorinin savunucuları, Rusya'nın bir medeniyet ve jeopolitik gerçeklik olarak hemen hemen her zaman ve Kuzey Avrasya sınırlarında bulunduğunu savunuyorlar. Direkt atalarımız dünyaya girdi tarih farklı isimler altında - Aryanlar, Cimerler, İskitler, Wends, Sarmatians, Roksolanslar, Çiyler, Rasenler, Varanglar, Kilimler, "Babiller" ("Güçlü") vs. Kuzey Avrasya topraklarında - Pasifik Okyanusu ve Kuzey Çin'den Ortaya Avrupa ve Karadeniz'in antropolojik, kültürel ve çoğu zaman siyasi birliği Neolitik ve Tunç Çağı (Proto-Hint-Avrupalılar ve Aryanlar'ın bu zamanları) ile Ortaçağ'a kadar izlenebilir. Rus halkı (Ruslar), bizlere söylendiği gibi, başlangıçta burada yaşadığı için, mevcut yerleşim bölgesinin herhangi bir yerinden gelmedi. Her ne kadar kimse bireysel klanların ve kabile birliklerinin göç etmesini reddetmese de.
Pasifik'ten Karpatlara tek bir imparatorluğun olmadığı açıktır. Fakat zaman zaman atalarımız, büyük bir yöneticinin ya da birkaç kuşakın yaşamı boyunca varolan dev devlet oluşumlarını yarattı. Kuzey İmparatorluğu tüm insanlık tarihi üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Ondan gelen göçmenler Hint ve İran uygarlıklarını yarattı. Ve Hindistan'da, bugüne kadar pek çok gelenek, kuzeyde çoktan unutuldukları ya da kasıtlı olarak tahrip edildiklerinde günümüze kadar atıldı. Büyük İskit'in ayrıca Ortadoğu, Batı dünyasının oluşumu ve Çin devleti üzerinde de büyük etkisi oldu.
Aynı medeniyete ait olmak, farklı topraklar, kabile sendikaları ve devlet kurumları arasındaki ciddi askeri çatışmaları dışlamıyordu. Bu şaşırtıcı değil - Rusya Federasyonu ve Ukrayna'nın modern ilişkilerine bakın, her iki ülke de Rus soylarını ortak dil, kültür ve inançla (küçük yerel özelliklerle) dolduruyor, ancak bu onların birbirleriyle çelişmelerini engellemiyor. Büyük Kuzey medeniyetinin mirasçılarının - Güney Urallar ve Güney Sibirya topraklarında yaşayan İskit, modern Moğolistan ("İskit-Sibirya dünyası"), modern Moğolistan ("İskit-Sibirya dünyası") yaşadıkları ve dev bir imparatorluk yarattığı 13 yüzyılında aynı çatışmayı görüyoruz. Vladimir-Suzdal ve Kiev Rus'a gelen bu “İskitler” idi. Onlar, Çin'i, Khorezm'yi, düzinelerce devlet oluşumunu ezebilen tek gerçek savaşçıydı. Yarı vahşi Moğol çobanları asla bir imparatorluk yaratamazlardı, çünkü bunun için ciddi bir kültürel, ekonomik temele ihtiyacımız var. Antropolojik ve genetik olarak, bu geç İskitler, Ryazan ve Kiev'in Rusları gibi aynı Rus'lardı (“beyaz, parlak”). Kıyafet biçiminde farklılıklar gösterdiler - “Scypho-Siberian bestial” tarzı, lehçeleriyle çoğu zaman geleneksel inancı korudu - paganlardı (“kirli”). Bu nedenle, "Moğol" boyunduruğu, Rusya nüfusunun antropolojik görüntüsünde en ufak bir değişiklik bırakmadı ve Prenslerin çoğuyla ortak bulunan Hanlar, kendileriyle ilişkilendirildi, kardeşleşmiş, Batı Avrupalı şövalyeleri birlikte ezdi.
Genel olarak, az sayıda Rus “Sibirya” vardı, yaratılmış imparatorluğun askeri-politik elitini oluşturdular ve daha sonra Moğol halkı ve Türklerin kitleleri tarafından asimile edildiler. Aynı zamanda, Türklere tutkulu bir ivme verdiler. Onların hatırası, atalarını açık gözlü ve açık saçlı devler olarak gören birçok milletten efsaneler ve masallarda saklandı. “Devler”, Ruslar tarafından Arap ve Moğol-Türk dünyasının daha cılız temsilcileri olarak kabul edildi.
Ayrıca, Horde'un İslamlaştırılmasının olumsuz rolünü de not etmek gerekiyor. Horde ve Rusya'nın güçlenen konsolidasyon süreçleri kısa kesildi ve Horde devleti hızla bozulmaya başladı. Gelecekte, imparatorluğun parçaları Moskova'yı toplamaya başladı.
"Tatar Moğolları" nın bu görüşü, Rusya tarihinde çok fazla tutarsızlığı, "beyaz lekeleri" açıklamamıza izin veriyor. Rusya’nın Roma’da yapılmış ve batı ve doğu ülkelerinin siyasi elitleri tarafından desteklenen bir efsaneye ihtiyacı yok. Binlerce yıla girecek ve Rusya'nın vaftizinin olduğu yerde bitmeyecek bir Rusya tarihi oluşturmalıyız.
tarih öncesi
1206’te Temuchin, “Moğolların” en büyük lideri olan Büyük Han seçildi. Yeni bir isim aldı - Cengiz Han. Temujin pek çok savaşta "Moğol" cinsinin çoğunu birleştirmeyi başardı. 1207’te, Selenga’nın kuzeyine yaşayan kabileler ve Yenisei’nin üst kısımları, Tangut eyaleti Si-Xia, güçlere dahil edildi. “Moğollar” olan 1209 ülkeyi Uygurlara ve güney ve orta Sibirya'daki topraklara tabi tuttu. 1211'te Çin'e karşı geniş çaplı bir saldırı başladı ve üçüncü yılda Temujin’in savaşçıları Pekin’i ele geçirdi. 1219-1221 yıllarında, Orta Asya toprakları yönetildi. Pers tarihçisi Rashid-ad-Din'e göre, Cengiz Han, en büyük oğlu Jochi'ye "Kuzey'in tüm bölgelerini, yani Ibir-Sibir, Bular, Desht-i-Kipchak, Bashkird, Rusya ve Çerkes'i fethetmelerini" emretti. Ancak Cengiz Han'ın yaşamı boyunca, bu geniş agresif program uygulanmadı - ana ordular Çin ve Orta Asya'da savaşıyorlardı.
Doğu Avrupa'da, sadece bir dekolte ile bir keşif kampanyası başlatıldı. 1220’te Büyük Han, Muhammed Khorezmshah’ın Amu Darya’nın kıyısında bir ordu kurduğu haberi aldı. Durumu netleştirmek ve Hürmet'in hükümdarının güçlerini alt etmek için, en iyi generalleri Jebe (Zhebe), Subedei (Subudai) ve Tokhuchara'nın emri altındaki üç tümeni (“karanlık” - 10 bin süvari kolordusu) düzeltti. Daha sonra, Tohuchara Kolordu çağrıldı. Khorezmshah arayışı uzun bir zam yaptı. 30-bin ordusu (çeşitli maden arayanlar ile dolduruldu) Kuzey İran'ı geçti, Azerbaycan topraklarını yağmaladı ve Gürcistan'ı işgal etti. Gürcüler bir ordu topladı ve savaştı, ancak “Moğollar” onları rahatsız etti, kuşattı ve ordularını mahvetti. Gürcüler dağlık bölgelerde direnmeye devam ettiler, Subudei ve Chebe dağlık kaleleri ele geçirmek için oyalandılar ve Derbent'e doğru yöneldiler. Bir hile yaparak, Kuzey Kafkasya topraklarına girdiler.
Alan kabileleri yardım çağrısında bulundu Polovtsy, birleşik orduları "Moğollar" saldırısına dayandı. Sonra "Moğollar" yine askeri numaraya gitti. Polovtsyye döndü: "Biz ve sen bir kişiyiz ve bir kabileden, ama Alans bize yabancı." Polovtsi ayrıca İskit-Sarmatya devletinin mirasçılarıydı - Sibirya İskitlerinin doğrudan soyundan. Ruslar gibi, "İskit" antropolojik bir görünümleri vardı - sarışın beyazlardı. Polovtsy'ye bir barış anlaşması imzalamaları ve onlara altın ve “kıyafetler, ruhunuzun ne kadar istediği” verilmesi teklif edildi. "Moğollar" Polovtsy'ye çok iyi şeyler yaptılar ve Müttefiklerden Alans'tan ayrıldılar. Bu hata onlara çok pahalıya mal oldu. Polonyalı seçkinler "Moğollar" tarafından yenilecek, sıradan Polovyalılar ise Horde nüfusunun çoğunluğunu oluşturacak.
"Moğol" ordusu, Alans'ı yendi ve daha sonra Polovtsi'ye geçti. Don’taki şiddetli savaşta Polovtsya ordusu yenildi - prensler Yuri Konchakovich ve Danila Kobyakovi savaşta düştü. Birliklerinin kalıntıları, Dinyeper ile Dinyester arasında dolaşan Kotyan Sutoyevich ile güçlerini birleştirdikleri batıya kaçtı. 1223'in başında, Sudubei ve Chebe birlikleri Karadeniz bölgesinde göründü. Kırım yarımadasını işgal ettiler ve Sudak şehri olan Sudak kentini yıktılar.
Rus prensleri zammı
Galiçya Prensi Mstislav'ın akrabası olan Polonyalı Khan Kotyan “Polovtsian prenslerinden Galich'e Prens Mstislav'a, kayınpederine ve tüm Rus prenslerine yaylarıyla geldi ve pek çok hediye at, deve, kız ve Rusların prenslerini verdi. ve dedi ki: “Toprağımız bugün ele geçirildi ve seninki yarın alınacak, bizi savunacak, eğer bize yardım edemezsen, şimdi kesilecek ve yarın kesileceksin!” demeliyim ki, Polovtsi'nin sadece güneyde Rusya'nın rakipleri olmadığını söylemeliyim. Çeşitli Rus prenslerinin müttefikleri, genellikle Yolları tarafından desteklenir. tvennikov, çeşitli internecine çatışmalarında veya dış düşmanlarla savaşlarda. Prens Mstislav Mstislavich 1221'in ilkbaharında, Polonyalı birlikler yardımıyla, cesurca Galiç'i Macarlardan dövdü. Ek olarak. Rus ve Polonyalılar, iktidardaki seçkinlerin hanedan evlilikleri, ticaret ilişkileriyle bağlandı.
Kiev'de, konsey Güney Rus prensleri toplandı. Büyükleri Kiev Mstislav Romanovich, Mstislav Mstislavich’in galeri prensi ve Mstislav Svyatoslavich’in Çernigov prensi idi. Çok fazla tartışmadan sonra cömert armağanlar ve iknalar Kotyan ve Mstislav Galitsky, “Onlara yardım etmezsek… o zaman Polovtsi düşmanlara sadık kalacak ve güçleri artacak” dedi. Bozkırda yürüyüş yapmak üzere birlik toplamaya başladı.
Mayıs ayının ortasında, Oleshya yakınlarında Dinyeper'da, 1223 Rus mangaları toplandı. Kampanyada takımlarla birlikte 20 prenslerine kadar yer aldı. En önemli kuvvetler, asistan prensleriyle Kiev ve Çernigov büyük Düklerini sergiledi, piyade vardı. Güçlü bir takım Galiçyaca Prens Mstislav'taydı, kendi emrinde Volyn Prensi Daniel Romanovich vardı. Polovtsi de ona sundu - kadroları Galiçya Prensi Yarun tarafından yönetildi. 400 savaşçıları Smolensk'ten geldi. Kursk, Trubchevsk, Kozelsk, Turov ve diğer şehirlerden kadrolar geldi. Rusya-Polonya ordusunun tam sayısı bilinmiyor. Tahminen 80-100 bin askerin, askerlerin üçte birinden yarısına Polovtsy olduğu tahmin ediliyor. Ama görünüşe göre, daha gerçek sayı 40-50 bin asker. Güney Rusya böyle bir rati toplamamıştır. Volyn-Galiçya ordusu, Dniester'ı Karadeniz'e düşürdü ve ardından Dinyeper'ı ana kuvvetlerle bağlı olan rapids'deki Khortytsya adasına götürdü.
Bu ordunun asıl zayıflığı, birleşik bir emrin olmamasıydı. Prensler komuta birliği ve genel bir eylem planı üzerinde anlaşamadılar. İlkeli mangalar, bir araya getirildiklerinde bile, tek bir güç değildi. Bu önceden belirlenmiş bir yenilgiye rağmen, sayıların üstünlüğüne rağmen. Aslında, üç oran vardı. Kiev ordusuna, kampanyanın resmi lideri olan Kiev Büyük Dükü Mstislav Romanovich başkanlık etti. Bu cesetler arasında Kiev milisleri (piyade), Büyük Dük'ün muhafızları ve oğlu Vsevolod Mstislavsky, Kiev Prensi'nin kayınpederi - Turov Prens Andrey İvanoviç, Svyatoslav Ingvarevicha Shumsky, Yurev Yarokovski Ostroky Mstislav Svyatoslavich komutasındaki Chernihiv-Smolensk ordusu: Mikhail Vsevolodovich Pereyaslavsky, Oleg Svyatoslavich Kursk kadroları, Izyaslav Vladimirovich Putivl, Svyatoslav Vsevolodovich Trubchevsky, Dimitri (Vasilko) Üçüncü parti - Galiçya-Volyn-Polovtsy, Galiçya Prensi Mstislav Remote (veya Udatny) kampanyasının başlatıcısı yetkisi altındaydı. Kolordu, Galiçya tugayı, Daniil Romanovich'in Volyn tugaydı, Mstislav Yaroslavich Sessiz Lutsk tugayının, Izyaslav Ingvarevich Dorogobuzh, Polovtsy Yarun'un tugaydı.
"Tatar" sayısı da bilinmiyor. "Moğol" birliklerinin çekirdeği iki "karanlık" Sudubei ve Chebe idi - yaklaşık 20-30 bin askerdi. Buna ek olarak, bu süreç boyunca bazı araştırmacıların Kazak öncülüğünü düşündükleri Rus serseri de dahil olmak üzere farklı milletlerden bir dizi farklı maceracı ve avcı avcı birliği yaptılar.
Rus kampanyasının başlamasından önce “Moğolistan” emri barışı sağlayan bir elçilik gönderdi - “topraklarınıza, şehirlerinize ya da köylerinize dokunmadık; Size gelmediler, ama Tanrı'nın isteğiyle Polovtsy'nin kölelerine ve damatlarına geldiler. ” Rus topraklarındaki Polovtsev, mülklerini dışarı atıp götürmeyi teklif etti. Prens bunun bir aldatmaca olduğunu düşündü ve tüm elçileri öldürmesini emretti. Moğollar, zaten savaş ilanıyla ikinci bir elçilik gönderdi: “Polovtsy'i dinlediniz ve büyükelçilerimizi öldürdünüz; şimdi bize gel, haydi git; Size dokunmadık: Tanrı her şeyden üstündür. ”
Kiev prensi Mstislav Romanovich Old, savunmacı taktikleri seçmek için Dinyeper'daki "Tatarlara" savaş vermeyi önerdi. Birliklerdeki birlik eksikliği göz önüne alındığında, bu doğru öneriydi. Rus emri pratikte düşman hakkında hiçbir şey bilmiyordu - gücü, taktikleri, savaşçı ruhu. Mstislav Udaray, saldırıda ısrar etti, bozkırda ilerlemek için düşmanın kendisine saldırmayı teklif etti. Chernigov prensi Mstislav Svyatoslavich, Galiçya veya Kiev Prensi'nin teklifini desteklememek için bekledi.
Bu sırada, Dinyeper yüzlerce "Moğol" u ilerletti. Mstislav Galitsky’nin Dinyeper’ın sol yakasındaki kadrosu tarafından seçilen ilk kişi “Tatar” bekçilerine saldırdı ve onları devirdi. Bu ilk zafer şüpheleri ortadan kaldırdı. Prens ve boyarların çoğu, saldırgan eylemler için çıktı. Chernigov prensi tereddüt etmeyi bıraktı ve Mstislav Galitsky'yi destekledi. Galiçyalılar için birliklerin geri kalanı taşındı. 23 Mayıs, ana güçler nehri geçti ve bozkırlara taşındı. Önümüzdeki Kumandanın Mstislav birliklerine gitti, ardından Çernigov prensinin birlikleri, Eski Mstislav kuvvetlerinin sütununu kapattı. Birlikler sevinçle gitti, düşman kaçtı. Bayılan sığırları yendi, ziyafet çekti. Düşmanı ele geçirmeyi ve "Moğollar" ın yağmalanan topraklarda ele geçirdiği ganimetini almayı ümit ettiler. Düşman karşısında zafer ve üstünlük hissi savaşçıları rahatlattı. Prensler "Moğollar" ın olağan taktiklerini kullandıklarını, düşmanı kendilerine uygun bir yere getirdiklerini bilmiyorlardı.
savaş
Kovalamaca 8 gün sürdü. Prens takımları, bozkır boyunca uzanıp birbirlerinin görüşlerini kaybetti. Kalka nehrinin arkasındaki yılın Mayıs 31'inden 1223, savaşa hazır düşman kuvvetleri tarafından keşfedildiğinde, Rus ordusu yürüyüşe çıkan tüm güçlere sahip değildi. Galiçya prens, diğer prenslerin yaklaşmasını beklemiyordu ve nehri geçip, ilk düşman hattına çarptı. Bununla Kiev ve Çernigov prenslerini kızdırdı. Kievli Mstislav ihtiyatlı ve müstahkem bir kamp inşa etmelerini emretti.
En deneyimli "Moğol" generalleri derhal rakibin hatasını kullandı - düşman onun güçlerini ayrı ayrı bölmesine izin verdi. Bolst Mstislav birlikleri düşmanın ileri birimlerine bastı ve ardından düşmanın ana güçleriyle çarpıştı. Rus Polovtsiyen birliklerinin grevi durduruldu ve daha sonra Polovtsy tarafından ezildi. Dalgaları hala ayakta duran Rus mangalarına çarptı. Chernihiv birlikleri kendilerini savaşa önceden gelişmiş birimlerin girmiş olduğu bir durumda buldular, diğerleri ise yalnızca nehri zorladı. Savaşa hazırlanmak için zamanları yoktu ve ezildiler. Bir felaketti. Uçuş genel hale geldi. Direnmeye devam eden veya savaş alanına yalnızca yaklaşan ayrı mangalar artık durumu değiştiremedi. İktidarsız öfkeyle Kiev'in prensi katliamı kampından izledi. Rus bogatiler - Rostov boyar Alexander (Olesha) Popovich ve Dobrynya Ryazanich Zlat Kemer (epik Dobryni Nikitich'in prototiplerinden biri) başlarını bu katliamda bıraktı. Bazı birimler ana güçlerin gerisinde kalarak savaşa katılmadı. Kaçak akarsuya katıldılar.
Kiev ordusu savaşın ilk aşamasından uzak durdu, bu yüzden bazı araştırmacılar Mstislav Romanovich Old'u yenilgiyle suçluyorlar. Mesela Uzaktan Mstislav taarruzunu destekliyorsa ya da savaşa daha sonra katılırsa, gelgit açmak mümkündü. Ancak, büyük olasılıkla, bu bir yanılgıdır. Galiçya-Volyn-Polovtsian ve Çernigov birlikleri çoktan yenildi ve kaçtılar, onları birleştirmek mümkün değildi. "Moğol" ordusunun bir kısmı onları takip etti, bu zaten bir katliamdı, bir savaş değildi. Polovtsy'nin sadece bir kısmı, Mstislav Udalai, Daniel Romanovich ve mükemmel atları olan küçük savaşçı grupları olan bazı prensler ayrılabilirdi. Ana "Moğol" kuvvetleri Kiev kampını kuşattı. Üç gün boyunca, Kievliler düşman saldırılarıyla savaştılar. Kiev prensi güçlendirilmesi işe yaramadı, o zaman bir şey için bir yaşam teklif edildi. Eski Mstislav ve prenslerine asistanları, gezginler Ploskinu'nun başkanını gönderdi. Bu anlaşmada şaşırtıcı bir şey yoktu, Polovtsy ile yapılan savaşlarda, ele geçirilen prensler sadece fidye için serbest bırakılmadı. Birlikler sudan tükendi ve prensler bu anlaşmaya gitmeye karar verdi. "Moğollar" düşmanlarının gitmesine izin vermeyeceklerdi: prensleri bağladılar ve onları "kemiklere ziyafet" koydukları platformun altına ve sıradan savaşçılara fırlattılar. silâh, Öldürdü.
Rusya tarihindeki en büyük yenilgilerden biriydi. Chronicles, 12 prensleri ve bir çok boyar ve savaşçı dahil olmak üzere on savaşçının dokuzunun öldüğünü bildiriyor. Güney Rusya, en iyi binlerce savaşçının ölümü ile tehdit edildi ve askeri potansiyelini Batu ordusunun ortaya çıkmasına geri getiremedi. Görünüşe göre "Moğol" ordusu, zaferin meyvelerinden yararlanamadığı için ağır kayıplara maruz kaldı. Vladimirskaya Rusya'dan rati, yürüyüşün başlangıcına geç kalan Vasilyk Rostovsky'nin emri altında göründüğünde, “Moğollar” Kiev'e saldırmayı reddetti ve Volga'ya gitti. Orada Volga Bulgarlarının (Bulgarların) birlikleri tarafından mağlup oldular.