David Swanson tarafından, World BEYOND War, Mart 17, 2023
Barış hareketi, bu milenyumun ilk on yılında, bazılarını unuttuğumuz pek çok şeyi doğru yaptı. Ayrıca birçok yönden yetersiz kaldı. Öğrenmede en çok başarısız olduğumuzu düşündüğüm dersleri vurgulamak ve bugün onlardan nasıl yararlanabileceğimizi önermek istiyorum.
- Rahatsız edici derecede büyük koalisyonlar kurduk. Savaş kölelik karşıtlarını, insanlık tarihindeki biri hariç her savaşa hayran olan insanlarla bir araya getirdik. Muhtemelen anlamak için bir miktar delilik gerektiren 9-11 hakkında bir teori öne süren birinin olmadığı tek bir etkinlik bile düzenlemedik. Çabamızın çoğunu kendimizi diğer barış savunucularından ayırmaya veya insanları iptal ettirmeye çalışmadık; çabamızın çoğunu bir savaşı bitirmeye harcıyoruz.
- 2007'de Demokratlar savaşı bitirmek için seçilip bunun yerine savaşı kızıştırdıktan sonra her şey dağılmaya başladı. İnsanların o anda ilkelerine bağlı kalıp barış talep etme ya da bir siyasi partinin önünde diz çökme ve barışın lanetlenmesi gibi bir seçeneği vardı. Milyonlarca kişi yanlış seçim yaptı ve bunu asla anlamadı. Siyasi partiler, özellikle yasallaştırılmış rüşvet ve boyun eğen bir iletişim sistemiyle birleştiğinde, hareketler için ölümcüldür. Savaş, George W. Bush'u onu sona erdirmek için bir anlaşma imzalamaya zorlayan bir hareketle sona erdi, Obama'yı seçerek değil, o anlaşma ona bunu yaptırdığında savaşı sona erdirdi. Mesele, seçimleri görmezden gelmek veya siyasi partiler yokmuş gibi davranmak gibi aptalca bir çöp adam değil. Amaç seçimleri ikinci plana atmak. Onları milyonuncu sıraya bile koymanıza gerek yok, sadece ikinci. Ama önce politikayı koy. Önce barıştan yana olun, kamu görevlilerinin size hizmet etmesini sağlayın, tersi değil.
- "Yalanlara dayalı bir savaş", "savaş" demenin uzun soluklu bir yoludur. Yalanlara dayanmayan savaş diye bir şey yoktur. Irak 2003'ü diğerlerinden ayıran şey, yalan söylemenin beceriksizliğiydi. "Geniş silah stokları bulacağız" çok kısa bir süre sonra böyle bir şey bulamayacağınız bir yer hakkında söylenecek gerçekten çok aptalca bir yalandır. Ve evet, durumun böyle olduğunu biliyorlardı. Buna karşılık, "Rusya yarın Ukrayna'yı işgal edecek", Rusya'nın önümüzdeki hafta Ukrayna'yı işgal etmek üzere olup olmadığını söylemek için gerçekten akıllıca bir yalandır, çünkü kimse günü yanlış anlamanızı umursamayacak ve istatistiksel olarak pratikte hiç kimse öyle değil. Artık sözlerimizi tutmadığımıza, anlaşmaları bozduğumuza, bölgeyi militarize ettiğimize, Rusya'yı tehdit ettiğimize, Rusya hakkında yalan söylediğimize, bir darbeye yardım ettiğimize, barışçıl bir çözüme karşı çıktığımıza, saldırıları desteklediğimize göre gerçekten söylediğinizi anlayacak kaynaklara sahip olacaksınız. Donbas'ta ve son günlerde bu saldırıları tırmandırırken, Rusya'nın son derece makul barış teklifleriyle alay ederken, Rusya'nın işgaline güvenebiliriz, tıpkı yayınlanan RAND raporları da dahil olmak üzere strateji planladığımız gibi ve bu olduğunda, tüm bölgeyi Saddam Hüseyin'in sahip olduğunu iddia ettiğimizden daha fazla silahla doldurmak ve yüz binlerce kişi ölürken savaşı sürdürmek için her türlü barış müzakeresini bloke edeceğiz ki buna itiraz edeceğinizi düşünmüyoruz. Nükleer kıyamet riskine girse bile, çünkü sizi Putin'in Trump'a sahip olduğu konusunda beş yıl boyunca gülünç yalanlarla önceden şartlandırdık.”
- Irak'taki savaşın Irak tarafının kötülüğü hakkında tek kelime etmedik. Şiddetsizliğin şiddetten daha etkili olduğunu -Erica Chenoweth öncesi- biliyor veya bundan şüpheleniyor olsanız bile, Irak şiddetine karşı tek kelime etmenize izin verilmiyor veya kurbanları suçlamakla ya da onlardan yere yatmalarını istemekle suçlanıyorsunuz. öldürülmek ya da başka bir aptallık. ABD hükümetinin savaşı bitirmesini sağlamak için gece gündüz çalışırken bile, Iraklıların özel olarak örgütlenmiş şiddet içermeyen aktivizmi kullanmalarının daha iyi olabileceğini basitçe söylemek, kurbanlarına ne yapacaklarını söyleyen ve bir şekilde onları sihirli bir şekilde yasaklayan kibirli bir emperyalist olmak demektir. "mücadele etmek" için. Ve böylece sessizlik var. Savaşın bir tarafı kötü, diğer tarafı iyi. Dışlanmış bir hain olmadan diğer taraf için tezahürat yapamazsınız. Ancak, tam olarak Pentagon'un inandığı gibi, ancak taraflar değiştirilerek, bir tarafın saf ve kutsal, diğerinin ise cisimleşmiş şeytan olduğuna inanmalısınız. Bu, diğer tarafın (Rus tarafının) açıkça kınanacak dehşetlerle uğraştığı ve aynı zamanda bu dehşetlerin şirket medyasının ana konusu olduğu Ukrayna'daki bir savaş için zihnin ideal bir hazırlığını oluşturmaz. Ukrayna'daki savaşın her iki tarafına da karşı çıkmak ve barış talep etmek, her iki tarafça da bir şekilde diğer tarafa destek teşkil etmekle suçlanıyor, çünkü birden fazla tarafın kusurlu olduğu kavramı, binlerce peri masalı ve diğer içerikle kolektif beyinden silindi. haber dizisi. Barış hareketi, Irak savaşı sırasında buna karşı koymak için hiçbir şey yapmadı.
- Yalanların sadece tüm savaşlara özgü olmadığını, aynı zamanda tüm savaşlarda olduğu gibi alakasız ve konu dışı olduğunu insanlara asla anlatamadık. Irak hakkındaki her yalan tamamen doğru olabilirdi ve Irak'a saldırmak için hiçbir neden olmazdı. ABD, kendisine saldırmak için herhangi bir gerekçe oluşturmadan, Irak'ın sahip olduğunu iddia ettiği tüm silahlara sahip olduğunu açıkça kabul etti. Silah sahibi olmak savaş için bir mazeret değildir. Doğru ya da yanlış olması hiç fark etmez. Aynı şey Çin'in veya herhangi birinin ekonomik politikaları için de söylenebilir. Bu hafta, eski bir Avustralya başbakanının bir grup gazeteciyi Çin'in ticaret politikalarını Çin'in Avustralya'yı işgal etmeye yönelik hayali ve gülünç bir tehdidinden ayırt edemediği için alay ettiği bir video izledim. Ancak bu ayrımı yapabilecek bir ABD Kongresi üyesi var mı? Ya da herhangi bir ABD siyasi partisinin takipçisi kim daha uzun süre dayanabilecek? Ukrayna'daki savaş, ABD hükümeti/medyası tarafından "Sebepsiz Savaş" olarak adlandırıldı - oldukça açık bir şekilde, çok açık bir şekilde kışkırtıldığı için. Ama bu yanlış soru. Kışkırtılmışsa savaş açamazsınız. Ve karşı taraf kışkırtılmamışsa savaş açamazsınız. Yasal olarak değil, ahlaki olarak değil, Dünya'daki yaşamı koruma stratejisinin bir parçası olarak değil. Soru, Rusya'nın kışkırtılıp kışkırtılmadığı ve yalnızca bariz yanıtın evet olduğu için değil, aynı zamanda soru, barışın müzakere edilip adil ve sürdürülebilir bir şekilde tesis edilip edilemeyeceği ve ABD hükümetinin yalnızca öyleymiş gibi davranarak bu gelişmeyi engelleyip engellemediğidir. Ukraynalılar savaşın devam etmesini istiyor, Lockheed-Martin hissedarları değil.
- Biz takip etmedik. Hiçbir sonuç olmadı. Bir milyon insanın katledilmesinin mimarları golf oynamaya gittiler ve yalanlarını ileri süren aynı medya suçluları tarafından rehabilite edildiler. "İleriye bakmak", hukukun üstünlüğünün veya "kurallara dayalı bir düzenin" yerini aldı. Açık vurgunculuk, cinayet ve işkence suç değil politika tercihleri haline geldi. Suçlama, iki partili herhangi bir suç nedeniyle Anayasa'dan çıkarıldı. Hakikat ve uzlaşma süreci yoktu. Şimdi ABD, Rus suçlarının bile Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne rapor edilmesini engellemeye çalışıyor, çünkü herhangi bir kuralı engellemek Kurallara Dayalı Düzen'in en önemli önceliğidir ve neredeyse hiç haber yapmaz. Başkanlara tüm savaş yetkileri verildi ve kahretsin neredeyse herkes, o ofise verilen canavarca güçlerin, ofisi hangi canavar türünün işgal ettiğinden çok daha önemli olduğunu kavrayamadı. İki partili bir fikir birliği, Savaş Yetkileri Kararı'nın kullanılmasına karşı çıkıyor. Johnson ve Nixon şehri terk etmek zorunda kalırken ve savaşa karşı muhalefet onu bir hastalık, Vietnam Sendromu olarak etiketleyecek kadar uzun sürerken, bu durumda Irak Sendromu Kerry ve Clinton'ı Beyaz Saray'dan uzak tutacak kadar uzun sürdü, ancak Biden'ı değil . Ve hiç kimse bu sendromların hastalık değil, sağlık nöbetleri olduğu dersini çıkarmadı - kesinlikle kendi kendini araştıran ve - bir veya iki özür diledikten sonra - her şeyin yolunda olduğunu bulan kurumsal medya değil.
- Hala medyanın Bush-Cheney çetesinin suç ortağı olduğundan bahsediyoruz. Gazetecilerin bir cumhurbaşkanının yalan söylediğinin haber yapılamayacağını iddia ettiği çağlara küçümseyici bir şekilde bakıyoruz. Artık, fillerin veya eşeklerin, bir suç kartelinin veya diğerinin üyesi olan hiç kimsenin yalan söylediğini bildiremeyeceğiniz medya kuruluşlarımız var. Medya kuruluşlarının Irak'a savaşı kendi çıkarları ve ideolojik nedenlerle ne kadar çok istediğini ve medyanın Rusya ve Çin, İran ve Kuzey Kore ile düşmanlığın inşa edilmesinde başrol oynadığını anlamamızın zamanı geldi. Bu dizide yardımcı oyuncu oynayan varsa o da devlet memurudur. Bir noktada muhbirleri ve bağımsız muhabirleri takdir etmeyi öğrenmemiz ve sorunun kurumsal medyanın yalnızca bir parçası değil, bir kitle olarak kurumsal medya olduğunu kabul etmemiz gerekecek.
- Biz hiçbir zaman halka savaşların tek taraflı katliamlar olduğunu öğretmeye çalışmadık bile. ABD'de yıllarca yapılan anketler, çoğunlukların, ABD'nin kayıplarının Irak'taki kayıplara neredeyse eşdeğer olduğu ve ABD'nin Irak'tan daha fazla acı çektiği ve ayrıca Iraklıların minnettar olduğu veya Iraklıların affedilemez bir şekilde nankör oldukları şeklindeki hastalıklı ve saçma fikirlere inandığını ortaya çıkardı. Ölenlerin %90'dan fazlasının Iraklılar olduğu gerçeği, orantısız bir şekilde çok yaşlı ve genç oldukları gerçeği, hatta savaşların 19. yüzyıl savaş alanlarında değil de insanların kasabalarında yapıldığı gerçeği asla anlaşılamadı. İnsanlar bu tür şeylerin olabileceğine inansalar bile, Rusya'nın bunları yapması durumunda olabileceği onbinlerce kez söylense bile, faydalı hiçbir şey öğrenilmiş olmayacaktır. ABD barış hareketi, savaşın ABD birliklerine verdiği zarara ve vergi mükelleflerine mali maliyetine odaklanmak ve tek taraflı bir katliamı sona erdirmeyi ahlaki bir mesele haline getirmemek için yıllarca ve tekrar tekrar bilinçli bir seçim yaptı. sorusu, sanki insanlar uzaktaki kurbanlar için var olduklarını öğrendiklerinde ceplerini boşaltmıyorlarmış gibi. Bu, Vietnam'ı yok eden taban birliklerini suçlama hatalarının ve diğer vahşi masalların ve abartıların bumerang sonucuydu. Büyükleri, akıllı bir barış hareketinin, savaşın temel doğasının ne olduğunu kimseye söylememe noktasına kadar askerlere sempati duymayı vurgulayacağına inanıyordu. Bir barış hareketi yeniden gelişirse, sakız çiğneyerek yürüyebileceğini umarız.
- Birleşmiş Milletler doğru anladı. Savaşa hayır dedi. Bunu yaptı çünkü dünyanın dört bir yanındaki insanlar bunu doğru anladı ve hükümetlere baskı uyguladı. Bilgi uçuranlar ABD casusluğunu, tehditlerini ve rüşvetlerini ifşa etti. Temsil edilen temsilciler. Hayır oyu verdiler. Küresel demokrasi, tüm kusurlarına rağmen başarılı oldu. Haydut ABD kanun kaçağı başarısız oldu. ABD medyası/toplumu, yalan söylemeyen veya her şeyi yanlış anlamayan milyonları dinlemeye başlamakta başarısız olmakla kalmadı, savaş kışkırtıcısı palyaçoların yukarı doğru başarısız olmaya devam etmesine izin verdi, aynı zamanda temel dersi öğrenmek asla kabul edilebilir olmadı. Sorumlu dünyaya ihtiyacımız var. Temel anlaşmalar ve yasa uygulamalarından sorumlu hukuk yapıları konusunda dünyanın önde gelen savunucularına ihtiyacımız yok. Dünyanın çoğu bu dersi öğrendi. ABD halkının buna ihtiyacı var. Demokrasi için bir savaştan vazgeçmek ve bunun yerine Birleşmiş Milletleri demokratikleştirmek harikalar yaratırdı.
- Her zaman mevcut seçenekler vardır. Bush, Saddam Hüseyin'e tasfiye etmesi için 1 milyar dolar verebilirdi, kınanacak bir fikir ama on milyonlarca insanın hayatını mahvetmek, geniş toprakları kalıcı olarak zehirlemek, tahmin edilebileceği gibi terörizm ve istikrarsızlık yaratmak için bir kampanyada Halliburton'a yüz milyarlarca dolar vermekten çok daha üstün. ve savaştan sonra savaşa yakıt verin. Ukrayna, bir daha göremeyeceği kadar iyi, daha demokratik ve istikrarlı bir anlaşma olan Minsk 2'ye uyabilirdi. Seçenekler her zaman daha kötüye gider, ancak her zaman devam eden savaştan çok daha iyidir. Bu noktada, Minsk'in bir numara olduğunu açıkça kabul ettikten sonra, Batı'nın yalnızca inanılması için sözlere değil eylemlere ihtiyacı olacaktır, ancak iyi eylemler kolayca elde edilebilir. Polonya veya Romanya'dan bir füze üssü çekin, bir veya üç anlaşmaya katılın, NATO'yu kısıtlayın veya ortadan kaldırın veya herkes için uluslararası hukuku destekleyin. Seçenekleri düşünmek zor değil; sadece onları düşünmemen gerekiyor.
- İnsanlara bir savaşın iyi olabileceğini öğreten, altta yatan İkinci Dünya Savaşı temelli mitoloji özüne kadar çürümüştür. Afganistan ve Irak'ta, ABD'nin anketlerde savaşların asla başlamaması gerektiğini söyleyen iyi bir çoğunluk elde etmesi bir buçuk yıl sürdü. Ukrayna'daki savaş da aynı yönde ilerliyor gibi görünüyor. Elbette, savaşların başlamaması gerektiğine inananlar, çoğunlukla, savaşların sona erdirilmesi gerektiğine inanmıyorlardı. Gerçek birlikler anketörlere savaşların sona ermesini istediklerini söyleseler bile, savaşlar askerlerin iyiliği için sürdürülmeliydi. Bu birlikçilik çok etkili bir propagandaydı ve barış hareketi buna etkili bir şekilde karşı koyamadı. Pek çok kişi ABD'li kitlesel nişancıların orantısız bir şekilde eski askerler olduğundan bahsetmenin uygunsuz olacağına inandığından, bugüne kadar geri tepme en aza indirildi. Halkın %99.9'unun toplu katliamcı olmadığını kavrayamayanların boş kafalarında tüm gazilere iftira atmak, daha fazla gazi yaratmaktan daha büyük bir tehlike olarak görülüyor. Umut, ABD askerlerinin çok sayıda yer almaması ve hiç dahil olmaması gerektiği için, asker propagandasının yokluğunda ABD'nin Ukrayna'daki savaşa karşı muhalefetinin artabileceğidir. Ancak ABD medyası, Ukrayna birliklerinin kahramanlık hikayelerini yayıyor ve eğer hiçbir ABD askeri işin içinde değilse ve nükleer kıyamet sihirli bir Avrupa balonunun içinde kalacaksa, o zaman neden savaşı hiç bitirelim? Para? Herkes paranın bir bankanın veya bir şirketin ihtiyacı varsa icat edildiğini bildiğinde, oysa silahlara harcanan parayı azaltmak, parçalarını seçim kampanyalarına geri dönüştürmek için kurulmamış herhangi bir kuruluşa harcanan parayı artırmayacaktır. ?
- Savaşlar çoğunlukla sona erdi. Ama para gitmedi. Savaşlara hazırlanmak için ne kadar çok harcarsanız, muhtemelen o kadar çok savaş alacağınız dersi ne öğretildi ne de öğrenildi. Dünya çapında nefret ve şiddet yaratan Irak savaşı, şimdi ABD'yi güvende tuttuğu için itibar görüyor. Onlarla orada veya burada savaşmakla ilgili aynı eski, eski saçmalık 2023'te Kongre katında düzenli olarak duyuluyor. hiçbir dalgalanma herhangi bir zafer getirmemiş olsa da, bir "dalgalanma" ile idare edin. Rusya, Çin ve İran tehdit edici şeytanlar olarak gösteriliyor. Suriye'de asker bulundurmanın imparatorluğa olan ihtiyacı açıkça kabul ediliyor. Boru hatları göz açıp kapayıncaya kadar havaya uçsa bile, petrolün merkeziliği utanmadan tartışılıyor. Ve böylece para akışı, Irak'taki savaş sırasında olduğundan daha büyük bir hızla, şimdi 2023. Dünya Savaşı'ndan bu yana hiç olmadığı kadar hızlı akmaya devam ediyor. Ve Halliburtonlaştırma, özelleştirme, vurgunculuk ve sözde yeniden inşa hizmetleri devam ediyor. Sonuçların olmamasının sonuçları vardır. Barış yanlısı tek bir ciddi Kongre Üyesi kalmadı. Belirli nedenlerle yalnızca belirli savaşlara karşı çıkmaya devam ettiğimiz sürece, gelir vergilerimizin yarısından fazlasını emen kanalizasyon giderine bir tıkaç takmak için gerekli hareketten yoksun kalacağız.
- Belirli bir savaşı önlemeye veya sona erdirmeye çalışırken daha uzun vadeli düşünmek, stratejilerimizi birçok yönden etkiler; onları karikatürize ederek tersine çevirerek değil, önemli ölçüde ayarlayarak ve sadece askerler hakkında nasıl konuştuğumuz açısından değil. Örneğin, biraz uzun vadeli stratejik düşünce, barışı savunmanın bir parçası olarak vatanseverliği ve dini zorlama konusunda ciddi endişeler yaratmak için yeterlidir. ExxonMobil'i sevdiren çevre savunucularını görmüyorsunuz. Ama onların ABD ordusunu ve savaş kutlamalarını üstlenmekten çekindiklerini görüyorsunuz. Bunu barış hareketinden öğreniyorlar. Barış hareketi nükleer felaketten kaçınmak için gerekli olan savaş yerine küresel işbirliğini talep etmeyecekse, çevre hareketinin iklim ve ekosistemlerimizin çöküşünü yavaşlatmak ve hafifletmek için gerekli barışçıl işbirliğini talep etmesi nasıl beklenebilir?
- Çok geç kaldık ve çok küçüktük. Tarihin en büyük küresel yürüyüşü yeterince büyük değildi. Rekor hızla geldi ama yeterince erken değildi. Ve yeterince tekrarlanmadı. Özellikle önemli olduğu yerde yeterince büyük değildi: Amerika Birleşik Devletleri'nde. Roma ve Londra'da bu kadar büyük bir katılımın olması harika, ancak Amerika Birleşik Devletleri'nde yanlış öğrenilen ders, halka açık gösterilerin işe yaramadığıydı. Bu yanlış dersti. Birleşmiş Milletler'i yendik ve kazandık. Savaşın boyutunu sınırladık ve bir dizi yeni savaşın çıkmasını engelledik. Arap Baharı ve İşgal'e yol açan hareketler ürettik. “Irak Sendromu” sürerken Suriye'nin yoğun bombardımanını engelledik ve İran'la bir anlaşma yaptık. Ya yıllar önce başlasaydık? Sanki savaş önceden duyurulmamış değil. George W. Bush bunun üzerine kampanya yürüttü. seferber olsaydık ne olurdu topluca 8 yıl önce Ukrayna'da barış için mi? Ya Çin'le savaşa yönelik öngörülebilir adımları, savaş başladıktan sonra değil, şimdi atılırken protesto etsek ve hiç olmamış gibi davranmak bizim ulusal görevimiz haline gelse? Geç kalmak diye bir şey var. Bu kasvet ve kıyamet mesajı için beni suçlayabilir veya dünyanın dört bir yanındaki hayatın devam etmesini isteyen kardeşlerinizle dayanışma içinde sokaklara çıkma motivasyonum için bana teşekkür edebilirsiniz.
- En büyük yalan acizlik yalanıdır. Hükümetin aktivizmi gözetlemesinin ve aktivizmi engellemesinin ve kısıtlamasının nedeni, aktivizme hiç aldırış etmiyormuş gibi davranmasının gerçek olması değil, tam tersi. Hükümetler çok yakından ilgileniyor. Onayımızı almazsak devam edemeyeceklerini çok iyi biliyorlar. Sürekli medyanın hareketsiz oturmaya, ağlamaya, alışveriş yapmaya veya bir seçimi beklemeye zorlamasının bir nedeni var. Bunun nedeni, insanların bireysel olarak güçlü olanların bilmelerini istediğinden çok daha fazla güce sahip olmalarıdır. En büyük yalanı reddedersen diğerleri emperyalistlerin efsanevi domino taşları gibi yıkılır.
3 Yanıtlar
Teşekkür
Teşekkür ederim.
Mükemmel! Teşekkür ederim!