Maine’deki evimin yakınında çalıştığım bira fabrikasında bir vardiya sırasında 2018’de bir gece mola verdim. Bir hafta önce Canyon’a mesaj atıp, eyalet temsilcisi olmak için Nobleboro’ya (1.600 nüfuslu) geri taşınacağımı söyledim. Oraya benimle birlikte taşınıp, kampanyayı yönetip yönetemeyeceğini ve kırsal ilerici siyaset için yeni bir vizyon yaratmama yardım edip etmeyeceğini sordum. O kader gecesinde, günlerce düşündükten sonra, Canyon mesaj attı: “Ben varım.”
Maine kırsalında büyüdüğüm için siyasetin bir sorun olduğunu hatırlayamıyorum. En azından çok konuştuğumuz biri değil. Aynı siyaseti birisiyle paylaşsaydım, bunun hakkında sohbet edebiliriz. Farklı siyasetimiz olsaydı, birbirimizin bakış açısına saygılı olurduk. Beni yetiştirenlerin hemen hepsi Cumhuriyetçi. Bütün doğum günü partilerime gelen ve bana çim biçme makinesine binmeyi öğreten fahri amcam Dick Amca var. Ölümcül bir Cumhuriyetçi olan Bruce, bana nasıl silah çekileceğini öğretti. Dr. Olson, ya da bizim adlandırdığımız şekliyle “Harika”, bana kar arabasına binmeyi öğretti. Burası her zaman kalbime sahipti. Burada yaşayacağımı ve varlığımı evim için savaşmak için kullanacağımı hep biliyordum.
Bu içgüdüsel duygu, ilk kez ben 12 yaşımdayken test edildi ve güzel North Woods’ta büyük bir gelişme için bir teklif aldığımı öğrendim. O zamanlar ülkenin en büyük kalkınma şirketlerinden biri olan Plum Creek tarafından yönetilen bu proje, Mississippi Nehri’nin doğusundaki en büyük gelişmemiş orman yolunu bozacaktı. Maine için kötü bir anlaşmaydı. Maine’in kırsal yerlerinde ekonomik kalkınma ihtiyacını görebiliyordum ama bunu yapmak için toprağı yok etmemiz mi gerekiyordu? Savunuculuk örgütleriyle bağlantı kurdum ve açık oturumlarda ifade vermeye, yerel gazetelere mektuplar yazmaya ve nişanlanmak için elimden gelen her şeyi yapmaya başladım.
Bir anda, fosil yakıt şirketlerinin gizli, manipülatif ve tehditkar davranışlarıyla yüzleşmek için daha derin stratejilere ihtiyaç olduğunu fark etmeye başladım.
Daha sonra, öğrencilere, öğretim üyelerine ve topluluk üyelerine çevre ve iklim değişikliği çalışmalarına katılma fırsatları sağlamak için lisedeyken İklim Eylem Kulübü’nü (CAC) kurdum. Okulumda öğrenciler tarafından yönetilen ilk kulüp bizdik. plastik kirliliğini azaltmak için yerel işletmelerle birlikte çalıştık ve şirket logoları bulunan ve şehir genelindeki mağazalarda satılan, topluluk çapında yeniden kullanılabilir bir çantaya sponsor olduk.
CAC, ulusal gençlik örgütlenme ağlarından yararlandı ve projeler için hibeler kazanmaya başladı. Sonunda okulumuza güneş panelleri yerleştirmek için ulusal bir yarışmada 5.000 $ kazandık – ilk kez Maine’deki bir okul hükümet desteği olmadan güneş panelleri aldı. Çalışmalarımızın haberi yayıldı ve Sundance Channel’da onların belgesellerinden birinde yer aldık.
CAC ile yaptığım çalışma dönüştürücüydü. Küçük bir grup gencin iyi bir şeyler yapma gücünü, bu öğrencilerle, o okulun salonlarında, kırsal kasabamda yaptığım toplantılarda öğrendim. Aynı zamanda bana toplumdan gelen çalışmanın gücünü ve potansiyelini gösterdi.
Sonraki durak Harvard’dı. İklim değişikliği ve aktivizm üzerine çalışmak istediğimi biliyordum. Birinci yılımda iki kritik şey oldu. Önce Canyon Woodward ile tanıştım. Uzun boylu, sarışın, sıska ve karizması ile tanınan Canyon, sınıfımızın bir simgesiydi. Arkadaşlığımız aktivizm yoluyla filizlendi, ancak kırsaldaki memleketlerimize olan sevgimizde, onlara geri dönme arzumuzda ve büyüdüğümüz yer için savaşma motivasyonumuzda çabucak dostluğu bulduk.
Diğer dönüm noktası, Maine’den geçen, kullanılmayan bir boru hattından katranlı kumları pompalama planını öğrendiğim zamandı. Maine nüfusunun yüzde 20’sinin içme suyu kaynağı olan Sebago Gölü’nün yüzlerce metre yakınından geçiyordu. Hat, büyük bir liman, balıkçılık ve ekonomik merkez olan Casco Körfezi’nde sona erdi. Boru hattı nominal olarak Portland Pipeline Company’ye ait, bu da kulağa hoş bir yerel şirket gibi geliyor ama yüzde 76’sı ExxonMobil’e ait. Suçu saflık ve küçük, güvenli, kırsal bir kasabada büyümek olarak görüyorum ama Exxon-Mobil gibi bir şirketin bırakın yıkıcı köklerinin Maine’de olduğunu bile bilmiyordum.
Kırsaldaki memleketlerimizi iklim savaşına dahil etmenin bir dizi yeni strateji ve taktik gerektireceğini biliyorduk.
Bu proje, gözlerimi fosil yakıt endüstrisinin zorlayıcı gücüne açtı. Bir anda, fosil yakıt şirketlerinin gizli, manipülatif ve tehditkar davranışlarıyla yüzleşmek için daha derin stratejilere ihtiyaç olduğunu fark etmeye başladım. Harvard’daki ilk yılımdan sonraki yaz, boru hattını durdurmak için Maine Sierra Club’da staj yaptım. Sonra 350.org kurucusu Bill McKibben bir makale yazdı. Yuvarlanan kaya Fosil yakıt endüstrisine karşı koymak için yeni bir taktiği ima ettiği “Küresel Isınmanın korkunç yeni Matematiği” başlıklı makalesi: elden çıkarma. Alli Welton ve Eva Roben ile birlikte Divest Harvard’ın kurucu ortağı olan Harvard’a geri döndüm. Massachusetts’te olmama rağmen Maine için savaşma yöntemim buydu.
Harvard’ın bağışı, çok az etik tarama ile yaklaşık 42 milyar dolar. Bu kadar büyük paranın bir şekilde sorumlu tutulması gerekir. Harvard fosil yakıtlardan vazgeçerse, bu, dünyaya fosil yakıt endüstrisinin yıkıcı eylemlerinin artık göz yummayacağına dair büyük bir sinyal gönderir. (Harvard aslında biz bu kitabı tamamlamadan sadece birkaç gün önce elden çıkardı! 9 Eylül 2021’de – Divest Harvard’ın doğduğu günden yaklaşık dokuz yıl önce – Harvard Üniversitesi, bağışlarının artık fosil yakıtlara yatırım yapmayacağını açıkladı.)
Ayrıca, neredeyse herkesin, ister okul, ister dini vakıf, ister şehir ya da eyalet emeklilik fonu olsun, fosil yakıtın elden çıkarılması çağrısına katılmak için bazı araçları olan bir kurumun parçası olduğunu gördüm. Elden çıkarma hareketi hakkında beni en çok zorlayan şey, onu harekete geçiren değişim teorisiydi. Okulları, kiliseleri, eyaletleri, şehirleri ve bireyleri fosil yakıtlardan mahrum bırakmak, insanların artık fosil yakıt endüstrisi ile ilişki kurmak istemediğine dair yüksek sesli bir mesaj gönderdi.
Fikir, politikacıların not alması, bu şirketlerden para almayı bırakması ve insanları dinlemeye başlamasıydı. Ve eğer politikacılar şirketlerden çok insanları dinleseydi, belki ulusal düzeyde anlamlı iklim yasaları geçirebilirdik. Bir Harvard öğrencisi olarak, zamanımı harcamak için daha iyi bir yol düşünemezdim.
Küçük yılımız boyunca, Canyon ve ben kendimizi Divest Harvard’ı koordine ederken bulduk. Arkadaşlığımız kampüs aktivizminin ateşinde güçlendi ve siyaset hakkında daha derinden konuşmaya başladığımızda oradan büyüdü. Ancak kırsal kesimdeki memleketlerimizi iklim savaşına dahil etmenin bir dizi yeni strateji ve taktik gerektireceğini biliyorduk. Hiçbirimiz büyük yürüyüşlere veya mitinglere katılarak büyümemiştik. Her zaman evlerimizden uzaktaydılar ve büyük, gürültülü bir kalabalığın içinde olma düşüncesi, geldiğimiz yerle uyuşmuyordu. Tam olarak nasıl olduğunu bilmiyorduk ama Amerika’nın kırsalındaki bir iklim hareketinin Harvard’da gördüğümüzden farklı görünmesi gerektiğini biliyorduk.
Hareket gücü ile seçim sonuçları arasındaki büyük boşlukları da fark ettik. 2013’te, Keystone XL boru hattını protesto etmek için Washington DC’de 35 bin kişi yürüdü. 2014 yılında 300 bin kişi Halkın İklim Yürüyüşü için New York sokaklarını doldurmuştu. İvme çok hızlı büyüyor gibiydi. Ancak 2014’te, Senato Cumhuriyetçi çoğunluğuna ve ülke genelinde daha fazla Cumhuriyetçi eyalet Meclisi zaferine yol açan ve sokaklardaki halk gücü ile seçim siyaseti arasındaki uçurumu genişleten başka bir büyük kırmızı dalga vardı. Bu boşluk, on yıllar boyunca yavaş yavaş ortaya çıktı. Ancak o yıllarda küresel ısınma bir iklim felaketi haline gelmişti. Artık politik olarak etkisiz bir iklim hareketini kaldıramazdık.
2015’te Harvard’dan mezun olduktan sonraki gün, eşyalarımı babamın kamyonuna doldurdum ve eve, Nobleboro’ya gittim. Hayatımı Maine’de kurmak ve tüm bu iyi hareket enerjisini gerçek siyasi güce çevirebilecek yeni bir tür siyasi gücün nasıl inşa edileceğini anlamak istedim. için arkadaş oldum bu millet, bu konuyu yazımda keşfettim. Bernie Sanders’ın 2016 kampanyasında staj yaparken ve daha sonra Hillary Clinton’ın kampanyasında gönüllü olarak çalışırken barlarda ve restoranlarda iş buldum. 2017 yılında, Lewiston, Maine şehrinde ilerici bir belediye başkanı adayının organizatörüydüm.
Bu kampanyalardan siyasi örgütlenme hakkında çok şey öğrenmiş olmama rağmen, gördüğüm stratejilerin kırsaldaki memleketimde yankı uyandırmayacağını derinden biliyordum. Parmağımı tam olarak koyamasam da hala bir şeyler eksikti.
Şubat 2018’de Kuzey Carolina’da Kanyon’u ziyaret ettim. Her zaman olduğu gibi siyaset sohbetlerimizi doldurdu. 2016 başkanlık seçimlerini ve kırsal oyların Donald Trump’ın seçilmesinden nasıl sorumlu olduğunu düşündük. Kırsal Amerika’ya öncelik vermenin ve uzun süreli siyasi güç inşa etmenin, gençleri kırsaldaki memleketlerinde köklendirmenin ve bölücülük, tükenme ve monotonluk yerine topluluk, umut ve ilhamla dolu siyasi kampanyalar yaratma konusunda derin bir ihtiyaç gördük.
Maine’e döndüğümde, aday olma zamanının geldiğini biliyordum. Otuzlu yaşlarımdayken hep koşmayı hayal etmiştim. Birkaç yüksek lisans derecesine, yerleşik bir hayata ve belki de beni eve kabul edecek bir aileye ihtiyacım olduğunu düşündüm. Ama 2018’de beklemeye gerek olmadığını anladım. Bekleyecek zaman yoktu. Kanyon’a yaptığım ziyaretten iki hafta sonra kaçmak için başvurdum.
__________________________________________
alıntı Dirt Road Revival: Kırsal Politika Nasıl Yeniden İnşa Edilir ve Geleceğimiz Neden Ona Bağlı? Chloe Maxmin ve Canyon Woodward tarafından. Yayıncı Beacon Press’in izniyle kullanılmıştır. Telif hakkı (c) 2022.
Kaynak : https://lithub.com/this-place-has-always-had-my-heart-on-the-complicated-climate-politics-of-rural-america-and-climate-politics/