Benjamin Leigh Smith ve Anne Longden'in kızı olan Barbara Bodichon, 1827'de Sussex, Robertsbridge yakınlarında doğdu. Babası tanınmış üniter radikal bir aileden geliyordu. Barbara'nın büyükbabası, köle ticaretine karşı kampanyasında William Wilberforce ile Parlamentoda yakın bir şekilde çalışmış ve Fransız Devrimi'ni desteklemişti, oysa büyük büyükbabası İngiliz hükümetine karşı Amerikan sömürgecilerini tercih etmişti. Aile ayrıca Florence Nightingale'in annesi Fanny Smith ile de akrabaydı.
Barbara doğduğunda babası Avam Kamarası üyesiydi ve annesi Anne Longden, Smith tarafından baştan çıkarılan on yedi yaşında bir şapkacıydı. Çift evlenmediği için doğum bir skandal yarattı. Anne, Barbara sadece yedi yaşındayken tüberkülozdan ölene kadar nikahsız eşi olarak kaldı. Biyografisini yazan Pam Hirsch'in belirttiği gibi: "Anne Longden'in 1834'te tüberkülozdan ölmesinden sonra, ailesinin bazı kesimlerinin çocukların ihtiyatlı bir şekilde yurtdışında büyütülmesi yönündeki tavsiyelerine rağmen, babaları onları önce Pelham'da büyüttü. Crescent, Hastings ve daha sonra Londra'daki evinde, 5 Blandford Square, Marylebone'da."
Benjamin Leigh Smith'in evi aynı zamanda hem radikaller hem de siyasi mülteciler için bir buluşma yeriydi. Bu, Barbara'ya siyasetle uğraşan çok çeşitli insanlarla tanışma ve arkadaş edinme fırsatı verdi. Leigh Smith, kadın haklarının savunucusuydu ve Barbara'ya erkek kardeşleri gibi davrandı. Barbara ve dört erkek ve kız kardeşi, işçi sınıfı çocukları ile eğitim gördükleri yerel okula gittiler.
Yirmi bir yaşında, Benjamin Leigh Smith tüm çocuklarına yılda 300 sterlin verdi. Babaların kızlarına bu şekilde davranması son derece sıra dışıydı ve Barbara'ya ailesinden bağımsız olma şansı verdi. Barbara bu paranın bir kısmını Londra'da kendi ilerici okulunu kurmak için kullandı. Barbara, Elizabeth Whitehead'i okulun müdürü olarak seçti. Daha sonra Portman Hall Okulu olarak bilinecek olanı açmadan önce, Barbara ve Elizabeth Londra'daki ilkokullar hakkında özel bir çalışma yaptılar. Mezhepsiz, karma eğitim veren ve farklı sınıf geçmişlerine sahip çocuklar için deneysel bir okul kurulmasına karar verildi.
1850'lerde Barbara, kadınların yasal engellerini ortadan kaldırma kampanyasına odaklandı. Buna makaleler yazmak ve dilekçeler düzenlemek de dahildi. Yazar Caroline Norton da bu kampanyada önemli bir rol oynadı. Barbara, evli kadınların yasal durumlarını inceleyen bir Avam Kamarası komitesine kanıt verdi. Komite müzakereleri, yavaş ve pahalı bir Parlamento Yasası yerine hukuk mahkemeleri aracılığıyla boşanmaya izin veren Evlilik Nedenleri Yasası ile sonuçlandı. Barbara, bu yeni kanunun boşanmış kadınların mülkiyet haklarını da korumasından özellikle memnundu.
Barbara, evli kadınların mülklerini ve kazançlarını korumakta başarısız olan bir hukuk sistemini çok eleştirdi. 1857'de Barbara yazdı Kadın ve İş burada evli bir kadının kocasına bağımlılığının alçaltıcı olduğunu savundu. Barbara genç bir kadınken gazetenin editörü John Chapman'a aşık olmuştu. Westminster İnceleme. Evli kadınların yasal konumu hakkındaki görüşleri, Chapman ile evlenmek istemediği anlamına geliyordu. Ancak, Eugene Bodichon ile tanıştıktan sonra Barbara, bu eski Fransız ordusu subayıyla evlenerek müdürlerinden ödün vermeye karar verdi. Bodichon, radikal siyasi görüşlere sahipti ve Barbara'yı kadın hakları için yaptığı birçok kampanyada sadakatle destekledi.
1858'de Barbara Bodichon ve arkadaşı Bessie Rayner Parkes, dergiyi kurdular. İngiliz Kadının İncelemesi. Sonraki birkaç yıl boyunca iki kadın, dergilerini kadın doktorlar için kampanya yürüten kadınlara ve yüksek öğrenimdeki kadınlara yönelik fırsatların genişletilmesine açtı.
Bodichon artık franchise için kampanya yapmanın doğru zaman olduğuna karar verdi. 1866 Bodichon, ilk Kadınlara Oy Hakkı Komitesi'ni kurdu. Bu grup, John Stuart Mill'in onlar adına Avam Kamarası'na sunduğu kadınların oy hakkı dilekçesini düzenledi.
Bodichon şimdi kadınların oy hakkı konusunda toplantılar düzenlediği ülkeyi gezdi. Konuşmaları, hareketin gelecekteki lideri Lydia Becker de dahil olmak üzere birçok kadını davaya dönüştürdü. Bodichon ayrıca kadın hakları konusunda bir dizi broşür yazdı ve yayınladı. Ana çabaları kadınların oy hakkı kampanyasına gitmesine rağmen, Bodichon kadınların eğitimini iyileştirmek için çalışmalarına devam etti.
Bodichon, Cambridge'deki ilk kadın koleji için para toplamak amacıyla Emily Davies ile birlikte çalıştı. Girton Koleji 1873'te açıldı, ancak Girton'daki kadın öğrenciler Nisan 1948'e kadar Cambridge Üniversitesi'ne tam üyeliğe kabul edilmedi.
1877'de Bodichon ciddi şekilde hastalandı ve iyileşmesine rağmen felç oldu. Bodichon, kadın haklarına olan ilgisini sürdürmesine rağmen, artık harekette aktif bir rol oynayamadı. Bodichon, 11 Haziran 1891'de Hastings'deki ölümüne kadar sakat kaldı. Barbara Bodichon, vasiyetinde Girton Koleji'ne büyük miktarda para bıraktı.
1859'da Barbara Bodichon, Langham Place'de kadınların ücretli iş bulmalarına yardım eden bir büro olarak hareket etmek üzere bir ofis kurdu. 1861'de Emily Davies, Elizabeth Garrett, Sophia Jex-Blake, Louise Smith, Emily Faithfull, Anne Proctor ve diğerleri orada bir araya geldi. Feminizmin merkeziydi. Onlar yoldaşlardı ve büyük bir amaç için çalıştılar. Kadınların ücretli istihdama açılma ihtiyacı ofis defterlerine yazıldı. Louie Smith kuaförüne, 'Şimdi kuaförlük kadınlara yakışan bir meslek mi?' dedi. 'İmkansız hanımefendi,' dedi, 'Ben de bunu öğrenmek için iki hafta uğraştım.'
1866'da, kadınların oy hakkı lehine bir meclis dilekçesini teşvik etmek için küçük bir işçi komitesi kuruldu. Bayan Elizabeth Garrett'ın (şimdi Bayan Garrett Anderson) evinde bir araya geldi ve Bayan Bodichon, Bayan Emily Davies, Bayan Rosamond Davenport Hill ve diğer tanınmış kadınları içeriyordu.
John Stuart Mill, kadın ev sahiplerinden bir dilekçe sunmayı kabul etti… 7 Haziran 1866'da 1.500 imzalı dilekçe Avam Kamarası'na götürüldü. Barbara Bodichon ve diğerleri adınaydı, ancak bazı aktif organizatörler gelemedi ve onu sunma onuru Emily Davies ve Elizabeth Garrett'a düştü…. Elizabeth Garrett zamanın ötesinde olmayı severdi, bu yüzden delegasyon, kollarında parşömen rulosuyla Westminster'deki Büyük Salon'a erken geldi. Büyük bir paket yaptı ve kendini dikkat çekici hissetti. Dikkat çekmemek için, aceleci adamlar arasında, o büyük hatıralar tapınağının daimi ikametgahı gibi görünen tek kadına, değerli parşömeni standının altına saklamayı kabul eden elmalı kadına döndü; ama ne olduğunu öğrenince önce imzasını eklemekte ısrar etti, bu yüzden paketin tekrar açılması gerekti.
1860'larda anne geniş çapta okumaya başladı ve Mary Wollstonecraft'ın kadınların haklarını ateşli sözlerle nasıl haklı çıkardığını, Caroline Norton'un çocukları üzerindeki hakları için nasıl mücadele ettiğini ve Emily Davies ile Elizabeth Garrett Anderson'ın gençlerin nasıl bir kararlılığa ihtiyaç duyduğunu nasıl gösterdiğini öğrendi. akademik veya mesleki eğitim almak isteyen kadınlar. Barbara Bodichon'u okudu. İngiliz Kadın Dergisi, eğitimli kadınların istihdamının önündeki engelleri keşfeden ve açığa çıkaran ve Florence Nightingale'i ve geniş hemşirelik ve sıhhi yönetim sorunu üzerindeki çalışmalarını öğrendi. 1860'larda kadınlar medeni haklara, yüksek öğrenime ve eşit statüye ulaşmanın tek yolunun parlamenter oy kullanmaktan geçtiğini anladılar.
Sanat Tarihi Haberleri
Barbara Leigh Smith Bodichon (1827), Pre-Raphaelite hareketinde erken dönem kadın ressam ve ateşli kadın hakları savunucusuydu. Manzara, Bodichon'un tercih ettiği türdü ve stili, Raphael öncesi dikkatli gözlem ve ayrıntılı işleme ilkelerini yansıtıyor. Bodichon çok seyahat etti ve diğer mekanların yanı sıra Londra'daki Pall Mall'daki Kraliyet Akademisi ve Gambart'ın Fransız Galerisi'nde sergilendi.
Hayatı boyunca yorulmak bilmeyen bir reformcu ve kadın hakları savunucusuydu. 1854'te kitabını yayınladı. Kadınlarla İlgili En Önemli Kanunların Sade Dilinde Kısa Bir Özeti , daha sonra 1882 Evli Kadınların Mülkiyet Yasası'nın geçişini desteklemek için kullanıldı. 1858'de, İngiliz Kadının Günlüğü ve 1866'da Emily Davies ile birlikte, üniversite eğitimini kadınlara da yaymak için bir strateji geliştirerek Cambridge'deki Girton College'ın kurulmasıyla sonuçlandı.
Radikal Whig politikacısı Ben Leigh Smith'ten babasından kalan miras, ona Viktorya çağındaki bir kadın için neredeyse duyulmamış bir bağımsızlık sağladı. Sınıf ve cinsiyet kısıtlamalarını göz ardı eden gerçek bir orijinal ruhtu. Rossetti, onu 'hevesle kutsanmış' ve altın rengi saçlı, pigmentin kutsal adına, pantolonla bir dağa tırmanmayı ya da bir dereden geçmeyi hiçbir şey düşünmeyen biri olarak tanımladı.
2016 yılında, Delaware Sanat Müzesi sulu boyayı satın aldı. Ventnor, Wight Adası (1856), bu sergi için ilham kaynağı oldu. Bodichon'un çalışma süreci incelenecek ve gezilerinden suluboya eskizler ve çizimler sunulacak.
Yaklaşık 30 eser, Delaware Üniversitesi'ndeki Mark Samuels Lasner Koleksiyonundan ve Müzenin kalıcı koleksiyonundaki son satın almalardan alınmıştır.
Bu sergi, Delaware Sanat Müzesi tarafından kısmen, Ulusal Sanat Vakfı ile ortaklaşa bir devlet kurumu olan Delaware Sanat Bölümü'nden bir hibe ile sağlanan mali destekle düzenlenmektedir. Bölüm, Delaware sanat etkinliklerini www.DelawareScene.com adresinde tanıtmaktadır.
kır çiçekleri, tarihli değil. Barbara Leigh Smith Bodichon (1827). Dokuma kağıt üzerine suluboya ve grafit, 11 9/16 × 8 3/4 inç. Delaware Sanat Müzesi, Satın Alma Fonu, 2017.
Armut, tarihli değil. Barbara Leigh Smith Bodichon (1827). Dokuma kağıt üzerine suluboya ve grafit, 9 13/16 × 6 3/4 inç. Delaware Sanat Müzesi, Satın Alma Fonu, 2017.
şemsiye pembe dağlar gökyüzü arka plan pembe, tarihli değil. Barbara Leigh Smith Bodichon (1827). Kağıt üzerine suluboya, 8 1/8 × 14 1/4 inç. Delaware Sanat Müzesi, Satın Alma Fonu, 2017:
Enstitü'ye yatırılan bazı materyaller Enstitü'ye AİT DEĞİLDİR. Bu gibi durumlarda arşivci, mal sahibi tarafından dayatılan gereklilikler hakkında tavsiyede bulunacaktır. Bunlar, okuma izni aramayı, uzun süreli kapatmayı veya diğer özel koşulları içerebilir.
Malzemeye başvurmak isteyen herkes, MS referansının tamamını ve gönderenin adını not ettiğinden emin olmalıdır.
Holograf terimi, öğe tamamen yazarın el yazısıyla olduğunda kullanılır. İmza terimi, yazar öğeyi imzaladığında kullanılır.
R. Stancombe'un yardımıyla Arşivci Yardımcısı N. Boneham tarafından derlenen açıklamalar ve Arktik, keşif ve geliştirme c500'den 1915'e kadar, Clive Holland'ın bir ansiklopedisi, Garland Publishing, Londra (1994) ve William Mills, San Diego ve Oxford, 2003 ve Victorian and Encyclopaedia Britannica cilt 3 (1953) ve Girton koleji
Barbara Leigh Smith Bodichon 1827 - 1891
Barbara Leigh Smith Bodichon'un fotoğrafı. 1827 - 1891, İngiliz eğitimci, sanatçı ve on dokuzuncu yüzyılın önde gelen feminist ve kadın hakları aktivistiydi. Bodichon, Britanya'daki kadın hakları hareketinin önde gelen kurucularından biriydi. Bodichon, yayınevinin sahibi olan yayıncı John Chapman'ın arkadaşıydı. _Westminster İncelemesi_. Yayıncı John Chapman ve Barbara Bodichon'un sevgili olduğu söylendi. Bodichon, Florence Nightingale'in kuzeniydi. Bodichon'un yakın arkadaşı Bessie Rayner Parkes, Elizabeth Blackwell'in kuzeniydi.
Bodichon, Rosetti ailesine homeopat James John Garth Wilkinson'ı tavsiye etti: '… Zorlukla sonunda inatçı kızı ikna etmeyi başardılar. [Lizzie Siddal]* Dr. Garth Wilkinson'ı ziyaret edecek [James John Garth Wilkinson], … Aslında Anna Mary* [Howitt - William ve Mary Howitt'in kızı]* ve arkadaşları Bessie Parkes idi. [Bessie Raynor Parkes] ve Barbara Leigh Smith [Barbara Leigh Smith Bodichon] aşıkları aktif çare arayışına iten...' (Oswald Doughty, [Viktorya dönemi romantik: Dante Gabriel Rossetti,*](http://books.google.co.uk/books?id=M_bPAAAAAMAAJ&q=bessie+parkes+garth+wilkinsonɭq=bessie+parkes+garth+wilkinson&source =bl&ots=J2oCEV9dUm&sig=FtHRDtqDX—WFrGDgSDOhX-ilaQ&hl=en&sa=Xɮi=LdxJUM70Iemf0QXv04DwCg&ved=0CD0Q6AExford University, 1960) (Offord Üniversitesi). Sayfa 143.)
Barbara'nın çocukluk öğretmeni ve arkadaşı, adında ilham verici bir bebek okul öğretmeniydi. James Buchanan (1784-1858), Emanuel Swedenborg'un (Richard Lines, Eros, Swedenborg ve Edebiyat, çevrimiçi (8 Temmuz'da Londra, Swedenborg Hall'da verilen dersin kısaltılmış versiyonu, http://www.swedenborgstudy.com/articles/history-of-art/eros-and-literature.htm) ve ayrıca bir makaleden Görülenler ve Duyulanlar No. 40 İlkbahar 2013 (Swedenborg Topluluğunun Bülteni) Swedenborg ve Eğitim başlıklı).
Bodichon'un büyükbabası, köle ticaretine karşı kampanyasında William Wilberforce ile Parlamentoda yakın bir şekilde çalışmış ve Fransız Devrimi'ni desteklemişti, oysa onun büyük büyükbabası İngiliz hükümetine karşı Amerikan sömürgecilerini kayırmıştı...
Babası Benjamin Leigh Smith'in evi, radikaller ve siyasi mülteciler için bir buluşma yeriydi. Bu, Barbara'ya siyasetle uğraşan çok çeşitli insanlarla tanışma ve arkadaş edinme fırsatı verdi. Benjamin Leigh Smith, kadın haklarının savunucusuydu ve Barbara'ya erkek kardeşleri gibi davrandı.
Barbara ve dört erkek ve kız kardeşi, işçi sınıfından çocuklarla eğitim gördükleri yerel okula gittiler… Benjamin Leigh Smith, yirmi bir yaşındayken tüm çocuklarına yılda 300 sterlin verdi. Babaların kızlarına bu şekilde davranması son derece sıra dışıydı ve Barbara'ya ailesinden bağımsız olma şansı verdi.
Barbara bu paranın bir kısmını Londra'da kendi ilerici okulunu kurmak için kullandı. Barbara, Elizabeth Whitehead'i okulun müdürü olarak seçti. Daha sonra Portman Hall Okulu olarak bilinecek olanı açmadan önce, Barbara ve Elizabeth Londra'daki ilkokullar hakkında özel bir çalışma yaptılar. Mezhepsiz, karma eğitim veren ve farklı sınıf geçmişlerine sahip çocuklar için deneysel bir okul kurulmasına karar verildi.
1850'lerde Barbara, kadınların yasal engellerini ortadan kaldırma kampanyasına odaklandı. Buna makaleler yazmak ve dilekçeler düzenlemek de dahildi. Yazar Caroline Norton da bu kampanyada önemli bir rol oynadı. Barbara, evli kadınların yasal durumlarını inceleyen bir Avam Kamarası komitesine kanıt verdi. Komite müzakereleri, yavaş ve pahalı bir Parlamento Yasası yerine hukuk mahkemeleri aracılığıyla boşanmaya izin veren Evlilik Nedenleri Yasası ile sonuçlandı. Barbara, bu yeni kanunun boşanmış kadınların mülkiyet haklarını da korumasından özellikle memnundu.
Barbara, evli kadınların mülklerini ve kazançlarını korumakta başarısız olan bir hukuk sistemini çok eleştirdi. 1857'de Barbara yazdı Kadın ve İş burada evli bir kadının kocasına bağımlılığının alçaltıcı olduğunu savundu.
Barbara genç bir kadınken, derginin editörü John Chapman'a aşık olmuştu. _Westminster İncelemesi_. Evli kadınların yasal konumu hakkındaki görüşleri, John Chapman ile evlenmek istemediği anlamına geliyordu (zaten evliydi!)
Ancak, Eugene Bodichon ile tanıştıktan sonra Barbara, bu eski Fransız ordusu subayıyla evlenerek müdürlerinden ödün vermeye karar verdi. Bodichon, radikal siyasi görüşlere sahipti ve Barbara'yı kadın hakları için yaptığı birçok kampanyada sadakatle destekledi.
1858'de Barbara Bodichon ve arkadaşı Bessie Rayner Parkes, dergiyi kurdular. İngiliz Kadının İncelemesi. Sonraki birkaç yıl boyunca iki kadın, dergilerini kadın doktorlar için kampanya yürüten ve kadınların yüksek öğrenimdeki fırsatlarını genişleten kadınların kullanımına sundu.
Bodichon artık franchise için kampanya yapmanın doğru zaman olduğuna karar verdi. 1866 Bodichon, ilk Kadınlara Oy Hakkı Komitesini kurdu. Bu grup, John Stuart Mill'in onlar adına Avam Kamarası'na sunduğu kadınların oy hakkı dilekçesini düzenledi.
Bodichon şimdi kadınların oy hakkı konusunda toplantılar düzenlediği ülkeyi gezdi. Konuşmaları, hareketin gelecekteki lideri Lydia Ernestine Becker de dahil olmak üzere birçok kadını davaya dönüştürdü. Bodichon ayrıca kadın hakları konusunda bir dizi broşür yazdı ve yayınladı. Ana çabaları kadınların oy hakkı kampanyasına gitmesine rağmen, Bodichon kadınların eğitimini iyileştirmek için çalışmalarına devam etti.
Bodichon, Cambridge'deki ilk kadın koleji için para toplamak amacıyla Emily Davies ile birlikte katıldı. Girton Koleji 1873'te açıldı, ancak Girton Koleji'ndeki kadın öğrenciler Nisan 1948'e kadar Cambridge Üniversitesi'ne tam üyeliğe kabul edilmedi.
1877'de Bodichon ciddi şekilde hastalandı ve iyileşmesine rağmen felç oldu. Bodichon, kadın haklarına olan ilgisini sürdürmesine rağmen, artık harekette aktif bir rol oynayamadı. Bodichon, 1891'deki ölümüne kadar hasta olarak kaldı. Barbara Bodichon, vasiyetinde Cambridge'deki Girton Koleji'ne büyük miktarda para bıraktı.
Bodichon'un ebeveynlerinin hiç evlenmemiş olması gizemli bir şey. Daha düşük bir sosyal sınıftan bir kadınla evlenme skandalı, evlilik dışı beş çocuk yetiştirmekle karşılaştırıldığında hiçbir şeydi. Biyografi yazarı Pam Hirsch, belki de Benjamin Leigh Smith'in Anne ve çocukların, çiftin evli olması durumunda kanunun onları kabul edeceği gibi, onun malları olmasını istemediğini düşünüyor. Bu kesinlikle Benjamin Leigh Smith'in radikal inançlarına ve sonraki eylemlerine uyacaktır.
1836'da Barbara dokuz yaşındayken, Benjamin Leigh Smith ve beş çocuk kalıcı olarak 9 Pelham Crescent'e yerleştiler.Benjamin Leigh Smith, Norwich için milletvekili seçildi ve Avam Kamarası'ndayken Dolly Longden Teyze veya Julia Smith Teyze'den çocuklara bakmasını istedi. Yerel halk yardım etmek için istihdam edildi: Catherine Spooner, mürebbiye Harry Porter, Latince ve tarih öğretmeni ve en önde gelen yerel binicilik ustası Bay Willetts.
1842'de Benjamin Leigh Smith, Hastings, Rock ve Baxter'ın 6 Stratford Place, West Parade'deki en iyi karoser yapımcılarından güzel süslü, sekiz kişilik bir otobüse 215 sterlin harcadı. Arabacı Stephen Elliott dizginlerindeyken, dört at, Leigh Smith çocuklarını ve personelini Sussex ve ev ilçelerinde taşıyan muhteşem aracı çekti.
1840'larda Benjamin Leigh Smith, Robertsbridge'in güneyinde ve batısında Scalands Farm, Mountfield Park Farm ve Glottenham Manor (yeniden inşa edilmiş ve şimdi bir bakım evi) dahil olmak üzere daha fazla arazi satın aldı. İkincisi, 14. yüzyıldan kalma müstahkem ve hendekli bir evin kalıntılarını içeriyordu.
Benjamin Leigh Smith, çocuklarının her biri 21 yaşına geldiğinde, kızlarına oğulları gibi davranarak gelenek ve göreneklerden koptu ve onlara her birine yıllık 300 sterlinlik bir gelir getiren yatırımlar verdi. Ayrıca Barbara'ya Westminster okulunun tapularını verdi.
Alışılmadık bir yetiştirme ve özel gelirin birleşimi, Barbara'yı orta Viktorya dönemi bir kadın için olağanüstü bir konuma yerleştirdi. Kadınların çoğu itaatkar olacak şekilde yetiştirildi ve yalnızca evlenmeleri, çocuk doğurmaları ve bir kocaya tabi olarak yaşamaları beklenirken, Barbara hayatını neredeyse istediği gibi yaşamakta özgürdü. Para her şeyi satın alamazdı, örneğin kardeşi Ben 1848'de Cambridge Jesus College'a gitti, ancak hiçbir üniversite kadınları kabul etmediği için Barbara bu tür akademik fırsatlardan mahrum bırakıldı.
Ancak ev hanımlığına boyun eğmedi, ressam ve sosyal reformcu oldu. Zenginliğine rağmen Barbara yüksek sosyeteden kaçındı ve bohem, sanatsal ve mazlumlarla ittifak kurdu. Üç Samworth kızı ve üç Leigh Smith kızı, Hastings çevresinde resim gezilerinden keyif aldılar. Barbara, 1849'da Bedford Square Ladies College'da (Londra) sanat okudu ve bir ressam olarak ün kazandı. Çalışmalarının bir kısmı Hastings Müzesi'nde, diğer resimleri ise Cambridge, Girton College'da…
Sanat dünyasında Barbara, kış aylarında Hastings'deki Doğu Uçurum'un eteğindeki küçük bir evde yaşayan ressam Alfred William Hunt ile tanıştı. Barbara'nın resim öğretmenleri arasında, onu West Hill House'da John Hornby Maw ile tanışmaya götüren William Collingwood Smith vardı. Bayan Bayley aracılığıyla, daha sonra Ulusal Portre Galerisi'nin direktörü olan George Scharf ile tanıştı.
1852'de ömür boyu arkadaş kalacak olan George Eliot ile tanıştı.
Barbara, sanatın yanı sıra Bedford Meydanı'nda politik ekonomi ve hukuk okudu. Diğer bir ömür boyu arkadaş olan William Ransom (d.1822), 42 George Street, Hastings'de ikamet eden bir matbaa ve kırtasiyeciydi. Gazetesi için kadınların kurtuluşu makaleleri yazmasına izin vererek ona radikal fikirlerini basma fırsatı verdi. Hastings'in St Leonards Haberleri. Haziran'dan Ağustos 1848'e kadar Barbara, “Esculapius” mahlasıyla yazdı. Hastings sakinlerine bir itiraz, Özel Uygunluk ve Kadınların Eğitimi.
1850'de Bessie Rayner Parkes, Barbara'yı ilk kadın doktor olan kuzeni Elizabeth Blackwell ile tanıştırdı. Ancak, Barbara'nın kuzeni Florence Nightingale, Ben Amca'nın gayri meşru çocuğunu küçümsedi.
21 ve 23 yaşlarındaki genç kadınlar olarak, Bessie ve Barbara'nın refakatsiz olarak Belçika, Almanya, İsviçre, Avusturya'da Münih'teki Mary Howitt'i ziyaret edecekleri bir yürüyüş turuna çıkmalarına izin verildi. Üçü, kadınların aşağı statüsünü tartıştı ve bunu değiştirmek istedi. Ancak erkekler tüm siyasi gücü elinde tutuyordu ve çıkarlarına çok iyi hizmet eden sistemi korumak için savaşacaklardı.
Ancak ikisi, biraz kişisel kurtuluşa daldı. O zamanlar kadın kostümü rahatsız edici, pratik ve kısıtlayıcıydı. Korselerini bırakıp eteklerini kısalttılar... Bir de cüretkarca kalın çizmeler içinde dolaşıyorlardı ve mavi gözlüklerle dolaşıyorlardı...
1850'lerin başlarından itibaren Barbara hayatını Hastings ve Londra arasında paylaştırdı. 1851'de Londra'ya demiryolu hattının açılması, yolculuklarını sadece 2 buçuk saate indirdi. Bundan önce yolculuk, karayoluyla veya Staplehurst İstasyonu üzerinden karayolu ve demiryolu ile 8 saat sürüyordu.
Willie Leigh Smith, Glottenham'da mülk yöneticisi oldu ve Ben bir avukat olmak için eğitim alıyordu, bu yüzden 1853'te babaları Pelham Crescent'ten vazgeçti. Smith ve Barbara, Blandford Meydanı'nda ya da Sussex'te yaşıyor ve sık sık Scalands Çiftliği'nde kalıyorlardı. Hastings bölgesindeyken Barbara, sanatçılar ve bohemler arasında zaman geçirmeye devam etti.
Arkadaşları arasında Dante Gabriel Rossetti ve Elizabeth Siddal da dahil olmak üzere Ön-Rafaelit Kardeşliği üyeleri vardı. 1854'te Elizabeth Siddal için 5 High Street'te nekahet döneminde kalacak yer ayarlayan oydu.
Londra'da Barbara, artık feminist aktivizmleriyle ünlü Amerikalı Elizabeth Cady Stanton ve Lucretia Coffin Mott ve ayrıca Harriet Martineau ve Mary Fairfax Greig Somerville ile tanıştı.
1854'te Barbara, ülke çapında ilk yayınını yazdı, Kadınlarla İlgili En Önemli Kanunların Sade Bir Dille Kısa Bir Özeti. Bu dikkate değer belge, ilk kez kadınların yaşadığı yasal engelleri ve kısıtlamaları listeledi. Barbara, Britanya'nın tüm yasalarını eleyerek "çok ince ve önemsiz görünen, ancak hukukun tüm dokusunu değiştirecek olan kamanın küçük ucu olmaya mahkum bir broşür" yaratmak için kendini bir araştırmacı ve bilgin olarak kanıtladı.
Geniş çapta okundu, tartışıldı ve bir eylem gündemi sağladı. Barbara'nın arkadaşları ve diğer feministler Florence ve Rosamund Davenport Hill, broşürü, üyesi olduğu Hukuk Değişikliği Derneği'ne götüren ve listelenen yasaları araştırmak için bir komite atayan avukat kardeşleri Alfred ile tartıştı.
Barbara'nın farkında olabileceği gibi, kadınların oy hakkı 1847'de kadınlara oy talep etmek için bir Kadın Siyasi Derneği kuran ve parlamentoya dilekçe veren Anne Knight ve ayrıca Harriet Taylor Mill (karısı) tarafından zaten çok küçük bir şekilde ele alınmıştı. 1851'de kadınların oy hakkını savunan John Stuart Mill'in _Westminster İncelemesi_, kocası John Stuart Mill tarafından düzenlenen (önceden) bir makale. (NB John Chapman, _Westminster İnceleme _ 1851'de).
Ancak Barbara'nın önceliği, kadınların evlilik içinde var olmamasını ele almaktı. Bir kadın evlendiğinde, sahip olduğu, miras aldığı veya kazandığı her şey, kocasının istediği gibi tasarruf etmesi için yalnızca kocasına aitti. Bu düzenleme uzun süredir devam ediyordu ve nadiren sorgulandı. O zamanlar, değiştirmeyi düşünmek bile tuhaf görünüyordu ama Barbara, niyeti kanunda reform yapmak ve evli kadınlara kendi mülkleri üzerinde haklar vermek olan bir komite kurdu.
Birçok erkek bunun evli çiftler arasında tartışmalara yol açacağını söyledi, diğerleri bu hareketin karı koca arasındaki “doğal” güç dengesini bozacağını söyledi, bazıları kadınların özgüven sahibi olacağından korktu, erkekler için korkunç bir ihtimal.
Bir yıl içinde Barbara'nın küçük komitesi ülke çapında bir kampanya grubu haline geldi ve metni 15 Şubat 1856'da Hastings ve St Leonards News'de yayınlanan bir dilekçe hazırladı. Bir dipnot okuyucuya 70 kopyadan birinin Dilekçenin bir kısmı Bay Winter'ın 59 George Street, Hastings adresindeki dükkânında yatıyordu. Gazetede “pek çok bayanın isimlerini eklemek için oraya bir yol bulacağından şüphe yok” vardı.
Komite ayrıca, bireysel olarak kadınların yasa yüzünden nasıl acı çektiklerine dair vaka incelemeleri de derledi. Düğünden sonra kaçan ve onları yoksul bırakan bir adamla evlenerek her şeylerini kaybeden yüzlerce kadın vardı. Böyle bir kadın daha sonra herhangi bir para kazanacak veya miras alacaksa, hatalı koca istediği zaman geri dönebilir, sahip olduğu her şeye el koyabilir ve bir kez daha ayrılabilirdi. Dilekçe, Kanun Değişikliği Derneği'nin önerilerini desteklemeyi amaçlıyordu.
70 parça bir araya yapıştırıldı ve Mart 1856'da 26.000 imza ile Lordlar Kamarası'na sunuldu. Bu, Birleşik Krallık'taki ilk organize feminist eylemdi. Parlamentonun çoğu evli ve bu nedenle statükodan doğrudan yararlanan erkeklerden oluştuğu düşünüldüğünde, reddi şaşırtıcı olmadı.
Ancak hanımlar pes etmediler ve çok tartıştıktan sonra 1857'de Evli Kadınların Mülkiyet Yasası Avam Kamarası'nda birinci ve ikinci okumalarını geçti.
Barbara'nın kişisel nitelikleri, gününde ve sonrasında övüldü. Bessie, Barbara'yı “şimdiye kadar tanıdığım en güçlü kadın” olarak tanımladı. Dale Spender, Barbara'nın "neredeyse değişmez bir şekilde... parıldayan bir güç, aktif zeka, sıcaklık, anlayış ve enerjiye sahip bir kadın olarak tasvir edildiğine" dikkat çekiyor.
Barbara'nın arkadaşı Jessie Boucherett, onu "güzel giyimli, ışıltılı güzelliğe sahip ve altın rengi saçları olan" olarak tanımladı ve tarihçi Ray Strachey şunları söyledi:
George Eliot tarafından romanının kadın kahramanı için model olarak alınan Barbara Leigh Smith'te özellikle güçlü bir şeyler var gibi görünüyor. romola. Uzun boylu, yakışıklı, cömert ve kendini bilmez bir halde, yalnızca ilgi ve yeteneklerinin aşırı bolluğu ve duygudaşlıklarının çok fazla dışa vurumuyla dikkati dağılarak, hızla ilerledi...
Hayat, Barbara için heyecan verici bir olaydı. Her şey önündeydi - Sanat (çünkü resmi birçok seçkin ressam tarafından ciddiye alındı), hayırseverlik, eğitim, politika - her şey onun ayaklarının altındaydı. Tek sorun seçmek ve seçmekti.
İlgi alanlarından bir diğeri de spiritüalizmdi: 1853'te Londra'da Dante Gabriel Rossetti, Bessie ve Howitt'lerle bir dizi seansa katıldı. Stres ve aşırı bitkinlik, 1856'da Roma gezisinden dönerken ciddi bir sinir çöküşüne yol açtı.
Bu çöküşten hemen önce Barbara, evli olan yayıncısı John Chapman ile bir aşk yaşadı. Her bakımdan Barbara'nın babasının ondan uzak durmasını istediği bir çapkın ve düzenbazdı. Benjamin Leigh Smith, kardeşi Ben ve kız kardeşleriyle birlikte Cezayir'e bir gezi düzenledi. Orada, 2 Temmuz 1857'de evlendiği Fransız doktor Eugène Bodichon ile tanıştı. O zamanlar bir kadın için en alışılmadık şekilde, mesleğini evlilik belgesine (“sanatçı”) yazdı.
Eugène, Barbara kadar sıra dışı ve özgür düşünceliydi: Evliliklerinin çoğu için yılın yarısını Cezayir'de ve geri kalanını onsuz İngiltere'de geçirdi ve mesleğini ve feminist kampanyasını sürdürdü. Yedi aylık balayında ABD'de Elizabeth Blackwell'i ziyaret ettiler ve Barbara ona İngiltere'ye dönmesi için yalvardı. Ertesi yıl Elizabeth Blackwell, Barbara'nın Londra'daki evine misafir oldu.
Barbara, Elizabeth Blackwell'i hevesli bir doktor olan Elizabeth Garrett Anderson ile tanıştırdı. Bu toplantı çok önemli bir toplantıydı, çünkü ikisi daha sonra Londra'da ilk kadın tıbbi uygulamalarını açtı. (Elizabeth Garrett Anderson daha sonra ünlü oldu ve Londra'daki Elizabeth Garrett Anderson Hastanesi onun için seçildi).
Barbara'nın etkisi altında, 1879'da Elizabeth Blackwell, 30 yıl sonra ölümüne kadar kaldığı Hastings'e taşındı.
1857'de Barbara adlı çok radikal bir broşür yayınladı. Kadın ve İş "Hiçbir insanın boş durmaya hakkı yoktur... Kadınlar, Tanrı'nın çocukları olarak, dünyada bazı işleri yapmak üzere eğitilmelidir." Eğitimde ve iş fırsatlarında eşitlik çağrısında bulundu ve tüm evli kadınların çalışması gerektiğini savundu ve doğayı destek olarak gösterdi: “Kuşlar, horoz da, tavuk da yuvalarını yapmak için birbirlerine yardım eder.”
Yine, bu aşırı bir talepti ve bazıları tarafından yıkıcı olduğu düşünülüyordu. Barbara geri adım atmadı, açıkça, erkeklerin dünyanın tüm finansal kaynaklarını elinde tutmasına izin vermenin ve ardından kadınları makul ücretli herhangi bir işe veya profesyonel kariyere kabul etmemenin, onları finansal destek için evlenmeye zorladığını, bunun yasal fuhuş ve yüzde 43'lük bir oran olduğunu söyledi. Onları destekleyecek hiçbir erkeği olmayan kadınların yüzdesi yoksulluk içinde yaşadı ve bu da birçoğunun gelişigüzel fuhuşa yenik düşmesine neden oldu.
Barbara, kadınların “ÇALIŞMA - angarya değil, ÇALIŞMA”ya ihtiyaç duyduklarını vurgulayarak, basit veya ev işleri değil, ilginç, zorlu meslekleri kastettiğini açıkça belirtti.
1858'de Barbara satın aldı İngiliz Kadının İncelemesi ve fikirlerini daha geniş bir alana yaymayı başardı. Ülke çapında yayınlandı ve kadınları hak hareketi hakkında bilgilendirdi. Bundan Kadın İstihdamını Destekleme Derneği doğdu.
1853 ve 1863 yılları arasında Barbara, Hastings bölgesini sık sık ziyaret eden bir kişiydi, aile mülklerinde ya da kız kardeşinin ailesinin şimdi oda kiraladığı 9 Nolu Pelham Crescent'te ya da Hastings'deki Samworths'de kalıyordu. Bayan Samworth'ün mısır tarlasını 1855'te, Samworth'ün bir başka misafirinin, William Holman Hunt'ın boyadığı yerin yakınında boyadı. İngiliz Sahillerimiz üç yıl önce.
Benjamin Leigh Smith 1860'ta öldüğünde Barbara 5 Blandford Meydanı'nı miras aldı, Ben Glottenham mülklerini miras aldı ve Willie Crowham Malikanesi'ni miras aldı. 1863'te Barbara, Ben'den üç dönümlük bir arazi kiraladı ve Harding's Wood'daki bir çam ormanı açıklığında Scalands Kulübesi'ni inşa etti. Scaland'ın Çiftliği'ne yakındı ama yola daha yakındı ve bu yüzden ona Scalands Kapısı (mevcut, şimdi Scaland's Folly) adını verdi.
Ev, Barbara'nın kendi tasarımına ve özelliklerine göre inşa edildi. İç duvarlar yerden tavana Barbara'nın kendi resimleriyle kaplandı. Gertrude Jekyll bahçeyi yarattı. Evi, Barbara'nın ilginç arkadaş çevresi ziyaret etti. 1860'larda bunlar arasında Mary Howitt, Dante Gabriel Rossetti ve Elizabeth Siddal, Frederick North ve Marianne North, Dean ve Lady Stanley ve Herbert Gladstone vardı. Daha sonra konuklar Robert ve Elizabeth Browning, Gertrude Martineau, Lord Brassey, Henry Fawcett, George Eliot ve John Ruskin'i içeriyordu.
1865'te Barbara, Kensington Derneği'nin bir üyesi olarak, bu sefer kadınların oy hakkı için başka bir dilekçe hazırladı. İki kadın onu Westminster Hall'a götürdü: Elizabeth Garrett Anderson ve Emily Davies (Barbara ile Girton Koleji'ni kurdu). Kendilerinin bilincinde olarak, elma satıcısından John Stuart Mill'i beklerken devasa dilekçeyi tezgahının altına saklamasını istediler. Kabul etti, ancak hanımlara kendi imzasını atabilmeleri için biraz açmalarını söyledi. John Stuart Mill dilekçeyi kabul etti ve 1866'da Reform Yasasında kadınlara oy hakkı verecek bir değişikliği desteklemek için Avam Kamarası'na sundu.
73'e karşı 196 oyla yenildi. 1869'da Barbara bir kez daha yayınlayarak tartışmaya katkıda bulundu. Kadınların Oy Haklarına İlişkin Nedenler ve Aleyhte Olanlar ve John Stuart Mill yayınlandı Kadınların Esareti.
Barbara çocuk sahibi olmayı ummuştu, ama bu olmayacaktı. 28 yıllık evlilikten sonra, Eugène 1885'te öldü ve kısa bir süre sonra Barbara, Cornwall, Zennor'daki kulübesinde felç geçirdi ve ardından yatalak oldu.
SORUMLULUK REDDİ:
Bu sitedeki herhangi bir görüş veya tavsiye, özellikle belirli bir sağlık şikayetiniz olduğunu biliyorsanız, tıbbi tavsiye veya tedavinin yerini almamalıdır.
Kırıklardan biri
Birçok güçlü Victoria kadını gibi, Barbara Leigh Smith Bodichon'un da güçlü bir babası ve belirsiz bir annesi vardı. Ailede "Pater" olarak bilinen Benjamin Smith, köle ticaretine karşı şiddetle kampanya yürüten ve eğitim ve siyasi reform projelerini teşvik eden zorlu bir radikal eylemci grubundan geliyordu. Yetenekli ve kendinden emin, ilerici liberalizmi iş için keskin bir gözle birleştirdi. Sosyal iyileşmeye olan ilgisi, açık bir şekilde ölçülülük hareketiyle bir ilişkiye kadar uzanmıyordu ve servetini içkileri damıtarak elde etmekte hiçbir zorluk görmedi. Özel hayatını kendi rahatına göre düzenlemekte de bir zorluk görmedi. Evli kız kardeşi Fanny Nightingale'i (Smith'in çözümünün tam bir payını miras alan Floransa'nın annesi) ziyaret ederken, genç bir şapkacı Anne Longden ile tanıştı. Yerel bir değirmencinin kızıydı, servet ve rütbe bakımından ondan çok aşağıdaydı. Onu metresi yaptı ve Barbara Leigh Smith, ona doğurduğu beş çocuktan ilkiydi. Anna ile evlenmedi. Florence Nightingale'in hali vakti yerinde ebeveynleri de dahil olmak üzere daha titiz Smith'ler, bu "aile" ile asla barışmadılar ve onları kabul etmeyi reddettiler. Anne, kurmacadaki sayısız meslektaşı gibi, uzun yaşamadı ve Barbara yedi yaşındayken tüberkülozdan öldü. Ben ona "gördüğüm en az bencil varlık" dedi, kesinlikle ona uygulanamayacak bir tanımlamaydı. Çok geçmeden kendine, toplumsal ölçekte daha da aşağılarda başka bir metres buldu (bir tarım işçisinin kızı), ikinci bir gizli ailesi vardı, asla kabul etmedi.
Annesinin ölümü Barbara'nın kariyerini mümkün kıldı. Ancak o zaman çocuklar gün ışığına çıkarılabilirdi. Sağlıklı, aktif ve zekiydiler ve Ben onlarla gurur duyuyordu. Üç kızının en iradelisi ve en güzeli olan kızıl saçlı Barbara ile özellikle gurur duyuyordu. Beş çocuğun hepsi de alışılmadık bir özgürlükle yetiştirildi: kızların gayri meşruluğu, onların hiçbir zaman tam anlamıyla saygın olamayacakları anlamına geliyordu, ama aynı zamanda bazı özel mülkiyet sınırlamalarından da kaçabilecekleri anlamına geliyordu. Kaybettiği annesini herhangi bir netlikle hatırlayabilecek yaşta olan tek kişi olan Barbara, özgürlüklerinin adaletsizlik ve ıstırapla huzursuz bir şekilde ilişkili olduğunu öğrendi. Her zamanki gibi, Elizabeth Gaskell konuyu hemen anladı: &lsquoO, doğumunun bir sonucu olarak, dünyanın yerleşik fikirlerine karşı güçlü bir savaşçı, &ndash, her zaman benim &ndash'ime karşı olan &ndash, buna ne diyeceğim? &ndash damak zevki (kelime bu değil), ama onun asil cesaretine hayran kalmama ve &ndash'a saygı duymama yardım edebilirim, oysa ben şahsen ondan hoşlanmıyorum.&rsquo Gaskell'in genç kadının meydan okumasını paylaşamayacak kadar kaybedecek çok şeyi vardı. Ama Barbara Leigh Smith, Gaskell'in feda etmekten korktuğu şeye asla sahip olmamıştı. &lsquoBen dünyanın çatlak insanlarından biriyim ve ben gibi çatlaklarla gütmeyi severim. queer Amerikalılar, demokratlar, sosyalistler, sanatçılar, zavallı şeytanlar veya melekler ve İngiliz soylu bir aile hayatında asla mutlu değilim.&rsquo
Kadın davası için yaptığı çalışma, hafife alınmış annesine uzun bir tazminat eylemi olarak okunabilir. Feminist bağlılığı onlarca yıldır sürdürüldü ve birçok biçim aldı.Özellikle evli kadınların özerkliğinin tanınması için yasal reform için çalıştı. Kampanyayı o kurdu İngiliz Kadının Günlüğü. Kadınların oy hakkı taleplerine öncülük eden Kensington Derneği'nin kurulmasına yardım etti. Kadınların meslek hayatına girme hakkını kazanma çabalarına destek verdi. Kadınların ilerlemesi için çok fazla kamusal ajitasyonun arkasında yatan Langham Place grubuna ilham verdi. Eğitim reformu için planlar düzenledi ve Girton Koleji'nin en büyük hayırseveriydi. &lsquoEğitim bana tek çare gibi görünüyor,&rsquo dedi bir keresinde. Aynı zamanda üretken ve oldukça başarılı bir ressamdı ve Kadın Sanatçılar Derneği'ni kurdu. Kadınların çıkarlarını ilerletmek için, onun sürüş isteklerinin izini taşımayan bir plan yok denecek kadar azdı. Tek istisna, Hristiyanlığın herhangi bir kolu tarafından desteklenen projelerde yatıyordu, çünkü o bir ateist olmasa da, organize dinden uzak durmak için kendi sebepleri vardı. &lsquoAh! Keşke Bayan Barbara Smith gibi olsaydınız!&rsquo Dante Gabriel Rossetti dindar ve emekli kız kardeşi Christina'ya yazdı. Bu düşünceyle titremiş olmalı.
Ancak ironik bir şekilde, Barbara olağanüstü güvenini ve enerjisini babasına borçluydu. Ömür boyu arkadaşı olan Bessie Parkes, Pater'ın Barbara'nın çizmelerini giymek için diz çöktüğünü hayretle hatırladı. Kendi babası Joseph Parkes ileri görüşlere sahip olsa da, ailesinde böyle bir sahne düşünülemezdi. Ben, kızına, uyum sağlamadan gelişmenin tamamen mümkün olduğunu ve bir kadının olaylar düzeninde kendi alanını talep edebileceğini gösterdi. Aynı derecede önemli, ona bir gelir ve eğitim verdi. Alışılmadık bir uysallıkla donatılmış bir aile koruyucusu olan ilk öğretmeni James Buchanan'ın Swedenborg'cu inançlarından etkilendi:
Beşimiz de ona karşı çok zalimdik ama o asla zulmümüze karşı koymadı. asla! . Sık sık hatırlıyorum, yemek saatlerinde bize kitap okutturduk ve hiçbir şey yemesine izin vermedi. Hemşiremiz &lsquoOh Bay B yemeğe gel&rsquo &lsquoHayır Nursie, canım çocuklara okuyacağım ve onlar dinledikleri sürece açıklayacağım&rsquo & ve hayatımda hiç sabırdan görmedim. Bizi yukarı taşımasını sağlardık.
Barbara'nın baskın erkek ve itaatkar kadın arasındaki geleneksel orta sınıf ilişkileriyle yetinmemesi şaşırtıcı değil.
Diğer kadınlar onu bir ilham kaynağı buldu. Hayatının bu coşkulu anlatımının en öğretici özelliklerinden biri, kadın arkadaşlığındaki temelinin tanınmasıdır. Barbara, cesur ideallerini paylaşan, karizmatik canlılığından etkilendikleri ve neşelendiren kadınlara çekildi. Ağ kurma olarak düşünebileceğimiz şeyin öncüsü olan arkadaş ve meslektaş çevresi, bir kadının ne olabileceğine dair çağdaş varsayımları parçalayanların çarpıcı bir şekilde yüksek bir oranını içeriyordu: Marian Evans, Emily Davies, Elizabeth Blackwell, Gertrude Jekyll, Mary Howitt, Sara Hennell, Octavia Hill, Elizabeth Garrett, Millicent Garrett, Bessie Parkes, Anna Mary Howitt, Adelaide Procter, Max Hays, Emily Faithfull, Lizzie Siddal, Helen Taylor, Anna Jameson, Jessie White. Bu kadınların çoğu Barbara'yı boyun eğmez bir model olarak görüyordu. Sayıları arasında entelektüel olarak en yeteneklisi değildi &ndash aptal olmaktan uzaktı ama çok azı onun cömert ruhuna rakip olabilirdi. Sadık ve bağışlayıcı, yararlı göründüklerinde başkalarının sahneyi almasına izin vermeye ve herhangi bir siyasi harekette ortaya çıkan küçük rekabetleri ve kavgaları bir kenara bırakmaya hazırdı. Anna Mary Howitt onu Boadicea olarak resmederken, annesi Mary Howitt onu &lsquoa modern Valkyria&rsquo olarak tanımladı.
İnsanlar üzerinde böyle bir izlenim bırakan bir kadın, iş koca bulmaya geldiğinde sorun yaşıyordu. Geleneksel bir eşin varlığının kesinlikle işe yaramayacağı açıktı. Öte yandan, ömür boyu bekarlık cazip değildi. Annesinin örneği, ehliyetin tehlikeleri konusunda iç karartıcı bir uyarıydı. Yayımcı ve cinsel fırsatçı John Chapman, kendisini (ve parasını) ona vermeye ikna etmek için çok uğraştı, korkmadan ve gereksiz kaygı duymadan ve dünyanın bilgisi olmadan benimle gerçekten birleşebileceğini ve bir Anne olmanın sevincini dört gözle beklemek. Bu şüpheli bir ayartma olmalı. Halihazırda evli olan Chapman, feminizminin onu savunmasız hale getireceğini düşünüyordu (&lsquo, duygularının ne olduğunu bilerek, yasal birliğimiz için hiçbir yasal engel olmasa bile, bir İngiliz evliliği yoluyla yasal olarak kendini benim ellerime bırakmana izin vermem). Pater, kızının annesiyle aynı yolu izlemesi düşüncesine çok kızmıştı ve Barbara böyle bir anlaşmanın bedelini unutacak kadar aşık değildi. Chapman'ın avı reddedildi. Ancak bölüm Barbara'yı hayal kırıklığına uğrattı. Daha terbiyeli Bessie'ye şöyle yazdı: &lsquoEğer birini bulabilirsem hayatımın korkunç bir kaybı olacak. İçimde büyüyen bir tutku olan çocuk arzusunu ve hissini hiç anlamıyorsunuz. İyi olan erkekler nerede? onları görmüyorum.&rsquo
Cezayir'e bir aile gezisi bir cevap verdi. Barbara, sürgünler ve maceracılarla dolu olan Cezayir'in sıcaklığına ve ihtişamına hemen kapıldı. Orada, yüzyıl ortası Fransa'sının baskılarından kaçmak için Kuzey Afrika'yı seçen bir filozof doktor olan bohem ve idealist Eugène Bodichon ile tanıştı. Uzun boylu, mesafeli ve uzlaşmazdı, İngilizcesi zayıftı ve sosyal zarafetleri yoktu. Arkadaşlarının ve ailesinin dehşete düşmesine rağmen, Barbara hemen onunla evlenmeye karar verdi. Babası onu mali açıdan bağımsız hale getirdiği için protestolarını görmezden gelebilirdi. 30 yaşındayken kendi aklını biliyordu ve uzun bir nişandan kazanacağı çok az şey vardı. O ve Eugène Londra'da evlendiler. Sendika tuhaftı ama mutsuz değildi. Eugène, İngiltere'ye yerleşmeyeceğini açıkça belirtmiş ve evlendikten sonra Barbara kışlarını Cezayir'de geçirmiştir. Birçok yönden bu ona uyuyordu: Resimleri Cezayir tepeleri arasında zenginleşti ve her yıl Kuzey Afrika'ya geri çekilmesi Londra'nın sera politikasından bir değişiklik sağladı. Eugène, orta yaşlı bir bekar olarak yaşadığı kadar yaşarken, karısının kendi çıkarlarını sürdürmesine izin vermeye mükemmel bir şekilde hazırdı. Arkadaşlar ve aile onaylamamaya devam etti. &lsquoDr B., tıpkı bir hanımefendinin kapüşonlu su geçirmez çuvalı gibi, beyaz pazen uzun bir giysi içinde kahvaltısını yaptığı saat 11'e kadar asla görünmez. Bütün gün şapkasız, şemsiyesi kolunun altına sıkıştırmış ve pazen giysisi içinde tahtada dolaşıyor.&rsquo Hayatının sonuna doğru bu tuhaflıklar çılgınlığa dönüştü ve Barbara'nın kız kardeşi, doktorunun "elbette benim gibi düşündüğünü" yazdı. Dr Bodichon'un asla aklı başında olmadığını! . Neredeyse hiçbir Fransız kadının Doktor'la evlenmesine izin verilmediği için &ldquomariages de convenance&rdquo beni değiştiriyor! Ne parası vardı ne de aklı!&rsquo Barbara, karakteristik olarak, sonuna kadar sabit kaldı. Yaşlandıkça Cezayir'e yapılan yıllık geziler giderek daha sıkıcı hale geldi ve özlem duyduğu çocuklar asla gelmedi, ama o &lsquomy Doctor&rsquo'dan vazgeçmeyecekti. Ölümü onun için kalıcı bir keder oldu.
İlki sadece 50 yaşındayken meydana gelen bir dizi felç, acımasızca Bodichon'un yetkilerini elinden aldı ve 1891'de ölümüne yol açan yıllarda yavaş yavaş kamu faaliyetlerinden çekildi. Pam Hirsch, bunun devam eden küçümsemenin bir nedeni olup olmadığını merak ediyor. 19. yüzyıl feminizmi üzerindeki etkisi. Şöhretinin zirvesinde ölseydi, daha sıcak bir şekilde yargılanabilirdi. Belki de faaliyetlerinin çeşitli doğası onun aleyhine de çalıştı. Şöhret, kararlı olanı takip etmeye meyillidir (romancı George Eliot, şair Elizabeth Barrett Browning, hemşire Florence Nightingale, doktor Elizabeth Garrett). Barbara Bodichon'un yetenekleri, fikirleri ilk aşamalarında şekillendirme ve başkalarına onları tamamlamaları için gereken güveni ve çoğu zaman parayı verme becerisini gösterir ve gözden kaçırmanın daha kolay olduğu kanıtlanmıştır. Büyük ölçekte bir kolaylaştırıcıydı. En kalıcı anıtı olarak görülebilecek olan Girton Koleji, kadınlar için yüksek öğrenime olan bağlılığı veya kırılgan ilk günlerinde çok önemli olan finansal destek olmadan inşa edilemezdi. Hirsch'in Girton'ın istikrarsız gelişimine ilişkin açıklaması, kitaptaki en sürükleyici bölümlerden biridir. Bodichon'un kuruluşundaki en büyük müttefiki olan Emily Davies, akademik başarı konusundaki ısrarında acımasızdı. Bu, öğrencilerin sağlığı ve mutluluğuyla ve bahçe dikmekle ilgilenmekten vazgeçemeyen Barbara için daha az önemliydi. Zavallı bir Yahudi kıza, Hertha Marks'a sponsor oldu, sınav sonuçları hayal kırıklığı yarattığında umutsuzluk içinde şöyle yazdı: &lsquoDemek başarısız oldum.&rsquo &lsquoCanım, sen bir başarısızlık değilsin!&rsquo Bodichon karşılık olarak yazdı. &lsquoHayatınız bir başarısızlık olmayacak. İyi olup olmadığını söyle ve iyi uyu. Her zaman senin kıçın Kızın çalışmaları için para ödemeye devam etti ve Hertha Marks neslinin en seçkin fizikçilerinden biri olmaya devam etti ve kızı Barbara Gould 1945'te İşçi Partisi Milletvekili olarak Parlamento'ya girdi.
İlgi çekici bir şekilde partizan olan Pam Hirsch, konusunun başarılarını tanıtma ve övme ya da Florence Nightingale ya da Emily Davies gibi daha fazla alkış alan kişilerin daha kötü ruhlarına dikkat çekme fırsatını asla kaçırmaz. Herhangi bir bağımsız 20. yüzyıl kadını, Barbara Bodichon'un peşinden gelecekler için ne yaptığını hatırlamak için bir nedene sahiptir. Kadınların oy hakkı için ilk kampanyası yenilgiyle sona erdiğinde, Emily Davies'e şunları söylediği söylenir: "Sen gidip koltuk değneklerine oy vereceksin ve ben de mezarımdan çıkıp, sarma kağıdımda oy kullanacağım." değişim gelmeli, ya da gelecek. Ama önemli olan tek şeyin bu olduğuna kendini bir türlü inandıramadı. Hizmetçisi Esther'in erkek bebeğini bir yetimhane hastanesine gönderdiğini öğrenince, Girton'daki öğrencilerin bakımına ayırdığı kadar enerjisini de onun kurtarılmasına adadı. Her zaman olduğu gibi pek çok mantıklı tavsiyeyi görmezden gelerek, kendini çocuğun yasal vasisi yaptı ve onun için bir vakıf fonu kurdu. Hiçbir feminist kadın kahraman daha cesur, daha insancıl ya da daha sevimli değildi.
- Sophie Gengembre Anderson
- Mary Baker
- Ann Charlotte Bartholomew
- Maria Bell
- Joanna Mary Boyce
- Margaret Sarah Carpenter
- Fanny Corbaux
- Rosa Kordonu
- Mary Ellen Edwards
- harriet gouldsmith
- Mary Harrison (sanatçı)
- Jane Benham Hay
- Anna Mary Howitt
- Mary Moser
- Martha Darley Mutrie
- Anne Mary Newton
- Emily Mary Osborn
- Kate Perugini
- Louise Rayner
- Ellen Sharples
- Rolinda Sharples
- Rebecca Süleyman
- Elizabeth Emma Soyer
- Isabelle de Steiger
- Henrietta Koğuş
2007'de İngiliz eşit haklar savunucusu ve feminist Lesley Abdela, Barbara Bodichon'un mezarına rastladı. Mezar, Londra'dan yaklaşık 50 mil (80 km) uzaklıkta, Brightling, Doğu Sussex'deki küçük kilise bahçesinde, bakımsız bir durumdaydı, korkulukları paslanmış ve kırılmıştı ve mezardaki yazıt neredeyse okunaksızdı. [5] Nottingham Trent Üniversitesi'nden tarihçi Dr Judith Rowbotham, mezarı ve çevresini restore etmek için fon talebinde bulundu. Yaklaşık 1.000 £ toplandı ve Brightling Parochial Kilisesi Konseyi Sekreteri Bayan Irene Baker'ın gözetiminde bu, şimdi parmaklıkların kumlanması ve yeniden boyanması ve granit mezarın temizlenmesi için kullanıldı. Mezar ve çevresi, bir asırdan fazla bir süre önce olması gerektiği gibi, şimdi çok iyi, çekici bir düzende.
Barbara Leigh Smith Bodichon'un Seyahat Mektupları: mektup anlatılarında performatif kimlik oluşumu
Barbara Leigh Smith Bodichon, on dokuzuncu yüzyılın ortalarında feminist, hayırsever ve ressamdı. Bu makale, mektup yazımında kimlik oluşum sürecini tartışmanın bir yolu olarak kadın gezgin Bodichon'u incelemektedir. Mektupları Judith Butler'ın toplumsal cinsiyet teorisinin (1990) merceğinden okumayı öneriyor. Onun performatiflik kavramını takiben, mektup yazma, performatif bir kimlik oluşturma eylemi olarak düşünülür. Makalede, Bodichon'un yazdığı muhatap tarafından şartlandırılarak, öznelliğini mektup kişiliği aracılığıyla seyahat mektuplarında yazılı olarak ifade ettiği ileri sürülmektedir. Bu otobiyografik jest, kadının bir kadın gezgin olarak kimliğini oluşturmasının bir yolu olarak hareket etti. Buna karşılık, Butler'ın yıkıcı tekrar nosyonuna dayanarak, makale, muhataplarının her birine uygun olarak geliştirilen çok sayıda epistolar 'Ben'in Bodichon'unun, onun bir kadın gezgin olarak öznelliğine girmesine izin verdiği sonucuna varıyor - nihayetinde normatif kodlara karşı mektupsal meydan okumasını teşvik ediyor. .
Notlar
Biyografik veriler Pam Hirsch'ten alınmıştır (1998) Barbara Bodichon: feminist, sanatçı ve asi (Londra: Chatto & Windus).
Örneğin bkz. Sidonie Smith & Julia Watson (1998) Kadınlar, Otobiyografi, Teori. Bir okuyucu (Madison: University of Wisconsin Press) Sidonie Smith ve Julia Watson (2001) Otobiyografiyi Okumak: yaşam anlatılarını yorumlamak için bir rehber (Minneapolis: Minnesota Üniversitesi Yayınları).
Örneğin bkz. Rebecca Earle (Ed.) (1999) Epistolar Benler. Mektuplar ve mektup yazarları, 1600–1945 (Aldershot: Ashgate) Margaretta Jolly (2008) Aşkta ve Mücadelede. Çağdaş feminizmde mektuplar (New York ve Chichester: Columbia University Press) Sara Crangle (2005) Epistolarity, Audience, Selfhood: Dorothy Osborne'un William Temple'a mektupları, Kadın Yazısı, 12(3), pp. 433–451 Martyn Lyons (1999) Aşk Mektupları ve Yazma Uygulamaları: hakkında ecritures intimes on dokuzuncu yüz yılda, Aile Tarihi Dergisi, 24(2), s. 232–239 Martyn Lyons (2003) Fransız Askerleri ve Yazışmaları: Birinci Dünya Savaşı'ndaki yazma pratiklerinin tarihine doğru, Fransız Tarihi, 174(1), s. 79–95 Karina Williamson (2003) Gizliliğin Ortaya Çıkışı: mektuplar, dergiler ve yerel yazılar, Ian Brown'da (Ed.) İskoç Edebiyatının Edinburg Tarihi, Cilt. 2 (Edinburgh: Edinburgh University Press), s. 57–70 Mireille Bossis & Karen McPherson (1986) Yazışmalar Yoluyla Metodolojik Yolculuklar, Yale Fransız Çalışmaları, 71, pp. 63–75 Patricia Meyer Spacks (1988) Unutulmuş Türler, Modern Dil Çalışmaları, 18(1), s. 47–57 Maire Fedelma Cross ve Caroline Bland (Eds) (2004) Mektup Yazma Çağında Toplumsal Cinsiyet ve Siyaset (Aldershot: Ashgate) Katie Barclay (2011) Uzun Onsekizinci Yüzyılda İskoç Elitlerinin Evlilik İlişkilerinde Yakınlık ve Yaşam Döngüsü, Kadın Tarihi İncelemesi, 20(2), s. 189-206 Susan Whyman (2009) Kalem ve İnsanlar: İngiliz mektup yazarları, 1660–1800 (Oxford: Oxford University Press) Amanda Gilroy & W. M. Verhoeven (Eds) (2000) Mektup Tarihleri: mektuplar, kurgu, kültür (Charlottesville ve Londra: University Press of Virginia). Günlükler ve hayat yazımı üzerine diğer ilgili eserler şunlardır: Suzanne Bunkers & Cynthia Huff (Eds) (1996) Günlük Yazmak: kadın günlükleri üzerine eleştirel yazılar (Amherst: University of Massachusetts Press) ve Marlene Kadar (Ed.) (1992) Hayat Yazısı Üzerine Denemeler. Türden eleştirel uygulamaya (Toronto: Toronto Üniversitesi Yayınları).
Örneğin bakınız Shirley Foster & Sara Mills (Eds) (2002) Kadınların Seyahat Yazısı Antolojisi (Manchester ve New York: Manchester University Press) Caroline Franklin (Ed.) (2005–2006) Kadınların Gezi Yazısı, 1750–1850 (Londra: Routledge) Kristi Siegel (Ed.) (2004) Kadınların Seyahat Yazısında Cinsiyet, Tür ve Kimlik (New York: Peter Lang) Jennifer Bernhardt Steadman (2007) Seyahat Eden Ekonomiler: Amerikalı kadınların seyahat yazıları (Columbus: Ohio State University Press) Sidonie Smith (2001) Hareketli Hayatlar: yirminci yüzyıl kadın seyahat yazıları (Minneapolis: Minnesota Üniversitesi Yayınları) Kathryn Walchester (2007) Kendi Adil İtalyamız: on dokuzuncu yüzyıl kadın gezi yazıları ve İtalya, 1800–1844 (Bern & Oxford: Peter Lang) Sara Mills (1991) Farklılık Söylemleri. Kadınların gezi yazıları ve sömürgecilik üzerine bir analiz (Londra ve New York: Routledge).
Pauline Nestor (2005) Kendi Kendini Müzakere Etmek: Amerika ve Cezayir'de Barbara Bodichon, Postkolonyal Çalışmalar: Kültür, Politika, Ekonomi, 8(2), s. 156.
Yazdığı mektupların sadece bir kısmı günümüze ulaşmıştır ve çoğu tarihsiz ve/veya eksiktir. Kişisel yazışmalarının büyük kısmı kendisine gönderilen mektuplardan oluşuyor.
İçinde cinsiyet sorunu, Butler, Nietzsche'den uyarlanan, 'eylemlerin arkasında bir eyleyenin olması gerekmediği', 'yapanın' eylemin içinde ve aracılığıyla değişken bir şekilde inşa edildiği' (s. 195). Bu varsayımı takiben, tezini ortaya koyar: performatiflik, burada cinsiyet, sürekli tekrarlanan oyunculuğun bir etkisi olarak anlaşılır. Butler, “çeşitli “ifade” biçimlerinde dışsallaştırıldığı söylenen bir içsel derinlik olarak toplumsal cinsiyet kimliğinin sabitliğini” sorgular (s. 202). Bunun yerine, cinsiyet kimliğini yineleme yoluyla işleyen ve özneyi oluşturan bir anlamlandırma pratiği olarak kavrar. Judith Butler (1990) cinsiyet sorunu (New York ve Londra: Routledge). Smith'in önerdiği bir performatif kimlik oluşumu ve faillik açısından otobiyografik projenin içerimlerini açmanın bir yolu olarak öz-anlatı okuması. Otobiyografik anlatımın, "öz kimliğin psişik bir içsellikten ortaya çıktığı, anlatan öznenin "içinde" bir yerde bulunduğu" ve "dildeki metaforik eşdeğerliğe çevrildiği" bir "kendini ifade etme" eylemi olmadığını iddia eder. Çünkü onun görüşüne göre, 'burada öz-anlatım anından önce özsel, orijinal, tutarlı bir otobiyografik benlik yoktur'. Bunun yerine, içsellik (otobiyografik ifadeden önce geldiği söylenen benlik) “bir Efekt otobiyografik hikaye anlatımı'. Butler'ın kavramından yola çıkarak performatiflikSmith, otobiyografik öykü anlatımının, söylemlerin yineleme yoluyla otobiyografik özneye nüfuz ettiği performatif bir fırsat olduğunu savunuyor. Başka bir deyişle, performatif bir eylem olarak anlaşılan otobiyografik anlatı, içselliği oluşturur. Böylece, Smith için otobiyografik hikaye anlatımı, öznenin bir “kendi” olduğuna inandığı araçlardan biri haline gelir: Sidonie Smith (1995) Performativity, Autobiographical Practice, Resistance, a/b: Oto/Biyografi Çalışmalar, 10(1), s. 17-19.
Marian Evans'a, [Cezayir], 25 Aralık [1859], Beinecke Kütüphanesi, Yale Üniversitesi, George Eliot ve George Lewes Koleksiyonu, Kutu 7.
Elizabeth J. MacArhur (1990) Abartılı Anlatılar: mektup biçiminde kapanış ve dinamikler (Princeton: Princeton University Press) s. 119.
Diğer mektup çalışmalarının altını çizdiği gibi, bir mektup yazısı 'siz' bir grup insana atıfta bulunabilir. Belirtilmedikçe, mektubun üçüncü şahıslar tarafından okunması bekleniyordu. Bu, Bodichon'un 'ben' risalesini her bir 'sen' mektubuna uyarlarken kolektif okuma pratiğini aklında taşıdığını ima eder.
Örneğin, Marian Evans'a mektup, Cezayir, 21 Kasım 1856, GCPP Bodichon 4/20.
Örneğin, Lord Shaftsbury'ye mektup, Londra, 26 Temmuz [1862], Women's Library, London Metropolitan University, Autograph Letter Collection, General Women's Movement.
Günlük, [Savannah], 28 Şubat [1858], Joseph W. Reed (Ed.) (1972) Bir Amerikan Günlüğü 1857–1858 (Londra: Routledge & Kegan Paul), s. 121. Amerika yolculuğu sırasında Bodichon, bazıları belirli alıcılara, bazıları ise genel olarak ailesine yönelik bir dizi mektup yazdı. Ayrıca seyahat ederken gönderdiği ailesine hitaben bir günlük tuttu.
Günlük, Mobil, 17 Şubat [1858], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 111.
Marian Evans'a, Cezayir, 11 Ocak 1868, Beinecke, Kutu 7.
Dorothy Longden'e, [Roma, kış 1854-1855], Burton, Barbara Bodichon 1827–1891 (Londra: J. Murray), s. 78.
Günlük, [Mississippi Nehri], 8 Aralık [1857], Reed (Ed.), Bir Amerikan Günlüğü, P. 58.
Günlük, Montreal, 26 Mayıs [1858], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 148.
Günlük, New Orleans, 27 Aralık [1857], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 73.
Bessie Parkes'a, [Cezayir], [Kasım 1856], GCPP Parkes 5/175.
Marian Evans'a, [İspanya, 1867–1868], Beinecke, Kutu 7. Bodichon'un İspanya gezisi sırasında Evans'a yazdığı mektupların yalnızca derlenmiş bir kopyası mevcut. Metin, yayınlanmak üzere düzenlenmeye hazır bir el yazması gibi görünüyor. Bu, bu kopyanın Evans'ın aldığı orijinal mektupların biraz değiştirilmiş bir versiyonu olabileceği anlamına gelir. Yayınlanan makale, el yazmasının daha da düzenlenmiş bir versiyonu, 'İspanya'da Kolay Demiryolu Yolculuğu', tapınak barı, Şubat 1868, Cilt. 25, s. 240–249.
Dadı ve Bella Leigh Smith'e, [Almanya 1850], Burton, barbara bodichon, P. 34.
Marian Evans'a, Cezayir, 21 Kasım 1856, Beinecke, Kutu 7.
Bessie Parkes'a, [Cezayir, Nisan 1857], Hirsch, barbara bodichon, P. 127.
Jo Gratton'a (akraba), New Orleans, 21 Aralık [1857], Reed (Ed.), Bir Amerikan Günlüğü, P. 67.
Günlük, New Orleans, 27 Aralık [1857], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 71.
Jo Gratton'a, New Orleans, 21 Aralık [1857], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 67.
Leigh Smith ailesine mektup olarak gönderilen seyahat günlüğü, Brittany, 3-27 Haziran 1861, GCPP Bodichon 8/4.
Benjamin Smith ve Nanny Leigh Smith'e, Savannah River, 13 Mart [1858], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 127.
To Benjamin Smith, [Savannah], 3-4 Mart [1858], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 123.
Marian Evans'a, [Cezayir], 25 Aralık [1859], Beinecke, Kutu 7.
Julia Smith'e, [Avusturya, 1850], Burton, barbara bodichon, P. 33.
Günlük, [New Orleans], 27 Aralık [1857], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 72.
Bodichon'un öğretmeni James Buchanan'ın kızıydı. Buchanans, Benjamin Smith'in Londra'daki bebek okulunu yönetiyordu.
Annie Buchanan'a, Sorrento, 17 Mayıs 1855, GCPP Bodichon 4/12.
Örneğin Marcus ve Rebecca Spring, Dorothea Lynde Dix, Charles Henry Brainard ve Caroline Wells Healey Dall.
To Emily Blackwell, [Cezayir], 11-13 Şubat 1862, Schlesinger Kütüphanesi, Harvard Üniversitesi, Elizabeth Blackwell Koleksiyonu, Kutu 13 Klasör 185.
Marian Evans'a, [Cezayir], 26 Nisan [1859], Beinecke, Kutu 7.
To Helen Taylor, Paris, 2 Kasım 1866, London School of Economics, Mill-Taylor Collection 12/49.
Butler'ın cinsiyet kimliğine ilişkin performatif okuması, bireylerin eylemlilik kapasitesini açıklar. Normatif tekrarlar sarmalına yakalanmaktan çok uzak olan bireyler, yıkıcı yinelemeler yoluyla kimlik ihlali yapabilirler. '[t] o ihtiyati tedbir için olmak verili bir cinsiyet, gerekli başarısızlıkları, çoklukları içinde kendilerinin oluşturulduğu emri aşan ve ona meydan okuyan çeşitli tutarsız konfigürasyonlar üretir. Ayrıca, belirli bir cinsiyet olma emrinin kendisi söylemsel yollarla gerçekleşir: iyi bir anne olmak, heteroseksüel olarak arzu edilen bir nesne olmak, fit bir işçi olmak, özetle, çeşitli koşullara cevaben çok sayıda garantiyi belirtmek. aynı anda farklı talepler'. Buna göre, normların yıkıcı yeniden canlandırılması, bu başarısızlıklar ve ortak çokluk aracılığıyla mümkündür. uşak, cinsiyet sorunu, P. 199. Butler'ın kavramını takip etmek yıkıcı yinelemeSmith, benzer bir şekilde, "otobiyografik öznenin kendisini aynı anda birden çok aşamada bulduğunu", çoklu taleplerin tuzağına düştüğünü ve bunların tam olarak uymayı başaramadıklarını belirtir. Bu "çoklu çağrılar hiçbir zaman mükemmel bir şekilde hizalanmadığından", ancak "boşluklar veya boşluklar, kırılmalar, istikrarsız sınırlar yarattığından", ihlal mümkün hale gelir. Yayımlanmış otobiyografilerin analizine dayanarak, otobiyografik yazmanın kendi kendini anlatan öznelerin kimlikler oluşturmasına ve bu kimlikleri çözmesine izin verdiği sonucuna varır. Smith, Performativity, s. 20, 30.
Marian Evans'a, [İspanya, 1867–1868], Beinecke, Kutu 7.
Jo Gratton'a, New Orleans, 21 Aralık [1857], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 67.
Anna Jameson'a, Cezayir, 21 Nisan 1859, GCPP Bodichon 4/16.
Betty Hagglund (2009). Turistler ve Gezginler Kadınların İskoçya Hakkında Kurgusal Olmayan Yazıları, 1770–1830 (Bristol Buffalo, NY: Kanal Görünümü). Bodichon'un durumunda özellikle çarpıcı olan şey, iddialı tonu konusunda dikkat çekici bir şekilde özür dilememesiydi.
Foster & Mills (Eds), Kadınların Seyahat Yazısı Antolojisi, s. 178–179.
Dorothy Longden'a, [Roma, kış 1854-1855], Burton, Barbara Bodichon 1827–1891, P. 75.
Marian Evans'a, [İspanya, 1867–1868], Beinecke, Kutu 7.
Florence ve Rosamund Davenport-Hill, Bristol'den iki Üniteryen sosyal hizmet uzmanıydı.
Marian Evans'a, Bristol, 3 Nisan 1868, GCPP Bodichon 4/10.
Marian Evans'a, [İspanya, 1867-1868], Beinecke, Kutu 7.
Günlük, [Augusta], 14 Mart [1858], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 131.
Günlük, [New Orleans], 11 Şubat [1858], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 99.
Bodichon'un mektup şeklinde kendini yansıtması ile bir yazar olarak sesi arasında karşılaştırmalı bir analiz bu çalışmanın kapsamı dışındadır. Ancak, çok kısaca, makalelerinde kişisel anekdotlar, aile ve arkadaşlara atıfta bulunmadan daha mesafeli bir tarzda yazdı. Kültürel anıtları, sosyal gelenekleri ve sosyal reform çabalarını anlattı ve kendi projeksiyonunu bir uzman olarak ortaya koydu.
Günlük, [New Orleans], 21 Ocak [1858], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 87.
Günlük, [New Orleans], 5 Ocak [1858], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, s. 77-78.
Günlük, [New Orleans], 21 Ocak [1858], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 87.
Anna Jameson'a, Cezayir, 21 Nisan 1859, GCPP Bodichon 4/16.
Marian Evans'a, Cezayir, 21 Kasım 1856, GCPP Bodichon 4/20.
Anna Jameson'a, Cezayir, 21 Nisan 1859, GCPP Bodichon 4/16.
Günlük, [Boston, 3-5 Haziran 1858], Reed (Ed.), amerikan günlüğü, P. 155.
Katie Barclay, mektuplarla ifade edilen evlilik ilişkilerinde yakınlık ve yaşam döngüsü üzerine yaptığı çalışmasında benzer bir sonuca varıyor. “Bir evliliğin yazışma yoluyla ve uzak mesafelerle gerçekleştirildiği zaman işleyiş biçiminin, bir çiftin birlikteyken nasıl davrandığıyla çok az ortak noktası olabileceğini” vurguluyor. Barclay, Yakınlık ve Yaşam Döngüsü, P. 193.
Ближайшие родственники
Barbara Leigh Smith Bodichon hakkında
Vikipedi, özgür ansiklopedi
Barbara Bodichon Barbara Bodichon sketch.jpg Samuel Lawrence tarafından Barbara Bodichon portresi Doğum rbara Leigh Smith 8 Nisan 1827 Carlton Crescent, Southampton Öldü ऑ Haziran 1891 (64 yaşında) Uyruk İngiliz kurucusu Girton College, Cambridge ile tanınır
Barbara Leigh Smith Bodichon (8 Nisan 1827 – 11 Haziran 1891) bir İngiliz eğitimci ve sanatçı ve 19. yüzyılın ortalarında önde gelen bir feminist ve kadın hakları aktivistiydi.
Barbara Bodichon, Alfreton'dan bir şapkacı olan Anne Longden ile Radikal kölelik karşıtı William Smith'in tek oğlu olan Whig politikacı Benjamin (Ben) Leigh Smith'in (1783'ün 20131860) evlilik dışı çocuğuydu. Benjamin'in dört kız kardeşi vardı. Biri, Frances (Fanny) Smith, William Nightingale (né Shore) ile evlendi ve bir kızı Florence, hemşire ve istatistikçi olan Joanna Maria, milletvekili John Bonham-Carter (1788) ile evlendi ve Bonham Carter ailesini kurdu . Ben'in babası, şimdi evlilik yoluyla bir akraba olan William Nightingale'in kız kardeşi Mary Shore ile evlenmesini istedi.
Ben Smith'in evi Londra, Marylebone'daydı, ancak 1816'dan itibaren Hastings yakınlarındaki mülkü devraldı ve satın aldı: Robertsbridge yakınlarındaki Brown's Farm, yaklaşık 1700'de inşa edilmiş bir ev ve 200 dönümlük (0.81 km2) Crowham Manor, Westfield. Toprak sahibi eşrafın bir üyesi olmasına rağmen, Smith radikal görüşlere sahipti. O bir Muhalif, bir Üniteryen, serbest ticaretin destekçisi ve yoksullara bir hayırseverdi. 1826'da Westminster'deki Vincent Square'de şehir içi yoksullar için bir okul inşa etmenin maliyetini üstlendi ve her çocuk için ebeveynleri tarafından ödenenle aynı miktarda haftada bir kuruş ödedi.[1]
1826'da Derbyshire'daki kız kardeşini ziyaret eden Smith, Anne Longden ile tanıştı. Smith tarafından hamile kaldı ve Smith onu Doğu Sussex'teki Battle yakınlarındaki küçük bir köy olan Whatlington'da kiralık bir kulübeye götürdü. Orada, Ben Smith'in yakınlardaki Wight Adası'ndaki akrabalarının soyadı olan "Bayan Leigh" olarak yaşadı. Barbara'nın doğumu bir skandal yarattı çünkü çiftin evlilik dışı evlilikleri ağır bir sosyal damga taşıyordu. Smith onları her gün ziyaret etmek için Brown's Farm'dan ata bindi ve sekiz hafta içinde Anne tekrar hamile kaldı. Oğulları Ben doğduğunda, dördü iki yıllığına Amerika'ya gittiler ve bu sırada başka bir çocuk dünyaya geldi.
Sussex'e döndüklerinde Brown's'ta birlikte yaşadılar ve iki çocukları daha oldu. Son çocukları 1833'te doğduktan sonra, Anne tüberküloza yakalandı ve Smith, Hastings'te denize bakan 9 Pelham Crescent'i kiraladı, o sırada deniz havasının sağlıklı özellikleri çok kabul edildi. Çocuklara bakmak için yerel bir kadın olan Hannah Walker işe alındı. Anne iyileşmedi, bu yüzden Smith onu 1834'te öldüğü Ryde, Isle of Wight'a götürdü. Barbara sadece yedi yaşındaydı. Daha sonra yaşam Ventnor Barbara Bodichon tarafından boyanmış
Başlangıçta Barbara, hayırseverler ve sosyal hizmet uzmanları arasında kendisine önemli bir yer kazandıracak bir karakter gücü ve sempati gösterdi. O ve bir grup arkadaşı, 1850'lerde Londra'daki Langham Place'de kadın haklarını tartışmak için düzenli olarak buluşmaya başladılar ve "The Ladies of Langham Place" olarak tanındılar. Bu, Britanya'daki ilk örgütlü kadın hareketlerinden biri oldu. Evli Kadınların Mülkiyet Komitesi de dahil olmak üzere birçok davayı gayretle takip ettiler. 1854'te, 1882 Evli Kadınların Mülkiyet Yasası'nın geçişini teşvik etmede yararlı olan İngiltere'nin Kadınlarla İlgili Kanunlarının Kısa Özeti'ni yayınladı. Bu dönemde sanatçı Anna Mary Howitt ile yakın arkadaş oldu. birkaç kez oturdu.[3]
1857'de ünlü bir Fransız doktor olan Dr Eug'sx00e8ne Bodichon ile evlendi ve uzun yıllar Cezayir'de kışlasa da İngiliz kadınları adına başlattığı hareketlere öncülük etmeye devam etti.[4] Barbara Bodichon Reformcular Anıtı, Kensal Green Mezarlığı'nda Barbara Bodichon'un adı
1858'de, kadınları doğrudan ilgilendiren istihdam ve eşitlik konularını, özellikle de elle veya entelektüel endüstriyel istihdamı, istihdam fırsatlarının genişletilmesini ve cinsiyetlerle ilgili yasaların reformunu tartışmak için bir organ olan English Women's Journal'ı kurdu.
1866'da Emily Davies ile işbirliği yaparak üniversite eğitimini kadınlara da yaymak için bir plan yaptı. Hitchin'deki bu konudaki ilk küçük deney, Madam Bodichon'un cömertçe zamanını ve parasını verdiği Cambridge'deki Girton Koleji'ne dönüştü.[4]
Bodichon, Theodore Parker hakkında şunları yazan bir Üniteryendi: Hepimizin sonsuz Anne'si olan Yaradan'a dua etti (bu duada her zaman Baba yerine Anne'yi kullanır). Bu, hayatım boyunca işittiğim her şeyin duasıydı ve bireysel ruhum için en doğru olan buydu. (Lingwood, 2008)
Tüm kamusal çıkarlarına rağmen, topluma ve en sevdiği resim sanatına zaman buldu. William Holman Hunt altında okudu. Salon, Kraliyet Akademisi ve başka yerlerde sergilenen sulu boyaları büyük bir özgünlük ve yetenek sergiledi ve Corot ve Daubigny tarafından beğenildi. Londra'daki salonu, zamanının birçok edebi ve sanatsal ünlüsünü içeriyordu. George Eliot'ın en yakın arkadaşıydı ve ona göre Adam Bede'nin yazarlığını ilk tanıyan kişiydi. Kişisel görünümünün Romola'nınkiyle tanımlandığı söyleniyor. Madam Bodichon, 11 Haziran 1891'de Sussex, Robertsbridge'de öldü.[4] yenileme
2007'de İngiliz eşit haklar savunucusu ve feminist Lesley Abdela, Londra'dan yaklaşık 80 km uzaklıktaki East Sussex, Brightling'deki küçük kilise bahçesinde Barbara Bodichon'un mezarına rastladı. Korkulukları paslanmış ve kırılmış ve mezar üzerindeki yazıt neredeyse okunaksız olduğu için bakımsız bir durumdaydı.[5] Nottingham Trent Üniversitesi'nden tarihçi Dr Judith Rowbotham, mezarı ve çevresini restore etmek için fon talebinde bulundu. Yaklaşık ,000 artırıldı. Para, yerel denetim altında korkulukları kumlamak ve yeniden boyamak ve granit mezarı temizlemek için kullanıldı. Ayrıca bakınız
Kraliyet Sanat Akademisi'nde sergilenen 19. yüzyılın başlarından İngiliz kadın ressamlar
Helena Wojtczak. "Barbara Leigh Smith Bodichon: Hastings Bağlantıları". Hastings basın. Kadınlarla İlgili İngiltere Kanunlarının Kısa Özeti Hirsch, Pam (Ocak 2011) [2004]. "Howitt [Watt], Anna Mary (1824)". Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü. Oxford Üniversitesi Yayınları. Erişim tarihi: 9 Temmuz 2011. Chisholm 1911.
Madam Bodichon'un kağıtları dağıtıldı. Girton'da, Kolej'e çoğunlukla Leigh Smith ailesinden hediye olarak ve satın alma yoluyla ulaşan bir dizi tutulur. Girton'daki kağıtların büyük kısmı, 1865-1887 dönemi için Emily Davies'in Bodichon'a yazdığı mektuplardan oluşuyor. İlk mektuplar genel olarak Langham Place Circle, English Woman's Journal ve Kensington Society'nin faaliyetleriyle, daha sonraki mektuplar ise Girton College'ın kuruluşuna ve günlük organizasyonuna ilişkindir. Çeşitli kağıtlar arasında Barbara Bodichon tarafından tutulan bir seyahat günlüğü ve beraberindeki eskizler var. Ayrıca fotoğraflar, çizimler, eskizler ve biyografik makaleler ve GCPP Bodichon 11'de, Norman Moore'un (1847-1922, doktor, BLSB'nin hayatında önemli bir şahsiyet olan) gazetelerinden Barbara Leigh Smith Bodichon'a ait yazışmaların fotokopileri var. ve Eugene ilk kez 1869'da arkadaş oldu).
Barbara Leigh Smith Bodichon (1827-1891), Anne Longden ile 1838 ve 1841-1847 Norwich Milletvekili Benjamin Leigh Smith arasındaki irtibatın en büyük çocuğuydu. Sussex'te doğdu, çocukluğu Hastings ve Londra'daki aile evleri arasında geçti. Küçük yaşlardan itibaren, 1850'de Bessie Parkes ile refakatsiz bir Avrupa turu da dahil olmak üzere çok seyahat etti ve 1856'da hayatında ve sanatında etkili olan Cezayir'e ilk seyahatini yaptı. Florence Nightingale'in kuzeni ve arkadaşıydı. , diğerleri arasında George Eliot, Emily Davies ve Bessie Parkes. 1857'de Cezayir'de ikamet eden bir Fransız doktor olan Eugene Bodichon ile evlendi ve bundan sonra uzun yıllar her yıl Cezayir ile İngiltere arasında bölündü.
Barbara Bodichon bir sanatçıydı, üretken bir manzara ressamıydı, başlıca sergileri 1850 ve 1872 yılları arasında Kraliyet Akademisi, Kadın Sanatçılar Derneği ve Fransız Galerisi, Pall Mall ve diğer galerilerde gerçekleşti. Kadınların çalışması, oy hakkı, yasal haklar ve eğitim kampanyalarının lideri, Portman Hall Okulu'nu kurdu ve 1854'te 'Kadınlarla İlgili En Önemli Kanunların Kısa Bir Özeti'ni, 1857'de 'Kadınlar ve Çalışma'yı ve Bessie ile birlikte yayınladı. Parkes, 1858'de İngiliz Kadın Dergisi'ni kurdu. 1869'da Girton Koleji'nin kuruluşunda da etkili oldu.
Mark Samuels Lasner Koleksiyonunda Kitap Toplama Dünyasının İç İşleri
Delaware Üniversitesi'nin Morris Kütüphanesi'nin sıradan bir köşesinde, Victoria dönemi İngiliz kitaplarının, el yazmalarının ve dünyanın en büyük özel koleksiyonlarından biri yer alır: Mark Samuels Lasner Koleksiyonu. Koleksiyon, her yıl önemli bir nadir kitap koleksiyonunu yönetmenin günlük sorumluluklarına yardımcı olmak için bir mezun asistanı istihdam etmektedir. 2015/2016 Eğitim-Öğretim yılında bu görevde bulunma şerefine nail oldum. Deneyim, UD'deki Amerikan Medeniyeti Tarihi doktora programındaki doktora çalışmalarıma değerli bir tamamlayıcı olduğunu kanıtladı.
Delaware Üniversitesi Kütüphanesi'ne ödünç verilen Mark Samuels Lasner Koleksiyonu, on dokuzuncu yüzyıl sonu İngiliz sanatı, edebiyatı ve kültürü araştırmaları için uluslararası üne sahip bir arşivdir. Koleksiyon, Pre-Raphaelciler ve 1890'ların yazarları ve illüstratörleri üzerinde durularak 1850 ile 1900 arasındaki döneme odaklanmaktadır.Koleksiyonu, 9.000'den fazla ilk ve diğer basımları (birçok imzalı ve ortak kopyalar dahil), el yazmalarını, mektupları, kağıt üzerindeki çalışmaları ve efemera'yı içermektedir. Oscar Wilde, William Morris ve Dante Gabriel Rossetti de dahil olmak üzere geç Viktorya döneminin en ünlü yazarları, matbaacıları ve görsel sanatçılarından bazılarının eserleri açısından zengin olmakla birlikte, Koleksiyon, araştırmacıların kültürel katkılarını keşfetmelerine olanak tanıyan muazzam bir genişliğe ve derinliğe sahiptir. Viktorya döneminin en ünlü kadın ve erkekleriyle aynı çevreleri işgal eden daha az bilinen kişiler.
William Morris'in The Works of Geoffrey Chaucer Now Newly Printed, genellikle Kelmscott Chaucer olarak adlandırılır ve 1896'da Morris's Kelmscott Press'te basılmıştır. Kitap burada yirminci yüzyılın başlarında William Morris kumaşından yapılmış bir slipcover'da görülmektedir.
Erken Amerikan tarihi ve maddi kültür alanında doktora yapan bir öğrenci neden bir yılını geç Viktorya döneminin çökmekte olan dünyasına dalmış olarak geçirmek istesin ki? Cevap basit: Bir kütüphanede veya arşiv ortamında kariyer yapmayı umuyorum ve Mark Samuels Lasner Koleksiyonu'nda çalışmak, kitap toplama dünyasının iç işleyişini öğrenmek için eşsiz bir fırsat sundu. Koleksiyonda dokuz ay geçirdikten sonra, kitap koleksiyoncusu konusunda bilgili hissediyorum ve kataloglama, analog ve çevrimiçi sergi geliştirme, referans çalışması ve okuma odası denetimi gibi kütüphane görevlerinde değerli deneyimler kazandım.
Asistanlığın en heyecan verici kısmı ise, kuşkusuz, Koleksiyon için yeni materyallerin edinimini gözlemlemek ve bunlara katılmaktı. Yılın dönüm noktası niteliğindeki satın alma, William Morris'in eserinin nadir, yazılı bir kopyasıydı. Geoffrey Chaucer'ın Eserleri Yeni Basıldı, yaygın olarak Kelmscott Chaucer olarak adlandırılır ve 1896'da Morris's Kelmscott Press'te basılmıştır.
William Morris'in Kelmscott Chaucer'ı, Edward Burne-Jones ile birlikte kitap için illüstrasyonlar yaratan Robert Catterson-Smith'e yazdığı yazıt.
Kitap UD Kütüphanesine ulaştıktan sonra, Mark Samuels Lasner ve ben kitabı, Chaucer'ın üyelerin çalışması ve eğlenmesi için bir akşam için sergilendiği kitapsever bir organizasyon olan The Grolier Club'da bir karşılama partisi için Manhattan'a götürdük.
Kelmscott Chaucer, The Grolier Club, New York City, 24 Mart 2016'da sergileniyor.
Bir diğer önemli kazanım, Pre-Raphaelcilerden etkilenen ve neredeyse unutulmuş bir radikal olan İngiliz feminist Barbara Leigh Smith Bodichon'un tablolarından oluşan bir koleksiyondu. Bu satın alma sayesinde Bodichon'un mirası UD Kütüphanesinde yaşamaya devam edecek.
Barbara Leigh Smith Bodichon (1827-1891), Michelhaml Manastırı'ndaki Kapı Evi, yaklaşık. 1850. Kağıt üzerine suluboya, 25 x 30 cm.