Amerikalı sosyolog Annette Lareau, Unequal Childhoods ismiyle "sosyoekonomik sınıflar, çocukların yaşamlarında nasıl fark yaratır?" sorusundan hareketle 2003 yılında yaptığı bir çalışmayı yayınladı.
Bu araştırmada hem beyazlardan hem siyahlardan, hem zengin ailelerden hem de yoksul ailelerden oluşan 88 aile belirlendi. Bu sayı azaltılarak 12 aileye odaklanıldı. Lareau ve ekibi, her aileyi en az 12 kez ve her seferinde aralıksız saatlerce ziyaret etti. Lareau, asistanlarından "ailenin köpeği" gibi davranmalarını istedi. Asistanlar, ailelerle birlikte kiliseye, alışverişe, buluşmalara, maçlara vs. her yere peşlerinde giderek her şeyi kayıt altına alarak notlar çıkarıyorlardı.
12 farklı ailenin çocuk yetiştirme konusunda haliyle 12 farklı bir fikir vereceği bekleniyordu: Katı anne babalar, kayıtsız anne babalar, çocuğun üzerine aşırı düşen anne ve babalar vs. olacaktır. Ancak Lareau, çok daha ilginç bir şey buldu. Çocuk yetiştirme konusunda iki felsefe vardı ve bunlar sınıflar arasında neredeyse kesin bir ayrım gösteriyordu.
Daha zengin aileler çocuklarının boş zamanlarıyla, onları bir etkinlikten diğer etkinliğe götürmekle ilgileniyordu. Çocuklarına arkadaşlarıyla, öğretmenleriyle, kurslarıyla ve duygularıyla ilgili sorular soruyordu. Çocuklarıyla kendini tanıma duygularını anlama ve yorumlama konularında geçen diyaloglar ağırlıktaydı. Oysa yoksul aileler çocuklarıyla bu yönde diyalog kurmuyorlardı. Onların programlarında çocukların ilgi duyduğu şeyler, duyguları, ilgi duyduğu şeyler, öğretmenleriyle ya da akranlarıyla iletişimleri yoktu.
Orta sınıf aileler ise çocuklarıyla iletişim kuruyor, fikirlerine değer veriliyor, birey olarak kabul ediliyor ve bastırılmıyordu. iletişimleri komuta dayalı "oğlum/kızım dur yapma" şeklinde değildi. Çocuklarını dinliyor ve anlıyorlardı. Çocuklar başarılı değilse "bizim kız/oğlan neden başarılı değil?" diye sorguluyorlardı. Gerekli yerlerde ebeveynler, okul yönetimine, öğretmenlerine meydan okuyabiliyordu.
İş birliği odaklı eğitim
Lareau orta sınıfa özgü çocuk yetiştirme tarzını "iş birliği odaklı eğitim" olarak adlandırırken yoksul ailelerdeki anne ve babalar ise çocuğun doğal gelişimin başarısına yönelik bir akışta olduğunu ifade ediyor. Yani çocuklar kendilerini tanıma sürecinde çoğunlukla yalnız bırakılıyordu.
Lareau'ya göre yoksul çocuklar çoğunlukla daha iyi davranıyor, daha az yakınıyor ve zamanını değerlendirme daha yaratıcı davranıyorlardı. Ancak "mesafe, güvensizlik ve baskı duygusuyla" hak sahibi olma ve bu süreçle mücadele etme konusunda orta sınıf çocukları kadar başarı gösteremiyorlardı. Pasif bir biçimde tepki veriyorlardı.
Orta sınıf çocuklar daha cesur
Orta sınıf çocuklar ise yetişkinlerle rahat iletişime girmeyi ve gerektiğinde fikrini çekinmeden, otorite korkusu duymadan söylemeyi cesurca davranabilmeyi daha kolay başarabildikleri için hayatta daha başarılı olma ihtimalleri yüksekti.Güncelleme Tarihi: 15 Mayıs 2020, 23:04