Giovanni Bellini Kimdir ?Giovanni Bellini Hayatı Ve Biyografisi
Giovanni Bellini Kimdir ?Giovanni Bellini Hayatı Ve Biyografisi
VENEDİKLİ RESSAM
Doğum tarihi: c. 1430-Venedik
Vefat: 1516-Venedik
Giovanni Bellini’nin Biyografisi
Giovanni Bellini’nin çocukluğunun özellikleriyle ilgili yetersiz yazılı kanıtlar mevcuttur.On altıncı yüzyıl sanatçısı ve biyografisi Giorgio Vasari, En Mükemmel Ressamların, Heykeltıraşların ve Mimarların Yaşamları adlı kitabında Bellini’nin öldüğünde 90 yaşında olduğunu ve 1426 doğum yılı olarak kaydetmiştir.Ancak çağdaş sanat tarihçileri, 1430-1432 yılları arasında bir süre sonra doğmasının daha muhtemel olduğuna inanmaktadır.
Ebeveynliği, sanat tarihçisi Daniel Maze tarafından uzun zamandır babası olarak kabul edilen Jacopo Bellini’nin aslında ağabeyi olduğu yönündeki son iddialarla da tartışıldı.Ancak sanatçı, Venedik doğumlu olduğu gerçeği üzerinde herhangi bir anlaşmazlık yok.
Jacopo’nun kendisi bir sanatçıydı, ancak şimdi Venedik’te ve aslında kuzey İtalya’nın her yerinde hayranlık uyandıran daha ünlü oğullarının kalıcı ünlüsü sayesinde daha iyi biliniyordu. Çok sayıda yazışmalarının kanıtladığı gibi Giovanni, kardeşi Gentile’ye yakındı ve ikisi babalarının vesayeti altında birlikte çizim ve resim yapma becerilerini öğrendi.
Bellini kardeşler, babalarının başta Floransa ve anatomik çalışmalarda ve perspektifte ilerlemeler gören diğer Toskana kasabaları olmak üzere İtalya’daki kapsamlı seyahatlerinden yararlandılar.Venedik bir öğrenim merkezi olmasa da, şehir hala genç kardeşlere sanatçı olarak en iyi başlangıçları verdi.Sonuçta, dünyanın en zengin ve en iyi yönetilen başkentlerinden biriydi ve güzel ve abartılı sanat için görünüşte açık bir iştahı vardı.
1443’te Bellini, Padua’ya bir çalışma gezisinde babasına eşlik etti.Oradayken, muhtemelen etkilenebilir genç yaşlı çocuk Saint Bernardino’nun vaazına tanık oldu.Günümüz İtalya’sının daha güney kesimlerinde Rönesans Hümanizminin yeşermesi ve Jacopo’nun kendisine atfettiği bir düşünce okulu olan Hristiyanlıktan uzaklaşılmıştı.Aziz Bernardino, onbeşinci yüzyılın ortalarında ülkede dini coşkunun güçlü bir şekilde yeniden canlanmasına yol açtı ve çoğu zaman açık havada saatlerce Hıristiyan inancının erdemleri üzerine belagat ve tutkuyla vaaz verdi.Bunun, Giovanni için olması gereken, Hristiyanlığa ömür boyu ve derin bir bağlılık olarak başlayan olay olması muhtemeldir.
Jacopo, oğulları gibi umut vaat eden iki protrge’ye sahip olmasına rağmen “Okulunu” genişletmeye hevesliydi ve genç sanatçı Andrea Mantegna’nın 1450’lerin başında Padua’ya yaptığı ziyarette erken yeteneğini fark ettikten sonra, Mantegna’nın kızı Nicolosa ile evliliğini derhal düzenledi.Bellini kendini yeni bir kayınbiraderle buldu ve Mantegna Giovanni’nin pratiği üzerinde derin bir etki yaratacaktı.İkisi arasındaki ilişkilerin son derece dostane olduğu anlaşılıyor ve Mantegna 1460 yılında Mantua’ya taşınmasına rağmen Mantegna’nın ömrünün sonuna kadar verimli bir ilişki sürdürdüler.
1460’dan önceki yıllarda Bellini’nin çalışmaları tamamen kendisine ait gibi görünen dini duygularda bir yoğunluk göstermektedir.1899’da yazan sanat tarihçisi Roger Fry, Jacopo’nun dini taslaklarının “dini konulara şaşırtıcı derecede alçakgönüllülükle nasıl davrandığını” anlatırken, oğlunun çalışmalarında “acıma ve sevgi duyguları bu sıklıkta ve bu kadar samimi bir yoğunlukla ifade edilir” bağlılığını somut hale getirmek için.Aynı özveriyle, insan figürünün oluşturulmasındaki gelişmelere hakim olmaya kendini adamıştı.Belki de Padua’daki üniversite kasabasındaki erken yaşamı ya da belki de daha dışa dönük doğası nedeniyle, bu Paduan resim Okulunda Bellini’nin yolunu açan kişinin Mantegna olması mantıklıdır.Kayınbiraderi üzerindeki etkisi, iki adamın 1460’tan önceki çalışmalarını karşılaştırırken açıktır.
Kayınbiraderine ek olarak, 1440-1450 yılları arasında Padua’da zaman geçirmiş olan Floransalı heykeltıraş ve ressam Donatello’nun çalışmaları ile açık bağlantılar görüyor.Ressam Carlo Crivello’nun etkisi de ilk çalışmalarında belirgindir.Crivello aslında Venedik’teki Bellini’lere alternatif tek resim okulu olan Vivarinis’in öğrencisiydi. İki okul arasında bir rekabet büyüdü ve bu rekabet gücü, Venedik’in ötesindeki sanatsal gelişmelerden haberdar olmayı kendine üstlenen Bellini için bir teşvik görevi gördü.Yine de bu yerel rekabete rağmen, Bellini diğer sanatçılarla açıklık ve cömertlikle de tanınıyor.
1459’da Bellini Ginevra Bocheta ile evlendi.Çiftin Alvise adını verdikleri en bir oğlu vardı.Bununla birlikte, aile hayatı sanatında başarılı olma arzusunu köreltmiş görünmüyordu.Şu anda artan güveni, Paduan Okulunun zaman zaman sade ve öz-bilinçli doğrusal doğasını attığı için açıktır.Arkadaşının Mantua’ya taşınmasına rağmen hala Mantegna’dan ilham alıyor gibiydi.Ancak 1460’dan itibaren yaptığı çalışmalar, daha sonraki eserlerine özgü zarafet ve zarafetin kesin göstergelerini göstermektedir.Kardeşi Gentile, bu noktada iki kardeşin en büyüğü olarak kabul edildi.Ancak bu, aralarında düşmanlık yaratmış gibi görünmüyordu.1470’te kardeşler, diğer bazı sanatçılarla birlikte, Scuola di San Marco’daki Eski Ahit’in eserlerini boyamakla görevlendirildi.Bellini, o dönemde büyük beğeni toplayan ama ne yazık ki günümüze ulaşamayan Nuh’un Gemisi ile Tufan’ın resmini yaptı.
1473’te Antonello di Messina adında bir ressam Venedik’e geldi.Adamın seyahatlerinin tam olarak ulaşabileceği yer bilinmiyor, ancak Kuzey Avrupa’ya, özellikle Hollanda’ya gittiği ve bunun Bellini’nin çalışmaları üzerinde büyük bir etkisi olduğu kesin.Önemli ölçüde di Messina, Kuzey Avrupa yağlıboya resim pratiğini benimsemişti ve Venedik’e ve daha sonra İtalya’ya gelmelerinden sorumlu olduğu (bazen itiraz edilmesine rağmen) yaygın olarak düşünülüyor.
Bellini yağlarla boyamaya başlar ve yeni ortam, gelişen zarafeti ile hemfikir olmuş gibi görünür ve daha önce tempera ile elde edilmesi imkansız olan mezun renk ve atmosferde ona incelik kazandırmıştır. Bu teknik ilerlemenin, Bellini’nin gerçekten profesyonel adımına yerleşmeye başladığı zamanın başlangıcını işaret ettiği iddia edilebilir.
1479’da Bellini’nin kardeşi Gentile, konservatörlük görevini Doge salonlarına bırakarak Konstantinopolis’e gitti.Çalışmaya devam etmek için Giovanni ve Vivarini birlikte atandı. Ancak görev süreleri boyunca Vivarini öldü ve Giovanni’yi önemli rolün tek başına elinde bıraktı.Ne yazık ki, Bellini’nin bu salonlarda tamamladığı önemli miktarda iş 1577’de tamamen yangından kaybedildi.Bu atama onu o dönemde şehrin en büyük ressamı olarak sağlamlaştırdı ve 1483’te Venedik’in resmi ressamı olarak atandı. 1490’larda ve 1500’lerin ilk birkaç yılında, önce Giorgione ve daha sonra Titian’ı öğrenci olarak aldı.Her iki adam da Venedik Rönesansı üzerinde önemli bir etki yaratmaya devam edeceklerdi ve bu süreçte Bellini’nin mirasını daha da güvence altına almaya yardımcı oldular.
1500’den itibaren Bellini işleri çoğaldı. Ancak finansal olarak güvenliydi ve hatta potansiyel müşterileri geri çevirmeye başladı.Mantua’lı Isabella Gonzaga, antik Yunan efsanesinin laik bir sahnesini, aynı zamanda tüm ‘Antica’ olarak da adlandırılan bir resim türünü istedi.Bu, Bellini’den alacağı ikinci fotoğraftı, ama reddetti.Bunun genellikle ‘Antica pictures Bellini’nin teknik olarak üretemediği ya da dini nedenlerle reddettiği için olduğu iddia ediliyor.
Bununla birlikte, Bellini’nin karakteri hakkında tahmin edilenlere çok daha iyi uyuyor ve kayınbiraderi Mantegna’ya saygı duymaktan vazgeçmesi çok daha muhtemel.Mantegna Gonzagas’ın mahkeme ressamıydı ve bu tür resimlerde uzmanlaşmıştı ve Bellini’nin kendi topraklarına tecavüz etmek istememesi oldukça mümkün.Bu yorum desteklenir, ancak 1514’te Mantegna’nın ölümünden sonra Bellini’nin Ferrara Dükü için Tanrılar Bayramı’nı üretmesi, böylece teknik yeteneğini kanıtlaması ve iddia edilen tüm dini kaygıları reddetmesi gerçeği desteklenir.
Hayatının son 16 yılındaki çalışmaları o kadar zarif bir zarafeti gözler önüne seriyor ki, yaşlılığında memnun ve başarılı bir usta olduğu sonucuna direnmek zor. Albrecht Dürer 1505’te Venedik’i ikinci kez ziyaret ettiğinde, Bellini’den başka her sanatçıdan aldığı karşılama karşısında, “O çok yaşlı ama yine de hepsinin en büyük sanatçısı” (Bellini’nin bu ziyarette Dürer’in resimlerinden birini satın almasıyla ilgili olabilecek bir onay) verdi.1507’de Gentile, Bellini’nin hayatının en yakın ilişkilerinden birine son vererek öldü. Gentile kardeşine babalarının eskiz defterini bıraktı ve karşılığında Giovanni, Gentile’nin bitmemiş Aziz Mark Vaazını tamamladı.1516’da kendi ölümünden sonra Giovanni Bellini, kardeşi ile birlikte Doges’in dinlenme yeri olan San Giovanni e Paolo kilisesine onurlu bir şekilde gömüldü.
Giovanni Bellini sanat dünyasına iki büyük miras bıraktı.Birincisi, resmine somut bir ambiyans duygusu getirme becerisiydi ve ikincisi, dini tanrıları bedensel niteliklerle aşıladığında açtığı yeni olasılıklardı.Bununla birlikte, kendi başarıları, 16. yüzyıl Venedik sanatının büyük colossus’u olan öğrencisi Titian tarafından aşıldı ve kariyerinin sonuna doğru, daha doğalcı Yüksek Rönesans’tan usulüne uygun olarak devraldığı daha etkileyici Tavırcı tarzın öncüsü oldu. Titian, Bellini’den ince ve sakin renk ve ışık karışımını alırken, ona yeni bir drama ve dinamizm getirdi. Benzer şekilde, Bellini’nin Hollandalı ustalardan çok şey öğrendiği gibi, Albrecht Dürer de Venedik’e yaptığı ziyaretlerden geri döndü ve daha sonraki portrelerini Belliniesque, Venedik tonuyla doldurdu.
Bellini, yaşamı boyunca tanınmasa da zamanının ciddi sanatçıları tarafından alay konusu edilen manzara resminde silinmez izini bıraktı.Ölümünden sadece yüzyıllar sonra, doğal dünyanın ayrıntılarına verdiği önem ve dikkatin adil bir şekilde tanınmasını sağladı. Gerçekten de Bellini için peyzaj resminin babası olarak ikna edici bir argüman yapılabilir ve Albrecht Dürer gibi daha sonraki ressamların natüralist arayışlarında kendisinden büyük ölçüde etkilendikleri kesindir.