Collector Chara Schreyer'in Los Angeles Home'daki galerisine benzeyen içeri giriyoruz
Sanat patronu Chara Schreyer, Los Angeles'a bakan tepelerde heyecan verici koleksiyonu için sansasyonel bir ortam hazırlıyor.
Tanınmış bir koleksiyoncuysanız ve eviniz büyük sanatçıların eserleriyle dolu olduğunda, güzel bir avantaj, bu sanatçıları bir kokteyl partisine davet ederseniz, büyük olasılıkla ortaya çıkacaklarıdır. Elbette bir risk, çalışmalarını sergilemek için seçtiğiniz yöntemi beğenmemeleridir. Bu, fotoğrafçı Catherine Opie'nin de dahil olduğu bir grup için Los Angeles'taki yeni evinde bir toplantıya ev sahipliği yaptığı zaman, koleksiyoncu ve müze patronu Chara Schreyer için bir endişeydi. Schreyer'in sahip olduğu Opie parçaları arasında, Los Angeles otoyolunun üst geçitlerinin iki ürkütücü görüntüsü var. Havadar, bozulmamış yaşam alanlarına değil, üst kattaki küçük bir odaya asıldı - çamaşır odası, tam.
"Cathy'nin nerede olduklarını anladığında o kadar mutlu olduğundan emin değilim, ama bu konuda çok nazikti," diye hatırlıyor Schreyer gülerek. Opie, Donald Judd, Lee Bontecou, Andy Warhol ve Robert Gober gibi sanatçıların önemli parçalarına katılarak, çalışmalarının son derece iyi bir şirkette olduğunu hiç şüphesiz anlamıştı. Gerçekten de, Bay Area'da bulunan ve koleksiyonunun çoğunu diğer dört galeri benzeri Kaliforniya evine yayılmış olan Schreyer, bu evi kısmen seçtiğini söylüyor. çünkü sevilen bir Judd heykeli için mükemmel bir duvara, her ikisinden de doğal ışık çarptığında tamamen canlanan bir yansıtıcı çelik ve pleksiglas kutu yığını vardı. taraflar.
Rezidans, satın aldığı zamanki gibi göründüğünden değil. Neredeyse sekiz yıl önce inşa edilen özel bir ev olan yapı, şehir merkezinden Pasifik Okyanusu'na kadar uzanan manzaralardan da etkilenen Schreyer'e hitap eden bir sadeliğe sahipti. Hepsinden iyisi, bina kodları, mevcut ayak izini koruduğu sürece mekanı tamamen elden geçirmesine izin verdi.
O iş için aradı Gary Hutton, son otuz yılda tüm evlerinin tasarımcısı ve mimari tasarımcı Joe McRitchie, yeni bir ortak çalışan. Her iki adam da, Los Angeles Hammer ve Museum of Contemporary Art da dahil olmak üzere çeşitli müzelerin mütevelli heyetinin bir üyesi olan Schreyer'in bir ana kuralı olduğunu biliyordu: Sanat her zaman yıldız faturalandırılır. McRitchie, "Esasen ev bir müze, ancak insanların içinde yaşamasına izin veren bir yumuşaklığa sahip olması gerekiyordu" diyor. Bu demek oluyordu Cephede ve tavanlarda Douglas köknarının çıtaları gibi sıcak dokunuşlar ekleyerek beton, Corian ve bardak.
Projenin yaklaşık dört yıl sürdüğü göz önüne alındığında, babası inşaat işinde olan Schreyer'in bu süreci sevmesine yardımcı oldu. “İnşaatın kokusunu seviyorum - sevimli çocukluk anılarını geri getiriyor” diyor. Almanya'da Holokost'tan sağ kurtulan ebeveynlerin çocuğu olarak dünyaya gelen Schreyer, onlarla birlikte beş yaşında Güney'e göç etti. Kaliforniya, babasının 1950'lerin başlarında bir dönümlük bir dolara arazi satın almaya başladığı ve bir servet kazandığı onu geliştirmek. Daha sonra ailenin başarısı, müzeleri destekleyerek ve müthiş bir koleksiyon biriktirerek sanata olan tutkusunu sürdürmesine izin verdi.
Schreyer, Los Angeles'taki bu hazinenin bir kısmını sergilemek için, evdeki her şeyin müze standartlarına göre yapılması konusunda ısrar etti. Listenin başında, firmanın Hiram Banks tarafından denetlenen aydınlatma vardı. Bankalar | Ramos. Bankalar, tümü ayarlanabilir ancak göze batmayan gömme ampuller ve ray lambaları karışıklığı tasarladı. Örneğin yemek alanında, tavanla aynı hizada olan dairesel bir kumaş panelin arkasına LED'ler yerleştirdi; gün geçtikçe neredeyse kayboluyor, ancak akşamları küratörlere, sanatçılara ve Schreyer'in sık sık misafirleri olan koleksiyoner arkadaşlarına yumuşak, gurur verici bir ışıltı veriyor. Hutton, “Birçok insan yemek masasının üzerinde bir avize olması gerektiğini savunur” diyor. "Ama Chara değil - Richard Artschwager parçasının önüne çıkacağından şikayet ederdi!"
Birçok tasarımcı, rekabet etmemek için duvarları ve kumaşları nötr tutmak için bir ferman tarafından kısıtlanmış hissedebilir. Hutton, sanatla ilgili olarak, Mark gibi güçlü eserler için ortamlar hazırlarken itiraz etmenin zor olduğunu söylüyor. Bradford's Bin Baba, aile odasında çocuk velayeti avukatları için posterler içeren çok kanallı bir kolaj. Farklı tarzları ve malzemeleri ustaca eğlenceli şekillerde karıştırmayı seven Hutton, Bradford'un yanında net bir Piero ile bir oturma alanı oluşturdu. Lissoni kanepe, 20'li yıllarda tasarlanmış deri koltuklar, köşeli yün döşemeli bir bank ve ipli bir çift orta yüzyıl Poul Kjærholm sandalye Koltuklar. Hutton, "Bana göre çılgın bir stil karışımı," diyor.
Daha açık bir şekilde tuhaf olan, Hutton'ın sert fırça kıllarından yapılmış panellerle duvarları kapladığı rahat medya odasıdır. Bu alan, örneğin bir Bruce Nauman video çalışmasını göstermek veya Schreyer'in iki kızı ve küçük torunlarının düzenli ziyaretlerinden biri sırasında bir Pixar filmi izlemek için eşit derecede çekici.
Üst katta, koleksiyoncunun sanat galerisi dediği bir oda, Glenn Ligon’un ünlü neon eseri gibi politik imalar içeren çok sayıda eserin yer aldığı saf bir sergi alanı işlevi görüyor. Çift Amerika. Bu arada Schreyer'in Los Angeles'ın kendi gelişen sanat ortamındaki yeteneklere olan bağlılığı, coşkulu karma medya gibi kreasyonlara da yansıyor. Yakındaki bir koridorda asılı duran Elliott Hundley'nin çalışması ve bir film için yaptırdığı parlak-mor biyomorfik Aaron Curry heykelinin teras. Şehrin en beğenilen sanatçılarından biri olan Bradford, bu yaz Schreyer’s’de bir akşam yemeğine katıldı ve sanatın, mimarinin ve ortamın çekici bir şekilde uyumlu bir bütün oluşturduğunu gördü. "İçerinin nasıl dışarıya dönüşmesi, mimarinin nasıl peyzaja dönüşmesi şaşırtıcı" diyor. Ve Bradford'un göze çarpan yerleşimi hakkında hiçbir şikayeti yoktu. Bin Babayıllardır görmediği bir 2008 çalışması. "Bu heyecan verici bir sürprizdi" diyor. Eski bir arkadaşı görmek gibiydi.