T65 40mm Silah Motorlu Araba
T65 40 mm Motorlu Top Arabası, değiştirilmiş bir M5 Hafif Tank şasisine 40 mm Bofors topunu takma girişimiydi. Tasarım başarılı oldu, ancak M5 üretimden kalkıyordu ve bu nedenle çalışma, M19 Gun Motor Carriage olarak hizmete giren M24 Chaffee hafif tankını temel alan bir versiyona taşındı.
Mayıs 1941'de ABD Ordusu, T16 4.5in Gun Motor Carriage üzerinde çalışmaya başladı. Cadillac, tasarım çalışmalarının çoğunu yaptı ve M5 Hafif Tanklarına dayanan, ancak uzatılan ve üçüncü bir iki tekerlekli süspansiyon bojisi verilen bir şasi ürettiler. Bu, araç içindeki alan miktarını artırdı ve büyük silahların monte edilmesini kolaylaştırdı (temel M3 veya M5 şasisi üzerinde kendinden tahrikli silahlar üretme girişimleri, çok küçük olduğu için başarısız oldu).
Değiştirilmiş M5A1 şasisi, bazen Hafif Savaş Ekibi olarak adlandırılan kendinden tahrikli silah tasarımları ailesinin temeli oldu. T65, Uçaksavar Komutanlığı için üretildi ve tankın arkasına monte edilmiş dairesel bir platform üzerinde ikiz 40 mm Bofors silah yuvası taşıyordu. Prototip başarılı denemelerden geçti ve Şubat 1943'te Uçaksavar Komutanlığı 1.000 T65 40mm Top Motor Arabası istedi. Ordu Kara Kuvvetleri, M5'in yakında üretimden çıkması beklendiği için bu emre itiraz etti. Bu aşamada hem T7 Hafif Tank hem de T21 Hafif Tank programları sorunluydu ve yakında iptal edilecekti, ancak Nisan 1943'te T24 Hafif Tank üzerinde çalışmalar başladı. Bu daha sonra M24 Chaffee olarak hizmete girecek ve aynı zamanda diğer zırhlı araçların (Ortak Şasi Konsepti) temeli olacak şekilde tasarlandı.
23 Mayıs 1943'te ordu, yeni T24 şasisini kullanarak T65'in bir versiyonunun geliştirilmesini onayladı. Pilota T65E1 adı verildi ve 1944'ün başlarında tamamlandı ve araç Ağustos 1944'te M19 Çoklu Silah Motorlu Taşıyıcı olarak üretime geçti.
M19 Çoklu Tabanca Motorlu Araba
NS M19 Çoklu Tabanca Motorlu Araba (MGMC), M24 hafif tank şasisi üzerinde yer alan II. İki adet Bofors 40'160mm (1,6'160in) mm'lik topla donatılmıştı. Cadillac tarafından 1944'ün sonlarına doğru üretildi.
M19, M5 hafif tank şasisine dayanan T65'ten geliştirildi. Orijinal tasarım geliştirildi ve T65E1 olarak adlandırıldı. Dünya Savaşı sırasında birkaç ABD Ordusu uçaksavar birimini donatan M19 MGMC olarak Mayıs 1944'te hizmete girdi. M19A1, 40'160 mm Bofors topları için bir yardımcı motora ve yedek namluya sahip geliştirilmiş bir varyanttı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, M19 ve M19A1, Müttefiklerin Avrupa semalarında hava üstünlüğüne sahip olmaları nedeniyle Avrupa Operasyon Tiyatrosu'nda bir saldırı silahı olarak aksiyon gördü. M19 ve M19A1, Kore Savaşı sırasında da aynı rolde kullanıldı.
İçindekiler
İkinci Dünya Savaşı sırasında Avrupa ve Asya'daki olayları gözlemleyen Amerikalı tank tasarımcıları, Hafif Tank M2'nin modasının geçtiğini fark etti ve onu geliştirmeye koyuldu. Daha kalın zırh, modifiye edilmiş süspansiyon ve yeni top geri tepme sistemi ile yükseltilmiş tasarıma "Hafif Tank M3" adı verildi. Aracın üretimi Mart 1941'de başladı ve Ekim 1943'e kadar devam etti. Doğrudan selefi M2A4 gibi, M3 de başlangıçta 37 mm M5 top ve beş adet .30-06 Browning M1919A4 makineli tüfekle silahlandırıldı: top ile eş eksenli, taretin tepesi bir M20 uçaksavar yuvasında, sağ pruvada bir bilye yuvasında ve sağ ve sol gövde süngerlerinde. Daha sonra, tabanca biraz daha uzun olan M6 ile değiştirildi ve sponson makineli tüfekler kaldırıldı. Hafif bir tank için Stuart oldukça ağır zırhlıydı. Ön üst gövdede 38 mm, alt ön gövdede 44 mm, top kalkanında 51 mm, taret yanlarında 38 mm, gövde yanlarında 25 mm ve gövde arka tarafında 25 mm zırh vardı. [5]
NS M3 ve M3A1 varyantlar, benzinle çalışan 7 silindirli Continental W-670 (8.936 yerleşik) veya 9 silindirli Guiberson T-1020 dizel (1.496 yerleşik) olmak üzere hava soğutmalı bir radyal motorla güçlendirildi. [6] Bu motorların her ikisi de orijinal olarak uçak motorları olarak geliştirildi. Dahili olarak, radyal motor arkada ve şanzıman tankın gövdesinin önündeydi. Motoru ve şanzımanı birbirine bağlayan pervane şaftı, dövüş bölümünün ortasından geçiyordu. Radyal motorun krank mili, gövde tabanından yükseğe yerleştirildi ve tankın nispeten yüksek profiline katkıda bulundu. [7] M3 hybrid ve M3A1'de döner bir taret tabanı tanıtıldığında, mürettebatın daha az yeri vardı. 3.427 daha M3A3 varyantlar, değiştirilmiş gövde (M5'e benzer), yeni taret ve Continental W-670 benzinli motor ile inşa edildi. [8] M2A4'ün aksine, tüm M3/M5 serisi tanklarda, daha fazla zemin teması için arkada bir avara tekerleği vardı.
M5 Stuart Düzenle
M3'te kullanılan radyal uçak motorlarına yönelik savaş zamanı talebini azaltmak için, ikiz Cadillac V8 otomobil motorları ve bir transfer kutusu aracılığıyla çalışan ikiz Hydra-Matic şanzımanlar kullanılarak yeni bir versiyon geliştirildi. Tankın bu versiyonu daha sessiz, daha serin ve daha genişti, otomatik şanzıman da mürettebat eğitimini basitleştirdi. Yeni model (başlangıçta M4 olarak adlandırıldı ancak yeniden adlandırıldı M5 M4 Sherman [9] ile karıştırılmaması için, motor bölmesi üzerinde yükseltilmiş bir arka güverte ile yeniden tasarlanmış bir gövdeye, eğimli eğimli plakaya ve sürücü kapaklarının üste kaydırılmasına sahipti. Stuart'ları kullanan birliklerin ana eleştirisi, ateş gücünden yoksun olması olmasına rağmen, geliştirilmiş M5 serisi aynı 37 mm'lik topu korudu. M5, 1942'den itibaren üretimde kademeli olarak M3'ün yerini aldı ve M7 projesinin yetersiz kalmasından sonra, 1944'te Hafif Tank M24'ün yerini aldı. Toplam M5 ve M5A1 tank üretimi, M5'e dayalı ek 1.778 M8 75 mm obüs motorlu vagon üretimi 8.885 idi. üstü açık taretli şasi üretildi.
Binbaşı Sadık Fairall After eylem raporu, 759. Hafif Tank Taburu, 44 Temmuz - 45 Mart [10]
Kuzey Afrika ve Avrupa'da Savaş Düzenle
İngiliz ve diğer İngiliz Milletler Topluluğu orduları, Hafif Tank M3'ü "Stuart" olarak savaşta ilk kullananlardı. [11] Kasım 1941'in ortasından yılın sonuna kadar, Kuzey Afrika Seferi sırasında Haçlı Operasyonu'na yaklaşık 170 Stuart (toplam 700'den fazla tank gücünde) katıldı ve kötü sonuçlar aldı. Bu, M3'ün çoğu açıdan daha üstün veya karşılaştırılabilir olmasına rağmen [ kaynak belirtilmeli ] Eksen kuvvetleri tarafından kullanılan tankların çoğuna. En çok sayıdaki Alman tankı olan Panzer III Ausf G, M3 ile neredeyse aynı zırh ve hıza sahipti [not 1] ve her iki tankın topu da diğer tankın ön zırhını 1.000 m (3.300 ft) öteden delebiliyordu. [12] En çok sayıda İtalyan tankı (ve genel olarak en çok sayıda ikinci Mihver tankı), Fiat M13/40, Stuart'tan çok daha yavaştı, her yönden biraz daha zayıf zırha sahipti ve Stuart'ın ön gövdesini veya taret zırhını delemedi. 1.000 metre, oysa Stuart'ın silahı M13/40'ın herhangi bir noktasını delebiliyordu. Stuart donanımlı birliklerin harekat sırasında maruz kaldıkları yüksek kayıplar, daha çok ordunun daha iyi taktikleri ve eğitimi ile ilgiliydi. Afrika Birliği Kuzey Afrika harekâtında kullanılan Alman zırhlı savaş araçlarının bariz üstünlüğünden daha fazla [13] operasyon, M3'ün birkaç teknik hatası olduğunu ortaya çıkardı. İngiliz şikayetlerinde 37 mm M5 top ve kötü iç düzenden bahsedildi. İki kişilik taret mürettebatı önemli bir zayıflıktı ve bazı İngiliz birimleri üç kişilik taret mürettebatıyla savaşmaya çalıştı. Stuart'ın ayrıca sınırlı bir menzili vardı; bu, birimler genellikle erzaklarını geride bıraktıklarından ve yakıtları bittiğinde mahsur kaldıklarından, son derece hareketli çöl savaşında ciddi bir sorundu. Olumlu tarafı, mürettebat, özellikle 1942'ye kadar Afrika'daki İngiliz tank gücünün büyük bir bölümünü oluşturan Crusader tankı [14] [15] ile karşılaştırıldığında nispeten yüksek hızını ve mekanik güvenilirliğini beğendi. Daha yavaş, daha az güvenilir ve birkaç ton daha ağır iken Stuart'a zırh. Stuart ayrıca yüksek patlayıcı mermiler gönderebilen bir top avantajına sahipti, çoğu Haçlı tarafından monte edilen 40 mm QF 2-pdr top için HE mermiler mevcut değildi ve bu mermilerin yerleştirilmiş tanksavar silahlarına veya piyadelere karşı kullanımlarını ciddi şekilde sınırlandırıyordu. [16] [not 2] Stuart'ın ana dezavantajı düşük yakıt kapasitesi ve menziliydi, menzili sadece 75 mil (121 km) araziydi, [5] kabaca Crusader'ınkinin yarısıydı.
1942 yazında, İngilizler genellikle Stuarts'ı tank tank savaşından uzak tuttu ve onları öncelikle keşif için kullandı. Ağırlıktan tasarruf etmek, hız ve menzili artırmak için bazı örneklerde taret kaldırıldı. Bunlar "olarak bilinir hale geldi.Stuart RecceBazıları "Stuart Kanguru" olarak bilinen zırhlı personel taşıyıcılarına, bazıları da komuta araçlarına dönüştürülerek "Stuart Komutanlığı" olarak tanındı. M3'ler, M3A3'ler ve M5'ler savaşın sonuna kadar İngiliz hizmetinde devam etti, ancak İngiliz birimlerinde bu hafif tankların oranı ABD birimlerinden daha küçüktü. kaynak belirtilmeli ]
Doğu Cephesi Düzenle
M3'ün diğer büyük Lend-Lease alıcısı olan Sovyetler Birliği, tankın yeterince silahsız, zırhsız, alev alma olasılığı yüksek ve yakıt kalitesine fazla duyarlı olduğunu düşünerek tanktan daha az memnundu. M3'ün radyal uçak motoru yüksek oktanlı yakıt gerektiriyordu, bu da tanklarının çoğu dizel veya düşük oktanlı yakıt kullandığından Sovyet lojistiğini karmaşıklaştırıyordu. Yüksek yakıt tüketimi, özellikle keşif aracı olarak kullanım için hassas olan zayıf bir menzil özelliğine yol açtı. Ayrıca, Sovyet tanklarıyla karşılaştırıldığında, M3'ün daha dar paletleri, daha yüksek bir zemin basıncıyla sonuçlandı ve bu da onları tankta daha kolay sıkışıp kalmasına neden oldu. Rasputitsa Doğu Cephesi'nde ilkbahar ve sonbahar ve kış kar koşullarının çamurlu koşulları. 1943'te Kızıl Ordu M5'i denedi ve yükseltilmiş tasarımın M3'ten çok daha iyi olmadığına karar verdi. 1941'den daha az umutsuz olan Sovyetler, M5'i tedarik etmek için bir Amerikan teklifini geri çevirdi. M3'ler Kızıl Ordu hizmetinde en azından 1944'e kadar devam etti. [ kaynak belirtilmeli ]
İtalya Düzenle
M5'in savaşta daha başarılı kullanımlarından biri, Anzio Savaşı sırasında, sahil başını çevreleyen Alman güçlerini kırarken geldi. Taktikler, bir orta tank şirketinin daha ağır savunmaları yok etmek için ilk atılımını ve ardından orta tankların geride bırakılan Alman birliklerine saldıracak bir piyade taburunu gerektiriyordu. Birçok gizli tahkimat ve mevzi ilk orta tank saldırısından sağ kurtulmuş olacağından, piyade daha sonra kalan herhangi bir müstahkem Alman birlikleriyle karşı karşıya kalacaktı. Piyadenin arkasında, Piyade tarafından yönlendirildiğinde, genellikle yeşil Duman bombası kullanarak bu pozisyonlara saldıran hafif bir tank şirketinin M5'leri geldi. [17]
İçindekiler
Kuzey Afrika kampanyasındaki İngiliz muharebe deneyimi, M3 Stuart hafif tankının, özellikle 37 mm'lik topunun performansının çeşitli eksikliklerini tespit etti. 75 mm'lik bir top, obüs Motorlu Taşıyıcı M8'e (daha büyük bir kuleye sahip bir M3 tankı) deneysel olarak yerleştirildi ve denemeler, M3'ün M5 hafif tank geliştirmesinde 75 mm'lik bir topun mümkün olduğunu gösterdi. Yine de M3/M5 tasarımı eskimişti ve 75 mm'lik top, depolama alanını azalttı. [1]
Başlangıçta bir yedek olarak görülen T7 hafif tank tasarımı, hafif tank sınıflandırmasından çıkarılarak ağırlığı 25 kısa tonun üzerine çıktı ve böylece Orta Tank M7 olarak belirlendi. Güç artışı olmaksızın yapılan ağırlık artışı, ona yetersiz bir performans verdi; program, tek bir orta tank olan M4 orta tankında standardizasyona izin vermek için Mart 1943'te durduruldu. [2] [1] Bu, Mühimmat Komitesi'ni M5A1 ile aynı güç aktarma organına sahip ancak 75 mm'lik bir topla donanmış yeni bir hafif tank için bir spesifikasyon yayınlamaya sevk etti. [3]
Nisan 1943'te, Mühimmat Kolordusu, Cadillac (M5'i üreten) ile birlikte yeni proje üzerinde çalışmaya başladı. Hafif Tank T24. M5'in motor ve şanzımanı, T7'nin bazı yönleriyle birlikte kullanıldı. [1] Aracın ağırlığı 20 tonun altında tutulmaya çalışıldı. Zırh son derece hafifti ve etkinliği en üst düzeye çıkarmak için eğimliydi. Taret, 38 mm kalınlığında bir top kalkanı ile 25 mm kalınlığındaydı. Eğimli plaka 25 mm kalınlığındaydı. Yan gövde zırh kalınlığı değişkendi: ön kısım 25 mm kalınlığındaydı, ancak zırhın (motor bölmesini kaplayan) arka üçte biri sadece 19 mm idi. [4]
B-25H Mitchell bombardıman uçağında kullanılan silahın bir türevi olan yeni bir hafif 75 mm top geliştirildi. Silah, Amerikan tankları tarafından kullanılan 75 mm M3 ile aynı balistiğe sahipti, ancak ince duvarlı bir namlu ve farklı geri tepme mekanizması kullandı. Tasarım, kendisi Temmuz 1943'te üretime başlayan M18 Hellcat tank avcısına benzer şekilde 16 inç (41 cm) paletlere ve burulma çubuğu süspansiyonuna sahipti. Burulma çubuğu sistemi, kullanılan dikey kıvrımlı süspansiyondan daha yumuşak bir sürüş sağlamaktı. çoğu ABD zırhlı aracında. Aynı zamanda, şasinin kendinden tahrikli silahlar gibi diğer araçlar ve birlikte "Hafif Muharebe Ekibi" olarak bilinen özel araçlar için kullanılan bir standart olması bekleniyordu. [1] Nispeten düşük bir siluete ve üç kişilik bir tarete sahipti. [ kaynak belirtilmeli ]
15 Ekim 1943'te ilk pilot araç teslim edildi. Tasarım başarılı olarak değerlendirildi ve Mühimmat Departmanı tarafından hemen 1.000 dolarlık bir sözleşme yapıldı. Bu daha sonra 5.000'e yükseltildi. [1] Üretim adı altında 1944 yılında başladı Hafif Tank M24. Nisan'dan Cadillac'ta ve Temmuz'dan itibaren Massey-Harris'te iki tesiste üretildi. Ağustos 1945'te üretim durdurulduğunda, 4.731 M24 üretildi. [5]
M24 kahve eskiyen ve kullanılmayan Hafif Tank M5'in (Stuart), ek rollerde kullanıldı. İlk otuz dört M24, Kasım 1944'te Avrupa'ya ulaştı ve Fransa'daki ABD 2. Süvari Grubuna (Mekanize edilmiş) verildi. Bunlar daha sonra, her biri on yedi M24 alan Birlik F, 2. Süvari Keşif Filosu [6] [7] ve Birlik F, 42. Süvari Keşif Filosu [8]'na verildi. Aralık 1944'teki Bulge Muharebesi sırasında, bu birlikler ve yeni tankları güney sektörüne koştu, M24'lerden ikisi ABD Birinci Ordusunun 740. Tank Taburu ile hizmet vermek üzere ayrıldı. [9]
M24, Aralık 1944'te yaygın kullanıma girmeye başladı, ancak cephe muharebe birimlerine ulaşmada yavaş kaldılar. Savaşın sonunda, birçok zırhlı tümendeki hafif tank bölükleri hâlâ esas olarak M3/M5 Stuart ile donatılmıştı. Bazı zırhlı tümenler, savaş bitene kadar ilk M24'lerini alamadılar. [10] ABD Ordusunun yanı sıra, İngiliz Ordusu savaş sırasında Chaffee'nin bir başka ana kullanıcısıydı ve en az birkaç yüz ABD Lend-Lease programı aracılığıyla elde edildi. Bunlar, esas olarak kuzeybatı Avrupa'da ve İngiliz kuvvetlerinin Alman birliklerine karşı eylem gördüğü Kuzey Alman Ovası'nda harekete geçti.
Düşmanlıkların sona ermesinden önce onları alan zırhlı birliklerden gelen raporlar genellikle olumluydu. Mürettebat, geliştirilmiş arazi performansını ve güvenilirliğini beğendi, ancak en çok, 37 mm'ye göre büyük bir gelişme olan 75 mm'lik ana topu takdir ettiler. M24, Alman tanklarından daha düşüktü, ancak daha büyük top en azından mürettebatına gerektiğinde, özellikle piyade desteğinde savaşmak için çok daha iyi bir şans verdi. M24'ün hafif zırhı, onu neredeyse tüm Alman tanklarına, tanksavar silahlarına ve elle tutulan tanksavar silahlarına karşı savunmasız hale getirdi. M24'ün Avrupa'da savaşı kazanmaya katkısı önemsizdi, çünkü çok azı zırhlı tümenlerin yıpranmış M5'lerini değiştirmek için çok geç geldi. [5] İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda, ABD Ordusu Chaffee'lerini 1945'teki Berlin Zafer Geçit Töreninde İngiliz Comet tankları ve o zamanın en son Sovyet tankları olan Iosif Stalin 3 (IS-3) ağır tankının yanında sergiledi. Aynı yıl Japonya'yı işgal ettiğinde, ülkedeki daha dar yollar ve daha az ağırlıktaki köprüler nedeniyle daha büyük Sherman'lar ve daha ağır Pershing'ler yerine çok sayıda hafif Chaffee'yi konuşlandırdı.
Kore Savaşı'nın açılış aşamalarında, M24'ler, Sovyetler tarafından sağlanan daha ağır ve daha büyük Kuzey Kore T-34-85'leriyle savaşmaya yönelik ilk ABD tanklarıydı. Chaffee tanklarının çekildiği Japonya'daki işgal birlikleri, II. Dünya Savaşı'ndan sonra hızlı terhis nedeniyle deneyimsiz ve donanımsızdı. Başlangıçta Chaffee'leri Kore'ye göndermenin bir başka nedeni de kısmen ABD subaylarının Kore'yi büyük ölçekli tank savaşının meydana gelebileceği bir ülke olarak görmemeleri (Kore yarımadasının çoğu büyük ölçüde dağlık ve tepeliktir) ve bu nedenle savaşmak için daha hafif zırhlı araçlar göndermeleriydi. işgalci kuzey kore kuvvetleri. M24, işgalci ordunun daha iyi silahlanmış, daha iyi zırhlı ve daha iyi mürettebatlı orta tanklarına karşı başarısız oldu, sayılarının çoğunu kaybederken T-34 tank birimlerine sadece küçük hasar verdi. Bir savaş geri çekilmesini yöneterek, Pusan Çevresinde piyade destek topçuları olarak sona erdiler ve Ağustos ayında ABD ve İngiliz Milletler Topluluğu'ndan gelen takviyeler, üstün piyade tanksavar silahlarından bahsetmeye gerek bile yok, T-34'lerle eşleşen daha ağır tanklar getirdiler. ve Kuzey Kore zırhına karşı ezici hava desteği. M24'ler savaşta daha sonra keşif rollerinde daha başarılı oldular ve M4 Sherman, M26 Pershing ve M46 Patton gibi daha ağır ve daha yetenekli tankların yanı sıra İngiliz Churchill, Comet ve Centurion tankları tarafından desteklendi. [11]
Diğer başarılı II. Dünya Savaşı tasarımları gibi, M24 de dünya çapında birçok orduya tedarik edildi ve ABD Ordusunda M41 Walker Bulldog tarafından değiştirildikten çok sonra yerel çatışmalarda kullanıldı. Fransa, M24'lerini Çinhindi'nde piyade destek görevlerinde kullandı ve iyi sonuçlar aldı. Dien Bien Phu Savaşı'nda on M24 kullandılar. Aralık 1953'te, on demonte Chaffee, garnizona ateş desteği sağlamak için hava yoluyla nakledildi. Viet Minh kuvvetleri Mayıs 1954'te nihayet kampı yenmeden önce takip eden uzun kuşatmada yaklaşık 15.000 top mermisi ateşlediler, neredeyse hepsi tamamen yıpranmış ve savaş sona erdiğinde ağır hasar görmüş. [12] Fransa ayrıca M24'ü Cezayir'de konuşlandırdı, bazı varyantlar orada savaştı ve Fransa tarafından modifiye edilmiş bir AMX-13 tareti taşıyordu. Bazı eski Fransız ve ABD Chaffe'lerinin, en azından Huế Savaşı'na kadar hizmet gördükleri Güney Vietnam Ordusu'na devredildiği ve birçoğunun hava üsleri gibi hayati askeri tesislerin dışında sabit silah mevzileri olarak hizmet ettiği biliniyor. M24'ün en son görev yaptığı 1971 Hint-Pakistan Savaşı'nda, Doğu Pakistan'da (bugünkü Bangladeş) konuşlanmış 66 Pakistanlı Chaffe'nin Hint Ordusu T-55'leri, PT-76'ları ve anti- tank ekipleri, daha donanımlı işgalci Hint kuvvetleri için kolay av. Hem İran hem de Irak, İran-Irak Savaşı'ndan önce M24'lere sahip olsa da, bu çatışmada kullanımlarına dair bir rapor yok. Güney Koreli Chaffees, Kore Savaşı sırasında sınırlı hizmet gördü ve genellikle komünist güçlere vur-kaç baskınları gerçekleştirdi. [13] Kamboçya, Laos, Japonya ve Tayvan, Chaffees'i Güney Vietnam, Güney Kore ve Pakistan dışında işleten diğer dört Asya ülkesiydi.
Yunan Ordusu 1950'den 1970'e kadar ABD'den 85 M24 aldı. M24'ler başlangıçta 392 ve 393 numaralı iki Tank Alayında örgütlendi. Daha sonraki yıllarda Tank Alayları aynı sayıda Tank Taburlarında yeniden düzenlendi. 1962'den yetmişli yılların başlarına kadar Tank Taburlarındaki M24'ler M47'lerle değiştirildi ve M24'ler Bağımsız Keşif Bölüklerini 1975'te İtalya'dan alınan ek 121 M24 ile donatmak için kullanıldı. 1991'den 1995'e kadar 61 M24, CFE Antlaşması sınırlamaları nedeniyle hurdaya çıkarıldı. [14] Geri kalanlar askeri kampların içinde veya dışında terk edilmiş [15] ve bir M24 Yunan Ordusu Tank Müzesi'nde korunmaktadır. [16]
Chaffees iki savaş filminde görünür, Remagen'deki Köprü ve Bulge Savaşı. Her durumda Chaffees, daha ağır M4 Sherman'ı temsil etmek için kullanılıyor. Kullanılan tanklar Bulge Savaşı İspanyol ordusundan ödünç alındı. Bilim kurgu filminde de görünürler Dünyanın Durduğu Gün. Biri kısa süre içinde görülebilir Broke'a git! Japon Amerikan piyadeleri ile ilerliyor.
T56, M18 doğrultusundaki ilk tasarımdı. M3A3 Stuart tankına dayanıyordu. Açık bir taretteki 37 mm'lik bir top test edildi ve bunun modası geçmiş olarak kabul edildi. Bir Royal Ordnance QF 6 Pounder (57mm) de 1942'de test edildi.
T67 2. tasarımdı, bilinmeyen bir 75 mm'lik topla donatılmıştı. Tasarım, T49 Orta tank şasisine dayanıyordu. Bir model Kasım 1942'de Aberdeen'de test edildi.
76,2 mm Top Motor Arabası, T70
T70 en son tasarımdı. 75 mm, 76.2 mm M1 ile değiştirildi. Motor, Continental R-975-C1 ile değiştirildi. Tasarımda bazı sorunlar devam etti, ön amortisör tankın ağırlığı için çok zayıftı ve paletler ortalamanın altında bir palet ömrüne sahipti. Zırh düzeninde bazı düzeltmeler ve birkaç küçük değişiklikten sonra M18 doğdu. 6 adet T70 GMC tamamlandı.
Bibliyografya
: belge kullanımı comme source dökün la rédaction de cet makale.
- (tr) Peter Chamberlain ve Chris Ellis, II. Dünya Savaşı'nın İngiliz ve Amerikan Tankları, New York, NY, Arco Publishing Inc, 1969, 222 s. (ISBN 0-668-01867-4) . .
- (tr) Terry Gander , The Bofors Gun , Barnsley, Birleşik Krallık, Pen and Sword, 2013 , 256 s. (ISBN 978-1-78346-202-5 ve 1-78346-202-7, ligne lire) . .
- (tr) Mike Green , American Tanks & AFVs of World War II , Oxford, İngiltere, Osprey Publishing, 2014 , 376 s. (ISBN 978-1-78200-931-3 ve 1-78200-931-0) . .
- (tr) R. P. Hunnicutt , Stuart : A History of the American Light Tank , cilt. 1, Navato, CA, Presidio Press, 1992, 512 s. (ISBN 0-89141-462-2) . .
- (tr) Jeff Kinard , Topçu : Etkisinin Resimli Tarihi , Santa Barbara, CA, ABC-CLIO, 2007 , 536 s. (ISBN 978-1-85109-556-8 et 1-85109-556-X, ligne lire) . .
- (tr) Steven J. Zaloga , M24 Chaffee Hafif Tank 1943–1985 , Oxford, İngiltere, Osprey Publishing, 2003 , 48 s. (ISBN 1-84176-540-6) . .
M19 розроблялася на замовлення армії США на базі існуючого легкого танка. Військам була потрібна бойова машина на базі легкого танка M5 Stuart з двома 40 мм гарматами Bofors, яка могла б рухатися в колонах або бойових порядках одночасно з існуючою бронетехнікою різних типів, забезпечуючи їм протиповітряну оборону. Daha fazla bilgi için bkz. Проєкт нової ЗСУ отримав позначення T65 Çoklu Tabanca Motorlu Araba.
Однак незабаром цей проєкт був скасований. У квітні 1943 року командування армії США прийняло рішення розпочати новий проєкт, який отримав умовну Hafif Savaş Ekibi. В рамках цієї програми планувалося створити ціле сімейство нової бронетехніки різного призечення нов. T65 ile ilgili olarak, T65 ile ilgili olarak. Новий варіант цієї ЗСУ отримав позначення T65E1.
Для задоволення вимог щодо розміщення двох 40-мм гармат шведського виробництва було ствоштва було створенне змпноська. Daha fazla oku деякі daha fazla oku, daha önce T65E1 tarafından okundu.
T65E1 озброїли двома 40-мм автоматичними гарматами M2 фірми Bofors. Гармати оснащувалися гідравлічними і ручними механізмами наведення. Обертання всієї башти забезпечувало кругове наведення по горизонталі. -3 ° до + 85 °'ye kadar hikayeler. Максимальна швидкість горизонтального наведення досягала 40 °/секунду, вертикального — 25 °/sек. Аля наведення зброї використовувалися приціли типів M13, M23 ve M24, розташовані праворуч ve балоруч вало
На початку 1944 року був побудований перший прототип ЗСУ T65E1, який незабаром відправили на Абердинслий .
14 gün 1944 року нова бойова машина була прийнята на озброєння під позначенням M19 Çoklu Tabanca Motorlu Araba. Незабаром з'явився перший контракт з компанією Cadillac на серійне будівництво нової технікь в кілкости 904
Загалом до кінця війни було побудовано тільки 285 самохідних установок, тобто менденше третинзни. Втім, з огляду на припинення боїв і відсутність необхідності в подальшому масового виробництва подібної техніки було вирішено відмовитися від нових поставок.
Проте, M19 все ж брали участь у боях в Європі, хоча і не в запланованій ролі. Вони нерідко використовувалися як додатковий засіб вогневої підтримки сухопутних військ. Характеристики гармат «Бофорс» дозволяли з певною ефективністю обстрілювати споруди, зміцнення, техніку і живу силу противника з великих відстаней і тим самим допомагати наступаючим підрозділам. була атака назелмних.
Модифікована версія M19A1 MGMC взяла участь у Корейській війні. В цьому конфлікті, як і під другої світової, зенітним самохідним установкам часто доводилослоплової.
İçindekiler
Avrupa'daki olayları gözlemleyen Amerikalı tank tasarımcıları, Hafif Tank M2'nin modasının geçtiğini fark ettiler ve onu geliştirmeye başladılar. Daha kalın zırh, modifiye edilmiş süspansiyon ve yeni top geri tepme sistemi ile yükseltilmiş tasarıma "Hafif Tank M3" adı verildi. Aracın üretimi Mart 1941'de başladı ve Ekim 1943'e kadar devam etti. Doğrudan selefi M2A4 gibi, M3 de 37 mm M5 top ve beş adet .30-06 Browning M1919A4 makineli tüfekle donatılmıştı: top ile eş eksenli, üstte taretin M20 AA yuvasında, top yuvasında sağ pruvada, sağ ve sol gövde süngerlerinde.
M3'te kullanılan radyal uçak motorlarına olan talebi azaltmak için ikiz Cadillac V-8 otomobil motorları kullanılarak yeni bir versiyon geliştirildi. Yeni model (başlangıçta M4 olarak adlandırıldı, ancak M4 Sherman ile karıştırılmaması için yeniden M5 olarak adlandırıldı) ayrıca eğimli eğimli kaplama plakalı yeniden tasarlanmış bir gövdeye sahipti ve sürücü kapakları üste taşındı. Onu kullanan birimlerin ana eleştirisi, Stuarts'ın ateş gücünden yoksun olması olsa da, geliştirilmiş M5 serisi aynı 37'160 mm topunu korudu. M5, 1942'den itibaren üretimde kademeli olarak M3'ün yerini aldı ve ardından 1944'te Hafif Tank M24'ün yerini aldı.
İngilizler 1940'larda zırhlı personel taşıyıcıları yaratıyor
OP tarafından belirtildiği gibi, tank gövdelerinden dönüştürülen APC'lerden bahsediyordum.
Lord Wyclif
Maraton
Bu aracı bilmiyordum, gönderdiğiniz için teşekkürler!
OP tarafından belirtildiği gibi, tank gövdelerinden dönüştürülen APC'lerden bahsediyordum.
- 3quot Gun Motor Arabası M18:
- M39: Birlik veya ikmal taşımacılığı için kullanılan taretsiz M18 şasi.
- M44 Zırhlı Personel Taşıyıcı: Üst kapaklar yandan menteşelidir.
- M44 Zırhlı Personel Taşıyıcı, M39'un değiştirilmiş bir versiyonuydu. Aracın iç düzeni değiştirildi. Sürücü, okçu ve komutan olmak üzere üç kişilik mürettebatı vardı ve tek bir geniş yolcu kompartımanında 24 asker taşıyabiliyordu. Yolcular, araç boyunca uzunlamasına uzanan dört sıraya oturdular - her iki tarafta biri içe dönük ve ikisi arka arkaya ortada. Aracın arkasında yolcu bölmesine geçişi sağlamak için iki büyük kapı ve yanlarda kaçış kapıları vardı. Savaş sonrası zırhlı personel taşıyıcılarının tasarımına benzeyen yeni, kutu şeklinde bir üst yapıya sahipti.
12 Nisan 1945'te T16 sınırlı tedarik için kabul edildi ve Cadillac'ta üretime alındı. İlk altı araç Haziran 1945'te teslim edilecekti. Bunlara M44 Zırhlı Hizmet Aracı adı verildi ve barış zamanı ordusunda kullanım için değerlendirildi. Ordu, 10-12 kişilik tek bir mangayı taşıyabilecek bir araç istiyordu ve böylece M44 gereken büyüklüğün iki katıydı.
31 Ekim 1946'da ordu, M44'lerden birinin daha önceki denemelerin derslerini dikkate alacak şekilde değiştirilmesine izin verdi. Bu araca, M44E1'e daha güçlü bir motor, 21 inç palet verildi ve 10 inç daha uzundu. Çatı bölümlerinden bazıları açılabilir, bu nedenle yan kaçış kapıları çıkarıldı. Bu sürüm de üretim için kabul edilmedi.
İZCİ 5249
Bir M18, mevcut Abrams'tan daha hızlıdır.
Bunu bir APC için kullanmak çok hızlı ve etkili olacaktır.
Maraton
Cryhavoc101
Peg Bacak Pom
PhilKearny
Sam R.
Şunları başaran en büyük kültürel sorunlar:
Bölüm/takım
yan kapak
Kapak
Kıymık koruması olmayan bir arazi kamyonu pek bir şey değiştirmeyecek.
Maraton
Yulzari
İZCİ 5249
İZCİ 5249
Pekala, diyelim ki İngilizler A14'ü daha ucuz olduğu için kullandılar, ilk eylem kuzey Afrika'da olacak, bunu sözleşmeyi kullanan II işareti takip edecek.
Rus BT 7 ve Hafif Tank Mk VII (A17)'de kullanılan süspansiyon sistemi kullanılabilse de Tetrarch gerekirse paletsiz de çalışabilir.
Kapalı bir kutu olduğu için Kuzey Afrika'da zor olurdu.
Üçlü Krallık
Okay lets say the British used the A14 because it's cheaper, the first action would be in north Africa this is followed by the mark II using the covenator.
Though one could use the suspension system used in the Russian BT 7 and Light Tank Mk VII (A17) Tetrarch can run without tracks if need be.
Though since it's an enclosed box it would be hard in north Africa.
Well, A14 is supposed to be lenghtened Bren Carrier, with somewhat heavier armament, and that sounds alright, but I do not see a reason why you want them so heavily armed. I mean their main job is to serve as a battle taxi, to deliver the troops as close to the battle as possible, and to allow for moving of heavier weapons and supplies. You do not need Proto-IFV for that role.
However, I really see no point in using Christie suspension with them, since there are much better alternatives out there. The original Horstmann suspension of Bren/Loyd carriers should be sufficient, and is a much better option. Christie suspension may allow for greater speeds, but considering the amount of internal space it takes up, as well as maintenance and replacement problems associated with it, I really do not see a reason why they should go with it.
Also, they really do not need a fully enclosed APC at this point in time. Nobody has airburst weapons this early on, least of all the Germans, and US only started using proximity fused airburst munitions in late 1944 I believe. Also, there is no need for full NBC protection, so that also neatly removes the need for an "armored box" designs of Cold War era. Only thing that putting a roof on the APC would do, is to add to the cramped conditions inside, while adding a lot of weight, thus putting additional strain on the suspension and the engine.
Lastly, change of the weapons would do little good since it does not remove the root problem of British Army, that being the fact that they spent majority of the Interwar period being told by their goverment that they are not going to fight a war against Germany. Change that earlier, loosen the purse strings and then you get to watch butterflies fly.
For one French would not be as defeatist as they were IOTL, since the forces British deploy are going to be much larger then their OTL counterparts.
SCOUT 5249
Well, A14 is supposed to be lenghtened Bren Carrier, with somewhat heavier armament, and that sounds alright, but I do not see a reason why you want them so heavily armed. I mean their main job is to serve as a battle taxi, to deliver the troops as close to the battle as possible, and to allow for moving of heavier weapons and supplies. You do not need Proto-IFV for that role.
However, I really see no point in using Christie suspension with them, since there are much better alternatives out there. The original Horstmann suspension of Bren/Loyd carriers should be sufficient, and is a much better option. Christie suspension may allow for greater speeds, but considering the amount of internal space it takes up, as well as maintenance and replacement problems associated with it, I really do not see a reason why they should go with it.
Also, they really do not need a fully enclosed APC at this point in time. Nobody has airburst weapons this early on, least of all the Germans, and US only started using proximity fused airburst munitions in late 1944 I believe. Also, there is no need for full NBC protection, so that also neatly removes the need for an "armored box" designs of Cold War era. Only thing that putting a roof on the APC would do, is to add to the cramped conditions inside, while adding a lot of weight, thus putting additional strain on the suspension and the engine.
Lastly, change of the weapons would do little good since it does not remove the root problem of British Army, that being the fact that they spent majority of the Interwar period being told by their goverment that they are not going to fight a war against Germany. Change that earlier, loosen the purse strings and then you get to watch butterflies fly.
For one French would not be as defeatist as they were IOTL, since the forces British deploy are going to be much larger then their OTL counterparts.
The most I can see is two Browning or Vickers for self defence.
Though air attack is a threat in north Africa a 109 could wreck a troop carrier messily.
Gelişim
The M19 evolved from the 40 mm Gun Motor Carriage T65 project, which was based on an Armored Force requirement for a light anti-aircraft vehicle based on the M5 light tank chassis. Although trials were successful and a production of 1,000 T65s had been requested, the project was stopped by the Ordnance Department since the M5A1 light tank chassis was being phased out of production. Ώ] ΐ]
Since the T65 project was fading away, the Armored Force still needed a light anti-aircraft vehicle, so they made a new project (called T65E1) based on the new T24 chassis Α] (a prototype of the M24 Chaffee). The T65E1 had the same overall layout as the T65 GMC – gun turret at rear with the engines in the middle of the chassis – with a few minor tweaks (including an angular gun shield instead of a straight one). Ώ] Β]
M19 and M19A1
The T65E1 was accepted into service as the M19 Gun Motor Carriage in May 1944 with an order for 904 production models, Ώ] Γ] which was sent to Cadillac. Δ] Some 300 were built by Massey-Ferguson (then Massey-Harris) in Canada. Production did not start until August of that year, and only 285 were produced by the end of the war. Ε] The M19A1 had an auxiliary engine and generator to operate the 40 mm guns when the main engine was shut down, Ώ] and fixtures for carrying two spare gun barrels. Ώ]List of site sources >>>