Frank Capra'nın klasik filmi “It's Wonderful Life” da Sam Wainwright, George Bailey'i plastiklerin heyecan verici dünyasına yatırım yapmaya teşvik ediyor. “Bu radyodan beri en büyük şey,” dedi Sam George'a, “ve seni zemin katta bekliyorum.”
Sam'in ne düşündüğünü sadece hayal edebiliyoruz. biyobozunur plastiklerya da bilim adamları 1980'lerin sonlarında poliesterleri bitkilerden dışarı çıkarabildiğini keşfettiklerinde eski dostuna nasıl yer verecekti. "PC'den beri en büyük şey" gibi bir şey söylemiş olabilirdi. Ve kavram olarak, ama "mucize" çözümler ile çoğu zaman olduğu gibi, gerçeklik nadiren hype kadar yaşıyor.
İlk olarak, yapılan plastik sözünü tekrar edelim polilaktik asit (PLA), bitki şekerlerinden türetilmiş bir polimerdir. Tarımsal dev Cargill PLA'yı geliştirdiğinde, iki belirgin fayda sağladı. İlk olarak Cargill, polimerin başlangıç malzemesinin mısır olduğunu, her yıl milyarlarca çalılık tarafından üretilen bir ürün olduğunu savundu. Diğer bir deyişle, PLA, rafineri sürecinde fosil yakıtlardan elde edilen yağ olarak hayatına başlayan geleneksel plastikten farklı olarak yenilenebilir bir kaynaktan gelmektedir. İkincisi, PLA bakterilere maruz kaldığında su ve karbondioksite ayrılır. Bu mısır bazlı plastik biyobozunur yapar, bu da onu daha çevre dostu yapar.
Görüldüğü gibi, geleneksel plastikten ziyade PLA üretimi, fosil yakıt açısından daha iyi durumda. Biyolojik bazlı bir polimer olduğu için, hammadde olarak herhangi bir yağ gerektirmez. Bunu Amerika Birleşik Devletleri'nde [kaynak: Royte] günde 200.000 varil petrol kullanan geleneksel plastik ambalajla karşılaştırın. Kömür yakan enerji santrallerinden gelen enerjiyi - üretmek için - daha fazla enerji - talep etmez. Bazı tahminlere göre, PLA, konvansiyonel plastik üretmekten yüzde 65 daha az enerji tüketiyor [kaynak: Royte]. Bu aynı zamanda daha az sera gazı ve küresel ısınmaya daha az katkı anlamına geliyor.
Ancak PLA tabanlı ambalajlar, bozulmak için kontrollü bir ortama ihtiyaç duyuyor. Plastiği parçalayan bakteriler, tüm oksijen alınmadıkça ve ısı ardı ardına 10 gün boyunca en az 140 Fahrenheit derecesine (60 Santigrat dereceye) ulaşmadıkça çalışmalarını yapamazlar. Bu gibi durumlarda, plastik 90 günden az bir sürede biyolojik olarak bozunur. Ancak, bir depolama alanı bu koşulları sağlayamaz. Tipik bir ev kompostlama operasyonu da olamaz. Her iki durumda da, PLA petrol bazlı plastik kadar uzun bir süre asılı kalır - 500 yıl veya daha fazla. Geri dönüşüm merkezlerine dönüştüren PLA, başka sorunlara da neden oluyor. Geri dönüştürücüler, PLA'yı geleneksel plastikle bir araya getiremez, bu yüzden bunu bir kirletici olarak kabul ederler.
Okso-bozunur plastikBaşka bir tür biyobozunur plastik, daha iyi değildir. Normal bir plastik atık akımının bir parçası olarak geri dönüştürülebilmesine rağmen, bir petrol veya doğal gazın yan ürünüdür, bu yüzden hala yenilenemeyen bir kaynağa dayanır. Ve isminden de anlaşılacağı gibi, büyük endüstriyel kompostlama tankları tarafından sağlanan oksijen bakımından zengin ortamlarda, tipik depolama alanlarında veya arkalıklarda bulunmayan ekipmanlarda en iyi ayrışmaktadır.
Yani, biyobozunur plastiklerin gerçekliği göz önüne alındığında, gerçekten onlara ihtiyacımız var mı? Şu anki formlarında, belki de yapmıyoruz. Fakat bu durum, gelecekteki biyolojik olarak parçalanabilir plastiğin şeklini göstermez. Bu arada, geri dönüşüm programları mısır bazlı biyolojik olarak parçalanabilen plastiğe uyum sağlayacak şekilde ayarlanabiliyordu, belki de üç bölmeli bir geri dönüşüm toplama sistemine genişletiliyordu: biri geleneksel plastikler için, biri biyolojik olarak parçalanabilir plastikler için, bir ticari kompost tesisine teslim edilecek ve ne olursa olsun.
Bu Sam Wainwright gibi zengin-hızlı girişimciler için çok heyecan verici görünmeyebilir, ama doğru yönde bir adımdır.