Joan Brown’ın kullandığı boya, amaca yönelik ve misyon odaklı görünüyor, özellikle de bu görev, resmin en gösterişli öz saygı duygusunu giydirip onu anlamlı ve eğlenceli kişisel kullanıma sokmayı içerdiğinde. Brown’ın San Francisco Modern Sanat Müzesi’ndeki ayaklar yerde, bulutlar içinde retrospektifindeki eserlerin çoğu, aile ve arkadaşlar için hediye olarak veya daha da iyisi, samimi bir ressam günlüğü olarak yapılabilirdi. sanatçının kendisi dışında kimsenin görmediği ve beğenmediği eserler. 1960’lar-80’ler ortamındaki bazı ressamlar dünyayı değiştirmeyi arzularken, Brown mesleğinin araçlarını sürekli olarak etrafında inşa ettiği ve yeniden inşa ettiği dünyayı kaydetmeye yöneltti.
Retrospektifi Mart’ta San Francisco’da kapanan ve 27 Mayıs’ta açılacağı Pittsburgh, Pensilvanya’daki Carnegie Müzesi’ne taşınan Brown, kalın impasto tarzı soyutlamayı, bazen havasıyla somutlaştırmaya çeviren tomurcuklanan bir Bay Area sanatçısı olarak adını duyurdu. bir kenara alaycı. SFMOMA sergisindeki en eski eserler, altında çok fazla arama yapıldığını düşündüren katmanlı yağ yüzeylerinin tepesinde parıldadı (katalog, Brown’ın biçimlendirici resimlerini “o kadar kalın ki 100 pound ağırlığında ve kuruması onlarca yıl alabilir”) anlatıyor. Ancak, yoluna çıkan pek çok sanatçıyı heyecanlandıracak belirli yüksekliklere tırmanır tırmanmaz, Brown bir selam verdi ve yoluna devam etti.
şükran günü hindisi (1959), gizem ve aldatıcı olabilecek bir tür ustalık karışımıyla ilk çalışmalarının simgesidir. Havada asılı duran bir karkas tasviri klasisizme selam verir; bunu açıklayan duvar metninde Rembrandt’ın bir resmi yer alır. Katledilen Öküz ilham kaynağı olarak – ama garip rengi onu çağrıştırıcı bir tuhaflık haline getirirken, gerçekçiliği onu bir şekilde tespit etmesi zor bir şekilde komik kılıyor. Aynısı – için de geçerli Yeşil Kase (1964), Brown için erken başarıdan cüretkar bir dönüşe işaret eden sade geometrik bir natürmort (şükran günü hindisi New York’ta MoMA tarafından zaten satın alınmıştı ve kendi ipuçlarını alan daha kendine özgü bir çağrıya doğru, stilistik sapmaları onu şaşırttıktan sonra kısa süre sonra yollarını ayıracağı bir satıcıyla güvendeydi.
“Brown’un amacı, sanat dünyasını bilinçli olarak yıkıcı bir şekilde baltalamak değildi; Nancy Lim katalogda, basitçe umursamadı ve onu bu kadar ilginç kılan şeylerden biri de bu kabullenmeyi hiçe saymasıdır. (Yardımcı küratör Lim, SFMOMA’nın baş küratörü Janet Bishop’ın gözetiminde, Carnegie Müzesi’nde durduktan sonra gelecek yıl Orange County Sanat Müzesi’ne gidecek olan gösterinin organizasyonunda çalıştı.)
Bundan sonra Brown’ın dolambaçlı düşünce trenlerini takip etmek, asla uzun süre sabit kalmayan silinmez vizyonlar için farklı ara istasyonlara ve varış noktalarına götürür. Daha olgun yıllarının daha da göstergesi şükran günü hindisi Ve Yeşil Kase gibi işler Mutfakta Noel (1963), Brown’ın oğlunu annelik merakı ve büyüleme ile evcilliğin daha rüya boyutlarıyla bir karışımıyla resmettiği erken bir örnek. Çalışma, bir çift köpek nöbet tutarken, çıplak popolu bir yürümeye başlayan çocuğun yaramaz bir şekilde çok uzun bir tezgâha doğru uzanmasıyla iç açıcı bir hikaye anlatıyor. Ama aynı zamanda, resimsel alanı sarsan damalı bir zemin ve kendi başına bir tablo sınıfına girmesi için yeterince keskinlik ve özenle işlenmiş yan tarafındaki ilginç bir duvar yaması ile estetik bir cümbüşe de uçuyor.
Brown, ailesini çok resmetti ve Norman Rockwell’in Beat Generation sonrası San Francisco sass duygusuyla filtrelenmiş olduğunu öne sürecek kadar ciddiyet ve samimiyetle. Tatilleri severdi (oğluna Noel adını verecek kadar) ve sergi, bazı aile tablolarını onlara ilham veren sepya tonlu şipşak fotoğraflarla eşleştirmeye özen gösterdi. Ancak Brown, kendi kendine resim yapmaya başladığında daha da ilginç hale geldi.
Yeterince hünerli ellerde figürasyonun yapabileceği pek çok şey arasında, hem iç hem de dış benlik duygusunu açığa çıkarmak, en üst sıralarda yer almalıdır. Brown için, aynı anda hem kendisinin hem de başkalarının bakışlarına hizmet etmek için resim yapmış gibi göründüğü otoportreye döndüğünde, bunun beklentileri daha da arttı. Bu tür tablolarının çoğundan açık sözlü, neredeyse çatışmacı bir bakış yansır, ancak bakış açıları her şeyden önce sanatçı ile kendisi arasında sahnelenmiş gibi görünüyor.
Ardından, sinyal karıştırıcı vurgulamalar var. Balık ve Kedi ile Otoportre (1970) ve maske takan kadın (1972), ikincisi, Brown ayakta, eli kalçasında, kırmızı topuklu ayakkabılar, siyah iç çamaşırları ve karikatürize bir plastik kedi maskesi içeriyor. Eşzamanlı olarak seksi ve cinsiyetsizdir ve bir izleyici (veya en azından bazı izleyiciler) için Brown tarafından mecazi olarak oluşturulmuş kendi figürüne bakma eylemindeyken görülmesinin kalıcı sonucuyla birlikte, aradaki tüm dereceler yelpazesidir. .
Daha sonraki resimler takip eden yılları anlatırken – yaşla birlikte Brown, San Francisco Körfezi’nin yasak sularında yüzmenin tutsağı olur, kur yaptığı dört kocadan biriyle dans etmenin zevkine odaklanır ve New Age maneviyatının alemlerine girer. Hayatının sonunda, Hindistan’daki gurusunun aşramına bir dikilitaş yerleştirirken 52 yaşında bir kazada öldüğünde onu kuşattı – sergi, Brown’a bir sanatçı ve aynı zamanda bir sanatçı olarak alışılmadık derecede samimi bir vizyon sunuyordu. özel bir muayenehane izlenimi verecek şekilde yaşayan, seven ve resim yapan biri ona çok yakışırdı.
Eğer bu tepki doğruysa, bunu Brown’ın yaptığı sanata ve bir bütün olarak sanata yaklaşımının bir kanıtı olarak kabul edin. Değilse, ona daha fazla güç.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-in-america/aia-reviews/joan-brown-retrospective-sfmoma-1234669577/