"Ancak," özel proje devam ediyor "Batıda Rus Çarlarının Portreleri". Bu konu her şeyden önce ilginç, çünkü Rus liderleri her zaman kendi ülkelerinin batı seçkinleri ve kasaba halkının birer somut örneği olmuşlardır. Ve “kral” figürü ile ilgili olarak, bir kimse Rusya’nın hangi görüntüsünün Batı’da talep edildiğine karar verebilir. Galerimizdeki portrelerin çoğunun holografik resimler olduğu not edilmelidir. Ne de olsa, Batılı siyasetçilerin Moskova ile taktik bir ittifak kurmaları yararlı olduğunda, kral Ruslarla ittifak ihtiyacı ortadan kalktığında, pragmatik anlaşmalar yapabilen bilge bir cetvel olarak tasvir edildi - geleneksel Rusofobik klişeleri yeniden doğdu ve kral bir "kurnaz bir klişe haline geldi" , öngörülemeyen bir despot veya akılsız bir komedyen.
Mevcut dönem hakkında konuşursak, Putin’in selefinin görüntüsü gibi Batı’daki görüntüsü de dış politika konjonktürüne bağlı olarak sürekli değişiyor. (Ancak, Medvedev döneminde, bir ikilünün varlığı, işi kolaylaştırdı: bir liderin portresi, ikincisi - koyu renklerde, aydınlık olarak sunuldu). Bununla birlikte, çoğu durumda, Batılı portre ressamları tam olarak “holografik resimler” ile çalıştılar, ara sıra sağ tarafa çevirdiler: “Bir dakika bekle” ye dayanan Sovyet çıkartmalarında olduğu gibi “kurt - tavşan”, “tavşan - kurt”.
Rus çarı (ve dolayısıyla ülkemiz) daha sonraki bir dönemin araştırmacıları tarafından görüntülendiğinde "Holografik" biraz farklı bir tür izlenebilir. Çağdaşların, insanları ve olayları “eylem zamanı” değerleri ve kavramları bağlamında değerlendirdiğini ve tarihçilerin geçmişe, geleceğin ölçütleri ile - iyi bir dürüstlük dışındayken ve aynı olanların dışında olduklarında - geleceği ölçütleri ile dikkatsizce yaklaştığını fark etmek zor değildir. Bu arada, bazı Rus uzmanların bunları ya da “nesnel Batı değerlendirmelerini” yansıtan alıntılardan yararlandıkları zaman, iç politik nedenlerden ötürü “holografik özellikleri” hatırlamalıyız.
Gorbimania: Tahtta Nergis
Batıda Mikhail Gorbaçov'un portresi geleneksel kanonlara göre yaratıldı. Detente "mağlubiyet" politikasını çağıran ve SSCB "kötü imparatorluk" ilan eden Amerikalı meslektaşı Ronald Reagan, ilk başta Sovyet Genel Sekreteri'nin idealizminden elde edilebilecek avantajları görmedi. Hatta ona "başlı bir Bolşevik" adını verdi. Gorbaçov'un “yeni düşüncesine” gelince, Batı medyasında “komünistler tarafından en hırslı olan başka bir aldatmaca” görüldü.
Ancak, kısa bir süre sonra Gorby'nin tipik Rus çarı olmadığı ve Batı'da olumlu bir imaj yarattığı neredeyse belli oldu. Ancak siyaset bilimci Alexander Prokhanov, “Şöhret kuvveti ve kendi oluşturduğu kalori için Reagan'a paha biçilmez jeopolitik hediyeler sundu” dedi. Ve Batılı portre ressamları Gorbaçov'u memnun etmek için ellerinden geleni yaptılar. Onu, “evrensel insani değerleri” koruyan, perestroykaya hayran kalan ve ABD ve Avrupa'da bir destek dalgası yaratmayı başaran yeni bir tür siyasetçi olarak resmediyorlardı.
Doğru, realist politikacılar gerçekte neler olup bittiğini çok iyi anladılar. Devlet sekreterliğini Reagan yönetiminde yürüten George Schulz'un daha sonra belirttiği gibi, “Reykjavik'teki bir toplantıdan başlayarak, Gorbaçov ayağımıza hediyeler veriyordu - imtiyazlı imtiyaz”. Sovyet lideri, silahların asimetrik olarak azaltılmasını kabul etti, Afganistan’dan askerleri geri aldı ve aslında Doğu Avrupa’nın iç işlerine müdahale konusunda Brejnev doktrinini bıraktı. Ve resmi olarak tüm bunlar Batı’da pragmatik bir devrim olarak sunulmuş olmasına rağmen, ideallere inanan bir politikacının gerçekleştirdiği birçoğu, gizlice Gorbaçov’u “cumhurbaşkanı” nın kompleksi üzerinde oynadığı “nergis” olarak adlandırdı. Bazı Batılı siyaset bilimcilerinin “Size verilen sahte övgü uğruna,” dedi “Gorbachev ulusal çıkarları feda etmeye hazır. Ve böyle bir insan bir imparatorluğun başındayken, kesinlikle onun düşüşü anlamına gelir. ” Genel olarak, son Sovyet Genel Sekreteri’nin holografik portresinde, bir yandan, Berlin Duvarı’nı tahrip eden ilerici bir reformcunun, diğer yandan da Batılı liderlerin parmaklarıyla çevrili kendi kendine yeten bir birleştirici imajını görebilirsiniz. ABD’nin Soğuk Savaş’ı kazandığını kanıtlamaya istekli olan tarihçilere ilham veren bu resim.
"Rusya'da, sadece bir ata atabilirsiniz": "Çar Boris" imgesi hakkında birkaç söz
Yeltsin'e gelince, Çar Boris başlangıçta Batı'da yakın bir müttefiki veya hatta bir kez daha eleştirilmemesi gereken ABD'nin bir uydusu olarak algılanmıştı. “Rusya'da, sadece bir ata bahis oynayabiliriz” “Yeltsin, Sovyet sisteminin kalbindeki hisseyi yenebilecek bir dev” dedi. Ve bazı eleştirmenler Rus liderinin anayasal bir darbe yaptığını belirtse de kimse tartışmalarını dinlememişti. Resmi bakış açısı, ABD Dışişleri Müsteşarı Clinton’un Oxford’daki sınıf arkadaşı Strobe Talbot’un en iyi şekilde dile getirdiği bir ifadeyle: “Yeltsin, ülkeyi kaostan çıkarmak için otoriter yöntemlere başvurmakta tereddüt etmeyen Rus Charles de Gaulle”.
Vancouver’da 1993’te yapılan ilk toplantıdan sonra Clinton, Yeltsin’e “enerji dolu bir adam, gerçek bir savaşçı” dedi. “Bu adam benimle aynı” dedi. “Politikada adrenaline ihtiyacı var.” Batıda, Yeltsin'i iddialı ve kendine güvenen bir lider olarak göstermeye hazırdılar, kapalı kapılar ardında esnek ve alıcı bir ortak olduklarını fark ettiler. Genel olarak Leonid Ivashov'a söylediği iki cumhurbaşkanı arasında karakteristik bir diyalog:
Clinton, “Boris, Kongreyi politikanızı desteklemeye ikna edebilmem için ciddi bir adım atmanız gerekiyor,” dedi.
- Mesela? - Yeltsin sordu.
ABD başkanına “Rus silah sınıfı uranyum ve plütonyumun en az yüzde 50'ini satmayı kabul ediyorum” dedi.
“En azından her şeyi al,” dedi Rus meslektaşı.
Yeltsin, NATO’nun Doğu’ya genişlemesine karar vermiş Baltık ülkelerinden birlikleri geri çekti, Batı ülkelerinin Balkanlar’daki barışı koruma misyonuna katıldı. Ve 1996’te, Clinton ekibinin şu anki Rus devlet başkanını “demokrasinin işaretçisi” olarak göstermesi ve onu ikinci bir dönem için sürüklemek için mümkün olan her şeyi yapması şaşırtıcı değil.
90'un sonunda, resim ters döndü ve Batı'da Yeltsin’in eksikliklerini aktif olarak tartışmaya başladılar. Bu, Rusya Federasyonu'nun dış politikasının değişmeye başladığı gerçeğiyle açıklandı ve Rusya cumhurbaşkanının kızgın azarlamaları ve beklenmedik doğaçlamaları Batılı ortakları çıkmaza soktu. Politbüro’dan bağımsızlık elde etmeyi çok zorlayan Yeltsin, başka hiçbir şey tarafından itilmek istemiyordu. Ve Amerikalıları kışkırtmak için bir şeyler yapmaktan memnun olması tesadüf değildi. Karakterini sürekli olarak gösterdi, ardından Moskova-Pekin-Delhi eksenini oluşturmakla tehdit etti, ardından Fransa ve Almanya ile flört etmeye başladı. Ancak, belki de hepsinden önemlisi, Clinton, Rus paraşütçüler Kosova'nın başkenti Priştine'de bir gece yürüyüşü gerçekleştirdiğinde 1999'un sonunda onu kızdırmayı başardı. İşte o an Batı'da Yeltsin'in imajı büyük ölçüde değişti. Bilgilendirilmiş kararlar alamayan, haksız bir irrasyonel siyasetçiye dönüştü. Ve birçok bakımdan bunun doğru olmasına rağmen, Batılı politikacıların neden ışığı sadece 90'un sonunda gördükleri açık değil.
Genel olarak, son kralların portrelerinin de holografik olduğu söylenebilir. Ön taraf (yalnızca Batı, Gorbachev ve Yeltsin’de jeopolitik tavizler için bir ödül olarak gösterildi), ön taraflarından sadece bir tanesi, demokratik Rusya’nın “kurucu babaları” olarak tasvir edildi ve ikincisi daha gerçekçidi (ülkelerini teslim eden liderler, doğal olarak, zayıf kafalı dolgunlar olarak algılandı) , tesadüfen iktidarın üstünde olduğu ortaya çıktı).