Dekor değişiyor. İkinci sahnenin konusu aşılamadır. Burada sahneye erkek tohum girer.
Erkek tohumu veya spermatozoit, erkeğin husyelerinden, cinsel bezlerinden gelir. Yumurtalıkların övül ve dişi hormonları yaptıkları gibi, husyeler spermatozoit ve testostero denen erkek tohumları yaparlar. Fakat kadın bir övül deposu ile beraber doğarken, erkekte, husyeler spermatozoit yapmaya ancak erginlik çağında başlarlar. Bu imalat yaşlılığa kadar devam eder. Husyeler yumurta biçimindeki bezlerdir. İçlerinde bir sürü küçük tüp vardır, bunlar ipek ipliği kadar ince, birbirine dolaşmış ve görünüşleri karışık bir yumağa benzerler. Bu tüplerin iç tarafları özel hücrelerle kaplıdır. Bu hücreler çok çabuk gelişir ve seri şekilde değişikliğe uğrayarak spermatozoiti meydana getirirler.
Başlangıçta yuvarlak olan bu hücreler, zamanla küçülür uzar, protoplazmaları ufalır, uzun bir lif şeklinde küçük bir kuyruk meydana gelir. Olgunlaşan spermatozoit, insan hücrelerinin en küçüğüdür —milimetrenin 50 binde biri—. Fakat bu hücre çok özel bir durumdadır. İki bölümden meydana gelmiştir. Yumurta biçimi, karşıdan bir armuda benzeyen baş kısmı —içinde çekirdek vardır ve ince bir kamçıyı andıran uzun bir kuyruk. Kuyruk spermatozoite hareket etme imkânı verir. Çoğu zaman spermatozoit bir kurbağa yavrusuna benzetilir: Onun gibi kuyruğu sayesinde ilerler. Bu da, spermatozoitin, ovüle oranla üstünlüğünü (geçici olarak) ortaya koyar.
Fakat spermatozoitlerin de, içinde bulundukları geçici hayat devresinde yapmaları gereken bir yolculukları vardır. Epididim denen, binbir kıvrıntı ve dolambaçlı, 5 cm. den uzun büyük bir kanalda toplandıktan sonra 30 cm. uzunluğunda diğer bir kanala gelirler. Sonra da tohum keseleri denen prostatın iki kenarındaki iki torbada toplanırlar.
Buradan, birçok bezlerin salgılarından meydana gelen bir sıvıyla birlikte (en belli başlı olan prostattır) dışarıya çıkarlar. Bu sıvıda spermatozoitlerî kuvvetlendiren ve onlara enerji veren bir miktar şeker bulunur. Eğer spermatozoitler dışarı atılmazlarsa, kendiliklerinden ölürlerSpermatozoitlerin kanallarda 38 gün yaşadığı sanılıyor. Daha genç olanlar ölenlerin yerini alırlar.
Aşılamayı başarmak için, spermatozoitlerin rahmi geçmeleri, boruları aşmaları, yani 18 cm.’den fazla yol amaları gerekir. Bu uzun ve yorucu bir seyahattir. Yolda aralarından milyonlarcası rastladıkları birçok engele takılıp kalırlar. Bazıları, fazla asitli dişi salgılar tarafından öldürülür. Diğerleri vagina hücreleri tarafından yok edilir. Beslenmeleri için gerekli şekeri bulamayanlar da kendilerinden ölürler. Sadece en kuvvetliler kalır, kuyrukları ve rahmin kasılmaları sayesinde dakikada 3 mm. ilerlerler.
Daha sonra bir kısım spermatozoit, yumurtlanan ovüle doğru giden boruya girerler. Diğer bir kısım ikinci yumurtalığa doğru giderler. Bunlar ölüme mahkûmdur. Birinci boruya girenlerin büyük bir kısmı ise dokuların her kıvrıntısında duraklar, önlerine çıkan aşılmaz dağlan aşmaya çalışırlar. Sonunda bir saatlik bir yolculuk sonucu, aşılamanın olabileceği yere gelirler. Burası Fallop borusunun üçte biri olan ilk kısmıdır. Burada spermatozoitler; yumurtalıktan sonra boruya düştüğü yerden yavaş yavaş ilerleyen ovüle rastlarlar. Spermatozoitler ovülü iki gün beklerler. Eğer ovul gelmezse ölürler ve dışarı atılırlar.