Yıllardan 1978'di kışın son günleri. O sıralar pek alışıp kullandığımız deyişle, "burjuvazinin planı" gecikmiş, bu da bize, Türkiye İşçi Partisi'nin kararıyla hazırlamakta olduğumuz kalkınma planına, kendi adlandırmamızla "kontur plan"a zaman kazandırmıştı. Ama yine de gerideydik çok çalışmak yetmiyordu ek işgücüne ihtiyacımız vardı.
Geçen haftaki yazıyı, yakın geleceğe ilişkin bazı senaryolara satırbaşlarıyla değindikten sonra, bunlara berbat demenin neden uygun olduğu üzerinde düşünmek gerektiğini vurgulayarak bitirmiştik. Gelen tepkiler, yanıt vermenin zor olmadığını ve verilecek yanıtların bir iki noktada ortaklaşacağını sanmakla yanıldığımı gösterdi. Dolayısıyla, o yazıyı bu hafta da sürdürmek şart oldu.
Cinayet denince ve bizim ülkemiz söz konusu olduğunda, üçlü bir sınıflandırma yapmak mümkün görünüyor: siyasi cinayetler, iş cinayetleri ve bunların dışındaki nedenlerle işlenen cinayetler ya da "diğer". İş cinayetleri denince de, hiç değilse yaklaşık son bir yıldır, ilk akla gelenin Tuzla'daki tersanelerde işlenenler olduğunu söylemekte herhangi bir yanlışlık ya da abartma yoktur.
İkincil çünkü, Kemal Okuyan'ın 10 Temmuz günü burada yayımlanan yazısını okumamış olsaydım, hemen ertesi gün oturup bunları yazmazdım.
Devam ederken, gerektiğinde, oraya göndermelerde bulunacağım. Ama, okumamış olanlar ya da hatırlamakta güçlük çekenler varsa, önce o yazıyı okumalarını öneririm.