- 870
- 114
- 46
- 0
- dün
"yalnız içimde müthiş bir boşluk hissi vardı. ona hakikaten dargın değildim; asla kızmıyordum. sadece müteessirdim. 'bunun böyle olmaması lazımdı' diyordum. demek ki beni bir türlü sevemiyordu. hakkı vardı. beni hayatımda hiç, hiç kimse sevmemişti. zaten kadınlar pek acayip mahluklardı. bütün hatıralarımı toplayarak bir hüküm vermek istediğim zaman, kadınların hiçbir zaman sahiden sevemeyecekleri neticesine varıyordum. kadın sevebileceği zaman sevmiyor, ancak tatmin edilmeyen arzulara üzülüyor, kırılan benliğini tamir etmek istiyor, kaybedilen fırsatlara yanıyor ve bunlar onlara aşk çehresi altında görünüyordu. fakat böyle düşünerek maria'ya haksızlık ettiğimi çabuk anladım. onun da ne kadar ıstırap çektiğini görmüştüm. sırf bana acıdığı için bu kadar üzülmesine imkân yoktu. o da aradığı fakat bulamadığı şeye yanıyordu. aramızdaki münasebette eksik olan neydi?devamını okuyayım »
bir kadının bize her şeyini verdiğini zannettiğimiz anda onun hakikatte bize hicbir şey vermiş olmadığını görmek, bize en yakın olduğunu sandığımızda bizden, bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur olmak acı bir şey.
bunun böyle olmaması lazımdı. fakat maria'nın da dediği gibi yapılacak bir şey yoktu. "
(bkz: kürk mantolu madonna)