Salerno'da doğan Abbagnano, Napoli'de okudu, dönemin ünlü filozoflarından Antonio Aliotta'ın öğrencisi oldu Torino'da ders verdi. Aynı süre içinde felsefe dergisi Rivista di Filosofiaı çıkardı. İnsan yaşamı ve felsefe arasında bir ilişki kurulmasını, felsefenin yaşam sorunlarıyla ilgilenmesini gerektiğini savundu. Konuyla ilgili düşüncelerini ilk kitabı olan La Sorgenti Irrazionali del Pansiero adlı kitabında yazdı.
Abbagnano, İtalya'da Yeni-Hegelcilik'i sürdüren Groce ve Gentileye'ye tepki olarak varoluşçuluğu savundu. Husserl'in fenomenolojisinden, Keirkegard, Kaspers ve Heidegger'in varoluşçuluk anlayışından etkilendi. Ardından La Struttura dell Esistenza adlı kitabında Alman varoluşçuluğununun yeni bir yorumcusu olmadığını, özgün içeriğe sahip bir varoluşçu görüşten yana olduğunu savundu. Marcel, Lavelle gibi birçok Fransız varoluşçuları sert bir dille eleştirdi. Abbognano'ya göre çağdaş varoloşçuluk iki kola ayrılır. Biri Satre, Jaspers ve Heidegger'in savunduğu öze yönelik, tanrıtanımaz, varoluşçuluk, diğeri ise Marcel, Lavelle ve Le Senne'in ortaya koyduğu tanrıbilimci varoluşçuluk. Abbagnano'ya göre, her iki görüşde aynı olumsuz temel üzerine kuruludur. Her ikisi de sonuçta açıkça, ya da gizlice, olanağı olanaksızlaştırmaktadır. Belirlenen olumsuz varoluşçuluğa karşı durabilecek tek geçerli tutum olanağın olanaklığını kendine ilke eden varoluşçuluktur.
Onun 'olası felsefesi', diğer varoluşçuların "tüm çabalarımız düşmanca ve anlamsız bir evrende boşa çıkıyor" düşüncesini kınadı; aslında potansiyelimizin dışında kalan şeyleri yapabileceğimizi hayal ediyordu. Daha sonraki çalışmalarında, felsefeye daha doğal ve bilimsel bir yaklaşım benimsemek eğilimindeydi, ancak yine de kayıtsız bilimsel bir dünya görüşünde ima edilen "güvenlik efsanesini" kınamaktadır.
Başlıca eserleri, anıtsal üçlü Storia della filosofia ('Felsefe Tarihi', 1946 - 50) ve İmkan Edilme Özgürlüğü ('İmkân ve Özgürlük', 1956) içermektedir.
"Nedenin kendisi yanlış olabilir ve bu yanlışlama mantığımız içinde bir yer bulmalıdır."