Çocuğunuzla birlikte yemek yemeyi eğlenceli hale getirebileceğiniz 4 farklı oyun.
Yemeyen Çocuğa Nasıl Davranmalı?
- Doğru yemek yeme eğitimi bebeklikten başlar. Çocuk düzenli saatlerde, sakin bir ortamda beslenmelidir, yani asla telaşla ve aceleyle değil. Tanımadığı yiyecekler çocuğa küçük porsiyonlar halinde ve iştahı açıkken verilir; doyduğunda ya da tokken değil.
- Çocuk bir kere yemek istemezse, bunu büyütmeyin! Kızdığınızı ve endişelendiğinizi belli etmeyin. Çocuk, yemek yemesinin sizin için ne kadar önemli olduğunu bir kez fark etti mi, yememeyi size karşı kullanabilir. Yemek doğal bir olay olmalı ve öyle de değerlendirilmelidir.
Geçerli kural şudur: Yemek yemek bir gereksinimdir ama bir zorunluluk değildir!
- Çocuğunuzun tıpkı siz yetişkinler gibi bazı yiyecekleri yememe hakkı var. Bunları yemeye zorlanırsa, kısa sürede sadece o yiyeceğe değil, benzer yiyeceklere karşı da bir antipati geliştirir. Çocuk aç değilse ve tabağındakileri bitirmeye zorlanırsa, aynı istenmeyen etki oluşabilir. Yemek hiçbir zaman bir ceza olarak kullanılmamalıdır.
- Çocuğunuz çatalını tabağında isteksizce gezdiriyorsa, ondan acele etmesini istemeyin ya da bu yüzden onu eleştirmeyin. Sadece yemeğine devam etmek istiyor mu, onu sorun. İstemediğini söylerse, duygularınızı mümkün olduğunca belli etmeden tabağını kaldırın. Bir süre sonra açım diye sızlanmaya başlarsa, ekstra yemek, hele de abur cubur vermeyin sakın. Onu bir sonraki öğüne yönlendirin. Çocuk bir yemek ritmi edinmelidir. Kendisine gerekli besini, öğünlerde almayı öğrenmelidir. Bir sonraki öğünü beklemek, çocuk tabağındakileri bitirmedi diye kesinlikle bir ceza olarak kullanılmamalıdır. Ona ceza olarak daha önce tabağında bıraktıklarını da vermeyin sakın. Bu durum da anlık direniş ve nefrete dönüşür.
- Çocuk iştahsızlıktan mustaripse, elbette bir doktora danışılmalıdır. Fiziksel bir neden olmadığı halde çocuğunuz yine de yemek yemekte zorlanıyorsa, birlikte bir program belirleyin:
- “Sana öyküdeki gibi (birazdan anlatacağımız masal) yardım edeceğiz. Biz de yediğin her lokma için tabağının yanına bir şey koyacağız. Doyup da artık bir şey yiyemediğin zaman tabağındakileri bitirmek zorunda olmayacaksın. Bir sonraki öğünde daha iyi yiyeceğine eminim. Biliyorsun, arada bir şeyler atıştırmak yok. Pekala, tabağın yanına ne koyalım? Evde öyküdeki gibi sürekli fındık olmayabilir ama istersen oyun taşları koyabiliriz. Yemekte sana eşlik etmesi için el işinden küçük bir fare yapabiliriz ya da resmini çizebiliriz. Kazandığın oyun taşlarını daha sonra faren için fındıkla değiştirebiliriz. Kartondan fındık yapabiliriz ya da fareyi çizdiğimiz kağıda onları da çizebiliriz. Hangisi daha çok hoşuna gider?”
- Bu kadar uğraşmak niye peki? Çocuk yemek yemeyi olumlu bir şey olarak algılamalıdır. Bu şekilde yemek yemeğe teşvik edilir ama zorlanmaz. Oyunun yemekten sonra sürdürülmesi motivasyonu arttırır ve ailedeki bütünlüğü güçlendirir.
Yemeyen Çocuğa Nasıl Yemek Yedirilir?
Eğer çocuğunuz sürekli olarak yemek yemeyi reddediyorsa, onu yemek yemeye teşvik etmek için bir masal anlatabilirsiniz.
Birazdan anlatacağımız masalı çocuğunuza okuyarak onun empati kurmasını sağlayabilir, yemek yemek için motivasyon oluşturmasına destek olabilirsiniz.
Masaldaki öğeleri gerçek dünyaya adapte edebilir, fare karakterini gerçek kişiler ya da gerçek oyuncakları ile özdeşleştirerek yaratıcılığına destek olup, yemek yeme konusunda çocuğunuzu teşvik edebilirsiniz.
[box type="shadow" ]Bir Sonraki Sayfaya Geç:
"Yemek Yemeyen Çocuklar için Masal: Obur Fare"
[/box]
...Sayfa 2
Yemek Yemeyen Çocuklar için Masal
Obur Fare
İnci çatalıyla tabağındaki yemekle oynayıp duruyordu. Ağzındaki lokmayı bir o yanağında, bir bu yanağında tutuyordu.
Annesi : “Hadi, yemeğini ye artık!”
İnci : “Canım istemiyor!”
Annesi : “Bu evde masaya gelen yemek yenecek!”
İnci : “Daha fazla yiyemeyeceğim!”
Annesi : “Seni bir bebek gibi beslememi mi istiyorsun? Hadi ama. Bu lokma annen için... Yut şunu artık!”
İnci : “Doydum, doydum!” diye ağlayarak odasına koştu.
Birden bir ses duydu.
“Snif, snif, vik vik vik. Ben farecik. Seni seviyorum, Üzülmeni ve gözyaşı dökmeni istemiyorum.”
İnci bu tatlı fareciğe bayıldı.”Aa, sen de nerden çıktın?”
“Baba, anne ve çocuk fare,
Çoktandır oturuyoruz biz bu hanede.
Yemeğin kötüyse öyle,
Hemen fareciğine söyle.
Koşarak gelirim,
Delikten çıkar,hazır ola geçerim.
Snif snif, vik vik vik.
Ben seni seven farecik.”
Sevimli farecik geldiği gibi çabucak fare deliğinde kayboldu yine. Bunun üzerine İnci fareciğin ona nasıl yardım edeceğini çok merak etti. Annesinin onu yemeğe çağırmasını sabırsızlıkla bekledi.
Sonunda o an geldi, akşam yemeği sofradaki yerini aldı.”Ihh” diye başını salladı İnci."Peynirli sandviç!" İşte yine başlıyordu bütün bu hikaye ve İnci o incecik sesi duydu.
“Snif snif, vik vik vik.
Ben seni seven farecik.
Peynire mi diyorsun felaket?
Öyleyse onu fare ailesine hediye et.
Yüzüme şaşırarak bakma,
Peynirin en sevdiğim yiyecek olduğuna şaşma.
Onu buraya yanıma at,
Oh mis gibi kokuyor bak!
Snif snif, vik vik vik.
Ben seni seven farecik.”
Ertesi gün öğle yemeğinde balık vardı.”Öyk, ben balık sevmem!” Annesi sertçe ”Sağlığın için gerekli, balık yersen büyük ve güçlü olursun” dedi. ”Ama ben balık sevmem!”
“Snif snif, vik vik vik.
Ben seni seven farecik.
Onu masanın altına at hadi,
Biz fareler balık bile yeriz gari
Snif snif, vik vik vik.
Ben seni seven farecik.”
Bu artık her gün böyle devam eder oldu. İnci fare ona yardım ettiği için seviniyordu. Ne var ki açlık kendini belli eder olmuştu. Neyse ki çikolata ve ekmek dilimleri vardı. İnci'nin karnı gurulduyordu, o yüzden ekmek atıştırmak için mutfağa gitti. Ama o da ne?!Hiç ekmek kalmamış. Birileri yürütmüş olmalıydı. ”Neyse daha çikolatam var. Aaa, o da gitmiş!” İnci hayal kırıklığına uğramış ve çok, çok acıkmış olarak yatağına gitti. Guruldayan karnı ikide bir onu uyandırdığı için doğru dürüst uyuyamadı.
Ertesi gün İnci biraz daha fazla yedi ama hiç sevmediği şeyleri farenin önüne atmaya devam etti.
Açlığı gittikçe artıyordu. ”İyi ki annem bugün bisküvi aldı. Kutudan birkaç bisküvi alayım bari. Olmaz! Kutu boş!” Yerde hala birkaç kırıntı vardı. İnci kırıntıları takip etti. Kırıntılar onu fare deliğine götürdü. İnci öfkeyle “Bu haksızlık!” diye bağırdı. ”Yardım dediğin buydu demek! Senin tatlı bir farecik olduğunu düşünmüştüm bir de. Açım, açım, açım!”
“Snif snif, vik vik vik.
Ben seni seven farecik.
Bak bak bak, demek acıktın?
Seni çok iyi anladım.
Çok sık guruldar benim karnım,
Şimdi bana kulak ver bakalım:
Sana gerçekten kıyak yaparım,
Yemeklerini günlerdir saklıyorum senin için,
Pekala, biraz da kendim için.
Bisküvileri seve seve alasın,
Ama önce biraz peynir, balık, salata ve lahana atıştırasın,
Hemen daha iyi olasın.
Biz fareler işimizi biliriz,
Sadece küçük lokmalar yeriz.
Artık gerçekten daha fazla yiyemez olunca bırakırız,
Yoksa çok rahatsız oluruz.
Yemek yemek senin de hoşuna gider,
Ah, ne hoş diye düşünürsen eğer.
Sonra kapıdan çıkarsın,
Benimle oynarsın.
Snif snif, vik vik vik.
Ben seni seven farecik.”
İnci başına gelenleri annesiyle babasına anlattı. ”Biliyor musun?” dediler neşeyle. ‘‘Biz de sana ve fareye yardım edeceğiz. Yemeğini yemeye devam ettiğin zaman sana “Aferin!” diyeceğiz ve tabağının kenarına farecik için bir fındık koyacağız. Ne kadar çok yemek yersen fareciğe o kadar çok fındık götürebileceksin. Tabağındakileri bitiremediğinde sana kızmayacağız ama artık yalnızca öğünlerde yeterince yemek yediğin zaman, arada bir şeyler atıştırabileceksin.”
Ne dersin? Sence İnci fareciğe çok fındık götürebildi mi? Tabii, hem de pek çok. Sevgili fareciğin eğlenceli oyunlar oynamak üzere onu beklediğini bildiği için, yemeklerde oyalanmayı da bıraktı.