Rio de Janeiro’daki Vidigal Tepesi, 19. yüzyılın başlarında sömürgeci Binbaşı Miguel Nunes Vidigal’in (1745-1843) anısına isimlendirildi. O günlerinde acımasız olduğu düşünüldüğünde, kaçak kölelerin merkezi olan bu tepeden korkuldu Rio’nun fakir nüfusu bu tarafaydı…
1820’de Vidigal, daha önce soylu olan ve Portekizli Viscount Asseca’dan hediye olarak almıştı. O zamanlarda keşişlerinin tepesi olarak bilinirdi.
Vidigal’deki küçük evinin tepesinden 28 yaşındaki Wallace Guimarães, Brezilya’da eşitsizliğinin resmi.
Güvencesiz evlerin üzerindeki eski karolar, ve mavi su depoları yanında binalar, lüks oteller ve Leblon ve Ipanema’nın beyaz kumsalları ile Sugar Loaf’ın ortasına gelinceye kadar başlar buraları Rio’nun merkezine doğru gider.
Bu senaryoya geri dönersek, Guimarães iki yıl önce Vidigal’de toplayabileceği en büyük paraya yatırım yaparak göreceli pozisyonunu iyileştirmeye çalıştı: bir berber ağı olmasını umduğu ilk şeyi açmak için 12.000 dolara ihtiyacı Haftada 2.000 $ ‘a kadar para kazanıp, 2017 yılında işe başladı.
“D sınıfından çıkıp C ye gideriyordu”.
“Birdenbire yükseldi! Kriz geldi. İşler durdu, berberin dükkanın parasını ödeyemedi. İşsiz ve borçlu olduğumdan durumu eskisinden daha kötüydüm.”Guimarães uzun bir yol kat etti, çoğu Brezilyalı, yoksullar gibi.. 2014 yılının ikinci çeyreğinden 2016 yılının sonuna kadar süren son durgunluktan önce batmaya başladı.
Ancak sonunda, en çok acı çeken grup yenildi. Ve sonunda o da onlara katıldı: kriz sırasında gelirlerinin yüzde 15’ini kaybeden Brezilyalı gençler.
2014 sonundan bu yana gelirlerdeki düşüş% 2,6 yavaş toparlanmasından sonra bile ülke negatif de kalıyor. Bu verileri analiz eden FGV Social direktörü Marcelo Neri, “Ekonominin daha fazla güç kaybediyor. Çünkü gelirlerinin çoğunu tüketenler fakirler..”
En yoksul tabakalardaki ve Kuzey ve Kuzeydoğu gibi bölgelerdeki kriz yalnızca gelirlerin düşmesine ve ekonomik büyümenin yavaşlamasına yol açmadı.
Üst üste dört yıl için gelir eşitsizliğinde bir artış oldu. 1989’dan önce bile rekor eşitsizlik yılı olan bir durum değildi bu. FGV Sosyal verileri, kötüleşen toplumun tablosunu vermektedir. 2014 yılının sonundan bu yılın haziran ayına kadar, yoksul nüfus % 50 geliri % 17,1 azaldı; ve% 40’ın ortasından (en zengin ve en fakir arasındaki orta sınıf)% 4.2 düştü. Küresel Eşitsizlik Raporu’na göre, Brezilya bugün en fazla geliri piramidin% 1’inde toplanan demokratik bir ülke.
Anketler, ulusal hesapları ve gelir vergisi beyannamelerini birleştiren verilerden çıkan sonuç bu süper zenginler nüfusun% 1’i toplam brüt gelirin% 28,3’ünü sahipler.
Buna karşılık, fakir nüfusun % 50 oluşturuyorlar. Gelirlerin% 13.9’unu,% 1’in elde ettiğinin yarısından azını oluşturmaktadır.
Sıkışan Orta Direk Uçlara Kayıyor.
ABD’de Donald Trump’ı, İngiltere’yi Brexit’e yönlendiren aynı orta sınıf “sıkıştırma” fenomeninin 2018’de Brezilya’da Jair Bolsonaro’nun seçimine yardımcı olduğunu tahmin ediliyor. Seçmenleri sağa iten yolsuzluk tartışmaları…
Morgan, “Brezilya, en çok kazananlar ve PT’ye oy verenler ile en yüksek gelir dağılımına dayanan bu sıkışık orta sınıf arasında oldukça bölünmüş bir çizgi yarattı” diyor Morgan. São Paulo doğumlu 60 yaşındaki Helio Honório, diğer ülkelerde olduğu gibi, bu orta sınıfın güvencesizliğinin bir örneğidir.
Gençliğinde fakir olan Honório, São Paulo’da 2000’li yılların başına kadar 22 çalışanı olan küçük bir çanta fabrikası kurmayı başardı.
“Ama sonra ithalat gelmeye başladı ve işler çöktü. ” diyor. “Çin’den gelen mallar neredeyse herkesi parçaladı ve yok etti.”
Ayakta kalmak için o da Asya’dan ithal edilen ürünleri satmaya devam etti.
“Üç yatak odalı bir daireye taşındım ve iki araç aldım. İyi yaşadım, seyahat ettim, yemek yedim. Ama sonra kriz geldi ve her şey kayboldu.”
Bugün Honório Vila Olimpia’nın bir köşesinde sokak satıcısı olarak çalışmakta ve ayda 2.000 $ ‘dan daha az bir gelirle yaşamaya çalışıyor. Eşinden ayrı olarak, bölgenin lüks binaları arasında sıkışmış sağlam bir ahşap ev kümesi olan Funchal gecekondu bölgesinde bir oda kiralıyor.
Bir sokak satıcısı olarak Honório, kriz sırasında en hızlı büyüyen faaliyet grubunun bir parçası idi.
12,8 milyon insanı işsiz olan bir ülkede% 12’lik işsizlik oranına şimdi o da katkıda bulunuyorlar. Bu rakama ilerleyen aylarda 3.3 milyon kişi de katılacak…
Düşüşüne rağmen, Honório, krizde batırılan milyonlarca insan için mümkün olmayan bir şeyi gerçekleştirdi. Ortalama bir Brezilyalıdan daha fazla gelir elde etmeyi başardı.
Yoksullaşan Brezilya…
FGV Social verilerine göre, 2014 yılından bu yana aşırı bir yoksulluk sınırını aşan ve ayda 232 R $ ‘dan az yaşayan insanların sayısı% 33 arttı. Toplamda, 6.3 milyon Brezilyalı var. Bu da toplam nüfusun 23.3 milyon kısmı sefillik seviyesine ulaştı. Nüfusta oranı ise % 11.2’sine eşdeğerdir. Buna rağmen, bugün aşırı bir yoksulluk içinde olanlar ise2000’li yılların başındaki nüfusun% 28’i yaklaşmak üzereler..
São Paulo’daki Hélio Honório ve Rio’daki Wallace Guimarães, FGV-SP’in işletme okulunda profesör olan Fernando Burgos’un, Brezilya’nın eşitsizliğinin “döner kapısı” olarak adlandırdığını düşündüğü insanlara örnek teşkil ediyor.
“Sanki o kapıdan girmişler, otel lobisini görmüş ve klimayı hissettiler. Sadece kapı dönmeye devam etti ve tekrar dışarı çıktılar.”
Burgos’a göre, 2000’lerde yoksulların artan gelirlerine ve son on yılda yoksulluğun azalmasına rağmen, ülkenin sosyal politikaları ve makroekonomik koşulları “yoksulluğun diğer boyutları” olarak adlandırıldılar.
Kısır Döngü
Brezilya, fakirlerin ekonomik koşullarının iyileştirilmesini sınırlayan ve engellerin olduğu bir ülke olarak kalacaktır.
“Aşırı eşitsizliğe sahip olacak bir ülke çizelim ve onu kolayca değiştiremezsiniz, “Brezilya’dan daha iyi bir şey düşünmedim,” diyor Naercio Menezes Insper Kamu Politikası Merkezinden.
Yüksek olmasının yanı sıra, Brezilya’daki eşitsizlik, doğuştan başlayan “kısır döngü”n ürünü diyor Menezes.
Menezes, “Sağlıksız, yoksul bir ailenin ve ebeveynlerin neyin önemli olduğunu bilmiyorlar. Eğitime sahip olmayan ebeveynleriyle birlikte, elverişsiz bir çevrenin fakir bir parçası olarak çocuklar doğuyor.”
“Sonra ciddi yönetim sorunları ve şiddetle hayat kurulur. Eğitim hayatı verimsiz bir devlet okulunda sona erer. Ve lise çağında ise çocuk her zaman iş piyasasına köle olarak gider”
Wilton da Cruz, buna bir örnek..2012 yılında liseyi bitirdikten sonra “maddi sebeplerden dolayı” bir koleje girme şansı olmamıştı. 16 yaşından itibaren, bir satıcı olarak çalıştı. El ilanlarını günde 20 $ karşılığında dağıttı. Şimdi plastik alanında teknik bir kursu tamamlasa da bir yıldır işsiz kaldı.
Üniversiteye devam etmemekle birlikte, Cruz gelecekte sınırlı bir gelir elde edecek, çünkü bir üniversite diploması genellikle teknik lise ile karşılaştırıldığında iki kat daha fazla gelir elde ediyor.
İyi haber şu ki, 2000’li yılların başında ve 2018 arasında, yüksek eğitimli Brezilyalıların toplamı% 7’den% 17’ye yükselmiş, birçok siyahta koleje girmiş.
Nihai ekonomik iyileşmede, daha iyisini yapma ve daha çok kazanma eğilimindeler.
Diğer ülkelerden farklı olarak Brezilya, uzmanlara göre, kamu parası ile ödenen azınlıklara ve yüksek yolsuzluk oranlarına sahip birçok ayrıcalığa sahip. “Başlangıç” sorunlarına ek olarak Bu, hala siyahları düşük sosyoekonomik tabakalarda tutan köle mirasını; bölgesel mandonizmler; kamu kaynaklarını devralan ya da kamu sektöründeki korumalı kişileri istihdam eden ataerkilcilik; muhtaç kişiyi hedef alan sosyal politikalar; ve daha az kazananlar için orantılı olarak daha fazla vergi talep eden gerileyen vergi yapısı bunlar sorunları bazı başlıkları..
Yolsuzluk Devletin Her Yerinde
Hala ekonomide, yolsuzluk yüzünden şirketler arasında sınırlı rekabet var. Sadece Lava Jato Operasyonunda bildirilen rüşvet rakamı 6,4 milyar R $ dı.
Ve Siyahi Olmak
Afrika’da 16. ve 19. yüzyıllar arasında köle olarak getirilen siyahilerin sayısı 12 milyondu. 1888’de Amerika’da köleliği kaldıran son ülke, Brezilyadır. Özgür insanlar için entegrasyon politikaları yoktu, Ülkede.. Bu gerçek, bugüne kadar eşitsizliğin korunmasına katkıda bulunacaktır. Ülkedeki nüfusun yarısından fazlasını temsil eden, siyahların sadece% 40,3’ü, lisenin sonuna ulaşıyorlar.
Bu geçmişin ağırlığına bir örnek, 52 yaşındaki Luiza de Marillac Ferreira, siyah bir kadının torunu. kölelerin kızı ve bir Portekizli ve Ceará’daki Poço da Draga topluluğunda yıllarca büyükanne ve büyükbabaların yerleştiği yerde yaşıyor. Eski bir balıkçı ve rıhtım köyü olan bölge, kamu tesisleri ve sağlık hizmetleri olmayan, ancak Fortaleza’nın ünlü Iracema plajının yakınındaki işletmeler ve barlarla çevrili bir yoksulluk adasıdır.
Döner Kapı
Burada Marillac, eşitsizliğin “döner kapısı” ndan geçenlerden biridir.
2002 yılında hemşirelik kursunu bitirdi. Duvarcı koca ile birlikte ayda 3.000 dolar kazandılar. Paralarını Üçü federal programlardan yararlanan dört çocuğunun eğitimine yatırım yaptılar.
2008 yılında Marillac işini kaybetti. 2015 yılında da kocası işsiz kaldı.
“İnşaat sektörü çöktü. Emekli maaşı alan annemden yardım almaya başladım.” diyor.
Bugün, kızlarından ikisi ülkeyi terk etti.
Sosyal Güvenlik Karışık
Ayrton Senna Enstitüsü’nün baş ekonomisti Ricardo Paes de Barros Brezilya da sorunun, paranın nasıl kullanıldığında gizli olduğunu söylüyor.
“Brezilya dev bir sosyal güvenlik ağı kurdu. Ancak birkaç programda transferler için çok fazla para harcıyoruz ve herkesin aynı noktadan başlaması için fırsat eşitliği az” dedi.
“Yapılması gereken en akıllı şey, bir sürü programa sahip olmak yerine hepsini bir tek sosyal güvenlik ağına koymak olacaktır.”
Bununla birlikte, Brezilya’da yapılan harcamalar, özellikle konsantre gelirlere katkıda bulunan sosyal güvenlik harcamaları nedeniyle daha düşük kalitededir. Ajansa göre Brezilya yaşlıları gençlere göre yedi kat fazla harcıyor.
Uzmanların çoğu için, eşitsizliğe karşı sürdürülebilir mücadelenin anahtarı Brezilya’nın yeniden büyümesi..