We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Porsuk II
(DD-126; dp. 1211; 1. 314'5"; b. 31'8"; dr. 9'4"; s. 35 k.;
cpl. 136; a. 4 4", 2 3", 12 21" TT`; cl. Tattnall)
İkinci Porsuk (DD-126) 24 Ağustos 1918'de New York Shipbuilding Corp., Camden, N.J. tarafından başlatıldı; Commodore Badger'ın torunu Bayan Henry F. Bryan'ın sponsorluğunda; 29 Mayıs 1919'da görevlendirildi, Komutan Q. T. Swasey komutasında; ve Atlantik Filosuna rapor edildi.
Hizmete girdikten sonra, Badger Ağustos 1919'a kadar Akdeniz'e gitti. Doğu kıyısına döndükten sonra Pasifik Filosuna atandı ve Eylül ayında San Diego'ya ulaştı. Batı kıyısındaki çeşitli deniz üslerinde görevden alındığı Mayıs 1922'ye kadar görev yaptı.
Ocak 1930'da yeniden hizmete girdikten sonra Badger, Pasifik'teki Savaş Gücü ve İzcilik Gücü ile görev yaptı. Nisan 1933'te Atlantik'e döndü ve daha sonra kıyı gezilerine ve rezerv eğitimlerine katıldı. 1938-39 yılları arasında Fransa, Villefranche'de bulunan Özel Filo 4~T ile çalıştı. Norfolk'a döndükten sonra, Destroyer Division 53, Patrol Force'a katıldı ve Midshipmen Coastal Cruise Dekolmanı'na ek yaz atamaları yaptı.
Aralık 1941 ile Ekim 1944 arasında Badger, Atlantik ve Karayipler'de n konvoy eskortu olarak çalıştı. İki kez Kuzey Afrika'ya giden konvoylara refakat etti (15 Ekim 28 Kasım 1943 ve 15 Şubat-24 Mart 1944 ve kısa bir süre için (27 Haziran-Eylül 1943) 21.12 ve 21.16 denizaltı karşıtı avcı katil gruplarının bir birimi olarak görev yaptı.
Ekim 1944'te Badger, Panama Kanalı'ndan geçti ve Balboa, C. Z. açıklarında denizaltı karşıtı eğitim gerçekleştirdi. 15 Kasım 1944 ile 20 Haziran 1945 arasında Badger, Denizaltı Savunması Geliştirme Müfrezesi, Port Everglades, Fla. ile birlikte denizaltı karşıtı geliştirme tatbikatları yaptı. 22 Haziran 1945'te Philadelphia'ya geldi ve 20 Temmuz'da hizmet dışı bırakıldı. 30 Kasım 1945'te satıldı.
Badger, TG 21.12 ile çalışırken bir savaş yıldızı aldı.
Badger II DD- 126 - Tarihçe
Şirketin geçmişi, gelişmeleri ve ürün hattının kısa bir özeti
1883 Hermann Thorens'in müzik kutuları ve mekanizmalar üretmek amacıyla St.-Croix / İsviçre'de kurulan aile şirketinin ticaret sicili.
1903 Thorens'in ilk Edison tipi fonografının imalatı.
1906 Gomalak plaklar için korno gramofon üretimine geçiş.
1913-1964 çakmak imalatı
1914-1952 Armonika imalatı (1921-1938 arası hariç)
1927 Aile şirketinin anonim şirkete (AG) dönüştürülmesi
1928 Gramofonlar için ilk elektrik motorunun (doğrudan tahrikli) geliştirilmesi.
1929 İlk elektrikli fono alıcısının geliştirilmesi (bir mıknatıs prensibi kullanılarak).
1933 Kısmen Almanya Strassfurt-Imperial Company ile işbirliği içinde kablosuz cihazların üretimi.
1940-1950 Profesyonel disk kesme torna tezgahları ve fono alma kartuşları üretimi.
1943 İlk rekor değiştiricinin üretimi.
1954-1960 Mekanik tıraş makinesi "Thorens Riviera" üretimi.
1957 TD124 Hi-Fi plak çaların tanıtımı. Bu ilk yıl boyunca kolsuz ama kol tahtasıyla geldi. Bir klasik olmaya aday olan bu oyuncunun başarısının Thorens üzerinde muazzam bir etkisi oldu ve şirketin gelecekteki yönünü şekillendirdi.
1958-1961 BL104 tonearm, TD135 ve BTD-12S tonearm ile TD184, TD134 modellerinin tanıtımı. Bu döner tabla modelleri, ürün hattındaki fiyat noktalarını doldurmak için tasarlanmış daha basit ve daha ucuz tekliflerdi. BTD-12S tonearm, tanıtımında iyi karşılandı ve 1966'da TP14'ün yerini alana kadar şirketin en iyi tonearm teklifiydi.
1962 Eşsiz TDW224 HI-Fi kayıt değiştiricinin tanıtımı. TD135'e dayanmaktadır. ancak Ek dişliler, kasnaklar ve kollar, kollar vb. ile. Bu 'rekor değiştirici', herhangi bir anda sadece bir LP'nin tepside durması için 8 plak yığınını oynatıcıdan uzakta sakladı. Bir kol plağı tepsiden alır, sonra yan konuma taşır, üst yığından yeni bir plak alır ve bu plağı tabağa yerleştirir. Bu, 5 veya altı kişilik bir yığınınız olana kadar bir LP diskini diğerine istifleyen ve tüm lotu döndüren geleneksel kayıt değiştiriciden oldukça farklıdır. Tabaktaki kayıt yığını yükseldikçe dikey izleme açısı değişir ve doğru kol kartuşu hizalaması kaybolur. Değiştirici işleminin bu karmaşıklığı, aşırı olsa da, bu Thorens'teki tüm önemli dikey izleme açısının oyunda değişmeden kalmasını sağladı. TD224 ve TD124'ün çevrimiçi turu için buraya bağlantı. http://www.soundfountain.com/amb/td124page.html
TDW224'ün çalışırken bir görünümü ve videosu için şu sayfaya bakın: TDW224
TD121'in tanıtımı. TD124'ten 'biraz' daha ucuz olarak pazarlandı, ancak yine de yüksek kalitede.
|Yalnızca tek hızlı çalışma (33 -1/3. dev/dak).|
|TD 135'in (10mm) daha hafif yatağını kullanır.|
|TD135'in (çinko) tek parça manyetik olmayan plakasına sahiptir.|
|flaş yok,|
|Ruh düzeyi yok,|
|Üst plakada ayırma - kavrama hareketi - yok .|
|Aksi takdirde, TD124 ile aynı şasi ve tahrik sistemini paylaşır.|
ABD tüketimi için TD111 ve TDK101'in tanıtımı.
1963 NS Thorens şirketi Paillard SA, Sainte-Croix / İsviçre ile birleşti. Paillard SA, o sırada Bolex kameraları ve Hermes daktilolarını üretti. Bu birleşme üç yıl sürecek. Paillard Group ve Thorens'in üst yönetimi arasındaki yasal gereklilikler ve farklı hedefler, iki grup arasındaki işbirliğinin kaybolmasına neden oldu.
1965 TP13 kol ile TD150'nin tanıtımı. Bu oyuncu, hem plakayı, hem yatağı hem de kolu taşıyan yeni bir 3 noktalı askıya alınmış alt şasiye sahipti. Ana şasiye sabitlenmiş 16 kutuplu, 2 fazlı senkron AC motordur. İki parçalı 7 librelik dengeli bir tabla sistemi mevcuttur ve iç tabla elastik bir kayış vasıtasıyla sürülür. Tabak malzemesi döküm çinko alaşımıdır. Plakalı yatak, sabit bilyalı yatak ucu olan ve sinterlenmiş bronz burçlarda çalışan 10 mm çapında sertleştirilmiş paslanmaz çelik bir şafttır. Top ucu, tabladan gelen dikey yükü taşır. Bu yeni askıya alınmış düzen, gürleme gürültüsünü azaltma çabalarında ileriye doğru önemli bir adım sunuyor.
1966 1 Temmuz 1966 tarihinden geçerli olmak üzere, İsviçreli Thorens-Franz AG, Thorens plak oyuncularıyla ilgili tüm işi devraldı ve Almanya'dan EMT Wilhelm Franz ile birlikte Lahr / Almanya'da araştırma, geliştirme ve üretim için yeni bir iş kurdular.
TD124'ün TP-14 kol ile TD124 II'ye revizyonu. TD124'teki değişiklikler arasında boya renginde krem beyazdan orta griye geçiş yer alır. Kontrollerde küçük değişiklikler. Ayrıca revize edilen TD135, şimdi TD135 II idi. Ana döner tabla operasyonları Almanya'nın Lahr kentine taşınmış olsa da, TD124/II modellerinin Sainte-Croix'da eldeki parça envanterinden monte edilmeye devam edildiğini unutmayın. (kaynak: Swiss Precision 2. baskı Joachim Bung)
1968 TP25 tonearm ile donatılmış TD125 elektronik kontrollü (Wien Bridge Osilatör) döner tablanın tanıtımı. Bu tablo, ürün hattının amiral gemisi olarak TD124 II'nin yerini almaktadır. TD125, TD150 gibi, kayış tahriklidir ve 3 noktalı bir süspansiyonla asılır. Küçük kardeşi TD150 gibi, aynı zamanda tüm manuel kontrollere sahip bir "saflıkçı" modeldir.
Erken üretim birimleri de TD150 ile aynı plakaları ve yatak milini paylaşır. Erken TD125 modelleri, mil mili ucunda sabit top ile bulunur. Daha sonraki üretim modelleri, dikey itme yükünü taşımak için bunu katı çelik konik şekilli bir uçla değiştirdi. İlk modellerdeki yatak muhafazası, sonraki üretim modellerinden farklıydı. Erken TD125 modeli plakalı yataklar, alt şasi plakasına tutturmak için 3 cıvata deliği desenine sahip büyük bir dökme alüminyum mahfaza içine yerleştirildi. Daha sonraki üretim yatakları, çok daha ince işlenmiş çelik muhafazaya sahip presleme türündeydi.
TD150'den farklı olarak, bu model baştan sona çok daha sağlam ve sağlam bir yapıya sahiptir. Motor işlevi 3 hız sundu: 16, 33-1/3 ve 45. Bu tablo ayrıca isteğe bağlı bir "quotLB" baskısında sunuldu. "TD125 LB", daha uzun 12 inç kollara uyum sağlamak için daha uzun bir kabine ve kol tahtasına sahipti. Orijinal TD125 ile sunulan çeşitli seçenekler hakkında daha fazla bilgi için bu bağlantıya bakın.
1969 Yeni tonearm TP13A ile TD150 Mk II'nin tanıtımı. Tonearm'daki yükseltmeler, izleme kuvvetinin ince ayarını ve kaymayı önleyici kuvvetin 'ip üzerindeki ağırlık' telafisini içerir. Önceki TP13 tonearm, patinaj önleme kuvveti için herhangi bir telafiye sahip değildi.
1972 TD125 MkII'nin tanıtımı. Bu revize edilmiş modeldeki en belirgin değişiklik, artık standart donanım olarak sunulan yeni TP16 koldur. Yeni kolda gimbal 4 noktalı pivot yataklar, manyetik kayma önleyici kontrol ve yeni bir çıkarılabilir magnezyum başlık olan TP60 bulunur. Yeni kolun etkin kütlesi 16.5 gram olarak derecelendirilmiştir. Osilatör motor kontrol devresinde iyileştirmeler yapıldı. Plakalı yataklar, bu zamana kadar yekpare uçlu millere sahip baskı tasarımının tamamıdır.
TD160, benzer 3 noktalı süspansiyonlu yüzer alt şasiye sahip ancak yeni TP16 tonearm ile uygun fiyatlı ancak yine de Hi-Fi oynatıcı olarak TD150'nin yerini alıyor. Çalıştırma tamamen manueldir, ancak entegre bir kabloyla çalıştırılan tonearm ipucu ile. TD150 gibi, TD160 da o döneme ait bir elektrikli saat motoruyla aynı şekilde ana frekansa kilitlenerek hatve hassasiyetini elde eden senkron 16 kutuplu 2 fazlı bir AC motor kullandı. Hem TD125 MkII hem de TD160, aynı 7 librelik döküm çinko plakaları ve aynı 10 mm plaka yatağını paylaşır.
Aynı zamanda, TP11 tonearm ile daha ucuz bir TD165 sunuldu. Bu yeni tonearm, TP16 ile aynı gimbal pivot yatağını, kol borusunu ve kafa kabuğunu kullandı, ancak ip üzerinde ağırlık tarzı bir kayma önleyici kontrolün yerini aldı ve ayrıca farklı bir karşı ağırlığa sahipti. TD165, reçine iç tablasına sabitlenmiş 7 mm çapında bir tabla kullandı. Motor ve kasnak da TD160'dan farklıydı.
1974 Tonearm TP16 ile TD126 "elektronik" sunumu. TD126, son derece saygın TD125 Mk II'nin yerini alır. Boyutları ve ağırlığı benzer olan TD126, çalışma modu için bir ön ayara ek olarak tonearm işlemine yarı otomatik işlev ekler. (Standart Thorens tonearm ile donatıldığında) TD126, önceki modelin kaydırmalı kontrollerine kıyasla ışıklı basmalı düğmelere sahipti. TD126, TD125'in aynı temel düzenini ve boyutunu paylaşarak, 3 konik yay ve aynı plakalar ve yatakla askıya alınan ağır dökme alüminyum alt şasiyi kullanmaya devam etti. Mevcut hızlar artık 33-1/3, 45 ve 78rpm'dir. Mk 1 ve Mk2 TD126 modelleri, TD125 MkII'nin 16 kutuplu AC senkron motorunu kullanmaya devam etti.
1975 TD145 sunulmaktadır. Özünde, oyunun sonunda otomatik kol kaldırma ve motor durdurma özelliğine sahip bir TD160
1976 Düşük etkili kütleye sahip "Isotrack" ayaklı kolun tanıtımı. Bu, pivot yatağına çok yakın bir yaka kilidi ile sabitlenmiş, çıkarılabilir 'kol değnekleri' içeren TP16 tonearm'ın güncellenmiş bir versiyonudur. Bağlantı mafsalının pivota daha yakın hareket ettirilmesi, etkili kütleyi önemli ölçüde azalttı. Bu kolun değiştirilebilir kol çubuğuna TP62 denir. İzotrack tonearm'ın TP16-III adı verilen sonraki bir versiyonu, TP63 olarak adlandırılan başka bir kol değnek stilini kullandı. Bu kolların her ikisi de etkili kütlelerini 7.5 gram olarak derecelendirdi. Bu kollar, yüksek uyumluluk süspansiyonlarına sahip fono kartuşlarla kullanıma uygundur.
Isotrack tonearms ile isteğe bağlı olarak, entegre fono kartuşlarına sahip kol değnekleri vardı. TPO63 ve TPO70 bu tür iki kolluktur. Thorens, EMT ile işbirliği içinde hareketli bobin çeşidinde özel kartuşlar üretti. Entegre kollu çubuk kartuşları TMC63/TMC70, fono kartuşları MCHI ve MCHII'nin yanı sıra PPA990 ve STA960 (ön yükseltici ve yükseltici transformatör)
TP16 Mk II (Isotrack) ile TD126 Mk II'nin tanıtımı.
TP16 Mk II (Isotrack) ile TD160 Mk II'nin tanıtımı
TP16 Mk II (Isotrack) ile TD166'nın tanıtımı
TP16 Mk II (Isotrack) ile TD145 Mk II'nin tanıtımı
Thorens işe AT410 stereo alıcısını inşa ederek başlıyor.
1978 Thorens, ürün yelpazesine TD104, TD105, TD110, TD115'i ekler.
TD126 MkIII tanıtıldı. Özelliklerinden bazıları şunlardır:
|DC 72 kutuplu tako jeneratör tahrik motoru.|
|Yeni yüke bağlı dönüş kontrolü (APC: otomatik hatve kontrolü)|
|Düşük kütleli "Isotrack" TP16 MkIII kol|
|Elektronik sürtünmesiz kapatma tesisi|
|Kol kaldırma kontrolü için ek motor|
|hızlar: 33, 45 ve 78|
Receiver AT403, Cassette Deck PC 650, Sound Wall hoparlörleri tanıtıldı.
Thorens "Rumpelme"koppler", plak çalarların gürleme seslerini yakından değerlendirmek için bir cihaz.
Sol üstte, tasarım taslağı. Sağ üstte, gerçek araç.
Thorens mühendisi Ludwig Klapproth tarafından geliştirilen Rumpelmesskoppler (gürültü ölçüm kuplörü) iki bölümden oluşmaktadır. Bir parça, alt ucu tabladan çıkıntı yapan döner tabla aksının tepesine sabitlenen mildir. Milin diğer ucu, bakır ve nikel ile kaplanmış çok ince bir noktaya şekillendirilmiştir. Bu cihazın diğer kısmı, milin üst kısmına asılan ve milin mili boyunca desteklenen bir tür payandadır. Destekler yüksek polimer plastikten yapılmıştır ve cilalı mil etrafında neredeyse sürtünmesiz kayarlar. Bu taşıyıcının karşı alt tarafında, ölçümler sırasında kartuşun ve kaleminin üzerine yerleştirildiği oluklu küçük bir vinil plak parçası sabitlenmiştir. Bu oldukça sert düzenleme, döner tabla veya yatağın neden olduğu 0 ila yaklaşık 500 Hz arasındaki tüm gürleme seslerinin, kullanılan kartuş tarafından algılanıp iletilmesine izin verir.
1979 Ölçüm amaçları için son teknoloji ürünü "Referans" döner tablanın geliştirilmesi. Bir ölçüm aracı olarak belirtilen amaca rağmen, müşterilere bir dizi 100 Thorens Referansı satıldı. Gayri resmi olarak, daha fazlası yapıldı, ancak bu ekstra masaların kaç tane ve hangi seri numaralarını taşıdığı tam olarak bilinmiyor.
TP16 MkIII tonearm'ın tanıtımı
1979-1981 TD126 Mk III, SME, Koshin, Dynavector ve EMT dahil olmak üzere çeşitli kol üreticilerinin sayısız farklı kol ile sunulmaktadır. Bu kollar fabrikada takıldığında yarı otomatik işlev korunur.
1981-1983 Bir vakum pompası tablası matı ve iki tonlu kol için boşluk içeren TD226'nın tanıtımı. TD127'nin tanıtımı, esasen 12 inçlik bir tonearm yerleştirmek için genişletilmiş kabine ve kol panosuna sahip bir TD126. Bildiğimiz bir TD127 örneği, daha önceki 16 kutuplu senkron motor, 10 mm plaka yatağı ve dökme çinko iç plaka ile donatılmış olarak geldi.
1982 Yükseltilmiş TD166 Mk II'nin tanıtımı
TD147'nin Tanıtımı
TD 160 Super'in Tanıtımı
TD160 Super, özünde standart bir TD160 mkII idi ancak aşağıdaki özelliklere sahipti:
|daha büyük daha sağlam bir dolap|
|motor plakasının ve alt şasi tavasının alt tarafına uygulanan sönümleme malzemesi|
|daha ağır alt plaka|
|tipik olarak tabanla birlikte verilir, ancak ton kolu yoktur. Ancak bazen TP16 MkIII (Isotrack) ile birlikte verilir|
|Dustcover daha önemli çelik menteşelere sahiptir|
Diskotekler için bir döner tabla olarak pazarlanan TD524'ün sunumu aşağıdaki özelliklere sahiptir:
|Doğrudan sürücü|
|256 kutuplu takogenerotorlu DC motor|
|kuvars motor hız kontrolü|
|perde kontrolü +- 6%|
|hızlar: 33,45 ve 78|
|sıfır hata ile derecelendirilen hız doğruluğu|
|tabak: yüksek sönümlemeli kauçuk paspaslı alüminyum alaşım|
|Rumble rakamı: -52db DIN45539|
|Rumble rakamı: Rumplemesskoppler'e göre ağırlıksız: -62db|
|Tonearm: TP16L (uzun) (Özel)|
|etkili uzunluk: 245mm|
|ofset açısı: 22 derece|
|paten telafisi: manyetik|
|Şunlar için uzaktan kumanda: kol kaldırma, başlatma/durdurma, kuvars kilit ve adım kontrolü arasında komütasyon, karıştırma konsolundan başlatma|
|aksesuarlar: montaj çerçevesi, yaylı menteşeli toz kapağı|
|Boyutlar: 500 x 445 x 180mm (kapalı kapak üzeri)|
1983 Thorens Prestige tanıtıldı.
Thorens Reference ile pek çok ortak noktaya sahip olan Prestige, ödün vermeyen, saçma sapan bir döner tabla değildi. Prestij aşağıdaki özelliklere sahipti:
|Emniyet kemeri|
|servo kontrollü 2 fazlı senkron motor|
|hızlar: 33-1/3, 45, 78|
|motor hız kontrolü: kuvars kontrollü elektronik 2 fazlı jeneratör|
|perde kontrolü: +- 6%|
|tabak: 8,1 kg mat ve altın ağırlığıyla birlikte|
|tabak çapı : 34 cm|
|demir granül sönümlemeli büyük 14 mm plakalı yatak|
|Vay canına ve çarpıntı: Din 45507, < 0.02%|
|Ağırlıksız Rumble: Din45539 > 54dB|
|Rumble ağırlıklı: Din45539 > 70 dB|
|Thorens Rumpelmesskoppler ile ölçülen Rumble, Din ağırlıksız: > 70 dB|
|ağırlıklı: >80 dB|
|boyutlar 612 x 510 x 280|
|ağırlık: 55 kg|
Şirketin yapısı yeniden düzenlendi ve üç bağımsız şirkete bölündü:
|Thorens-Cabasse Vertriebs GmbH, (Almanya'da satış dağıtımı)|
|Thorens Produktions GmbH ve ,(Ar-Ge ve Lahr'da üretim)|
|EMT-Franz GmbH (profesyonel stüdyo ekipmanlarının AR-GE'si)|
TD166'nın yarı otomatik bir çeşidi olan TD146'nın tanıtımı
TD147 Jubilee'nin tanıtımı (yüzüncü yıl dönümü baskısı)
|özel süslemeli 100 masa serisi (siyah ve altın eloksallı metal parçalar)|
|otomatik kaldırma işlevleri korunurken SME 3010-R kol ile sipariş edilebilir|
|farklı ahşap kaplamalarda sipariş edilebilir (örneğin Gülağacı)|
|standart kol: TP16 MkIII|
1984 Yeni standardın tasarımı, geliştirilmesi ve tanıtımı: TD320
Bu güverte, önceki Thorens modellerinden aşağıdaki şekillerde farklıdır:
|Orta Yoğunluklu Sunta (MDF) yapı malzemesidir|
|Diğerlerinde olduğu gibi 3 noktalı askıya alınmış alt şasi ancak alt şasi artık açık|
|konik yaylar yapraklarla değiştirilir|
|16 kutuplu AC senkron motor, 2 fazlı bir jeneratör tarafından kontrol edilir.|
Aşağıdakiler de dahil olmak üzere bu düzene dayalı olarak birçok varyant üretildi:
|TD316|
|TD318|
|TD321|
|TD320|
|fantezi|
|TD520|
|TD521|
Thorens, asılı şasilerini bu noktadan itibaren yaprak yaylarla yaylayacaktı. TD320 bağlantısı hakkında daha fazla bilgi için burada.
1985 TD126'nın halefi olan TD520 Professional'ın tanıtımı. 520, TD320 ile aynı düzeni kullanır ancak daha büyük, daha ağırdır ve 12 inçlik kolların kullanımını destekler.
|Yeni kol tasarımı TP90'ın tanıtımı.|
|Thorens "Beton" sunumu.|
1989 TD2001'in geliştirilmesi ve üretimi
1990 TD3001, TD2001'in geliştirilmiş bir çeşidi
|TD2001 ile aynı baza|
|çok gelişmiş (daha sessiz) 24 kutuplu, 2 fazlı motor|
|Tabak ve alt tabla katı alüminyum stoktan döndürülür, ardından hassas dengelenir|
|ayrılabilir kol tahtası|
|TP90, TD3001'de standart olarak kullanılmak üzere TP90S'ye yükseltildi|
1990-1991 İsviçre, Wetington'daki Thorens-Franz AG, İflas başvurusunda bulundu. Joachim Bung'a göre "Swiss Precision" 2. baskı. sayfa. 94
Thorens Audio HiFi Vertriebs GmbH satış/dağıtım Lahr ve Berlin'deki yeni tesislerine taşındı. Yeni sahibi Herr Helmut Leitner (kaynak: makale, Pasini "Thorens TD Serisi Pikap Klasikleri"
1991 Yeni tonearm TP50 ve TD180 yarı otomatik plak çaların tanıtımı.
1992 TD290 "Budget High-End" döner tablanın tanıtımı.
1993 Düşük fiyatlı Thorens plak çalarların üretimi Lodz / Polonya'da başlıyor. (Untra Çalışıyor mu?)
1994 Thorens'e ait yeni elektronik ses bileşenlerinin geliştirilmesi ve tanıtılması. Kesinlikle High-End olarak kabul edilen ve "Thorens Consequence" aile adıyla sağlanan piyasaya çıkan ilk cihazlar, yüksek düzeyde müzikal bir ön amplifikatör ve güç amplifikatörüdür. Tüpler kullanan bir ön ve güç amplifikatörü olan Thorens "Klasik" serisinin sunumu.
1995 High End ses bileşenlerini geliştirmek ve üretmek amacıyla Berlin'deki Thorens Laboratuvarı'nın kuruluşu. CD çalar, D/A dönüştürücü ve RDS tuner tanıtımı.
1996 "Thorens Consequence" ailesi, bir çift güçlü mono blok amplifikatörü ve benzersiz bir güç hattı düzenleyicisini memnuniyetle karşılar.
1999 Thorens TD325, CES '99'da gösterilir.
Aralık/2000 Thorens, Alman hükümeti tarafından Bölüm 11 iflasını talep etmeyi reddetti. Thorens daha sonra operasyonlarını İsviçre'ye geri taşımak istiyor ve yeni yatırımcılar arıyor. (kaynak: Müziğin Keyfini Çıkarın)
Mayıs/2002 Mülkiyet ve hissedar organizasyonunun yeniden yapılandırılması. "Thorens" markasını yeniden başlatmak için yeni yönetim atandı. Thorens Export Corporation Ltd. Kaiseraugst / İsviçre, OEM - üretim sektörünü yönetmek üzere atandı. (kaynak: Müziğin Keyfini Çıkarın)
2004 Heinz Rohrer, şimdiye kadar Thorens Export Corp. Ltd'de %75 hisseye sahiptir ve eski marka adı altında tamamen farklı yeni bir döner tabla serisini piyasaya sürmüştür.
01 Mayıs 2018 Yeni sahibi - Thorens Almanya'ya döndü
"Günter Kuerten, Thorens'i alıyor. ELAC ve Denon'un eski CEO'su (LG, Loewe, Sharp ve Sony'de ek liderlik deneyimi ile), Bergisch Gladbach'ta yeni Thorens GmbH'yi kurdu. 1 Mayıs'tan itibaren analog HiFi alanında dünya çapında lider bir marka daha burada yer alıyor ve bölgeyi Almanya'nın Analog Vadisi yapıyor.
Thorens, 1883 yılında Hermann Thorens tarafından Sainte-Croix, İsviçre'de kurulan eğlence elektroniğinin en eski ismidir. Marka hala dünya çapında yüksek kaliteli plak çalarlarıyla tanınmaktadır. 20. yüzyılın altmışlı yıllarında şirket Almanya'da Lahr'a taşındı. Daha sonra Heinz Rohrer CEO olduğunda, Thorens geçici olarak İsviçre'ye döndü. Günter Kuerten çok deneyimli ve başarılı bir endüstri uzmanıdır. Bu nedenle Thorens emin ellerde ve gelecekteki zorluklara hazır olacak.', yani Heinz Rohrer.
Günter Kuerten, Thorens geleneğine bağlıyım ve işimi markaların mirasını korumakta ve aynı zamanda bu "analog mücevheri" daha da geliştirmekte görüyorum, diyor Gunter Kuerten. Piyasaların açılmasında gelecekte çok fazla şans görüyorum. Ve dünya çapındaki vinil canlanma bize bu konuda yardımcı olacak.
Thorens GmbH
lustheide 85
51427 Bergisch Gladbach
Almanya
Uboat.net
Müttefik Savaş Gemileri
uboat.net apolitik bir sitedir - odak noktamız öncelikle 1939-1945 Denizaltı Savaşıydı - ancak o zamandan beri Birinci Dünya Savaşı'na ve İkinci Dünya Savaşı'nın müttefik deniz gemilerine genişledi.
Uboat.net hakkında
Bu sitede her iki Dünya Savaşının tüm Alman U-botlarını, komutanlarını ve saldırıya uğrayan tüm Müttefik gemileri dahil operasyonlarını, teknolojik bilgileri ve çok daha fazlasını bulacaksınız. Ayrıca büyük fotoğraf galerimize ve binlerce U-boat kitabına ve filmine göz atabilirsiniz. Yüzlerce U-bot kaybolurken, bazı tekneler bugün müze olarak korunmaktadır.
Ayrıca Müttefik kuvvetleri ve onların U-bot tehdidiyle mücadelelerini kapsayan büyük bir bölümümüz var - Pasifik savaşından bahsetmiyorum bile. Tüm Müttefik Savaş Gemileri ve tüm büyük donanmalardan (ABD Donanması, Kraliyet Donanması, . ) binlerce Müttefik Komutan subayı, ayrıca hava kuvvetleri hakkında teknik sayfalar ve bilgiler dahildir.
Bu sitedeki yenilikler
14 Kasım
HMS Barham ve savaş tarihi güncellemeleri
Brian, şu anda tam savaş zamanı hizmet geçmişine sahip 350 savaş gemisi girişi olan müttefik savaş gemileri için Savaş Zamanı geçmişleriyle meşguldü. En son eklenen HMS Barham'dır.
2 Mart
günün denizaltısı
Önümüzdeki 4 yıl içinde yüklendi günün denizaltısı, sol kenar çubuğuna bakın. Ne yazık ki birkaç haftadır kayıptı.
24 Aralık
Hepinize mutlu Noeller!
Mutlu Noeller ve Mutlu Yıllar dileriz.
3 Kasım
Geliştirilmiş U-bot devriyeleri sayfası
U-boat devriye sayfalarını büyük ölçüde geliştirdi. Şimdi, örneğin 1942'de bu gün denizdeki tekneleri gösteriyor. Ayrıca devriye haritalarındaki U-bot işaretleri, devriye hakkında daha fazla ayrıntı gösterir, örneğin bu devriyede botun kaybolması gibi.
Thorens, 1883'te İsviçre'de bir aile şirketi olarak başladı. Kısa bir süre müzik kutuları ürettikten sonra 1903'te ilk fonograflarını ürettiler. Thorens ek gelir sağlamak için çakmak ve armonika da üretti.
İlginç bir şekilde, 1929'da Thorens, her ikisi de 1929'da olmak üzere, ilk doğrudan tahrikli motor ve fono manyetiği üretti. Ayrıca 1940'larda ilk rekor değiştiriciyi ürettiler.
Thorens'in öne çıkan yılı 1957, ilk TD-124'ün üretildiği yıldı. Bu pikap, yarım yüzyıl sonra klasik olmaya devam edecek ve diğer projeleri finanse etmek için gereken düzenli satışları sağlayacaktı. 60'lı ve 70'li yıllarda, Thorens, TD 124, 126, 145, 150 ve 160 dahil olmak üzere, bugün oldukça kabul gören pikapların çoğunu üretti. Thorens ayrıca çok yüksek kaliteli pikapları üretti: Reference (1979) ve Prestige (1983)
Thorens Pikapları Kimler Satın Almalı?
Thorens pikapları yeni başlayanlara mutlaka uygun değildir. Stok formatında iyi olmasına rağmen, bir Thorens'i tam olarak doğru yapmak için biraz ince ayar yapmak gerekiyor. Kendin Yap becerilerine sahip ve öğrenmeye istekli olanlar, çevrimiçi olarak çok sayıda kaynak bulacaklar. Thorens pikaplarını değiştirmek için en iyi kaynaklardan biri burada. Yeni bir kaide ve kol, kullanılan temel modlardan bazılarıdır.
Satışlarda Dikkat Edilmesi Gereken Thorens Pikaplar
Bir tane alacak kadar şanslıysanız, neredeyse tüm Thorens pikaplarını ucuza satın almaya değer. Aşağıda listelenen pikapların tümü, ikinci el koleksiyoncu pazarında önemli paralar kazandırıyor.
Badger II DD- 126 - Tarihçe
Deniz Örtüsü Müzesi çalışıyor ve çalışıyor. Ana sayfasına buradan ulaşabilirsiniz.
Deniz Örtüsü Nedir?
Bir Donanma Örtüsü, bir donanma gemisi, konumu veya etkinliğinden postalanan veya bir şekilde bununla ilgili olan herhangi bir zarf, kartpostal veya diğer posta aracıdır. 1908'den başlayarak, ABD Donanması gemilerinde postaneler kuruldu ve her geminin kapakta kullanılan pulları "iptal etmek" için bir veya daha fazla posta damgası vardı. Posta damgası veya iptal, genellikle geminin adını ve kapağın iptal edildiği tarihi içerir.
1930'lu yıllardan itibaren kaşe adı verilen baskılı tasarımlı kapaklar ortaya çıkmaya başladı ve geniş bir takipçi kitlesi edindi. Birçok farklı kaşe tasarlandı ve iptal edilmek ve postalanmak üzere çeşitli gemilere gönderildi. Bazı kaşeler belirli bir gemi için tasarlanırken, diğerleri jenerik (belki bir tatil veya tarihi bir olayı anmak için) ve birçok farklı gemiye gönderildi. İkinci Dünya Savaşı, kaşelerin oluşturulmasını ve dağıtımını ciddi şekilde kısıtladı ve bugün hala kaşeli kapaklar oluşturulsa da, fenomen savaş öncesi coşku seviyesini asla geri kazanamadı.
Donanma Örtüleri bize tarihin bir anlık görüntüsünü, geçen bir çağa açılan bir pencere sunuyor. Tarihi elinizde tutuyorsunuz ve o dönemin parçası olan hayatları, erkekleri ve kadınları, olayları merak ediyorsunuz. Onların imajı burada korunur. Gelin ve onları ziyaret edin.
Deniz Örtüsü Müzesi
Deniz Örtüsü Müzesi'nin misyonu, bu eşsiz tarihi kayıt ve sanat formunun korunmasına ve araştırılmasına yardımcı olmak için deniz örtülerinin dijital bir arşivi olmaktır. Bu amaçla, Müze öncelikle listeler ve dizinlerle yapıştırılmış bir görüntü deposudur. Müze fiziksel varlıkları toplamaz - sadece görüntüler ve bilgiler.
Yıllar boyunca Müze kapsayıcı bir yaklaşım benimsedi ve artık deniz korumaları veya ilgili gemiler/konumlarla makul bir şekilde ilişkili olduğu sürece daha fazla içerik zenginliğine izin veriyor. Buna denizcilerden ve personelden fotoğraflar ve belgeler dahildir. Şimdi önemsiz görünen bir şeyin daha sonra ne zaman önemli hale geleceğini asla bilemezsiniz. Gelecek nesiller için tasarruf edin.
Müzenin fiziki bir yeri ve fiziki envanteri bulunmamaktadır. Elimizdeki tek şey, katkıda bulunanlar tarafından sağlanan taranmış resimler.
Donanma Örtüsü Müzesi, Evrensel Gemi İptal Derneği'ne aittir ve işletilmektedir.
İkinci Dünya Savaşı: ABD 32. Piyade Tümeni, Villa Verde İzini Kontrol Etmek İçin Savaştı
ABD Altıncı Ordu komutanı General Walter Krueger, Filipinler'i geri alma mücadelesi sırasında saldırıları boşa çıkan astlarını çökertmekle ünlüydü. O zaman, 32. Tümen'in Tümgenerali William H. Gill'in arkasına sağlam bir şekilde inmesi bekleniyordu. Bölünme, kuzey Luzon'da, Villa Verde Yolu adı verilen bir dağ yolunda bataklığa uğradı ve yerden daha fazla zayiat aldı.
General Gill, 1945 baharında, tümenin izini koruma yeteneği hakkında kendi şüphelerini dile getirerek amirinin gazabını savuşturmaya çalıştı. Gill, bölünmenin savaş yorgunu ve yetersiz olduğundan şikayet etti çünkü yedekler yoktu. İz, Japon Ondördüncü Bölge Ordusunun seçkin birlikleri tarafından büyük ölçüde güçlendirildi. Yolun içinden geçtiği engebeli Caraballo Dağları'nda manevra için yer yoktu. Hepsi kanlı kafa kafaya saldırılardı.
Şaşırtıcı bir şekilde, Krueger kabul etti ve tümen komutanına, "Bölükünüzün inanılmaz derecede zor arazi koşulları ve karşı karşıya olduğu direnç altında insani olarak mümkün olan her şeyi yaptığından ve yapıyor olmasından tamamen memnunum" dedi. Krueger daha sonra Gill'e elindekilerle saldırıya devam etmesini söyledi. Gill hiçbir yedek bekleyemezdi - Krueger'in verecek hiçbir şeyi yoktu. Filipinler'deki tüm Müttefik kuvvetlerin komutanı General Douglas MacArthur için dağlarda şiddetli harekâtlar düşük önceliğe sahipti. MacArthur başlangıçta Krueger'in kuzey kuvvetlerine sadece beş tümen tahsis etmişti - Luzon'daki Japon ordusunun büyük bir kısmının üstesinden gelmek için beş tümen. Yine de Mart 1945'te Manila'nın düşmesinden sonra MacArthur, Sekizinci Ordu'nun Filipinler'in geri kalanındaki operasyonlarına yardım etmek için kuzeyden iki tümen çekerek bu gücü bile tüketti. 128. Piyade Alayı, 32. Tümen'den Yüzbaşı Robert Maynard'ın anlattığı gibi, "MacArthur Manila'yı aldı… o zaman dağlarda ölmeyi umursamadı."
32. Tümenin tarihi, birimin çok az desteğinin olduğu veya hiç desteğinin olmadığı stand-up dövüşleriyle doludur. MacArthur'un güneybatı Pasifik'teki ilk saldırı hareketi, orman eğitimi veya topçu olmadan ve zar zor yeterli malzeme ile 32.yi Yeni Gine'ye atmak olmuştu. İki yıl sonra, yine Yeni Gine'de, bölünme kısa bir süre için Driniumor Nehri boyunca mahsur kaldı. Birim Luzon'a Krueger'in Nisan ayı ortasında Gill'i ziyaretinden neredeyse üç ay önce inmişti ve o sırada safları Leyte'de aylarca süren orman savaşlarından dolayı çoktan tükenmişti. Adamlar iki ada arasında sadece üç hafta dinlenebilmişlerdi. Tümen karşılaştığı her hattı deldiğini belirten Red Arrow yamasını takan 32'nci askerler, desteksiz savaşmayı biliyorlardı. Bu çizgiyi de kırmayı umuyorlardı. Ancak malzeme, moral ve insan olarak ödeyecekleri yüksek bedelin farkında değillerdi.
32'nci, Altıncı Ordu'nun sol kanadı olan I Kolordu'nun bir parçasıydı. Ocak 1945'te Lingayen Körfezi'ne indiğinden beri, I. Kolordu'nun görevi, Manila'ya doğru hızla ilerleyen XIV Kolordusu için sağ kanatta bir ekran sağlamaktı. I. Kolordu, Caraballo Dağları'ndan orta ovalara kaymaya hazırlanan 150.000 Japon'luk olası bir çığa karşı koruyordu.
MacArthur'un I. Kolordu'ya yaptığı baskın, Krueger'ı sadece üç tümenle savunma hattını elinde tuttu. 33'üncüsü batıdaydı, Lingayen Körfezi'ni koruyordu ve Japonya'nın adadaki karargahı Baguio'ya dağ yaklaşımlarını dövüyordu. I Corps'un merkezinde, 32. birkaç nehir vadisinin ağzını ve Villa Verde Trail'in güney ucunu tıkadı. Sağ kanat, Otoyol 5'in yakınında bulunan 25. Tümen tarafından demirlendi.
Şubat ayının sonlarında Krueger, I. Kolordu'nun misyonunu değiştirdi. Manila Körfezi bölgesi kontrol altındayken, I. Kolordu'nun saldırı yeteneklerini susturmak artık gerekli değildi. Krueger, kuzeydeki harekatın ertelenmesinin Japon birliklerine dağ tabyalarını güçlendirmeleri için zaman tanıyacağına inanıyordu. Buna göre Krueger, I. Kolordu komutanı Tümgeneral Innis P. Swift'e Japonlara savunma inlerinde saldırmasını emretti.
Krueger and Swift knew that the Japanese positions on northern Luzon were located on a triangular perimeter encompassing the most treacherous reaches of the Caraballo Mountains, which protected the Cagayen Valley, a breadbasket for the Japanese. Krueger instructed Swift that his corps’ first objective was to pry open the door to the valley, thereby cutting off the Japanese supplies at the source. Swift chose the 32nd to make the breakthrough.
Swift’s plans for the 32nd involved herculean tasks. The Red Arrow men were to attack from the plains into the mountains by way of three river valleys and the Villa Verde Trail. The movement into the valleys, on the western edge of the division’s zone of action, was an operation in support of the 33rd’s thrust to take Baguio. The valleys were north–south waterways thought to be viable avenues for flanking General Tomoyuki Yamashita, Fourteenth Area Army commander, in Baguio. While the 33rd pushed at the town from the south and west, it was believed that elements of the 32nd could stab at the enemy from the east.
The 126th Infantry Regiment was picked to make the push up the valleys. A battalion jumped off on February 25, probing up the Ambayabang River. The inhospitable valley made it necessary for the battalion to move in small units, never more than a company maneuvering together. Along the steep banks of the Ambayabang the men of the 32nd encountered a series of caves used by the Japanese as defensive positions, where each enemy position was protected by a similar cave farther down the valley. Reducing one target exposed men of the 126th to a withering fire from the second position. Grim necessity forced the battalion to rely on its intelligence and reconnaissance men to penetrate the Japanese lines and locate the caves.
One such patrol found Sergeant Joe Skiba and his men heading back toward their regiment after a stint behind Japanese lines. To reach the safety of the American positions, the patrol had to cross an open stretch of land. Skiba had his men advance single file and spread out. Despite that precaution, the Japanese opened up on them, knocking out their lead scout with a gaping head wound. The squad was pinned down in the coarse cogon grass. Skiba remembered: “I can recall one of the men not having a good hiding spot. Attempting to find a more secure position, he ran through that open area. As he ran, the [Japanese] machine gun opened up on him. They sprayed at him but did not hit him. As he ran to the safer position…he yelled, ‘Somebody get that SOB.’” After dark, the survivors escaped. The man who had sprinted across the clearing counted four bullet holes in his uniform, but he was unscathed.
The 126th was tied down in the river valleys west of the Villa Verde Trail until the first week in April. Probing for a way into Baguio, the regiment suffered casualties but did not materially contribute to the capture of the Japanese stronghold. Relieved by elements of the 33rd Division, it was sent eastward to join the rest of the 32nd, which needed more manpower.
The drive up the trail was the 32nd’s main goal. General Gill’s men were to crack the mountain bastion by forcing the trail. Capturing the Villa Verde Trail would open the way to Santa Fe, a crossroads town on the Japanese supply line. Guarding the trail were contingents of the Japanese 10th Division and the 2nd Tank Division. The men were led by Maj. Gen. Haruo Konuma, commander of the Bambang Branch, Fourteenth Area Army, who layered his defenses by burrowing into the mountainsides and embedding artillery along what came to be known as Yamashita Ridge. The ridge was a prominence north of the trail commanding long stretches of the American lines. From these positions the defenders could rain down harassing fire, blast apart attacks and rend supply lines. Close to the trail, Japanese spider holes harbored soldiers skilled at sniping and infiltration. These positions were Yamashita’s brainchild. The commander of Japanese forces on Luzon knew he could not defeat the Americans, but could only bleed units needed for the invasion of Japan.
On February 24 the men of the 127th Infantry Regiment tackled the trail. The nearly perpendicular slopes, bald razorback ridges and jungle valleys in the region surrounding the trail forced the regiment to use a battalion to attack up the trail while another struck the Japanese right flank. Simultaneously, the 127th’s remaining battalion managed to get behind the Japanese lines and set up a roadblock along the trail. These coordinated attacks broke the Japanese defenses.
Capitalizing on the crumbling Japanese resistance, the 127th Infantry closely pursued the retreating enemy. One battalion reached the western approaches of the two Salacsac passes on March 4, hot on the heels of the decimated Japanese force. The regiment was now in the doorway to the Cagayen Valley. Four miles across the twisting, narrow passes lay Imugan, a village marking the point where the Villa Verde Trail began its descent toward Santa Fe.
The rapid American advance stopped at the Salacsac passes. The regiment had encountered inhospitable terrain while moving up the Villa Verde. The trail hugged the sides of mountains 4,000 feet above sea level—mountains often shrouded in fog, drenched in downpours or wrapped in stifling heat. Now the trail was the front. The deep draws carving the landscape near the Villa Verde Trail were too precipitous for maneuvers. The surrounding mountains were a trackless wilderness with hidden Japanese caves. The trail itself aided the enemy, its serpentine ribbon promising another gun emplacement around each turn. The 32nd Division was faced with frontal assaults against a well-entrenched enemy commanding the high ground and familiar with the battlefield.
Supplies became a sore point the trail was too narrow to support motorized traffic, and Filipino carriers sometimes proved untrustworthy under fire. The 32nd Division relied on the equipment and bravery of the 114th Engineer Battalion to make the Villa Verde a passable road. What the 114th accomplished under constant fire became known as “the little Burma Road.” Later, captured Japanese orders showed that the 114th was on their army’s “must destroy” list.
The trail often held surprises for the Americans. One morning a patrol led by 2nd Lt. Carl Patrinos of the 1st Platoon, G Company, 127th Infantry Regiment, stopped on the trail for a breather just as the fog draping the area burned off. The fog lifted so suddenly that the GIs were stunned to see Japanese soldiers sitting a short distance away. Americans and Japanese froze. Then both patrols scrambled in opposite directions, not bothering to shoot at one another.
Most encounters with the enemy were not so benign. Private first class Martin Narendorf of L Company spent four days on a knob that offered a fine view of the Japanese. Until the fourth day the Japanese had apparently been unaware of L Company’s position. But once General Konuma’s men discovered the Americans there on March 15, they zeroed in on the company with mortar shells. Narendorf recalled that their fire was pretty accurate, saying, “All you saw laying around you were pieces of meat.” The L Company commander ordered his men to withdraw. Narendorf and others supplied covering fire. As Narendorf began his escape, he noticed a wounded man a short distance away. He grabbed a shelter half (half of a pup tent) to use as a makeshift litter and headed for the casualty. Reaching the man, Narendorf saw that it was a company cook, Joe Sepp. Narendorf remembered: “His whole chest was blown out. You could see his heart pumping.” Sepp said to him, “Why don’t you just go ahead, I’m dying anyway.” More shells landed, and Narendorf dove for a foxhole. Before he found shelter, either shrapnel or splintered wood from a tree burst ripped into his back. Narendorf managed to struggle down the hill, but without Sepp, who was already dead.
The men fought for every yard, foot and sometimes inch. The Japanese were dug in so well that artillery had no effect on their spider holes. Camouflaged bunkers could only be detected with human bait—the shriek of a .25-caliber bullet overhead or the whir of the mortar cutting the air provided the only clues to the enemy’s whereabouts. A squad of GIs would then have to advance on the position, ramming a pole charge into the opening when they neared the cave. The explosion would seal the spider hole, though there was no assurance that the troops inside were dead or that there were not multiple openings to the cave.
Breaking the stalemate became the 32nd Division’s major concern. General Gill detached the 2nd Battalion from the 128th to add to the strength of those already engaged. Gill hoped to defy the jagged terrain by sending the battalion south of the trail, through the wilderness, to strike the Japanese rear. He planned to take Imugan, cutting the enemy supply line and ending the stalemate. The battalion jumped off on March 11.
The operation was a nightmare. Lack of supplies, faulty communications and intraregimental jealousy contributed to the breakdown of the maneuver. The battalion commander had requested 300 carriers on his supply route he received 150. That number was insufficient to shuttle the food and ammunition the expedition needed. The atmospheric conditions in the mountains interfered with radio communications. Orders were delayed or lost. Moreover, the battalion commander was new to both his command and the division. At least some of his junior officers considered him a braggart, while he himself believed his regimental commander was plotting against him.
These factors, added to a crafty enemy and formidable terrain, doomed the operation. As the Americans struggled against the trail’s defenses, the borrowed battalion’s attack wilted. Realizing the futility of the assault, General Gill issued orders withdrawing the unit on March 22. The battalion commander was relieved of duty as they left the wilderness.
The Villa Verde Trail had taken its toll on the 127th. More than 100 men had been killed and 225 wounded since the regiment had started up the trail. Five hundred more had been hospitalized for illness, including a disproportionate number of combat fatigue cases. The regiment counted only 1,500 men as combat effectives by March 23. On that day Gill began relieving the 127th by inserting the 128th Infantry Regiment into the line.
Staff Sergeant Fred Johnson of the 128th’s medical detachment had spent two nights on the trail when the Japanese hit his position with artillery. Instead of seeking safety, Johnson risked his life to carry a wounded man from the aid station to a trench, where he would be safe. Johnson then bolted out into the rain of explosions and falling debris to retrieve more wounded. After bringing another GI to a secure area, Johnson set the man down and again headed for the disintegrating aid station. The sergeant pulled a third wounded man away from the barrage and carried him to the trenches.
Fifty shells had poured in on the American position before the enemy launched an infantry assault to dislodge the crippled unit. Two charges crashed into the lines, and twice that night the 1st Battalion, 128th, drove off the Japanese with heavy casualties.
Two days later, on the 27th, Colonel John Hettinger, commander of the 128th, was reconnoitering the front when the Japanese spotted his jeep. The vehicle was immediately caught in an artillery barrage. The colonel and his driver made it to a foxhole. Seconds later, however, the foxhole took a direct hit and Hettinger was killed.
The 128th now experienced the same kind of slugfest that had characterized the 127th’s fighting. The drive eastward continued as a series of frontal assaults on the hills of the Salacsac passes. Hill 503, bypassed by the 127th, was secured. The 114th Engineers were brought up to broaden the trail. Major Thomas Bell of E Company was behind a bulldozer when it tore into an embankment on the side of the trail. Four Japanese spilled out onto the road from their suddenly exposed cave. Bell’s men made short work of them. Before the end of March, Hills 504 and 505 were won.
General Konuma launched a counterattack on the night of March 31. The Japanese target was Hill 504, held by L Company. The American soldiers were caught in a desperate struggle. Under the relentless onslaught, Pfc William Shockley urged his squad to escape while he provided covering fire. He told his fellow GIs that he would “remain to the end.” He stopped the charge to his immediate front but was flanked by the enemy. As Shockley’s last avenue of escape was being cut off by a banzai attack, he remained at his post to buy the time his squad needed to escape. The 27-year-old GI continued firing until overwhelmed by his enemies. For his sacrifice, Shockley was posthumously awarded the Medal of Honor.
Despite the heroism of men like Shockley, L Company was pushed off the hill. The loss of that position meant the American foothold on the Salacsac passes was threatened. An entire U.S. battalion was committed to a dawn counterattack. Though it stemmed the westward flow of Japanese and prevented the loss of all ground east of Hill 502, portions of Hill 504 remained in enemy hands at the end of April 1.
The I Corps released the 126th Infantry Regiment at that point, bringing it up on the 128th’s left. Colonel Oliver Dixon, the commander of the 126th, targeted the high ground north of the trail. The plan was to tie down the defenders of Yamashita Ridge so that the 128th could push through the Salacsac passes without drawing harassing fire from the north. Together, the two regiments blasted their way through the entrance to the passes. Initially, the first pass was declared secured on April 10, but as pockets of Japanese continued to dig out from their sealed caves—emerging from the ground like corpses back from the dead—the first pass could not be considered secured until April 16.
It was at this time that Krueger assured Gill that the 32nd was doing all that was expected of it and told him not to expect any relief. Gill was reduced to the expedient of rotating his attacking regiments. He relieved the gutted 128th with the 127th. The 126th was to continue its push against Yamashita Ridge.
The fighting along the trail continued with brutal monotony as the Americans located, isolated and then destroyed individual strongpoints. On April 24, Lieutenant Patrinos’ G Company was moving in tandem with E Company to isolate just such a strongpoint when Patrinos realized that he had lost contact with the other company. Patrinos called back to his company commander to find out what he should do and was instructed to throw a phosphorous grenade, alerting E Company to his location.
Patrinos threw the grenade and moved his platoon after it. Then he heard a plane directly overhead. The American pilot had seen the smoke from the grenade, mistaken it for a marker of an enemy position and commenced his bomb run. Patrinos managed to make it to a burned-out Japanese hole, but most of his men were not so lucky. G Company took 25 casualties from the misplaced bomb—11 of the men could only be listed as missing in action since there were no remains to identify.
G and E companies had been approaching Hill 508, the backbone of the Japanese defenses in the Salacsac passes area, when they were blasted by their own air support. Battered G Company was pulled out of the attack. Five days later, E Company would take the summit of 508, only to find itself virtually surrounded by Japanese emerging from caves that honeycombed the hill.
For the first two weeks in May, the “Kongo Fortress,” as the GIs dubbed Hill 508, was a cauldron of death. The landscape itself suggested a vision of Hell—the trees blasted into stumps, the ground scorched from flamethrowers used to burn out spider holes. Soldiers of the 127th died in attacks, in foxholes and in secured rear areas. Men of the Red Arrow division who had suffered through Buna, survived Aitape and braved Leyte were killed or wounded on the steep slopes of the Kongo Fortress.
One of those wounded was Patrinos, pinned down against the side of the mutilated hill. His battalion commander hailed him on the radio and informed him that the company on his right was cut off. Patrinos replied that he would “see what kind of shape they’re in,” and scrambled toward the missing company’s position. Patrinos quickly determined that the wayward company was in better condition than his own unit. As he started to dash back to his own outfit, a bullet shattered his shoulder blade.
Meanwhile, on Yamashita Ridge, the 126th had been relieved by the 128th. Fred Johnson, the 1st Battalion medic, and his men were ordered forward when a squad was ambushed and several soldiers were wounded. Japanese machine guns continued to spray the fallen GIs, and Johnson could see puffs of dust from their fatigues as the bullets ripped into them. Johnson and his men managed to get the wounded off the hill but were then hit themselves, four of the eight stretcher-bearers going down in a split second. The Americans were finally pushing the Japanese off the Villa Verde Trail, but they were paying dearly for each patch of ground.
To support the reduction of the Kongo Fortress, Captain Maynard of the 128th was ordered to accomplish the impossible. In the late hours of May 3, Maynard led a reinforced company in darkness through the trackless mountains and deployed to launch a dawn attack on the enemy’s supply line. Maynard had pounded into the men the need for silence on the approach, and it paid off when his unit took up its position undetected by the Japanese. American .50-caliber machine guns cut loose on the enemy at dawn. Maynard remembered, “At the end of the machine-gun fire we jumped off…and ran into a bunch of [Japanese] that were on the trail, and above the trail….”
Maynard’s men were locked in a firefight that grew into a 30-minute engagement. The Japanese fought fiercely, knowing that loss of the trail would doom their compatriots on Hill 508. Maynard’s men fought with equal ferocity. They were behind enemy lines, with no hope of immediate relief. Finally, the Japanese broke. Maynard established a roadblock, and despite numerous enemy counterattacks, held the position until relieved days later.
The roadblock stopped the flow of supplies to the Kongo Fortress forces and enabled the Americans to sweep the enemy from the area. Now remnants of Japanese units pitched into the American lines in useless suicide attacks or were buried alive in their caves. The Americans seized the high ground, leveling anti-aircraft cannons at the dug-in enemy positions before Imugan. The artillery slaughtered Konuma’s men. On May 28, the men of the Red Arrow division captured the village.
General Gill’s soldiers had cracked Yamashita’s mountain fortress. Along with the 25th Division, which had seized Santa Fe from the south, the 32nd had shattered all organized resistance in the Caraballo Mountains. From the seizure of Imugan until his surrender on September 2, 1945, Yamashita would simply be running from the U.S. Army.
After the war, General Gill was asked if the price paid by the 32nd Division for that goat path in the clouds had been too high. Gill answered: “The Villa Verde Trail cost us too high in battle casualties for the value received. In other words…I believe the supreme commander [MacArthur] and…his staff violated one of the great principles of shopping….” Gill clarified that statement by explaining that MacArthur had paid too much for what he got. The 32nd had gained too little for the men it had lost.
This article was written by Tracy L. Derks and originally appeared in the February 2002 issue of Dünya Savaşı II. Daha fazla harika makale için abone olun Dünya Savaşı II bugün dergi!
5. Mark Zuckerberg
- Yaş: 36
- Konut: Palo Alto, Calif.
- Cofounder, CEO, and Chair: Facebook (FB)
- Net Worth: $97 billion
- Facebook Ownership Stake: 13% ($115 billion)
- Other Assets: $2.93 billion in cash and $225 million in real estate
Mark Zuckerberg first developed Facebook alongside fellow students Eduardo Saverin, Dustin Moskovitz, and Chris Hughes while attending Harvard University in 2004. As Facebook began to be used at other universities, Zuckerberg dropped out of Harvard to focus entirely on his growing business. Today, Zuckerberg is the CEO and chair of Facebook, which had more than 2.8 billion monthly active users as of Q3 2020.
Facebook is the world’s largest social networking service, enabling its users to create a personal profile, connect with friends and family, join or create groups, and much more. As the website is free to use, most of the company’s revenue is generated through advertising. Facebook (the company) is also host to several other brands, including photo-sharing app Instagram, which it acquired in 2012 cross-platform mobile messaging service WhatsApp and virtual-reality–headset producer Oculus, both acquired in 2014 Workplace, its enterprise-connectivity platform Portal, its line of video-calling devices and Novi, its digital wallet for the Diem payment system.
Zuckerberg and his wife, Priscilla Chan, founded the Chan Zuckerberg Initiative in 2015, with each of them serving as co-CEO. Their charity seeks to leverage technology to fix societal ills, such as improving the access and quality of education, reforming both the criminal justice system and the U.S. immigration system, improving housing affordability, and eventually eradicating all diseases.
Badger II DD- 126 - History
ORGANISATION OF THE ROYAL NAVY 1939-1945
This is possibly a unique and certainly valuable overview of the Royal Navy in World War 2, when it accomplished so much.
It is of great help in putting all the other World War 2 material on Naval-History.Net and the internet generally into a clearer perspective
I have made a point of choosing as heading photographs, the two First Sea Lord's who served throughout the war, Admiral Pound dying in post in 1943. To me their responsibilities were beyond comprehension, and in my opinion, only those who have experienced similar roles and duties are in a position to criticise.
Gordon Smith,
Naval-History.Net.
The Sea Lords
T he Naval Staff
Some Administrative Appointments
The Naval Staff
Administrative Departments
Nore Command
Portsmouth Command
Plymouth Command
Rosyth Command
Orkneys & Shetlands Command
Gibraltar/North Atlantic Command, 1939-1945
Leadership, control and management of the Royal Navy was vested in the Board of Admiralty which was responsible for both the administration of the naval service and for the command of British naval operations world-wide. As such it differed from the War Office and the Air Ministry where conduct of operations was devolved to the appropriate commanders in the field.
The highest body in the Admiralty was the Board, composed of politicians, flag officers, and civil servants whose collective function was to discuss and approve major decisions on all aspects of the Royal Navy's strength. Each member of the Board had a specific function in relation to the administration of the Royal Navy.
The chairman of the Board was the First Lord of the Admiralty. A politician and member of the Cabinet, his role was to represent the navy's views in government discussion on such matters as budgets, construction programmes, manpower needs, and general maritime policy. The First Lord was assisted by a junior flag officer titled the Naval Secretary who had specific responsibility for helping the First Lord in the appointment and promotion of officers. From May 1940 onwards the First Lord, Mr A V Alexander, largely confined himself to this role and did not interfere in operational matters. This was in contrast to his immediate predecessor. Between September 1939 and May 1940, Winston Churchill, as First Lord, did take a leading role in operational matters.
The First Lord was assisted two junior politicians, the Parliamentary and Financial Secretary, and the Civil Lord. The most senior civil servant was the Permanent Secretary. The only major addition to the civilian side of the Board was the appointment of Sir James Lithgow, a prominent shipbuilder, as Controller of Merchant Shipbuilding and Repairs.
Five of the six flag officers on the Board had a specific area of responsibility which was reflected in their titles
First Sea Lord and Chief of the Naval Staff
Second Sea Lord and Chief of Naval Personnel
Third Sea Lord and Controller
Fourth Sea Lord and Chief of Supplies and Transport
Fifth Sea Lord and Chief of Naval Air Services.
The other member was the Deputy Chief of the Naval Staff
In September 1939, most of the members of the Board were relatively new in their posts.
The most successful U-boat of WWII, U-48 returning to base after a successful patrol.
U-boat Index
Tüm 1153 U-boat profiles! Also includes 14 foreign submarines and all the U-boats laid down but not commissioned.
U-boats Today
Are any U-boats left today and where are they? You can find them in museums in Germany, USA, Britain and Finland.
U-tekne Tipleri
41 pages of techical info covering all the U-boat types, ranging from the smallest coastal boats to the huge supply and mine vessels.
U-boat Fates
All the known fates, losses, scuttled, surrendered etc.
The Flotillas
All combat and training units
also their bases
U-boat Shipyards
Who built the boats? Locations, types and contracts.
Dive Into History
Here you can learn about the U-boat wrecks that you can scuba dive onto.
Tarihler
A set of pages dealing with U-boat related history.
U-boat books
Literally thousands of books related to the U-boat War of both wars.
U-boat movies
Set of maps graphically showing various aspects of the U-boat War, including where the U-boats were lost at sea.
U-boat Operations
Where did the boats fight? Covers both combat areas and special missions.
Most successful U-boats
A simple page on the most successful boats and the commander that ensured that their boat performed.
Convoy Battles
Huge new section covering all the convoys hit by U-boats in the war plus detailed information on the convoy routes used. Also a page on the most famous convoy battles.
Technologies
A new superset of pages which deals with the various technical aspects of the U-boat war, both in offense and defence.
Announcement board
Here we'll list interesting news within our scope, such as U-boat restorations, discoveries, dive sites and more.
Badger II DD- 126 - History
Turntable manuals. Tonearm Manuals. Electronics schematics. Phono cartridge manuals. These manuals are offered freely for private use * . Feel free to copy any of these files to your computer.
These online manuals are offered in either pdf or html format. Uppermost are the pdf manuals. Scroll down the page for the html manuals.
SP10 mkII mounting drawings in pdf format
THORENS Turntable Manuals in PDF
The following user manuals are in Adobe PDF format. You must have Adobe Acrobat Reader installed on your computer to read them. Acrobat Reader is offered by Adobe as freeware and can be downloaded at the following link:
TD318 & 316 manual in Eng/Ger/Fr thanks to Ilidio Santos for this upload.
Thorens Disc-Contact vacuum platter mat manual
Note: these Linn documents below are made available for those who might modify a Thorens player with the Valhalla electronic motor controller. Uploads courtesy of Sergey Didkovsky.
TD3xx electronics schematic Courtesy of Jan de Groot (Netherlands)
more info on The Wand tonearm: link
SME Tonearm Manuals, Data Sheets and Tutorials
SME3009Series III info sheet No. 24 (pge 1) (pge 2) useful info for arm/cart resonance, addition of ballast, and effective mass chart of series II, II imp., series III, series IIIs, 3009-R, 3010-R, 3012-R tonearms.
Phono stage / Phono Preamp Manuals
Turntable Manuals in HTML
Service Manual, TD125 and TD125 MkII courtesy of Rolf Kelch Electronics
Service Manual, TD316 thru TD321courtesy of Rolf Kelch Electronics
Service Manual, TD520 and TD521 courtesy of Rolf Kelch Electronics
Thorens TD 150 Mk II User Manual, html courtesy of Dave Roberts (Retro-Hi-Fi)
TD150mkII interior cabinet dimensions courtesy of Sergey Didkovsky
Linn LP-12 setup manual in html. Due to the similarities in design between the LP12 and certain three-spring Thorens models, the Linn manual is offered as a useful comparison.
Official Thorens parts list: Thorens Spare Part Numbers
Thorens Headquarters:
THORENS EXPORT COMPANY LTD
IM JUNKHOLZ 44 . CH-4303 KAISERAUGST-BASEL / SWITZERLAND
TELEPHONE: ++41(0)61 813 0336 . FAX: ++41(0)61 813 0339
Reel to Reel tape machine manuals: ( PDF )
Otari Reel to Reel machines
|MX5050 BII parts list|
|MX5050 instruction manual (service and operations)|
|MX5050 BII instruction manual (service and operations)|
|MX5011 ops and maintenance|
Some of the PDF manuals were donated from the website link below
* The files on this page are free and in the public domain. They are not to be offered elsewhere for sale.