JAKARTA'DA FORTUNE TELLER NASIL OLUR
GİRİŞ
Amsterdam Üniversitesi'nde beş yıl kültürel antropoloji okuduktan sonra, sonunda bunların hepsine zaman ayırmaya değerdim. Endonezya'da saha çalışmasını yarım ay harcıyordum, tüm masraflar ödeniyordu. Araştırma teklifim, yüksek lisans sınavımın ilk bölümü onaylandı. Sosyal Bilimler Fakültesi bunu kabul etti; Hollanda Eğitim ve Bilim Bakanlığı onayladı. Sonra, diğer ucunda, saha çalışmamın ülkesinde resmi bir sponsora ihtiyacım vardı. Güney Sulawesi, Ujung Pandang'daki Hassanuddin Üniversitesi Tıp Fakültesi sponsorum olmayı kabul etti. Endonezya Bilim ve Eğitim Bakanlığı'ndan da onay aldım. Hibe cebimdeydi, Endonezya'ya olan biletim ödedi, gitmek için iyiydim.
Bu saha çalışması final sınavımın ikinci kısmı olacak.
Bu çalışmayı seçmemin ana nedeni uzak egzotik yerlere gitmekti.
Proje benim kendi fikrimdi, kendi başıma yapılacaktı. Takım yok, işbirliği yok, taviz yok, çatışma yok, komplikasyon yok. Sadece sevdiğim şekilde. Korktuğum hiçbir şey yoktu ve bir grupta seyahat güvenliğine ihtiyaç duymadım. Kendimi evden uzak hissettirmek için kendimize ait bir “kültürel balon” istemedim.
Şirkette seyahat etmek zorluğu ortadan kaldırır ve sizi deneyimin en az yarısından mahrum eder. Özellikle turist olarak değil, başka bir kültürün öğrencisi olarak gittiğinizde.
Sadece ilk bölüm, Jakarta'ya bir gezi, bir meslektaş antropoloji öğrencisi ve bir arkadaşı olan Marleen ile yapacağım. Araştırma projesi benimkinden tamamen farklıydı. Java'da kalacak ve zamanını Üniversite arşivinde ve oradaki çeşitli enstitülerde geçirecek, tarihi arşivleri inceleyecekti ...
Antroplojik saha çalışması fikri, WorldWar II'nin sonunda Java'da meydana gelen olaylarla ilgili eski belge yığınlarından tozu solumak için altı aydı. Japon toplama kamplarında düzenlenen Hollanda savaş esirleri hakkında; Hollandalılar tarafında savaşmış olan Endonezyalıların kaderi ve esas olarak savaş bittikten sonra nasıl kaçtıkları ve Japonlar geri çekildi.
Savaşın sona ermesi, aynı zamanda Hollanda sömürge yönetiminin sona ermesi ve yeni bağımsız bir devlet olan Endonezya Cumhuriyeti'nin doğması anlamına geliyordu. Hollandalılar tarafında Japonlarla savaşan Endonezyalılar, yeni bağımsız Endonezya devletinde çok zor bir pozisyonda sona erdi. Onlar hain olarak görüldü, idam edildiklerinden eminim. Endonezya'da evlerini terk etmek ve uzaklara, Hollandalılara sadakatleri için “şükran” işareti olarak bir sığınma hakkı verilen küçük soğuk, düz, gri ve steril Hollanda'da yeni bir hayata başlamaktan başka seçenekleri yoktu. (Hayatları için Endonezya milliyetçilerinden kaçıyorlardı!) Aslında ciddi bir tarihi zayiattı. Koşulların kurbanları, seçtiklerinden hiçbiri. Kaderlerinin trajedisi asla kabul edilmedi. Rolleri ve öngörülemeyen sonuçları için asla gerçekten telafi edilmediler. Marleen'in projesi bu trajik destana biraz ışık tutmaktı.
Marleen, ebeveynleri ile birlikte Cakarta'ya gitti, hatta birkaç ay çocukken orada yaşadı.
Oraya gelişimizi izleyen ilk günlerde o devasa Asya metropolü etrafında rehberim olması için ona güvenmiştim. O günlerde Google yoktu, internet yoktu, Lonely Planet yoktu.
Bence fikir orada yaşayan bazı aile arkadaşlarıyla kalmaktı. Benim için bu konuda idareyi bitirinceye kadar olurdu - Endonezya Bilim Bakanlığı ve Hollanda büyükelçiliğinde son formaliteler.
Daha sonra, son varış yerim olan Güney Sulawesi'ye, altı ayımı geçireceğim bir adaya göndererek devam edeceğim, burnumu tozlu arşivlerde değil, dukunlarla asılı ormanda - geleneksel şifacılar ve şamanlar ki bu benim araştırmamın konusu oldu.
Bireysel saha çalışma planlarımız ne olursa olsun, ikimiz de yüksek ruhlardaydık. Bunun gerçekleşmesi için çok çalıştık. Sonunda harika büyülü Endonezya'ya doğru yola çıktık. Biletlerimiz vardı, özel araştırma vizeleri ve altı aylık hayaller önümüzde gerçekleşti. Hayat sadece harikaydı!
UNUTMAYIN MURPHY: PLANLAR EN İYİ HİÇBİR ŞEYDE OLMAK İSTİYORUM AMA İSTİYORUM
Amsterdam'da işler ters gitmeye başladı. Yıllarca bekledikten sonra nihayet şehirde uygun fiyatlı bir meclis dairesi atandım. Diğer koşullar altında harika haberler, Endonezya'ya gitmemden bir hafta önce hariç! Zamanlama daha kötü olamazdı! Ancak pazarlık konusu değildi. Kabul etmek zorundaydım. Aksi takdirde, bekleme listesinin en altına yıllarca ve yıllara denk gelirdim… Bu yüzden sözleşmeyi imzaladım. O anda önemsediğim son şey.
Ne yapmalı, ancak olabildiğince çabuk eve taşınmayı tamamlayın.
Marleen ve birkaç arkadaş tüm mütevazı eşyalarımı kutulara koyup yeni yerime taşınmama yardımcı oldu. Daire üçüncü katta idi. O gün merdivenlerden aşağı inip bir sürü şey yaptık.
Sonunda orada uyumadım, 7 ay sonrasına kadar tek bir gece bile. Yine de eşyalarım taşındı ve yardım için minnettarım.
Bir noktada arabanın alt katında bulunan Marleen, bir ayağı ile girişe girdi ve bağırdı:
“Çocuklar, ben gidiyorum, yarın görüşürüz!”
Yanıt vermek üzereyken, onun yönünden bir kan bağı çığlığı duydum. Onu şok, soluk, taşlaşmış bulmak için üç kat aşağı koştu!
El çantası gitti, çalındı. Bir saniye sonra eve gideceğini söylüyordu!
Çantasını binanın girişinde, sadece ayakları ile kaldırımda tutuyordu. Etrafında kimse yoktu, biz sakin bir yerleşim sokakta kalmıştık, gerçekten inanılmazdı! Ama olmuştu. Çanta gitmişti! Kötü bir filmdeki gibi.
El çantası pasaportunu, araştırma vizesini, Endonezya biletlerini, Endonezya muadili ile tüm araştırma belgelerini ve yazışmaları, altı aylık çekleri ve hayatının tümünde sahip olduğu önemli diğer her şeyi içeriyordu. .
Her şey gitmişti.
Yeni bir daireye taşınmama yardım ederken neden bütün bunları onunla birlikte taşıdığını sormak iyi bir an değildi.
Bir şey söylemek iyi bir an değildi.
Önümüzdeki hafta Endonezya'ya gitmeyeceği belliydi. Benim seyahat iptal edemez aynı derecede açıktı.
Birkaç gün sonra planladığım gibi ayrıldım.
Marleen yapmadı.
Yalnız Cakarta'ya uçuyordum.
Joseph ve Samira
Amsterdam - Cakarta.
Gezegenin neredeyse yarısı. Ekvator'u geçtiğiniz bir sertifika aldığınız bir tür uçuş.
Gökyüzünde yüksekten sarkan uzun saatler keyif aldım. Doğuda uçuyor, güneşin doğduğu yere. Tüm telaşlı aktivite, stres ve Marleen talihsizliğinin son draması, benim rolüm, şimdi arkamda olan her şey. Önümüzde yatan şey bilinmiyordu. Yapılması gereken her şey şimdi planlarımız göz açıp kapayıncaya kadar parçalandığı için silindi. Ama bu benim için iyi oldu. İleride net bir ufuk gibi hissettim.
Planlar genellikle dikkatimizi çekmekten başka bir şey yapmaz ve yolumuzda gerçekte ne olduğuna dair görüşümüzü bozar.
Yirmili yaşlarının başında genç bir Endonezya çiftinin yanına oturdum. Onlar hoş bir şirketti. Çok yakın zaman geçirdikten sonra oldukça kolay hale geldi. Londra'dan eve döndüklerini ve bir yıl İngilizce öğrendiklerini öğrendim. 70'li ve 80'li yıllarda popülerdi. Londra, dünyanın her yerinden gelen yabancı öğrenciler için birçok dil okuluna sahipti.
Kolaylaştıkça bana gerçek hikayelerini anlattılar. İngiltere'de tanışmışlardı. Aynı sınıflara gidiyorlardı; çıkmaya başladılar ve sonunda aşık oldular. İkisi de Cakarta'dan, aynı sosyal geçmişten, orta sınıftan, aynı türden bir eğitimdendi. Aşık genç bir çift için makul her şey uygun ve umut verici.
Bir şey hariç her şey. Müslüman ve Hristiyan'dı.
Bu bir tutarsızlık, dünyasında en azını söyleyecek geleceği olmayan bir ilişki yarattı. Bir yıl sonra aileleri için duydukları haberlerle endişeli olduklarını görebiliyordum. Sanırım hikayesini anlatacak, gerginliği giderecek birine sahip olmaktan mutluluk duyuyorlardı.
Dinlerken ikisine de saygım arttı. İlişkilerine bağlı oldukları açıktı. Yaptıkları bu. Londra'da evlendiler, sadece değil.
Samira Yusuf'tan önce İslam'a dönmesini istemişti. Bu onun durumuydu. Ona karşı hisleri konusunda yeterince ciddi miydi? Birlikte bir gelecek olmasını sağlamak için ne kadar hazırlandı? Bu şartlar altında, kırılgan onurunu tehlikeye attı mı?
Elbette öyle. Kur'an-ı Kerim derslerine gitti ve Müslüman olması için gereken her şeyi yaptı. Yapmaya çalıştığı şeyi başardı. Artık Müslüman'dı.
Merak edemedim ama merak ediyorum… sadece sormanın oldukça uygun olduğunu düşünmüyordum. O da sünnet oldu mu? Bu bir sır olarak kaldı. Hiç sormadım ve öğrenmedim.
Aslında şimdi tüm bunları hatırladığım için yardım edemem ama merak ediyorum… Hayatımda Joseph'in Samira için yaptıklarını yapacak kadar beni seven bir adam oldu mu? Sünnet olsun ya da olmasın…
Belki evet belki hayır. Bilmiyorum bile. Şimdiye kadar hiç bu kadar düşünmemiştim.
Sonra sıra benimdi ve onlara hikayemi anlattım. Saha çalışmam, yeni daire, Marleen'in çalıntı çantası, planlarımızı nasıl etkilediği ve Cakarta'da ne yapmam gerektiği hakkında. Uçağımızın ve hikayemin Samira'nın yarısı beni Cakarta'daki konuğu olmaya davet etmişti.
Şimdilik ikisi, Londra düğünü hiç gerçekleşmemiş gibi ayrı ayrı kalacaktı. Akıllıca bir karardı. Ebeveynlerine, diğerini tanıma, tüm duruma alışma ve en önemlisi yüzünü kurtarma şansı vermenin en iyi yolu. Jakarta'daki çevrelerinde, ebeveynlerin her şeyde bir sözleri varmış gibi görünecek.
Samira'nın davetini kabul etmekten oldukça mutlu oldum. Endonezyalı bir aileyle kalarak ayağımı yere koyar koymaz antropolojik alan deneyimime başlayacağım. Çok güzeldi, kendi kendime olsa. Zaten Jakarta içinde kalmak nerede bir ipucu olmazdı aslında bahsetmiyorum.
CAKARTA
Samira'nın evine girdiğim andan itibaren kültürel ilkün zorlukları olduğunu itiraf etmeliyim.
İlk önce, bu kadar ilerlemeden önce bile garip bir olay yaşandı.
İki kişiyle birlikte Samira'nın kampung'a (mahallesine) taksi çaldık. İlk durağımız yerdi. Bagajımızı kaldırdık ve taksi diğer yolcularla birlikte yola çıktı. Samira'nın insanları çıktı - her zamanki varış sahnesi: tebrik, gevezelik, karışıklık; herkes çantalara yardım ediyor. Girmek üzereyken bir şeylerin eksik olduğunu fark ettim. Orada değildi benim el bagaj oldu.
Oha! Güle güle Amsterdam, Merhaba Jakarta!
Benim için kötü bir küçük deja vu. Marleen orada ne kaybetti, buraya kaybetmek için geldim mi?
Hayır, kendi kendime dedim ki, bu benim karmam değil, sadece Marleen'in uzun mesafelerde kendini gösteren anlaşılabilir kızgınlığı.
Gerçekten de hepsi buydu. Bir şey bile söyleyemeden önce, taksi zaten eksik çanta ile geri döndü. Bu sadece dürüst bir hataydı, bir karışımdı, başka bir şey değildi.
Evde kimin kim olduğunu bulmak zordu. Samira'nın ebeveynlerinin yanında birkaç amca ve teyze vardı; muhtemelen bir büyükanne. Bana göre hepsi sadece bir yüz bulanıklığıydı. Tanıtıldım ve herkes beni çok samimi olmasa da kibarca selamladı.
Eminim hepsi düşünüyorlardı: “Bu kızımız, Hıristiyan bir kocanın ve Belanda'dan (Hollanda) bir yabancının yoluna çıkardığı bir yabancıya eve ne kadar sürpriz getirdi? Yalnız gitmesine izin vermek bir hata olduğunu söyledim. Allah (Allah) bize yardım et! ”
İlk kültür testim hepimiz oturduk ve sonunda “ev” olduk. Kadınlardan biri bize her birinde metal kapaklı gözlükler getirdi, görünüşe göre ılık su içeriyordu. Kayboldum. Dünyanın her yerinde bir ziyaretçiye genellikle yoldan susuzluğu gidermek için bir bardak su sunulur. Ama bu ılık su ile olan anlaşma neydi? Parmaklarımızı bir Japon ya da deniz ürünleri restoranında olduğu gibi yıkamak belki mi? Kapakta ne vardı? Suyun soğumasını önlemek mi?
Akıllıca Samira'nın ne yapacağını görmesini bekledim. Evet, bu içme suyuydu. Kapaklar sineklerin dalmasını ve kontamine olmasını engellemekteydi. Sıcaktı çünkü mikropları öldürmek için kaynatıldı, elbette. Tropik bölgelerde en kötü su her zaman şehirlerde. Kırsal kesimde, kaynatılmadan bile kaliteli ve içilmesi nispeten güvenli doğal kaynak suyu bulmak muhtemeldir. Tehlikeli yaşamak isteyenler için. Ancak 20 milyon veya daha fazla nüfusu olan bir şehir merkezinde, kaynamış olmadıkça su sıvı ölümdür. Aslında Jakarta'nın 40 milyonluk bir nüfusa sahip olduğunu düşünüyorum.
Havaalanından Joseph doğruca evine gitti. Samira ailesinin hiç kimse onunla henüz tanışmamıştı. Ertesi gün gösteri yaptı ve sonuçta işler kötü görünmüyordu. Onu sevdiler. Müslüman olması onun en büyük kazanan kartıydı. Ebeveynlerinin maddi olarak Samira'nınkinden daha iyi durumda olmasının yanı sıra mühendislik derecesi… tüm bunlar onun lehine oldu.
Joseph her gün gelmeye başladı. İkisi bana Jakarta'yı gösterme görevini üstlendi. Hepimizin gündüz yapacak kendi şeyleri vardı, ama akşamları ve hafta sonları birlikte yerlere giderken ya da sadece Samira'da ürperterek geçirdik. herkes için rahat bir model oldu. Evliliklerinin konusunu zorlamadılar. Şimdilik hepsi düşük ateşte tutmayı kabul etmişlerdi. İkisi de sadece resmen kendi halkının kutsamasıyla ilgileniyor gibiydi.
Samira ile bir oda paylaştım. Kolay bir oda arkadaşıydı. Huzur içinde saatler geçirebiliriz, her biri bir kitap okumak veya mektup yazmak gibi kendi şeylerini yapabilir (1984'te çok şey yapıldı). Ben de bir günlük tuttum.
Cakarta'daydım ve Güney Sulawesi yolculuğuma devam edebilmek için tamamlamam gereken son evraklarla henüz birkaç hafta geçmemiştim. O ülkedeki ilk önemli dersim asla günde birden fazla görevi yerine getirmeye çalışmak değildi. Daha fazlasını yapmaya çalışmak, yalnızca o günlük görevi bile bitirme şansımı azaltacaktır.
KRİZ
Joseph dakik bir insandı.
Bu gün Samira onu saat 18.00'de bekledi. İlk kez “Joseph geç kaldı” dediğinde 6.15 idi. Güldüm. “Akademik zaman” Ona akademik ortamda bilim insanlarının geleneksel ödeneğinin 15 dakika geç kalacağını şaka yaparak anlattım.
Saat yedi, hala Yusuf yok. Samira şimdiye kadar kıpır kıpırdı ve hava biraz yoğunlaşmış, nefes alamayacak kadar kalınlaşıyordu. Bir şey hakkında şaka yapmak artık doğru hissetmiyordu. O andan itibaren ağzımı kapalı tutmaya karar verdim.
19.30 hala Joseph'in izine rastlamıyor.
Samira her an gözyaşlarına boğulmuş gibi görünüyordu. Gerilim neredeyse somutlaşıyordu. Düşen ve bizi daha da sıkılaşan ve daha kısıtlı hale gelen, her geçen dakikada daha fazla boğulmakta olan tutuşunda tutulan görünmez bir ağ gibi. Zihnimizdeki Joseph'in bu kadar uzun süre uzak kalması için neler olabileceğine dair konuşulmamış tüm imgelerden bahsetmiyoruz bile. Nedenini hatırlayamıyorum ama telefon bir seçenek değildi.
SİHİR
20.00, düşünmeden çantama ulaştım ve yanımda olan bu eski kart paketini aldım. Hiçbir kart oyunu oynamıyorum. Sadece solitaire'nin eski iyi bilinen, en basit temel versiyonunu yapıyorum. Ben böyle durumlarda oynuyorum. Birini falan beklerken, zaman öldürmem ya da güvence almam gerektiğinde. Boşuna bekleyip beklemediğimi bilmem gerektiğinde.
Tam olarak ve ne zaman gerçekleştiğini ve bu garip fenomeni nasıl keşfettiğimi bile bilmiyorum. Bu benim özel tür ortamım olmuştu - o özel kart paketi. Eski, yontulmuş ve yıpranmış, ama görünüşe göre zamanla titreşimlerimi emmişlerdi. Duygularım, endişem, terim, tükürük ve parmak izlerimle birlikte. (Onları tutan tek kişi benim.) Zaman ve sayısız solitaire oturumuyla bana her seferinde “evet ya da hayır” sorusuna doğru bir cevap verdiklerini kanıtlamışlardı. Çılgınca geliyor, ama evet - çılgınca ya da değil, işe yarıyor. Bu güne bile. Ama sadece soru aynı günle ilgiliyse. Yakın gelecek için. Bir soru gelecek yıl veya gelecek hafta ise, diğer herhangi bir rastgele kart paketi kadar işe yaramaz.
Solitaire önümdeki masaya yayılmaya başladım. Hepsi yayılmadan önce bile, taşınabilecek her kartın gitmeye hazır olduğunu gördüm. Aslar birbiri ardına çıktı; krallar da; kartlar birbirimi doğru sırayla ellerimin hareket ettirebileceğinden daha hızlı takip etti!
Bu oyunun nasıl açıldığı gerçekten tuhaftı. Bir dakika içinde bunun tek bir aksaklık olmadan tamamen açılacağı açıktı.
Kartlar hala paketteyken doğru sırada olacak şekilde ayarlanmış gibiydi! Kartlar açık bir şekilde şu soruya cevap olarak en önemlisi “evet” diyordu: “Joseph geliyor mu? Evet veya Hayır?"
Samira'ya döndüm ve dedim ki: “Gördüğüm kadarıyla Joseph bir saniye sonra burada olacak. Ben konuşurken kapının önünde olmalı! ”
Bil bakalım ne oldu. O anda Joseph eve girdi.
FALCI
Hemen ardından iki şey vardı.
Birincisi, evdeki atmosferin tamamen değişmesiydi. Rahatlama. Bizi boğan ve sessiz endişe ve korku içinde hapsolmuş, iz bırakmadan kalkmış ve yok olmuş o korkunç ağ veya örtü. Klima açık gibi hissettim ve nihayet tekrar tam ciğerli tatlı havayı soluyabiliriz.
İkinci şey, herkesin bana karşı tutumunun tamamen değişmesiydi. Sadece saygıyı görmekle kalmadım, gerçek huşu herkesin gözünde bir çeşit garip açlık ve özlemle karıştı.
Joseph'in gecikmesi hakkındaki açıklamasını bile hatırlamıyorum. Oldukça önemsiz bir şey - bir araba sorun, ya da trafik ile ilgili bir sorun belki, dürüst hatırlayamıyorum. Hafızamda kalan şey, başımdan dönüp beni fiziksel olarak bitkin bırakan duygusal rollercoaster yolculuğuydu. Herkesin böyle hissetmesi gerektiğini düşünüyorum.
Ertesi sabah Samira'nın odasının göreceli gizliliğinden bile, evde bir tür artan aktivite hissettim. Tuhaf sesler, konuşma parçaları, kapılar sürekli açılıp kapanıyor. Ne oluyor?
Yakında biliyordum.
Tüm kampung beni ve “sihirli kartlarımı” duymuştu. Artık “Belandalı o kız” değildim, “gelecekte Belanda'dan gören kız” oldum.
Öyle ya da böyle umursamadım. Bana bir şey çağırmak zorunda kaldılar. Bu her zaman böyledir. İnsanlar her yerde sizin hakkınızda konuşur, ancak bir topluluktaki tek yabancı sizseniz bunu yapacaklarından eminler.
Özellikle Endonezya'da, daha sonra öğrendiğim gibi, her zaman bir tür tek şeydim, her şeyden önce, her şeyden önce burnum yüzünden. Kafkas standartlarına göre bile oldukça büyük - ama burnun her zaman karakteristik olarak küçük olduğu Endonezya yüz özelliklerini göz önünde bulundurarak - benimki gerçek bir ünlüydü!
Şaka bir yana, bildiğim gibi Jakarta'daki hayatım artık yoktu. Artık zamanım boyunca hiçbir emrim yoktu. Gün boyunca ofislere gitmekle meşguldüm - Endonezya Bilim ve Eğitim Bakanlığı'nın her biri araştırmamla ilgili tavsiye mektupları ve imzalar almak için işgal etmişti. Şimdi, eve gelir gelmez ve tazelenir gelmez, insanlar tarafından “falcılık” ı yapmaları için onlara yaklaştım. Sadece Samira'nın geniş ailesinin üyeleri değil, komşuları da. Kampüsten herkes “hizmetlerim” den faydalanabilir. Sanırım şimdi aileye bir varlık oldum. Kendi beyaz cadı dari Belanda (Hollanda'dan).
“Oğlum sınavını geçecek mi?”; “Çocuk erkek mi, kız mı olacak?”; “Başvurduğum işi alacak mıyım?”; “Annemin operasyonu başarılı olacak mı?”
Bunlar, cevaplarını ilahi kılmam gereken bir tür sorulardı!
Kendimi ne buldum?
Tüm bunlarla nasıl başa çıkacaktım? Bu tamamen yanlış bir kimlikti! Ben bir falcı değildim, asla olduğumu söylemedim! Ama onlara bunu söylemeye çalış. Hepsi Joseph'in varış saatlerini geçtiğinde nasıl tahmin ettiğimi duymuşlar. “Evet, yaptım, ama değilim… Evet ama, evet ama…” Kimse bunu duymak istemedi. Zihinlerini oluşturdular ve malları istediler.
Bu solitaire oynama hareketlerinden geçtim ve sorulan sorulara en olası cevapları bulmaya çalıştım. 4 ya da 5 kez yaptım. Kendimi bir sahtekâr gibi hissettim. Bir dolandırıcı!
En azından bu saçma performans için herhangi bir ödeme kabul etmiyordum. Asla istemediğim bu rol için, bu beni zorladı ve beni böyle bir baskıya soktu.
Durdurmanın yolunu bulmak zorundaydım!
İlk şansım, dinlemeye istekli gibi göründüklerinde konuşmamı yaptım. Bu kartların beni daha yüksek güçlerle temasa geçiren hassas bir araç olduğunu açıkladım, ancak onu kötüye kullanmama ve küçük hırslara ve sadece bizim ve bizim savaşmamız gereken günlük hayatta kalma savaşlarına hizmet etmeme izin verilmediğimi açıkladım. . Sadece Tanrı'nın (Allah'ın) öfkesini nasıl kışkırtacağım ve hepimiz onu küçük dünyevi yaya endişelerimizle rahatsız ettiği için nasıl cezalandırılabiliriz. Onlara bunun nasıl bir oyun değil değerli bir kutsal armağan olduğunu söyledim. Rahatsız edilmeyecek ve sadece son çare olarak kullanılacak bir şey…
Yaptığım oldukça küçük bir konuşma olduğunu söylemeliyim. Kendimden oldukça memnun kaldım. Söylediklerimle ilgili olabilirler. Sanırım aslında yukarıdan yardım aldım. Çünkü bu bir acil durum ve kendi “son çare” mimdi.
Cakarta'da olmam için meşru nedenlerim vardı. Beni tam anlamıyla batıl inançlarının gücü ile zorlasalar bile, sahte ve hile yapmaya gerek yoktu.
Yusuf'un görünüşü ve kaynağı ne olursa olsun, Joseph'in görünüşünü gerçek bir şey olarak tahmin ettiğim an.
Hatırlamak harika bir hikaye ve Samira ve Joseph'in bir gün çocuklarına ve torunlarına anlatması için sevimli bir aile efsanesi oldu. Beni gözlerinde falcı yapan bir olay.
Her şeyin elden çıkmasını engellemenin yolunu bulduğumda gerçekten ilham verici bir anım vardı. Bunu yaparak, bana verilen bu yüksek statüyü yok etmek yerine korumayı başardığımı ama asla istemediğim ve hak etmediğime inanıyorum.
Benim için de iyi bir anı olarak kalmış ve burada sizinle paylaşmaktan gerçekten keyif aldığım güzel bir hikaye olmuştu.
Yayınlanan 22-04-2020