21. yüzyılda, akıl hastalığı çoğunlukla terapi ve ilaç kombinasyonu ile tedavi edilir ve genellikle mükemmel sonuçlar alınır.
Ancak bu her zaman böyle değildi: Yüzyıllarca süren deneme yanılma, bizi akıl hastalarına kronik rahatsızlıklarında başarılı bir şekilde yardımcı olabileceğimiz ve dünya ile göreceli bir uyum içinde yaşamalarına yardımcı olabileceğimiz noktaya getirdi.
Mevcut süreçlerimiz olağan hale gelmeden önce, deli olarak kabul edilen hastaları tedavi etmek için tatbikatlardan arınmalara ve dini ritüellere kadar her şeyi içeren birçok radikal yöntem kullanılıyordu. Zamanda geriye bir yolculuk yapalım ve atalarımızın hemcinslerine yardım etmek için aradığı eski yöntemleri keşfedelim…
Taş Devri'nde bile, ilkel halklar akıl hastalığını tanıyabiliyorlardı, ancak bununla başa çıkma yöntemleri, kültürleri bizimkinden ne kadar uzaksa, şimdiki yöntemlerimizden de o kadar uzaktı. Kısacası: birbirlerinin kafasında delikler açarlardı.
Bu tedavi, taş bıçak kullanmaktan kemiği bir daire içinde kesmek ve ardından diski kaldırmaktan, birbirine yakın yerleştirilmiş deliklerin bir dairesini delip sonra aralarında kesmeye kadar uzanan kesme şekliyle dünyanın her yerinde kullanıldı. Kafatası delinecek, ancak beyni çevreleyen zar bozulmadan kalacaktı.
Trepanning delilik, epilepsi, melankoli ve diğer birçok zihinsel rahatsızlığı tedavi etmek için kullanıldı, ancak prosedürün ortak teması, kafada bir delik açmanın kötü ruhları serbest bırakacağı ve hastayı ıstırabından kurtaracağı gibi görünüyor. Bazen, kemik parçası etkilenen kişiye veya ailesine daha sonra bir tılsım olarak verilirdi.
Şaşırtıcı bir şekilde, uygulama 18. yüzyıla kadar devam etti, sonunda ölüm oranı yüzde 25 civarında bir yerde gezinirken vazgeçildi. Bugün bile, hiç Psikocerrahi türü deneysel olarak kabul edilir ve hafife alınmaz. Birinin kafasına taş aletlerle delik açarak içerideki şeytanları serbest bırakmanın başarılı bir tedavi yöntemi olma ihtimali? Hiçbiri için ince.