35.7: Bitki Islahı ve Biyoteknoloji
Mahsul yetiştiriciliği, insan uygarlığında uzun bir tarihe sahiptir ve kayıtlar, M.Ö. 8000 civarında tahıl bitkilerinin yetiştirilmesini göstermektedir. Bu erken bitki ıslahı, öncelikle sürekli bir gıda kaynağı sağlamak için geliştirilmiştir.
İnsanların genetik anlayışı ilerledikçe, gelişmiş ürün çeşitlerini daha hızlı elde edebildiler. Yapay seçim daha yönlendirilebildi ve böylece daha iyi, daha sağlam veya daha lezzetli bitkiler üretmek için olumlu özellikler içeren ürün çeşitleri elde edilebildi.
Bununla birlikte, bitkilerin yetiştirilmesi için geleneksel teknikler yavaştır ve her zaman istenen ürün çeşitlerini üretmez. Daha sonra, biyoteknolojik araçlar, geleneksel yöntemlerle üremesi zor olan bitkilere istenen özelliklerin mühendisliğini kolaylaştırdı. Örneğin, bitkilerde besin eksikliğinin iyileştirilmesi yapay seçim yoluyla zordur ve özellikle A vitamini ve demir için zordur. Örneğin, pirinç bir A vitamini öncüsü olan beta karoten için gen içermez. Bununla birlikte, dört enzim kullanılarak sürekli olarak beta karotene dönüştürülebilen geranilgeranil pirofosfat bileşiği için genler içerir. Pirinç, nergislerden türetilen iki enzim için genler ve kalan iki enzim de erwinia uredovorabakterisinden genler kullanılarak tasarlandı. Elde edilen ürün altın pirinç olarak bilinir. Pirinç, dünyanın yarısından fazlasının temel gıdası olduğu için, bunlar gibi biyomühendislik ürünleri, A vitamini eksikliğinden kaynaklanan çocuklar arasında körlüğün önlenmesinde veya pirinç bağımlı ülkelerin sağlığının iyileştirilmesinde potansiyel olarak rol oynayabilir.
Günümüzde yaygın olarak yetiştirilen birçok bitki, biyoteknoloji kullanılarak elde edilen bir dereceye kadar genetik modifikasyona sahiptir. Örneğin, mısır, papaya ve birçok patates çeşidi herbisit, hastalık veya haşere direnci için modifiye edilmiştir. Soya fasulyesinde olduğu gibi alerjen üretimini azaltmak için genetik modifikasyon bile yapılabilir.