Amerika Birleşik Devletleri'ndeki okullarımız temel olarak meritokrasyondur: Sınıflar kazanılır, öğrenciler başarı gruplarına ayrılır ve tatmin edici performans gösterenler için ödüller verilir. Eğer bir çocuk beklenmedik bir seviyede performans göstermiyorsa (her ne sebeple olursa olsun) olumsuz tanımlayıcılar genellikle “çocuklara yönelik olmayan okuyucu”, “başarısız öğrenci” veya “kötü sınav katılımcı” gibi çocuklara atanır.
Bu sistemden ötürü, öğretmenler ilk olarak ve en önemlisi sınav katılımcıları ve not verenler olarak öğrencilerin görüşlerini görme durumundadır. En azından sinir bozucu. Sınıfların aslında öğrenme ile çok az ilgisi var. Öğrenciler, sayısız düşük riskli değerlendirmelerden ve rutin geribildirimlerden önemli ölçüde daha fazla yararlanmaktadır.
Okullarımızda bu tipik bir durumdur - ve bunu, okudukları okullarda olduğu kadar ziyaret ettiğim birçok orta ve lise kampüsünde görüyorum. Yetişkinler için, yüksek puanlar kazanan bir öğrenciyi iyi bir çocuk ve başarısız notları olan bir öğrenciyi düşünün. çok iyi bir çocuk değil. Okullarımızda ürettiğimiz miyop lensler, çocukluğun enginliğini reddeden. Ve travma konusunda bilgilendirilmiş okullara ve eğitimcilere evrimleşmek için çaba gösterdiğimiz için, şimdiki modelin, bir çocuğun bir “test” ve “noter” yapımcısı olarak ne kadar iyi performans gösterdiğini “başarılı bir öğrenci” olarak etiketlemesine izin verdiğinin farkına varmalıyız. Bu anlatı aslında önceden var olan herhangi bir travmayı şiddetlendirebilir ve hatta daha önce hiç olmayan bir çocukta travma yapabilir.
SINIFLARIN ÖTESINDE BAKMAK
Öyleyse, bir öğrenci performans göstermiyorsa, ilerlemiyorsa ya da katılmıyorsa, o çocuğun eylemlerinin ötesine geçmeli ve bunlara bakmalıyız. Meydan okuma veya reddetme davranışlarının ötesine bakmalıyız. Böylelikle uzun süren ve muhtemelen travmatize edici etiketlerin lanetini kırabilir ve bu çocuğun gerçekliğin daha açık bir resmiyle karşılaşmaya başlayabiliriz. Bunu yaptığımızda, 7 ya da 17 yaşlarında olan çocuğun aslında bize ne anlatmaya çalıştığını daha iyi görebiliriz.
1. Notum değil. Bazı şeyleri bilmeme rağmen iyi notlar alamıyorum veya ödevlerimde çok puan kazanamıyorum. Sık sık denemeyeceğim çünkü kötü bir not alacağımı biliyorum. Keşke kim olduğumu göstermek için notların veya puanların dışında başka yollar da olsaydı.
2. Hala anlamlı katkıda bulunabilirim. Yardım etmeyi severim, ama bazen yapmıyorum gibi davranıyorum ve okulun ya da sınıfımın parçası olmama umurumda değil. Kendimi koruyorum çünkü okulda, iyi notları olan çocuklar daha sık yardımcı olmak için seçiliyor.
3. Ben bir hayal kırıklığı değilim. Okul zor ve biliyorum öğretmenlerimi bıraktım ve bir grupta çalışırken sınıf arkadaşlarımı da hayal kırıklığına uğrattım. Bu yüzden her gün kendimi iyi hissetmek için uğraşıyorum. Ben ne yapıyorum doğru? Okulda dilediğimiz her şeye bakabildiğimize ve sadece yanlış yaptığımız şeylere bakmamayı diliyorum.
4. Nerede olduğumla tanışın. Yapabileceğim şeyler var - şu anda değil, şu anda böyle. Keşke daha çok zaman geçirdim. Talimatlar ve ödevler benim için daha anlamlı olsaydı. Okulun çoğu o kadar aceleci ve kafa karıştırıcı.
5. pes etmeyin. Benim için bir yol bul. Neden anlamadığımdan emin değilim. Birilerinin öğrenmeye çalışmasını istiyorum. Bunu yapmak istemiyorum, bazen öyle görünüyor olsa da. Yetişkinlerin bana soru sorduğunda yardımcı olur. Şu an bunu yapamam ama belki bir gün yapabileceğim.
BOLLUK YAKLAŞIMI
Notlarımız ve testlerimiz üzerindeki aşırı ısınmanın zararlı uygulamalarını çağırmaya ve okullarımızdaki eksik yaklaşımları terk etmek için bir araya gelmeye devam etmemiz gerekir. Ve daha insancıl bir pedagoji arayışında, geleneksel, meritokratik sistemi bozan bir arayış içinde, etiketlenmiş öğrencileri kutlamak, onurlandırmak, desteklemek ve dahil etmek için varlık ve güç temelli yaratıcı yollara yönelmemiz kritik öneme sahiptir. yıl - negatif, açık tanımlayıcıların yanı sıra başarısızlık anlamına gelen bir harf notu ile.
Öğrencilerinizle bir bolluk yaklaşımını benimsemenin zamanı - açıkları saptırırken vurgulamak, odaklanmak ve güçlü yanları inşa etmek. İşte nasıl gidiyor: İlk olarak, her çocuğun içindeki güçlü yanları açıklayın. Bu güçlülerin, bu mücevherlerin (yetenekler, yetenekler ve ilgi alanları) bir listesini yapın. Çocuğunuzu akademik, sosyal ve duygusal olarak tanıyın ve daha sonra bu güçlü yönleri, öğrencinin büyümesine yardımcı olmak için kişiselleştirilmiş talimatlar kullanarak kullanın. Bu yaklaşımla, bir sınıfa kazandıkları puanların sayısına ya da bir devlet sınavında nasıl uygulandıklarına bakılmaksızın, tüm çocuklar okullarda kendilerini görüp kutlayabilir ve destekleyebilir.
Kaynak: https://www.edutopia.org/article/what-failing-students-want-us-remember