Parka oturmaya giderken sırt çantası ile gidiyorum. Çantayı kitapla doldururum. Beş on kitap olur içinde ve parkta keyifle aralarında seçim yaparım. Günlük defteri, kalemler, su, gofretler ve başka şeyler olur işte.
Geçenlerde çok kitap doldurmuştum, parka giderken çok ağır geldi çanta, çantama biraz söylendim, ya dedim çok ağır oldun sen, yük olmaya başladın bana. Bu sözümle ona haksızlık yapmıştım aslında. Ne yapsın yani çanta!
Sonra çimlere oturdum, çantayı yanıma koydum, gofretleri yemeden ve kitap okumaya başlamadan önce bir kahve alayım dedim, kağıt bardakta, parkta kafe var.
Öyle bıraktım sırt çantamı, kafe de hemen çok yakında yani, gittim kahveyi aldım, döndüm, çanta yok. Biri almış gitmiş yani. İçinde ne var sandıysa, dolu dolu kitaplar.
Belki çantayı alan okuyacaktır kitapları, inşallah okur. Ama düşündüm, çantam hakkında olumsuz bir şeyler söylediğim için gitmişti çanta.
İşte enerji yasası, evrensel çekim kanunu. Veya şöyle, ne dersen o olur. Kendi diyen kendi olur.