We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
COVID-19 zamanında yorgun, hiçbir şey gelecekten daha karanlık hissettirmiyor, çünkü koronavirüs güncellemeleri karar gelene kadar çılgınca ilerliyor: paniğe kapılmak ya da şanslılardan biri olmak, daha iyisi için dikkat dağıtma sonrası ustaları yarın, ancak daha sonra gelen tam netlikle, evrene bir kez daha bakmaya ve bizimki gibi felaketlerden kimin veya neyin kurtulmuş olduğunu görmeye karar verdiğimizde. Ve yeni bir araştırmaya göre, dış gezegenlerde hayal edilemeyen çözünürlük derecelerine sahip yaşam belirtileri görebiliriz.
İLGİLİ: EINSTEIN'İN BEBEĞİ: İLİŞKİNLİK ZAMAN İÇİNDE NASIL DÜZENLENDİ
'Güneş yerçekimi teleskopu' uzak gezegenlerin görüntülerini büyütecek
Son yirmi yılda güneş sistemimizin ötesinde 4.000'den fazla yeni gezegen keşfedildi - 21. yüzyıl astronomisinin bir kanıtı - dış gezegenler. Onlar hakkında çok şey öğrendik, ancak onları yalnızca küçük belirsiz veri yığınları olarak gözlemledik, aramızdaki mesafe böyledir.
Bununla birlikte, yakında yabancı dünyaların yüzeylerinde okyanuslar ve kıtalar görebiliriz - aynı zamanda yaşam belirtilerinin ortaya çıkması da imkansız değil. Bu gerçekleşirse, Güneş Yerçekimi Merceği (SGL) projesinden kaynaklanacak - bir teleskopu Güneş'ten çok uzağa gönderme, çok uzaktaki gezegen sistemlerinin görüntüsünü büyütmek için muazzam yerçekimi alanını kullanma önerisi.
Olasılığın sınırında, ama aynı zamanda çok gerçek.
Forbes'e göre NASA'nın Jet Tahrik Laboratuvarı proje lideri Slava Turyshev, "Güneş Yerçekimi Lensi, zayıf kaynakların doğrudan yüksek çözünürlüklü görüntülemesini yapmamıza olanak tanıyan, doğadan gelen eşsiz bir hediyedir," dedi. "Başka hiçbir teknik bunu yapmamıza izin vermez. Klasik aletler rekabet edemez."
NASA, kendi liginde bir teleskop çalışmasına fon sağlıyor
SGL'nin arkasındaki fikir birkaç yıldır ortalıkta dolaşıyor, ancak arkasındaki ekip bu Mart ayında NASA'ya sunulan yeni bir çalışmada önemli ayrıntıları tamamladı. Turyshev ve meslektaşları, araştırmaya devam etmeleri için NASA Gelişmiş Kavramlar Enstitüsü (NIAC) programının bir parçası olarak 500.000 $ 'a kadar fon sağladı.
SGL'yi diğer birçok uzay teleskopundan ayıran şey, yerçekimsel lens kullanmasıdır. Yaklaşık bir asır önce, Albert Einstein, genel görelilik teorisini yazdı; buna göre, kozmosta kütlesi olan nesneler mahallelerinde bir "eğim" oluşturdu - uzay-zaman dokusunda etkili bir şekilde daha yüksek boyutlu bir eğrilik - bu da hızı değiştiriyor yakındaki nesnelerin. Işığın kendisi bile.
Yıllar sonra gökbilimciler bu etkiye gerçekte tanık oldular. Einstein halkası olarak adlandırılan, uzaktaki bir yıldızdan veya galaksiden gelen ışığın, daha yakın bir galaksinin yerçekimsel varlığına doğru büküldüğünü gördüler - daha uzaktaki nesnenin görüntüsünü büyüttüler.
Bu etki, en sofistike teleskoplarla bile gökadaları göremeyecek kadar uzak görmemize yardımcı olur. Ancak SGL teorisi aracılığıyla Güneş'in kendisini yalnızca parlak galaksileri değil, daha sönük, mütevazı gezegenleri de görmek için büyüteç olarak kullanmak için yeni araçlarımız var.
Bu, Güneş'in uydu karşısında bir gezegene - en fazla 100 ışıkyılı uzaklıkta - hizalanmasını beklediğimiz ve Güneş'in kütleçekimsel "odak uzaklığı" nedeniyle işe yarıyor ve bir gezegenin büyütülmüş görüntüsünün eşi benzeri görülmemiş bir görüntüsünün tadını çıkarıyoruz. uydu, Güneş'ten Dünya'dan 548 kat daha uzaktı (548 astronomik birim veya AU olarak da adlandırılır).
SGL görevinin yapabileceği şey bu, ancak dış gezegenler için. Turyshev Forbes'e, bir metrelik bir teleskopla uzak bir konuma uçması gerekeceğini söyledi, ancak yaklaşık 100 ışıkyılı uzaklıkta, inanılmaz bir çözünürlükle Dünya büyüklüğünde bir gezegeni görmemize olanak tanıyacak - yüzey, hatta 10 kilometre genişliğinde.
Forbes'e göre Turyshev, "Klasik bir teleskopla bizden 100 ışıkyılı uzaklıkta bir Dünya'nın görüntüsünü almak istiyorsanız, sahip olmanız gereken teleskopun çapı sadece bir piksel için yaklaşık 90 kilometredir" dedi. "SGL ile yılda 200 ila 300 piksel çözünürlükle bir görüntü oluşturabilirsiniz."
Yeni çözünürlük altında koronavirüs içermeyen ekoplanetler
Yeni çalışmada ekip, bu tür durumlarda görüntülenen gezegen görüntülerinin olası çözünürlüğünü analiz etmek için çalıştı ve iyimser. Forbes'e göre Turyshev, "Kaynakların güzel görüntülerini bulabildiğimizi görebiliriz" dedi.
Birincil görev planı, 2030'da fırlatıldıktan sonra 25 yıl içinde Güneş'in odak noktasına ulaşacak. En fazla 100 kilogram ağırlığındaki küçük bir uzay aracında taşınan uzay teleskopu, bunu gerçekleştirebilecek büyük bir güneş yelkeni ile donatılacaktı. yılda 25 AU hız.
Ekip, bu planın ardından, teleskobun yıldızlararası uzaya yolculuğunu yalnızca yedi yıl içinde yapabileceğini iddia ediyor. Güneş'ten 548 AU (NASA'nın Voyager 1 uzay aracından 400 AU daha uzağa ve Dünya'dan fırlatılan en uzağa) hareket ettiğinde, bilim görevi başlayacak.
Bu ayarlanmış mesafe, teleskopun uzaktaki hedeflere odaklanmasına izin verecektir. Teleskop, Güneş ve uzak bir gezegen sistemi ile aynı hizaya geldiğinde, Güneş'in yerçekimsel büyütme merceği, yaklaşık 2.500 AU (0.04 ışık- yıl) Güneş'ten.
Koronavirüs salgını dünyayı kasıp kavururken ve Dünya'daki yaşamı düşünme şeklimizi yeniden şekillendirirken, belki de biz değiştikçe ve büyüdükçe güneş sistemimizin ötesindeki yaşamın da değiştiğini hatırlamak merkezde olabilir. Belki bir gün, SGL uzay teleskobunun yerçekimsel merceklemesiyle, onları görebiliriz, geriye dönüp baktığımızda, karışıklıktan derinden endişeleniriz.