İşgal altındaki Batı Şeria, Kudüs, Gazze ve İsrail sınırları içindeki şehirlerde yaşayan Filistinli emekçi nüfus, İsrail'in Gazze'yi bombalamasını protesto etmek için eşi görülmemiş bir genel grev hareketi başlattı.
Filistinlilerin bu genel grev çağrısı bu topraklarda daha önce benzeri olmayan bir eylemdir. Zira işgal altındaki topraklarda yaşayanlar tarafından daha önce küçük grevler oldu ancak, İsrail sınırlarında İsraillilere baskı yaparak günlük yaşamı aksatacak büyüklükte böyle yaygın bir grev ilk defa gerçekleşiyor.
Bu hareket herhangi bir siyasi parti veya örgütün öncülüğünde değil kendiliğinden gelişen bir hareket. Bir açıklamaya göre, El-Fetih tarafından yönlendirilen "Filistinli gençliğin" bir girişimi olduğu belirtiliyor ve İsrail hava kuvvetlerinin Gazze'yi bombalamasını, Şeyh Jarrah’ın ailelerinin zorla tahliyesini ve yerleşimcilere yönelik saldırıları protesto etmeyi amaçlıyor.
Genel grev fikri, Filistinlilerin ortak ulusal eylemi için de bir kaldıraçtır aslında. Grev, Filistin’in siyasi partileri ve diğer fraksiyonlar tarafından da olumlu karşılandı. Taahhütlerini teyit eden beyanlar yayınladılar. Destek, özellikle Batı Şeria'da olduğu gibi Kudüs'te de sokaklarda, Filistin Yönetimi aleyhine birçok sesin yükseldiği bir zamanda bir gereklilik olarak değerlendirildi.
Greve oldukça iyi bir katılım sağlandı. Doğu Kudüs'teki Filistin yönetimindeki işletmelerin çoğu, özellikle Eski Şehir'de tamamen kapandı. İsrail'in kuzeyindeki hem Yahudi hem de Arap nüfusa ev sahipliği yapan Hayfa'da, hareketi düzenleyenlerden Radja Zaatar, Reuters'e Arap mahallelerinde işletmelerin % 90'ının kepenklerini kapalı tuttuğunu söyledi. Batı Şeria'daki Ramallah'ta, dükkânların kapalı olduğunu ve sokaklarda yüzlerce Filistinlinin gösteri yaptığını doğruladı.
Gazze'deki tanıklıklar
Gazze'de yaşayan iki milyon kişinin hâlihazırda neler yaşadığını anlatmak için Filistinli gazeteci ve tamirci Rami Abujamus, WhatsApp üzerinden dünyanın dört bir yanındaki basın yayın kuruluşlarına ve haber ajanslarına gönderdiği mesajlarında sürekli güvensizlikten ve hüküm süren korkudan bahsediyordu: "Gazze neredeyse hayalet bir şehir. Herkes evde, dışarı çıkmıyoruz. Bombalar neredeyse her yerde, hiçbir yer güvenli değil. Hepimiz canlı birer hedefiz."
Filistinli gazeteci, yaklaşık 35.000 kişinin UNRWA (Birleşmiş Milletler Filistinli Mültecilere Yardım Örgütü) okullarına sığınmak için evlerini terk ettiğini, ancak son İsrail saldırıları sırasında bu okulların da bombalandığını bildirdi. Rami Abujamus, yeterli yiyecek var ama İsrail ordusunun altyapı tesislerini bombalaması nedeniyle nüfusu su, elektrik ve şebekeden mahrum ettiğini açıkladı."
Genel Grevin gösterdikleri
İsrail, Filistin savaşı hep Mescid-i Aksa veya diğer gerici ritüeller üzerinden devam ediyor ve gerçekler görmezlikten gelmek zorunda kalınıyor. Oysaki Filistin-İsrail savaşında, İsrail’in işveren olma durumu görmezlikten geliniyor. İsrail’de çalışmaya giden Filistinli işçilerin durumu ile ilgili neredeyse hiçbir somut veri yok. Oysaki İsrail’de sadece Gazze’den İsrail’e gidip inşaat, restoran ve temizlik işlerinde çalışan Filistinli işçilerin sayısı yüzbinlerle ifade ediliyor. Buna Filistin’in diğer bölgelerinden de çalışmaya giden işçileri ve İsrail’de yerleşik olarak çalışan ve yaşayan Filistinlileri eklersek bu rakam milyona yakın. Dokuz milyonluk nüfusu olan Filistin’den İsrail’de işçilik yapanların sayısı ve oranı yeterince çarpıcı!
İsrail burjuvazisi, insan yerine koymadığı ve her fırsatta üzerlerine bombalar yağdırdığı Filistinli işçi ve emekçilerin, en katı ambargo koşullarında bile sınır kapılarını açarak geçmesini ve üretime devam etmesini sağlayabiliyor. Bu durum burjuvazi açısından anlaşılır bir durumdur. Çünkü burjuvazi bir sınıf olarak artı değer sömürüsünün karsısında hiçbir koşulda hiçbir engel tanımaz.
İsrail’e işe giden işçiler aynı zamanda Filistin’de sefalete mahkûm edilmiş Filistinliler, İsrail’de karın tokluğuna çalıştırılıyor ve en ufak bir ses çıkarma hakkına sahip değiller. Bu da yetmiyormuş gibi Ürdün’de ağırlaşan ekonomik kriz üzerinden Ürdün ile yaptıkları anlaşmayla Filistinlilere alternatif olarak Ürdünlü işçileri getiriyorlar ve Filistinli-Ürdünlü işsizlerin-işçilerin birbiriyle ölümcül rekabetiyle yıkıcı sömürüyü katmerleştiriyorlar. İsrail’de göçmen işçilerin sendikalı olması yasak. Her hangi bir hak araması bile yasak.
Bu kölece çalıştırma koşulları sorgulanmadan ve İsrailli, Filistinli ve diğer ülkelerden gelen işçiler ve emekçiler, İsrail burjuvazisine ve onların işbirlikçisi Filistinli ve Ortadoğu kökenli tüccarlara karşı ortak bir mücadele ve örgütlenme geliştiremezlerse Filistinliler için durum, gericiliğin daha da radikalleşmesinin ötesine geçemeyecek. Zira her iki taraftaki işçilerin bilinçlenmelerini engelleyen en önemli unsur, burjuvazi tarafından sürekli pompalanan dini gerici propaganda. Bu gerici propaganda sadece Filistin’deki katliam ve soykırımı dünya kamuoyu önünde üzeri örtülebilir veya tolere edilebilir kılmakla kalmıyor. İsrail’de yaklaşık beş yıldır kabaran işçi ve genç kuşakların direniş dalgasını da örtüp bölüp parçalamaya çalışıyorlar. İsrail pandemi sırasında yaklaşık yarım milyon kişinin katıldığı büyük gösterilere sahne oldu. Kendi aralarındaki politik ve ekonomik çıkar kavgalarından dolayı uzun süre hükümet kurmayı bile beceremeyen İsrail burjuvazisi, sudan bahanelerle ve durup dururken Filistinlileri bombalayarak, İsrail halkının kendisine karşı biriken öfkesini, Filistinlilere yönlendirmeyi pekâlâ becerdi.
Sonuç olarak, Filistinli işçi ve emekçiler artık Mescid-i Aksa’dan daha önemli olan sınıfsal ve ulusal özgürlük talepleri uğruna verilecek bir mücadele ile zafer kazanabileceklerinin bilincini bu genel grev ile kazanmaya başlayacaklardır. Yıllardır kan ve gözyaşı ile sulanan bu topraklarda Filistinli, İsrailli ve diğer milliyetlerden işçi sınıfı birleştiklerinde karşılarına gerçek ortak düşmanları olan İsrail burjuvazisi ve onların işbirlikçisi Filistinli tüccarlar çıkacaktır.