Küresel finansal kriz bugün hem küresel hem de bölgesel siyasi süreçleri ve dünyanın hemen hemen tüm ülkelerindeki iç politik durumun gelişme yönünü belirleyen ana faktör haline gelmiştir.
Dünyadaki hemen hemen bütün ülkelerin liderlerinin bu sorunu çözmek için aldığı acil önlemlere rağmen, bu yönde henüz en üst düzeyde yoğun istişareler ve zirvelere ulaşılmadı.
Bunun nedeni, küresel finansal krizin yalnızca modern İnsanlığın yaşamının neredeyse tüm yönlerini kapsayan daha derin ve daha geniş bir medeniyet krizinin bir tezahürü olmasıdır.
Küresel (doğası gereği uygarlık) krizine yol açan ana dengesizlikler ve çelişkiler şunlardır:
1. Üretimin ve tüketimin büyümesi ile kalkınma için gerekli kaynaklar, Dünya ekosisteminin olanakları arasındaki çelişki.
Bu çelişkiyi çözmek sadece tüketimi azaltmakla mümkündür. Soru ortaya çıkıyor - nasıl ve kim tarafından?
2. Sanayileşmiş ülkeler ile hammadde sağlayan ülkeler arasında çıkar çatışmasına yol açan endüstriyel tesislerin ve hammaddelerin dağıtımındaki aksaklıklar.
Bu çatışmanın çözümü ya daha adil küresel emtia-para ilişkileri kurarak ya da endüstrileşmiş ülkeleri ana gezegen hammaddeleri üzerinde, hammadde sağlayan ülkeler üzerindeki hâkimiyetlerini (herhangi bir şekilde) kurarak kontrol altına alarak mümkün kılmaktadır.
3. “Fakir” gelişmekte olan ülkeler ile “zengin” arasındaki çelişki sanayileşmiştir.
Kararını, daha adil küresel emtia parası ilişkilerinin kurulmasıyla ya da gelişmekte olan ülkelerin egemenliğinin gerçek yıkımıyla, onlar üzerinde, sanayileşmiş Batı ülkelerinin askeri-politik kontrolünü kurarak da mümkündür.
4. Uluslar, ulusal elitler ve ulusötesi elitler arasındaki çelişki.
Kararı, uluslarüstü otoritelerin ve çeşitli ulusötesi konuların egemen olacağı birleşik bir dünya devleti kurarak, devlet egemenlerinin radikal bir şekilde zayıflaması ya da tamamen ortadan kaldırılmasıyla birlikte ya da ulusların devletlerinin çıkarlarını yansıtan egemen devletlerin bir topluluğu olarak bir dünya düzeni yaratarak mümkündür. sadece koordine edici bir rol ve ulus ötesi yapıların bağımsız bir siyasi öznelliği yoktur.
5. Küresel “finansal baloncuğun” hacmiyle küresel ekonominin reel sektörünün ölçeği arasındaki çelişki.
Bu kararın çözümü, (herhangi bir şekilde) ulus ötesi finansal seçkinlerin iktidarının kaybıyla dolu küresel "finansal kabarcığın" ortadan kaldırılmasıyla ya da ulus ötesi finansal seçkinlerin dünya üzerindeki bölünmemiş ekonomik tahakkümünün kurulması anlamına gelecek şekilde gerçek ekonomiye dönüştürülmesiyle mümkündür.
6. Ulus ötesi finansal seçkinlerin devasa küresel finansal gücü ile siyasi öznelliğinin olmayışı arasındaki çelişki.
Kararı, birleşmiş bir dünya devleti kurarak, mevcut uluslar arası seçkin mali eliti dünya gücünün tek konusuna dönüştürerek ya da uluslar arası ekonomik seçkinlerin devletlerin ekonomik egemenliğini restore ederek uluslararası ekonomik ilişkiler sisteminde mali baskınlığını ortadan kaldırarak gerçekleştirilebilir.
7. Paranın gücünü oluşturan “serbest piyasa” nın maneviyat eksikliği ile fikirlerin gücünü oluşturan (bir dereceye kadar) medeniyetçi farklılıklar oluşturan çeşitli medeniyetlerin varlığının manevi temelleri arasındaki çelişki.
Bu çelişkilerin çözümü ancak dünya düzeninin tek bir manevi temelinin kurulmasıyla mümkündür.
Gelişmeye başlayan medeniyet krizine yol açan uyuşmazlıklar ve çelişkiler, insan faaliyetinin tüm alanlarını kapsamaktadır ve buna bağlı olarak, bu krizi ortadan kaldırmayı amaçlayan toplumdaki değişiklikler, dünya düzeninin tüm yönlerini kapsamalıdır. Yani, şimdiki zamandan farklı tüm ana yönleriyle nitel olarak yeni bir dünya düzeni oluşturmaktan bahsediyoruz.
Bu nedenle, finansal krizin üstesinden gelmeye yönelik tedbirlerin izin vermemesi ve bu uygarlık krizinin çözülmesine ve dolayısıyla finansal alandaki tezahürü ortadan kaldırmasına - mali kriz - etmemesine izin vermeyebiliriz.
20 yüzyılın başında ve ortasında iki benzer krizi çözme deneyimi, çözümlerinin dünya savaşlarından geçtiğini gösteriyor - Birinci ve İkinci.
Bu krize yol açan dengesizliklerin ve çelişkilerin çözümü için olası seçeneklerin analizi, doğada düşman olduklarını ve belli büyük jeopolitik konuların çıkarlarına önemli bir zarar vermeden, bu krizin çözülmeyeceğini göstermektedir. Bu da onları çözmek için askeri güç kullanımının kaçınılmazlığı anlamına geliyor. Krizin küresel doğası göz önüne alındığında, askeri gücün bu sorunu çözmek için kullanılması ölçeğinin küresel olacağı varsayılabilir.
Bu nedenle, çok yüksek olasılıkla yaklaşmakta olan uygarlık krizinin yeni bir dünya savaşı yaratacağı ve sonuçlarının ardından çözülebileceği söylenebilir.
Bu savaşın olası doğasını tartışma zamanı.
Herhangi bir savaşın doğasını belirleyen temel hususlar şunlardır: katılımcıları, bu savaşta izledikleri hedefler ve gerçekleştirdikleri işler silâhSavaşın ana aşamaları, seyrini belirleyen faktörler ve sonuçları için olası seçenekler.
Dünya Savaşı koşulsuz koalisyon olacak. Koalisyonların bileşimi, belirli ülkelerin (veya onların seçkinlerinin) savaşta savunmaya hazır oldukları yeni dünya düzeninin bir veya başka bir modeline olan bağlılığıyla belirlenecektir.
Dengesizliklerin ve çelişkilerin çözümü için olası seçeneklerin analizi, bugün yeni bir dünya düzeninin yalnızca iki modelden birine kurulabileceğini göstermektedir.
Özüne göre, “medeniyet hiyerarşisi dünyası” olarak adlandırılabilecek birincisi, çok azının “seçildiği”, kendilerini “insanlığın entelektüel çekirdeği” olarak tanımlayan birincisi, insanlığın geri kalanının acımasız sömürüsünden dolayı, elde edilen tüketim düzeyini korumak ve arttırmak, maddi tüketimini ve manevi bozulmayı kritik düzeyde asgari seviyeye getirmek.
Bu modelin uygulanması, uluslar arası farklılıkların ortadan kalkması - ulusların “birleşmesi”, esasen medeniyetlerin ortadan kaybolması, tüm insanlığın iki “süper medeniyet” olarak bölünmesiyle - “Altın milyar” ve geri kalan tüm “sömürülen sualtılar” anlamına geliyor.
Bugün, bu, daha fazla gelişme ve dünya çevre ülkelerinin gelişmesi ve dünya çevre ülkelerinin, sanayileşmiş ülkelere bölünmesi şeklinde ortaya çıkıyor, manevi, ekonomik ve demografik açıdan bozulmaya mahkum.
İkinci model “medeniyetin karşılıklı desteği” veya “medeniyet uyumu” olarak adlandırılabilir. Bu varyasyonda, küreselleşmenin amacı “birleştirmek” değil, her milletin ve her birinin gelişimine temel teşkil eden uygarlık ve her millet için “gelişme alanını” koruyarak ve genişletirken mevcut tüm uygarlıkları geliştirmek. Bu geleceğe giden yoldur.
Yani, özünde, yeni bir dünya düzeninin hangi manevi temellere dayanacağı üzerine yeni bir dünya savaşı gerçekleştirilecek: ya yeni dünya düzeninin temeli bireycilik, bencillik, bir konunun başkası tarafından bastırılması, başkalarının pahasına hayatta kalma ilkesi, ya da başkalarının pahasına hayatta kalma ilkesi. ilişkiler, ortak sağkalım ve kalkınma ortak çıkarlarının egemenliği, özel olarak, karşılıklı destek pahasına ortak sağkalım ilkesi olan topluluk haline getirilecektir.
Bu, esas olarak dünyanın ekonomik bölümü için yürütülen iki dünya savaşından kalitatif bir fark.
Bu, gelecekteki bir dünya savaşında olası koalisyonların bileşiminin kavramsal olarak belirlenmesine olanak sağlar. İki olacaklar:
1.Toplamlaştırılmış dünyaların, tüm medeniyetlerin tüm jeopolitik öznelliklerinin yıkılmasıyla, tüm dünya kaynaklarını kontrol eden dünya hegemonu olduğunu iddia eden paranın gücünü üreten, bireyselleşmeye ve maddi kökene dayanan, Batı medeniyetine dayanan ülkeler toplumu.
2: Ortodoks, İslami ve diğer uygarlıkların, toplumun maddi üzerindeki ruhani tahakkuk ettiği, toplum üzerinde nesnel olarak çok kutuplu bir dünya düzenine odaklanan özel, bireysel, genel olan ülkeler topluluğu.
Bugün, ilk koalisyonun çekirdeği zaten politik olarak değil, NATO bloğu şeklinde askeri-politik olarak da kuruldu.
Yeni dünya savaşındaki küresel hedefi - dünya hakimiyetinin kurulması - tek kutuplu bir dünya - açıkça anlaşılıyor.
Özellikle, bu amaç açıkça ABD Ulusal Güvenlik Stratejisi'nde tanımlanmaktadır - yani Amerika Birleşik Devletleri için dünyanın tüm hayati alanlarına garantili erişim sağlanması, yani dünyanın tüm büyük kaynak içeren bölgeleri üzerinde kontrol sağlanması.
Bu koalisyonun ülkelerinin seçkinleri açıkça, her şeyden önce manevi düzeyde, İslami ve Ortodoks medeniyetlerinin öncelikli olarak tanımlandığı ana rakip olduğunu hayal edin.
İkinci bir koalisyon oluşturabilen çok kutuplu bir dünya düzenine yönelik ülkeler topluluğu, jeopolitik çıkarlarının ortaklığını henüz tek bir birliğin politik ya da askeri-politik düzenlemesinden bahsetmeden gerçekleştiremedi. SCO veya CSTO, bu aşamada çok gevşek ve verimsiz organizasyonlar gibi böyle bir birliğin prototipi olarak görev yapabilir.
Bugün çok kutuplu bir dünya versiyonunda açıkça geliştirilmiş, evrensel olarak kabul edilmiş yeni bir dünya düzeninin modeli yoktur.
Bu şartlar altında, bu ülkelerin yeni dünya savaşında nesnel olarak var olan küresel hedefinin, tam olarak gerçekleştiremedikleri, adil bir çok kutuplu dünyanın kurulması olması doğaldır.
Bu nedenle, ikinci koalisyon ülkelerinin dünya savaşındaki asıl görevini anlamadılar - Batı medeniyetinin dünyaya egemenliğini tek kutuplu bir dünya düzeninde kurma girişimlerinin başarısızlığı.
Bu, Batı uygarlığının onları şiddetli bir iç savaş mücadelesinde zorlamasını mümkün kılar. Bugün Müslümanların Ortodoks ve Hindular'a nasıl karıştığını görüyoruz, Sünnileri ve Şiileri bir araya getirerek İslam'ı ayırıyorlar.
İlk koalisyonun hedeflerinin özüne dayanarak, “neo-emperyalist koalisyon”, ikincisi ise “emperyalist anti-koalisyon” olarak adlandırılabilir.
Neo-emperyalist koalisyonun eylemlerinin muhtemel hedefine dayanarak, dünya savaşındaki temel küresel görevi, kendileri üzerinde politik veya hatta askeri siyasi kontrolü olan çok kutuplu bir dünya için çabalayan bir ülke koalisyonunu ve devlet egemenliğinin ortadan kaldırılmasını veya radikal zayıflamasını yenmek olacaktır.
Anti-emperyalist koalisyonun eylemlerinin muhtemel hedefine dayanarak, dünya savaşındaki temel küresel görevi - neo-emperyalist koalisyonun saldırganlığını pekiştirmek ve devlet egemenliğini ve daha sonra da çok kutuplu bir dünya düzenini inşa etmeyi sürdürürken monopolar bir dünyanın inşasını engellemektir.
Yaklaşan dünya savaşındaki partilerin hedeflerinin belirleyici olduğu dikkate alındığında, bu süreçte kitle imha silahları da dahil olmak üzere tüm silah ve askeri teçhizat komisyonlarının kullanılacağı beklenmelidir:
1: Düşman üzerindeki etkisinin yüksek gizliliği ve kullanımını etkili bir şekilde düzenleyen uluslararası bir yasal çerçevenin bulunmamasıyla belirlenen barış ve zamanla dünya savaşının hazırlanmasının ve geliştirilmesinin her aşamasında bilgi silahları kullanılacaktır.
Bilgi silahları barış döneminde mücadelenin ana aracı olacak ve düşmanlıkların başlamasıyla birlikte silahlı kuvvetlerin kullanılmasının sağlanması amacıyla kullanılacaklar.
2: Konvansiyonel silahlar, taraflarca düşmanlıkların patlamasıyla birlikte kullanılacak. Konvansiyonel silahların kullanılmasıyla düşmanlıkların başlaması için şart, düşmanlıkların başlatılması için en azından asgari bir ahlaki, psikolojik ve düzenleyici çerçevenin oluşturulması olacaktır.
Düşmanlıkların patlaması öncesinde, bilgi silahlarının etkin bir şekilde kullanılmasını sağlamak amacıyla özel operasyonlarla sınırlı sayıda geleneksel silah kullanılmasını beklemeliyiz.
Konvansiyonel silah türleri, taraflarca dünya savaşının neredeyse bütün görevlerini çözmek için kullanılacak.
3. Olası bir dünya savaşında kullanılabilecek nükleer olmayan kitle imha silahları (KİS) türleri kimyasal ve biyolojiktir.
Biyolojik silahların, özellikle de en yenilerinin gizli olarak kullanılması olasılığı, sadece düşmanlık sırasında değil, barış döneminde de kullanılmalarına izin verecektir.
Bu tip bir MLE'nin bir başka önemli özelliği göreceli olarak düşük bir uygulama eşiğidir.
Taraflar tarafından ölçeği ve kullanım yöntemleri üzerindeki önemli etki, hiç kuşkusuz, bu tür kitle imha silahlarının sivil toplum tarafından bile kullanılmasına ve yetenek örgütlerinde göreceli olarak sınırlandırılmasına olanak tanıyan üretim ve kullanımının basitliği olacaktır.
Biyolojik silah kullanımının muhtemel kapsamını sınırlayan önemli bir faktör, büyük salgınların veya bir pandeminin tehdidi olacaktır.
Özellikle dikkat çeken, karasal nitelikteki devlet dışı örgütler tarafından nükleer olmayan kitle imha silahlarının, mücadelelerinin biçimlerinden biri olarak kullanabileceğidir. Aynı zamanda, benzer faaliyetleri muhalif ülkeler tarafından düşmanlıkların daha da arttırılması için bahane (olay) olarak kullanılacak.
4. Günümüzde nükleer silahlar, sınırlı sayıda “nükleer klüp” ülkesinin sahip olduğu ve resmi olarak bu “klübe” girmeden resmen nükleer silahlara sahip olan (özellikle İsrail, Hindistan, Pakistan, muhtemelen İran’da ve Kuzey Kore
Bir dünya savaşında nükleer silahların kullanımının oldukça sınırlı olması ve esas olarak düşmanı korkutması, savaşın daha da tırmanmasını terk etmesi veya daha fazla mücadeleyi terk etmesi için zorlaması muhtemel.
Büyük çapta nükleer silah kullanımı olası değildir (tamamen hariç tutulmamasına rağmen), bunun, büyük nükleer grev alışverişi yapan ülkeler için, dünyanın karşısında devlet varlıkları olarak ortadan kalkmaları muhtemel bir ulusal felaket anlamına geleceği gerçeğinden kaynaklanmaktadır.
Gelecekteki bir dünya savaşının muhtemel dönemlendirmesinin doğru bir şekilde tahmin edilmesi için, gelecekteki bir dünya savaşında koalisyonlar oluşturabilecek mevcut ülkelerin ve onların ittifaklarının analiz edilmesi gerekmektedir.
Büyüyen küresel kriz, küresel dünya düzeninin temellerinin radikal bir revizyonunu gerektiriyordu. Bugün, ulusal seçkinlerin mutlak çoğunluğunun, yeni bir dünya düzeni oluşturma gereğini kabul ettiği, ancak farklı şekilde hayal ettikleri söylenebilir:
ABD ve AB ülkelerinin liderleri, temsilcilerinin ifadelerine göre yargılanıyorlar, dünyadaki baskınlıklarını belirleme politikasını sürdürmeye devam ediyorlar, diğer ülkelere (elbette kamufle olmuş formda) kaynaklarının pahasına refahlarını sağlamak ve halklarının gelişmesini ve refahlarını sağlamak için onları emanet ediyorlar.
Bu topluluk içindeki çelişkiler (özellikle ABD ile AB ülkeleri arasında), doğası gereği antagonist değildir ve görünüşe göre, yeni medeniyette Batı medeniyetinin "medenileşmemiş" dünyanın geri kalanına egemenliğini ima eden etki alanlarının bölünmesiyle ilgilidir.
Örgütsel ve teknik açıdan bir bütün olarak bu ülkeler topluluğu, dünya savaşında başarılı ilk savaşları ve silahlı çatışmaları sürdürmelerine güvenmelerini sağlar.
Başlıca sorunları, bu ülkelerin silahlı kuvvetlerinin personel kaybına ve bu ülkelerin nüfusunun, savaş ideolojisinin eksikliğinden büyük ölçüde belirlenen savaş için hazırlıksızlığının yanı sıra, dünyanın geri kalanına kıyasla sınırlı doğal kaynaklar, bölge ve insan potansiyeli bakımından yüksek hassasiyet olmaya devam etmektedir.
Bu, bu devletlerin ahlaki ve ideolojik açıdan savaşa hazırlıksızlığını belirler ve uzun süren bir savaşta koalisyonlarının başarısını sorgulamaya çağırır.
Batı medeniyetinin bir parçası olmayan ülkeler çoğunlukla ne örgütsel ne de teknik olarak Batı medeniyetinin askeri çatışması için hazırlanırlar.
Aynı zamanda, bu topluluk insan potansiyelinde ezici bir üstünlüğe, Batı medeniyetine ve geniş doğal kaynak ve bölgelerin kontrolüne kıyasla daha yüksek ahlaki bir potansiyele sahip.
Bu durum, bu devletler topluluğunun uzun süren bir savaş kazanma şansını önemli ölçüde arttırıyor ve ayrıca savaşın ilk aşamalarında saldırgana direniş örgütlemek için elverişli koşullar yaratıyor, ayrıca silahlı kuvvetlerinin yenilgisi durumunda halk direnişini arttırmak da dahil olmak üzere ve aynı zamanda jeopolitik olanın olasılığını neredeyse tamamen ortadan kaldırıyor Batı’daki uygarlıkların anti-emperyalist koalisyondaki konsolidasyonu için zaman ayırıcı ve her yöne giden grevler Batı uygarlığının parçası saldırganlık ilk kurbanları.
Dolayısıyla şu anda olası koalisyonların hiçbiri bir dünya savaşına katılmak için tam olarak hazır değil.
Bugün Batılı ülkeler, yalnızca diğer ülkelerdeki iç silahlı çatışmaları başlatabilir ve bu çatışmalardaki mücadelenin temel yükünü bu savaşçı taraflardan birinin üzerine yerleştirerek çok sınırlı birlikler birliği tarafından çözülebilirler.
Evet ve bugün ABD de dahil olmak üzere Batı güçlerinin liderleri, kitlesel imha silahlarıyla dolu bir dünyada gelişen krizi çözmek için geniş çaplı askeri güç kullanımına geçmeye ahlaki olarak hazır değil.
Buna dayanarak, yakın gelecekte Batı medeniyetinin, krizin kendi çıkarlarına çözüm getirme hedefini kendi kendine avantajlı bir uluslararası ilişki sistemi (insanlığın geri kalanına hükmedeceği batıya uygun bir dünya düzeni inşa etmek) oluşturmak yoluyla belirleyeceği varsayılabilir.
Buna karşılık, diğer ülkeler Batı medeniyetindeki dünya krizini kendileri için en az kayıpla birlikte çözmek ve gelecekte çok kutuplu ve adaletli yeni bir dünya düzeni oluşturmak için temel oluşturacaklar.
Buna göre, bu ilk aşama, partilerin amaçlarına göre, “krizi barışçıl çözme girişimi” olarak adlandırılabilir.
Batı medeniyetinin bu aşamadaki önemli bir faaliyeti, ekonomik ve askeri potansiyellerini zedeleyerek, parçalanma koşullarını yaratmak için diğer medeniyetlerin, özellikle de en büyüklerin ülkelerindeki iç silahlı çatışmaların başlatılması olacaktır.
Aynı zamanda, silahlı kuvvetlerini büyük çapta askeri operasyonlar yürütmek için hazır olma durumuna getirecek önlemler alınacaktır.
Bu dönemde, askeri faaliyetler yardımcı bir süreye sahip olacak ve esas olarak Irak ve Afganistan'daki düşmanlıkların yanı sıra diğer devletlerin topraklarında gösterici görevler ve “özel eylemler” çözmeye odaklanacak.
Bu aşamadaki ortak bir fenomen, ancak özellikle Batı medeniyeti ülkeleri için dikkat çeken, sınıfın büyümesi, etnik ve dinler arası mücadelenin, yabancı düşmanlığının büyümesi olacaktır. Bu, Batı medeniyeti ülkelerinin hayranlık verici süreçlerinin başlangıcı için iyi bir temel olacaktır.
Bu aşamanın süresi, krizin gelişiminin yoğunluğuna ve Batının yalnızca askeri olmayan önlemlere dayanarak hedeflerine ulaşma konusundaki etkinliğine bağlı olarak, 1-2'ten 5-6 yıllarına kadar geniş sınırlar içinde değişebilir.
Bu krize yol açan çelişkilerin antagonistik niteliği göz önüne alındığında, bu aşamada alınan askeri olmayan önlemlerin istenen sonuçlara yol açmayacağı (bu arada, 20G zirvelerinden net bir şekilde görülebileceği) ve Batı medeniyetinin askeri olmayan önlemlerle hiçbir şey elde edemeyeceği varsayılabilir. , başlangıçta yerel savaşlar ve silahlı çatışmalar şeklinde, kaynaklara yönelik silahlı mücadele için doğrudan hazırlıklara devam edecektir.
“Dünya savaşının başlamasından önceki tehdit dönemi” olarak adlandırılabilecek ikinci aşama, Batı medeniyetinin yerel savaşların ve kaynaklara yönelik silahlı çatışmaların doğrudan hazırlanmasına başlayacağı başlayacak.
Bu zamana kadar, dünya savaşında batı medeniyetinin askeri-politik örgütlenmesinin ana formu haline gelen neo-emperyalist koalisyon, savaş için önemli olan hemen hemen tüm önemli yönleriyle tamamlanmış olacak.
Bu dönemde, neo-emperyalist koalisyon, dünya savaşının başlarında başarılı yerel savaşlar ve silahlı çatışmalar yürütmek için ideolojik, ahlaki, psikolojik, ekonomik, düzenleyici ve politik-diplomatik koşullar yaratma hedefini sürdürecektir.
Diğer uygarlıkların ülkelerinden, 2 aşamasındaki eylemlerin amacı, mevcut uluslararası güvenlik sistemini koruyarak ve güçlendirerek, savunma işlevlerini genişleterek bölgesel ittifakları güçlendirerek ve silahlı kuvvetlerinin kapasitesini artırarak, silahlı mücadele aşamasına geçişe yol açan süreçleri içermek olabilir. Belli ekonomik imtiyazların maliyeti olsa bile, uluslararası gerilimlerin yükselişini azaltmak için büyük çaba sarf edilecektir. Yeni-emperyalist koalisyonun genişlemesine karşı çıkan ülkelerin askeri-politik örgütlenmesinin ayrılmaz bir biçimi olarak, anti-emperyalist koalisyonun hâlâ şekillenmesi muhtemel değil.
Bu aşamadaki eylemlerin ana içeriği, ekonomik yaptırımlardan sanayi işletmelerindeki terörist eylemlere ve özel harekat kuvvetlerinin çeşitli eylem biçimlerine kadar farklı biçimlerde olabilen ekonomik alandaki bilgi operasyonları ve eylemlerdir.
Bu dönemde, neo-emperyalist koalisyonun saldırganlığa karşı ortak muhalefet etmesi için diğer ülkelerin bölgesel konsolidasyonunun çekirdeklerini oluşturacak ülkeler ortaya çıkacak.
Aşama, neo-emperyalist koalisyonun sınırlı savaşlara hazır olmasıyla sona erecek. Aynı zamanda, neo-emperyalist koalisyona karşı çıkan ülkelerin siyasi ve stratejik askeri ittifakları büyük olasılıkla Batı medeniyeti biçiminde ulusal güvenliklerine yönelik bir tehdit kaynağı olacaklarını belirleyecek ve gösterecektir.
Bu aşamanın süresi göreceli olarak kısa olacak - neo-emperyalist koalisyonun, ülkelerin kendilerini birleştirmelerini stratejik olarak önleme ve birleşik bir direniş cephesinin ortaya çıkmasını önleme çabalarını tek tek ezmeye çalışma isteği ile belirlenen yılın 1-2'i.
Savaşın ahlaki ve psikolojik tabanının oluşumunun tamamlanmasıyla, en azından asıl olarak, neo-emperyalist koalisyon, büyük olasılıkla, lider olan ya da ona karşı olan bölgesel topluluklarda böyle olma yeteneğine sahip bireysel devletlere karşı yerel savaşlara yönelecek. Dünya savaşının üçüncü aşaması, özünde dünya savaşının ilk dönemi olacak olan başlayacaktır. Ana içeriğine göre “sınırlı savaş aşaması” olarak adlandırılabilir.
Yeni emperyalist koalisyon, kendi çerçevesi içinde, bölgenin geri kalanını eşzamanlı olarak korkuturken, aynı zamanda ortaya çıkan bölgesel konsolidasyon liderlerini parçalayarak, gelişmekte olan bölgesel devlet birliklerini tahrip etme hedefini takip edecek.
Bu aşamada, büyük olasılıkla, anti-emperyalist koalisyon devletlerinin büyük olasılıkla tek bir eylem hedefi olmayacak.
Saldırıya maruz kalan bazı devletler, onu kovma hedefini takip edecek, diğerleri kendilerine karşı saldırganlığa izin vermeyecek ve diğerleri ise neo-emperyalist koalisyondan artan askeri tehdide karşı bir koruma aracı olarak bölgesel ittifakları güçlendirecek.
Bu dönemdeki eylemlerin ana içeriği, bölgelerinde öncü bir konuma sahip olan ve batıdan bağımsız bir politika izlemeye çabalayan devletlere karşı neo-emperyalist koalisyon tarafından yürütülecek sınırlı sayıda yerel savaş ve silahlı çatışma olacaktır.
Neo-emperyalist koalisyonun dışındaki ülkelerde iç ve devletlerarası değişen yoğunlukta askeri çatışmalar olacak.
Bu dönemde çoğunlukla geleneksel silahlar kullanılacak. Bununla birlikte, neo-emperyalist koalisyonun silahlı kuvvetlerinin gruplanması için durumun olumsuz bir şekilde gelişmesi ve nükleer bir cevabın bulunmaması garantisiyle, rakiplerini daha fazla direnmeyi reddetmeye zorlamak için tek bir nükleer saldırı başlatacağı varsayılabilir. Bu tür saldırıları haklı çıkarmak için, kendi halklarına karşı sınırlı miktarda kimyasal silah kullanan provokasyonlar yapmak mümkündür.
Bu aşamanın süresi, esas olarak, direnişe maruz kalan ülkelere karşı koyma kabiliyetleri ve neo-emperyalist koalisyonda olmayan ülkelerin bölgesel ve küresel askeri-politik konsolidasyonlarındaki büyüme oranları ve 2-3 ile 6-7 yılları arasında değişecektir.
Bu aşama, bölgedeki diğer devletlerin bir devlete karşı yerel savaşlara katılmaya başlayacakları andan itibaren, yetenekli askeri savunma bölgesel sendikalarının kurulmasıyla, neo-emperyalist koalisyona ait olmayan devletler ile tamamlanacak.
Bu noktadan itibaren, bireysel yerel savaşların bölgesel savaşlara zayıf bir şekilde tırmanması başlayacak, yeni yerel savaşlar ve silahlı çatışmalar ortaya çıkacak.
Bu, yeni bir dünya savaşı aşamasının başlangıcına işaret edecektir - “geleneksel silahların kullanıldığı tam kapsamlı bir dünya savaşı”.
Bugün bu aşamanın dönemselleşmesinin tahmin edilmesi oldukça zordur, çünkü bugün zor tahmin edilebilecek birçok faktör tarafından belirlenir. Bununla birlikte, karşı koalisyonların ilk durumuna ve savaştaki doğal eylemlerine dayanarak, geleneksel silahların kullanımıyla üç boyutlu tam dünya savaşı dönemi ayırt edilebilir.
Bunlardan ilki, “anti-emperyalist koalisyonun bölünmüş jeopolitik savunması” olarak adlandırılabilir, askeri-politik konsolidasyonun eksikliğinden dolayı bu koalisyon ülkelerinin küresel düzeydeki farklı bölgeler arasında zayıf koordine mücadele etmeye zorlanmaları nedeniyle farklılıklar gösterecektir. Bir jeopolitik altyapıya sahip olacak şekilde tutarlı davranmak ve ulaşım altyapısının organizasyon ve yetenekleri bakımından üstünlüğe sahip olmak, tsiativoy, jeopolitik saldırgan davranış, serbestçe o zaman ya da başka bir jeopolitik bölgelerin en önemli onların konsantrasyonuna güçlerini manevra.
Bu dönemin süresi, esasen anti-emperyalist koalisyon ülkelerinin küresel ölçekte uyumlu eylemler düzenlemeleri için ihtiyaç duydukları süreye göre belirlenir ve 2-4 ile 6-7 arasında veya daha fazla sürebilir.
Tarafların gelişen oranına bağlı olarak “jeopolitik denge” olarak adlandırılabilecek bir sonraki dönem de oldukça uzun olacak - 3-5 yıl ve dünya savaşının tüm tiyatrolarında eşzamanlı büyük çaplı taarruz operasyonlarının yürütülmesi için insan ve malzeme kaynaklarının neo-emperyalist koalisyonunun tükenmesiyle sona erecek.
Sonuç olarak, neo-emperyalist koalisyon jeopolitik savunmaya geçmeye zorlanacak ve savaşı kendisi için asgari şartlara uygun olarak sonlandırmanın yollarını aramaya başlayacaktır. "Anti-emperyalist koalisyonun jeopolitik saldırısı" aşaması başlayacak. Bu dönemde, neo-emperyalist koalisyonun bazı ülkelerindeki hükümetlerin yıkılması, savaşın ve kayıpların neden olduğu kitlesel gösterilerin (silahlı olanlar dahil) kitlesel gösterileri sonucunda bu ülkelerin savaştan çıkmasıyla mümkündür.
Bu tür olaylar neo-emperyalist koalisyonun önde gelen birkaç ülkesinde meydana gelirse, bu, bu koalisyonun dağılmasına ve muhtemelen anti-emperyalist koalisyonun zaferiyle dünya savaşının sona ermesine yol açabilir.
“Konvansiyonel silahların kullanımıyla tam dünya savaşı” aşamasında, ayrı ayrı nükleer grevler temel olarak neo-emperyalist koalisyondan ortaya çıkabilir, ancak olasılıkları, anti-emperyalist koalisyonun nükleer güçlerinin tepkisi tehdidi nedeniyle önceki aşamalardan önemli ölçüde daha düşük olacaktır. daha fazla bu koalisyonun diğer ülkeleriyle askeri anlaşmalar yapmak zorunda.
Bu aşamada, anti-emperyalist koalisyon ülkelerindeki iç silahlı çatışmalar ölçeği, onları frenlemek için daha kararlı tedbirlerin alınması sonucunda önemli ölçüde azalacak.
Ortaya çıkan küresel düşman karşısında, bölgesel çelişkiler arka plana çekilecek ve anti-emperyalist koalisyon ülkeleri arasındaki askeri çatışmalar sona erecek.
Ancak, neo-emperyalist koalisyon ülkelerinin büyük çaplı gizli biyolojik kitle imha silahlarının kullanılması tehdidi önemli ölçüde artacaktır.
Yeni-emperyalist koalisyonun savaşı sürdürme kapasitesi, askeri mağlubiyetler ve ülkelerindeki iç siyasi gerilimler, bazı üyeler savaş dışı ve en azından kabul edilebilir şartlarda barışı sağlama olanaksızlığı nedeniyle, neo-emperyalist koalisyon nükleer silahların sınırlı kullanımı için gidebilir. muhalefet koalisyonunu barışa zorlayan son çare olarak.
“Sınırlı kitle imha silahlarının kullanımı” aşaması başlayacaktır.
Bu aşama çok kısa olacak - birkaç günden birkaç aya kadar ki bu, nükleer silahların tam ölçekli kullanımına geçiş tehdidindeki keskin artış ve birliklerin ve sivillerin personeli arasındaki büyük kayıplarla belirleniyor.
Ayırt edici özelliği, bir nükleer silahın (çoğunlukla taktiksel) taraftarları tarafından, geleneksel silahlarla devam eden düşmanlıkların arka planına karşı, tek ve grup grevleri şeklinde kullanılması olacaktır.
Muhtemelen, bundan sonra, savaşçı koalisyonlar barış görüşmelerine girmeye ve karşılıklı olarak kabul edilebilir bir barış imzalayarak dünya savaşını sonlandırmaya zorlanacak.
Ancak, bu gerçekleşmezse, tam bir yenilgi tehdidi karşısında, neo-emperyalist koalisyon nükleer silahların tam ölçekli kullanımına gidebilir.
Bu aşamada - “nükleer silahların tam ölçekli kullanımı” çerçevesinde, partiler stratejik nükleer kuvvetlerinin ana bileşimi ile nükleer saldırı yapacaklar. Bu en kısa aşama olacak ve süresi birkaç gün olacak.
Sonuç olarak, karşıt koalisyonların önde gelen ülkeleri karşılıklı yıkıma maruz kalacak ve koalisyonların kendisi birliğini kaybedebilir.
Dünya savaşı, zayıf bir şekilde birbirine bağlı olan yerel savaşlar ve silahlı çatışmalar sistemine çökecek, savaşın devamı için maddi temellerin kaybedilmesi, askerlerin ve sivillerin personelindeki büyük kayıplar, bunların tümüyle demoralizasyonu nedeniyle yavaş yavaş kaybolacak.
Bu senaryoda, dünya savaşı büyük olasılıkla ayrı bir barış anlaşmaları sistemi imzalayarak sona erecek.
Karşılıklı yıkım, her iki muhalif koalisyon için de kesinlikle kabul edilemez bir sonuç olduğu için, bu seçenekle birlikte bir durumun gelişme olasılığı son derece düşük bir ihtimal olarak değerlendirilebilir.
Koalisyon liderlerinin barış müzakerelerinin başlamasıyla, belirli bölgelerdeki askeri operasyonlar ve yönleri büyük olasılıkla sona ermeyecek - partiler, jeopolitik ölçekte bir çatışmayı askıya alarak, barış görüşmeleri sırasındaki konumlarını güçlendirmek ve ön şartlar oluşturmak için dünya savaşının sona ermesinden önce özel stratejik ve operasyonel başarılar elde etmek için çaba gösterecek dünyanın belli bölgelerinde gelecekteki dünya düzeninin olumlu bir politik yapılanmasını sağlamak.
Önceki savaşların deneyimlerini inceleyerek, düşmanlıkların tamamen durdurulmasına izin veren tam teşekküllü barış anlaşmalarına hızlıca erişilemeyeceği ve bu aşamaya bir yıldan 4 yıl ve daha fazlasına kadar birkaç yıl kalabileceği varsayılabilir.
Barış müzakerelerinin tamamlanması ve barışın tamamlanmasıyla birlikte “yeni bir dünya düzeni oluşturma” aşaması başlayacak.
Bu aşamada, yeni dünya düzeninin yasal formülasyonu, buna karşılık gelen uluslararası bir düzenleyici çerçevenin oluşturulması, kalan uluslararası koordinasyon ve diğer organların yeni ve yeniden düzenlenmesi, yeni bir uluslararası yönetim ve koordinasyon sisteminin oluşturulması, yeni ideolojik temellerin geliştirilmesi ve benimsenmesi, Nüfus arasında dünya savaşının sona ermesine doğru yardımsever veya tarafsız bir tutum oluşturulması, yeniden yapılanma Yine ekonomik dünya düzeni, huzurlu bir konumda silahlı kuvvetlerin çeviri, barış zamanı üretimi konusunda sektörün uyarlanmasını. Aynı zamanda, yasadışı silahlı grupları yok etmek için yerel askeri eylemler yapılacak.
Gerçekleştirilmesi gereken eylemlerin ölçeğine ve önceki savaşlara son verme deneyimine göre değerlendirilen bu aşamadaki toplam süre, 3-4 ila 7-10 yıl veya daha fazla olabilir.
Muhtemel bir dünya savaşının periyodikleştirilmesinin ana hatlarıyla belirtilen versiyonu, Rus nükleer potansiyelinin neo-emperyalist koalisyon ülkelerini caydırıcı olduğu varsayımı üzerine kuruludur.
Rusya'nın nükleer potansiyelinin nötrleştirilmesi durumunda, neo-emperyalist koalisyon, büyük olasılıkla nükleer silahlara sahip Çin ve diğer nükleer silahlara sahip olan nükleer potansiyelin önleyici grevi tarafından imha edilmek üzere olacak ve nükleer silahların sınırsız bir şekilde kullanılmasına devam edecek ve böylece tam bir zafer kazanacaktır.
Dünya savaşının gelişiminin herhangi bir aşamasında olabilir. Bununla birlikte, bunun tehlikeli bir dönemde veya bir dünya savaşının ilk aşamalarında gerçekleşmesi muhtemeldir.
Herhangi bir savaşın doğasının analizinin en önemli unsuru, olası sonuçlarının ve bunlardan birini veya diğerini belirleyen faktörlerin belirlenmesidir.
Dünya savaşının sonucu büyük oranda muhalif koalisyonların temel kaynakları tarafından belirlenecek: manevi, bilimsel, askeri, endüstriyel, insan, kaynak ve bölgesel potansiyeller.
Neo-emperyalist koalisyon, bilimsel, askeri ve endüstriyel potansiyellerde tartışılmaz bir avantaja sahip, olgun bir askeri-politik organizasyona sahip ve coğrafi olarak çok kompakt ve okyanus ve deniz iletişiminin güvenilir kontrolü, hava taşımacılığında üstünlük, tek bir sistemde konserde hareket etmesini sağlıyor. Bu koalisyonun zayıf yanları, işgal altındaki önemli ölçüde daha küçük bölgeleri, uzun ve yoğun askeri operasyonlar yürütmesine izin vermeyen sınırlı kaynak rezervlerinin yanı sıra, ihtiyaç nedeniyle kendi nüfusu da dahil olmak üzere gezegenin nüfusunun çoğunluğunun ideolojik kontrolünü gerçekleştirememesidir. gerçek hedefleri, yani bu ülkelerin nüfusu tarafından benimsenen tam teşekküllü bir ideolojik savaş tabanının yokluğunu, gerekli ahlaki ve psikolojik seviyenin beraberinde gelmediğini gizlemek halkın savaşı ödemeye hazırlığı, kayıplara karşı yüksek hassasiyet. Neo-emperyalist koalisyonun ve diğer ülkelerden gelen göçmenlerin diaspora temsilcilerinin sayısında bulunan ve iç politik istikrarsızlığın ortaya çıkmasında temel oluşturacak olan olanakları önemli ölçüde azaltmaktadır.
Bu, anti-emperyalist koalisyona kıyasla, öncelikle dünya savaşının ilk aşamalarında, önemli avantajlar sağlıyor.
Anti-emperyalist koalisyon, manevi, insan, kaynak ve bölgesel ilişkiler konusundaki düşmanlığını, organizasyon, bilgi ve ekonomik fırsatlar açısından önemli ölçüde geride bırakacak. Ek olarak, anti-emperyalist koalisyonun ülkeleri coğrafi olarak bölünmüş durumdalar ve denizler, okyanuslar, hava, uzay ve bilgi alanları üzerinde çok sınırlı kontrolleri var.
Bu üstünlük II. Dünya Savaşı'nın sonraki aşamalarında kendini gösterecektir.
Bu nedenle, neo-emperyalist koalisyon, dünya savaşının ilk aşamalarında tüm büyük jeopolitik görevleri çözerek sürüklenmelerini önleyecek. Anti-emperyalist koalisyonun işgal ettiği toprakların büyüklüğündeki muazzam üstünlüğü göz önüne alındığında, ilk aşamaların sonuçlarına dayanan neo-emperyalist koalisyon tarafından bir dünya savaşı hedeflerine ulaşma ihtimalinin insani ve ruhsal potansiyeli muhtemel olarak değerlendirilemez.
Rusya ve kısmen Çin'deki nükleer caydırıcılık faktörünün korunması koşullarında dünya savaşının sürüklenmesi, neo-emperyalist koalisyon için tam bir zafer kazanma şansını keskin bir şekilde azaltmaktadır. Bu şartlar altında, parite dünyası kurma olasılığı büyük ölçüde artar, partiler daha fazla savaş imkânlarını pratik olarak tükettiğinde, iddialarını kısmen yerine getirmeyi kabul ederler. Bir dünya savaşının sonucunun böyle bir değişkeni çok muhtemel olarak değerlendirilebilir.
Muazzam nükleer potansiyeli (ABD ve Büyük Britanya ve Fransa) göz önüne alındığında, neo-emperyalist koalisyonun tam bir yenilgisi olasılığı, yalnızca bu koalisyonun önde gelen ülkeleri başta olmak üzere, Birleşik Devletler'de bir iç toplumsal patlama meydana gelirse ortaya çıkar. Birleşik Devletlerin çokuluslu bileşimi göz önüne alındığında, böyle bir sonucun olasılığı, öncelikle ulusal ve sınıf bazında önemli içsel çelişkilerin varlığı ve bireyciliğin manevi alanda egemenliği var olmakla birlikte, bu sonuç çok düşük bir ihtimal olarak değerlendirilebilir.
Önemli (“Batı’nın beşinci sütununun” ülkenin savunma alanında, özellikle de Rus Silahlı Kuvvetlerinin inşası yönünde karar vermesi üzerinde önemli bir etkiye sahip olması durumunda) Rusya’daki mevcut durum dikkate alındığında, tehdit altındaki dönemde veya ilk etapta Rusya’nın nükleer potansiyelini etkisiz hale getirme ihtimalini üstlenebiliriz. savaş, ardından neo-emperyalist koalisyonun sınırsız bir şekilde nükleer silah kullanımına geçişini sağladı ve bu da tam bir zafer kazanmasını sağlayacak.
Yapılan analizler, yeni bir dünya savaşının, serbest bırakıldığı takdirde, neredeyse bütün kıtaları, okyanusları ve denizleri kapsayan dünya nüfusunu etkileyeceği sonucuna varmamızı sağlıyor. Süre açısından, 6-7 ile 25-30 arasındaki süreleri kapsayabilir.
Her iki taraftan da 100 milyondan fazla insan düşmanlıklara katılabilir.
Dünya nüfusunun toplam demografik kaybı birkaç yüz milyon kişiyi geçebilir.
Bu nedenle, dünyadaki dürüst insanlar, neo-emperyalist koalisyonun mevcut çalışmalarında olanlar da dahil olmak üzere tüm ülkeler, bu tür bir dünya durumunun gelişmesini önlemek için mümkün olan her şeyi yapmalıdır.
Bunu yapmak için, belki de yasaların zoruyla, başka bir deyişle, ekonominin ulusötesi ve ulusal kozulosunun açgözlülüğünü, başta finansal alan olmak üzere, hırslı, kendi kendine hizmet eden, ilkesiz ve bazen de çok fikirli politikacılarını durdurmak için sertleştirmek gerekir.
Bu sadece çabaların uluslararası konsolidasyonu temelinde yapılabilir.
İlk Başkan Yardımcısı
Jeopolitik problemler akademisi,
Askeri Bilimler Doktoru
SIVKOV Konstantin Valentinovich
Jeopolitik problemler akademisi,
Askeri Bilimler Doktoru
SIVKOV Konstantin Valentinovich