Aşağıdaki alıntı Associated Press gazetecileri Julie Pace ve Darlene Superville’in “Jill: A Biography of the First Lady” kitabından alınmıştır. Kitap Jill Biden’ın hayatını anlatıyor. Superville, AP için Beyaz Saray’ı kapsıyor; Eski bir Beyaz Saray muhabiri ve Washington büro şefi olan Pace, şimdi AP’nin genel yayın yönetmeni.
___
Joe’nun ilk Senato yeniden seçim kampanyası Jill’in katılımını talep etti.
Joe onu ilk kez bir kampanya etkinliğine götürdüğünde, “Biraz bunaltıcıydı,” dedi. Joe’nun liseden mezun olduğu Archmere Akademisi’nde bir piknik, Jill’in Joe’nun karısı olarak ilk siyasi görünümlerinden biriydi. İnsan kalabalığına hazırlıksızdı. “Tam anlamıyla her yöne çekilip çekildiğimi hissettim.” Herkes onunla konuşmak istedi:
Ah, kız kardeşimle tanış.
falan filan biliyor musun?
Ah, bu kişiyle tanıştın mı?
Ben Sussex’liyim!
Jill, “Eve gittiğimi, yatak odasına girip kapıyı kapattığımı hatırlıyorum,” dedi. “Yani sadece nefes almam gerekiyordu. Sadece benim için çok eziciydi.”
Ama sonra devleti dolaşmaya ve ciddi bir şekilde kampanya yapmaya başladı. “Her yaşlı merkezine gider ve yaşlılarla öğle yemeği yerdim” dedi. “Kahveye giderdim. Eyalet fuarına giderdim.”
Joe’nun kız kardeşi ve kampanya yöneticisi Val, Jill’in akıl hocası oldu, halka açık sözlerini uygulamasına yardımcı oldu ve çeşitli siyasi örgütleri ve tanıması gereken kilit kişileri sabırla açıkladı.
Jill, insanlarla daha iyi ilişki kurabileceğini hissettiği küçük ortamlarda daha rahattı.
Joe’nun Senato’daki meslektaşlarını ve eşlerini yavaş yavaş tanımaya başladı. “Joe’yu sevdiler ve onun mutlu olmasını istediler” diye hatırladı. “Senatoya yeni kabul edildim.”
Yılda üç veya dört kez, oturan senatörler ve eşleri akşam yemeğinde bir araya gelirdi. Masalar Demokratlar ve Cumhuriyetçilerin bir karışımıydı. Marcelle Leahy, “Bunlar, partiden bağımsız olarak senatörler arasında iyi ilişkiler geliştirmek için yapıldı” dedi. Jill, onlarca yıl sürecek dostluklar kurmaya başladı.
___
Joe’nun yaklaşan Senato yarışındaki seçim şansı, Başkan Jimmy Carter’ın Şubat 1978’de bir çift Wilmington bağış toplama etkinliğine konuk olarak katılmasıyla desteklendi.
İlki, Hotel Du Pont’taki ışıltılı Altın Balo Salonunda bir akşam yemeğiydi, ancak Carter’ın isteği üzerine siyah kravatlı elbise gerektirmedi. Helen of Troy, Kleopatra ve diğer ünlü kadınların tavan kabartmalarının altında kuzu, deniz ürünleri ve Amerikan şaraplarından oluşan raflar servis edildi. Misafirler, Joe ve başkanla fotoğraf çekmek için 1000 dolardan fazla para ödedi ve Jill, balo salonunda gezinen kalabalığın çalışmasına yardımcı oldu.
Akşam yemeğinin ardından Joe ve Başkan Carter, daha erişilebilir bir etkinlik olan Padua Akademisi’nde ek bir durağa katıldılar. Birçoğu Joe’nun Senato için ilk yarışından bu yana destekçisi olan bin kadar katılımcı, yeniden seçilme teklifini desteklemek, bir şeyler içmek ve Delaware Demokratları ile dans etmek için 35 dolar ödedi.
Akşam, parti birliği için gerekli bir egzersizdi. Joe, Carter’ın 1976 cumhurbaşkanlığı adaylığını destekleyen ilk senatör olmasına rağmen, son zamanlarda yönetimi eleştirmişti. “Washington’a gittiler ve Washington’un nasıl çalıştığını bilmiyorlardı” demişti. “Başkan öğreniyor ama yeterince hızlı değil.” Carter, Joe’ya “neredeyse bir hataya kadar bağımsız” olduğu konusunda iltifat etti.
Carter o akşam Bidens ile sadece 64 dakika geçirdi, ancak ziyareti Joe’nun kampanyasının 60.000 dolardan fazla kazanmasına yardımcı oldu.
Kampanya yılı geçtikçe ve Delaware’deki siyasi gerilimler artmaya başladıkça, Jill’e yönelik talepler hostes görevlerinden uzaklaşmaya başladı. Joe’nun Cumhuriyetçi rakip James H. Baxter ile olan rekabeti onu kamusal alana daha da yakınlaştırmaya başladı.
Baxter, Biden’a “no-show” senatörü olarak saldırdı ve “Biden 502 Senato oyu kaçırdı” iddiasında bulunan bir reklam yayınladı. Baxter’ın halka verdiği ana mesaj, Joe’nun Washington’da Delawarelileri temsil etmek yerine, vergi mükelleflerinin dolarını anlamsız iş gezilerinde harcayarak harcadığıydı. Gerçekte, Joe bir senatör için tipik bir katılım kaydına sahipti.
Joe, Baxter ve diğer Delaware yetkililerinin katıldığı Hadassah Kadın Siyonist Örgütü tarafından desteklenen bir etkinliği kaçırarak rakibinin eline düştü. Jill, Beau ve Hunter katıldı.
Baxter bir kez daha “no-show Joe” alaylarına döndü. İronik olarak, Joe’nun yokluğu, DC’de ortak sponsor olduğu bir yasa tasarısının 22:00’deki oylamasından kaynaklanıyordu. Bu sefer Baxter, bir oyu kaçırmadığı için onu eleştiriyordu.
Jill onun koruyucusu oldu.
Toplantıya “Bunun gitmesine izin veremem” dedi. “Joe’nun Washington’da yalpaladığını düşünerek o kapıdan çıkmana izin veremem! Joe akıllı bir adam ve hangi oyların önemli olduğunu biliyor. . . Bir oylamayı, bir değişiklik değişikliği olduğu için kaçırırsa, bu konuda iyi bir karar vermiş demektir!”
Jill, bir Senato eşi için olağan yollarla kendini giderek daha fazla yerel spot ışığında buldu. Akıl Sağlığı Derneği tarafından düzenlenen ve Delaware eyalet ruh sağlığı tedavi sistemindeki binlerce hastaya küçük hediyeler sağlayan Ren Geyiği Operasyonu’na başkanlık etti. Ayrıca, Wilmington Hadassah’a fayda sağlayan Jill Biden’ın Çikolatalı Kek tarifini içeren bir yemek kitabının kopyalarını satın alan kişiler için imza imzaladı.
Joe ile bir yıldan fazla evli kaldıktan sonra, Jill hâlâ Cumhuriyetçi olarak kayıtlıydı. Yerel gazeteler öğrendiğinde, parti kaydını Demokrat olarak değiştirmeyi planladığını söyledi. Ancak son teslim tarihini kaçırdı, yani Senato ön seçimlerinde oy kullanmak istiyorsa, seçiminin Joe’nun ana rakibi James Baxter’a veya Baxter’ın birincil rakibi James Veneman’a yardım etmek olduğu Cumhuriyetçi yarışmasında olması gerekiyordu. Oy kullandı ama Joe’ya, çocuklara ya da basına kime oy verdiğini söylemedi.
Seçim Günü’nde Joe, Senato koltuğunu ikinci kez güvence altına aldı. Baxter’ın 66.479’una 93.000’den fazla oyla kazandı.
___
1978 baharında Joe, 1978 tarihli Dış İstihbarat Gözetleme Yasası (FISA) hakkındaki bir Senato oturumunda genç bir avukat olan Mark Gitenstein ile tanıştı. Gitenstein, Minnesota Sen için yaptığı ABD devlet kurumlarının istihbarat aşımlarına ilişkin çalışmasını ayrıntılı olarak anlattı. Walter Mondale, ABD Senatosu Seçilmiş İstihbarat Komitesi’nin danışmanı olarak.
Joe, Gitenstein’ın konuya hakimiyetinden etkilendi ve onu özel olarak konuşmaya davet etti.
Gitenstein, Biden’ın eldeki FISA sorunları hakkında konuşmak istediğini düşündü ve Biden’ı FISA tüzüğünde nelerin olması gerektiği konusunda ikna etmeye odaklandı. Sivil hakların ihlal edildiği ve Martin Luther King Jr. gibi vatandaşların devlete karşı potansiyel tehditler olarak sınıflandırıldığı bir dönemin ardından, FISA ve Dış İstihbarat Gözetim Mahkemesi, istihbaratın toplanabileceği kanalları kurumsallaştırmaya yönelik olumlu adımlar anlamına geliyordu.
Ama Joe daha geniş konuştu, sorular sordu ve Gitenstein’ı adım adım ilerletti. Sonunda Gitenstein, Joe’nun bir iş için onunla röportaj yaptığını fark etti. Biden, Gitenstein’ı genelkurmay başkanı Ted Kaufman, Jill ve çocuklarla Senato yemek odasında akşam yemeğine davet etti. Gitenstein, Bidens’ı – özellikle Jill’i – keyifli buldu.
“O akşam dışarı çıkıp, ‘Biliyor musun? Bu adamdan hoşlanıyorum ve çocuklarına davranış şeklini seviyorum'” dedi Gitenstein.
O ilk yıllarda, Gitenstein bazen resmi gezilerde Joe ve Jill ile seyahat ederdi ve Joe kesinlikle doğru ortamlarda kendi karizmasını sergilerken, şakaları getiren ve bir halı kesebilen Jill’di.
Daha sonra ABD Senatosu’na seçilecek ve 2000 ve 2008 yıllarında cumhurbaşkanlığına aday olacak olan Arizona Cumhuriyetçisi John McCain, hala donanmada kaptan olarak bulunuyordu ve Biden’ın Akdeniz gezisinde Deniz Kuvvetleri irtibatını yürütüyordu. Joe daha sonra Yunanistan başbakanıyla akşam yemeğinden dönerken Jill ve McCain’i Atina sahilindeki bir tavernada beton bir masada dans ederken bulmasıyla ilgili bir hikaye anlatacaktı. Yazar Robert Timberg, McCain’in “dişlerinde kırmızı bir bandanayla” dans ettiğini yazdı.
Jill sonunda yarı zamanlı öğretmenliğe döndü. Jill, “Delaware eyaletinde okuma uzmanlarına ihtiyaçları vardı, çünkü Delaware ‘deseg’ sürecinden geçiyordu,” diye hatırlıyordu.
Okul ayrımcılığının Delaware’de derin kökleri vardı. Gebhart v. Belton olarak bilinen yerel bir dava, Brown v. Board of Education davasını oluşturan davalar koleksiyonuna katlanmış ve sonuçta 1954 Yüksek Mahkeme kararının “ayrı eğitim tesislerinin doğası gereği eşitsiz olduğunu” saptamıştır.
Delaware devlet okulları, değişen derecelerde başarı ile ırk ayrımını kaldırmaya zorlandı. Çevredeki banliyö okulları fiilen beyaz kalırken, Wilmington’daki okullar ağırlıklı olarak Siyah oldu. Sonunda, 1978’de, Evans – Buchanan – Wilmington’ın on bir okul bölgesini merkez alan bir dava – şehirdeki Siyah öğrencilerin beyaz banliyö okullarına, beyaz banliyö öğrencilerin ise şehre otobüsle taşınması için bir plan yapılmasını zorunlu kıldı.
Busing’e fiili ayrımcılığı destekleyen beyazlar ve bunun topluluklarının yapısını değiştirdiğini ve çocuklarının eğitimine gereksiz lojistik engeller eklediğini gören bazı Siyah sakinler tarafından karşı çıktı. Seçmenlerine yanıt olarak Joe, 1974’te otobüs taşımacılığına karşı olduğunu dile getirmeye başladı ve kısmen konut entegrasyonunun eşitsizliği ele almak için daha iyi bir odak alanı olduğunu savundu. Önümüzdeki dört yıl boyunca, federal ve adli otoriteyi otobüs seferleri konusunda sınırlamak için çok sayıda teklif sundu.
Jill, “Birçok okulda okuma uzmanları istiyorlardı,” diye hatırlıyordu. Concord Lisesi’nde kısa bir süre kaldıktan sonra, 1981’e kadar yüksek lisansını bitirememesine rağmen Claymont Lisesi’nde okuma uzmanı olarak çalışmaya başladı. İronik olarak, Claymont eyalette entegre olan ilk okuldu, ancak okul yönetim kurulu daha sonra okulun “ırksal dengesizliği” nedeniyle 1990’da kalıcı olarak kapatacaktı.
Devlet okulu sistemindeki rolü sayesinde Jill, hızla değişen durumu ilk elden gördü. Yetersiz okullardan gelen ve okuma becerilerinde geride kalan yeni Siyah öğrencilere yardım etmek için uzmanlar için “çaresizdiler” dedi.
Jill sabahları ders veriyordu, bu da ailenin birçok yaşam ritmini aynı tutmasına izin verdi. Oğlanları okuldan almak için hâlâ oradaydı ve her öğleden sonra diğer ebeveynlerle birlikte araba kuyruğunda bekliyordu.
Ama Joe’nun Senato’daki varlığı onu herkesin gözü önünde tuttu. Jill, lisansüstü derslerine kızlık soyadı Jacobs adı altında kaydolmasına rağmen, insanlar onu tanıdı.
Joe’nun genelkurmay başkanı Ted Kaufman daha sonra “Ülke onu tanımıyordu” dedi, “ama belli ki Delaware’deki herkes onu tanıyordu.”