İlk aşama inkardır.
Roket teknolojisi alanındaki Alman uzman Robert Schmucker, V. Putin'in ifadelerinin kesinlikle uygunsuz olduğunu düşünüyor. Deutsche Welle ile yaptığı röportajda uzman, "Rusların küçük bir uçan reaktör yaratabileceğini hayal edemiyorum" dedi.
Olabilir, Bay Schmuker. Sadece hayal et.
Nükleer santralli ilk yerli uydu (“Cosmos-367”) uzak 1970 yılında Baikonur'dan piyasaya sürüldü. 37 ° С primer devresindeki sıcaklıkta 5 kg uranyum içeren XESUMX Buk kompakt reaktörün 30 yakıt grupları ve 700 kW ünitesinin elektrik gücünü sağlayan 100 kW ısı üretimi. Reaktörün kütlesi, 3-120 gününün tahmini çalışma süresi olan bir tondan azdır.
Uzmanlar şüphe uyandıracak: bu nükleer “pilin” gücü çok düşük ... Ama! Tarihe bakarsın: yarım yüzyıl önceydi.
Düşük verim - termiyonik dönüşümün bir sonucu. Diğer enerji transferi biçimlerinde göstergeler çok daha yüksektir, örneğin NPP'lerde verimlilik değeri% 32-38 içindedir. Bu anlamda, “kozmik” reaktörün termal gücü özellikle ilgi çekicidir. 100 kW - kazanmak için ciddi bir teklif.
BES-5 “Buk” in RTG ailesine ait olmadığı unutulmamalıdır. Radyoizotop termoelektrik jeneratörleri, radyoaktif elementlerin atomlarının doğal bozulma enerjisini dönüştürür ve ihmal edilebilir bir güce sahiptir. Aynı zamanda, Buk gerçek bir zincir tahrikli reaktördür.
1980'lerin sonunda ortaya çıkan yeni nesil Sovyet küçük boyutlu reaktörler, daha küçük boyutlar ve daha büyük enerji salınımı ile ayırt edildi. Bu eşsiz “Topaz” dı: “Buk” e kıyasla, reaktördeki uranyum miktarı üç kat azalmıştı (11,5 kg'a). Termik güç% 50 arttı ve 150 kW olarak gerçekleşti, sürekli çalışma süresi 11 aya ulaştı (Kosmos-1867 keşif uydusunda bu tip bir reaktör kuruldu).
Nükleer uzay reaktörleri dünya dışı bir ölüm şeklidir. Kontrolün kaybedilmesiyle “kayan yıldız” arzuları yerine getirmedi, ancak “şanslıları” günahlarından arındırabilirdi.
1992'te Topaz serisinin küçük boyutlu reaktörlerinin kalan iki kopyası ABD'de 13 milyon dolara satıldı.
Asıl soru şudur: bu tür kurulumların onları roket motoru olarak kullanması için yeterli güç var mı? Çalışma akışkanını (hava) reaktörün sıcak göbeğinden geçirerek ve momentumun korunma yasasına göre itme çıktısını alarak.
Cevap hayır. “Buk” ve “Topaz” kompakt nükleer santrallerdir. Bir YARD oluşturmak için başka araçlar gerekir. Ancak genel eğilim çıplak gözle görülebilir. Kompakt nükleer santraller uzun zamandır yaratıldı ve pratikte var.
Bir nükleer güç ünitesinin, X-101 e benzer büyüklükte bir seyir füzesi kruvaziyer motoru olarak kullanılması gerekir.
Bir iş bulamıyor musunuz? Güç için zamanı çarpın!
(Evrensel ipuçlarının toplanması.)
(Evrensel ipuçlarının toplanması.)
Güç bulmak da zor değil. N = F × V
Resmi verilere göre, X-101 cruise füzelerinin yanı sıra “Calibre” ailesinin CD'sini de içeren kısa süreli bir TRDD-50 thrust 450 kgf (≈ 4400 N) geliştiren donanım bulunuyor. Bir seyir füzesinin seyir hızı 0,8M veya 270 m / s'dir. Bir turbojet bypass motorunun ideal tasarım verimliliği% 30'tir.
Bu durumda, seyir füzesi motorunun gerekli gücü, Topaz reaktörünün termal kapasitesinin sadece 25 katıdır.
Alman uzmanının şüphelerine rağmen, bir nükleer turbojet (veya doğrudan akışlı) roket motorunun oluşturulması, modernitenin gereksinimlerini karşılayan gerçekçi bir iştir.
Cehennemden gelen roket
Londra'daki Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü'nden kıdemli araştırmacı Douglas Barry, “Bunların hepsi bir sürpriz - nükleer güçle çalışan bir seyir füzesi” dedi. “Bu fikir yeni değil, 60'lerde konuştu, ancak birçok engelle karşı karşıya kaldı.”
Bu sadece hakkında konuşmak değil. 1964'teki testlerde Tori-IIC ramjet motoru, 16 MW reaktörünün termik gücü ile birlikte 513 ton itme gücü geliştirdi. Süpersonik bir uçuşu simüle eden tesis, beş dakikada 450 ton basınçlı hava kullandı. Reaktör “sıcak” olarak dizayn edildi - çekirdekteki çalışma sıcaklığı 1600 ° C'ye ulaştı. Tasarım çok dar toleranslara sahipti: bir çok alanda izin verilen sıcaklık, roket elemanlarının eridiği ve çöktüğü sıcaklığın altında yalnızca 150-200 ° С idi.
LVRS'nin uygulamada motor olarak kullanılması için bu göstergelerden yeterince var mı? Cevap açıktır.
Nükleer ramjet motoru, SR-71 “Black Bird” SR-XNUMX turbo-jet motorundan daha büyük (!) Bir itme gücü geliştirdi.
"Polygon-401", nükleer ramjet testleri
Deneysel kurulumlar “Tori-IIA” ve “-IIC”, SLAM seyir füzesinin nükleer motorunun prototipleridir.
Hesaplamalara göre, 160M hızıyla 000 3 km alanını minimum yükseklikte delme yeteneğine sahip olan şeytani buluş. Kelimenin tam anlamıyla, 162 dB'de (bir kişi için ölümcül anlam) şok dalgası ve gök gürültülü bir gürültüyle karşılaşan, kederli yolunda tanışan herkesi “biçmek”.
Reaktör savaş LA'nın biyolojik koruması yoktu. SLAM uçuşundan sonra kırılan kulak zarları, roket memesinden çıkan radyoaktif emisyonların arka planına karşı önemsiz bir durum gibi görünmektedir. Uçan canavar, bir 200-300 rad dozunda, bir kilometreden fazla bir trenin arkasında bıraktı. Hesaplamalara göre, bir saatlik uçuşta SLAM, 1800 mil karesini öldürücü radyasyonla enfekte etti.
Hesaplamalara göre uçağın uzunluğu 26 metrelere ulaşabilir. Başlangıç ağırlığı - 27 ton. Savaş yükü - füze uçuş güzergahı boyunca birçok Sovyet kentinde sürekli olarak düşürülmesi gereken termonükleer şarjlar. Ana görevin tamamlanmasından sonra SLAM, SSCB'yi birkaç gün daha çevreleyerek etrafındaki her şeyi radyoaktif emisyonlarla enfekte etti.
Belki de en ölümcül silâh insanların yaratmaya çalıştığı her şeyden. Neyse ki, işler gerçek fırlatma kadar ileri gitmedi.
“Pluto” adlı kod adı verilen proje, 1 yılının Temmuz 1964'inde çöktü. Aynı zamanda, SLAM geliştiricilerinden birine göre, J. Craven, ABD ordusunun ve siyasi liderlerinin hiçbiri bu karardan pişmanlık duymadı.
"Alçaktan uçan nükleer füzeyi" terk etmenin nedeni, kıtalararası balistik füzelerin geliştirilmesiydi. Ordu için eşsiz risklerle gerekli hasarı daha kısa sürede verebilme. Air & Space dergisindeki yayının yazarlarının haklı olarak belirttiği gibi: ICBM'ler en azından fırlatıcıya yakın olan herkesi öldürmedi.
Neredeyse kim, nerede ve nasıl bir şeytan testi yapmayı planladığı bilinmiyor. Ve SLAM rotasını kaybetti ve Los Angeles'a uçarsa kim cevap verirdi. Çılgın tekliflerden biri kabloya bir roket bağlamayı ve ıssız alanların üzerinde bir daire çizmeyi teklif etti. Nevada. Bununla birlikte, hemen başka bir soru ortaya çıktı: reaktörde son yakıt artıkları yakıldığında roket ile ne yapılmalı? SLAM'ın “indiği” yer, yüzyıllarca yaklaşmak mümkün olmayacak.
Yaşam ya da ölüm. Son seçim
Aslen 1950'lerden gelen mistik “Pluto” dan farklı olarak, V. Putin tarafından seslendirilen modern bir nükleer füzenin projesi, Amerikan ABM sistemini aşmak için etkili bir araç yaratılmasını öneriyor. Garantili karşılıklı yıkım aracı, nükleer caydırıcılık için en önemli kriterdir.
Klasik “nükleer üçlünün” şeytani bir “pentagram” a dönüştürülmesi - ICBM savaş başlıklarının modernizasyonuyla birleştirilmiş yeni nesil dağıtım araçlarının (sınırsız menzilli nükleer yolcu füzeleri ve stratejik “6” statü nükleer torpidoları) dahil edilmesi (“avangard” manevra) yeni tehditlerin ortaya çıkmasına tepki. Washington’un füze savunması politikası Moskova’yı başka seçenek bırakmıyor.
“Füze karşıtı sistemlerinizi geliştiriyorsunuz. Anti-füzelerin menzili artar, doğruluk artar, bu silah artar. Bu nedenle, sistemi yalnızca bugün değil aynı zamanda yarın da yeni bir silaha sahip olacağınız zaman üstesinden gelebilmemiz için buna yeterince yanıt vermemiz gerekiyor.
V. NBC ile röportajda Putin.
SLAM / Pluto programındaki deneylerin sınıflandırılmamış detayları, nükleer bir seyir füzesinin yaratılmasının altmış yıl önce mümkün olduğunu (teknik olarak mümkün) kanıtladı. Modern teknoloji, fikri yeni bir teknik seviyeye getirmenizi sağlar.
Kılıç vaatlerinden fırladı
“Cumhurbaşkanının süper silahının” ortaya çıkmasının nedenlerini açıklayan ve bu sistemlerin yaratılmasının “imkansızlığı” ile ilgili şüpheleri gideren pek çok bariz gerçeğe rağmen, Rusya'da ve yurtdışında pek çok şüpheci kaldı. "Bu silahların tümü - sadece bir bilgi savaş aracı." Ve sonra - çeşitli teklifler.
Muhtemelen, I. Moiseyev gibi karikatürleri "uzmanlar" olarak ciddiye almamalısınız. The Insider'ın çevrimiçi yayınında: “Uzay Politikası Enstitüsünün (?) Başkanı:“ Bir nükleer motoru bir seyir füzesine koyamazsınız. Evet ve böyle motorlar yok. ”
Başkanın açıklamalarını “açığa vurma” girişimleri daha ciddi bir analitik düzeyde yapılmaktadır. Bu tür “soruşturmalar” derhal liberal fikirli halk arasında popülerlik kazanıyor. Şüpheciler aşağıdaki tartışmaları yapar.
Sesli tüm kompleksler, varlığını mümkün olmayan kontrol etmek veya reddetmek için çok gizli stratejik silahlara aittir. (Mesajın kendisinde, Federal Meclis bilgisayar grafikleri ve diğer seyir füzelerinin test edilmesinden ayırt edilemeyen lansmanların görüntülerini gösterdi.) Aynı zamanda, hiç kimse, örneğin, ağır bir saldırı uçağı veya bir imha sınıfı savaş gemisi yaratma hakkında konuşmuyor. Yakında tüm dünyayı göstermek zorunda kalacak silahlar.
Bazı “bilgi uçuranlara” göre, mesajların tamamen stratejik, “gizli” bağlamları onların olumsuz yönlerini gösterebilir. Peki, eğer bu ana argümansa, o zaman bu insanlarla ilgili anlaşmazlık nedir?
Başka bir bakış açısı var. şok edici haber Nükleer füzeler ve insansız 100 hub denizaltıları hakkında, “geleneksel” silahların daha basit projelerinin uygulanmasında karşılaşılan askeri-sanayi kompleksinin bariz sorunlarının arkaplanına karşı yapılmaktadır. Bir zamanlar mevcut tüm silah türlerini aşan füzelerle ilgili açıklamalar, roket üretimiyle bilinen durumun arka planına karşı keskin bir tezat oluşturuyor. Şüpheciler Bulava'nın ya da yirmi yıl süren Angara LV'nin yaratılması sırasındaki büyük başarısızlıkların bir örneği olarak gösteriliyor. kendisi tarih 1995 yılında başladı; Kasım 2017’te konuşan Başbakan Yardımcısı D. Rogozin, Angara’yı Vostochny cosmodrome’dan başlatmaya devam edeceğine söz verdi ...
Ve bu arada, neden “Zirkon” ihmal edildi - önceki yılın ana deniz hissi? Mevcut tüm deniz savaşı kavramlarını aşabilen hipersonik roket.
Lazer sistemlerinin birliklerine giriş haberi, lazer sistemleri üreticilerinin dikkatini çekti. Sivil pazar için yüksek teknolojili ekipman araştırma ve geliştirme çalışmalarına dayanan mevcut yönlendirilmiş enerji silah modelleri oluşturuldu. Örneğin, Amerikan gemi tesisatı AN / SEQ-3 LaWS, toplam 33 kW gücünde altı kaynak lazerinden oluşan bir “pakettir”.
Süper güçlü bir savaş lazerinin yaratılması hakkındaki açıklama, çok zayıf bir lazer endüstrisinin arka planına zıtlık yaratıyor: Rusya, dünyanın en büyük lazer ekipman üreticileri arasında değil (Coherent, IPG Photonics veya Chinese Han 'Laser Technology). Bu nedenle, yüksek güçlü lazerli silah örneklerinin ani görünmesi uzmanlar arasında gerçek ilgiye neden olur.
Her zaman cevaplardan daha fazla soru vardır. Şeytan ayrıntılarda yer alıyor, ancak resmi kaynaklar en son silahları çok iyi anlayamıyor. Çoğu zaman, sistemin kabul edilmeye hazır olup olmadığı veya gelişiminin belirli bir aşamada olduğu bile belli değildir. Geçmişte bu tür silahların yaratılmasıyla ilgili bilinen emsaller, bundan kaynaklanan sorunların bir parmak tıklamasıyla çözülmediğini göstermektedir. Teknik yeniliklerin hayranları nükleer motoru CD ile test etmek için yer seçimi konusunda endişeli. Ya da status-6 denizaltı uçağı ile iletişim yöntemleri (temel sorun: telsiz iletişimi su altında çalışmaz, iletişim oturumları sırasında denizaltılar yüzeye çıkmaya zorlanır). Nasıl kullanılacağına ilişkin bir açıklama duymak ilginç olurdu: Bir saat içinde bir savaşı başlatabilecek ve sonlandırabilen geleneksel ICBM'ler ve SLBM'lere kıyasla, Status-6'in ABD kıyılarına ulaşması birkaç gün alacak. Ne zaman kimse olmayacak!
Son savaş bitti.
Hayatta kalan biri var mı?
Buna cevaben, sadece rüzgar uluyor ...
Malzemelerin kullanılması:
Air & Space Magazine (Nisan-Mayıs 1990)
John Craven'in Sessiz Savaşı