Ekim ayında, dergilerdeki ve yayıncılıktaki erkekler tarafından şiddet içeren cinsel istismar iddiaları ve iddiaları toplayan “Shitty Media Men” adlı bir Google e-tablosu oluşturdum. Anonim, kitlesel kaynaklı belge, zor bir sorun gibi görünen şeyleri çözmeye yönelik ilk denemeydi: kadınların cinsel taciz ve saldırıdan nasıl korunabileceği.
Kadınların geliştirdiği uzun süredir kısmi bir çözüm, fısıltı ağı, açık sırları aktaran ve kadınları seri saldırganlardan uzak tutan uyarıcı ittifaklardır. Bu ağların birçoğu üyelerinin korunmasında çok değerli olmuştur. Yine de, fısıltı ağları sosyal ittifaklardır ve bu nedenle güvenilmezler. Elitist ya da sadece insüler olabilirler. Jenna Wortham'ın işaret ettiği gibi New York Times Dergisi, aynı zamanda renk kadınlarını dışlamaya eğilimlidirler. Temel olarak, fısıltı ağı özel görüşmelerden oluşur ve oluşturduğum belgenin de özel olması gerekiyordu. Sadece birkaç saat boyunca aktifti, bu arada beklediğimden çok daha fazla ve çok daha hızlı yayıldı ve sonunda, bir zamanlar özel belge halka açıldı - ilk önce varlığı Doree Shafrir tarafından bir BuzzFeed makalesinde ortaya çıktığında , belgenin kendisi Reddit'e gönderildiğinde.
Yorumcular dokümanı dönüşümlü olarak pervasız, kötü niyetli veya püriten anti-seks olarak kınayan bir dizi düşünce parçası ortaya çıktı. Birçoğu belgeyi sorumsuz olarak nitelendirdi, anonim olduğundan yanlış suçlamaların sonuçsuzca eklenebileceğini vurguladı. Diğerleri, uyanık olduğunu düşündükleri lehine kurulmuş kanalları görmezden geldiğini ve hem şiddetli saldırılar hem de uygunsuz mesajlar içerdiğinden rahatsız olduklarını söylediler. Yine de diğer insanlar onu sinsi ve ortalama olarak gördüler, Kötü Kızlar. Belge yazarlar ve gazeteciler arasında dolaştığı için, bu konuda yazmak için görevlendirilen birçok kişi belgeyi arkadaşlarından almıştı. Bazıları, diğer erkek arkadaşlarını görme konusunda zor bir deneyim yaşadı. Birçok yorumcu belgenin amaçlarına sempati duyduğunu ifade etti - kadınlar kadınları uyarıyor, birbirlerine yardım etmeye çalışıyor - ama tekniğinin çok radikal olduğunu düşünüyorlardı. Anonimliğe veya dijital formata ya da bu iddiaları hiç yazmamaya itiraz ettiler. Sonunda, bazı medya şirketleri elektronik tabloda görünen çalışanlarla ilgili soruşturma yürüttü; bu adamlardan bazıları işlerini bıraktı ya da kovuldu.
Bunların hiçbiri olacağını düşündüğüm şey değildi. Başlangıçta sadece kadınlara taciz ve saldırı hikayelerini gereksiz yere itibarsız veya yargılanmadan paylaşacakları bir yer yaratmak istedim. Umut, bu tür davranışları bildirmek ve misilleme korkusu olmadan başkalarını uyarmak için alternatif bir yol yaratmaktı. Çok sık olarak, bir olayı bildirmek veya alışılmış davranışı durdurmak isteyen biri için mevcut tüm seçenekler kötüdür. Polis, cinsel saldırı davalarını ele alma konusunda beceriksizdir. İnsan kaynakları departmanları, kendilerine sahip ofislerde, çalışanları korumakla değil, şirketi sorumluluktan korumakla görevlendirilir - yani, suçlunun sık sık bir yönetim üyesi olduğu ve mağdurun olmadığı, İK'nın öncelikleri sanık. Raporlama kanalı İK departmanı veya polis gibi icra gücüne sahip olduğunda, aynı zamanda masumiyeti varsaymakla yükümlüdür. Bunun aksine, e-tablonun değeri, hiçbir uygulama mekanizmasına sahip olmamasıydı: Yasal otorite veya profesyonel güç olmadan, onu kullananlara olumsuz değil, tarafsız bir araç sundu. Özellikle sonuç getirmemeyi, silah olmamayı amaçladı - ve yine de, bir kez halka açıldığında, birçok insan bunu hemen tam olarak gördü.
Son aylar, hiçbir kadının güç veya paranın bir kadını cinsel suiistimalden koruyamayacağını açıkça ortaya koydu. Ama benim gibi, elektronik tabloyu kullanan kadınların çoğu özellikle savunmasız: Gençiz, sektörde yeni ve henüz alanlarımızda etkili değiliz. Zaman zaman gördüğümüz gibi, öne çıkan kadınlar için büyük sosyal ve profesyonel sonuçlar ortaya çıkabilir. Bizim için, yerleşik raporlama araçlarından herhangi birini kullanmanın riskleri özellikle yüksekti ve adalet şansı özellikle zayıftı.
2013 yılında dergilerde yeni bir üniversite mezunu olarak çalışmaya başladığımda, endüstrimin en tanınmış istismarcılarının birçoğundan gizlice uyarıldım. Aradan geçen yıllar boyunca bu karakterlerle çeşitli şekillerde karşılaştım. En prestijli editoryal departmanlarda çalışmış, onunla yattıysanız kariyerinize yardım edebileceğini söyleyecek kadar sarhoş olana kadar viskiyi aşağıya çeken sert içki editörü vardı. Çok yakın eğilecek ama kadınları sık sık aniden, korkutucu bir şekilde şiddetli olduğu söylenen rızaya dayalı karşılaşmalara çekecek kadar komik olan editör vardı. Geçen yaz, bu adamlardan en ünlü iki tanesinin biraları tuttuğunu ve Brooklyn'de bir dergi için bir partide birlikte güldüğünü gördüm. “Herkes onları bilmiyor mu?” başka bir kadın fısıldadı bana. “Hala bu şeylere davet edildiklerine inanamıyorum.” Ama elbette buna inanabiliriz. O zamana kadar, onlar gibi erkeklerin her yere davet edildiği bilgisine istifa edecektik.Cinsel saldırı ve tacize karşı konuşmak için ne gerekir? 12 Aralık'ta sekiz kadın, Rose McGowan'ın önderlik ettiği zorluklar hakkında bir konuşma için New York'ta bir araya geldi.
Elektronik tablonun tüm bunları atlatması amaçlanmıştır. Anonim, kullanıcılarını misillemeden koruyacak: Kimse bu hikaye ismine bağlı olmadığında hikayesini anlattığı için kovulamaz, taciz edilemez veya halka bulaşamazdı. Açık kaynaklı, teorik olarak fısıldayan ağlara kabul için gerekli profesyonel veya sosyal kaşe olmayan kadınlar için erişilebilir olacaktır. Elektronik tablo, kadınların erkeklerin uygunsuz davranışlarına nasıl tepki verdiğini sormadı; ne giydiğinizi veya içecek bir şey alıp almadığınızı sormadı. Bunun yerine, elektronik tablo hala radikal olarak görülen bir varsayım yaptı: Erkeklerin cinsel suiistimalinden sorumlu olan erkekler değil erkekler.
Tuzaklar vardı. Belge gerçekten yanlış suçlamalara karşı savunmasızdı, ciddiye aldığım bir endişe. Elektronik tablonun üst kısmına bir sorumluluk reddi beyanı ekledim: “Bu belge yalnızca suistimal iddialarının ve söylentilerinin bir koleksiyonudur. Her şeyi bir tuz tanesi ile alın. ” Mevcut tüm bilgiler yanlış iddiaların nadir olduğunu düşündürse bile, dikkatli olma arzusuna sempati duyuyorum. Elektronik tablo sadece kadınlara yapılan iddiaları bildirme ve bu bilgilerin kalitesini kendileri için yargılama ve buna göre kendi seçimlerini yapma konusunda güvenme gücüne sahipti. Bu da hala radikal olarak görülüyor: kadınların şüpheci olduğu, düşünüp yargılayabileceğimiz ve kendimiz için neye inanacağımızı ve neye inanmayacağımızı seçebileceğimiz fikri.
Bununla birlikte, e-tabloyu kadın arkadaşlarım ve meslektaşlarım arasında ilk paylaştığımda, en samimi sohbetlerimizin yoğun samimiyetini aldı. Kadınlar anonim olarak cinsel saldırı hikayelerini eklemeye başladılar; orada yayınlanan hesapların çoğu şiddet içeren, ayrıntılı ve okunması zor. Kadınlar dövüldüğünü, uyuşturulduğunu ve tecavüze uğradığını belirtiyorlardı. Kadınlar banyoya girildiğini veya silahlarla tehdit edildiğini ifade ettiler. Birçok, birçok kadın iş yerinde groped olduğunu veya bir meslektaşının penisini gösterdiğini söyledi. Hücrelerin nüfusunu izlerken, çoğumuzun birbirimize itiraf ettiğimizden daha fazla yıprandığı açıkça anlaşıldı. Uzun süredir bastırılmış olan dürüstlük kapasitesinin nihayet serbest bırakıldığı duygusu vardı. Bu dayanışma heyecan vericiydi, ama hikayeler yıkıcıydı. Kadınların uyarılmasını istediğim birkaç erkeğin davranışının hayal ettiğimden çok daha yaygın olduğunu fark ettim. Elektronik tablo hakkında beni şoke eden şey şuydu: ne kadar kötü ihtiyaç duyulduğunun, cinsel taciz veya saldırı deneyiminin bunun hakkında konuşma fırsatından ne kadar daha yaygın olduğunun farkına varılması. Hala bu farkındalıkla boğuşmaya çalışıyorum.
Akşam boyunca elektronik tablo daha da genişledi: Bildirilen olayların çoğu fiziksel olduğunu, ancak tekrarlanan cinsel açıklamalar, kalıcı uygunsuz geçişler, istenmeyen sarhoş mesajların da bildirildi. Bu daha az ciddi olayların bazen daha agresif eylemlerin habercisi olabileceği ve bunlara ekli ilişkilere ve düşmanca çevrelere nasıl tahakkuk edebilecekleri hakkında bir anlayış vardı. Açıklığa kavuşturmak için, şiddet suçlamalarını diğerlerinden gözle ayırt eden bir sistem uyguladım: Bir erkek birden fazla kadın tarafından fiziksel cinsel saldırı ile suçlandığında, adı kırmızı ile vurgulandı. Hiç kimse bir tecavüz için kaba bir ifadeyi karıştırmadı ve olayları notlarla bağlamsallaştırmak için çaba sarf edildi - bir elektronik tablo tüm bu bilgilerin düzenlenmesine ve dahil edilmesine izin veriyor. Ancak, tüm bu davranışların birisini rahatsız edebilecek şeyler olduğu ve bireylerin hangi davranışı tolere edebileceklerini ve neyi önleyeceklerini kendileri seçebilmeleri gerektiği kabul edildi.
Yaklaşık 12 saat sonra e-tabloyu çevrimdışı duruma getirdim, bir arkadaşım bana Shafrir'in yakında BuzzFeed'de belgenin varlığını herkese açık hale getirecek bir makale yayınlayacağını söyledi. O zamana kadar, elektronik tablo viral hale gelmişti. Çevrelerimdeki kadınlar tarafından paylaşılan kolektif, sözlü cinsel suistimal bilgisini bir araya getirecek bir belge hayal etmiştim: Bunun yerine, bir endüstriye yayılan güç kötüye kullanımlarıyla ilgili daha geniş bir hesaplaşma oldu. Belgeyi kaldırmam gerektiğinde, yönettiğim sürümde 70'ten fazla adam seçildi (elektronik tablo çevrimdışı duruma getirildikten sonra toplanan diğer sürümler daha sonra göründü). Erkekler 20'li yaşlardan 60'lı yaşlarına kadar değişiyordu ve 14'ü birden fazla cinsel saldırı veya tecavüz suçlamasını belirtmek için kırmızı renkte vurgulanmıştı. Bazıları belgede iddiaların doğruluğu hakkında şüpheler dile getirdi, ancak e-tabloda iddiaların dörtte birine bile inanıyorsanız, medyadaki cinsel taciz sorununun kapsamını ve şiddetini reddetmek imkansızdır. Benim açımdan, bundan çok daha fazla inanıyorum.
Elektronik tablonun beni korkutmuyormuş gibi yapamam. Hikayeler biriktikçe ve daha önce hayal ettiğimden çok daha fazla kadının belgeyi kullandığının anlaşılmasıyla, kontrolümün dışında hızla büyüyen bir şey yarattığımı fark ettim. Bunalmış ve korkmuştum. O gece, akşam yemeği yapmak için bir arkadaşımın evine gittim ve oradayken korkularım hakkında kendime güveniyordum. Belgeyi yönetmenin nihayetinde beni kimin hikayelerinin oraya ait olup kimin olmadığına karar vermenin rahatsız edici bir konuma getireceğinden endişelendim. İşimi ve inşa etmek için çok çalıştığım kariyeri kaybedeceğimi düşündüm. Arkadaşım sesimdeki kaygıyı duyabiliyordu; beni belgeyi indirmeye çağırdı. Ama çatıştım. Orada olan, onu kullanan, hikayelerini anlatan, birbirini cesaretlendiren, kendilerine de olduğunu söyleyen kadınlar için açıkça katartikti. Birçok kadın böyle bir şey yapma riskini azaltan ayrıcalıklara sahip değildir - beyazlık, sağlık, eğitim ve sınıf gibi ayrıcalıklar - ve ben; benim için diğer insanlardan daha kolay olurdu. Belgeyi gören kadın muhabirlerin belgeyi bir öneri olarak kullanabileceğini ve belgenin yapamayacağı bildirimleri yapmak ve varsa iddiaların kanıtını bulmak için kendilerinin üstlenmesini umuyordum. Belki de kadınların elektronik tablo hakkında birbirlerini uyardığı bazı saldırıların elektronik tablonun gücü tarafından durdurulabileceğini düşünmeye başladım.
Elektronik tabloyu hazırlarken inanılmaz derecede naif davrandım. Naiftim çünkü belgeyi viral hale getirecek güçleri anlamadım. Naiftim çünkü belgenin kamuya açıklanmayacağını düşündüm ve açık olacağı zaman naif oldum çünkü odaklanmanın belgenin kendisinden ziyade belgede açıklanan davranış üzerinde olacağını düşündüm. . Geçmişe bakıldığında, bunu gerçekten düşündüğüme inanmak zor. Ama yaptım.
Bununla birlikte, bazı yönlerden, elektronik tablodaki kusurların da kendi kinizmin bir sonucu olduğunu düşünüyorum. Bunu yaptığım zaman, açık sırları duymaya, kötü davranışları evrensel olarak bilinen ve sonuçlarından sürekli olarak bağışık olan erkeklere o kadar alışmıştım ki, bu durumda en savunmasız olan kadınları önemseyen hiç kimse umursamadı. o. Cinsel taciz ve saldırı, şiddetli olsa bile, o kadar uzun süre tolere edilmişti ki, dünyanın çoğu kabul edilebilir bulmuş gibi görünüyordu. Kadınların kısmen yardım etmek amacıyla bir belge oluşturabileceğini düşündüm çünkü otorite sahibi insanların orada ne söylememiz gerektiğini umursamadıklarını varsaydım. En azından bu anlamda yanıldığım için mutluyum.
Elektronik tablonun gösterilmesinden sonraki haftalarda hayatım önemli ölçüde değişti. Arkadaşlarımı kaybettim: bazıları aşırı derecede hevesli olduğumu düşünen, bazıları da yeterince hevesli olmadığımı düşünen. Ben de işimi kaybettim. Maruz kalma korkusu ve kaçınılmaz olarak takip edecek taciz, o zamandan beri hayatımın hakimiyetindeydi. Kadınları korumanın, az sayıda koruma ile gelen bir pozisyon olduğunu öğrendim.
Katie Roiphe'nin adımı yakında çıkacak bir eserde yayınlayacağını öğrendiğimde bu durum arttı Harper dergisi. Aralık ayı başında, Roiphe bana bir Harper “feminist an” üzerine yazdığı bir hikaye. Elektronik tabloyu oluşturduğumu bildiğini söylemedi. Reddettim ve Roiphe'den başka bir şey duymadım ya da Harper Roiphe’nin eseri hakkında sorular içeren bir bilgi denetleyicisinden e-posta alana kadar. “Katie, sizi Medya Listesindeki Shitty Men'in yaratıcılarından biri olduğuna inanılan bir kadın olarak tanımlıyor,” diye yazdı gerçek denetçi. “Listeyi oluşturmaya dahil oldunuz mu? Değilse, bu iddiaya nasıl yanıt verirdiniz? ” Ertesi gün, Roiphe’nin kimliğimi açığa vurma niyetinden sonra Twitter'da bir tartışma yaşandı. Karara karşı çıkan insanlar Harper tespit edildikten sonra bana ne olacağı konusunda spekülasyon yaptı. Tehdit edileceğimi, saplandığımı, tecavüz edileceğimi veya öldürüleceğimi düşünüyorlardı. Öfke, Roiphe parçası kaçmadan önce kimliğimin ortaya çıkmasını kaçınılmaz hale getirdi. Bütün bunlar korkunçtu. Saklanmayı bıraktığım için hala ne tür bir gelecek beni beklediğini bilmiyorum.
Ancak geçtiğimiz aylarda, diğer gazetecilerle, erkeklerle ve kadınlarla, sektörümüzde cinsel taciz ve saldırı hakkında uzun ve açık konuşmalar yaptım. Birçoğu bana, bazıları anonim olarak bile e-tabloya eklemek için çok korktukları kendi kötüye kullanımlarının hikayeleriyle geldi. Diğerleri bana belgede kendi saldırganlarını veya tacizcilerini gördüklerini ve onu oraya koymadıklarını söylediler. Bu, o kişinin onlara yaptığı şeyi, diğer insanlara da yaptığı anlamına geliyordu. Bu konuşmaların bazılarında, birçoğunu zeki ve gerçek nezaket sahibi olduğunu bildiğimiz bu adamların bize karşı nasıl bu kadar kabaca ve acımasız davranabildiklerini söyleyerek saatler geçirdik. Ve bu, cinsel tacizin kadınları ele geçirebileceği başka bir ücrettir: İçselliğinizi hiç düşünmeyen türden insanların psikolojisini incelemek için saatler harcamanıza neden olabilir.
Birçoğumuz bu anda, sadece bize olanlara değil, bu davranışların derinliğinin ve sıklığının ve birçoğumuzun kasıtlı ve farkında olmadan, karmaşıklığa yol açtığı yolların farkına vararak öfkeyiz. Ancak, şeylerin nasıl olmasını tercih edeceğimizi hayal etmeye çalışıyoruz. Hayal gücünün bu başarısı, kabul edilebilir cinsel davranışların kuralcı bir dikte değil, daha nazik, daha saygılı ve daha adil bir dünya arzusu ile ilgilidir. Değişen bir şey var: Aniden, erkekler kadınlar, iç yaşamlarımız ve kendi davranış deneyimleri hakkında biraz düşünmek zorundalar. Bu doğru yönde bir adım olabilir.
Geçen yıl, sadece cinsiyetçilik deneyimlerini anlatan kadınların yeterli gözükmediğini yazdım. Eylem, mevzuat, ölçülebilir değişim belirteçleri istedim. Şimdi elimdeki görevin sandığımdan daha temel olabileceğini düşünüyorum: Elektronik tabloyu hazırlama deneyimi, kadınların ne demek istediğimizi söylemesinin hala patlayıcı, radikal ve verimli bir şekilde tehlikeli olduğunu gösterdi. Ancak bu, umutlarımı düşürdüğüm anlamına gelmez. Birçok feminist gibi, kadınların nasıl güç üretebileceğini, birbirlerine nasıl yardım edebileceğini ve adalete doğru çalışabileceğini düşünüyorum. Ancak zaten sahip olduğumuz gücü kullanma yöntemlerimizi incelemek daha az yaygındır. Bu güçlerin en güçlüsü arasında kendi deneyimlerimizin bilgisi vardır. Elektronik tabloyu kullanan ve başkalarına yayan kadınlar bu gücü özel bir şekilde kullandılar ve hepsine teşekkür ediyorum.
İlişkili
- Bu An (Sadece) Seks Hakkında Değildir
- Kahretsin Tecavüz Listesi, Shitty Media Men'den 30 Yıl Önce
- İşte Herkes Neden Birden Birden Katie Roiphe Hakkında Konuşuyor
- Post-Weinstein Hesaplamasında Hepimiz Varız