İkinci bölümden devam…
İtalya’daki üçüncü günümdü ve ilk günkü hayal kırıklığı, yerini neşeli bir ruh haline bırakmıştı. Ana yoldan içeride ve tepede olan Regio Tratturo’dan ayrıldıktan sonra, çok dik bir yokuştan inerek, önce demiryoluna, oradan da Ariano Scalo ve Accoli’den geçip Martiri’de tekrar ss90 karayoluna bağlandım. Artık Campania bölgesindeyim ve yol, Puglia bölgesine göre daha keyifli… Puglia; düz, çorak ve çok sıkıcı gelmişti bana. Campania’da ise, dağ anlamına gelen “Monte” ön adlı köy ve kasaba isimleri bile var. Puglia’ya göre daha yeşil, inişi, çıkışı ve virajı bol bir bölge burası.
Martiri’den sonra sırasıyla Ariana Irpino, Grottaminarda, Venticano ve Pratola Serra’dan geçerek Avellino’ya geldim. Regio Tratturo’dan öğlene doğru ayrılmam ve Avellino’ya kadar çok dik yokuşların olması, bana zaman kaybettirmişti. Avellino’da kalsam mı kalmasam mı diye düşünürken, hava kararmadan Monteforte Irpino köyüne kadar gitmeye, geceyi orada geçirmeye karar verdim. Monteforte’ye, tahmin ettiğimden çok daha kısa sürede varınca, Nola şehrine doğru yola devam ettim. Monteforte’den sonra deniz seviyesine kadar hep iniş vardı ve yaklaşık 25 kilometre mesafeyi çok kısa sürede alarak Nola’ya vardım. Bu arada, hava hâlâ kararmamıştı.
Yola çıkmadan önce biraz İtalyanca çalışmıştım ve günlük konuşmaları kolaylıkla kıvırabileceğimi zannediyordum. Oysa yanılmışım… Telaffuzu kolay gibi görünse de, şarkı söyler gibi konuşulan bir dil İtalyanca. İtalyanlar’la dümdüz, vurgusuz, melodisiz konuşursanız, hele bir de çok acemiyseniz; yandınız. Neyse, nerede kalmıştık? Evet, Pompei yakınlarında bir şehir olan Nola’ya gelmiştim. Nola’da gezinirken, yolda bir grup genç gördüm ve onlardan birinin İngilizce konuşacağını düşünerek, Pompei’ye hangi yoldan gidileceğini sordum. Çocuğun verdiği cevap:
– Pompei? Is it a restaurant?
“Restoran değil; şehir” dedim. “Città, città… ”
– Città? Haaa, Pommpeeeyy…
Daha gideceğim şehrin adını bile doğru telaffuz edemezken, İtalyanca’yı nasıl konuşacaktım acaba? Ama bende de suç yok; çünkü İngilizce, İtalyanca’ya göre daha düz konuşulan bir dil ve cümleye düz başlayıp, cümlenin sonuna melodik bir “Pommpeeey” eklemek, çok doğruymuş gibi gelmiyor bana. Haliyle, soruyu da İtalyanca sormam gerekiyordu ama bu sefer de kendileri gibi konuştuğumu zannedip, kalabalık cümlelerle cevap veriyorlardı ve bana da sadece dinlemek kalıyordu. Sıcakkanlı, yardımsever ve iyi niyetli insanlar olduklarından, cümlelerini bölüp, onlara saygısızlık yapıyormuşum gibi görünmek de istemiyordum.
Yol sorduğum genç, bana bir yerler tarif etti ama Pompei şehrine giden yolu bulamadım. Yolumu bulmaya çalışırken, bisikletli genç bir kadın, kendisini takip etmemi ve Pompei’ye giden yol ayrımına kadar beni götürebileceğini söyledi. Artık hava kararmıştı; kalacak yer bulmam gerekiyordu. Bir benzinliğe, daha sonra da pizza yapan bir yere girdim, oradakilerle konuştum; beni bir otele yönlendirdiler. Dedikleri otele gittim ve tahmin edeceğiniz üzere, fiyatta anlaşamadım. Resepsiyondaki kadın, bana başka bir otelden bahsetti, belki oranın daha ucuz olabileceğini söyledi. Gecenin karanlığında, eski ve bakımsız binaların olduğu ıssız bir yerde, pili bitmek üzere olan farımın aydınlattığı loş ışıkla otel arıyordum. Tesadüfen, Via Constantinopoli (İstanbul Caddesi) diye bir yola saptım ve bu yoldan biraz devam ettim. Kısa bir süre sonra, çevresi beton duvarla çevrili, büyük bir bahçe gördüm ve içinde otel olabileceğini düşünerek bahçenin kapısını aradım. Duvarı takip ederek kapıyı buldum, içeri girdim. Kocaman bir bahçe içinde iki katlı, yüksek tavanlı, büyük bir bina, ortada dev bir haç… Otel ararken kilise bulmuştum; şansımı burada denemek istedim ve kiliseye girdim. Kimse yok mu diye bakınırken bir rahip yanıma geldi ve ne istediğimi sordu bana. Kalacak yerimin olmadığını, kilisenin bahçesine çadır kurmak istediğimi söyledim. Rahip, başka bir arkadaşına da danıştı ve o gece orada kalmama izin verdiler. Daha sonra, içinde banyosu da olan temiz bir tuvalet gösterdiler ve tuvaletin anahtarını bana verdiler. Tuvalet dediğime bakmayın; otellerde böylesi zor bulunur. Sıcak su, duş, çeşit çeşit sabunlar, şampuanlar; yok yoktu…
O hafta, kilisede toplantı gibi bir şey varmış ve İtalya’nın birçok şehrinden gelecek olan rahipler bu kilisede toplanacaklarmış. Roma’dan gelen bir rahiple uzun uzun sohbet ettik. Adam güzel İngilizce konuşuyordu ve çok sakin biriydi.
Tarih: 24.06.2014
Güzergâh: Ariana Irpino – Nola – Piazzola (Harita için tıklayın)
Mesafe: 101 km
Şehir içi gezinmelerle birlikte: 104 km
4. Gün:
Pompei şehrine doğru…
25 Haziran sabahı çadırımı, çantamı topladım, bisikletime yükledim ve rahiplere teşekkür etmek için kilise binasına girdim. Kilisedekiler bana çay, bisküvi ve peynir ikram ettiler. Kahvaltımı yapıp rahiplere teşekkür ettikten sonra seyahatimin önemli hedeflerinden biri olan Pompei antik kentine doğru yola koyuldum. İstanbul Caddesi’nden sonra sırasıyla Piazzolo, San Guiseppe Vesuviano ve Terzigno’dan geçerek, yıllardır merak ettiğim, Pink Floyd’un efsane filmi “Live at Pompeii”nin çekildiği şehre geldim.
İtalya’daki hemen hemen tüm yerleşim yerlerinde olduğu gibi, Pompei’de de korunmuş bir tarih ve inanılmaz güzel mimari yapılar var ama benim burayı hedef olarak belirlememdeki asıl sebep, sadece mimari yapı görmek değildi. Yaklaşık iki bin sene önce, Vezüv’ün patlaması sonrasında ölen canlıların, taşlaşmış bedenlerinin de sergilendiği antik kenti görme fikri, Pompei’yi diğer şehirlere göre daha gizemli kılıyordu benim için. Pompei antik kentinin, Pink Floyd hayranı birisi için ne anlama geldiğini söylememe de gerek yok sanırım…
Pompei, küçük ama çok güzel bir şehir… Şehir merkezinde biraz dolaştım, fotoğraf çektim, bir yerde bir şeyler atıştırıp, fazla vakit kaybetmeden antik kente gittim. Bisikletle içeriye almıyorlarmış… Bisikletimi dışarıda bir ağaca bağladım, çantalarımı emanete bıraktım ve içeri ancak bu şekilde girebildim.
İlk önce “Live at Pompeii”nin çekildiği amfi tiyatroyu gezdim. Yola çıkmadan önce, Pompei amfitiyatrosunda “Echoes” çalmak gibi bir niyetim vardı ve maalesef yanımda gitarım olmadığından, Ipod’un bir gitar uygulamasıyla bu parçayı temsilen çalıp kaydettim. Aslında, gitarı olan birisini görseydim, gitarı ödünç alır, “Echoes”u gerçek gitarla çalardım ama orada olmak bile yeterliydi benim için.
Harita ve çevredeki tur rehberlerinin yardımlarıyla, ancak dört saatte gezebildim bu büyüleyici antik kenti. Akşam saat 5 civarında antik kentten çıktım ve Pompei çıkışındaki Spartacus Camping’e çadırımı kurdum. Eşyalarımı nizamiyeye bırakıp, Vezüv çevresindeki mahallelerde gezindim. Vezüv’ün çevresi, bana biraz Galata’yı, Tophane’yi, Karaköy’ü, Dolapdere’yi ve Tarlabaşı’nı anımsattı.
Pompei fotoğraflarına devam…
Tarih: 25.06.2014
Güzergâh: Piazzola – Pompei (Harita için tıklayın)
Mesafe: 25 km
Gezinmelerle toplam mesafe: 36 km
Gezinin devamını okumak için tıklayın