We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
2 Ağustos 1990'da, saat 2 civarında Kuveyt'in savunma kuvvetleri hızla ezildi ve yok edilmeyenler Suudi Arabistan'a çekildi. Kuveyt emiri, ailesi ve diğer hükümet liderleri Suudi Arabistan'a kaçtı ve birkaç saat içinde Kuveyt Şehri ele geçirildi ve Iraklılar bir eyalet hükümeti kurdular. Irak, Kuveyt'i ilhak ederek, dünya petrol rezervlerinin yüzde 20'sinin kontrolünü ve ilk kez Basra Körfezi'nde önemli bir kıyı şeridini ele geçirdi. Aynı gün, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi oybirliğiyle işgali kınadı ve Irak'ın Kuveyt'ten derhal çekilmesini talep etti. 6 Ağustos'ta Güvenlik Konseyi, Irak ile ticarete dünya çapında bir yasak getirdi.
9 Ağustos'ta, Suudi Arabistan'ın Amerikan savunması olan Çöl Kalkanı Operasyonu, ABD kuvvetleri Basra Körfezi'ne doğru koşarken başladı. Bu arada Irak diktatörü Saddam Hüseyin, Kuveyt'teki işgalci ordusunu yaklaşık 300.000 askere çıkardı. 29 Kasım'da BM Güvenlik Konseyi, Irak'ın 15 Ocak 1991'e kadar geri çekilmemesi halinde Irak'a karşı güç kullanılmasına izin veren bir kararı kabul etti. Hüseyin, Irak'ın bir eyaleti olarak kurduğu Kuveyt'ten güçlerini geri çekmeyi reddetti. Başta Amerikan olmak üzere 700.000 müttefik askeri son teslim tarihini uygulamak için Ortadoğu'da toplandı.
16:30'da 16 Ocak 1991'de EST, Irak'a karşı ABD liderliğindeki devasa saldırı olan Çöl Fırtınası Operasyonu, ilk savaş uçaklarının Suudi Arabistan'dan ve Basra Körfezi'ndeki ABD ve İngiliz uçak gemilerinden fırlatılmasıyla başladı. Bütün akşam, ABD liderliğindeki askeri koalisyona ait uçaklar, dünya Irak'tan uydu aracılığıyla canlı olarak yayınlanan televizyon görüntülerinden olayları izlerken, Bağdat ve çevresindeki hedefleri vurdu. Çöl Fırtınası Operasyonu, ABD Generali Norman Schwarzkopf'un yüksek komutasındaki uluslararası bir koalisyon tarafından yürütüldü ve İngiltere, Mısır, Fransa, Suudi Arabistan ve Kuveyt dahil olmak üzere 32 ulustan güçler içeriyordu.
Sonraki altı hafta boyunca, müttefik kuvvetler Irak'ın askeri ve sivil altyapısına karşı yoğun bir hava savaşına girdi ve Irak hava kuvvetleri veya hava savunmalarından çok az etkili direnişle karşılaştı. Irak kara kuvvetleri savaşın bu aşamasında çaresizdi ve Hüseyin'in tek önemli misilleme önlemi, İsrail ve Suudi Arabistan'a SCUD füze saldırılarının başlatılmasıydı. Saddam, füze saldırılarının İsrail'i çatışmaya girmeye teşvik edeceğini ve böylece Arapların savaşa verdiği desteği ortadan kaldıracağını umuyordu. Ancak ABD'nin isteği üzerine İsrail savaşın dışında kaldı.
24 Şubat'ta büyük bir koalisyon kara harekatı başladı ve Irak'ın eski ve yetersiz tedarik edilen silahlı kuvvetleri hızla ezildi. Günün sonunda, Irak ordusu fiilen geri çekildi, 10.000 askeri esir olarak tutuldu ve Irak'ın derinliklerinde bir ABD hava üssü kuruldu. Dört günden kısa bir süre sonra Kuveyt kurtarıldı ve Irak silahlı kuvvetlerinin çoğu ya teslim oldu, Irak'a çekildi ya da yok edildi.
28 Şubat'ta ABD Başkanı George Bush ateşkes ilan etti ve 3 Nisan'da BM Güvenlik Konseyi, çatışmanın resmi olarak sona erdirilmesi için koşulları belirleyen 687 sayılı Kararı kabul etti. Karara göre, Bush'un ateşkesi resmileşecek, bazı yaptırımlar kaldırılacak, ancak Irak'ın petrol satış yasağı, Irak BM gözetiminde kitle imha silahlarını imha edene kadar devam edecek. 6 Nisan'da Irak kararı kabul etti ve 11 Nisan'da Güvenlik Konseyi kararın yürürlükte olduğunu ilan etti. Sonraki on yıl boyunca, Saddam Hüseyin barış anlaşmasının şartlarını sık sık ihlal ederek, müttefik hava saldırılarının devam etmesine ve BM yaptırımlarının devam etmesine neden oldu.
Basra Körfezi Savaşı'nda 148 Amerikan askeri öldü ve 457 kişi yaralandı. Diğer müttefik ülkeler, Çöl Fırtınası Operasyonu sırasında yaklaşık 100 ölüm yaşadı. Iraklıların kayıplarıyla ilgili resmi rakamlar yok, ancak en az 25.000 askerin öldüğü ve 75.000'den fazla kişinin yaralandığına inanılıyor ve bu da onu tarihin en tek taraflı askeri çatışmalarından biri haline getiriyor. 100.000 Iraklı sivilin yaralardan veya doğrudan Körfez Savaşı'na atfedilebilecek yeterli su, yiyecek ve tıbbi malzeme eksikliğinden öldüğü tahmin ediliyor. Sonraki yıllarda, müteakip BM yaptırımları sonucunda bir milyondan fazla Iraklı sivil öldü.
TARİH VAULT'TA İZLE: Çöl Fırtınası Operasyonu
Basra Körfezi Savaşı Zaman Çizelgesi
Irak, Kuveyt'i işgal eder ve ilhak eder. BM Güvenlik Konseyi, işgali kınayan ve Irak güçlerinin derhal ve koşulsuz olarak geri çekilmesini talep eden 660 sayılı Kararı kabul etti.
Süper güçler Irak'ın Kuveyt'i işgali konusunda birleşiyor - arşiv, 1990
Washington petrol ve ticaret yasağı getirdi ve bir taşıyıcı grubu Körfez'e taşırken, Irak'ın ana silah tedarikçisi Moskova tüm teslimatları askıya aldı.
ABD Dışişleri Bakanı James Baker Moğolistan'dan Moskova'ya uçmaya hazırlanırken dün gece başkent Kuveyt'te dağınık direniş devam etti. Amerikan ve Sovyet hükümetlerinin bugün Irak Devlet Başkanı Saddam Hüseyin'i kınayan ortak bir bildiri yayınlamaları bekleniyor.
Irak, Washington'un bu hamlesine ABD'ye olan borç geri ödemelerini donduracağını açıklayarak yanıt verdi.
Eskiden Bağdat'ın yakın bir müttefiki olan Fransa, Irak ve Kuveyt varlıklarını dondurarak Amerikan liderliğini takip ederken, İngiltere sadece Kuveyt varlıklarını donduracağını açıkladı.
Bayan Thatcher, Colorado'ya yaptığı bir ziyarette, Başkan Bush ile ortak bir basın toplantısı düzenleyerek Irak'ın "dayanılmaz" işgalini sona erdirmek için uluslararası bir çaba gösterme çağrısında bulundu. "Dayanmasına izin verilirse kesinlikle kabul edilemez" olacağını söyledi.
BM Güvenlik Konseyi, Irak askerlerinin derhal geri çekilmesini talep etti. Brüksel'de bir NATO yetkilisi, yaptırımların amacının "özellikle petrollerini almayı reddederek Irak'ı tamamen felç etmek" olduğunu söyledi.
Arap dünyası, dün Başkan Saddam'ın ordusunu kışkırtmadan başka bir Arap ülkesine gönderen, hükümetini deviren ve kukla bir rejim kuran modern tarihteki ilk Arap hükümdarı olmasını görünüşte güçsüz bir dehşetle izledi.
Irak'ın Kuveyt'i işgaline karşılık olarak, ABD 1. Süvari Tümeni birlikleri Suudi çölünde konuşlandı, Kasım 1990. Fotoğraf: Greg English/AP
Körfez liderleri, bugün Kuveyt'in koordineli bir yanıt vermesi için çağrıda bulunduğu acil bir toplantı için Suudi Arabistan'ın Cidde kentinde toplanacak.
Arap Birliği Konseyi'nin dün Kahire'de yaptığı toplantı işgali kınamada başarısız oldu, ancak bugün tekrar toplanacak. Hafta sonu, muhtemelen Kahire'de bir Arap zirvesi daha yapılmasına karar verildi. Mısır Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek ve Ürdün Kralı Hüseyin dün İskenderiye'de bir araya gelerek Arap ve Batılı liderlerle görüştü. Suriye ordusunu alarma geçirdi.
Görevden alınan Kuveyt Başbakanı Veliaht Prens Şeyh Saad el-Abdulla al-Sabah, Irak'ın çok üstün ordusunun, Irak tanklarının saatler içinde başkentte devriye gezdiği bir yıldırım saldırısıyla Kuveyt'i alt etmesinden sonra küstah bir not aldı. Dün gece gizli bir yerden yapılan bir yayında, Iraklılarla 'ihanetlerini topraklarımızdan temizleyene kadar' savaşma sözü vererek milleti harekete geçirmeye çalıştı. Kuveyt'in Washington büyükelçisi uluslararası askeri harekat çağrısında bulundu.
Emir Şeyh Jaber al-Ahmed al-Sabah bir helikopterle Suudi Arabistan'a kaçtı, ancak küçük kardeşi Fahd, Irak jetleri tarafından saldırıya uğrayan kraliyet sarayını savunurken öldü. Emir'in kızlarından birinin ele geçirildiği bildirildi.
Bir Dışişleri Bakanlığı yetkilisi dün gece Kuveyt sularında petrol platformlarında çalışan çok sayıda Amerikan vatandaşının işgal sırasında gözaltına alındığını doğruladı. ABD'nin gözaltıları acil olarak araştırdığını, ancak işçilerin nerede olduğunu veya kaç kişinin dahil olduğunu bilmediğini söyledi.
Irak Kuveyt'i işgal etti - TARİH
Irak Kuveyt'i Niçin İşgal Etti? -- Kısa bir tarihçe
Elbette Ortadoğu'nun ve oradaki ABD müdahalesinin tam bir tarihini ele almak imkansız. Bu yüzden Körfez Savaşı'nı anlamamıza yardımcı olacağına inandığım kısa bir tarihsel taslak sunmama izin verin.[1]
1. Modern anlamda milliyetçilik, yirminci yüzyılın ortalarına kadar Arap dünyası tarafından büyük ölçüde bilinmiyordu. Güçlü ailelerin manevraları ve sömürgeci güçlerin çıkarları genellikle etki alanlarını belirledi. Modern Kuveyt bölgesine odaklanmak için İngiltere, 1899'dan itibaren iktidardaki el-Sabah ailesiyle, Britanya'nın rızası olmadan hiçbir bölgeyi terk etmeyecek veya satmayacaklarına dair bir anlaşma yaptı. Her zaman daha da zenginleşen el-Sabah ailesi, İngiliz sömürge çıkarlarını Osmanlılara, batıdaki Suud ailesine ve Basra ve Bağdat vilayetlerine karşı oynamaya çalıştı. Arap anlayışında, Bağdat'tan güneye Körfez'e kadar olan bölgenin (şimdiki Kuveyt de dahil olmak üzere) "Irak" olduğunu düşünmek gelenekseldi. (Modern Kuveyt'in) el-Sabah ailesi, bu bölgeden kendileri ve ekonomik faaliyetleri için herhangi bir dış güçten - Arap ya da sömürgeci - bağımsız bir beylik "ayırmak" istedi.
2. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, gizli Sikes-Picot anlaşması Arap dünyasını İngiltere ve Fransa arasında "etki alanlarına" böldü. Bu güçler tarafından Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliğinden son zamanlarda "kurtulmuş" olan Arap halkları, bu eylemi öğrendiklerinde kendilerini ihanete uğramış hissettiler. Bugün hala sıralanıyor. Anlaşmaya, Basra ve Bağdat eyaletleri İngiliz "mandası" (okuma: koloni) olduğunda Milletler Cemiyeti tarafından resmi statü verildi. Böylece 1922'de Britanya'nın Körfez'deki temsilcisi Sir Percy Cox keyfi ve tek taraflı olarak "kuma bir çizgi çizmeye" karar vererek modern Irak'ı yarattı. Irak'ı Basra ve Bağdat vilayetlerini içine alacak şekilde yaptı, ancak kuzeydeki Kürtleri de dahil etti (Kürtlere bağımsızlık vaat eden 1920 Osmanlı-Müttefik Sevr Antlaşması'nı feshederek[2]). Aynı hareket Suudi Arabistan'ı ve Kuveyt ülkesini "yarattı". Düzenleme, el-Sabah ailesinin serbest statüsünü destekledi ve Irak'ın Körfez'e genişlemesine ilişkin geleneksel anlayışı göz ardı ederek Irak'ı Körfez'e kolay erişimden yoksun bıraktı (Şatt-ül-Arap su yolu İran ile paylaşıldı).
3. 1932'de İngiltere'den "de jure" bağımsızlığını elde eden Irak, 1930'ların sonlarında Kuveyt'i Bağdat'a "geri getirmeye" çalıştı. 1938'de Kuveyt parlamentosu, Irak'la yeniden birleşmeyi oylayarak kabul etti. El Sabah ailesi meclisi derhal feshetti.
4. İkinci Dünya Savaşı sonrası on yılda, 1958'de Irak'taki milliyetçi devrimin kanıtladığı gibi, bir Arap milliyetçiliği duygusu gelişmeye başladı. 1961'de Kuveyt, İngiltere'den resmen bağımsız hale geldi ve popüler Abdülkerim Kasım, Irak'ın geleneksel iddiasını yeniledi. Kuveyt. İngilizler derhal bölgeye asker göndererek Arap Birliği'nden yardım istedi. Kasım'ın devrilmesi ve ölümünün ardından Irak, Arap Birliği boykotunu sona erdirdi ve 1963'te Kuveyt'in bağımsızlığını resmen tanıdı.
5. Ama Birleşik Devletler o sırada Körfez bölgesinde hareket eden dış güç olarak Britanya'nın yerini alıyordu. ABD gücü İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra zirvedeydi ve petrol varlıklarını korumak istedi. Genel stratejisi İngiltere ve Fransa'nınkiyle aynıydı: siyasi ailelerin şeyhliklerini, emirliklerini ve krallıklarını birbirleriyle savaşacak kadar güçlü tutun, ancak bölgeyi istikrarsızlaştıracak veya herhangi birinin birleştirici bir güç haline gelmesini sağlayacak kadar güçlü değil. tüm Araplar için. Bu şekilde ABD bölgedeki petrolün genel kontrolünü elinde tutabilir. Örneğin, İran (Arap ülkesi değil, İran ülkesi) 1951'de petrol şirketlerini millileştirdiğinde bu stratejide bir sorun ortaya çıktı. ABD-CIA'nın tepkisi, seçilmiş Muhammed Musaddık hükümetini devirmek ve onun yerine başka bir hükümet kurmak oldu. Şah'ın diktatörlüğü.[3]
6. 1967 savaşından sonra, Arap ülkeleri yeniden ABD-İsrail çıkarlarının ihanetine uğradıklarını gördüler. Bunun bir sonucu, Suriye ve Irak gibi yerlerde militan milliyetçiliğin yükselişiydi. 1969'da Baas partisi Irak'ta iktidara gelmişti. Irak petrol gelirleriyle daha da güçlenirken, ABD-CIA'nın bir stratejisi, Irak'ı İran'a meydan okuyamayacak kadar içeride yeterince zayıf tutmak için kuzey Irak'taki Kürtleri silahlandırmaktı.
Tabii ki, Şii Müslümanlar 1979'da Amerikan destekli Şah'ı devirdiklerinde değişti. ABD'nin şimdi yeni düşman olan İranlılara karşı güçlü bir Irak'a ihtiyacı vardı ve bu nedenle (Batı'nın çoğuyla birlikte) Saddam Hüseyin'i destekledi. İran'a karşı sekiz yıllık (1980-88) savaşı. Bu nedenle ABD, Irak'ın vahşetlerini görmezden geldi. Kuveyt'in işgalinden bir hafta önce Kongre, insan hakları ihlalleri nedeniyle Irak'a ticaret kısıtlamaları getirmeye çalıştı, ancak Bush buna uymayı reddetti.
7. İran-Irak savaşı sırasında el-Sabah ailesi Irak'a yaklaşık 17 milyar dolar verdi. İran Şii devrimini kendisine bir tehdit olarak gördü ve uzun süredir devam eden bir Arap-Fars (İran) çatışmasını finanse etti. Ancak Irak sınırında da çiftlikler ve yerleşimler kurmuştu. En önemlisi, el-Sabah ailesi de Rumailah petrol sahasında sondaj yapıyordu. Rumailah petrol sahası Irak'ta yüzde 95'tir, ancak al-Sabah ailesi, Iraklılar savaş sırasında sondaj yapamazken (bazıları Arabist arkadaşlarım bu konuda bir anlaşma olduğundan oldukça emindiler: finansal destek için petrol). Bu petrolü OPEC fiyatlarının altında Japonya ve ABD'ye sattı (Kuveyt her zaman şu rolü oynadı: kriz zamanlarında ithalatçılara petrol satışını artırmak). El-Sabah ailesi şimdiye kadar tahmin edilemeyecek kadar zengindi ve tahmini 90 milyar dolarlık serveti vardı. ABD şirketlerinin hisse senetlerine yaklaşık 50 milyar dolar yatırmışlardı.
8. İran-Irak savaşından sonra Hüseyin, siyasi ve ekonomik olarak giderek daha fazla tecrit edildi. Savaştan yaklaşık 60 milyar dolar borcu vardı ve Batı, İngiliz bir muhabiri casus olarak idam ettirdikten sonra kredilerini kesmişti. Batı ayrıca, Irak'ın Ortadoğu'da İsrail'den sonra ikinci bir orduya sahip olması nedeniyle, genel stratejisinin altüst olacağından endişe duyuyordu (bkz. yukarıdaki 5. paragraf).
9. Bu arada, al-Sabah ailesi, Hüseyin'in Arap Birliği'ndeki eylemlerine ve OPEC'e yönelik protestolara rağmen, sondaj yapmaya ve OPEC fiyatlarının altında Batı'ya satış yapmaya devam etti. Körfez'e erişimini engellemeye devam etti. Şimdiye kadar Hüseyin, Körfez'e giden bu su yolunu İran'la paylaştığı için Şattü'l-Arap üzerinde Basra'yı kullanmak zorunda kalmamak için nüfussuz Bubiyan ve Warba adalarının kullanılmasını talep ediyordu. Son olarak, al-Sabah ailesi, Hüseyin'e verdiği 17 milyar doların bir hediye (ya da Rumailah petrolünün takası, bkz. par. #7) değil, geri ödenmesi gereken bir borç olduğunu açıkladı.[4]
10. Hüseyin bu nedenle sınır ve parasal anlaşmazlıkların çözümünde ısrar etmek için silahlı kuvvetlerini kullanmayı düşünmeye başladı. OPEC ve Arap Ligi toplantılarında 2 Ağustos işgalinden yaklaşık bir yıl önce bunu yapmakla tehdit etti, bu nedenle Nisan 1990'da Robert Dole ve diğer ABD senatörleriyle[5] ve Temmuz 1990'da April Glaspie ile şu anda ünlü toplantılar yapıldı.
Temmuz ayındaki toplantıda, Kuveyt'in işgalinden bir aydan kısa bir süre önce Hüseyin, Kuveyt ve Irak sınırlarının sömürge zamanlarında sömürgeci güçler tarafından çizildiğinden şikayet etti. Glaspie, "Okulda tarih okuduk. Bize özgürlük ya da ölüm demeyi öğrettiler. Sömürgecilerle tecrübemiz olduğunu gayet iyi biliyorsun. Kuveyt ile."[6]
Hüseyin daha sonra Kuveyt sınırı boyunca asker toplamaya başladı. Araplar endişeliydi ve 31 Temmuz 1990'da Cidde'de bir konferans düzenlediler.[7] Ürdün Kralı Hüseyin'e göre, Al-Suud ve al-Sabah ailelerinin Hüseyin'in şartlarını kabul ettikleri bir konferans öncesi, kapalı kapı toplantısı vardı (borcu bağışlamanın yanı sıra, her biri Irak savaşına 10 milyar dolar verecekti). borç). O zaman bu anlaşmaya Cidde'de "varılacaktı". Ancak 30 Temmuz'da Emir'in kardeşi ve dışişleri bakanı Şeyh Sabeh Ahmed el-Cabir es-Sabah Ürdünlü diplomatlarla konuşuyordu. Irak güçleriyle alay etti ve Ürdünlüler onu azarladığında, "Beğenmiyorlarsa bizim topraklarımızı işgal etsinler. Amerikalıları getireceğiz" dedi. Yine, bu Irak'ın Kuveyt'i işgalinden üç gün önceydi. Ertesi gün Cidde'de, İzzet İbrahim'e Saddam Hüseyin'e 500.000 dolar teklif etme niyetini açıkladı (üzerinde anlaşmaya varılan 10 milyar doları değil). Toplantı iki saat sonra dağıldı, iki gün sonra Saddam Hüseyin Kuveyt'i işgal etti.
[1] Bu tarih çoğunlukla Middle East Report, Suite 119, 1500 Massachusetts Avenue, NW, Washington, DC, "Behind the Gulf Crisis: A History of Conflict", Crisis in the Gulf, editörlerinin bir makalesinden alınmıştır. (Washington, DC: Politika Araştırmaları Enstitüsü, 1990).
[2] Kürtlerin daha eksiksiz bir tarihi için bkz. Rachelle Marshall, "Kürtlerin Acılarının Kökleri Geçmiş İhanetlerdedir," The Washington Report on Middle Eastern Affairs, Mayıs/Haziran, 1991, Cilt. X, No. 1., s. 8ff.
[3] ABD Başkanı Norman Schwarzkopf, Sr.'yi İran'ın polis gücünü eğitmek için İran'a gönderdiğinden, Schwarzkopf ailesinin darbe sırasında İran'da zaten kurulmuş olduğunu belirtmek ilginçtir. The New York Times, 1 Ocak 1991, s. A10. Joe Stork ve Martha Wenger, sonunda ABD'nin İran'da Şah'ın gizli polisini genişletmeye ve eğitmeye yardımcı olmak için yaklaşık 50.000 danışmanı olduğunu bildirdi. Orta Doğu Raporu, Ocak/Şubat. 1991, No.168, Cilt. 1 #1, s. 22.
[4] Walid Khalidi, The Gulf War Reader: History, Documents, Opinions ed. Micah L. Sifry ve Christopher Cerf (New York ve Toronto: Random House, 1991), s. 57-65. Bu cilt, kaynakların mükemmel bir derlemesidir.
[5] Ayrıca ABD Büyükelçisi April Glaspie ile birlikte Alan Simpson, Howard Metzenbaum, James McClure ve Frank Murkowski de hazır bulundu.
[6] Robert Fisk, "Saddam Hussein: The Last Great Tyrant," The Independent, 30 Aralık 2000. www.globalpolicy.org/security/issues/iraq/2000/1230sadm.htm Bu makalenin tamamı öğreticidir.
[7] Aşağıdakiler, 5 Mart 1991 tarihli The Village Voice dergisinde Ürdün Kralı Hüseyin ile yapılan özel bir röportajdan alınmıştır.
İklim
Kuveyt'in iklimi, sıcak yaz sıcaklıkları, kısa, serin bir kış ve minimum yağış ile karakterize edilen bir çöl iklimidir. Yıllık yağış ortalamaları 75 ila 150 mm (2,95 ila 5,9 inç) arasındadır. Yaz aylarında ortalama yüksek sıcaklıklar 42 ila 48°C (107,6 ila 118.4°F) arasındadır. 31 Temmuz 2012'de kaydedilen tüm zamanların en yüksek seviyesi Sulaibya'da ölçülen 53.8°C (128.8°F) idi. Bu aynı zamanda tüm Ortadoğu için rekor.
Mart ve Nisan ayları genellikle, Irak'tan kuzeybatıdan esen rüzgarlarla esen büyük toz fırtınalarına tanık olur. Kasım ve Aralık aylarındaki kış yağışlarına da gök gürültülü sağanak yağışlar eşlik ediyor.
Körfez Savaşı'nın Sebebi Neydi?
Otuz yıl sonra, çatışmaya neden olan olaylara bir bakın.
1991'in başlarında, 39 ulustan oluşan bir koalisyon, Suudi Arabistan sınırı üzerinden Kuveyt ve Irak'a, Saddam Hüseyin'in Kuveyt'i işgal eden güçlerine karşı bir işgal başlattı. Çatışma Körfez Savaşı olarak bilinir hale geldi ve Birleşik Krallık, onunla mücadelede ve diğer ulusların - özellikle ABD'nin - güç kullanarak hareket etmeye ikna edilmesinde önemli bir rol oynadı.
Ancak Ocak 1991'de topyekün savaşın başlamasına yol açan kilit anlar nelerdi? Burada BFBS, Körfez Savaşı'na yol açan tarihi olayları araştırıyor.
Körfez Savaşı'nın nedeni genellikle Irak'ın Kuveyt'i işgaline bir tepki olarak kabul edilir. Ve nihayetinde, BM'de uluslararası kınamaya yol açan şey, savaşa giden yolu sağlayan sonuç niteliğindeki Kararlar oldu.
Ancak Irak'ın 2 Ağustos 1990'da Kuveyt'i işgal etmesinin arkasında, Saddam Hüseyin'i eninde sonunda pişman olacağı tarihin akışını izlemeye iten duygusal sorunlar yatıyordu. Ama onlar neydi?
19. yüzyılın sonunda, Kuveyt'in yönetici hanedanı olan El-Şebah ailesi, Birleşik Krallık ile ülkenin dışişlerinin kontrolünü İngilizlere veren bir koruma anlaşması imzaladı. Yirmi üç yıl sonra, 1922'de İngiltere, harita üzerinde etkin bir çizgi çizerek Kuveyt'in Irak ile sınırlarını kurdu. Yetmiş sekiz yıl sonra, Saddam Hüseyin bunu istila etmek için bir bahane olarak kullandı, ancak bu, daha kapsamlı bir dizi nedenin sadece küçük bir parçasıydı.
Irak'ın Ekonomisi
İran-Irak savaşı, uzun süreli çatışmalara sahne olan ve nihai bir galip gelmeyen, maliyetli, sekiz yıllık bir ilişkiydi.
Baştan sona ABD, savaşı Irak'ı Washington'un etkisi altına almak için bir fırsat olarak gördü ve böylece Saddam Hüseyin'in güçlerine ABD karşıtı İran'a karşı daha iyi bir zafer şansı vermek için kaynaklar sağladı. 1982'de İran üstünlük sağlamaya çalışırken, ABD Irak adına Körfez ülkeleriyle silah anlaşmaları yaptı. Saddam'ın ordusunun savaşta kalmasına ve nihayet 1988'de savaşı yenilgisiz bitirmesine etkili bir şekilde izin veren kuvvetlerine verdiği desteği önemli ölçüde artırdı. Ancak bu, Irak'ın Körfez ülkelerindeki komşularına muazzam borçlar yükledi … bir gün ödenmesi gereken yükümlülükler.
İran-Irak savaşının sonunda ve Körfez Savaşı'nın başlamasından iki yıl önce, iki yakasını bir araya getiremeyen bir ekonomiyle karşı karşıya kalan Irak, komşularına borcunu silme çağrısında bulundu. Ancak bu alacaklılar bu tür taleplere boyun eğmediler ve Irak'ın kötü durumdaki ekonomisi zarar görmeye devam etti.
Irak: İmparatorlukların Kavşağında
Irak'ın ekonomisi 1989'da 7 milyar dolarlık bir açık vardı. Ekonomideki bu açığı kapatmak için Saddam Hüseyin 200.000 Iraklı askerin terhis edilmesini emretti. Ülkenin umutsuzca altyapıyı yeniden inşa etmesi gerekiyordu, ancak bu ekonomik sorunlar nedeniyle bunu yapamadı.
Bu arada Kuveyt, OPEC hüküm ve koşullarına aykırı olarak aşırı petrol üreterek ticaret kurallarını çiğnedi ve bu da Körfez bölgesinde petrolün değerinde bir düşüşe yol açtı. Bu, Irak ekonomisine sadece 1989'daki açıkla aynı miktarda paraya mal olmuş olabilir - 7 milyar dolar. Kuveyt, yaklaşan sekiz yıllık komşu İran-Irak savaşı için herhangi bir tazminat yerine, eylemlerini makul bir vergi olarak gördü.
Bu noktada ABD, Irak'ı kendi etki alanı altına alma tercihini hâlâ sürdürüyordu. Saddam Hüseyin'i Kuveyt ile petrol anlaşmazlığı ve ulusal borç konusunda Körfez ülkeleriyle ilişki kurma çabalarında desteklemeyi kabul etti. Ancak Irak ile Batı arasındaki marjinal samimiyet yakında sona erecekti.
Irak'ta Sivil Kargaşa ve İşkence
Irak'ın daha büyük şehirlerinin sokaklarında, kitlesel işsizler yıkıcı olmaya başladı. Bunların arasında, ani sıkıntı hisseden, İran-Irak savaşının terhis edilmiş gazilerinin çoğu.
Öfkenin ağırlığını Irak'ta iş sahibi olan gurbetçiler hissetti. Birkaç olayda, üzerlerine şiddetli saldırılar düzenlendi, orantısız sayıda kurban Mısır uyrukluydu. Iraklı yetkililer tarafından işkence yapıldığına dair haberler de vardı … Irak ve başta Mısır olmak üzere Körfez ülkeleri arasındaki siyasi sürtüşmeyi arttıran haberler.
Observer tarafından istihdam edilen bir İngiliz gazeteci olan İran doğumlu Farzad Bazoft'un Irak'ta tutuklanması ve ardından idam edilmesi, yalnızca durumu yutmak için durdu. 15 Mart 1990'da ölümü uluslararası çapta kınandı ve Başbakan Margaret Thatcher'dan önemli eleştiriler aldı. Irak, Bazoft'u İsrail casusu olmakla suçlamıştı. İsrail'e, Irak'a saldırması halinde kimyasal silahlarla İsrail devletine saldırmaya hazır olduklarını belirterek, işgal altındaki topraklarından çekilmesi çağrısında bulundu. Uluslararası olarak yasaklanmış kimyasal silahları kullanma tehdidi, Amerika Birleşik Devletleri için devenin sırtını kıran saman oldu. Bu noktada, tüm kaynakları ve tüm desteği geri çekti. Irak'ın konumu giderek tecrit edildi.
Arap Ligi
Irak, Temmuz 1990'da Kuveyt'in OPEC ticaret düzenlemelerini çiğnemesi üzerine Arap Birliği'ne resmi bir protesto düzenledi. Ayrıca Kuveyt'i kendi petrol sahalarında sınır ötesi yatay sondaj yapmakla suçladılar. Tazminat olarak Irak, hasta ekonomi için umutsuzca ihtiyaç duyulan 10 milyar dolar talep etti.
Kuveyt sadece 500 milyon dolar teklif etti. İki gün sonra Saddam Hüseyin Kuveyt'in işgalini emretti.
Sir John Major: Irak'la Savaşa Gitmek Aklımdaydı #039Her Uyanma Anında#039
İşgal
Saddam Hüseyin'in güçlerinin işgali, Kuveyt Şehri'ne yönelik bir bombalama kampanyasıyla başladı.
Kuveyt kuvvetleri önemli ölçüde sayıca fazlaydı. Irak'ın daimi ordusu 950.000'den fazla kişiden oluşuyordu, Kuveyt ordusundaki zayıf 16.000'e kıyasla. Bunların çoğu izinliydi. Yine de olmasaydı, Saddam Hüseyin'in sürekli ordusunun yanında 650.000 paramiliter kuvvet, 4.500 tank, 484 savaş uçağı, 232 helikopter ve 20 özel kuvvet tugayı vardı.
Saddam Hüseyin, yedekte 850.000 asker bulundururken bir milyon kişilik bir ordu kurabilir. O zaman, dünyanın dördüncü büyük ordusuydu.
İstila 12 saat sürdü. O sırada Kuveyt Kraliyet ailesi ülkeyi terk etti. Emir'in en küçük kardeşi Fahad Al-Ahmed Al-Jaber Al-Sabah, Kuveyt Şehri havaalanı savunmasını kurarken öldürüldü. Birkaç gün içinde Saddam Hüseyin kuzenini Kuveyt Valisi olarak atadı. Bununla birlikte, küçük egemen devlet tamamen ilhak edilmişti.
ABD isteksizliği
Bir BM Kararı (Karar 660) saatler içinde kabul edildi. Karar uluslararası kınama sağladı ve Saddam Hüseyin'in güçlerinin Kuveyt'ten derhal geri çekilmesini istedi. Aynı zamanda, Arap Birliği'ndeki bir önerge, konunun Batı'dakiler tarafından değil, Körfez ülkeleri arasında dahili olarak ele alınacağını ifade etti. Ancak bu harekete hem Irak hem de Libya karşı çıktı.
6 Ağustos 1990'da BM, Irak'ı en sert ticari yaptırımlara (aslında ticareti tamamen yasaklayan) sokan ve bir deniz ablukası için yetki veren iki önergeyi (661 ve 665 sayılı karar) kabul etti.
Ünlü olarak, BM tartışmaları sırasında Margaret Thatcher, George Bush'a ona "titrememesini" söyledi. Bu, Kuveyt işgali konusundaki kararsız Amerikan tutumuna bir yanıttı. Amerika, savaşı gerekli bir hareket tarzı olarak görmedi. Ancak Başbakan, Saddam Hüseyin'in kontrol edilmediği takdirde dünya petrol arzının %65'ini kolayca ele geçirebileceğini işaret ederek, Başkan ile uzlaşmanın sonuçlarını tartıştıktan sonra oldu.
Margaret Thatcher'ın Başkan Bush'a kişisel olarak uyguladığı bu diplomatik teklif, Amerikan konumunu saldırganlık konumuna taşıdı.
Savaşın inşasındaki sonraki aşamalar, Margaret Thatcher tarafından anılarında - Downing Street Years - hatırlatıldı ve bugün Margaret Thatcher Vakfı aracılığıyla erişilebilir durumda.
Oval Ofis'te George Bush ve Beyaz Saray yetkililerini sonraki adımlar konusunda tartışarak geçirdiği saatleri tartıştı.
Washington'daki olayları anlatması, Demir Leydi'nin Falkland Savaşı'nın oluşumundaki önceki deneyimlerine dayanarak BM otoritesi hakkında sahip olduğu bazı kişisel çekinceleri anlatıyor. Görünen o ki, Birleşmiş Milletler'in uluslararası desteğinin, Saddam Hüseyin'in güçlerini dışarı atmak için Kuveyt'e karşı bir işgale karşı tavrından vazgeçmeyeceğini ileri sürüyor.
Aklım şimdi Irak'a baskı uygulamak için atabileceğimiz sonraki pratik adımlara dönüyordu. Avrupa Topluluğu ülkeleri, Irak'ın tam bir ekonomik ve ticari ambargosunu desteklemeyi kabul etmişti. Ama önemli olan Irak petrol ihracatı ve Türkiye ile Suudi Arabistan'ın bunları engellemeye istekli olmasıydı. Amerikalıların, Türkiye ve Suudi Arabistan'ın harekete geçip geçmeyecekleri konusunda süregelen şüpheleri vardı. Daha emindim. Ancak bu şüpheler, diğer tüm tedbirlerin daha da etkili bir şekilde uygulanmasının önemini artırdı. Dışişleri Bakanlığına, Irak ve Kuveyt petrollerinin sevkiyatını durdurmak için kuzeydoğu Akdeniz, Kızıldeniz ve Körfez'in kuzeyinde bir deniz ablukası uygulamaya yönelik planlar hazırlaması talimatını verdim. Ayrıca Suudi Arabistan için kesin askeri garantiler ve Körfez bölgesine hemen hangi uçakları gönderebileceğimizin ayrıntıları üzerinde daha fazla düşünülmesini istedim.
Aspen konuşmasından sonra ailemle birkaç gün tatile çıkmayı planlamıştım ama Beyaz Saray'dan gelen bir davet üzerine bunun yerine Washington'a uçup Başkan ile görüşmelerime devam etmeye karar verdim. Başkan Reagan'dan edindiğim tüm dostluk ve işbirliğine rağmen, o öğleden sonrayı Beyaz Saray'da geçirdiğim iki saatten daha fazla Amerikalıların güvenine asla alınmadım.
Başbakanın anıları şöyle devam etti:
O günki Başkan, daha önce ilişki kurduğum adamdan çok daha emin bir George Bush'du. Kararlıydı, soğukkanlıydı, en büyük dünya gücünün Başkomutanının sahip olması gereken belirleyici nitelikleri gösteriyordu. Herhangi bir tereddüt ortadan kalktı. George Bush'u her zaman sevmiştim. Şimdi ona olan saygım arttı.
Başkan, durum hakkında bilinenleri ve ABD'nin bununla başa çıkmayı planladığını bildirerek başladı. Saddam Hüseyin, Amerikan kuvvetleri Suudi Arabistan'a girerse Krallığı Suudi Kraliyet ailesinden kurtaracağına yemin etmişti. Artık Başkan'ın bize verdiği, Irak tanklarının Suudi Arabistan sınırına kadar ilerlediğini gösteren net fotoğraflar vardı. Suudileri desteklemenin hayati olduğunu söyledim. Asıl tehlike, Kral resmi olarak ABD'den yardım istemeden önce Irak'ın Suudi Arabistan'a saldırmasıydı.
Aslında, tartışmalarımızın bir bölümünde Dick Cheney, Suudi Arabistan'dan Başkan'ı aradı. Kral Fahd'ın ABD'nin 82. Hava İndirme Tümeni'ni 48 F 15 avcı uçağıyla birlikte Suudi Arabistan'a taşıma planının tamamen arkasında olduğunu bildirdi. Kralın tek şartı, kuvvetler fiilen hazır olana kadar hiçbir duyuru yapılmamasıydı. Bu harika bir haberdi. Ama tüm bunları dünya medyasından ve eğer bilselerdi hemen Suudi Arabistan'a girmeye karar verebilecek olan Iraklılardan nasıl gizleyebiliriz? Aslında, tüm gözlerin Irak ve Kuveyt ile ticareti yasaklayan 661 sayılı Güvenlik Konseyi Kararını tartışan, ancak uygulanması için açık bir hüküm koymayan Birleşmiş Milletler'de olması bize yardımcı oldu. Basın, onların gittiklerini öğrendiğinde Amerikan uçakları sekiz saatlik uçuştaydı.
Bu toplantı aynı zamanda Amerikalılar, özellikle Jim Baker ve benim aramda, Saddam Hüseyin'e karşı alınacak önlemler için Birleşmiş Milletler otoritesine ihtiyaç olup olmadığı ve hangi biçimde gerekli olduğu konusunda neredeyse bitmez tükenmez bir tartışmanın başlangıcı oldu. Halihazırda kabul edilmiş olan Güvenlik Konseyi Kararının, BM Şartı'nın meşru müdafaaya ilişkin 51. maddesini ileri sürme yeteneğimizle birleştirilmesinin yeterli olduğunu hissettim. Bunu şu an için açıklamamış olsam da, Birleşmiş Milletler ile Falkland Adaları konusunda yaşadığımız güçlüklerin bir sonucu olarak pekişmiş olan tavrımı karara bağlayacak çok fazla başka acil mesele vardı, iki düşünceye dayanıyordu. İlk olarak, her zaman değişikliğe açık olan bir Kararın metninin tatmin edici olarak sonuçlanacağına dair bir kesinlik yoktu. Aksi takdirde, kabul edilemez bir şekilde ellerimizi bağlayabilir. Tabii ki, Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle birlikte Sovyetler Birliği muhtemelen daha işbirlikçi olmaya başladı. Tecritten korkan Komünist Çin de çok fazla sorun yaratmaya yanaşmıyordu. Ancak, BM yetkisi olmadan bir hedefe ulaşılabiliyorsa, onu aramanın getirdiği risklere girmenin bir anlamı olmadığı gerçeği değişmedi.
İkincisi, uluslararası hukuka güçlü bir şekilde inanmama rağmen, BM'ye gereksiz yere başvurmaktan hoşlanmadım, çünkü bu, egemen devletlerin kendi adlarına hareket etme ahlaki otoritesinden yoksun olduğunu ileri sürdü.
Gücün ancak meşru müdafaa için bile ancak Birleşmiş Milletler onay verdiğinde kullanılabileceğini kabul ederse, ne Britanya'nın çıkarlarına ne de uluslararası adalet ve düzenin çıkarlarına hizmet edilecekti. BM, bazı konularda hayati bir forum için faydalı oldu. Ancak bu, yeni bir dünya düzeninin çekirdeği değildi. Ve hala ABD liderliğinin yerini alacak bir şey yoktu.
Başkan Bush ile Washington'da aramızdaki tartışma devam etti. Irak'ın herhangi bir kimyasal silah kullanımına karşılık vermeye hazırlanmanın önemini vurguladım. Propaganda savaşına şevkle savaşmamız gerektiğini de vurguladım. Bu, Batı'nın Suudi Arabistan'ın bütünlüğünü korumaya yönelik bir savunma eylemiydi ve karmaşık veya anlaşılmaz olan her şeyden kaçınılması gerekiyordu. Örneğin, İsraillileri çatışmanın dışında tutmak için her şeyi yapmak zorundaydık. Ayrıca Ortadoğulu yöneticilerle olan temaslarımı, Suudi Arabistan'ı savunmak için Amerikan harekâtına desteği artırmaya ve Irak üzerindeki baskıyı artırmaya çalışmak için kullanacağıma söz verdim.
Margaret Thatcher, Kraliyet Hava Kuvvetleri ve İngiliz Ordusu birimlerinin konuşlandırılması konusunda Suudi Arabistan'daki Kral ile yaptığı müteakip görüşmeleri tartışarak devam etti. İkilinin anlaşması üzerine Silahlı Kuvvetler hazırlık durumuna geçti.
Bununla birlikte, Margaret Thatcher, liderliğine yönelik bir meydan okumanın ölümcül olduğunu kanıtladıktan sonra, Kasım 1990'ın sonunda Muhafazakar Parti'nin lideri olarak görevden alınacaktı.
Bu, yeni bir lider ve Büyük Britanya Başbakanı John Major'ın yolunu açtı. Körfez'deki krizle uğraşması gereken Demir Leydi değil.
Stuart Adında Beş Yaşında Bir Çocuk
Stuart Lockwood, Irak'ta yerleşik diğer yabancı uyruklularla birlikte Saddam Hüseyin'in yetkilileri tarafından gözaltına alınan ve Batı saldırganlığına karşı etkin bir şekilde rehine olarak kullanılan genç bir çocuktu.
Bir kriz içinde bu kriz sırasında, Irak lideri beş yaşındaki Stuart ile devlet kontrolündeki televizyona çıktı ve kameraya tutukluyken sütünü alıp almadığını sordu.
Saddam Hüseyin, yayında tutuklulara şunları söyledi:
"Misafir olarak burada bulunmanızın çok uzun sürmeyeceğini umuyoruz. Buradaki ve diğer yerlerdeki varlığınız, savaşın belasını önlemek içindir."
Bu propaganda ve taktik gösteri uluslararası öfkeye yol açtı. Londra'da Dışişleri Bakanı Douglas Hurd, "çocukların bu şekilde manipüle edilmesinin aşağılık olduğunu" söyledi. Resimler dünya çapında haber bültenlerine hakim oldu. Durum, savaşa hazırlanırken ürpertici bir an olarak hatırlanıyor. Farzad Bazoft'un birkaç ay önce idam edilmesi, Irak'taki İngilizlerin güvenliği üzerinde kalıcı bir gölge bırakmıştı.
Körfez Savaşı: 30 Yıl Sonra Çatışma Hakkında Bilmeniz Gereken Her Şey
New York'taki Birleşmiş Milletler'de, Saddam Hüseyin'in kuvvetlerini Kuveyt'ten çekmesi için 15 Ocak 1991'e kadar süre veren nihai bir karar (no. 687) kabul edildi. Aynı Karar, Irak birliklerinin emre uymaması halinde ulusların güç kullanarak karşılık vermelerine de izin verdi.
Buna karşılık Irak, tüm İsrail güçlerini işgal altındaki topraklardan çekilmeye çağıran bir önerge verdi. Ancak ABD, talebi veto hakkını kullandı.
Son teslim tarihine son günlerde, ABD ile Irak arasında İsviçre'de son hendek çalışmaları yapıldı ancak başarısızlıkla sonuçlandı. ABD, Iraklı yetkililerin görüşmelere hiçbir şey teklif etmeden geldiğini iddia etti. Barışa giden bir yol için hiçbir öneri veya varsayımsal senaryo getirmediler. New York Times, Irak Dışişleri Bakanı Tarık Aziz'in "Bağdat'tan en ufak bir taviz verme yetkisiyle gelmediğini" bildirdi.
Saddam Hüseyin'in tankları 15 Ocak'a kadar kuzeye, Bağdat'a dönmeseydi, 687 sayılı Karar uyarınca savaşa izin verilecekti.
Süre, Iraklılardan herhangi bir hareket olmadan geçti. Ertesi gün, koalisyon güçleri tarafından beş haftalık bir bombalama kampanyası başladı.
İran-Irak Savaşı
1980-88 İran-Irak Savaşı, Kuveyt'in güvenliği için ciddi bir tehdit oluşturuyordu. Bölgedeki İran hegemonyasından korkan Kuveyt, Irak'a önemli miktarda mali destek sağlamaktan ve askeri tedarik için hayati bir kanal olarak hizmet etmekten başka bir alternatif görmedi. İran 1981'de bir Kuveyt rafineri kompleksine saldırdı ve bu da 1983 ve 1986'da müteakip sabotaj eylemlerine ilham verdi. 1985'te İran yanlısı yeraltı Irak radikal grubu al-Davah'ın bir üyesi Kuveyt hükümdarı Şeyh Jaber al-Ahmad al-'a suikast girişiminde bulundu. Cabir el Sabah.
Eylül 1986'da İran, saldırılarını büyük ölçüde Kuveyt tankerleri olmak üzere Körfez gemilerine yoğunlaştırmaya başladı. Bu, Kuveyt'in hem Sovyetler Birliği'ni (1963'te diplomatik ilişkiler kurduğu) hem de Amerika Birleşik Devletleri'ni 1987 başlarında tankerlerine koruma sağlamaya davet etmesine yol açtı. Savaşın etkisi, Kuveyt'in muhafazakar Körfez Arap komşularıyla daha yakın ilişkiler geliştirmek oldu. (Suudi Arabistan, Bahreyn, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri ve Umman), Kuveyt'in ekonomik ve güvenlik konularında daha yakın işbirliği geliştirmek için 1981'de Körfez İşbirliği Konseyi'ni (KİK) kurduğu. 1988'de İran-Irak Savaşı'nın sona ermesiyle birlikte Irak-Kuveyt ilişkileri bozulmaya başladı. 2 Ağustos 1990'da Irak beklenmedik bir şekilde ülkeyi işgal etti ve fethetti ve Basra Körfezi Savaşı'nı hızlandırdı.
Irak'ın Kuveyt'i İşgali: Otuz Yıllık Tarih
Sevinçli Kuveytliler Amerikalı müttefikleriyle kutlama yapıyor./File Photo Gulf News
Başkan Saddam Hüseyin'in Irak'ı 2 Ağustos 1990'da Kuveyt'i işgal ettiğinde, Arap siyasi düzeni birlik içindeydi ve bunu bozmak için iyi donanımlıydı.
2 Ağustos 1990'da Kuveyt'in dört bir yanındaki insanlar değişen bir gerçekliğe uyandılar. Bazıları silah sesleriyle, bazıları ise komşularının çığlıklarıyla uyandı. Herkesin deneyimi farklı olsa da, Irak'ın Kuveyt'i işgalini deneyimleyenlerin çoğu hem şok hem de korku hissetti.
Yaklaşık 120.000 Irak askeri ve 700 tank 2 Ağustos 1990'da kuzeyden Kuveyt'e saldırdığı için tüm Kuveytliler o günü "Kara Perşembe" olarak adlandırıyor.
2 Ağustos sabahı
“[On binlerce] Irak askeri Kuveyt'i işgal etti. Kuveyt, Irak'la nispeten iyi ilişkiler içinde olduğu için işgal birçokları için sürpriz oldu. İlk hesaplar, yalnızca savaşın ilk gününde yaklaşık 200 kişinin öldürüldüğünü bildiriyor. O sırada toplam 20.000 askerden oluşan Kuveyt kuvvetleri, iki gün içinde yenildiler ve mağlup oldular. Çatışmada öldürülmeyenler komşu Suudi Arabistan'a kaçtı.
Büyük kaçış
Dönemin Kuveyt Emiri Şeyh Jaber Al Ahmed Al Sabah, kraliyet ailesinin diğer üyeleriyle birlikte 2 Ağustos'ta Suudi Arabistan'a kaçtı.
Yedi aylık işgal boyunca 800 bin vatandaşın ülkeden kaçtığı ya da yurt dışında mahsur kaldığı bildirildi. Bunlardan yaklaşık 150.000 Kuveytli Suudi Arabistan'a kaçtı.
Kuveyt'te yaşayan ve çoğunluğu işgalin ilk ayında kaçan 1,2 milyon Gurbetçi.
savaş esirleri
1991'de kurulan Ulusal Kayıp ve Savaş Esirleri İşleri Komitesi'ne (NCMPA) göre, her 1000 Kuveytliden birinin savaş esiri olarak tutulduğunu bildirdi.
BM Kararı
6 Ağustos'ta Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi (BMGK), Irak'ın Kuveyt'i işgalini kınayan bir kararı kabul etti. İki gün sonra, 8 Ağustos'ta, BMGK oybirliğiyle, Irak güçlerinin Kuveyt'ten "derhal ve koşulsuz" geri çekilmesini talep eden 662 sayılı kararı kabul etti.Savaşa doğru ilerlerken, koalisyonun hava gücünün 3.000'den fazla savaş uçağı olduğu tahmin ediliyordu/File Photo Gulf News
8 Ağustos'ta Irak, Kuveyt'i resmi olarak ilhak ettiğini duyurdu. BMGK, 29 Kasım'da, 15 Ocak 1991'e kadar çekilmemeleri halinde Iraklılara karşı güç kullanılmasına izin veren bir karar aldı. Ardından, 17 Ocak'ta, 39 ülkeden oluşan bir koalisyon tarafından BMGK'nın izniyle Çöl Fırtınası Operasyonu başlatıldı. .
28 ülkeden yaklaşık 700.000 asker, çoğunluğu ABD askeri personeli olmak üzere toplam 425.000 asker katıldı.Merakla gazete haberlerini okuyan insanlar.File Photo Gulf News
ABD liderliğindeki koalisyon, Kuveyt'in özgürleştirilmesinden bir gün sonra, 28-7 ay sonra, 28 Şubat'ta sona eren bir hava harekatı başlattı.
Yedi ayın sonunda yaklaşık 1000 Kuveytli öldürüldü.
Bugün Arap dünyası siyasi, sosyal, ekonomik ve hatta coğrafi olarak tamamen farklı.
Saddam, birkaç Arap ve dünya liderine verdiği güvencelere rağmen, sınır bölgelerindeki tartışmalı petrol sahaları nedeniyle 30 yıl önce Kuveyt'i işgal etti.
Kuveyt liderliği ülkeyi terk edebildi ve bu da uluslararası destek toplamalarına izin verdi. Ancak Arapların Saddam'ın benzeri görülmemiş saldırganlığına karşı koyma kararı, Kuveyt'i özgürleştiren küresel bir askeri koalisyonun kurulmasında etkili oldu.
Körfez İşbirliği Konseyi olmadan, Saddam geri çekilmezse, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin Irak ordusunun derhal geri çekilmesini talep eden ve Kuveyt'in zorla kurtarılmasına izin veren bir kararı geçirmesini sağlamak zor olurdu.
Bugün bölge yine yanıyor. Türkiye, İran ve İsrail gibi Arap olmayan bölgesel aktörler Ortadoğu'da ortalığı kasıp kavuruyor.
Bugün Arapların düzene ve birliğe ihtiyacı var. Hiçbir Arap ülkesi bunu tek başına yapamaz. Kaosu durdurmak için birleşik bir Arap siyasi cephesi şart.
Kuveyt'in küçük ama zengin petrole dayalı ekonomisi, Kuveyt Dinarını dünyanın en değerli para birimi haline getirdi. Dünya Bankası'na göre Kuveyt, kişi başına düşen dünyanın dördüncü en zengin ülkesi ve Katar'dan sonra ikinci en zengin Körfez ülkesi. Kuveyt Menkul Kıymetler Borsası, Arap dünyasının en büyük ikinci borsasıdır.
Kuveyt, Basra Körfezi bölgesinde 1920'lerde başlayan bir tiyatro geleneğine sahip tek Arap ülkesidir, bugün hala popülerdir. Kuveyt dizileri Arap dünyasında en çok izlenen pembe diziler arasındadır.
Modern Kuveyt/Slideplayer'ın doğal görünümü
Bununla birlikte, Irak'ın ekonomisi kademeli olarak toparlanıyor, ancak yapısal reformların ve hızlandırılmış yeniden yapılanmanın yokluğunda, büyümedeki toparlanma kısa ömürlü olabilir.
Bugün Dünya Bankası'nın en zengin listesine göre Kuveyt 27.260 USD ile 32. sırada, Irak ise 4.920 USD ile 82. sırada yer alıyor.
(Çeşitli kurumların girdileri baz alınarak)
İçindekiler
Irak üzerindeki Osmanlı egemenliği, Osmanlıların Almanya ve İttifak Devletleri'nin yanında yer aldığı I. Dünya Savaşı'na kadar sürdü. İttifak Devletlerine karşı Mezopotamya kampanyasında, İngiliz kuvvetleri ülkeyi işgal etti ve Kut Kuşatması (1915-16) sırasında Türk ordusunun elinde büyük bir yenilgiye uğradı. İngiliz kuvvetleri 1917'de yeniden toplandı ve Bağdat'ı ele geçirdi. 1918'de bir ateşkes imzalandı.
Modern Irak, eski üç Osmanlı vilayeti olan Bağdat Vilayet, Musul Vilayet ve Basra Vilayetinden kurulmuştur. El-'Irak. Sykes-Picot anlaşması, İngiltere ve Fransa arasında İmparatorluk Rusya'sının onayıyla yapılan ve Osmanlı İmparatorluğu'nun I. Dünya Savaşı sırasında beklenen düşüşünden sonra Batı Asya'daki kendi etki ve kontrol alanlarını tanımlayan gizli bir anlaşmaydı. Anlaşma 16. Mayıs 1916. [1] 11 Kasım 1920'de "Irak Devleti" adıyla İngiliz kontrolü altında bir Milletler Cemiyeti mandası oldu.
İngiltere, Irak'a bir Haşimi monarşisi dayattı ve ülkedeki farklı etnik ve dini grupların, özellikle de kuzeydeki Kürtlerin ve Asurilerin siyasetini hesaba katmadan Irak'ın toprak sınırlarını belirledi. İngiliz işgali sırasında Şiiler ve Kürtler bağımsızlık için savaştılar.
Artan maliyetlerle karşı karşıya kalan ve savaş kahramanı T. E. Lawrence'ın The Times'daki protestolarından etkilenen İngiltere, Ekim 1920'de Arnold Wilson'ın yerine yeni Sivil Komiser Sir Percy Cox'u getirdi. Cox isyanı bastırmayı başardı, ancak aynı zamanda Irak'ın Sünni azınlığı ile yakın işbirliğinin kaçınılmaz politikasının uygulanmasından da sorumluydu. [2]
Manda dönemi ve ötesinde, İngilizler geleneksel Sünni liderliği (kabileler gibi) desteklediler. şeyhs) büyüyen, kent temelli milliyetçi hareket üzerine. Arazi İskan Yasası kabile şeyhlerine ortak kabile topraklarını kendi adlarına kaydetme hakkı verdi. Kabile Uyuşmazlıkları Tüzüğü onlara yargı hakkı verirken, 1933 tarihli Köylü Hakları ve Görevleri Yasası kiracıları ciddi şekilde azaltarak, ev sahibine olan tüm borçları ödenmedikçe araziyi terk etmelerini yasakladı. İngilizler çıkarları tehdit edildiğinde askeri güce başvurdu, tıpkı 1941 Reşid `Alī el-Gaylānī darbesinde olduğu gibi. Bu darbe, İngiliz Hint Ordusu ve Ürdün'den Arap Lejyonu güçlerini kullanarak bir İngiliz işgaline yol açtı.
Büyük Savaş sırasında Osmanlı padişahına karşı çıkan Arap isyanının lideri ve Mekkeli Sünni Haşimi ailesinin bir üyesi olan Emir Faysal, yeni devletin ilk kralı oldu. Tahtı kısmen T. E. Lawrence'ın etkisiyle elde etti. Hükümdar 1921'de bir halk oylamasıyla meşrulaştırılıp Kral ilan edilmesine rağmen, nominal bağımsızlık ancak İngiliz Mandası'nın resmen sona erdiği 1932'de sağlandı.
1927'de Kerkük yakınlarında büyük petrol yatakları keşfedildi ve ekonomik gelişme sağlandı. Adına rağmen bir İngiliz petrol şirketi olan Irak Petrol Şirketi'ne arama hakları verildi. Aralık 1933'te Kral I. Faysal'ın yerine oğlu Gazi geçti. Kral Gazi'nin saltanatı beş buçuk yıl sürdü. Irak'ın Kuveyt üzerindeki egemenliğini talep etti. Hevesli bir amatör yarışçı olan kral, arabasını bir elektrik direğine çarptı ve 3 Nisan 1939'da öldü. Oğlu Faysal onu tahta kadar takip etti.
Kral II. Faysal (1935–1958), Kral I. Gazi ve Kraliçe Aliyah'ın tek oğluydu. Babası öldüğünde yeni kral dört yaşındaydı. Amcası Abdül İlah naip oldu (Nisan 1939 - Mayıs 1953). Abdullah'ın atanması saray, subaylar, sivil siyasi seçkinler ve İngilizler arasındaki hassas dengeyi değiştirdi. Abdullah, merhum kayınbiraderinden Irak'taki İngiliz varlığına karşı daha hoşgörülü olmasıyla ayrıldı. Gerçekten de, İngiltere'yi Haşimi hanedanının başlıca garantörlerinden biri olarak gördüğü için, bir bakıma Büyük Britanya ile bağlantı konusunda olumlu bir şekilde hevesliydi. Bu, kendi yetiştirilmesine değer olmayan, sosyal yeni başlayanlar olarak gördüğü Arap milliyetçi ordu subaylarıyla çok az ortak noktası olduğu anlamına geliyordu. [3]
1945'te Irak, Birleşmiş Milletler'e katıldı ve Arap Birliği'nin kurucu üyesi oldu. Aynı zamanda, Kürt lider Mustafa Barzani, Bağdat'ta merkezi hükümete karşı bir isyan başlattı. Ayaklanmanın başarısız olması üzerine Barzani ve yandaşları Sovyetler Birliği'ne kaçtı.
1948'de Irak, Filistin haklarını savunmak için Arap Birliği'nin diğer üyeleriyle birlikte 1948 Arap-İsrail Savaşı'na girdi. Mayıs 1949'da imzalanan ateşkes anlaşmasına Irak taraf değildi. Savaş, Irak ekonomisini olumsuz etkiledi. Hükümet, mevcut fonların yüzde 40'ını orduya ve Filistinli mültecilere tahsis etmek zorunda kaldı. Hayfa'ya giden boru hattı kesildiğinde Irak'a ödenen petrol telif ücretleri yarı yarıya azaldı.
Irak, 1956'da Bağdat Paktı'nı imzaladı. Irak, Türkiye, İran, Pakistan ve Birleşik Krallık'la ittifak kurdu. Karargahı Bağdat idi. Pakt, Mısır cumhurbaşkanı Cemal Abdal Nasır'a doğrudan bir meydan okumaydı. Buna karşılık Nasır, Irak monarşisinin meşruiyetine meydan okuyan bir medya kampanyası başlattı.
Şubat 1958'de Ürdün Kralı Hüseyin ve `Abd al-Ilāh, yeni kurulan Mısır-Suriye birliğine karşı koymak için Haşimi monarşilerinin birliğini önerdi. Başbakan Nuri es-Said, Kuveyt'in önerilen Arap-Haşimi Birliği'nin bir parçası olmasını istedi. Kuveyt hükümdarı Şeyh Abdullah es-Salim, Kuveyt'in geleceğini görüşmek üzere Bağdat'a davet edildi. Bu politika, Irak hükümetini Kuveyt'e bağımsızlık vermek istemeyen İngiltere ile doğrudan çatışmaya soktu. Bu noktada, monarşi kendini tamamen izole buldu. Nuri es-Said, artan hoşnutsuzluğu ancak giderek daha fazla siyasi baskıya başvurarak kontrol altına alabildi.
1958 devrimi
Nasır'dan esinlenerek, Tuğgeneral Abd al-Karīm Qāsim (olarak bilinen) liderliğindeki "Hür Subaylar" olarak bilinen Ondokuzuncu Tugay'dan subaylar. "az-Za'īm", 'lider') ve Albay Abdul Salam Arif, 14 Temmuz 1958'de Haşimi monarşisini devirdi. Kral II. Faysal ve `Abd al-Ilāh, ar-Rihāb Sarayı'nın bahçelerinde idam edildi. Vücutları (ve kraliyet ailesindeki diğer birçok kişininki) halka açık bir şekilde sergilendi. Nuri es-Said bir gün boyunca yakalanmaktan kurtuldu, ancak peçeli bir kadın kılığında kaçmaya çalıştıktan sonra yakalandı ve vuruldu.
Yeni hükümet Irak'ı cumhuriyet ilan etti ve Ürdün ile birlik fikrini reddetti. Irak'ın Bağdat Paktı'ndaki faaliyeti sona erdi.
Kasım, Abdülnasır'dan uzaklaştığında, Irak ordusundaki Mısır yanlısı subayların artan muhalefetiyle karşılaştı. Mısır ile daha yakın işbirliği isteyen Arif, sorumluluklarından sıyrılıp hapse atıldı.
Musul'daki garnizon Kasım'ın politikalarına isyan ettiğinde, Kürt lider Barzani'nin Nasır yanlısı isyancıları bastırmaya yardım etmesi için Sovyetler Birliği'ndeki sürgünden dönmesine izin verdi.
1960'ların Başları
1961'de Kuveyt, İngiltere'den bağımsızlığını kazandı ve Irak, Kuveyt üzerinde egemenlik iddiasında bulundu. 1930'larda olduğu gibi, Qasim Irak'ın iddiasını, Kuveyt'in Osmanlı'nın Basra eyaletinin bir ilçesi olduğu ve 1920'lerde kurulduğunda İngilizler tarafından haksız yere Irak devletinin ana gövdesinden ayrıldığı iddiasına dayandırdı. [4] İngiltere, Irak'ın iddiasına sert tepki gösterdi ve Irak'ı caydırmak için Kuveyt'e asker gönderdi. Qāsim geri adım atmak zorunda kaldı ve Ekim 1963'te Irak, Kuveyt'in egemenliğini tanıdı.
Bunu önemli bir istikrarsızlık dönemi izledi.
1963 Baas darbesi
Kasım 1963'te Baas Partisi, General Ahmed Hasan el-Bekr (başbakan) ve Albay Abdul Salam Arif'in (başkan) liderliğinde iktidara geldiğinde öldürüldü. Dokuz ay sonra Abdüsselam Muhammed Arif Baas hükümetine karşı başarılı bir darbe gerçekleştirdi.
1966 Cumhuriyeti'nin yeniden kurulması
13 Nisan 1966'da Başkan Abdul Salam Arif bir helikopter kazasında öldü ve yerine kardeşi General Abdul Rahman Arif geçti. 1967-1968'de Irak komünistleri güney Irak'ta bir ayaklanma başlattı. [5]
1968 Baas iktidara döndü
1967'deki Altı Gün Savaşı'nın ardından, Baas Partisi iktidarı geri alacak kadar güçlü hissetti (17 Temmuz 1968). Ahmed Hasan el-Bekr, Devrim Komuta Konseyi'nin (RCC) başkanı ve başkanı oldu.
1961'de isyan çıkaran Barzani ve Kürtler 1969'da hala sorun çıkartıyorlardı. Baas Partisi genel sekreteri Saddam Hüseyin'e bir çözüm bulma sorumluluğu verildi. Kürtleri askeri yollarla yenmenin imkansız olduğu açıktı ve 1970 yılında isyancılar ile Irak hükümeti arasında siyasi bir anlaşmaya varıldı.
Irak ekonomisi 1968 devriminden sonra keskin bir şekilde toparlandı. Arif kardeşler ulusal bütçenin %90'ına yakınını orduya harcamıştı ama Baas hükümeti tarım ve sanayiye öncelik verdi. İngiliz Irak Petrol Şirketi tekeli, büyük bir Fransız petrol şirketi olan ERAP ile yeni bir sözleşme imzalanmasıyla kırıldı. Daha sonra IPC kamulaştırıldı. Bu politikaların sonucunda Irak hızlı bir ekonomik büyüme yaşadı.
1970'ler
1970'lerde Irak ve Kuveyt ile sınır anlaşmazlıkları birçok soruna neden oldu. Kuveyt'in Irak'ın Şattü'l-Arap deltasında bir liman inşa etmesine izin vermeyi reddetmesi, Irak'ın bölgedeki yabancı güçlerin Basra Körfezi'ni kontrol etmeye çalıştığına dair inancını güçlendirdi. İran'ın Hürmüz Boğazı'ndaki çok sayıda adayı işgal etmesi Irak'ın korkularını değiştirmedi. Irak ve İran arasındaki sınır anlaşmazlıkları, 6 Mart 1975'te Cezayir Anlaşması'nın imzalanmasıyla geçici olarak çözüldü.
1972'de bir Irak heyeti Moskova'yı ziyaret etti. Aynı yıl ABD ile diplomatik ilişkiler yeniden kuruldu. Ürdün ve Suriye ile ilişkiler iyiydi. Irak askerleri her iki ülkede de konuşlandırıldı. 1973 Ekim Savaşı sırasında, Irak tümenleri İsrail güçlerini devreye soktu.
Geriye dönüp bakıldığında, 1970'ler Irak'ın modern tarihinde bir dönüm noktası olarak görülebilir. Ülkeyi yeni, genç, teknokratik bir elit yönetiyordu ve hızla büyüyen ekonomi refah ve istikrar getirdi. Irak dışındaki birçok Arap bunu bir örnek olarak gördü. Bununla birlikte, sonraki on yıllar acemi ülke için o kadar elverişli olmayacaktı.
Saddam Hüseyin'in iktidara yükselişi
Temmuz 1979'da Başkan Ahmed Hassan el-Bekr istifa etti ve onun seçtiği halefi Saddam Hüseyin, hem Başkanlık hem de Devrim Komuta Konseyi Başkanlığı görevlerini üstlendi. Resmi olarak iktidara gelmeden önce birkaç yıl Irak'ın fiili hükümdarıydı. Baas Partisi artık ülke çapında bir örgüttü, en küçük köye, en mütevazı mahalleye eşi benzeri görülmemiş bir şekilde iniyordu. Buna ek olarak, Halk ordusu ve gençlik örgütü, rejim tarafından kurulan paramiliter oluşumlara her zamankinden daha fazla sayıda insan getirdi. Son olarak, Saddam Hüseyin, 1958'de Monarşinin devrilmesinden bu yana ilk parlamentoyu kurarak Mart 1980'de bir Ulusal Meclis kurdu. Ulusal birlik izlenimi yaratmak ve Saddam Hüseyin'e kendisini ulusal lider olarak sunması için başka bir forum vermekti. . [6]
Yeni rejim, Irak'ın kırsal ve kırsal alanlarını modernize etti, tarımı makineleştirdi ve çiftlik kooperatifleri kurdu. [7]
Saddam'ın örgütsel hüneri, Irak'ın 1970'lerdeki hızlı gelişme hızına borçluydu. Gelişme o kadar hararetli bir şekilde ilerledi ki, diğer Arap ülkelerinden ve hatta Yugoslavya'dan iki milyon kişi, artan işgücü talebini karşılamak için Irak'ta çalıştı.
Ancak, Hüseyin'in hırsı kısa sürede onu Irak'ın altyapısına feci sonuçlar veren çeşitli çatışmalara dahil etmeye yöneltti.
İran-Irak savaşı
İran ile toprak anlaşmazlıkları, sonuçsuz ve maliyetli bir sekiz yıllık savaşa yol açtı. İran-Irak Savaşı (1980–1988, Kadisiyyat-Saddām – Ekonomiyi mahveden 'Saddam'ın Kadisiyyah'ı. Irak, 1988'de zafer ilan etti, ancak gerçekte, ABD'ye yorgun bir dönüş sağladı. statüko ante bellum. Savaş, Irak'ı Basra Körfezi bölgesindeki en büyük askeri kuruluşa bıraktı, ancak büyük borçlar ve kuzey dağlarında Kürt unsurların devam eden isyanı. Hükümet isyanı bastırdı. Sekiz yıl süren savaş, Irak nüfusuna korkunç bir zarar vermişti: savaş Irak'a mal olmuştu, bunların yaklaşık dörtte biri Iraklı Kürtlerin kurbanı olmuştu 60.000'den fazla Iraklı İranlıların esiri olarak kaldı ve şu anda silahlı kuvvetlerde görev yapan yaklaşık bir milyon Iraklı. [8]
1986 ve 1989 yılları arasında, Hüseyin'in El Enfal Kampanyası'nın tahminen 100.000 ila 200.000 Kürt sivili öldürdüğü iddia ediliyor. [9] [10]
İran-Irak Savaşı sırasında Mart 1988'de Halepçe şehrine yapılan kitlesel kimyasal silah saldırısı, saldırının sorumluluğu biraz tartışmalı olsa da, genellikle Saddam rejimine atfedilir. [11] Saddam bu konudaki masumiyetini Aralık 2006'da idam edilinceye kadar sürdürdü. Olayla ilgili özel çıkarlardan etkilenen hemen hemen tüm cari hesaplar, (İran'ın aksine) Irak rejimini gaz saldırısından sorumlu taraf olarak görüyor. ve olay Saddam'ın zulmünün tasvirlerinde ikonik hale geldi. Kayıpların tahminleri birkaç yüz ila en az 7.000 kişi arasında değişmektedir. Irak hükümeti, Batı'nın çoğu, Sovyetler Birliği ve İran'la savaşmak için silah sevkiyatı göndermeye devam eden Çin Halk Cumhuriyeti de dahil olmak üzere geniş bir uluslararası topluluk tarafından desteklenmeye devam etti. Gerçekten de, (her zaman bir azınlık olsa da) ABD'den yapılan sevkiyatlar bu tarihten sonra arttı ve Birleşik Krallık, katliamı kınadıktan on gün sonra Irak'a 400 milyon sterlinlik ticari kredi verdi [3].
1970'lerin sonlarında Irak, Osirak veya Tammuz 1 adlı bir Fransız nükleer reaktörü satın aldı. İnşaat 1979'da başladı. 1980'de, reaktör sahası İran'ın bir hava saldırısı nedeniyle küçük hasar gördü ve 1981'de, reaktör tamamlanmadan önce, Opera Operasyonu'nda İsrail Hava Kuvvetleri tarafından imha edildi.
1990 Kuveyt İşgali ve Körfez Savaşı
Uzun süredir devam eden bir toprak anlaşmazlığı 1990'da Kuveyt'in işgaline yol açtı. Irak, Kuveyt'i petrol kaynaklarını güvence altına almak için Irak sınırını ihlal etmekle suçladı ve borç geri ödemelerinden feragat edilmesini istedi. Doğrudan müzakereler Temmuz 1990'da başladı, ancak kısa sürede başarısız oldu. Saddam Hüseyin, 25 Temmuz 1990'da ABD'nin Irak Büyükelçisi April Glaspie ile acil bir toplantı yaptı ve endişelerini dile getirdi, ancak görüşmelere devam etme niyetini belirtti. April Glaspie, Saddam'a, ABD hükümetinin o sırada konuyla ilgili resmi tonu gibi, Irak ve Kuveyt arasındaki sınır anlaşmazlıklarında ABD'nin hiçbir ilgisinin olmadığını bildirdi. Sonraki olaylar aksini kanıtlayacaktı, ancak bu Saddam'a saldırmasını engelleyeceği umuduyla söylendi.
Arap arabulucular Irak ve Kuveyt'i farklılıklarını 1 Ağustos 1990'da Suudi Arabistan'ın Cidde kentinde müzakere etmeye ikna ettiler, ancak bu oturum sadece suçlamalarla ve karşı suçlamalarla sonuçlandı. İkinci bir oturumun Bağdat'ta yapılması planlandı, ancak Irak ertesi gün Kuveyt'i işgal etti. Irak birlikleri, 2 Ağustos 1990'da gece yarısından kısa bir süre sonra ülkeyi ele geçirdi. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi ve Arap Birliği, Irak işgalini derhal kınadı. Dört gün sonra, Güvenlik Konseyi Irak'a neredeyse Irak ile tüm ticareti yasaklayan bir ekonomik ambargo uyguladı.
Irak, yaptırımlara 8 Ağustos'ta Kuveyt'i Irak'ın "19. Eyaleti" olarak ilhak ederek yanıt verdi ve sürgündeki Sabah ailesini daha güçlü bir uluslararası tepki çağrısında bulunmaya teşvik etti. Takip eden aylarda, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi Irak'ın Kuveyt'i işgalini kınayan ve Irak'a karşı topyekûn zorunlu ekonomik yaptırımlar uygulayan bir dizi karar aldı. Diğer ülkeler daha sonra "Çöl Kalkanı Operasyonu" için destek sağladı. Carter Doktrini'nin politikasına göre hareket eden ve Irak Ordusu'nun Suudi Arabistan'ı işgal edebileceği korkusuyla ABD Başkanı George H. W. Bush, ABD'nin Irak'ın Suudi Arabistan'ı işgal etmesini önlemek için "tamamen savunmacı" bir misyon başlatacağını çabucak duyurdu. Çöl Kalkanı Operasyonu, ABD birliklerinin 7 Ağustos 1990'da Suudi Arabistan'a taşındığı zamandı. [12] Kasım 1990'da, BM Güvenlik Konseyi, üye devletlerin Kuveyt'i işgal eden Irak güçlerine karşı askeri harekata izin vererek, gerekli tüm araçları kullanmalarına izin veren 678 sayılı Kararı kabul etti. ve 15 Ocak 1991 tarihine kadar tamamen geri çekilmesini talep etti.
Saddam Hüseyin'in bu talebi yerine getirmemesi üzerine, Körfez Savaşı ("Çöl Fırtınası" Operasyonu) 17 Ocak 1991'de (Irak saati ile 3:00), ABD liderliğindeki 28 ülkenin müttefik birliklerinin Bağdat'a hava bombardımanı başlatmasıyla başladı. Irak için felaket getiren savaş sadece altı hafta sürdü. Ülkeye yüz kırk bin ton mühimmat yağmıştı, bu yedi Hiroşima bombasına eşdeğerdi. Muhtemelen 30.000 kadar Irak askeri ve birkaç bin sivil öldürüldü.
Müttefik hava saldırıları yolları, köprüleri, fabrikaları ve petrol sanayi tesislerini tahrip etti (ulusal arıtma ve dağıtım sistemini kapattı) ve elektrik, telefon ve su hizmetlerini aksattı. 13 Şubat 1991'de Al-Amiriyah bomba sığınağına düzenlenen saldırıda yüzlerce Iraklı öldü. Su arıtma ve kanalizasyon arıtma tesislerinin elektrik olmadan çalışamaması nedeniyle hastalıklar kirli içme sularından yayılıyor.
28 Şubat 1991'de ABD ateşkes ilan etti. BM Genel Sekreteri Javier Pérez de Cuéllar, Güvenlik Konseyi'nin Kuveyt'ten çekilme takvimini görüşmek üzere Saddam Hüseyin ile bir araya geldi. Irak, Nisan 1991'de BM'nin kalıcı ateşkes şartlarını kabul etti ve tüm silah stoklarının ifşa edilmesini ve imha edilmesini talep eden katı koşullar dayatıldı.
Mart 1991'de, Şiilerin çoğunlukta olduğu güney Irak'taki isyanlar, demoralize edilmiş Irak Ordusu birliklerini ve hükümet karşıtı Şii partileri dahil etmeye başladı. Kısa bir süre sonra Kürt nüfuslu kuzey Irak'ta başka bir isyan dalgası patlak verdi (bkz. 1991 Irak ayaklanmaları). Irak Baas Partisi rejimi için ciddi bir tehdit oluşturmalarına rağmen, Saddam Hüseyin isyanları kitlesel ve ayrım gözetmeyen bir güçle bastırmayı başardı ve iktidarı korudu. Irak Cumhuriyet Muhafızları tarafından yönetilen sadık güçler tarafından acımasızca ezildiler ve nüfus başarılı bir şekilde terörize edildi. Birkaç hafta süren huzursuzluk sırasında on binlerce insan öldürüldü. Takip eden aylarda çok daha fazlası öldü, yaklaşık iki milyon Iraklı canını kurtarmak için kaçtı. Müttefikler Irak'ta uçuşa yasak bölgeler kurarken, hükümet bataklık Araplarının zorla yer değiştirmesini ve Irak bataklıklarının kurutulmasını yoğunlaştırdı.
BM Yaptırımları Altında Irak
6 Ağustos 1990'da, Irak'ın Kuveyt'i işgalinden sonra, BM Güvenlik Konseyi, Irak'a ekonomik yaptırımlar uygulayan ve tıbbi malzeme, gıda ve diğer insani ihtiyaç maddeleri hariç olmak üzere tam bir ticaret ambargosu sağlayan 661 sayılı Kararı kabul etti. Güvenlik Konseyi yaptırımlar komitesi Körfez Savaşı'nın sona ermesinden ve Irak'ın Kuveyt'ten çekilmesinden sonra, yaptırımlar 687 sayılı Karar [4] ile kitle imha silahlarının kaldırılmasıyla bağlantılıydı. 1991'den 2003'e kadar hükümet politikası ve yaptırım rejiminin etkileri hiperenflasyona, yaygın yoksulluğa ve yetersiz beslenmeye yol açtı. Rejimin yönetim stratejisinin merkezinde yer alan tarihsel olarak cömert devlet refah hükmü bir gecede ortadan kalktı. Bolluk yıllarında büyüyerek Irak toplumunun temelini oluşturan geniş ve iyi eğitimli orta sınıf yoksullaştı. 1991'den 2003'e kadar Irak'ın hikayesi, derin bir makroekonomik şok yaşayan bir ülkenin hikayesidir. [13]
Amerika Birleşik Devletleri, Irak'ın güneyindeki Bataklık Arapları'nın ve kuzeydeki Kürtlerin soykırımını önleme ihtiyacını öne sürerek, 36. paralelin kuzeyi ve 32. paralelin güneyini "havadan koruma bölgeleri" ilan etti. Clinton yönetimi, Irak gizli ajanları tarafından eski Başkan George H. W. Bush'a yönelik iddia edilen bir suikast girişiminin 27 Haziran 1993'te askeri bir karşılık vermeye değer olduğuna karar verdi. Bağdat'taki Irak İstihbarat Karargahı, Tomahawk seyir füzeleri tarafından hedef alındı.
BM yaptırımları döneminde Baas hükümetine karşı iç ve dış muhalefet zayıf ve bölünmüştü. Mayıs 1995'te Saddam, üvey kardeşi Wathban'ı İçişleri Bakanı olarak görevden aldı ve Temmuz'da Savunma Bakanı Ali Hassan al-Majid'in rütbesini düşürdü. Bu personel değişiklikleri, Mayıs 1995'te etkin başkan yardımcılığı yetkisi verilen Saddam Hüseyin'in iki oğlu Uday Hüseyin ve Kusay Hüseyin'in gücündeki artışın sonucuydu. Ağustos ayında Tümgeneral Hüseyin Kamil Hasan el-Majîd, Askeri Sanayi Bakanı ve Saddam'ın siyasi müttefiki, Ürdün'e sığınan eşi (Saddam'ın kızlarından biri) ve başkanın kızlarından bir diğeri ile evli olan kardeşi Saddam, Irak hükümetinin devrilmesi çağrısında bulundu. Ürdün'de birkaç hafta kaldıktan sonra, güvenlikleri için sözler verildikten sonra, iki kardeş öldürüldükleri Irak'a döndüler.
Yaptırımların Irak'ın sivil nüfusu üzerindeki etkileri tartışmalıdır. [14] [15] Yaptırımların çocuk ölümlerinde büyük bir artışa neden olduğuna yaygın olarak inanılırken, son araştırmalar, yaygın olarak alıntılanan verilerin Irak hükümeti tarafından uydurulduğunu ve "Irak'tan sonra Irak'ta çocuk ölümlerinde önemli bir artış olmadığını göstermiştir. 1990 ve yaptırımlar döneminde." [16] [17] [18]
Irak'ın BM silah denetim ekipleriyle işbirliği 1990'larda birkaç kez sorgulandı. UNSCOM baş silah denetçisi Richard Butler, Irak'ın işbirliği eksikliği nedeniyle Kasım 1998'de ekibini Irak'tan geri çekti. Ekip Aralık ayında geri döndü. [19] Butler, daha sonra BM Güvenlik Konseyi için uyum seviyesinden memnuniyetsizliğini ifade ettiği bir rapor hazırladı [5]. Aynı ay, ABD Başkanı Bill Clinton, hükümet hedeflerine ve askeri tesislere hava saldırılarına izin verdi. Askeri tesislere ve iddia edilen KİS tesislerine yönelik hava saldırıları 2002 yılında da devam etti.
İçindekiler
Savaş aynı zamanda başka isimlerle de bilinir. Basra Körfezi Savaşı, Birinci Körfez Savaşı, Kuveyt Savaşı, Birinci Irak Savaşı, veya Irak Savaşı [34] [35] [36] [a] "Irak Savaşı" terimi yerine 2003 Irak Savaşı ile özdeşleştirilmeden önce (ABD'de "Irak'a Özgürlük Operasyonu" olarak da anılır). [37]
Soğuk Savaş boyunca Irak, Sovyetler Birliği'nin bir müttefikiydi ve Irak ile ABD arasında bir sürtüşme tarihi vardı. ABD, Irak'ın İsrail-Filistin siyaseti konusundaki tutumundan endişe duyuyordu. ABD ayrıca, Irak'ın 29 Aralık 1979'da gelişen ABD Terörizmin Devlet Sponsorları listesine dahil edilmesine yol açan Abu Nidal gibi birçok Arap ve Filistinli militan gruba Irak desteğinden hoşlanmadı.
ABD, Irak'ın 1980'de İran-Irak Savaşı haline gelen İran'ı işgalinden sonra resmi olarak tarafsız kaldı, ancak Irak'a kaynak, siyasi destek ve bazı "askeri olmayan" uçaklar sağladı. [38] Mart 1982'de İran başarılı bir karşı saldırı başlattı (İnkar Edilemez Zafer Operasyonu) ve ABD, İran'ın teslim olmaya zorlanmasını önlemek için Irak'a verdiği desteği artırdı. ABD'nin Irak ile tam diplomatik ilişkiler kurma girişiminde, ülke ABD'nin Terörün Devlet Sponsorları listesinden çıkarıldı. Görünüşte bu, rejimin sicilindeki iyileşmeden kaynaklanıyordu, ancak eski ABD Savunma Bakan Yardımcısı Noel Koch daha sonra şunları söyledi: "[Iraklıların] terörizme karışmaya devam edeceğinden kimsenin şüphesi yoktu. Asıl sebep onlara başarılı olmalarına yardım etmekti. İran'a karşı savaş." [39]
Irak'ın savaştaki yeni başarısı ve İran'ın Temmuz'da bir barış teklifini reddetmesiyle, Irak'a silah satışları 1982'de rekor bir artışa ulaştı. Irak Devlet Başkanı Saddam Hüseyin, Kasım 1983'te ABD'nin isteği üzerine Ebu Nidal'ı Suriye'ye sürdüğünde, Reagan yönetim, Donald Rumsfeld'i Saddam'la özel elçi olarak görüşmesi ve ilişkileri geliştirmesi için gönderdi. Ağustos 1988'de İran ile ateşkes imzalandığında, Irak büyük ölçüde borç batağındaydı ve toplum içindeki gerilimler yükseliyordu. [40] Borçlarının çoğu Suudi Arabistan ve Kuveyt'e borçluydu. [41] Irak'ın Kuveyt'e olan borcu 14 milyar doları buldu. [42] Irak, her iki ulusa da borçları affetmeleri için baskı yaptı, ancak onlar reddetti. [41]
Irak-Kuveyt anlaşmazlığı, Irak'ın Kuveyt topraklarına ilişkin iddialarını da içeriyordu. [38] Kuveyt, Osmanlı İmparatorluğu'nun Basra eyaletinin bir parçasıydı, Irak'ın iddia ettiği gibi Kuveyt'i Irak'ın meşru toprakları haline getirdi. [43] Kuveyt'in yönetici hanedanı, al-Sabah ailesi, 1899'da Kuveyt'in dışişlerinin sorumluluğunu Birleşik Krallık'a veren bir himaye anlaşması imzalamıştı. Birleşik Krallık, 1922'de Kuveyt ile Irak arasındaki sınırı çizdi ve Irak'ı neredeyse tamamen karayla çevrili hale getirdi. [38] Kuveyt, Irak'ın bölgede daha fazla hüküm sağlamaya yönelik girişimlerini reddetti. [43]
Irak ayrıca Kuveyt'i petrol üretimi için OPEC kotalarını aşmakla suçladı. Kartelin arzuladığı varil fiyatı olan 18$'ı koruyabilmesi için disiplin gerekiyordu. Birleşik Arap Emirlikleri ve Kuveyt, İran-Irak Savaşı'ndaki İran saldırılarının neden olduğu kayıpları en azından kısmen telafi etmek ve bir ekonomik skandalın kayıplarını ödemek için ikincisini sürekli olarak aşırı üretiyorlardı. Sonuç, petrol fiyatında - varil başına 10 $ (63 $/m 3 ) kadar düşük - bir düşüş oldu ve sonuçta Irak'a, 1989 ödemeler dengesi açığına eşit, yılda 7 milyar $'lık bir kayıp oldu. [44] Ortaya çıkan gelirler, bırakın Irak'ın hasarlı altyapısını onarmak şöyle dursun, hükümetin temel maliyetlerini desteklemek için mücadele etti. Ürdün ve Irak, çok az başarı ile daha fazla disiplin aradılar. [45] Irak hükümeti bunu bir ekonomik savaş biçimi olarak nitelendirdi ve [45] Kuveyt'in sınırı geçerek Irak'ın Rumaila petrol sahasına eğik sondaj yapmasıyla şiddetlendiğini iddia etti. [46] Aynı zamanda Saddam, savaşta Irak'ı destekleyen Arap devletleriyle daha yakın ilişkiler aradı. Bu hamle, Irak'ın Batı yanlısı Körfez ülkeleriyle olan bağlarının Irak'ı ABD'nin etki alanı içine getirmeye ve korumaya yardımcı olacağına inanan ABD tarafından desteklendi. [47]
1989'da, savaş sırasında güçlü olan Suudi-Irak ilişkilerinin sürdürüleceği ortaya çıktı. Ülkeler arasında bir müdahale etmeme ve saldırmazlık anlaşması imzalandı, ardından Kuveyt'e içme ve sulama suyu sağlamak için Irak'a yönelik bir Kuveyt-Irak anlaşması, ancak Kuveyt'in Irak Umm Qasr'ı kiralama talebi reddedildi. [47] Suudi destekli kalkınma projeleri, 200.000 askerin terhis edilmesine rağmen Irak'ın büyük borçları tarafından sekteye uğradı. Irak ayrıca bir ihracatçı olmak için silah üretimini artırmaya çalıştı, ancak bu projelerin başarısı Irak'ın Irak'taki yükümlülükleri tarafından da kısıtlanmış olsa da, OPEC'in kontrollerine kızgınlık arttı. [48]
Irak'ın Arap komşularıyla, özellikle Mısır'la ilişkileri, Irak'ta, savaş sırasında iyi istihdam edilen gurbetçi gruplara, aralarında terhis edilmiş askerlerin de bulunduğu işsiz Iraklılar tarafından artan şiddet nedeniyle bozulmuştur. Bu olaylar, Doğu Avrupa'da Komünizmin çöküşüyle doğrudan ilgili olan hızlı olaylar nedeniyle Arap dünyası dışında pek dikkat çekmedi. Ancak ABD, Irak'ın, bilinen işkence kullanımı da dahil olmak üzere, insan hakları sicilini kınamaya başladı. [49] İngiltere, İngiliz gazetesi için çalışan gazeteci Farzad Bazoft'un idamını da kınadı Gözlemci. [38] Saddam'ın İsrail'in Irak'a karşı askeri güç kullanması halinde "ikili kimyasal silahların" kullanılacağını açıklamasının ardından Washington, finansmanının bir kısmını durdurdu. [50] İsyanların Filistinlilerin ölümüyle sonuçlandığı İsrail işgali altındaki bölgelerdeki bir BM misyonu ABD tarafından veto edildi, bu da Irak'ı ABD'nin bölgedeki ABD dış politikası hedeflerine karşı derinden şüpheci hale getirdi ve ABD'nin Orta Doğu'ya olan güveni birleşti enerji rezervleri. [51]
1990 yılının Temmuz ayının başlarında Irak, Kuveyt'in kotalarına uymama gibi davranışlarından şikayet etti ve açıkça askeri müdahalede bulunmakla tehdit etti. 23'ünde, CIA Irak'ın Irak-Kuveyt sınırına 30.000 askeri sevk ettiğini ve Basra Körfezi'ndeki ABD deniz filosunun alarma geçirildiğini bildirdi. Saddam, Irak karşıtı bir komplonun geliştiğine inanıyordu - Kuveyt, İran'la görüşmelere başlamıştı ve Irak'ın rakibi Suriye, Mısır'a bir ziyaret ayarlamıştı. [52] Savunma Bakanı tarafından yapılan incelemede, Suriye'nin gerçekten de önümüzdeki günlerde Irak'a bir saldırı planladığı ortaya çıktı. Saddam, merkezi istihbaratı Suriye'ye dahil etmek için derhal fon kullandı ve nihayetinde yaklaşmakta olan hava saldırısını engelledi. 15 Temmuz 1990'da Saddam hükümeti, politika hamlelerinin Irak'a yılda 1 milyar dolara mal olduğu, Kuveyt'in hala Rumaila petrol sahasını kullandığı, BAE ve Kuveyt tarafından verilen kredilerin ödenemeyeceği gibi Arap Birliği'ne karşı birleşik itirazlarını ortaya koydu. "Arap kardeşlerine" olan borçlarını düşündü. [52] Kuveyt ve BAE'ye karşı güç kullanmakla tehdit etti: "Bazı Arap yöneticilerin politikaları Amerikandır. Arap çıkarlarını ve güvenliğini baltalamak için Amerika'dan ilham alıyorlar." [53] ABD, bu tehditlere cevaben Basra Körfezi'ne havadan yakıt ikmali uçakları ve savaş gemileri gönderdi. [54] Suudi Arabistan'ın Cidde kentinde Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek'in Arap Birliği adına arabuluculuk yaptığı görüşmeler 31 Temmuz'da yapıldı ve Mübarek'i barışçıl bir yolun kurulabileceğine inandırdı. [55]
25'inde Saddam, Bağdat'ta ABD'nin Irak Büyükelçisi April Glaspie ile bir araya geldi. Irak lideri, Kuveyt ve BAE ile ilgili Amerikan politikasına saldırdı:
Peki Amerika'nın artık dostlarını koruyacağını söylemesi ne anlama gelebilir? Bu sadece Irak'a karşı önyargı anlamına gelebilir. Bu duruş artı yapılan manevralar ve açıklamalar BAE ve Kuveyt'i Irak'ın haklarını hiçe saymaya teşvik etti. Baskı kullanırsanız, baskı ve kuvvet uygularız. Sizi tehdit etmesek de bize zarar verebileceğinizi biliyoruz. Ama biz de size zarar verebiliriz. Herkes yeteneğine ve büyüklüğüne göre zarar verebilir. Amerika Birleşik Devletleri'nde size kadar gidemeyiz, ancak bireysel Araplar size ulaşabilir. Amerika'yı düşmanların arasına koymuyoruz. Arkadaşlarımızın olmasını istediğimiz yere yerleştiririz ve arkadaş olmaya çalışırız. Ancak geçen yıl tekrarlanan Amerikan açıklamaları, Amerika'nın bizi arkadaş olarak görmediğini açıkça ortaya koydu. [56]
Paraya ihtiyacın olduğunu biliyorum. Bunu anlıyoruz ve ülkenizi yeniden inşa etme fırsatına sahip olmanız gerektiğini düşünüyoruz. Ancak Kuveyt ile olan sınır anlaşmazlığı gibi Arap-Arap çatışmaları hakkında hiçbir fikrimiz yok. Açıkçası, sadece güneye büyük birlikler yerleştirdiğinizi görebiliyoruz. Normalde bu bizi ilgilendirmezdi. Ama milli gününüzde söyledikleriniz bağlamında bu gerçekleştiğinde, o zaman Dışişleri Bakanı'nın iki mektubundaki detayları okuduğumuz zaman, o zaman Irak'ın bakış açısını gördüğümüzde BAE ve Kuveyt'in aldığı tedbirlerin doğru olduğunu görüyoruz. , son tahlilde, Irak'a yönelik askeri saldırganlığa paralel olarak, o zaman endişelenmem mantıklı olacaktır. [56]
Saddam, Kuveytlilerle son dakika müzakerelerine girişeceğini ancak Irak'ın "ölümü kabul etmeyeceğini" söyledi. [56]
Glaspie'nin kendi anlatımına göre, Kuveyt ve Irak arasındaki kesin sınıra atıfta bulunarak, "20 yıl önce Kuveyt'te hizmet ettiğini 'o zaman, şimdi olduğu gibi, bu Arap meselelerinde hiçbir tavır almadık'" dedi. [57] Glaspie de benzer şekilde savaşın yakın olmadığına inanıyordu. [55]
Cidde görüşmelerinin sonucu, Irak'ın Rumaila Kuveyt'ten gelen kayıp gelirleri karşılamak için 10 milyar dolar [58] talep etmesi oldu. Kuveyt 500 milyon dolar teklif etti. [58] Irak'ın yanıtı, 2 Ağustos 1990'da Kuveyt'in başkenti Kuveyt Şehri'nin bombalanmasıyla başlayan, derhal bir işgal emri vermek oldu [59].
İşgalden önce, Kuveyt ordusunun üç zırhlı, bir mekanize piyade ve bir zayıf topçu tugayında düzenlenmiş 16.000 kişiden oluştuğuna inanılıyordu. [60] Kuveyt Hava Kuvvetleri'nin savaş öncesi gücü, 80 sabit kanatlı uçak ve 40 helikopterle yaklaşık 2.200 Kuveytli personeldi. [60] Irak'ın kılıç sallamasına rağmen, [ açıklama gerekli ] Kuveyt kuvvetini seferber etmedi Ordu 19 Temmuz'da geri çekilmişti [61] ve Irak işgali sırasında birçok Kuveytli askeri personel izinliydi.
1988'de, İran-Irak savaşının sonunda, Irak Ordusu 955.000 daimi asker ve Halk Ordusu'ndaki 650.000 paramiliter kuvvetten oluşan dünyanın dördüncü büyük ordusuydu. John Childs ve André Corvisier'e göre, düşük bir tahmin, Irak Ordusu'nun 4.500 tank, 484 savaş uçağı ve 232 savaş helikopteri kullanabilecek kapasitede olduğunu gösteriyor. [62] Michael Knights'a göre, yüksek bir tahmin, Irak Ordusunun bir milyon asker ve 850.000 yedek asker, 5.500 tank, 3.000 topçu silahı, 700 savaş uçağı ve helikopteri, 53 tümen, 20 özel kuvvet tugayı ve çeşitli bölgesel milisler ve güçlü bir hava savunması vardı. [63]
Irak komandoları, gece yarısı saldırıya başlayan ana birliklere hazırlanmak için önce Kuveyt sınırına sızdı. Irak saldırısının iki ayağı vardı, birincil saldırı kuvveti ana otoyoldan güneye doğru Kuveyt Şehri'ne doğru ilerliyordu ve destekleyici bir saldırı kuvveti daha batıda Kuveyt'e giriyor, ancak daha sonra dönüp doğuya doğru ilerliyor ve Kuveyt Şehri'ni ülkenin güney yarısından ayırıyordu. Kuveyt zırhlı taburunun komutanı 35. Zırhlı Tugay, onları Irak saldırısına karşı konuşlandırdı ve Kuveyt Şehri'nin batısındaki Al Jahra yakınlarındaki Köprüler Savaşı'nda sağlam bir savunma yaptı. [64]
Kuveyt uçakları işgalci kuvveti karşılamak için çabaladı, ancak yaklaşık %20'si kayboldu veya ele geçirildi. Irak kara kuvvetlerine karşı birkaç savaş sortisi yapıldı. [65]
Irak'ın Kuveyt Şehri'ne ana saldırısı, şehre denizden saldırmak için helikopterler ve tekneler tarafından konuşlandırılan komandolar tarafından gerçekleştirildi, diğer tümenler havaalanlarını ve iki hava üssünü ele geçirdi. Iraklılar, M-84 tanklarıyla desteklenen Emiri Muhafızları tarafından savunulan Kuveyt Emiri Jaber Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah'ın Kraliyet Konutu Dasman Sarayı'na saldırdı. Bu süreçte Iraklılar, Emir'in en küçük kardeşi Fahad Al-Ahmed Al-Jaber Al-Sabah'ı öldürdü.
12 saat içinde, direnişin çoğu Kuveyt'te sona erdi ve kraliyet ailesi kaçtı ve Irak'ın Kuveyt'in çoğunu kontrol etmesine izin verdi. [59] İki günlük yoğun çatışmalardan sonra, Kuveyt ordusunun çoğu ya Irak Cumhuriyet Muhafızları tarafından ele geçirildi ya da Suudi Arabistan'a kaçtı. Emir ve kilit bakanlar, Suudi Arabistan'a sığınmak için karayolu boyunca güneye kaçtı. Irak kara kuvvetleri Kuveyt Şehri üzerindeki kontrollerini pekiştirdi, ardından güneye yöneldi ve Suudi sınırı boyunca yeniden konuşlandı. Irak'ın kesin zaferinden sonra Saddam, 8 Ağustos'ta kuzeni Ali Hassan al-Majid'i Kuveyt valisi olarak atamadan önce, "Geçici Özgür Kuveyt Hükümeti" olarak bilinen kukla bir rejim kurdu.
İşgalden sonra, Irak ordusu Kuveyt Merkez Bankası'ndan 1.000.000.000 doların üzerinde banknot yağmaladı. [66] Aynı zamanda, Saddam Hüseyin Kuveyt dinarını Irak dinarına eşit yaptı ve böylece Kuveyt para birimini orijinal değerinin on ikide birine düşürdü. Buna karşılık, Şeyh Jaber al-Ahmad al-Sabah banknotların geçersiz olduğuna karar verdi ve BM ambargosu nedeniyle değersiz hale gelen çalıntı notları geri ödemeyi reddetti. Çatışma sona erdikten sonra, çalınan banknotların çoğu yeniden dolaşıma girdi. Bugün, çalınan banknotlar, nümismatistler için bir koleksiyondur. [67]
Kuveyt direniş hareketi
Kuveytliler, Irak'ın Kuveyt'i işgal etmesinin ardından yerel bir silahlı direniş hareketi kurdu. [68] [69] [70] Kuveyt direnişinin zayiat oranı, koalisyon askeri güçlerinin ve Batılı rehinelerinkini çok aştı. [71] Direniş, ağırlıklı olarak herhangi bir eğitim ve denetimden yoksun sıradan vatandaşlardan oluşuyordu. [71]
Diplomatik araçlar
ABD'nin siyasi, askeri ve enerji ekonomisi planlamasının önemli bir unsuru 1984'ün başlarında gerçekleşti. O zamana kadar İran-Irak savaşı beş yıldır devam ediyordu ve her iki taraf da önemli kayıplar verdi ve yüzbinlere ulaştı. Başkan Ronald Reagan'ın Ulusal Güvenlik Konseyi içinde, savaşın iki savaşan tarafın sınırlarının ötesine yayılabileceği endişesi büyüyordu. ABD seçeneklerini gözden geçirmek için dönemin Başkan Yardımcısı George Bush'un başkanlığında bir Ulusal Güvenlik Planlama Grubu toplantısı düzenlendi. Çatışmanın muhtemelen Suudi Arabistan'a ve diğer Basra Körfezi ülkelerine yayılacağı, ancak ABD'nin bölgeyi savunmak için çok az yeteneği olduğu belirlendi. Ayrıca bölgede uzayan bir savaşın petrol fiyatlarını çok daha yukarılara çekeceği ve dünya ekonomisinin ivme kazanmaya başlayan kırılgan toparlanmasını tehdit edeceği belirlendi. 22 Mayıs 1984'te Başkan Reagan, Oval Ofis'te, çalışmayı organize eden NSC personelinin başkanı olarak görev yapan William Flynn Martin tarafından proje sonuçları hakkında bilgi aldı. (Gizliliği kaldırılan sunumun tamamı burada görülebilir: [72] ) Sonuçlar üç yönlüydü: birincisi, Uluslararası Enerji Ajansı üyeleri arasında petrol stoklarının artırılması ve gerekirse, petrol piyasası kesintiye uğrarsa erken serbest bırakılması gerekiyordu, ikincisi, ABD'nin bölgedeki dost Arap devletlerinin güvenliğini güçlendirmesi gerekiyordu ve üçüncüsü, İran ve Irak'a askeri teçhizat satışına bir ambargo uygulanmalı. Plan, Başkan Reagan tarafından onaylandı ve daha sonra Birleşik Krallık Başbakanı Margaret Thatcher başkanlığındaki G-7 liderleri tarafından 1984 Londra Zirvesi'nde onaylandı. Plan uygulandı ve ABD'nin Irak'a yanıt verme hazırlığının temeli oldu. 1991 yılında Kuveyt'in işgali
İşgalden saatler sonra, Kuveyt ve ABD delegasyonları, işgali kınayan ve Irak birliklerinin geri çekilmesini talep eden 660 sayılı Kararı kabul eden BM Güvenlik Konseyi'nden bir toplantı talep etti. [73] [74] 3 Ağustos 1990'da Arap Birliği, ihtilafa lig içinden bir çözüm çağrısında bulunan ve dışarıdan müdahaleye karşı uyarıda bulunan kendi kararını kabul etti. Irak ve Libya, Irak'ın Kuveyt'ten çekilmesi kararına karşı çıkan yegane iki Arap Birliği ülkesiydi, FKÖ de buna karşı çıktı. [75] Yemen ve Ürdün Arap devletleri – Irak sınırındaki ve ekonomik destek için ülkeye güvenen Batılı bir müttefik [76] – Arap olmayan devletlerin askeri müdahalesine karşı çıktılar. [77] Arap Sudan devleti Saddam'la ittifak kurdu. [76]
6 Ağustos'ta, 661 sayılı Karar Irak'a ekonomik yaptırımlar getirdi. [78] [79] Kısa bir süre sonra, yaptırımların uygulanması için bir deniz ablukasına izin veren 665 [74] sayılı Karar izledi. "Yüklerini ve varış yerlerini denetlemek ve doğrulamak ve 661 sayılı kararın sıkı bir şekilde uygulanmasını sağlamak için tüm iç ve dış deniz taşımacılığını durdurmak için gerekli olabilecek özel koşullarla orantılı önlemlerin kullanılması" dedi. [80] [81]
Birleşik Krallık başbakanı Margaret Thatcher, Başkan'a 1930'lardaki tavizin yol açtığını hatırlatarak güçlü bir rol oynayana kadar ABD yönetimi, başlangıçta "istilaya boyun eğme ve hatta ona bir oldubitti olarak adapte olma imalarında" kararsızdı. savaşa, Saddam'ın dünya petrol arzının yüzde 65'i ile birlikte tüm Körfez'i insafına bırakacağını ve Başkan Bush'u "titrememeye" teşvik etmesiyle ünlüydü. [28]
İkna edildikten sonra, ABD'li yetkililer, herhangi bir tavizin Irak'ın bölgedeki etkisini önümüzdeki yıllarda güçlendireceği yönündeki İngiliz görüşünü kabul ederek, Irak'ın diğer Orta Doğu sorunlarıyla herhangi bir bağlantısı olmaksızın Kuveyt'ten tamamen çekilmesinde ısrar ettiler. [82]
12 Ağustos 1990'da Saddam, "bölgedeki tüm işgal vakalarının ve işgal olarak gösterilen vakaların aynı anda çözülmesini" önerdi. Spesifik olarak İsrail'e Filistin, Suriye ve Lübnan'daki işgal altındaki topraklardan, Suriye'nin Lübnan'dan çekilmesi ve "Irak ve İran'ın karşılıklı olarak geri çekilmesi ve Kuveyt'teki duruma ilişkin düzenleme" çağrısında bulundu. Ayrıca, Kuveyt'in işgaline yanıt olarak Suudi Arabistan'da seferber olan ABD birliklerinin Mısır'ı içermediği sürece "bir Arap gücü" ile değiştirilmesi çağrısında bulundu. Ayrıca, "tüm boykot ve kuşatma kararlarının derhal dondurulmasını" ve Irak ile ilişkilerin genel olarak normalleştirilmesini talep etti. [83] Krizin başlangıcından itibaren Başkan Bush, Irak'ın Kuveyt'i işgali ile Filistin sorunu arasındaki herhangi bir "bağlantıya" şiddetle karşı çıktı. [84]
23 Ağustos'ta Saddam, çıkış vizelerini reddettiği Batılı rehinelerle birlikte devlet televizyonuna çıktı. Videoda, Stuart Lockwood adındaki genç bir İngiliz çocuğa sütünü alıp almadığını sorar ve tercümanı aracılığıyla şöyle devam eder: "Umarız burada misafir olarak bulunmanız çok uzun sürmez. ve diğer yerlerde, savaşın belasını önlemek içindir." [85]
Ağustos 1990'da iletilen bir başka Irak önerisi, kimliği belirsiz bir Iraklı yetkili tarafından ABD Ulusal Güvenlik Danışmanı Brent Scowcroft'a iletildi. Yetkili, Beyaz Saray'a, BM'nin yaptırımları kaldırması, "Kuveyt'in Bubiyan ve Varbah adaları üzerinden Basra Körfezi'ne erişim garantisi vermesi" ve Irak'ın "Kuveyt'ten çekilmesi ve yabancıların gitmesine izin vereceğini" bildirdi. Kuveyt topraklarına kadar uzanan Rumaila petrol sahasının tam kontrolünü ele geçirin". Teklif ayrıca "Amerika Birleşik Devletleri ile 'her iki ulusun ulusal güvenlik çıkarlarını tatmin edecek' bir petrol anlaşması müzakere etme tekliflerini, 'Irak'ın ekonomik ve mali sorunlarını hafifletmek için ortak bir plan geliştirmeyi' ve 'Irak'ın istikrarı üzerinde ortak çalışmayı' içeriyor. körfez.'" [86]
29 Kasım 1990'da Güvenlik Konseyi, Irak'a 15 Ocak 1991'e kadar Kuveyt'ten çekilmesi için süre veren 678 sayılı Kararı kabul etti ve son tarihten sonra Irak'ı Kuveyt'ten çıkarmak için "gerekli tüm araçları" kullanma yetkisi verdi.
Aralık 1990'da Irak, yabancı birliklerin bölgeyi terk etmesi ve Filistin sorunu ile hem İsrail'in hem de Irak'ın kitle imha silahlarının imha edilmesi konusunda anlaşmaya varılması şartıyla Kuveyt'ten çekilme önerisinde bulundu. Beyaz Saray teklifi reddetti. [87] FKÖ'den Yaser Arafat, ne kendisinin ne de Saddam'ın İsrail-Filistin sorunlarını çözmenin Kuveyt'teki sorunları çözmenin bir ön koşulu olması gerektiğinde ısrar etmediğini, ancak bu sorunlar arasında "güçlü bir bağlantı" olduğunu kabul ettiğini ifade etti. [88]
Nihayetinde ABD ve İngiltere, Irak Kuveyt'ten çekilene kadar hiçbir müzakere olmayacağı ve Irak'ın askeri harekatından yararlandığı izlenimini vermemek için Irak'a taviz vermemeleri gerektiği konusundaki tutumlarında kaldılar. [82] Ayrıca, ABD Dışişleri Bakanı James Baker 1991 başlarında son dakika barış görüşmeleri için İsviçre'nin Cenevre kentinde Tarık Aziz ile bir araya geldiğinde, Aziz'in hiçbir somut öneride bulunmadığı ve herhangi bir varsayımsal Irak hamlesinin ana hatlarını vermediği bildirildi. [89]
14 Ocak 1991'de Fransa, BM Güvenlik Konseyi'nin Kuveyt'ten "hızlı ve kitlesel bir geri çekilme" çağrısında bulunmasını ve Irak'a Konsey üyelerinin bölgenin diğer sorunlarının çözümüne "aktif katkılarını" "etkin katkılarını" getireceklerini" önerdi. "Dünyanın bu bölgesinin güvenliğini, istikrarını ve gelişimini" sağlamak için uygun bir zamanda uluslararası bir konferans" toplayarak özellikle Arap-İsrail çatışması ve özellikle Filistin sorunu hakkında. Fransa'nın önerisi Belçika (şu anda dönen Konsey üyelerinden biri), Almanya, İspanya, İtalya, Cezayir, Fas, Tunus ve birkaç bağlantısız ülke tarafından desteklendi. ABD, İngiltere ve Sovyetler Birliği reddetti ABD'nin BM Büyükelçisi Thomas Pickering, Fransa'nın önerisinin kabul edilemez olduğunu, çünkü bunun Irak işgaline ilişkin önceki Konsey kararlarının ötesine geçtiğini belirtti. [90] [91] [92] Fransa, Bağdat'tan "somut bir ilgi belirtisi" bulamayınca bu öneriden vazgeçti. [93]
Askeri araçlar
Batı'nın temel endişelerinden biri, Irak'ın Suudi Arabistan'a karşı oluşturduğu önemli tehditti. Kuveyt'in fethinin ardından, Irak Ordusu Suudi petrol sahalarına kolay bir vuruş mesafesindeydi. Kuveyt ve Irak rezervleriyle birlikte bu alanların kontrolü, Saddam'a dünya petrol rezervlerinin çoğunluğu üzerinde kontrol sağlayacaktır. Irak'ın da Suudi Arabistan ile bir takım şikayetleri vardı. Suudiler, İran'la olan savaşı sırasında Irak'a 26 milyar dolar borç vermişti. Suudiler, Şii İran'ın İslam devriminin kendi Şii azınlığı üzerindeki etkisinden korktukları için bu savaşta Irak'ı desteklemişti. Savaştan sonra Saddam, Suudilere İran'la savaşarak verdiği yardım nedeniyle kredileri geri ödemek zorunda kalmaması gerektiğini hissetti.
Kuveyt'in fethinden kısa bir süre sonra Saddam, Suudilere sözlü olarak saldırmaya başladı. ABD destekli Suudi devletinin kutsal Mekke ve Medine şehirlerinin gayri meşru ve değersiz bir koruyucusu olduğunu savundu. Son zamanlarda Afganistan'da savaşan İslamcı grupların dilini, İran'ın uzun süredir Suudilere saldırmak için kullandığı retorikle birleştirdi. [94]
Carter Doktrini politikasına göre hareket eden ve Irak Ordusunun Suudi Arabistan'ı işgal edebileceği korkusuyla ABD Başkanı George HW Bush, ABD'nin Irak'ın Suudi Arabistan'ı işgal etmesini önlemek için "tamamen savunmacı" bir misyon başlatacağını çabucak duyurdu. kod adı Çöl Kalkanı Operasyonu. Operasyon 7 Ağustos 1990'da, daha önce ABD'den askeri yardım talebinde bulunan hükümdarı Kral Fahd'ın da talebi üzerine ABD birliklerinin Suudi Arabistan'a gönderilmesiyle başladı. [58] Bu "tamamen savunmacı" doktrin, 8 Ağustos'ta Irak, Kuveyt'i Irak'ın 19. eyaleti olarak ilan ettiğinde ve Saddam, kuzeni Ali Hassan Al-Majid'i askeri vali olarak atadığında hızla terk edildi. [95]
ABD Donanması, USS uçak gemileri etrafında inşa edilmiş iki deniz savaş grubu gönderdi Dwight D. Eisenhower ve USS Bağımsızlık 8 Ağustos'a kadar hazır oldukları Basra Körfezi'ne. ABD ayrıca USS savaş gemilerini de gönderdi Missouri ve USS Wisconsin bölgeye. Virginia'daki Langley Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki 1. Avcı Uçağı'ndan toplam 48 ABD Hava Kuvvetleri F-15'i Suudi Arabistan'a indi ve Irak ordusunu daha fazla caydırmak için hemen Suudi-Kuveyt-Irak sınırında 24 saat hava devriyelerine başladı. ilerlemeler. Onlara Bitburg, Almanya'daki 36. Taktik Avcı Kanadı'ndan 36 F-15 A-D katıldı. Bitburg birliği, Riyad'ın yaklaşık bir saat güney doğusundaki Al Kharj Hava Üssü'nde bulunuyordu. 36. TFW, savaş sırasında düşürülen 11 teyitli Irak Hava Kuvvetleri uçağından sorumlu olacak. İki Ulusal Hava Muhafız birimi Al Kharj Hava Üssü'nde konuşlandırıldı, Güney Carolina Ulusal Hava Muhafızları'nın 169. Savaş Uçağı, 24 F-16 ile 2.000 muharebe görevi uçurarak ve dört milyon pound (1.800.000 kilogram 1.800 metrik ton) mühimmat bırakarak bombalama misyonları uçtu ve New York Ulusal Hava Muhafızları'nın Syracuse'dan gelen 174. Avcı Kanadı, bombalama görevlerinde 24 F-16'yı uçurdu. Askeri yığınak oradan devam etti ve sonunda 543.000 askere ulaştı, bu sayı 2003 Irak işgalinde kullanılanın iki katı. Malzemenin çoğu, hızlı bir birikime izin verecek şekilde, hızlı deniz kaldırma gemileri aracılığıyla hava yoluyla kaldırıldı veya hazırlık alanlarına taşındı. Birikmenin bir parçası olarak, USS Midway ve diğer 15 gemiyi, 1.100 uçağı ve bin Deniz Piyadesini içeren Imminent Thunder Operasyonu da dahil olmak üzere Körfez'de amfibi tatbikatlar yapıldı. [96] Bir basın toplantısında, General Schwarzkopf, bu tatbikatların Irak güçlerini kandırmayı ve onları Kuveyt kıyı şeridini savunmaya devam etmeye zorlamayı amaçladığını belirtti. [97]
Koalisyon oluşturmak
Irak'ın Kuveyt'i işgaline ilişkin bir dizi BM Güvenlik Konseyi kararı ve Arap Birliği kararları kabul edildi. 29 Kasım 1990'da kabul edilen 678 sayılı Karar, Irak'a 15 Ocak 1991'e kadar bir geri çekilme süresi verdi ve "660 sayılı Kararı desteklemek ve uygulamak için gerekli tüm araçları" ve Irak'ın uymaması halinde güç kullanımına izin veren diplomatik bir formülasyona izin verdi. [99]
ABD'nin ekonomik destek almasını sağlamak için James Baker, Eylül 1990'da basının "Teneke Kupa Gezisi" adını verdiği dokuz ülkeye 11 günlük bir yolculuğa çıktı. İlk durak, bir ay önce ABD'ye tesislerini kullanma izni vermiş olan Suudi Arabistan oldu. Ancak Baker, Suudi Arabistan'ın kendisini savunmak için askeri çabaların maliyetinin bir kısmını üstlenmesi gerektiğine inanıyordu. Baker, Kral Fahd'dan 15 milyar dolar istediğinde, Kral, Baker'ın Kuveyt'ten de aynı miktarı isteyeceği sözünü hemen kabul etti. [ kaynak belirtilmeli ]
Ertesi gün, 7 Eylül, tam da bunu yaptı ve işgal altındaki ülkesinin dışındaki bir Sheraton oteline yerleşen Kuveyt Emiri, kolayca kabul etti. Baker daha sonra liderliğini "Orta Doğu'nun ılımlı sesi" olarak gördüğü Mısır ile görüşmelere başladı. Mısır Devlet Başkanı Mübarek, Saddam'ın Kuveyt'i işgal etmesi ve Saddam'ın Mübarek'e niyetinin bir işgal olmadığına dair güvence vermesi gerçeğine öfkeliydi. Mısır, ABD liderliğindeki müdahaleye destek ve asker sağladığı için yaklaşık 7 milyar dolarlık borç affı aldı. [100]
Baker, Irak'ın Sovyetler Birliği ile Orta Doğu barış konferansına yönelik taleplerini yumuşatmak için Helsinki ve Moskova'da durduktan sonra, Başkan Hafız Esad ile krizdeki rolünü görüşmek üzere Suriye'ye gitti. Esad'ın Saddam'a karşı derin bir kişisel düşmanlığı vardı ve bu, "Saddam'ın yıllardır onu [Esad'ı] öldürmeye çalıştığı" gerçeğiyle tanımlanıyor. Bu düşmanlığı besleyen ve Baker'ın Şam'ı ziyaret etme yönündeki diplomatik girişiminden etkilenen Esad (1983'te Beyrut'taki ABD Deniz Kuvvetleri kışlasının bombalanmasından bu yana ilişkiler kopmuştu), koalisyon çabalarına 100.000'e kadar Suriye askerini taahhüt etmeyi kabul etti. Bu, Arap devletlerinin koalisyonda temsil edilmesini sağlamada hayati bir adımdı. Karşılığında Washington, Suriye diktatörü Cumhurbaşkanı Hafız Esad'a Suriye'nin Lübnan'daki yönetimine karşı çıkan güçleri yok etmesi için yeşil ışık yaktı ve çoğunlukla Körfez ülkeleri aracılığıyla Suriye'ye bir milyar dolar değerinde silah sağlanmasını ayarladı. [101] İran'ın ABD liderliğindeki müdahaleye verdiği destek karşılığında, ABD hükümeti İran hükümetine ABD'nin Dünya Bankası'nın İran'a verdiği kredilere karşı muhalefetini sona erdirme sözü verdi. Kara işgalinin başlamasından bir gün önce, Dünya Bankası İran'a 250 milyon dolarlık ilk krediyi verdi. [101]
Baker, Amerikan müttefiki Şansölye Kohl ile görüşmek üzere Almanya'ya gitmeden önce, kendisine bazı askeri teçhizatın kullanılmasına söz verilen İtalyanlarla kısa bir ziyaret için Roma'ya uçtu. Almanya'nın anayasası (esas olarak ABD'nin aracılık ettiği) dış ülkelere askeri müdahaleyi yasaklamasına rağmen, Kohl koalisyonun savaş çabalarına iki milyar dolarlık bir katkının yanı sıra koalisyon müttefiki Türkiye'nin daha fazla ekonomik ve askeri desteğine ve Türkiye'nin nakliyesine iki milyar dolarlık bir katkı taahhüt etti. Mısırlı askerler ve gemiler Basra Körfezi'ne gidiyor. [102]
Afganistan, Arjantin, Avustralya, Bahreyn, Bangladeş, Belçika, Kanada, Çekoslovakya, Danimarka, Mısır, Fransa, Almanya, Yunanistan, Honduras, Macaristan, İtalya, Kuveyt: 39 ülkeden kuvvetlerden oluşan Irak'ın saldırganlığına karşı çıkan bir güçler koalisyonu kuruldu. , Fas, Hollanda, Yeni Zelanda, Nijer, Norveç, Umman, Pakistan, Polonya, Portekiz, Katar, Suudi Arabistan, Senegal, Sierra Leone, Singapur, Güney Kore, İspanya, İsveç, Suriye, Türkiye, Birleşik Arap Emirlikleri, Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri. [103] İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana en büyük koalisyondu. [104] ABD Ordusu Generali Norman Schwarzkopf, Jr., Basra Körfezi bölgesindeki koalisyon kuvvetlerinin komutanı olarak atandı. Sovyetler Birliği, Bağdat'ın Kuveyt'e yönelik saldırganlığını kınadı, ancak ABD ve müttefiklerinin Irak'a müdahalesini desteklemedi ve engellemeye çalıştı. [105]
Japonya ve Almanya, herhangi bir kuvvet katkısında bulunmasalar da, sırasıyla 10 milyar dolar ve 6,6 milyar dolarlık mali katkılarda bulundular. ABD askerleri, koalisyonun Irak'taki 956.600 askerinin %73'ünü temsil ediyor. [106]
Koalisyon ülkelerinin çoğu askeri güç gönderme konusunda isteksizdi. Bazıları savaşın bir Arap iç meselesi olduğunu hissetti veya ABD'nin Ortadoğu'daki etkisini artırmak istemedi. Ancak sonunda, birçok ülke Irak'ın diğer Arap devletlerine karşı saldırganlığı, ekonomik yardım veya borç affı teklifleri ve yardımları durdurma tehditleri karşısında ikna oldu. [107]
Müdahale gerekçesi
ABD ve BM, çatışmaya müdahil olmak için birkaç kamuoyu gerekçesi sundu, en belirgini Irak'ın Kuveyt'in toprak bütünlüğünü ihlal etmesiydi.Buna ek olarak ABD, bölgedeki önemi ve kilit bir petrol tedarikçisi olarak, onu önemli bir jeopolitik öneme sahip kılan müttefiki Suudi Arabistan'ı desteklemek için harekete geçti. Irak işgalinden kısa bir süre sonra, ABD Savunma Bakanı Dick Cheney, Kral Fahd'ın ABD askeri yardımı talep ettiği Suudi Arabistan'a yaptığı birkaç ziyaretin ilkini yaptı. ABD Başkanı George Bush, 11 Eylül 1990'da ABD Kongresi'nin özel bir ortak oturumunda yaptığı konuşmada, gerekçeleri şu sözlerle özetledi: "Üç gün içinde, 120.000 Irak askeri 850 tankla Kuveyt'e döküldü ve güneye doğru hareket etti. Suudi Arabistan'ı tehdit ediyor. O zaman bu saldırganlığı kontrol etmek için harekete geçmeye karar verdim." [108]
Pentagon, Irak kuvvetlerinin sınır boyunca biriktiğini gösteren uydu fotoğraflarının bu bilginin kaynağı olduğunu belirtti, ancak daha sonra bunun yanlış olduğu iddia edildi. için bir muhabir Petersburg Times o sırada yapılmış ve boş çölden başka hiçbir şey göstermeyen iki ticari Sovyet uydu görüntüsü aldı. [109]
Yabancı müdahalenin diğer gerekçeleri arasında Irak'ın Saddam dönemindeki insan hakları ihlalleri tarihi yer alıyordu. Irak'ın ayrıca, Saddam'ın İran-Irak Savaşı sırasında İran birliklerine ve Enfal kampanyasında kendi ülkesinin Kürt nüfusuna karşı kullandığı biyolojik silahlara ve kimyasal silahlara sahip olduğu biliniyordu. Irak'ın da nükleer silah programına sahip olduğu biliniyordu, ancak bununla ilgili Ocak 1991 tarihli raporun gizliliği 26 Mayıs 2001'de CIA tarafından kısmen kaldırıldı.
Halkı hedefleyen halkla ilişkiler kampanyası
Irak ordusu işgal sırasında insan hakları ihlalleri işlese de, ABD'de en çok reklamı yapılan iddia edilen olaylar, Kuveyt hükümeti tarafından Amerikalıları askeri müdahaleyi desteklemeye ikna etmek için tutulan halkla ilişkiler firmasının uydurmalarıydı. Irak'ın Kuveyt'i işgalinden kısa bir süre sonra örgüt, Ücretsiz Kuveyt için Vatandaşlar ABD'de kuruldu. Halkla ilişkiler firması Hill & Knowlton'ı Kuveyt hükümeti tarafından ödenen yaklaşık 11 milyon dolara kiraladı. [111]
Şirket, bölgede konuşlanmış ABD askerlerine Irak'taki mezalimler hakkında kitaplar dağıtmak, üniversite kampüslerine "Özgür Kuveyt" tişörtleri ve hoparlörler dağıtmak ve televizyon istasyonlarına düzinelerce video haber bülteni yayınlamak gibi ABD kamuoyunu etkilemenin diğer birçok yolunun yanı sıra, şirket ayarladı. Kuveyt Şehri hastanesinde çalışan bir hemşire olarak kendini tanıtan genç bir kadının, Iraklı askerlerin bebekleri kuvözlerden çıkarıp yerde ölüme terk etmelerini anlattığı ABD Kongresi'nin bir grup üyesinin önüne çıkması için. [112]
Hikaye hem halkı hem de Kongreyi Irak'la bir savaşa doğru yönlendirmeye yardımcı oldu: Altı Kongre üyesi, ifadenin Irak'a karşı askeri harekatı desteklemek için yeterli olduğunu söyledi ve yedi Senatör, tartışmada ifadeye atıfta bulundu. Senato 52-47 oyla askeri harekatları destekledi. Ancak savaştan bir yıl sonra bu iddianın uydurma olduğu ortaya çıktı. İfade veren genç kadının Kuveyt Kraliyet Ailesi üyesi ve Kuveyt'in ABD büyükelçisinin kızı olduğu belirlendi. [112] Irak işgali sırasında Kuveyt'te yaşamamıştı.
Kuluçka makinesi tanıklığı da dahil olmak üzere Hill & Knowlton halkla ilişkiler kampanyasının ayrıntıları John R. MacArthur's'da yayınlandı. İkinci Cephe: Körfez Savaşı'nda Sansür ve Propaganda, [113] ve MacArthur tarafından bir Op-ed yayınlandığında geniş kamuoyunun dikkatini çekti. New York Times. Bu, orijinal sahte tanıklıktan çok daha fazla sayıda kuvözden kopan bebek olduğunu iddia eden bir hesabın tanıtımını yapan Uluslararası Af Örgütü tarafından yeniden incelemeye yol açtı. Bunu destekleyecek hiçbir kanıt bulamayınca örgüt geri çekildi. Başkan Bush daha sonra kuluçka iddialarını televizyonda tekrarladı.
Gerçekte, Irak Ordusu, Kuveyt'i işgali sırasında, üç kardeşin yargılanmadan yargısız infaz edilmesi, ardından cesetlerinin üst üste yığılması ve halka açık bir sokakta çürümeye bırakılması gibi çeşitli iyi belgelenmiş suçlar işledi. [114] Irak birlikleri ayrıca, bir konutun defalarca dışkılandığı özel Kuveyt evlerini aradı ve yağmaladı. [115] Bir sakin daha sonra şunları söyledi: "Her şey şiddet uğruna şiddet, yıkım uğruna yıkımdı. Gerçeküstü bir tablo hayal edin. Salvador Dalí tarafından". [116]
ABD Başkanı Bush defalarca Saddam Hüseyin'i Hitler'e benzetti. [117]
Hava kampanyası
Körfez Savaşı, 16 Ocak 1991'de geniş bir hava bombardımanı harekatı ile başladı. Koalisyon güçleri, arka arkaya 42 gün ve gece boyunca Irak'ı askeri tarihin en yoğun hava bombardımanlarından birine maruz bıraktı. Koalisyon 100.000'den fazla sorti yaptı ve askeri ve sivil altyapıyı büyük ölçüde tahrip eden 88.500 ton bomba attı [118]. [119] Hava harekatının komutanı, General Schwarzkopf hâlâ ABD'deyken kısa bir süre ABD Merkez Komutanlığı Baş Komutanı - İleri olarak görev yapan USAF Korgeneral Chuck Horner tarafından yapıldı.
678 sayılı Kararda belirlenen son tarihten bir gün sonra koalisyon, Çöl Fırtınası Operasyonu kod adlı genel saldırıyı başlatan büyük bir hava harekatı başlattı. Öncelik, Irak Hava Kuvvetleri ve uçaksavar tesislerinin imhasıydı. Sortiler çoğunlukla Suudi Arabistan'dan ve Basra Körfezi ve Kızıldeniz'deki altı uçak gemisi savaş grubundan (CVBG) başlatıldı.
Sonraki hedefler komuta ve iletişim tesisleriydi. Saddam Hüseyin, İran-Irak Savaşı'nda Irak güçlerini yakından yönetmişti ve daha düşük seviyelerde inisiyatif cesareti kırılmıştı. Koalisyon planlayıcıları, komuta ve kontrolden yoksun bırakılırsa Irak direnişinin hızla çökeceğini umuyorlardı.
Hava harekâtının üçüncü ve en büyük aşaması, Irak ve Kuveyt'teki askeri hedefleri hedef aldı: Scud füze rampaları, silah araştırma tesisleri ve deniz kuvvetleri. Koalisyonun hava gücünün yaklaşık üçte biri, bazıları kamyonlarda bulunan ve bu nedenle bulunması zor olan Scud'lara saldırmak için ayrılmıştı. ABD ve İngiliz özel harekat kuvvetleri, Scud'ların aranmasına ve yok edilmesine yardımcı olmak için batı Irak'a gizlice sokulmuştu.
İnsan taşınabilir hava savunma sistemleri de dahil olmak üzere Irak uçaksavar savunması, düşman uçaklarına karşı şaşırtıcı bir şekilde etkisizdi ve koalisyon, Irak eylemi nedeniyle 44'ü 100.000'den fazla sortide sadece 75 uçak kaybına uğradı. Bu kayıpların ikisi, Irak'ın yerden ateşlenen silahlarından kaçarken uçakların yerle çarpışmasının sonucudur. [120] [121] Bu kayıplardan biri, onaylanmış bir hava-hava zaferidir. [122]
Irak Scud füzesi İsrail ve Suudi Arabistan'ı vurdu
Irak hükümeti, işgal edilirse saldıracağını gizlemedi. Savaş başlamadan önce, İsviçre'nin Cenevre kentindeki başarısız ABD-Irak barış görüşmelerinin ardından, bir muhabir Irak'ın İngilizce konuşan Dışişleri Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Tarık Aziz'e sordu: "Sayın Dışişleri Bakanı, savaş başlarsa... saldırı?" Cevabı şuydu: "Evet, kesinlikle, evet." [123] [124]
İlk saldırılardan beş saat sonra, Irak devlet radyosu, "Bu büyük hesaplaşma başlarken zaferin şafağı yaklaşıyor" açıklamasını yaptı. Irak ertesi gün sekiz füze ateşledi. Bu füze saldırıları savaş boyunca devam edecekti. Irak, savaşın yedi haftasında 88 Scud füzesi ateşledi. [125]
Irak, İsrail'den askeri bir yanıt almayı umuyordu. Irak hükümeti, İsrail'in yanında savaşma konusunda isteksiz olacakları için birçok Arap devletinin Koalisyondan çekileceğini umuyordu. [84] İlk saldırıların ardından, İsrail Hava Kuvvetleri jetleri, Irak ile kuzey hava sahasında devriye gezmek üzere görevlendirildi. İsrail, önceki 40 yıllık politikası her zaman misilleme olduğu için askeri olarak misilleme yapmaya hazırlandı. Ancak Başkan Bush, İsrail Başbakanı Yitzhak Shamir'e, İsrail Irak'a saldırırsa diğer Arap ülkelerinin koalisyonu terk edeceği veya Irak'a katılacağı korkusuyla misilleme yapmaması ve İsrail jetlerini geri çekmemesi için baskı yaptı. Ayrıca İsrail'in Irak'a saldırmak için Suriye veya Ürdün hava sahasını kullanması durumunda Irak'ın yanında savaşa müdahale etmesi veya İsrail'e saldırmasından korkuluyordu. Koalisyon, Scud saldırılarına yanıt vermekten kaçınırsa İsrail'i savunmak için Patriot füzeleri konuşlandırma sözü verdi. [126] [127]
İsrail'i hedef alan Scud füzeleri nispeten etkisizdi, çünkü aşırı mesafeden ateş etmek isabetlilik ve yükte önemli bir azalmaya neden oldu. Yahudi Sanal Kütüphanesine göre, Irak saldırıları 74 İsrailliyi öldürdü: ikisi doğrudan ve geri kalanı boğulma ve kalp krizinden. [128] Yaklaşık 230 İsrailli yaralandı. [129] Büyük çaplı maddi hasar da meydana geldi ve İsrail Dışişleri Bakanlığı'na göre, "Genel mülke verilen hasar 1.302 ev, 6.142 daire, 23 kamu binası, 200 dükkan ve 50 arabadan oluşuyordu." [130] Irak'ın sarin gibi sinir gazıyla dolu füzeleri ateşlemesinden korkuluyordu. Sonuç olarak, İsrail hükümeti vatandaşlarına gaz maskeleri verdi. İlk Irak füzeleri İsrail'i vurduğunda, bazı insanlar kendilerine sinir gazı için bir panzehir enjekte etti. İsrail şehirlerinde kullanılan sağlam inşaat tekniklerinin, Scud'ların yalnızca geceleri fırlatıldığı gerçeğiyle birleştiğinde, Scud saldırılarından kaynaklanan zayiat sayısını sınırlamada önemli bir rol oynadığı öne sürüldü. [131]
İsrail'e yönelik Scud tehdidine yanıt olarak ABD, sivilleri korumak için iki adet MIM-104 Patriot füzesi bataryasıyla birlikte İsrail'e hızla bir Patriot füze hava savunma topçu taburu gönderdi. [132] Hollanda Kraliyet Hava Kuvvetleri de İsrail ve Türkiye'ye bir Patriot füze filosu yerleştirdi. Hollanda Savunma Bakanlığı daha sonra Patriot füze sisteminin askeri kullanımının büyük ölçüde etkisiz olduğunu, ancak etkilenen nüfus için psikolojik değerinin yüksek olduğunu belirtti. [133]
Koalisyon hava kuvvetleri ayrıca, kamufle edilmiş kamyonları füzelerini İsrail veya Suudi Arabistan'a ateşlemeden önce bulmaya çalışarak, Irak çölünde "Scud avlarında" yoğun bir şekilde tatbikat yaptı. Karada, özel harekat kuvvetleri de Irak'a sızdı ve Scud'ları bulmak ve yok etmekle görevlendirildi - SAS'ın talihsiz Bravo Two Zero devriyesi de dahil. Özel operasyonlar hava devriyeleriyle birleştirildiğinde, saldırıların sayısı keskin bir şekilde düştü, ardından Irak kuvvetleri koalisyon taktiklerine uyum sağladıkça biraz arttı.
Scud saldırıları devam ederken, İsrailliler giderek sabırsızlandılar ve Irak'a karşı tek taraflı askeri harekata geçmeyi düşündüler. 22 Ocak 1991'de, iki koalisyon Patriot'unun müdahale edememesinin ardından İsrail şehri Ramat Gan'a bir Scud füzesi çarptı. Üç yaşlı ölümcül kalp krizi geçirdi, 96 kişi daha yaralandı ve 20 apartman hasar gördü. [134] [135] Bu saldırıdan sonra İsrailliler, ABD'nin saldırıları durduramaması halinde durduracakları konusunda uyardı. Bir noktada, İsrail komandoları Irak'a uçmaya hazırlanan helikopterlere bindiler, ancak ABD Savunma Bakanı Dick Cheney'in Scud'ları yok etme amaçlı koalisyon çabalarının boyutunu bildiren ve İsrail müdahalesinin ABD kuvvetlerini tehlikeye atabileceğini vurgulayan bir telefon görüşmesi sonrasında görev iptal edildi. . [136]
İsrail'e yönelik saldırılara ek olarak, Suudi Arabistan'a 47 Scud füzesi, Bahreyn'e ve Katar'a birer füze ateşlendi. Füzeler hem askeri hem de sivil hedeflere ateşlendi. Bir Suudi sivil öldü, 78 kişi de yaralandı. Bahreyn ve Katar'da can kaybı yaşanmadı. Suudi hükümeti, Irak'ın kimyasal silah içeren savaş başlıklı füzeleri kullanması durumunda tüm vatandaşlarına ve gurbetçilere gaz maskesi verdi. [137] Hükümet, Scud saldırıları sırasında vatandaşları uyarmak için televizyon üzerinden uyarılar ve 'tamamen açık' mesajlar yayınlıyor.
25 Şubat 1991'de, bir Scud füzesi, Greensburg, Pensilvanya dışında, Suudi Arabistan'ın Dhahran kentinde konuşlanmış olan 14. Quartermaster Müfrezesinin bir ABD Ordusu kışlasını vurdu, 28 askeri öldürdü ve 100'den fazla kişiyi yaraladı.
Irak'ın Suudi Arabistan'ı işgali (Khafji Savaşı)
29 Ocak'ta Irak kuvvetleri, hafif bir şekilde savunulan Suudi şehri Khafji'ye tanklar ve piyadelerle saldırdı ve işgal etti. Khafji Savaşı, iki gün sonra Iraklıların Katar kuvvetleri ve ABD Deniz Piyadeleri tarafından desteklenen Suudi Arabistan Ulusal Muhafızları tarafından geri sürülmesiyle sona erdi. [139] Müttefik kuvvetler yoğun topçu ateşi kullandı.
Her iki taraf da kayıplar verdi, ancak Irak kuvvetleri müttefik kuvvetlerden önemli ölçüde daha fazla ölü ve esir aldı. İki ayrı dost ateşi olayında on bir Amerikalı öldü, AC-130 savaş gemileri bir Irak karadan havaya füzesi tarafından vurulduğunda 14 ABD havacısı daha öldürüldü, [140] ve savaş sırasında iki ABD askeri esir alındı. Suudi ve Katar güçlerinin toplam 18 ölüsü vardı. Hafji'deki Irak kuvvetleri 60-300 ölü ve 400 esir aldı.
Khafji Savaşı, hava gücünün düşman kara kuvvetlerinin ilerlemesini tek başına nasıl engelleyebileceğinin bir örneğiydi. Irak birliklerinin hareketlerini öğrendikten sonra, 140 koalisyon uçağı, tabur büyüklüğünde birimler halinde iki zırhlı tümenden oluşan ilerleyen bir sütuna saldırmak için yönlendirildi. Gece boyunca ve ertesi güne kadar hassas mesafeli saldırılar gerçekleştirildi. Irak araç kayıpları 357 tank, 147 zırhlı personel taşıyıcı ve 89 mobil topçu parçasını içeriyordu. Bazı ekipler, güdümlü bombalarla imha edilebileceklerini fark edince araçlarını terk etti ve tümenlerin şehre organize bir saldırı için toplanmasını engelledi. İran-Irak Savaşı'nda savaşan bir Iraklı asker, tugayının "İran'a karşı sekiz yıl süren savaşta olduğundan daha fazla 30 dakika içinde Khafji'de müttefik hava kuvvetleri tarafından daha fazla ceza aldığını" belirtti. [141]
Görev Gücü 1-41 Piyade, 2. Zırhlı Tümen'den (İleri) bir ABD Ordusu ağır tabur görev gücüydü. Öncelikle 1. Tabur, 41. Piyade Alayı, 3. Tabur, 66. Zırh Alayı ve 4. Tabur, 3. Topçu Alayı'ndan oluşan VII Kolordu'nun öncüsüydü. Görev Gücü 1-41, 15 Şubat 1991'de Suudi Arabistan sınırını ihlal eden ve 17 Şubat 1991'de Irak'ta düşmanla doğrudan ve dolaylı yangınla mücadele eden kara muharebe operasyonları yürüten ilk koalisyon gücüydü. [142] Varıştan kısa bir süre sonra. tiyatroda Görev Gücü 1-41 Piyade bir karşı keşif görevi aldı. [143] 1-41 Piyade, 1. Filo, 4. Zırhlı Süvari Alayı tarafından desteklendi. Bu ortak çaba, Görev Gücü Demiri olarak bilinecekti. [144] Karşı keşif, genellikle düşmanın keşif unsurlarını yok etmeyi veya geri püskürtmeyi ve komutanlarının dost kuvvetlerin gözlemini reddetmeyi içerir. 15 Şubat 1991'de 3. Topçu Alayı 4. Taburu, Irak bölgesinde Amerikan kuvvetlerini gözlemleyen bir römork ve birkaç kamyona ateş açtı. [145] 16 Şubat 1991'de birkaç Irak aracı grubunun Görev Gücü'nde keşif yaptığı ortaya çıktı ve 4-3 FA'dan ateşle sürüldü. [146] Altı araç da dahil olmak üzere başka bir düşman müfrezesinin Görev Gücü'nün kuzeydoğusunda olduğu bildirildi. 4-3 FA'den topçu ateşi ile meşgul oldular. [147] O akşamın ilerleyen saatlerinde başka bir Iraklı araç grubu, Görev Gücü'nün merkezine doğru hareket ederken görüldü. Irak Sovyet yapımı BTR'ler ve tanklar gibi görünüyordu. Sonraki bir saat boyunca Görev Gücü, Irak keşif birimleriyle birkaç küçük muharebeye girdi. TF 1-41 IN, Irak oluşumunda bir tankı yok eden TOW füzeleri ateşledi. Formasyonun geri kalanı, 4-3 FA'den topçu ateşi tarafından yok edildi veya sürüldü. [147] 17 Şubat 1991'de Görev Gücü düşman havan ateşi aldı, ancak düşman kuvvetleri kaçmayı başardı. [148] O akşamın ilerleyen saatlerinde Görev Gücü düşman topçu ateşi aldı, ancak herhangi bir kayıp vermedi. [149]
Görev Gücü 1-41 Piyade, 15 Şubat 1991'de Suudi Arabistan sınırını ihlal eden ve Irak'ta 17 Şubat 1991'de düşmanla doğrudan ve dolaylı yangınla mücadele eden kara harekatı operasyonları yürüten ilk koalisyon gücüydü. [150] Bu eylemden önce. Görev Gücü'nün birincil ateş destek taburu, 3. Topçu Alayı'nın 4. Taburu, büyük bir topçu hazırlığına katıldı. Topçu barajına birden fazla ülkeden yaklaşık 300 silah katıldı. Bu görevler sırasında 14.000'den fazla mermi atıldı. M270 Çoklu Fırlatma Roket Sistemleri, Irak hedeflerine ek olarak 4.900 roket fırlatılmasına katkıda bulundu. [151] Irak, bu barajın ilk aşamalarında [152] yaklaşık 396 Irak topçu parçasının imhası dahil olmak üzere 22'ye yakın topçu taburunu kaybetti. [152]
Bu baskınların sonunda Irak'ın topçu varlıkları neredeyse tamamen ortadan kalkmıştı. Hazırlık sırasında tamamen imha edilen bir Irak birimi, Irak 48. Piyade Tümeni Topçu Grubuydu. [153] Grubun komutanı, biriminin 100 silahından 83'ünü topçu hazırlığı nedeniyle kaybettiğini belirtti. [153] Bu topçu hazırlığı, B-52 bombardıman uçakları ve Lockheed AC-130 sabit kanatlı savaş gemilerinin hava saldırılarıyla desteklendi. [154] 1. Piyade Tümeni Apache helikopterleri ve B-52 bombardıman uçakları, Irak'ın 110. Piyade Tugayına baskın düzenledi. [155] 1. Mühendis Taburu ve 9. Mühendis Taburu, düşman topraklarında bir dayanak sağlamak ve 1. Piyade Tümeni ile İngiliz 1. Zırhlı Tümenini ileriye geçmek için doğrudan ve dolaylı düşman ateşi altında saldırı şeritlerini işaretledi ve kanıtladı. [150] [156]
24 Şubat 1991'de 1. Süvari Tümeni, Irak topçu birliklerine karşı birkaç topçu görevi gerçekleştirdi. [157] Bir topçu görevi, Irak 25. Piyade Tümeni sektöründe, Irak T-55 tanklarıyla güçlendirilmiş bir dizi Irak sığınağına çarptı. [157] Aynı gün 2. Tugay, 1. Tabur, 5. Süvari, 1. Tabur, 32. Zırh ile 1. Süvari Tümeni ve 1. [157] 24 Şubat 2'nci Tugay, 1. Piyade Tümeni, Wadi Al-Batin'in batısındaki Irak savunmasındaki gedikten geçti ve ayrıca kuzeydoğu bölgesini gedik bölgesinden düşman direnişinden temizledi. [150] Görev Gücü 3-37. Zırh, dört geçiş şeridini temizleyerek ve doğrudan düşman ateşi altındaki boşluğu genişleterek Irak savunmasını kırdı. [150] Ayrıca 24 Şubat'ta 1. Piyade Tümeni ile 1. Süvari Tümeni, Irak 26. Piyade Tümeni'ne ait Irak karakollarını ve devriyelerini imha etti. [158] İki tümen de mahkumları yakalamaya başladı. [158] 1. Piyade Tümeni, Phase Line Vermont ile Phase Line Kansas arasındaki bölgeyi temizledi. [158] 1. Piyade Tümeni'nin 3. Taburu, 37. Zırhı Irak'ın arka savunma mevzilerine ulaştığında, bir Irak D-30 topçu bataryasını ve birçok kamyon ve sığınağı imha etti. [159]
Görev Gücü 1-41 Piyade, Irak-Suudi Arabistan sınırı boyunca Irak'ın ilk savunma pozisyonlarını ihlal etme görevi verildi. [150] 1. Filo, 4. Zırhlı Süvari Alayı, faaliyet gösterdiği sektörde benzer sorumluluklar üstlendi.[150] 1. Piyade Tümeni'nin 5. Taburu, 16. Piyade de siperlerin temizlenmesinde önemli bir rol oynadı ve bu süreçte 160 Irak askerini ele geçirdi. [159] Irak topraklarına girdikten sonra Görev Gücü 1-41 Piyade, birçok Irak savunma mevzisi ve sığınağıyla karşılaştı. Bu savunma pozisyonları, tugay büyüklüğünde bir unsur tarafından işgal edildi. [160] Görev Gücü 1-41 Piyade unsurları atlarından indi ve bu iyi hazırlanmış ve ağır tahkim edilmiş sığınakları işgal eden düşman askerleriyle çarpışmaya hazırlandı. [160] Görev Gücü, kapsamlı bunker kompleksini temizlemek için altı saatlik bir mücadele içinde bulundu. [160] Iraklılar, Görev Gücü'nü hafif silah ateşi, RPG'ler, havan ateşi ve Irak topçu varlıklarından geriye kalanlarla meşgul etti. Ağır Irak kayıplarına ve Iraklıların savunma pozisyonlarından çıkarılmasına ve birçoğunun savaş esiri olmasına neden olan bir dizi savaş yaşandı. Bazıları diğer koalisyon güçleri tarafından öldürülmek veya yakalanmak için kaçtı. [161] Sığınakları temizleme sürecinde Görev Gücü 1-41, iki tugay komuta merkezini ve Irak 26. Piyade Tümeni komuta merkezini ele geçirdi. [162] Görev Gücü ayrıca bir tugay komutanı, birkaç tabur komutanı, bölük komutanları ve kurmay subayları da ele geçirdi. [162] Muharebe operasyonları ilerledikçe Görev Gücü 1-41 Piyade kısa menzilli saldırıya geçti ve pusu pozisyonlarında düşman tanklarına çok sayıda kazıldı. [142] Birkaç saat boyunca, Irak'ın RPG donanımlı tanksavar ekiplerini, T-55 tanklarını ve atından indirilen Irak piyadeleri, geçen Amerikan araçlarına ateş açtı, ancak ilk kuvvetlerin ardından diğer ABD tankları ve savaş araçları tarafından imha edildi. [163]
1. Piyade Tümeni'nin Görev Gücü 2-16 Piyade, Irak kuvvetlerine ağır kayıplar verirken, düşman müstahkem hendek sistemi aracılığıyla aynı anda dört şeridi temizledi. [150] Görev Gücü 2-16, çok sayıda düşman aracı, ekipmanı, personeli ve komuta sığınaklarının ele geçirilmesi ve imha edilmesiyle sonuçlanan 21 km'lik (13 mil) yerleşik düşman mevzilerini temizleyerek saldırıya devam etti. [150]
Kara harekâtı, Amerikan askeri tarihindeki en büyük tank muharebelerinden üç veya muhtemelen dördünden oluşuyordu. [164] [165] 73 Easting, Norfolk ve Medina Ridge'deki muharebeler, tarihi önemleriyle iyi bilinir. [164] Bazıları Medina Ridge savaşını savaşın en büyük tank savaşı olarak görüyor. [150] ABD Deniz Piyadeleri de Kuveyt Uluslararası Havalimanı'nda tarihinin en büyük tank savaşını verdi. [165] ABD 3. Zırhlı Tümeni ayrıca Norfolk savaşının gerçekleştiği yerden çok uzak olmayan Objective Dorset'te önemli bir savaşa girdi. ABD 3. Zırhlı Tümeni, Irak güçleriyle bu özel karşılaşma sırasında yaklaşık 300 düşman savaş aracını imha etti. [150] Iraklılar, Amerikan liderliğindeki koalisyona karşı bu savaşlar sırasında 3.000'den fazla tank ve 2.000'den fazla diğer savaş aracını kaybetti. [22]
Kuveyt'in kurtuluşu
ABD'nin Kuveyt'in kurtuluşundan önceki gece hava saldırıları ve denizden silah sesleri ile yaptığı tuzak saldırılar, Iraklıları ana koalisyon kara saldırısının Kuveyt'in merkezine odaklanacağına inandırmak için tasarlandı.
Aylardır, Suudi Arabistan'daki Amerikan birlikleri, neredeyse sürekli Irak topçu ateşinin yanı sıra Scud füzeleri ve kimyasal saldırı tehditleri altındaydı. 24 Şubat 1991'de 1. ve 2. Deniz Tümenleri ile 1. Hafif Zırhlı Piyade Taburu Kuveyt'e girdi ve Kuveyt Şehri'ne doğru yola çıktı. Siperler, dikenli teller ve mayın tarlalarıyla karşılaştılar. Ancak, bu pozisyonlar zayıf bir şekilde savunuldu ve ilk birkaç saat içinde istila edildi. Birkaç tank savaşı gerçekleşti, ancak çoğu Irak askeri teslim olduğu için koalisyon birlikleri asgari direnişle karşılaştı. Genel örüntü, Iraklıların teslim olmadan önce kısa bir mücadele vermesiydi. Ancak Irak hava savunması dokuz ABD uçağını düşürdü. Bu arada, Arap devletlerinden gelen kuvvetler doğudan Kuveyt'e doğru ilerlediler, çok az direnişle karşılaştılar ve çok az kayıp verdiler. [ kaynak belirtilmeli ]
Koalisyon güçlerinin başarılarına rağmen, Irak Cumhuriyet Muhafızlarının yok edilmeden önce Irak'a kaçmasından korkuluyordu. İngiliz zırhlı kuvvetlerinin planlanandan 15 saat önce Kuveyt'e gönderilmesine ve Cumhuriyet Muhafızlarının ardından ABD kuvvetlerinin gönderilmesine karar verildi. Koalisyon ilerleyişinden önce ağır bir topçu ve roket barajı geldi, ardından 150.000 asker ve 1.500 tank ilerlemeye başladı. Kuveyt'teki Irak kuvvetleri, Saddam Hüseyin'in doğrudan emriyle hareket ederek ABD birliklerine karşı saldırıya geçti. Yoğun çatışmalara rağmen Amerikalılar Iraklıları geri püskürttü ve Kuveyt şehrine doğru ilerlemeye devam etti. [ kaynak belirtilmeli ]
Kuveyt kuvvetleri şehri kurtarmakla görevlendirildi. Irak birlikleri sadece hafif bir direniş gösterdi. Kuveytliler, bir askeri kaybetmesine ve bir uçağı düşürmesine rağmen şehri hızla kurtardı. 27 Şubat'ta Saddam, Kuveyt'ten geri çekilme emri verdi ve Başkan Bush, Kuveyt'in kurtarıldığını ilan etti. Ancak Kuveyt Uluslararası Havalimanı'ndaki bir Iraklı birlik mesajı alamamış gibi göründü ve şiddetle direndi. ABD Deniz Piyadeleri, havaalanını güvenlik altına almadan önce saatlerce savaşmak zorunda kaldı ve ardından Kuveyt güvenli ilan edildi. Dört gün süren çatışmaların ardından Irak kuvvetleri Kuveyt'ten ihraç edildi. Kavurucu toprak politikası kapsamında 700'e yakın petrol kuyusunu ateşe verdiler ve yangınları söndürmeyi zorlaştırmak için kuyuların çevresine kara mayınları yerleştirdiler. [166]
Irak'a ilk hamle
Savaşın kara aşaması resmen Çöl Kılıcı Operasyonu olarak belirlendi. [167] Irak'a giren ilk birlikler, Ocak ayı sonlarında İngiliz Özel Hava Servisi'nin B filosunun üç devriyesiydi; çağrı işaretleri Bravo One Zero, Bravo Two Zero ve Bravo Three Zero. Sekiz kişilik bu devriyeler, gündüzleri köprüler ve kamuflaj ağları altında saklandıkları için havadan tespit edilemeyen Scud mobil füze rampalarının hareketleri hakkında istihbarat toplamak için Irak hatlarının gerisine indi. [168] Diğer hedefler arasında, fırlatıcıların ve boru hatlarında uzanan ve İsrail'e karşı saldırılar başlatan TEL operatörlerine koordinatlar ileten fiber optik iletişim dizilerinin imha edilmesi yer alıyordu. Operasyonlar, olası bir İsrail müdahalesini önlemek için tasarlandı. Görevlerini yerine getirmek için yeterli yer örtüsünün olmaması nedeniyle, Bir Sıfır ve Üç Sıfır operasyonlarını terk ederken, İki Sıfır kaldı ve daha sonra tehlikeye girdi, sadece Çavuş Chris Ryan Suriye'ye kaçtı.
ABD Ordusu 1. Süvari Tümeni'nin 2. Tugayı, 1. . [ kaynak belirtilmeli ] 17 Ocak 1991'de, 101. [169] 15 ile 20 Şubat arasında, Wadi Al-Batin Savaşı Irak'ta gerçekleşti. Bu, 1. Süvari Tümeni'nin 1. Taburu 5. Bu, Iraklılara güneyden bir koalisyon işgalinin gerçekleşeceğini düşündürmek için tasarlanmış bir sahte saldırıydı. Iraklılar şiddetle direndi ve Amerikalılar sonunda planlandığı gibi Wadi Al-Batin'e geri çekildi. Bir M2 Bradley IFV taretinin imha edildiği üç ABD askeri öldü ve dokuzu yaralandı, ancak 40 esir alıp beş tankı imha ettiler ve Iraklıları başarılı bir şekilde aldattılar. Bu saldırı, XVIII. 22 Şubat 1991'de Irak, Sovyetlerin önerdiği bir ateşkes anlaşmasını kabul etti. Anlaşma, Irak'ın, tam bir ateşkesin ardından altı hafta içinde askerlerini işgal öncesi mevzilerine geri çekmesi ve ateşkesin izlenmesi ve BM Güvenlik Konseyi tarafından denetlenmesi çağrısında bulundu.
Koalisyon öneriyi reddetti, ancak geri çekilen Irak güçlerine saldırı yapılmayacağını söyledi. kaynak belirtilmeli ] ve Irak'a güçlerini geri çekmesi için 24 saat süre verdi. 23 Şubat'ta çatışmalar 500 Irak askerinin yakalanmasıyla sonuçlandı. 24 Şubat'ta İngiliz ve Amerikan zırhlı kuvvetleri Irak-Kuveyt sınırını geçti ve yüzlerce esir alarak çok sayıda Irak'a girdi. Irak direnişi hafifti ve dört Amerikalı öldürüldü. [170]
Koalisyon güçleri Irak'a girdi
Kısa bir süre sonra, 2. Zırhlı Süvari Alayı'nın önderlik ettiği tam güçte ABD VII Kolordusu, 24 Şubat'ta Kuveyt'in hemen batısında Irak'a bir zırhlı saldırı başlattı ve Irak güçlerini şaşırttı. Eşzamanlı olarak, ABD XVIII Hava İndirme Kolordusu, ABD 3. Zırhlı Süvari Alayı ve 24. Piyade Tümeni (Mekanize) liderliğindeki güney Irak'ın büyük ölçüde savunmasız çölünde kapsamlı bir "sol kanca" saldırısı başlattı. Bu hareketin sol kanadı Fransız Tümeni Daguet tarafından korunuyordu. 101. Hava İndirme Tümeni, düşman topraklarına bir muharebe hava saldırısı düzenledi. [169] 101. Hava İndirme Tümeni, düşman hatlarının 249 km (155 mil) gerisini vurmuştu. [169] Tarihteki en derin hava saldırı operasyonuydu. [169] Yaklaşık 400 helikopter 2.000 askeri Irak'a taşıdı ve burada batıya doğru kaçmaya çalışan Irak sütunlarını yok ettiler ve Irak güçlerinin kaçmasını engellediler. [171] 101. Hava İndirme Tümeni Irak'a 80 ila 100 km (50 ila 60 mil) daha gitti. [169] Akşama doğru, 101. Karayolu, Basra ile Irak güçleri arasında hayati bir ikmal hattı olan Otoyol 8'i kesti. [169] 101'inci, 100 saatlik savaş sırasında 16 askerini savaşta kaybetti ve binlerce düşman savaş esirini ele geçirdi.
Fransız kuvvetleri, Irak'ın 45. Piyade Tümeni'ni hızlı bir şekilde yenerek hafif kayıplar verdi ve çok sayıda esir aldı ve koalisyonun kanadında bir Irak karşı saldırısını önlemek için blokaj pozisyonları aldı. Hareketin sağ kanadı İngiltere'nin 1. Zırhlı Tümeni tarafından korunuyordu. Müttefikler Irak topraklarının derinliklerine girdikten sonra doğuya döndüler ve seçkin Cumhuriyet Muhafızları kaçamadan onlara karşı bir kanat saldırısı başlattılar. Iraklılar, gömme mevzilerden ve sabit araçlardan ve hatta zırhlı hücumlardan şiddetle direndiler.
Daha önceki birçok çarpışmadan farklı olarak, ilk Irak tanklarının imhası toplu bir teslimiyetle sonuçlanmadı. Iraklılar büyük kayıplara uğradı ve düzinelerce tank ve araç kaybetti, ABD'nin zayiatı nispeten düşüktü ve tek bir Bradley nakavt edildi. Koalisyon güçleri Irak topraklarına 10 km daha girdi ve hedeflerini üç saat içinde ele geçirdi. Irak'ın 26. Piyade Tümeni'ni yenerek 500 esir aldılar ve ağır kayıplar verdiler. Savaş sırasında bir ABD askeri Irak'ta bir kara mayını tarafından öldürüldü, beş kişi de dostane ateşle öldürüldü ve 30'u yaralandı. Bu arada İngiliz kuvvetleri Irak'ın Medine Tümeni'ne ve önemli bir Cumhuriyet Muhafızları lojistik üssüne saldırdı. Savaşın en yoğun çatışmalarından bazılarında yaklaşık iki gün içinde, İngilizler 40 düşman tankını imha etti ve bir tümen komutanını ele geçirdi.
Bu arada, ABD güçleri Al Busayyah köyüne saldırdı ve şiddetli bir direnişle karşılaştı. ABD kuvveti, askeri donanımı imha etti ve esir aldı, ancak hiçbir kayıp vermedi.
25 Şubat 1991'de Irak kuvvetleri Suudi Arabistan'ın Zahran kentindeki bir Amerikan kışlasına Scud füzesi ateşledi. Füze saldırısı 28 ABD askeri personelini öldürdü. [172]
Koalisyonun ilerlemesi, ABD'li generallerin beklediğinden çok daha hızlı oldu. 26 Şubat'ta Irak birlikleri, Kuveyt'teki 737 petrol kuyusunu ateşe verdikten sonra geri çekilmeye başladı. Irak-Kuveyt ana karayolu boyunca geri çekilen Irak birliklerinden oluşan uzun bir konvoy oluştu. Geri çekilmelerine rağmen, bu konvoy koalisyon hava kuvvetleri tarafından o kadar yoğun bir şekilde bombalandı ki, Ölüm Yolu olarak bilinmeye başladı. Binlerce Irak askeri öldürüldü. Amerikan, İngiliz ve Fransız kuvvetleri, Irak güçlerini sınırdan geri çekerek Irak'a geri çekmeye devam etti ve sonunda Irak'ın Kuveyt ve Suudi Arabistan sınırına geri çekilmeden önce Bağdat'ın 240 km (150 mi) yakınına taşındı. [173]
Kara harekatının başlamasından yüz saat sonra, 28 Şubat'ta Başkan Bush ateşkes ilan etti ve ayrıca Kuveyt'in kurtarıldığını ilan etti.
Koalisyon işgali altındaki Irak topraklarında, bir ateşkes anlaşmasının müzakere edildiği ve her iki tarafça imzalandığı bir barış konferansı düzenlendi. Konferansta Irak'a, sivil altyapıya verdiği zarar nedeniyle görünüşte hükümet geçişi için geçici sınırın kendi tarafında silahlı helikopterler uçurma yetkisi verildi. Kısa bir süre sonra, bu helikopterler ve Irak ordusunun çoğu, güneydeki bir ayaklanmayla savaşmak için kullanıldı. İsyanlar, 2 Şubat 1991'de Suudi Arabistan'dan CIA tarafından yönetilen bir radyo istasyonundan yayınlanan "Özgür Irak'ın Sesi"nin yayınlanmasıyla cesaretlendi. Amerika'nın Sesi'nin Arapça servisi, isyanın iyi desteklendiğini ve yakında Saddam'dan kurtulacaklarını belirterek ayaklanmaya destek verdi. [174]
Kuzeyde Kürt liderler, bir ayaklanmayı yürekten destekleyeceklerine dair Amerikan açıklamalarını aldılar ve bir darbeyi tetikleme umuduyla savaşmaya başladılar. Ancak ABD'den destek gelmeyince Iraklı generaller Saddam'a sadık kaldılar ve Kürt ayaklanmasını vahşice bastırdılar. [175] Milyonlarca Kürt dağları aşıp Türkiye'ye ve İran'ın Kürt bölgelerine kaçtı. Bu olaylar daha sonra kuzey ve güney Irak'ta uçuşa yasak bölgelerin kurulmasına neden oldu. Kuveyt'te Emir iade edildi ve şüpheli Iraklı işbirlikçileri bastırıldı. Sonunda, FKÖ'nün Saddam'a verdiği destek nedeniyle aralarında çok sayıda Filistinlinin de bulunduğu 400.000'den fazla kişi ülkeden sınır dışı edildi. Yaser Arafat Irak'a verdiği destek için özür dilemedi, ancak ölümünden sonra Mahmud Abbas'ın yönetimindeki Fetih 2004'te resmen özür diledi. [176]
Bağdat'ı ele geçirmek ve hükümeti devirmek için baskı yapmak yerine Saddam'ın iktidarda kalmasına izin vermeyi seçtikleri için Bush yönetimine yönelik bazı eleştiriler vardı. Birlikte yazdıkları 1998 kitabında, Dönüşen Bir Dünya, Bush ve Brent Scowcroft böyle bir rotanın ittifakı parçalayacağını ve bununla bağlantılı birçok gereksiz siyasi ve insani maliyeti olacağını savundu.
1992'de savaş sırasında ABD Savunma Bakanı Dick Cheney de aynı noktaya değindi:
Sanırım oraya gitmiş olsaydık, bugün Bağdat'ta hala güçlerimiz olurdu. Ülkeyi biz yönetecektik. Herkesi dışarı çıkarıp eve getiremezdik.
Ve bence yapılması gereken son nokta, bu zayiat meselesidir. Önemli ek ABD kayıpları olmadan bunların hepsini yapabileceğinizi sanmıyorum ve herkes (1991) çatışmasının düşük maliyetinden çok etkilenmiş olsa da, savaşta öldürülen 146 Amerikalı ve aileleri için, ucuz bir savaş değildi.
Ve aklımdaki soru, Saddam'ın [Hüseyin] daha kaç Amerikan zayiatı değerinde? Ve cevap, o kadar çok değil. Bu yüzden, hem onu Kuveyt'ten kovmaya karar verdiğimizde hem de Başkan, hedeflerimize ulaştığımıza karar verdiğinde ve gitmeyeceğimizi düşünerek doğru yaptığımızı düşünüyorum. Irak'ı ele geçirmek ve yönetmek. [177]
10 Mart 1991'de 540.000 ABD askeri Basra Körfezi'nden çıkmaya başladı. [ kaynak belirtilmeli ]
15 Mart 1991'de ABD liderliğindeki koalisyon, Kuveyt'in seçilmemiş otoriter hükümdarı Şeyh Jaber al-Ahmad al-Sabah'ı yeniden iktidara getirdi. Kuveytli demokrasi savunucuları, Emir'in 1986'da askıya aldığı Parlamentonun restorasyonu için çağrıda bulunuyorlardı.[178]
Koalisyon üyeleri arasında Arjantin, Avustralya, Bahreyn, Bangladeş, Belçika, Kanada, Çekoslovakya, Danimarka, Mısır, Fransa, Yunanistan, Honduras, Macaristan, İtalya, Kuveyt, Malezya, Fas, Hollanda, Yeni Zelanda, Nijer, Norveç, Umman, Pakistan, Filipinler, Polonya, Portekiz, Katar, Romanya, Suudi Arabistan, Senegal, Güney Kore, İspanya, İsveç, Suriye, Türkiye, Birleşik Arap Emirlikleri, Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı ve Amerika Birleşik Devletleri. [179]
Almanya ve Japonya, doğrudan askeri yardım göndermemelerine rağmen mali yardım [180] ve askeri donanım bağışında bulundular. Bu daha sonra olarak tanındı çek defteri diplomasisi.
Avustralya
Avustralya, Basra Körfezi ve Umman Körfezi'ndeki çok uluslu filonun bir parçasını oluşturan bir Deniz Görev Grubuna katkıda bulundu. Şam Operasyonu. Buna ek olarak, bir ABD hastane gemisinde tıbbi ekipler görevlendirildi ve bir deniz temizleme dalış ekibi, savaş operasyonlarının sona ermesinin ardından Kuveyt'in liman tesislerinde mayın temizleme işleminde yer aldı. Avustralya kuvvetleri, Çöl Fırtınası Harekatı'nın ilk birkaç haftasında, Zulu Savaş Gücü'nün dış çevresinin bir parçası olarak Irak'tan gelen önemli hava tehditlerinin tespiti, serbest denizde yüzen mayınların tespiti ve uçağa yardım dahil olmak üzere bir dizi olay yaşadı. taşıyıcı USS orta yol. Avustralya Görev Gücü de HMAS ile deniz mayını tehdidi açısından büyük risk altına alındı. Brisbane bir mayından kıl payı kaçınarak. Avustralyalılar, Kuveyt'in işgalinin ardından Irak'a uygulanan yaptırımların uygulanmasında önemli bir rol oynadı. Savaşın sona ermesinin ardından Avustralya, Konfor Sağlama Operasyonunun bir parçası olarak Habitat Operasyonu'nda kuzey Irak'a bir tıbbi birim yerleştirdi. [181]
Arjantin
Arjantin, 1991 Körfez Savaşı'na katılan tek Latin Amerika ülkesiydi. Bir muhrip, ARA Almirante Brown (D-10), bir korvet, ARA Spiro (P-43) (daha sonra başka bir korvet, ARA Rosales (P-42) ile değiştirildi) ve bir tedarik gemisi, ARA gönderdi. Bahia San Blas (B-4) Basra Körfezi'nin Birleşmiş Milletler ablukası ve deniz kontrol çabalarına katılmak. "Operación Alfil"in (İngilizce: "Piskopos Operasyonu") 700'den fazla müdahale ve 25.000 deniz mili (46.000 km) harekat sahasındaki başarısı, sözde "Malvinas sendromu"nun üstesinden gelinmesine yardımcı oldu. [182]
Arjantin daha sonra savaş sırasındaki katkılarından dolayı ABD tarafından NATO dışı önemli bir müttefik olarak sınıflandırıldı. [183]
Kanada
Kanada, Irak'ın Kuveyt'i işgalini kınayan ilk ülkelerden biriydi ve kısa sürede ABD liderliğindeki koalisyona katılmayı kabul etti. Ağustos 1990'da Başbakan Brian Mulroney, Kanada Kuvvetlerini bir Deniz Görev Grubu görevlendirme taahhüdünde bulundu. HMCS yok ediciler Terra Nova ve HMCS Atabaskan tedarik gemisi HMCS tarafından desteklenen denizcilik yasaklama kuvvetine katıldı koruyucu Sürtünme Operasyonunda. Kanada Görev Grubu, koalisyonun Basra Körfezi'ndeki deniz lojistik güçlerini yönetti. Dördüncü bir gemi, HMCS huron, düşmanlıklar sona erdikten sonra sahneye çıktı ve Kuveyt'i ziyaret eden ilk müttefik gemisi oldu.
Irak'a karşı BM tarafından yetkilendirilmiş güç kullanımının ardından, Kanada Kuvvetleri, kara savaşından kaynaklanan yaralıları tedavi etmek için destek personeli ile bir CF-18 Hornet ve CH-124 Sea King filosunun yanı sıra bir sahra hastanesini görevlendirdi. Hava savaşı başladığında, CF-18'ler koalisyon kuvvetine entegre edildi ve hava koruması sağlamak ve yer hedeflerine saldırmakla görevlendirildi. Bu, Kore Savaşı'ndan bu yana Kanada ordusunun saldırgan savaş operasyonlarına katıldığı ilk seferdi. Çatışma sırasında resmi bir zafer kaydeden tek CF-18 Hornet, Irak Donanmasına karşı Bubiyan Savaşı'nın başlangıcında yer alan bir uçaktı. [184]
Ortadoğu'daki Kanadalı Komutan Amiral Kenneth J. Summers'dı.
Fransa
İkinci en büyük Avrupa birliği, 18.000 asker gönderen Fransa'dandı. [179] ABD XVIII Hava İndirme Kolordusu'nun sol kanadında faaliyet gösteren Fransız Ordusu kuvveti, Fransız Yabancı Lejyonu'ndan birlikler de dahil olmak üzere Daguet Bölümü idi. Başlangıçta, Fransızlar ulusal komuta ve kontrol altında bağımsız olarak çalıştılar, ancak Amerikalılar (CENTCOM aracılığıyla) ve Suudiler ile yakın bir şekilde koordine ettiler. Ocak ayında, Tümen XVIII Hava İndirme Kolordusu'nun taktik kontrolü altına alındı. Fransa ayrıca birkaç savaş uçağı ve deniz birimi konuşlandırdı. Fransızlar katkılarını Opération Daguet olarak adlandırdı.
Birleşik Krallık
Birleşik Krallık, savaşın muharebe operasyonlarına katılan herhangi bir Avrupa devletinin en büyük birliğini taahhüt etti. Granby Operasyonu, Basra Körfezi'ndeki operasyonların kod adıydı. İngiliz Ordusu alayları (esas olarak 1. Zırhlı Tümen ile), Kraliyet Hava Kuvvetleri, Deniz Hava Filoları ve Kraliyet Donanması gemileri Basra Körfezi'nde seferber edildi. Hem Kraliyet Hava Kuvvetleri hem de Deniz Hava Filoları, Suudi Arabistan'daki hava üslerinden ve Basra Körfezi'ndeki çeşitli gemilerden Deniz Hava Filolarından çeşitli uçaklar kullanıyordu. Birleşik Krallık, kuvvetlerinin 200'den fazla Irak tankını ve çok sayıda başka aracı imha ettiği Norfolk Savaşı'nda önemli bir rol oynadı. [185] [186] 48 saatlik çatışmadan sonra İngiliz 1. Zırhlı Tümeni dört Irak piyade tümenini (26., 48., 31. ve 25.) imha etti veya izole etti ve birkaç keskin çarpışmada Irak 52. Zırhlı Tümeni ele geçirdi. [186]
Basra Körfezi'ne konuşlandırılan Kraliyet Donanması gemileri dahil geniş kelime-sınıf fırkateynler ve Sheffield-sınıf muhripler diğer R.N. ve RFA gemileri de konuşlandırıldı. Hafif uçak gemisi HMS Ark Kraliyet Akdeniz'e konuşlandırıldı.
Birkaç SAS filosu konuşlandırıldı.
Bir İngiliz Challenger 1, savaşın en uzun menzilli onaylanmış tank ölümünü elde etti ve bir Irak tankını zırh delici, kanatçıkla stabilize edilmiş bir atma sabotu (APFSDS) ile 4.700 metreden (2,9 mil) ateş ederek imha etti - en uzun tank üstü tank öldürme vuruşu kaydedildi. [187] [188]
Sivil
1000'den fazla Kuveytli sivil Iraklılar tarafından öldürüldü. [189] Irak'ın işgali sırasında 600'den fazla Kuveytli kayboldu, [190] ve Irak'taki toplu mezarlarda yaklaşık 375 ceset bulundu. Hem koalisyon savaş uçaklarından hem de seyir füzelerinden gelen hava saldırılarının artan önemi, Çöl Fırtınası'nın ilk aşamalarında neden olduğu sivil ölümlerinin sayısı konusunda tartışmalara yol açtı. Çöl Fırtınası'nın ilk 24 saatinde, çoğu Bağdat'taki hedeflere karşı 1.000'den fazla sorti uçtu. Saddam'ın ve Irak güçlerinin komuta ve kontrolünün merkezi olduğu için şehir ağır bombalamaların hedefi oldu. Bu sonuçta sivil kayıplara yol açtı.
Kaydedilen bir olayda, iki USAF gizli uçağı Amiriyah'ta bir sığınağı bombaladı ve sığınakta 408 Iraklı sivilin ölümüne neden oldu. [191] Yanmış ve parçalanmış cesetlerin sahneleri daha sonra yayınlandı ve sığınağın durumu hakkında tartışmalar çıktı, bazıları bunun sivil bir sığınak olduğunu belirtirken, diğerleri bunun Irak askeri operasyonlarının merkezi olduğunu ve sivillerin öldürüldüğünü iddia etti. canlı kalkan olarak hareket etmek için kasıtlı olarak oraya taşındı.
Saddam hükümeti, İslam ülkelerinden destek alabilmek için yüksek sivil kayıplar verdi. Irak hükümeti hava harekatı sırasında 2.300 sivilin öldüğünü iddia etti. [192] Savunma Alternatifleri Projesi araştırmasına göre, çatışmalarda 3.664 Iraklı sivil öldü. [193]
Bir Harvard Üniversitesi araştırması, ülkenin elektrik üretim kapasitesinin yok edilmesinin neden olduğu "halk sağlığı felaketi" nedeniyle 1991 yılı sonuna kadar on binlerce Iraklı sivilin daha öldüğünü tahmin ediyordu. Harvard raporunda, "Elektrik olmadan hastaneler çalışamaz, bozulabilir ilaçlar bozulur, su arıtılamaz ve ham kanalizasyon işlenemez" dedi. ABD hükümeti, Irak halk sağlığı krizinin etkilerine ilişkin kendi çalışmasını yayınlamayı reddetti. [194]
Beth Osborne Daponte tarafından yapılan bir araştırma, bombalama nedeniyle toplam sivil ölümlerinin yaklaşık 3.500 ve savaşın diğer etkilerinden yaklaşık 100.000 olduğunu tahmin ediyor. [195] [196] [197] Daponte daha sonra Körfez Savaşı'nın doğrudan ve dolaylı olarak yol açtığı Irak ölümlerinin sayısıyla ilgili tahminini 142.500 ila 206.000 arasına çıkardı. [198]
Irak
Mart 1991'de bir Birleşmiş Milletler raporu, ABD liderliğindeki bombalama kampanyasının Irak üzerindeki etkisini "kıyamet öncesi" olarak tanımladı ve Irak'ı "sanayi öncesi çağa" geri getirdi. [199] Iraklı muharebe kayıplarının tam sayısı bilinmiyor, ancak ağır olduğuna inanılıyor. Bazıları Irak'ın 20.000 ila 35.000 arasında ölüme maruz kaldığını tahmin ediyor. [195] ABD Hava Kuvvetleri tarafından hazırlanan bir raporda, hava harekatında 10.000–12.000 Iraklı muharebe ölümü ve kara savaşında 10.000 kadar yaralı olduğu tahmin ediliyor. [200] Bu analiz Iraklı savaş esiri raporlarına dayanmaktadır.
Savunma Alternatifleri Projesi çalışmasına göre, çatışmada 20.000 ila 26.000 Irak askeri personeli öldü, 75.000 kişi de yaralandı. [193]
Kanan Makiya'ya göre, "Irak halkı için Birleşmiş Milletler'in iradesini zorlamanın bedeli grotesk oldu." [201] General Schwarzkopf "bu birliklerde çok, çok fazla sayıda ölüden, gerçekten de çok, çok fazla sayıda" söz etti. [202] Meclis Silahlı Hizmetler Komitesi başkanı Les Aspin, "en az 65.000 Irak askerinin öldürüldüğünü" tahmin etti. [202] İsrail kaynakları, "bir ila iki yüz bin Iraklı kayıp"tan söz eden bir rakamı destekledi. Öldürmelerin çoğu "kara savaşı sırasında gerçekleşti. Kaçan askerler, 'yakıt-hava patlayıcı' olarak bilinen temiz bir cihazla bombalandı." [202]
Koalisyon
|Ülke||Toplam||Düşman |
eylem
|Kaza||Arkadaş canlısı |
ateş
|Referans|
|Amerika Birleşik Devletleri||146||111||35||35||[203]|
|Senegal||92||92||[204]|
|Birleşik Krallık||47||38||1||9||[205]|
|Suudi Arabistan||24||18||6||[206] [207]|
|Fransa||9||2||[203]|
|Birleşik Arap Emirlikleri||6||6||[208]|
|Katar||3||3||[203]|
|Suriye||2||[2]|
|Mısır||11||5||[207] [209]|
|Kuveyt||1||1||[210]|
ABD Savunma Bakanlığı, ABD kuvvetlerinin savaşla ilgili 148 ölüme (35 dost ateşi [211] ) maruz kaldığını ve bir pilotun MIA olarak listelendiğini (kalıntıları Ağustos 2009'da bulundu ve tanımlandı) bildirdi. 145 Amerikalı daha savaş dışı kazalarda öldü. [203] Birleşik Krallık 47 ölüm (dokuz ABD kuvvetleri tarafından dostane ateşe verildi), Fransa dokuz, [203] ve Kuveyt hariç diğer ülkeler 37 ölüm yaşadı (18 Suudi, bir Mısırlı, altı BAE ve üç Katarlı) ). [203] En az 605 Kuveyt askeri, yakalandıktan 10 yıl sonra hâlâ kayıptı. [212]
Koalisyon güçleri arasında tek başına en büyük can kaybı, 25 Şubat 1991'de Irak El Hüseyin füzesinin Suudi Arabistan'ın Dhahran kentindeki bir ABD askeri kışlasını vurarak Pennsylvania'dan 28 ABD Ordusu Yedek Görevlisini öldürdüğü zaman oldu. Toplamda, savaş sırasında, 358 koalisyon ölümünün 113'ü Amerikalı olan 190 koalisyon askeri Irak ateşi tarafından öldürüldü. Dost ateşi sonucu 44 asker daha öldü, 57 asker de yaralandı. 145 asker patlayan mühimmat veya muharebe dışı kazalardan öldü. [213]
Koalisyon güçleri arasındaki en büyük kaza 21 Mart 1991'de Suudi Arabistan Kraliyet Hava Kuvvetleri'ne ait bir C-130H'nin Suudi Arabistan'daki Ras Al-Mishab Havalimanı'na yaklaşırken yoğun duman içinde düşmesiyle meydana geldi. 92 Senegalli asker ve altı Suudi mürettebat öldürüldü. [207]
Savaşta yaralanan koalisyon sayısı 458'i Amerikalı olmak üzere 776'ydı. [214]
190 koalisyon askeri Iraklı savaşçılar tarafından öldürüldü, 379 koalisyon ölümünün geri kalanı dost ateşi veya kazalardan kaynaklandı. Bu sayı beklenenden çok daha düşüktü. Amerikan savaş ölüleri arasında dört kadın asker vardı. [215]
Dost ateşi
Iraklı savaşçılarla savaşan koalisyon güçleri arasındaki ölü sayısı çok düşük olsa da, önemli sayıda ölüm diğer Müttefik birimlerin kazara saldırılarından kaynaklandı. Savaşta ölen 148 ABD askerinden %24'ü dost ateşi ile öldürüldü, toplam 35 servis personeli. [216] Koalisyon mühimmatlarının patlamasında 11 kişi daha öldü. Bir USAF A-10 Thunderbolt II, iki Warrior IFV'den oluşan bir grubu yok ettiğinde, bir dost ateşi olayında dokuz İngiliz askeri personeli öldü.
Körfez Savaşı hastalığı
Geri dönen birçok koalisyon askeri, Körfez Savaşı sendromu veya Körfez Savaşı hastalığı olarak bilinen bir fenomen olan savaştaki eylemlerinin ardından hastalık bildirdi. Bildirilen yaygın semptomlar kronik yorgunluk, fibromiyalji ve gastrointestinal bozukluktur. [217] Hastalığın nedenleri ve olası doğum kusurları hakkında yaygın spekülasyonlar ve anlaşmazlıklar olmuştur. Araştırmacılar, 1991 savaşının erkek gazilerinden doğan bebeklerin iki tür kalp kapakçığı kusurunun daha yüksek oranlarına sahip olduğunu buldular. Körfez Savaşı gazilerinin savaştan sonra doğan bazı çocuklarında, Körfez Savaşı gazilerinin savaştan önce doğan çocuklarında bulunmayan belirli bir böbrek kusuru vardı. Araştırmacılar, doğum kusurlarını toksik maddelere maruz kalmakla ilişkilendirmek için yeterli bilgiye sahip olmadıklarını söylediler. [218]
1994 yılında, ABD Senatosu İhracat İdaresi Açısından Bankacılık, İskan ve Kentsel İşler Komitesi, "ABD'nin Irak'a Kimyasal ve Biyolojik Savaşla İlgili İkili Kullanımlı İhracatları ve Körfez Savaşı'nın Sağlık Sonuçları Üzerindeki Olası Etkileri" başlıklı bir rapor yayınladı. ". Riegle Raporu adı verilen bu yayın, ABD'nin 1980'lerde Saddam Hüseyin'e kimyasal ve biyolojik savaş teknolojisi sağladığını, Saddam'ın bu tür kimyasal silahları İran'a ve kendi yerli Kürtlerine ve muhtemelen ABD askerleri de Körfez Savaşı Sendromu'na makul bir şekilde katkıda bulunuyor.
Seyreltilmiş uranyumun etkileri
ABD ordusu, tükenmiş uranyumu tank kinetik enerji delicilerinde ve 20-30 mm top mühimmatında kullandı. Piroforik, genotoksik ve teratojenik ağır metal etkileri iddiaları da dahil olmak üzere, tükenmiş uranyumun uzun vadeli güvenliğine ilişkin önemli tartışmalar mevcuttur. Birçoğu, doğum kusurları ve çocuk kanseri oranları da dahil olmak üzere, savaş sırasında gazilerde ve çevredeki sivil nüfusta bir dizi önemli sağlık sorununa katkıda bulunan bir faktör olarak kullanıldığını belirtti. Riskle ilgili bilimsel görüş karışıktır. [219] [220] [221] 2004'te Irak, herhangi bir ülkenin lösemi nedeniyle en yüksek ölüm oranına sahipti. [222] [223] [224] [225]
Seyreltilmiş uranyum, doğal uranyumdan %40 daha az radyoaktiviteye sahiptir, ancak olumsuz etkileri de göz ardı edilmemelidir. [226] Bazıları tükenmiş uranyumun vücuda alınmadıkça önemli bir sağlık tehlikesi olmadığını söylüyor. Tükenmiş uranyumdan kaynaklanan radyasyona dışarıdan maruz kalma, genellikle büyük bir endişe kaynağı değildir, çünkü izotopları tarafından yayılan alfa parçacıkları havada yalnızca birkaç santimetre hareket eder veya bir kağıt yaprağı tarafından durdurulabilir. Ayrıca, tükenmiş uranyumda kalan uranyum-235, yalnızca az miktarda düşük enerjili gama radyasyonu yayar. Bununla birlikte, vücuda girmesine izin verilirse, doğal uranyum gibi tükenmiş uranyum, böbrekler ve akciğerler olmak üzere iki önemli hedef organla hem kimyasal hem de radyolojik toksisite potansiyeline sahiptir. [227]
Ölüm Yolu
26-27 Şubat 1991 gecesi, bazı Irak kuvvetleri Al Jahra'nın kuzeyindeki ana karayolu üzerinde yaklaşık 1.400 araçlık bir sıra halinde Kuveyt'ten ayrılmaya başladı. Devriye gezen bir E-8 Ortak STARS uçağı, geri çekilen güçleri gözlemledi ve bilgileri Suudi Arabistan'ın Riyad kentindeki DDM-8 hava operasyon merkezine iletti. [228] Bu araçlar ve geri çekilen askerler daha sonra iki A-10 uçağı tarafından saldırıya uğradı ve sonuçta 60 km'lik bir karayolu enkazla kaplandı - Ölüm Otoyolu. New York Times Muhabir Maureen Dowd, "Irak lideri askeri yenilgiyle karşı karşıyayken, Bay Bush, alternatifi riske atmak yerine şiddetli ve potansiyel olarak popüler olmayan bir kara savaşı üzerinde kumar oynamayı tercih etmeye karar verdi: Sovyetler ve Iraklılar tarafından dünya kamuoyunun yapabileceği kusurlu bir çözüm. tolere edilebilir olarak kabul edin." [229]
ABD ve müttefik hava operasyonları komutanı Chuck Horner şunları yazdı:
[26 Şubat'a kadar], Iraklılar tamamen cesaretlerini kaybettiler ve işgal altındaki Kuveyt'i boşaltmaya başladılar, ancak hava gücü Irak Ordusu kervanını ve Basra'ya kaçan yağmacıları durdurdu. Bu olay daha sonra medya tarafından "Ölüm Otoyolu" olarak adlandırıldı. Kesinlikle çok sayıda ölü araç vardı, ancak çok fazla ölü Iraklı yoktu. Uçağımız saldırmaya başladığında çöle kaçmayı çoktan öğrenmişlerdi. Yine de, evdeki bazı insanlar, zaten kırbaçlanmış düşmanlarımızı zalimce ve alışılmadık bir şekilde cezalandırdığımıza inanmayı yanlış bir şekilde seçtiler.
.
27 Şubat'a gelindiğinde, konuşma düşmanlıkların sona erdirilmesi yönünde dönmüştü. Kuveyt özgürdü. Irak'ı yönetmekle ilgilenmiyorduk. Böylece soru "Öldürmeyi nasıl durdururuz" oldu. [230]
Buldozer saldırısı
Savaş sırasındaki bir başka olay, Irak'taki büyük çaplı çatışmalarda ölüm sorununun altını çizdi. Bu, ABD 1. Piyade Tümeni'nden (Mekanize edilmiş) iki tugayın, ağır şekilde güçlendirilmiş "Saddam Hüseyin Hattı"nın bir parçası olarak büyük ve karmaşık bir hendek ağıyla karşı karşıya kaldığı "buldozer saldırısı" idi. Biraz düşündükten sonra, tanklara monte edilmiş mayın önleyici pullukları kullanmayı ve savunan Irak askerlerini diri diri diri diri gömmek için hafriyatçılarla savaşmayı seçtiler. Saldırı sırasında tek bir Amerikalı öldürülmedi. Suudi Arabistan ile Irak arasındaki sınıra dokunan tarafsız bölgenin yakınında, gazetecilerin saldırıya tanık olması yasaklandı. [231] Saldırıya katılan her Amerikalı, zırhlı bir aracın içindeydi. [231] Patrick Day Sloyan gazete günü "Bradley Savaş Araçları ve Vulcan zırhlı gemileri, tanklar üzerlerini kum yığınlarıyla kaplarken Irak askerlerine siper hatlarında ilerlediler ve Irak askerlerine ateş açtılar. 'Öncü bölüğün hemen ardından geldim' dedi [Col. Anthony] Moreno.' Gördüğün şey, insanların kolları ve içlerinden çıkan şeylerle dolu bir grup gömülü siperdi.' "[232] Ancak savaştan sonra Irak hükümeti sadece 44 cesedin bulunduğunu söyledi. [233] Kitabında Saddam'a Karşı SavaşlarJohn Simpson, ABD güçlerinin olayı örtbas etmeye çalıştığını iddia ediyor. [234] Olaydan sonra 1. Tugay komutanı şöyle dedi: "Biliyorum, bu şekilde insanları gömmek kulağa hoş gelmiyor ama askerlerimizi siperlere sokup süngülerle temizlemek zorunda kalsaydık daha da nahoş olurdu." [232] Savunma Bakanı Dick Cheney, Çöl Fırtınası Operasyonu ile ilgili Kongre'ye verdiği ara raporda Birinci Tümen'in taktiklerinden bahsetmedi. [231] Raporda Cheney, kara savaşı sırasında 457 düşman askerinin gömüldüğünü kabul etti. [231]
Kuveyt'ten Filistin göçü
Körfez Savaşı sırasında ve sonrasında Kuveyt'ten bir Filistinli göçü gerçekleşti. Körfez Savaşı sırasında, 200.000'den fazla Filistinli, Irak'ın Kuveyt'i işgali sırasında, Irak güvenlik güçlerinin taciz ve yıldırmalarına [235] ek olarak Kuveyt'teki Iraklı yetkililer tarafından işten atılma nedeniyle Kuveyt'ten kaçtı. [235] Körfez Savaşı'ndan sonra, Kuveyt makamları 1991'de yaklaşık 200.000 Filistinliye Kuveyt'i terk etmeleri için zorla baskı yaptı. [235] Kuveyt'in bu göçe yol açan politikası, Filistin lideri Yaser Arafat ve FKÖ'nün Saddam Hüseyin ile hizalanmasına bir yanıttı. .
Kuveyt'ten kaçan Filistinliler Ürdün vatandaşıydı. [236] 2013 yılında Kuveyt'te Filistin kökenli 280.000 Ürdün vatandaşı yaşıyordu. [237] 2012'de Kuveyt'te 80.000 Filistinli (Ürdün vatandaşlığı olmadan) yaşıyordu. [238]
Suudi Arabistan, Körfez Savaşı sırasında Yemen'in Saddam'ı desteklemesinin ardından Yemenli işçileri sınır dışı etti. [239]
Irak'ın sivil altyapısının koalisyon tarafından bombalanması
23 Haziran 1991 tarihli sayısında Washington postMuhabir Bart Gellman şunları yazdı: "Hedeflerin çoğu, Irak'ın askeri yenilgisine katkıda bulunmak için yalnızca ikincil olarak seçildi. Askeri planlamacılar, bombalamanın uluslararası yaptırımların Irak toplumu üzerindeki ekonomik ve psikolojik etkisini artıracağını umdular. Bunlar kasıtlı olarak Irak'ın toplumuna büyük zarar verdiler. kendini bir sanayi toplumu olarak destekleme yeteneği." [240] Ocak/Şubat 1995 baskısında DışişleriFransız diplomat Eric Rouleau şöyle yazdı: "İşgal hakkında kendisine danışılmayan Irak halkı, hükümetlerinin çılgınlığının bedelini ödedi. Irak altyapısını ve endüstrisini sistematik olarak yok etmek veya sakatlamak için hava gücünü kullanmanın Müttefik gerekçesini anlamakta güçlük çekti: elektrik santralleri (kurulu kapasitenin yüzde 92'si yok edildi), rafineriler (üretim kapasitesinin yüzde 80'i), petrokimya kompleksleri, telekomünikasyon merkezleri (135 telefon dahil) ağlar), köprüler (100'den fazla), yollar, otoyollar, demiryolları, yüzlerce lokomotif ve mal dolu yük vagonları, radyo ve televizyon yayın istasyonları, çimento fabrikaları ve alüminyum, tekstil, elektrik kablosu ve tıbbi malzeme üreten fabrikalar." [241] Bununla birlikte, BM daha sonra ülke genelinde hastaneleri, okulları ve su arıtma tesislerini yeniden inşa etmek için milyarlarca dolar harcadı. [242]
Koalisyon savaş esirlerinin kötüye kullanılması
Çatışma sırasında, Irak üzerinde düşürülen koalisyon uçak mürettebatı, televizyonda savaş esiri olarak gösterildi ve çoğu görünürde istismar belirtileri gösterdi. Kötü muameleye ilişkin birçok tanıklık arasında [243] USAF Kaptanı Richard Storr'un Basra Körfezi Savaşı sırasında Iraklılar tarafından işkence gördüğü iddia ediliyor. Irak gizli polisi burnunu kırdı, omzunu çıkardı ve kulak zarını deldi. [244] Kraliyet Hava Kuvvetleri Tornado mürettebatı John Nichol ve John Peters, bu süre zarfında işkence gördüklerini iddia ettiler. [245] [246] Nichol ve Peters televizyonda savaşa karşı açıklamalar yapmak zorunda kaldılar. İngiliz Özel Hava Servisi Bravo Two Zero üyeleri, Irak'ın koalisyon güçlerine Scud füzeleri tedarik hattı hakkında bilgi verirken yakalandı. Grubun hayatta kalan diğer üyeleri şiddetle işkence görürken, sadece biri, Chris Ryan yakalanmaktan kurtuldu.[247] Uçuş cerrahı (daha sonra General) Rhonda Cornum, bindiği Black Hawk helikopteri düşürülen bir F-16 pilotunu ararken vurulduktan sonra kendisini kaçıranlardan biri [248] tarafından cinsel saldırıya uğradı.
Güney Operasyonu Nöbeti
Savaştan bu yana ABD, Suudi Arabistan'da konuşlu 5.000 askerin varlığını sürdürdü - Irak'taki 2003 ihtilafı sırasında 10.000'e yükselen bir rakam. [249] Güney İzleme Operasyonu, 1991'de Basra Körfezi'nden yapılan petrol ihracatının Bahreyn merkezli ABD Beşinci Filosu tarafından korunmasının ardından güney Irak üzerinde uçuşa yasak bölgeleri zorunlu kıldı.
Suudi Arabistan, İslam'ın en kutsal yerleri olan Mekke ve Medine'ye ev sahipliği yaptığından, birçok Müslüman, kalıcı askeri varlığın karşısında üzüldü. Savaştan sonra ABD birliklerinin Suudi Arabistan'da devam eden varlığı, 11 Eylül terörist saldırılarının,[249] Khobar Kuleleri bombalamasının ve 1998'deki ABD büyükelçiliği bombalamaları için seçilen tarihin (7 Ağustos) arkasında belirtilen motivasyonlardan biriydi. ABD askerlerinin Suudi Arabistan'a gönderildiği güne sekiz yıl kaldı. [250] Usame bin Ladin, İslam peygamberi Muhammed'i "kafirlerin Arabistan'da kalıcı olarak bulunmasını" yasakladığı şeklinde yorumladı. [251] 1996'da bin Ladin, ABD birliklerinin Suudi Arabistan'ı terk etmesi çağrısında bulunan bir fetva yayınladı. Aralık 1999'da Rahimullah Yusufzai ile yaptığı röportajda bin Ladin, Amerikalıların "Mekke'ye çok yakın" olduklarını hissettiğini ve bunu tüm İslam dünyası için bir provokasyon olarak gördüğünü söyledi. [252]
Yaptırımlar
6 Ağustos 1990'da, Irak'ın Kuveyt'i işgalinden sonra, BM Güvenlik Konseyi, Irak'a ekonomik yaptırımlar uygulayan ve tıbbi malzeme, gıda ve diğer insani ihtiyaçlar dışında tam bir ticaret ambargosu öngören 661 sayılı Kararı kabul etti. konseyin yaptırımlar komitesi. 1991'den 2003'e kadar, hükümet politikası ve yaptırım rejiminin etkileri hiperenflasyona, yaygın yoksulluğa ve yetersiz beslenmeye yol açtı.
1990'ların sonlarında BM, sıradan Iraklıların yaşadığı zorluklar nedeniyle uygulanan yaptırımları gevşetmeyi düşündü. Çalışmalar, yaptırımların uygulandığı yıllarda güney ve orta Irak'ta ölen insan sayısını tartışıyor. [253] [254] [255]
Qurna Bataklıklarının Drenajı
Kurna Bataklıkları'nın kurutulması, savaş sırasında ve savaştan hemen sonra, Dicle-Fırat nehir sistemindeki geniş bir bataklık alanını kurutmak için Irak'ta bir sulama projesiydi. Önceleri yaklaşık 3.000 kilometrekarelik bir alanı kaplayan büyük sulak alan kompleksinin suyu neredeyse boşalmıştı ve savaş ve 1991 ayaklanmalarının ardından yerel Şii nüfus yer değiştirdi. 2000 yılına gelindiğinde, Birleşmiş Milletler Çevre Programı bataklıkların %90'ının ortadan kalktığını ve bu da 7.500 mil karenin (19.000 km 2 ) üzerinde çölleşmeye neden olduğunu tahmin ediyordu. [ kaynak belirtilmeli ]
Qurna Bataklıklarının kurutulması da denir Mezopotamya Bataklıklarının Drenajı Dicle-Fırat nehir sistemindeki geniş bataklık alanlarını temizlemek için 1950'ler ve 1990'lar arasında Irak'ta ve daha küçük ölçüde İran'da meydana geldi. Eskiden yaklaşık 20.000 km2'lik (7.700 sq mi) bir alanı kaplayan büyük sulak alan kompleksi, 2003 Irak İşgali'nden önce %90'ı boşaltılmıştı. Bataklıklar tipik olarak Hawizeh, Merkez ve Hammar Bataklıkları olmak üzere üç ana alt bataklığa bölünmüştür ve üçü de farklı nedenlerle farklı zamanlarda boşaltılmıştır. Orta Bataklıkların ilk kurutulması, arazinin tarım için geri alınmasını amaçlıyordu, ancak daha sonra üç bataklığın tümü bir savaş ve intikam aracı haline gelecekti. [256]
BM İnsan Hakları Komisyonu, Irak İslam Yüksek Konseyi, Wetlands International ve Middle East Watch gibi birçok uluslararası kuruluş, projeyi, bataklık Araplarını su saptırma taktikleriyle bölgeden çıkarmaya yönelik siyasi bir girişim olarak tanımladı. [256]
Yağ sızması
23 Ocak'ta Irak, Basra Körfezi'ne [258] 400 milyon ABD galonu (1,500,000 m 3 ) ham petrol boşalttı ve o sırada tarihteki en büyük açık deniz petrol sızıntısına neden oldu. [257] ABD Deniz Piyadelerinin karaya çıkmasını önlemek için kasıtlı bir doğal kaynak saldırısı olduğu bildirildi (Missouri ve Wisconsin amfibi bir saldırı girişimi olacağı fikrini pekiştirmek için savaş sırasında Failaka Adası'nı bombalamıştı). [259] Bunun yaklaşık %30-40'ı müttefiklerin Irak kıyı hedeflerine düzenlediği baskınlardan geldi. [260]
Kuveyt petrol yangınları
Kuveyt petrol yangınlarına, Irak ordusunun 1991'de ülkeyi fethettikten sonra Kuveyt'ten çekilirken koalisyon güçleri tarafından kovulurken, kavrulmuş toprak politikasının bir parçası olarak 700 petrol kuyusunu ateşe vermesi neden oldu. Yangınlar Ocak ve Şubat 1991'de başladı ve sonuncusu Kasım ayında söndürüldü. [261]
Ortaya çıkan yangınlar, itfaiye ekiplerinin gönderilmesinin tehlikeleri nedeniyle kontrolsüz bir şekilde yandı. Petrol kuyularının çevresine kara mayınları yerleştirilmişti ve yangınlar söndürülmeden önce alanların askeri bir şekilde temizlenmesi gerekiyordu. Her gün yaklaşık 6 milyon varil (950.000 m3) petrol kaybedildi. Sonunda, özel sözleşmeli ekipler, Kuveyt'e toplam maliyeti 1,5 milyar ABD doları olan yangınları söndürdü. [262] Ancak o zamana kadar, yangınlar yaklaşık 10 ay boyunca yanmış ve yaygın kirliliğe neden olmuştu.
Savaşın ABD'ye maliyeti Nisan 1992'de ABD Kongresi tarafından 61.1 milyar dolar [263] (2019'da 102 milyar dolara eşdeğer) olarak hesaplandı. [264] Bu miktarın yaklaşık 52 milyar doları diğer ülkeler tarafından ödendi: 36 milyar doları Kuveyt, Suudi Arabistan ve Basra Körfezi'ndeki diğer Arap devletleri tarafından 16 milyar doları Almanya ve Japonya (anayasaları nedeniyle savaş gücü göndermeyen) tarafından ödendi. Suudi Arabistan'ın katkısının yaklaşık %25'i askerlere gıda ve ulaşım gibi ayni hizmetlerle ödendi. [263] ABD birlikleri, birleşik kuvvetin yaklaşık %74'ünü temsil ediyordu ve bu nedenle küresel maliyet daha yüksekti.
Gelişmekte olan ülkeler üzerindeki etkisi
Basra Körfezi'ndeki Arap Devletleri üzerindeki etkisinin yanı sıra, kriz sonrasında ortaya çıkan ekonomik aksaklıklar birçok devleti etkiledi. Denizaşırı Kalkınma Enstitüsü (ODI), gelişmekte olan devletler üzerindeki etkileri ve uluslararası toplumun tepkisini değerlendirmek için 1991 yılında bir çalışma yaptı. Çatışmanın sona erdiği gün sona eren bir brifing raporu, iki ana sonuca varan bulgularına dayanıyor: Pek çok gelişmekte olan ülke ciddi şekilde etkilendi ve krize hatırı sayılır bir yanıt verilirken, yardım dağıtımı oldukça seçiciydi. [265]
ODI, petrol ithalatı, havale akışları, yeniden yerleşim maliyetleri, ihracat kazançlarının kaybı ve turizmi içeren "maliyet" unsurlarını hesaba kattı. Mısır için maliyet, GSYİH'nın %3'ü olan 1 milyar doları buldu. Yemen'in maliyeti 830 milyon dolar, GSYİH'nın %10'u, Ürdün'e ise 1.8 milyar dolar, yani GSYİH'nın %32'si.
Gelişmekte olan ülkeler üzerindeki krize uluslararası tepki, Körfez Krizi Mali Koordinasyon Grubu aracılığıyla yardımın kanalize edilmesiyle geldi. Bunlar, OECD ülkelerinin çoğunu ve bazı Körfez ülkelerinden oluşan 24 devletti: Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri, Katar ve Kuveyt. Bu grubun üyeleri 14 milyar dolarlık kalkınma yardımı dağıtmayı kabul etti.
Dünya Bankası, mevcut proje ve uyum kredilerinin ödemesini hızlandırarak yanıt verdi. Uluslararası Para Fonu, iki kredi tesisi kabul etti – Gelişmiş Yapısal Uyum Kolaylığı (ESAF) ve Telafi edici ve Acil Durum Finansman Kolaylığı (CCFF). Avrupa Topluluğu 2 milyar $ teklif etti [ açıklama gerekli ] yardımda. [265]
Savaş yoğun bir şekilde televizyonda yayınlandı. Dünyanın her yerinden insanlar ilk kez hedeflerine isabet eden füzelerin ve uçak gemilerinden kalkan savaş uçaklarının canlı görüntülerini izledi. Müttefik kuvvetler, silahlarının doğruluğunu göstermeye hevesliydi.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, "üç büyük" ağ çapaları, savaşın ağ haberlerinin kapsamına öncülük etti: ABC'den Peter Jennings, CBS'den Dan Again ve NBC'den Tom Brokaw, 16 Ocak 1991'de hava saldırıları başladığında akşam haber programlarını yayınladılar. ABC Haber muhabiri Gary Shepard , Bağdat'tan canlı olarak bildiren Jennings'e şehrin sessizliğini anlattı. Ancak dakikalar sonra Shepard geri döndü, ufukta ışık parlamaları görüldü ve yerde izleyici ateşi duyuldu.
CBS'de izleyiciler, savaş başladığında Bağdat'tan haber veren muhabir Allen Pizzey'in raporunu izliyorlardı. Aksine, rapor tamamlandıktan sonra, Bağdat'ta flaş patlamaları ve Suudi Arabistan'daki üslerde yoğun hava trafiği olduğuna dair doğrulanmamış raporlar açıklandı. NBC Nightly News'de muhabir Mike Boettcher, Suudi Arabistan'ın Dhahran kentinde olağandışı hava faaliyeti bildirdi. Dakikalar sonra Brokaw izleyicilerine hava saldırısının başladığını duyurdu.
Kapsamı en fazla popülerliği kazanan CNN'di ve savaş zamanı kapsamı genellikle ağ tarihindeki dönüm noktası olaylarından biri olarak gösteriliyor ve sonuçta CNN International'ın kurulmasına yol açtı. CNN muhabirleri John Holliman ve Peter Arnett ve CNN sunucusu Bernard Shaw, hava saldırıları başladığında Bağdat'taki Al-Rashid Hotel'den ses raporlarını aktardı. Ağ daha önce Irak hükümetini geçici bürolarına kalıcı bir ses devresi kurulmasına izin vermeye ikna etmişti. Bombalama sırasında diğer tüm Batılı TV muhabirlerinin telefonları kesildiğinde, CNN canlı haber yapabilen tek servisti. İlk bombalamadan sonra, Arnett geride kaldı ve bir süre için Irak'tan haber yapan tek Amerikan televizyon muhabiriydi.
Birleşik Krallık'ta BBC, ulusal talk radyo istasyonu BBC Radio 4'ün FM yayın bölümünü, Radio 4 News FM adlı 18 saatlik bir sürekli haber formatına ayırdı. İstasyon kısa ömürlü oldu ve Başkan Bush'un ateşkes ve Kuveyt'in kurtuluşunu ilan etmesinden kısa bir süre sonra sona erdi. Ancak, daha sonra Radio Five Live'ın tanıtımının yolunu açtı.
İki BBC muhabiri, John Simpson ve Bob Simpson (ilişkileri yok), editörlerine meydan okudular ve savaşın ilerleyişi hakkında rapor vermek için Bağdat'ta kaldılar. "Bir caddeden aşağı inen ve trafik ışığında sola dönen kötü şöhretli bir seyir füzesi" içeren bir rapordan sorumluydular. [266]
Dünyanın her yerindeki gazeteler de savaşı ve Zaman dergisi 28 Ocak 1991 tarihli özel bir sayı yayınlamış, kapakta savaş başlarken çekilmiş bir Bağdat fotoğrafının üzerine "Körfez'de Savaş" manşeti yer almıştı.
ABD'nin medya özgürlüğüne ilişkin politikası, Vietnam Savaşı'ndakinden çok daha kısıtlayıcıydı. Politika başlıklı bir Pentagon belgesinde dile getirilmişti. Ek Foxtrot. Basın bilgilerinin çoğu ordu tarafından düzenlenen brifinglerden geldi. Sadece seçilmiş gazetecilerin cepheyi ziyaret etmesine veya askerlerle röportaj yapmasına izin verildi. Bu ziyaretler her zaman subayların huzurunda gerçekleştirildi ve hem ordunun önceden onayına hem de daha sonra sansüre tabi tutuldu. Bu görünüşte hassas bilgilerin Irak'a ifşa edilmesini önlemek içindi. Bu politika, ordunun, savaşın seyri boyunca ABD içindeki halk muhalefetinin büyüdüğü Vietnam Savaşı deneyiminden büyük ölçüde etkilenmiştir. Sadece Orta Doğu medyasındaki bilgilerin sınırlandırılması değil, aynı zamanda Ken Jarecke'nin Amerikan AP telinden çekilen yanmış bir Irak askerinin görüntüsü gibi daha grafik tasvirlerle savaş hakkında gösterilenleri kısıtlamakla kalmadı, Avrupa'da geniş yer verildi. . [267] [268] [269]
Savaşın kapsamı, yakınlığı açısından yeniydi. Savaşın yaklaşık yarısında, Irak hükümeti Batılı haber kuruluşlarının ülkeden canlı uydu yayınlarına izin vermeye karar verdi ve ABD'li gazeteciler toplu halde Bağdat'a döndü. NBC'den Tom Aspell, ABC'den Bill Blakemore ve CBS News'den Betsy Aaron, kabul edilen Irak sansürüne tabi olarak raporlar sundu. Savaş boyunca, gelen füzelerin görüntüleri neredeyse anında yayınlandı.
CBS News'den bir İngiliz ekibi olan David Green ve Andy Thompson, uydu iletim ekipmanıyla donatılmıştı, cephe kuvvetleriyle birlikte seyahat etti ve yolda savaşın canlı TV görüntülerini ileterek, kuvvetlerden bir gün önce Kuveyt Şehri'ne geldi ve canlı yayın yaptı. şehirden televizyon ve ertesi gün Arap güçlerinin girişini kapsayan.
Alternatif medya organları savaşa karşı çıkan görüşler sundu. Deep Dish Television, ABD'deki ve yurtdışındaki bağımsız yapımcılardan bölümler derledi ve The Gulf Crisis TV Project adlı uluslararası dağıtıma çıkan 10 saatlik bir dizi hazırladı. [270] Serinin ilk programı Savaş, Petrol ve Güç [271], savaş başlamadan önce 1990'da derlendi ve yayınlandı. Haber Dünya Düzeni [272], medyanın savaşı teşvik etmedeki suç ortaklığına ve Amerikalıların medyada yer almasına tepkilerine odaklanan dizideki başka bir programın başlığıydı. San Francisco'da Paper Tiger Television West, gazete ofislerinde ve televizyon istasyonlarında kitlesel gösterilerin, sanatçıların eylemlerinin, derslerin ve ana akım medyaya karşı protestoların vurgulandığı haftalık bir kablolu televizyon programı hazırladı. ABD'deki şehirlerdeki yerel medya kuruluşları benzer muhalif medyayı taradı.
Medya gözlemci grubu Raporlamada Adalet ve Doğruluk (FAIR), 1991 gibi çeşitli makale ve kitaplarda savaş sırasında medya kapsamını eleştirel bir şekilde analiz etti. Körfez Savaşı Kapsamı: En Kötü Sansür Evdeydi. [273]
Çatışmanın kendisini tanımlamak için aşağıdaki isimler kullanılmıştır: Körfez Savaşı ve Basra Körfezi Savaşı Batı ülkelerinde kullanılan çatışma için en yaygın terimler olmakla birlikte, aynı zamanda savaş olarak da adlandırılabilir. Birinci Körfez Savaşı (bunu 2003 Irak işgalinden ve müteakip Irak Savaşı'ndan ayırmak için). Bazı yazarlar buna İkinci Körfez Savaşı İran-Irak Savaşı'ndan ayırt etmek için. [274] Kuveyt'in Kurtuluşu (Arapça: تحرير الكويت ) (tahrir al-kuveyt) Kuveyt ve Suudi Arabistan, Bahreyn, Mısır ve Birleşik Arap Emirlikleri dahil olmak üzere koalisyonun Arap devletlerinin çoğu tarafından kullanılan terimdir. Diğer dillerdeki terimler Fransızcayı içerir: la Guerre du Golfe ve Almanca: Golfkrieg (Körfez Savaşı) Almanca: Zweiter Golfkrieg (İkinci Körfez Savaşı) Fransızca: Guerre du Koweit (Kuveyt Savaşı).
Operasyonel isimler
Koalisyon devletlerinin çoğu, operasyonları ve savaşın operasyonel aşamaları için çeşitli isimler kullandı. Bunlar bazen yanlış bir şekilde çatışmanın genel adı olarak kullanılır, özellikle ABD Çöl Fırtınası:
- Çöl Kalkanı Operasyonu 2 Ağustos 1990'dan 16 Ocak 1991'e kadar ABD'nin güç toplaması ve Suudi Arabistan'ın savunması için ABD'nin operasyonel adıydı.
- Çöl Fırtınası Operasyonu ABD, 17 Ocak 1991'den 28 Şubat 1991'e kadar olan hava kara çatışmasının adıydı.
- Çöl Kılıcı Operasyonu (erken isim Çöl Kılıcı Operasyonu) 24 ile 28 Şubat 1991 tarihleri arasında Kuveyt Operasyon Tiyatrosu'nda Irak Ordusu'na yönelik hava saldırısının ("100 saatlik savaş") ABD'nin adıydı. Çöl Fırtınası Operasyonu.
- Arjantin askeri faaliyetlerinin Arjantinli adıydı. çatışmadaki Fransız askeri faaliyetlerinin Fransızca adıydı. Kanada operasyonlarının adıydı, operasyonlar ve çatışmalar sırasında İngiliz askeri faaliyetlerinin İngiliz adıydı. (İtalyanca Locust) operasyonların ve çatışmanın İtalyanca adıydı.
- Suudi Arabistan ülkesinin savunması 2 Ağustos 1990-16 Ocak 1991 dönemi için geçerlidir.
- Kuveyt'in Kurtuluşu ve Savunması 17 Ocak 1991 ile 11 Nisan 1991 arasını kapsamaktadır.
- Güneybatı Asya Ateşkes Konfor Sağlama Operasyonu dahil, 12 Nisan 1991 ile 30 Kasım 1995 arasındaki dönem için.
Kampanya adları
ABD çatışmayı üç büyük kampanyaya böldü:
Hassas güdümlü mühimmatlar, daha geleneksel, daha az isabetli bombalar kadar sık kullanılmasalar da, askeri saldırıların önceki savaşlara kıyasla minimum sivil zayiatla yapılmasına izin vermenin anahtarı olarak müjdelendi. Gazeteciler otellerinde seyir füzelerinin uçtuğunu izlerken, Bağdat şehir merkezindeki belirli binalar bombalanabilir.
Hassas güdümlü mühimmat, koalisyon tarafından atılan tüm bombaların yaklaşık %7,4'ünü oluşturuyordu. Diğer bombalar arasında çok sayıda mühimmat dağıtan küme bombaları [275] ve papatya kesiciler, yüzlerce yarda içindeki her şeyi parçalayabilen 15.000 kiloluk bombalar vardı.
Küresel Konumlandırma Sistemi (GPS) birimleri o zamanlar nispeten yeniydi ve koalisyon birimlerinin çölde kolayca gezinmesini sağlamada önemliydi. Askeri GPS alıcıları çoğu birlik için mevcut olmadığından, çoğu ticari olarak mevcut birimler kullandı. Bunların en iyi şekilde kullanılmasına izin vermek için, Çöl Fırtınası süresince GPS sisteminin "seçici kullanılabilirlik" özelliği kapatıldı ve bu ticari alıcıların askeri teçhizatla aynı hassasiyeti sağlamasına izin verildi. [276]
Havadan İkaz ve Kontrol Sistemi (AWACS) ve uydu haberleşme sistemleri de önemliydi. Bunun iki örneği, ABD Donanması'nın Grumman E-2 Hawkeye'ı ve ABD Hava Kuvvetleri'nin Boeing E-3 Sentry'sidir. Her ikisi de operasyonların komuta ve kontrol alanında kullanıldı. Bu sistemler hava, kara ve deniz kuvvetleri arasında önemli iletişim bağlantıları sağladı. Koalisyon güçlerinin hava savaşına hakim olmasının birkaç nedeninden biri de budur.
Irak'ın bazı savaş planlarını üretmek için Amerikan yapımı renkli fotokopi makineleri kullanıldı. Bazı kopyalayıcılar, konumlarını Amerikan elektronik savaş uçaklarına açıklayan ve daha hassas bombalamalara yol açan gizli yüksek teknoloji vericiler içeriyordu. [277]
Scud ve Patriot füzeleri
Irak'ın Scud füzelerinin rolü savaşta öne çıktı. Scud, Sovyetler Birliği'nin Doğu Almanya'da ileri konuşlanmış Sovyet Ordusu tümenleri arasında geliştirip konuşlandırdığı bir taktik balistik füzedir.
Scud füzeleri, motorların çalıştığı süre boyunca çalışan atalet güdümünü kullanır. Irak, Scud füzelerini kullandı ve onları hem Suudi Arabistan'a hem de İsrail'e fırlattı. Bazı füzeler büyük kayıplara neden olurken, diğerleri çok az hasara neden oldu. [ kaynak belirtilmeli ]
ABD Patriot füzesi ilk kez savaşta kullanıldı. ABD ordusu o sırada Scud'lara karşı yüksek bir etkinlik olduğunu iddia etti, ancak daha sonraki analizler %9 kadar düşük rakamlar veriyor, 158 Patriot fırlatmasının %45'i enkaz veya yanlış hedeflere karşı yapılıyor. [278] İsrail ve Türkiye'deki sivilleri korumak için Patriot füzeleri de gönderen Hollanda Savunma Bakanlığı daha sonra yüksek iddiaya itiraz etti. [133] Ayrıca, bir Patriot füzesinin gelen bir Scud'u devreye sokamamasına neden olan ve ölümlerle sonuçlanan en az bir yazılım hatası olayı vardır. [279] Hem ABD Ordusu hem de füze üreticileri, Patriot'un Körfez Savaşı'nda "mucize bir performans" gösterdiğini savundu. [278]
Körfez Savaşı da dahil olmak üzere birçok video oyununun konusu olmuştur. Çatışma: Çöl Fırtınası, Çatışma: Çöl Fırtınası II ve Körfez Savaşı: Desert Hammer Operasyonu. Ayrıca filmde de dahil olmak üzere çok sayıda tasvirler olmuştur. kavanoz başlı (2005), ABD Deniz Kuvvetleri Anthony Swofford'un aynı adlı 2003 anısına dayanmaktadır. [280]
Büyük tedavi
Kuveyt şehrinin ve Kuveyt Devleti'nin kökeni, genellikle 18. yüzyılın başlarına, Benû (Bani) 'Utûb, iç kesimlerde 'Anizah kabilesine mensup bir grup aileye yerleştirilir.
Arabistan
Kuveyt, İngilizlerin 1961'de geri çekildiğini gördü, ancak Irak ülkeyi talep etti ve yalnızca İngilizler ve daha sonra Arap silahlı kuvvetleri tarafından caydırıldı. 1970-71'de Bahreyn ve Katar bağımsız hale geldi ve ardından kendi topraklarında faaliyet gösteren Batılı petrol işletmelerinin kontrolünü ele geçirdi. Onların…
İran-Irak Savaşı
…Körfez ve İran'ın Kuveyt'in ve diğer Körfez ülkelerinin tankerlerine yönelik saldırıları, ABD'yi ve bazı Batı Avrupa ülkelerini, dünyanın geri kalanına petrol akışını sağlamak için Basra Körfezi'ne savaş gemileri yerleştirmeye sevk etti.
…Körfezde Kuveyt petrol tankerlerinin ABD bayrağını taşımasına izin vererek ve körfezden geçerken onları korumak için bir deniz görev gücü görevlendirerek. 1950'lerin durumuyla karşılaştırıldığında, John Foster Dulles'ın CENTO düzenlemesi istikrarlı, Batı yanlısı hükümetler çemberi sağlıyor gibi görünüyordu…
…Kuveyt, Suudi Arabistan ve emirliklerden serbest petrol akışı. Mayıs 1987'de, iki Irak füzesi körfezde bir ABD donanma gemisini vurduktan sonra, Birleşik Devletler, Kuveyt ile 11 Kuveyt tankerini yeniden ateşlemek ve onlara tehlikeli deniz yoluyla eşlik etmek üzere ABD Donanması'nı görevlendirmek için bir anlaşma yaptığını duyurdu.
…Irak'ın Haziran 1961'de Kuveyt'in egemenliğine ilişkin iddiasını ilerleterek. Bu, onu yalnızca İngiltere ve Kuveyt ile değil, diğer Arap ülkeleriyle de çatışmaya soktu. Irak'ın telif ücretlerinden payını artırmak için Irak Petrol Şirketi ile müzakerelere başladı, ancak aşırı talepleri müzakerelerin…
…Irak ve Kuveyt arasındaki sınırlar, iki hükümet arasındaki mektup alışverişinde açıkça belirlendi, ancak bunlar Irak anayasasına göre Irak tarafından hiçbir zaman onaylanmadı. Bu, Irak'ın Kuveyt topraklarında, özellikle de Būbiyān ve Warbah adalarında gelecekteki iddiaları için zemin hazırladı.
…ve bir yıldan kısa bir süre sonra Kuveyt işgalinin habercisiydi.
Ürdün
Irak'ın Ağustos 1990'da Kuveyt'i işgali ve müteakip Basra Körfezi Savaşı (esas olarak Ocak-Şubat 1991'de savaştı) Hüseyin'i iki müttefik, ABD ve Irak arasında seçim yapmaya zorladı. Kral, yoğun bir şekilde Irak lideri Saddam Hüseyin'e doğru eğildi, o da gayretli ve sesli bir zemin dalgası aldı…
Filistinliler
>Kuveyt Ağustos 1990'da, ancak Basra Körfezi Savaşı'nda (1990-91) ABD liderliğindeki bir ittifak tarafından yenildi. Suudi Arabistan, Kuveyt ve Basra Körfezi ülkelerinden gelen fonlar kurudu. Kuveyt'te yaklaşık 400.000 kişiden oluşan Filistin topluluğu, bir…
Basra Körfezi Savaşı
Irak'ın 2 Ağustos 1990'da Kuveyt'i işgal etmesiyle. Irak'ın lideri Saddam Hüseyin, bu ülkenin büyük petrol rezervlerini elde etmek, Irak'ın Kuveyt'e borçlu olduğu büyük bir borcu iptal etmek ve Irak'ın Kuveyt'teki gücünü genişletmek amacıyla açıkça Kuveyt'in işgal edilmesini ve işgal edilmesini emretti. bölge. 3 Ağustos'ta…
…Suudi Arabistan ve Kuveyt'e borçluydu. Irak cumhurbaşkanı ayrıca kendisini, Arap Yarımadası'nın çoğunu Yemen dışında kontrol eden muhafazakar monarşilerin şiddetle karşı çıktığı iki ideoloji olan Pan-Arap milliyetçiliği ve sosyalizmin lideri olarak gördü.
…küçük komşusu Kuveyt'i, sınırındaki Ar-Rumaylah petrol yataklarından ham petrolü çekmekle suçladı. Ayrıca Basra Körfezi devletlerini petrol fiyatlarını düşürmek, böylece savaşın parçaladığı Irak'ın çıkarlarına zarar vermek ve Batılı güçlerin isteklerini yerine getirmekle suçladı. NS…