"Paris Komünü" (Fransızca: La Commune de Paris) Paris’i 18 Mart’tan (daha resmi olarak 26 Mart’tan 28 Mayıs 1871’e kadar) yöneten bir hükümettir. Yorum yapanların ideolojisine bağlı olarak tenorda Anarşist veya Sosyalist olarak çeşitli şekillerde tanımlanmıştır.
Resmi anlamda Paris 1871 Komünü sadece yerel makamdı (bir kasaba veya bölge-Fransız konseyi) "Komün") 1871 baharında Paris’te iki ay iktidarı kullandı. Ancak, içinde bulunduğu koşullar, tartışmalı kararnameleri ve işkence sonucu onu zamanın en önemli siyasi bölümlerinden biri yaptı.
Komün, kilise ve devlet ayrımı, kadınların oy hakkı, borçlara olan ilginin kaldırılması ve işçi öz-yönetimini içeren radikal bir sosyal gündem ortaya koydu. Ancak, işçilere itiraz ederken, itirazlarını genişletemediler.
Arka fon"Parisli Bir Kafede Savaşı Tartışmak" Illustrated London News 17 Eylül 1870
Fransız-Prusya Savaşı'nın Fransa'nın yenilgisiyle sona ermesinden sonra Komün Paris'teki bir ayaklanmanın sonucuydu. Bu isyanın iki kök sebebi vardı: bir yandan savaştaki felaket, diğer yandan Fransız işçiler arasında artan hoşnutsuzluk1İlk işçi ayaklanmasının Lyon ve Paris'te gerçekleştiği 1830'lara kadar izlenebilir.2
Prusya ile savaş, 1870 Temmuz'unda Napolyon III ("Louis-Napolyon Bonapart") tarafından başlatıldı, Fransızlar için felaketle sonuçlandı ve Eylül Paris'in kendisi kuşatma altında kaldı. Başkentte zengin ve fakir arasındaki fark son yıllarda genişlemiş ve şimdi de gıda kıtlığı, askeri başarısızlıklar ve son olarak Prusyalı bir bombardıman çok yaygın bir hoşnutsuzluğa katılıyordu. Parisliler, özellikle işçiler ve alt-orta sınıflar, uzun zamandan beri demokratik bir cumhuriyetin destekçisi oldular. Özel bir talep, Paris'in kendi seçtiği meclisiyle, daha küçük Fransız şehirlerinin hoşuna giden bir şey olarak kendi kendini yönetmesi gerektiği, ancak başkentin asi olmayan halkının ihtiyatlı bir hükümeti tarafından Paris'e reddedilmesi gerektiği yönündeydi. İlişkilendirilmiş ancak daha belirsiz bir dilek, daha önce sosyalist bir ekonomik sistem olmasa da, halkın çığlık atmasıyla özetlenen daha adil bir dilimdi. "la république démocratique et sociale!"
1871 yılının Ocak ayında kuşatmanın dört ay sürdüğü ılımlı cumhuriyetçi Ulusal Savunma Hükümeti, yeni ilan edilen Alman İmparatorluğu ile ateşkes istedi. Almanlar barış anlamında Paris’e zafer kazandı. Kuşatmanın zorluklarına rağmen, birçok Parisli acı acıydı ve özellikle de Prusyalılara (şimdi yeni İmparatorluk'un başında) şehirlerinin kısa bir tören işgaline izin verilmesi gerektiği için kızdılar.Montmartre'ye iki Ulusal Muhafız topunun götürülmesine yardım eden çağdaş bir kadın ve çocuk taslağı
O zamana kadar yüzbinlerce Parisli, kenti savunmak için büyük ölçüde genişletilmiş olan “Ulusal Muhafız” olarak bilinen bir milis milisinin silahlı üyeleriydi. Muhafız birimleri, işçi sınıfı bölgelerindeki radikal ve sosyalist liderleri içeren kendi memurlarını seçtiler.
Hem Paris’i muhtemel bir Alman saldırısına karşı savunmak hem de monarşist çoğunluğun seçilmesini takiben cumhuriyeti olası bir kraliyet restorasyonuna karşı savunmak için yurtsever cumhuriyetçiler ve sosyalistler dahil olmak üzere Muhafız’ın “Merkez Komitesi” ni oluşturmak için adımlar atıldı. Şubat 1871’de yeni Millet Meclisi’ne
Paris nüfusu, yenilgi karşısında meydan okurdu ve Alman ordusunun şehre girmesi silahlı bir çatışmaya yol açarsa savaşmaya hazırdı. Almanlar Paris’e girmeden önce, sıradan çalışanların yardım ettiği Ulusal Muhafızlar, Alman halkının yolundan ve deposundan çok sayıda top (kendi mülkleri olarak gördükleri, kısmen kamuoyuna ödenmiş oldukları için) almayı başardılar. onları "güvenli" bölgelerde. "Top parkları" şeflerinden biri Montmartre'nin tepesindeydi.
Yeni geçici hükümet başkanı Adolphe Thiers, mevcut kararsız durumda Merkez Komitesinin alternatif bir siyasi ve askeri güç merkezi oluşturduğunu fark etti. Ayrıca, işçilerin kendilerini Ulusal Muhafız silahlarıyla donatıp endişelendiriyor ve Almanları kışkırtıyordu.
Komünlerin Yükselişi ve DoğasıBir barikat, 18 Mart 1871.
Almanlar Paris’e kısa bir süre girdi ve olaysız kaldı. Ancak Paris yüksek siyasi bir heyecan içinde olmaya devam etti. Emperyal ve geçici hükümetler hem Alman ordularına karşı daha güvenli bir cennet olan Versailles için Paris'ten ayrıldılar, hem de geri dönmek için gereken süre zarfında Fransa'nın başkentinde bir güç boşluğu vardı.
Ulusal Muhafızların Merkez Komitesi giderek daha radikal bir duruş sergilemekte ve otoritelerde istikrarlı bir şekilde kazanmaktadır. Hükümet, sınırsız bir şekilde dört yüz topunun eline geçmesine izin veremeyeceğini düşünüyordu. Ve böylece, ilk adım olarak, 18 Mart'ta Thiers, Butte Montmartre'de ve şehirdeki diğer yerlerde saklanan topu ele geçirmek için düzenli askerlere talimat verdi. Bununla birlikte, talimatlar yerine, moralleri yüksek olmayan askerler, Ulusal Muhafızlar ve yerel halk ile birlikte örgütlendi. Montmartre’deki general, daha sonra Ulusal Muhafızlar ve siviller kalabalığına ateş açmalarını emrettiği söylenen Claude Martin Lecomte, atından sürüklendi ve daha sonra eski komutan olarak nefret edilen eski bir cumhuriyetçi General Thomas ile birlikte vuruldu. Yakında ele geçirilen Ulusal Muhafızlar.Generaller Lecomte ve Thomas, birliklerinin isyana katılmasından sonra Montmartre'de vuruluyor: olayın gerçek bir fotoğrafı değil, fotoğrafik bir yeniden yapılanma.
Hükümet ordusu Thiers, Paris’in derhal tahliye edilmesini emretti, o kadar çabuk yayılan diğer ordu birimleri, hükümetin başı, polisler ve her tür idareci ve uzman tarafından uyulması gereken normal güçlerin derhal tahliye edilmesini emretti. Kendisinden önce Versailles’e kaçtı. Thiers, 1848 Devrimi örneği üzerine meditasyon yaparken, bu stratejiyi (“Paris'ten sonra insanları ezmek için geri çekilme”) uzun süredir düşündüğünü iddia etti, ancak panik yapması muhtemel. Hükümetin şimdi başlayan kriz için beklediğine veya planladığına dair hiçbir kanıt yoktur. Ulusal Muhafızlar Merkez Komitesi şimdi Paris'teki tek etkili hükümet oldu: 26 Mart'ta yapılacak bir Komün seçimleri düzenledi.
Komün’ün 92 üyesi (ya da daha doğrusu “Komün Konseyi” nin) üyeleri yüksek oranda kalifiye işçi ve birkaç uzmanı (doktorlar ve gazeteciler gibi) içermekteydi. Birçoğu, reformist cumhuriyetçilerden, çeşitli sosyalistlere kadar, nostaljik bir şekilde 1789 Devrimi'ne bakma eğiliminde olan Jacobinlere kadar değişen siyasi aktivistlerdi.Louis Auguste Blanqui
'Blanquist' devrimci sosyalistler grubunun kıdemli lideri bir adam olan Louis Auguste Blanqui, Konsey Başkanı seçildi, ancak bu 17 Mart'ta tutuklandığı ve yıl boyunca gizli bir hapishanede tutulduğu için yokluğundaydı. Komün'ün hayatı. Komün, başarısızlıkla önce Paris’in başpiskoposu Mgr Darboy’a, ardından gözaltına alınan 74 rehinenin hepsine karşı değiş tokuş yapmayı denedi, ancak bu Adolphe Thiers tarafından açıkça reddedildi (aşağıya bakınız). Paris Komünü 28 Mart'ta ilan edildi, ancak yerel bölgeler sık sık örgütleri kuşatmadan korudu.
Sosyal önlemler
Komün, daha önce atılan Fransız Cumhuriyet Takvimi'ni kısa bir süre önce kabul etti ve cumhuriyetçi tricolore yerine sosyalist kırmızı bayrağı kullandı. 1848'de, İkinci Cumhuriyet döneminde, radikaller ve sosyalistler, kendilerini ılımlı Cumhuriyetçilerden ayırmak için kızıl bayraklarını çoktan kabul ettiler. 1789 Devrimi boyunca ılımlı, liberal Girondistler.
İç farklılıklara rağmen, Konsey iki milyonluk bir şehir için gerekli olan kamu hizmetlerinin korunmasında iyi bir başlangıç yaptı; Ayrıca, içeriği bir sosyal devrimden ziyade ilerici, laik ve son derece demokratik bir sosyal demokrasiye yönelen belirli politikalar üzerinde uzlaşmaya varmayı başardı. Zaman eksikliği (Komün, toplamda 60 günden daha az bir sürede toplanabildi), aslında yalnızca birkaç kararnamenin uygulamaya konması anlamına geliyordu. Bunlar arasında kilise ve devletin ayrılması; kadınlara oy verme hakkı; Kiraların iptali, kuşatmanın tüm süresi boyunca borcudur (ödemenin askıya alındığı); yüzlerce Paris pastanesinde gece çalışmasının kaldırılması; emekli maaşlarının, aktif hizmet nedeniyle öldürülen Milli Muhafızların bekar yandaşlarına ve varsa çocuklara verilmesi; usta işçilerin savaş sırasında aletlerini rehin almak zorunda kaldıkları endişesiyle kuşatma sırasında, şehir işçilerinin tüm işçilerin araçlarının ve 20 frank'a kadar ev eşyalarının ücretsiz geri dönüşü; ticari borç yükümlülüklerinin ertelenmesi ve borçlara olan ilginin kaldırılması; ve çalışanların tazminat alacak olan sahibi tarafından terk edilmiş olması durumunda bir şirketi devralma ve yönetme hakkı.Komün kuşatma sırasında işçilerin aletlerini iade eder
Kararname, kiliseyi devletten ayırdı, tüm mülk mülklerini kamu mülkiyeti haline getirdi ve dini Komün’ün yıkılmasından sonra, Üçüncü Cumhuriyet’in 1880-1881 Jules Ferry yasaları ve 1905’in Fransız yasalarına kadar beklemesi gerekecekti. Fransızcayı oluşturan bu önlemlerin tekrar uygulanması için Kilise ve Devlet'in ayrılması Laiklik. Kiliselere, sadece akşamları kapılarını halka açık siyasi toplantılara açık tutmaları halinde dini faaliyetlerine devam etmeleri sağlandı. Sokaklar ve kafeler ile birlikte bu, kiliseleri Komün'ün katılımcı ana merkezlerinden biri yaptı. Öngörülen diğer mevzuat, daha fazla eğitim ve teknik eğitimi herkes için ücretsiz olarak erişilebilir kılacak eğitim reformlarıyla ilgilidir.
Bazı kadınlar, 1789 ve 1848'deki önceki girişimlerden sonra feminist bir hareket düzenlediler. Böylece sosyalist bir kitapçı olan Nathalie Lemel ve genç bir Rus sürgünü olan ve Birinci Enternasyonal'in (IWA) Rus bölümünün üyesi olan Élisabeth Dmitrieff Union des femmes, Paris ve Les Soins'deki en iyi kalite (“Paris Savunması ve Yaralıların Bakımı İçin Kadın Birliği”) 11 Nisan 1871'de. Paule Minck'un bir arkadaşı olan feminist yazar André Léo da Kadınlar Birliği'nde aktif rol aldı. Ataerkilliğe karşı mücadelelerinin ancak kapitalizme karşı küresel bir mücadele çerçevesinde takip edilebileceğine inanan dernek, toplumsal cinsiyet eşitliği, ücret eşitliği, kadınlara boşanma hakkı, laik eğitim ve kızlara yönelik mesleki eğitim talep etti. Ayrıca, evli kadınlar ve cariyeler arasındaki, meşru ve doğal çocuklar arasındaki fahişenin kaldırılması (kapatılması hoşgörü maaşları, veya yasal resmi genelevler). Kadınlar Birliği ayrıca çeşitli belediye komisyonlarına katıldı ve ortak atölye çalışmaları düzenledi.3 Eugène Varlin ile birlikte, Nathalie Le Mel kooperatif restoranını yarattı La Marmite, yerliler için bedava yemekler sunan ve ardından barikatlarda Kanlı Hafta boyunca savaştı 4 Öte yandan, Paule Minck, Saint Pierre de Montmartre Kilisesi'nde ücretsiz bir okul açtı ve Sol yakasında bulunan Saint-Sulpice Kulübü'nü canlandırdı. 4. Dostoyevski ile evlenmeyi reddeden ve sonunda Blanquist eylemci Victor Jaclard'ın eşi olan Rus Anne Jaclard, gazeteci André Léo ile birlikte kuruldu. La Sociale. O da bir üyesiydi Montmartre de dahil olmak üzere, Louise Michel ve Paule Minck ile birlikte Birinci Enternasyonal'in Rus bölümüyle birlikte. IWA aktivistlerine yakın olan ve 1867'de bir kooperatif fırınının kurucusu olan Victorine Brocher, Komün ve Kanlı Hafta boyunca da mücadele etti. 4.
Ulusal Muhafızlara katılan ve daha sonra Yeni Kaledonya'ya gönderilecek olan "Montmartre Red Virgin" Louise Michel gibi ünlü isimler, az sayıdaki kadının isyan olaylarına aktif katılımını sembolize ediyor. Ulusal Muhafızlardan bir kadın taburu, baskı sırasında Place Blanche'ı savundu.
Komün liderlerinin iş yükü muazzamdı. Konsey üyelerinin ("temsilci" olmayan, ancak seçmenlerin derhal hatırlatması gereken teorik olarak delegelerin) yasama organlarının yanı sıra birçok yürütme ve askeri işlev yürütmesi bekleniyordu. Sayısız özel Bölgedeki kuşatma sırasında ("çeyreklikler") sosyal ihtiyaçları (kantinler, ilk yardım istasyonları) karşılamak üzere kurulan örgütler gelişmeye ve Komün'le işbirliği yapmaya devam etti.
Aynı zamanda, bu yerel meclisler genellikle yerel işçilerin yönetimindeki kendi hedeflerini takip ettiler. Komün konseyinin biçimsel reformizmine rağmen, Komün'ün bir bütün olarak bileşimi çok daha devrimciydi. Mevcut devrimci eğilimler arasında Proudhonists - ılımlı anarşistlerin erken bir şekli - Uluslararası sosyalistlerin üyeleri, Blanquistler ve daha liberter cumhuriyetçiler vardı. Paris Komünü, günümüze dek, kısmen çeşitli eğilimler, yüksek işçi kontrolünün derecesi ve farklı devrimciler arasındaki olağanüstü işbirliğinden dolayı, Anarşist ve Marksist sosyalistler tarafından sürekli olarak kutlandı.Paris, 29 Mayıs 1871
III'tee örneğin, okul malzemeleri ücretsiz sağlandı, üç okul "serbest bırakıldı" ve bir yetimhane kuruldu. XX’dee düzenleme, okul çocuklarına ücretsiz kıyafet ve yiyecek sağlandı. Pek çok benzer örnek vardı. Ancak, Komün'ün bu aşamadaki göreceli başarısındaki hayati bir bileşen, kamu alanındaki sıradan işçilerin, Yöneticilerin ve uzmanların çıkardığı uzmanların sorumluluklarını üstlenmelerini sağlayan girişimdir. Sadece bir hafta sonra, Komün Versailles'de öfkeli bir hızda yaratılan yeni ordunun (sonunda Almanlar tarafından serbest bırakılan eski savaş esirlerini içeren) unsurları tarafından saldırıya uğradı.
Saldırı
Komün kuvvetleri, Ulusal Muhafızlar, ilk olarak 2 Nisan'da Versay Ordusu'yla savaşmaya başladı. Her iki taraf da gerçekten büyük bir iç savaş arayışında değildi, ancak her iki taraf da pazarlık etmeye istekli değildi. Marquis de Galliffet fusilleur de la Commune Daha sonra yüzyılın başında (bağımsız sosyalist Millerand ile birlikte) Waldeck-Rousseau hükümetinde Savaş Bakanı olarak yer alan Thiers başkanlığında karşı saldırıya liderlik eden generallerden biriydi.
Yakındaki Courbevoie banliyösü, 2 Nisan'da hükümet güçleri tarafından işgal edildi ve Komün'ün kendi güçlerinin 3 Nisan'da Versay'a yürüyüşünü geciktirme girişimi ciddiyetle başarısız oldu. Savunma ve hayatta kalma kaygı verici konular oldu ve Komün liderliği tarafından Ulusal Muhafızları etkili bir savunma gücüne dönüştürmek için kararlı bir çaba gösterildi.Adolphe Thiers şarj oluyor Komünardlar, içinde Le Père Duchênes illustré dergi
Paris'teki büyük siyasi mülteci ve sürgün topluluklarından da güçlü destek geldi: bunlardan biri, eski polis memuru ve milliyetçi Jarosław Dąbrowski, Komün’ün en iyi generaliydi. Konsey enternasyonalizme tamamen bağlı kaldı ve Napolyon I'in zaferlerini kutlayan ve Komün tarafından Bonapartizm ve şovenizmin bir anıtı olarak kabul edilen Vendôme Sütununun kardeşlik adına yapıldı.
Yurtdışında, bazıları Almanya'da olmak üzere sendika ve sosyalist örgütlerin gönderdiği mitingler ve iyi niyet mesajları vardı. Ancak, diğer Fransız şehirlerinden ciddi yardım alma umutları kısa sürede kesildi. Versailles'teki Thiers ve bakanları neredeyse tüm bilgilerin Paris'ten sızmasını önlemeyi başardı; ve taşra ve kırsal illerde, Fransa’nın çalışmalarına karşı her zaman şüpheci bir tutum vardı. Narbonne, Limoges ve Marseille'deki hareketler hızla ezildi.
Durum daha da kötüleştikçe, Konsey’in bir kısmı, (The Marbiç’in muhabiri Eugéne Varlin’in ve diğer ılımlıların muhalifleri tarafından) Jacobin organı ile modellenmiş bir “Kamu Güvenliği Komitesi” oluşturulması için oy kullandı. Aynı başlık 1792'de kuruldu. Teorinin güçleri geniş ve acımasızdı, ancak pratikte etkisizdi.Jaroslaw Dabrowski'de karikatürize edildi Le Père Duchesne Illustré - Un bon bougre!… Nom de Dieu!…
Nisan ve Mayıs boyunca, hükümet güçleri, sürekli olarak artmaktadır - Prusya, Thiers hükümetine yardım etmek için Fransız POW'larını salıvererek, kentin güçlü savunmasını kuşattı ve Ulusal Muhafızları geri itti. 21 Mayıs'ta, Paris şehir surlarının batı kısmındaki bir kapı zorlandı ve Versaillese birlikleri kentin keşfedilmesine başladı, ilk önce ateşli silahlardan sonra Paris'ten ayrılmayan sakinler tarafından memnuniyetle karşılanan müreffeh batı bölgelerini işgal etti. Görünüşe göre (Thiers hükümeti için düzenli olarak casusluk yapan bir mühendis) geçidi insansız bulmuş ve bunu Versaillais'e bildirmiş.
Komün'ün olumlu bir özelliği olan güçlü yerel sadakatler artık bir dezavantaj haline geldi: genel olarak planlanmış bir savunma yerine, her "quartier" hayatta kalmak için çaresizce savaştı ve her biri sırayla aşıldı. Tüm Paris bölgelerini neredeyse önceki Paris devrimlerinde neredeyse zaptetmez yapan dar sokakların ağları, büyük ölçüde Haussmann'ın Paris'i yenilemesi sırasında geniş bulvarlarla değiştirilmişti. Versaylı, merkezi bir komuta sahipti ve üstün numaraları vardı. Sokak dövüşü taktiklerini öğrenmişlerdi ve Komünilerin barikatlarını aşmak için evlerin duvarlarından tünellenmişlerdi. İronik olarak, sadece Haussmann'ın geniş alanlar yarattığı ve sokakların savunucuların silah ateşi tarafından tutuldukları yerde.Paris Komünü'ne Nisan-Mayıs saldırısının haritası
Saldırı sırasında, hükümet birlikleri, Ulusal Muhafız birliklerini ve sivilleri katletmekten sorumluydu: silah bulundurmaktan ya da savaştıklarından şüphelenilen mahkumlar, elden çıkarıldı ve özet infazları olağandı.
Komün, 5 Nisan 1871'de Versailles'le herhangi bir suç ortağının "Paris halkının rehinesi" olacağı ve 5. mahkumun Versailles tarafından herhangi bir savaş esirinin infazının uygulanacağını belirten "rehinelerle ilgili bir kararname" aldı. Paris Komünü'nün düzenli hükümet partizörü üçlü tutulan rehinelerin sayısının idamiyle olay yerinde takip edilirdi. Ancak bu kararname uygulanmadı. Komün, Paris başpiskoposu Mgr Darboy'u Auguste Blanqui'ye karşı takas etmek için birkaç kez denedi ancak bu, kişisel sekreteri Jules Barthélemy-Saint-Hilaire tarafından açıkça reddedildi: “Rehineler! Rehineler! onları (tant pis dökmek eux!)."
Komün, Blanqui'ye karşı tuttuğu 74 rehinenin tamamının değişimini önererek başka müzakere girişimleri gerçekleştirdi. Sonunda Kanlı Hafta ve Versaille birlikleri tarafından yürütülen müteakip infazlar sırasında Théophile Ferré, 24 Mayıs'ta cezaevi de la Roquette'de bir itfaiye ekibinden önce geçen altı rehine (Mgr. Darboy dahil) için infaz emrini imzaladı. Bu, Auguste Vermorel'in ironik bir şekilde (ve belki de saf bir biçimde, Thiers herhangi bir müzakereyi reddettiği için) şöyle bildirmesine neden oldu: "Ne harika bir iş! Şimdi kan dökmeyi durdurma şansımızı kaybettik." Théophile Ferré, Thiers'ın birlikleri tarafından misilleme olarak idam edildi. 5 6.
Katolik Ansiklopedisi 24 - 26 Mayıs'ta 50'den fazla rehinenin öldürüldüğünü belirtir. Bazı durumlarda, Komün'ün bazı liderleri emirleri vermiş, bazı durumlarda ise çetelerin öldürdüğü emirleri vermiştir. 7 Kurbanlar arasında Paris Başpiskoposu Georges Darboy da vardı.
La Semaine sanglante ("Kanlı Hafta")
En sert direniş, doğanın daha işçi sınıfı bölgelerinde meydana geldi;La Semaine sanglante, kanlı hafta). 27 Mayıs'a kadar, Belleville ve Ménilmontant'ın daha fakir doğu bölgeleri olan yalnızca birkaç direniş cep kaldı. Dövüş, 28 Mayıs öğleden sonra veya akşamın erken saatlerinde sona erdi. Efsaneye göre, son barikat Belleville'deki Rue Ramponeau'daydı.
Marshall MacMahon bir bildiri yayınladı: "Paris sakinlerine. Fransız ordusu seni kurtarmaya geldi. Paris serbest bırakıldı! Saat 4'te askerlerimiz son isyan pozisyonunu aldı. Bugün savaş bitti. Düzen, iş ve güvenlik yeniden doğacak "dedi.Komüneli mahkumlar Versay'a doğru yürüdüler: Çağdaş resimli bir dergiden
Misillemeler şimdi ciddi şekilde başladı. Komünü herhangi bir şekilde desteklemiş olmak, binlerce kişinin suçlanabileceği ve suçlanabileceği siyasi bir suçtur. Bazıları Komünardlar Père Lachaise mezarlığında Komünerler Duvarı olarak bilinen şeye karşı vurulurken, binlerce kişi şüpheli yasallıktan ötürü savaş mahkemelerinde yargılandı ve binlerce atış yapıldı. Ünlü katliam bölgeleri, Hôtel de Ville'in arkasındaki Lüksemburg Bahçeleri ve Lobau Kışlası idi. Denemeler için yaklaşık 40.000 kişi Versay'a doğru yürüdü. Günlerce süren sonsuz erkek, kadın ve çocuk sütunu, Versay'daki geçici hapishane mahallelerine askeri eskort altında acı verici bir yol açtı. Daha sonra 12.500 kişi yargılandı ve yaklaşık 10.000 kişi suçlu bulundu: 23 kişi idam edildi; birçoğu hapishaneye mahkum edildi; 4.000 kişi, Pasifik'teki Yeni Kaledonya adasındaki Fransız ceza kolonisine ömür boyu sürüldü. Sırasında öldürülen sayısı La Semaine Sanglante kesin olarak belirlenemez ve tahminler yaklaşık 10.000 ila 50.000 arasındadır. Benedict Anderson’a göre “7.500 hapis ya da sınırdışı edildi” ve “yaklaşık 20.000 kişi idam edildi” 8.Komünistler 1871'de öldürüldü.
İngiliz tarihçi Alfred Cobban’a göre, 30 bin kişi öldü, belki de 50 bin kadar kişi idam edildi veya hapsedildi ve 7 bin tanesi Yeni Kaledonya’ya sürgün edildi.9 Binlerce kişi - Komün liderlerinin çoğu dahil - Belçika, İngiltere (3-4.000 mülteci için güvenli bir sığınak), İtalya, İspanya ve ABD'ye kaçmayı başardı. Son sürgünler ve nakiller 1880'de kabul görmüştü. Bazıları daha sonra siyasette Paris meclisleri, milletvekilleri veya senatörler olarak öne çıktı.
1872'de, "soldaki örgütlenme olanaklarının tümünü dışlayan katı yasalar çıkarıldı."8 Tutuklular için, 1880'de suikast veya kundakçılıktan mahkum olanlar hariç, genel bir af vardı. Paris beş yıl boyunca sıkıyönetim altında kaldı.
Geçmişe bakıldığında KomünBir plak, Père Lachaise mezarlığında Komün'ün ölümünü onurlandırıyor.
Karl Marx, Komünistlerin Versailles’i bir kez ve herkes için anında bitirmekten ziyade demokratik seçimler düzenleyen “değerli anları kaybetti” ğini ağırlaştırdı. Fransa’nın Paris’te bulunan ve milyarlarca frank saklayan ulusal bankası, Komünistler tarafından el değmeden ve korunmadan kaldı. Çekingen bir şekilde bankadan borç almayı istediler (elbette herhangi bir tereddüt etmeden aldılar). Komünistler bankanın mal varlığını ele geçirmemeyi seçtiler, çünkü dünyanın bunu yapmaları durumunda onları kınayacaklarından korkuyorlardı. Böylece Paris'ten Versay'a büyük miktarda para taşındı, Komünü ezen orduyu finanse eden para.
Komünistler, solcu sosyalistler, anarşistler ve diğerleri, Komün'ü, kökleri üzerinden katılımcı demokrasiye dayanan siyasi bir sisteme sahip özgürleşmiş bir toplum için bir model ya da önceden yapılanma olarak gördüler. Marx ve Engels, Bakunin ve daha sonra Lenin ve Troçki, Komün'ün sınırlı deneyiminden (özellikle "proletaryanın diktatörlüğü" ve "devletten uzaklaşma" ile ilgili) önemli teorik dersler çıkarmaya çalıştılar.
Üç gün sonra yazdığı ishal Edmond de Goncourt tarafından daha pragmatik bir ders çekildi La Semaine sanglante,
“… Kanama iyice yapıldı ve böyle bir kanama, bir nüfusun asi kısmını öldürerek bir sonraki devrimi erteledi… Eski toplumun bundan önce yirmi yıl barış var…”
Karl Marx, önemli broşüründe Fransa'da İç Savaş Komün sırasında yazılan (1871), Komün'ün başarılarına imza attı ve proletaryanın özgürleşmesi için 'en sonunda keşfedilen form' olan geleceğin devrimci bir hükümeti için prototip olarak nitelendirdi. Friedrich Engels, daha sonra daimi bir ordunun yokluğunun, “çeyreklerin” kendi polisliğini ve diğer özelliklerin Komün'ün artık terimin eski, baskıcı anlamında bir “devlet” olmadığı anlamına geldiğini ileri sürerek bu fikri tekrarladı: devletin kaldırılmasına doğru ilerleyen bir geçiş şekliydi - daha sonra Lenin ve Bolşeviklerin üstlendiği meşhur terimi kullandı: Komün, “proletaryanın diktatörlüğü” demişti. işçilerin ve işçilerin çıkarları tarafından yönetilen devlet. Ancak Marx ve Engels, Komün için tamamen eleştirel değildi. 1872 Lahey Birinci Enternasyonal Kongresi'ndeki (IWA) Marksistler ve Bakunistler arasındaki ayrım, kısmen, Marx’ın, Komün’ün kendisini tepkimeçilere, kurumlara açıklanmış ve karar alma konusundaki kararlarını daha sert bir şekilde ele almasından kurtarmış olabileceği yönündeki tutumu ile takip edebilir. devrimci bir yönelimin, vb. diğer anlaşmazlık noktası da anti-otoriter sosyalistlerin Komünist iktidar fethi ve geçici bir geçici devlet anlayışına karşı olan karşıtlıklarıydı (anarşistler genel grev ve derhal dağılmasından yanaydı). merkezi olmayan işçi konseylerinin anayasası ile Komün'de görüldüğü gibi
Paris Komünü birçok komünist lider için huşu konusu olmuştur. Mao sık sık bahsederdi. Lenin, Marx'la birlikte Komünü "proletaryanın diktatörlüğünün" yaşayan bir örneği olarak değerlendirdi, ancak Lenin Komünerleri “yargısız durdu…… adalet hayalleriyle yoldan saptırdı”; “aşırı ciddiyetlerinin” “acımasız bir imha” ile sınıf düşmanını “yok etmelerini” önlediklerini düşünüyordu.10 Cenazesinde, cesedi Komün'den korunan kırmızı ve beyaz bayrak kalıntılarına sarıldı. Sovyet uzay uçuşu Voskhod 1, Paris Komünü'nden bir komünard afişinin bir bölümünü taşıdı. Ayrıca, Bolşevikler, korkusuz savaş gemisini yeniden adlandırdılar. Sivastopol için Parizhskaya Kommuna.
Diğer Komünler
Paris Komünü ile eşzamanlı olarak, Lyon, Grenoble ve diğer şehirlerdeki ayaklanmalar eşit derecede kısa ömürlü Komünler kurdu.
Kurgusal tedaviler
- Komün'de yer alan sayısız roman (özellikle Fransızca) romanların yanı sıra, en az üç oyun yazıldı ve yapıldı: Nederlaget, Norveç Nordahl Grieg tarafından; Die Tage der Commune Bertolt Brecht; ve Le Printemps 71 Arthur Adamov tarafından.
- Komün'de çok sayıda film yapıldı: özellikle kayda değer, 5e saat süren ve Peter Watkins tarafından yönetilen La Commune (Paris, 1871). 2000 yılında Montmartre'de yapıldı ve Watkins'in diğer filmlerinde olduğu gibi, belgesel efekt oluşturmak için oyuncular yerine sıradan insanları kullanıyor.
- İtalyan besteci Luigi Nono, Paris Komünü'ne dayanan bir "Al gran sole carico d'amore" ("Parlak Güneş ışığında, Sevgiyle Ağır") operası yazdı.
- Opera'ya gömülen Paris Komünü'nden bir ceset keşfeden Gaston Leroux, Operadaki Hayalet'in hikayesini yazmaya başladı.
- Karen Blixen'in "Babette'nin Ziyafeti" nin baş karakteri, kocası ve oğulları öldürüldükten sonra Fransa'dan kaçmaya zorlanan Komünist ve siyasi bir mülteciydi.
- Terry Pratchett's Gece Gözcüsü Bir kentin büyük bir bölümünün yavaşça barikatların ardında tutulduğu, bu noktada kısa bir iç savaşın ortaya çıktığı Paris Komünü'ne dayanan bir hikayesi var.
Ayrıca bakınız
Notlar
- Hard Gerhard Haupt ve Karin Hausen. Die Pariser Kommune: Erfolg ve Scheitern einer Devrimi. (Frankfurt: 1979. Campus Verlag. ISBN 3593326078), 74-75
- Edwards Stewart Edwards. Paris Komünü 1871. (Londra: Eyre ve Spottiswoode, 1971), 1
- Ude Claude RavantWomen ve Komün L'Humanité 19 Mart 2005, Alınan 19 Aralık 2007. (Fransızca)
- ↑ 4.0 4.1 4.2 François Bodinaux, Dominique Plasman, Michèle Ribourdouille. "Les disait 'pétroleuses' üzerine… "19 Aralık 2007'de alındı. (Fransızca)
- Commun Paris’te komünlere, L'Histoire par l'age, 19 Aralık 2007'de alındı. (Fransızca)
- Maxime Vuillaume'dan Özü, Mes cahiers, La Commune’a eşlik ediyor, (1909) 19 Aralık 2007 tarihinde alındı. (Fransızca)
- Barbara de Courson, "Paris Komünü Şehitleri" olarak Katolik Ansiklopedisi, 1908 1 newadvent. 8 Nisan 2008'de alındı.
- ↑ 8.0 8.1 Benedict Anderson, "Bismarck ve Nobel'in Dünya Gölgesinde". Yeni Sol İnceleme, Temmuz-Ağustos 2004 2 19 Aralık 2007 tarihinde alındı.
"1871 Mart'ında Komün terkedilmiş şehirde iktidara geldi ve iki ay tuttu. Sonra Versailles saldırmak için anı ele geçirdi ve korkunç bir haftada, son zamanlarda öldürülenlerin sayısından daha yüksek olan yaklaşık 20.000 Komünist veya şüpheli sempatizan düzenledi. Savaş sırasında veya Robespierre’nin 1793-94’teki ror Terörü ’sırasında 7.500’den fazlası Yeni Kaledonya Soldaki örgütlenme olanaklarını reddetti, 1880 yılına kadar bir cins yoktu.Vkontakte