Sırp Politikası
Tito Yugoslavyası’nda Sırplar, kendilerine
haksızlık yapıldığını düşünüyordu. Oysa Sırplar
Sırbistan dışındaki cumhuriyetlerde de nüfuslarıyla
kıyaslanamayacak oranda en önemli
kademelerde görev almışlardı.
1985’te Sırplar yayınladıkları memorandumla
Yugoslavya’ya üç eleştiri yöneltti.
1. Bütün federal hükûmetler Hırvatistan ve
Slovenya Cumhuriyetleri lehine ekonomik politikalar
uygulayıp Sırbistan’a karşı ekonomik ayrımcılık
yaptılar.
2. Tito’nun Sırbistan’da Kosova ve Voyvodina
Özerk Bölgeleri’ni oluşturması ve 1974 sonrası onları karar alma sürecine doğrudan
katması
Sırbistan’a yönelik bir haksızlıktı.
3. Sırp olmayan cumhuriyetlerin desteğiyle
Arnavut ayrılıkçılar, Kosova’da anti-Sırp bir
politika izlemekteydi.
Teorik temellerini memorandumdan alan Miloşeviç’in
milliyetçi politikasının ilk uygulama
alanı da nüfusunun % 90’ı Arnavut olan Kosova
oldu.
Kosova’nın özerkliğinin ortadan kaldırılmasıyla
resmî kurumlarda, okullarda, mahkemelerde
ve hastanelerde Arnavutça kullanılması yasaklandı.
Bu baskıya karşı çıkan çalışanlar
işlerinden atıldılar. Gösterilere katılan çok sayıda
öğrenci ve öğretim üyesi üniversitelerden uzaklaştırıldı.
Ekim 1990’da Sırp hükûmeti Kosova’da Sırp
tarihine ve kültürüne özel bir ağırlık veren yeni
müfredat programını kabul etti. Uygulamaları
eleştiren Arnavut politikacıları tutuklanırken
Arnavut basını da baskı altına alındı. Bütün
bunlar Arnavut milliyetçiliğini beslemeye başladı.
L. Doğan TILIÇ, Milliyetçiliğin Pençesindeki Kosova, s. 120-122
düzenlenmiştir.