Yerel olarak yetiştirilen yiyecekleri satın alan ve satan mutfaklardan, araziyi kompost haline getirecek atık kooperatiflerine, yeni işletmeler entegre bir gıda ağı inşa ediyor. Arazilerinin zenginliğini evde tutan yerel halkla ilgilidir.
Glynn Lloyd, yeteri kadar yerel olarak yetiştirilen ürünleri tedarik edemediğinde, kendi üretimini yapmaya karar verdi.
Lloyd, 1994’ten bu yana Boston’ın en düşük gelirli mahallelerinden biri olan Roxbury’de bulunan bir catering şirketi olan City Fresh Foods’u işletiyor. İşinin yerel olarak üretilen yiyecekleri kullanmasını istedi, ancak o zamanlar gelmesi zordu. Bu yüzden 2009’te Lloyd, Boston’ın ilk kar amaçlı tarım girişimlerinden biri olan City Growers’ın kurulmasına yardımcı oldu.
Bugün, Şehir Yetiştiricileri, Roxbury'de ve komşu Dorchester'da gelişen bir kentsel gıda işletmeleri ağının bir parçası. Arazileri büyümek için koruyan bir topluluk güveninden, yerel olarak yetiştirilen yiyecekleri satın alan ve satan mutfaklara ve perakendecilere, kompostu toprağa geri döndürecek yeni bir atık yönetimi kooperatifine, yeni bir işletme ve kar amacı gütmeyen bir tesis inşa ediyor gıda ekonomisi. Bu, toprağın ve emeğin zenginliğini toplumda tutan yerel halkla ilgilidir.
“İçeri girip bizi kurtarmak için Walmart gibi büyük şirketlere ihtiyacımız yok,” dedi Lloyd.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Araziyi Geri Almak
Yerel gıdaların yetiştirilmesi, toprakla başlar ve 1980'lerde topraklarını ve gelişimlerini kontrol etmek için savaşan sakinler olmadan gıda girişimlerinin mevcut gelişimi mümkün olmazdı. Bugün, Roxbury ve Dorchester arasında oturan Dudley mahallesinde, yerel gıda ekonomisi için bir merkez haline gelen 10,000 metrekarelik bir topluluk serası var. Ancak bir otel veya ofis binası tarafından kolaylıkla işgal edilebilecek bir karada oturuyor.
1980'lar tarafından, Roxbury ve kuzey Dorchester, 1960'lerin ve 1970'lerin gider ve beyaz uçması nedeniyle harap olmuştu. Irkçı bankacılık ve konut politikaları (“yeniden boyama”), belirli mahalleler dışında ev kredisi almalarını engelleyen renkli insanları fırsattan ayırdı. Kentsel yenileme programları ve otoyol inşası bu mahallelere ev ve iş alarak ve bazı durumlarda sakinleri yerinden ederek ölümcül bir darbe verdi. İnsanlar tam anlamıyla evlerini yakıyorlardı, böylece sigorta paralarını toplayabiliyorlar ve taşınmalarını sağlayabiliyorlardı.
Dudley mahallesinde, arazinin üçte birinden fazlası boş kaldı; 1,300 mil karelik bir alanda 1.5 parselleri. Soylulaştırma planları, bölgeyi Boston şehir merkezinin yakınında hizmet veren otel ve ofislere dönüştürürdü. Ancak sakinleri ve toplum örgütleri direndi.
Dudley Street Komşuluk Girişimi (DSNI), topluluklarını canlandırmak için kendi kapsamlı planlarını geliştirmek için sakinleri bir araya getirdi. Boston'ı, planı kabul etmesi ve DSNI'ye seçkin alanın gücünü, Dudley Üçgeni olarak bilinen Dudley mahallesinin çekirdeğindeki bir 60 dönümlük parsel üzerinde vermesi için zorladı.
Boş arazide mülkiyeti ele geçirmek ve geliştirmek için kendi topluluk arazisi güvenini tesis ettiler. Şimdi, neredeyse 30 yıl sonra, DSNI, kalıcı olarak uygun fiyatlı yeni evlerin geliştirilmesinden ve 400 evlerinden daha fazla rehabilitasyondan gurur duyuyor. Grup aynı zamanda parklar ve bahçeler, şehir merkezi, topluluk merkezi, charter okulu ve topluluk serası da geliştirmiştir.
Boston'ın yüksek gök fiyatları ile, DSNI'nin toprağa duyduğu güven ile büyümek için toprağa ekonomik erişim mümkün olmaktadır. Seraları bir gençlik gelişimi ve kentsel tarıma kar amacı gütmeyen Gıda Projesine düşük maliyetle kiralanmaktadır. Gıda Projesi, işletme giderlerinin çoğunu ödemek için alanın yarısında yetişen ürünlerin satışından yeterince para kazanıyor ve diğer yarısında da yıl boyunca büyümeyi yerel sakinlere ve organizasyonlara sunmalarına izin veriyor.
Ancak bu sadece toprak güveninin bir fark yarattığı sera değil. Örneğin, güven, son zamanlarda Gıda Projesi tarafından şehirle yapılan bir yıllık kira sözleşmesiyle ekilmiş olan bir parsel üzerinde mülkiyete kavuştu ve şimdi onlara 99 yılı için bir kira veriyor.
Yerel toprağı canlandırma mücadelesi DSNI ile bitmiyor. 2011'ten bu yana, gençlik liderliğindeki Grow or Die kampanyası dokuzdan fazla boş alan aldı ve şimdi Roxbury ve Dorchester'daki 100 ailesinden daha fazla eğiliminde olan yükseltilmiş yataklı bahçeler inşa etti. Bu lotların bazıları 40 yıldan daha fazla bir süredir boş kaldı.
“Sadece çöp toplayan tüm bu boş arsaların yanında büyüdük. Toprağı geri alabilir ve kendimiz için temin edebiliriz ”dedi. Roxbury Çevre Güçlendirme Projesi (REEP) ile gençlik örgütü yapan Hakim Sutherland.
Yerel Büyüyen
Toprakla ve seralarla eğlenceli kısım geliyor: büyüyen yiyecek. Gıda Projesi, Dudley mahallesinde ve doğu Massachusetts'teki daha büyük çiftliklerde yiyecek yetiştirmek için her yıl 150'ten fazla genç ve binlerce gönüllüle çalışmaktadır. Topluluk destekli tarım programları ve çiftçi pazarları aracılığıyla yiyecek satıyorlar ve açlık yardım kuruluşlarına bağışlıyorlar.
Aynı zamanda, yerel halk kendi tüketimleri için yiyecek yetiştiriyor. DSNI ve Tufts Üniversitesi tarafından yapılan bir 2013 yaz araştırması, DSNI'nin çekirdek bölgesindeki 65'in yerleşik bahçelerinin, 50'in üzerindeki bazı bahçeleriyle, 40 tipindeki sebze ve meyvelerden daha fazla büyüdüğünü tespit etti. Rapor, bu “arka bahçe” bahçelerinden elde edilen 4,400 pound ürün verimini tahmin ediyor.
Ancak evden ve topluluk bahçelerinden uzaklaşarak daha büyük ölçekli tarıma doğru gidin ve toprağa erişim daha karmaşık hale gelir. Lloyd City Growers'ı kurduğunda, şehir imar yasalarını şehir sınırları içinde ticari tarım yapmayı zorlaştırdı. City Growers, çeyrek dönümlük küçük arazilerde büyümek için ticari olarak başarılı bir model geliştirdi, ancak genişletilmesi zordu. Böylece, Lloyd, kâr amacı gütmeyen bağlı kuruluş olan Urban Farming Institute'ü reformun savunuculuğuna yardımcı olmak için kurdu. Birlikte, Şehir Yetiştiricileri ve Kentsel Tarım Enstitüsü, Boston'ın ticari bir kentsel-tarımsal imar yönetmeliği olan Madde 89'i geçmesine zorlamaya yardımcı oldu.
Geçtiğimiz Temmuz ayında, Roxbury’deki Garnizon-Trotter Çiftliği’nin temeli atıldı, yeni yönetmelik kapsamında izin verilen ilk şehir çiftliği. Çiftlik, bir yerleşim bölgesinin ortasında, 1980'lerin sonlarından bu yana kentin sahip olduğu iki boş arazide oturuyor. Arazi, kalıcılıkta Dudley Street Neighborhood Initiative'in topluluk arazi güvenine ve Boston Kentsel Tarım Enstitüsü tarafından işletilen mülkiyete ait olacak.
İşlemciler ve Perakendeciler, Eski ve Yeni
Gıda Projesi ve Şehir Yetiştiricileri tarafından yetiştirilen ürünler doğrudan yerel işleme işletmelerine, perakendecilere ve restoranlara yiyecek tedarik edebilir. Bu işletmeler de mahallede filizleniyor.
1994'ta kurulan Lloyd's City Fresh Foods, bir blokta kıdemlidir. 100 çalışanlarına sahiptir ve okullara, bakım evlerine ve diğer topluluk kurumlarına taze, sağlıklı, kültürel açıdan uygun ve yerel kaynaklı yemekler sunmaktadır.
Uzun süredir devam eden bir başka kurum ise, Boston South End'de evsizler için bir çorba mutfağı ve barınma sağlayan bir sosyal hizmet kuruluşundan çıkan bir sosyal girişim olan Roxbury'deki Haley House. Çorba mutfaklarını beslemek için 1983'ta merkezi Massachusetts'teki kendi çiftliklerine başladılar. 1996'te, yakın zamanda hapsedilmiş olanlara hizmet veren bir fırıncılık eğitim programına başladılar. Ve 2005'ta, yemek ve yemek hizmeti sunan ve topluluk buluşma alanı olarak hizmet veren Haley House Bakery Café'yi açtılar.
Diğer işletmeler yeni başlıyor. Yeni bir ticari mutfak kuluçka makinesi olan CCK Pearl, eski Pearl ve Bornstein Meat fabrikalarının ana kiracısı olarak Dorchester mahallesine geliyor. Crop Circle Kitchen, Jamaika Ovası'ndaki kardeş gıda işletmecisi 2009'ten bu yana, 100 gıda işletmelerinin sıfırdan yer almasına yardımcı oldu. Yeni inkübatör, ilk beş yılında 150 işlerini üretmeyi umuyor.
Dorchester Community Food Co-op, yerel olarak yetiştirilen ürünlere ekonomik erişim sağlayacak, kendi üyelerine ve çalışanlarına ait bakkal dükkanını geliştiriyor. Şimdiye kadar, yüzlerce üyesi var (her biri 100 ödüyorlar), bir kış çiftçi pazarı işletiyorlar ve işbirliğini planladıkları sitede “Taze Cuma” yaz festivali düzenliyorlar. Onların mağazası ayrıca topluluk eğitimi ve kültürel faaliyetler için bir alan olacaktır.
Full Circle
Bu doğal gıda ekonomisi hala ortaya çıkıyor. Şu anda, bu makalede açıklanan varlıklar zaten yüzlerce çalışan, binlerce kişinin doğrudan katılımını içeriyor ve on binlerce kişiye hizmet ve mal sağlıyorlar.
Fakat daha gidilecek çok yol var.
Lloyd için en büyük zorluklardan biri “yenilikçileri tanımlamak, beslemek ve beslemek” tir.
Bu yenilikçilerden biri, kendi yeşil işlerini kurmak isteyen Afrikalı-Amerikalı ve Latin işçiler tarafından başlatılan yeni oluşturulmuş işçi kooperatifi CERO'dur (Kooperatif Enerji, Geri Dönüşüm ve Organikler). Gerçekten sürdürülebilir bir gıda sisteminde bakteri ve böcekler, atıkların (veya herhangi bir organik maddenin) toprağı zenginleştiren besinlere dönüşmesine yardımcı olur. Ekim 2014'ten itibaren, Massachusetts'teki büyük işletmeler ve kuruluşlar, yeni düzenlemeler nedeniyle organik atıklarını ayırmak zorunda kalacak.
CERO, yerel işletmelerin atıklarını ayırmalarına, geri dönüşümü artırmalarına ve gıda parçalarını yeniden işleme koymalarına yardımcı olmayı planlıyor. Kısa bir süre önce başarılı bir kitle kaynaklı fon yaratma kampanyası tamamladılar ve kamyonlar ve ekipmanların başlangıç sermayesini artırmak için doğrudan bir halka arz başlattılar. Ayrıca, kendileri gibi yerel, kooperatiflere ait girişimler için kentin geri dönüşüm sözleşmelerine erişimin açılması için topluluk ve siyasi destek inşa ediyorlar.
Lloyd, “Birçoğumuz geleneksel iş dünyasından gelmiyor” diyor. “İnovasyon sadece özel sektörden, kar amacı gütmeyen kuruluşlardan veya hükümetten değil aynı zamanda birlikte çalışanlardan geliyor.”
Bu makale ilk olarak göründü EVET! dergi
Yazar Hakkında
Penn Loh, Pratik Vizyonerler Atölyesini koordine ettiği Tufts Kentsel ve Çevre Politikası ve Planlamasında Öğretim Görevlisi ve Topluluk Uygulama Direktörüdür. Bu makale, Glynn Lloyd'un ortak yazdığı “Boston'da Ortaya Çıkan ve Sürdürülebilir Gıda Ekonomisi” konusuna dayanmaktadır.
Tavsiye edilen kitap:
Ekonomiyi İnsanlaştırmak: Sermaye Çağında Kooperatifler
John Restakis tarafından.
Dünyalarını daha iyi bir yer haline getirmek isteyen günlük insanların umutlarını ve mücadelelerini vurgulayarak, Ekonomiyi İnsanlaştırmak ekonomi, küreselleşme ve sosyal adalet reformuna önem veren herkes için temel bir okumadır. Ekonomik ve sosyal kalkınma için işbirlikçi modellerin nasıl daha adil, adil ve insani bir gelecek yaratabileceğini gösteriyor. Kurumsal kapitalizme bir alternatif olarak geleceği, çok çeşitli gerçek dünya örneği ile incelenmiştir. Seksen beş ülkede sekiz yüz milyondan fazla üyesi ve ekonomik değerleri sosyal değerlere bağlayan uzun bir geçmişi olan kooperatif hareketi dünyadaki en güçlü taban hareketidir.