– Sonsuza dek mutlu –
* * * * *
Genellikle yemeklerine nezaret etmek için orada bulunan Jerome ortalıkta yoktu. Kocası doğrudan nerede olduğunu sormadı ama Lucia’nın söylediğine göre gözleri belli ki onu arıyormuş.
“Kahyaya bugün erken dönmesini söyledim. Hasta çocuğu için endişeli görünüyordu.”
“Çok ciddi mi? Doktor çağrıldı mı?”
“Evet, bir süre önce. Doktora göre ateşi çok düşmüş, yani çok tehlikeli değil. Bebeklerin ateşi yokmuş gibi görünüyor. Eve de öyleydi, beni çok kez şaşırttı.”
“Doğru. Havva ölecek diye ağlayıp sızlıyordun.”
Lucia utandı ve boğazını temizledi. Bunu şimdi düşündüğünde bile, o zamanlar, aklını tamamen kaybetmişti. Kocası doktor olmadığı halde onu bir şekilde iyileştirmek için kocasına bağırıp ağladı. Ama soğukkanlılığını koruması ve onu teselli etmesi sayesinde aklı başına gelebildi ve mahvolmadı.
“Prenses Selena hala buraya sık sık geliyor mu?”
“Neredeyse her gün. Eve ile çok iyi anlaşıyor.”
“Anne. Prenses sorun değil ama Jude ve Prens Ethan’a gelince, bu noktada gelmelerini engellememiz gerekmez mi?”
“Durdurmak mı? Neden?”
“Çocukken yaptıkları gibi birlikte oynamaya devam etmelerinin zamanı geldiğini düşünüyorum.”
“Geçti mi? Bence hâlâ sorun yok.”
Damian, annesinin ciddi önerisini geçiştireceğini hissetti, bu yüzden babasından destek istemeye karar verdi. Eve gelince, babasının düşüncesi Damian’ınkinden çok daha katıydı.
“Baba. Eve bana Jude’un kendisine evlenme teklif ettiğini söyledi. Yani bir evlilik teklifi aldı.”
“Ne?”
O kendini beğenmiş küçük cüce nasıl cüretle—!
Hugo hemen karısına döndü ve çevresinde kasvetli bir havayla konuştu.
“Girişi yasak. Hemen, yarından itibaren.”
Şu anda söyleyeceği her şeyin bir kulağından girip diğerinden çıkacağını bilen Lucia itaatkar bir şekilde cevap verdi.
“Tamam, bunu yapacağım.”
Şimdi yemeklerine odaklanmış olan baba ve oğula sonunda doydular gibi bakan Lucia, alaycı bir şekilde gülümsedi.
“Majesteleri neden aniden sizinle konuşmak istedi?”
“Tartışma uzun sürdü ama sonuç basitti. Majesteleri bir nişan istiyor. Selena ve Damian arasında.”
“Evet?”
Aynı anda Lucia şaşkınlıkla haykırdı, Damian elindeki bıçağı düşürdü ve bıçak takırdayarak tabağına düştü.
Lucia, Damian’ın telaşlı bedenine baktı ve dudaklarında şakacı bir gülümseme belirdi.
“Majesteleri bir süre önce bana böyle bir şeyden bahsetmişti.”
“Öyle mi? O halde bu teklifin birdenbire yapılmadığını düşünüyorum.”
“Ne düşünüyorsun?”
“Fena bir teklif değil. Çeyiz de çok fazla olmak zorunda değil, sadece görünüşe ayak uydurmaya yetecek kadar. Damian, istersen evlenmene izin veririm.”
“Baba!”
Damian yüzünü buruşturdu. Prenses Selena sadece sekiz yaşındaydı. Eve’den sadece bir yaş büyüktü. Elbette, on yıl içinde çocuklar güzel hanımlar olacaklardı ama bu hala uzak bir gelecekteydi. Sekiz yaşındaki birini eş olarak gören on sekiz yaşındaki biri varsa, o zaman o kişi gerçekten deliydi.
Bruno gülmemek için elinden geleni yapıyordu. Daha önce gördüğü minik prensesin görüntüleri zihninde dönüp duruyordu. Soylu gibi davranan ve ona yakışmayan bir şekilde konuşan küçük kız. Onun Damian’ın nişanlısı olduğunu ve Damian’ın yanında durduğunu hayal ettiğinde, kahkahadan ulumak üzere olduğunu hissetti. Çatalını tutan eli titredi, bu yüzden çatalı bıraktı ve bir bardak su aldı.
“Bu çok saçma. Prenses Selena’nın kaç yaşında olduğunu bir düşün.”
Hugo, Damian’ın itirazını alırken kayıtsız görünüyordu.
“Bunun şimdi yapılması gerektiğini kim söyledi? Nişanlanıp prenses yaşlanınca evlenebilirsin.”
Lucia yandan eklendi.
“Aslında Damian, prensesle daha önce Kraliyet Sarayı’na dönerken tanışmıştı. Sanırım bir tanışma toplantısı ayarlamaya gerek kalmaz.”
“Anne!”
Damian’ın solgunluktan kırmızıya dönüşen yüzü karardı. Çocukların ebeveynlerinin yaptığı düzenlemelere göre evlenmeleri doğaldı. Dük hanedanı ile kraliyet ailesi arasındaki birliğin mükemmel bir oyun olduğu açıktı.
Damian’ın ifadesi ciddiyetle sertleşirken, durmadan sırıtıyor olmasına rağmen Bruno’nun yüzü de asıldı. Bruno, Damian’a baktı ve içinden dilini şaklattı.
“Beğenmediysen söyle yeter. Bu aptal adam.’
Bruno’nun tanıdığı Damian, ailesine asla karşı çıkmazdı. Onu Akademi’nin Shyta’sı olarak olaylarla uğraşırken gördüğünüzde, onun çok inatçı olduğunu düşünürsünüz, ama ailesinin önünde çok itaatkar bir oğuldu. İçine kapansa bile anne ve babası istediği sürece sadece Prenses Selena ile evlenmekle kalmaz bundan fazlasını da şikayet etmeden yapacaktı.
“Oğullarını açgözlülük yüzünden istemediği bir şeye itecek türden insanlar değiller.”
Arkadaşının flört sorununu ifşa mı etmeli? Bruno, arkadaşını bataktan kurtarmak için ne yapacağını düşünürken, önce Lucia konuştu.
“Damian, bunu bu kadar ciddiye aldığına göre artık seninle dalga geçemem.”
Lucia kasvetli oğluyla sıcak bir şekilde konuştu.
“Seni istemediğin bir şeye zorlamayı düşünmüyorum. Hayatını ilgilendiren evlilik gibi bir şeye nasıl karar verebiliriz?”
Damian, Lucia’ya ölüm kapısından dönmüş gibi bir ifadeyle baktı. Damian’ın kendisine bir tür kurtarıcıymış gibi baktığını gören Lucia bunu çok sevimli buldu ve gülümsedi. Büyük oğlunun hâlâ çocukluğundan bazı izleri kalmıştı.
Lucia, büyümüş olmasına rağmen hala kral olarak konumunu koruyan siyah aslana ve ardından artık yavru olmayan ama büyümek için daha çok yolu olan genç siyah aslana bakarken kendini mutlu hissetti. En sevdiği adamlarından ikisi her zamanki kadar sevimliydi.
“Baban da aynı fikirde. Öyle değil mi? Aslen kraliyet ailesiyle evlenmek istemiyordun.”
Hugo, Damian’ın annesine hevesle baktığını görünce homurdandı. Karısı, Damian’a karşı fazla hoşgörülüydü. Bir çocuk ebeveynlerini dinlemelidir. Ancak Hugo içinden ne düşündüğünü belli etmedi ve sözlerini güzel bir pakete sardı.
“Onu istemediği bir evliliğe zorlamayacağım.”
“Majestelerine ne söylediniz?”
“Askıya aldım çünkü bunu tartışmak için doğru zaman değildi. Prenses on beş yaşında ilk kez sahneye çıktığında oğlanın bir kadını olmazsa bunu düşünürüm dedim.”
“Neden böyle bir söz veriyorsun…”
“Damian, yedi yılda bir kadın elde etme konusunda kendine güvenin yok mu?”
“…”
Damian cevap veremedi.
Hugo, oğlunun cehalet numarası yaptığını görünce hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranmaya karar verdi. Zaten akademiye dikilenlerin raporlarından oğlunun bir kadını olduğunu biliyordu.
Bu zamanla çözülebilecek bir şey değil” dedi.
Lucia oğlunun savunmasına geçti.
“Bu arada, neden sadece Damian’ın nişanından bahsediyoruz? Peki ya bizim Havvamız. Onu eşleştirebileceğimiz üç prens var.”
“Şans değil.”
“Bu olamaz anne.”
“Daha çok erken anne.”
Lucia, üç adamın neredeyse aynı anda benzer sözler söylediğini görünce inanamayarak güldü. Bu dük konutunda, konu Evangeline olunca aptallaşan üç adam vardı.