

Siyasi Tahlil


بِسْـــمِ اللهِ الرَّحْمٰـــنِ الرَّحِيـــم
Bir Sorunun Cevabı
Soru: Daha önceleri Amerikalı yetkililer Müşerrefin Amerika Birleşik Devletleri için bölgedeki menfaatlerini korumada ve nüfûzlarını pekiştirmede bir hazine (bulunmaz Hint kumaşı) olduğunu, Afganistan işgâlinde kendileri için kararlılıkla çalışan biri olduğunu sık sık yinelemişlerdi Ve dün, 18.08.2008 günü (istifa edip) yönetimden ayrılırken Amerika onu terk etti. O halde bu nasıl olur? Yoksa burada İngiltere ile siyâsî bir çatışma vardır da İngilterenin Müşerrefi kovmada başarılı olması sonucu mu meydana gelmiştir? Ayrıca Müşerrefin Devlet Başkanlığı makamındaki yerini kimin alması beklenmektedir?
Cevap: Evet, gerçekten de Müşerref, Amerika Birleşik Devletleri için tam bir hazine, tam bir bulunmaz Hint kumaşı idi. Zîra o, Afganistanda ve bölgede Amerikaya pek çok hizmetler sundu. O kadar ki Müşerrefin desteği olmasaydı Amerika Afganistanı kesinlikle işgâl edemezdi, desek abartmış olmayız. Bunun yanı sıra terörizme karşı mücâdele bahanesiyle işgâle direnen Müslümanlara cephe alması da Amerikanın, işgâle direnen çok sayıda Müslümanı tutuklamasını kolaylaştırmıştı.
Bunların hepsi doğrudur. Ancak Müşerref, son senelerde, bilhassa yaklaşık bir senedir, Amerikanın plânlamalarını uygulamaya muktedir olmadı. Zîra gerek insanlar nezdinde, gerek ordu nezdinde, gerekse parlamento nezdinde konumunun sarsılmasından dolayı bundan âciz kaldı. Bu da özellikle kabileler bölgesi, Swat Vâdisi ve Lâl Mesciddeki katliamları başta olmak üzere Müslümanlara karşı cürümlerinin çoğalmasından, kendisini Amerikanın kucağına atmak için arsızca çırpınmasından ve Müslümanların yalnızca fikirlerini ve mefhumlarını değil, şiarlarını dahi hiçe sayarak Amerikaya her tür hizmeti sunmasından ötürüydü.
Nitekim Amerikalı bazı yetkililerin açıklamaları, gerek iktidar nezdinde, gerek ordu nezdinde, gerekse ümmet nezdinde konumunun sarsılması sonucunda Müşerrefin görevlerini Amerikanın arzuladığı şekilde layıkıyla yerine getirmekten âciz kaldığını ifşa etmiştir. Afganistandaki Amerikan kuvvetlerinin komutanı Korgeneral David D. McKiernanın 07.08.2008 günü Amerikan CNN Televizyonuna verdiği demeç, bu açıklamalardan biridir. Şöyle diyordu: Pakistan Hükümetinin daha fazlasını yapması gerektiğine inanıyor muyum? Evet kesinlikle! Pakistandaki ISI [Pakistan İstihbârat Teşkilatı] gibi örgütlerden bir kısmında biraz suç ortaklığı olduğuna inanıyor muyum? Evet, olduğuna inanıyorum Bu sene Afganistanın güneyinde ve doğusunda yabancı savaşçıların sayısında belirli bir artış gözlemledik. Pakistandaki yetkililerden, onların güvenli sığınaklarına karşı harekete geçmelerini bekliyoruz.
New York Times Gazetesi ise CIA [Amerikan Merkezî Muhâberat Teşkilatı] Başkan Yardımcısı Stephen Kappesin, Pakistanlı yetkililerden açıklama talep etmek ve onlara, Pakistan İstihbârat Teşkilâtı ile Celâleddîn Hakkânî liderliğindeki isyancı şebeke arasında gizli işbirliği olduğuna dair delîller göstermek için İslâmâbâda gittiğini bildirdi. Gazete şunu da teyit etti: Amerikalılar, 60 kişinin ölümüne yol açan Kâbildeki Hindistan Büyükelçiliğine yönelik saldırıya Pakistan istihbârat birimlerinin bazı unsurlarının karıştıklarını kanıtlayan haberleşmeleri izlediler.
Amerika kavradı ki Müşerrefin Amerikaya hizmette gösterdiği onca fedakârlık ve özveri ile harcadığı çabalara rağmen Müşerrefin ordu, hükümet ve halk ile ilişkilerinde konumunun sarsılması, yükümlülüklerini Amerikanın arzuladığı şekilde yerine getirmesine imkân vermemektedir.
Binâenaleyh Amerika, Müşerrefin artık rolünü tamamladığını ve insanları Müşerref diktatörlüğünden kurtarıcı gibi görünen, sonra Amerikanın menfaatlerini gerçekleştirecek, nüfûzunu koruyacak, terörizme karşı mücâdele gerekçesiyle Müslümanlara karşı savaşı sürdürecek yani yıldızı kayıp da istifa etmeden evvel iktidara sıkı sıkıya yapıştığı sıralarda Amerikaya gösterdiği hizmette olduğu gibi Müşerrefin çizgisini devam ettirecek bir alternatif çıkarmanın kaçınılmaz hale geldiğini gördü.
Kayda değerdir ki Müşerrefin ayrılması (dünkü istifası) bir günlük iş değildir. Bilakis Müşerrefin yıldızı, dört aşamada yavaş yavaş kaymaya başlamıştır. 18.08.2008 günü istifasını ilan etmesiyle tükeninceye değin yıldızı her aşamada azar azar sönmüştür. Bu aşamalar şunlardır:
Birinci Aşama: Amerika, İngiltere ile anlaşma yapıp bunun gereği olarak Pakistan Halk Partisi Lideri Benâzir Buttonun İngilteredeki sürgününden Pakistana dönmesine izin verdi. Bu anlaşmada en bariz iki husus vardı:
Birincisi: Pakistan Halk Partisi, Müşerrefin yeniden Devlet Başkanı seçilmesine itiraz etmeyecek,
İkincisi: Benâzir Butto, etkin yetkilerle başbakan olmak koşuluyla Müşerref ile otoriteyi paylaşacak.
Yani Amerika, Laik Benâzir Buttonun partisinin desteği olmadan Müşerrefin iktidarda kalmaya devam etmesinin mümkün olmadığını idrâk etti. Bu ise Müşerrefin Müslümanlara karşı katliamlarından ve onların nefretini kazanmasından ötürüydü. Böylelikle Amerika, kısıtlı da olsa Müşerrefin yetkilerinden bir kısmını bu anlaşma sayesinde kurtarabileceğini düşündü.
Kayda değerdir ki Halk Partisi, kitleleşmiş bir parti değil, toplama bir partidir. Yani fertlerinin benimsediği ve etrafında kitleleştiği sınırlı fikirlere sahip değildir, bilakis ilişkileri, belirli menfaatlere ve şartların gereğine göre şekillenmiş şahıslardan müteşekkil bir topluluktur. O nedenle içerisine sızmak gayet kolaydır ve öyle de olmuştur. Zîra Baba Butto döneminde Pakistan Halk Partisinin arkasında Amerika vardı, ancak İngiltere, Benâzir Buttonun oradaki sürgün yılları boyunca onun ve Pakistan Halk Partisindeki etkin liderlerin dostluğunu kazanmaya güç yetirebilmiş, Baba Butto döneminde Amerikaya dost olmasından sonra, İngiltere onu kendi tarafına çekecek derecede etki edebilmişti.
Binâenaleyh ilk aşama; Müşerrefin kısıtlı yetkileri pahasına, Benâzir Buttonun Pakistana dönmesini sağlayan bu anlaşmadır.
İkinci Aşama: Amerikanın Navâz Şerîfe Pakistana dönüş izni verdiği gündür. Zîra Navâz Şerîf, Amerikanın adamı olduğu halde, Hindistanın eski Başbakanı Vajpayi liderliğindeki Baharatiya Cenata Partisinin iktidarda olduğu esnada Pakistan Ordusunun Hindistandaki Kargil Tepelerini işgâl etmesine mâni olamadığı zaman Amerika ona çok öfkelenmişti.
Bilindiği gibi Amerika, İngiliz yanlısı bir parti olan Kongre Partisinin Hindistanda uzun yıllar boyu süren iktidarından sonra Cenata Partisinin dostluğunu kazanıncaya kadar çok yoğun bir çaba sarf etmişti.
Amerika, Vajpayi iktidarının ömrünü uzatmak için ekonomik, siyâsî ve askerî olarak onu desteklemiş, ardından Kargil Tepelerinin işgâl edilmesi, Cenata Partisinin popülaritesine saplanmış bir hançer mesâbesinde olmuştu.
Onun için Amerika, Navâz Şerîfe karşı düzenlenen ve kovulmasına yol açan Müşerref darbesinin arkasında yer almış, ona uzun müddet öfkeli kalmış ve geri dönüşüne izin vermemişti.
Fakat özellikle Butto suikastinden sonra Pakistan Halk Partisinin halk desteğinin tavan yapması ve dolayısıyla bu artışın, Halk Partisinin seçmenlerin oylarını silip süpürmesi, ardından anlaşma bentlerine bağlılıktan vazgeçmesi ve tek başına iktidarı üstlenmesi ve böylelikle İngiliz nüfûzunun geri dönmesi ihtimâli belirince, Amerika korkuya kapıldı.
Bundan dolayı, hem Müşerrefe dönük halk öfkesini paylaşması, hem de Halk Partisi ile otoriteyi paylaşması için Navâzın Pakistana dönüşüne izin verdi ki tüm oylar Halk Partisine gitmesin, bilakis oyların büyük bir çoğunluğu, Buttonun partisi ile Navâzın partisi arasında dağılabilsin.
İşte bu, ikinci aşamadır. Nitekim Navâz Şerîfin dönüşünden, Müşerref sonrası döneme hazırlık işlerinin başladığı açıktı.
Üçüncü Aşama: Amerikanın Müşerrefe, Devlet Başkanı seçilmesini kolaylaştırmak için, karşılaştığı her halk krizinde veya meclis krizinde kuvvet açısından istismar ettiği Genelkurmay Başkanlığını bırakma sinyali vermesidir.
Dördüncü Son Aşama: Hâlihazırdaki Pakistan Başbakanı Rızâ Gilânînin Amerika ziyâretidir. Kendisi orada Bush ile uzun bir görüşme yapmış, sonra Pakistana dönüp Müşerrefin azline ilişkin icraatlara girişmiştir.
Bu ziyâreti takip edenler, Rızâ Gilânînin Amerikaya boyun büktüğünü ve Amerikanın, öne süreceği Devlet Başkanlığı adayı için Halk Partisinin desteğini garantilediğini görmüştür. Navâz Şerîfin partisi ise zaten çantada kekliktir.
Bu ziyâretin sonucu olarak Amerika, koalisyon hükümetine Müşerrefin azil işlemleri için yeşil ışık yakmıştır. Bu da Rızâ Gilânînin ve dolayısıyla Halk Partisinin Amerikanın göstereceği devlet başkanı adayı için destek muvâfakatini garantiledikten, yani Halk Partisinin Amerikanın istediği kişinin devlet başkanlığına ulaşmasına engel olmayacağı garantisinden sonra olmuştur.
Rızâ Gilâni, bir İngiliz ajanı olarak, İngilizlerin Amerika ile cepheleşmeme politikalarında yaptıkları gibi, Amerikanın istediği kişiyi devlet başkanlığına ulaştırmasına engel olmayacağına dair Busha muvâfakat vermiş olabilir. Lâkin râcih olan; Amerikanın, yeni otoritede oldukça önemli bir makam önerisiyle onu ayartmış olması ve onun da Amerikaya yakınlaşmış olmasıdır.
Fakat beklenen o ki İngiltere, mezkur anlaşmadan beri Pakistan yönetimine ortak olma bakımından kendisine açılan bu fırsatın heder edilmesine suskun kalmayacaktır. O nedenle, önceki anlaşmaya benzer şekilde yönetimde faal bir ortaklığı garantilemedikçe Halk Partisinin kendisine dost liderleri yoluyla, önümüzdeki devlet başkanlığı seçimlerini engellemek için çalışacaktır.
İngilterenin Pakistanda eksiksiz bir nüfûza tamah edecek tâkâti yoktur, ancak eline geçen fırsatı da geri tepmeyecektir. O nedenle Amerikanın şimdi arzuladığı devlet başkanlığı seçimlerini engellenmesi, yeni bir anlaşma görüşmeleri başlatılmadıkça muhtemeldir, hem de kuvvetle.
Beklenen müstakbel devlet başkanının kim olacağına gelince; bilinmelidir ki öne sürülecek isim kim olursa olsun, devlet başkanlığı adaylığında ve seçilmesinde en etkin rol Amerikaya ait olacaktır. Buna göre üç ihtimal mevcuttur:
Birinci İhtimal: Rızâ Gilânî olabilir. Bu da Amerikanın, onun gerçekten kendisine dost olduğundan emin olması halinde mümkündür, yoksa görünüşte Amerikan politikasına uyumlu gibi görünmeyi, sonra arkadan hançerlemeyi temel alan yeni İngiliz yöntemi gereğince sırf şeklî bir dostluğu kabul etmeyecektir. Şayet Amerika Rızâ Gilânînin kendisine gerçek anlamda dost haline geldiğinden mutmain olursa, ne âlâ. Ancak bu durum, Halk Partisinin İngiliz uşağı liderleri yoluyla suhuletle sükut etmeyecek ve Rızâ Gilânîye sorunlar çıkarabilecek olan İngilterenin sakinleşmesini gerektirir.
İkinci İhtimal: Navâz Şerîfin partisinden, evlâ babından liderlerinden biri olabilir, ama Amerikanın adamlarından olduğu halde, gerek halk arasında fazla sevilmemesinden, gerekse Kargil krizinin etkilerinin henüz Amerikanın aklından çıkmamış olmasından dolayı bizâtihi Navâz Şerîf olmaz. Navâz Şerîfin adaylığı, ancak onun partisinden güçlü bir aday çıkmaması halinde söz konusu olabilir. O zaman belki ona yönelebilir.
Üçüncü İhtimal: Söz konusu bu iki ihtimalin zorlaşması halinde Amerika, yeniden orduya yönelebilir. Hele ki Genelkurmay Başkanı Eşraf Kiyânî, Müşerrefin aday göstermesi ve Amerikanın muvâfakati ile ordu komutanlığına atanmış iken. Yine de Amerika, eksantrik Amerikan demokratikleşmesine uygun olarak askerîn siyâsete karışması gibi bir araçtan da mahrum olmayacaktır!
Son olarak diyoruz ki keşke bu uşak yöneticiler, Sömürgeci devletlerin kendilerinden önceki uşakların başına neler getirdiğini, rollerini ve görevlerini tamamlamalarından sonra onları çekirdek çitler gibi nasıl çitleyip attığını, böylelikle atılmış bu uşakların, Kâfirlere uşaklıkları ve Ümmete hıyânetlerinden ötürü dînlerini kaybetmelerinden sonra dünyalarını da kaybettiklerini bir akletseler, bir ibret alsalardı!
Diyoruz ki şâyet akletselerdi, Sömürgecilere yanaşacaklarına, halklarına yakınlaşıp hiç olmazsa dünyalarını korurlardı, lâkin hiç aklederler mi?!

