'Nefret Sekiz'ine Yol Açan 9 Önemli Sinematik Roadshow
DEVAMINI OKU: Ne Kadar Büyük 'Nefretli Sekiz' 70mm Baskı Ağırlığında
Bu Cuma gününden itibaren Weinstein Şirketi, Quentin Tarantino’nun “Nefret Sekizi” ni özel 70 mm'lik bir roadshow formatında yayınlamaya başlayacak. Ülkenin çoğu 31 Aralık'taki genel çıkışına kadar filmi görmek için beklemek zorunda olsa da, ABD ve Kanada'daki 44 roadshow pazarındaki sinefiller benzeri olmayan bir tatil hediyesi alacaklar. Batı, Tarantino tarafından öngörülen 70 mm'lik filme yansıtılmakla kalmayacak, aynı zamanda tanıtım gösterimi bir üst üste binme, ara, yedi dakikalık ek çekim ve sınırlı sayıda bir program içeriyor.
Sinematik tarihe çok saygılı bir yönetmen için bu tanıtım gezisi Tarantino'nun Hollywood'un görkemli günlerini restore etmeye başladığı kadar yakın. 1950'lerin ve 1960'ların çoğu boyunca büyük destanlar, sık sık ülkeyi gezen ve ayrılmış koltukları içeren roadshow sunumlarında yayınlandı. Bu filmler, hepsi son derece ayrıntılı 70 mm geniş ekran fotoğrafçılığı yansıtmak için tasarlanmış olan Süper Panavision, Ultra Panavision ve Todd-AO gibi çeşitli formatlar kullanılarak filme çekildi ve yansıtıldı. “Nefret Sekiz” Ultra Panavision kullanıyor; 65mm'de çekildi ve 70mm'ye yansıtıldı, yaklaşık 2.75: 1'lik süper geniş bir en boy oranına sahip.
Roadshow formatı kırk yılı aşkın bir süredir uyku halindedir. “Nefret Sekiz” tanıtım gezisi, büyük Noel sürümünden önce son hazırlık aşamasına girerken, sinematik tanıtım gösterisinin yolunu açan en önemli klasiklerden 9'u burada.
“Oklahoma!” (1955)
Fred Zinnemann’ın 1943 sahne müziğinin yükselen film uyarlaması, Todd-AO 70mm geniş ekran işlemi kullanılarak çekilen ilk uzun metrajlı filmdi ve bu da tiyatro sahnesinin derinliğini ve kapsamını film ekranına getiren büyük, parlak ve güzel bir görüntü elde etti. Gordon MacRae ve Shirley Jones'un kovboy Kıvırcık ve çiftlik kızı Laurey olarak oynadığı film, gösterinin en ikonik sayılarının çoğuna yemyeşil bir sinematik parlaklık getiriyor (yani, yeşil otların rüya gibi rustik zeminine karşı “Ah, Ne Güzel Bir Mornin '' filme ve Mavi gökler). Orijinal tiyatro sürümünde, film hem sinematik bir roadshow (veya 70mm versiyonu) hem de genel bir sürüm (35mm için) olarak dağıtıldı ve roadshow müzikal geleneğinde tasarlandı ve her ikisi de araları.
“On Emir” (1956)
Bugünün mega gişe rekorları kıran filmleri bile dikkate alarak, film tarihindeki az sayıda film Cecil B. DeMille'in İncil'deki destanı “On Emir” kadar alçakgönüllü. her biri büyük ekran için oluşturulan en büyük setler ve enflasyon için ayarlandığında hala tüm zamanların yedinci en yüksek hasılat filmi. Technicolor renk düzeltmesi ile yüksek çözünürlüklü VistaVision'da çekilen destansı, hırs ve eski okul gösterisinin göz alıcı bir çalışmasıdır. Charlton Heston ve Yul Brynner, ünlülerin İbranice köleleri serbest bırakma ve Sina Dağı'na bir çıkışa girişme yolculuğunun dramatize edilmiş hesabında sırasıyla Musa ve Ramses'in rollerini üstlendi. 1958 genel çıkışından önce, film iki yıl boyunca ayrılmış oturma gösterisinde oynandı.
'Ben-Hur' (1959)
“On Emir” in başarısından ilham alan MGM, başka bir destansı kılıç ve sandalet macerası yaratmak için yıldız Charlton Heston ve yönetmen William Wyler'e döndü ve sonuçta ortaya çıkan “Ben-Hur” daha da büyük bir başarı hikayesiydi. Roma imparatorluğu ile savaşmak için kölelikten yükselen eski bir Yahudi Prens'in hikayesi olan “Ben-Hur”, 200 sanatçı kostüm, heykel ve sahne, artı 200 deve, 2.500 at ve Sette 10.000 ekstra kullanılıyor. Wyler ve görüntü yönetmeni Robert L. Surtees, MGM tarafından filmi geniş ekranda çekmeye yönlendirildikleri için (Wyler başlangıçta buna karşı çıkmış, çok fazla kullanılmayan ekrana neden olacağını belirtiyorlar), özel 65mm kullanılan “MGM Camera 65” sürecinde işbirliği yaptılar 2.76: 1 en boy oranına sahip film stoğu. Format, filmin merkez parçası için gerekli olduğunu kanıtladı: Geniş ekranın yarışçıları bir kerede çerçevede yakaladığı dokuz dakikalık bir araba yarışı.
“Spartacus” (1960)
On yıl boyunca en yüksek hasılat yapan film “Spartacus”, filmi reddetmeye devam etse bile Stanley Kubrick’in en eski destanlarından biriydi. Kirk Douglas'ın en ikonik rolünde oynadığı film, Üçüncü Servil Savaşı sırasında köle dönüşlü bir isyancı liderinin gerçek hayatına dayanıyor. Filmin büyük panoramik sahnelerini - İspanya'da çekilen çoklu savaş sahneleri de dahil olmak üzere - mümkün olduğunca fazla ayrıntıyla çekmek için yönetmen ve stüdyo, projeksiyon ve sergi sırasında 70 mm filme kadar çıkacak 35mm Super 70 Technirama formatını seçti. Hem 70mm hem de 35mm baskılarda dağıtılmadan önce, stüdyo “Ben-Hur” gibi altı kanallı stereofonik ses kullanan özel bir 70mm roadshow yayınladı. Roadshow 70 hafta boyunca New York, Boston, Chicago gibi şehirlerde oynandı. ve San Francisco.
“Arabistanlı Lawrence” (1962)
David Lean’ın tarihi destanı, şimdiye kadar yapılmış en çarpıcı sinema filmlerinden biri. F.A. Young’ın, medyanın şimdiye kadar sunduğu en iyi sinematografilerden bazılarını temsil eden çene bırakan geniş ekran kamera çalışması. Süper Panavision 70 kullanılarak çekilen lensler, çölün devasa genişliğini yakalar ve genellikle Peter O’Toole'yi ve topluluğun diğer üyelerini kavurulmuş manzara denizinde boğar. Chronicling T.E. Lawrence’ın Arap Yarımadası'ndaki WWI deneyimleri, tanıtım gezisi bir ara ile ayrılmış iki ayrı bölümde sunuldu, ilk yarısı büyük ölçüde Lawrence’ın duygusal mücadelelerine ve ikincisi de gerilla isyanının lideri olarak üstlendiği çeşitli savaşları tasvir etti.
“Bu Deli, Deli, Deli, Deli Dünya” (1963)
Stanley Kramer’ın yıldızlarla dolu destansı komedisi, 350.000 dolarlık çalınan nakit bulmak için bir araya gelen farklı bir grup yabancı hakkında göz kamaştırıcı renkli, çılgın bir maceradır. Film tarihindeki en ustaca inşa edilmiş kovalamaca sahnelerinden biri sayesinde, “Bu bir Deli, Deli, Deli, Deli Dünya”, her karakter ve iddialı komik set parçasındaki başlığını tamamen kullanıyor. Ünlü olarak, komedi, daha geleneksel “üç projektörlü” versiyonun aksine, “bir projektör” Cinerama kullanılarak üretilen ilk film olarak tanıtıldı. Böylece film, 2.75: 1 en boy oranını oluşturmak için görüntünün kenarlarına ekstra bir anamorfik sıkıştırma sağlayan Süper Panavision veya Ultra Panavision kullanılarak sergilenebildi.
“Müziğin Sesi” (1965)
“Müzik Sesi” 1965 yılında seçkin tanıtım turu formatında açıldığında tepeler her zamankinden daha canlıydı. 1959 müzikalinin temel film uyarlaması olan film, Julie Andrews'u okuyan genç bir Avusturyalı kadın olan Maria Andrews'u canlandırıyor. dul kadının yedi çocuğuna hükmetme pozisyonunu alan bir rahibe haline gelir. Müzik kadar zamansız olan çarpıcı geniş ekran fotoğrafçılığı, bu inanç temelli hikayenin kalbini ve ruhunu yakalar. Süpüren yerel halk ve büyük topluluk nedeniyle, yönetmen Robert Wise, müzikalleri Todd-AO 70mm film kullanarak filme çekti ve DeLuxe Renk işleme ile düzenledi. Todd-AO, özellikle kristal netliğinde geniş ekran fotoğrafçılığı olan Super ve Ultra Panavision ile aynı avantajları sağladı.
“Doktor Zhivago” (1965)
David Lean, birini gördüğünde iddialı bir destan biliyordu ve onu belki de Boris Pasternak’ın aynı adı taşıyan görkemli romanıyla başarılı bir şekilde başa çıkabilen tek yönetmen yaptı. Ömer Şerif ve Julie Christie'nin ölümsüz eşleşmesine sahip olan film, I.Dünya Savaşı ve Rus İç Savaşı'na kadar geçen yıllarda ortaya çıkan, siyasi isyan, düşmanlık ve çekişme dönemi olan epik bir romantizm sunuyor. Geniş ekran fotoğrafçılığı, Lean’in ana tematik ipliklerinden birinin -Rusya’nın kırsal ve endüstriyel kompleksinin ikiliği- kolaylaşmasına yardımcı olur ve Rus manzarasının muazzam kapsamını tasvir etmede gerçekten hayati öneme sahiptir. Lean, Super Panavision'da filmi çekmek istemesine rağmen, MGM filmin yapım maliyetini düşürme isteklerini reddetti. Yönetmen destanı standart 35mm Panavision anamorfik lensler kullanarak filme aldı, ancak baskılar tanıtım gösterisi için 70 mm'ye kadar üflendi.
“2001: Bir Uzay Odyssey” (1968)
Stanley Kubrick’in magnum opus'u, dönüm noktası Süper Panavision fotoğrafçılığı nedeniyle büyük ölçüde en önemli sinema deneyimi olarak kabul ediliyor. Tüm zamanların en korkunç tepelerinden biriyle tamamlanan orijinal roadshow sürümü, altı kanallı stereo manyetik bir film müziği kullandı ve kavisli bir Cinerama ekranında 2.21: 1 en boy oranında yansıtıldı. Filmin dünya prömiyeri 2 Nisan 1968'de Washington DC'de yapıldı ve film tarihindeki en büyük tanıtım gösterilerinden birini başlattı. İlk ayrılmış oturma gösterimlerinin neredeyse tamamı satıldı ve film bir yıl boyunca çok sayıda pazarda oynandı (sadece Los Angeles'ta 103 düz hafta oynadı). Film, bugüne kadar 70 mm'lik bir tanıtım gezisi olarak gezmeye devam ediyor ve bu da onu hala kontrol edebileceğiniz, görülmesi gereken film deneyimlerinden biri haline getiriyor.