" Revâ mı, içimde soluklanan kuşların kanatlarını kırmak ? "
Siyah belki aldatır içindeki beyazı
Talihin aynaları kırıyorsa, hüzündür
Sen yine anlamadın ne baharı, ne yazı
Beni cehennem kılan o esrarlı yüzündür
Sen küçük bir lalesin; avuçlarında nergis
Ben acının zehrine su katan hummalı dev
Gözlerinde isyanı damıtıyor kan ve sis
Gözlerimi yakıyor bu karayel, bu alev
Sen uzak bir nehirsin denizlere yabancı
Ben ruhumun çölüne göklerden su taşırım
Senin kalbinde kahra gülümseyen bir sancı
Ben kalbimi dağların derdiyle paylaşırım
Bilmem neyi aradım bir ömür kuşlarında
Binbir gece yürüdüm hangi muamma için
Zümrüd-ü anka uçar senin bakışlarında
Benim rüyalarımda birkaç deli güvercin
Bileydim lâyık olmadığını yürür müydüm yollarında.
*Öyküler, romanlara göre olay örgüsü biraz daha kısadır. Fakat bazı öyküler romanların ötesinde, şiirin özgül ağırlığını hissetmemek mümkün değil. Her dize bir gönül nakışı.
Stefan Zweig'in "Bilinmeyen Bir Kadının Mektubundaki" öyküyü anımsıyorum. Bir ölünün kendi hikayesini anlatması.
"Bir ölü sana hayatını anlatıyor. Kendini, tanıdığı ilk andan, hayatının son anına kadar sana adanmış yaşamını anlatıyor. Kelimelerim seni ürkütmesin. Bir ölü senden hiçbir şey istemez. Ne aşk, ne teselli, ne merhamet."