Geçen yıl bir restoranda yemek yerken bir cüzdan bulmuştum. Tam kalkarken yan masada idi. Restoran sahibine verecektim ama vazgeçtim. Dur kendim vereyim dedim.
Cüzdanı karıştırdım, içinde telefon numarası da vardı. Çok yaşlı bir amcanın cüzdanı idi. Aradım, amca kaybettiğinin bile farkında değildi. Ev adresini verdi, gittim, eşi de vardı. Cüzdanı verdim ve yemeğe davet ettiler evlerinde.
Yollarda çok bulurum para. Kağıt para yani. Yere düşürülmüş kağıt paralar. Bunları hep rastladığım yoksullara veririm.
Dün akşam eve gelirken bizim üst sokakta iki tane köpek havladı bana. Ben bağırıp kaçarken onlar da kaçtı. O arada sağ elim duvara süründü o panikle. Sıyrıldı üzeri. O sırada yerde bir cüzdan buldum. Aldım cüzdanı çantama attım. Eve geldim. Kimseye de bir şey söylemedim.
Cüzdana baktım evde. Kızın birinin nüfus cüzdanı, çalıştığı yerin kartı, banka kartları, mezun olduğu okulun kartı ve başka şeyler vardı. Bugün, çalıştığı yeri aradım sabah. Cevap yok. Bir saat sonra yine aradım. Kız henüz işe gelmemişti.
Akşama doğru bir daha aradım. Telefona çıkan bayan kızın cüzdanını kaybettiğini söyledi. Ben buldum bana ulaşmasını söyleyin dedim. Cep numaramı verdim.
Kız aradı beni. Geldi işyerimin oraya. Kız o kadar sevindi ki. İçim parçalandı. Cüzdanda üçyüz lira vardı. Kız dedi ki, babamın emekli maaşından bana verdiği para o. Her ay verir bana kızım al biriktir der. Bu sözleri işte çok etkileyiciydi.