Duygu durumumuz zaman zaman yemek yeme davranışımızı şekillendirebilir. Özellikle mutsuzluk, öfke ve hayal kırıklığı gibi duygular yaşadığımız anlarda normalden fazla yiyip rahatlamak isteyebiliriz. Bu durumu zaman zaman pek çoğumuz deneyimleyebilsek de kontrol dışına çıktığında bulimia veya aşırı yeme bozukluğu gibi sorunlar da görülebilir. Özellikle ergenlik döneminde fazla yemeye olan yatkınlığın artmasıyla ve stres seviyesi, stresle başa çıkma becerileri ve kişilik özellikleri gibi bazı faktörlerin de etkisiyle aşırı yeme davranışı görülebilir.
Hong Zhu ve arkadaşlarının gerçekleştirdiği bir araştırma ergenlerin duygusal kaynaklı yeme davranışlarını inceledi. Araştırmalarında olumsuz duyguların yeme davranışını hem doğrudan hem de öz-denetim ve ebeveyn denetimi aracılığı ile de dolaylı olarak etkilediğini gösterdi. Sonuçlara göre olumsuz duyguların ve ebeveyn denetiminin fazla, öz-denetimin ise düşük olduğu durumlarda ergenlerin duygusal kaynaklı yeme davranışı artıyor. Ancak öz-denetimin yemek yeme davranışı üzerindeki etkisi, ebeveyn kontrolüne göre daha fazla. Yani olumsuz duygular ve düşük bireysel kontrol, aşırı yeme davranışı üzerinde doğrudan bir etkiye sahip.
Özetle kişinin öz-denetimi olumsuz duygularla başa çıkmada ve dolayısıyla aşırı yeme davranışı riskini azaltmada ebeveynlerin uyguladığı denetimden daha etkili. Araştırmacılar öz-denetimi kuvvetli olan bireylerin olumsuz duyguları ile daha iyi başa çıkabileceğini ve bu duygulara bağlı olumsuz davranışları da daha iyi kontrol edebileceğini söylüyor.
Zhu, H., Luo, X., Cai, T., Li, Z., & Liu, W. (2014). Self-control and parental control mediate the relationship between negative emotions and emotional eating among adolescents. Appetitie, 82, 202-207.