6. Hayız ve temizlik müddeti kaç gündür?
Âdetin en azı geceli gündüzlü üç gündür. Bundan daha az süre ile görülen kan âdet kanı değil, istihâza kanıdır.
İstihâza kanı: Hastalık hâlinde çıkan ve hayız kanından farklı olan bir kandır. Kadın bu kan sebebiyle âdet olmaz.
Buna göre, kadın kan gördüğünde âdet olduğunu zannederek namazına ara verse, daha sonra bu kan üç gün devam etmeyip kesilse ve ilk kan gördüğü andan itibaren onuncu günün sonuna kadar bir daha kan gelmese, bu kan âdet kanı değildir. Çünkü âdetin en azı olan üç gün dolmadan kan kesilmiş ve âdetin en çoğu olan onuncu günün sonuna kadar kan gelmemiştir. Bu sebeple, bu kan âdet kanı değil, istihâza kanıdır. Bu kan âdet kanı olmadığından dolayı kadının kılmadığı namazları kaza etmesi gerekir.
Fakat kanın kesilmesinden sonra, mesela onuncu ya da daha önceki bir günde tekrar kan gelse, hepsi âdet kanı olmuş olur. Zira âdetin en çoğu on gündür ve âdet günleri içinde kanın sürekli gelmesi şart değildir. Mesela bir kadın iki gün kan gördükten sonra iki gün kanı kesilse ve arkasından üç gün daha kan devam etse, bu yedi günün hepsi âdet gününden sayılır. Kanın gelmediği günler de âdet gününe dâhildir.
Âdetin en fazlası ise geceli gündüzlü on gündür. On günden sonra gelen kan hayız kanı değil, istihâza kanıdır.
Buna göre, kadın kan gördüğünde âdetine başlasa ve namazına ara verse, bu kan on beş gün devam etse, kadın onuncu gün tamamlandığında guslederek ibadetlerini yapmaya başlar. Çünkü âdetin en fazlası on gündür. On günden sonra gelen kan âdet kanı olmayıp istihâza kanıdır.
Temizliğin asgari müddeti ise on beş gündür. Âdet bittikten sonra kadın en az on beş gün temiz kabul edilmektedir.
Buna göre, kadın âdeti bittikten sonra, mesela on gün geçtikten sonra kan görecek olsa, bu kan hayız kanı değil, istihâza kanıdır. Bu kan sebebiyle kadın âdet olmaz ve ibadetlerini terk etmez. Çünkü temizliğin asgari müddeti on beş gündür. On beş gün tamamlanmadan gelen kanla âdet olunmaz.
Temizliğin nihai sınırı ise yoktur. Zira bir kadın bazen yıllarca adet olmayabilir.
(ed-Dürrü’l Muhtâr, I, 262; Vehbe Zuhaylî, I, 350; Fethu’l Kadîr, I, 111)
Yazar: Sinan Yılmaz