Alfa, Karmela'nın tepkisini görünce afallamıştı biran. "Ersa'nın neler yaptığı mı?"
"Sorumu tekrar etmede cevapla Alfa." Karmela sabırsız davranıyordu.
Alfa, Karmela'nın hemen cevap beklediğini görünce konuştu. "Bu yıl Ersa yabani yola gitti patron. Ayrıca bir göreve çıktı. Onun dışında akademideydi."
Karmela, sinirli bir ses tonuyla "Ayrıntılı anlat Alfa." dedi.
"Patron akademi başladıktan sonra Ersa fazla süre geçmeden birkaç gün içinde akademiden ayrıldı. Bu konuyu öğrendiğimde araştırdım ve yabani yola gittiğini öğrendim."
Karmela, kaşları çatık dinliyordu. "Devam et."
"Altı aya yakın bir süre boyunca akademiye gelmedi ve yabani yolda kaldı. Altı ay sonra gelince de fazla oyalanmadan Mely ile usta seviye bir göreve çıkarak akademiyi yeniden terk etti, ama birkaç gün sonra görevi tamamlamış bir şekilde döndüler. Sonrasında ise yaz tatiline kadar akademide kaldı."
"Ve sen tüm bunları bana rapor etmedin öyle mi!?"
Alfa, Karmela'nın kızgın ifadesinden korkmuştu. "Önemli bir şey olduğunu düşünmemiştim, patron." Karmela'nın ifadesinin gittikçe karardığını görünce daha çok korkmaya başladı.
"Oğlum yabani yola gidiyor ve bu konu önemsiz mi oluyor!?" Karmela kızgın gözlerle enerjisini çevresine yaydığında Alfa'nın ifadesi korkunun en derin hislerini yaşadığını belli ediyordu.
"Sa- sakin ol patron. Üzgünüm benim hatamdı. Bundan sonra ne olursa olsun sana rapor vereceğim. Söz veriyorum."
En son Karmela'nın baskısına daha fazla dayanamadı ve onu sakinleştirmek için aceleyle konuştu. "Ulu Hekim konusunda bilgi aldık patron. Agira İmparatorluğunun doğu kısmında görüldüğüne dair bilgi var."
Karmela'nın ifadesi biraz yumuşamıştı. "Hemen adamları görevlendir ve Agira İmparatorluğuna yolla. Ulu Hekimi bulsunlar ve geri getirsinler. Ayrıca bundan sonra Ersa ile ilgili konuları bana direk olarak rapor etmeyi unutma."
Alfa, bir daha Karmela'yı kızdırmayı göze alamazdı. Onun kızgın halinde neler yapabileceğini çok iyi biliyordu. Eğer Ersa'ya o söylemediğinde bir şey olursa kesinlikle ölü bir adam olacağını tahmin edebiliyordu. Gençliğinde en büyük klanlardan birini tek başına yok etmiş kişiydi karşısındaki adam. Normalde iyi görünse de eğer sinirlenseydi onu hiç kimse durduramazdı. Bunu düşündüğünde tüyleri diken diken oldu.
"Kesinlikle sana rapor vereceğim patron."
Karmela daha fazla bir şey söylemedi ve alandan inanılmaz bir hızda buharlaşmış gibi ayrıldı. Karmela'nın baskısı gidince Alfa rahat bir nefes alabilmişti. "Patronun aurası inanılmaz."
...
Karmela evine geri dönerken aklını sürekli Ersa'nın ifadesi kurcalıyordu. Bir şeyler kesinlikle yanlıştı, sanki her şeyden beklentisini kesmiş gibiydi. Sözleri inandırıcılık barındırmıyordu. Büyük bir şey olmalıydı, bundan emindi.
En sonunda yolun yarısında durdu ve başka bir yöne doğru aşırı bir hızda ilerlemeye başladı. Yolculuğunun sonunda vardığı yer görkemli büyük bir şehirdi. Sokaklar insanlardan dolmuş taşıyor, her çeşit kişi bulunuyordu. Şehrin ortasında tüm şehirden daha ihtişamlı onlarca kilometre alanı kaplayan küçük bir şehir görünümünde bir alan vardı.
Karmela, normal insanların güzellikleri ile gözlerini ayıramayacağı binalar ve doğal harikalarla kaplı alanda ilerledi ve küçük çaplı bir gölün yanına geldi.
Gölün çevresinde küçük sevimli evler, salıncaklar ve nadir türden büyüleyici ağaçlar ve bir salıncağın önünde duran üç kişi vardı. İki küçük kız çocuğu, siyah saçlı bir kızın etrafında dönüyor ve mutlu gülümsemelerle konuşuyordu.
Derin mavi gözlere sahip siyah saçlı kız duyduğu ses ile gözleri gökyüzüne kaydı. "Mely."
Mely, gökyüzüne baktığında siyah kıyafetler içinde yakışıklı ve asil görünen bir adamla karşılaştı. Hemen yüzünde bir gülümseme oluştu. Üç kızda aynı anda bağırdılar. "Karmela usta!"
Karmela, aşağıya indi ve üç kızın kendisine koşup sarılması ile üçünü de gülümsemeyle karşıladı. "Kamelya, Lila. Gittikçe güzelleşiyorsunuz. Nasılsınız?"
İki küçük kızda Karmela'dan övgü alınca mutlu görünüyorlardı. "Babamın yanına mı geldiniz, usta?"
Karmela, Mely'nin güzel yüzüne baktıktan sonra başını iki yana salladı. "Hayır seninle görüşmeye geldim."
Mely şaşkın bir ifadeyle Karmela'ya baktı. "Benimle mi?" Böyle bir şeyi hiç beklemiyordu.
...
Kolonlarla desteklenmiş geniş bir salonda, salonun baş kısımda oturan siyah saçlı ve mavi gözlü bir adam vardı. Geniş omuzları ve görkemli altın kıyafetleri diğer insanlardan farkını ön plana çıkarıyordu. Salona mavi kıyafetler giymiş bir adam girdi ve tahttaki adamın önünde eğildi. "İmparatorum. Usta Karmela, İmparatorluk şehrine geldi."
İmparator şaşkın bir görünüş verdi. "Karmela mı geldi? Nerede?"
"Prenses Mely'nin yanında."
"Mely'nin?" İmparator düşüncelere dalmıştı. Karmela'nın neden Mely ile görüşmek istediğini anlamıyordu. "Tamam, rahatsız etmeyin onu."
"Emredersiniz." Adam bunu söylese de asla Karmela'y rahatsız etmeye cesaret edemeyeceğini düşündü. İmparatorlukta kim bunu yapabilirdi ki? Sanırım deli bir kişi bile bunu yapmaya cesaret edemezdi.
Karmela ve Mely, boş bir alana geçtiğinde Mely, Karmela'nın ne söyleyeceğini merakla bekliyordu. "Mely, bu yıl akademide Ersa ile bir göreve çıkmışsınız, doğru muyum?"
Mely kalp atışının hızlanması ile şaşkın bir ifade verdi. Karmela usta neden bunu soruyordu ki? "Evet, usta."
Karmela, kızın gergin ifadesini görünce rahatlatmak adına gülümsedi. "Sorun yok Mely. Sadece merak ettiğim birkaç şey var. En başından her şeyi anlatmanı istiyorum."
Mely, biraz rahatlayarak cevapladı. "Evet usta. Görevimiz Niste köyünün batı alanındaki canavarları temizlemekti. Ersa ile köye gittiğimizde bilgi topladık ve ardından batıdaki canavarların bulunduğu yere gittik. Bu canavarların kaynağının neresi olduğunu bulmak için ilk seferde saldırmadık ve gözlem yaptık."
"Gözlemlerimiz sonucu bir mağara keşfettik ve mağarada yeraltına doğru inen bir merdiven bulduk."
Karmela, Mely'i çok ciddi bir ifade ile hiçbir şeyi kaçırmamak ister gibi dinliyordu. "Sonra?"
"Merdivenden indiğimizde bir oda ile karşılaştık. İçinde ölü bedenler ve duvarlarında tuhaf resimler vardı. Ayrıca merdivenlerden inerken de anlamadığımız dilde yazılar gördük."
"Anlamadığınız dilde yazılar ve tuhaf resimler?" Karmela meraklı bir tonda konuştu.
"Evet, resimlerde karanlık bir duman çevresini kaplayan bir adam vardı ve etrafında ölü insanlar yatıyordu. Odayı incelerken Ersa gizli bir geçit keşfetti. Tünel gibi ilerleyen bir geçitti. Duvarları siyah ve ürkütücüydü. Tünelde ilerlediğimizde usta evre bir canavarla karşılaştık ve böylece canavarların buradan geldiğini onaylamış olduk. Tünelin sonuna ulaştığımızda ise ölümü andıran bir orman vardı."
"Ölümü andıran orman mı? Nasıl bir yerdi?" Karmela'nın ifadesi daha da kararmıştı, çok ciddi şeyler düşünüyor gibiydi.
Mely o anları hatırladığında istemsizce ürktü. "Sanki her şey ölüydü ama aynı zamanda yaşıyordu. Ağaçlar vardı, canavarlar vardı, toprak vardı. Yine de hiçbiri bir yaşama sahip değil gibiydi. Ruhsuzmuş hissi veriyorlardı."
"Ormanda bir süre gezinince gri silindir bir taş bulduk. Çevresinde daha önce hiç görmediğim türde şekiller vardı. Silindirin üzerinde ise siyah bir kristal bulunuyordu. Ersa ile silindire yaklaştık ve yakından baktık."
Mely, Ersa'nın kendisini kurtarmasını ve acı verici ifadesini hatırladığında göz kenarları kızarmıştı. "İşaretlerle kaplı alanın içinde iken birden Ersa beni dışarıya itti. Aynı anda benim peşimden de çıkmaya çalıştı, ama bir şey onu engelliyor gibiydi."
"Yüzünde acı verici bir ifade vardı. En sonunda çıkmaya çalışmaktan vazgeçti ve silindire dönerek kristal taşı eli ile kavradı. Ondan son- sonra" Mely'nin göz yaşları istemsizce akmaya başladı.