Bugün, Batı'dan yalnızca ciddi eleştiriler Ukrayna'yı kendisinden kurtarabilir. Ve olmazsa kötü
Ukrayna Başbakanı Arseniy Yatsenyuk'un istifasının, Ukrayna’nın siyasi krize girme sürecini durduracağına inananlar için netlik getirdim: hayır, durmayacak. Aslında, en muhtemel sonuç, ülkenin kaosa girmeye devam etmesi olacak. Tüm Ukraynalı sorunların merkezindeki adam - Petro Poroshenko - hala, Ukraynalıları kızdıran ve Ukrayna ekonomisini boğan yaygın yolsuzlukla mücadeleyi reddediyor. Poroshenko'yu desteklemeye devam eden Batı sayesinde, iktidardaki konumunu daha da güçlendirir.
Bu, sorunun Yatsenyuk'ta olmadığını söylemek değildir: Washington ve IMF'nin tercih ettiği mükemmel İngilizce konuşan politikacı birçok skandalın merkezinde idi ve çoğu zaman eski Ukraynalı oligarş kohortu ile bağlantı kurmakla suçlanıyordu. Uluslararası Para Fonu tarafından özel reform sonuçlarına getirilen reformları gerçekleştirme girişimleri, derecelendirmelerini olumsuz yönde etkilemediği sürece yönlendirmedi.
Ancak bu kriz Yatsenyuk'un kötü bir başbakan olduğu gerçeğiyle kışkırtılmadı. Kriz, iki yetkili üst düzey reformcunun istifa etmesiyle Şubat ayında başladı - Ekonomik Kalkınma Bakanı Aivaras Abromavicius ve Başsavcı Yardımcısı Vitaly Kasko, reformları sürdürme girişimlerinin Poroshenko’nun iç çemberindeki insanlar tarafından sürekli olarak nasıl engellendiğini göremediklerini söyledi. Abromavicius, “Ne kadar radikal adımlar atarsak, reformlarımız ne kadar derinse, ilerleme o kadar fazlaydı, o kadar çok baskı yaptık” dedi. Kasko, “Burada çalışan yasa ve yasa değil, keyfilik ve kanunsuzluk” dedi.
Bu istifalar bomba etkisine sahipti ve bundan sonra olaylar hızla gelişmeye başladı. 16, saygın bir yolsuzlukla mücadele savaşçısı ve milletvekili Sergei Leshchenko'nun Mart ayında yaptığı röportajda, Poroshenko'nun kendisine birkaç kez baskı yaptığını, böylece Avukat General Viktor Shokin'in sert eleştirisine karşı konuşmayacağını söyledi. ". Ardından, Mart ayının sonunda, Petro Poroshenko Bloc, yeni yasanın yardımıyla, müttefikleri yolsuzluk başkanı müttefikiyle suçlayan Verkhovna Rada'nın iki üyesinin milletvekili görevinden mahrum kaldı. Ve cumhurbaşkanı Shokin'i görevden almasına rağmen, kendisini itibarsız bırakan avukat General Shokin'in kendisinin yolsuzlukla mücadele etmesini önlediğini söyleyen bir başka milletvekili olan David Sakvarelidze'yi kovma emri verdi.
Bu ve diğer yolsuzluk ve korkutmanın açığa çıkmasına ilişkin örneklere dayanarak, çok rahatsız edici bir tablo ortaya çıkıyor: Kiev'in bütün ülkeyi sarsan yaygın yolsuzlukla mücadele edememesiyle ilgili olarak, Poroshenko ve yakın çevresi bu sorunun bir parçası.
"Bir kişiyi değiştirme arzusu siyasileri kör etti," dedi Yatsenyuk istifa ederek. Elbette, bir yalancı - ama en azından bu konuda haklı.
Poroshenko (birkaç yıldan beri bilinen bir milyarder, çünkü kesin bir konumu yoktu ve ne Batı ne de Rusya içindi ve yalnızca kendi parasıyla ilgileniyordu), belki de bir zamanlar sahip olduğu bir reformcunun tüm otoritesini kaybetti. Muhtemelen, eğer Yatsenyuk bazı bağımsız politikacılar tarafından değiştirildiyse, yeni başbakan reformun solma sürecini canlandırabilirdi. Bir noktada, bu görev için ana yarışmacının, Ukrayna borcunu yeniden yapılandırma konusundaki çalışmaları ve bir dizi başka önlem için ABD ve uluslararası kuruluşlarda büyük takdir gören ABD Hazine Sekreteri Natalia Yaresko olduğuna dair söylentiler vardı. Ancak şimdi, görünüşe göre, yeni başbakan Parlamento Başkanı Vladimir Groysman olacak. Halk Cephesi, Poroshenko’nun bloğuna bağlı olmayan Yatsenyuk’tan farklı olarak, Groisman, pek çok kişi tarafından yalnızca cumhurbaşkanlığı niteliğindeki bir protein olarak kabul edilmiyor. Sonuçta Poroshenko destekçisini başbakan yerine atadığı için sonuç, gücün yeniden yapılandırılması değil, sağlamlaştırılması olacak.
Poroshenko-Yatsenyuk hükümetinden devralma, reformların uygulanmasını bir şekilde engelleyen bir dizi kirli ve alçakça bir girişimdir. ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Victoria Nuland’ın Mart ayındaki 15 raporunda belirttiği gibi, Washington’un Ukrayna’nın “yolsuzluğa, kanunsuzluğa geri dönüp tekrar bağımlı bir devlet haline gelmesi” gibi gerçek bir tehlikeyi göz önünde bulundurmadığını belirtti. Poroshenko-Groysman hükümetinin (Poroshenko-Poroshenko okuyun) daha iyi olacağını hayal etmek zor. Bugün, ciddi değişiklikler için tek şans Ukrayna'dan gelmeli.
Şimdiye kadar Batı, Ukrayna'ya baskı yapmak istemedi. Buna güzel bir örnek, Poroshenko’nun Mart 31’ta Washington’a yaptığı ziyaret. Sonra Ukrayna cumhurbaşkanı çok kötü bir hafta geçirdi. Shokhin emriyle Sakvarelidze'nin görevden alınması ile ilgili bir skandalla başladı. O hafta sona eren protestocular, Panama Belgelerinden tanıştıktan sonra Kiev sokaklarında lastik yakmaya başladılar; Ukrayna askerlerinin Rus yanlısı ayrılıkçılar ile şiddetli savaşlarda öldüğü gün Poroshenko'nun denizaşırı hesaplar açmakla meşgul oldukları basına sızdı.
Ve bu korkunç olaylar arasında Poroshenko, 335'e milyonlarca dolar verilen Beyaz Saray'da akşam yemeği yedi ve yakın gelecekte bir milyon daha vermeyi vaat etti.
Akşam yemeği Poroshenko, iktidardakilerin çemberinde bugün ne olacağını tahmin eden bir senaryo olanın başka bir örneği haline geldi. Birkaç ayda bir, hükümet düzenli yolsuzluk iddialarıyla sarsılıyor. Batılı diplomatlar yorum yapmak ve Ukrayna liderlerinden halkları hakkında düşünmelerini istemek için toplanıyorlar. Kiev geliştirmek için söz veriyor. Batı, merhamet için öfkeyi değiştiriyor. Bu arada, reformlar hala devam ediyor, oligarşlerin kontrolü artıyor ve Ukrayna halkı daha da büyük bir hayal kırıklığı yaşamaya başlıyor.
Batı'nın görünüşte bitmeyen sabrının nedeni oldukça açık ve bu nedenin adı Moskova. Utanmaz Kiev kleptokrasisinin, Ukrayna’ya Burkina Faso’yla çelişmesi durumunda birçok kez “son” şans vereceğini düşünmek zor. Ancak Kiev, NATO’daki birçok kimsenin Ukrayna’yı sembolik ve stratejik bir öneme sahip olduğu ana tehdidi olarak gördüğü bir ülke olan Rusya’yla karşı karşıya.
Hiç kimse bunu anlamaz (ve kullanmaz) Ukrayna oligarşlarından daha iyi. Bu nedenle, Kiev’i reform eksikliğinin sorumluluğunu almaya zorlayan tüm girişimlerin, Batı’ya oligarşlerin Rusya’ya karşı savaştıklarını, demokrasi için savaştıklarını ve Batı’nın değerlerini savunduğunu hatırlatmak için tasarlanmış bir öfke patlamasına neden oldu. (Poroshenko’nun 10 Mart’ta New York Times’ın 31’ta yayınlanan “Ukrayna’da Yenilmez Yolsuzluk” başlıklı yazılarına verdiği cevaba bakınız, yazarlar ABD’nin “bozuk bir bataklığa para pompalayamayacağı” konusunda uyarıyorlar. Poroshenko’nun makalesi, editör ofisi Maidan sonrası hükümetine son derece sempati duyan New York Times’ı suçladı - Kremlin’in Ukrayna’ya karşı yürüttüğü “hibrit savaşa” katıldı.
Gerçek politika bakış açısına göre, parayı yozlaşmış bir bataklığa pompalamanın başarısız bir strateji olduğu bir gerçek değildir. Soğuk Savaş sırasında, Birleşik Devletler ve Sovyetler Birliği bunu, mali politikaları - insan haklarına saygı göstermekten ziyade değil - rejime, cuntaya ve diktatörlere sadakat kazandırmak için kullandılar. Sorun (ahlaki sonuçların yanı sıra) Ukrayna'da "Kiev'deki Adamımız" ilkesinin işe yaramamasıdır. Washington Poroshenko'yu sonsuza kadar tolere edebilir, ancak Ukrayna halkı tahammül edemez.
2013 sonbaharında, kanunları çiğneyen yozlaşmış Rus yanlısı Viktor Yanukoviç'e karşı bastırılmış öfke Kiev sokaklarına döküldü. Yolsuzluğun giderilmesi ve yerine yasal normların konması, insanların cop darbeleri ve polis özel kuvvetlerinin kurşunları altında şiddetli soğuğa dayandığı Maidan devriminin başladığı hedeflerden biriydi. Üç yıl sonra haberler ve sosyal medya yine aynı öfkeyi hissediyor - ancak bu sefer Batı yanlısı oligark Poroshenko'ya yönelik.
Batı, Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri ve göç krizi ile dikkatini dağıtırken, Ukrayna Avrupa'nın tam merkezinde bir buhar kazanına dönüşüyor - Teksas'ın büyüklüğündeki bir gerginlik yatağı ve bir 45 milyon insan nüfusu. Ve baskılar artıyor - her yeni skandalla, her editör Poroshenko'yu devirilmiş selefi ile karşılaştırıyor, her hayal kırıklığı emekli ve istifa ediyordu. Er ya da geç, Poroshenko ya da cesaretinden birileri yeni bir protesto dalgasına yol açacak kadar affedilmez ve çirkin bir şey yapacak.
Doğru, Ukrayna 2013 ve 2016 yılları arasındaki fark iki yıl savaşla ölçülür, neredeyse on bin kişi öldü ve iki milyondan fazla mülteci ve ülke içinde yerinden edilmiş kişiler. Ukrayna su bastı silahGüneydoğu bölgelerinde nüfus düşmanca, Ukrayna ordusu hayal kırıklığına uğradı, ülke ekonomisi son zamanlarda toplam çöküşün eşiğinde dengelendi ve en önemlisi, aşırı sağ militanlar dişlere silahlandı. Görünüşe göre, bir sonraki isyan ülkenin çöküşüne yol açacak.
“Panama Kağıtları” sayesinde yeni ve çok konuşulan bir gerçek ortaya çıktı. Cumhurbaşkanı görevden alma sürecinin Ukrayna anayasasına kayıtlı olmadığı ortaya çıktı. Gerçekten de, yetkililere aşırı derecede güven duyulan bir ülkede, böyle bir sürece gerek yoktur. Tüm tutuklamalar sokaklarda - hem 2004 hem de 2014 yıllarında - yanan lastikler ve “bok!” ("Utanç!") Diye bağırıyor. Ancak ne Ukrayna ne de Avrupa bunun bugün olmasına izin veremez.
Batı, bu tehlikeyi tanımalı, bütün sirki durdurmalı, Poroshenko'yu bir demokrasinin şövalyesi olarak göstermeli ve gerçek ve somut reformları hayata geçirmeye zorlamalıdır. Dışişleri Bakanlığı’nın “gerekli reformları yapmaya kararlı yeni bir kabine oluşturma” gibi belirsiz bir şekilde dile getirilmesi gibi durgun önerilere yardımcı olunamıyor. Şimdi Suriye ve Libya, Avrupa'yı güç için test ediyor, onu kopuşun eşiğine getiriyor. Aynı başarısız durumun, Avrupa'nın tam merkezinde bulunan 45 milyon nüfusuyla başlayacağını hayal edin.