XVIII yüzyılın ortasına kadar Rusya, Fransa ile yüz yüze kaldı, çünkü ikincisi Rusya'nın muhaliflerinin müttefikiydi - İsveç, Polonya ve Türkiye. Bununla birlikte Prusya'nın hızlı yükselişi, İngiltere ile bir birliğin Büyük Frederick'in sonucu olarak Avusturya ve Fransa'yı farklılıkları unutmaya ve tehlikeli rakipler karşısında birleşmeye zorladı. 1765’te, bu birlik bir evlilik sözleşmesiyle mühürlenmeyi başardı. On yaşındaki kızı Maria Theresa ve Kutsal Roma İmparatorluğu hükümdarı Maria I. Franzin ile Antoinette (1755-1793) Fransa'nın varisi Louis'le nişanlandılar. Aynı yıl babası öldü ve beş yıl sonra 1770'ta Marie-Antoinette Fransa'nın gelecekteki kralı Louis XVI ile evlendi.
Bu arada, Prusya'nın yükselmesini istemeyen Rusya, Avusturya ile ittifak yaptı ve Berlin'i 1761'te işgal eden Yedi Yıl Savaşları'na katıldı. Yalnızca Elizabeth Petrovna'nın ölümü ve Frederick II. Peter III hayranının gücüne gelmesi Rusya'nın dış politikasını sert bir şekilde değiştirdi.
Uluslararası Avrupa alanındaki bu olaylardan sonra, beş farklı boyutta ülke uzun bir süre öncülük etmiştir: İngiltere, Fransa, Avusturya, Rusya ve Prusya. Ancak, Prusya ile askeri ittifakı çözdüğü halde iktidara giren Catherine II, Prusya'yı "dengelemek için bir tehdit değil, bunun için temel bir unsur olarak, aşırı önlemenin yararlı olmadığını vurgulayarak ".
Ancak XVIII yüzyıl, özellikle de ikinci yarısı, hikayeler Aydınlanma adı altında, “aklın yaşı”, filozofların ve ekonomistlerin zamanı. İngiltere'de ve daha sonra Fransa'da bu dönemde, ideolojik eğilim, akıl ve bilimin, insan ve toplumun gerçek doğasına karşılık gelen "doğal düzen" bilgisinde çok önemli bir rol oynadığı inancına dayanarak geniş bir şekilde gelişti. Fransa’da, Aydınlanma fikirlerinin en fazla yayıldığı zaman olan 1715 ve 1789 arasındaki dönem “Aydınlanma Çağı” olarak tanındı.
Sadece İngiltere ve Fransa'yı değil aynı zamanda Almanya, ABD, Rusya'yı da kapsayan bu trendin tüm temsilcileri için ana düşman dini inançlar haline geliyor. Gerçekten, dünyanın tutumu, XVIII. Yüzyılın insanları. önemli değişiklikler geçirdi. Pratik, pozitif bilgi takdir edilmeye başlandı, tuhaf bir zihin kültürü ortaya çıktı. Bu rasyonalizm, dini dünya algısının krizi ve bir kamu kurumu olarak kiliseyle çakıştı. Bu nedenle aydınlayıcılar, dini ve kilisenin eski olduğunu ve toplumun taleplerini karşılayamadığını belirtti. Yerlerine bilim ve eğitim kondu. Dünyadaki bilimsel görüşün tüm fenomenlerini açıklayabildiği, her şeyin mantıksal ve bilimsel gözlemlerle bilinebileceği görülüyordu. Evrenin ortasına, kendi gücüyle sarhoş olmuş bir adamı koymak, zihnin fethi büyüktü. Aydınlanma kültürü rasyonellik, biraz kuruluk ve spekülasyon özellikleri kazandı. Maneviyat, muhakeme, duygusal dürtü - bir delil sistemi, inanç - bilimsel inançla değiştirildi.
Hristiyanlığın aydınlanması için, cehalet, müstehcenlik, dini fanatizm gibi terimler sabittir. Tanrıya olan inancı, tüm insan felaketlerinin sebeplerini göz önüne aldılar. Ancak aydınlayıcılar, feodal mutlakiyetçi rejime, siyasi özgürlük için sivil eşitlik için de karşı çıktılar. Aydınlanma fikirleri, sosyal düşüncenin gelişimi üzerinde önemli bir etkiye sahipti. Sadece XIX-XX yüzyıllarda. Aydınlanma ideolojisi, insanın doğasının idealleşmesi, ilerlemenin iyimser bir yorumu olarak toplumun istikrarlı gelişimi olarak zihnin gelişmesine dayanarak eleştirilmeye başlandı. Ancak XVIII yüzyılda, geniş anlamda aydınlatıcılar bilimsel bilginin seçkin dağıtıcıları olarak adlandırılır.
Fakat Fransa'da aydınlanma ışığı devrimin karanlığına dönerse, Slav topraklarında ulusal devlet bağımsızlığı mücadelesine giden yolu aydınlattı. Aydınlanma Slavları, sosyal gelişimde çok olumlu şeyler verdi. Öncelikle, eğitim sistemi, özellikle kademeli olarak sürekli okuryazarlık ülkesi olan Habsburg'ların Avusturya monarşisine (Çek Cumhuriyeti, Macaristan ile Slovakya, Slovenya, Hırvatistan) ait topraklarda geliştirildi. Lise gelişti. Eğitim faaliyetleri özellikle popüler hale geldi.
İki yüzyıldan uzun bir süredir dünyadaki tarihçiler, gün ve zamana göre Fransa'da XVIII yüzyılın sonunda gerçekleşen tüm olaylarla uğraşmaktadır. Neredeyse tüm dillerde, on binlerce makale ve kitap yayınlandı. Bu tek ülkede olan her şey, tüm insanlık tarihinde yeni bir dönemin başlangıcını gerçekten belirledi. Sovyetler Birliği'nde bu konu özellikle aktif olarak ele alındı. Ne de olsa, eski dünya düzenini yok etmek ve manevi temeli devlet biçiminde olmayan yeni bir dünya görüşü olan yeni bir devlet yaratmak için kanıtlanmış bir deney vardı. Oradan ülkemizde tüm bunları tekrar etmek için pek çok örnek alınmıştır - o zamanlar SSCB. Stavropol Devlet Pedagoji Enstitüsü Milletvekili hocamı hatırlıyorum. Stavropol Suvorov Okulu'nda 1953'a kadar görev yapan eski bir siyasi işçi olan Zaikin. Tüm liderlerinin biyografilerini kalpten tanıyan bir devrimin fikirleri ve olaylarından korkan daha hevesli bir adam hiç görmedim.
Bununla birlikte, Fransa'daki devrim, iki yüz yıldan fazla bir süredir tarihçiler ve yayıncılar tarafından farklı değerlendirildi. Pek çok insan onu selamlar ve onun hakkında sadece coşkulu bir tonda yazar, tıpkı çağdaşlarının çoğunun sadece Fransa'da değil, diğer Avrupa ülkelerinde de ona hayran kalması gibi. Ancak eşit sayıda çok sayıda tarihçi bu olayın iğrenç, kanlı olduğunu, sadece Hristiyan ideolojisinin ve kilisenin temellerini baltalamadığını, aynı zamanda dünya tarihi olaylarının seyrini bozduğunu düşünüyor.
Ciddi bir belgesel temeli olmadan, Fransa'da 1789'taki devrimin masonlar tarafından hazırlanıp gerçekleştirildiğine dair daha kararlı bir bakış açısı var. 18. yüzyılda en büyük komplo oldu. Üstelik, özgür masonların fikirlerinin tüm rakiplerini eşzamanlı olarak yıkmasıyla örnek bir Mason devleti yaratma girişimi oldu.
Bir yandan, Fransız Aydınlanmasının belli başlı şahsiyetlerinin ve kendilerini Büyük Fransız Devrimi'nden önceki yıllarda toplumun entelektüel katmanlarına ait olduğunu düşünenlerin çoğu masonların saflarına katılmıştır. Bu tuhaf bir moda ve seçkinliğin bir işareti oldu. Öte yandan, Masonların, Martinistlerin ve İlluminati'nin - birçoğunun aynı anda birden fazla yerde kaldığı - Fransız devrimini memnuniyetle karşıladıkları, ancak onlar tarafından başlatılmadığı biliniyor. Devrimciler arasında masonlar olduğu da doğrudur (Danton, Robespierre, Mirabeau ve diğerleri), masonların kendileri arasında yüksek doğmuş aristokratlar ve hatta kraliyet kanının yüzleri vardı. Bunlar ve diğer nedenlerden dolayı, masonlar Fransız Devrimi'ndeki ana rolü oynamadılar ve terörün başlangıcında mistik anlamda yurtsever çevrelere dönüşerek yozlaşmışlar.
Pennsylvania Üniversitesi'nden Emekli Profesör olan John Entin, yakın zamanda Rusça'da, günümüzün siyasi dünyasına son derece ilgi çekici olan komplo teorisi konusundaki Rusça'da yayınlanan makalesinde, "tarihi ve siyaseti yorumlamanın bir aracı olarak komplo teorilerinin günümüz dünyasında tehlikeli ve dengesizleştirici bir fenomen" olduğunu belirtti. Ve sonra yazar açıkça, "komploların geçmişe siyasetin kendisi kadar uzaklaştığını, köklerinin Orta Çağ'da ve belki de antik çağlarda aranması gerektiğini, ancak çoğu zaman 18. yüzyılın sonlarındaki Fransız devriminden kaynaklandığını belirtti. Tüm dünyanın isms için bir hemşire. ”Ve sonra yazar, bu gün yaşadığımız komploculuk ortaya çıkmasına neden olan bu devrim olduğunu yazıyor. Paradoksal olarak, devrimin kendisi büyük bir komplo başarısı için fırsatları tahrip etti. Devrim İde bir yüzyılın başlangıcını işaretledi en çeşitli "isms" lerin ortaya çıkması, siyasal partiler ve kamusal yaşamda kitlesel hareketler. Ayrıca, Avrupa çapında bir panele yayılan sanayi ilişkileri, piyasayı sosyal ve politik dönüşümün önemli bir belirleyicisi haline getirmiştir "(1).
İlk defa, Abbot Augustin de Barrulles, Masonların 1789-1798'a katılımını geri bildirdi. İngiltere’de anavatanından zulümden kaçan eski Cizvit, dört ciltli gizli topluluklar tarihi (Masonlar, İlluminati ve diğerleri) yazdı ve Fransız komplocuları Jacobinlerle bile ilişkilendirdi. Fransız Devrimi'ni başarılı bir Mason komplounun sonucu olarak açıkladı. Yorumlama Barrulya, bilimsel imgenin dışsal niteliklerinin toplamının toplanması açısından en detaylı ve en zarif olanıydı. 1812 tarafından çok ciltli çalışması, Rusça dahil dokuz dile çevrildi ve 1837'e kadar birkaç kez yeniden basıldı Barrul, birçok Fransız düşünür neslini etkiledi ve Alman romantizmi üzerine derin bir etki bıraktı.
Fransa'daki Masonlara yönelik orijinal tutumun yalnızca hoşgörüyle karşılanmadığı - hükümet yapılarında hiç kimsenin kraliyet sarayında bile ona hiçbir önemi olmadığı belirtilmelidir. Örneğin, Şubat ayındaki 27 1771, Kraliçe Marie-Antoinette, dikkatsizce kız kardeşi Maria Christina'ya şöyle yazmıştı:
“Bana göre Fransa’daki Masonluk’a çok fazla önem veriyorsunuz; buradaki herkesin kendisine ait olması ve dolayısıyla orada olan her şeyi bilmemizden dolayı, diğer ülkelerde olduğu gibi bizde de böyle bir rol oynamamıştır. Bir gizli siyasi topluluk olsaydı, Masonluğun yayılmasından korkabileceğini anlıyordum ve bu toplum sadece yardım ve eğlence için var olduğunu, çok şey yediklerini, içtiklerini, sebeplerini söyleyip şarkı söyleyebildiklerini söylüyor. İçen ve şarkı söyleyen insanlar Komplocu olamazlar Ayrıca Masonluk'a ikna edilmiş ateistler topluluğu denemez, çünkü orada daima Tanrı hakkında konuştuklarını duydum, ayrıca birçok sadaka veriyorlar, fakir veya merhum kardeşlik üyelerinin çocuklarını yetiştiriyorlar, kızlarına evleniyorlar. Yanlış bir şey görmüyorum, geçen gün, Prenses de Lambal, localardan birinin ustası olarak seçildi, bana ne kadar tatlı davranıldığını söyledi, ama söylediğinden daha fazla sarhoş olduğunu söyledi; geçen gün iki kıza bir çeyiz verecektik. Doğru, bana öyle geliyor ki, bu tür bir tören olmadan iyi şeyler yapmanın mümkün olabileceğini, ancak herkesin eğlenmek için kendi yoluna sahip olduğunu; Sadece iyi yapmak ve gerisi bize kayıtsız değil. "
Fakat zaten dokuz yıl sonra, Marie-Antoinette, yılın Ağustos 17'inin 1790'unu ağabeyi, İmparator Leopold II'ye tamamen farklı bir şekilde yazdı: “Hoşçakal, sevgili erkek kardeş, talihsiz kız kardeşinin hassasiyetine inanıyor. aynı hedefe ulaşmak için. "
2 Eylül 1792, prenses de Lambal ve 16 Ekim 1793 ve kraliçenin kendisini öldürecek olan "eğlence ve fayda için var olan" bu toplumdur. Ama bu arada.
Fermantasyon Fransa'da nasıl başladı? Tarihçilerin çoğuna göre devrimci fikirlerin başlangıcı, Batı Avrupalı seçkinlerin hümanist fikirlerden ve Hıristiyanlığın öğretilerinden çekilmesinde yatmaktadır. Bu devlette bir yüzyıldan fazla bir süredir biriken sosyo-ekonomik zorluklar olmadan olmaz. 18. yüzyılda, Fransız yazarların ve filozofların ezici çoğunluğu oy birliğiyle tek bir sesle Katolik Kilisesi ve monarşiye karşı çıkmaya başladı. Voltaire, Montesquieu, Rousseau ve diğerleri gibi aydınlanmış bütün Avrupa devletlerinin düşüncelerinin yöneticilerini çağıran bu tür ünlü yazarlar, tereddüt etmeden ve kısıtlamadan kiliseye kir ve alay ettiler. İlk önce “özgürlük, eşitlik ve kardeşlik” talep etmeye başlamış olanlardı ve bu, daha sonra Fransız Devrimi'nin sloganı olan resmi Mason sloganından başka bir şey değil.
Esas olarak soylulardan oluşan Fransız aydınları, bu ve diğer yazarların düşüncelerinin “cesurluğu ve ilerlemesi” ile çekti ve “monarşinin neredeyse tüm gücünden (İngilizce gibi) yoksun olduğu monarşinin“ anayasal ”monarşisi düşünceleriyle büyülendi.
Böylece, "özgür düşünce" fikirlerinin toprağı mükemmel bir şekilde gübrelenmiştir. Birçok Avrupa ülkesinde yirmi üç yıl boyunca, kiliseye olan saygısını, Hıristiyan ahlaki değerlerine olan inancı yok etmeyi başardı. Fransız aydınları, ülkeyi yönetmeye katılma hakkını talep etmeye başlıyor (bu süreçler garip olmasa da, 20. yüzyılın başlarında, ama zaten Rusya'da). Fransa’nın Katolik Kilisesi’ndeki en yüksek din adamlarının bir özelliği - entelijansiyanın temsilcileri ve üst düzey asaletten oluşuyordu. Sadece aydınlatıcı yazarların ateistik görüşlerinin etkisine duyarlı olmayan, aynı zamanda sık sık, aşağıda da göreceğimiz gibi neredeyse ateist fikirlerle konuşan bu bireylerdi. Fransa’nın yüksek din adamlarının devrime büyük ölçüde yardım ettiğini söylersek, yanıltmayacağız: önemli gelirler elde etmek, lüks, seküler bir yaşam biçimine öncülük etmek, giderek yoksunluk ve ruhaniyet hizmetinden Hristiyanlıktan ayrılmıştı. Aynı zamanda, düşük Fransız din adamları tam anlamıyla yoksulluk içindeydi. Böyle bir atmosferde, Fransız asaletinin ezici çoğunluğu hevesle ve coşkuyla, “20. yüzyılın başlarında Rus entelijansiyası” nın (bu arada, kralın bu haklarını talep etmesi gibi) istekli ve hevesle başlatılmasını bekliyordu.
O zamanlar 1789'ta hüküm süren Kral Louis XVI, sonunda, 175 yılı teneffüsünden sonra “eyalet generallerini” topladı; Genel Devletler yalnızca din adamlarını (300 milletvekilleri), asilleri (300) ve “üçüncü mülkleri” (600) içeriyordu. Ayrı bir şekilde oturan bu üçüncü mülk, din adamları ve soylular ile işçiler ve köylüler arasında bir tabaka idi. Başka bir deyişle, Amerika'daki insanlar temsil edilmedi. Üçüncü sınıf 600 milletvekillerinden, 200'ten daha fazlası avukattı (!). Kralın gelişimini dikkatlice izlediği olaylar oluşmaya başladı. Fransa'daki devrimin tüm olaylarından bahsetmek bizim görevimiz değil, bu yüzden sadece birinci yılın kronolojisindeki bazı olaylara dikkat edeceğiz.
1788.08.08 - Genel Kurul, Mayıs ayındaki 1 1789 tarihinde Büyük Britanya Devletlerinin açılışını atar.
1788. 27.12 - Genel Devlet seçimi için Kraliyet Kararnamesi. Üçüncü sınıfın milletvekili sayısı, birlikte alınan ilk iki sınıfın milletvekili sayısına eşittir.
1789.05.05 - Genel Durumları Açma.
1789.17.06 - Üçüncü sınıf milletvekilleri kendilerini Millet Meclisi ilan ederler.
1789.09.07 - "Kurucu" adının Ulusal Meclis tarafından kabulü.
Burada kitlelerin uyarılması başladı.
1789.12.07 - İsyancıların ilk kez Paris sokaklarında kraliyet birlikleriyle çatışmaları.
1789.14.07 - Fırtına ve Bastille.
Bundan sonra, Kurucu Meclis toplantılarında yapılan konuşmalar kilise ve monarşiye karşı daha düşmanca olmaya başladı.
1789.04.08 - Soyluların ve feodal ayrıcalıkların terk edilmesinde din adamlarından milletvekillerinin beyanı.
1789. 04-11.08 - Mülklerin ve illerin imtiyazlarının kaldırılmasına karar verir.
1789.26.08 - İnsan Hakları ve Vatandaş Hakları Bildirgesi'nin kabulü.
Fransa'da devrim politikası ve onun din ve kiliseyle ilgili olarak oluşturduğu kurumlar hakkında konuşan, derhal, devrimin gelişiminin sadece farklı aşamalarında değil, aynı dönemlerde bile birleştiğini söylememelidir. Adil görüş I.A. Kryleleva, burada “devrimci kamp içindeki derin sınıfsal çelişkilerin, farklı siyasi partiler ve gruplar arasındaki mücadelenin, farklı hiziplerin etkisinin ve özgür düşünce yönlerinin” etkili olduğunu söyledi.
"İnsan Hakları Bildirgesi ..." nin kabulünden sonra toplumu kiliseye karşı restore etmek sadece iki ay sürdü. Bu konuda çok fazla çaba harcamak zorunda kalmadı, tüm XVIII yüzyıl boyunca, Fransız toplumunun tüm katmanları ve kilise yapıları arasındaki ilişkiler o kadar karmaşık hale geldi ki, onlara karşı düşmanlık, devrimcilerin derhal yararlandığından daha her yerde olduğu ortaya çıktı. Kasım ayının başında, Kurucu Meclis, kilise gelirlerini aşmaya hazırdı, bundan önce tazminat almadan kilise titheslerinin kaldırılması vardı. Bu karar yalnızca doğrudan Katolik Kilisesi'ne yapılan katkıları değil, aynı zamanda manastırlara ve siparişlere mahsup edilen başlıkları da içermektedir. Ancak, bu yeterli görünmedi, Kurucu Meclis, bu arada önemli olan kilisenin topraklarına el koyma gereği hakkında kamuoyu oluşturma gereği ile ilgili görüşlerini hızlandırarak başladı.
1789.02.11 - Kilise mallarının millete devredilmesi kararnamesi.
12 Ocak 1790'a, ölüm cezasını, "daha insancıl" olarak giyotin ile tanıtmaya karar verildi. Ondan sonra kan bir nehir gibi aktı.
Pekala, şimdi Fransa’nın siyasi yaşamında ne olduğunu, devrimci sahnede dine karşı olumsuz bir tutumun nasıl hazırlandığını görelim.
Kurucu Meclis toplantılarında kilisenin kaldırılmasından sonra milletvekilleri birbiri ardına konuşmaya başladı: Marquis de Lacoste, Buzot, Dupont de Nemours, kilisenin mülkünün diğer mülklerin doğasında bulunmadığını savundu. Kilisenin, sadece belirli işlevleri yerine getirmek, yani hayır işlerine katılmak ve ihtiyaç sahiplerine yardım etmek amacıyla toprak ve gayrimenkul aldığını söylediler; Bunun bir sonucu olarak, ülkenin bu işlevin performansını üstlenmek istediği gün üstlendiği görevi yerine getirmek için bu kaynakları kullanma hakkına sahiptir.
Bu hükümleri onaylamak ve yasal olarak doğrulamak için, Anayasa Meclisi, kabul edilen Mülkiyet Haklarının Kaldırılması Hakkında Karar'a atıfta bulunarak, din adamları mülk olmaktan çıktıktan sonra artık böyle bir mal sahibi olamayacağını ilan etti. Dahası, tüm ulus her zaman mülkiyeti, kilise olan kurumlardan ve yalnızca ulusun iradesiyle var olan kurumlarından alma hakkına sahiptir.
Ekim 10 1789, önerileriyle, sadece Fransa tarihinde değil, aynı zamanda tüm dünya siyasetinin tarihinde de ünlü, çok ünlü bir kişi tarafından yapıldı. Oden Piskoposu, Benevento Prensi, Kont Dino, Charles-Maurice Perigord Talleyrand ve en yüksek sınıfın entrikalarından bahsediyoruz. “Beyler,” Kurucu Meclisin milletvekillerine hitap etti: “Devlet uzun zamandır çok büyük zorluklarla mücadele ediyordu, aranızda bunu bilemeyen hiç kimse yok, bu nedenle, kesin araçların üstesinden gelmek için kesin araçlar gerekli. Aşırı, en az ek yük onun için gerçekten dayanılmaz olurdu ve düşünecek bir şey yok.
Acil durum önlemleri denendi (gelirin dörtte birindeki vergi), ancak bu fonlar genel olarak siparişi geri almak için bu yılın acil ihtiyaçları için tasarlandı ve gelecek için fonlara ihtiyacımız var.
Bence (aksi halde reddederim), mülkiyet hakkına derinden saygı duymakla uyumlu olan tek bir büyük ve kararlı tedbir var. Bu ölçü, benim görüşüme göre, tamamen kilise mülkiyetindedir.
Burada diğer mülklerin vergilendirilmesine karşılık gelen devlet vergilerinin vergilendirilmesinden bahsetmiyoruz: ikincisi asla mağdur olarak değerlendirilemez. Sorun, millet için tamamen farklı bir anlama sahip olan operasyonla ilgili. Bana göre, din adamlarının diğer mal sahipleri gibi mülk sahibi olmadığı kesinlikle tartışılmaz gibi görünüyor, çünkü kullandığı ancak elden çıkaramayacağı mülk, şahısların yararı için değil, bazı işlevleri yerine getirmesi için kendisine verildi.
Soygun şirketini bir bütün olarak kaldırma hakkına sahip olmadığı takdirde, kozunda yer alan tüm şirketler üzerinde çok geniş bir güce sahip olan ulusun kesinlikle tartışılmaz, çünkü bu kurum dini ibadet için zorunludur, o zaman bu kurumun bazı kesimlerini kaldırabilir. onları zararlı veya basitçe gereksiz gördüğü takdirde; ve bu varlıklarını elden çıkarma hakkının, kaçınılmaz olarak, mülklerini elden çıkarma konusunda en yaygın olan başarısızlık anlamına geldiğidir.
Milletin, faydalanıcıların kurucularının iradesinin savunucusu olması nedeniyle, uygun şekilde kullanılmayı bırakmış olanları ele geçirmek zorunda kalabilmesi bile aynı şekilde tartışılmazdır; Bu ilkelere uygun olarak, kültün yararlı bakanlarına yarar sağlama ve toplumun çıkarlarına yarar sağlama, bu tür varlıklardan elde edilen geliri sağlama, şimdi faydalı bir şekilde kullanılmayacak ve aynı amaç için daha sonra kullanım amacı için kullanılmayacak olan tüm varlıkları tahsis etme hakkına sahiptir.
Şimdiye kadar, hiçbir sıkıntı ya da çok olağanüstü bir şey gibi görünen bir şey göremiyorum, çünkü her zaman, dini toplulukların ve yardımların nasıl kaldırıldığını, kilise mülklerinin orijinal amaçlarına nasıl geri getirildiğini ve kamu kurumlarının ihtiyaçları için kullanıldığını gördük. ; Millet Meclisi, şüphesiz, böyle bir işlemi kararlaştırmak için gerekli yetkiye sahiptir, çünkü devletin yararına bu gereklidir.
Aynı zamanda, yaşayan hak sahiplerinin gelirlerini de azaltabilir ve bu gelirin bir kısmını elden çıkarabilir mi? ..
Her şeyden önce, şu anki durumdan devam etmek için gerekli olan: bu mesele zaten titheslerin imhasına ilişkin bir kararname ile çözülmüştür.
Mülkiyetin ne kadar dokunulmazlığına sahip olunursa olsun, yasalarca garanti altına alınmış olsa da, bu yasanın mülkün niteliğini değiştiremeyeceği açıktır; kilisenin mülkiyeti söz konusu olduğunda, her mülk sahibine, yalnızca bu yararı esas alarak eylem tarafından verilmiş olanı kullanarak bir fayda sağlayabilir.
Kilise mülkünü haklı çıkaran tüm belgelerin yanı sıra bu belgelerin anlamını ve ruhunu açıklayan çeşitli kilise yasalarının da kimseye sırrı yoktur, ancak bu mülklerin haklı bir varlığı için gerekli olan kısmının kendisine ait olduğunu söyler; sadece geri kalanı kontrol ettiğini ve bu geri kalanın aslında talihsizlere yardım etmeye ve tapınakları korumaya yönelik olduğunu söyledi. Bu nedenle, eğer bir millet titizlikle her faydalanıcıya fayda sağlarsa, faydasının niteliği ne olursa olsun, bu iyi bir varlıktır, hiçbir şekilde kendi mülkünü benimsemez; ve eğer eşzamanlı olarak, elbette, hastanelerin bakımı, yardım atölyeleri, kiliselerin onarımı, halk eğitim harcamaları, vb. gibi bu mülklerle ilgili diğer tüm yükümlülükleri üstlenirse, geri kalanını yönetme hakkına sahip olduğunu varsayarsa, .d; eğer bu ve bu önemliyse, bu evrensel parasal felaket anlarında bu varlıklardan fon çekecek, o zaman bana kurucuların tüm niyetlerinin yerine getirileceğini ve tam bir adalet uygulanacağını söylüyorlar ”(4).
Böylece, Talley ve onun hayatı boyunca, kurnaz, hünerli ve kurnaz bir siyasetçi, herhangi bir numaraya gitmenin ve büyük devrimci kamulaştırmanın mülkiyet hakkını hiçbir şekilde ihlal edemeyeceğini kanıtladı. Yine de, kilisenin kendisini temsil eden ifadesine rağmen, ünlü avukat Toure, Talleyrand’ın iddialarının yetersiz olduğunu düşündü. Kurucu Meclis'te, din adamlarının mülk hakkını imha edeceği ve aynı zamanda yeni ve yeni mülk sahiplerini, bireyleri ve burjuvaları, herhangi bir tehditteki herhangi bir tehditten koruyacaklarına dair belirleyici yasal argümanlar sunmuştur. Toure konuşmasında özellikle kilisenin ve kurumlarının kastedildiği “birey” ve “şirket” kavramlarının yasal olarak doğrulanmasına odaklandı:
“Bireyler, bireyler veya gerçek bireyler ile birbirleriyle ve her biri devletle ilişkili olarak hukuki ve kurgusal olan şirketler arasında bir ayrım yapılması gerekmektedir. Bireyler ve şirketler, esas olarak haklarının niteliği bakımından birbirlerinden farklıdırlar. ve yasanın bu haklarla ilgili olarak sahip olduğu yetki derecesi.
Bireyler yasadan bağımsız olarak var olurlar ve hatta yasalar ortaya çıkmadan önce bile, doğası ve kişisel yeteneklerinden kaynaklanan haklara, yasalar tarafından yaratılmayan haklara, ancak sadece onlar tarafından tanınan, yasaların koruduğu ve imha edemediği haklara sahip oldular. Tıpkı bireylerin kendilerini yok edemediği gibi. Özel mülkiyet hakkında konuştuğumuz için bu, mülkiyet hakkıdır. Şirketler, aksine, yalnızca yasalara dayanarak var olurlar; Bu nedenle, yasa, kendileriyle ilgili olan her şey üzerinde, tam da varoluşlarına kadar sınırsız bir güce sahiptir.
Kurumlar, doğanın kendisinden doğan mülkiyet haklarına sahip değildir. Onlar sadece kurgu, soyut bir kavram, onları istediği gibi yaratabilecek bir yasa oluşturma ve onları yarattıkça istedikleri gibi değiştirebilirler. Sonuç olarak, şirketler kurmuş olan yasa, yüzlerce örnek verilebilecek olan onları yok etme hakkına sahiptir.
Sonuç olarak, yasa kurumlara tüm medeni haklardan yararlanmalarını sağlayabilir, ancak bunları iptal etme hakkı vardır; Özellikle kurucu gücün, bu hakların kendilerine ayrılıp ayrılmayacağını kontrol etme hakkı vardır ve her halükarda, bu haklardan yararlanmaları için onlara ne ölçüde güvenebileceğiz.
Sonuç olarak, şirketlere arsa mülklerine sahip olma hakkını verebilen ve vermeyen yasa, gerekli gördüğü zaman, bunlardan birini almalarını yasaklayabilir: 1749'in ünlü fermanı bunun kanıtı olarak kullanılır "(5).
Toure konuşmasını yeni bir kararname taslağı sunarak tamamladı. Tüm bu yasal düzenlemeler, "Milletin emrinde kilise mülklerinin devredilmesi kararnamesi" olan Kasım 2’in kabul edilmesini mümkün kılmıştır. Sadece iki puanı vardı:
“Ulusal Meclis karar verir: 1. Tüm kilise mülklerinin, eyaletin gözetimi ve talimatı altında yürütülen hizmet için fon sağlanması, din adamlarının bakımı ve fakirlerin refahı gibi hususlara dikkat etmesi gereken ulusun emrinde olduğuna karar verilir.
2. Bu, din adamlarını sağlamak için gereken miktara karar verirken, konut ve bitişiğindeki bahçeyi saymamak değil, yılda 1200'ten daha az olmamalıdır ”(6).
Ve milletvekillerinin atanmasıyla ilgili olarak, 5’un Kasım’ın 1789 Kararı, aşağıdaki paragraflardan birinde okundu: “Fransa’da daha fazla sınıf mülkü yok”, dahası, bir sınıf olarak varolduklarından, din adamlarının tehdit altında olduğu ortaya çıkınca bir şirket olarak.
17 Aralık 1789 Talleyrand, Meclis Kilisesi Komitesi adına, "manastırların durumu hakkında" raporunu sundu. Aynı gün, manastır yeminlerinin kaldırılmasıyla ilgili yeni yasa, yeminlerin verildiği emir yasağı ve manastır cemaatlerinin metni de sunuldu. Doğru, bu Kararname sadece 13 Şubat ayında kabul edildi 1790 g.Ancak, yalnızca devrimden önce Fransa'da varolan yasalarla ilişkili sivil sonuçların kaldırılması değildi, ebedi yeminlerle. Kurucu Meclis, keşişlerin “medeni ölümünün” kaldırılması ve mülk sahibi olma hakkının, onun altında ve özel şahıslar olarak miras alınması ile sınırlı değildi. Bu yemin getirmenin, bireyin özgürlüğüne bir tecavüz olduğuna inanılıyordu ve bu nedenle bütün cemaatlerin bu yeminlere izin vermesi yasaklandı. Kararnamenin maddelerinde nasıl yazıldığını şöyle görebilirsiniz:
“Makale 1. Krallığın anayasal yasası artık hem erkek hem de dişi olan kişilerin manastır yeminlerini artık tanımayacak; buna göre, söz konusu yeminlerin sunulduğu dini emir ve cemaatlerin Fransa'da kaldırılacağını ve haklı olarak yasaklanmayacağını ilan ediyoruz. Gelecekte benzer düzen ve cemaatlerin yaratılması.
Makale 2. Her iki cinsiyetten de, manastırların ve manastırların duvarları içindeki herkes, yerel belediyede bir açıklama yaptıktan sonra onları bırakabilir ve uygun bir emekli maaşı sağlayarak onların kaderleri halledilir. Evler bir kenara bırakılacak, bu düzenlemelerden yararlanmak istemeyen rahiplerin emekli olması gerekecek.
Ayrıca, şu anda kamu eğitimine katılan cemaatlerle ve sadaka evleriyle ilgili kararları alınana kadar değişiklik yapılmayacağını ilan ediyoruz.
Makale 3. Rahibeler şu anda yaşadıkları evlerde kalabilirler ve bu gibi birkaç evin bir araya getirilmesini gerektiren zorunluluktan kurtulurlar. ”
Bu Kararname hakkında yorum yapan Fransız tarihçilerin çalışmalarını inceleyen Jean Jaures, Fransız Devrimi'nin sermaye çalışmasında yayınlanan çalışmanın ciddi bir analizini yaptı. Mesela kiliseyle ilgili bölümün yazarı ve Lavis ve Rambo'nun "Evrensel Tarihindeki Devrim" hakkında yazdığı şeyler. Tarihçi, sadece önemli ölçüde yumuşatmakla kalmadı, aynı zamanda bu kararnamenin anlamını da bozdu.
“Bu kararnameyi” yazdı, “manastır emirlerini çözmedi: manastırlar açık kaldılar, kapatılmadılar. Yasa artık yeminli yeminler getirildiği yasal cemaatler olarak kabul edilmedi, ancak yasalarla yasaklandığını düşünmedi; Eski keşişlerin haklarından mahrum bırakılmasına medeni yaptırımlar vermeyi reddettiği için, bu kararname göründüğü günlerde yorumlandı ve bu yorum açıkça onunla takip eden ve birlikte yaşamak isteyen keşişler olarak tanımlanan birkaç kararnameden sonra geliyor. topikal, manastır düzenlenmiş ve gruplandırılmış edilmelidir. Şubat 13 kararname, tabii ki, ben dini emirleri lehine amacı yoktu, ama anti-büro bir ölçüsü olarak onu tasvir etmek haksızlık olur. "
Bu bölüm boyunca kiliseye karşı bu kadar önyargılı bir tutum keşfeden yazar, ”diyor.“ Evrensel Tarih ”bölümünün yazarı Jean Jaurès, kilise mülkünün laikleştirilmesini soygun olarak görüyor. Dini cemaatlerin dağılmasının, Devrim'in ilk dönemindeki eserlerinde okunmasını istemiyor; Manastırların yalnızca terör döneminin arifesinde, devrimci fırtınanın zirvesinde kapatıldığını iddia etmeyi tercih ediyor.
Kurucu Meclis’in Devrim’in sakin günlerinde aldığı karar tehlikeli bir emsal teşkil edebilir. Bu yüzden yazar kaçıyor. Evet, Kurucu Meclisin büyük bir özenle hareket ettiği doğrudur.
“Devrim Tarihi” ndeki Hırsızlar, bu konuda çok güzel bir ifadeye sahiplerdi, devrimci gençliğinin kuşkusuyla daha sonra pişman olduğu acelesi: “Keşişlerin mülkleri ellerinden alındığından, Kurucu Meclis emekli aylıklarıyla tazminat ödemiştir. Zengin ve mendikalı emirler arasındaki fark ve önceki durumlarına göre o ve başkalarının içeriğini orantılı hale getirdi, emekli aylığı ile aynı şeyi yaptı ve Müjde'nin sadeliğine dönmek isteyen Jansenist Camus önerdiğinde tüm emekli maaşlarını çok mütevazı bir miktarda tutmak için, Meclis, Mirabeau'nun önerisine göre, onları o zamanki düzeyleriyle orantılı olarak düşürdü ve emeklilerin eski durumuna göre, görebildiğiniz gibi, alışkanlıklara karşı daha dikkatli bir tutum sergilemek imkansızdı. mülk ", - sonuçlanan Hırsızlar.
Nitekim, Camus, Şubat ayında 19 ve 20 rahipleri ile 19'taki 1790 Mart ayındaki emekli maaşları ile ilgili bir konu hakkında konuştu. Bu konuyla ilgili ifadesi kelimenin tam anlamıyla şöyle: “Rahipler için emeklilik konusunu tartışırken, önceki durumlarını göz önünde bulundurmalıyız” (18).
Aslında, Kurucu Meclis orada kalmak isteyen rahiplerin ve rahibelerin manastırların duvarlarının dışına atılmasını zorlamak istemedi, ancak Thiers'in söylediklerinden çok daha ileri gitti. Yalnızca manastır şirketlerini yasal niteliklerinden mahrum etmek istese, ebedi bir yemin niteliğinde olan cemaatleri yasaklamaz, manastır topluluklarının mülkünü ele geçirmezdi.
Eğer dernekler kölelikte kalma sözü veren insanları birleştirirse, J. Jaures sonucuna varırsa, Kurucu Meclis, bu insanlık dışı yemin yasa ile onaylanmamasının yeterli olmadığını düşünmez, insanların kendilerini köleliğe mahkum etmelerine izin veren dernekleri çözer. Kurucu Meclis, manastır cemaatleriyle (9) böyle yaptı.
Papa Pius VI devrime karşı savaşa girdi. 20 Mart 1790, Fransa’daki olayları analiz ettiği gizli devrimcilerle bir araya geldi ve bununla birlikte devrimle mücadeleye yönelik birleşik bir planın geliştirilmesi için gerekliydi. Papa, ilk sözleriyle, Fransız devletinin katıldığı iç karartıcı durumla ilgili birleştirilmiş düşünceleriyle paylaşmak istediğini açıkladı. Avrupa güçleri arasında ilk sırada yer alan bu büyük ve güçlü monarşi, şimdi kendi sakinleri tarafından uygulanan darbelerle karşı karşıya kaldı. Afetlerin uçuruma daldı ve ölümün eşiğinde. ”
Ayrıca, Papa, halkın yönetiminde yeni bir düzen oluşturmak istediğini ilan etmesine rağmen, halkın yükünü azaltmak için olması gereken, aslında beyan edilen görevlerin yerine getirilmesinden çok uzak olduğu ortaya çıktı.
Pius VI, muzaffer devrimin eylemlerini, kendi görüşüne göre güçlü dini kınamaları hak ettiğini belirtti. “Fransız milletinin Devletlerinin çıkardığı kararnameler dine saldırıp onu salladı ... Ve bütün bu tür kötülüklerin kaynağı, daha sonra el ele geçen zehirli ve ahlaksız yazılarda yer alan sahte doktrinde kaynakları vardı. Bu bulaşıcı ve zehirli öğretilerin yayınlanması, etkilerini güçlendirmek için, bu meclisin ilk kararnamelerinden biri, herkese, dilediği gibi, din konularında bile dile getirdiği gibi düşünme ve bu düşünceleri cezasız bir şekilde toplum içinde yayma özgürlüğünü sağlar. “Bu meclisin kararnameleri” papa, Genel Devletlerin faaliyetleri tarafından öfkelenmişti, “herkesin din gibi konularda istediği gibi düşünme ve bu düşünceleri toplum arasında cezasız bırakarak yayma özgürlüğü” sağladı.
Üstelik Papa, İnsan Hakları ve Vatandaş Hakları Beyanı'ndan bahsederek, Papa şöyle dedi: “Bu karar, kendisinin rızasını verdiklerinin dışında herhangi bir yasaya bağlı olamayacağını açıklar”. Bu devlet kanununun kabul edilmesinin sonucu, “Katolik tarikatının devletin baskın dini olarak tutulması gerekip gerekmediği sorusu ile tartışılan bir sonraki adımdı. Bütün Katolik olmayanlar, herhangi bir belediye, sivil ve askeri pozisyonda bulunmaya uygun olarak ilan edildi. ... her iki cinsiyetteki dini kuruluşların üyelerinin de manastırları terk etmelerine izin verildi "(10).
Ağustos ayındaki 10’ten birkaç gün sonra, Yasama Meclisi, 11’te Ağustos 1792’ta hala var olan manastırların kapatılması hakkında bir Kararname çıkardı. İşte içinde ne yazdı:
“Ekim 1'ten itibaren, hala rahipler veya rahibeler tarafından işgal edilen tüm evler, yukarıda belirtilen rahipler ve rahibeler tarafından terk edilmeli ve idari makamlara satışa sunulmalıdır.”
Böylece, manastır hayatının son kararı açıklandı. Bu nedenle, diğer emirlerle birlikte, Fransa topraklarında ve Malta Emri'nde daha önce mülkten mahrum bırakılmış, tasfiye edilmiş ya da yasaklanmıştır.
Bu arada kiliseye saldırı devam etti. Katolik ülkelerden birinde, ateist fikirlerin iki yıl gibi kısa bir sürede geçerli olduğunu kanıtlayan birçok belge var.
Bu nedenle, örneğin, Kasım ayında 30 1792 G. G. Danton, Sözleşme’de yaptığı konuşmada şöyle bir konuşma yaptı: “Şu anda, insanlar barbarlık halindeyken, fikirlerini ve sanrılarını ülkeden alma suçu, millete karşı bir suç olacaktır. Aydınlanma ışığı yoksulun kulübesini aydınlatana kadar bekleyelim.Biz şahsen ben evrenin tanrısı veya adalete ve özgürlüğe inanmanın yanı sıra başka bir inanç dışında başka bir tanrı tanımıyorum, ancak köylü de aziz gördüğü yorganlara inanıyor. çünkü ona mutluluk anları borçlu, çünkü duş Bu kaza hassasiyet gerektirir ve tutkuyla baskı büyüklüğü olduğunu şeye bağlı.
Evet, onun hayallerini bırak, ama onu aydınlat. Ona açıkça Sözleşme'nin görevinin imha etmek değil, geliştirmek olduğunu, fanatizmi tam olarak dini düşünce özgürlüğü istediği için sürdürdüğünü söylemek olduğunu söyleyin. ”
Ancak, bu kurnaz sözler sadece Tanrı'nın tamamen inkar edilmesini değil aynı zamanda dini inançlarla mücadele planını da içeriyordu. Ve bir süre sonra, zulüm görmüş Hristiyanlığın yerini almak üzere tasarlanan Fransa'da devlet dini, gerekçe kültü ilan edildi. Ve burada devrimciler filozoflara değil sanatçılara yardım etmeye yöneldiler. Paris'teki opera sanatçılarından biri, yeni kült tanrıçası zihnin kişileşmesini ilan etmişti. Meslektaşları tarafından dikkatlice prova edilen palyaço karnavalları, Fransız başkentinin sokaklarında patlak verdi. Bir pagan tanrıça heykeli gibi çıplak aktris, kollarında Notre Dame de Paris'e taşındı; Bu alaya, Hıristiyan kutsallıklarının alay edildiği komik performanslar ve anlamsız şarkılar eşlik etti. Daha sonra aktris, tahttaymış gibi Konsey tahtına konuldu ve Sözleşme üyeleri, palyaço eylemine devam ederek onu selamladı. Paris tiyatro bohemya sevindi.
XVI. Louis'in tutuklanmasından kısa bir süre sonra, Papa Pius VI, onları tehdit ettiği Fransızların hepsine hitap etti: "... sen, Fransızlar, tahtın düşmanları, tiranlar, bütün dünyanın iğrendiği, güçleri size karşı birleşecek ... Hala savunmacılar olduğunu öğrenmeniz gerekiyor, babanızın dininiz için çevrenizde yok ettiğiniz bir intikam var "(13).
25 Şubat 1792 d. Papa, bir devrimci Fransa istilası düzenlemeye itiraz ettiği Rus İmparatoriçe Catherine II'ye bir mektup gönderir, çünkü o zaman "Fransa'daki Ulusal Meclis zulmü, Avrupa güçlerinin birleşik güçleri tarafından ezilecek ..." eski temelleri üzerinde restore. "
17’in Haziran 1793’ta Louis XVI’nın gerçekleştirilmesi vesilesiyle gizli bir şekilde yaptığı konuşmada Pius VI, devrim fikirlerini ve ilham aldıkları felsefeleri eleştirdi. Özgürlük, kendi bakış açısından, insanlar için sahte bir yemdir; eşitlik “sivil toplumun tüm temellerini reddeden” bir kimeradır; anayasa "küfür" dür; Louis XVI bir inanç şehit (14) olarak kabul edilmelidir. Fransız ve uluslararası Katolik din adamlarına papa, uygulaması eski, feodal düzenin restorasyonuna yol açması gereken tutarlı bir program sundu.
Ancak Fransız Katolik din adamları bu talimatları yerine getirme kararlılıklarında oybirliğiyle uzaktı. Yarısından az olmamakla birlikte, Mart ayında 19'in 1793 kararını talep ettiği gibi, ölüm cezası cezası altında kendi iradesine sahip olan cumhuriyete yemin etmişti. En iyi ihtimalle, Guiana'ya (15) sınır dışı edildi. Hayatlarının korkusuyla resmen papalık anatemileri tanımayı reddetti. Dahası, hem din adamlarının hem de piskoposluğun bazı üyeleri, dinin sahtekarlığının farkında olduklarını ve onurlarını kaldırmak zorunda olduklarını açıkladılar (16). Genellikle bu, Paris’in veya Genel Konsey’in veya diğer toplulukların bir toplantısında ciddi bir atmosferde yapıldı, böylece bu toplantıların tutanakları bu tür eylemler hakkında ilginç raporlar tuttu. Rahip Paran Sözleşmeye şunları yazdı: "Ben bir rahipim, ben bir rahibe rahibiyim, yani ben bir şarlatanım. Şimdiye kadar ben vicdani şarlatandım, sadece aldatıldım çünkü kendimi aldatmıştım. Şimdi aydınlandım, itiraf ettim iyi niyetli bir şarlatan olmak istemezdiniz "(17).
Yahudi din adamlarının bazı temsilcileri, örneğin, “Daha önce Musa, İbrahim ve Yakup'un dinini tanıtan vatandaş Jacob Benjamin” de benzer şekilde konuştu. Rahip mektupları ve diğer dini belgelerle birlikte, kınayanlar kiliselerden ve sinagoglardan gelen altın ve gümüş kaplar dahil olmak üzere maddi değerler teslim olmak üzere cumhuriyet makamlarına getirdiler.
Ve yine de, baskıya rağmen, Fransız din adamlarının büyük kısmı karşı-devrimci pozisyonlara girdi ve devrimci hükümete karşı inatçı bir mücadeleye yol açtı. Devrim geliştikçe, din adamları daha aktif biçimde karşı çıktılar. Karşı devrimci ayaklanma Vendée'de patlak verdiğinde, din adamları ana gücü haline geldi. 1793'in ilkbaharında, ayaklanmaya dahil olan bölümlerden bir raporda, “isyankar semboller" beyaz bayraklar ve beyaz palamarlar, hepsi omuz yastıkları ve tespihler giyer; kral ve rahipleri sloganlarıdır "(19).
1793’in sonbaharında, Yasama Komitesi’nin raporunda “Bütün rahipler karşı devrim için çaba sarf ediyorlar ve insanlık dökülen kandan bıktı” (20). Ve 22’in Ekim’inde 1793’tan Somme, Pas-de-Calais ve Oise’lerin bölümlerine gönderilen ulusal temsilci A. Dumont’un mektubu şu mesajı içeriyordu: “... Kendilerinin bir şey tarafından anılmasına izin veren rahiplerin tutuklanmasını emretmiştim. Kutsal günlerde veya pazarlarda, haçları ve haçları imha ediyorum ve yakında rahipler adı verilen kara canavarları sürgün etmeyi öngöreceğim.
... Cumhuriyet veya ölüm "(21).
Paris'teki çeşitli Jacobin kulüplerinin toplantılarında, Fransa'nın diğer belediye merkezlerinden Limoges, Tulle ve daha sonra Sözleşmenin toplantılarında sürekli temyiz başvurusu yapıldı: "Rahipleri gerçek mahkemesine sunacağız - onlardan ayrıntılı açıklamalar isteyeceğiz" ...
Devrimci otoritelerin "Paris kiliselerinin tüm çıngıraklarını, cumhuriyetçi sikkelere dönüştürmek için naneye devretme" (22) transferine ilişkin oldukça az karar alındı.
Bütün dini kültlerin yasaklanması ve yeni bir dinin kurulması - devrimcilerin bazı sembolik törenleri içeren Akıl Kültü (23) ayrıntılı olarak ele alınabilir. Hristiyan kiliseleri, Zihin tapınakları olarak yeniden adlandırıldı ve ikonlar ve azizlerin heykelleri yerine, devrimcilerin büstleri tarafından donatıldı. 20 Brumaire (Kasım 10) 1793, Mind'in ciddi teatral kutlaması Notre Dame de Paris Katedrali'nde ilk kez yapıldı.
Öte yandan, Robespierre tarafından kişileştirilen ve yönetilen devrimin ideologlarının titiz kanadı, Tanrıya olan inancının terk edilmesini ve ateizmin devrimin felsefi programı tarafından ilan edilmesini kabul etmedi. Sözleşmedeki Robespierre ve Jacobin Kulübü'nün konuşmalarında, Yüce Varlığın tarikatı olan yeni bir din desteklendi. Dini olarak kabul edilemeyecek Akıl Kültürünün aksine, dini doğrudan etkileyen bir şey vardı.
Robespierre, dünya görüşüne göre ateizme şiddetle karşı çıktı. Sadece dünyanın yaratıcısı olarak Tanrı'nın varlığını değil aynı zamanda “hükümetin” konusu olan dünyanın yöneticisi olarak da faaliyetlerini savundu. 7 Mayıs 1794 Robespierre'in önerisine ilişkin sözleşme, Yüce Varlık tarikatını kuran kararnameyi kabul etti. Bu kararnamenin ilk paragrafı şöyle: "Fransız halkı Yüce Varlığı ve ruhun ölümsüzlüğünü tanır".
Burjuva devrimi, kilisenin karşı-devrimi ve diniyle mücadelesinin bilimsel ve tutarlı bir yolunu bulamadı ve bulamadı. Bunun nedeni burjuvazinin devrim sırasındaki ikili konumu idi. İdeologları ve liderleri, tarihsel gelişim sürecinde, kilisenin ve dinin, kapitalist toplumun sınıf güçlerinin uyumunda burjuvazinin müttefiki olacağını varsaydılar. silah burjuva düzeninin sürekliliği mücadelesinde. Bu, incelenen konudaki konumlarını belirleyen şeydir.
Ancak Batı Avrupa'da büyük devrimin arifesinde olanlar Rusya'da ancak bir yankı bulabilirdi. Fransız kurtuluş fikirlerinin kozmopolit doğasına rağmen, belki de, Catherine II'nin mülkiyeti kadar devrimci propagandayla bağışık olan bir başka Avrupa ülkesi vardı. Fransız Devrimi'nden önceki son on yılda, feodal ilişkiler ve sınıf ayrıcalıkları, Fransa'da ölümcül bir darbeye neden olan “yılın 1789 ilkelerinin” Rusya'daki doruklarına ulaştığını gösteriyor.
Ünlü Fransız yayıncı Georges Sorel, “Devrimci propaganda”, “Rusya'yı ciddi tehlikeye atamadı… onu bir mesafe kurtarmadı, bu imparatorluğun medeniyetinin doğası” (24). XIX'in Fransız tarihçileri - XX yüzyılın başları. Rusya, kültürel geri kalmışlığından etkilenerek “içindeki insanlar”, örneğin Rambo'ya “hiçbir şey okumadı, il soylu ve kasaba halkı az okudu, mahkeme ve resmi soylu çoğunlukla Fransızca kitap okudu” dedi. XVIII. Yüzyılın eğitim felsefesi. Rusya'da son derece yüzeysel olarak, meşhur "Voltaireanism" olarak anlaşılabilir. On sekizinci yüzyılın ortalarından kalma Rus serbest düşünürleri için. "Voltaireism", "insan beyninin kolay temizlenmesi ve insan kurumlarının ve inançlarının reformu için zor bir mücadele değil" olarak, batıl inanç üzerindeki sağduyulu zaferden başka bir şey değildi.
Batı Avrupalı araştırmacıların bu tür delilleri, yalnızca 18. yüzyılın ortalarında ve ortalarında Rus toplumunu neyin oluşturduğuna dair farkındalık ve bilgi eksikliği nedeniyle ortaya çıktı. Evet, Rus toplumunun en eğitimli temsilcileri bile en kabadayı Fransız düşünürlerden bahsetti. “D'Alamberts ve Diderotta”, Paris'ten DI Fonvizin'i mektuplarından birinde yazdı: “her gün bulvarda gördüğüm aynı şarlatanlar, hepsi para için insanları kandırıyor, şarlatan ve bir filozof arasındaki fark şudur: ikincisi, açıklığa "(25) eşsiz bir makyaj kabiliyeti ekler. Ve Fransız aydınların bu görüşüne göre, diğer Rus yazarlar gibi Fonvizin de kesinlikle haklı çıktı. Görüldüğü gibi paradoksal olarak, 18. yüzyılın başlarında Batı'da bulunan Ruslar, Avrupa yaşamı, gelenekleri ve düzenini incelemekle ciddi şekilde meşgul oldular. O kadar dikkatliydi ki, birçok olumsuz yönü fark ettiler ve bize gelen notlarda, harfler en azından aynı Fransızca (26) hakkında birçok eleştirel kelime dile getirdi.
Bu yüzden, II. Catherine ciddi anlamda sadece Fransa'daki olayları gözlemlemekle kalmadı. Fransa'daki Rus elçilerinin gönderileri arşivlerle dolu. Masonluğun özel yıkıcı gücünü ve doğal olarak olayların yıkıcılığını anladı. Gizli kanallar aracılığıyla, sadece Fransa’da değil, Rusya’yı çevreleyen birçok eyalette olan “Fransız bulaşıcılığının” figürleri olan masonlar hakkında materyaller almaya başladı. Bu malzemelerin çoğu arşivlerde tekrar biriktirildi. Tahtların ve sunakların imhası - Avrupa devletlerinin tümü için daha korkunç bir şey yoktu - Fransa’daki devrim bununla birlikte gerçekleşti, bu da itaatkar sanatçıların Rusya’yı çevreleyen eyaletlerde yaptığı şeydir.
Doğal olarak, Papa Pius VI kişisinde, Catherine II destek buldu. Ve şimdi, nihayet, makalenin başında tartışılan mektubun bir kopyası, orijinal belgelerin bir seçkisi ile orijinal papaya gönderildi. Mektup, XVIII. Yüzyılın yazım özellikleriyle birlikte yayınlanmaktadır.
"İmparatorluk Majesteleri'nin unvanıyla.
Altıncı Pius, Roma Kilisesi'nin En Yüksek Piskoposu ve Bölgelerin Devlet Papası.
Polonya Cumhuriyeti'nin ortasındaki huzursuzluğun ilk gösterisinde, Biz, en zarif egemen olan bizler, şerefine ve hürmetine hükmederek, hürrünün hükmünde iyilik ve hükümsüzlüğüne hükümsüz kudreti, hürmeti iyilik ve hükümsüz kudreti, hürmeti, hükmü iyice ve hükümsüz kudretini haketti. dünya çapında yolsuzluk. Günümüzde, bu kuşku, bize gerçek bir isyanı emanet eden isyancı Koschushko'nun, emrinde devletin her yerinde aniden patlak veren, bu canavarlarla kesin olarak kınanan ve çok az şüphe çekmeyen bir şekilde, bize gelen güvenilmez haber kaynaklarından ulaştırmak tartışılmaz bir gerçek haline geldi. Anma haberi içeren bildiriler, tüm Hristiyanlığın ortak yararına olan Bakımımız ve En Egemen İmparatorum'a olan sevgimiz için sizi saygıyla kabul eder ve bu nedenle sizi buna bağlarız. Burada, yukarıda adı geçen asi Koshchushko'nun, Fransa'yı bazı sıkıntıların uçuruğuna sürükleyen aynı aşağılık ve tehlikeli olayları gerçekleştirmeyi planladığını ve örneğine göre, din adamlarının ve kötülüğünün, kötü niyetinin bir aracı olduğunun önceden kınandığını açıkça göreceksiniz. Bunlar, Hıristiyan inancının ve tüm iyi donanımlı patronların nihai yıkımı. Egemen Egemeninizin sebatını ve bilgeliğini hayal ederek, ilk nesneyi tehdit eden tüm kötülüğün hüznünü, özellikle de, sizin emanet ettiğiniz manevi sürünün en büyük papazı olarak sizin bakımınızı, en az zaman kaybına uğramadığınız gibi, Tanrı'nın o kadar zengin olduğunuzu beklemekten çekinmeyin. San'ınızın ve tanınmış kıskançlığınızın, size teslim edilmesini istemediğiniz inancına yönelik kıskançlıklarına, Polonyalılara ve özellikle din adamlarına doğrudan talimat vererek onları bu zararlıdan çıkarmak için yapabilirsiniz. kuruntu, hangi dalkavukluk içinde, kendi çaba yakalamak için sözde özgürlük ve özgürlük kamufle. Bizler müttefiklerimizle birlikte Roma İmparatoru (Avusturya-VZ İmparatoru) ve Prusya Kralı olarak, Tanrımızın Sağlanmasından, Mevcut Devlet Yardımı'nın talep ettiği yanan yangını hızla söndürmek için gücümüze en etkili ve güçlü önlemleri kullanmak için ayrılmayacağız. ,, çok katkıda bulunabilir. Böyle bir davetiyeyi bizden böyle Tanrı'nın hoşuna giden bir niyetinde bizden onurlandıracağınız şüphe olmadan, bu fırsatı sevgimizle ve saygılarımızla, sizi emanet ederek, Tanrının korunmasına zarif Efendimiz olarak güvencelerimizi yenilemek için memnuniyet duyuyoruz.
Böyle bir mektup Hollandaca büyük bir kağıda yazılmıştır, çeviri Yunanca eklenmiştir, dört kez katlanmış ve bir kağıda Devlet tarafından küçük damga mühürü kırmızı mum kağıdının altına mühürlenmiştir ve Maya Otortrechtarima Öğretmeni Matthew Fedorovich Kashtalinsky'ye hibe için gönderilmiştir. Archetti, Rusça ve Yunanca bir kopyası. İmza Rusça olarak yazılmıştır:
Roma Kilisesi'nin 6. Yüce Piskoposu Pius ve Bölgesinin En Saltanat Papası Pius.
Tercüme Yunanca G. Nadvorny Meclis Üyesi Sichkarev tarafından yapıldı. (AVPRI. F. 78. Popes ile Rus İlişkileri. Op. 78 / 2. D. 1. L. 115-117).
***
Böylece, Kosciuszko'nun Masonik belgeleri var, Vatikan'ın arşivlerinde saklanıyorlar. Elbette bulunabilirler. Görünüşe göre, yayınları Kosciuszko ve çevresinin dünyadaki ikinci Masonik (Fransa'dan sonra) devrimini nasıl hazırladıkları - zaten Rusya'da ve ona en yakın olan ülkelerde - çok ilginç şeyler açacak gibi görünüyor.
Notlar:
Entin J. Komplo teorileri ve tercüman zihniyeti ... - C. 1.
2) Alıntı: Selyaninov A. Masonluk'un gizli gücü. - SPb., 1911. - C.103.
3) Krytelev, IA Dinlerin tarihi T.1 ... - C. 260.
4) Ts: J. Zhores, Fransız Devrimi'nin Sosyalist Tarihi. / Per. fransızca 6-ti'de toplamın altında. Ed. AZ Manfred. T. 1, Cilt. 2. - M: İlerleme, 1977. - S. 32-33.
5) Ibid., T. 1, Cilt. 2. - S. 37.
6) 2-s'deki Büyük Fransız Devrimi'nin tarihini belgeler. T. T. 1. / Ed. Ed. AV Yaygara. - M.: Moskova Devlet Üniversitesi Yayınevi, 1990. - S. 386-387.
7) Ts: J. Zhores, Fransız Devrimi'nin Sosyalist Tarihi ... T. 1, Cilt. 2. - S. 125.
8) Zhores J. Fransız Devrimi'nin Sosyalist Tarihi ... T. 1, Cilt. 2. - S. 127, yakl. 1.
9) Ibid. - S. 126-127.
10) 2'in T. Büyük Fransız Devrimi tarihinin belgeleri. 1. - S. 387-389.
11) Zhores J. Fransız Devrimi'nin Sosyalist Tarihi ... T. 1, Cilt. 2. - S. 127.
12) Ibid. - S. 414-415.
13) Fransız Devrimi döneminde kiliseye karşı mücadelede Ateizm: Toplanan malzemeler. CH 1. - M., 1933. - S. 68.
14) Ibid. - S. 85-86.
15) 2'in T. Büyük Fransız Devrimi tarihinin belgeleri. 1. - S. 415.
16) 23'un Nisan Ayındaki 1793 Kararı.
17) Krytelev, IA Dinlerin tarihi T.1 ... - C. 262.
18) Fransız Devrimi döneminde kilise ile mücadelede Ateizm ... Bölüm 1. - S. 154.
19) Ibid. - S. 110.
20) Ibid. - S. 20.
21) 2'in T. Büyük Fransız Devrimi tarihinin belgeleri. 1. - S. 419.
22) Ibid. - S. 424-426 ve diğerleri.
23) Popov M.S. Fransız Devrimi ve Din. - Pg., 1919. - S. 316.
24) Sorel J. Şiddet Üzerine Düşünceler. - M., 1907. - S. 58.
25) Fonvizin D.I. Yazılar, mektuplar ve seçilmiş çeviriler / Ed. P.A.Efremova. SPb., 1866. C. 237.
26) Daha fazla ayrıntı için bakınız: Rusya ve Batı: Karşılıklı anlayış ufku. XVIII yüzyılın ilk çeyreğinin edebi kaynakları. Vol. 1. - M: Miras, 2000.