Önce iki alt orta kesici dişten biri çıkar; bunu yanındaki izler. Bunlardan sonra çıkma sırası üstteki dört orta kesici dişlerle öbür iki alt yan kesici dişlerdedir. Bir yaşına doğru 1 ya da bir yaşını biraz geçtikten sonra, dört küçük azı dişi çıkar; on sekizinci ile yirminci aylar arasında köpek dişleri, iki yaşına doğru da ikinci küçük azı dişleri çıkar. Böylece toplam yirmi diş çıkmış olur. İlk sekiz diş için, bu düzen değişebilir. Örneğin, çoğu çocuklarda, ilk çıkan dişler iki üst orta kesici diş olur. İki dişin çıkması arasında geçen zaman süresi de büyük ölçüde değişebilir. Böylece, ilk dişi geç çıkmış olan çocukların öbür dişleri daha hızlı bir biçimde çıkarlar. Yukarıda da söylediğimiz gibi, anne çocuğun geçirdiği birçok rahatsızlıkların nedenini diş çıkarmaya bağlama eğilimi göstermektedir. Oysa, dişlerin çıkması can sıkıntılarına yol açmamalıdır. Bazen çocuğun temiz olmayan nesneleri emerek vücuduna aldığı mikropların yol açtığı bağırsak bozukluklarından da yine diş çıkarma sorumlu tutulur.
Ayrıca, bazı öfkeli davranışlar ve ruhsal bunalımlar da diş çıkarma olayına bağlanır Dişetinde, çıkmak zorunda olan, kaşıntılara ve yanmaya yol açan “bir şey” olduğu gerçektir. Bu durumda, çocuk, kendiliğinden bulduğu her şeyi ısırarak, ya da ağzını yumruklarıyla ovarak diş etlerini kaşımayı dener. Bu kaşıma işini daha kuvvetli yaparsa, diş etlerini zedeler ve dolayısıyla acı duyar. İyi uyumaz ve iştahı azalır. Bu durumda, diş çıkarmanın yol açabileceği rahatsızlıklarla (çocuk acısını ancak ağlayarak belirtir) ishal, kusma, ateş, üşütme, hatta bronşit gibi gerçek hastalıklar arasında bir ayrım yapmak gerekir. Bu hastalıklara hiç bir zaman ilk dişlerin oluşumu neden olmaz. Eğer hastalık belirtileri devam eder ve ateş yükselirse, doğru teşhis koyabilecek tek kişi olan çocuk doktoruna başvurmak gerekir. Çocuğun diş etleri şişer ve aşırı derecede kötüleşirse, hafif uyuşturucu bir sıvı emdirilmiş, yumuşak mikropsuz bir bezle ve yavaşça ovulabilirler.