Gülay bir anda kıpkırmızı kesiliverdi. Baharatçı sanki onun niçin gelmiş olduğunu anlamış gibi telaşlandı. Bir an ne diyeceğini şaşırdı. Elindeki içi bitki dolu siyah poşeti arkasına doğru saklayarak kekeledi,
"Öööksürük için bir şey alacağım."
Baharatçı işinin ehliydi. Öyle hastalığını her söyleyene hemen bitki tavsiye etmiyordu.
"Kusura bakmayın birkaç soru sormam gerekiyor. Çünkü bitkisel ilaçların da yan etkisi olabiliyor. Vereceğim ilacı kullanacak kişi kaç yaşında, başka hastalıkları var mı bilmeliyim. Vereceğim bitki hastanın bir hastalığını iyileştirirken başka bir hastalığından dolayı ona ağır gelebilir. Ayrıca bütün hastalıkları bilirsem iyi bir karışım hazırlayabilirim."
Gülay çattık belaya diye düşündü.
"Tabi sorun" dedi.
"Hasta kaç yaşında."
"Üç yaşında bir oğlum var. Gündüz ara ara öksürüyor ama gece öksürüğü çok artıyor."
"Çocuk küçükmüş bitki çayı içmekte zorlanabilir. Ben size evde kendinizin hazırlayabileceği çok etkili bir öksürük ilacı tavsiye edeyim. Hiçbir yan etkisi yoktur yüzde yüz şifadır. Evinizde pekmez ve saf sızma zeytinyağı varsa ilacınızın malzemesi hazır demektir."
"İkisi de var."
"Pekmez yoksa bizde satıyoruz. Madem ki var o zaman size öksürük şurubunun tarifini vereyim. Bir kavanozun içine biraz pekmez koyun. Üzerine pekmez kadar da zeytin yağı ilave edin, karıştırın. Şurubunuz hazır. Bu şurubu özellikle gece yatarken hafif ılıtın; ılık ılık birkaç kaşık yedirin. Yalnız yedikten sonra üzerine herhangi bir şey yiyip içmeyecek. Eğer öksürük çok ileri derecedeyse gece öksürdükçe birkaç kez daha verin. Emin olun birkaç gün sonra öksürüğü geçecektir. Ama mutlaka gece vermelisiniz."
"Teşekkür ederim. Bu söylediğinizi yapacağım."
"Bu şurup sadece çocuklar için değil siz de kullanabilirsiniz. Ayrıca bir tek öksürük için değil boğaz sağlığını korumak için de bire birdir. Kışın evler ısınırken evin havası kuruyor. O sebepten insanın boğazı sık sık tahriş olup iltihaplanabiliyor. Boğazınız için de önlem olarak gece yatarken bir iki kaçık bu zeytinyağlı pekmez karışımından yerseniz kışı çok rahat geçirirsiniz. "
"Çok teşekkür ederim."
O sırada dükkana bir kadın geldi. Baharatçı yeni gelen müşteriyle ilgilenmeye başladı.
Gülay rahat bir nefes aldı. Gülay’ın asıl istediği öksürük için bir ilaç değildi. Yalan değildi küçük oğlu birkaç günden beri öksürüyordu; ama onun derdi o değildi. Fakat derdini söyleyemiyordu. O gün girdiği beşinci baharatçıydı bu dükkan. Her girdiği dükkanda esas istediğini söyleyemediği için oğluna öksürük ilacı alıp çıkıyordu. Elindi ki siyah poşetin içi baharatçıların öksürük için verdiği otlarla doluydu. İyi ki bu da bir torba ot vermedi, diye sevindi. Baharatçıyı incelemeye başladı. Altmış yaşlarında falandır diye düşündü. İnsana güven telkin eden bir yüz ifadesi vardı. Zaten paragöz biri de değil herhalde, bana bedava ilaç tarifi yaptığına göre, diye düşündü. Derdini anlatabilse belki işine yarayacak bir ot sap bir şey verirdi.
O sırada diğer müşteri gitmişti. Baharatçı ona baktı:
"Başka bir isteğiniz var mı?" diye sordu.
"Var" dedi bütün cesaretini toplayarak.
Fakat devamını getiremedi; çünkü dükkana bir müşteri daha gelmişti.
"Benim acelem yok siz beyefendiye bakın." dedi.
Baharatçı müşteri ile ilgilenirken Gülay kara kara düşünüyordu. Nasıl söyleyecekti şimdi adama, kocasının cinsel isteğini azaltacak bir ilaç aradığını. Bıkmıştı, yorulmuştu, kocasının bitmek tükenmek bilmeyen arzularına cevap vermeye çalışmaktan. Beş yıllık evliydi fakat cinsellikten nefret etmişti. Evlendiği ilk geceden sevmemişti. Bekarken oradan buradan duyduğu yalan yanlış bilgilerle evlenmişti; cinsel ilişkiden korkuyordu. Bir de ilk gece kocası biraz konuşup muhabbet edip onun korkusunu yenmesini beklemeden üstüne atlayıverince iyice korkmuştu: "Bu iş böyleyse çok yaşamaz yakında ölürüm." diye düşünmüştü. Fakat hala ölmediğime göre bir çare bulmalıyım diye düşünüyordu. Kocasıyla birbirlerini severek evlenmişlerdi. O sevgili prensi ilk gece bencil, kaba bir kurbağaya dönüşmüştü gözünde. Kocası yatakta; aceleci, hoyrat ve bencil oluyor, sadece kendi keyfini düşünüyordu. Geceler bir kabus olmuştu onun için. Akşam olmasını hiç istemiyordu. Aslında kocasını hala seviyordu ama birde gece mesaileri olmasaydı.
Müşteri gidince baharatçı tekrar ona döndü:
"Bir şey daha var demiştiniz."
O kadar baharatçı gezdim bir kadın baharatçıya rastlamadım. Memlekette kadın baharatçı yok galiba, diye hayıflandı. Şimdi nasıl söyleyecekti.
"Ben eşim için bir ilaç isteyecektim."
"Tabi hanımefendi eşinizin neyi var?"
Gülay kelimeleri bir türlü toparlayamadı, diline gelenleri söyleyemedi, yutkundu. Bir şeyler söylemesi gerekiyordu:
"Geceleri uyuyamıyor. Akşam yemeğini yer yemez uykusunu getirecek bir ilaç var mı?"
"Tabi uykusuzluk için şifalı otlarımız var."
Gülay derin bir oh çekti içinden. Bu niye daha önce aklıma gelmedi diye kendi kendine kızdı. Tabi her akşam erkenden uyursa benimle uğraşamaz çok iyi olur, diye düşündü.
"Eşinizin bir hastalığı var mı?"
"Yoo. Turp gibi sağlamdır."
Baharatçı yerdeki çuvalın içinden bir tutam ot aldı.
"İyi öyleyse ben size şunu vereyim. Her akşam bir tutam kaynar suya atarsınız, demlenince içilmeye hazır olur."
"İyi de eşim bitki çayı içmeyi hiç sevmez. Şöyle çorbasının içine katacak bir şeyler yok mu?"
"Bu çay tatsız değil hanımefendi, bence içer."
"Ben onu biliyorum içmez. Yemeğinin içine katabileceğim, anlamadan yiyeceği bir şey verin siz?
"Ben anlamadım bu işi. Beyefendinin uykusuzluk şikayeti yok mu? Uyumak isteyen adam bir bardak çayı içmeye razı olur."
"Yok o uyuyamamaktan şikayetçi değil."
"Hayret bir şey. Kendi uyumak istemiyorsa siz niye onu uyutmak için ilaç arıyorsunuz ki?"
Gülay ne diyeceğini şaşırdı.
"Gece geç yatınca sabahları çok zor kalkıp işe gidiyor. Ben o bakımdan erken uyusun istiyorum yoksa niye isteyeyim ki!"
"Bak kızım ben senin baban yaşındayım. Kusura bakmazsan sana biraz nasihat edeceğim. Benim çocuklarım hep evli barklı. Ben bunu geçenlerde kızıma da söyledim. Kocanı değiştirmeye uğraşma diye. Kadınların en büyük hatasıdır bu. Bırak adamı istediği zaman uyusun sana ne? Sabah nasıl kalkacağını kendi düşünmüyorsa sen niye düşünüyorsun.
Bir ah çekti Gülay içinden. Keşke bana ne olsaydı, diye içten içe sinirlendi. "Tüh keşke çocuk uyuyamıyor mamasına katacak bir şey var mı?" diye sorsaydım diye pişman oldu. Ah ah ilaç sanayi utansın; erkekleri güçlendirecek ilacı bulmuşlar da güçten düşürecek ilacı bulmamışlar. Bulurlar mı? Çoğu bilim adamı, bilim kadını değil ki. Şu bilim dünyası kadınların elinde olsaydı neler icat ederlerdi. Bir hapı olsa gider eczaneden alırdım da şu baharatçıya muhtaç olmazdım diye hayıflandı.
Baharatçı kadınların yaptığı yanlışları anlatmaya devam ediyordu. Gülay’ın aklına bir fikir daha geldi.
"Bir şey merak ettim. Bu bitkisel ilaçların hayvanlara da faydası oluyor mu?" diye sordu.
Baharatçı konunun birden bire değişmesine şaştı.
"Olur tabi" dedi.
"Benim evimin bahçesinde beslediğim bir köpeğim var. Çok hareketli bir köpek, oradan oraya oradan oraya koşup duruyor. Onun gücünü kesecek onu biraz halsizleştirecek, sakinleştirecek bir ilaç yok mu?"
"Allah Allah. Kızım yazık değil mi hayvana, ilaç içirip sersemleteceksin. Hayret bir şey. Bırak hayvanı gönlünce koşsun coşsun."
"Gece yarısına kadar bağırınca komşular rahatsız oluyor."
Gülay tüh bu da tutmadı başka nasıl anlatsam ki diye düşünürken o sıra da dükkana bir kadın girdi. Baharatçı onunla ilgilenmeye başladı. Kadın biraz utangaç bir edayla sordu.
"Kuvvet macunu var mıydı?" diye sordu.
"Var da kullanacak olan kişi kaç yaşında?"
"Kocam için istiyorum elli yaşında."
"Kalbi falan var mı?"
"Çok hassas bir kalbi var. Çok düşüncelidir çok kibardır."
Baharatçı oradan bir kavanoz kuvvet macunu uzattı kadına.
"Dikkat edin çok yedirmeyin sonra kalbi dayanmayabilir." diye kadını uyardı.
Kadının çıkmasıyla baharatçı tekrar Gülay’a döndü. Gülay sorusunu hazırlamıştı.
"Benim evde beslediğim bir erkek kedim var. Hani mart ayı geliyor. Çatılarda miyav miyav miyavlamasın, azıp kudurmasın, milletin kedilerini rahatsız etmesin diyorum. Onun karşı cinse olan ilgisini azaltacak yani cinsel gücünü kesecek bir ilaç yok mu?"
Baharatçı duyduklarına inanamadı.
"Kızım sen konuştukça ben şaşıyorum. Dişi olsa, yavruları olunca evde nasıl bakarım diye dert ediyorsun diyeceğim ama kedi erkek diyorsun. O zaman sana ne! Bırak hayvanı, senede bir hayatının keyfini sürsün."
Sen de sürüm sürüm sürün inşallah çok bilmiş baharatçı, diye içinden beddua etti ona Gülay. Sana ne, kedinin köpeğin keyfinden. Varsa faydası olacak bir şey ver de gideyim diye içten içe söylendi. Çok sinirlenmişti.
"Bakın beyefendi. Benim evde iki de farem var. Biri dişi biri erkek. Bunlar beş yıl önce evlendiler. Fakat erkek fare azgın çıktı. Sık sık dişi fareyle birlikte olmak istiyor. Öyle cilveleşmek, kur yapmak falan da yok, sadece kendini düşünüyor, dişi fareyi çok hırpalıyor. Dişi fare bana 'Şu kocamı dizginleyecek, güçten kuvvetten düşürecek, akşam erkenden uykusunu getirecek bir ilaç varsa benim için alıver. Ben gider alırdım ama şimdi baharatçı lüzumlu lüzumsuz bir sürü soru sorar beni utandırır, sen al.' demişti; galiba sizde böyle bir ilaç yok deyip dükkandan çıktı.
Baharatçı arkasından bakakaldı. Gülay’ın ne istediğini ancak anlayabilmişti.
Gülay o kızgınlıkla evine dönüyordu ki bir baharatçı dükkanı daha gördü. Hem de satıcı kadındı. Hemen içeri girdi ona derdini anlattı. Gülay’a beyaz taşa benzer bir şey verdi. “Hafif sulandır yemeğinin içine kat, ben de eşimin yemeklerine katıyorum faydası oluyor.” dedi. Gülay dükkandan çıktığında hem aradığını bulmanın sevincini hem de böyle bir şey yapmak zorunda olmanın üzüntüsünü yaşıyordu.
"Bütün kadınların birbirine benzediğine inanan erkek gerçekten evli erkektir." (Anonim)
Çapkınlık Besim arkadaşlarını hayretler içerisinde dinliyordu. Boğaz manzaralı güzel bir balık lokantasında iş arkadaşlarıyla akşam yemeği yemişler, kahvelerini içiyorlardı. Masada dört kişiydiler. Üçü de evli olan arkadaşları yaptıkları çapkınlıkları anlatıyorlardı. Besim duyduklarına inanamıyordu. Sanki çapkınlıkta birbirleriyle yarışıyorlardı. Ağzı açık bir şekildi onları dinliyordu ki Tamer:
"Hadi anlat bakalım, sıra sende." dedi.
"Ne anlatayım?" diye sordu Besim.
"Tabi ki çapkınlık maceralarını; bu güne kadar ser verip sır vermedin, kim bilir ne hikayeler vardır sende." dedi Efe.
"Üzgünüm" dedi Besim. "Sizi hayal kırıklığına uğratacağım ama benim bir tek çapkınlık maceram yok. Bir kez bile eşimi aldatmadım."
"Şaka yapıyorsun." dedi Refik. "Hadi nazlanma kimseye anlatmayız, korkma yengenin kulağına gitmez. Burada konuştuklarımız burada kalır. Bize güvenebilirsin."
"İnanın ki hiç karımı aldatmadım."
Üçü birden doğru olduğundan emin olmak için gözlerini gözlerinin içine diktiler.
"Niye durumum çok mu kötü?" diye Besim de onlarla dalga geçti.
"Tabi ki" dedi Efe. "Hayatında hiç eğlence yok demek ki. Baksana arkadaş sohbetlerinde anlatacak bir konun yok."
"Zaten ben de tam bunu soracaktım. Yapmaya yaptınız da niye anlatıyorsunuz onu anlayamadım."
"İşin eğlencesi orada zaten. Bu işi yapmaktan çok anlatması keyiflidir." dedi Tamer.
"Sizi gerçekten anlamıyorum. "
"Arkadaşlar bu akşam burada bir iyilik yapalım Besim’e çapkınlık yapmanın altın kurallarını öğretelim. Bir kere denesin tadına baksın işte bizi ancak o zaman anlar." dedi Efe.
"İstemem arkadaşlar." dedi Besim. "Boş yere yorulmayın, benim çapkınlık yapmaya niyetim yok. Ben hayatımdan memnunum. Hem ben sizin niye çapkınlık yaptığınızı anlayamadım."
Tamer gülerek cevap verdi:
"Eğlenmek için tabi ki. Dışarısı eğlencelik kadın dolu, biz de eğleniyoruz. Biz çapkınlığın altın kurallarını sana anlatalım. Öğrenmekten niye korkuyorsun ki? Sen önce bir öğren, istemezsen kullanmazsın. "
"İyi tamam anlatın bakalım." dedi Besim.
Anlatmaya Efe başladı:
"Bu işin ilk ve en önemli olan olmazsa olmaz kuralı yalan söylemeyi bileceksin. Eğer yalan söylemeyi bilmezsen kısa zamanda içinde yüzüne gözüne bulaştırırsın. Hemen karına yakalanırsın. Kadınlar yalan yakalamada ustadırlar."
"Yalan olmazsa çapkınlık olmaz." diye devam etti Tamer. "Hem karına eve geç kalmalarının sebebini açıklarken gerek olacak hem de diğer kadını tavlarken çok gerek olacak. Sonra kadını terk ederken de lazım olacak."
Söze Refik devam etti:
"Önce bir kadını gözüne kestireceksin. Sonra bir bahaneyle yaklaşacaksın. Acele etmeyeceksin. Niyetini başta belli edersen kadını kaçırırsın. Önce arkadaşlık ayaklarında başlayacaksın. Bir derdi bir sıkıntısı varsa onu çözeceksin. Ciddi bir adam havası takınacaksın. Sana güven duymaya başladıktan sonra sen de ona derdini anlatacaksın. Karınla çok sorunların olduğunu, mutlu olmadığını falan söyleyeceksin. Önce sana acıyacak sonra kendince yardım etmeye çalışacak sana öğüt verecektir."
"Yani karımı mı kötüleyeceğim?" diye sordu Besim.
"Kadınlar evli erkeklere yaklaşmaya korkarlar, dedi Efe. "Yuva yıkan kadın olmak istemezler. Evli erkekle birlikte olan kadının adı “metres”tir. Kadınlar “metres” sözcüğünden hoşlanmazlar. O yüzden biz evli erkekler bekarlara göre bir sıfır yenik başlıyoruz bu işe. Onun için her fırsatta karını kötüleyeceksin ki "zaten evliliği kötü gidiyordu" diye düşünsün kadının vicdanı rahat olsun.
"Kadınlar dert dinlemeye, öğüt vermeye bayılırlar." diye devam etti Tamer. "Tavlamak istediğin kadına, karınla ilgili sorunlarını anlat, sorun azsa biraz da uydur. O sana öğütler verecektir. Onu dinle, öğütlerini evde uygulamaya çalıştığını ama karının hiç olumlu bir adım atmadığını falan anlat. Sadece çocukların için bu evliliği yürüttüğünü söyle. Bu arada ara ara iltifatlara başla. 'Hayalimde hep senin gibi biri vardı. O senin gibi değil.' falan de. Ondan sonrası kolay."
"İltifat etmeyi iyi bileceksin."dedi Refik. "İkinci kural bu. İkinci kadını elde tutmanın en etkili yolu bu. Gün işinde birkaç kez aşk sözcükleriyle dolu mesajlar çek. Her gördüğünde onu iltifatlara boğ. Ne giyerse giysin çok yakışmış de. Açık saçık giyinirse mutlaka kıskanıyormuş gibi davran. Bir daha öyle giyinmesini istemediğini söyle. Çünkü kadınlar kıskanılmaya bayılırlar. Onu sevdiğini sahiplendiğini düşünür."
"Tabi iltifatı sadece kelimelerle yapmayacaksın." dedi Efe. "Gözlerini çok iyi kullanmalısın. Bakışlar çok önemli. Birlikteyken gözlerini ondan alamıyormuş gibi yapmalı, asla başka bir kadına bakmamalısın. Hele bir masada oturuyorsanız gözlerini onun gözlerinden ayırmamalısın. Kadına değerli olduğunu hissettirmelisin. Hata yaptığında hemen özür dilemelisin."
"Bu arada kesenin ağzını biraz açacaksın." dedi Tamer. "Seninle olmasının bedelini mutlaka ödemelisin. Avucuna para bırakamayacağına göre pahalı hediyeler alacaksın."
"Tabi bu arada sık sık çiçek almayı unutmamalısın." diye devam etti Refik. "Çiçekler sevgiyi anlatır. Çiçek vermek seni seviyorum, demektir. Fakat kadınlar çiçek almakla yetinmezler. Ayrıca sevildiklerini duymak isterler. Her fırsatta onu sevdiğini söylemelisin."
"Kadınlar romantik davranışlara bayılırlar; arada bir el ele yürüyüşlere çıkın." dedi Efe.
"Tabi en önemlisi maksadın hasıl olduğu vuslata kavuşma zamanları." dedi Refik. "Sen kadının duygularına iyi hitap edersen o da senin keyfine hizmet eder. Acele etmek yok, kendinden önce kadını düşüneceksin ki o da seni düşünsün. İşte o zaman iyi zaman geçirirsin."
Besim'in kafası karışmıştı:
"Hadi eğlenmek için bir kadın buldunuz, iyi de zaman geçirdiniz tamam. Ama siz az önce bir kadından değil pek çok kadından bahsediyordunuz. Neden birini bırakıp başkasını arıyorsunuz?"
"Dışarı da daha bir sürü eğlencelik kadın var." çünkü dedi Tamer. "Bir süre sonra sıkılıyorsun her şey monotonlaşıyor. İşte o zaman en acısız şekilde ayrılmanın yoluna bakacaksın."
"Ondan usandığın zaman da sevginin bittiğini söylersin. Ya da karım duydu ayrılmamız lazım, yuvam yıkılmasın' falan dersin." dedi Efe.
"Bana çok vicdansızca geldi." dedi Besim. "Yazık değil mi kadına. Gözlerinin içine kadar bakıp seviyorum diyorsun, güven veriyorsun sonra terk ediyorsun."
"Sen istiyorsan terk etme canım. Bir tanesiyle kal, biz çabuk sıkılıyoruz." dedi Tamer.
"Bir dakika arkadaşlar." dedi Refik. "Bu işin risklerini de söyleyelim de sonra bizi suçlamasın. Birinci risk karın öğrenirse yuvan yıkılabilir. Çünkü kadınlar aldatılmayı kolay kolay affedemezler. Sonra bizi suçlama. Ama aklında olsun onu aldattığını duyarsa asla kabul etme. O bütün her şeyi de öğrenmiş olsa sen inkar et. Tanışırız, birkaç kez oturup bir şeyler yedik, aramızda başka hiçbir şey yok dersin."
"İyi de siz eşinizle çocuklarınızla ne zaman ilgileniyorsunuz? Onlara ayıracak zamanınız kalıyor mu?" diye sordu Besim.
Üçü de boş gözlerle bir birine baktı. Efe:
"Açıkçası ben çocuklarla ilgilenecek zamanı pek bulamıyorum. Çocuklarla annesi ilgileniyor. Ben ancak maddi ihtiyaçlarını karşılıyorum. Fırsat bulursam arada gezmeye götürüyorum."
Refik ve Tamer de çocuklarıyla yeterince ilgilenemediğini itiraf etti. Konunun çocuklara gelmesi Refik’e uyarmayı unuttuğu bir konuyu hatırlattı:
"İşin en tehlikeli bölümü metresinin hamile kalması." dedi Refik. "Bu konuya çok dikkat etmelisin. Sonra işin içinden çıkamazsın kadından kurtulmanda zor olur. Bütün hayatın mahvolur. Bir de cinsel hastalık kapma tehliken var, o konuya da dikkat et."
"Ha bu arada sana bir de kıyak yapalım." dedi Tamer. "Bir de mekan adresi verelim. Uygun fiyatlı bir yer var. Zaten kadına harcayacaksın bir sürü para, bir de otel parası verme. Bizim Nazmi Beyin "Oldu Bar"ı var sahilde. Barın üstü pansiyon. Kadını oraya atabilirsin. Orada her şey olur."
Besim bu muhabbetten sıkılmıştı:
"Oldu Bar’da her pisliği oldurabilirim yani. Teşekkür ederim arkadaşlar ben almayım. Sizi dikkatle dinledim. Öğütleriniz için teşekkür ederim."
Üçü de hem şaşırmış hem de canları sıkılmıştı. Efe:
"Öğütlerimizden faydalanmayı düşünmüyorsun galiba." dedi.
"Hayır tabi ki faydalanacağım da benim anlamadığım neden başka bir kadın? diye sordu Besim. Kısa bir sessizlikten sonra devam etti:
"Bütün bu yaptıklarınızı eşinize de yapsanız onunla da gayet güzel eğlenebilirsiniz. Şimdi ben eşime benim için çok değerli olduğunu hissettirsem, gün içinde arayıp onu düşündüğümü göstersem, ona sık sık seni seviyorum desem, arada bir sürprizler yapsam, çiçek götürsem, hediyeler alsam, o konuşurken sevgiyle gözlerinin içine baksam, arada bir yemeğe götürsem, el ele gezintiler yapsak, her fırsatta iltifat etsem ben eşimle gayet güzel eğlenebilirim. Bir erkek bir kadına bütün bunları yaparsa o kadın da o erkeği mutlu etmek için elinden geleni yapacaktır. Birlikte gayet güzel eğlenebilirler. Öyle değil mi arkadaşlar?" diye sordu.
Üçü de mırın kırın etti. Refik:
"İnsan böyle yapsa eşiyle eğlenebilir mi doğrusu hiç denemedik."
"Bence deneyin. Böyle yaparsanız vicdanınız rahat bir şekilde eğlenirsiniz. Çünkü bütün bu hoş davranışları başka bir kadına yapmak eşinize çok büyük bir haksızlık. Evinizin sorumluluğunu, çocuklarınızın işlerini, yemeğinizi, çamaşırınızı yani zor ve yorucu bütün işleri eşinize yaptırıp da eğlenmeye gelince başka bir kadın arayışına gitmeniz doğru mu? Eşlerimizin bizden daha fazla eğlenmeye hakkı var bence. O zaman birlikte eğlenmek lazım. Çocuklarıma, eşime ayırmam gereken zamanı çalıp neden başka bir kadınla harcayayım ki? Ben orada burada eğleneyim diye dolaşırken çocuklarım büyüyecek onların en güzel, en tatlı zamanlarını göremeyeceğim. Onları adı olan fakat kendi ortada olmayan bir babayla büyütmeye ne hakkım var? Ayrıca ben çocuklarımla ilgilenirsem eşim daha az yorulacağı için onun da eğlenmek için daha çok zamanı olacak.
Üçü de ekşi bir yüz ifadesiyle ona bakıyorlardı. Besim ayağa kalktı.
"Bence bu konuyu düşünün arkadaşlar."dedi. "Öğütler için size tekrar teşekkür ederim. Sayenizde eşimi ne kadar ihmal ettiğimi fark ettim. Şimdi gidip biraz eşimle ilgileneyim. Size iyi akşamlar."
Bir kaç adım atmıştı ki geri döndü. Gülerek:
"Ha bu arada çapkınlık yapmazsak bir araya geldiğimizde hikaye sıkıntısı çekeriz diye düşünmeyin. Hikaye anlatmak için eşinizi aldatmanız gerekmez. Alın bir halk hikayeleri kitabı konu sıkıntısı çektiğiniz zaman okuyun, anlatın birbirinize." deyip gitti.
Üçünün de keyfi kaçmıştı. Hesabı ödeyip kalktılar. Lokantanın çıkışında çiçekçi vardı. Birbirlerine baktılar. Evlerine gidiyorlardı eşlerine çiçek alsalar mıydı? Sessizliği Efe bozdu:
"Bu akşam da eğlenmenin altın kurallarını eşimize uygulayalım bakalım. Belki de Besim haklıdır." dedi.
"Ben güzelim diye havadan uçma, İndirirler seni el yaman olur." Âşık Gevherî El Kınamaz Ayrılığı Adliyede yine işlerin yoğun olduğu bir gündü. Şebnem Hanım, kocasını öldürmekten dolayı şüphelenilerek sorgu için karşısına getirilen sanık Yıldız Aslan’a baktı. 25-30 yaşlarında gösteren genç bir kadındı Yıldız Hanım. Ağlamaktan gözleri şiş göründüğü halde küt kesilmiş kızıl saçları, ince ve uzun boyuyla güzel bir kadın olduğu belliydi.
Sanık Yıldız Aslan, hakime hanım ona bakarken nereye bakacağını şaşırdı. Herhalde "Bir katil suratı var mı?" diye beni inceliyor diye düşündü. Yere mi baksa, yoksa karşıya mı baksa daha masum görünebilirdi. Onun yüzüne bakmamaya çalışıyordu. Nasıl görünüyordu acaba? Saçlarını akşamdan beri taramak aklına gelmemişti. Doğru olan da taramamasıydı herhalde. Kocası ölen kadının saçını başını düşünmesi şüpheleri iyice artırırdı. Ama ya bu halimle bir cadı gibi görünüyorsam, işte kesin bu öldürmüştür deyip çıkarsa işin içinden. Keşke azıcık düzeltseydim diye pişman oldu. Bu sorgu onun için çok önemliydi. Eğer hakime suçlu olduğu kanaatine varırsa tutuklanacak ve yargılanacaktı. İçini ferahlatan tek şey, onu bir kadının sorgulayacak olmasıydı. Kadınlar birbirini daha iyi anlarlar diye düşünüyordu.
Şebnem Hanım sorguya başladı:
"Dün akşam kocanız ölmüş. Kocanızın kardeşleri tarafından onu öldürmekle suçlanıyorsunuz. Kocanızı siz mi öldürdünüz?"
Yıldız Hanım ağlamaya başladı.
"Hayır, ben öldürmedim. Kalp krizi geçirip öldü."
"Bazı şüpheli durumlar var. Kocanız ölür ölmez hastaneye götürmemişsiniz, üç saat sonra götürmüşsünüz. Bu arada apartmanda kocanızın kardeşleri varken onlara haber vermeden kendi kardeşinizi çağırmışsınız, neden öyle yaptınız? Bize dün akşamı anlatın."
"Dün akşam Behzat çok hastaydı. İki gündür ağır bir grip geçiriyordu. Kendisi doktor olduğu için evde bulunan ilaçlardan içti. Daha sonra terlemeye başladı. Bir kaç kez çamaşırlarını değiştirdikten sonra oturma odasındaki çekyata uzandı. Üzerine battaniye örttüm. Beraber televizyon seyrediyorduk. Birdenbire çırpınmaya başladı, kalp krizi geçirdi ve öldü."
"Öldüğüne nasıl emin oldunuz? Neden hemen hastaneye götürmediniz?"
"Ben hemşireyim. Şiddetli bir kriz geçirdi ve hemen öldü. Nabzını kontrol ettim, yaşıyor olsaydı zaten hastaneye götürürdüm."
"Yine de götürmeliydiniz. Neden üç saat evde tuttunuz, neden kocanızın kardeşi aynı binada otururken onu değil de kendi kardeşinizi çağırdınız?"
Yıldız hanım hiç cevap vermedi. Bu konuda konuşmak istemiyordu.
"Kocanızın kardeşi, sizin eşinizle anlaşamadığınızı, sürekli tartıştığınızı, kavga seslerinizin onlara kadar geldiğini söylüyor. Buna ne diyeceksiniz?"
Yıldız Hanım çok sinirlenmişti.
"Hain, tam bir hain o. Her evde kavga gürültü olur. Bana iftira ediyorlar. Kocamın ailesi beni hiç sevmedi. Ben Behzat’ın ikinci eşiyim. İlk eşini çok severlermiş, beni hiç kabul edemediler. Beni yuva yıkan kadın olarak gördüler ama benim hiç suçum yok. Ben hastaneye ilk geldiğimde yirmi yaşında genç bir kızdım. Behzat’ın servisinde çalışıyordum. Bana tutulmuş. İnanın ki ben bir şey yapmadım. Peşimden çok koştu, birlikte olmayı teklif etti; kabul etmedim, “Evli bir adamla yaşayamam.” dedim. Sonra bir gün geldi “Boşandım.” dedi boşanmasını ben istemedim. Ama zaten ayrılmıştı. Ben de evlendim."
"Kavgayı sormuştum." dedi hakime Şebnem Hanım.
"Behzat’la pek anlaşamadık açıkçası. Elde edilince arzular değersizleşiyor. Cicim ayları çabuk bitti. İlk karısından olan iki çocuğu annelerinde kalıyordu, onları çok özlüyordu. “Karısını boşayanla, tarla satanın acısı içinden çıkmaz.” derler bizim orada. Behzat’ın içine de bir acı çökmüştü. Çok konuşurdu, dediği eski karısı sonradan sonraya gözünde tatlı dilli, bülbül; şişman dediği kadın, balık etli afet oldu. Sanki evliliğini bitirdiğine pişman olmuştu, acısını da benden çıkarmaya çalışıyordu. Sebep bunlar mıydı yoksa karakterlerimiz mi uyuşmuyordu ona da emin değilim ama ikimiz de mutlu olamadık."
Düşüncelere dalmıştı Yıldız Hanım. Hakime Şebnem Hanım tam zamanı, şimdi âni bir soru sormalıyım diye düşündü. Belki gafil avlayıp itiraf ettirebilirdi.
"Anlaşamadığınız için mi onu öldürdünüz?"
"Hayır ben öldürmedim, kalp krizinden öldü. O benim kızlarımın babası, onu öldürmedim."
"Hiç mi ölmesini istemediniz?"
"Doğrusunu isterseniz öldürmeyi düşünmedim ama ölmesini istediğim zamanlar çok oldu. Ayrılmak istedim kabul etmedi, beni ne öldürdü, ne güldürdü, süründürmeye kararlıydı. Kavga ettiğimiz zaman onun ölmesini gerçekten istiyordum. Aramız düzelince, o zaman da ona bir şey olacak diye korkuyordum. Fakat bunu her kadın düşünebilir, siz hiç kocanızın ölmesini istemediniz mi?"
Şebnem Hanım buz gibi bir yüzle ona baktı. Doğrusu onun da mutlu bir evliliği yoktu. Hem çocuklar için ayrılmıyor hem de ele güne karşı ayıp olmasın deyip yürütüyordu. Çok bunaldığı zaman, “ölse de kurtulsam” diye düşünürdü. Annesinin deyimiyle “El kınamaz ayrılığı” mutsuzluğuna çözüm gibi görünürdü çoğu zaman.
"Soruları ben soruyorum, siz değil." dedi Şebnem Hanım. "İstemek başka, yapmak başka. Onu öldürdünüz mü?"
"Öldürsem sizi yormazdım. Sonuçta adli tıp raporu geldiği zaman her şey ortaya çıkacak. Öldürebilirdim. Bekarken, katillerin vicdansız, cani insanlar olduğunu düşünürdüm. Bu evlilik fikrimi değiştirdi. Artık katilleri kınamıyorum. Onların içinde de iyi insanlar olduğuna inanıyorum. Çünkü insan bazen öyle bunalıyor ki bir anlık sinirle katil olabilir. Fakat ben öldürmedim."
"Peki, neden üç saat sonra hastaneye götürdünüz?"
Yıldız Hanım hiç cevap vermedi. Bu konuda konuşmak istemiyordu.
"Bakın, cevap vermezseniz adli tıp raporu gelene kadar sizi tutuklamak zorundayım. Çünkü ortada şüpheli bir durum var." dedi Şebnem Hanım.
Hapse mi girecekti şimdi. Ya çocukları; onlar ne olacaktı? Hem annesiz hem babasız kalacaklardı. “Sabah servis gelmiştir. Okula gittiler mi acaba?” diye düşündü. Birden küçük kızı Leman'ın anaokulunda beslenme saatinde yiyecek götürme sırasının kendinde olduğunu hatırladı. Büyük kızı da ilkokula o yıl başlamıştı, ona ihtiyaçları vardı. Çocuklar için açıklamalıyım diye düşünerek konuşmaya karar verdi.
"Tamam size her şeyi anlatacağım. Umarım beni anlarsınız. Behzat kuvvetli bir grip geçirdiği için, aldığı ilaçların etkisiyle çok terlemeye başlamıştı. Sürekli üzerini değiştiriyordu. Pijamaları ve eşofman takımları terden hep ıslanmıştı. En son terlediğinde giyecek iç çamaşırı ve pijamasının kalmadığını fark ettim. Bu hafta beyaz çamaşırları yıkamamıştım. Ona dantelli atletimle kırmızı çiçekli pijamamı giydirdim. Ölünce kimsenin onu öyle görmesini istemedim. Kardeşimi çağırdım. Onunla birlikte çamaşırlarını değiştirdik, kendi giysilerini giydirdik."
"Bu işler bir saat sürer. Söylediğiniz doğruysa kalan iki saatte ne yaptınız?"
"Evi temizledim. Pazar günü çocuklar da evde olduğu için ev çok kirlenmişti. Çocuklar oyuncakları her tarafa dağıtmıştı. Çerez yemiştik. Bugün öğle tatilinde temizlemeyi düşünüyordum. Behzat ölünce geceden temizledim, cenaze evi temiz olsun istedim."
" Lavaboları da ovdunuz mu?"
"Evet. Her tarafı temizledim."
"Camları silememişsinizdir herhalde gece vakti."
Yıldız Hanım dalga geçtiğini anladı, canı sıkıldı.
Şebnem Hanım, sanığın doğru söyleyip söylemediğini merak ediyordu. Buna benzer bir olayı arkadaşından duymuştu. Arkadaşı, babaannesi öldüğünde hiç kimseye haber vermeden önce annesiyle birlikte babaannesinin çarşaflarını değiştirdiklerini, evini iyice temizlediklerini anlatmıştı. Demek ki böyle şeyler oluyordu. Pis diye elin diline düşene kadar, ağlayarak ev temizlemek tercih edilebiliyordu. Belki benim de başıma gelse aynı şeyi yaparım diye düşündü.
"Adli tıp kurumundan rapor gelene kadar serbestsiniz, dedi. Raporda ölüm nedeni kalp krizi olarak gelirse zaten yargılanmazsınız. Aksi olursa tutuklanıp yargılanırsınız."
Yıldız hanım, özgürlüğüne kavuşur kavuşmaz adliyeden çıktı. Dışarıda yağmurlu bir hava vardı. Kocası ölmüştü, artık yoktu. Gözlerine yaşlar hücum etti; keşke yaşasaydı diye düşündü ve ağlayarak evinin yolunu tuttu.
"İstiyorsan hakka varmayı; meslek edin gönül almayı, bırak saraylarda mermer olmayı, toprak ol bağrında güller yetişsin." Mevlana