Isay Weinfeld'in Brezilya'daki Bir Villayı Nasıl Rahatlatıcı Bir Kaçamağa Dönüştürdüğünü Görün
Ünlü mimar, genç bir São Paulo ailesi için doğal malzemeleri ve sofistike dokuları bir cennette birleştiriyor
Bu makale ilk olarak Architectural Digest'in Kasım 2011 sayısında yayınlandı.
Brezilyalı mimar Isay Weinfeld son 35 yılda tasarladığı evlerin herhangi birinde yaşamaktan nefret edeceğini söylüyor. "İnsanlar buna şok oldu" diyor. Ama başkaları için tasarlıyorum. Haute couture gibi bir ev de kullanıcısına tam olarak uymalıdır. "
Ve kullanıcı Weinfeld'e uymalıdır. Muhtemelen Brezilya'nın Oscar Niemeyer'den sonra en tanınmış mimarı olan Weinfeld, üstlendiği kadar çok projeyi geri çevirme lüksüne sahip. Yalnızca potansiyel müşterilerin nasıl yaşamak istediklerini anlattıklarını dinledikten sonra imzalar. Sabah uyandığınızda ne yaparsınız? diye soracak. "Gününü ne yaparak geçirirsin?" Sonra sessizce oturur, kafa kafaya, içgörüleri bekler. Bu hazırlıklı karşılaşmalar terapiye veya kur yapmaya benzeyebilir. "Evlilik gibi," dedi. "Bir maç olmalıyız. Yıllarca birlikte çalışmamız gerekebilir ve aynı yönde düşünmeliyiz. "
Weinfeld genç bir çiftle hızlı bir yakınlık hissetti - o Brezilyalı, o Fransız - iki kişiyle tanıştıklarında yıllar önce São Paulo’nun şık mağazalar bölgesi Jardins'de bir ev planlarını tartışmak ve restoranlar. İkili, üç enerjik çocukları ve Brezilya sanatından oluşan bir koleksiyonla yaşayabilecekleri gayri resmi, ışıkla dolu bir konut hayal etti. Weinfeld, “Çağdaş bir ev istiyorlardı, ama aynı zamanda ailelerinin kendilerini rahat hissedecekleri sıcaklığa sahip bir yer istiyorlardı” diyor. Yemek odası kapılarına ihtiyaç duyan insanlar değiller, böylece oturma odasında misafirleri ağırlarken masa hazırlanabilir. Onlarla ilgili her şey açık ve ben de bu ruhla bir ev yaratmaya çalıştım. "
Profesör tavrına rağmen Weinfeld, São Paulo'nun cesur isimleri için gösterişli ölçekli evler inşa etmesiyle tanınan, Brezilyalı enerjiye sahip bir tasarımcıdır. Beş yatak odalı Jardins konutu, kıyaslandığında, yetersiz kalan bir çalışmadır. Gizemli alüminyum cephesinin arkasında (şehir, Güney Amerika’nın en güvenlik bilincine sahip yerlerinden biridir), çeşitli dokularla canlandırılan bir dizi bastırılmış oda yatıyor. Ahşap tavanlı koridorları ve oturma odaları ile birleşmiş altı farklı ruh hali yapısı kadar tek bir ev gibi hissettirmiyor.
1988'de Weinfeld yazdı ve yönetti Fogo e Paixão ("Ateş ve Tutku" anlamına gelir), bir otobüs turunda bir araya getirilmiş olası olmayan bir turist grubu hakkında. Filmde çok sayıda São Paulo mimarisi ve Weinfeld’in sinemaya olan sevgisi mimarisinde kendini gösteriyor. "Mimarlık ve film deneyimi çok benzer" diyor. Gerçekten de, Jardins konutunda hareket etmek, bir geçit töreni ile sinematik bir sekans izlemek gibidir. zümrüt yeşili bir bahçe ve parlak renklerle dolu bir yüzme havuzunda doruğa ulaşan mükemmel çerçeveli manzaralar renkli balık.
Weinfeld, şehvetli ve şiddetli olanı bir araya getirir ve genellikle tropikal modernizm denen bir tarza bürünür. Etiketi reddediyor, ancak hareketin dokunsal yeteneğini açıkça paylaşıyor. Ev bir dizi kas dokusu içerir - tahta formlu betondan koridorlar; uçan daire şeklindeki şöminenin arkasında sağlam taş gömme; tıknaz kuvars kapı kolları - tümü net çizgilerle güçlendirilmiştir. Karşıtlık hiçbir yerde, her biri bir karton kapak kadar ince beyaz boyalı tuğlalardan oluşan bir duvarın havada süzülen bir kapı aralığıyla delinmiş olduğu aile odasındaki kadar belirgin değildir. İçinden, kaba kesilmiş ahşapla kaplı bir merdiven boşluğundan geçmek, bir resme adım atıyormuş izlenimi veriyor: Alice Harikalar Diyarında alçakgönüllü malzemelerle büyü yapın.
Oturma odasında, ön planda Ib Kofod-Larsen ve arkada George Nakashima imzalı eski koltuklar dörtlüsü, Focus'un 1960'larda Fransız şöminesi yakınında toplandı. İkiz yan masalar Paul McCobb'a aittir, şömine duvarı yığılmış kuvarsitten ve tavan ve zemin ağartılmış parke ile kaplanmıştır.
Sürekli ve ince bir modülasyon oyunu oynanıyor - yıpranmış ahşap paneller, demir grisi beton, ham granit basamaklar. Orada ne renk var sanattan ve bahçedeki düzinelerce yeşil tonundan geliyor. Kısıtlanmış palet, bir galerinin kemer sıkmasına neden olmadan parçaları barındırır. Mimar, "Ev müze değildir" diyor. "Ciddi bir yere giriyormuş gibi hissetmemelisin."
Weinfeld, bit pazarlarına bağlı kalarak Buenos Aires, New York ve Paris'teki müşterileriyle alışveriş yaptı ve antika dükkanları, karakter dolu eşyalar bulmak daha iyidir - Le Corbusier'den bir vestiyer, bir Hans süiti J. Wegner yemek sandalyeleri - eski dostların bir araya gelmesi kadar uyumludur. Oturma odasında Danimarkalı tasarımcı Ib Kofod-Larsen'in deri koltukları, bir çift basit kanepenin yanına eşlik edecek şekilde oturuyor. Mimar, "Harika sandalyeleriniz varsa, kanepe onlarla kavga etmemelidir," diyor. "Sandalyeler yıldızlar olsun."
Temmuz ayında aile Weinfeld'i akşam yemeğine davet etti. Hem havuza bakan modern bir masada hem de mutfaktaki 19. yüzyıldan kalma bir masada oturan yaklaşık iki düzine diğer konuğa katıldı. Odalar bahçeden kivi yeşili ışıkla parlıyordu. Pek çok mimarın el işlerini değerlendirip nefes verdiği bir andı. Ancak Weinfeld ve müşterileri bir süredir tasarımın başarılı olduğunu biliyorlardı. "Ev bitmeden çok önce," diyor karısı, "bir ruhu olduğunu söyleyebilirdik."