2004 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde, neredeyse aynı söylentiler tartışmalı siyasi partiler arasında dolaşıyordu. Bir söylenti, Başkan Bush'un Mukaddes Kitaba aykırı olduğunu ileri sürdü ve diğeri aynı fay için Senatör Kerry'yi suçladı.
Duyduğun söylentiler muhtemelen senin bağlı olduğun partiye bağlıydı.
Rochester Institute of Technology'de sosyal ve örgütsel bir psikolog olan Nicholas DiFonzo ve “Rumour Psychology: Sosyal ve Örgütsel Yaklaşımlar” adlı kitabın yazarı “Amerikan karşıtı rivayetler Demokratlar kümeleriyle birleşecekti” (American Psychological Association, 2007).
Yardım edebilirsin
DiFonzo şu anda Ulusal Bilim Vakfı tarafından finanse edilen ve söylentilerin nasıl yayıldığını haritalandırma ve modelleme amaçlı bir projeye öncülük etmektedir.
Bir söylenti, bilginin anlamlandırılmasına ya da bir tehditle başa çıkmaya çalışan bir grubun asma yoluyla dolaşan doğrulanmamış bir bilgidir. Araştırmalar, kirleri birey olarak ortaya çıkarmada kötü olduğumuzu gösteriyor; Ayrıca, en azından, iyi dedektifler olduğumuzu gösteren bazı çalışmalar da var.
Kampanya mevsiminin sonuna gelindiğinde, Demokratlar ve Cumhuriyetçiler içteki hikayeyi hem İncilden alıntılanan söylentilerin hem de sahte olduğunu biliyorlardı.
DiFonzo, "Gömülü olduğumuz ağ yapılandırması türleri, gerçekleri ortaya çıkarmamıza yardım edebilir veya engelleyebilir." Dedi. "Başka bir [grup insan] hakkındaki düşüncelerimiz, bazen bu gruplarla ilgili doğrulanmamış ifadelere dayanarak, bazen oldukça sıktır ve bu bir söylenti."
Çatışmayı azaltmak adına DiFonzo, söylentilerin nasıl daha doğru olabileceğini öğrenmeyi umuyor.
Son zamanlarda biraz sulu scuttlebutt duyduysanız, DiFonzo'nun araştırma ekibi ile burada paylaşabilirsiniz.
Bir demet dedikodu
Söylentilerin yayılması, sosyal ağların bir raporun doğru olup olmayacağına karar vermesine yardımcı olurken, dedikodu tamamen farklı bir masaldır.
Dedikodunun doğru olup olmadığı önemli değildir. Amacı, ya toplumsal bir yapıya kaymak ya da normal davranışın ne olduğuna dair fikirleri yaymak suretiyle, insanların kümelerini değiştirmek ve sürdürmektir. Dedikodu da insanları birbirine yaklaştırıyor.
Dedikodu böyle bir şeye benziyor: Geçen hafta Joe'nun şirket pikosunda ne yaptığını duydun mu?
Dedikoducu, Joe ne yaparsa yapsın, iyi bir fikir olmadığını ve performansının toplumsal bir normu ihlal ettiğini ima eder. Aynı zamanda, dedikoducu, dinleyici ile birlikte Joe hakkındaki onaylanmamalarını, dedikodu ile dinleyici arasında bir bağlantı kurduğunu söyleme riski taşıyor.
Güney Florida Üniversitesi'nde psikoloji profesörü Jennifer Bosson, “İki kişi başka bir insanın sevgisini paylaştığında onları daha da yaklaştırıyor” dedi.
Bosson, Oklahoma Üniversitesi'nde konuyu ele aldı ve sonuçları derginin Haziran sayısında yayınlandı. Kişisel ilişkiler.
"Birisi başka bir kişi hakkında olumsuz tutumlar ortaya koyarak olumsuz bir izlenim uyandırma konusunda istekliyse, dinleyicinin konuşmacının kim olduğu hakkında daha fazla kişisel bilgi edinmiş gibi hissetmesini sağlar," dedi Bosson WordsSideKick.com. "Gerçekten böyle hissettiklerini söyleyebilirsin.
Başkalarını düşürmek de benlik saygısını artırır. Ama arkadaşlık etmek için kötü olmanıza gerek yok; Başkaları hakkındaki hafif olumsuz tavırları paylaşmak, onu vurmak için yeterli olabilir.
Fark ne?
Bazı durumlarda dedikodu ile bir söylenti arasındaki farkı söylemek zor.
Söylentiye sonunda 2004 cumhurbaşkanlığı adaylarını masum bulmuş olmasına rağmen, daha önceki bir cumhurbaşkanlığı skandalı daha fazla inceleme yaptı. DiFonzo, Başkan Clinton'un meselesinin, kamuoyunun saf iftiter sohbetiyle karışmış sadakatini analiz etme çabalarının bir örneği olarak, ilk sızıntılarına işaret ediyor.
“Kesinlikle bir dedikodu” dedi. “Ama birçok kişi bunu bir söylenti olarak görüyorlardı. Doğru olup olmadığını düşünmeye ciddiyetle bakıyorlardı.”