Görüş: Rachel O’Neill, devam eden salgın sırasında 20’li yaşlarını geçerken izlemenin zorluğunu yazıyor.
“Demek istediğim, tüm bu yıl zaten bir iptal.”
Bu, geçen hafta Twitter’da eski bir meslektaşıma her şeyin nasıl gittiğini sorduğunda yazdığım bir cümleydi. 2020’de bu soruyu başka nasıl cevaplayabilirsiniz? İkinci bir kilitlenmeye, ikinci bir küresel durgunluğa bakıyorum ve aya inmek kadar kendi evime sahip olmaya da yakınım. 2021 baharına kadar kış uykusuna yatmak istemeniz için yeterli.
2020 herkes için berbat bir yıl oldu. İnsanlar sevdiklerini ve işlerini kaybettiler, yeri doldurulamayacak şeyler. Ama insanlar, özellikle de benim gibi gençler umudunu yitirdi ve biz zaman kaybettik, geri alamayacağımız zaman.
Bu basmakalıp gelebilir ama insanlar size 20’li yaşlarınızın hayatınızın en iyi yılları olacağını söylediğinde, onlara inanma eğilimindesiniz.
Son birkaç ayda beni etkileyen şey, etrafımda olup bitenlerden ne kadar kopuk hissettiğim. Bu, bir şeyin ortaya çıkmasını izlediğiniz, ancak katılıyormuş gibi hissetmediğiniz vücut dışı bir deneyim gibidir. Bunun yerine, basit ihtiyaçlara geri sıyrılırken hayatınızı izlemeye başlarsınız.
Son kısıtlamalar nedeniyle rutin artık daha monoton hale geliyor; kalk, çalış, yemek yap, Netflix izle, uyu. Garip podcast kaydı ile tekrarlayın ve önümüzdeki birkaç hafta veya daha uzun süre için programımı alacaksınız. Acımasız düşünmeyi sağlar.
“Şimdi sadece arkadaşlarımı ve ailemi tekrar ete büründüğünde görebileceğim zaman için bitkin ve endişeli hissediyorum. Noel mi olacak?”