Öyle oldu ki, boşta dinlenmenin sevgilisi olmadım. Nasıl sadece güneşte uzanıp martini içebilirsin, anlamıyorum. Yaklaşık yirmi beş kilometre sırt çantalı bir yürüyüşte aşırı zaman geçirmek aşırı bir şey mi, hangi volkanın tırmanması gerekiyor ... Yani bu sefer Mısır, Malezya veya başka bir yere gitmek yerine tatilimi nerede geçirmeye karar verdim aklı başında bir kişinin dinlenmeye gitmesi olası değildir - Donetsk'te.
Cidden, bu benim Ukrayna'nın eski Güney-Doğu'suna üçüncü kez geliyorum. Daha önce insani görevlerde bulundum. İlk kez Ocak 2015'te Luhansk'ta LPR Aikido Federasyonu'nda Yoshinkan Aikido üzerine bir seminer düzenledi. İkincisi - Mart 2015'te, milisler için bir bardic konserinin organizatörü olarak Donetsk'te. Cumhuriyet Muhafızları, Muhafız Taburu, Rembat, Oplot, ORB Sparta, Somali Ana Muharebe Sahası, Vostok Tugayı'nın 5., 2. taburlarında performans sergiledik. İkinci kez bir fikrim vardı - Donetsk'i yazın güller burada açarken görmek. Şehir beni Mart ayında gerçekten etkiledi. Büyük şehirlerin hayranı değilim ama bir şekilde Donetsk sevilmeyenler kategorisine girmedi.
Nedenini gerçekten açıklayamam. Başlangıç olarak, kendimi evimde hissettim. Ama şu anda değil, ama "insandan insana kurt" ilkesinin olduğu o uzak Sovyetler Birliği'nde henüz mevcut değildi. Şehrin kendisi ilkbaharda bile saflığı ve güzelliği ile büyüledi. Üstelik bizimle "Kamçatka'da" tanıştı - karla. Ve şimdi dilek gerçek oldu. Donetsk beklentilerimi karşıladı. Yine burası çiçekler ve yeşilliklerle dolu çok güzel bir şehir. Genelde yerel parklardan çok memnunum. Dürüst olmak gerekirse, Rus medyasının, bazı istisnalar dışında, çeşitli yıldızlar veya bazı "kodamanlar" geldiğinde, neden sadece, aslında, Donetsk'teki modern yaşamın askeri tarafını gösterdiği anlaşılmaz hale geliyor. Savaş bir savaştır, ama şehri gördüğüm gibi gösterin. Ukraynalıların onu temiz ve düzenli çimler, budanmış çiçekler ve ağaçlarla gördüklerinde ne kadar büyük bir şok yaşayacağını bir düşünün! Bölge Devlet İdaresine bırakılan kaldırım taşlarından ya da her sabah yolları yıkayan sulama makinelerinden bahsetmiyorum bile. Ve insanlar. İnsanlar her zamanki gibi yaşarlar. Mağazalardaki maaşlar ve fiyatlar göz önüne alındığında elbette zor, ama yaşıyorlar: yenmesi gereken, yardıma ihtiyacı olan her şey. Genel olarak ölümcül değil.
İnsanlar hakkında. Öncelikle beni yanına alan arkadaşlarıma çok teşekkürler. Umarım varlığımla onları çok fazla strese sokmam. Ayrıca onlar sayesinde, Donetsk ve Kharkov'daki protesto hareketinin kökeninde yer alan insanlarla iletişim kurma fırsatım oldu. Bu hikayelerden yola çıkarak bir macera romanı yazabilirsiniz zaten. Ve işte unutmadan önce bir tane daha! Viktor Yanukoviç'e ait bir katana gördüm! Bu çok, lirik bir konu. Politika, savaş, idari sistem vb. Hakkında çok fazla konuşma var. Sonuç olarak, "pembe filler ve Skittles'lı zürafalar" dünyam kısmen yok oldu. Donbass'taki savaş hakkında çok şey bildiğimizi söyleyebiliriz, ancak oradaki yaşam hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. İletişimde gözüme çarpan tek şey belirsizlik duygusuydu. İnsanlar neden, ne için ve neden anlamadıklarında. Ancak bu esas olarak sıradan sakinler için geçerlidir. Ordu için her şey basit: bir düşman var ve yok edilmesi gerekiyor. Yine de, neler olduğuna dair anlayış eksikliği, ruh halini büyük ölçüde etkiler.
Savaş hakkında. Temas hattında değildim ama bu gerekli değil. Bana öyle geliyor ki, savaşı televizyonda gören herhangi biri için, sınırdan Donetsk'e giden yol bile zaten hafif bir şok olacak. Ve daha sonra üçüncü gün, D-30 obüsünün yaptığı işi havandan "gelen" ile "giden" den ayırt etmeyi öğrenecek. Ve böylece bir şey, ama "gelen" burada "giden" den çok daha sık duyulur. Ancak buna rağmen şehir kesinlikle militarize değil. Bu, burada üniformalı insanları görmeyeceğiniz anlamına gelmez. Göreceksin ve nasıl! Sadece göze batmayanlar. Bazen silahlı, çoğu zaman silahsız. Genel olarak, askeri birimlere dayanan herhangi bir şehirde olduğu gibi. Teknik söz konusu değil. Burada bulunduğum üç kez boyunca, birkaç zırhlı personel taşıyıcı ve birkaç piyade savaş aracı gördüm. Bence bu, sadece DPR yönetiminin savaştan açıkça bıkmış insanları zorlamama arzusundan bahsediyor.
Bunlar benim ilk izlenimlerim ...
Fotoğraflar için özür dilerim. Telefonla çekildi. Ve bildiğiniz gibi, Donetsk'te kameralara dikkat etmeniz gerekiyor.
Donetsk Tatil
- Yazar:
- Irbis (Alexey Kazakov)