Babaannem yerli dizileri, filmleri sever, izler. Hep birlikte olduğumuz zaman, film izliyorsak, bir öpüşme sahnesi olunca ben mutfağa karpuz kesmeye gidiyorum der. Biz de alıştık, böyle bir sahne olacaksa, babaannee, karpuz zamanı deriz.
Kışları ise bu helva olur. O tür utanılası sahnelerde ben helva yapacağım der, irmik veya un helvası yapar. İyidir eli, her şeyi güzel yapar. Ama ilk evlendiğinde hiçbir şeyi beceremezmiş. Zengin bir taşra ailesindendir o. Konaklarda büyümüş. Çok odalı, çok çalışanlı.
Her şey bolmuş. Çuvallarla, küfelerle gelirmiş eve her türlü erzak. Komşular isteyince de kürek kürek verirlermiş. Sonradan dedem ile evlenince her şeyin azını öğrenmiş. Dedem Tapuda memur. Yemek yapmayı da öğrenmiş. Bir kez aşure yaptığında dedemden susam istemiş. Dedem akşam eve geldiğinde getirmiş susamı.
Babaannem nerede susam demiş. Dedem de yüz gramlık susam poşetini uzatmış. Babaannem de böyle susam mı olur deyivermiş. Bol bol görmeye alıştığından. İlk fasulye pişirdiğinde de fasulyeyi Islatmadan pişirmiş, kabarmış iyice fasulye.
Sonradan iyi aşçı oluyor tabii. Şilofta öğreniyor, şilopita, tatlı makarna. Zülfari öğreniyor. Portakal veya turunçtan yapılan reçel. Sarma gibi sarılıyor ve içine badem konuyor.
Komşularla da arası iyi olmuştur hep. Sık sık gider sohbete, kahveye. Yemek pişirirken gitmek isterse, bize, kızına, torunlarına, ben bir komşuya gidiyorum beş dakka için, siz yemeği iki saat karıştırıverin, der, gülerek.