İşler basitti. Olabilecek en kötü şey cezalı olmak veya zaman aşımına uğramaktı. Belki biraz ayrılırsınız ve zor bir ay geçirirsiniz.
Sonra 9/11 gelir ve yıllarca her yeri sıvanmış olduğunu görürsünüz. İnsanlar sadece insanları öldürüyor ve kendinize neden diye soruyorsunuz? Yaklaşık 9 yaşındaydım. Birinin neden tanımadığı diğer insanlara zarar vermek isteyebileceğini anlayamıyordum.
Herkesin kahramanı vardı. Ya babaları, anneleri ya da Örümcek Adam gibi kurgusal bir süper kahraman. Bir güvenlik unsuru. Dünyada iyilik olduğunu bilmek. Ne olursa olsun, gerçek bir iyilik olduğunu ve kahramanların gerçek olduğunu bilmek.
Sonra gençliğime, YouTube’a. Sadece YouTube değil, YouTube sansürsüz. Yüzbinlerce komplo teorisi. Neden 9-11’de yaptıklarını merak etmekten asla vazgeçemedim.
Videoları dinledim ve bulabildiğim her şeyi okudum. Görgü tanığı raporları, tanık görüşmeleri. Açgözlülük ve gücün gerçekliğini keşfettikçe kahraman arketipi yavaş yavaş soluyor.
Hiçbir yerde. Yine kandırılmak. Ateşli bir rüya gibi. Bilgi hiper kontrollüdür. İstatistikler yalnızca ücretli güvenilir teyitçiler veya uzmanlar tarafından araştırılmaktadır. Korku o kadar yaygındı ki, herkes uyuşmuş görünüyor. Bunun böyle olduğunu iddia etmek.
Çocuklara, sağlıkları için neredeyse sıfır tehdit oluşturan bir virüs için enjeksiyon yapılıyor. İnsanlar bölünmüş ve insanları önemseme konusunda tartışırken aynı zamanda başka bir insana Ölüm dilerler.
Tıbbi bir prosedür için alkol ve çörek. Tıbbi bir prosedür için akran baskısı. Seninkini almalısın ki benimki daha iyi çalışsın ama aslında alsak bile ikimiz de hasta olabiliriz.