Farklılıklar Birliğinde Uluslararası Konferansta uzmanlar, etnik kökenlerin küresel sorun olduğunu kabul ediyor. Ancak, çoğu katılımcı çatışmaların etnik yapısını tanımıyor. Paris'teki Ulusal Demografik Araştırma Enstitüsü'nde profesör olan Alain Blum, Paris'teki isyanları “ulusal” değil, “sosyal bölge” olarak adlandırıyor. Temmuz ayında kalabalık, neredeyse bir karakol takan eşinin belgelerini kontrol ettikten sonra polise saldıran yerel bir sakinin tutuklanmasına misilleme olarak polis karakolunu neredeyse eziyordu. Profesöre göre, bunlar Fransa vatandaşlarıydı - haklarını korumak ve tanımak isteyen 1970 göçmenlerin torunları. Ve durumun daha da artması politikacıların devlet ve belediye düzeyindeki hatalarından kaynaklandı.
Bu konudaki gerilimi azaltması gereken yollardan biri de göçmenler için adaptasyon programları. Bu nedenle, Batı Avrupa’da, “Kültürlerarası şehirler” programı 2008’tan beri faaliyet göstermektedir. Avrupa Konseyi Genel Sekreteryası Ulusal Azınlıklar ve Ayrımcılıkla Mücadele Dairesi Direktörü Aleksey Kozhemyakov'a göre, bu programın görevi “etnik ilişkiler arası ilişkilerin düzenlenmesi için bir strateji geliştirmek” amacıyla “kültürler arası diyalog platformları oluşturmak”. Ancak Kozhemyakov, bugüne kadar etnik sorunların hiçbir Avrupa kentinde yeterince çözülmediğini belirtti. Her ne kadar Avrupa kentlerinde göçmenlerin adaptasyon sistemi var. Özellikle, Stadt Wien programı Viyana'da çalışmaktadır: ziyaretçilere Almanca kursları, “kültürel uygulamalar” anlatılmakta ve sağlık ve eğitim sistemi hakkında bilgi verilmektedir. “Yirminci Yüzyıl Göç” Vakfı Başkan Yardımcısı Natalia Vlasova'ya göre, Filipinler'de yerel sakinleri diğer ülkelere seyahat etmeye hazırlamayı amaçlayan bir kamu-özel ortaklığı var. 75'e kadar, her yıl binlerce insan Çalışma ve İstihdam Bakanlığı tarafından düzenlenen eğitimden geçiyor. İşçi ataşesi kendisi, tüm koşulları müzakere ederek bir işveren arıyor.
Rusya Bilimler Akademisi Sosyoloji Enstitüsü Etnik İlişkiler Araştırma Merkezi (CIMO) Başkanı L. Drobizheva, Rusya'daki etnik etnik gerilimdeki artışın büyük ölçüde Sovyet sonrası uzaydaki yerel ihtilafların, SSCB'nin çöküşünün “bölgesel travması” nedeniyle olduğuna inanıyor. Sonuç olarak, “olumsuz ziyaretçilere dökülür”, Rusların üçte ikisi diğer etnik grupların temsilcileri tarafından rahatsız ediliyor. Sosyoloji Enstitüsü ve CIMO Enstitüsü'nün araştırmasına göre, başlıca tahriş, Transkafkasya ve Orta Asya cumhuriyetlerinin temsilcileri tarafından ortaya çıkıyor. Anketlere göre, Rus vatandaşlarının% 44'e kadarı göçmenlerin zorla tahliyelerini onaylıyor ve daha fazla ziyaretçinin bulunduğu megalopolislerde, Rusların% 68'i sınır dışı edilmek üzere çıkıyor. Ve% 48,2, tüm araçların şiddet dahil ulusal çıkarları korumak için iyi olduğuna inanıyor.
Drobizhevoy'a göre, bu durumdan kurtulmanın yolu, ziyaretçilere yalnızca Rus mevzuatının ve Rus diline ilişkin temel bilgileri değil, aynı zamanda yerel nüfusun tahrişinin yoğunluğunu azaltmak için Rusya Federasyonu'nda kalmanın temel kurallarını da öğretecekleri bir uyarlama merkezleri ağı oluşturmak. “Çıkış ülkeleri” de bunu yapmak zorundadır (görünüşte, bunun için fonları olmadığı için Rusya'nın pahasına). Ayrıca, Uluslararası Konferans'tan uzmanlar, Rusya'daki göçmenleri yasallaştırmak için bir kampanya önerdi. Göç Politikası Enstitüsü direktörü Olga Gulina 'ya göre, yasadışı göç sorunu iki yöntemle çözülebilir: sınır dışı etme ve yasallaştırma. Batı Avrupa ülkelerinde, özellikle İspanya ve Birleşik Krallık'ta, sınır dışı edilmenin çok pahalı olduğu, ziyaretçileri yasallaştırmanın daha karlı olduğu sonucuna varıldı. Bu nedenle, bu ülkelerde belirli aralıklarla yasadışı göçmenlerin yasallaştırılması için kampanyalar yürütülmektedir. Cumhurbaşkanı Boris Titov'un Girişimci Haklarının Korunması Komiseri, Rusya’da böyle bir kampanya yürütmeyi teklif ediyor.
Uzmanlar, Rusya'daki göçmenleri adapte etme ve yasallaştırma gerekliliğini ve ekonomik elverişlilikle haklı gösterilmesinden bahsediyor. Ancak, birkaç on yıl önce kapılarını göçmenlere açık bir şekilde açan Batı Avrupa’nın geldiği medeniyetin çıkmazına karşı göz ardı ediyor veya bilinçli olarak sessiz kalıyorlar. Şimdi Avrupalılar ne yapacaklarını bilmiyorlar. Bazıları, adaptasyon, çok kültürlülük, nihayet Avrupalıların “ottolerastit” programlarını güçlendirmeye, içlerinde yabancı düşmanlığı, ırkçılık ve milliyetçiliğin çıplak tohumlarını baskılamaya çağırıyorlar. Aslında, ulusal kültürü unutmanın ve birkaç on yıl içinde Avrupalıların anavatanlarında azınlık olacağı gerçeğini kabul etmeleri önerildi. Diğerleri Nazizme yöneliyor ya da ulusal partileri destekliyor. Bu, "Ulusal İsveç'i Kurtar" sloganını taşıyan ve İsveç Riksdag'ında 20 yerlerini işgal eden (nüfusun% 10'ine kadar ziyaretçi) olan İsveç Demokratlarının partisi olan Fransa'daki Ulusal Cephenin başarısıdır. Yunanistan'da, açıkçası Nazi Altın Şafak popüler oldu (bastırılmış olmasına rağmen).
Rusya’nın, kötü bir deneyimden öğrenmek yerine, Avrupa'da olanlardan bir ders alma zamanı geldi. Batı Avrupa uzun zamandır yasadışı göç dalgası sorunuyla karşı karşıya kaldı. Göçmenler, “demokratik reformların” ve özelleştirmenin ekonomiyi tahrip ettiği eski sosyalist kampın ülkelerinden geliyor. Ancak, bu “sokaklara gelenleri” sevmiyorlar, ancak yine de acı çekiyorlar, Avrupalılar (gizli hiyerarşiye göre “ikinci sınıf” olsa da). En büyük endişe, davetsiz misafirlerin Arap ve Siyah Afrika, Asya'dan gelen akınları. Çoğunlukla, Türkiye ve Yunanistan, İspanya topraklarından geçerler ve çeşitli deniz araçlarıyla Akdeniz'i geçerler. “Arap Baharı” nın başlangıcından bu yana özellikle mültecilerin akışı arttı. Tunus, Libya, Mali, Mısır ve Suriye'nin “demokratikleşmesi”, çoğu Asya ve Afrika devletine kıyasla müreffeh olan Avrupa'ya ulaşmak isteyenlerde keskin bir artışa yol açtı. BM’ye göre, Eylül’deki 2013’ta, yalnızca Suriye’den gelen mültecilerin sayısı 2’in üzerinde. Ve Ekim ayı başlarında, BM Genel Sekreter Yardımcısı Valerie Amos, 2013’in Suriye’de zaten 9,3 milyon mülteci olduğunu bildirdi. Bunlardan 6,5 milyonu “dahili olarak yerinden edilmiş” olarak kabul edilir. Bu, 22 milyon nüfusuyla.
İtalya'nın Lampedusa adasının kıyısındaki bir gemi kazası sırasında Ekim 300'te boğulan 3 göçmenlerin ölümü, Avrupa'da büyük bir rezonansa neden oldu. 20 metre uzunluğundaki küçük bir teknede Eritre ve Somali'den Avrupa'ya Lampedusa ile ulaşmak isteyen 500 mültecileri vardı. Gemide bir yangın çıktı ve battı. Sadece 155 kurtarıldı, gerisi öldü ve kayboldu (cesetler bulunamadı). İtalya cumhurbaşkanı, sayısındaki keskin artıştan dolayı göçmenlere yönelik devlet politikasını gözden geçirme ihtiyacı hakkında bir açıklama yaptı. Papa Francis, Lampedusa'daki trajediyi yüz karası olarak nitelendirdi. “Bu, bir insana saygı eksikliğinin bir belirtisidir ... Bu bir utanç!”
Lampedusa adası uzun zamandan beri meşhur oldu. Bu, Akdeniz'in 20,2 meydanına sahip küçük bir İtalyan adasıdır. km. Sicilya'dan 205 km ve Tunus'tan 113 km uzaklıktadır. Afrika'ya olan bu göreceli yakınlık, adayı kaçak göçmenler için bir geçiş noktası haline getirmiştir. Göçmenler Lampedusa'ya İtalya'ya veya başka bir Avrupa ülkesine taşınma umuduyla teknelere, küçük gemilere, teknelere ulaşmaktadır. Sadece 2008'te adaya 23 binden fazla göçmen geldi. 2011'te, Avrupa'nın büyük bir bölümünün geleceği için senaryo haline gelen bir isyan bile vardı. Sürgün tehdidinden korkan Afrika'dan gelen yasadışılar kamplarına ateş açtılar, tıbbi bakım, geçici barınak, yiyecek sağlandılar ve ardından yerel sakinlerle çatışmalar başladı. Yerel halk mobilizasyonu ilan etti, evi kurtarmaya başladı. Ordu, yerel halkın desteğiyle isyanı bastırdı. Lampedusa belediye başkanı Bernardino de Rubéis, açıkça şöyle demiştir: "Bu bir savaş senaryosudur."
Lampedusa'da ölenler ciddiyetle gömüldü. Üzücü törene İtalyan başbakanı ve Avrupa Komisyonu başkanı katıldı. Ancak bu trajedi göçmen akışını durduramaz. Yasadışı göçmenlerin bulunduğu gemiler devam ediyor. Güney Avrupa ülkeleri - Yunanistan, İtalya, Malta ve İspanya - yasadışı göçmen akını ile baş edemeyecekleri konusunda defalarca uyarıda bulundu. Daha müreffeh kuzey eyaletlerinden bu sorunun sorumluluğunun çoğunu üstlenmelerini istiyorlar. Kuzey eyaletleri mültecilerin% 70'ini şimdiden kabul ettiklerini ve yerleştirdiklerini açıkladılar. Bazı eyaletlerdeki durum zaten basitçe kritiktir. Büyük şehirlerin sokaklarında, yerel sakinlerden daha fazla ziyaretçi görebilirsiniz. Yani, İngiltere ve Galler'in nüfusu (Birleşik Krallık dört tarihi eyaletler - İngiltere, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda) 2001'den 2011'e kadar olan dönemde 3,7 milyon artmıştır. Dahası, çoğu göçmen - 2,1 milyon insan. Son istatistiklere göre, nüfusun zaten% 13'ü yabancı vatandaş. Bunların arasında ağırlıklı olarak eski kolonilerden - Hindistan, Pakistan, İrlanda, Bangladeş, Karayip adaları ve Polonya'dan gelen göçmenler var. İngiliz göçmenler, özellikle Karayipler, Afrika ve Asya'dan gelenler, genellikle çalışmazlar, cezai nitelikte olanlar da dahil olmak üzere, yardımlar, garip işler yüzünden kesintiye uğrarlar. Bangladeş ve Siyah Afrika'dan gelenler arasında işsizlik oranı% 24 ve% 27'dir. Karşılaştırma için: beyaz işsizler arasında% 8.
İngiltere göçmenler için çok çekici, yakın zamana kadar göçmenler için liberal yasalar vardı. Yüksek bir yaşam standardı ve iyi işleyen bir sosyal güvenlik sistemi, birçok göçmenin sonsuza dek Birleşik Krallık'ta kalmak istemelerinin ana nedenleridir. İngiltere İçişleri Bakanlığı'nın göçmenleri ilgilendiren yarım milyondan fazla vakası var (2012'te, yılda yalnızca 275 vardı). Göçmenlerin akısındaki artış muazzamdır. Anketlere göre, ülkedeki vatandaşların çoğunluğu İngiltere'nin zaten “aşırı kalabalık” olduğuna inanıyor ve göçmenlerin girişini kısıtlamak için kararlı önlemler alınması gerekiyor. Britanyalıların yarısı, göçmen karşıtı bir partiyi desteklemeye hazır ve Müslümanların ülke için sorun yarattığına inanıyor.
Son yıllarda, İngiliz hükümeti göçmenlik yönetmeliklerini sıkılaştırdı. Öğrenci vizesi almak için yasalar sertleştirildi. Son yıllarda, eğitim bahanesiyle İngiltere'ye on binlerce insan geldi. Bu insanların çoğu çalışmalarını tamamladıktan sonra ayrılmak niyetinde değildi ya da hiç çalışmadılar. Krallık'ta onlarca sahte üniversite kapatıldı ve AB ülkelerinde bulunmayan başvuru sahiplerinin kayıt kurallarını sıkılaştırdı. Bununla birlikte, yasadışı göçmenler sahte evlilik olarak Britanya'ya yeni bir giriş kanalı buldu. "Damatlar" ve "gelinler" böylece iyi para kazandılar. Bu evlilikler binlerce. Bu durumda, göçmenler sosyal yardım bile alıyorlar. Yalnızca 2012 yılında, İngiliz polisi 2 binden fazla sahte evlilik gerçekleştirdiğini ortaya çıkardı. Ancak bu, toplamlarının küçük bir yüzdesidir.
Birleşik Krallık Göç Bakanı, ülkeye giren insanlar üzerindeki kontrol sistemini iyileştirme gereğini çoktan dile getirdi. Sınır Kontrol Servisi, vize süresi dolduktan sonra İngiltere'de kalan yabancılarla uğraşacak ülkede net bir program bulunmadığından şikayet etti. Sınır servisinin, kaç kişinin ülkeden ayrıldığı hakkında tam bir veri yok. İngiltere hükümeti, göçmen akını ile mücadele etmek için bir takım ilave önlemler almayı planlıyor. Bu nedenle, kiracılarının göçmenlik durumunu kontrol etmeyen, 6 aylar arasındaki işsizlik yardımlarına erişimi kısıtlayan, yerel makamları yasadışı göçmenleri kullanan girişimcilere ağır para cezaları vermek için yerel makamları sosyal konutların dağıtımında öncelik tanımak zorunda bırakan özel ev sahiplerine ceza vermeyi teklif ediyorlar. Hükümet ayrıca, İngiltere'de AB vatandaşlığına kısıtlamalar getirmeye hazırdır. Özellikle Bulgaristan ve Romanya vatandaşlarının girişini olumsuz olarak algılamak. Bu devletler 2007’te AB’ye girdiler ve Ocak 1’te 2014’e girdiler, vatandaşları istihdam için serbestçe İngiltere’ye girmeye hak kazanmalıydı. Ayrıca, İngiltere Başbakanı David Cameron geçtiğimiz günlerde yetkililerin Polonya, Litvanya ve Letonya'dan gelen ziyaretçi sayısını azaltmak için bir eğitim reformu yapması gerektiğini söyledi.
İngiltere insanlar üzerinde ciddi şekilde kontrol altına alma yolunda. Özellikle yetkililer, önemli sosyal gruplar - doktorlar, ev sahipleri, banka memurları, rahipler, vb. - vermek zorunda kalacaklar. Hükümete kredi alma, bankacılık hizmetleri, tıbbi yardım, konut kiralama, göçmenlerin evlenme durumlarını yasallaştırmak için zorlaştırmada yardım etmek zorunda kalacaklar. Kısa süreli oturma iznine sahip kişiler için halk sağlığı hizmetlerine ücretli erişim imkanı tanıyacaktır. Göçmen alımını sıkılaştırmak için kurallar geliştirin. Sürgün prosedürünü basitleştirmek, “İlk sürgün, sonra temyiz” ilkesini tanıtmak için teklif edilmiştir.
Göç yasalarını sıkılaştırmaya yönelik benzer bir politikanın yakında diğer birçok Avrupa ülkesinde görülmesi olasıdır. Fransa'da, göçmenler zaten nüfusun% 20'ini ve hatta gayri resmi verilere göre daha fazlasını oluşturuyor. Nüfusun% 70 kadarı ülkede çok fazla göçmen olduğuna inanıyor. Fransa'da hararetli bir tartışma “doğum hakkı” etrafında dönüyor, ülkede doğanlar için Fransız vatandaşlığını barındırıyor. Şimdi Afrika ve Asya'dan gelen göçmenler tarafından kullanılıyor. Büyük şehirlerdeki tüm mahalleler Cezayir, Senegal, Pakistan ve Bangladeş'ten gelen göçmenlerin yaşadığı etnik gettolara dönüştü. 1970'lerin ekonomik patlaması sırasında büyük göçmen akını başladı. Ziyaretçiler, kullanılan işadamlarından daha az ödeme yapabilirler. Göçmenler, "Aile birleşimi hakkında" yasalarından faydalanarak ailelerini hareket ettirdiler. Ve hamile Arap ve Afrikalı kadınlar çocuk sahibi olmak için Fransa'ya geldi - çocukları Fransız vatandaşlığı aldı. Sonra aileler Fransa'ya taşındı. Fransız ekonomisi gelişme hızını yavaşlattıktan sonra, göçmen kalabalığı gereksiz hale geldi. Ek olarak, göçmenlerin önemli bir kısmı çalışmamayı, sosyal haklardan yararlanmayı ve suç durumunun büyümesine kendi katkılarını yapmayı tercih etmiştir. Ancak, göçmenlerin akışı azalmadı.
Diğer Avrupa ülkelerinde göçmen karşıtı duyguların artması da kaydedildi. Almanya'da, Almanların yarısına kadar ülkelerinde yaşayan Orta Doğu ve Afrika ülkelerinden gelen göçmenlerin ekonomi için ciddi bir yük olduğu düşünülmektedir. Göçmenler sosyal ve mali açıdan devlete getirdikleri ekonomik faydalardan daha maliyetlidir. Ek olarak, yetkililer göçmen uyum politikalarının başarısızlığını kabul ettiler - çok kültürlülük kavramı. Göçmenler Avrupa devletlerinde kendi “yaşam sistemlerini” yaratarak bütünleşmiyorlar. Devletin sağladığı tüm sosyo-ekonomik faydaları alır, ancak topluma entegre olmazlar. Benzer bir tablo neredeyse bütün Avrupa ülkelerinde görülebilir. İsveç, İspanya, İtalya ve Yunanistan'daki sosyolojik anketler, göçmen akını ve milliyetçilerin artan popülaritesi nedeniyle nüfusun artan tahrişini göstermektedir. Ekonomik kriz faktörünü de hesaba katmak gerekir - müreffeh yıllarda göçmenlerin varlığını tolere etmek daha kolaydı. Şimdi ucuz emek akışı, yerli halktan bir parça ekmek mahrum ediyor.
İslamcıların yoğunlaşmasını unutmamalıyız. “Arap Baharı” nın ateşi, birçok Avrupa ülkesinin zaten İslamcıların lojistik üssü haline geldiğini göstermiştir. Büyük Britanya, Almanya, Fransa ve çoğu zaman etnik Alman veya İngiliz vatandaşı olan vatandaşlar, İslamcılar da dahil olmak üzere çetelerin tarafında savaşmak için Suriye'ye gidiyor. Geri dönerek İslamcı hareketlerin hücrelerini yaratıyorlar. Bir gün bu İslamcı yeraltı Avrupa'da çok fazla kan aktarabilir. Batı Avrupa açıkça “İslami projenin” genişlemesinin hedefi haline geldi.
Ancak, İngiltere'de ve diğer ülkelerde alınan tüm özel önlemler, sistemde olduğu gibi bu sorunu çözemez. Aynı İngiltere'de, göçmen işçilere yönelik göç politikalarının ve tutumlarının sıkılaştırılmasına rağmen, yasadışı göçmenlerin ayrılmayacağına ve akışlarının tükenmeyeceğine inanıyor - aynı şekilde Batı Avrupa’da yaşam, memleketlerine gelen ziyaretçilerden daha iyi. Batı Avrupa'yı yok olma eşiğine getiren tüm sistemi değiştirmek gerekiyor. Demografi çoktan bugünün Avrupa'sına bir ölüm cezası imzaladı. XXI yüzyılın ortalarına gelindiğinde, birçok Avrupa ülkesi kolayca kaybolabilir. Batı Avrupa’daki ortalama doğurganlık oranı 1,5’dir ve mevcut nüfus seviyesini korumak için gerekli minimum 2,1’tir. 1950’te, Avrupa’nın nüfusu 505 milyon; 2000, 675 milyon; 2007, 723 milyon. 2050'e göre, yerli Avrupalıların ailelerinde mevcut doğum oranını korurken ve göç etmeyi hariç tutarken, Avrupa nüfusu yaklaşık olarak 600 milyon olacak. Yüzyılın ortalarına kadar Batı Avrupa, Almanya, Danimarka, Norveç, İsveç, Finlandiya ile birlikte yaşadığı kadar nüfusu kaybedecek. Yerli etnik grupların azaltılmasıyla, göçmen akışının devam edeceği ve Avrupa devletlerinin ulusal kimliği konusunda şüphe uyandıracağı açıktır.
Şimdiki Batı, gerileme dönemlerinde Eski Roma ve Eski Yunanistan'a oldukça benzer. Sayısız zenginlik, köle emeğinin (göçmen işçiler) kullanımı, ahlaki bozulma, savaşçılardan önce kuvvetli olanlar alemlerde, boşta, sarhoşlukta, uyuşturucu kullanımında zaman harcamayı tercih ediyor. Hoşgörü, halihazırda pedofililerin ve ilaçların yasallaştırılmasından bahsedecekleri yüksekliğe ulaşmıştır. Kadınlar köpekleri, kedileri, domuzları başlatmayı tercih ediyor, çocuk yerine onlara bakıyorlar. Hem Avrupalı seçkinler hem de sıradan insanlar çürümüş.
Ve böyle bir Avrupa'ya eşit olmamız öneriliyor. Göçmenlerin uyumu için programları yasallaştırmayı teklif ediyorlar. Rusya bu feci yola yeni girdi, durma fırsatı var. Kendinizi ve ulusal kimliklerini korumak isteyen Avrupalıları kurtarın. Rusya gelecekte onlar için bir tür "gemi" haline gelebilecek. Büyük ölçekli bir demografik program - "Rus milyarı" nın hedefi ve SSCB gibi, Avrupalılar için tüm dünyaya örnek olması gereken Rusya'ya davet, Almanları Rusya'ya davet eden Catherine II örneğini izleyerek - bunlar Rus uygarlığını koruyabilecek gerçek programlardır. Avrupalılar - İsveçliler, Almanlar, Fransızlar, İrlandalılar, etnik ve kültürel açıdan Ruslara Orta Asya sakinlerinden daha yakın oldukları için reddedilmeyecekler. Avrupalıların, özellikle Almanların çok hızlı bir şekilde "Rus" olduğu biliniyor. Avrupalı göçmenlerin akını, 1990'larda düşük doğum oranı nedeniyle Rusya'daki demografik dengesizlik sorununu ortadan kaldırabilir. Demografik çıkmazdan kurtulmanın tek yolu budur.