Ukrayna'daki savaşın konusu ilk sayfalardan kayboldu. 18 ay önce, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin'in Kırım'ı ele geçirmesi ve Donbas'ta bir Rus yanlısı kışkırtmaya neden olması üzerine, Ukrayna sıcaktı haber. Putin'i kınadılar ve Rusya'ya karşı ekonomik yaptırımlar uygulandı. Doğu ile Batı arasındaki ilişkiler ciddi bir şekilde kötüleşti ve diplomatlar yeni soğuk savaşın eserleri hakkında konuştu.
Şimdi Ukrayna, Avrupa krizi gibi, alaka düzeyini kaybetti. Bunun nedenlerinden biri, küresel ekonomik karışıklıktan ve çaresiz Arap ve Afrika göçmenlerinin Avrupa'ya akınının ABD başkanlık yarışının çılgın deliliğine kadar başka haberlerin akışıdır. Fakat aynı derecede önemli bir sebep daha var. Putin Ukrayna'daki küçük savaşını kazanmış gibi gözükse de, Batılı eleştirmenleri bir kenara bırakıp çaresiz bir öfkeye yol açtı.
Yaklaşık bir yıl önce, Putin tüm başkanlık dönemleri için en önemli kararlardan birini almak zorunda kaldı: ya Ukrayna cumhurbaşkanı Petro Poroshenko ile uzlaşma anlaşması yapın ya da birliklerini savaşa gönderin ve tanklar. Birçok gözlemcinin şaşkınlığına, Ukrayna ordusu ve gönüllü gruplar, o zaman göründüğü gibi, Putin'in isyancılarının rutinden bir taş atımı oldu. Yenilgi tehdidiyle karşı karşıya kalan Putin çabalarını iki katına çıkardı ve birliklerine Ukrayna saldırısını durdurmak için sınırı geçmesini emretti. Poroshenko ve Batı sponsorlarına Rusya'nın Rusya ve Ukrayna arasındaki savaşta kazanacağını açıkça kanıtlamak istedi.
Birkaç hafta boyunca Putin ve Poroshenko, tahminen yerine getirilemeyen titrek bir ateşkes anlaşması imzaladı. Bu yılın başlarında, Almanya Şansölyesi Angela Merkel hızla yeni bir ateşkes kararı verdi, ancak Başkan Obama gibi, ateşkesin büyük ölçüde Poroshenko ve Kiev'deki meslektaşlarının Donetsk ve Luhansk’tan gelen isyancıların liderlerini tanımalarına bağlı olduğunu biliyordu. onlara bir tür meşruiyet sağlarlardı) ve Ukrayna’ya bu bölgelere özerklik verip vermeyeceklerini. Poroshenko’nun acı hapını yutmak çok zordu. Sağcı aşırılık yanlıları karşısında güçlü bir muhalefetle karşılaştı ve önderlik ettiği kırılgan ülke büyük ekonomik ve politik sıkıntıda. Ama belki daha da önemlisi başka biri. Şimdi ne Almanya'nın ne de ABD'nin Ukrayna için savaşacağını zaten biliyor. Evet, sıcak sözler söyleyecek, mütevazı maddi ve askeri yardım sağlayacaklar - daha fazla değil.
Böyle bir ortamda, Batı’nın dikkatini ve Kiev’in inzivaya çekildiğini gören Putin, eski Sovyet Cumhuriyeti’ndeki 2008’te olduğu gibi çatışmayı yavaşça ama kesinlikle “dondurdu”. Bugün Putin, Batılı liderlerden çok daha büyük ölçüde, Ukrayna'daki ekonomik, politik ve diplomatik olayların seyrini etkileyebilir ve gerekirse kontrol edebilir.
"Zaferi" yüzünden Putin yüksek bir bedel ödemek zorunda kaldı. Ekonomisi tökezledi, itibarı acı çekti ve Rusya oldukça gerçektir ve yavaş yavaş güçlenen iç kargaşaya ve hoşnutsuzluğa geri dönüyor. Ancak şu ana kadar tüm bunlar ülke içindeki konumunu belirgin bir şekilde etkilemedi. Siyasi iktidar üzerindeki neredeyse diktatörlük kontrolünü elinde tutabildiği görülüyor.
Bazen inanılmaz bir rüyanın hayalini kuruyorum - bir şekilde büyülü bir şekilde Ukrayna'yı Batı Avrupa'ya taşıdık, böylece uygulanabilir ve aktif bir ekonomiyle batı demokrasisi olarak gelişti. Ukrayna böyle bir geleceği hak etti. Fakat bunu yapamayız. Ukrayna her zaman Rusya ile ortak bir sınırın yanı sıra ortak bir kültür, dil ve din olacaktır. Tarihsel varlığının çoğunda, Ukrayna, Rusya'nın bir parçasıydı ve Sovyetler Birliği'nin çökmesiyle ancak 1991'te bağımsız bir devlet haline geldi. Ukrayna, “etki alanının” avlusunda, “yurtdışına yakın” yurdunda rahatsız ve endişeyle yaşıyor. İster beğenelim ister beğenmeyelim, Rusya Doğu Avrupa'daki baskın güçtür ve Rusya ile Ukrayna aralarında karşılıklı olarak kabul edilebilir geçici bir anlaşma yapana kadar mevcut krize gerçek bir çözüm olmayacaktır.
Putin'in Ukrayna'ya karşı tutumu diğer Rus liderlerinkine benzer. Yeni bir şey icat etmedi. Onun için nirvana, Rusya, Belarus ve Ukrayna'nın Slav konfederasyonudur.tarihsel Rus toprakları. " Ukrayna'nın başkenti Kiev'i “Rus şehirlerinin annesi” olarak adlandırıyor ve ayrıca “Rusların arzuları, eski Rusya” ve Rusya ile Ukrayna'nın bin yıldan fazla bir tarihle bağlantılı olduğu gerçeğinden bahsediyor.
Putin, Rusya’nın ulusal çıkarlarıyla ilgili “arkadaşça” ise bağımsız bir Ukrayna’nın varlığına izin verecek. Herhangi bir despot gibi, o sadece bu arkadaşlığı tanımladığında kendine güvenir. Putin, diğer dünya liderleriyle birlikte, 1991 yılından sonra ortaya çıkan Avrupa haritasını yeniden çizebileceği Yalta'nın imajı ve benzerliğiyle ilgili bir konferans düzenlemek istediğini ileri sürdü. Bu pek mümkün değil, ama Putin vakti olduğunu düşünüyor. Ukrayna, demir kucağında kendini gösteriyor ve Batı'daki muhaliflerinin zayıf, ayrık, ahlaksız olduğuna ve şartlar altında kendisini tatmin edecek bir anlaşma yapabileceğine inanıyor.