BKızımız Benny’ye doğumda Down sendromu teşhisi konmadan önce, engelli insanlara karşı bir önyargım olduğunu bilmiyordum. Ama iki çocuğumun masmavi gözlerine bakmak ve “zihinsel engelli” ve “gelişimsel gecikme” kelimelerini duymak, ilk çocuğumuzun doğumuyla birlikte yaşamayı beklemediğim bir sürü duyguyu tetikledi. Sadnes. Utanç. korkmuş.
Özel ihtiyaçları olan hiç arkadaşım olmadı. Akademik öğrenmeye değer veririm. Verimlilik, üretkenlik ve ölçülebilir başarılar bana dünyada bir değer ve amaç duygusu verdi. Normal çocuklardan daha yavaş büyüyen, daha büyük kırılganlıklara ve daha belirgin ihtiyaçlara sahip tanımlanmış bir yaşamın, daha düşük değerli ve belirsiz bir amaç anlamına geldiğini varsaydım.
Amerikan kültürü, bireysel başarıya vurgu yaparak, insan değeri hiyerarşisi hakkındaki zımni varsayımlarıma katkıda bulunmuştur. Hristiyan inancım da öyle. Penny doğduğunda Princeton İlahiyat Fakültesi’nde öğrenciydim ve kilisede öğrendiklerim, kültürümün bana söylediklerini yansıtıyor gibi görünüyor: Engellilik düzeltilmesi gereken bir sorundur.
Bir Pazar sabahı, iki iyi niyetli adam “Benny bu kötü Down Sendromundan kurtulsun” diye dua ettiğinde, içimden geri çekildim ama amin mırıldandım. Alternatif olarak, Down sendromlu insanlara “melekler” dendiğinde, sakarinin duygularının, Benny gibi çocukları kusurları ve kutsamalarıyla birlikte tam insanlıklarında görememelerine ihanet edip etmediğini merak ettim. Penny’nin benden daha fazla kırılmadığını fark etmeye başladım, ama diğer Hıristiyanlar onun iyileşme ihtiyacından sanki benimkinden farklıymış gibi söz ettiler.
İncil’deki İsa hikayelerine döndüğümde, engellilerin soruna dönüştüğüne dair daha çok örnekle karşılaştım. İsa tekrar tekrar insanları iyileştirir. Kör görür. Sağırlar duyar. Gimp yürüyüşü. bir anda. Sanki bedenleri basitçe kırılmış ve kozmik bir mucize işçisi tarafından onarılması gerekiyormuş gibi.
Ama sonra, İsa’nın kör bir adamın “iyileştiğini” söylemek için kullandığı kelimenin, İsa’nın bir kadın affedildiği için minnettarlıkla ayaklarına kapandığında kullandığı kelimeyle aynı olduğunu öğrendim. Aynı kelime, cüzamlıların ortadan kaybolmasından sonraki bir adamı ve mallarının yarısından vazgeçtikten sonra Zacchaeus’u anlatır. Tüm bu durumlarda kök kelime, suzu Kapsamlı bir restorasyonu yansıtır. Bu, İsa’nın şifa anlayışının tüm varlıklarımızla – bedenlerimizle, zihinlerimizle, duygularımızla ve ruhlarımızla – ilgisi olduğunu gösteren bir kelimedir.
Yazar, ailesiyle
Nezaket Fırıncı
Ayrıca, İsa’nın iyileşmesinin bireylere karşı inanılmaz bir şefkat göstermesine rağmen, bunun bireysel olmadığını fark etmeye başladım. Evet, İsa kuru eli olan belli bir adamı ve on iki yıldır kanayan belli bir kadını iyileştiriyor. Ama her ikisinde de, diğerlerinde de, sosyal hayatın dokusuna yeniden entegre olabilmeleri için kendilerini dini otoritelere sunmalarını sağlar. Bu davranışlar şu soruyu gündeme getiriyor: Sorun dışlananların bedenlerinde miydi? Yoksa sorun onları reddeden ya da terk eden toplumlarda mıydı?
Aynı soru şimdi düşünmeye değer. Otizmli, DEHB’li, gelişimsel gecikmeler ve davranış bozuklukları olan çocukları olan ailelerin, normal çocukları olan ailelere göre iki kat daha fazla kiliseye gitmeme olasılığı vardır. Özel ihtiyaçları olan ebeveynlerin yarısından fazlası, engelli çocuklarının kiliseden dışlandığını bildirdi. Bununla birlikte, engelli çocukların ailelerinin büyük çoğunluğu (%90), kilise camiasında bulabilecekleri en yararlı desteğin “engelli insanlara karşı sıcak bir tavır” olduğunu da söylemektedir. Bu verilere baktığımda, reforma ihtiyacı olan bireyler değil, toplumların reddedilmeyi sürdürdüğünü görüyorum. Acaba İsa da bunu böyle mi gördü acaba?
Sağlığı ağrısız bedenlerle ve iyileşmeyi biyomedikal reformlarla eşitleme eğilimindeyim. İlahiyatçı John Swinton, Mukaddes Kitap yazarlarının sanayileşmiş Batı dünyasında anladığımız şekliyle bir sağlık kavramına sahip olmadıklarına dikkat çekti. Swinton İbranice kelimeyi çağırıyor şalom sağlığa en yakın yaklaşım olarak. Şunları yazıyor: “Şalom, hastalık, hastalık veya sakatlığın olmaması değildir. Bu, Tanrı’nın varlığıyla ilgilidir… Şifa, her zaman ve her şeyden önce, insanları Tanrı’ya bağlamak ve onları yeniden bağlamakla bağlantılıdır.”
İsa’nın iyileşmesi, yalnızca bireylerde bütünlük ve sağlığı yeniden sağlamanın bir yolu olarak değil, aynı zamanda ruhsal ve toplu onarıma ulaşmanın bir yolu olarak da anlaşılabilir. Luka 14’te Tanrı’nın sofrasında birlikte kutlama yapacak olanlar hakkında bir rüyet verdi: körler, bedensel engelliler ve yoksullar. Ziyafete kabul edilmeden önce bedenleri değişmedi. Ziyafete oldukları gibi gelirler. Şifa, ait olma yoluyla, Tanrı’nın huzurunda birlikte kutlama yaparak gelir.
İsa’nın iyileşmesinin sadece gücün ifadeleri olmadığının son göstergesi, ölümü ve dirilişiyle ilgili hikayelerden gelir. Nancy İzlanda çığır açan çalışmasında yazdığı gibi, Tanrı engelliİsa, çarmıhta ölümü sırasında şekil bozukluğu ve sakatlıktan muzdariptir. Yeni Ahit yazarlarına göre İsa, dirilişinde bile bu deneyimin izlerini kendisiyle birlikte taşır. Çaresizlik, ölüme galip geldiğinde ne silinir ne de görmezden gelinir. Yara izleri kalır. İsa, öğrencilerinin kim olduğunu anlamalarına yardımcı olmak için bu yaralara bile dikkat çekti. Bu anlamda, ebediyen dirilen Tanrı, sakatlık ile tanımlanır.
On altı yıl önce hastanede Benny’yi kollarımda taşırken yüksek sesle merak ettim: “Down sendromu dünyada günahın bir tezahürü müdür?” Benny’nin durumunu, Tanrı’nın iyi yaratma hatasının bir örneği olarak gördüm. Bu konudaki sözlerim günahtı. Biyomedikal kelimemiz kusur veya bozukluk anlamına gelir.
Annem kibardı, “Penny’nin doğumunda gördüğüm tek günah, ona nasıl tepki verdiğimizdir.”
Annem, beni bilim adamlarının sosyal engellilik modeli dediği şeyle tanıştırdığını bilmiyordu. İsa’nın özürlülerle olan etkileşimlerinde sonunda fark edeceğim bir gerçeği doğruladığını çok az biliyordu. Torununun, Tanrı’nın yarattıklarından daha fazla günahın bir ürünü olmadığını öğrendi. Sözleri beni İsa’yı tanımanın ve insan olmanın ne demek olduğunu yeniden tasavvur etme yoluna koydu. Onun sözleri, hepimizin Tanrı’nın iyileşmesine ihtiyacımız olduğunu ve İsa’nın iyileşmesinin, sevgimize ve topluma ait olduğumuza inanma ihtiyacımızı öngördüğünü görmeme yardımcı oldu.
İyi Cuma günü şükreden ve Paskalya’da sevinen her Hristiyan için, engellerimizi silerek veya bedenlerimizi onararak değil, tüm sınırlamaları, kırıklıkları, handikaplarıyla bedenlerimizin iyiliğini onaylayarak bizi iyileştiren Tanrı’yı kutluyoruz. ve ihtiyaç. Bizi değiştirerek değil, bizi sevgilimizi tanımaya çağırarak iyileştiren bir Tanrı’ya bakıyoruz.
Hepimizi olduğumuz gibi sofraya kabul eden bir Tanrı’yı kutluyoruz.
TIME’dan daha fazla okunması gereken hikaye