Suistimal edilen bir çocuğun istismarı29381x 21. 01. 2015 1 Okuyucu
On yaşındayken, bir çocuktan kadın oldum. Babam fark etti ve düzgün bir şekilde takdir: Bana dokunmaya başladı, mastürbasyon yaptı, oral seks yaptı, ona ulaşmamı zorladı. Kız kardeş doğmadan on bir tekrarlandı. Onu sevdim, ama aynı zamanda kendimi suçlu hissettim: Babam anneme ait ve ben onu aldattım? Aile mutluluğunu bozan bir sevgili gibi hissettim. Aynı zamanda, babam olmadan asla cinsellik yapamayacağımı söylüyordum. o gelmedi, aslında benim yüzünden iyi gösterdiBende on saatte onluk bilmem gerektiğini düşündüm. O zamanlar bunun kötü olduğunu ya da olmadığını düşünmedim, aksine, ailemizin bir model olduğunu düşündüm. Tabii ki kimseye söylemedim. Okulda daha da kötüye gittiğimde ve nevrotik tikleri kullanmaya başladığımda, ailem beni almak için beni doktora yolladı çare. Doktorumla birlikte motiveBeni görmediği her gün için kontrol altına alınamayacağımı kontrol etmek için bir taç alacağımı düşünüyorum. Ve Doktor değişti, sözüm ona bir ay boyunca sürdüğü zaman, otuz kron alabilirim! Dediğim gibi, normalde, kimse bana bir şey vermeyecek. Kendimi kontrol etmeye başladım güç üzerine. Bir dereceye kadar işe yaradı.
Yirmi yaşındayken, ben karışıktı. Çocuklarımı bir gece değiştirdim. Eğer yapmazsam benden hoşlanmayacaklarını düşünmüştüm. Onlara da güç vermeyi çok isterdim. Bu arada, üç kez tecavüz ettik - ama kendim yapabileceğimi düşündüm. Ben kimseye söylemedim. Bu adamlarla hiçbir yere gitmedim.
Otuzda kocamla tanıştım. Cinsellik son on yılı aştı: Şimdi değişim hakkında çok şey söylemiyorum. İlişkimiz bundan muzdarip.
Beş yıl önce sessizliğimi kırmaya ve babama bir mektup yazmaya karar verdim. Aileye çeyrek asır önce olanları ailemize ve bana nasıl zarar verdiğini anlattım. Babam yaptığı şeyin benim iyiliğim için olduğunu ve beni incitemeyeceğini düşünüyor. Annem bir daha hiç bir şey duymak istemiyor, kardeşimin endişelerinden yeterince var. Bir hemşire onun sadece ilgisini gösterdi, ama buna inanamayacak kadar zordu. En azından kaçınıldı.
İki yıl önce kızıma bir sezaryen bölümü verdim. Annelik hastanesindeki bazı personelin davranışlarından, bir kez daha kötüye gittiğimi ve bütün puerperium için ağladığını hissettim.
Yakında kırk olacağım. Bu olaylardan otuz yıl geçti, ama hala korkuyorum. Kızımız hakkında, ya onu yalnız bıraksam onu yalnız bırakmazsam ona zarar vermez? Yanlışlıkla, ona zarar veriyorum çünkü istismar mağdurlarının da suistimal ettiği biliniyor mu? Sınır sorunlarım, psikosomatik hastalığım ve başka ne tarif edemiyorum, ama şu anki hayatımı olumsuz etkileyen şeyler var. Böyle eski bir ilişkinin artık beni etkileyemeyeceğini söylüyorum. Tam tersi doğrudur ve sonunda iyi olacağımı karara bağlarım.
İlk defa tecavüz ve çocuk istismarı mağdurları için bir kendi kendine yardım grubu toplantısında gidiyorum. İlk kez, bende aynı şeyi yaşayan biriyle konuşabilirim. Orada kendiminkini hissediyorum. Bu bir başlangıç ve umarım bir takip ve mutlu bir sona sahip olacak. Bu arada, parmaklarımı tutuyorum.