İş yerindeyim.
Şu anda burada kimsecikler yok. Işıklar kapalı. Ortama huzurlu bir grilik hakim.
Dışarıda yağmur yağıyor. Trafikte kalan arabaların korna sesleri kalın çift camın arkasında. Periyodik aralıklarla durağa yanaşan tramvayın anonsları tatlı bir müzik gibi.
Ben kalan işlerin ne olduğunu, neyi nerede bıraktığımı, neye nereden başlamam gerektiğini çıkartmaya çalışıyorum. Her şey fazla karışık geliyor nedense.
Sessizlik, ne kadar güzel…