Antik Yunan'da Stoacılığın kurucusu olan Zeno'nun felsefe çalışmalarına alaycı Crates'in yanında ders vererek başladığı söyleniyor. Sonuç olarak Zeno'nun öğrendiği ilk şeylerden biri, utanç verici olmayan şeylerden utanmamaktı.
Bu dersi pekiştirmek için, Crates görünüşe göre Zeno'yu halka açık yerlerde mercimek çorbasıyla dolu bir tencere ile dolaştı. Zeno'nun utandığını görünce ve potu gözden uzak tutmaya çalıştığında, Crates asasıyla vurarak potu kırdı. Zeno, mahcup olarak kaçtı. Bunu yaptığında, Crates seslendi:
"Neden kaçıyorsun, benim küçük Fenikeliyim? Başınıza korkunç bir şey gelmedi ”(DL 7.3).
Ve tabii ki Zeno'ya kötü bir şey olmamıştı. Sadece başkalarının onun hakkında kötü düşünmesinden endişe ediyordu. Ve başkalarının ne düşündüğü hakkında endişelenmek, sonunda Zeno'nun üstesinden gelmeyi öğrendiği bir şeydi.
Bu, senin ve benim, herkesin gerçekten, mutlu olup iyi bir hayat yaşayacaksak öğrenmemiz gereken bir şey.
Çünkü bu hedefe ulaşmak istiyorsanız, iyi bir hayat yaşamak istiyorsanız, o zaman iki nedenden ötürü diğer insanların fikirlerine (nispeten) aldırış etmemeniz gerekir. Birincisi, aksi takdirde sizin sahip olmanız gerektiğini düşündükleri hayatı yaşarsınız, sizin değil. İkincisi, aksi takdirde kazanamayacağınız bir oyun - tanıma oyunu - oynarsınız.
İlk noktanın açık olduğunu düşünüyorum. Her zaman diğer insanları memnun etmeye, onların düşündükleriyle yaşamaya çalışıyorsanız, o zaman hayatınızdan karar vereceğiniz hiçbir şey kalmayacaktır.
İkinci nokta da oldukça açıktır: her zaman daha büyük bir balık vardır. Tanıma oyununu kazanabileceğinizi düşünüyorsanız yanılıyorsunuz.
Göstermek için, bu şekilde düşünün. Pazarlamacılar, çeşitli ünlülerin ne kadar popüler olduğunu ölçmek için Q-Score denen şeyi geliştirdiler. Amaçları, büyük firmaların bu puanları hayran kitlelerine daha etkili bir şekilde reklam vermeleri için kullanmalarına izin vermekti. Bir noktada Obama bu listenin başındaydı. Şimdi, değil (çünkü o kadar haberlerde yok). O maçta kazansanız bile, kısacası, yerinize değiştirileceksiniz.
Bu noktaların anlamı, hepimizin öğrenmesi gerektiği, hepimizin pratik yapması gerektiğidir , başkalarının hakkımızdaki fikirleri hakkında endişelenmemeliyiz. Ve aslında daha zor Stoacı eylemler varken - özgürce ölmek gibi - bu uygulama, gerçekleştirebileceğiniz günlük aktivitelerin en zorudur.
20. yüzyıl Yunan antik filozofu Pierre Hadot, daha iyi bir insan olmanıza yardımcı olan bu uygulamaları “ruhsal egzersizler” olarak adlandırdı, çünkü bunlar bedeninizden çok ruhunuz için ilaç gibidir.
Hedefi unutulmaz bir şekilde ortaya koymak için: Yenilmez bir hayat yaşamak için, günlük savunmasızlığı uygulamalısınız.
Daha az paradoksal bir dilde, kontrolünüz dışındaki olayların hayatınızı mahvetmediği Stoik mutluluğa ulaşmak için, utancınızın kaynaklarına hitap etmelisiniz - savunmasız olmalısınız.
O zamanlar insanların normalde bu kavram hakkında düşündükleri şekilde anlaşılan savunmasızlık uygulaması, Stoacıların düşündüğü gibi cesaretten başka bir şey değildir. Bu benim ana iddiam.
Yapacağım şey, daha mutlu bir hayat yaşamayı öğrenebilmeniz için Stoacıların ardından gelen utanç ve kırılganlıkla ilgili iki ruhsal alıştırmayı açıklamaktır. Bu açıklamada, söz konusu olanın cesaret olduğunu da savunacağım.
Bu alıştırmaların daha kolay versiyonuyla başlayalım.
Artık Zeno'nun yazdığı Cumhuriyet yok , ama görünüşe göre bu klasik antik çağda tartışmalıydı. Sözde “ütopyasında” tapınak, mahkeme ve spor salonu inşa edilmesini yasakladı. Dahası, Diogenes bize şunu söylüyor:
“Erkeklerin ve kadınların aynı elbiseyi giymesini ve vücudun hiçbir bölümünü tamamen örtmemesini teklif ediyor” (DL 7.33–34).
Zeno neden insanların vücudunuzun tüm bölgelerini örtmeyen çift cinsiyetli giysiler giymesini istesin?
Buradaki Stoacı ders, insanların diğer insanların kendileri hakkında ne düşündüklerinin fazlasıyla bilincinde oldukları ve yanlış bir şekilde sosyal normlara uymaya çalıştıklarıdır. Bunlar, belirli cinsiyetlerin nasıl davranması gerektiğini ve vücudun bazı bölümlerinin utanç verici olduğu fikrini içerir.
Bu, Stoacı savunmasızlığı uygulamak için bir çuval bezi giymeniz veya çıplak dolaşmanız gerektiği anlamına gelmez (belki Zeno çıplaklığı sevebilirdi?).
Sosyal savunmasızlığı uygulamak için yapmanız gereken en önemli şey, sosyal kategoriler ve bunlarla ilgili beklentiler tarafından kapana kısılmamayı öğrenmektir. Size cinsiyete göre ayrılmış bazı örnekler vereceğim (çünkü bu önemli bir sosyal kategori).
Erkekler için zorluk şu şekilde ifade edilebilir: “kız gibi” şeyler yapabilir misin? Örneğin içecek olarak bir Cosmo sipariş edebilir misiniz? Yoga dersine gidebilir misin?
Kadınlar için zorluk erkeksi faaliyetlerde bulunmak olamaz - en azından basitçe değil. Bunun nedeni, kadınlar erkeksi şeyler yaptıklarında, hala iyi veya en azından o kadar da kötü sayılmama eğiliminde olmalarıdır. Örneğin, dört saniyede bira içebilen bir kadın, yerel bardaki kardeşlerin saygısını kazanacaktır.
Daha iyi bir örnek, ünlülerin ara sıra performans sergilediğini gördüğünüz makyajsız zorluklar olabilir. Kadınlar makyaj kullanmadıklarında açıkça erkeksi kategorilere girmiyor - bu sadece savunmasızlık.
Bir arkadaşım, alışılmadık bir şekilde bir kadın olarak savunmasızlığı uyguladı. Bir süredir bir erkekle (aynı zamanda bir arkadaşıyla) çıkıyordu. Akşam yemeğine gittikten sonra yemek ona pek iyi gelmedi. Bu yüzden basitçe bu gerçeği açıkladı ve sonra arabada osurdu. Bir kadının yapabileceği en seksi şey değil ama erkek arkadaşı güldü… ve şimdi nişanlandılar. Yani bu savunmasızlık gösterisinden iyi bir şey geldi.
Cinsiyetiniz ne olursa olsun, peşinde olduğunuz şey “duygusal bir biliş”, bir duygudur. Düşünce şu şekildedir:
Bana bakıyorlar… ve ben “olması gerektiği gibi” değilim.
Stoacılar bunu ani bir izlenim olarak adlandırdı. Henüz tam anlamıyla mantıklı değil. Kendinizi bu izlenimleri kabul etmekten alıkoymanız gerekir, böylece haklı olup olmadıklarını anlayabilirsiniz.
Önemli olan kısım, bu hissin değerlendirici kısmının mantıklı olup olmadığını anlamaktır. Evet, bana bakıyorlar. Ama bu büyük bir anlaşma değil. Ayrıca, evet, sosyal normlara uymuyorum - "olması gerektiği gibi" değilim. Ama bu neden önemli? Bu neden kötü?
Zeno'nun halka açık yerlerde mercimek tutmasının nesi yanlıştı? Cosmo sipariş eden birinin nesi kötü? Bir kadının osurmasının nesi bu kadar korkunç? Hiçbir şey değil.
Bu duyguyu bulun ve bunun kötü bir şey olduğunu düşünen kısmı ayırmayı öğrenin. Değil. Bir bütün olarak hayatınız, "onların" düşündükleri yüzünden daha da kötü gitmiyor. Ama bu mantıksız ilk izlenime kapılırsanız, o zaman olabilir.
Bu ruhsal egzersiz cesaretinizi artıracak. Umarım bu açıktır. Bir tencere çorba tutarak ya da koca bir kız gibi Cosmo ile (eğer erkeksen) halka açık dolaşmak cesaret ister. Erkek arkadaşının önünde osurmak cesaret ister ve yine de senden hoşlanacağını umuyor.
Ama "onların" yaşaman gerektiğini söylediği hayatı değil, kendi hayatını yaşama cesaretine ihtiyacın var.
Bunun ne kadar değerli olduğunu anlamak için bu şekilde düşünün. Kendi hayatını yaşamaya bir fiyat etiketi koyabilir misin?
Bir milyarderin, bir yıl boyunca her hevesine göre yaşamayı kabul ederseniz size çok büyük miktarda para ödeyeceğini söylediğini varsayalım. Ne kadar istersin?
Ya on yıl olsaydı? Bu durumda ne kadar istersiniz?
Öyleyse neden hayatını bedavaya veriyorsun? Neden şu anda "onların" dediklerini hiçbir ücret talep etmeden yapıyorsunuz?
İkinci tür ruhsal egzersiz, "kişisel savunmasızlık" olarak adlandırılabilecek duruma yönelir. Son grubun aksine, odak noktası sosyal kategoriler değil. Daha ziyade, bir kişi olarak kendiniz hakkında ne düşündüğünüz üzerine.
Atlet misin? Kimyacı? Bir girişimci? Yazar? Bunlar kişisel benlik anlayışının kategorileridir. Aynı zamanda en derin güvenlik açıklarımızın bulunduğu yerlerdir. Zeno, burada yine yararlı bir rehber olduğunu kanıtlıyor.
Zeno, bir süre felsefe uygulayıp öğrettikten sonra, mantıksal bilgisini hala geliştirmesi gerektiğini fark etti. Böylece okulundaki mantıksal filozof Polemo'dan bir şeyler öğrenmeye gitti ... ve Polemo fark etti.
Zeno'yu arayıp şöyle dedi:
"Zeno, bahçe kapısından içeri giriyorsun - bunun oldukça farkındayım - öğretilerimi uyguluyorsun ve onlara bir Fenike dönüşü veriyorsun [onları kendinmiş gibi göstermek için]" (DL 7.25).
Zeno yine de devam etti.
Bunu biraz düşünün. Zeno, kendisini bir filozof olarak düşündü, bir filozof olarak öğretildi, usta bir filozof olarak ününden geçimini sağladı. Yine de, buna rağmen, mantık anlayışının biraz yardıma ihtiyacı olabileceğini fark etti. Böylece öğrenci olarak başka bir filozofun okuluna gitti . Sonra, okulun efendisi bunun için onunla dalga geçti… ve Zeno yine de gitti.
Burada söz konusu olan savunmasızlık (sonuncusu gibi) bir travma ile ilgili değil (bunun için danışmaya gidin), ama gerçekten kişisel bir şeyle ilgili. Kendinizi nasıl düşündüğünüzle ve kimliğinizin özündeki güvenlik açıklarınızla ilgilidir.
Uygulamayı detaylandırmak için size başka bir hikaye vereceğim. Adil ve tutarlı olmak için kendimle ilgili bir şey yapmalıyım.
Bu yüzden Amerika Birleşik Devletleri üniversite sisteminde profesyonel bir filozofum. Bu, araştırma yapabilmem, çalışmalarımı hakemli kamu konferanslarında kabul ettirmem ve hakemli dergilerde yayınlamam gerektiği anlamına geliyor. Kim olduğumun özü bunun içinde saklıdır.
Yüksek okulda üç yıl geçti, bu süreci çözmemiştim. Akıllı olmam gerekiyordu. Ama konferanslara, hakemli dergilere kabul edilen hiçbir şeyi alamadım.
Karım benden iki yıl sonra yüksek okula başladı. Aynı zamanda lisans öğrencisi olarak tiyatro bölümüydü ve felsefeye geçti. Yine de ilk yılında çalışmasının hakemli bir konferansa kabul edilmesini sağladı ve bunu ben hala mücadele ederken yaptı.
“Devam et” tavsiyesini aldım ve çok denedikten sonra, sonunda başka bir yüksek lisans öğrencisinin konuşmasına… bir yorum… buldum.
Reddetme dağının üstesinden gelmek zordu, çünkü kısmen konferans başvuruları yılda iki kez gelme eğilimindeydi (veya en azından eğilimindeydi) ve aralarında çok fazla gecikme var. Yani başarısızlıklarınız aylarca oyalanıyor.
Zeno gibi bir şey yaptıktan sonra sonunda anladım. Felsefe yazmayı bildiğim fikrinden vazgeçmeye karar verdim.
Bunun yerine, tüm yayınlar arasındaki ortak noktaları bulmak için kendime bir dizi dergiyi gözden geçirme görevi verdim. Temelde bir sosyolog olarak çalıştım, neyin yayınlandığını, belirli konuların ne kadar yaygın olduğunu vb.
Sonra, utanç verici bir süre meta-çalışma yaptıktan sonra, filozofların yalnızca 15 kadar yayınlanabilir argüman yaptığını keşfettim. Gerçekte bunlardan sadece dördü lisans öğrencileri için erişilebilir durumda ve düzenli olarak basılı olarak çıktı. Ve bunlardan ikisi en düzenli olarak yayınlananlar gibi görünüyordu. Çabalarımı sadece bu formatlara odakladım… ve işe yaradı.
Bu yüzden, anlayana kadar kimliğimin özündeki bir şey hakkında mütevazı bir turta yedim. Stoik kişisel savunmasızlık egzersizinde söz konusu olan fikir budur.
Tıpkı son uygulamada olduğu gibi, burada da iş başında bir duygu ve düşünce silsilesi var. Şöyle bir şey oluyor:
X olmam gerekiyor.
X'ler y'yi yapan insanlardır.
Ama başaramıyorum de y.
Ben gerekir Yani olması bir X olarak başarısız
Ve bu yüzden ben bir başarısızlığım.
Burada sinsi bir kayma var ve spirali durdurmanız gerekiyor.
Yaptığınız şeyi başarısız olarak düşünmeyi bırakmanız gerektiğini söylemeyeceğim. Zeno'nun mantıksal açıklamasında gerçekten başarısız olduğunu fark etmesi çok önemliydi. Profesyonel akademik makaleleri nasıl yazacağımı bilmediğimi fark etmem çok önemliydi. Bu farkındalıklar olmadan hiçbirimiz gelişemezdik.
Ne durağına ihtiyaç olduğunu slayt gelen sonuçların, sen başarısız ne en Eğer devletlere, vardır . Hata bu. Bir sorudaki zorluk şudur: Bu konudaki gerçekleri düşünebilir ve mantıksız değerlendirmeyi bırakabilir misiniz?
İşte bu uygulamayı düşünmenin başka bir yolu: Kendi utanç hikayenizi anlatabilir misiniz? Belki başkasına değil, ama en azından kendinize?
Geçmişteki utanç verici olayları tam olarak olan şey olarak tanıyabileceğiniz noktaya gelmek istersiniz. Onları oldukları gibi ve iyi olduklarını kabul etmeyi öğrenmelisiniz.
Başarısızlıkla yüzleşmek zordur. Kişiliğinizin en samimi yönleriyle ilgili başarısızlıkla yüzleşmek katlanarak daha zordur.
Ama bunu yapmak zorundasın. Neler olup bittiğini anlamak, utancınızın kaynaklarıyla yüzleşmek ve sonra bunu ele almak için cesarete ihtiyacınız var.
Bunun sizin için ne kadar değerli olduğunu düşünmek için sonuncusuna paralel bir senaryo hayal edin.
Bir milyarderle tanıştığınızı ve sıkıldığı için size aşağıdaki teklifi verdiğini varsayalım. Diyor ki: Sana muazzam miktarda para ödeyeceğim, fiyatını söyle. Sadece hayallerine ulaşmaktan vazgeçmelisin. Ve yeni rüyalar düşündüğünüzde, onların da peşinden gidemezsiniz.
Rahat bir hayat yaşayabilirsiniz. Çalışmak zorunda kalmayacaksın ve seyahat edebilirsin. Ama hiçbir zaman değerli bir şey elde edemezsiniz. Aslında, bir konuda mütevazı bir şekilde iyi olur olmaz, sonsuza dek bırakmalısın.
Açık olmak gerekirse, bu sadece size statü veya tanınma kazandırabilecek arayışlarla ilgili değil. Ebeveyn ya da sevgili olarak bile iyi olamazsın. Bunlar da başarılardır ve özellikle değerlidir, bu yüzden bunlara da sahip olamazsınız.
Bu durumda ne kadar para talep edersiniz? Buna hiç değmez mi?
Öyleyse neden bedavaya kendinden vazgeçiyorsun?
Savunmasızlığı uygulamak cesaret kullanmaktır. Ve cesaret olmadan, hayatınızda gerçek değeri olan, yani iyi olan hiçbir şeyi başaramazsınız.
Bu benim birincil tezim oldu ve umarım şimdi mantıklıdır.
Bu parça, çağdaş, pratik bir Stoacı ile yaptığım bir sohbetten başladı. Sezgisel bir anlaşmazlığımız vardı.
" Neden Stoacılar için Mutluluk 'Akış' ve Bunu Nasıl Sürdürebilirsiniz ' başlıklı makalemde beğenmediği şeylere parmakla bakamadı . Temelde, Stoic flow için kullandığım örneğin çok "yumuşak" olduğunu düşünüyordu. "Sert" bir Stoacılık istiyordu.
Ona göre Stoacılık, Genç Cato'nun intiharı gibi daha örnek eylemlere odaklanmalıdır. Sıradan insanların günlük hayatı değil.
Bunlar iyi noktalar, ancak Stoacılığı bu şekilde atmanın onu maçoluk için bir sığınak haline getirmesinden endişeleniyorum. Maçoluğa teslim olmak, ihtiyacınız olan büyümeyi engelleyecektir; cesaret kılığına girmiş korkaklıktır.
Stoacıların erkekliklerinin (ya da kadınlıklarının) dış onayına ihtiyaçları yoktu, çünkü utanç kaynaklarını kasıtlı olarak ele alıyorlardı; güvenlik açığı uyguladılar.
Bu, günlük olarak yapabileceğiniz en zor uygulamadır. Aynı zamanda en önemlisidir.
Umarım bir şeyler öğrenmişsindir ve okuduğun için teşekkür ederim.
Bir yaşam biçimi olarak daha fazla felsefe için, dünyanın tüm geleneklerini kullanarak bültenime katılın.
Sebastian Purcell'in araştırması, dünya karşılaştırmalı felsefesinde uzmanlaşmıştır, özellikle de bu eski gelenekler bize nasıl daha mutlu ve zengin yaşamlar sürdüreceğimizi öğrettiği için. Bir filozof arkadaşı olan karısı ve üç kedisiyle New York'un dışında yaşıyor.
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Her 1 Ocak'ta, doğum günlerinde, bir sömestirin başlangıcında, ayın 1'inde, Pazartesi sabahı veya diğer keyfi belirteçlerde, dünyanın her yerinden sayısız insan, şimdi olduğu gibi, bir araya geleceğini ilan ediyor. Bundan böyle her şey farklı olacak.
Kendini sevmeyi ve kendini iyileştirmeyi uygulamanın birçok yolu vardır. Bilinçli rüya görme bunlardan biridir.
Yıllar önce sevimsiz bir kendi kendine yardım blogunda yazmaya başladım. Beğeniler için peynir yazdım.
Holly Riordan 1. Bazen insanlar gücün gerçekte ne anlama geldiğini yanlış anlar.