A. Dulles (1945) tarafından yazılan ünlü "Rusya'ya karşı mücadelenin doktriner hükümleri" ve W. Churchill'in (1946) "Fulton konuşması" gezegendeki askeri-politik durumun keskin bir şekilde arttığını gösterdi. O zaman yeni bir tarihsel Aşama - Doğu ve Batı arasındaki "soğuk" savaş aşaması, bazı siyasi gözlemciler tarafından "üçüncü dünya savaşı kullanılmadan" оружия“Aynı zamanda, 1949'in baharında, Birleşik Devletler bugün var olan bir NATO askeri bloğu yaratmaya başladı. Sovyetler Birliği'ni batı yönünden tehdit etmek ve SSCB'ye doğudan ve güneyden askeri bir tehdit oluşturmak amacıyla CEATO ve CENTO blokları organize edildi. Bu şartlar altında 1955 ve 1977'te dağılmış olan 1979'teki ülkemiz, 1955'teki Sovyetler Birliği'nin tasfiyesiyle aynı anda parçalanan Varşova Paktı olarak bilinen komşu Doğu Avrupa ülkeleri ile savunma birliğine girdi.
Savaş sonrası yıllarda, muhalif devletlerin koalisyonuna önderlik eden ve okyanusun, SSCB'den ve müttefiklerinin çoğundan askeri yapımda koalisyona yol açan ABD, ana güçleri deniz kuvvetlerini ve özellikle de nükleer füze bileşenlerini geliştirmeye yöneltti. Amerikalılar nihayetinde nükleer enerjili denizaltı tabanlı füze taşıyıcıları üzerindeki devletin nükleer potansiyelinin% 70'ine kadar dağıtım yaptı. 60 - 70'lerde sağlanan ABD Donanması. Mevcut 41'in üçte ikisi arasında balistik füzeler (SSBN'ler) taşıyan mevcut nükleer denizaltıların üçte ikisi. Üçte biri fabrika onarımlarındaydı. Aynı zamanda, savaşa hazır füze gemilerinden yarısı sürekli olarak denizde devriye gezdi. Böylece, savaşa hazır SSBN'lerin operasyonel voltaj oranı 0,5 idi ve bu gemilerin toplam bileşimine göre, 0,034 değerine ulaştı. Bu denizaltılar, yıl boyunca ortalama 90 devriyesi gerçekleştirdi. ABD Deniz Kuvvetleri, çok daha güçlü bir Trident stratejik sistemin 14 SSBN'sine sahipken, 2000 parçaları üzerinde toplam savaş başlıkları olan ABD Deniz Kuvvetleri, NN güçlerinin operasyonel voltajının benzer katsayıları bugün bile devam etmektedir.
Aynı dönemde, yüzün üzerinde çok amaçlı nükleer denizaltıya (PLA) sahip olan ABD Donanması 15-22'leri sürekli olarak savaş devriyelerinde tutuldu. Her yıl bu kampanyaların 100-120 siparişini gerçekleştirdiler. Kurslarında, genellikle ülkemizin karasularına karışan Barents, Japonya ve Okhotsk denizleri dahil olmak üzere, antisubmarin, keşif ve diğer işler yapıldı. Altmışlı yıllardan itibaren ABD Deniz Kuvvetleri denizaltıları, kendileri için düzenli hale gelen Arctic bölgelerini geliştirmeye başladılar ve ikincisinin yoğunluğu, şu ana kadar önemli bir düşüş göstermedi.
16-20'ten, 50-70-s içinde geçerli olan. ABD uçak gemileri, yarısı kaçınılmaz olarak hizmette ve 3-4 - denizde, Avrupa ve Asya kıyılarının gelişmiş bölgelerinde. Şimdi ABD Deniz Kuvvetleri'nde 11 uçak gemileri var. Ancak, toplam sayılarındaki bir düşüş, gelişmiş grupların kompozisyonunu etkilememiştir.
Güçlerinin altmışlı yıllarda Avrupa'da yer almasını sağlamak için ABD, SSL'ler için Holi Loch (İngiltere) ve Rota (İspanya) ve uçak gemileri için Akdeniz'de Napoli ve Augusta üsleri kiraladı. Asya kıtasında Apra Körfezi (Guam Adası) grev denizaltıları ve Yokosuka ve Subic limanları uçak gemileri için kiralandı. ABD, Akdeniz'in jeopolitik ve stratejik açıdan önemli bölgelerine özel ilgi gösterdi ve göstermeye devam ediyor. Savaş zamanında sürekli olarak orada bulunan ABD deniz filosu, kırkların sonlarında 6. Filo'ya dönüştü ve bu, ABD'den bağımsız bir politika izlemeye çalışan Arap devletleri üzerinde stratejik bir baskı aracı haline geldi. Ayrıca, bu filo SSCB ve dost devletleri için doğrudan bir tehdit olarak hizmet etti. Bölgemize yönelik füzeleri olan bu tiyatroda SS SS'lerin sürekli devriye gezme sayısının 1963'ten 1967'ye 2'den 10 birime ve 6'nın omurgasına arttığını söylemek yeterli. filo 2 uçak gemisi, 2 kruvazör ve bir düzineden fazla muhrip ve fırkateyndi.
ABD Donanmasının Pasifik ve Hint Okyanusları sularındaki temeli, mevcut durumuna göre bileşimi elliden 7 savaş gemisine ve destek gemisine değişen 227 inci operasyonel filosuydu. Ayrıca, yetmişli yılların ikinci yarısında ABD Donanması, uzun menzilli balistik füzeler, gemi karşıtı Harpoon ve cruise Tomahawk gibi yeni silah sistemleriyle hızla donatılmaya başladı. ABD müttefikleri filosunun askeri bloklardaki gelişme ve iyileştirme sürecinin paralel olduğu unutulmamalıdır: İngiltere, Fransa, İtalya, İspanya, Almanya, Japonya, vb.
Bütün bunlarda, SSCB ve müttefiklerini okyanus ve deniz yönlerinden engelleme potansiyeli düşmanı arzusunu ayırt etmek zor değil ve bu durumu değiştirmek için kendi okyanus filomuzu yaratmamız gerekiyordu. Bununla birlikte, yabancı deniz üslerine sahip olmayan ülkemizin jeostratejik konumu, kendi topraklarından uzakta faaliyet gösteren deniz kuvvetlerimizi, esasen özerk bir şekilde hareket etmeye ve okyanusa hemen hemen her yöne ulaşmaya zorladı; birleşik ABD Donanması ve NATO. Bu koşullar altında, gizli olarak hareket edebilen kuvvetler en etkiliydi. Ve bu nedenle, SSCB'de güçlü bir okyanus yüzeyi filosunun inşası devam etse de, asıl vurgu hala denizaltıları, ilk önce dizel-elektrikle ve sonra nükleer enerjiyle ve denizaltı kuvvetlerinin donanmanın ana kollarından biri haline gelmesini sağlamaktı.
Savaş sonrası yeni bir denizaltı neslinin oluşturulması için taktik ve teknik şartnamelerin geliştirilmesi ve yayınlanması 1946'ta gerçekleştirildi, aynı zamanda mevcut tersanelerin gelişimi ve yeni işletmelerin inşaatı başladı. Aynı zamanda, filolarda denizaltıların yeni yayılma noktalarının yaratılması, her şeyden önce Kuzey ve Pasifik'te, denizaltı subaylarının eğitimi için eğitim müfrezelerinin genişletilmesi ve dönüştürülmesinin yanı sıra, denizaltı subaylarının eğitimi için yeni deniz okulları oluşturulmasına başlandı. Zaten savaş sonrası yılların başlarında, Deniz Kuvvetleri her yıl 8-10 yeni denizaltılarla yeniledi, ellili yaşlarda imleçleri 40 - 60 birimlerine ulaştı. bir yıl ve bu kayıt 1955 denizaltılarının derhal Sovyet Donanması tarafından işletime alındığı 72 yılıydı.
Aynı dönemde nükleer denizaltılar kurmaya karar verdik. Severodvinsk'teki 1958 yılında, ilk nükleer denizaltımızda, Deniz bayrağı yükseldi ve Sovyet Donanması'nda sadece 10 yıllarından sonra 50 SSN'lerden daha fazlası vardı. 1960'te, özel olarak tasarlanmış stratejik füze denizaltılarının (SSBN) inşaatı başladı; bunlardan birincisi, 1967 yılında üçte biri devreye alındı ve sadece 25 yılında 91 ünitesi tarafından inşa edildi.
Birleşik Devletler bile denizaltı filosunun bu kadar büyük bir inşasına sahip değildi ve bu kesinlikle yalnızca askeri-bilimsel ve ekonomik potansiyeli en yüksek olan bir ülkenin buna dayanabileceğinin bir göstergesi. Bununla birlikte, bazı uzmanlara göre, denizaltı filosunun yapımında, özellikle de son on yılda, temel olarak genellikle verilen bazı yanlış hesaplamalar yapıldı: çeşitli amaçlara sahip denizaltı projelerinde ifade edilen birleşme ve standardizasyon eksikliği (sadece 7 numaralı balistik füze denizaltıları) kanatlı projeleri olan projeler - 5 ve çok amaçlı projeler - 9), doğal olarak maliyeti arttırdı ve inşaat ve çalışmalarını zorlaştırdı; şok sistemleri (doğrudan SSBN, denizaltı ve denizaltı) ile faaliyetlerini destekleyecek altyapı arasındaki dengesizlik. Bununla birlikte, unutulmaması gereken başka bir taraf daha vardı: her yeni proje, metalin içine yerleştirilen çok sayıda denizaltı ve onların çalışmalarının deneyimi nedeniyle, tasarım fikirlerinin geliştirilmesinde bir adım oldu, Sovyetler Birliği, denizaltı yapımında dünya lideri oldu.
Büyük bir kısmı, sadece deniz kıyısında bulunan bölgelerde değil, aynı zamanda bölgemizin derinliklerinde bulunan hedefleri de kullanmaya çalışan, NATO’nun Deniz Kuvvetleri’nin deniz ve okyanus yönlerinden ellilerde sürekli bir tehdidin varlığı; daha fazla eyleme git. İlk başta bu, yabancı deniz gemilerini izlemek ve gerektiğinde bunlara karşı koymak için okyanustaki gemi ve denizaltıların periyodik çıkışlarında ve uzun mesafeli denizcilik bölgelerinde ifade edildi. Bu durumda, 1956 yılında tam uzun otonomi için ilk uzun dizel tekne yürüyüşleri yapıldı. Ancak henüz modern anlamda hizmet ile savaş değildi.
Denizaltıların savaş hizmetinin kaynağı, ellili yılların sonunda, bir denizaltı grubumuzun jeopolitik açıdan önemli bölgelerden biri olan Akdeniz'e gönderilmesiyle ilişkilendirilebilir. Orada Adriyatik'teki Vlora Körfezi'nde, Arnavutluk'la anlaşarak, Ağustos ayında 1958 denizaltılarımızı 4'i temel almaya başladı ve bir yıl sonra üyelikleri 12'e yükseldi. Bu dönemde teknelerimiz yalnızca Sovyetler Birliği'nin bölgedeki varlığını göstermedi, aynı zamanda çevreleme görevlerini de çözdü. Örneğin, 1959'in sonunda, V. Kozlov komutasındaki 613 projesinin denizaltıları, denizdeyken, şu anda Başkan Eisenhower'ın neden olduğu ve şu anda Başkan Eisenhower'ın olduğu gemide, Amerikan gemisi kruvazörü Des Moines'in önderlik ettiği ABD savaş gemilerinin çıkarılmasının emri altına girdi. ABD Deniz Kuvvetleri'nde karıştırın. Bununla birlikte, 1962 yılında, bu ülkeyle olan ilişkilerin kopması nedeniyle, 8 tekneleri üslerine geri döndü ve 4 Arnavutluk'ta kaldı.
Ancak, 1964 yılına kadar Denizaltı gemileri, denizaltılar da dahil olmak üzere, Akdeniz'de sadece tek seferler yapmışsa, bu yılın Eylül ayında oraya bir gemi müfrezesi gitmişti ve Temmuz 1967'den beri orada bir operasyon filosu düzenlendi, çeşitli denizaltılar ve denizaltılar dahil. Aynı zamanda, Sovyet tekneleri okyanusların diğer sularına hakim oldu. Örneğin, 1962 yazında Lenin Komsomol denizaltısının Kuzey Kutbu'na kadar Kuzey Kutbu'na giden filonuzun tarihinde ilk keşif gezisini yaptığı yaygın olarak biliniyor. Ertesi yıl, Kuzeyden Pasifik Filosuna buz altında Arctic geçişleri, Proje 627A'nın torpido denizaltıları ve Proje 658'in füze denizaltıları tarafından gerçekleştirildi ve Proje 627A'nın bir başka denizaltısı Kuzey Kutbu'nda buz kıran bir kampanya yaptı. Aynı yıl, roket denizaltısı, pr. 629, kuzeydoğu Atlantik'teki ilk muharebe devriyesine katıldı ve PLA pr. 627A, bu okyanusun ekvatoral bölgesini geliştirmek için bir kampanya tamamladı.
1964'te, ilk kez, iki nükleer denizaltının güney yolu (Ave. 627А ve 675) ile Kuzey'den Pasifik Filosuna bir grup geçişi yapıldı. Aynı zamanda, Pasifik Filosunun gemileri, Kuzey Pasifik Okyanusu'nun sularının yanı sıra Filipin ve Güney Çin denizlerinde de ustalaşmıştır. Yıl boyunca, denizciler 1965 - 12 ve 1966 - X - 27 yıllarında bu alanlara beş seyahat yaptılar. Denizaltı filosunun sayısı arttıkça, uzak bölgelere yapılan tekne gezilerinin sayısının arttığı ve ara sıra yapılan özerk seferlerin, NATO Donanması'nın faaliyetlerine bir cevap önlemi olduğu düzenli bir savaş hizmeti haline geldiği belirtilebilir. Sonuç olarak, yetmişli yılların ortalarında tek bir gemi ve denizaltı navigasyonundan - okyanusların çeşitli alanlarında sürekli olarak faaliyet gösteren operasyonel ve operasyonel-taktik bağlantıların kurulmasına; NATO grevinin zaman zaman ve zaman sınırlı gözlemlenmesi, en önemli deniz ve okyanus alanlarında baskınlık kazanma görevini zorlar; devletimizin deniz nükleer kuvvetlerinin kuvvetleri tarafından nükleer saldırganlığı önleme sistemi örgütlemek ve oluşturmak için balistik füzeler taşıyan dizel denizaltılara tek çıkışlar.
Yıldan yıla, hizmetle mücadele amaçlı denizaltı kampanyalarının sayısı arttı. 1968'ta ise, aşağıdaki görevler gerçekleştirildi: 1 - SSBN, 12 çok amaçlı PLA ve 88 dizel denizaltıları, 1984, 89 ve 85, 72'te. Bu dönemde, denizde yayılan devletimizin nükleer füze potansiyeli, 200 zamanlarından daha fazla ve balistik füze denizaltılarının (SLBM'ler) atış menzili - 4 zamanlarına göre artmıştır.
Deniz Kuvvetleri'nin askerlik hizmetindeki, Sovyetler Birliği'nin diğer silahlı kuvvetlerinin aksine, barış dönemindeki temel farklılıkların, barış döneminde şöyle olduğuna dikkat etmek gerekir:
- büyük mekansal kapsam (altmışlı yaşlardaysa, denizaltı kuvvetlerimizin savaş hizmeti 100 milyon kilometrekare veya dünya okyanusunun yaklaşık% 30'i kadar olan bölgeleri kapladıysa, seksenlerde 250 milyon kilometrekare'yi ya da su alanının% 70'ini geçti);
- devletin diğer silahlı kuvvetlerinin günlük faaliyetlerinin gerçekleştirilmesinin imkansız olduğu, üslerinden ve kendi topraklarından (15000 km'ye kadar) önemli bir mesafe;
- Gruplarının aranması ve izlenmesi de dahil olmak üzere, yabancı filoların güçleri ve araçları ile muhalefet bağlamında doğrudan temas.
Başka bir deyişle, askerlik güçleri sadece Donanma'nın değil, aynı zamanda devletimizin tüm silahlı kuvvetlerinin ön saflarına dönüştü, barış zamanında operasyonel görevleri çözdü ve en yüksek savaşa hazır olma derecelerine girdiler. Askerlik hizmetinin gerginliğinin zirvesi seksenli yılların ortalarına düşer ve sonrasında kademeli olarak azalmaya başladı ve 1991'ten çığ gibi bir düşüş yaşandı.
Denizaltı güçlerimizin savaş sonrası yıllardaki faaliyetlerinden bahsetmişken, Varşova Paktı ve SSCB Savunma Bakanlığı'nın ortak silahlı kuvvetlerinin ortak faaliyetleri ve ayrıca Donanma ve filo ölçeğinin tatbikatları çerçevesinde yapılan tüm büyük tatbikatlara sistematik olarak katıldıkları hatırlanmalıdır. Bu nedenle, 1965 yazında yapılan Kuzey Filosu "Pechora" nın ilk ana öğretiminde, 48 denizaltıları (ki bunlar 8 nükleer, 4 dizel roket ve 36 torpido dizel) yerleştirildi; "Ocean-70" SF manevraları üzerinde 40 PL (10 atomu dahil), TOF - 28 PL (9 atomik); "'Ocean-75" manevralarında SF 35 PL (13 atomu), TOF - 24 PL (10 atomik) ile çıktı; "Kuzey-77" SF egzersizlerine 22 PL (10 atomik) ve Pasifik Filosunu "Rainbow-77" - 21 PL (10 atomik) egzersizlerine koydu; 80 Denizaltı ve Denizaltı'dan daha fazlası, stratejik denizaltı 50 dahil, “Okyanus-21” öğretimi ile Atlantik Okyanusu'na girdi.
Denizaltı komutanlarına verilen görevlerin niteliği ilgili belgelerde savaş hizmetinin kökeninin ve gelişiminin tarihi korunmuştur. Böylece, ellili yıllarda esas görevi keşif yapmak, çeşitli potansiyel düşman güçlerin faaliyetlerini tanımlamak ve navigasyon alanları geliştirmek oldu. Raporlarının verileri, savaş başlığı komutanlarının ve denizaltıların ve denizaltıların hizmetlerinin denizaltı şeflerinin raporlama belgeleri ile birlikte, deniz kuvvetlerinin merkez müdürlüklerinde incelenen ve incelenen ve incelenen ve incelenen ve incelenen ve incelenen ve incelenen eğitim çalışmaları ile mücadele ve eğitim hizmetlerine yönelik yöntemlerin iyileştirilmesi için yöntemler verilmiştir. Bununla birlikte, "savaş hizmeti" terimi, ilk kez Deniz Kuvvetleri Komutanı ve Deniz Kuvvetleri Komutanı Genel Direktörü ve yılın 1963'in Kuzey Filosunun görevlerini tanımlayan yılın donanması 1964’in direktifleri tarafından onaylandı.
İlk idari belgelerde, savaş hizmetinin görevlerinin oluşturulmasının nispeten spesifik olmadığı söylenmelidir. Daha sonra, Donanma Genelkurmay Başkanları, Donanma Akademisi ve NII Araştırma Enstitüsü, Baş Komutanı memurları tarafından doğrulanan Donanma savaş servisinin deneyimlerinin analizine dayanarak, Savunma Bakanına 1964-1965 için yaptığı askerliğin sonuçları hakkında bir rapor sundu. Bu malzemelerin incelenmesine dayanarak, ikincisi Atlantik, Arktik ve Pasifik Okyanularında Donanma tarafından taşınmaya devam etmeye karar verdi ve Genelkurmay Başkanı tarafından özel bir yönerge çıkardı. Daha sonra, Kasım ayında, 1965’ta, savaşla ilgili sorunlara ilişkin askeri-teorik bir konferans düzenlendi; Sonuç olarak, yalnızca 1965'ten 1968'e kadar, çeşitli savaş hizmeti konularında 20'ten daha fazla kurallar yayınlandı.
1970'den beri Donanmanın askerlik hizmeti özel talimatlar ve el kitapları ile düzenlenmiştir. Filo karargahı, denizcilik havacılık Donanmanın uzmanlık araştırma enstitülerinin yanı sıra arka kısım. Teklifleri, Genel Merkezde, Donanmanın diğer merkez ve ana bölümlerinde özetlendi ve dikkate alındı, ardından Donanmanın Başkomutanı tarafından imzalanmak üzere ilgili bir belge hazırlandı.
Sonuç olarak, yetmişli yılların ortalarında, denizaltıların savaş hizmetindeki çözdüğü görevler, yönetim belgelerinde daha net bir şekilde kristalleşti. Bunlardan başlıcaları:
- SSBN’lerin düşman topraklarında önceden belirlenmiş hedeflere füze saldırıları başlatmaya hazır olmaları için devriyelerle ve roket görevleriyle mücadele etmek;
- yabancı deniz kuvvetlerinin füze ve çok amaçlı nükleer denizaltılarını araştırmak ve onları bir savaş durumunda yıkıma hazır olmaları için daha fazla takip etmek;
- uçak gemisini ve diğer NATO ve diğer deniz kuvvetleri kuvvetlerinin diğer grev gruplarını izlemek, onları düşmanlıkların başlamasıyla birlikte ana hedeflere yönelik grevleri gerçekleştirmeye hazır belirlenen alanlarda izlemek;
- yabancı denizaltıların ve yüzey gemilerinin istihbarat faaliyetlerinin Sovyet kıyılarına yaklaşımı engellenmesi ve önlenmesi;
- Ülkemizin çıkarlarını sağlamak ve okyanusların önemli bölgelerinde potansiyel bir düşmanın deniz kuvvetlerinin saldırgan eylemlerini önlemek.
Kıtalararası atış menzili denizaltı denizaltı füzesi taşıyan denizaltılarımızın donatılışıyla seksenlerin ortalarına gelindiğinde, çoğunlukla filoların yakın bölgesinde devriye gezmeye başladıkları için, bu görevler savaş sırasında yüksek mücadele istikrarı sağlamak için SSBNB'nin desteğini destekledi.
Donanma'nın askerlik hizmeti göz önüne alındığında, barış döneminde filonun yalnızca günlük ana etkinliği ve savaşa hazır olma durumunu sürdürmenin en yüksek şekli haline gelmediği, aynı zamanda Donanma'nın yapım ilkelerinin doğruluğunu ve özellikle de bireysel sistemlerin doğruluğunu kontrol etmek için ana deney laboratuvarı olduğu belirtilmelidir. Bunun temeli, savaş hizmetindeki gemi ve denizaltı kampanyaları için raporlama belgeleriydi. İlk olarak, bir analiz yapıldı ve bireysel kampanyalar üzerinde sonuçlar çıkarıldı, daha sonra 1968'ten bu sonuçlar “üç ayda bir”, 1969'ten “yarı yıllık” ve son olarak da yıllık 1971 ile sonuçlandı. Aynı zamanda, 1968'ten Donanma'daki tüm şube araştırma enstitüleri ve Savunma Bakanlığı Araştırma Enstitüsü'nün ilgili şubeleri uzmanlık amaçlı gezilerin analizinde yer aldı. Sonuç olarak, bu tür bir uzun vadeli savaş hizmeti analizi, bu alanda araştırma yapmak için her savaş hizmeti görevinin çözüm seviyelerinin değerlendirilmesine ve bu hizmet düzeylerini en belirgin şekilde azaltan etkenlerin belirlenmesine ve ayrıca savaş hizmeti organizasyonunun iyileştirilmesine yönelik öneriler geliştirilmesine olanak sağlayan özel bir metodolojinin geliştirilmesine yol açmıştır. Gücü için dahil olan eylemlerin etkinliğini artırmak. Yıllar geçtikçe, 2000'in üzerinde teklifler ve tavsiyeler geliştirilmiştir, bunların% 80'ten fazlası filolarda ve endüstride uygulanmakta ve önemli bir pratik etki yaratmaktadır.
Kaynaklar:
Kuzin V., Nikolsky V. SSCB Donanması 1945-1991. SPb.: Tarihsel Denizcilik Derneği, 1996. C. 12-23, 28-30, 46, 458-460. 538-542
Kostev I., Kostev G. Stalin'den Putin'e Su Altı Filosu. Kitap 2. M.: Soneks merkezi, 2008. C. 23-79.
Patrushev V. Sualtı tarihinin ikinci yarısında zorlar. // Deniz koleksiyonu. 1993. No 6. C. 11-16
Y. Vetrov 1945 yılından itibaren Sovyet denizaltı kuvvetlerinin gelişimi. // Askeri geçit töreni. 1998. №6. C. 57-62