Baş Teknisyen Huang Xing, parlak ve ışıltılı kafası sağlam bir şekilde orta yaşlarına kadar hayatta kalmış, öfkeyle etrafta dolaştı. Vücudu etrafındakilere dönük olarak; sesinin tonu, hiçbir şeyden haberi olmayan hedeflere ateş eden bir makineli tüfeğe benziyordu. “Gece 23’e kadar veri kurtarma yaptık, sonra sabah 4’te işe geldik. O yüzden acele et ve şu işi hallet, ben de bu akşam eve gidip çocuğumun veli-öğretmen konferansına katılabileyim! Her seferinde okul tarafından azarlanıyorum. bir sonnafagun gibi sınıf öğretmeni ‘. O velet bu sefer bir kez daha başarısız olursa, o zaman beni yarından itibaren bir daha görmeyeceksin. Onu ölümüne kırbaçlayacağım, hayatıma mal olsa bile!”
Yan Xie onu teselli etti, “Endişelenecek bir şey yok, gelecekte her zaman polis gücüne katılabilir.”
Tepki karşısında hazırlıksız yakalanan Huang Xing, bir süre bakışlarını Yan Xie’ye dikti ve ardından farkında olmadan ağzından kaçırdı, “Mümkün değil!”
“…”
“Evet, nerede kalmıştık?” Huang Xing boğazını temizledi ve sanki bu konuşma hiç olmamış gibi çabucak geçiştirdi. “Ah, doğru. Veri kurtarma.”
“……”
“Kurbanı, Feng Yuguang’ı, fotoğraf galerisini, kişi listesini, son bağlantılarını ve Wechat hesabını geri getirmeyi başardık, ancak gerçek Wechat sohbet kayıtlarını geri getirmeyi başardık. Burada, görebileceğiniz gibi, yaptığı son aramalar var. Kurbanın vefatından önce aldığı son telefon, takma adla kayıtlı bir sim karta aitti, bu nedenle tam yerini tespit etmek ve gerçek sahibinin kim olduğunu tespit etmek imkansız.”
Yan Xie daha sonra listedeki ikinci satırı işaret etti. “Peki ya bu?”
Son gizemli gelen aramadan üç dakika sonra bir dış arama yapıldı. Bahsedilen arama sadece kırk sekiz saniye sürdü.
Kırk sekiz saniye ne çok uzun ne de çok kısa sayılabilirdi. Randevu almak için bu kadar zaman harcandıysa, o zaman çok uzundu. Ama aynı süre başka bir şey hakkında konuşmak için kullanılıyorsa, o zaman çok kısaydı.
“Bu konuda,” diye mırıldandı Huang Xing devam etmeden önce, “Telefonun sahibi, Feng Yuguang’ın da stajyerlik yaptığı şirketteki stajyer amiri kızı Ding Dang. O yirmi bir yaşında bir sanat eseri. geçen ay kurbanla sık sık temas halinde olduğu ortaya çıkan öğrenci. Gerçeği söylemek gerekirse, bu iki çocuğun karşılıklı konumları nedeniyle birbirlerine aşık olduklarını düşünüyorum.”
Yan Xie sırıttı.
Huang Xing şüpheyle sordu, “Neye sırıtıyorsun?”
“Yanıldığın için sırıtıyorum. Kurbanla o kızın çıkmış olmalarına imkan yok.” Yan Xie, içinde telefon olan bir kanıt çantasını salladı. “Bahis istiyorum?”
“…” Huang Xing ihtiyatlı bir şekilde, “Bunu cesurca iddia etmeden önce kayıtlara bir göz atmanızı tavsiye ederim.”
“Onlara bakmanın anlamsız olduğunu zaten biliyorum.”
“Neye dayanarak biliyorsun?”
Yan Xie sadece güldü, sorusuna cevap vermeye hiç niyeti yoktu. Bunun yerine, “İddiaya girmek ister misin?” diye tekrarladı.
Beyaz bayrağı sallayan Huang Xing pes etti, “Şu anda bana bir üstünlük sağlamaya çalışmıyor musun?”
“Senden bir adım öndeyim de ne demek? Burada sahip olduğum şey, gerçekler nedeniyle makul bir çıkarım. Bu arada, olayı tam olarak o kadar iyi bilmiyorsun…”
Anında bir figür belirdi, bir anda üst seviyeye hücum etti ve neredeyse Yan Xie ile kafa kafaya çarpışıyordu. “Bok-!”
Yan Xie keskin görüşlü ve becerikli olduğundan, havada ve genel yönüne doğru uçan bilinmeyen beyaz sıvıdan kaçmayı başardı. Bu da, geçen yıl Double Eleven Taobao satışları sırasında toplu olarak 200 RMB’ye satın aldığı siyah tişörtlerden birini kurtarabileceği anlamına geliyordu. Öfkeyle azarladı, “Ne yaptığını sanıyorsun?! Helter-Skelter!”
Bir eliyle soya sütü fincanını tutarken, diğer eliyle bir torba çörek taşırken, Han Xiaomei ürkmüş bir geyik gibi tepki verdi ve kekeleyerek haykırdı, “Ah! Yardımcı Kaptan Yan!—sen sensen—II.. “
Daha fazla dayanamayan Huang Xing yüzünü avuçladı.
“Buraya çalışmak için mi yoksa piknik yapmak için mi geldin?!” Yan Xie öfkeden kudurmuştu. “İhtiyar Gao nerede? Gao Panqing?! Sana bu kıza göz kulak olmanı söylemiştim, ama yine de onun çörek yemek için koşuşturmasına izin verdin? Şu Yaşlı Gao’nun kıçını saha ekibinden sürükle ve hemen buraya getir!”
“Hayır! Kardeş Gao değil, onu ilgilendirmez!” Han Xiaomei telaş içinde onu çabucak durdurdu. “Onları isteyen Yüzbaşı Yardımcısı Yan’ın arkadaşıydı! Daha önce ofisinize gittim ve benden ona yiyecek bir şeyler ısmarlamamı istedi…”
Yan Xie söyleyecek söz bulamıyordu.
Yüzünü süsleyen ifade, patlamak üzere olan aktif bir volkanı andıran birkaç değişiklikten geçti, ancak birdenbire ‘Jiang Ting’ adıyla anılan doğanın doğaüstü gücüne boyun eğmek zorunda kaldı.
“Senin bir arkadaşın?” Huang Xing meraktan konuştu.
“…Ah. Olay yerinden getirdiğim görgü tanığı. İşe koyulunca onu tamamen unutmuştum.”
Hem çörekleri hem de soya fasulyesi sütünü haksızlığa uğramış Han Xiaomei’nin elinden alan Yan Xie, bir kez daha onları kollarına doldurmadan önce bir an düşündü. İçinde telefon bulunan delil çantasını Huang Xing’e fırlattı ve “Jianning’e gelişinden beri kurbanla sık sık temas halinde olan kişileri bulun; Ding Dang adlı kız da dahil. Onları sorgulanmak üzere buraya getirin. , tek tek ve Yaşlı Gao’dan daha sonra ifadeleri benim için derlemesini istemeyi unutmayın.” Bununla birlikte, Han Xiaomei’den bir kez daha çörekleri ve soya fasulyesi sütünü kaptı ve ona bir bakış attı, onu aşağı yukarı tarttıktan sonra öfkeyle haykırdı, “—üniformanı böyle mi giymen gerekiyor? gömleğini pantolonunun içine geri sok!”
Han Xiaomei: “………….”
Çörekler elindeyken, Yan Xie hiç düşünmeden havalandı.
“O aptal herifi görmezden gel.” Huang Xing, gözyaşlarının eşiğinde olan Han Xiaomei’nin sırtını okşadı. Yan Xie’nin geri çekilen figürüne dudaklarını büzerek onu teselli etti, “— onun gibi otuz yaşlarında bir adamın neden hala kendine bir karısı olmadığını düşünüyorsun?”
Ofis masasının kenarında oturan Yan Xie, Jiang Ting’in önünde buharı tüten sıcak plastik poşeti biraz salladı. Adam uzanıp onu alamadan, Yan Xie onu geri çekti ve onun yerine vaka analizi raporunu masaya koydu. “Burada görev önce gelir.”
Jiang Ting havada asılı duran elini acele etmeden geri çekti. “HAYIR.”
Yan Xie, “Hayatınız şu anda benim ellerimde, bu yüzden size söylenenleri dinlemenizi tavsiye edebilir miyim…” diye yanıtladı.
Jiang Ting yukarı baktığında, ten rengi gözle görülür şekilde buzlu kar kadar solgundu. “HAYIR.”
Yan Xie, yüzünün solgunluğuyla birlikte gözbebeklerinin ne kadar siyah olduğunu görünce serseme döndü. İyileşmesi biraz zaman aldı, ancak geldiğinde, kişisel olarak soya fasulyesi kabına bir pipet attı ve bir topuzun dibine yapışmış ince kağıt tabakasını çıkardı. Daha sonra onları iki eliyle Jiang Ting’e sundu.
Jiang Ting, adamın elindeki soya sütünden bir yudum almak için öne doğru eğilmeden önce birkaç saniye sessizce ona baktı. Daha sonra, sanki Yan Xie’yi affetmiş gibi, kahvaltının geri kalanını üstlendi.
Yanlış olduğunu bilen Yan Xie, “Söyle o zaman, eğer kan şekerin düşükse, neden benden yolda bir yerde durup yiyecek bir şeyler almamı istemedin? Kim suçlanacak? Ah doğru, ortalıkta yarım paket bisküvi var— bak, seni kasten aç bırakmıyorum değil mi..”
“Fan Zhengyuan bir keş miydi?”
Jiang Ting, vaka analizini gözden geçirirken bir çörek ısırdı, ancak otopsi raporunu okurken durakladı.
“Hırıltı ve damar içi enjeksiyonlar; bu işte tam bir usta. Ne haber?”
Jiang Ting, analiz raporunda bir açıklama satırına işaret etti. “O halde pantolonunun cebinde bulunan amfetamin bileşimli ilacın gerçekten de alması gerektiğine neden inanıyor gibisiniz?”
Sorduğu soru, daha önceki vaka toplantısında Yan Xie tarafından ortaya atılan soruya benziyordu.
Yan Xie, eğlenceli bir havayla yanıt olarak sordu, “O halde neden durum böyle değil?”
“Eroin genellikle damardan kullanılıyor. Artan dopamin miktarının vücutta yayılması nedeniyle oluşturabileceği uyarıcı etki inanılmaz derecede şaşırtıcı. İlaç vücuda bir süre enjekte edildikten sonra dopamin sayısı artıyor. beyindeki alıcılar hızlı bir oranda azalırdı. bu nedenle, aynı seviyede uyarım elde etmek için, tüm ağır uyuşturucu bağımlıları sürekli olarak enjekte ettikleri miktarı arttırırlar. yine de, feng yuguang’ın vücudunda bulunan amfetamin bileşiği bir geçitti- çaylakları cezbetmek için kullanılan bir ilaç. Fan Zhengyuan’ın hissettiği telaş neredeyse sıfır olarak değerlendirilecek, bu yüzden onu kendisinin almayı seçmesi pek olası değil.”
Yan Xie, Jiang Ting’i küstahça boyutlandırdı ve gözleri hafifçe titredi. Ardından yüzünde tuhaf bir sırıtış belirdi. “Bundan nasıl bu kadar eminsin? Belki de uygun ve ucuz olduğu için onu atıştırmalık olarak almıştır.”
“Bu mümkün değil.” Raporun sayfalarını çevirirken, Jiang Ting kayıtsız bir şekilde detaylandırdı, “Kahraman sadece amatörleri kandırmak için pahalı bir şekilde satılıyor. Gerçekte, pazardaki malların üretim sürecinde kim bilir ne kadar glikoz ve talk pudrası karıştırıldı. Bunların fiyatının amfetamin bileşiminden yapılanlar kadar yüksek olması pek olası değildir.Üstelik morfinin etkisi geçmeden diğer pompalarla karıştırmak vücutlarını daha fazla üzecektir, bu nedenle Fan Zhengyuan’ın bunu yapması mantıklı.”
Ofisten sadece çevrilen sayfaların hışırtısı duyulabiliyordu. Başka hiçbir şey.
“…Bütün bu uyuşturucu işi hakkında çok şey biliyor gibiydin, ha?” Bir süre sonra Yan Xie’ye sordu.
Bu konuşma belli ki rotasından sapıyordu. Sonunda bir şeylerin ters gittiğini fark eden Jiang Ting yukarı baktı, gözleri anında Yan Xie’nin keskin, delici bakışlarıyla kenetlendi.
“-Neye bakıyorsun?” Jiang Ting, “On yıldan fazla bir süredir uyuşturucu denetiminde çalışıyorum, neden bu konuda bilgili olmayayım?”
O anda telefon birdenbire çaldı ve Yan Xie’nin cevabına verdiği yanıtı kesti.
“Hey, Yaşlı Qin! Evet. Güzel, sadece ateş et.. evet, evet. Buldun mu?”
Jiang Ting, Qin Chuan’ın hattın diğer ucunda söylediği şey hakkında karanlıktaydı. Kısa süre sonra, Yan Xie ofis masasından atladı ve aşırı bir hızla arabasının anahtarlarını aldı. Paltosunu kaparak, “Tamam! Gidip şu Taraftarın evini bir tarayın! Ayrıca bana diğer adresi de gönderin, gideyim” dedi.
Jiang Ting hala yavaş yavaş topuzunu kemiriyordu, birdenbire Yan Xie plastik poşeti ondan aldı. “Yemeyi bırak! Çabuk beni takip et, arabaya giderken yiyebilirsin.”
Jiang Ting kaşlarını çatarak, “Ne yaptığını sanıyorsun?” diye sordu.
“Uyuşturucuyla mücadele birimi, Fan Zhengyuan’ın evinden başka bir gizli operasyon üssü daha buldu. Şu anda bizi oraya götürmesi için bir muhbir ayarlamaya hazırlanıyorlar.” Çantanın içindeki çöreğe gizlice bir bakış atan Yan Xie’nin ağzının köşesi tiksintiyle seğirdi. “Ah, muhallebi. Yemek konusunda oldukça seçicisin, değil mi? Bundan daha hassas olabilir misin?”
Bununla birlikte, elinde çörek çuvalını taşırken dışarı çıkmak için arkasını döndü. Aniden, Jiang Ting beklenmedik bir şekilde onu kelepçesinden çekerek durdurduğunda, olduğu yerde donup kaldı. “Beklemek.”
“Evet?”
Jiang Ting koltukta hareketsizce otururken Yan Xie ayağa kalktı. Adamın vaka analizi raporunu sallamasını izledi ve “Soruşturmanız yanlış yöne gidiyor” dedi.
Tüm durum, üç saat önce konferans odasında yapılan hararetli tartışmanın tekrarı gibiydi, ancak şimdi rolleri tersine dönmüştü. Bu durumda, şiddetle karşı çıkan kişi şimdi Jiang Ting’di.
Yan Xie içten içe gülüyor olsa da bunu yüzeysel olarak göstermedi. Bunun yerine, sesinde bariz bir soğuklukla sordu. “‘Yanlış’ı tanımla.”
“Ceza Soruşturma Biriminin Fan Zhengyuan’ın uyuşturucuya bulaştığından şüphelenmesinin temeli, onun vücudunda uyuşturucu kalıntılarının yanı sıra onun bir silahlı soygun vakasına karıştığından şüphelenilmesidir. Ama ikimiz de silahlı soygunun olduğunu biliyorduk. Fan Zhengyuan ile hiçbir ilgisi yok ve ortaya çıkmasının tek nedeni canımı almaktı. Tek istisna, planının yarı yolda suya düşmesi.”
“Bu yüzden?” Yan Xie’ye bilerek sordu.
“Fan Zhengyuan’ın katili vücudundan bir şey alabildiğine göre, karşılığında da kolayca bir şeyler yerleştirebilir. Cebinde kalan uyuşturucunun, katilin polis soruşturmasını boşa çıkarmak için kullandığı bir taktik olmadığını nasıl doğrulayabilirsiniz? ?”
Kollarını kavuşturmuş ayakta duran Yan Xie, kendi düşünce zincirinde kaybolmuş gibiydi. Tembel bir şekilde, “Yapamazsın. İddialarını destekleyecek hiçbir kanıtın yok. Ayrıca, katilin yararına olmadığı sürece, polisin Fan Zhengyuan hakkında daha fazla soruşturma yapmasındaki sorunun ne olduğunu anlamıyorum?”
— Müdür Yardımcısı Wei’nin sorusu, vaka toplantısı sırasında Yan Xie’nin tartışmasının çıkmaza girmesine neden olan can alıcı noktaydı. Jiang Ting’in bu konuya nasıl yaklaşacağını öğrenmek istedi.
“Öyle,” diye yanıtladı Jiang Ting. “Zaman kazanmaya çalışıyor.”
Cevabı, Yan Xie’nin kısa bir an için olduğu yerde durmasına neden oldu.
“Hu Weisheng’i şahsen sorguya çekerken, evini, banka hesaplarını ve postasını baştan sona tararken, Fan Zhengyuan’ın liderliğini takip etmeleri için birkaç adam göndermenizi öneririm.” Jiang Ting ekledi, “Katil, Kaptan Yardımcınızın burnunun dibinde cinayet işlemekten çekinmedi, yani bu, onun için örtbas edilmesi gereken mevcut durumun kritik bir noktaya ulaştığı anlamına geliyor. polisin soruşturmasını iptal edebildi ve sonuç olarak yavaşlamasına neden oldu, o zaman Feng Yuguang’ın ölümünün Gongzhou’nun davasıyla tamamen aynı şekilde sonuçlanma olasılığı yüksek – bilinmeyen bir sonuçla.”
İkisi de bir an sessizce birbirlerine bakarken, Yan Xie gözlerini kıstı, “…O zamanlar vakayı araştırırken benzer bir şey mi oldu?”
Ancak Jiang Ting, onun dikkatli bakışları altında bile her zamanki gibi etkilenmeden kaldı. Yan Xie’den içinde çörekler olan plastik poşeti almak için ayağa kalkıyorum. Sonra hiç tereddüt etmeden çöp kutusuna attı.
“Artık üşüdüler” dedi.
Jianning’deki eski makine fabrikası bir zamanlar tüm güneybatı bölgesinin en göz kamaştırıcı mücevheriydi. Önceki on yılda, yetmişlerde, doğu banliyöleri, kendi hastaneleri, okulları, postaneleri ve diğer birçok tesisiyle donatılmış büyük ölçekli bir üretim hattıyla devasa, yoğun bir sanayi bölgesi kurmuştu. İşçiler emekli olunca işleri çocuklarına geçti. Devlet teşekkülü gıda, yağ ve et kuponları dağıtır, hatta ay yeni yılında bisiklet ve buzdolabı kuponları verecek kadar ileri giderdi. Bu güvenli istihdam nesilden nesile aktarıldı. Jianning’deki kızların çoğu, doğu banliyölerinden gelen işçilerin evlerinde evlendirilmekten gurur duyuyordu.
Bununla birlikte, bu zafer seksenlerin sonlarına doğru azalmaya başladı, ta ki işten çıkarılan işçilerin ani bir yükselişinin olduğu doksanlara kadar. Devlete ait büyük fabrikalar bundan böyle düştü ve perişan bir duruma düştü.
Eski günlerde bir zamanlar müreffeh yerleşim bölgesi şimdi ıssızdı ve görünürde tek bir ruh bile yoktu. Batan güneşin ışınlarının altında, harabe yığınları ve kırık duvarlar, her yere “Yıkın” yazan büyük kelimeler olarak görülebiliyordu. Plastik bir kulübede kurulan küçük dükkan, her türden şatafatlı ve rengi solmuş hazır erişte posterleriyle doluydu. Birkaç kirli görünüşlü çocuk hendeğin yanında çömelmiş, ara sıra kalın bir bölgesel aksanla yoğun bir şekilde bağlanmış yüksek, tiz bir çığlık atıyorlardı.
Birisi burada bir Ferrari sürse bile, bunun bir pedicab’a binmekten farkı yoktu, bu yüzden Yan Xie tamamen pes etti. Hemen fren yaptı ve arabanın motorunu durdurduktan sonra, “Hayır, yapamam. Önde devam edersek, o zaman parkur yapmak gibi olacak. Bu yüzden Kaptan Jiang’ı yolun geri kalanına gitmesi için rahatsız etmem gerekecek. yürüyerek mesafe.”
Eski moda boru şeklindeki binada, odaların %90’ının boş olduğunu söylemek zor olsa da, dairelerin yarısından fazlasının şu anda boş olduğunu söylemek doğru olur. Dışarıdan gün ışığının son ışınları içeri sızarken bile geçit hâlâ zifiri karanlıktı. Biraz daha ileri gidildiğinde, yılların biriktirdiği ürkütücü rutubet ve küf bir an bile tereddüt etmeden ortaya çıkıp yüzlerine saldırıyordu. Şaşıran Jiang Ting hapşırırken vücudunu bir ürperti sardı. “Ahu!”
Önde ilerlemek için ışık kaynağını el fenerinden ödünç alan Yan Xie, “O kadar hassas mısın?”
Jiang Ting, onu eğlendirmeyi reddetti.
Yan Xie, merdivenin dar alanından dikkatlice çıkarken, geçidin dağ gibi bir hurda yığınıyla dolu köşesinden yanlara doğru ilerledi. Sonunda binanın en yüksek katına, altıncı kata ulaşmayı başardı. Giysiler ve yorganlar verandaya bakan yürüyüş yolunun dışında asılıydı. Yürüyüş yolunun yan tarafındaki tüm kapılar sıkıca kapatıldı. İçeriye doğru ilerlerken, dördüncü köhne, sarı ahşap kapının polis bandıyla kapatıldığı görülebiliyordu.
Kollarını göğsüne yaslayan Jiang Ting, aniden görüşü Yan Xie’nin verdiği asker yeşili bir ceket tarafından engellendiğinde çevredeki ortamı yavaşça algıladı. “Mmhmm.”
“Hayır teşekkürler.” Jiang Ting, onu almak için herhangi bir harekette bulunmadı. “Eğer mahvedersem ödemeyi karşılayamam.”
Sadece siyah, kısa kollu bir tişört giymişti, sıkı ve esnek sırt kaslarını sergiliyor ve vurguluyor, onları her zamankinden daha belirgin hale getiriyordu. Sorulara yer bırakmayan Yan Xie, ceketi kafasına attı ve “Bu kadarı yeter. Eğer üşütürsen ya da bir tür hastalığa yakalanırsan, ben…” dedi.
Jiang Ting sonunda gerçeği ortaya koydu. “En son ne zaman kıyafetlerini yıkadın?”
“…”
Sessizce birbirlerine baktılar. Yan Xie’nin kapının kilidini açmak için anahtarı kullanması sadece bir dakika sürdü ve soğuk bir şekilde, “Giy onu ve çok fazla konuşma” dedi.
Kapı nemli ve karanlıktı. Kapı açıldığında, anlaşılmaz bir şekilde garip bir koku sızdı. Yan Xie burnunu kapatarak ışıkları yakmaya gitti, ancak güç ölçerin tamamen harap olması beklenmediği için boşuna. Daha iyi bir seçenek olmadığı için, Yan Xie telefonunu yalnızca çevrelerini aydınlatmak için kullanmaya devam edebildi; sadece yere saçılmış çöp yığınları tarafından karşılanmak için. Oda müfettişler tarafından daha önce iki kez incelenmişti, bu yüzden yuva gerçekten de göze hoş gelmeyen bir manzaraydı.
Kapıdan dikkatlice adım atan Jiang Ting, alçak bir ahşap yatağın yanında durdu, çevreyi incelerken kaşları hafifçe çatılmıştı.
“Saha personeli zaten iki kez arama yapmak için buraya geldi. İhtiyar Gao iş başındayken ve onun becerileriyle, bu yerde koşuşturan tüm farelerin çoktan kayıtlara geçtiğine bahse girerim.” Yan Xie umursamadan dirseğiyle ona bir yumruk attı. “Neden? Yüzbaşı Jiang, yoksulların yaşadığı evleri hiç görmedi mi? Lütfen düşüncelerinizi paylaşın.”
Jiang Ting, Yan Xie’nin telefonunu aldı. Yerde yarı çömelmiş bir pozisyona eğilerek ışığı yatağın altındaki bölgelere, yerdeki çatlaklara ve duvarın dibine tuttu. Kısa bir an için düşünceleri arasında kayboldu.
Yan Xie küçümsedi, “Sana bir soru soruyorum.”
“Söyleyecek hiçbir şeyim yok.” Jiang Ting sakince yanıtladı, “Sonuçta, benim gibi yoksulluk merdiveninin en alt ucundaki biri doğal olarak bu tür bir ortamda büyüdü.”
Söylemeye gerek yok, sözleri Yan Xie’yi hazırlıksız yakalamıştı.
Ayağa kalktı, Jiang Ting masanın yan tarafına yürüdü, burada birkaç termos yan yana dizilmiş, plastik bir tabakta birikmiş çeşitli parçalar ve toplarla birlikte o kadar yıpranmıştı ki. rengin orijinal olarak ne olduğunu söylemek zordu. Ayrıca yarım bırakılan hazır erişteler ve yan yana yerleştirilmiş bir meth kabı vardı. Çorbadaki yağ kalın bir küf tabakası oluşturacak şekilde çoktan donmuştu.
Jiang Ting orada öylece dikilirken, sanki çözemeyeceği bir sorunla karşı karşıyaymış gibi uzun ve ince siyah kaşlarını çatmıştı. Işık ve gölgenin dansları arasında, kıvrımlı çizgi alnından, burun köprüsünden ve dudaklarından boynuna kadar uzanan konturları betimliyor ve benzersiz ve zarif bir silüet oluşturuyordu.
Bir anda sandalyeyi çekti ve Yan Xie onu durdurmaya fırsat bulamadan oturdu. Pis, küflü hazır erişte kasesinin tam önünde oturduğunu görünce, her an yemek çubuklarını almak için uzanacakmış gibi göründü.
“Hey sen…”
Jiang Ting’in elini kaldırmasıyla Yan Xie’nin sesi aniden kesildi.
Kısa bir süre sonra Jiang Ting, düşünceli bir şekilde odaya bakarken başını kaldırdı. Gözleri doğal olarak, zorla ve zar zor gazete ile kapatılmış paramparça bir pencereye takıldı.
Neye baktığını anlayamayan Yan Xie, gözünü kırpmadan sadece tüm dikkatini odaklayabildi. Jiang Ting’in aniden ayağa kalkıp pencereye doğru yürümesini, yağlı ve kirli pencere pervazını ve ışıkla çerçeveyi aramasını izledi. Birdenbire, zaten deforme olmuş ahşap pencerenin kapılarını tüm gücüyle iterek açmak için uzandı.
Bang!
Pencere itilerek açıldı ve akşam esintisini içeri çekerek odadaki mide bulandırıcı ve iğrenç kokuyu bir anda dağıttı.
“-Hadi.” Jiang Ting pencereyi işaret etti, sesi her zamanki gibi sakindi, “Sizler işinizde özensiz değil misiniz?”