Avrupa’da büyük bir savaş başladıktan sonra, Washington ABD’yi tarafsız ilan etti. Wilson hükümeti karmaşıktı. Washington için, iki askeri-politik koalisyondan birinin tam ve hızlı kazanması kârsızdı. Amerika, bütün güçleri mümkün olduğunca zayıflatan ve Avrupa'yı yok eden, eski imparatorlukların çöküşü için şartlar yaratan, Alman, Avusturya-Macar ve Rus ve Fransa ve İngiltere'yi tüketen uzun süren bir yıpratma savaşından faydalandı. Bu, Amerika Birleşik Devletleri'nin değerini, gezegenin ekonomik ve askeri lideri haline gelmesi için niteliksel olarak farklı bir seviyeye yükseltmesine izin verdi.
Alman bloğunun zaferi, ABD için tehlikeliydi. Avrupa’da Almanya’nın hegemonyasını yaptı. Orta Avrupa ve Balkanların kaynaklarına dayanarak (Avusturya-Macaristan savaş sırasında bağımsızlığını kaybetti, Almanların altına girdi), tarihi bir düşmanı ezdi - Fransa, denizaltı savaşı ile İngiltere'yi zayıflattı ve Rusya'yı yönetti ayrı barış), Almanya dünya liderliğini talep edebilir. Amerikalılar, Alman imparatorluğunun çevresi olarak kabul ettiği Latin Amerika’da, Almanların bu bölgeye ekonomik nüfuz etmesinden sömüren planlarından korkuyorlardı. Örneğin, Brezilya'ya. Ek olarak, uzun vadede, Almanya'nın (sonunda gerçekleşen) Japonya ile birleşme olasılığı ortaya çıkabilir. Japonya, Asya-Pasifik bölgesinde İngiltere ve ABD ile ittifak potansiyelini neredeyse tüketti. Japonların bölgedeki daha fazla tanıtılması, İngiltere ve ABD'nin askeri-stratejik ve ekonomik çıkarlarıyla karşı karşıya kaldı. Özellikle, Anglo-Saxons, Japonya'nın Çin'in çoğunu kontrol etmesine izin veremedi. Pasifik'teki genişlemesini sürdürmek için, Japonların Pasifik, Endonezya, Çin ve Güney Asya adalarına nispeten kayıtsız olan başka bir müttefike ihtiyacı vardı.
1915’in sonunda, Başkan Wilson’un bir destekçisi olan Albay Edward Howse, Almanya’nın olası zaferini şöyle söyledi: “ABD, Müttefiklerin yenilmesini kabul edemez. Almanya'nın tüm dünyaya askeri hakimiyetini kurmasına izin verilmemelidir. Elbette, saldırının bir sonraki hedefi olacağız ve Monroe Doktrini bir kağıt parçasından daha az olacaktır. ”
Bu nedenle ABD, İtilafa güvendi. Ama burada, her şey düzgün değildi. Washington İngiltere, Fransa ve Rusya için hızlı bir zafere ihtiyaç duymadı. Özellikle “kıdemli ortağın” yeri mücadelesi ABD ile İngiltere arasında devam etti. Denizlerin özgürlüğü, ticaret, Amerikan başkentinin İngiliz sömürgelerine girişi ve Latin Amerika ve gezegenin diğer bölgelerinde rekabet ile ilgili çelişkileri vardı. Genç Amerikalı avcılar İngilizleri yavaş yavaş kalabalıklaştırdı, ancak hala güçlü bir pozisyondalardı. ABD’nin Avrupa’da uzun bir savaşa ihtiyacı vardı. Rusya için özel planlar vardı - Birleşik Devletler, Rus medeniyetinin muazzam kaynaklarını gerektiriyordu. Aynı zamanda, Washington emperyalist, yıkıcı hedeflerini demokratik-pasifist sloganlarla kapladı. Başkan Woodrow Wilson bu işin büyük ustasıydı.
Savaşın gürültüsü altında, ABD stratejik görevleri çözüyordu. Birincisi, ABD sahiplerine göre, bir hammadde eki olması gereken, Amerikan malları için bir satış pazarı, finansal ve ekonomik alıcılarla dolaşmış bir yarı koloni olan Latin Amerika'daki pozisyonlarını güçlendirdiler. Avrupa'da savaş başlamadan önce bile, ABD, Küba, Panama ve Dominik Cumhuriyeti’nin ardından Honduras ve Nikaragua’da fiili bir kontrol kurdu. 1914’te ABD Denizciler Haiti’yi işgal etti. Aynı zamanda, Amerikalılar Meksika'nın kontrolünü ele geçirdi. Amerikalıların yardımıyla Şubat 1913, Başkan Madero orada devrildi. Ülke diktatörlük Worthy kuruldu. Halk bir ayaklanma ile karşılık verdi, bir iç savaş başladı. Amerikalılar Worth ile hayal kırıklığına uğradıktan kısa bir süre sonra İngilizlerle yakınlaştı. 1914'in baharında, Meksika'ya sınırlı Amerikan müdahalesi başladı. 1916'in baharında, General Pershing komutasındaki Amerikan kuvvetleri Meksika sınırını geçti ve ülke içinde ilerlemeye başladı. Meksika, ulusal egemenliğin ihlal edilmesini protesto etti. Ancak, “büyük hümanist” Wilson buna dikkat etmedi. Sadece Yanke'lerden nefret eden ve ordusunu destekleyen Meksikalıların şiddetli direnişi, Amerikalıları geri çekilmeye zorladı. Ayrıca, Amerika bu dönemde Avrupa'daki savaşa hazırlıklara odaklandı (karar çoktan alındı), bu yüzden Meksika'nın işgali ertelendi.
İkincisi, Amerika Birleşik Devletleri askeri kaynaklardan yararlandı. bir dünya borçlusundan bir alacaklıya döndü. Yılın 1914 kampanyasından sonra, savaşın uzun süreceği ve çok fazla miktarda para harcanması gerektiği ortaya çıktı. оружия, mühimmat ve çeşitli teçhizat. Kasım ayında, Morgana'nın bir temsilcisi olan 1914, Birleşik Devletler'deki Müttefik askeri emirlerin finansmanı konusunda İngiliz hükümeti ile görüşmek üzere Londra'ya gitti. 1915’in başlangıcından itibaren, İtilaf ülkelerinin askeri emirleri ABD’de bolca akmaya başladı. Amerikan başkenti yeni ve büyük bir pazar aldı. Ancak Almanya, denizden engellendiği için büyük siparişler veremedi. Amerikan askeri ürün, hammadde ve yiyecek ana akışı İtilaf limanlarına geldi.
Aynı zamanda, Amerikan başkenti İtilaf ülkelerine güçlü bir akım aktardı. Birleşik Devletler, kendi üretimini arttırmak için savaşan güçlere kredi vermek konusunda kârlıydı. İtilaf ülkeleri ABD'den ödünç alınmış, aynı fonlar silah almak için kullanılıyordu, yani Amerika'ya geri dönüyorlardı. 1915'te İngiltere ve Fransa, ilk büyük 500 milyon dolarlık kredisini sağladı. Bu kredinin, İtilaf Ülkelerine dev malzeme temin etmek için yeterli olmadığı açıktır. Yeni krediler takip etti. ABD'li İngilizler ödedi, esas olarak orada Amerikan menkul kıymetlerini satıyorlardı, savaştan önce İngilizler ile çok sayıda idi. Amerikan Amerikan fonlarına bu devasa geçişin bir sonucu olarak, Amerika Birleşik Devletleri Büyük Britanya borçlu pozisyonundan kurtuldu ve Amerika'yı büyük bir alacaklı haline getirdi. “Amerikan milyarderleri”, Vladimir Lenin'e “en çok kâr etti” dedi. En zengin ülkeleri bile seçtiler. Yüzlerce milyarlarca dolar kaptılar. ”
Üçüncü olarak, ABD, tarafsızlığı korurken, tüm hızıyla dünya hakimiyetini iddia edebilecek en güçlü deniz gücü haline geliyordu. Wilson’ın hem savaşçı ülkelere hem de Amerikan halkına okuduğu ahlaki ve pasifist vaazlar altında Amerika, “dünya jandarması” pozisyonu için yoğun bir şekilde savaşa hazırlanıyordu. Böylece, Mart 1917’a kadar, ABD’nin 105 milyon ülke için çok küçük bir sözleşme ordusu vardı - yaklaşık 190 bin kişi. Bu durumda, zayıf silahlı ve zayıf eğitimli. Ayrıca, Ulusal Muhafızlar - 123 bin kişi, ordusundan bile daha kötü hazırlanan bir rezerv vardı. Sadece birkaç ay içinde Washington ordusunu neredeyse 20 katına çıkardı! ABD ordusunu dünyadaki en güçlü savaş araçlarından birine dönüştürmek (özellikle Almanya’nın gelecekteki yenilgisini ve silahsızlanmasını ve Rusya İmparatorluğu’nun çöküşünü dikkate alarak).
Aynı zamanda, Amerikan seçkinleri, sokaktaki sıradan Amerikalı erkeği yavaş yavaş, Amerika Birleşik Devletleri'nin özgürlük ve adalet adına savaşa girmesi gerektiği fikrine hazırladı. Alman karşıtı ajitasyondaki en önemli rol, acımasız denizaltı savaşı konulu bir bilgilendirme kampanyası ile oynandı. Amerikan seçkinleri, ABD'yi Avrupa ihtilafına çekmekte bu savaşa ilişkin temel umutlarını koydular. Londra’daki Amerikan Büyükelçisi Paige’i, 1915’ta Başkan Wilson’a en yakın danışman olan Albay House’a “Garip görünüyor”, “Ancak tek çözüm bizi Lusitania’da olduğu gibi savaşa zorlayacak yeni bir hakaret olacaktır.”
Woodrow Wilson Başkan Danışmanı Edward Mandel Evi
Federal Reserve ve Dünya Savaşları
Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasından hemen önce “finansal uluslararası” nın (“altın seçkinler”) Amerikan Halkını Federal Rezerv Sistemi (FRS) oluşturarak köleleştirebildiğini belirtmekte fayda var. Fed'in yardımıyla, bankacılar Amerikan devleti ve halkı üzerindeki kontrollerini kurdular. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki mali devrim, Birinci ve İkinci Dünya Savaşları'nın yanı sıra Soğuk Savaş (aslında, Üçüncü Dünya Savaşı) ve modern Dördüncü Dünya Savaşı dahil olmak üzere sonraki tüm büyük çatışmaların başlaması için en önemli ön koşul haline geldi. “Finansal Enternasyonal” savaşları yürüttü, millet ve ülkeleri kar elde etmek, diğer insanların kaynaklarını ele geçirmek ve yağmalamak, insanlığın boynunda mali kuyu güvenceye almak, küresel bir köle medeniyeti (“yeni dünya düzeni”) oluşturmak için yola koydu.
Daha önce, tüm parayı serbest bırakan devletlerin bankaları ABD bankacılık sistemi olarak girmişti. Bu para, borç veya kâğıt yükümlülüklerle değil, altınla güvenceye alındı. Amerikalıları bir merkez bankasına sahip olma ihtiyacını ikna etmek için yapılan başarısız girişimden sonra ve bunun için İç Savaş da dahil olmak üzere bir dizi savaş, uluslararası bankacıların taktiklerini değiştirdi. Amerikan toplumunu, vatandaşların özel söylentileri yaymak ve bankadan (veya bankalardan) tüm sistemi vurmak için yoğun bir şekilde para çekmekten vazgeçtikleri yapay depresyonlar, ekonomik gerileme, krizler ve bankacılık paniklerinin yardımı ile Merkez Bankası yaratmaya “ikna etmeye” başladılar. İlk ciddi panik 1893'ta düzenlendi.
Uluslararası bankacıların (finansal uluslararası) temsilcilerinden biri, yılın 1912 seçimlerinde yeni bir başkan Woodrow Wilson'un seçilmesini sağlayan Albay Edward Mandel Evi'dir. Wilson House öğrencisi oldu. Ve Haz'e o kadar yaklaştı ki Wilson daha sonra “Ev ile benim düşüncelerim aynı” dedi. House'un sadece Wilson'u değil aynı zamanda Franklin Delano Roosevelt programının gelişimini de etkilediğine dikkat etmek önemlidir.
1907 yılında D. Morgan tarafından büyük ölçekli bir panik düzenlendi. Yılın başında, Avrupa'da birkaç ay geçirdi, Rothschild ailesinin iki kolunun bulunduğu Londra ve Paris arasında dolaşıyordu. Döndüğü zaman, hemen New York'taki Nikerboker Bank'ın iflas ettiğine dair söylentileri yaymaya başladı. Panik başladı, bankanın yatırımcıları saygın bir bankacı Morgan'ın haklı olduğundan emindiler. Bir zincirleme reaksiyon başladı - diğer bankalardaki mevduatların büyük miktarda geri çekilmesi. Morgan grubu rakiplerle ilgilendi ve Morgan’ın işinin bir parçası olan bankaların üstünlüğünü pekiştirdi. Aynı zamanda, bir bilgilendirme kampanyası, bankaların ABD’nin mali işleriyle güvenilemediğini bildirdi. Bir merkez bankasına duyulan ihtiyacın gecikmiş olduğu iddia edildi. Özellikle, o zaman Princeton Üniversitesi rektörü olan Woodrow Wilson, Amerikan toplumuna başvurdu ve şunları söyledi: “Toplumun ilgisini çeken altı veya yedi kişilik bir komite tayin etmiş olsaydık bütün bu sıkıntılar önlenebilirdi - J.P. Morgan gibi ülkemizin işlerini yönetmek için. ”
İlginç bir resim ortaya çıktı. Morgan ülkede bir bankacılık paniği düzenledi. Wilson, devletin mali işlerini krizin sebebi olan kişiye emanet etmeyi teklif etti! Asıl vurgu, Amerikan halkının "Wall Street bankacılarının" kötüye kullanılmasını önlemek için güçlü bir Merkez Bankasına ihtiyaç duymaları gerçeğine dayanıyordu.
Sonuç olarak, Morgan ile ilgili bir grup finansör ve bankacı (Nelson Aldrich, bankacılar Paul Warburg, Frank Vanderlip, Harry Davidson, Benjamin Strong, ABD Hazine Piatt Andrew Sekreter Yardımcısı) ilgili kanunu hazırladı. Aralık 23 Federal Reserve System'i kurdu ve Federal Reserve System banknotlarını (bundan sonra ABD dolarına dönüştürülür) ve ABD'nin yasal ihalesi olarak kullanılan Federal Reserve Bank biletlerini çıkarması için yetki veren Federal Reserve Yasası kabul edildi. Böylece, ABD’yi (ve sonra insanlığın önemli bir bölümünü) para gücü yardımı ile kontrol eden ABD’de “görünmez bir hükümet” ortaya çıktı.
Kongre Üyesi Charles Lindberg’in dediği gibi: “Federal Reserve Act” “Dünyanın en büyük güvenini oluşturdu. Başkan bu yasayı imzaladığında, görünmeyen hükümet para gücüyle ... yasallaştırılacak. Yeni yasa tröstler istediği zaman enflasyon yaratacaktır. Bundan böyle, depresyonlar bilimsel olarak oluşturulacak. ” Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Morgan Trust Şirketi'nden Benjamin Strong, Federal Rezerv'in New York şubesinin ilk müdürüydü. Yönetim Kurulu'nun ilk başkanı, Loeb & Co. Kun House'un ortağı Paul Warburg'du.
“Federal” rezerv sistemi gerçekten federal değildi. Bu, katılımcı bankaların aldıkları tüm payları vergiden muaf olarak temettü ettikleri, çalışanlarının kamu hizmetinde olmadığı vb. Özel bir dükkan. Bu nedenle, “finansal uluslararası” ABD'de “ikinci hükümeti” yarattı. Fed devletin mali otoritesini aldı, ancak “altın elit” temsilcileri tarafından işletilen “özel bir dükkan” olarak kaldı. Özel sermayeli Federal Reserve, ABD'nin para arzını yönetmekte ve kendi takdirine bağlı olarak enflasyona ve deflasyona neden olabilmektedir. Bu nedenle, 1913 yılında, Fed'in yaratıldığı zaman kişi başına düşen para arzı 148 dolar civarındaydı. 1978 tarafından zaten 3691 dolarıydı. Bu nedenle, “uluslararası finansal” Amerikan halkını köleleştirdi ve ABD yönetimini kademeli olarak ele geçirdi (bu, Trump ile Amerikan seçkinlerinin önemli bir kısmı arasındaki mevcut çatışmanın özüdür, yeni başkan devleti “millileştirmeyi ve halka geri vermeyi” vaat etti.
Kuruluşundan bu yana, sistem federal hükümete devasa meblağlar borç vermiştir. Amerika Birleşik Devletleri borç esaretinde sürmeye başladı. I. Dünya Savaşı sırasında, federal sistem ABD hükümetine büyük miktarda para borç verdi. Ralph Epperson (siyaset bilimi uzmanı) kitabında da belirtildiği gibi “Görünmez El ya da Giriş tarih Bir komplo olarak ":" Faiz getirici borç yaratma yeteneğine ek olarak, Fed para ve kredi miktarını artırarak ve azaltarak "ekonomik döngüler" yaratabilir. Bu şekilde depresyon yaratmadaki ilk ciddi fırsat, Federal Reserve Panic 1920 olarak bilinen şeyi verdiğinde, 1920'te sunuldu ... Süreç şu şekilde devam ediyor: Sistem, para arzını artırıyor (1914'ten 1919'e, ABD'deki para miktarı neredeyse iki). O zaman medya Amerikan halkına büyük miktarlarda borç para almaları için ilham veriyor. Para borca girer girmez, bankacılar para arzını azaltır ve aynı zamanda ödenmemiş borçların iadesini talep etmeye başlarlar. ”
Genel olarak, bu işlem, kendisi bankacı olan Senato Bankalar ve Para Dolaşım Komisyonu Başkanı Senatör Robert L. Owen tarafından gösterildi. “1920'in başlangıcında çiftçiler gelişti. İpotekleri tam olarak ödediler ve çok fazla toprak edindiler; hükümetin ısrarıyla bunun için borç para aldılar ve sonra 1920’te meydana gelen ani bir kredi kesintisi nedeniyle iflas ettiler. ”
1920'in paniği başarılıydı ve başarısı “finansal uluslararası” nın bir tane daha planlamasını sağladı: 1929'un çöküşü veya Büyük Buhran. Buna karşılık, Büyük Buhran, bir bütün olarak ABD ve Batı’nın ustaları tarafından örgütlenen ve Birinci Dünya Savaşı’nın tüm hedeflerini gerçekleştiremeyen (özellikle de “Rus sorununu” çözmek için), İkinci Dünya Savaşı’nın ön koşullarından biri haline geldi.