Geçende, "GECEDE KÖPEK SESİ" başlıklı bir yazı yazmıştım. Nedense, google tıklaması ile en çok ulaşılan yazılardan biriymiş gibi gözüküyor. İlginç! Truman Capote'yi çok umursayan olduğunu sanmıyorum, köpek sesi takıntımız var anlaşılan. Yazıya sebep olan alıntı, Capote'nin "Yerel Renkler" isimli gezi-anı kitabındandı. Burada, kitaptan bazı bölümlerin aktarıldığı bir yazı var.
Capote'yi ilk kez 1985'de okumuşum. Çimen Türküsü romanının ilk sayfasına "Mayıs, 1985, İstanbul" yazmışım, çünkü. Şimdi, anlat, deseniz kem küm ederim konusu hakkında. Hatırladığım, kitabın ve özellikle adının hoş bir lezzet bıraktığı.
Sonra, Bennett Miller'ın yönettiği Capote filmini seyredene dek, kendisiyle bir ilişkim olmadı. Seyrederken çok etkilendiğim, özellikle oyuncularını beğendiğim bir filmdi. Filmin ana öyküsü Truman Capote'nin "Soğukkanlılıkla" kitabının yazılışıydı. Amerika'nın derin kalbindeki anlamsız cinayet, zanlıların kişiliği, yazarın onları algılama şekli ve bunu aktarışı, filmde başarılı şekilde anlatılıyordu.
Filmden sonra, ona öncülük eden kitabı merak ettim. Yine de, bir süre, sert bir cinayet romanı okuyacağım kuşkusuyla kitaba yanaşamadım. Nihayet cesaret bulup aldıktan sonra, daha bir süre kapağını açamadım. Sonunda okuduğumda hayran kaldım; yazarın tarafsız gözlemci anlatımı, olayın garipliği, kurbanların kimliği, zanlıların birer kaybeden-kader mahkumu olarak görülebilecekleri, kendinizi kitabın tüm kişileri yerine koyabilme ihtimaliniz...
Şimdi okumak istediğim Capote kitabı, Tiffany’de Kahvaltı. Soğukkanlılıkla'yı okuduktan kısa bir süre sonra, filmini bir geceyarısı sinemasında TV'de görmüştüm. Öğrendim ki, film kitaptan farklı hale getirilmiş. Kısmen, Audrey Hepburn'un ününe, güzelliğine kurban gitmiş. Ondan bize geçen güzellik hissi ve duyduğumuz hayranlık kitabın aslının gürültüye gitmesini biraz affettiriyordur, belki. Bir de filmin ünlü melodisi Moon River var, hep dinlenen, hatırlanan.
.