Dünya’nın en eski kertenkele fosili keşfedildi
"Yeni teknikler sayesinde farklı gözlemler çıkarılabilir –aynı burada elde ettiğimiz mCT verileri için olduğu gibi, uzun zamandır bilinen örnekler bile tamamen yeni bir anlayış sağlayabilir." Credit: MUSE - Science Museum, Trento, Italy
Bristol Üniversitesi'ni de içeren uluslararası bir paleontolog ekibi, dünyanın en eski kertenkelesini tespit etmiş ve modern kertenkelelerin ve yılanların evrimine önemli bir bakış açısı sağlamıştır.
Nature dergisinde yayınlanan yeni bir çalışmaya göre, 240 milyon yıllık bir fosil olan Megachirella wachtleri, , tüm modern kertenkelelerin ve yılanların en eski atasıdır.
Fosil, hem CT hem de DNA'dan elde edilen anatomik verileri içeren, hem canlı hem de soyu tükenmiş sürüngenlerden gelen verilerle birlikte, 250 milyon yıldan daha uzun bir süre önce, Permien döneminde yaşayan squamatların kökeninin daha yaşlı olduğunu göstermektedir.
Kanada’daki Alberta Üniversitesinde doktora öğrencisi olan ve aynı zamanda çalışmanın baş yazarı Tiago Simões şöyle diyor: “Elimizdeki örnek, tüm dünyadaki en eski fosil kertenkelelerin düşündüğümüzden 75 milyon yaş büyük ve her iki yaşamın evrimini anlamak için değerli bilgiler sağlıyor aynı zamanda soyu tükenmiş squamatesler(pullu türler) hakkında da önemli deliller içeriyor"
Şu anda dünya üzerinde 10,000 tür kertenkele ve yılan var –bu sayı var olan memelilerden iki kat daha fazla . Bu modern çeşitliliğe rağmen, bilim adamları, evriminin ilk aşamaları hakkında fazla bir şey bilmiyorlardı.
Tiago Simões şunları ekledi: "Dünya üzerindeki en büyük omurgalı gruplarından birinin kökeni hakkındaki uzun süredir devam eden soruları yanıtladığınızı fark ettiğinizde bu olağanüstü ve mutluluk verici bir durum."
Aynı çalışmanın ortak yazarlarından Alberta Üniversitesinden Dr. Michael Caldwell şunları ekledi : "Fosiller, eski geçmişe dair tek doğru penceremiz. Megachirella eski zamana ışık tutabilecek yeni bir anlayışımız, ve bize evrim hakkında bir şeyler anlatıyor ve aslında bu bilgileri bugün hayatta olan 9000 kertenkele çeşidi sağlayamıyor.
Aslında 2000'li yılların başlarında, Kuzey İtalya'nın Dolomitler Dağları'nda çalışmalarını yürüten araştırmacılar, Megachirella wachtleri esrarengiz bir kertenkele benzeri sürüngen olarak kabul ettiler, ancak kesin bir karara ulaşamadılar ve uluslararası toplum tarafından neredeyse fark edilmeden kaldılar.
Megachirella'nın anatomisini ve kertenkelelerin ve yılanların en erken evrimini daha iyi anlamak için, yazarlar şimdiye kadar yaratılmış en büyük sürüngen veri kümesini bir araya getirdi.
Yazarlar, teknolojinin de yardımıyla yüksek çözünürlüklü CT taramalarından elde edilen Megachirella'nın yeni anatomik bilgileriyle birleştirdi.
Tüm bu yeni bilgiler türler arası ilişkiyi belirliyecek çeşitli resimsel yöntemlerle analiz edildi .Bu araştırmalarla birlikte bu anlaşılması zor sürüngenin bilinen en yaşlı sürüngen olduğu anlaşıldı.
Çalışmanın Eş-yazarı Arizona'daki Midwestern Üniversitesi'nden Dr. Randall Nydam, “İlk başta Megachirella'nın gerçek bir kertenkele olduğunu düşünmedim, ancak bu çalışmada ortaya konan deneysel kanıtlar önemli ve başka bir sonucunun olma ihtimali olmayacak kadar düşük” dedi.
Çalışmanın diğer eş yazarlarından biri olan Dr Massimo Bernardi şöyle ekledi : “ Bu diğer tabiata uygun palentolojik örneklerin korunmasında , iyi bakılmasında ve kamuya açık koleksiyonların korunması için oldukça güzel bir örneğin hikayesidir. “
"Yeni teknikler sayesinde farklı gözlemler çıkarılabilir –aynı burada elde ettiğimiz mCT verileri için olduğu gibi, uzun zamandır bilinen örnekler bile tamamen yeni bir anlayış sağlayabilir."
Çeviren ve Derleyen : Esra Duru
Kaynak : University of Bristol. "World’s oldest lizard fossil discovered." ScienceDaily. ScienceDaily, 30 May 2018. <www.sciencedaily.com/releases/2018/05/180530142043.htm>.
Journal Reference
Tiago R. Simões, Michael W. Caldwell, Mateusz Tałanda, Massimo Bernardi, Alessandro Palci, Oksana Vernygora, Federico Bernardini, Lucia Mancini, Randall L. Nydam. The origin of squamates revealed by a Middle Triassic lizard from the Italian Alps. Nature, 2018; 557 (7707): 706 DOI: 10.1038/s41586-018-0093-3