Bir bebeğin ölümü çok acı verici ve üzücüdür.
Bir bebeğin ölümünden sonra hissetmenin veya yas tutmanın doğru bir yolu yoktur. Bu deneyim herkes için farklıdır ve herkes farklı şekilde ve kendi zamanında yas tutar.
Kederinizi ve iyileşmenizi aceleye getiremezsiniz. Bir süre yukarı ve aşağı hissetmek normaldir. Ayrıca keder ve üzüntünün yılın belirli zamanlarında ortaya çıktığını fark edebilirsiniz – örneğin, bebeğinizin ölüm yıldönümü veya doğum tarihi. Bu duygular, tekrar hamile kalırsanız da ortaya çıkabilir. Bazen keder, beklemediğiniz zamanlarda sizi şaşırtabilir.
Bebeğinizin ölümünün yas tutması sizi hem fiziksel hem de duygusal olarak etkileyebilir. İşe biraz ara vermen gerekebilir. İş yerinizden kişisel izin veya ölüm izni istemekte sorun yoktur.
Bir Bebeğin Ölümünden Sonra Farklı Üzüntü Deneyimleri
Siz ve eşiniz kederi farklı şekilde deneyimleyebilir veya ifade edebilirsiniz. Örneğin, bazı insanlar nasıl hissettiğini söylemekte zorlanabilir, ancak kederlerini hafifletmenin bir yolu olarak egzersiz yapabilir veya daha çok çalışabilirler. Bazı insanlar bunun hakkında konuşmaktan hiç hoşlanmayabilir.
Ayrıca, ölü doğum veya neonatal ölüm yaşayan kadınların partnerleri, diğer insanların kendi deneyimlerini daha az önemli gördüğünü düşünebilir. Örneğin, tıp uzmanları ve diğer insanlar yalnızca annenin ihtiyaçlarına odaklanabilir. Partnerlerin bu durumda duygularının önemli olmadığını düşünmeleri yaygındır. Ama duyguları önemli.
Bu farklılıklar normaldir, ancak partnerinizin sizinle aynı şekilde hissetmediğini düşünüyorsanız kederli olmak zor olabilir.
Bebeğinizin ölümünden sonra siz ve partneriniz duygularınızı paylaşabilir ve açıkça konuşabilirseniz, bu zor dönemde ikinize de yardımcı olabilir.
Kederinizi Başkalarıyla Paylaşmak
Ailenize ve arkadaşlarınıza bebeğinizin ölümünü anlatmak çok üzücü olabilir.
İnsanlar sizi rahatlatmak ve desteklemek istese de, deneyiminizi anlamayabilir. Ve bazen insanlar, kaybınızı en aza indirecek şeyler söyleyerek sizi rahatlatmaya çalışabilir. Örneğin, “Başka bir bebek deneyebilirsin” veya “En azından senin başka çocukların var”. Size hepsi boş sözler gibi gelebilir.
Ancak birçok insan bunun başkalarıyla konuşmanın yardımcı olduğunu fark eder. Yakın arkadaşlarınıza ve ailenize, bebeğinizin sizin için ne ifade ettiğini, ne kadar desteğe ihtiyacınız olduğunu ve deneyiminizi ne kadar paylaşmak istediğinizi bilmelerini sağlayabilirsiniz. Bebeğinizin ölümü hakkında konuşmak istemiyorsanız, bunu yazılı olarak paylaşmayı düşünebilirsiniz.
Bebeğinizin Öldüğünü Kabul Etmek
Birçok ebeveyn, bir bebeğin kaybını kabul etmek için daha resmi bir şey yapmanın iyileşmelerine yardımcı olduğunu fark eder.
İşte bebeğinizin öldüğünü kabul etmenin bazı yolları:
- Anma törenine sahip olmak: Birçok hastane, ortak yıllık anma hizmetleri sunar veya evde aileniz ve arkadaşlarınızla özel bir anma törenine sahip olabilirsiniz.
- Bir hayır kurumuna bağış: Bebeğiniz adına değerli bir kuruluşa vermek üzere bir şey satın alabilir veya yapabilirsiniz.
- Bebeğinize isim vermek: Bebeğinize bir isim vermek, bebeğinizin sizin için bir insan olduğunu kabullendirir.
- Hatıra toplamak: ultrason fotoğrafları, bebeğinizin fotoğrafları, hastane etiketi, sempati kartları, preslenmiş çiçekler ve belki bebeğiniz için hazır olan oyuncaklar veya giysiler için özel bir kutunuz olabilir.
- Bir hatıra seçmek: Bu bir süs veya mücevher gibi bir şey olabilir.
- Bir şeyler yaratmak: Bu bir çizim, yorgan, albüm veya müzik parçası olabilir.
- Bir anma yeri yapmak: Örneğin, bebeğinizi düşünerek zaman geçirmek istediğinizde bir ağaç dikebilir veya sevdiğiniz bir yere gidebilirsiniz.
- Hoşçakal demek: Bunu bebeğinize bir şiir veya mektup yazarak yapabilirsiniz.
- Bebeğinizi gömmek: ister evde ister mezarlıkta cenaze töreni yapmak mümkündür.
Bebeğinizin Ölümünden Sonra Kendinize Bakmak
Kendinize bakmak için yapabileceğiniz birkaç şey var:
- Bebek kaybetmiş bir arkadaşınız veya akrabanızla olan deneyiminiz hakkında konuşun. Bu, anlaşıldığını hissetmenize ve duygularınızı doğrulamanıza yardımcı olabilir.
- Yüz yüze veya online yas destek grubuna katılın. Bebek kaybı yaşamış diğer ebeveynleri desteklemek için gönüllü olmayı da düşünebilirsiniz.
- Ölü doğum veya yenidoğan ölümü geçirmiş kişilere danışmanlık hizmeti veren bir psikolog uzmanıyla konuşun. Bu, deneyiminizle uzlaşmanıza yardımcı olabilir.
- Çevrenizdeki insanları, özellikle de bebeğinizin doğum tarihini, ölüm tarihini veya diğer önemli tarihleri işaretleyen yıl dönümlerinde hassas ve anlayışlı olduğunuzdan emin olun. Bu günler kederi tetikleyebilir ve gelecekteki hamileliklerden korkabilir.
- Düşüncelerinizi, hislerinizi ve anılarınızı kaydetmek için bir günlük tutun. Bu, ölü doğum veya yenidoğan ölümü hakkındaki tüm farklı duygularınızı ifade etmenin ve keşfetmenin iyi bir yolu olabilir.
- Alkol ve diğer uyuşturuculardan ve sizi uyuşturan davranışlardan kaçının. Keder duygularını bir kenara bırakırsan, üzülmen ve iyileşmen muhtemelen daha uzun sürecek.
- Bir spor salonuna katılın, yerel yüzme havuzunuzu ziyaret edin, bir hayır kurumu için yürüyün veya düzenli masaj deneyin. Kendini besleyen ve net hedeflere sahip fiziksel aktivite, duygularınız üzerinden çalışmanıza ve vücudunuzu güçlendirmenize yardımcı olabilir.
- Bir hobi bahçesi edinin veya bir bahçede sebze yetiştirin ve bakımını yapın. Bu tür bir aktivite rahatlatıcı olabilir.
Başka Bir Hamilelik için Uğraşmak
Bazı çiftler ölü doğum veya neonatal ölümden sonra tekrar hamile kalmaya isteklidir. Bazıları, ‘devam etmenin’ bir yolu olarak, aileleri veya arkadaşları tarafından başka bir bebeği denemek için baskı hissedebilir.
Ancak fiziksel veya duygusal olarak hazır olmadan tekrar hamile kalırsanız, kederinize pek yardımcı olmayabilir. Bunun nedeni, yas tutma döneminin zaman ve çok fazla duygusal enerji alabilmesidir.
Ayrıca başka bir hamilelikle ilgili heyecan veya başka bir ölü doğum veya yenidoğan ölümü korkusu gibi farklı duyguların bir karışımını da hissedebilirsiniz. Vücudunuzun fiziksel olarak iyileşmesi için zamana ihtiyacı olduğu gibi, duygusal rezervlerinizin de ihtiyacı olduğunu unutmayın.
Başka bir hamilelik denemeden önce kendinizi fiziksel ve duygusal olarak hazır hissedene kadar beklemenize yardımcı olur. Bunun ne zaman olabileceğini eşiniz, doktorunuz, ebeniz, arkadaşlarınız veya bir destek görevlisi ile tartışabilirsiniz.
Tekrar denemenin ne zaman uygun olacağı konusunda doktorunuzla konuşmak en iyisidir.
Referanslar
- Ellis, A., Chebsey, C., Storey, C., Bradley, S., Jackson, S., Flenady, V., Heazell, A., & Siassakos, D. (2016). Systematic review to understand and improve care after stillbirth: A review of parents’ and healthcare professionals’ experiences. BMC Pregnancy and Childbirth, 16, 16. doi: 10.1186/s12884-016-0806-2.
- Flenady, V., Boyle, F., Koopmans, L., Wilson, T., Stones, W., & Cacciatore, J. (2014). Meeting the needs of parents after a stillbirth or neonatal death. British Journal of Obstetrics and Gynaecology, 121(Suppl. 4), 137-140. doi: https://doi.org/10.1111/1471-0528.13009.
- Herbert, D., Lucke, J., & Dobson, A. (2009). Pregnancy losses in young Australian women: Findings from the Australian Longitudinal Study on Women’s Health. Women’s Health Issues, 19, 21-29. doi: 10.1016/j.whi.2008.08.007.
- Meaney, S., Everard, C.M., Gallagher, S., & O’Donoghue, K. (2017). Parents’ concerns about future pregnancy after stillbirth: A qualitative study. Health Expectations, 20, 555-562. doi: 10.1111/hex.12480.
- Obstetric Service Improvement and Policy Committee (2015). Women and babies: Stillbirth, neonatal death and termination of pregnancy ≥20 weeks gestation. Sydney: Department of Health. 3 Ocak 2021 tarihinde https://www.slhd.nsw.gov.au/ rpa/neonatal %5Ccontent/ pdf/ guidelines/ RPAH_Death _GL2015_033.pdf adresinden erişildi.