Bir dilbilgisi terimi olarak istisnâ, bir nesneyi, kişiyi veya hükmü istisnâ edatları adı verilen bir takım edatlar yardımıyla cümlenin yargısından ayrı tutmak demektir. Arapçada çok kullanılan bu üslup, –den başka, hariç, dışında, yalnız, sadece, ancak gibi kelimelerle Türkçeye aktarılır.
İstisnâ üslubunda üç unsur bulunur. Öncelikle cümlede bir istisnâ edatı bulunur.
İstisnâ edatından sonra istisnâ edilen, hariç tutulan bir kelime yer alır ki buna “mustesnâ” denir. Bir de istisnâ edatından önceki cümle içinde, kendisinden bir şeyin ayrı tutulduğu, hariç tutulduğu genellikle çoğul bir isim bulunur ve buna da “mustesnâ minhu” denir. İstisna edatı mustesnâyı, mustesnâ minhunun dâhil olduğu kategorinin dışında tutar.