7 Nisan Doğu Çin Denizi’nde yılın 1945’i, bir savaş gemisi, hafif bir kruvazör ve sekiz yıkıcıdan oluşan bir cenaze töreni idi. Japonlar gururu katleştirdi - bir ulusun adını taşıyan bir gemi. Taklit edilemez "Yamato". İnsandaki en büyük non-invaziv savaş gemisi hikayeler.
70 bin ton zırh çeliği, mekanizmaları ve оружия. Süper bağlayıcının ana kalibresi 460 mm'dir. Zırh kemerinin kalınlığı - 410 mm. 75% 200 kalınlığında 227 mm kalınlığında zırh plakaları; kalan çeyrek 6 mm kalınlığa sahipti. Muhteşem PTZ ve geminin büyüklüğü, XNUMX torpido gövdesinin sualtı kısmına çarptıktan sonra bile savaş etkinliğinin korunmasını sağladı. Yamato, savaşçı için tamamen yenilmez ve yenilmez görünüyordu, herhangi bir düşmanı ezebildi ve gemide yeterince yakıt ve mühimmat bulabildi.
Ancak o zaman, her şey farklı çıktı: İki yüz Amerikan uçağı, süper bağları iki saat içinde parçaladı. Yaklaşık 10 vuruş aldıktan sonra uçak torpidolar ve 13 hava bombası (genellikle bu cümle, torpidolara dikkat edilmeden hızlı bir şekilde söylenir), "Yamato" yan tarafına düştü ve bir ateş fırtınasında kayboldu. Japon savaş gemisinin mühimmat yükünün patlaması, nükleer çağın en güçlü patlamalarından biri haline geldi (tahmini verim 0,5 kt). Savaş gemisinin mürettebatından 3000 kişi öldü. Amerikalılar bu savaşta 10 uçak ve 12 pilot kaybetti.
Bunu genellikle “eski pistonlu uçakların” Japon İmparatorluğu'nun gururunu nasıl tahrip ettiği ile ilgili yüz buruşturma ve derin sonuçlara varılır. İlkel bomba ve torpidolara sahip düşük hızlı "Ewenders" bu kadar büyük bir başarıya ulaşabilirse, modern süpersonik uçağın yüksek hassasiyetli silahlarla donatılmış yetenekleri nelerdir?
Metafizik deney. Silah seçimi
7 Nisan Doğu Çin Denizi’nde yılın 2014’i, bir savaş gemisi, hafif bir kruvazör ve sekiz yıkıcıdan oluşan bir cenaze töreni idi. Japonlar gururu katleştirdi - bir ulusun adını taşıyan bir gemi. Fırtına cephesinin gerisinde, düşmandı - iki bombardıman uçağı Super Hornet filosu ve en yeni F-35C filosunun bulunduğu nükleer uçak gemisi Nimitz. Kaptan Jeff Ruth kesin bir emir aldı: Japon savaş gemisini en kısa sürede en az kayıpla batırmak. Ve "Nimitz" cesaretle kurbanına doğru ilerledi ...
Güverte pilotları zevkle karşılandı haber Silahsız bir Japon gemisinin yaklaşan dayak hakkında. Ama önce bir seçim yapmak zorunda kaldık - böyle bir basit ve açık görevi çözmek için “Süper Hornetler” in kanatlarının altına asılacak ne mühimmat. Gerçekten, eski savaş gemisini batırmaktan daha kolay ne olabilir? Dedeleri iki saat içinde yaptılar, bu daha hızlı halledebilecekleri anlamına geliyor.
- Johnny, neyimiz var?
- Anti-gemi füzeleri "Zıpkın"!
- İşe yaramaz. Gemi karşıtı plastik füzeler, 40 santimetre zırh tahtasını delmez.
- HARM radar füzeleri!
- Öyle değil. Tekrar bak.
- Belki "Mavrik" ı deneyebilirsin?
- 126 pound'un savaş başlığı ... Gülüyor musun?
- Ağır bir 300 kiloluk savaş başlığına sahip zırh delici değişiklikler var.
- Hepsi saçmalık. Johnny, normal bombaları ara.
- Kaset?
- Hayır !!!
Raflarda - 1000-fnl. güdümsüz bombalar Mk.83
- Buldum onu! Lazer güdümlü Paveway.
- 2000 fnl'de daha ağır olanları çıkarın.
“Efendim, böyle bombalarımız yok.” Güverte pilotları, 1000 pound'dan daha ağır olan mühimmat kullanmamaya çalışır, aksi takdirde mancınıktan kalkış sırasında dengeleme ile ilgili sorunlar olabilir. Eğer pilotlar hedefi tespit edemezse (özellikle “havadaki uyarı” formatında çalışırken oldukça sık gerçekleşir), pahalı bombaların denize atılması gerekecektir - bu tür kolyelerle iniş yapmak yasaktır.
- Tamam, hadi biraz alalım.
- 500 kiloluk Paway-2.
- Dinle, Johnny, ve ne, torpidolarımız yok mu?
Sessiz sahne.
... Süpersonik Süper Hornetler 10 saatlerinde tüm üstyapıları ve üst güverteleri yenene kadar savaş gemisini kazdılar. Bununla birlikte, su hattının üstündeki hasar, büyük ve mükemmel bir şekilde korunan bir gemi için ölümcül bir tehdit oluşturmamıştır. "Yamato" hala bir omurgayı sürdürdü, rota ve kontrol edilebilirliği korudu. Güvenli bir şekilde 650 mm zırh plakası ile sarılmış olan ana kalibre kuleleri işlev görmüştür.
Bombalama grevlerinin geleceğinden emin olan Yankees, taktik değiştirdi. Şimdi uçaklar bombaları suya atmaya çalıştı, savaş gemisine mümkün olduğunca yakın, su hattındaki yakın patlamaları kademeli olarak “açmaya” başladı. Taktikler meyve verdi - yavaş yavaş bir rulo belirdi, savaş gemisi hızını yavaşlattı - açıkçası bölmelerin geniş su baskınları başladı. Ancak Japonlar, listeyi karşı taraftaki bölümlerin karşı-taşkınlarıyla sürekli olarak düzeltti.
Bu oyun uzun zaman alacak söz verdi. Cephaneyi tükettikten sonra, güverte kanadı gemiye iade edildi. Okinava'dan gelen Strike İğneleri, özel 5000-fnl ile silahlandırıldı. Beton Bombaları GBU-28. Bu bombaların gövdesi, içerden TNT ile doldurulmuş, 203 mm M110 howitzers'dan yazılmış sandıklardan oluşuyor. 8000 m yüksekliğinden dökülmüş olan bu disk, altı metre beton zemini delebilir.
İlk yaklaşımdan itibaren, Strike Needle operatörü doğrudan bir isabet yakalamayı başardı. Savaş gemisi, 2 tonluk bombadan atılan bir darbeyle titredi: GBU-28, ana zırhlı desteyi deldi ve alt güverteleri cephane mahzeninde patlatılana kadar ezerek aşağı doğru ilerledi. Bir sonraki an, Yamato'nun olduğu yerde, bir mezar ayağı ateşlendi.
Komikten ciddiye
Evet, böyle bir şey savaş gemisinin modern havacılık tarafından batırılması olurdu. Tek güvenilir yol özellikle büyük kalibreli özel bombalar kullanmaktır (“sığınak yok ediciler” olarak adlandırılır). Aynı zamanda, bir GBU-28 mühimmatı kaldırabilen tek taşıyıcı, ağır F-15E avcı bombacısı olmaya devam ediyor. Sıradan "hafif" savaşçılar bu "oyuncakların" taşıyıcısının rolü için uygun değildir.
İstenilen etkiyi elde etmek için, “bunker-basters” birkaç bin metre yüksekliğe düşürülmeli ve bu da bombardıman uçağını düşman uçaksavar sistemleri için ideal bir hedef haline getirmektedir. GBU-28 kullanımı ancak hava savunma sisteminin tamamen kapatılmasından sonra mümkündür.
Yukarıdaki örnekte, modern avcı bombardıman uçakları, İkinci Dünya Savaşı'ndan savunmasız bir gemiye saldırdı ve Yamato uçaksavar silahları, yüksek uçan uçaklar için bir tehdit oluşturamadı. Ancak "Yamato" nun modern silahlarla donatılması durumunda, Aegis sistemine sahip hava savunma sistemi (bu tür metamorfozların olasılığı Amerikan Iowa tipi savaş gemilerinin modernizasyonu sırasında pratikte kanıtlandı), batmaz bir kaleye dönüşecekti.
"Strike Needles" ve "Super Hornets", radyo ufkunun üzerine çıkma riskini almayacak. Öncelikle, gemi karşıtı füzeler ve radar karşıtı füzelerle savaş gemisinin hava savunmasını bastırmaları gerekiyordu. Yamato'nun batışı ile uğraşmak bir gün boyunca uzayabilirdi.
TBF Yenilmez, 1942
F / A-18E Süper Eşekarısı, 2000
Öyleyse neden modern havacılık yarım asır öncesinin zaferini tekrarlayamıyor? Neden “düşük hızlı pistonlu uçaklar” süper bağlayıcıyı “bir somun” a üç saatten daha kısa sürede ayırdı ve süpersonik jet motorları birçok kez daha fazla çaba ve zaman harcadı?
Cevap basit - "düşük hızlı pistonlu uçak" önemli bir avantaja sahipti. Torpido silahları kullanabilirler!
Asıl gerçek şu ki Yamato bombardıman uçakları tarafından batırılmadı. Basit bombalar savaş gemisine ölümcül zarar veremedi. Süper bağlayıcının batmasına asıl katkı torpido bombardıman uçakları tarafından yapıldı. 10'in üzerindeki güçlü 270 kg torpex kapasiteli su hattının altına gelen darbeler, her birinin feci su baskını yaratmasına ve acil bir gemi enkazının önceden belirlenmesine neden oldu.
Torpido her zaman korkunç bir silah olmuştur. Yıkıcı gücündeki sualtı patlaması, yüzeyden birkaç kez daha büyük (benzer bir patlayıcı şarj ile). Sonuçta, su sıkıştırılamaz bir ortamdır. Şok dalgası ve bunun sonucunda ortaya çıkan ürün patlamaları uzayda dağılmaz, ancak güçleri ile gemiye düşer, gövdelerini tahrip eder ve 50 bölgesinde ve karelerden daha fazla boşluklar bırakırlar. metre!
1 karesinin delik alanı boyunca kurulmuştur. 6 derinliğinde m, su hattının altındaki her m 11 metreküp su, gövdeye akar. Bu kritik derecede tehlikeli bir hasardır: Herhangi bir işlem yapılmazsa, gemi birkaç dakika içinde ölür.
Modern "akıllı" rehberlik sistemleri daha da gelişmiş saldırı algoritmaları uygulamanıza izin verir. Gemide kör bir vuruş yapmak yerine, savaş başlığı geminin altındaki bir torpil geçerken zayıflar. Sonuç olarak, patlama omurgayı keser ve bir yarışma gibi, gemiyi ikiye böler!
Öyleyse neden modern havacılığın cephanesinde gemi karşıtı bir torpido yok?
Ve olmayacak!
Bunun bir nedeni var - hava savunma silahlarında keskin bir artış, bu da uçak torpidolarını hedefe ulaştırmayı imkansız kılıyor.
Torpido - güçlü, ama çok özel bir silah. İlk problem göreceli yavaş hızdır. Geleneksel torpidoların hızı, 40-50 düğümlerini * aşmaz. Bu nedenle, hedefe mümkün olduğunca yakın teslim edilmeleri gerekiyor - böylece torpil düşman gemisini tespit etme ve yakalama şansına sahip olacak. Kural olarak, modern torpidoların etkin fırlatma menzili, 10 milleri geçmez. C-300F veya Aegis uçaksavar sistemi ile donatılmış bir gemiye yaklaşmak, uçak gemisi için ölümcül bir risktir. İntiharın eşiğinde.
* Efsanevi Squall roket torpidosu (hız - 200 düğümleri) etrafındaki çeşitli işaretlerden kaçınmak için, fırlatma işleminin denizaltıdan en yüksek hassasiyetle yapıldığını düşünmeye değer: 1 ° üzerindeki aşırı süs, ataletsel füze kontrol sisteminin başarısız olmasına ve saldırının başarısız olmasına neden oldu. Uçaktan "Squall" damping hakkında konuşamıyorum. Buna ek olarak, yüksek hızlı roket torpilinin hiçbir yeri yoktu - yüz metrelik bir özledim AB'nin gücü ile telafi edildi. Bu canavar, genel bir nükleer "kıyamet" durumunda yaratıldı ve gemi ve uçak torpidoları hakkında daha fazla tartışmamızla ilgili değil.
Yirmi birinci yüzyılın başlarında, havacılık torpido silahları sadece küçük denizaltı karşıtı torpidolar biçiminde kaldı. Denizaltı, yüzey gemisinden farklı olarak, hava savunmasına sahip değildir ve bir torpido bombacısına karşı iyi bir direnç sağlayamaz. Fotoğrafta - denizaltı karşıtı uçak "Poseidon" yanından 324 mm torpido Mk.50 piyasaya sürülmesi
Uçak torpidolarının ikinci sorunu, yoğunlukları 800 süreleri farklı olan havadan suya geçme ihtiyacıdır. Yüksek hızda suyla çarpışma, betonun çarpmasına eşdeğerdir. Torpillerin tahrip edilmesini önlemek için, özel bir şemaya göre başlatılmalıdır, böylece suya çarptığı anda hızı 100 m / s'yi geçmez. Hız belirlenen sınır değere yaklaştıkça, daha sert torpil boşaltma yolu için gereklilikler ortaya çıkar. Deşarjın yüksekliği, taşıyıcının hızı, dalışın açısı, torpilin kendisinin tasarımı - bunların hepsi suya belli bir açıyla girmesini sağlamalıdır.
Bu sorunun ne kadar zor olduğunu, Arjantinliler IA-58 “Pucara” turboprop saldırı uçağını bir torpido bombacısı olarak kullanmaya çalıştıklarında ikna edebildiler (Falkland Savaşı, 1982). Depolarda bazı eski Amerikan torpidoları Mk.13 vardı ve bu şansı İngiliz gemilerine saldırmak için kullanmaya karar verildi. Sayısız deneyin sonuçlarına göre, torpillerin, 200 metreden yüksek olmayan bir yükseklikten, 360 düğümden (15 km / s) daha fazla olmayan bir hızda atılması gerektiği tespit edildi. Torpilin suya girme açısı 20 ° olmalıdır. Belirtilen değerlerden en küçük sapma boşuna çalışma yaptı - bir torpilin parçaları sudan sekerek ya da derhal dibe battı.
Yukarıda tarif edilen tüm şartlara uygun olarak modern gemiye uçma riskiyle karşı karşıya kalırsa uçağın ne olacağını hayal etmek zor değildir. Sadece C-300, Hançerler, Stender, Aster-15 / 30 ve diğer benzer sistemler için bir tatil olacak!
Havadan suya geçişte pek çok zorluktan kaçınmanın başka bir yolu var. Sürükleme paraşütü kullanarak yüksek irtifa bombalamasından bahsediyoruz. Bu durumda, taşıyıcının hızı ve boşaltma yüksekliği kesin olarak sınırlandırılmamıştır - her durumda, torpido bir paraşüt üzerine yavaşça sıçramaktadır. Tek koşul: paraşütün açılması için birkaç yüz metre yüksekliğe kadar bir rezerv gereklidir. Sonuç olarak, “uçaksavar topçu savaşçısı günü” tekrarlanacak - uçak hedefe yaklaşmadan önce birkaç kez vurulacak.
Gökyüzünden yavaşça inen bir torpido, Dirks, Kaleciler, RIM-116, Hançerler, ESSM, Bushmasters, Osa-M, AK-630 vb. vb
Jet uçağı torpido PAT-52, Tu-14 ve IL-28'i donatmak için tasarlanmıştır.
Günümüzde, bu tür silahların kullanımı hariçtir
Günümüzde, bu tür silahların kullanımı hariçtir
Paraşüt yerine diğer fren metotlarını kullanmaya çalışmak, bu sayede süratle hızlı bir şekilde sönmeyi ve hızlı bir şekilde tasarruf dalgalarına kazmayı mümkün kılıyor. Fren reaktif aşaması (güçlendirici), taşıyıcı güvenlik açığı sorununun sonuna kadar çözülmeyecektir. İkincisi, motor freni çok enerji tüketen bir yöntemdir. Sistem o kadar hantal ve karmaşık olacak ki, konvansiyonel avcı bombardıman uçaklarını kullanmayı imkansız hale getirecek.
Havacılık torpidoları geçmişte kaldı. Modern havacılık, "sakar pistonlu uçak" birkaç saat içinde büyük gemiler battığında, geçmiş yılların özelliklerini asla tekrar etmeyecekti.
İlkel uçaksavar silahları ve Erlikonov'un manüel rehberlikle geçtiği günlerde bile, torpil bombardıman pilotlarının ömrü kısa