Yılın 1949 anlaşmasında, ittifakın ilk üye ülkeleri toplu savunma ve barış ve güvenliğin korunmasından bahsetti. Doğru, yıllardır Kuzey Atlantik Antlaşması uyarınca bu çok barış ve güvenlik Atlantik sınırlarının çok ötesine yayılmıştır. NATO’nun çıkarları bugün Avrupa’da, Orta Asya’da ve Afrika’da. NATO her yerde halka barış getiriyor. Bomba atma ve büyük kalibreli makineli tüfek sırasını vererek, ittifak güvenlik içindir. Şimdi Kosova'da, Libya'da, Irak'ta güvenli. 2008’te NATO’yla İşbirliği Beyanı’nı imzalayan BM, “kuzey atlantes” ile ortaklaşa güvenlik ve barış olduğunu düşünüyor. Muhtemelen yakın gelecekte, basitlik için, BM ve NATO bir araya gelmelidir. O zaman eleştirmenlerin hiçbiri İttifak’ın faaliyetlerinin hedeflerinin bir nevi “öyle değil” olduğunu iddia edemezdi.
NATO barış güçlerinin istekleri basittir ve Antlaşma'da belirtilen hedeflere uygundur. Evet, barış, evet, güvenlik. Ama sadece barışı koruma görevlileri için. Örneğin, Amerikalıların barışçıl ve güvenli bir şekilde yaşaması için Irak'ta savaş gereklidir. Ve savaştan sonra barış olacak. ABD gibi NATO’nun bu kadar büyük ve önemli bir üyesi için uygun.
Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü, yılın Nisan ayı 4'inde 1949'te kuruldu. Antlaşma’da ilan edilen “toplu savunmaya” ek olarak, örgütün gayri resmi amacı II. Dünya Savaşı’nın galibi olan SSCB’nin artan gücüyle yüzleşmek oldu. SSCB'nin 1954’teki “savunma” NATO bloğuna katılması girişimi tahminen reddedildi; yanıt olarak, Batı’ya karşı koymak için Moskova, Varşova Paktı örgütünü kurdu. Bunlar Soğuk Savaş'ın ünlü dönüşleri.
Bununla birlikte, SSCB yirmi yıldan daha eski değildir ve NATO var ve genişlemektedir. Bu, eleştirmenlere ittifakın görevinin tükendiğini göstermesi için bir neden verir. Bu doğru değil: peki ya gezegende barış ve güvenlik? Ayrıca, 2010'te geliştirilen NATO Stratejik Kavramı, “kriz yönetimi” gibi bir hedefi de rapor etmektedir. Bu hedef, görüyorsunuz, Suriye'yi soruyor. Ancak Suriye ile tarih daha zor, orada Rusya ve Çin “veto” oynuyor: bu nedenle hala daha uygun bir BM hala orada çalışıyor.
NATO'nun kökeninde nasıl bir insan vardı? Ve neden bu barış ve güvenlik aktivistleri inatla Ruslarla arkadaş olmayı reddetti? Ne de olsa İttifak'ın kurulmasından dört yıl önce Ruslar Hitler ordusunu yendi. Bu arada, Batı ile ittifak içinde üstesinden geldiler. NATO’yu SSCB’ye kabul ederdi. SSCB barış ve savaşa karşı çıktı mı? Büyük Vatanseverlik Savaşı sonrası mı? .. Nürnberg sürecinden sonra mı? ..
Ancak NATO’da ilk kez ne tür bir insan olduğunu bilirseniz tüm sorular ortadan kalkar.
İşte, örneğin Reinhard Gehlen. Alman Genelkurmay çalışanlarının üst düzey bir çalışanı olan 1940'ten bu Herr, Doğu Operasyon Grubu'na önderlik etti ve Nisan 1942'ten Albay Gehlen, Genelkurmay Başkanlığı görevlerine 12 Bölümünü başkanlık etti: Sovyetler Birliği, İskandinavya, Balkanlar. General Vlasov'u Almanya ile işbirliği yapmaya ikna eden bu albaydı.
Buna ek olarak, Gehlen RSHA'nın VI Müdürlüğü ile çalıştı: Sabotaj grupları ve düşman hatlarının gerisinde sabotaj teknikleri için taktik talimatlar geliştirdi. Cephenin diğer tarafındaki acentelerin devri için operasyonların hazırlanmasına katıldı.
Nazi ve anti-komünist Herr Gehlen para için değil, ruhaniyette çok şey biliyordu. O da bir aptal değildi. Savaş sırasında anlamış olması şaşırtıcı değil: ruhun ruhu, ama savaş bir gün kaybolacak. Hitlerizm'in yakın sonu ile ilgili ilk düşüncelerin 1944 yılında kafasına geldiği varsayılabilir: bu zamanda Gehlen'in kendisini daha fazla para ödeyen kişiye satmaya karar verdiği buydu. Bu durumda, kutsal manevi satmak zorunda değildi: sonuçta, Amerikalılar ödeyecek. Ruslar değil, gerçekten!
Nisan ayında, 1945, Üçüncü Reich'in son günlerinde yaşadığı zaman, Gehlen, asistanı Gerhard Wessel'i ve Abwehr Hermann Baun Rusya Bürosu eski şefini ikna etti. Birlikte Amerikalılara gitmeye karar verdiler. Onlara gitmek boş elle değil, değerli bir emtiadır - birikmiş bir arşiv. Gehlen, Amerikalıların hem gizli kart dosyalarını hem de Rus Komünistlerinde kapitalizmi cennet olarak kabul eden herhangi bir gerçek Amerikalı kadar kötü olan cömert bağışçılarını memnuniyetle kabul edeceklerine inanıyordu ve Stalin’in totaliterliği cehennem.
Bu arada, Amerika'nın yeni arkadaşları Alpler çayırlarında Elezalm'ın yakınında terk edip saklandı. Ayrıca arşiv belgeleri de gömüldü.
22 Mayıs 1945 yıl Korgeneral Gehlen General Patton'un 7 Ordusuna teslim oldu. Ne yapacağını ve ne söyleyeceğini biliyordu. Gidlen, karşı istihbaratla buluşmasını ayarlamayı isteyen insanlarına Amerikalılara, bir ajanlar ve arşiv malzemeleri ağı sundu - bütün bunlar sadece özgürlük karşılığında. Ve aktif özgürlük: Gehlen, Amerikalıların komünizme karşı mücadelelerinde yardımcı olacak.
Amerikan POW kampında, Alman, Almanya'nın Amerikan işgal bölgesindeki askeri istihbarat şefi olan Edwin Luther Sibert ile konuştu. Bunun üzerine Sayın Herr Gehlen ve Sovyetler Birliği'ne karşı ortak mücadele hakkında fikirlerini paylaştı.
Sebert fikri beğendi. Kendisi böyle bir şey düşünüyordu. Amerikalı, sert bir Sovyet karşıtı ve Eisenhower kurmay başkanı olan Alman Walter Bedell Smith'i tanıttı. Bu hoş adamla konuştuktan sonra Gehlen ve altı asistanı Amerika Birleşik Devletleri'ne uçtu. Ve denizaşırı ülkelerde, seçilen Nazilerin Sovyet karşıtı bu kolu Amerikan askeri istihbarat şefi Baş General George Strong tarafından karşılandı. Eylül ayındaydı 1945.
Gehlen, özellikle Rus meseleleriyle ilgilenecek olan bir CIA departmanı düzenlemekle görevlendirildi.
Sovyetler Birliği, Gehlen'in iadesini ve materyallerinin aktarılmasını talep etti, ancak Pentagon kendi kararıyla karar verdi. Gehlen, Amerikalıların duymak istediklerini ve insanlara, belgelere ve geniş bir istihbarat deneyimine sahip olduğunu söyledi. Böyle bir insan sadece Amerikalılar için yararlı olmaz; Onlara ihtiyacı vardı. Ruslara vermek için mi? Hayır, hayır.
1946’te, Bay Hereh Gehlen Almanya’ya geri döndü. O andan itibaren, Batı'daki bir Rus departmanı yerine, iki kişi vardı: biri ABD'de diğeri Almanya'da. Her ikisinin de aynı amacı vardı - komünist Sovyetler Birliği'nin yıkılması.
Yüzlerce Wehrmacht ve SS subayı, hapishane kamplarından serbest bırakıldı ve Amerikalılar ve Gehlen'in önceden kararlaştırdığı gibi, Spessart masifindeki Gehlen merkezine taşındı. Organizasyonun bel kemiği, Gehlen'in kendisi tarafından seçilen 350 memurlarıydı. Bunların arasında Alois Brunner, Paris yakınlarındaki Drancy'deki kamptan ve 140 binlerce Yahudi'nin ölümünden sorumlu savaş günlerinde göze çarpıyordu.
1950'in başında. Gelene'nin “girişimi” (“Gelenorg”), 4000 görevlilerinden daha fazla numara oluşturdu ve “Güney Almanya'nın Sınai Kalkınma Örgütü Örgütü” nezaretinde Münih'te bulundu. Gelene'nin ajan ağı Kore'den Kahire'ye ve Sibirya'dan Santiago de Şili'ye kadar olan bölgeyi kapsıyordu. 1956 - 1968 Gehlen, Gelenorg'a dayanan Batı Almanya Federal İstihbarat Servisi'ni yönetti. Bu görevden yalnızca 1968 yılında istifa etti. ABD bütçesi, Gehlen'i finanse etmek için yılda 6 milyon dolar tahsis etti. Bu şaşırtıcı değil: “Gelenorg” CIA'in Almanya'nın Sovyet tarafında ve SSCB'de neler olduğunu bilmesi için mükemmel bir fırsattı. Aynı zamanda, ABD makamları, Herr Gehlen’in “Büyük Almanya’yı” restore etmeyi hayal ettiğini bilmiyor olamazdı.
NATO'yu yaratmadan birkaç ay önce 1948’te Amerikalıları neredeyse ikna eden kişi, SSCB’nin Batı’ya saldıracağını ve önleyici bir grev yapmasını önerdiğini söyledi. Tavsiyelerinin boşuna kaldığını fark ederek, 1950'in başında Sovyetler Birliği'ndeki ileri askeri inşaat üzerine yeni bir korku hikayesi başlattı. Bütün bunlar zeerushnikam'ı dinlemekten zevk aldı.
1949’te Kuzey Atlantik İttifakı kuruldu ve 1954’te Adenauer tarafından kontrol edilen Batı Almanya bu birime girdi. Almanya'dan Herr Gehlen, CIA başkanı olacak olan Allen Dulles ile yakın ilişkiler kurdu. Uzun zamandır Rusya meselelerine karışmış olan ve Amerika ve Soğuk Savaş müttefikleri için çok yararlı olan eski faşist general, üst düzey NATO yetkililerinin atanmasında önemli bir rol oynadı. NATO üyelerinin dostça profesyonel ekibi için seçtikleri kişilerin çoğu Nazilerdi.
Onlardan biri Hans Speidel, yılın 1944’inin Hitler karşıtı bir planı, Batı müttefiklerinin birliklerinin Nisan 29’inde 1945’i serbest bıraktı. 1955’te Alman Savunma Bakanlığı’nın silahlı kuvvetler dairesi başkanlığına atandı ve 1957’te genel rütbeye terfi etti. 1957'ten bu yana, Gelene'nin dosyalanmasıyla Herr Speidel, Merkezi Fontainebleau'da bulunan Orta Avrupa'daki NATO Kara Kuvvetleri'nin komutanı oldu. Bu pozisyonu 1963'e kadar sürdürdü.
Helena başka bir protein - Frederick Guggenberger, eski denizaltı subayı, kaptan-teğmen. Düşmanlıklar sırasında, 17 gemilerini ve Amerikalı ve İngiliz gemilerini batırdı.
19 Temmuz 1943, Amerikalılar battı ve teknesi. Yaralı Guggenberger destroyer Bernegate'e alındı. Eski denizaltı Arizona’daki Amerikan tutsaklığında kaçtı, yakalandı, tekrar kaçtı. 1946'te New York'ta bir kampa transfer edildi ve ardından Almanya'nın İngiltere işgal bölgesine alındı. Ağustos ayında 1946, serbest bırakıldı.
1956’te Guggenberger, Alman Donanması’ndaki servise girdi. Newport'ta (ABD) Deniz Koleji'nden mezun olduktan sonra, o dönemde Almanya'da iyi görevler dağıtan Gehlen'in hafif eliyle, dört yıl boyunca Kuzey Avrupa'daki Müttefik Kuvvetler Genel Sekreter Yardımcısı olarak görev yaptı.
Sonunda NATO’da kariyer yapan bir sonraki çalışan “Gelenorg” Herr. Adolf HeusingerGehlen - Alman Teğmeni olarak. Kariyeri gerçekten etkileyici: İkinci Dünya Savaşı sırasında - Almanya Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı Operasyon Şefi; Savaştan sonra - Bundeswehr Genel Müfettişi; ayrıca - NATO Askeri Komitesi'nin başkanı.
Biraz daha: 1948-1950. Gelenorg ile işbirliği yaptı, 1950'taki ilk Federal Almanya Başbakanı Adenauer’in askeri danışmanı olarak çalıştı, Federal Almanya Cumhuriyeti’nin (Bundeswehr) silahlı kuvvetleri Haziran’da 1955’ta örgütlendi ve Heusinger görevine geri döndü. Silahlı Kuvvetler Müdürlüğü (ve Shpidel, Fontainebleau'ya taşındı); Aynı yıl, Heusinger tam bir general haline geldi ve Bundeswehr'in ilk müfettişi oldu. Nisan 1957’ten bu yana, bu Herr kariyercisi NATO’nun Askeri Komite Başkanı olarak (Washington’da) atandı.
“Hitler’in mağlup Üçüncü Reich’in şahsi temsilcisi ve baş stratejisti de öyleydi” yazmak Nürnberg sürecini mucizevi bir şekilde engelleyen V. Krasheninnikov ve A. Ross NATO Daimi Askeri Komitesine başkanlık etti. 3-E 180 numarası altındaki Pentagon ofisi, ABD silahlı kuvvetlerinin en üst düzey yetkililerinin ofisleri arasında yer aldı. Nazi Almanyası, en sofistike yoldan övgüyle karşılandı. ”
Adenauer’e gelince, eski Naziler’in kilit askeri görevlere atanmasını haklı buldu. aşağıdaki gibi: Almanların başka yolu yok, çünkü "NATO'nun emri, genel görevlerde on sekiz yaşındaki gençleri asla onaylayamaz".
SSCB ABD'den 1961’te savaş suçlusu Heusinger’i iade etmesini istedi, ancak başarısız oldu. Sovyet "Ateş" o zaman yazdı: “SS uygulayıcılarının aksine, General Adolf Heusinger bir tabanca ile değil, bir kamçı ile ya da“ Cyclon B ”ile hareket etti. Emirlerinde sadece kelimeler ve rakamlar vardı, ancak ceza harekatına, yanan evlere, mermi ve darağacına dönüştüler. Mart ayındaki 1'tan 2'e sadece bir gece, Ukrayna'nın Koryukovka kasabasında yılın 1943'inde, Heusinger'in emriyle SS cezaları 6700 halkını vurdu ... SS adamları evlerine, yarı sarhoş infazcılara kanla kızdı, çocukları ve hafif makineli tüfek kullanan kadınları vurdu. Koryukovka'da öldürülenlerin kanını toplarsanız, Adolf Heusinger içinde boğulurdu. ”
Ve aynı çemberin bir karakteri daha:
"Dr. Eberhart Taubert, - yazar Robert Rodvik, - 1931'teki Ulusal Sosyalist Partiye katıldı ve Propaganda Bakanlığı'ndaki Goebbels'in ardından yakında Sturmführer'in rütbesine yükseldi. Savaştan sonra Taubert, Güney Afrika'ya kaçtı ve Johannesburg'da iktidarda olan ve bir apartheid sistemi tasarlamaya çalışan neo-Nazilerin kendisi için rahat koşullar yarattı. 1950'te Almanya'ya döndü ve eski Nazi erkek arkadaşı Reinhard Gehlen ile BND servisine katıldı. BND-CIA'daki yeni görevinde, Taubert, CIA tarafından desteklenen Ulusal Barış ve Özgürlük Derneği'nin başkanı ve eski Nazi Franz Joseph Strauss'un Alman Savunma Bakanı danışmanı oldu ve ardından NATO tarafından “psikolojik savaş departmanının danışmanı” olarak atandı. Goebbel'in Hakikat Bakanlığı, yeni paketleyicide taze pişmiş fakat eski ve tanınabilir korkutucu hikayeleri Hıristiyan köktendincilere beslemek için ikinci bir hayat buldu. ”
Ve diyorsunuz ki - NATO’nun hedefleri belirsiz! .. Belirsiz değil, ama oldukça açık: tüm gezegende faşist tipi bir diktatörlüğün dayatılması. Çifte standartların anahtarı tarafından kolayca çözülen barış ve güvenlik konusundaki demokratik sloganlar altında, bunlar zıtlar tarafından okunur. Bombalanan Yugoslavya'nın ortasında bir yerde barış ve güvenlik yayınlayan bir NATO üyesi aslında savaş ve saldırganlığı rapor ediyor. Ve üzgün zamanımızda yankılanan NATO, BM’yi tekrar ediyor ...
Gözlemlenen Oleg Chuvakin
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru