Marksizm, Karl Marx ve Friedrich Engels’in politik ve ekonomik teorilerine dayanan ekonomik ve sosyal bir sistemdir. Marksist sosyal ve ekonomik ideolojinin tüm etkilerini ve sonuçlarını açıklamak oldukça doğru olsa da, Marksizm Encarta Referans Kütüphanesinde “sınıf mücadelesinin Batı’da toplumsal değişimin analizinde merkezi bir unsur olduğu teorisi” olarak özetlenmiştir. ”Marksizm, Encarta tarafından“ serbest rekabet piyasası ve kârla motivasyonuyla karakterize edilen, malların üretim ve dağıtım araçlarının özel mülkiyetine dayanan ekonomik bir sistem ”olarak tanımlanan kapitalizmin antitezidir. Marksizm, sistemdir. Baskın özelliği, üretim, dağıtım ve değişim araçlarının kamu mülkiyeti olan sosyalizm.
Kapitalizmde proletarya, işçi sınıfı ya da “insanlar” yalnızca çalışma kapasitelerine sahiptir; sadece kendi emeklerini satma kabiliyetine sahipler. Marx’a göre, bir sınıf üyelerinin üretim araçlarıyla ilişkileri ile tanımlanır. Tarihin sınıf mücadelelerinin, savaşların ve ayaklanmaların kronolojisi olduğunu ilan etti. Kapitalizmde Marx, işçilere ailelerine destek olmak için asgari ücret veya maaş öderler. İşçi yabancılaşmış, çünkü ürettiği emek veya ürün üzerinde kontrol sahibi değil. Kapitalistler, işçiler tarafından üretilen ürünleri, söz konusu emekle ilgili orantılı bir değerde satarlar. Artı değer, işçiye ne ödendiği ve ürünün satıldığı fiyat arasındaki farktır.
Proletaryanın giderek karışması ekonomik durgunlukların bir sonucu olarak ortaya çıkıyor; Bu durgunluklar, işçi sınıfının emekçilerinin tam ürününü satın alamaması ve iktidardaki kapitalistlerin artı-değerlerin tümünü tüketmemesi sonucu ortaya çıkıyor. Marx’a göre, devletin (egemen sınıfın diğer sınıflar üzerinde zorla hüküm sürdüğü araçların) proletaryanın diktatörlüğü olduğu bir proletarya veya sosyalist devrim gerçekleşmelidir. Komünizm, sosyalizmden bu ilerlemeden evrilir: sosyalist slogan “Her birinin yeteneğine göre, her birinin çalışmasına göredir. ”
Marksist din görüşleri nelerdi? Kapitalist rejimler altındaki işçi sefil ve yabancılaştığı için dini inançlar sürdürüldü. Marx’a göre din, canlı olmanın acısına, dünyevi ıstırabın cevabıydı. Marx, Hegel’in Hak Felsefesi Eleştirisine Doğru (1844), “Din, ezilen yaratığın iç çekişi, yüreksiz bir dünya hissi ve ruhsuz koşulların ruhu” demiştir. Proletarya, karakter niteliğinde evrensel ve evrensel ıstırap ile tanışmış gerçek bir devrimci sınıftır. Bu, dine olan ihtiyacı sağladı.