Juvenal yaklaşık MS 55'te Aquinum'da (Pannonia) doğdu. Muhtemelen bir süre Britanya'da askerdi ama kişisel hayatı hakkında çok az şey biliniyor. Genç bir adam olarak Roma'ya taşındı ve kısa süre sonra mizahi şiir yazmasıyla ün kazandı.
Juvenal, hiciv konusunda uzmanlaşmıştır (aptallığı veya yolsuzluğu ifşa etmeye çalışan esprili veya alaycı yazı). Hicivleriyle birçok otoriteyi üzdü ve yaklaşık MS 93'te İmparator Domitian tarafından sürgüne gönderildi. Domitian'ın ölümünden sonra Roma'ya dönmesine izin verildi.
Juvenal'ın şiiri, MS 2. yüzyılda Roma'da yaşamanın nasıl bir şey olduğuna dair önemli bir fikir verir. Ayrıca, yoksullar için gerçek bir endişe gösteren birkaç Romalı yazardan biriydi. Juvenal bir hicivci olduğundan, genellikle insanları güldürmek için abartmaya meyilli olduğu varsayılır. Bu nedenle Juvenal'in şiiri tarihsel bir kanıt olarak ihtiyatla kullanılmalıdır.
Juvenal MS 128'de öldü.
İnsanların pencerelerden dışarı fırlattığı çatlak veya sızdıran kaplar. Ezilme şekillerine, ağırlıklarına, kaldırıma verdikleri zarara bak!... Yemeğe çıkmadan vasiyetini yapmazsan aptalsın... Geceleri rotan boyunca kanıtlayabilirsin. bir ölüm tuzağı: o halde dua edin ve umut edin (zavallı siz!), yerel ev kadınları başınıza bir kova çöpten daha kötü bir şey düşürmesin.
Tek derdi yarış ve sahne olan bir Roma'ya ekmek vermek için buğday tarlalarında ter döken Afrikalı emek çeteleri... Cesur, çaresiz adamları kurban etmemeye dikkat edin. Onları tüm altınlarını ve gümüşlerini sıyırabilirsin, hala kılıçları ve kalkanları var.
Daha da sinir bozucu olan kadın, yemeğe oturur oturmaz şairler ve şiirler hakkında konuşur... profesörler, avukatlar... tek kelime bile edemezler... Eşler topluluk önünde konuşmacı olmaya çalışmamalıdır. .. Ben de gramer kurallarını alıntılayabilen bir kadına tahammül edemiyorum... sanki erkekler böyle şeylere önem veriyormuş gibi. Birini düzeltmesi gerekiyorsa kız arkadaşlarını düzeltsin, kocasını rahat bıraksın.
Dar sokaklarda ağır yük vagonlarının hareketi, sığır çobanlarının yeminleri sağır bir adamın uykusunu bölerdi... Büyük bir kalabalığın itişmelerine uğruyoruz... şimdi bir kiriş tarafından ezildik, şimdi bir namlu tarafından parçalandık. . Bacaklarımız çamura bulanmış, ayaklarımız bir askerin çivili çizmesi tarafından ezilmiş... Yeni tamir edilmiş gömlekler yine yırtılmış... Bir vagon uzun bir çam taşır; sallanıyorlar ve sizi tehdit ediyorlar... Eğer kendinizi Sirk'teki oyunlardan koparabilirseniz, bir yıl içinde Roma'daki pis bir çatı katı için şu anda ödediğiniz kira karşılığında Sora'da mükemmel bir ev satın alabilirsiniz.
Hannibal, Afrika'nın kendisi için çok küçük bir kıta olduğu adamdır... Şimdi İspanya imparatorluğunu şişiriyor, şimdi Pireneleri aşıyor... Doğa yoluna yüksek Alp geçitlerini, kar fırtınalarını fırlatıyor: ama o... dağları yerinden oynatıyor. .. "Hiçbir şey başaramadık," diye haykırıyor, "Roma'nın kapılarına hücum edene kadar, Kartaca standartlarımız Şehrin kalbine oturuncaya kadar."
Bakın Virro ekmeği uzatırken nasıl homurdanıyor, ancak kıramayacak kadar sert, öğütücülerinizi çatlatan katılaşmış eski küflü hamur topakları... en iyi un. Ve lütfen, ellerinizi kendinize saklamayı, ekmek tavasına gereken saygıyı göstermeyi unutmayın. Yine de tesadüfen bir dilime uzanırsanız, birileri onu hemen düşürmeye mecburdur: "İsterseniz kendi sepetinizde kalın, ekmeğinizin rengini öğrenin!"
Virro'ya bir lamba otu servis edilir: Sicilya sularından daha iyi bir örnek gelmedi... Peki sizi ne bekliyor? Belki bir yılan balığı (bir su yılanına benziyor olsa da) ya da Tiber'de doğup büyümüş, kanalizasyonla şişmiş, Roma'nın kenar mahallelerinin altındaki lağım çukurunu düzenli olarak ziyaret eden gri benekli bir nehir turnası.
Tüm Roma bugün Sirkte. Kulak zarlarımı dolduran kükreme, Yeşiller'in kazandığı anlamına geliyor... Yarışlar genç erkekler için iyi: Hayallerini neşelendirebilir ve yüksek oranlarda bahis oynayabilir ve akıllı bir küçük kız arkadaşıyla oturabilirler. Ama bütün gün bir toga içinde terlemektense buruşmuş yaşlı cildimin bu hafif bahar güneşini emmesine izin vermeyi tercih ederim.
Hangi okul müdürü, hatta en başarılısı, emeğinin karşılığını düzgün bir şekilde ister?... Dahası, ebeveynler herhangi bir ustadan oldukça imkansız standartlar ister... Hamamlara giderken onun yolunu keserler ve ondan bunu yapmasını beklerler. sorularını cevapla. Anchises'in hemşiresi kimdi, Anchemolus'un üvey annesinin adı neydi ve nereden geldi? Acestes öldüğünde kaç yaşındaydı?... Bütün öğrencilerinin babası olması ve onların oyun oynamalarına engel olması gerektiği konusunda ısrar ediyorlar... "Bak," denildi, "ve ne zaman okul yılı sona erdiğinde, tek bir yarıştan bir jokey kadar kazanacaksınız."
Bütün tezahüratlar Marius içindi. Adıyla pleb, ruhu pleb... Aile ağaçları ne işe yarar? Soyağacınızın uzunluğuna göre değerli olmanın ne anlamı var ki... En çok hayran olduğumuz at, evini kazanan, kalabalığın çılgın kükremeleriyle neşelenen attır... Safkan, unvanını öne geçerek kazanır. tarlanın tozunu onlara yedirerek. Ancak nadiren galip gelirse, soy kütüğünde soy defterindeki her efsanevi isimle yer almasına rağmen, müzayede yüzüğü onu talep edecektir. Burada ataya tapma yok, ölüye saygı yok. İndirimli fiyatlarla satıldı.
Decimus Iunius Iuvenalis (İngilizce'de Juvenal olarak bilinir), zengin bir azatlının (azat edilmiş köle) oğlu veya evlatlık oğlu olarak İtalya'nın Lazio bölgesindeki küçük bir kasaba olan Aquino'da doğdu. Güvenilir biyografik bilgiler son derece seyrektir. Bazı kaynaklar doğum tarihini MS 55 olarak belirtir ve diğer gelenekler, Hadrian'ın ölüm yılını (MS 138) geçtikten sonra bir süre hayatta kalmasını sağlar, ancak bu tarihler en iyi ihtimalle kesin değildir. Çalışmasını adamadığı için, genellikle bir hamisi olmadığı ve bu nedenle bağımsız olarak zengin olabileceği varsayılır, ancak bir süre için aynı zamanda çok fakir olduğu ve Roma'nın zengin insanlarının hayırseverliğine bağımlı olduğu görülmektedir. .
İmparator Domitian'ın idari hizmetinde bir kariyere ilk adım olarak orduda subay oldu, ancak terfi alamayınca hayata küsmüştü. Çoğu biyografi yazarı, muhtemelen mahkeme favorilerinin askeri subayların terfisinde aşırı etkiye sahip olduğunu ilan eden bir hiciv nedeniyle veya muhtemelen yüksek düzeyde mahkeme etkisi olan bir oyuncuya hakaret nedeniyle Mısır'da bir sürgün dönemi yaşıyor. . Sürgün eden imparatorun Trajan mı yoksa Domitian mı olduğu, sürgünde mi öldüğü yoksa ölümünden önce Roma'ya mı geri çağrıldığı belli değil (ikincisi en olası görünüyor).
Özet
Şiir, altın çağ mitlerinin ve İnsan Çağlarının bir parodisiyle açılır (Altın Çağ'da kimse hırsızdan korkmazdı, Gümüş Çağı ilk zina yapanları işaret ediyordu ve kalan suçlar Demir Çağı'na geldi). Tanrıçalar Pudicitia (Bekaret) ve Astraea (Adalet) daha sonra tiksinerek yeryüzünden çekildiler. İntihar etmek ya da sadece bir erkekle yatmak gibi alternatifler olduğunda arkadaşı Postumius'un evlilik planlarını sorgular.
genç daha sonra kadınlardan ve evlilikten neden kaçınılması gerektiğine dair bir dizi örnek anlatıyor. Eski moda erdemli bir eş isteyen, ancak gerçekten bir tane alacağını düşünmek delilik olan kötü şöhretli zina Ursidius'u anlatıyor. Daha sonra bir gladyatörle Mısır'a kaçan bir senatörün karısı Eppia ve bir genelevde çalışmak için saraydan gizlice kaçan Claudius'un karısı Messalina gibi şehvetli eşlerden örnekler verir. Şehvet günahlarının en küçüğü olsa da, birçok açgözlü koca, alabilecekleri çeyizler için bu tür suçları görmezden gelmeye isteklidir. Erkeklerin, kadının kendisini değil, güzel bir yüzü sevdiğini ve yaşlandığında onu dışarı atabileceklerini savunuyor.
genç sonra gösterişçi kadınları tartışır ve Scipio'nun kızı Cornelia Africana (erdemli bir Roma kadınının mükemmel bir örneği olarak yaygın olarak hatırlanır) gibi birine bir eş olarak bir fahişeyi tercih edeceğini iddia eder, çünkü erdemli kadınların genellikle kibirli olduğunu söyler. Özellikle yaşlı bir kadında, Yunanca giyinmenin ve konuşmanın hiç de çekici olmadığını öne sürüyor.
Daha sonra kadınları kavgacı olmakla ve eve hükmetme arzusuyla sevdikleri erkeklere eziyet etmekle suçlar ve sonra başka bir erkeğe geçerler. Kayınvalidesi hayattayken bir erkeğin asla mutlu olamayacağını, kızına kötü alışkanlıklar öğrettiğini söylüyor. Kadınlar, kendi suçlarını kocalarının ithamları ile örterek davalar açarlar, aşk kavgaları çıkarırlar (ama bir koca onları buna yakalarsa, daha da öfkelenirler).
Geçen günlerde kadınları iffetli tutan yoksulluk ve sürekli çalışmaydı ve Roma ahlakını lüksle yok eden fetihle gelen aşırı zenginlikti. Eşcinseller ve efemine erkekler, özellikle kadınlar tavsiyelerini dinledikleri için ahlaki bir kirliliktir. Karınızı hadımlar koruyorsa, onların gerçekten hadım olduklarından emin olmalısınız (“koruyucuları kim koruyacak?”). Hem yüksek hem de düşük doğumlu kadınlar eşit derecede müsriftir ve öngörü ve kendine hakimiyetten yoksundur.
genç sonra erkekleri ilgilendiren konulara giren ve sürekli dedikodu ve dedikodu yapan kadınlara yönelir. Korkunç komşular ve ev sahibeleri olduklarını, misafirlerini beklettiklerini, sonra şarap fıçısına düşen yılan gibi içip kustuklarını söylüyor. Kendilerini hatip ve gramerci olarak gören, edebi noktaları tartışan ve kocalarının her dilbilgisi hatasına dikkat çeken eğitimli kadınlar da aynı şekilde tiksindiricidir.
Zengin kadınlar kontrol edilemezler, sadece sevgilileri için şık görünmek için her türlü girişimde bulunurlar ve zamanlarını evde kocalarıyla birlikte güzellik karışımlarına bulanmış halde geçirirler. Hanelerini kanlı tiranlar gibi yönetirler ve kocalarıyla tamamen yabancılarmış gibi yaşarken onları halka hazırlamak için bir hizmetçi ordusu kullanırlar.
Kadınlar doğaları gereği batıl inançlıdırlar ve Bellona (savaş tanrıçası) ve Kybele'nin (tanrıların annesi) hadım rahiplerinin sözlerine tamamen güvenirler. Diğerleri, İsis kültünün ve onun şarlatan rahiplerinin fanatik yandaşlarıdır ya da Yahudi ya da Ermeni kahinleri ya da Keldani astrologlarını dinler ve fallarını Circus Maximus'a anlatırlar. Daha da kötüsü, astrolojide o kadar yetenekli bir kadın ki, diğerleri ondan tavsiye istiyor.
Fakir kadınlar en azından çocuk sahibi olmaya istekli olsalar da, zengin kadınlar zahmetten kaçınmak için kürtaj yaptırıyor (her ne kadar en azından bu kocaların gayri meşru, yarı Etiyopyalı çocuklarla eyerlenmesine engel olsa da). genç Romalı seçkinlerin yarısının, kadınların kocalarının çocukları gibi gösterdiği terk edilmiş çocuklardan oluştuğunu iddia ediyor. Hatta Caligula'nın onu bir iksirle deli eden karısı ve Claudius'u zehirleyen Genç Agrippina gibi, kadınlar kendi yollarını bulmak için kocalarını uyuşturup zehirlemeye bile tenezzül edecekler.
Bir epilog olarak, genç izleyicisinin trajedinin abartısına düştüğünü düşünüp düşünmediğini sorar. Ama Pontia'nın iki çocuğunu öldürdüğünü kabul ettiğini ve yedi çocuk olsaydı yedisini öldüreceğini ve şairlerin Medea ve Procne hakkında bize söylediği her şeye inanmamız gerektiğini belirtir. Bununla birlikte, antik trajedinin bu kadınları, modern Romalı kadınlardan tartışmasız daha az kötüydü, çünkü en azından yaptıklarını sadece para için değil, öfkeden yaptılar. Bugün her sokakta bir Clytemnestra olduğu sonucuna varıyor.
Juvenal - Tarih
Editörün notu: Aşağıdaki makale Fr. Alaska'nın önde gelen Ortodoksluk tarihçisi Michael Oleksa, St. Herman's Ruhban Okulu'nun emekli dekanı ve SOCHA'nın danışma kurulu üyesi. Makale ilk olarak Fr.'de bir bölüm olarak ortaya çıktı. Michael'ın büyüleyici kitabı, Başka Bir Kültür / Başka Bir Dünya (Alaska Okul Kurulları Birliği, 2005). Fr. Michael nezaketle SOCHA'nın bu bölümü OrtodoksHistory.org'da yeniden basmasına izin verdi.
St. Juvenaly Simgesi, Heather MacKean tarafından, St. Juvenaly Ortodoks Misyonu'nun izniyle
1794'te, Alaska'da çalışan ilk Hıristiyan misyoner grubu, Finlandiya ile Rusya sınırındaki Ladoga Gölü'nden 8000 milden fazla yürüyüp yelken açmış olarak Kodiak'a geldi. On keşişten oluşan bu delegasyondaki rahiplerden biri, 35 yaşındaki eski bir askeri subay olan Peder Juvenaly, güney-orta anakaradaki kabileleri ziyaret etme ve vaaz etme göreviyle görevlendirildi. Kenai'de başladı, şimdi Anchorage'ı çevreleyen bölgeden kuzeye, ardından Cook Inlet'in batı kıyısından aşağıya, Iliamna Gölü'ne ve Bering Denizi'ne doğru yöneldi.
Yolculuğu onu Avrupa'nın en büyük gölünden Alaska'nın en büyük gölüne getirecekti. Ama Iliamna'ya gittikten kısa bir süre sonra ortadan kayboldu. Bir daha kimse ondan haber alamadı. Öldürüldüğüne dair söylentiler Kodiak'a ulaştı, ancak birkaç on yıl boyunca nerede olduğuna dair hiçbir görgü tanığı veya başka bir kesin kanıt yoktu.
Daha sonra, yaklaşık yüz yıl sonra, Amerikalı tarihçi Hubert Bancroft, Ivan Petrov adında bir adamın bulduğunu iddia ettiği bir günlüğe kaydettiği için, rahibin kendi sözlerine dayanarak, Peder Juvenaly'nin ölümünün bir hesabını yayınladı. ve tercüme edilmiştir. Bu günlüğe göre, Peder Juvenaly yerel bir Kızılderili şefinin kızı tarafından baştan çıkarılarak ayartıldı ve sonra onunla evlenmeyi reddettiği için hacklenerek öldürüldü.
Bu olay hakkında bildiğim tek şey, 1914'te Kwethluk Nehri'nin kaynağına yakın dağlarda dünyaya gelen kayınpederim Adam Andrew, bana ilk rahip hakkındaki hikayeyi anlatmaya karar verene kadar. bölgemize gelmek.”
Kayınpederime göre, bu ilk misyoner Kuskokwim'in ağzına, Quinhagak köyü yakınlarındaki küçük bir kayıkla geldi. Yabancıyı kıyıya daha fazla yaklaşmaktan caydırmaya çalışan yerel bir angalkuq (şaman) tarafından yönetilen bir av grubuna yaklaştı. Yup’ik, davetsiz misafirleri kabul etme konusundaki isteksizliklerini işaret etmeye çalıştı, ancak tekne gelmeye devam etti. Sonunda angalkuq, adamlara oklarını hazırlamalarını ve onları tehdit edercesine rahibe nişan almalarını emretti. Daha yakına kürek çekmeye devam ettiğinde, şaman emri verdi ve rahip bir ok yağmuru içinde öldürüldü. Cansız bir şekilde teknenin dibine düştü. Yardımcısı (Yup’ik, “naaqista,”'de kelimenin tam anlamıyla “okuyucu” — sözde rahibe ayinlerde yardım eden biri) yüzerek kaçmaya çalıştı.
Denize atlayarak, özellikle su altında çok iyi yüzebilme yeteneğiyle Yup'u etkiledi. Kayıklarına atladılar ve yardımcıyı kovaladılar, görünüşe göre zavallı adamı öldürdüler ve daha sonra bunun bir fok avından daha eğlenceli olduğunu bildirdiler.
Şaman kıyıya geri döndüğünde, rahibin vücudundan pirinç pektoral haçı çıkardı ve onu bir tür şaman ayininde kullanmaya çalıştı. Denediği hiçbir şey tatmin edici görünmüyordu. Yarattığı her büyü, amaçlanan etkisini elde etmek yerine, onu yerden kaldırmasına neden oldu. Bu birkaç kez oldu, sonunda hayal kırıklığı içinde şaman haçı kaldırdı ve bu nesnenin gücünü anlamadığından şikayet ederek bir seyirciye fırlattı, ancak artık onunla uğraşmak istemedi.
Hikayenin bu versiyonunu ilk duyduğumda, böyle bir olayın olabileceğinden şüpheliydim. Kuskokwim'e gelen ilk rahibin 1842'de geldiğini, Yukon'da yaklaşık 20 yıl hizmet ettiğini ve 1862'de Sitka'da emekli olarak öldüğünü biliyordum. Bunun, ölümün sözlü anlatımı olduğu aklıma gelmedi. Peder Juvenaly hakkında, daha sonra Bancroft/Petrov raporunun tamamen yanlış olduğunu öğrenene kadar, Bay Petrov'un oldukça verimli hayal gücünün bir uydurmasıydı.
Zamanının önde gelen Amerikan tarihçisi Hubert Bancroft, Alaska'ya hiç gelmedi ve Alaska ile ilgili tüm en eski tarihi belgelerin yazıldığı dil olan Rusça'yı bilmiyordu. Belgeleri toplamak ve tercüme etmek için Petrov'u tuttu, ancak Petrov, Bay Bancroft'tan pek hoşlanmadı ve birçok veriyi tahrif ederek, hiç var olmayan kayıtlardan Alaska'nın ilk tarihi haline gelen şeyin bütün bölümlerini yarattı.
Peder Juvenaly'nin günlüğü Petrov'un uydurmalarından biriydi. Bu, herhangi bir bilgili bilim adamı, Berkeley'deki California Üniversitesi'ndeki Bancroft Kütüphanesi'nde bulunan elyazmasını açar açmaz aşikar hale gelir. Juvenaly, hiç var olmayan gemilerde seyahat eder, kilise tatillerini yanlış tarihlerde ve hatta yanlış aylarda kutlar ve birkaç hafta içinde mucizevi bir şekilde Yup'u anlar ve Kodiak'ın Alutiiq dilini ulaşamayacağı bir yerde bulur. Bu iki dil o kadar yakından ilişkilidir ki, birinin konuşmacısı diğerinin konuşmacısını kolayca anlayabileceklerine inanır. Rus Ortodoksluğu hakkında göze batan tutarsızlıkları fark edecek kadar bilgi sahibi olmayan Bancroft, günlüğün gerçek olduğunu kabul etti ve onu Peder Juvenaly'nin ölümüyle ilgili bölümünün temeli olarak kullandı.
Yayınlanan hesapların sahte olduğunu anlayınca, Yup's 8217ik versiyonun başka bir anlatımı için kayınpederime geri döndüm. Daha sonra doğrulayıcı kanıtlar aramaya başladık. Peder Juvenaly'nin ölümünün ardından son 70 yılda Quinhagak'ı ziyaret eden her ziyaretçinin raporlarında olayın gerçekleştiği yerin burası olduğundan bahsettiğini öğrendim. Iliamna bölgesindeki insanlardan, atalarının bölgelerinde öldürülen bir rahibin varlığından haberdar olmadıklarını, ancak sadece bir rahip geçip batıya gittiğini duydum. Cook Inlet Tanai'nin Kızılderililerinden, Kodiak aracılığıyla Rusya'dan gelen bir rahibin onları vaftiz ettiğini ve ardından Iliamna yönüne doğru yola çıktığını duydum. Ve Tyonek köyündeki insanların her zaman büyük bir yüzme geleneğine sahip olduklarını ve avladıkları beyaz balinalardan sonra okyanusa dalabileceklerini keşfettim. Bölgenin tüm Yerli halkları arasındaki sözlü anlatımlar, kayınpederimin hikayesiyle tutarlıydı. Ama bir şekilde doğruluğunu nasıl kanıtlayabilirim?
Son olarak, başka bir bilgin, daha sonra Quinhagak'ta ikamet eden bir misyoner olan Rev. John Kilbuck'ın 1886 ile 1900 yılları arasında yazdığı günlüğünde, bölgede öldürülen ilk beyaz adamın bir av partisine gelen bir rahip olduğunu belirten bir pasaj keşfetti. sahile yakın kamp kurdu. Rahibi yaklaşmaktan caydırmaya çalıştıktan ve onu geri çeviremeyince avcı grubu onu öldürdü. Arkadaşı “bir fok gibi” yüzerek uzaklaşmaya çalıştı ve onu kovalamak için kanolarına başvurmak zorunda kalan Yup’ik tarafından avlandı. Kayınpederimin bana anlattığı hikaye, gerçek olaydan bir asır sonra köyde anlatılıyordu.
Quinhagak'ı ziyaret eden arkadaşlarım, öğrencilerim ve orada yaşayan bir yeğenim var. Onlara, oraya giden ilk rahibin nasıl öldürüldüğüne dair hikayeyi duyup duymadıklarını sordum. Hikayenin hala bilindiğini ve neredeyse aynen kayınpederimin bana anlattığı şekilde anlatıldığını keşfettim.
Popüler yanlış algılamanın aksine, kabile halklarının sözlü geleneği, çoğunlukla hikayelerin zaman içinde bozulmadan kalmasını sağlamak için çok doğru olma eğilimindedir. Hikaye, hikaye anlatıcısının icadı olarak değil, topluluk malı olarak anlaşılır ve doğu Avrupalı ailemin bir hikayeyi bir noktaya değinmek için değiştirme eğiliminin aksine, tarihleri sözlü gelenek yoluyla aktarılan gruplarda, yeniden anlatımlar daha fazla olma eğilimindedir. orijinal hikayeye sadık.
Ancak, bana anlatıldığı gibi Peder Juvenaly'nin hikayesinin yazılı özetine baktıktan sonra, bir muhbir bana hikayenin duyduğu bir versiyonda bana anlatılmamış bir ayrıntı olduğunu söyledi. Kendisine anlatılan hikayeye göre, rahibin ölümünden hemen önce, küçük teknesinde ayakta dururken, kıyıdakilere sinekleri kovmaya çalışıyormuş gibi göründü. İlk başta, bu bana eklemek için garip bir ayrıntı gibi görünüyordu. Ne anlama geliyordu? Gerçekten ne oluyordu? Birisi ölmek üzereyken, oklarını kendisine doğrultmuş saldırganlarına karşı karşıyayken, böcekler için neden endişeleniyorsunuz?
Anlatılanlara şaşırarak, neler olabileceği aklıma gelene kadar aklımdaki sahneye dönmeye devam ettim. Angyacuar'daki adam ya dua ediyor, kendi üzerine haç işareti yapıyor ya da onu öldürmek üzere olanları kutsuyor olabilirdi, ama o kadar hızlı ki, kıyıda bunu yapan hiç kimseyi görmemiş olanlar, bunu yapabilirdi. “sineği kovalıyormuş gibi görünüyordu.” Sözlü gelenekten gelen bu ayrıntı, hikayeye tamamen inandırıcı bir ektir ve Quinhagak halkının hatırladığı gibi, hikayenin kendisine inanılırlık katar.
Bu olayla ilgili bulabildiğim her şeyi dikkatlice inceledikten sonra, Quinhagak'tan üniversite öğrencilerimden birine araştırmamın bir özetini gönderdim ve ona olaydan ne anladığını sordum. Biraz utangaç bir tavırla, “Eh, onun rahip olduğunu bilmiyorlardı!” diye yanıtladı.
Yine de soru şuydu, bu silahlı adamlar sayıca çok fazla oldukları silahsız bir yabancıdan neden bu kadar korkuyorlardı? Doğru, solgundu, uzun boyluydu, sakallıydı ve tuhaf giyimliydi. Tamamen yabancı olmasa da muhtemelen egzotik görünüyordu. Ama neden onun fiziksel varlığından onu yok edecek kadar tehdit edilmiş hissetsinler ki?
Cevap, giydiği pirinç haçta bulunabilir. Washington, D.C.'deki Smithsonian Enstitüsü'ndeki sergilerden biliyoruz ki, o zamanlar şamanlar, metal zincirler takan Sibirya kıyısındaki meslektaşlarını taklit ederek fildişi zincirler yonttular. Böyle bir metal zincir takmak, yabancının muhtemelen yerel angalkuq'tan daha üstün manevi güçlere sahip olduğunun bir göstergesiydi. Kendini bu tür uzaylı büyüsünden korumanın tek yolu büyücüyü öldürmek olurdu. Öyle görünüyor ki Peder Juvenaly bir yanlış kimlik vakasında öldü.
Bu tarih dersi bize, tarihi metinlerin birçok yararlı ayrıntı ve önemli veri içermesine rağmen, yanlış olabileceklerini söyler. Tarihçiler genellikle başka bir zaman ve yerin tanımını bir araya getirmek için başkalarının raporlarında, günlüklerinde ve mektuplarında geride bırakılanlara dayanır ve yanlış yönlendirilmek, yanılmak veya kandırılmak kolaydır. Peder Juvenaly'nin iki yüz yıl önce ölümünde de durum böyleydi. Ortadan kaybolmasının ve ölümünün gizemini çözmek yaklaşık iki yüzyıl aldı. Orijinal yayınlanmış hesaplar yanlış ve sahte bilgilere dayanıyordu, ancak gerçek, Yup'un sözlü geleneğinde hayatta kaldı.
En azından bu topraklardaki Yerli deneyimiyle uğraşırken, hiç kimse hikayeleri yerli halkın anlattığı şekliyle göz ardı etmemelidir. Tecrübelerime göre, yayınlanan metinler genellikle güvenilmez olduğu kanıtlanırken, büyükbaba her zaman haklıydı.
[Bu makale Fr. Michael Oleksa. Bir kopyasını sipariş etmek için Başka Bir Kültür / Başka Bir Dünya, buraya tıklayın. Aziz Juvenaly'nin simgesi Heather MacKean tarafından boyanmıştır ve Aziz Juvenaly Ortodoks Misyonu'nun izniyle kullanılmıştır.]
Juvenal - Tarih
Bu çalışma 1960'ların sonlarında kayınpederim için bir Noel hediyesi olarak başladı. Juvenal veya Juvinall adındaki her Amerikalı'nın Pennsylvania'ya göç eden bir Huguenot göçmeninin soyundan geldiğini keşfettiğimde, birkaç yıllık bir projeye dönüştü. Benzer şekilde, Fransa'daki her Jouvenal veya Juvenal, Joan of Arc ile yakından ilişkili bir bakanın soyundan geliyor. Bununla birlikte, on altıncı yüzyılın din savaşlarında soy kayıtları ortadan kayboldu, bu nedenle Protestan sürgünlerin ortaçağ aileleriyle olan bağlantılarını yalnızca tahmin edebiliriz.
Bağımsızlık Savaşı, Juvenals'ın elektrikli peruk işi için ölümcül bir olaydı, bu yüzden bazı aile üyeleri öncü olarak Kentucky'ye taşındı. Oradan bazıları Ohio'ya, Danville, Illinois'e, 1840'larda Iowa'ya, ardından Teksas'a ve Kansas'a gitti. Texas, Kansas ve Illinois Juvenals, 1866'dan 1880'lere kadar sığır sürülerinde işbirliği yaparak, Teksas sığırlarını önce Kansas'a, sonra da satılık besi için Illinois ve Indiana'ya götürdüler. 1873 Çöküşü, servetlerine ciddi bir darbe vurdu, ancak bir on yıl daha direndiler.
Sonuçta, Juvenals, Juvinalls ve Juveniles ülke geneline dağıldı. Çoğu Protestan kalır, çoğu benzersiz bir mizah anlayışı paylaşır.
Juvenal Habyarimana (1937-1994)
Ruanda Devlet Başkanı Juvénal Habyarimana, 8 Mart 1937'de, o zamanlar Belçika tarafından kontrol edilen Ruanda-Urundi mandası olan Gisenyi eyaletindeki Gasiza'da doğdu. Habyarimana, ebeveynleri Jean-Baptiste Ntibazilikana ve Suzanne Nyirazuba Hristiyan olan bir Hutu idi. Katolik bir ilkokula gitti, ancak daha sonra St. Paul Koleji'nde matematik ve Leopoldville'deki (şimdi Kinşasa) Lovarium Üniversitesi'nde tıp okumak için ayrıldı.
Habyarimana, 10 Kasım 1960'ta Ruanda'ya döndü ve 1961'de bağımsız Ruanda'nın ilk cumhurbaşkanı olan Dominique Mbonyumutwa hükümetine katıldı. Ruanda Ulusal Muhafızlarının bir üyesi, 23 Aralık 1961'de Teğmenliğe terfi ettiğinde Muhafızdaki ilk siyah subay oldu. Hızla yükseldi, 1963'te Ulusal Muhafız Komutanı, 1965'te Savunma Bakanı ve Ulusal Polis Şefi ve son olarak 1973'te General oldu.
5 Temmuz 1973'te Habyarimana ve diğer subaylar, Başkan Mbonyumutwa'yı devirdi ve ülkeyi 1978'e kadar askeri yönetime tabi tuttu. Kendi partisi olan Mouvement Republicain National pour le Developpement (MRND) ile hükümetten sorumlu tek partili bir devlet kurdu. . MRND dışındaki tüm siyasi faaliyetler yasaklandı.
1978, 1983 ve 1988'de Habyarimana, 1980'de hükümetine karşı bir darbe girişiminden kaçmasına rağmen tek aday olduğu cumhurbaşkanlığı seçimlerini kazandı. Habyarimana'nın rejimi, 17 Ağustos 1965'te evlendiği karısı Agathe Kanziga ile yozlaştı ve Akazu klanı, onun yakın danışmanları olarak görev yaparak ve Devlete hizmet vererek çok zengin oldu.
1990'a gelindiğinde Ruanda, Hutuların Tutsiler üzerindeki ırkçı ve üstünlükçü doktrini olan “Hutu Gücünün” yükselişini görmeye başladı. Çoğunluk Hutular arasında Tutsi azınlığa karşı Tutsi karşıtı duygular her zaman var olmuşken, Habyarimana, Tutsilerin hükümetteki ve ordudaki konumlarını sınırlayarak ve Tutsi kontrolündeki komşu Burundi hükümetine karşı protestoları destekleyerek bu duyguyu iktidarda kalmaya alışmıştı. Coalition pour la Defense de la Republique (CDR), ülkedeki bu radikal “Hutu Gücü” akımının en önemli temsilcisiydi.
Habyarimana Tutsilere karşı kampanyada tüm Hutuları arkasında birleştirmeye çalışmış olsa da, Hutular arasında üstünlük kampanyasını sona erdirmek, çok partili bir sistem oluşturmak ve yolsuzluğu sona erdirmek ve Ruanda'yı demokratikleştirmek isteyen ılımlılar da dahil olmak üzere rakip hizipler ortaya çıktı. Bu ılımlı Hutu liderleri Dismas Nsengiyaremye ve Agathe Uwilingiyimana, 1992'deki parlamento seçimlerini kazanarak Habyarimana'yı iktidarı onlarla paylaşmaya zorladı. Ruandalı Tutsi siyasi liderleriyle müzakereler için baskı yaptılar ve 1992 ve 1993 yıllarında komşu Arusha, Tanzanya'da Tutsileri Ruanda siyasi yaşamına entegre etmek için anlaşmalar imzaladılar.
Anlaşmaları kabul eden Başkan Juvénal Habyarimana, 4 Nisan 1994'te Hutu üstünlükçüleri tarafından öldürüldü. Burundi Devlet Başkanı Cyprien Ntaryamira ile Tanzanya'nın Dar Es Salaam kentinde yaptığı görüşmeden dönerken uçağı düşürüldü. Hutu üstünlükçüleri yanlışlıkla Tutsileri suikasttan sorumlu tuttular ve yeni Ruanda cumhurbaşkanı Théodore Sindikubwabo ülkenin sorumluluğunu üstlendi ve Tutsi ve Hutu destekçilerine yönelik Ruanda Soykırımı'nı başlattı.
"Suçla Mücadele" Mevzuatı
1980'lerin sonu ile 1990'ların ortaları arasında çocuk suçlarında keskin bir artış meydana geldi. Suçtaki artış 1994 yılında zirveye ulaştı ve ardından yavaş yavaş azalmaya başladı. Çocuk suçlarının (kabaca) 1987 ve 1994 yılları arasında görülen oranda artmaya devam edeceği korkusuna yanıt olarak, yasama organları "suçlara karşı sertleşmek" için tasarlanmış önlemler aldı. 1974 Çocuk Adaleti ve Suçluluğu Önleme Yasası, devletlerin gençleri bazı şiddet içeren suçlar ve silah ihlalleri için yetişkin olarak yargılamasına izin verecek hükümler içerecek şekilde değiştirilmiştir. Asgari gözaltı standartları da bazı eyaletlerde uygulamaya konuldu. Dönemin suç karşıtlığı, çocuk adalet sisteminde, yetişkin (ceza) adalet sistemine giderek daha fazla benzeyen değişiklikler yapılmasına neden oldu. Yargıç Stewart'ın 1967'de gençler için resmi davaların uygulanmasıyla öngördüğü değişim, çocuk suçluların rehabilitasyon için yalvaran gençler değil, genç suçlular olduğu yönünde giderek yaygınlaşan bir görüşü yansıtıyordu. 1990'larda suça karşı yürütülen saldırgan kampanyada rehabilitasyon, kamu güvenliğinin daha az önceliği haline geldi.
1990'ların sonlarında Amerikalılar, kamuoyunda çokça duyurulan ve şiddet içeren çocuk suçları konusunda artan bir endişeyle karşı karşıya kaldılar. Bir dizi okul silahlı saldırısı ve diğer korkunç suçlar, halkın OJJDP tarafından "şiddeti bir yaşam biçimi olan gençler - geçmiş nesillerin gençlerinden farklı olarak yeni suçlular" olarak tanımlanan yeni bir "çocuk süper yırtıcıları" türünden korkmasına neden oldu. OJJDP'nin Şubat 2000'deki "Çocuk Adaleti Bülteni", 1990'larda çocuk şiddeti ve suçluluk tehdidinin fazlasıyla abartıldığını kabul etti, ancak o sırada yaşanan korku, Birleşik Devletler'in çocuk suçlarına yaklaşımında önemli değişikliklere yol açtı.
"ekmek ve sirkler" deyiminin anlamı ve kökeni
ifade ekmek ve sirkler Anlamı: Dikkati bir sorundan veya şikayetten uzaklaştırmak için sunulan şey.
Latince'nin yanlış bir çevirisidir. panem ve çevreler (kelimenin tam anlamıyla ekmek ve sirk oyunları) Romalı şair Juvenal (Decimus Iunius Iuvenalis - yaklaşık 60-140 dolaylarında) tarafından kullanıldığı şekliyle hiciv X Aşağıdaki pasajda Juvenal, Roma halkının, iktidar arayanlar veya iktidarda olanlar tarafından sağlanan bedava tahıl ve sirk oyunları için yurttaşlık görevlerinden feragat ettiği gerçeğini kınıyor:
[Populus] qui dabat olim
imperium, fasces, lejyonlar, omnia, nunc se
kıta atque duas tantum res anxius optat,
panem ve çevreler.
tercüme:
Eskiden askeri güç, yüksek makamlar, lejyonlar, hepsi veren [halk] şimdi kendini içeriyor ve sadece iki şeyi hevesle istiyor:ekmek ve sirk oyunları.
Latince metinde, çevreler İçin Kısa ludi çevreler, sirk oyunları, Circus Maximus'a atıfta bulunarak, Tarquinius Priscus tarafından Palatine ve Aventine tepeleri arasında inşa edilen ve yüz binden fazla seyirci içerebilen oval sirk.
cümlenin Fransızca karşılığı ekmek ve sirkler olduğundan daha doğru bir çeviridir. acı ve des jeux, anlam ekmek ve oyunlar.
Aslında, varyant ekmek ve oyunlar örneğin aşağıdakilerden kullanılmıştır: New York Günlük Tribün (New York, NY) 30 Mart 1855 Cuma:
Bu ülkedeki tiyatroların tarihi ve durumu, onlara karşı olan Püriten unsur ile desteklemese de onlara şiddetle saldırmayan Yüksek Kilise unsuru arasında tuhaf bir mücadele sunuyor. The theater during our Revolution was condemned by Congress assembled, as taking the attention of the people away from the serious and terrible business of driving the enemy from our shores, and confirming the simple Declaration of Independence.
In Paris, however, in the fiercest throes of their Revolution, the French Government provided bread and games—which latter did not forbid Paris from affording the stupendous quota of forty thousand of her sons to the invincible armies.
As late as Thursday 16 th June 2016, The Madison County Record (Huntsville, Arkansas) published a letter in which Rep. Bob Ballinger wrote:
We no longer remember that we were not created by God to be servants of the government, to the contrary, “we the people,” as we serve God and by His power, created the government to serve us to protect our rights, and to preserve liberty.
Oh sure, there has always been a vocal minority, crying, calling attention to the wrath that is to come, but those small, few, voices have been so marginalized that they are almost and altogether unnoticed. The rest of us have enjoyed our bread and games.
The earliest instances of bread and circuses that I have found are from The Spirit of Study, by a certain G. P. Notremah, published in Dünya (London) of Thursday 19 th August 1869 interestingly, the author does not consider the terms ekmek ve circuses as complementary, but as mutually exclusive:
The popular mind has such a difficulty in understanding the spirit of study, that, if a man does anything, it attributes his activity to one of two motives, either the desire of gain or the desire of amusement. The Roman populace was kept in good humour by ekmek and circuses—in other words, with food and amusement and it may be said, metaphorically, with perfect truth of our own populace that the two inducements which are typified by ekmek and circuses are the only motives to activity which it quite understands. Hence, if a man is not working for his ekmek , it is at once inferred that he is working for his amusement—any other motive being inconceivable. The theory and practice of amateurship have been due to this binary conception of the nature of all work. Either your work is ekmek to you, or it is circuses to you therefore, if you do not earn your living by it, you are merely amusing yourself.
But this conception of the nature of work and its motives is too narrow to meet the facts. The fact is, that many of the very best workers have neither bread nor circuses for their motive—neither money nor amusement. In intellectual pursuits, neither of these motives is strong enough to make a man do his very best. In these pursuits knowledge or culture is the only motive sufficiently powerful to urge men to the best activity, and sustain them in it.
The Circus Maximus and a chariot-race in imperial days
itibaren The Illustrated London News (London) of Saturday 28 th April 1928
The dangerous streets of ancient Rome
Ancient Rome after dark was a dangerous place. Most of us can easily imagine the bright shining marble spaces of the imperial city on a sunny day – that’s usually what movies and novels show us, not to mention the history books. But what happened when night fell? More to the point, what happened for the vast majority of the population of Rome, who lived in the over-crowded high-rise garrets, not in the spacious mansions of the rich?
Remember that, by the first century BC, the time of Julius Caesar, ancient Rome was a city of a million inhabitants – rich and poor, slaves and ex-slaves, free and foreign. It was the world’s first multicultural metropolis, complete with slums, multiple-occupancy tenements and sink estates – all of which we tend to forget when we concentrate on its great colonnades and plazas. So what was backstreet Rome – the real city – like after the lights went out? Can we possibly recapture it?
The best place to start is the satire of that grumpy old Roman man, Juvenal, who conjured up a nasty picture of daily life in Rome around AD 100. The inspiration behind every satirist from Dr Johnson to Stephen Fry, Juvenal reminds us of the dangers of walking around the streets after dark: the waste (that is, chamber pot plus contents) that might come down on your head from the upper floors not to mention the toffs (the blokes in scarlet cloaks, with their whole retinue of hangers on) who might bump into you on your way through town, and rudely push you out of the way:
“And now think of the different and diverse perils of the night. See what a height it is to that towering roof from which a pot comes crack upon my head every time that some broken or leaky vessel is pitched out of the window! See with what a smash it strikes and dints the pavement! There’s death in every open window as you pass along at night you may well be deemed a fool, improvident of sudden accident, if you go out to dinner without having made your will… Yet however reckless the fellow may be, however hot with wine and young blood, he gives a wide berth to one whose scarlet cloak and long retinue of attendants, with torches and brass lamps in their hands, bid him keep his distance. But to me, who am wont to be escorted home by the moon, or by the scant light of a candle he pays no respect.” (Juvenal /Satire/ 3)
Juvenal himself was actually pretty rich. All Roman poets were relatively well heeled (the leisure you needed for writing poetry required money, even if you pretended to be poor). His self-presentation as a ‘man of the people’ was a bit of a journalistic facade. But how accurate was his nightmare vision of Rome at night? Was it really a place where chamber pots crashed on your head, the rich and powerful stamped all over you, and where (as Juvenal observes elsewhere) you risked being mugged and robbed by any group of thugs that came along?
Outside the splendid civic centre, Rome was a place of narrow alleyways, a labyrinth of lanes and passageways. There was no street lighting, nowhere to throw your excrement and no police force. After dark, ancient Rome must have been a threatening place. Most rich people, I’m sure, didn’t go out – at least, not without their private security team of slaves or their “long retinue of attendants” – and the only public protection you could hope for was the paramilitary force of the night watch, the vigiles.
Exactly what these watchmen did, and how effective they were, is a moot point. They were split into battalions across the city and their main job was to look out for fires breaking out (a frequent occurrence in the jerry-built tenement blocks, with open braziers burning on the top floors). But they had little equipment to deal with a major outbreak, beyond a small supply of vinegar and a few blankets to douse the flames, and poles to pull down neighbouring buildings to make a fire break.
While Rome burned
Sometimes these men were heroes. In fact, a touching memorial survives to a soldier, acting as a night watchman at Ostia, Rome’s port. He had tried to rescue people stranded in a fire, had died in the process and was given a burial at public expense. But they weren’t always so altruistic. In the great fire of Rome in AD 64 one story was that the vigiles actually joined in the looting of the city while it burned. The firemen had inside knowledge of where to go and where the rich pickings were.
Certainly the vigiles were not a police force, and had little authority when petty crimes at night escalated into something much bigger. They might well give a young offender a clip round the ear. But did they do more than that? There wasn’t much they could do, and mostly they weren’t around anyway.
If you were a crime victim, it was a matter of self-help – as one particularly tricky case discussed in an ancient handbook on Roman law proves. The case concerns a shop-keeper who kept his business open at night and left a lamp on the counter, which faced onto the street. A man came down the street and pinched the lamp, and the man in the shop went after him, and a brawl ensued. The thief was carrying a weapon – a piece of rope with a lump of metal at the end – and he coshed the shop-keeper, who retaliated and knocked out the eye of the thief.
This presented Roman lawyers with a tricky question: was the shopkeeper liable for the injury? In a debate that echoes some of our own dilemmas about how far a property owner should go in defending himself against a burglar, they decided that, as the thief had been armed with a nasty piece of metal and had struck the first blow, he had to take responsibility for the loss of his eye.
But, wherever the buck stopped (and not many cases like this would ever have come to court, except in the imagination of some academic Roman lawyers), the incident is a good example for us of what could happen to you on the streets of Rome after dark, where petty crime could soon turn into a brawl that left someone half-blind.
And it wasn’t just in Rome itself. One case, from a town on the west coast of modern Turkey, at the turn of the first centuries BC and AD, came to the attention of the emperor Augustus himself. There had been a series of night-time scuffles between some wealthy householders and a gang that was attacking their house (whether they were some young thugs who deserved the ancient equivalent of an ASBO, or a group of political rivals trying to unsettle their enemies, we have no clue). Finally, one of the slaves inside the house, who was presumably trying to empty a pile of excrement from a chamber pot onto the head of a marauder, actually let the pot fall – and the result was that the marauder was mortally injured.
The case, and question of where guilt for the death lay, was obviously so tricky that it went all the way up to the emperor himself, who decided (presumably on ‘self-defence’ grounds) to exonerate the householders under attack. And it was presumably those householders who had the emperor’s judgment inscribed on stone and put on display back home. But, for all the slightly puzzling details of the case, it’s another nice illustration that the streets of the Roman world could be dangerous after dark and that Juvenal might not have been wrong about those falling chamber pots.
But night-time Rome wasn’t just dangerous. There was also fun to be had in the clubs, taverns and bars late at night. You might live in a cramped flat in a high-rise block, but, for men at least, there were places to go to drink, to gamble and (let’s be honest) to flirt with the barmaids.
The Roman elite were pretty sniffy about these places. Gambling was a favourite activity right through Roman society. The emperor Claudius was even said to have written a handbook on the subject. But, of course, this didn’t prevent the upper classes decrying the bad habits of the poor, and their addiction to games of chance. One snobbish Roman writer even complained about the nasty snorting noises that you would hear late at night in a Roman bar – the noises that came from a combination of snotty noses and intense concentration on the board game in question.
Happily, though, we do have a few glimpses into the fun of the Roman bar from the point of view of the ordinary users themselves. That is, we can still see some of the paintings that decorated the walls of the ordinary, slightly seedy bars of Pompeii – showing typical scenes of bar life. These focus on the pleasures of drink (we see groups of men sitting around bar tables, ordering another round from the waitress), we see flirtation (and more) going on between customers and barmaids, and we see a good deal of board gaming.
Interestingly, even from this bottom-up perspective, there is a hint of violence. In the paintings from one Pompeian bar (now in the Archaeological Museum at Naples), the final scene in a series shows a couple of gamblers having a row over the game, and the landlord being reduced to threatening to throw his customers out. In a speech bubble coming out of the landlord’s mouth, he is saying (as landlords always have) “Look, if you want a fight, guys, get outside”.
So where were the rich when this edgy night life was going on in the streets? Well most of them were comfortably tucked up in their beds, in their plush houses, guarded by slaves and guard dogs. Those mosaics in the forecourts of the houses of Pompeii, showing fierce canines and branded Cave Canem (‘Beware of the Dog’), are probably a good guide to what you would have found greeting you if you had tried to get into one of these places.
Inside the doors, peace reigned (unless the place was being attacked of course!), and the rough life of the streets was barely audible. But there is an irony here. Perhaps it isn’t surprising that some of the Roman rich, who ought to have been tucked up in bed in their mansions, thought that the life of the street was extremely exciting in comparison. And – never mind all those snobbish sneers about the snorting of the bar gamblers – that’s exactly where they wanted to be.
Rome’s mean streets were where you could apparently find the Emperor Nero on his evenings off. After dark, so his biographer Suetonius tells us, he would disguise himself with a cap and wig, visit the city bars and roam around the streets, running riot with his mates. When he met men making their way home after dinner, he’d beat them up he’d even break into closed shops, steal some of the stock and sell it in the palace. He would get into brawls – and apparently often ran the risk of having an eye put out (like the thief with the lamp), or even of ending up dead.
So while many of the city’s richest residents would have avoided the streets of Rome after dark at all costs – or only ventured onto them accompanied by their security guard – others would not just be pushing innocent pedestrians out of the way, they’d be prowling around, giving a very good pretence of being muggers. And, if Suetonius is to be believed, the last person you’d want to bump into late at night in downtown Rome would be the Emperor Nero.
Mary Beard is professor of classics at the University of Cambridge. She will be presenting her series Meet the Romans with Mary Beard in April on BBC Two.
"Get Tough on Crime" Legislation
A steep rise in juvenile crime occurred between the late 1980s and mid-1990s. The increase in crime hit a peak in 1994 and then began to gradually decline. In response to a fear that juvenile crime would continue to rise at the rate seen between (roughly) 1987 and 1994, legislatures enacted measures designed to "get tough on crime." The 1974 Juvenile Justice and Delinquency Prevention Act was amended to include provisions that would allow states to try juveniles as adults for some violent crimes and weapons violations. Minimum detention standards were also put into place in some states. The anti-crime sentiment of the period caused changes to be implemented to the juvenile justice system that made it increasingly similar to the adult (criminal) justice system. The shift Justice Stewart had predicted in 1967, with the implementation of formal trials for youth, reflected an increasingly common view that juvenile offenders were not youth begging rehabilitation, but young criminals. Rehabilitation became a lesser priority to public safety in the aggressive campaign against crime of the 1990s.
In the late 1990s Americans faced growing concern over highly publicized and violent juvenile crime. A series of school shootings and other horrendous offenses caused the public to fear a new breed of "juvenile superpredators," defined by the OJJDP as "juveniles for whom violence was a way of life - new delinquents unlike youth of past generations." The OJJDP's February 2000 "Juvenile Justice Bulletin," acknowledged that the threat of juvenile violence and delinquency was grossly exaggerated in the 1990s however, the fear experienced at the time resulted in significant changes to the United State's approach to juvenile crime.List of site sources >>>