Bir insan, bir yılanı pişmanlık duymadan öldürür çünkü yılan kötüdür, bu bir kültürün sonucudur. Bir Aryen Nazi için ise, bir yahudi öldürülebilir, hatta bunun için sistemler oluşturur, bürokratik kurallar uyuşturur. Bir grup Amerikalı beyaz, gecenin yarısında, Missisippi´de bir yerde bir zenciye işkence edip, asabilirler. Bu örneklerde, kişisel düşmanlıklar yoktur; kitlesel ve kültürel nefret geçerlidir. Öyleyse gelenekler hatta geçmişten gelen kültür birikimleri zararlı ve yok edicidir. Etnik
Bir insan, bir yılanı pişmanlık duymadan öldürür çünkü yılan kötüdür, bu bir kültürün sonucudur. Bir Aryen Nazi için ise, bir yahudi öldürülebilir, hatta bunun için sistemler oluşturur, bürokratik kurallar uyuşturur. Bir grup Amerikalı beyaz, gecenin yarısında, Missisippi´de bir yerde bir zenciye işkence edip, asabilirler. Bu örneklerde, kişisel düşmanlıklar yoktur; kitlesel ve kültürel nefret geçerlidir. Öyleyse gelenekler hatta geçmişten gelen kültür birikimleri zararlı ve yok edicidir. Etnik ve teolojik kötülük, insanları öylesine körleştirir ki, kendilerinden başkalarını neredeyse dünyadışı canlılar olarak görürler. Örneğin Mao´nun Kültür Devrimi, Çin´in tüm entellektüel kuşağını beyinsizce yok etmişti. Pol Pot´un Kızıl Kamerler´i, "öldüren tarlalar" da, Fransızca konuşan dünyanın en iyi cam ustalarını öldürdüler, öylesine ileri gittiler ki, tarihi silip, herşeyi "Sıfır Yılı"ndan başlattılar. Bu yüzyıl, bizlere cehennemin nasıl olduğunu acıyla ve kanla öğretti. Kötünün kimyası, kurtuluş rüyalarını lanete dönüştürdü. İyi ve kötü, her insanın düşüncesinde kendi algısı düzeyinde hammadde olarak daima vardır. Kötülük gelir, çizgiyi aşar kişiyle buluşur ve kalp katılaşır, artık acımasızlık ve zulüm başlamıştır. William James; "Kötülük bir hastalıktır." diyor ama bir volkan gibi aniden patlayıp, çevresini yakıp, yıkabilir. Vietnamlılar, tüm Amerikalılar´ın kötü olduklarını sanıyorlardı; Terörizmin babası 11. Yüzyıl´da yaşayan Hasan Sabbah; "Gerçek yoktur; herşey mübahtır..." diyordu. Kimse kötülüğün karizmasını tartışamaz; ünlü soru akla geliyor; Niçin Milton´un şeytanı, görkemli "Kayıp Cennet" de Tanrı´dan daha cazip ve daha ilginçtir? Çünkü Milton, insan düşüncesinin idealinin kötülük olduğunu düşünür, meydan okumaya programlanmıştır. Şeytanın ve kötülüğün çok çekici ve parlak türleri vardır yani çeşit zengindir ama iyinin yüzü tektir. Kötülüğün sonunda, fetihler ve egemenlik vardır, şehvet vericidir ama iyiliğin böyle büyüleyici ödülleri yoktur ve kötülük eğlendiricidir ama iyilik rutin ve hatta sıkıcı olabilir. Nathaniel Everyman´ın sözlüğündeki tanımı hatırlamak elzemdir; "Kötülük insan türünün yapısında vardır; hoşgeldiniz çocuklar, ırkınızın eğlencesine..."
Üç ana konumuz var; 1. Tanrı´nın gücü herşeye yeter. 2. Tanrı iyidir. 3. Kötülük vardır. Teolog ve yazar Frederick Buechner böyle yazıyor ama çıkmaz işte burada; Üç kavramın ikisini eşleştirebilirsiniz ama üçünü asla. Thomas Aquinas´ın "Summa Theologiae" sı kötülüğün kabulünün Tanrı´nın varlığına inanmanın en iyi yolu olduğu girişiyle başlar. Teologlar yani Dinbilim yüzyıllardır iyi bir Tanrı ile kötülüğün varlığı problemi ile uğraştılar. Augustine son sözlerinde kadercidir; "Daha ötesini bilmek için aramayın..." Orta Çağ´da Kara Ölüm yani veba salgınları döneminde ise, William Langland; "Eğer Tanrı´nın, Şeytanın bizleri baştan çıkarmasına neden izin verdiğini merak ediyorsanız, bunu kendinizde arayın." diyordu. Tarihçi Jeffrey B. Russell daha ötededir; "Nasıl bir Tanrı olmalı? Düzgün ve saldırgan olmayan bir din bu soruyu karşılayabilir ama çocukların ölmesi veya öldürülmesi konusunda hiçbir cevap yoktur." der. Acaba kötülük Tanrı´nın bir başka yüzü müdür? Belki kötülük heryerde hazır ve nazırdır, en azından düşüncede; aynen ilahi gücün heryerde olması gibi ama kötülüğün performansı mükemmeldir ve çok başarılı çalışır; tarih gözlemcisi Russell "Gerçek olan şey kötülüğün içimizde varolduğudur; çok sayıda yani binlerce insanın bireysel kötülüğü Auschwitz´i açıklamak için yeterli değildir, ya da gezegenimizin yok edilmesine izin verilmesine. Kötülük bu açıdan bakılınca, nicelik farklılığına rağmen nitelikli görünür, üstelik kötülük bireysel olarak kalmaz, bulaşıcıdır, kollektif bilinç alanında hızla yayılır. Bu mümkündür ve yayılımın mantığı ve sistemi insan aklının ötesindedir, öyle bir ilişki vardır ki orada insan ırkının hayallerinin ötesine geçilir." Yani kötülüğün favori oyuncusu gizemdir ve onu mükemmel kullanır. Belki Tanrı´nın başka düşünceleri vardır; belki Tanrı için insanlar hayvanlar gibidirler yani canlı, ilginç ve hatta besleyici. İnsanlık hayvanlara soykırım uyguluyor ve belki Tanrı´da bize aynı yöntemi uyguluyor. Acaba çektiğimiz acıların Tanrı için başka ve bilinmelen bir anlamı mı var? Ama bütün bu yaklaşımlar gayri ciddi ve bütün teologlar tek bir sebep için bin yıllardır uğraşıyorlar.
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)