-
geçtiğimiz yaz soy adında 'pancar' lafı geçen ve üstelik vejetaryen ama yemek yapmakla arası pek olmayan bir arkadaşıma doğum günü hediyesi olarak bir yemek kitapçığı hazırlıyordum, bir sebepten kendisine vermekten vazgeçtim ve dolayısıyla hala bu reçeli dünyada yapan bir tek ben varım sanırım.
efenim şimdi şöyle, ben havuç reçelini çok severim. baktım bunların lifli yapısı aynı, şekerli yapısı aynı, e doku yapısı aynı; dedim havuç reçeli varsa pancar reçeli neden olmasın? havuç reçeli tarifine birebir uyarak deneysel olarak az bir miktar yaptım; ki hayatımda yaptığım ilk reçeldi. fakat benim hesaba katmadığım bir durum vardı....
pancar, havuçtan çok daha fazla nişastaya sahipti...
sonuç? mükemmel bir renk, tam olarak haşlanmış mısır kokan ve haslanmış mısır tadında bir reçel ve akıl alan reçel suyu. o ye beybi. o nasıl mor ya. sırf suyunun rengi için bile tekrar yapasım var. oda sıcaklığında çok katılaşıyor, buzdolabında ise baya donuyor. o nedenle ya suyunu çok koyun, ya da aşağıdaki önerimi dikkate alın.
öneri: zaten nişastalı yapısı çok ama çok yoğun bir yapıya kavuşturduğu için siz bu reçeli 'reçel' olarak tüketmek yerine reçelin suyunu 'şeker' olarak kullanabilirsiniz; ben hiç sevmem ama o akıl alan renkle elma şekerleri, cake-pops kaplamaları, hatta pasta süslemeleri gayet de eğlenceli olur.
ekleme: recelin suyu olmaz, kati ve sivi kismi olur elestirisi geldi. lutfen 'recel suyu' yazdigim yerlere 'recelin sivi kismi' olarak okuyun. merci.