Büyük Dük Svyatoslav, girdi tarih Çağın en büyük devlet adamı olan Orta Çağ'ın en büyük komutanı Büyük İskender, Hannibal ve Sezar ile kıyaslanabilir. Prens Svyatoslav Igorevich, Rusya sınırlarını Kafkasya ve Balkan Yarımadası sınırlarına kadar genişletti. Araştırmacıların en düşük hesaplamalarına göre, Svyatoslav'ın kadroları 8000-8500 km birkaç yıl boyunca kampanyalara devam etti.
Bazı tarihçiler, Rusya güçlerini zayıflatan Svyatoslav maceralarının kampanyalarını değerlendirdiler. Ancak B. A. Rybakov, A.N. Sakharov gibi araştırmacılar, Svyatoslav’ın askeri faaliyetlerinin Rusya’nın askeri-stratejik ve ekonomik çıkarlarına tamamen uyduğunu belirtti. Büyük Dük, Avrupa’dan Doğu’ya giden ticaret yollarını kontrol ederek, Halifetin ülkesi Khorezm’e ve Slav ve diğer kabilelerin sendikalarından haraç toplayarak yaşayan Hazar’ların parazit halini yok etti. Ve sık sık haraç Doğu insanlar için kölelik satışı için insanlar tarafından alındı. Hazarlar, Slav kabilelerinde “canlı ürünler” için düzenli olarak kampanya yaptı. Rus destanında bulunan Khazaria, acımasız ve kanlı bir "mucize yudom" idi. Hazarların yokedilmesi, birleşik bir Rus devletinin parçası olan ve Volga-Hazar yolunu temizleyen kabilelerin Slav sendikalarının bir bölümünü kurtardı. Khazaria'nın enginası olan Volga Bulgaristan, düşmanca bir engel olmaktan çıktı. Hazar Khaganat'ın başkenti Itil, yeryüzünden silindi. Sarkel (Beyaz Kule) ve Tmutarakan, Don ve Taman'da (Kafkasya) Rusya'nın kalesi oldu. Rus lehine, Kerch'in (Korchev) bir Rus şehri olduğu Kırım'da güç dengesi değişti.
Bizans İmparatorluğu, Balkan ticaret yolunda kontrolünü kuran Balkan Yarımadası'nın genişlemesine öncülük etti. Svyatoslav, Tuna ve Bulgaristan'ın ağzı üzerindeki kontrolünü kurdu. Müttefik Bulgar, Pechenegian ve Macar birliklerini içeren Rus ordusu, tüm Bizans İmparatorluğu'nu sarstı. Romalılar (Yunanlılar) dünyaya gitmek zorunda kaldılar ki bu askeri bir kurnazlık oldu. Svyatoslav, birliklerin çoğunu dağıttı ve Bizans ordusunun işgali onun için sürpriz oldu (Romalılar barbarların inançlı bir şekilde gözlemlediği bu kelimeyi ihlal etti). Ağır savaşların ardından yeni bir barış antlaşması imzalandı. Svyatoslav Bulgaristan'ı terk etti, ancak geri döneceği belliydi.
Svetoslav Rus tarihine gerçek bir savaşçı olarak girdi: “Kolayca pardus gibi kampanyalara başladım ve çok savaştım. Kampanyalarda vagon veya kazan taşımıyor, et pişirmiyordu, ancak at etini veya hayvanı ince dilimlemek, kömürde dana eti ve kızartmayı yedi. Çadırı yoktu, ama kafasında bir eyer bulunan bir kabın altında uyudu. Diğer bütün savaşçıları aynıydı. Ve "Ben sana gidiyorum" sözleriyle diğer ülkelere gönderildi. Bizden önce gerçek bir Spartalı, zamansız ve savaşların sert varlığına alışkın, hareketin uğruna yaşamı ihmal ederek. Aynı zamanda, Svyatoslav asildir: sözünü tutar ve düşmanı kampanyası hakkında uyarır.
Zaferleri Rus ismini ve Rusları yüceltti silâh yüzyıllar boyunca. Svyatoslav ve savaşçıları, cesaret örneği olarak tarihe girdiler. Düşmanlar bile Rusların cesaretini belirtti. Yunanlı kronik Lev Deacon, Svyatoslav’ın bize yaptığı konuşmalardan birini getirdi: “... Atalarımızın bize soracağı cesarete nüfuz edelim, Rusların gücünün şimdiye kadar yıkılmaz olduğunu ve hayatlarımız için cesurca mücadele edeceğimizi unutmayın! Kaçmak için vatanımıza geri dönmek bizim için değil. Yiğit insanlara layık başarılar elde ederek ya kazanmalı, hayatta kalmalı ya da şan ile ölmeliyiz. ” Ve Svyatoslav'nın küçük ekibini şiddetli bir savaşta yok eden Peçenekler kafatasından değerli bir kase yaptı ve “Çocuklarımız onun gibi olsun!” (İskit geleneği).
Terbiye kahraman
946'teki Rus kroniklerine göre, çocuk Svyatoslav takımı, Drevlians ordusunun onu beklediği alandan ayrıldı. Geleneklere göre, savaş genç prens başladı. Bir mızrak attı. Vali Sveneld, “Prens çoktan başladı; Prens için grev, takım. " Drevlyans yenildi. Bu bölüm haklı olarak tüm Rus Slavlar için ortak olan Rus askeri eğitimini karakterize ediyor. Doğu ansiklopedi araştırmacısı Ibn Ruste'nin yazdığı o zamanlardı: “Ruslardan birinin oğlu olduğunda, karnına bir kılıç koyar ve“ Seni bu kılıçla fethetmen dışında hiçbir mülk bırakmam ”der. Tüm erkek çocuklar gelecekteki savaşçılardı. Evet, pek çok Slav kadını da askeri yeteneklere sahipti. Bu nedenle Yunanlı kronikçiler, Svyatoslav ordusunda, erkeklerden daha az öfkeyle savaşmayan kadınların varlığına dikkat çekti.
Prens'in hocası Asmund'dı. Prens Oleg'in Şey'in oğlu olduğuna dair spekülasyonlar var. Svyatoslav’ya öğrettiği şey, yalnızca yaptıkları ile tahmin edilebilir. Her yerde askeri dünyanın yasaları - Japonya samuraylarından ve Yunanistan Spartalılarından Rus Kazaklarına kadar çok benzer. Bu kayıtsızlık, genellikle maddi zenginlik, servet için hor Kılıca (savaş tanrısının maddi imajı) tapılan İskitlerden gelen silahlara saygı duyun. Hayatı tehlikeye atmak, av için değil, şan, şeref ve vatan için. Rus kronikler ve Bizanslıların doğrudan düşmanlarına göre Svyatoslav, ilgisizce zengin hediyeleri reddetti, ancak silahları memnuniyetle kabul etti.
Svyatoslav, tüm "barbarlar" gibi dürüsttü, biri asil diyebilirdi. Rus nezdinde yemin dünya düzeninin en önemli kısımlarından biriydi. "Dünya ayakta olduğu sürece, güneş parlarken" yemin etmesine şaşmamalı. Yemin kelimesi aynı zamanda dünya ve güneş gibi berbat değildi. Yemin etmeyen kişi, dünyanın temellerini sarstı. Fakat bir savaşçının görevi, bir prens, silahlı bir el ile düzeni sağlamaktı. Cezai mağduriyet değildi.
Özveriliğe ek olarak, söze bağlılık, hem Spartalılarda hem de Hint “Manu Yasaları” nda gördüğümüz antik gelenek, kendini askeri bir adama ("kshatriya") reçeteledi, kendisini barış, avlanma, başka mesleklerden kaçınmaya adamak . Svyatoslav, Romanik büyükelçisine şunları söyleyecek: "Bizler kanlıyız, düşmanları yenmek için silahız ve hayatlarını kafalarının teriyle kazanan zanaatkarlar değiliz." Zanaatkarlar için bu sözlerde bir hor görülmedi. Sadece Hint-Avrupalıların (Aryans) geleneksel bir toplumu, halk-aristokrat bir toplumu olduğu, herkesin yerlerini açıkça bildiği bir şey vardı. Magi (brahmanlar) tanrılara hizmet etti, onlar toplumun ahlaki temellerini uyandırdılar; Mesela, zehirini dünyaya yayan modern Batı toplumu, kabile toplumunda (aile gibi) ortaya konan temelleri reddederek, en iyiliğe düştü. Savaşçılar klanı savundu, yaşamlarını savaşa, güce ve avlamaya adadı. Eski Hint toplumunda vezniler (hepsi - Eski Ruslar Köyü) - Vaishyas, bunlar çiftçiler, esnaflar ve tüccarlar. Dahası, Rusya'da varnas'ın sosyal grupların kapalı olduğu Hindistan'ın aksine, “kastlar” arasında net bir sınır yoktu: nitelikleri sayesinde Murom'un “kırsal” ilyası bir şövalye, bir kahraman oldu ve hayatının sonunda keşiş oldu, hayatının geri kalanını hizmet etmeye adadı Tanrıya Prens Oleg, kişisel nitelikleri sayesinde, prens-büyücüsü cadıdan beri “Peygamber” oldu. Herhangi bir köylü, bunun için belli niteliklere sahipse, daha yüksek bir sosyal seviyeye yükselebilir. Genç kozhemyaka (Nikita Kozhemyaka, Jan Usmoshvets) Pecheneg bogatyr'ı yendi ve boyarlarda bir prens verildi.
Ahlaki eğitimin, silah bulundurma, birlik kullanma yöntemleri ile tamamlandığı açıktır. Yüzyıllar boyunca Rus çocuk oyunlarının tümü bir savaşçı yetiştirmeyi amaçlayacaktır. Ekoları 20-21 yüzyıllara ulaşacak. Yetişkin tatilleri bile askeri eğitimin unsurlarını içerecektir: ağırlık kaldırma yarışmaları, toprağa kazılan bir kütük tırmanma, kavgalar, güreş, duvardan duvara dövüş, vb. Svyatoslav, elbette tahta kılıç ve yaylarla da oynandı. “bıçaklar”, “konyashki”, “dağın kralı” nda, kar kasabalarına saldırdı. Olgunlaştığında, yumruk ve güreş savaşlarında karşılaştı, "duvar" da savaşmayı öğrendi. Karmaşık bir yaydan ateş etmeyi, bir kılıç ve balta kullanmayı, uzun mesafelere koşmayı, ata binmeyi ve savaşmayı öğrendi. Avlanır, orman ve kamuflajın sırlarını öğrenir, izleri okur, sert ve sabırlı olur, canavarı alır. Canavarla kavga, öldürme yeteneği cesaret getirdi. Genç prens, bir prens ve savaşçı olma bilimini anladı.
Prens savaşçının ilk zaferi
959’te, Prenses Olga’nın elçileri (Helen’in vaftizinde), Kutsal Roma İmparatorluğu’nun başı avlusunda geldi - Otto I. Helena’nın elçileri, eski hatıraları, Batı’da Varanglı-Rus denilen, “piskopos ve rahipler” talimatlarını istediler. gerçek inançla. O günlerde, böyle bir istek, vasal olarak tanınmak anlamına geliyordu. O anda, Avrupa’nın merkezinde, bir kısmı Vikings-Rus’ olan pagan Batı Slav uygarlığı ile kazançlı köle ticaretini kontrol eden Yahudi tüccarlar, tefecilerin desteklediği Hıristiyan Roma arasında şiddetli bir savaş yaşandığını hatırlatmama izin verin. O zamanlar bu gün devam eden “Doğu'ya saldırı” başladı. Roma taht ve köle tüccarları Slav, putperest dünyaya Alman şövalyelerinin elleriyle saldırdı.
961'te Adalbert görevi Kiev'e geldi. Keşiş yalnız değil, savaşçılar, din adamları ve görevlilerle geldi. Adalbert, Rus başkentinde Prenses Olga'nın (o zamanlar eski Rus hükümdarı) onayı olmasaydı mümkün olmayacak fırtınalı bir faaliyet başlattı. Adalbert pratik olarak hiçbir zaman Alman avlusuna gitmedi, ancak sık sık Prenses Christian'ın büyük avlusunda bulunan ünlü boyarların, tüccarların mülklerini ziyaret etti. O, Kiev seçkinlerini Hristiyanlığı Avrupa’daki “en Hıristiyan cetvel” in ellerinden - Alman kralı Otto’nun benimseme zorunluluğuna yatırdı. Ona göre, yalnızca kutsal Roma İmparatorluğu, ahlaksızlıkta işlenmiş, Yunan devletine karşı, Roma'nın büyük mirasını, dünyanın ilk gücü haline gelebileceğini iddia edebilir, çünkü onun yalnızca Mesih'in yaşadığı inancıdır.
Adalbert vaazları ve sıradan şehir sakinlerini okumaya çalıştı. Fakat cevabı görmedi, kasvetli bir şekilde dinlediler ve sonra tanrılarını yüceltmeye gittiler. Hristiyan cemaatinin Kiev'de uzun süredir var olmadığı, ancak nüfusun ezici çoğunluğunun yerli tanrılarına sadık kaldığı için, çok fazla önemi olmadığı söylenmelidir. Her gün aynı saatte Almanlar daha güvenli ve kibirli hale geldi. Piskopos Adalbert zaten yerel Hıristiyan cemaatinin başı olarak davrandı, ancak bu cemaat Konstantinopolis'le Roma'dan daha fazla bağlantılıydı. Adalbert zaten "Rusya Piskoposu" olarak adlandırıldı. Alman misyonerler, tam manevi ustalar ve Rusya'nın mentorları gibi davrandılar. Sıradan vatandaşlar arasında alçakgönüllü "Haçlılar" a karşı mırıldanma gitti.
Prens Svyatoslav, annesine Alman misyonunu kovmasını önerdi. Sonuç olarak, annesinin hataları dizisine son verdi: Drevlyans'la kara bir hikaye, Bizanslı basileus Konstantin ile eşleştirme girişimi, oğlunu Adalbert'in misyonu olan bir macerayı Hıristiyanlığı benimsemeye ikna eden karanlık bir hikaye. Büyük Dük artık bir genç değildi, yakında Avrupa bu güçlü savaşçının ağırlığını hissedecek. Hristiyanlık, Svyatoslav tarafından reddedildi, kendisi ve diğer boyarları, vaftizin Bizans veya Roma'ya karşı vassalage izleyeceğini ve bir sonraki basileus veya Kaiser'in onu feodal anlamda “oğul” olarak adlandırmaktan mutluluk duyacağının farkındaydı. Hıristiyanlık daha sonra komşu bölgeleri köleleştiren bir bilgi silahı olarak hareket etti.
Svyatoslav'nın güçlü bir desteği vardı - pagan parti, Vikinglerin putperestlerinin kılıçları Perun'a sadık kaldı ve topraklarını kana boğan Hıristiyanlardan nefret edenler, güçlü bir halk geleneği. Açıkçası, darbe kansız değildi. Adalbert'in destekçileri, görünüşe göre Kiev'deki Hristiyan parti temsilcileri de dahil olmak üzere öldürüldü. Adalbert bacaklarını zorlukla kaybetti. Rus kurnazlığı hakkında uzun süre şikayet etti. "Reginon'un halefinin Chronicle'i" raporunda: 962'te, Adalbert görevine geri döndü, yöneticilere piskopos olarak yerleştirildi, çünkü gönderdiği hiçbir şey için zamanı yoktu ve boşuna çabalarını gördü. Geri dönerken, yoldaşlarının çoğu öldürüldü, ancak kendisi zorlukla kaçtı. ” Svyatoslav, Rusya'nın kavramsal ve ideolojik bağımsızlığını savundu. Olga'nın güvenilmez ellerinden "kılıçtan bıkmış olan" prens dizginleri aldı.
Bunun için Svyatoslav büyük bir anıt koymak gerekir. Ne yazık ki, Batı Slavların Rusya'da Roma ile olan tarihi ve mücadelesi az bilinmektedir. Ve Batı'ya hayran olanlara öğretici bir örnek olabilir. Orta Avrupa’nın geniş bölgelerinde, Slavlar neredeyse kökündeyken “yok oldu”. Onlardan yalnızca nehirlerin, göllerin, ormanların, dağların, şehirlerin ve kasabaların adları kalır. Bunlar Elba-Laba, Oder-Audra, Lübech-Lübeck, Brandenburg - Branibor, Rügen - Ruyan, Yaromentsburg - Arkona, Stettin - Schetin, Stargrad - Oldenburg, Berlin - grad Bera, Rostock (adı muhafaza edildi), Dresden - Drozdany, Avusturya - Kenarları, Viyana - Slavların isimlerinden "damarlar, veneta, Venedy", Leipzig - Lipitz, Ratsiburg - Ratibor ...
Devam edecek ...