Rayna, arkadaşlarıyla birlikte Declan Kardeşler'e, özellikle de çocukluk arkadaşı ve tek aşkı Slate'e haddini bildirebileceğinden emindi. Tüm hesaplarRayna, arkadaşlarıyla birlikte Declan Kardeşler'e, özellikle de çocukluk arkadaşı ve tek aşkı Slate'e haddini bildirebileceğinden emindi. Tüm hesapları alt üst olmadan hemen önce.
Bir yangından sağ kurtulmayı başaran ancak vücudundaki yanıklar nedeniyle uzun süre hastanede kalması gereken Slate, haplara karşı bir bağımlılık geliştiriyor. Hastaneden çıktıktan sonra da bağımlılığına yenilerini eklerken bir yandan da kardeşleriyle işlettikleri gece kulübünde kafes dövüşlerine çıkıyor. Bu yeni yaşam tarzından haberi olmayan Rayna, çocukluğunun geçtiği kasabaya geri döndüğünde büyük bir sürprizle karşılıyor. İşte kitap böyle bir ortamda başlıyor.
Some boys will keep it, some will break it, and some boys, they just won't want it. You gotta be careful who you give your heart to.
Kelly Gendron'ın Breaking the Declan Brothers serisinin ikinci romanı Slate, kendini okutmayı biliyor ancak türün klişelerinden arındığı ve problemsiz olduğu söylenemez. Rayna, akla gelebilecek en kötü şekilde ayrıldığı ve karakterinin neredeyse tamamen değiştiğini gördüğü Slate'in karşısında kendini bir türlü kontrol edemiyor ve her istediğini eksiksiz yerine getirmeye başlıyor. Ava çıkarken avlanıyor desek tam yeri. Slate ise kafasına estiği gibi işi "cezalandırmaya" kadar vardırıyor. Öte yandan bağımlılığı ve onu bu bağımlılığından kurtarmaya çalışan Rayna'nın çabaları anlatılırken erotik sahnelerin arasında romantizm de kendini gösteriyor.
Öykünün en lezzetli kısmı aslında şimdiki zamanda değil geçmişte geçiyor. Bu bölümlerde geçmişe yolculuk yapıp Rayna ile Slate'in çocukluk çağından bugüne nasıl geldiklerini, nasıl önce arkadaş sonra sevgili olduklarını ve ayrıldıklarını öğreniyoruz.
Ara sıra neredeyse kimsenin duymadığı, bilmediği yazarların kitaplarına bir şans vermeyi sevdiğimi bilirsiniz. Slate de bu nedenle Netgalley'den indirdiğim bir kitaptı. Şöyle bir baktığımda yer yer aceleye getirilmiş hissi yaratsa ve gerçeklikten uzaklaşsa da okuduğuma pişman olmadım diyebilirim.
Kusursuz görünmek kusursuz olduğun anlamına gelmez.
Zengin, sevgiyle şımartılmış, her istediğini almaya alışkın ve sorumsuz Josh, sahte ismi ve sahte tKusursuz görünmek kusursuz olduğun anlamına gelmez.
Zengin, sevgiyle şımartılmış, her istediğini almaya alışkın ve sorumsuz Josh, sahte ismi ve sahte telefon numarasıyla kandırdığı kızları götürebileceği bir yer aradığı için ev ilanını gördüğü Aidan'ın dairesini paylaşmaya başlar. Bir dövmecide çalışan Aidan'ın yüzünde insanların irkilmesine neden olan büyük bir yara izi vardır ve bu nedenle iç mekanda bile güneş gözlüğü takar, kapüşonlusunu mutlaka giyer, geceleri dışarı çıkmayı tercih eder, sonuç olarak toplumdan uzaklaşır ve evinden çıkmayan arkadaşı Becca ile günlerini geçirir. Pembe saçlı, dövmeli, sürekli eşofmanla ve terlikle dolaşan Becca da insanların farklı gözle baktığı, sürüden ayrılan bir kızdır. Ortaya bir de "Miss Perfect" lakaplı Jordyn çıkınca bu dört insanın hayatı allak bullak olur. Jordyn, Aidan'la birlikte olmak ister. Aynı şekilde Josh da Becca'yla. Hisler karşılıklı olsa da aradaki farklılıklar işleri zorlaştıracaktır.
Flaw, ara sıra hepimizin başına çöreklenen reading slump sırasında okumaya karar verdiğim bir kitaptı ve şu anda bu iş için biçilmiş kaftan olduğunu düşünüyorum. Yazar, günlük konuşma diliyle yazdığı kitabını ortadan ikiye bölüp ilk kısımda erkekleri ikinci kısımda ise kadınları konuşturarak ortaya merak uyandıran ve çabucak okunan bir roman çıkartmış.
Kitap her ne kadar "yetişkin içerik" uyarısıyla sunulsa da içinde o baştan sona cinsellikten başka hiçbir şey olmayan, erkeklerin işi, arabası, evi, saati derken malı mülküyle kadınların akıllarını başlarından aldıkları bomboş romanlardan biri değil. Hayata yeni yeni adım atan gençlerin karşı cinsle kurdukları romantik ilişkilerle aslında kendilerini tanımalarını anlatıyor. Tüm bu olayları yaşayan karakterlerden Aidan, hem geçmişi hem bugünkü yaşamıyla bana göre kitabın en iyi kaleme alınmış karakteriydi. Onun Jordyn'le ilişkisine tanık olmak, çoğu zaman Josh'la Becca'yı takip etmekten daha keyifliydi.
Yaz bitmeden tatilin keyfini çıkartıyorsanız ya da biraz boş vaktiniz varsa ve okurken yormayacak eğlenceli bir new adult romance arıyorsanız, Ryan Ringbloom'un bu kitabına da bir göz atın derim.
Kody Keplinger, bizi bir kez daha Hamilton Lisesi'nin koridorlarına götürüyor ve bu kez beş parasız, sivri dilli ve talihsiz Sonny ile tanıştırıyor. TKody Keplinger, bizi bir kez daha Hamilton Lisesi'nin koridorlarına götürüyor ve bu kez beş parasız, sivri dilli ve talihsiz Sonny ile tanıştırıyor. The DUFF/SAP'tan tanıdığımız Wesley Rush'ın kız kardeşi Amy'nin en yakın arkadaşı olarak karşımıza çıkan genç kız, başı ne zaman sıkışsa çareyi yalan söylemekte buluyor. Yalanlar art arda sıralanıp hayatlar alt üst olurken etkilemeye çalıştığı Ryder ile biricik dostu Amy de nasibini alıyor.
Açıkça söylemek gerekirse, kitabın ilk sayfaları gerçekten eğlenceliydi ve defalarca yüzüme bir gülücük kondurmayı başardı. Sonny'nin Gert ismini taktığı eski station wagonında mahsur kalması, hiç kimsenin sevmediği "yeni çocuğa" vurulması ve mecburen Rush malikanesinde kalması ortaya garip ve merak uyandıran bir plot çıkartıyordu. Ancak eski Hollywood gençlik filmlerine bir aşk mektubu niteliğindeki kitabın ikinci yarısı kanaatimi bir nebze değiştirdi.
Kimseye asla kötü davranamayan Amy fazlasıyla saf, akla gelebilecek her türlü yalanı soğuk kanlılıkla söyleyebilen Sonny fazlasıyla hınzır, politikacı babasından gelen servetle D.C.'de paşalar gibi yaşarken bir anda kendini küçük bir kasabada bulan ve her şeye burun kıvıran Ryder ise fazlasıyla iticiydi. Ancak üçünü birden bir romantik komedi filmine atsanız, iş görürdü. Kağıt üzerinde de komik anlar yaşanmadı değil.
Devam kitabı olmamasına rağmen The DUFF/SAP'ın devamını da bir parça aktararak hayranlara bir güzellik yapan kitapta Wesley ve Bianca'yla da bir kez daha görüşüyor ve tatlı çatışmalarına tanık oluyoruz. Diğer yandan bir değişiklik olarak, onların öyküsünde olumsuz etkisini Wesley'nin yaşam tarzında gördüğümüz Rush ailesinin, evlerinde ağırladıkları Sonny'nin hayatında büyük bir boşluğu doldurduğuna tanık oluyoruz.
Esprili bir dille ve okuru yormadan aktarılmak istenilen öykü genellikle amacı doğrultusunda ilerlese de sonlara doğru Sonny'nin üst üste binen problemleri kitabın temposunu epey düşürüyor ve aslına bakılırsa atmosferi de tamamen değiştiriyor. O ilk başlardaki neşeli ton yok olduktan sonra son bir çabayla her şey tatlıya bağlanıyor ancak akla illa ki romantik komedi filmlerindeki klişeler geliyor. Her ne kadar bir bölümde Ryder, "o sadece filmlerde olur," dese de. Bu nedenle her halükarda büyük beklentilerle başlanmaması gereken bu romana, özellikle The DUFF/SAP'ı okuyup çok beğenenler göz atmalı derim.
Arkadaşlık mı aşk mı? Yoksa arkadaşlık da bir tür aşk mı?
Levithan'in imzasını attığı kitaplarda yazarın kafa yorduğu mevzulardan olan LGBT bir şekildeArkadaşlık mı aşk mı? Yoksa arkadaşlık da bir tür aşk mı?
Levithan'in imzasını attığı kitaplarda yazarın kafa yorduğu mevzulardan olan LGBT bir şekilde karşımıza çıkıyor. Baş karakterin değilse bile yakın çevresinden birinin biyolojik kimliği ile cinsiyeti birbiriyle örtüşmüyor. Buna "cinsel tercih" demiyorum çünkü Levithan'e -aynı şekilde birçok insana- göre bu bir tercih değil. Every Day/Her Gün'de sürekli değişen kimliğiyle A, yine Rachel Cohn'la birlikte yazdığı Dash & Lily's Book of Dares'te evde geçen bölümlerde sevgilisiyle görünen bir ağabey ve Naomi and Ely's No Kiss List'te baş karakterlerden biri, yani Ely, buna örnek olarak gösterilebilir. Aynı şekilde Ely'ın arka planda dolanan ve birlikte mutlu olduklarından gayrı pek bir şey öğrenmediğimiz "anneleri" de öyle.
Kitabın kompleks bir problemi var. Çocukluklarından beri sıkı dost olan Naomi ile Ely'ın ilişkisi dünü, bugünü ve yarınıyla masaya yatırılıyor. Birbirine benzeyen bu karakterlerin birbirlerinden farklı beklentileri olduğunu görüyoruz. "Partinin gözdesi", çapkın, modaya ve müziğe düşkün Ely ile usta yalancı, müzikten pek anlamayan ve sürekli belirtildiği şekliyle "ateşli" Naomi, kitabın arka kapağında da yazan şu sebeple arkadaşlıklarına mutlu mesut devam edemiyorlar:
"Naomi ♥ Ely Ve ona aşık olduğu söylenebilir. Ely ♥ Naomi Ama o erkeklere aşık olmayı tercih ediyor."
"Seviyor" yerine ♥ kullanmayı tercih ettikleri ve tercih ettiğim dikkatinizi çekmiştir. Neredeyse tüm kitap boyunca birçok yerde bazı kelimelerin yerine semboller kullanılması da kitabın ilgi çekici yönlerinden biriydi.
Öncelikle...
Kitabı okurken defalarca kahkaha attığımı söylemem gerek. Yüksek sesle. Levithan'in yazdığı her halinden belli olan birkaç satırın da altını çizdim. Bazı karakterlerin birbirlerine armağan ettikleri şarkılardan birkaç tanesini de üşenmeden açıp dinledim.
Tabii ki...
Levithan'i seviyorum. Sayesinde tanıdığım Cohn'a karşı herhangi bir olumsuz düşüncem de yok.
Fakat...
Sürekli değişen anlatıcılara -burada sadece baş karakterlerden bahsetmiyorum, neredeyse kitaptaki herkes bir şeyler anlatmak için lafı, yani başlı başına bir bölümü devralıyor- ısınmak pek mümkün olmadı. Dahası, yaratılan Naomi ve Ely karakterlerini de sevdiğimi iddia edemeyeceğim.
Şu evrensel bir gerçek ki okur bir hevesle eline aldığı kitabı okurken baş karakterlerde kendinden bir şey göremese de en azından bazı konularda ortak paydada buluşmayı umuyor. Mümkün olmadığında ise arada hep bir mesafe oluyor. Tıpkı kitabın çoğunda Naomi ile Ely'ın aralarında duran duvar gibi. Fakat o mesafeye rağmen yer yer keyifli anlar yaşattı ve okuduğuma pişman olduğumu da söyleyemem.
Yakışıklı kuzenler, bir vaizin kızı ve daha fazla gizlenemeyen hisler.
Kardeş çocukları Beau ve Sawyer Vincent, birbirlerinden gündüzle gece kadar farYakışıklı kuzenler, bir vaizin kızı ve daha fazla gizlenemeyen hisler.
Kardeş çocukları Beau ve Sawyer Vincent, birbirlerinden gündüzle gece kadar farklılar. Birisi lisenin ve hatta kasabanın prensi olarak anılırken, diğeri resmen sürüden dışlanan kara koyun muamelesi görüyor. Ancak bir ortak noktaları var: Ashton.
Çocukken sıkı dost olan Beau, Sawyer ve Ashton büyüyüp karşı cinsin farkında olmaya başladıklarında işin rengi değişiyor ve üçlü dağılıyor. Çocukluk çağında yaramazlıklarıyla kasabaya nam salan Beau ile Ashton'ı beladan uzak tutmaya çalışan Sawyer, gençliğe adım attıklarında ansızın Ashton'ı sahipleniyor ve Ashton da herkesin hayran olduğu bu çocuğa layık olabilmek için çabalamaya başlıyor. Giriş bölümünün hemen ardından Ashton'ın üç senedir "Bay Mükemmel" ile birlikte olduğunu ve sadece Sawyer'a değil vaiz babasına ve annesine de yaranmak için içgüdülerine, düşüncelerine, arzularına ihanet ettiğini öğrenmeye başlıyoruz. Bir defasında son avı Beau olan ve yediği nanelerle adı çıkmış Nicole'u bile kafasına göre hareket ettiği için kıskandığını dile getiriyor. Tüm bunlar yaşanırken dağlarda bir keşif gezisine katılan Sawyer'ın Ashton'ı bir başına bıraktığı kavurucu yaz günlerinde Beau da tekrar sahneye çıkıyor.
Yaşanan olaylar, hem Ashton'ın hem de Beau'nun perspektifleriyle anlatılıyor ama ağırlıklı olarak Ashton'ın bakış açısıyla olanlara şahit oluyoruz. Ashton'ın herkesten saklamaya çalıştığı, derinlere gömdüğü hislerinin bir bir yüzeye çıkmasını ve belirli bir kırılma anından sonra çocukluk çağındaki suç ortağı Beau'nun da özlemle beklediği eski haline dönmesini takip ediyoruz.
AŞAĞIDAKİ KISIM SPOILER İÇERİYOR.
Biraz da karakterlere değinmek istiyorum ancak bu kısım ister istemez spoiler içerecek ve kitabı henüz okumayanların aşağıdaki satırlardan uzak durmasını tavsiye ediyorum.
Her ne kadar kitapta bir anlığına görünmüş ve hemen sonrasında Ashton'ın hayatındaki kırılma anına hizmet etmesi amacıyla toprağa verilmiş olsa da Ashton'ın babaannesi renkli bir karakterdi. Her ne kadar "Güneyli, çılgın ve yaşlı kadın" tiplemesinin bir çeşidi olsa da eğlenceliydi. Dahası, onu çok iyi tanıyan Beau ile birlikte gerçekten Ashton'ın sığınabileceği dünyadaki iki insandan biriydi.
Sawyer ise kitabın en sorunlu karakteriydi ve sonlara doğru Ashton'a karşı başlatılan "Amerikan lisesinde bullying" konulu saldırıların ardından yaşadığı pişmanlık pek tatmin edici olmadı. Davranışları çelişkiliydi ve temelde kitapta okurla arasındaki buzu kıracak, olaylara bir de onun açısından bakmamıza yol açacak pek fazla bir şey yoktu. Ayrıca göl kenarında kızı Beau'ya neredeyse resmi törenle teslim etmesi de inandırıcılıktan uzaktı. Beau'yla kardeş çıkmaları gibi dünya değiştiren bir aydınlanma ve öncesinde yaşadığını fark ettiği ihanet, özellikle bu yaştaki bir çocukta daha farklı yankılar uyandırabilirdi. Sanki bu karakterin üzerinde pek fazla durulmamıştı ve dolayısıyla kitabın sonu da tatsızlaştı.
SPOILER İÇEREN KISIM BİTTİ.
Şöyle bir düşündüğümde The Vincent Boys, bir Abbi Glines romanından bekleneceği üzere tam da bu havalarda plajda uzanıp güneşlenirken bir yandan da hızla sayfaları çevirtecek türden, genellikle keyifli ve merak uyandırıcı bir romance'di diyebilirim.
Meraklısına ufak bir not: Kitabın orijinal hali genç yetişkinlere yönelik ve erotizm içermiyor. Ancak sonradan yayımlanan Extended and Uncut versiyon yetişkinlere yönelik ve +18.
İlk kitapta dünyaya bir değişim programı vesilesiyle gelen Aelyx'in, Cara'nın da sonsuz desteğiyle zaman içinde bulunduğu ortama bir nebze alışmaya baİlk kitapta dünyaya bir değişim programı vesilesiyle gelen Aelyx'in, Cara'nın da sonsuz desteğiyle zaman içinde bulunduğu ortama bir nebze alışmaya başladığına şahit olmuştuk. Ancak alışmak, sevmek anlamına gelmiyor ve işte bu kitapta bir sonraki emre kadar birlikte yaşamaya mahkum edildiği bu topluluğa uyum sağlamak zorunda bırakılıyor. Çünkü görevi, kendisini -dolayısıyla tüm Lehrlileri- dünyalıların gözünde düştüğü kötü durumdan kurtarmak ve bunun için de evvela kendisini halka sevdirmesi gerekiyor.
Tıpkı Aelyx gibi Cara da gönderildiği uzak gezegende yaşamanın ne demek olduğunu öğrenmek zorunda kalıyor. Şekerin üretilmediği, televizyon ya da sinema gibi kafa dağıtmamızı sağlayan en temel araçlarının olmadığı, yeşilliğin yetişmediği, binbir teknolojiyle donatılmış bir gezegenden bahsediyorum. Mutlaka çamaşır yıkarken ortaya çıkan karbonla ilgili bir şeyler duymuşsunuzdur. Ultrasonik dalgalar ve kızılötesi teknolojisiyle temizlenen havluların olduğu bu gezegende ona bile bir çare bulmuşlar. Kristal ve gümüş yapraklı devasa ağaçların olduğu bu yeni evreni, sayfaları çevirdikçe adım adım keşfediyoruz.
İlk kitapta bu gezegeni sadece Aelyx'in anlattığı kadarıyla öğrenebilmiştik. İkinci kitapta Cara'nın gözlemlerine güveniyoruz. İşte bu noktada kitabı henüz okumayanların görmezden gelmesi gereken spoiler içerikli bölüme adım atıyoruz çünkü kafamı kurcalayan birkaç şey var.
AŞAĞIDAKİ KISIM SPOILER İÇERİYOR.
Aelyx, yani ilk kitaptaki yegane rehberimiz bize ırkının kontrollü üreme ve daha sonraları klonlamayla, yani arşivlenen en iyi örneklerden yaratıldığını söylemişti. Birçok kez okura hatırlatıldığı üzere hiçbir şeyi şansa bırakmak istemeyen yönetim, alerjinin bile olmayacağı -Tanrı aşkına!- tam manasıyla sağlıklı, zeki, güçlü ve aklınıza gelebilecek her açıdan üstün özellikler taşıyan, atalarından yola çıkarak ubermensch misali sağda solda dolanan bir topluluk yaratmıştı. Her ne kadar Leihrliler ile insanların aynı soydan geldiği teorisi serinin temel mevzularından biri olsa da yazarın defalarca tekrar ettiği bu özel ve üstün ırk muhabbetine karşılık Cara'nın uzayın derinliklerine adım attığı anda başına gelmeyen şeyin kalmamasını, resmen bir Amerikan liseli dizisinde görebileceğimiz türden zorbalığa katlanmasını -uzaylıların onu gördüklerinde gülmelerinden, laf atmalarından, hareket çekmelerinden falan bahsediyorum- izledik. Günler ilerledikçe daha ciddi, daha tehlikeli işler döndü, plan üstüne plan yapıldı. Kontrollü üreme bir yana, Yazgı'nın onca katı kuralına rağmen disiplinden uzak, serbestçe nefret suçu işleyen bireylerle karşılaştık. İnsanları "tutkulu" olarak nitelerken çoğu insandan daha "tutkulu" çıkan, duygularını özgürce yaşayan uzaylılarla karşılaşmak...
Ayrıca, böylesine katı kurallarla kuşatılmış bir toplulukta Larish gibi çoğuna aykırı gelen fikirlere sahip bir bilim adamının da yaşamını yine toplumun bir parçası olarak sürdürmesi...
İlginçti.
Ayrıca...
Pekala, Aelyx'in insan olmadığını biliyoruz ama sistemi neredeyse insanlarla aynı şekilde çalışıyor. Bu nedenle kalbi duran bu uzaylının kalp masajı, suni teneffüs ve basit bir şok cihazıyla hayata geri döndürülmesi... Geri döndüğü anda eskisinden bir farkının olmaması, her şeyin tıkır tıkır işlemesi hatta bir de üstüne mantıklı bir cümle kurarak soru sorabilmesi... Romance yazarken insanların ne kadar abartabileceklerine bir kez daha tanık oldum. Abartmaktan söz açılmışken... Cara'ya altın tabakta sunulan yeni göreviyle Yazgı'daki konumu ve neyi kanıtlamış olursa olsun, sıfırdan en tepeye yükselmesi geliyor akla.
SPOILER İÇEREN KISIM BİTTİ.
Yer yer tempo düşse de kitabın ikinci yarısına doğru şekillenmeye başlayan ve sonraki sayfalarda gündemin bir numaralı maddesi olan "mühim mesele" işin rengini değiştiriyor. Hem Cara hem Aelyx bulundukları yabancı gezegende sıradışı keşifler yapıyorlar ve neler olacağını görmek için hızla okumaya devam ediyoruz.
Dahası, üzerinde biraz daha düşünmeyi dileyenler için kitapta birçok soru gizli. Ülken (evin), halkın (sevdiklerin) söz konusuysa neleri göze alırsın? Kendini tehlikeye atmaya hazır mısın? Peki ya her şeyi ardında bırakmaya? Nelerden vazgeçebilirsin? Nelerden asla vazgeçemezsin? Hikaye ilerledikçe hem Cara hem Aelyx bu zorlu sınavda başarılı olmaya çalışıyorlar. Sonra ortaya bir soru daha çıkıyor: Sahi "ev" neresi? Doğdun yer mi, ait olduğunu hissettiğin yer mi yoksa bambaşka bir şey mi?
Cara'yla Aelyx'in ve kabuğunu kırmaya başlayan Syrine ile umulmadık anda uzattığı eliyle David gibi çevrelerindeki diğer herkesin bu galaksileri aşan hikayesi, akıllarda yarattığı sorular ve kimi abartılı anlarla da olsa bir şekilde kendini okutuyor. Uzak diyarların, yabancıların, keşfedilmemişin uyandırdığı merak duygusu da tuz biber ekiyor.
Cara ile Aelyx'in öyküsünü elime ilk aldığımda, bilhassa kitabın kapak görseline bakarak yoğun bir romantizmle yoğrulmuş liseli aşkından daha fazlasınCara ile Aelyx'in öyküsünü elime ilk aldığımda, bilhassa kitabın kapak görseline bakarak yoğun bir romantizmle yoğrulmuş liseli aşkından daha fazlasını pek beklemiyordum.
Elbette bu muhteşem baskıdan ve GO Kitap!'ın şahane sunumundan etkilenmemek elde değildi. Metne geçtiğimde beni ilk şaşırtan ise kitabın ne kadar komik ve eğlenceli olduğuydu. Evet, Melissa Landers bilim kurguya meraklı bir kadın ve bize uzayın derinliklerinden bahsediyor ama bunu yaparken eğlendirmeyi de ihmal etmiyor. Başka bir yazarın elinde olsa detaylara boğulabilecek, zihinsel bir aktivite olan okuma eylemi sırasında fiziksel anlamda yorabilecek uzay teması, kitabın esprili dili ve akıcı anlatımıyla keyifli bir okuma deneyimi sunuyor.
Kitap, kahkaha atmaya gönüllü değilseniz de gülümsetecek anlarla dolu. Morali bozulduğunda odasına kapanıp yas ritüeline başlayan Cara için eline geçirdiği tüm çikolatalı ve fazla kalorili şeyleri bir kaseye doldurup yola koyulan Aelyx'in kıza, "Bak sana ne yaptım: Bir kase diyabet," demesi gibi alıntılardan bolca bulacaksınız.
Yazarın yarattığı baş karaktere bir kez daha değinmek gerekirse, Cara'yı ilk görüşte sevdiğimi söylemem ama zamanla aramızdaki buzlar eridi. Kendimden ya da o yaşlardaki halimden pek bir şey bulamasam da kitabın ilerleyen sayfalarında bana itici gelmediğini fark ettim. Aynı şekilde Aelyx, her ne kadar "uzaylı beklentimi" tam manasıyla karşılamasa da ilgi çekici bir karakterdi.
AŞAĞIDAKİ KISIM SPOILER İÇERİYOR.
Şimdi bu karakterler hakkındaki görüşlerimi detaylandırmak istiyorum ve kitabı henüz okumayanların uzak durması gereken bölüme gelmiş bulunuyoruz.
Öncelikle Aelyx'in fazlasıyla insana benzemesi sorunu var... Pekala, aşık olunası biri olması için sanırım üç başlı yeşil bir dev olmaması gerekiyordu ama yine de! Dış görünüşüne bakarsak ayak parmaklarının dört tane olması ve göbek deliğinin olmaması haricinde bir farklılık göze çarpmıyor ki bunlar insanlarda da olabilen şeyler. Kimi kaygılarla karakterlerini oluşturduğunu tahmin edebiliyorum ama Landers'ın elini korkak alıştırmamasını dilerdim. Diğer yandan, Aelyx duruşuyla farkını bir nebze ortaya koyuyordu -en azından kitabın başında dokunulmaktan pek hoşlanmaması ve insanlara mesafeli davranması gibi- bu da artı puan olarak listeye yazıldı.
Cara, özellikle kitabın başlarında pek sevilesi bir karakter olarak görünmedi gözüme. Blog yazarı olması ve Jane Eyre'in en sevdiği kitap olması gibi harika şeyler bir yana fazla "amaca odaklı" yaşıyordu ve son derecede hırslı, rekabetçi bir yapısı vardı. Okul birincisi ve tüm o "havalı" şeyler olmak için gerekli olduğunu düşünebilirsiniz ama okul sıralarından başarıyla geçmiş biri olarak, bunlara gerek yok diyorum. Güvenin bana.
Bu arada Tori'nin Aelyx'i dışlaması, Eric'le çıkmaya başlaması gibi Cara'ya yaşattığı irili ufaklı düş kırıklıklarını -Eric söz konusu olduğunda öfkesini öyle bir dışarı vuruyordu ki insanın aklına "acaba" ile başlayan o sorunun gelmemesi güçtü- bana pek şaşırtıcı gelmemişti. Neredeyse boş bakışlarla okudum. Asıl şaşırtıcı olan yazarın son anda bir U dönüşüyle her şeyi tam tersine çevirme çabasıydı. Eric fedakar biriydi ve aslında kalbi temizdi. Tori, ne olursa olsun Cara'nın en yakın arkadaşıydı. Yok canım? Tüm kitap boyunca yanlış anlaşılmalar girdabında debelenip durdular mı yani? Fedakarlık demişken... Cara'nın babasının sevdiği eşini bile düşünmeden sırf kızı ve sevdiği çocuk kaçabilsin diye canını ortaya koymasına ne demeli? Uzun bir kitapta ara sıra arka planda takılan, eşiyle öpüşmek dışında çok fazla bir fonksiyonu olmayan, pek üzerinde durulmayan bir karakter olarak kalmamasını isterdim. Daha fazlası olmalıydı.
SPOILER İÇEREN KISIM BİTTİ.
Geriye dönüp baktığımda kitabın elimde biraz fazla oyalandığını düşünmeden edemiyorum. Büyük oranda akıcı ve sürükleyici yazıldığından yeterince boş vaktim olsaydı şüphesiz en fazla birkaç gün içinde bitirirdim. Sadece ilk aşka değil dostluğa, aile bağlarına da değinen; hayal kırıklığını, insanın olduğu her yerde var olacak öfkeyi ve engellenemez ayrımcılığı öyküsünde işleyen Melissa Landers'la sonunda tanıştığıma sevindim.