Savaşmak için ders kitabı tanklar
Tabii ki, yalnızca topçu düşman tanklarıyla en etkili şekilde savaşabildi. Bununla birlikte, bu makalede piyade ile hizmet eden çelik canavarlarla uğraşmanın daha basit, "manuel" araçlarını ele almak istiyoruz.
Savaşın başından itibaren, Kızıl Ordu savaşçılarının arasındaki savaşçılara basit ve anlaşılır bir şekilde derlenmiş bir broşür dağıtıldı. İşte ondan kısa alıntılar: “Tankın hareketinin kaynağı motordur. Motoru devre dışı bırakın - depo devam etmeyecektir. Motor benzinle çalışıyor. Tanka benzin getirmek için zaman vermeyin - bu sayede tank hareketsiz kalacaktır. Depo benzin tüketmemişse, benzini ateşlemeye çalışın - depo yanar.
Kuleyi sıkıştırarak deneyin silâh tankı. Tankın motoru, özel yuvalardan akan hava ile soğutulur. Tüm hareketli bağlantılarda ve kapaklarda ayrıca boşluklar ve sızıntılar vardır. Bu yuvalardan yanıcı bir sıvı dökülürse, tank alev alacaktır. Tanktan gözlem için tarama yuvaları ve kapaklı cihazlar bulunur. Bu boşlukları çamurla örtün, kapakları sıkıştıracak herhangi bir silahla ateş edin. Tank tırtılını öldürmeye çalış. Hizmetçi göründüğü anda, daha fazla yardımla onu dövün: bir mermi, bir el bombası, bir süngü. Tankın hareketliliğini azaltmak, tanka karşı engeller koymak, mayınlar koymak, mayın mayınları koymak ".
Piyadelerin neleri vardı?
Sovyet askerleri bu küçük ve basit ders kitabının talimatına uygun hareket etmiş ve kayda değer bir başarı sağlamıştır. Düşman zırhlı araçlarının imhası için savaşçılarımız yaygın olarak yangın söndürücü şişeler, mayınlar, el bombaları, tanksavar bombaları, tanksavar silahları kullandı. Ancak, savaşın ilk aylarında, yalnızca mayın ve el bombası, piyade düşmanlarına karşı savaşmanın tek yoluydu. Tank karşıtı tüfeklerle - bir tank avcısının yetenekli ellerinde güçlü ve güvenilir bir silah olan kapak plakası aslen piyasaya sürüldü, fakat daha fazlası aşağıdaydı.
Başlangıçta, tank karşıtı el bombaları basit bir şekilde doğru bir şekilde yetenekli olan ve en önemlisi onları uzağa fırlatan askerlere verildi, daha sonra el bombalarıyla donanmış askerler savunma hattı boyunca eşit bir şekilde dağıtıldı. Gelecekte, tank avcılarının eylemleri daha aktif ve organize hale geldi. Özel eğitim yapılan gruplar halinde birleşmişlerdi. Savaş sırasında, tank avcısı grubu artık siperlerinde doğrudan bir saldırı beklemiyorlardı, ancak doğrudan bir tank kaçağı tehlikesinin meydana geldiği yere taşındı.
Bu tür eylemler Kursk savaşında kendilerini haklı çıkardı. 5 Temmuz 1943, Alman çelik çığ tankları saldırmaya başladığında, el bombaları ve anti-tank mayınlarıyla donanmış tank avcılarının önceden oluşturulmuş bir şekilde ayrılmasıyla karşılandılar. Bazen uzun kutupların yardımı ile siperlerdeki tankların altına mayın getirildi. Savaştan sonraki gecede, savunmanın ön kenarına yakın olan ıssız düşman tankları, patlayıcılarımızla patlayıcılarımız tarafından patlatıldı.
sabotajcı
1944'in kışında, özellikle düşman araçlarını yok etmek için tasarlanmış sabotaj grupları kuruldu. En güçlü ve korkusuz savaşçıları seçildi. Üç veya dört kişilik bir gruba özel eğitim verildi, daha sonra bir savaş görevi yürütmek için birkaç gün boyunca düşmanın arkasına gönderildiler.
Makineli tüfekler, tanksavar mayınları ve el bombalarıyla donanmış olan sabotajcılar Almanlar için en beklenmedik yerlerde düşman tanklarını imha etti: otoparklarda, benzin istasyonlarında, tamir bölgelerinde. Dava sahiplerimizin bir Alman hanında duran bir tankı durdurmayı başardıkları, mürettebatlarının birayla susuz kaldığı bir durum var. Alman tankerler hiçbir şey fark etmediler, on dakika sonra arabaya başladılar, ancak güçlü bir patlama duyulduğundan, başlamak için vakti olmadı ...
Bu tanklarla savaşma şekli oldukça etkiliydi, ancak yakın temas gerektiriyordu. Piyadelerde el bombalarına ilaveten belli bir mesafedeki tankların imhası için, tanksavar silahları yaygın olarak kullanıldı. Ancak, daha önce de belirtildiği gibi, savaşın başlangıcında SSCB’deki tank karşıtı tüfekler bir aksamaya dönüştü.
Savaş öncesi hata
1941 yılı itibariyle Kızıl Ordu'da tanksavar silahı olmadığı ortaya çıktı. Özellikle gelişmeler vardı, prototipte Rukavishnikov sisteminin 14,5 mm'lik bir tanksavar silahı vardı. Gerçek şu ki Ana Topçu Başkanlığı'nın başkanı olan Mareşal G. I. Kulik, Almanların güçlü bir kurşun karşıtı zırhla donatılmış tanklarla silahlandırıldığından emindi. Sonuç olarak, mareşal Stalin'i tank karşıtı silah üretmeye başlamamasına ve hatta 45-76 mm kalibreli "kullanım dışı" hafif silah üretmeyi durdurmaya ikna etmeyi başardı. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk günlerinden itibaren, Alman tanklarının zırhı oldukça zayıf olduğu ortaya çıktı, ancak kırılacak hiçbir şey yoktu.
Rukavishnikov tank karşıtı tüfeği her bakımdan, dünyada o zaman varolan örneklerden daha üstündü, ancak büyük bir dezavantajı vardı - üretimi çok zordu. Stalin, en kısa sürede üretilebilecek böyle bir silah istedi. Sonuç olarak, iki Sovyet silah ustası tasarımcısı V. A. Degtyarev ve S. G. Simonov'a acilen üretilmesi ve bakımı kolay, aynı zamanda etkili tanksavar tabancası geliştirme görevi verildi. Birkaç hafta sonra, uykusuz gecelerde geliştirilen ve üretilen anti-tank silah örnekleri test alanında test edilmeye başlandı, ardından mühendisler Kremlin'e davet edildi. Degtyarev şöyle hatırladı: “Hükümet üyelerinin toplandığı geniş bir masaya silahımın yanında bir Simonov tanksavar silahı vardı. Gun Simonov benimkinden on kilogram daha ağır olduğu ortaya çıktı ve bu onun dezavantajıydı, ama aynı zamanda benimkine göre ciddi avantajları vardı - beş atış oldu. Her iki silah da iyi dövüş nitelikleri gösterdi ve benimsendi. "
Degtyarev'in tanksavar silahının (PTDD) üretimi daha kolay ve hemen seri üretime geçti. Ön taraftaki durum arzu edilmeye başlandı ve tüm silahlar Moskova yakınlarındaki cephelere doğrudan dükkanlardan gönderildi. Bir süre sonra, bir Simonov tüfeği (PTRS) üretimi yaygın olarak geliştirildi. Bu modellerin ikisi de kendilerini savaşlarda kanıtladı.
Zırhlı işçiler
Anti-tank silahının (PTR) hesaplanması iki savaşçı içeriyordu: atıcı ve yükleyici. Her ikisinin de iyi bir fiziksel eğitimi olması gerekiyordu, çünkü silahların uzunluğu iki metre kadardı, ağırlıkları oldukça fazladı ve taşınması oldukça zordu. Evet ve onlardan ateş etmek kolay değildi: Silahların çok güçlü bir etkisi oldu ve fiziksel olarak zayıf bir tetikçi köprücük kemiğini kıçıyla kolayca kırabilirdi.
Buna ek olarak, birkaç çekimden sonra, Alman tankçıları tanksavar silahlarından çok korktukları ve savaş ekibini tespit ettikleri takdirde, AV ile silahlı olduklarından, daha sonra tüm güçleriyle imha etmeye çalıştıkları için, hem silahı hem de mühimmatı hızla alarak pozisyonunu acilen değiştirmek gerekiyordu.
Daha güçlü zırhla korunan düşman tanklarının ortaya çıkmasıyla, tanksavar silahların değeri azaldı, ancak savaşın sonuna kadar kullanılmaya devam edildi ve sadece zırhlı araçlara karşı değil, aynı zamanda uçağa karşı da başarıyla kullanıldı. Örneğin, 1943’te, savaşçı zırhlı asker Denisov 14 ve Orel yakınlarındaki 15 Temmuz’u, PTR’den iki Alman bombacısını vurdular.
Almanların kendilerine ait tanksavar silahlarımız çok takdir edildi. Ne Almanlar ne de Nazi Almanyası'nda hizmet veren Macar tanksavar silahları Degtyarev ve Simonov'un eserleri ile karşılaştırılamadı.