Geçen yüzyılın ellili yıllarında, ABD gemi inşası nükleer teknolojiyi tanıtmaya başladı ve bunun sonucunda da deniz kuvvetleri ilk nükleer denizaltını aldı. Bu süreçlere paralel olarak denizaltılar için yeni füze silahlarının geliştirilmesi idi. On yılın ortasında, denizaltı füzesi gemilerinin ilk projelerinin geliştirilmesi başladı. 1957'ta, bu sınıfın ilk gemisi USS Halibut ("Halibut") adıyla atıldı. Başlangıçta, tekne, temelde yeni bir sınıfa ait olduğunu belirten SSGN-587 kuyruk numarasını takmak zorunda kaldı.
Denizaltı USS Halibut (SSGN-587), Regulus füzesinin fırlatılması için hazırlık aşamasında. Fotoğraf Navsource.org
Bir projenin yaratılmasının ilk aşamalarında, dizel-elektrik santrali ile umut verici bir seyir füzesi taşıyıcısının tamamlanmasının önerildiği bilinmektedir. Daha sonra, mevcut olasılıkları inceledikten sonra, müşteri ve yüklenici, tekneyi nükleer reaktörle donatmaya karar verdi ve bu da özel yetenekler ve gelişmiş kullanım özellikleri elde etmelerini sağladı.
Çalışmayı kaydetmek ve basitleştirmek için hazır bazı bileşenlerin kullanılması önerildi. Birimlerin ana kaynağı, o zamana kadar öncü geminin yapımına ulaşan, torpilli bir denizaltı Skate projesi idi. Paten, mevcut güçlü gövdeyi ve bir dizi iç birimini ödünç almalıydı. Hazır olan güçlü kasa ile, ayrı bir kol bölmesinin işlevlerini yerine getirerek, benzer fonksiyondaki ek birimin bağlanması planlandı.
Denizaltı USS Halibut'un çok birimli bir şema üzerine inşa edilmesi gerekiyordu. Tasarımın temeli iki ardışık katı gövde idi. Ön kasa, 900 metreküp mertebesinde bir hacme sahipti ve karmaşık şekliyle dikkat çekiciydi. Böylece, kıç kısmı önden belirgin bir şekilde yükseltilmiştir, çünkü özellikle üst yüzeyi bir açıda yer almakta ve ikinci gövde seviyesinin üzerinde gözle görülür bir şekilde çıkmaktadır. Ön durumda silahların ana kısmını yerleştirmek planlandı.
Arka dava geleneksel formda farklıydı. Merkez kısmı silindir şeklinde yapılmış, ön ve arka bölmeler azaltılmış bölümde ve başka bir şekilde farklılık göstermiştir. İki dayanıklı mermi, küçük bir halka cihazı ve bir dizi güç elemanı ile birbirine bağlanmıştır. Dışarıdan gelen sert gövdeler, o zamanki kontürler için geleneksel olanın hafif bir gövdesiyle kapatıldı.
Vücut besleme ve ön cam grubu. Fotoğraf Navsource.org
Işık gövdesi, nispeten dar bir yuvarlak burun ucu oluşturdu, bundan sonra katı gövdenin şekilleri ve boyutları nedeniyle, genişledi ve gerekli enine kesiti elde etti. Kıçta, hafif gövdesi daha düşük bir enine kesite sahipti. Ön güçlü gövdenin spesifik şekli nedeniyle, ışık gövdesi oldukça büyük ve yüksek bir üst yapı oluşturdu. Güçlü ön gövdenin kıç kısmı, füze basmak için bir ünite oluşturarak, güverte üzerinde gözle görülür bir şekilde çıkıntı yaptı.
Dayanıklı burun kabuğu oluştu tabanca bölmesi. Skate tipi teknelerden ödünç alınan ikinci gövde birkaç bölüme ayrıldı. Yayında yaşam alanları ve kontrol direkleri vardı. Altlarında batarya çukurları vardı. Orta direk seviyesinde hafif bir koruyuculu bir kabin vardı. Merkezi direğin hemen arkasına, arkasında buhar türbini tesisleri için odalar bulunan bir reaktör bölmesi yerleştirildi. Santralin arkasında sert bir torpido bölmesi vardı.
USS Halibut denizaltı (SSGN-587), Westinghouse tarafından geliştirilen S3W tipi bir nükleer reaktör alacaktı. Reaktörün ana görevi, toplam 7300 hp gücüne sahip iki türbini beslemek için buhar üretmekti. Ayrıca, reaktöre elektrik jeneratörleri takıldı. Türbinler bir çift pervane şaftı harekete geçirmişlerdir. Seyir ve derinlik kontrolü için iki çift kıç dümeni kullanıldı.
Gelecek vaat eden bir proje, gelişmiş bir silahlanma kompleksi kullanılmasını içeriyordu. Hedeflere saldırmak için “Halibus” un hem torpido hem füze kullanması gerekiyordu. Roket ve torpido silahlandırması, yeni bir dayanıklı gövde tarafından oluşturulan ön bölmede bulunuyordu. Ayrıca yemde torpiller için ilave bir hacim vardı.
Denizaltı altı torpido tüpü kalibreli 533 mm ile donatılmış. Bu cihazlardan dördü denizaltının dibindeydi, diğeri ise kıç tarafına. Herhangi bir ABD 21 inç torpil kullanılabilir. Silah bölümlerinde mühimmatın depolanması için çerçeve tipi raflar vardı. Torpidoların güvertedeki kapaklardan ve sağlam gövdelerin çatısından yüklenmesi önerildi.
Kara nesnelerine saldırmak için uzun menzilli bir saldırı silahı olarak SSM-N-8 Regulus cruise füzeleri kullanılması önerildi. "Regulus" füzesi, 1400 kg ağırlığında özel bir savaş başlığı ile donatılmış, katı yakıtlı bir fırlatma ve orta uçuş turbojet motoru ile nispeten büyük bir mermiydi. Ürün subsonik hız geliştirebilir ve 500 deniz miline (920 km'den fazla) kadar uçabilir.
Roket ve fırlatıcısının özel görünümü denizaltı geliştiricilerini sıra dışı fikirler ve çözümler kullanmaya zorladı. Beş Regulus füzesinin mühimmatı, torpidoların hemen yakınında burun bölmesinin raflarında taşınacaktı. Üstyapı güvertesinin üzerinde çıkıntı yapan güçlü bir gövdenin pruvasının kıç kıç tarafı, füzelerin denizaltıdan çıkarılması gereken büyük bir bölmeye sahipti. Ambarın arkasında, üst yapının içinde, fırlatıcı vardı. Nakliye pozisyonunda, güvertenin altına battı.
Regulus füzelerinin fırlatılması, çift kılavuzlu katlanır bir fırlatıcı kullanılarak bir yüzey konumundan gerçekleştirildi. Ateşlemeden önce, çalışma pozisyonuna yükseltilmiş olmalı ve ardından güçlü bir gövdenin kapağından bir roket atılmalıydı. Roketi raylara monte ettikten sonra, uçuş görevinin başlatılması ve diğer işlemler, teknenin mürettebatı başlatabilir. Yeniden atış için sonraki roket güverte yükseltilmelidir. Tüm roket operasyonları, hidrolik tahrikli otomatik sistemler tarafından gerçekleştirildi. Mürettebat, bütün operasyonları merkezi görevden tamamen kontrol etti.
Yeni denizaltı, gelişmiş bir elektronik ve hidroakustik tespit araçları kompleksi ve gerekli iletişim sistemleri ile donatılacaktı. Mürettebat, yüzey konumunda, anteni kesmek için kayan bir cihaza monte edilmiş olan radar BPS-4 yardımıyla çevre alanı izleyebilir. Benzer teleskopik desteklerde, radyo iletişim istasyonu antenleri, hava besleme boruları vs. Su altında gözlem yalnızca BQR-2 ve SQS-4 hidroakustik istasyonlarının yardımıyla yapılabilir. Antenler, burnun dibinde, hafif bir gövdeyle korunan yerleştirildi.
USS Halibut denizaltı ekibi (SSGN-587), 9 subayları ve 88 denizcilerden oluşuyordu. Onları arka kabuğun bölmelerine yerleştirmek için sağlanan kabin ve kokpitler. Sınırlı iç hacimlere rağmen, projenin yazarları, yeni teknenin en azından zamanının gemileri kadar iyi olduğu duruma göre kabul edilebilir yaşam koşulları sağlayabildiler. Denizaltının iç kısmına erişim, güvertede, iki sağlam gövdenin farklı bölümlerine bağlı birkaç kapak tarafından sağlandı. Bir kurtarma odası veya benzeri bir ekipman kullanılmadı.
Yeni cihazlarla donatılmış Skate tipi denizaltıların hazır birimlerine dayanarak, “Halibus” büyük boyutlarından onlardan farklıydı. Bu teknenin uzunluğu 110 m'den fazla olmayan bir genişliğe sahip 8,8 m idi, normal taslak 8,5 m idi, yüzey konumunda, geminin yer değiştirmesi 3655 t idi, su altında kalmış - 5 ths.
Yüzeyde olan USS Halibut (SSGN-587), 15 düğümden daha fazla olmayan hızlara ulaşabilir. Su altında, maksimum hız 20 düğümlerine ulaştı. Bir nükleer reaktör kullanan navigasyon aralığı neredeyse sınırsızdı. Ancak, asıl özerklik, mürettebatın birkaç hafta çalışmasına izin vererek, hükümlerin rezervleriyle sınırlıydı.
Amerikan nükleer motorlu ilk denizaltısını seyir füzeleriyle yerleştirme töreni, 11'da 1957'da gemi yapım şirketi Mare Island Donanma Tersanesi'nde (Vallejo, California) yapıldı. 9 Ocak 1959-inci denizaltı su üzerinde başlattı. Testler yaklaşık bir yıl devam etti ve Ocak ayının başında 1960-th. Yeni gemi ABD Donanması'nın bir parçası oldu. Hizmetine, potansiyel bir düşmanın gemilerini ve denizaltılarını aramak veya kara nesnelerine saldırmak için avcı bir denizaltı olarak başladı.
Denizaltı "Halibut", 25 Mart 1960 g tarafından yandan cruise füzesinin ilk lansmanı— Photo by US Navy
Denizaltı inşaatı tamamlanmadan önce bile, modernizasyonu için bir proje oluşturma çalışmaları başladı. Denizaltının ana mücadele özelliklerini iyileştirmek için, Regulus füzelerinin daha gelişmiş NNM-N-9 Regulus II ile değiştirilmesi önerildi. Taşıyıcı üzerinde önemli değişiklikler yapılmasına gerek kalmadan, bu tür silahlar bir nükleer savaş başlığının 1850 km'ye ulaşma menzilini arttırmayı mümkün kıldı. Ek olarak, yeni roket uçuş hızını arttırdı.
Regulus-2 füzelerinin kullanımı için, USS Halibut denizaltısının bazı yeni birimlere ihtiyacı vardı, ancak burun bölmesinde radikal düzenlemelere gerek yoktu. Elli yılın sonunda, tasarım organizasyonlarının uzmanları, denizaltının benzer şekilde modernizasyonu için belgeler hazırladı ve ayrıca işlenmiş burun bölmesinin modellerini sundu. Yakın gelecekte, denizaltı gerçekten yeni bir silah ve onunla birlikte, gelişmiş savaş yetenekleri elde edebildi.
Nazal kompartman yerleşimi, Regulus II füzelerini kullanmak için geri dönüştürülmüş. Fotoğraf Navsource.org
Ancak, bu olmadı. Çok sayıda teknik ve ekonomik sorun nedeniyle, Pentagon, 1958’te her iki Regulus füzesini de bırakmaya karar verdi. İşi durdurma emrinden birkaç ay sonra, sanayi bu silahları serbest bırakmaya devam etti, ancak uzun vadeli çalışması artık planlanmıyordu. Ümit vaad eden taşıyıcılarından gelen projeler de terk edildi.
Ana silahlanmanın daha da geliştirilmesinin reddedilmesine rağmen, denizaltı “Halibus” orijinal konfigürasyonda inşa edildi ve müşteriye bu şekilde aktarıldı. Gelecekte, yeni silahların dönüştürülmesi ve donatılmasıyla teknenin yeniden yapılandırılması hariç tutulmadı, ancak öngörülebilir gelecekte nükleer savaş başlıklarına sahip seyir füzelerinin taşıyıcısı olacaktı.
Deniz bayrağını kaldırdıktan birkaç ay sonra, denizaltı USS Halibut (SSGN-587) ilk uzun mesafeli seferine çıktı. 11 Mart 1960, California limanından ayrıldı ve Pasifik Okyanusu'na yelken açtı. İki hafta sonra, 25 Mart'ta, atıl ekipmanlı Regulus seyir füzesinin ilk test lansmanı yapıldı. Yakında denizaltı Vallejo'ya döndü ve sonbaharda Pasifik'in bir parçası olarak hizmet verecek olan Pearl Harbor üssüne gitti. filo.
Denizaltı USS Halibut'un düzeni (SSGN-587), yeni bir füze türünün kullanılmasını içerir. Şekil Hisutton.com
1960-61 yaz, sonbahar ve kış aylarında, denizaltının mürettebatı hem test için hem de savaş hizmetinin bir parçası olarak birçok satış gerçekleştirmiştir. Bu kampanyalar sırasında, denizaltı birkaç kez cruise füzesi ateşledi. Nisan 1961’in başlangıcına kadar, denizaltı yüksek denizlerde, zaman zaman stokları doldurmak için limanlara giriyordu. Daha sonra mürettebat üsse döndü ve birkaç hafta dinlendikten sonra tekrar savaş hizmetine girdi. Bu kampanyaya roket atışı da yapıldı.
Daha sonra, USS Halibut (SSGN-587) birkaç kez uzun yürüyüşlere çıktı, bu alanlarda devriye gezdiler, düşman gemileri ve denizaltıları aradılar ve ayrıca eğitim hedeflerine saldırdılar. Ek olarak, denizaltı defalarca birçok deniz manevrasına dahil oldu. Benzer kampanyalar ve çekimler 1964 yılına kadar devam etti.
1964 sonbaharında, ABD Deniz Kuvvetleri'nin atomu “Halibus” da dahil olmak üzere birkaç denizaltı, en yeni Permit tipi denizaltıların gerçek yeteneklerini belirlemek için çalışmaya başladı. Bu zamana kadar, filo bu kadar çok denizaltı almayı başardı ve potansiyellerini test etmek için özel testler düzenlendi. Bu olaylar sırasında, USS Halibut (SSGN-587), aranabilir teknelerin aradığı ve saldırdığı koşullu bir rakip rolünü üstlendi.
50'lerin sonunda yapılan Regulus cruise füzelerini bırakma konusundaki temel karar, USS Halibut denizaltısının ilerideki kaderini önceden belirledi. Öngörülebilir gelecekte, daha fazla anlamın varlığından yoksun olan ana saldırı silahları olmadan bırakılmış olması gerekirdi. Ayrıca, ordu yeni benzer denizaltılar sipariş etmedi. Bulutlar “Halibus” üzerinde toplanıyordu ve beklentileri farklı düzeylerde bir tartışma konusu haline geldi.
Altmışlı yılların ortalarında, Pentagon sınıfındaki tek atomik roket taşıyıcı geminin geleceğini belirlemişti. Birkaç yıl boyunca hizmet veren denizaltı yakında tamir edilmek üzereydi ve deniz komutanları bu fırsattan yararlanmaya karar verdi. Onarım sırasında, sadece denizaltının teknik hazırlığının yeniden sağlanması değil, aynı zamanda tamamen yeni sorunların çözülmesi için yeniden şekillendirilmesi önerildi.
Özgün yapılandırmada (yukarıda) ve keşif gemisinin yeniden yapılandırılmasından sonra (aşağıda) denizaltı. Şekil Hisutton.com
Şubat 1965'ta denizaltı USS Halibut (SSGN-587), füze gemisinin orijinal konfigürasyonunda son geçişi yaptı ve Pearl Harbor Naval Tersanesi şirketine ulaştı. Önümüzdeki birkaç ay boyunca, ekipmanın bir bölümünü kaybetti ve ayrıca bazı yeni cihazlar aldı. Bu çalışmaların sonuçlarına göre, seyir füzelerinin taşıyıcısı olmaktan çıktı. Bu bağlamda, aynı yılın Ağustos ayında, torpido silahlarıyla çok amaçlı denizaltı kategorisine transfer edildi ve yeni bir SSN-587 numarası atandı. Önümüzdeki üç yıl boyunca, gemi belirli alanlarda devriye gezdi ve denizaltı karşıtı operasyonlara katıldı. Düşmanlıkların patlaması durumunda, denizaltı sadece farklı tiplerde birçok torpido mühimmatına sahipti.
1968 yazının sonunda, denizaltı, gerekli yükseltmelerle büyük bir revizyonun başlatıldığı Mare Adası Deniz Tersanesi fabrikasına geldi. Gemi, mevcut ekipmanın önemli bir bölümünü kaybetti ve serbest bırakılan hacimler özel ekipmanların kurulumunda kullanıldı. 1970'ta, Hawaii Adaları'ndaki üssüne geri dönen ve Denizaltı Geliştirme Grubu Bir'e dahil edilen bir dizi özel donanıma sahip USS Halibut (SSN-587). Bu bileşikte tekne önümüzdeki birkaç yıl boyunca hizmet verecek.
Denizaltı USS Halibut, nükleer reaktörlerin ortaya çıkması ile ilgili mevcut fırsatları ve özel bir savaş başlığı ile seyir füzelerini gerçekleştirmek için kuruldu. Bu görevler, genel olarak, başarıyla çözüldü. Ancak, önerilen SSM-N-8 Regulus ve SSM-N-9 Regulus II cruise füzeleri haklı değildi ve ordu onları terk etti. Böyle bir karar, kendi türündeki tek denizaltının kaderini tehdit etse de, ordu bu durumdan uygun bir yol bulmayı başardı.
Sitelerin malzemelerinde:
http://aboutsubs.com/
http://navsource.org/
http://hisutton.com/
http://otvaga2004.ru/
https://globalsecurity.org/
http://hullnumber.com/