Kanalın bir kısmı araştırmacılara işin nasıl yürütüldüğünü anlattı: Su kemerinin orta kısmının 50 kilometrelik bir kısmı, üst üste yerleştirilmiş ve bazen özel köprülerle kesişen iki kanaldan oluşuyordu.
İki kanallı yaklaşım, mühendislerin İstanbul’a su akışını haftalarca hatta aylarca tamamen durdurmadan su kemerini temizlemesine izin verdi – bu da açıkça ciddi su kaynağı sorunlarına neden olacaktı. Bir kanal kapatıldı, temizlendi ve sonra bu işlem bir diğeriyle tekrarlandı ve bu şekilde bir daire içinde devam etti.
Ölçek yavaş su yollarını tıkayabilir, bu yüzden araştırmacılar kanalların kapsamlı bir şekilde temizlenmesinin yaygın bir uygulama olduğuna inanıyorlar. Kil, barajlardan alınan sudaki bir başka potansiyel kirletici maddeydi ve bu da dikkatlice temizlenmesi gerekiyordu.
Su kemeri ağının tamamı aslında birkaç yüzyıl boyunca bölümler halinde inşa edildi ve Roma İmparatorluğu zamanından kalma gelişmiş bina teknolojisinin mükemmel bir örneğidir. Romalılar su kemerlerini kendileri icat etmemiş olsalar da, onları her zamankinden daha büyük ve daha karmaşık hale getirdiler.
O günlerde, Roma şehirlerine giden çok daha fazla su kemeri ve kanal vardı – bu şehirlerden bazıları eski zamanlarda şimdi olduğundan daha fazla su alıyordu. Bugüne kadar 2.000’den fazla uzun Roma su kemeri biliniyor ve araştırmacılar bazılarının henüz bulunamadığına inanıyor.