1997 baharında, ablam ve ben anaheim’daki kilisemiz olan St. Boniface Katolik Kilisesi’nde ilmihal dersleri aldık.
Haftada bir kez, büyük kilisenin bodrum katında ahlak, Katolik ilkeler ve yaklaşan yetişkinliğimizi İsa Mesih’in yolları üzerinde nasıl modelleyeceğimiz üzerine dersler dinlemek için yaklaşık 20 gençle birlikteydik.
Ermeni soykırımının kötülüklerini, her zaman doğruyu söylemenin önemini öğrendim. Ve bir öğleden sonra konu kürtajdı.
Eğitmenlerimiz, prosedürün hiçbir koşulda kabul edilemez ahlaki bir günah olduğunu vurguladılar – tecavüz, ensest veya annenin sağlığını korumak için bile. Yaşamın kutsallığı, biz Katoliklerin her zaman korumak zorunda olduğu bir şeydi.
Ardından ışıklar karardı. Bir film izleyecektik.
Belgesel, bacakları üzengilere bağlanmış bir kadının vajinasının yakından görünümüyle başladı. Yüzünü ya da elleri forseps ve kesici bir aletle çerçeveye giren doktorun yüzünü kadının rahmine sokarken göremezsiniz.
Kan bir nehir gibi fışkırdı. Doktor sıyırdı, çekti ve bıçakladı. Sonunda, ölü bir cenin yuvarlandı. Açılış kredileri yuvarlandı. Kilisenin bodrum katı sessizdi.
Bu benim kürtaj tartışmasıyla tanışmamdı.
Belgesel en az yarım saat sürdü. Anlatım yoktu, bağlam yoktu – sadece sonunda parçalanmış bir ceninle sonuçlanan grafik görüntülerin klibinden sonra, kamera herkes cansız yüzüne bakana kadar daha da yakınlaştı. O sırada sınıf arkadaşlarımın çoğu gözyaşlarına boğuldu.
Sinirliydim.
Kürtajın ahlak dışı olduğunu, yaptıran herkesin cehennemde yanacağını düşünerek büyümüştüm. Ama filmi hemen olduğu gibi gördüm: propaganda.
Büyüklerimiz bize diğer ahlaki konuları öğretmişlerdi, ancak kürtaj, en çok çaba harcadıkları şeydi, tam bir ders ve bir film gerektiren tek konuydu.
Tartışma yoktu, nüans yoktu. Öğretmenler, kürtajdan ve uygulayıcılarından sonsuza kadar nefret etmemiz için bizi rehavete kaptırmak istediler. Ama bende işe yaramadı.
Kısa film ve ardından gelen öfkem onca yıl sonra benimle kaldı. ABD Yüksek Mahkemesi’nin Roe ve Wade arasındaki davayı ve kürtaj için anayasal korumayı bozan kararının ardından özellikle düşündüğüm şey bu.
Çoğunluktaki yargıçlardan dördü – Clarence Thomas, Samuel A. Alito Jr., Amy Coney Barrett ve Brett M. Kavanaugh – Katolik, Neil M. Gorsuch ise inançla yetiştirildi. Bir Katolik olan Sonia Sotomayor, mahkemenin diğer iki liberaliyle birlikte Roe vs. Wade’i tutmak için oy kullandı.
Mahkemenin kalan Katolik, Baş Yargıç John G. Roberts Jr., söz konusu Mississippi kürtaj yasağını destekleyen ancak Roe’nun devrilmesini “hukuk sistemine ciddi bir sarsıntı” olarak nitelendiren bir görüş birliği yazdı.
Dini kürtaj hakları aktivistlerinin suçlayacağı ve kürtaj karşıtı inananların ahlaki pusulaları olarak selamlayacağı çoğunluk yargıçları.
Sadık bir Katolik için, kilisemizin kürtaj hakkında öğrettiklerinden başka bir yol yoktur. Vatikan’ın resmi doktrini olan Katolik Kilisesi İlmihali, hayatın anne karnında başladığını savunduğu için, ona sahip olan herkesin aforoz edilmesini ister. Pek çok muhafazakar Katolik’in sözde solcu eğilimlerinden nefret ettiği Papa Francis, rahiplerin kürtaj yaptıranları affetmelerine izin veriyor, ancak yine de buna “cinayet” diyor ve modern dünyayı rahatsız eden “kullanılıp atılan bir kültür”ün parçası olarak kınıyor.
Los Angeles Başpiskoposu José H. Gomez, ABD Katolik Piskoposlar Konferansı’nın başkanı rolünde, Roe ve Wade’in düşüşünü öven ve kürtaj karşıtlarını “yaşam davası için yaptıkları çalışmalardan dolayı” alkışlayan bir bildiri yazdı. [that] demokrasimizde iyi olan her şeyi yansıtıyor.”
Ve yine de, benim ilmihalim günlerinden bu yana Amerika Birleşik Devletleri’nde Katoliklik olarak kabul edilenlerin çoğu, Papa Francis’in kınadığı savurgan kültürü yansıtıyor.
2000’li yıllarda, ilk büyük haberi Katolik Kilisesi’nin cinsel istismar skandalıyla ilgili olan çaylak bir muhabir olarak, gizli kilise kayıtları, istismarın tam bir bilgiyle gerçekleştiğini kanıtlamasına rağmen, piskoposların rahipler tarafından taciz edilen kişilerin hesaplarını ne kadar çabuk reddettiğine iç geçirdim. kilise liderleri. Katolikler, bu kurbanları para kazanan yalancılar olarak reddettiklerinde irkildim.
Sözde Katolik politikacıların kürtaja karşı küskün, ancak Katolik öğretisinin her durumda “kabul edilemez” olduğunu iddia ettiği ölüm cezasını tam olarak desteklediklerini söyledim. Gomez de dahil olmak üzere Amerika Birleşik Devletleri’ndeki piskoposlar, kültürü “uyandırdı” ve kürtaj haklarını destekleyen Meclis Başkanı Nancy Pelosi ve Başkan Biden gibi Katolik politikacıları Komünyon’u reddetmekle tehdit ederken gözlerimi devirdim. ırkçılık ve yoksulluk gibi diğer yaşamı yok eden toplumsal hastalıklar.
Muhafazakar Katolikler ve diğer Hıristiyanlar son 49 yıldır Roe vs. Wade’i bu kadar takıntı haline getirmemiş olsaydı, işler nasıl farklı olabilirdi diye merak ettim.
Bugünlerde sadece cenaze törenlerine katılmama rağmen kendimi hala Katolik olarak görüyorum. Kürtaj, birçok düzeyde bir trajedidir, ancak çok fazla insan, onu geçiren insana değil, yalnızca prosedüre odaklanır. Bu yüzden kürtaj yaptıran herkesi destekliyorum çünkü onlara dayatmak benim seçimim değil ve bu onların özgürlüklerinden korkmadan almaları gereken kişisel bir karar.
Ayrıca, kötülüğü yermek söz konusu olduğunda, İsa Mesih kürtajdan çok zenginlere, ikiyüzlülere ve yabancı düşmanlarına karşı konuştu (ipucu: asla).
Eğer ilmihal öğretmenlerim o korkunç öğleden sonrayı çok uzun zaman önce başka konulara ayırmış olsaydı, Amerikan toplumu ne kadar daha iyi olurdu merak ediyorum. Kürtaj karşıtı eylemciler linçler hakkında, ABD-Meksika sınırını geçmeye çalışırken ölen göçmenler trajedisi hakkında filmler gösterip literatür dağıttıysa. San Joaquin Vadisi’nde mahsul toplayan ya da kötü muamele gören evlerde mahsur kalan çocuklar hakkında, çocuklarını kendi başlarına büyütmek için bırakılan anneler hakkında.
Yine de bu asla olmayacak, çünkü doğmamışlar için savaşmak, yaşayanları savunmaktan çok daha kolay.
Kaynak : https://www.sandiegouniontribune.com/news/california/story/2022-07-01/abortion-catholic-roe-vs-wade