- Tazmanya kaplanı olarak da bilinen tilacinin nesli 86 yıl önce tükendi .
- Bilim adamları şimdi yeni genetik mühendisliği yöntemlerini ve kök hücre araştırmalarındaki ilerlemeleri kullanarak en büyük yırtıcı keseli hayvanı canlandırmak istiyorlar.
- İlk yavrular on yıl içinde doğmalı
Tazmanya kaplanının nesli 86 yıl önce tükendi. Şimdi en büyük yırtıcı keseli hayvan, yeni genetik mühendisliği yöntemleri kullanılarak canlandırılacak ve vahşi doğaya yeniden yerleştirilecek.
Melbourne (Avustralya). Tazmanya kaplanı olarak da bilinen thylacine, yaklaşık 3000 yıl öncesine kadar Avustralya’da yaygındı. Tazmanya adasında, en büyük yırtıcı keseli hayvan da çok sayıda yaşıyordu. Ancak adaya Avrupalılar yerleştikten sonra, yırtıcı hayvan yoğun bir şekilde avlandı, böylece 20. yüzyılda hayvanat bahçelerinde sadece birkaç Tazmanya kaplanı hayatta kaldı.
Son Tazmanya kaplanı, 86 yıl önce Tazmanya’daki Hobart Hayvanat Bahçesi’nde öldü. Görgü tanıklarının Tazmanya kaplanlarını vahşi doğada defalarca gördükleri bildirilmesine rağmen, o zamandan beri bilim adamları tarafından köpek avcısının soyu tükenmiş olarak kabul edildi.
Tazmanya Kaplanının Canlanması
Guardian’ın bildirdiği gibi, bilim adamları şimdi genetik mühendisliği yöntemlerini kullanarak Tazmanya kaplanını canlandırmak ve eski ana adasına yeniden yerleştirmek istiyorlar. 2005’teki benzer bir girişim başarısız oldu. Harvard Üniversitesi’nden genetik öncüsü George Church’e göre, yeni genetik mühendisliği yöntemleri ve kök hücre araştırmalarındaki önemli ilerlemeler sayesinde başarı şansı artık önemli ölçüde daha iyi.
Melbourne Üniversitesi, kısa bir süre önce Tazmanya kaplanını restore etmeye yardımcı olmak için 5 milyon dolarlık bir bağış aldı. Ayrıca yünlü mamutu yeniden canlandırmak isteyen Church Colossal’ın kurduğu şirket de projede yer alıyor.
Tazmanya kaplanı genomu dizilendi
30 kişilik ekip, Victoria Müzesi’nden korunmuş bir Tazmanya kaplanının genom dizilimini şimdiden tamamen çıkardı. Proje lideri Andrew Pask’ın açıkladığı gibi, artık soyu tükenmiş hayvanın “tam bir planına” sahipler. 2005 yılında bu ilk adım başarısız oldu.
İkinci bir adımda, araştırmacılar şimdi DNA’sı Tazmanya kaplanınınkine çok benzeyen kalın kuyruklu dar ayaklı torba farenin kök hücrelerini thylacine hücrelerine dönüştürmek için bir gen düzenleme yöntemi kullanmak istiyorlar. Ardından, üçüncü adımda, bu kök hücrelerden bir thylacine embriyosu oluşturulacak ve daha sonra ya taşıyıcı anne olarak dar ayaklı keseli bir fareye ya da yapay bir uterusa aktarılacaktır.
Taşıyıcı anne olmadan üreme
Pask’ın açıkladığı gibi, bilim adamları ideal olarak Tazmanya kaplanlarını gebelikten doğuma kadar test tüpünde yetiştirmek istiyorlar. Çok kısa gebelik süresi ve hayvanların minimum boyutları göz önüne alındığında, taşıyıcı anneden vazgeçilebilir. Ancak, farelerle yapılan benzer üreme girişimleri şimdiye kadar başarılı olamadı. Araştırmacılar ayrıca, taşıyıcı anne olmadan thylacines üretebilmek için bilimsel atılımlara hala ihtiyaç olduğunu belirtiyorlar. Çözülmemiş sorunlara rağmen Pask iyimser. Ona göre ilk yavruların on yıl sonra doğması gerçekçi.