Geçtiğimiz 20. yüzyılın pek çok kadın sanatçısının, çalışmaları gerçekten de ortakları Dora Maar'ınki kadar güçlü, güzel ve orijinalken, sadece ilham perisi, sevgili, eş veya arkadaş olarak geçen pek çok kadın sanatçının kaçınılmaz tanınma dalgasında, birçokları için nedenlerle özel bir yer tutar. Maar, 1907'de Paris'te Henriette Théodora Markovitch olarak doğdu ve 16 Temmuz 1997'de öldü. Annesi taşralı, Katolik bir Fransız kadındı ve babası, 20 yıl yaşadıkları Arjantin'de önemli işler yapan sürgündeki Hırvat bir mimardı. ama finansal olarak asla başarılı olamayan. Maar Fotoğrafı Buluyor Aile Paris'e döndüğünde Maar, fotoğraf makinesini geçim kaynağı ve sanatsal ifade aracı haline getirmeden önce resim ve dekoratif sanatlar okudu. Moda fotoğrafçılığı, sıra dışı portreler - çıktıları o kadar genişti ki, 1931'de, daha 25'ine bile gelmeden Maar, set tasarımcısı Pierre Kéfer ile birlikte başarılı bir stüdyoya sahipti. Maar daha sonra en ünlü ve çılgın fotomontajlarından bazılarını yarattığı solo bir stüdyo açtı. Belki de en iyi bilineni, garip, insan olmayan bir yaratığın, bir tür armadillo ceninin temsili olan Ubu Roi'dir (1936) - gizemini kaybetmemek için hangi hayvan olduğunu asla belirtmek istemedi - André Breton bunu bir tür olarak kabul etti. mükemmel bir objet trouvé ( readymade ) örneği. Portre d'Ubu, yazan Dora Maar, 1936. Adagp, Paris / Philippe Migeat – Centre Pompidou, MNAM-CCI /Dist.RMN-GP Ayrıca 29 rue d'Astorg (1936), Star Mannequin (1936) gibi farklı boyut, konum ve gerçeklik öğelerinin karıştırıldığı sürrealist fotoğrafçılığın açık bir örneğidir . Uçsuz bucaksız labirentlerde kaybolan çocuk ve kadınların ya da çamur ve yağmurun istila ettiği burjuva odalarının diğer fotomontajları da onun itibarına değer. 1930'ların ilk yarısında Maar, Henri Cartier-Bresson gibi diğer fotoğrafçılar gibi , zengin ve ünlü, moda ve lüks tasvirlerini, o sırada Paris'te var olan sefalet ve yoksulluğun tasvirleriyle değiştirdi. Maar'ın o zamanki fotoğraflarından Brassai , Eugène Atget ve diğerlerine ait fotoğraflar arasındaki fark, onlarda nesnel veya belgesel yönün hakim olmaması, daha sonra aşağıdaki gibi fotoğrafçıların işlerinde bulacağımız bir sembolizm ve ucubelik arayışıdır. Diane Arbus . 1932'de Maar, Barselona'ya gitti ve şehirdeki sokak yaşamını fotoğrafladı. Ayrıca fakir insanların kaba portrelerini de çekti. Yakın zamanda Arxiu Nacional de Catalunya tarafından satın alınan, 1933'te Barselona'da Dora Maar tarafından çekilen birkaç fotoğrafın montajı.Arxiu Nacional de Catalunya Çalışmaları dönemin sosyetesinin ilgisini çekmiştir. Kısa süre sonra Paris'teki en ileri ve modern çevre olan gerçeküstücülere katılmaya davet edildi. Bu ortamda yazar Georges Bataille'ın sevgilisi, Jacques Prévert ve Paul Éluard'ın arkadaşı ve André Breton'un ikinci eşi Jacqueline Lamba'nın yakın arkadaşıydı . Aslında Lamba ve Breton muhtemelen Maar aracılığıyla tanıştı. Sürrealizm, Maar'ı fotoğraftaki görüntülerin zorbalığından kurtardı ve onun her şeyle, belki de her şeyden önce kendi korkularıyla alay eden vahşi bir ruhu ifade etmesine izin verdi. Picasso'ya girin Maar, Picasso ile 1935'te , İspanya İç Savaşı'nın patlak vermesinden bir yıl önce tanıştı. Malaga doğumlu sanatçı, fiziksel ve entelektüel ihtişamına ek olarak, mükemmel İspanyolca konuşmasından da etkilenmişti. Olga Jojlova ile evli olan ve genç sevgilisi Marie-Thérèse Walter ile evli olan Picasso, Maar'a delicesine aşık oldu. Bir kafede kendini bıçakla kesme oyunu oynayarak dikkatini çekmişti ve ressam o sırada giydiği kanlı eldiveni çalmıştı. Bu, hiç şüphesiz, karanlık kehanetlerle dolu bir ilişkinin başlangıcıydı. Picasso'nun değerli ama boyun eğen kadınlardan oluşan garip çevresinin bir parçası olduğunda, kariyeri tehlikeli bir yola girdi. Picasso ile sekiz yıl geçirdi. Maar'ın portreleri de dahil olmak üzere en iyi eserlerinin çoğunu yaptığı bu dönem, şüphesiz sanatçı için olağanüstü bir dönemdi . Guernica'nın yapıcı "sürecini" fotoğraflayarak olağanüstü bir performans sergiledi . Bu, o zamanlar tamamen yenilikçiydi ve Pollock ile Hans Namuth veya Picasso'nun kendisi ile Clouzot gibi fotoğrafçıların diğer birçok çalışmasına yol açacaktı , ancak Maar'ın orijinalliği tanınmadı. Dora Maar'ın Guernica'nın yaratılışıyla ilgili röportajından bir bölüm.Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia Picasso ayrıca Maar'la negatifler üzerine resim yaptı, ancak daha sonra onun fotoğrafı bırakıp kendini resme adaması konusunda ısrar etti - onun görüşüne göre "büyük sanat". Sonunda Picasso, Maar'ı kesinlikle hakim olduğu araziye götürdü. Picasso'nun sanatının etkisine rağmen kişisel parçalar yapmakta zorlandığını ve bazı eserlerinin kendi başlarına ilginç olduğunu söylemeliyim (örneğin , 1937'den The Conversation ). Ancak Picasso'nun usta olduğu bir alanda rekabet etmek neredeyse imkansız bir meydan okumaydı. 1945'te Maar, Picasso tarzında natürmort resimler ve daha sonra Leonor Fini gibi diğer sürrealist sanatçıları anımsatan, çoğunlukla kadın olmak üzere bazı portreler üretti . Picasso'yla her zaman olduğu gibi, bu sefer genç ressam Françoise Gilot'la olan, Maar'ın deliliğin eşiğine geldiği ve Picasso'nun onu korkunç bir şekilde taciz ettiği, olağanüstü derecede toksik hale gelen bir ilişkiyi sona erdiren yeni bir aşk ilişkisiydi. Üçüncü Perde Maar bir akıl hastanesine kapatıldı, elektroşoklar aldı ve o zamanın korkunç psikolojik tedavilerine maruz kaldı; bu, kırık kalpler veya depresyona olduğu kadar şizofreniye de iyi geliyordu. Picasso'dan yardım isteyen şair Paul Éluard sayesinde Maar kurumdan ayrılmayı başardı. Jacques Lacan'la terapi gördü, sonra inzivaya çekildi, kendini resme adadı ve çareyi Katolik mistisizmine adadı. Böylece ünlü sözü doğdu: "Picasso'dan sonra sadece Tanrı." 1950'lerden itibaren resmi, Picasso'nun sanatından tamamen ayrılan, ancak biçimsel olarak pek ilginç olmayan, son derece koyu renkli eserler olan manzaralarla yakından bağlantılı olsa da soyutlamaya doğru ilerledi. Maar'ın Picasso'ya muazzam duygusal bağımlılığı, umutsuzluğunun en uç noktası, figürünün uzun bir süre erken başarısına eşlik eden parlaklıktan ve işinin karmaşıklığından mahrum kalması anlamına geliyordu. Onu şahsen tanıyan Mary Ann Caws ve Victoria Combalía gibi önemli tarihçiler , yazılarıyla onu anonimlikten çıkardı. Ve Tate'deki 2019 sergisi gibi sergiler, adını ve sanat tarihi mirasını yavaş yavaş geri kazandı. Üçüncü perde devam ediyor. https://www.youtube.com/watch?vL_VLDL1omaI Yazar hakkında : Amparo Serrano de Haro, UNED – Universidad Nacional de Educación a Distancia'da Sanat Tarihi Doçentidir. Bu yazıda ifade edilen görüşler yalnızca yazara aittir. Bu makale ilk olarak The Conversation'da yayınlanmıştır ve Creative Commons lisansı altında yeniden yayınlanmaktadır.