Günümüzde Meksika'nın başkenti, su kıtlığı, eksik erişim ve kirliliğin ciddi, ancak uzun süreli problemler olduğu büyük ölçüde kentleşmiş ve yoğun nüfuslu bir alanı temsil etmektedir [1]. Neredeyse altı aylık bir süre için istatistiksel olarak yağış sürelerine sahip olmasına rağmen, zayıf planlama, altyapı yatırımı ve yolsuzluk eksikliği, özellikle daha kötü mahalleleri etkileyen su kıtalarına yol açtı. 2017 yılında Ulusal Hanehalkı Araştırması'nın resmi istatistiği, Mexico City'de hane halklarının sadece% 79'unun günlük su kaynağına sahip olduğunu tahmin ediyor. Ayrıca, bu çalışma evlerin% 11'inin haftada sadece iki veya daha az kez su aldığını bulmuştur [10]. Dünya Bankası ve Meksika Ulusal Su Komisyonu tarafından gelecekteki projeksiyonlar, kentsel büyüme ve iklim değişikliğinin neden olduğu ve milyonlarca nüfus için su erişimini büyük ölçüde etkileyen 2030 yılına kadar daha da şiddetli su açıklarını öngörüyor [4]. > 0 2012'den bu yana, su nihayet anayasal olarak korunan bir insan hakkı olmuştur ve yoğun bir şekilde sübvanse edilmiştir, ancak mevzuattaki uygulaması hala yoktur ve bu nedenle su genellikle hiç veya kötü kalitede değildir. Mexico City'nin (SACMEX) su sisteminin koordinasyonu, şehrin akan suyunun% 40'ından fazlasının sızıntılara kaybolduğunu itiraf etti [4]. Gelen su, çeşitli zamanlar -ölümcül bakterilerle kirlenir. Universidad Nacional Autónoma'daki araştırmacılara göre, Mexico City dünyada su tüketiminden gastrointestinal enfeksiyonlar için birinci sırada yer alıyor [5]. Mexico City ve ülkenin kendisi bağlamındaki stratejiler, genellikle ekonomik verimlilik gündemini içeren özel yönetime odaklanmaktadır. Bu baskın stratejiler, savunmasız insanlar için su erişim altyapısını önemli ölçüde iyileştiremedi, aynı zamanda su tarifeleri oranları artıyor ve zaten güvencesiz yaşayan vatandaşların büyük payları için ekonomik sıkıntı yaratıyordu [7]. 0 Şehirler tarafından en iyi şekilde en iyi şekilde gösterilen bir gerçek, başkentten 100 km uzaklıktaki küçük bir gölden, 30 yaşındaki borulara kadar su geldiği yarı özelleştirilmiş cutzamala su tedarik sistemi Bakım. Bu önemli sistem tarafından eşzamanlı olarak su temini, geçtiği mahallelerin sosyoekonomik profili arasında derinden ayrılmıştır. Aslında, daha fakir mahalleler daha sık su sıkıntılarına ve kesintilere maruz kalırken, gayri resmi yerleşimlerin neredeyse böyle bir su kaynağına erişimi yoktur. 90'lı yıllarda, su hizmeti sözleşmeleri federal bölgenin dört bölümünde düzenlenen dört özel şirketin elindedir. Bu şirketlerin her biri, Meksika şirketlerinin% 51'inden ve Veolia Water ve Süveyş ortamı da dahil olmak üzere% 49 çokuluslu şirketlerden oluşan karışık bir girişimdir [3]. Başından beri, bu şirketlerin katılımı, popülasyonu etkileyen sık sık aşırı patlayan hatalar ve sıkıntı nedeniyle sorgulanmıştır [1]. Yıllar boyunca STK'lar, özel imtiyaz sahiplerinin hidrolik altyapının korunmasında yükümlülüklerini yerine getiremedikleri ve sözleşmelerinden yüksek kar elde edemedikleri çok sayıda dava bildirdi [7]. Son yıllarda hizmetleri daha fazla özelleştirmek için çeşitli girişimler yapıldı. 2009 yılında, altyapı bakımını özelleştirme planı açıklandı. Bu plan, şehir parçalarını şehir hükümetinin otoritesi altında en büyük teknik ve sosyal zorluklarla bırakarak beş delegeon (bölgesel alanlar) hariç tutmuştur [3]. 2015 yılında, güçlü merkezi su otoritesinin tercih ettiği su yönetimine neoliberal bir yaklaşım hakkında ulusal bağlamda bir başka tartışma daha uyandırdı. Ulusal Su Komisyonu'nun (Conagua) planı, özelleştirme dostu bir gündem içeriyordu ve binlerce protestocunun “El H20 no nogocio - suyun bir iş olmadığını” iddia eden yürüyüşlere yol açtı. [5]. Gündem, iktidar partisinin önde gelen politikacısı ve aynı zamanda Conagua Direktörü'nden sonra 'Korenfeld Yasası' olarak da bilinen tartışmalı bir genel su yasasına (Ley General Del Agua) dayanıyordu. Büyük ölçüde, insan su hakkını kurumsallaştırma görevinin anayasal reformlarının teknokratik bir yorumuna dayanıyordu. Kamuoyu salgısı nedeniyle yasa daha sonra askıya alındı [6]. 0
Diğer tarafta sivil toplum aktörleri ve 'Agua para todxs' gibi kamu yönetiminin iyileştirilmesini savunanlar etkisiz su yönetimine meydan okuyor [7]. 2015 yılında, aktivistler, akademisyenler ve suya evrensel ve adil erişim için insan hakları gündemi olan aktivistler, akademisyenler ve sivil toplum grupları tarafından geliştirilen sosyal olarak kapsayıcı bir yaklaşım içeren bir vatandaş girişimi başlatıldı. Bu yaklaşım açıkça marjinal fakir topluluklara, sağlıklı havzalara ve vatandaş katılımı için genişletilmiş bir kapasiteye odaklanmıştı. Sivil toplum aktörlerinin talepleri ve son seçimlerde ilerici bir koalisyonun başarısı, geleneksel güç dengesizliklerinin değiştiğini gösterse de, ayrımcılık olmadan evrensel insanın hala uygulanmadığını garanti etmek için yasal olarak bağlayıcı bir çerçeve [6]. 0
Covid-19 pandemi zamanlarında Mexico City, zengin ve fakir arasındaki boşluğun ciddi bir örneği haline geldi. Sorumlu varlıklar, kıt su kaynaklarının ve altyapı gelişmelerinin daha zengin, daha kazançlı ve dolayısıyla güçlü vatandaşlara yönelik dağılımını tercih ederek kullanıcıları aktif olarak ayırt etmektedir [2]. Meksika'nın başkenti kısa süre sonra covid-19 enfeksiyonları ve özellikle aşırı kalabalık mahalle Iztapalapa olarak daha fakir parçalar oldu. Güvenli su kaynağına eksik veya sadece çok sınırlı erişim ve dolayısıyla hijyen ölçümleri, sakinleri arasında yüksek enfeksiyon ve ölüm oranlarına neden olmuştur. Herhangi bir sosyal koruma yokluğunda, birçok sakin ekonomik olarak hayatta kalmak için kendilerini virüse maruz bırakmak zorunda kalmaktadır [9] [10]. Bu mezar su erişim eşitsizlikleri ışığında, hükümetin bir önleme stratejisi olarak su ve sanitasyona dayanan halk sağlığı kampanyaları ile pandemiyle başa çıkma yaklaşımı trajik bir şekilde paradoks gibi görünüyor [2].