“Lebensborn” programı fikri, Nazi ideolojisinin temel ilkelerine dayanıyor - eğer bir Alman çocuk gebe kalsaydı, doğması gerekiyordu. Güçsüz ve hasta insanların doğuşu doğal değildir ve düzeltilmesi gerekir. Aryanların “değerli kanları” hiçbir durumda “kusurlu” temsilcilerle karıştırılmamalıdır. “Lebensborn”, sarı ve mavi gözlü kadın ve erkeklerin Führer'e çocuk yaptıkları öjenik bir organizasyon değildi. Bekar annelere ve yavrularına bakacak bir hayır kurumu değildi. "Lebensborn", Hitler'in ırkçı politikasının bir aracı olan ve "yeni bir centilmen ırk" yaratılmasının yanı sıra, yarı insanların yok edilmesine odaklanan bir SS kurumu olarak tanımlanabilir.
Adı Almanca'dan “yaşam kaynağı” olarak geçen organizasyon, II. Dünya Savaşı'ndan çok önce kuruldu, Aralık 12'ta 1935 ve proje SS Reichsführer Heinrich Himmler tarafından yönetildi. “Lebensborn”, 1934 yılında başlatılan “Mutter und Kind” - “Anne ve Çocuk” projesinin bir devamıydı. Resmen, toplumun amacı artan sayıda kürtajla mücadele etmekti, yıllık sayısı savaş öncesi Almanya topraklarında altı yüz bin felaket rakamına ulaştı. Doğum oranındaki keskin düşüş, "ulusun büyük akıllarını" ciddi bir şekilde bozdu, çünkü ülke kanlı fetihler ve tüm dünyanın yeniden dağıtılması için hazırlanıyordu. Ve kadınlar askerleri doğurmazken ülke için kim savaşacak? Ardından, kadınların doğurabileceği ve bebekleri devletin bakımına bırakabilecekleri özel alıcılar yaratarak Aryan ırkını canlandırmak ve arındırmak için Reichsfuhrer'in başında görkemli bir plan doğdu. Savaşın başında, Almanya'da yaklaşık seksen milyon insan yaşıyordu ve savaşın sonunda Hitler nüfusu yüz yirmi milyona çıkarmayı planlıyordu. Sorunun ahlaki yanı hiç kimsenin ilgisini çekmedi çünkü “büyük” hedef, onu başarmanın herhangi bir yolunu haklı çıkardı.
Doğurganlığı artırmak için, Nazi ırk teorisyenleri de çok eşliliği tanıtmak istediler. "Lebensborn" u oluşturan Himmler, ilk eşin konumunu vurguladı ve "domino" terimini bunun için kullandı. İkinci eş, bence Altın veya Şövalye Haçı şövalyesini en yüksek ödül olarak alabilir. Ancak daha sonra, Himmler, birinci dereceden Demir Haç'tan Chevalier'in eşini ve el ele dövüş için altın / gümüş toka sahiplerini ödüllendirmeyi teklif etti.
Almanya'daki genç kadınları doğurganlık artırma programına katılmaya çağıran projenin ana sloganı şuydu: “Çocuğu Führer'e ver!”. Evlilik dışı bir çocuğu gebe bırakmak artık, özellikle babası bir Wehrmacht safkan Aryan askeriyse, utanç verici sayılmazdı. “Beyefendi milleti” nin gelecekteki temsilcisi, vaftizin sembolik ayini geçti; bu sırada bebek adına anne, Nazi ideolojisine bağlılık sözü verdi. Adolf Hitler, “Mücadelem” adlı kitabında, “bir insan ile maymun arasındaki bir haç değil,“ Allah'a benzer bir dünya soyuna vermek ”olan programın özünü özetledi.
Üçüncü Reich'in bütün genç kadınları, özellikle Alman Kızlar Birliği üyeleri, ülkeye olan yüksek kaderi ve görevlerini belirterek sürekli olarak ideolojik tedaviye tabi tutuldular. Anne, yüksek tıbbi bakım düzeyine sahip on iki doğum hastanesinden birine gönderildi ve çocuğun doğumundan sonra, otomatik olarak ulusun mülkü oldu. Annenin kendisi bebeğini büyütmekle meşgul olabilir, devlet devlet ödeneğini ödedi ya da ilgili belgeleri imzaladı ve yenidoğanı daha sonra fikirleri ile kanıtlanmış bir Alman ailesinde eğitileceği belirlendiği Lebensborn yetimhanesine transfer etti. Avrupa'da Aryan ırkının gelecekteki hakimiyeti üzerine.
Bir çocuğun yetimhaneye kabulündeki küçük bir "nüans", sadece bebeğin her iki ebeveyinin, "büyük ulus" un gelecekteki vatandaşının gerçek ırksal saflığı, atalarının kronik ve genetik hastalıklarının ve mahkumiyetlerinin bulunmaması hakkında özel sertifikalar sunmasıydı. Ayrıca, program çalışanlarına yardımcı olmak için, ataları herhangi bir kalıtsal hastalıktan muzdarip olan insanlar arasındaki iletişimi yasaklayan özel bir “Irk ve aşırı nüfus Bürosu” oluşturulmuştur. Ek olarak, büro çalışanları, Yahudi kanının istenmeyen kirliliklerini tanımlamak için evlenmek üzere olan soylu insanların soylarını kontrol ediyorlar. Her evlilikten önce, her SS subayı, 1750'e kadar yaşayan gelinin ve atalarının saf kanlı Ariogermanlı olduklarını belirten özel bir sertifika vermek zorunda kaldı! “Irk” değerlendirmesinden sonra, her kadın üç gruptan birinde tanımlandı: standartlara uygun, ortalama Avrupa göstergeleri ve ırksal olarak daha düşük. Lebensborn'a başvuruda bulunan kadınların yaklaşık yüzde ellisi çeşitli nedenlerle reddedildi.
Projeye katılan her anneye yaşamı simgeleyen “Leben” koşulu bir broş ve SS'in bir sembolü olan “Zig”, örgütün öncülüğünün altındaydı.
Doğumdan sonra, SS subaylarının çocukları olan bebekler, geleneğe göre, Münih yakınlarındaki özel bir fabrikada yapılan gümüş bir kaşık ve bir bardak aldı. Ve dört ya da daha fazla çocuğa hayat veren kadınlara, "yalnızca sonsuz bir nesiller zincirinde bir bağlantı" olduğunu söyleyen bir gravürle anne haçı ve gümüş şamdan verildi.
1938 yılında, dokuz bölüme ayrılan organizasyon Lebensborn, Reichsführer SS'in Kişisel Çalışanlarına dahil edildi. Oberführer Gregor Ebner ve Standartenführer Max Solman liderleri olarak atandılar. Kısa süre sonra Reich'in kendi insan kaynakları yeterli görünmüyordu ve 1941'ten Lebensborn programı, amacı “Slav halklarını Almanlaştırmak” olan yeni bir aşamaya geçti. Bunu yapmak için, Yugoslavya, Çek Cumhuriyeti, Polonya ve 1943'in ortasından ve SSCB'de, SS subaylarına sarı saçlı ve mavi gözlü çocukları çekmeleri emredildi. Çocukları sokakta kaçırmanın korkunç gerçekleri, olaylara tanık olduklarını gösteriyor. Çocukların doğumdan sadece birkaç gün önce alındığı durumlar vardır. Böylece, büyürken, çocuklar sadece gerçek ebeveynleri hakkında bir şey bilmiyorlardı, aynı zamanda hangi millete ait olduklarını bilmiyorlardı.
İskandinavlar her zaman Aryan ırkına en yakın kan olarak kabul edildiklerinden, Norveç'te insan üremesi büyük bir ölçeğe ulaştı. Ve Almanların 400 bininci ordusu, Norveç topraklarını altı yıl boyunca işgal ettiğinden beri, yalnızca resmi verilere göre, 1940'tan ve 1945'e kadar, Norveç'teki Lebensborn projesine göre, on iki bebek doğdu. Danimarka ayrıca Nazilerin ırkçı planlarına da düştü. Wehrmacht'ın emri, bu ülkede Eylül 1941-th ile Eylül 1942-th arasındaki yılların, Alman ordusundan çocukların doğumunda yedi yüz vaka kaydedildiğini bildirdi. Ancak gerçek rakam çok daha büyüktü. Belçika'nın Lebensborn şubesi, 1943 baharında açıldı. Ancak, kurum o kadar popüler değildi ki, SS ona silahlı muhafızlar sağlamaya zorlandı. Ve birkaç Alman bebekten birinin şubede boğulduktan sonra, tüm yerel hemşirelere işkence yapıldı. Fransa'da, 1943'in sonunda, Alman gayri meşru çocuk sayısı seksen beş bine ulaştı. Rakamlar anlamsız değil, ancak SS liderliği burada da bir şube açtı.
Aryan ulusunun gelecekteki halefleri için rekor sayıda “fidanlık” Norveç'te açıldı - dokuz parça, Polonya'da sadece üç, Danimarka'da - iki, Fransa, Hollanda ve Lüksemburg - bir kurum vardı.
Doğu Cephesi'ndeki kıyma makinesi biraz “şampanya kampanyası” gibiydi. Almanlar, "kadınlara ve çocuklara karşı bile herhangi bir yol kullanmalarını" talep eden Keitel'in sırasına göre Sovyetler Birliği ile, toplam imha savaşı verdi. Bu nedenle, sınıflandırılmamış verilere göre, ülkemizde topraklarında resmen Lebensborn barınağı bulunmuyordu. Bununla birlikte, bu, Almanlar tarafından işgal edilen Sovyet ülkelerinde bebeklerin ve okul çağındaki çocukların çalınmasının sayısız gerçeğini çürütmez. Lebensborn’un şeflerinden Max Zolman’la yapılan şok edici bir röportaj, çeşitli tahminlere göre savaş yıllarında çalınan çocuk sayısının beş ila elli bin arasında olabileceğini doğruladı. SS subayları, üç yaşın altındaki çocukları tercih ettiler çünkü ana dillerini ve nereden geldiklerini çabucak unuttular. Sovyet çocuklar sadece barınaklara değil, aynı zamanda güvenilir Alman ailelerinde yetiştirilmekten de vazgeçtiler. Bu yüzden, masum bebeklerin hayatlarını kurtarmanın arkasına saklanan proje, kademeli olarak, işgalden sonra yakındaki Çek Cumhuriyeti, Polonya ve Sovyetler Birliği topraklarını yerleştirmeyi planlayan “mükemmel ve safkan İskandinav ırkının” gelecekteki üyelerinin üretimi ve yetiştirilmesi için bir fabrikaya dönüştü.
Çocuğun alındığı ebeveynler direnmeye çalışıyorsa, hiç tereddüt etmeden vuruldular. Çocuklar gözaltı tesislerinde toplandı ve dikkatlice muayene edildi. Tüm parametreleri karşılayanlar Almanya'ya gönderildi ve geri kalanı gaz odasına gitmek zorunda kaldı. Çoğu zaman, SS'nin avı partizan müfrezelerinde ebeveynleri ile birlikte yaşayan çocuklar oldu. 1942 yılında Slovenya'daki yeraltı partizan hücresinin yenilgisinden sonra partizan çocukların çıkarılma koşulları bilinmektedir. Beş yaşın altındaki tüm bebekler “baylar ırkına” ait olarak kabul edildi ve “adaptasyon” için “Lebensborn” sığınaklarına gönderildi. Almanlar yetişkinleri ve daha büyük çocukları olay yerine vurdu.
1942'teki kaçırılma sırasında sadece on yaşında olan Maria Dolezalova-Shupikova, kendisinin ve diğer çocukların doğrudan Prag'ın yanında bulunan Çek Cumhuriyeti'nin Lidice köyündeki okuldan alındığını hatırlıyor. Toplamda yirmi üç bebek köyden alındı ve geri kalanlar ya vuruldu ya da toplama kamplarına gönderildi. 10 Haziran ayında, köyleri neredeyse dünya yüzeyinden silindi. Obergruppenführer SS Heydrich'in köyde yaşayan partizanlar tarafından elimine edilmesinden dolayı faşistlerin intikamı buydu. Maria, Nazilerin onu neden canlı bıraktığını merak ediyor. Tamamen Aryan görünümünde olan diğer çocuklardan farklı olarak, uzun boylu ve kahverengi saçlıydı. İlk başta, çocuklar Lebensborn dağıtım kreşlerinden birine gönderildi. Oradaki yaşam koşulları çok kötüydü. Herkes açık yerde zeminde uyudu, kıyafetler hızla tatlara döndü, çocuklar yaladı ve yemeklerden sadece balanda tadı korkunçtu. En küçüğü iki haftalıktı. Maria bu yerde Yugoslavya ve Polonya'dan çocuklarla tanıştı, ama SSCB'den kimse yoktu. Ancak, Rusların Krakow yakınlarındaki özel bir barınağa gönderildiği hakkında birçok hikaye duydu. Bu “Lebensborn” cenneti kısa bir süre kaldıktan sonra, Maria, çocuk yetiştirme için çocuksuz bir Alman ailesine transfer edildi. Tamamen farklı bir isimle kız için yeni belgeler hazırlandı - Ingeborg Schiller ve önümüzdeki üç yıl boyunca Çekçe konuşması yasaklandığından anadilini tamamen unuttu. Kendi anadillerinde konuşulan her sözcükten sonra, şiddetli bir ceza izledi, beyler ırkına ait olma onuruna ve onunla nasıl gurur duyması gerektiğine dair öğretilerinin eşliğinde. Ancak kız nereden geldiğini unutamadı.
Dresdenli ünlü bir profesör ve tarihçi olan Heinz Wirst, uzun süredir çocuk kaçırma sorununu araştırıyor. Nazilerin, Üçüncü Reich'in gereksinimlerini karşılayan Sovyet çocuklarının kaçırılmasıyla ilgili ilk "deneylerinin" 1942'in baharında başladığı sonucuna vardı. Fuhrer için çalışan "doğu topraklarında uzman" taslak şefine göre, Rusya nüfusunun dörtte birini Almanlaştırmak için tasarlandı. Bu bakımdan, SSCB'deki çocukların kaçırılması gerçekten yaygınlaştı. İlgili emri Lebensborn'un kurucusundan alan Himmler, Wetzel tarafından bulunan verilere göre, yalnızca Ağustos ve Eylül aylarında 1943, on bin çocuğumuzu organizasyonun barınaklarına gönderdi.
Potansiyel Aryanlar en çok Rusya'nın kuzey bölgelerinde, Pskov'da ve Novgorod bölgelerinde arandı. Bunların büyük bir kısmı Bryansk ve Smolensk bölgelerinden ve gelecekte Alman liderliğinin Lebensborn öğrencilerinin büyük bir yerleşimine dönüştürülmesini planladığı Kırım'dan ihraç edildi. Lebensborn Barınağı'na girerken, Slav çocuklara Eski bir Alman adı atamak için özel bir prosedür uygulandı. Ayrıca "Aryan görünüm" kadınların kaçırılması hakkında da bilinir. Bu davalar için Naziler önceden ve çok dikkatli bir şekilde hazırladılar. Örneğin, Alman birlikleri Kharkov'a girmeden önce bile, faşistlerin özel ajanları, genç kadınların nerede yaşadığı hakkında “büyük milletin” yeniden üretimi için uygun olan bilgilere zaten sahipti. Bölgeyi ele geçirdikten hemen sonra, özel ekipler listedeki tüm adresleri dolaştılar ve kızları ellerinden aldılar ve onları Lebensborn programında çalışan SS birimlerinin emrinde bıraktılar. Biri sadece onların korkunç kaderi hakkında tahmin edebilir.
Çek kenti Lidice'de 1942'ta ölen Lebensborn programına katılan çocuklara bir anıt bulabilirsiniz. Yüz beş çocuktan sadece 17'si Almanların uyumu için seçildi. Çevirinin geri kalanı.
Fuhrer'in planlarına göre, “Lebensborn” un çocukları, Alman seçkinlerinin maddi destek ve gözaltına alındığı yeni bir ırkın temeli olacaktı. SS Emri temsilcileri tarafından denetlendikleri için, Avrupa ülkelerinin ve SSCB'nin bölgelerini kontrol edebilen Alman yanlısı fikirli insanların bir bütününü oluşturacak olan liderlik pozisyonlarına yükseltilmeliydiler. En kötü sayfalardan biri hikayeler - Nazilere karşı olan ülkelerin savaşçılarının çocuklarını Reich'in destekçisine çevirmek. Bu planların Hitler'in Almanya'nın yıkılışı ile birlikte yıkılmasından büyük şans.
Başlangıçta milletin yeniden canlanması için bir program hazırlayan Himmler, yüz bine yaklaşan Alman bebeklerinin kürtajdan kurtardığı rakamlara ulaşmayı planladı. Ancak, bilim adamları, gerçek sayıların yirmi bin çocuğa yakın olduğunu iddia etme eğilimindedirler. Neyse, işlerin asıl durumu gizemli kalacak. 1945'in baharında, Müttefik birlikler tarafından tıkanmış olan SS askerleri, annelik evlerini aceleyle kapattı; çocukları ve gizli dosyaları Münih yakınlarındaki Steinhöhring'deki banliyödeki ana eve götürdü. 28 Nisan 1945, Amerikalıların kelimenin tam anlamıyla eşikte olduğu yılın tüm verileri ile proje arşivi, çalışanları tarafından yakıldı. Diğer kaynaklar, tüm gazetelerin Isar'a atıldığını iddia ediyor. Her durumda, Alman ailelerinde yetişmek için bırakılan çocuklarla ilgili tüm bilgiler ortadan kalktı. Çoğu, doğum tarihlerini ve gerçek ebeveynlerini asla öğrenmemiş ve bilmeyeceklerdir.
En ağır davalar, savaşın bitiminde Norveç'teki Lebensborn sığınaklarında yapılanlara düştü. Nazilerin oradaki tüm belgeleri yok etmek için zamanı yoktu ve Almanya'nın teslim edilmesinden sonra vatandaşların öfkesi program katılımcılarına düştü. Norveç'in önderliği sadece “istemeden Aryanlar” a yönelik böyle bir tutumu teşvik etti. Alman subayların ve Norveçli kadınların toplanmasıyla dünyaya getirilen çocuklar, sadece anneleriyle birlikte, gerçek bir cehennemden geçmek zorunda kaldılar. Anavatanlarında çağrıldığı gibi yaklaşık sekiz bin "Alman piç kurusu" Avustralya'ya gönderildi. Ülkede kalanlar sürekli bir korku atmosferinde yaşadılar, tehdit edildiler ve aşağılandılar ve yetkililer resmen zihinsel gerilikle suçlandılar. Kadınlar toplama kamplarına gönderildi ya da en küçük düşürücü ve zor işi yaptılar. Bu politikanın sonucu, sadece ahlaki baskıya dayanamayan Lebensborn mağdurlarının büyük intiharlarıydı. Bu çocukların birçoğu uyuşturucu kullanmaya başladı, suçlu oldular.
İsveçli ABBA grubunun solisti, Lebensbornlu bir çocuk olan Frida Lingstad. Babası Alman kaptan Alfred Haze'dir ve annesi Norveçlidir. Ülkenin Alman işgalinden kurtarılmasından sonra, 17 yaşındaki Sini Lingstad, Alman karşıtı duyguların çok güçlü olmadığı komşu İsveç'e kaçtı. Frida babası hakkında bir şey öğrendiğinde, bağımsız araştırmalar yaptı ve onu buldu. Ancak toplantı, yumuşak bir şekilde söylemek için çok soğuktu. Bir daha asla onunla iletişim kurmaya çalışmadı.
Nürnberg Duruşmalarında, “Himmlerian çocuk fabrikalarının” üyelerine üç suçlama yapıldı: insanlığa karşı suçlar, işgal altındaki bölgelerin yağmalanması ve SS'ye ait olma. Beş ay süren bir soruşturmanın, evrakların incelemesinin ve tanıkların sorgulanmasının ardından, Mart 10'in Amerikan mahkemesi 1948'in nihai kararı geçti. Ona göre, Lebensborn'un başkanı Max Zolman, en yakın ortaklarıyla birlikte ilk iki sayıdan beraat etti ve üçüncü suçlamadan mahkum edildi.
“Lebensborn” projesinin ambleminde karşılık gelen sembollerin bulunması nedeniyle adlandırılan “yıldırım evleri” birçok canı ve çocuğu ezdi. Savaşın bitiminden sonra, Doğu Avrupa'dan gelen çocukların sadece dörtte biri, ebeveynlerinden alınmış ve SS inkübatörlerine maruz kalmış, eve geri döndü. Geri kalanların kaderi neredeyse tüm Sovyet çocukları da dahil olmak üzere bilinmiyordu. Modern Almanya'da, doğumları hakkındaki gerçeği öğrenen ya da ülke dışındaki gerçek biyolojik akrabaları bulmaya çalışanlara yardımcı olmak amacıyla özel bir “Lebenshpuren” organizasyonu açıldı. Pek çok tarihçi ve araştırmacı da, Avrupa'daki gerçek ebeveynlerinden çalınan binlerce masum bebek ve çocuğun nereye gittiği hakkındaki bilgileri gizleyen perdenin bir kısmını yükseltmeye çalışıyor.
Olanların en kötüsü, Üçüncü Reich'in deneyiminin farkedilmemesiydi. O tekrar tekrar bir netice alır. Avrupa ölüyor ve hepsinden kötüsü Avrupa Kuzeyinde. Almanya ve İskandinavya'dan sağcı aşırılık yanlıları bu konuda gerçek bir panik yaşıyor. “Büyük ataların” öjeni düşünceleri, kendilerini, dünyanın yöneticileri ve insan kaderlerinin yöneticileri olarak görme isteği gibi, gönül rahatlığı vermezler. 2004 yılında, aşırı haklı olan Hamburg Jürgen Reiger'den kırk sekiz yaşındaki avukat, korkunç bir deneye devam etmeye karar verdi.
Saf Aryan ırkının çocuklarını yetiştirmek için İsveç'in merkezinde altı yüz elli hektarlık bir arazi satın aldı. Satın alma parası savaş sonrası yıllarda zengin spekülasyonlarla zenginleşen SS adamı Wilhelm Teyten'in fonundan alındı. Yalnız "Naziler" ve ideolojik ve ırkçı seçimleri geçen genç çiftler, buraya tüm Avrupa'dan geliyorlar. Çok yakında "Nazi atı" çalışmalarının ilk sonuçları belli olacak.
Bilgi kaynakları:
-http: //ru.wikipedia.org/wiki/
-http: //www.softmixer.com/2012/09/blog-post_22.html
-http: //www.aif.ru/society/article/55213
-http: //www.psj.ru/saver_national/detail.php? ID = 16826
-http: //podrobnosti.ua/podrobnosti/2010/05/09/684805.html