Tarih: 30 Mart 1972..
Yer : Kızıldere...
On gencimiz devlet güçleri tarafından öldürüldü.
Kızıldere katliamı üzerine başka bir şey yazmayacağım. Internet arama motorlarına
'Kızıldere katliamı' diye girenler fazlasıyla bilgiye ulaşabilirler.
Aşağıda sunduğum video Mahir Çayan ve dokuz arkadaşını tanıtıyor.
Tarih: 19 Ekim 2011
Yer : Çukurca
Yirmidört gencimiz teröristler tarafından öldürüldü.
Çukurca katliamı üzerine başka bir şey yazmayacağım. Internet arama motorlarına 'Çukurca katliamı' diye girenler fazlasıyla bilgiye ulaşabilirler.
Aşağıda sunduğum video 24 gencimizi tanıtıyor.
Ben bugün, Kızıldere Katliamı yıldönümünde, Kızıldere ve Çukurca katliamlarında hayatlarını yitiren 34 gencimizi düşünmenizi istiyorum. Bu gençler hayatlarını neden verdiler? Onların yaşamlarına son vermeyi kimler, neden istediler? Ne kazandılar?
30 mart 1972 tarihinde sadece küçük bir çocuktum, sadece bir ilköğretim öğrencisiydim... Bilincinde değildim nedenlerinin, ama gazetelerde gördüğüm o yazılardan ve resimlerden sonra, çocuk ruhumla Mahir Çayan ve arkadaşları için ağlamıştım. Onlara yapılanlar beni yaralamıştı. Ne faşizmden anlardım, ne de sosyalizmden... Benim için sadece iyi ve kötü vardı. İyi insanlar, kendilerinden az sayıdaki insanlara böyle kalabalık saldırıp, delik deşik ederek öldürmezlerdi. Benim okuduğum kitaplarda, seyrettiğim filmlerde, böyle bir şeyi zalimler yapardı. Onlar, benim gözümde, zalimlerin üstlerine yolladığı bir ordu adam tarafından öldürülen kahramanlar oldular..
Büyüdükçe öğrendim, öğrendikçe anladım.. çocuklar tıpkı hayvanlar gibi hisleriyle kavrıyorlar doğru ile eğriyi..
19 Ekim 2011 tarihinde, ben bir anneydim ve Çukurca'da öldürülenlerin benim çocuklarım olduklarını düşündüm bir an.. Onlar da, sinsice gece karanlığında, zalimler tarafından gönderilen kalabalıklar tarafından öldürülmüştü. Resimlerini gördüm.. yine ağladım..
Tıpkı Kızıldere ile Çukurca arasında geçen zaman içerisinde, sayısız kez ağladığım gibi ağladım.. Aynı soruları sorarak ağladım..
Tıpkı Kızıldere ile Çukurca arasında geçen zaman içerisinde, sayısız kez ağladığım gibi ağladım.. Aynı soruları sorarak ağladım..
Ülkemde yaşanan, böylesine kronikleşmiş bir olgu canımı bu kadar acıtmamalıydı, alışmış olmam gerekti ama....alışamadım işte..Hiç bir zaman da alışamayacağım..Çünkü her seferinde kaybedilen 'CAN'.. toplu veya tek tek.. ama kaybedilenlerin hepsi birer CAN.
Sadece farklılıklar yüzünden yitirdiğimiz canlar'ın hesabını tutmaya utanıyorum.. Adına ne derseniz deyin.. ister katliam, ister bomba, ister yangın, ister faili meçhul.. sonuçta, hepsi farklı düşünceleri temsil ettikleri için yitirilen canlar..
İşte o yüzden ben bugün :
KIZILDERE VEYA ÇUKURCA...
KİM TARAFINDAN, NEDEN YAPILDIĞI HİÇ FARK ETMEZ..
TÜM KATLİAMLAR, TÜM CİNAYETLER AYNIDIR VE HEPSİNE :
HAYIR
diyorum. Ve,
Yarın da, aynısını söylemeye devam edeceğimi...
Bilgilerinize sunuyorum...
D.Y.
D.Y.