Çocuklarım nişanlı ve sağlıklı bir vücuda ve zihne sahip bir anneyi hak ediyor. Ve hissettiğim utancı geride bırakmayı hak ediyorum.
Oğlum bu dünyaya 15 Şubat 2019'da çığlık atarak geldi.Ciğerleri içtendi, vücudu hem küçük hem de güçlüydü ve 2 hafta erken olmasına rağmen “sağlıklı” bir boy ve kilodaydı.
Hemen bağlandık.
Sorunsuz bir şekilde kilitledi. Dikişlerim kapanmadan önce göğsümdeydi.
Bu, sanırım, iyi bir işaretti. Kızımla mücadele ettim. Onu nereye yerleştireceğini ya da nasıl tutacağını bilmiyordum ve belirsizlik beni endişelendiriyordu. Ağlamaları bir milyon hançer gibi kesti ve bir başarısızlık gibi hissettim – “kötü bir anne”.
Ama oğlumla birlikte hastanede geçirdiğim saatler çok güzeldi (söylemeye cüret ediyorum). Sakin ve beslendiğimi hissettim. İşler iyi değildi, harikaydı.
İyi olacaktık. Düşündüm. İyi olacaktım.
Bununla birlikte, haftalar geçtikçe – ve uyku yoksunluğu ayarlandı – işler değişti. Ruh halim değişti. Ve bilmeden önce, hüzün ve üzüntü ile felç oldum. Psikiyatristimle ilaçlarımı iyileştirme konusunda konuşuyordum.
Kolay bir düzeltme yoktu
İyi haber, antidepresanlarimin ayarlanabilmesiydi. Emzirme ile “uyumlu” kabul edildiler. Bununla birlikte, anksiyete ilaçlarım, ruh hali stabilizatörlerimde olduğu gibi kayıtsızdı; doktorum uyardı – tek başına antidepresanları almak, bipolar bozukluğu olan kişilerde mani, psikoz ve diğer sorunları tetikleyebilir. Ancak yararları ve riskleri tarttıktan sonra, bazı ilaçların ilaçsız olmaktan daha iyi olduğuna karar verdim.
Bir süre işler iyi geçti. Ruh halim düzeldi ve psikiyatrımın yardımıyla sağlam bir kişisel bakım planı geliştiriyordum. Ve hala emziriyordum, ki bu gerçek bir galibiyetti.
Ama oğlum 6 ay sonra kısa sürede kontrolümü kaybetmeye başladım. Daha çok içiyor ve daha az uyuyordum. Antrenmanım, antrenmanım, hazırlık yapmam veya antrenman yapmadan bir gecede 3-6 mil yürüdü.
Dürtüsel ve anlamsızca harcama yapıyordum. 2 hafta içinde, evimi “örgütlemek” için çok fazla kıyafet ve saçma bir miktar karton, kasa ve konteyner satın aldım – mekanımı ve yaşamımı kontrol altına almak için.
Bir çamaşır ve kurutma makinesi aldım. Yeni gölgeler ve panjurlar yerleştirdik. Broadway gösterisine iki biletim var. Kısa bir aile tatili rezervasyonu.
Ayrıca başa çıkabileceğimden daha fazla iş alıyordum. Ben bir serbest yazarım ve haftada 4-5 öykü doldurup 10'dan daha fazla dosyalamaya gittim. Fakat düşüncelerim yarışan ve düzensiz olduğu için en çok ihtiyaç duyulan düzenlemeler.
Planlarım ve fikirlerim vardı, ancak takibiyle mücadele ettim.
Doktorumu aramam gerektiğini biliyordum. Bu çılgınca hızın sürdüremediğim bir şey olduğunu biliyordum ve sonunda çarpacağım. Artan enerjim, özgüvenim ve karizmam depresyon, karanlık ve hipomanik sonrası pişmanlıklarla yutulacaktı, ama korkarım çünkü bu çağrının ne anlama geldiğini biliyordum: Emzirmeyi durdurmak zorunda kalacağım.
Sadece emzirmekten daha fazlasıydı
7 aylık oğlumun derhal sütten kesilmesi gerekecek, içimdeki besin ve rahatlığını yitirmesi gerekiyordu. Annesi.
Ama gerçek şu ki beni akıl hastalığımdan kaybediyor. Aklım çok dağınık ve yerinden olmuştu ki (ve kızım) dikkatli ya da iyi bir anne alamıyordu.. Hak ettikleri ebeveyni almadılar.
Artı, formül beslendim. Kocam, erkek kardeşim ve annem formülle beslendi ve hepimiz iyi olduk. Formül, bebeklere büyümek ve gelişmek için ihtiyaç duydukları besinleri sağlar.
Bu kararımı kolaylaştırdı mı? Yok hayır.
“Göğüs en iyisi” olduğu için hala çok fazla suçluluk ve utanç hissettim, değil mi? Demek istediğim, bana söylenen buydu. İnanmam için yönlendirdiğim şey buydu. Ancak anne sağlıklı değilse anne sütünün besinsel yararları çok az endişe vericidir. Sağlıklı değilsem.
Doktorum bana oksijen maskemi ilk takmam gerektiğini hatırlatmaya devam ediyor. Ve bu benzetme haklı olan ve araştırmacıların yeni yeni anlamaya başladıkları bir benzetmedir.
Kadın Sağlığı için Hemşirelik dergisindeki son bir yorum, sadece emzirme ile değil annelere bebeklerini emzirmek için annelere uygulanan yoğun baskı ile ilgili olarak anne stresine yönelik daha fazla araştırma yapılmasını savunuyor.
“Emzirmek isteyen ve yapamayan bir kişiye ne olduğu konusunda daha fazla araştırmaya ihtiyacımız var. Ne hissediyorlar? Bu postpartum depresyon için bir risk faktörü mü? ”Diye sordu makalenin yazarı ve Florida Uluslararası Üniversitesi Nicole Wertheim Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Koleji'nde doçent olan Ana Diez-Sampedro.
Diez-Sampedro, “Anneler için emzirmenin en iyi seçenek olduğunu düşünüyoruz” dedi. “Ama bazı anneler için durum böyle değil.” Bu benim için böyle değildi.
Bu yüzden, kendim ve çocuklarım adına, bebeğimi bekliyorum. Şişeler, önceden karıştırılmış tozlar ve içmeye hazır formüller alıyorum. Zihinsel sağlık ilaçlarıma geri dönüyorum çünkü güvenli, istikrarlı ve sağlıklı olmayı hak ediyorum. Çocuklarım, nişanlı ve sağlam bir beden ve zihinle anneyi hak ediyor ve o kişi olmak için yardıma ihtiyacım var.
İlaçlarıma ihtiyacım var.
Kimberly Zapata bir anne, yazar ve zihinsel sağlık savunucusu. Çalışmaları, Washington Post, HuffPost, Oprah, Başkan Yardımcısı, Ebeveynler, Sağlık ve Korkutucu Anne gibi birkaç alanda ortaya çıktı – birkaç isim – ve burnu işte (ya da iyi bir kitapta) gömülmediğinde, Kimberly boş zamanlarını koşarak geçiriyor Şundan Büyük: Hastalıkzihinsel sağlık koşullarıyla mücadele eden çocukları ve genç yetişkinleri güçlendirmeyi amaçlayan kar amacı gütmeyen bir organizasyondur. Kimberly'i takip et Facebook veya heyecan.