Zabaykalsky usta - II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Çin'de servis hakkında
70'in Japonya'ya karşı kazandığı zafer, II. Dünya Savaşı'na son verdi, hızlı oldu: milyonlarca Kwantung grubunu yenmek için günün bütün 24'unu Kızıl Ordu aldı. Kuzeydoğu Çin'i Japon işgalcilerinden kurtardıktan sonra, Trans-Baykal Cephesi'nin güçleri, 1946'in ilkbaharına kadar bu ülkenin topraklarında kaldı. Savaştan sonra Çin'de hangi hizmetin yapıldığı ve yerel halkla ilişkinin nasıl geliştiği hakkında “Rus Gezegeni” Trans-Baykal Cephesi Sergei Savelyevich Radionov'un sinyalcisi tarafından anlatıldı.
“Kötü iletişim için vuruldular, bu yüzden ciddiye öğrenin”
Ağustos ayında, 1941, Krasnochikoye Bölgesi Komsomol Komitesine çağrıldım. Oraya vardığımda, benim gibi yaklaşık on adam vardı. Bölge komitesi sekreteri şöyle diyor: “Askerlik kayıt ve kayıt ofisine bu kursların sonunda cepheye gitmek için iki aylık telsiz telekomünikasyon operatörleri kursları için bir dağıtım listesi verildi. Bu konuda ne hissediyorsunuz? ”Diyoruz:“ Tabii ki aynı fikirdeyiz. ” - "O zaman taslak kuruluna gidelim."
Askerlik ofisine geldiler ve bizi çıkarmaya başladılar. Bana geldi ve askeri kayıt ve kayıt ofisinin çalışanı şöyle dedi: “Seni yazamam. Yaş taslağa ulaşamadı. ” Diyorum ki: "Şimdi eve gitmem gereken bir şey mi düşünüyorsun?" - "Gönüllü olarak bir ifade yazarsan, lütfen." Ve gönüllü olarak Kızıl Ordu'nun saflarına katıldığımı belirten bir yazı yazdım. Sonra eve gönderildik ve bir gün içinde görünmeleri söylendi. Ben geldim ve bana dedi ki: “Eve gidebilirsin, çünkü birçok gönüllü vardı”. Ve cevap veriyorum: "Türden bir şey değil, önceden bir ifade yazdım." Genel olarak kabul ettiler ve beni Chita'ya gönderdiler.
Garnizonla, kursların düzenlendiği şekilde iletişim sağladık ve çalışmaya başladık. Bir iki hafta sonra, teğmen görünür. Ayrıca bir radyo operatörü önden geldi. Almanların hızla ilerlediğini söylemeye başladı. Komutanlar kızgın, bağlantı kötü ve eğer radyo operatörlerinden herhangi biri bunu sağlayamazsa, oraya ateş edebilirler. “Bu nedenle,” dedi bize, “cidden öğren”.
Ondan sonra gerçekten ciddi olmaya başladım ve kursun sonunda en iyi on öğrenciye girdim. Kurslar sona erdi, yere düştük ve derler ki: "Stalin emriyle, kurs mezunları Trans-Baykal Askeri Bölgesi'nin emrinde kalır." Bundan bir gün sonra, birimlerin temsilcileri gelmeye ve bizi sökmeye başladı. Biz, biz mükemmel öğrenciler, kendilerinden ayrılmak için onlardan saklandık. Garnizonda, kendim olduğum askeri bölge karargahına hizmet eden bir iletişim taburu düzenlendi. Hizmet vermeye başladı. İlk yıl onbaşı oldu, ikincisi çavuş oldu. Sonra cephenin eğitim merkezinin bulunduğu Hadabulak köyüne gönderildim. Oraya vardığımda ön hidrometeoroloji istasyonunun burada organize edildiğini ve radyo iletişiminden, meteodata koleksiyonundan ve radyo sesini duymaktan sorumlu olacağımı söyledi.
“Japonlardan hiçbir düşmanlık yoktu”
Japonya ile savaş başladığında, merkezimizle birlikte Çin topraklarına taşındık. Önce Moğolistan'daki Bayan-Tumen'de durduktan sonra, Tamtsag-Bulak'a taşındılar ve sonunda Çin'in Changchun kentinde sona erdiler. Kwantung Ordusunun eski karargahını işgal ettiler. Savaş sona erdi, ama biz orada kaldık.
Şubat ayında bir gün, bir ustabaşı olarak 1946, bir araba almak ve Changchun'a sürmek için bir şoförle Harbin'e gönderildi. Biz geldik, bir araba aldık ve karakola getirdik. Platforma yüklendi, emniyete alındı ve bizi nasıl kullanacağımızı düşünmeye başladı. Dışarısı karanlık, don güçlü, arabanın kabinine girmeyeceksin. Trende gittik, bir arabadan duman çıktığını gördük. Biz vurmak. Tahıl, makarna ve un ile serinletici yiyecek getiren Çinliler tarafından keşfedilmiştir. Bunlar arasında altmış ve üç ya da dört genç olan yaşlı bir Çinli vardı. Mukden'e gidiyorlardı. Bunun satılık ürünler taşıyan Çinli bir tüccar olduğunu varsaydım.
Arabaya eşlik ettiğimizi ve Changchun'a gitmemiz gerektiğini yorumlamaya başladık. Memnuniyetle bizi kabul ettiler ve gittik. Sabah tren durdu. Etrafta hiçbir şey yok. Birdenbire dışarıda birkaç kişi kapıyı açtı ve arabanın içine girdi. Onların haydut olduklarını anladık. Yanımızda tüfekler ve bir şoför vardı ve kafalarımızın üzerinden ateş etmeye başladık. Elbette korkmuş ve emekli olmuşlardı. Kapıyı kapattık, bir saat bekledik ve lokomotife gittik. Yetmiş metrenin başına ulaşmadığımda, bir buz pisti olduğunu fark ettim - bu, mühendisin suyu tahliye ettiği anlamına gelir. Yaklaşıyoruz, ancak makinist fırını söndürdü ve su olmadığını ve gidemeyeceğini gösteriyor.
Büyük olasılıkla bu tüccarın soygununun örgütlendiğini fark ettik ve bunu önledik. Sürücüyü aldık ve en yakın istasyona yürüdük. Onu oradan geçirdiler ve sorunun ne olduğunu söylediler. Sonra başka bir lokomotif geldi ve trenimizi karakola sürükledi. Çinli tüccar, onu kurtardığımız için bize davranmaya ve teşekkür etmeye başladı. Khanshin adında bir şişe yerel votka satın aldım. Çok nahoş kokuyordu. Gözlükleri masaya koydu - yüksükler kadar küçük. Şoförüm baktı, baktı, sonra masadan fırlattı, Çinlileri tezgâha getirdi ve bir şişe viskiyi işaret etti. Ne yapmalı? Ben aldım.
Tabii ki, Japonlarla iletişim kurmak mümkündü. Normal ilişkilerimiz vardı - düşmanlık yoktu. Burada Çinliler onlara çok kızmıştı ve bir zamanlar Japonları Çinlilerden bile kurtardım. Ünitemizin bulunduğu yerden çok uzakta olmayan karakola oldu. Ve yerel polislerle tanıştım, bazen onlara geldim. Bir kez geldiğimde sokakta bir yerde iki Japon yakaladılar, onları karakola sürüklediler ve hadi onları dövelim. Müdahale etmeye karar verdim, bu Japonları polisten çıkardım ve serbest bıraktım.
Baykal Cephesi'nin genel merkezinin Sergei Savelyevich Radionov. Fotoğraf: Matvey Zhurbin / "Russian Planet"
Bazı Japon kadınlar fuhuş yapıyor. Birçoğu işini kaybetti ve ticaret yaptı. Böyle bir durum vardı. Yakacak odun kötüydü ve eski Japon cephaneliğinde tüm silahların alındığını, ancak barlarda ahşap zemin kaplaması olduğunu öğrendim. Onlardan odun istemek için oraya gitmeye karar verdik. Cephaneye bir mil öteden ulaşamadık, bir askerin yürüdüğünü görüyoruz. Durduk ve nereye gittiğini sordum. Cephaneliği koruyacağını söyledi. Yakacak odun döşemelerini almak istediğimizi söyledik. Diyor ki: "Japon kadınları bizim birimimizden çıkarırsan, seni yüklerim."
Arabayı bir bar ile doldurduk, vardiyamız bize oturdu ve birimlerine gittik. Biz geldik, dört Japon kadını arabamıza koyduk. Kabinde bir kişi oturdu ve vücudun geri kalanını göstermek için oturdu. Onları doğrudan Changchun'un merkezine getirdik. Dışarı çıktılar ve sonra kaptan rütbesine sahip askeri bir adam arabanın üstüne çıktı ve “Arabadaki en yaşlı kim?” Dedim: “Ben”. - “Ne yapıyorsun? Sen *** (fahişeler. - RP) teslim! Mahkemeye gideceksin! ”Bana dedi ve neden onları sürmek zorunda kaldığımı ona açıkladım. Dedi ki: “Sadece gençliğinde seninle uğraşmayacağım. Ama bunun için gök gürültüsü olabileceğini aklınızdan çıkarmayın. "
Bir zamanlar orada operasyonel olmayan bir mücadele yürüttük. Ne de olsa, Sovyetler Birliği'nde insanın insan tarafından sömürülmesi utanç verici kabul edildi. Ve şaftlara koşan Çinli'nin bir araba taşıdığını ve içinde Çinli bir kadın olduğunu gördük. Kızgındık: Bir insanın insanı nasıl şanslıdır? Onları durdurdu, Çinli kadının kaçtığını söylediler. Dışarı çıktı ve bacakları şekil değiştirdi. Küçük olmaları için onları geri sarın. Güzel olduğunu düşündüler. Ve öyle ayakları var ki, üzerlerinde bile duramıyor. Sonra onu daha ileri götürmemize izin verdik.
Bir zamanlar Harbin'e başka bir askerle gönderildik. Şehrin içinden geçiyoruz ve Rusça'daki yazıtları görüyoruz: "Çay, süt." Gitmeye karar verdik. Bir Çinli tarafından yönetilen küçük bir kafe olduğu ortaya çıktı ve Japon bir kadın garson olarak çalıştı. Güzel, figür görülemese de: bir tür bol elbise giyiyordu. Ona güzel olduğunu gösterdim, sadece kıyafetler çok değil. Bir cümle kitabı getirdi ve iletişim kurmaya başladık. Ve arkadaşım şöyle diyor: “Dinle, eğer ondan hoşlandıysan, hadi Changchun'a götürelim. Orada bir dikiş odası ayarlayacağız ve sen onunla arkadaş olacaksın. ” Onu bu cümle kitabında bırakayım. Neredeyse kabul etti, ama annesi ve erkek kardeşleriyle konuşması gerektiğini söyledi. Ve Kafe'nin sahibi olan Çin, uyanık hale geldi. Görünüşe göre, gitmesine izin vermek istemedi. Akşam geleceğini ve cevap vereceğini kabul ettik. Geldiler ama reddetti, akrabalarını terk edemediğini söyledi.
Yerlilere yönelik yağma veya zulüm için ciddi bir şekilde cezalandırıldık. Durum buydu. Çin dükkanına geldik, radyo tüpleri gördük. Onları izlemeye ve Çin ile pazarlık etmeye başladı. Aniden böyle bir patron gelir - deriden, şişman. Bir kovalamaca değil, hiçbir şeyi yok. Çin, “Bunlar mı?” Diye sorar Çin, başını sallar. Patron kapıyı açar ve şöyle der: “Devriye! Buraya gel. Bunları ilk komutanın ofisine götür. ” Bizi oraya getirdi. Sorgulayalım ama hiçbir şey anlayamıyoruz. Dediler ki: “Neden yağmalamayı düşünüyorsun?” Biz böyle bir şey yapmadığımızı yanıtlıyoruz. Bizi arıyorlar ve hiçbir şeyimiz yok. Tercüman olarak çağırdılar - yaklaşık on iki kişilik bir Rus çocuğu ve Çinli bir genç bir dükkandan geldi. Çinli adam, onları tehdit ettiğimizi ve Rusların bizim için ayağa kalktığını, “Yalan söylüyor, yalan söylüyor!” Diye savundu. Sonunda, bizden hiçbir şey almadılar, ana komutanın ofisine götürdüler ve bir hücreye koydular. Ertesi sabah teğmen birimimizden geldi ve serbest bırakıldık. Ve yine de anlayamadılar: neden bizi tutukladılar?
Parçanın yerine geldi ve sonra her şey çıktı. Bizimle dükkanda bir yerde bir Mauser ele geçiren ve her zaman onunla birlikte yürüyen Çavuş Fukin'di. Çinlilerle pazarlık yaptığımızı ve “yardım etmeye” karar verdiğimizi gördü. Mauser arkalarından Çin'e bize daha ucuza sattığını gösterdi. Çinli bir çocuk komutanın ofisine gönderildi. Fukin kendisi silahı gösterdi ve dükkandan çıktı ve biz tırmıklandık.
"Yerli değil"
Changchun'daki görevim sırasında birçok ünlü insanı görmeyi başardım. Komutan bir keresinde şöyle dedi: “Chkalov ile Amerika'ya Kuzey Kutbu üzerinden uçan Büyük General Belyakov şimdi buraya gelecek. Radyo işaretçileri organize ediyor ve çalışma şeklini dinlemek için radyo istasyonuna gelecek. ” İşte geldi, ona radyo istasyonunun hazır olduğunu söyledim, dinledi ve gitti. Ünlü pilotu böyle gördüm.
Başka bir durumda, departmanımı öğle yemeğinden çıkarırım. Birdenbire patronların benimle buluşacağını görüyorum - çizgilerle ve yuvarlak bantlarla ışıldıyorlar. Yakından baktım ve bu da Mareşal Malinovsky ve cephe askeri konseyi üyesi, Korgeneral Tevchenkov. Hatta korktum ve şu komutu vereceğim kararını verdim: "Sola eşitleme". Bir vizör alıp gideceğim. Ancak, bizden on metreye ulaşamayan Malinovsky, bana elini salladı, böylece yukarı çıktım. Ona atladım ve rapor ediyorum: "Sovyetler Birliği Yoldaşı, bir grup savaşçı öğle yemeğinden sonra." Bana “Neden savaşçı üniformalarında savaşçıların bir parçası var?” Diye soruyor. Eski askerlerin bir kısmının o zamanlar terhis edildi ve yeterince insanımız yoktu. Ve insanları bir topçu alayından almamıza izin verildi. Gittik ve yaklaşık yedi kişiyi aldık ve Japon üniformalıydılar. “Vatanseverlik henüz büyütülmedi!” Dedim. Bana baktı, elini salladı ve yürüdü.
1946'te, merkez Changchun'dan Habarovsk'a devredildi. Sonra dağıldı ve Kızıl Bayrak Harbin Topçu Tugayındaki Bikin şehrine gittim. Ve orada, yılın Mart ayında 1947'taki terkibin öncesinde görev yaptı.