Ama neden önümdeki adam bana Machiavelli’nin varlığını sormuştu?
Ayrıca o zamana kadar kullandığım sahte bir kimlikti.
“Olamaz… bunu bildiği için mi yapıyor?”
“Gizli niyeti nedir?”
Bir an için onun Utah Krallığı’ndaki prenses grubu tarafından gönderilen bir izleyici olduğundan şüphelendim ama öyle düşünmedim.
Ludger bana soruyu sormaktan başka bir şey yapmamıştı.
Aksine, gözleri ve hareketleri saf meraka daha yakın bir şeyler gösteriyordu.
“Yani sadece bir tesadüf mü?”
‘Bir Sören hocası…’
Sören Akademisi o kadar ünlüydü ki, haberi uzak ülkelere bile kulaktan kulağa ulaşmıştı.
Böyle bir gencin Sören’in yeni atanan hocası olması, karşımdaki kişinin çok yetenekli bir insan olduğu anlamına geliyordu.
İlk başta kesinlikle bilmiyordum ama yavaş yavaş o adamda bir tuhaflık olduğunu hissedebiliyordum.
Ama gardımı yükseltmek yerine, içten içe başımı salladım.
“Şimdilik tesadüf diyelim.”
Göstermesine izin veremezdim çünkü kendimi suçlu hissederdim.
Doğal olarak gazetenin bir sonraki sayfasına döndüm ve sözlerini dinledim.
“Gerçekten böyle biri olsaydı, gazetelerde yer alırdı.”
“Ha ha. Pekala, halka kolayca açıklanmayan şeyler var.”
“Bu ilginç. Bunu bugün yeni tanıştığın birine söylemen senin için sorun olur mu?”
“Pekala, bunu yapmamam için bir sebep yok, değil mi? Ve Bay Gerrard, bugün sizi ilk kez görüyorum ama bir şekilde aynı fikirde olduğumuzu hissediyorum.”
“Sören’in saygın profesörünün böyle yaşlı bir adam hakkında iyi bir fikri olduğu için minnettarım.”
Ludger, belki de başkaları tarafından çok sevilen iyi bir imajı olduğu için, ilgisini üzerimden alamamışa benziyordu.
Tek kelime etmeden sessizce geçmesine izin veremezdi.
Bu hale geldiği için ona uygun şekilde cevap vermeye karar verdim.
Yine de konuşacak bir arkadaşa sahip olmak beni daha az yalnız hissettiriyordu, yani bunda kötü bir şey yoktu.
“Ludger Bey, Sören’e varır varmaz hemen derse girer misiniz?”
“Hemen değil, ama bir süre beklemem gerekecek.”
“Öğretmenlik birinci yıl mı?”
“Hayır. Ben ikinci yıldan sorumluyum.”
“Oh, yani ikinci yıl öğretmenlik yapıyorsun. İlk yıl yeni öğrencilerle genellikle yeni atanan profesörler ilgilenmiyor mu? Eh, düşündüğümden daha harikasın.”
Duyduğum sadece bir söylentiydi ama Sören Magic Academy, Dünya’ya kıyasla değerlendirildiğinde bir üniversiteye yakın bir imaja sahipti.
Devasa bir arazi üzerine her türden binanın yapıldığı ve halihazırda sadece orada yaşayan ve çalışanlar için binlerce birim olduğu söylendi.
Büyük bir şehre komşu olmasına rağmen, Sören’in ölçeği tam anlamıyla küçük bir şehre yakındı, bu yüzden yan yana iki şehir gibi olduğu konusunda bazı karşılaştırmalar bile yapıldı.
Sören’in öğrencileri 1. sınıftan 5. sınıfa kadar değişiyordu.
Genellikle, yıl ne kadar yüksek olursa, çocuklar o kadar zeki olur, bu nedenle son sınıfta yetkin bir profesörün ve ilk yılda yeni atanan bir profesörün olması esastır.
Ama atanmasının başından itibaren ikinci yıl öğretmenlik yapacağına inanamadım.
Onun oldukça büyük bir adam olabileceğini düşünmüştüm, ama bundan daha fazlası olduğu ortaya çıktı.
‘Sören’de boş yere profesör olamayacaktı.’
Cadılık ve Büyücülük Akademisi.
Bu, demir ve buhar adı verilen bir sanayi devrimi gerçekleştirmiş bir dünyaydı, ancak Dünya’dan farklı bir yön seçmem gerekirse, elbette bu, büyünün varlığıydı.
“Daha önce sadece fantastik romanlarda görmüştüm.”
Büyünün varlığı bu dünyadan ayrılamazdı ve kesinlikle büyü her zaman yalnızca seçilmişlerin mülkiyetindeydi.
—Çünkü insan büyü yapamazsa kullanamaz.
Ancak…
Yalnızca asil kandan aristokratların kullanabildiği geçmişin aksine, bu günlerde, sıradan insanlar da yeteneğe sahip oldukları sürece sihir öğrenebildikleri için, katlanarak artan sayıda beceri üstünlüğü vardı.
Sören, tam da bu beceriyle en iyi Sihir Akademisi’ne girilebilen yerdi.
‘Bu noktada merak ediyorum. Ne tür bir yer orası?’
Genellikle, iş bir sihir akademisine geldiğinde, Dünya’da yaşadığım zamandan beri ünlü bir edebi eseri düşünmeden edemedim.
—Süpürge üzerinde uçan ve tahta sopalarla büyü yapan öğrenciler…
Belki de çocukluklarında bu tür sihir okulunun film ve kitaplarıyla karşılaşan çocuklar, bununla ilgili rüyalar görmüşlerdir.
Bir sihir okulu.
—Bu kadar rüya gibi bir şey yoktu.
Ama bu dünyada gerçekten böyle bir şey vardı.
Büyü öğrenen ve gençliklerinin tadını çıkaran öğrenciler.
“Gençlik… ha.”
Geçmiş hayatımda babam erken ölmüştü, bu yüzden tadını çıkaramazdım.
Ailemi geçindirme zorunluluğuyla deli gibi çalışmıştım ve başarılı olmam için baskı altındaydım.
İkinci hayatım, önceki hayatımdan pek farklı değildi.
Hayır, daha da kötüydü.
Kimliğimi saklayarak ortalıkta dolaşmamın bir nedeni vardı.
“Eğer şimdi de istiyorsam, yoktan var olan bir şeyi istiyor olmalıyım.”
Bu dünyada doğup yeniden yaşayalı yaklaşık 27 yıl olmuştu.
Artık gençliği yakma yolunda değildim ya da buna ne derseniz deyin.
Sihir Akademisi ya da her neyse, sadece farklı bir dünyadan bir hikayeydi.
Karşımda Akademi’yle yakından ilgili olan Ludger adlı adam için de durum aynıydı.
Gerçek kimliğimi saklamak için sahte bir kimlikle yaşayan ben ve Sören’in ışıltılı sahnesinde duran o adam çok farklıydık.
Ama genç yaşta Sören hocası olduğu için onu içtenlikle tebrik etmeye karar verdim.
‘Çünkü o düşmüş bir asilzade.’
Bu dünyada hala toplum sınıfları vardı ve soylular kesinlikle toplumdaki bu tür sınıfların zirvesiydi.
Ancak böyle bir yerde olup da uçuruma düşenler vardı.
İster devlete karşı isyanlarından, ister daha yüksek statülülerin safına karıştıklarından, ister çok büyük borçlara batmış olsunlar.
Her neyse, o soylular çeşitli nedenlerle uçuruma düşmüşlerdi.
Düşmüş aristokrat.
Düşen aristokratların halktan çok aristokrat arkadaşları tarafından hor görüldüğü düşünülürse karşımdaki Ludger isimli adam Sören’de profesör olana kadar gerçekten çok kanlı bir çaba sarf etmiş olmalı.
Ben böyle düşüncelere dalmışken dışarıda bir tuhaflık hissettim.
‘Nedir?’
Pencereden dışarı hafif bir bakış atarken garip bir kaygıyla dolmaktan başka seçeneğim yoktu.
Atmosfer tuhaftı.
Daha doğrusu hava ağırdı.
Sanki bir şey olacak gibiydi.
“Sorun nedir?” diye sordu Ludger, cevabımla ilgili bir tuhaflık sezmiş gibi görünerek.
Cevap vermedim ve beş duyum gergindi.
…Bir şey geliyordu.
“Bir şey-“
Ludger’ın ağzını açmak üzere olduğu an buydu.
──────!!!
* * *
Büyük bir patlamayla birlikte güçlü bir sarsıntı, Magic Engineering trenini şiddetli bir şekilde salladı.
Trenin kabini sallandı ve demiryolunda çalışan tren yana doğru savruldu.
Vücudumu dengelemek için sandalyenin kulpunu sıkıca tuttum.
“Bu nedir…? Motor patladı mı?”
Ludger böyle mırıldandı ama bilmediğim için başımı salladım.
Motor patlamış gibi görünmüyordu.
Bir motor patladığında tüm trenin sallanmasının hiçbir yolu yoktu.
Ayrıca, güvenlik söz konusu olduğunda, özel bir Magic Engineering lokomotifinin motorunun kendi kendine patlamasına imkan yoktu.
Bir şey olmuş olmalı. O patlamanın kaçınılmaz olmasının bir nedeni.
───!
Bir şey yoğun bir şekilde çalışmaya, trenin tavanında yüksek sesle gümbürdemeye başladığında huzursuz hayal gücüm yanlış değilmiş gibi görünüyordu.
Aynı zamanda, ana bölmeden yüksek bir ses duyuldu.
—Kırılan bir şeyin ve çığlık atan insanların sesi. Tam olarak ne olduğunu anladım.
“Bu bir baskın.”
“Bir baskın mı? Bu trende mi?”
“Bu Sihir Mühendisliği trenindeki yolcuların çoğu zengin tüccarlar ve aristokratlar. Kuzey dağlarındaki soyguncular bunu onlara nişan alırken yapmış olmalı.”
O pahalı Magic Engineering lokomotifindeki yolcuların çoğu zengin insanlardı. Açıkçası, paralarının ve değerli eşyalarının peşinde olan birçok insan vardı ve zaman zaman bu trenleri hedef alan soyguncular tarafından baskınlar gerçekleşti.
“Yine de, bunu sınırdan İmparatorluğa giden trende yaptıklarına inanamıyorum.”
O sırada saldıran o piçlerin de akılları pek yerinde değildi.
O kadar cüretkardılar ki, son derece pervasız oldular.
‘Biraz önce treni sallayan patlama. Bunun normal bir güçten kaynaklandığını düşünmüyorum.’
Gözlerimi kıstım çünkü tahmin ettiğim bir şey vardı.
“Büyü mü?”
Akıncılar arasında bir büyücü vardı.
İşin içinde bir sihirbaz varsa, bu kadar cesur bir hareket mümkündü.
Çabucak soyup bir büyücünün yardımıyla kaçarlarsa, kuzeydeki sarp Arette dağlarında güvenle saklanabilirlerdi. Onları kovalamak zor olacaktı.
Planladıkları şey buysa, kesinlikle sıradan soyguncular değillerdi.
Bu kadar ateş gücüne sahip bir büyücüleri olsa ve içinde aristokratların olduğu bir trene saldırsalar, o gözüpek adamlar en başta asla sıradan insanlar olamazlardı.
Bu dünyada sihir olduğu için, sihirle kötü şeyler yapan bazı insanlar da vardı.
“Bay Ludger, bence şimdilik saklanın ya da saldırıdan kaçının.”
Ludger sözlerimi dinlerken başını salladı.
Ludger valizini aldı. Bu durumda çantasını almaya çalıştı mı? İçinde önemli bir şey olmalı.
Ayağa kalktım çünkü ben de başkaları için endişelenecek durumda değildim. İlk öne geçen Ludger oldu.
“Her ihtimale karşı karşında duracağım.”
“Evet.”
Şu an için kimliğim, 40’lı yaşlarında çok parası olan sıradan bir insandı.
20’li yaşlarının ortasında akademi profesörü olan adam daha iyi dövüşürdü.
Ludger sağ elinde küçük bir tahta asa çıkardı ve gardını kaldırdı.
İkimiz odanın kapısını açtık ve dördüncü kompartımanın koridorundaki hareketi inceledik.
Henüz görünürde kimse yoktu. Yolcular şimdilik odalarında sessizce bekliyor gibiydi.
“Yanlış seçim.”
Kulübelerin kendilerinin sihirle korunduğu söylendi ama saldıran soyguncular da sıradan insanlar değildi. Bu durumda, kabinde hareketsiz oturmak, katledilmek için kendi boynunu uzatmak gibiydi.
Böyle zamanlarda en iyi plan o soygunculardan olabildiğince uzak durmaktı.
“Ama üçüncü kompartımana giren soyguncuların buraya henüz girmemiş olmalarına imkan yok.”
Hemen dağılıp yolculardan zorla para ve değerli eşya alacaklarını düşünmüştüm ama yanılmış mıyım?
Ya da belki de önümüzde, ilk kompartımanın peşindeydiler.
İlk bölme, soyluların kaldığı birinci sınıf oturma yeriydi. Sıkı bir şekilde korunan bir VIP odasıydı – diğer bir deyişle, en çok paraya sahip olan altın yumurtaydı.
‘Bu bir rahatlama.’
Onlar ilk bölmeye çekilirken geri çekilmemiz gerekiyordu.
Elbette, beklenmedik bir saldırıya ve acil bir duruma hazırlanmak için bu tür Magic Engineering trenine kurtarma sinyalleri yerleştirildi.
Yedek kuvvet muhtemelen erken saatlerde çalışıyor olacaktı.
Onlar gelene kadar orada durmak zorunda kaldım.
Kaza!
O sırada bir adam koridorun penceresine girdi.
Omuzlarındaki henüz silkelemediği karı silkelerken, bizim varlığımızı hissederek başını kaldırdı ve bize baktı.
Gözleri ciddi şekilde kan çanağına dönmüştü.
İlk izlenimi acımasız. Uyuşturucu kullanıyor mu?’
Nefret ve öfkeyle dolu görünüşü, bir hırsızınkinden tamamen farklı görünüyordu.
O soğuk havada acaba treni bekledikten sonra dışarı çıkıp çıkmadığını merak ettim.
“Aaaaa!”
Ama ben bu gizemi ortaya çıkaramadan, bizi ilk bulduğunda bize bağırdı.
Aynı zamanda Ludger sihrini ortaya çıkardı.
Bu, asanın önünde havada ipliğe benzer sihirli güç şeritlerinin oyulduğu bir büyüydü.
Havada üç boyutlu bir resim çiziyormuş gibi görünen büyü, çok geçmeden tek bir büyüde birleşti.
Zzzt!
Mavi bir şimşek oluşmuş gibi göründüğünde davetsiz misafirin göğsüne bir ışık parlaması girdi.
“Aaaaa!”
Bizim tarafımıza doğru koşan hırsız yüz üstü yere düştü ve midesi önce vücudunu sarstı.
“Onu öldürdün mü?” diye sordum Ludger’a bakarken.
“Hayır, sadece onu etkisiz hale getirdim,” diye yanıtladı Ludger, düşmüş hırsıza temkinli bir yüzle yavaşça yaklaşmadan önce.
Asasını cesede doğrultmaya devam etti.
“Bekle Bay Ludger. Bu tehlikeli.”
“Sorun değil. Onu biraz trene saldırma amacı hakkında sorgulayacağım.”
“Hayır, demek istediğim…”
Bir şey daha söylemeye çalıştım ama Ludger dinlemeden hareket etti.
Yere düşen soyguncunun cesedini ayağıyla yukarı doğru çevirdi.
“Söyle bana. Neden bu trene saldırdın?”
“Öff. Ha. Haha.”
“Az önce bu duruma güldün mü…?”
“Hepsini… herkesi öldürmeliyiz.”
Bu kekeleyen seste yatan, herkesin tüylerini ürpertmeye yetecek kadar soğuk bir delilikti.
Soyguncu, vücudu sarsılırken güldü ve burnundan kan geldi.
Aynı anda sıkıca sardığı ceketi açıldı ve içinde gizli bir nesne ortaya çıktı.
Çok büyük bir bombaydı.
“…!”
Ludger bir büyü yapamadan bunu gördüğünde gözleri fal taşı gibi açılmıştı…
Soyguncu önceden hazırladığı ve elinde tuttuğu fünyeye bastı.
Booooom!
Büyük bir patlama dördüncü kompartımanı süpürdü.