Enflasyon konusunda ne yapılması gerektiği konusunda iki temel tartışma var. Biri çoğunlukla iyi niyetlidir (eğer çok tartışılırsa): Federal Rezerv’in eylemleriyle ilgilidir. Bir diğeri ise çoğunlukla kötü niyetli: Yüksek enflasyonun varlığını, herhangi bir ilerici politika değişikliğine karşı bir sopa ve uzun süredir devam eden ideolojik öncelikler için bir gerekçe olarak kullanıyor. Bu, en çok maliye politikası tartışmalarında görülür; bazı insanlar eşzamanlı olarak harcamaların sınırlandırılması gerektiğini (mali politikasında daraltıcı bir hareket), ancak vergilerin kesilmesi gerektiğini (genişletici bir hareket) iddia eder.
Bu kötü niyet, örneğin federal asgari ücreti artırarak, daha güçlü çalışma standartları üzerinde ilerleme girişimleri konusundaki tartışmalarda kesinlikle başını döndürecektir. Normal şartlar altında bile asgari ücret artışlarına karşı çıkanlar, enflasyonist olacağını, dolayısıyla bugün bu etkileri abartacaklarını neredeyse kesin olarak söylüyorlar. Bu blogda asgari ücret ile enflasyon arasındaki ilişki hakkında şu noktalara değiniyorum:
- Daha hızlı enflasyon yapar daha fazla önemli, daha az değil, federal asgari ücreti yükseltmek. Milletvekillerinin asgari ücrete her yıl zam yapmadıkları bir yıldır etkin bir şekilde sahip oldukları bir yıl. kesmek bu ülkenin en düşük ücretli işçilerinin satın alma gücü ve yaşam standartları.
- Federal asgari ücretin 2027 yılına kadar 15 dolara çıkarılmasından kaynaklanan ekstra ücretteki her kuruşun daha yüksek fiyatlar şeklinde aktarıldığı en kötü durum enflasyon senaryosunda bile, sonuç 5 yıllık bir enflasyonist baskının 0,1’e eşit olması olacaktır. (veya 2021’den beri gördüğümüz artışın yaklaşık 1/100’ü), o zaman enflasyonist etki sıfıra dönecektir.
- Bu son derece ılımlı enflasyon bile, daha yüksek bir asgari ücrete yönelik diğer ayarlama marjları tarafından – bugünün hala gök yüksek kâr marjlarından bir geri çekilme de dahil olmak üzere – önemli ölçüde köreltilebilir. Normal zamanlarda, karlar, mal ve hizmet fiyatlarının yaklaşık %13’ünü oluşturuyor, ancak 2020’nin ikinci çeyreğinde COVID-19 durgunluğundan toparlanma başladığından beri, yükselen kar marjları, fiyatlardaki artışın kabaca %40’ını oluşturuyor. Bu marjlar normalleştiğinde, enflasyonist olmayan ücret artışı için yeterli alan olacaktır.
Daha hızlı enflasyon, asgari ücreti yükseltmeyi daha önemli hale getiriyor
Asgari ücretin yükselmediği her yıl, enflasyona göre düzeltilmiş terimlerle etkin bir şekilde kesilir. Enflasyona dayalı bu kesintiler, özellikle hızlı enflasyon patlamaları olmaksızın, uzun zaman dilimlerinde bile hızla kartopu yapabilir. Ancak enflasyon normalden yüksek olduğunda, milletvekilleri harekete geçmezse, asgari ücretin gerçek değeri kesinlikle ezilebilir. Yalnızca son iki yılda, asgari ücretin satın alma gücü %12,2 düştü ve bu, çalışanların yaşam standartlarına büyük bir darbe vurdu.
Enflasyonun son 35 yılın çoğundan önemli ölçüde daha hızlı olduğu 1980’lerde, federal asgari ücret Ocak 1981 ile Nisan 1990 arasında 3,35 dolarda donmuştu. O zaman zarfında, enflasyon asgari ücretin değerini düşürdü. %46.
Federal asgari ücretin ancak mevcut enflasyonist salgın geçmişte kaldıktan sonra yükseltilmesi gerektiğini savunmak, düşük ücretli işçilerin, günümüzün fiyat artışının yaşam standartlarına verdiği zarara karşı ciddi bir koruması olmaması gerektiğini savunuyor.
Asgari ücret artışlarının enflasyon üzerinde önemsiz etkileri var
Bazıları asgari ücreti artırmanın mevcut enflasyon sorunumuzu daha da kötüleştirebileceğinden endişe duyduğunu iddia ediyor. Bu ciddi bir endişe değil. Yi hesaba kat Ücret Yasasını Yükselt2027 yılına kadar asgari ücreti beş adımda 15 dolara çıkaracak ve bundan sonra medyan ücretlerdeki büyümeye endekslenecek. Eğer her kuruş bu yüksek asgari ücretin doğrudan daha yüksek fiyatlara beslenmesi -yani, hiçbiri daha yüksek üretkenlik veya daha düşük kârlarla finanse edilmedi- 15 dolara geçiş, genel fiyat düzeyinde %0,5’ten daha az bir tek seferlik adım artışı yaratacaktır. 5 yıla yayıldığında, bu, enflasyonda yılda %0,1’den daha az bir ortalama artış anlamına gelir ve ardından, sıfıra yakın bir değere düşer. Bu tamamen önemsiz. Son iki yılda enflasyon bundan yaklaşık 100 kat daha hızlı gelişti.
Bu konudaki matematik nispeten basittir. Ücreti Artırma Yasası’nın önceki sürümlerine (ve diğer asgari ücret artışlarına) ilişkin analizimizin bir parçası olarak, daha yüksek asgari ücret tarafından oluşturulan toplam ücret faturasındaki artışı tahmin ediyoruz. Yani, asgari ücretin mevcut seviyesinden 15 dolara çıkarılmasından etkilenen işçi sayısını çarpıyoruz ve ardından aldıkları ücretlerdeki ortalama artışı tahmin ediyoruz. Bu, asgari ücretin yeni değerinin biraz üzerinde kazanan işçiler üzerindeki “yayılma” etkilerinin bir tahminini içerir ve bu artışlardan kaynaklanan hiçbir iş kaybı olmadığını varsayıyoruz – her ikisi de toplam ücret faturası üzerindeki etkiyi tahmin ediyor başka türlü olacağından daha büyük.
Şu anda modelimizi, geçen yılın enflasyonunu ve Ücreti Artırma Yasası’nın yürürlüğe gireceği dönemde işçi ücretlerini artıracak yasalar çıkaran eyaletleri hesaba katacak şekilde geliştiriyoruz. Bu yeni tahminler (tamamen nihai olmasa da) 2027’de genel ücret faturasında kabaca 50-75 milyar dolarlık (2021$’da) bir artışa işaret ediyor. sonraki 5 yıl boyunca her yıl %1 büyüyeceklerini varsayar). Bu, ücret faturasındaki 50-75 milyar dolarlık tam artışın—f tamamen fiyat artışlarıyla finanse edildi-2027 yılına kadar kişisel tüketim harcamalarının fiyat düzeyini kabaca %0,3-0,4 oranında artıracaktır. Daha da önemlisi, bu artış 2027’den önceki 5 yıla yayılacak ve böylece enflasyon yılda %0,1’den daha az artacaktır.
Diğer marjlar – özellikle şirket karları – bu küçük fiyat baskısını emebilir.
Daha da önemlisi, bu küçük artışın bile gerçekleşmesi garanti edilmez. Geçmişteki araştırmalar, daha yüksek fiyatların yanı sıra birçok marjın daha yüksek asgari ücretleri emmek için kullanılabileceğini göstermiştir. Örneğin verimlilik artabilir veya kârlar düşebilir.
Bu ikinci marjda – daha düşük karlar – şuna dikkat etmek önemlidir: pay Asgari ücret artışını daha yüksek fiyatları beslemeden emmeleri için alan. Örneğin, kar marjları pandemi öncesi zirvelere göre yaklaşık %30 arttı ve bu kâr artışları, toparlanmanın ardından fiyatlardaki artışın kabaca %40’ını açıklıyor. Normal zamanlarda bile artan karlar enflasyona katkıda bulunur, ancak bu toparlanmada artan karlarla açıklanan enflasyonun payı normal miktarının üç katından fazladır. Kısacası, daha düşük kar marjları, özellikle asgari ücret artışının getireceği kadar küçük olanlar olmak üzere, önümüzdeki yıllarda herhangi bir fiyat baskısını büyük bir potansiyel emicidir.
Aşağıdaki şekil, çeşitli zaman dilimlerinde birim işçilik maliyetleri, işçilik dışı maliyetler ve karlar tarafından hesaplanan fiyat değişikliklerinin payını göstermektedir. 1979 ve 2019 arasında, karlar, fiyat artışlarının %13’ünü ve birim işgücünün %60’ın biraz altında olmasını sağladı. COVID-19 durgunluğundan toparlanma 2020’nin ortasında başladığından beri, kârlar artışın %40’ını oluşturuyor – normal katkılarının üç katı. 2019’un sonundaki COVID öncesi iş döngüsü zirvesiyle karşılaştırıldığında bile, kârların büyümesi, fiyat artışına normal katkılarının iki buçuk katını oluşturuyor – yaklaşık %34.
Bu rakamın dersi dır-dir açık: eğer bakmaya başlayacağız gelir kaynakları Enflasyonu kontrol altında tutmak için dizginlenmesi gereken, Amerika’nın en düşük ücretli işçilerinin ücretlerine değil, şirket kârlarına bakmalıyız.
EPI’nin haber bültenine kaydolun, böylece ekonomiyi herkes için daha iyi hale getirmenin yollarıyla ilgili araştırmalarımızı ve görüşlerimizi asla kaçırmayın.