David Swanson tarafından, World BEYOND War, Eylül 12, 2021
2002'de ABD kadın grupları, kadınların yararına Afganistan'daki savaşı desteklemek için dönemin Başkan George W. Bush'a ortak bir mektup gönderdi. Gloria Steinem (eski CIA'den), Eve Ensler, Meryl Streep, Susan Sarandon ve diğerleri imzaladı. Ulusal Kadın Örgütü, Hillary Clinton ve Madeline Albright savaşı destekledi.
Açıkça kadınlara fayda sağlamayan ve aslında çok sayıda kadını öldüren, yaralayan, travmatize eden ve evsiz bırakan yıkıcı bir savaşta geçen uzun yıllar, Uluslararası Af Örgütü bile hala kadınlar için savaşı teşvik ediyordu.
Bu 20 yıl sonra bile, “teröre karşı” düzinelerce savaşa ilişkin makul, gerçeklere dayalı analizler hazır bulunarak, Ulusal Kadın Örgütü ve ilgili gruplar ve bireyler, ABD Kongresi aracılığıyla zorunlu kadın askere alma kaydının ilerletilmesine yardımcı oluyor. Lockheed Martin'in kadın CEO'su için kişinin öldürme ve ölme iradesine karşı eşit derecede zorlanması feminist haktır.
Rafia Zakaria'nın yeni kitabı, Beyaz Feminizme Karşı, geçmiş ve şimdiki ana akım Batı feminizmini sadece ırkçılığından değil, aynı zamanda sınıfçılığından, militarizminden, istisnacılığından ve yabancı düşmanlığından dolayı eleştirir. Siyasi ya da başka türlü herhangi bir söylem, ırkçılıktan mustarip bir toplumda ırkçılıkla renklenme eğiliminde olacaktır. Ancak Zakaria bize, sözde feminist kazanımların bazen doğrudan “beyaz” olmayan insanların zararına olduğunu gösteriyor. İngiltere bir imparatorluğa sahip olduğunda, bazı İngiliz kadınları Anavatan dışına seyahat ederek ve yerlileri boyun eğdirmeye yardım ederek yeni özgürlükler bulabilirdi. ABD bir imparatorluğa sahip olduğunda, kadınların onu teşvik ederek yeni güç, saygı ve prestij kazanmaları mümkün hale geldi.
Zakaria'nın anlattığı gibi, CIA destekli Hollywood filminde Sıfır Koyu Otuz, kadın kahraman (gerçek bir insandan yola çıkarak) diğer karakterlerden saygı görür, Zakaria'nın izlediği tiyatroda seyirciden alkış alır ve daha sonra daha büyük bir karakter sergileyerek erkekleri sadistleştirerek En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'nü alır. işkence etme hevesi. Zakaria, "1960'ların ve Vietnam döneminin beyaz Amerikalı feministleri savaşın sona ermesini savunduysalar," diye yazıyor, "yeni doğan yirmi birinci yüzyılın yeni Amerikan feministleri, erkeklerle birlikte savaşta savaşmakla ilgiliydi."
Zakaria'nın kitabı, beyaz feministlerle (ya da en azından beyaz feminist olduğundan şüphelendiği beyaz kadınlarla - yani, sadece beyaz olan feministler değil, beyaz kadınların görüşlerini ayrıcalıklı kılan feministler) bir şarap barında geçen bir sahnenin otobiyografik bir açıklamasıyla açılıyor. ve belki de Batı hükümetlerinin veya en azından orduların). Bu kadınlar Zakaria'ya geçmişi hakkında sorular sorar ve deneyimlerinin ona iyi karşılanmayacağını öğrettiği bilgilerle yanıt vermeyi reddeder.
Zakaria, onlara söylemediği şeyleri söyleseydi, bu kadınların vereceğini düşündüğü tepkiye açıkça üzülüyor. Zakaria, görünüşe göre onlar hakkında onlar kadar onun hakkında çok az şey bilmelerine rağmen, şarap barındaki diğer kadınlardan daha fazla üstesinden geldiğini bildiğini yazıyor. Çok daha sonra, kitabın 175. sayfasında, Zakaria birine adını nasıl doğru telaffuz edeceğini sormanın yüzeysel bir iddia olduğunu öne sürüyor, ancak 176. sayfada bize birinin doğru adını kullanmamanın büyük ölçüde saldırgan olduğunu söylüyor. Kitabın çoğu, geçmiş yüzyıllardan örnekler kullanarak feminizm içindeki bağnazlığı kınıyor. Bunların çoğunun savunmacı bir okuyucu için biraz adaletsiz göründüğünü hayal ediyorum - belki de o akşam o şarap barında olduğundan şüphelenen bir okuyucu.
Ancak kitap, feminizmin geçmiş dönemlerinin bağnazlığını kendi iyiliği için gözden geçirmiyor. Bunu yaparken, bugün feminizmde bulunan sorunlara ilişkin analizine ışık tutuyor. Diğer sesleri sadece anlamsız bir çeşitlilik kavramı için dinlemeyi de değil, bu diğer seslerin başka bakış açıları, bilgileri ve bilgeliği olduğu için de savunuyor. Planlı evlilikler, yoksulluk ve ırkçılıkla mücadele etmek zorunda kalan kadınlar, feminizm ve kariyer isyanı veya cinsel özgürleşme kadar değerli olabilecek belirli türden azim anlayışına sahip olabilirler.
Zakaria'nın kitabı, Pakistanlı-Amerikalı bir kadın olarak etkinliklere dinlenmekten çok gösterilmek üzere davet edilmeyi ve “yerli kıyafetlerini” giymediği için azarlanmayı içeren kendi deneyimlerini anlatıyor. Ama onun odak noktası, Simone de Beauvoir, Betty Friedan ve üst orta sınıf beyaz feminizmi öncü olarak gören feministlerin düşüncesidir. Haksız üstünlük kavramlarının pratik sonuçlarını bulmak zor değildir. Zakaria, yalnızca zengin ülkelerdeki şirketleri finanse etmekle kalmayıp, yararlanılması gereken ve soba mı, tavuk mu yoksa başka bir şey mi istedikleri sorulmayan kadınlara yardım etmeyen malzeme ve hizmetler sağlayan çeşitli yardım programları örnekleri sunuyor. siyasi iktidardan kaçınan, kadınların şu anda yaptıklarını iş dışı olarak gören ve içinde yaşadığı toplumda bir kadının ekonomik veya sosyal olarak neyin fayda sağlayabileceğine dair tam bir cehaletten hareket eden hızlı-düzeltme şeması.
Afganistan'daki yıkıcı savaşa en başından itibaren, 75,000 Afgan kadına (onları bombalarken) yardım etmek için PROMOTE adlı bir USAID programı eklendi. Program sonunda istatistiklerini manipüle ederek, konuştukları herhangi bir kadının yararlanmış olsun ya da olmasın "faydalandığını" ve 20 kadından 3,000'sinin iş bulmasına yardım ettiğinin bir "başarı" olacağını iddia etti — ancak 20 hedefine bile ulaşılamadı.
Kurumsal medya haberciliği, beyaz insanların başkaları adına konuşmasına izin verme, beyaz olmayan kadınların mahremiyet çıkarlarını beyaz kadınlarda hoş görülmeyen şekillerde sergileme ve ihlal etme, beyaz insanları adlandırma ve diğerlerini isimsiz bırakma ve beyaz insanlardan kaçınma gibi uzun süredir devam eden gelenekleri ileriye taşıdı. Yerliler olarak düşündüklerinin kendileri için almak isteyebilecekleri veya yapabilecekleri herhangi bir fikir.
Bu kitabı şiddetle tavsiye ediyorum, ancak bu kitap incelemesini yazmam gerektiğinden emin değilim. Erkekler, kitapta ve feministlerin kim olduğuna dair herhangi bir açıklamada neredeyse yok. Bu kitaptaki feminizm, kadınlar için, kadınlar için ve kadınlar için - ki bu da erkekler adına konuşan erkeklere göre milyonlarca mil daha fazla tercih edilir. Ancak, bazı beyaz feministlerin beyaz kadınların dar çıkarlarını savunmak olarak yorumladığı, kişinin kendi bencil haklarını savunma pratiğini de besleyip beslemediğini merak ediyorum. Bana öyle geliyor ki, kadınlara adaletsiz ve acımasız davranılmasından büyük ölçüde erkekler sorumlu ve en az kadınlar kadar feminizme ihtiyaç var. Ama sanırım ben bir erkeğim, bu yüzden böyle düşünürdüm, değil mi?