Bir yürümeye başlayan çocuk elbisesi ve beş yaşındaki bir çocuk için bir elbise ve kazak. Yıkandı, temizlendi ama yine de kanla lekelendi.
Bunlar, Immaculée Songa’nın şu anda BM Genel Merkezi’nde sergilenen “Stories of Survival and Remembrance – A call to action for soykırımdan kaçınma” adlı kuruluşa bağışladığı kişisel eşyalar ve kızları Raissa ve Clarisse’in gülüp gülümsedikleri bir fotoğraf albümü ile birlikte. .
“Bu sergideki ürünler benim için çok önemli çünkü bize gidenlerin, artık olmayan insanlarımızın hayatlarını, deneyimlerini hatırlatıyorlar. Onlar hakkında konuşmak, hikayelerini anlatmak ve hayatlarını nasıl yaşadıklarını anlatmak bize düşüyor. götürüldü.
Altı yıl önce ailemden geriye kalanları aramak için Ruanda’ya döndüm. Bir toplu mezarda kızlarımın hayatlarının son anlarında giydikleri elbiseleri tanıdım. Giysiler vücutlarına yapışmıştı. Onlar çocuklarımdan bana kalan tek şeydi. Ben de onları aldım.
Kızlarımın hikayelerini anlatmak için kıyafetlerini ilk kez Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Illinois Holokost Müzesi’nde sergiledim. Yıkanmış olmalarına rağmen kan lekelerini görebilir ve nasıl öldüklerini hayal edebilirsiniz.
kızlarımı unutma
Soykırımda öldürülen milyonlarca Ruandalı, Tutsi hakkında konuşuyoruz ve bireyleri unutmuş gibiyiz. Bu sergi, her bireyin tarihini hatırlamamız için burada.
Kızlarım ile konuşabilseydim onları unutmadığımı, onları çok sevdiğimi ve onlardan çok söz ettiğimi söylerdim çünkü hak etmedikleri korkunç bir ölümleri oldu.
Ben ölmemiş bir anneyim, çok ağlayan bir kadınım. Kendi kendime Tanrı’nın beni bir nedenle kurtardığını söylüyorum, bana kızlarım hakkında konuşma gücü ver ve onların unutulmamasını sağla.
gerçekler yalan söylemez
Dünyaya adaletsizliğin var olduğunu, insanların adaletsizlik yüzünden öldüğünü ve Ruanda’daki soykırımın militanları işe alıp onları öldürmeye ikna eden çok akıllı insanlar tarafından planlanıp yürütüldüğünü anlatma sorumluluğumuz var. Soykırımları önleme sorumluluğu hükümetlere, nüfuz sahibi kişilere ve Birleşmiş Milletlere aittir.
Biz de kendi rolümüzü oynuyoruz. Örneğin, insanlar dikkatli olmazsa neler olabileceğini halka anlatmak için anma ve eğitim günleri düzenliyoruz. Çünkü soykırım önlenebilir.
Soykırımın farklı aşamaları vardır ve son aşama inkardır. Bugün dünyanın her yerindeki insanlar soykırımları inkar ediyor. Platformlar verildi, kitaplar yazıyorlar ve soykırım olmadı diyorlar.
Gerçekler yalan söylemez. Yani insanlar gerçekleri gördüklerinde, çocuklarımın kıyafetlerini gördüklerinde hata yok. İnsanlar çocukların öldürüldüğünü söylediler ve şimdi bunun doğru olduğunu görüyorlar.
Soykırımın bir daha yaşanmaması için herkesi dahil etmeliyiz. Okullara gidip barışı öğretmeliyiz. Öğrencilerle konuştuğumda, onların değiştiğini görüyorum. Bir fark yaratır.
Soykırımdan önce nüfusun yüzde 95’i eğitimsizdi ve onları öldürmeye ikna etmek çok kolaydı. İnsanların ihtiyaç duydukları eğitime erişimleri olursa barışı savunacaklarını düşünüyorum.”
“Hayatta kalma ve hafıza hikayeleri – Soykırımı Önlemek için Harekete Geçirme Çağrısı”, 15 Haziran’a kadar BM Genel Merkezi’nde sergileniyor.
Sergideki nesneler -giysiler, oyuncaklar, fotoğraflar, mektuplar, yemek tarifleri ve diğer görünüşte sıradan nesneler- Kamboçya, Srebrenica (Bosna Hersek) ve Ruanda’daki Holokost, soykırım ve diğer iğrenç suçlardan sağ kurtuldu.
Sergi, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi ve Soykırımın Önlenmesi ve Cezalandırılmasına Dair Sözleşme’nin kabulünün 75. yıl dönümünde düzenleniyor.
14 Nisan Cuma günü BM Genel Kurulu’nda Ruanda’da Tutsilere karşı gerçekleştirilen 1994 Soykırımı Üzerine Uluslararası Düşünce Günü kutlamalarından birkaç gün önce açıldı.