Aslında gençlik yılları motor sporlarından oldukça uzak geçmişti. Kariyerini Dublin'in batısındaki Mullingar kasabasında bir banka memuru olarak sürdürüyordu. 1970 yılında İrlanda'da yaşanan bankacılık grevi, hayatını tamamıyla değiştirdi. Manş Denizi'ndeki Jersey Adası'na yerleşen Jordan, geçimini gündüzleri muhasebecilik, geceleri ise barmenlik yaparak sağlamaya başladı. Motor sporları ile tanışması da bu sırada gerçekleşti ve kendini bir anda karting yarışlarının içinde buldu.
Karting üzerinde geçen birkaç yılın ardından ilk resmi yarışına 1974 yılında çıktı. İrlanda'da Formula Ford ile başlayan serüven, ertesi yıl Formula 3 ile devam etti. Yetmişli yılları alt serilerde pilot olarak geçiren Jordan, seksenlerle birlikte rol değiştirdi ve kendi takımını kurarak patronluğa soyundu.
Patronluk serüveni de tıpkı pilotluk kariyeri gibi alt serilerde başladı. 1981 yılında faaliyete geçen ve ertesi sezon Britanya F3 Şampiyonası'nda mücadele etmeye başlayan Eddie Jordan Racing, ilk büyük başarısını 1983 yılında gösterdi ve Martin Brundle ile birlikte şampiyonluğun eşiğinden döndü. 1987 yılında ise daha büyük bir başarı Johnny Herbert ile birlikte geldi. Sezon içerisinde beş yarış kazanan Herbert, topladığı 79 puanla birlikte hem kendisini hem de takımı şampiyonluğa taşıdı. Bir sonraki yıl Uluslararası Formula 3000 Şampiyonası'na geçiş yapan takım, 1989'da Jean Alesi ile birlikte bu seride pilotlar şampiyonluğuna uzandı. Rekabetin içinde olmakla birlikte patronun gözü daha yükseklerdeydi. Ulaştığı başarılarla tatmin olmuyor ve en yukarıyı hedefliyordu.
Jordan, kurduğu takımla birlikte Formula 1'e 1991 yılında, Birleşik Devletler'de merhaba dedi. Henüz ilk sezonunda birçok olay yaşadı. İlk üç yarışta her iki araç da damalı bayrak göremedi. Kanada'daki beşinci yarışta ise tam aksine her iki araç birden yarışı ilk altıda bitirdi ve takıma tarihindeki ilk puanları kazandırdı. Sezonun 11. yarışına günler kala pilotlardan Bertrand Gachot, daha önce Londra'da karıştığı bir kavga sebebiyle hapis cezası aldı. Bunun üzerine Jordan, Belçika'da daha önce hiç Formula 1 deneyimi bulunmayan, 22 yaşında bir gençle piste çıkmak zorunda kaldı. Yarışa henüz ilk turda veda etmesine rağmen antrenmanlardaki ve sıralama turlarındaki performansı öylesine etkileyiciydi ki yalnızca bir yarışın ardından bu genci Benetton'a kaptırdı. Yine aynı yarışta takımın diğer pilotu Andrea De Cesaris, lider Ayrton Senna'yı yalnızca üç saniye geriden takip ediyordu ve takım, çaylak sezonunda tarihinin ilk podyumunu yakalamaya çok yakındı fakat aracın motoru damalı bayrağa yalnızca iki buçuk tur kala De Cesaris'i yarı yolda bıraktı.
1992 ve 1993 sezonları genel olarak arka sıralarda ve dayanıklılık sorunlarıyla geçti. 1991 sezonunu 13 puanla beşinci sırada kapatan Jordan, 1992'de yalnızca bir, 1993'te ise üç puan toplayabildi ve ilk yılını adeta mumla aradı. 1994 yılında ise takımın ilk podyumu, sezonun ikinci yarışında Rubens Barrichello ile geldi. Bu podyumdan yalnızca iki hafta sonra Imola'da ölümden dönen genç Brezilyalı, sezonun devamında, Belçika'da pole pozisyonunu elde ederek Jordan takımı için bir ilki daha gerçekleştirdi. 1995 Kanada GP'sinde ilk kez iki araçla birlikte podyuma çıkan takım, 1996 yılında kabuk değiştirerek günümüzde kendisiyle özdeşleşmiş olan sarı renklere geçiş yaptı.
İlk galibiyet 1998 Belçika GP'sinde, üstelik de bir dubleyle birlikte geldi. Yoğun yağmurun, McLaren pilotu David Coulthard'ın ve biraz da şansın yardımıyla Jordan pilotları Damon Hill ve Ralf Schumacher, yarışı ilk iki sırada tamamladı. Ertesi yıl Ralf Schumacher'in yerini alan Heinz-Harald Frentzen, Jordan'a iki yarış daha kazandırdı. Aynı sezon bu iki zafer dışında dört kez daha podyuma çıkan Frentzen, topladığı 54 puanla birlikte takımı neredeyse tek başına sırtladı ve şampiyonada üçüncü sıraya taşıdı.
Bütçesine rağmen Jordan'ın göstermiş olduğu performans olağanüstüydü. Takımın form grafiği ilerisi için umut vericiydi ancak beklentilerin aksine milenyum ile birlikte düşüş başladı. Ferrari, McLaren, Williams gibi rakiplerle pist üzerinde olduğu kadar pist dışında mücadele etmek de oldukça zordu. Mütevazı bir bütçeye sahiplerdi. Dolayısıyla rakiplerinin aksine araç geliştirmek ve yeni parçalar kullanmak konusunda son derece tutumlu ve tasarruflu davranmak zorunda kalıyorlar, mevcut parçaların ömürlerini sonuna kadar zorluyorlardı. Bu da hız ve dayanıklılık sorunlarını beraberinde getiriyordu.
2000 sezonunda Brezilya ve Birleşik Devletler'de birer kez daha podyuma ulaşan sarı otomobil, 2001 ve 2002 sezonlarını ise genel olarak orta sıralarda geçirdi. 2003 sezonu ise oldukça kötüydü. Giancarlo Fisichella ile Brezilya'da, kırmızı bayraklar eşliğinde gelen ve hatta yarıştan günler sonra tescil edilen zafer dışında sezon boyunca hiçbir varlık gösterememişlerdi. Öyle ki bu zaferden alınan on puana rağmen sezonu 13 puanla ancak dokuzuncu sırada tamamlamışlardı. Bir sonraki sezon da durum pek farklı değildi. Üstelik bu kez sürpriz bir galibiyet veya podyum da yoktu.
2005 sezonu, Jordan'ın Formula 1'deki son sezonu oldu. O yıl Indianapolis'te üçüncü ve dördüncü olarak kendileri için son yılların en iyi sonucunu elde etseler de buna sevinememişlerdi. Büyük bir protestoya sahne olan yarışa yalnızca üç takım ve altı araç başlamıştı. Yılın sonunda takımın finansal sıkıntılardan kurtulamaması ve nihayetinde el değiştirmesi ile birlikte Eddie Jordan'ın pit duvarı macerası da sona erdi.
Elindeki imkanlara rağmen büyük işler başarmış ve 15 sezona iki pole pozisyonu, biri duble olmak üzere dört zafer, 19 podyum ve 291 puan sığdırmıştı. Belki arzu ettiği şampiyonluğa gücü yetmedi fakat onun Formula 1'e kazandırdıkları, hayalini kurduğu şampiyonluktan çok daha kıymetliydi. Eddie Jordan; Schumacher kardeşler, Rubens Barrichello, Eddie Irvine, Giancarlo Fisichella, Nick Heidfeld, Takuma Sato gibi yakın geçmişin sembol isimlerine Formula 1'in kapısını açan adamdı. Patron, Formula 1'den ardında devasa bir miras bırakarak ayrıldı.