Rüzgarda
Yüzen Anı
Kan sürekli olarak kumun içine damladı, paslı ve kahverengiye döndü ve eğitimsiz gözüme bile Nora'nın bacağındaki yaraların tıbbi müdahale gerektirdiği açıktı.
Ve bunun gibi.
Güneşte geçirdiğimiz 14 güne rağmen solgun ve titrek olan Nora tekrar koklamaya başladı ve sesimi sabit tutmak ve öfkemi sarmak için derinlere ulaştım.
"Birisi bunu kapatmak zorunda." Kendimi hazırladım çünkü orada olan tek kişi bendim.
Vermont çiftliğindeki şair * kimdi? Bir şey duyduğunda saban, ayıklama veya dikim olurdu. İlk başta bir fısıltı, sonra güçlü bir rüzgar olana kadar karada gürleyen, ona doğru acele eden daha güçlü ve daha yüksek sesle.
Yaraya baktı. “Aman Tanrım, muhtemelen bir hastaneye ihtiyacım var.”
“Mmmm,” diye mırıldandım. Kilometrelerce akıllı bir hayat görmemiştik ve bunlar balinalardı. Geri dönmek zor bir kürekti ve haritayı doğru okuyorsam, buna kim güvenebilirdi?
Rüzgarını geçmeden önce kağıt ve kalem bulmak için eteklerini toplayıp olabildiğince hızlı bir şekilde eve koşardı.
Çünkü o rüzgarda bir şiir vardı, eğer onu yakalayıp kaybolmadan önce yazabilseydi.
İlk yardım çantası için vitese taktım. “Şu anda bir wifi bağlantısı ve bir YouTube videosu için vermeyeceğim şey” Şaka yaptım.
Paketimden bulabildiğim en az kirli tişörtü çekip baskı uygulamak için kullandım. “Bekle,” dedim ona. Fışkıran değildi - bu iyi bir haberdi. Kanamayı durdurabilirsek, göz yıkama solüsyonu ile yıkayabilirim. Ama nasıl kapatabilirim? Ekipmana sahip olmama rağmen sütür beceri setimde değildi.
Bazen hazırdı. Ve tüm kelimeleri rüzgardan çıkararak öfkeyle yazardı.
“Üzgünüm,” diye fısıldadı ve tekrar, öfkemi tuttum ve basılı tuttum. Nora ayrıldı, bazı mağara oluşumunu keşfetmeye kararlı olduğu için diğerlerinden ayrıldık ve yalnız kürek çekmiyorsun. Hiç. Şişme acımasızdı ve bakla fark etmeden çok geride kaldık. Sonra karanlıktı ve onu sudan çıkardım.
İlk başta endişelenmedim; Rotayı biliyordum. Bu yüzden arkaya çıkıyordum ve Nora'nın kapandığını görmüştüm. Fakat ertesi gün fırtınalar bizi yakaladı, bizi daha da geride bıraktı ve konumumuz hakkında belirsizliğe neden oldu.
Bazen hiç hazır değildi ve rüzgar onun yanından geçerken, müziğini duyabilecek bir sanatçı arayışında acı içinde duruyordu. Şu anda hazır olan bir sanatçı. Duymaya, hareket etmeye, harekete geçmeye hazır.
"Sadece kampa geri dönmeliyiz," dedim sessizce. Patika lideri Brenda'nın bir uydu telefonu vardı. Destek kamyonetinin teslim alınması planlanmıştı… hangi gün? Başımı salladım. Çok soğuktum. Dondurucu. Bu kabarık sıcağında nasıl bu kadar soğuk olabilirdim?
Gömleği bacağından kaldırdım ve tekrar baktım ve titreme beni rafa kaldırdı. Yine de kanama oldukça yavaşlamıştı. Adım adım.
“Baskıyı devam ettir,” demiştim.
Bu rüzgar benim için geldiğinde, “çantalarını topla” ya da “kanyonunu yükle” diyor. Bana dağ geçitleri ve ıssız yollar, denizde dans eden gemiler fısıldar.
Deniz meltemi aldı, yüzüme kum üfledi. Gazlı bez, tuzlu su çözeltisi, buz torbası. Prezervatifler. Neden cehennemde kondom vardı? İkinci gün dışarıda bandajı başka bir kıza verdiğimi hatırlıyorum. Başka? Dil bastırıcılar ve sıska kağıt bant.
96 yaşında yaşayan ve hala sonuna kadar şiirler yazıp çiçek yetiştiren şair olmak istiyorum.
Teyp. Koli Bandı. Dişli kutusunda, ilk yardım çantası değil. Bu onu kapalı tutacaktır. Değil mi? Sadece bir gün, sert kürek çekersem. Eğer doğru yerde olsaydık. Eğer o kadar soğuk olmasaydım.
Sadece bir gün daha.
Nora artık ağlamıyordu. Uyuyordu. Onu sertçe salladım ve uyanık sarsıldı.
"Biraz su iç," dedim sertçe ve şişemi fırlattım. “Ve bir şeyler ye. Bir protein barı. ”
Teyp tutuldu. Muşamba yayıldım ve uyumaya bıraktım. Tüm paketleri boşalttım ve yavaşça metodik olarak doldurdum. Ateş yapmak için çok yorgunum. Karanlığın ortaya çıkmasıyla, gönderemekten çok mutlu oldum.
96 yaşında ve bahçemde viski içmek ve bir şey duyduğum için yüzümü gökyüzüne kaldırmak istiyorum. Çünkü esintinin toplandığını hissediyorum ve dağda bir gürleme hissediyorum.
İlk ışıkta onu kayığa soktum.
İkinci teçhizata baktım, dişli zaten yüklendi ve hepsini atmak için bildiğim her kuralı kırdı. Ama beynimdeki kertenkele bana gitmek, su almak, her şeyi hız için feda etmek için çığlık atıyordu ve ben de öyle yaptım. Sadece hayatta kalmak için ihtiyacımız olanı aldım: su, filtrasyon şişesi, protein çubukları, güneş koruması, koli bandı. Küreklerim silahlarımdı.
Nora uykuya daldı. Yardım etmedi, ama mızmızlanmadı.
96 yaşındaki ayaklarıma sıçramak, yürüteçimi, göz köpeğim ya da uçan kaykayımı alıp dağdan inmek istiyorum.
Boynumdaki buzlu kavrama öğleden hemen sonra rahatlamaya başladı. Yüksek ve parlak kalması için Leo sevgilim güneşe seslendim. Yunuslar sıçradı ve bana şarkı söyledi. Gidin, tittiler. Denizin kendisi beni itti, burada şişti ve battı ve ilerletti.
Dokuz saat. On. Onbir. Ama güneş beni uyanık kalmak için yeterince sevdi, limanımı bulmama izin verecek kadar uzun, başka bir kanocunun beni bulması için yeterince uzun ve yardım için bağırdı.
Beni eve götürecek kadar uzun.
Olabildiğince hızlı koşuyorum.
Rüzgarda şiirimi yakalamak için koşuyorum.
Ruth Stone, Şair, 1915-2011
Kay Bolden'in beğenebileceğiniz diğer hikayeler:
Yayınlanan 22-04-2020