Her gün okula SUV ile giden şımarık, zengin bir çocuk okula yürüyerek gitmek zorunda kalır. Uzun yolda mızmızlanır ve tekerlekli sandalyedeki bir çocuk ona ‘engelleri aşmanın’ gerçek anlamını gösterene kadar nöbet geçirir.
13 yaşındaki Ryan, onu okula hazırlamak da dahil olmak üzere her şey için her zaman hizmetçilerinin yardımına ihtiyaç duyan tembel bir video oyunu bağımlısıydı.
Zengin babası, oğlunun ne kadar şımarık ve şımarık hale geldiğini fark etti ve işleri yoluna koymaya karar verdi. Bir gün, çocuk okula geç kalıyordu. Babasının onu kısa sürede SUV’uyla oraya götüreceğinden emindi. Ama yanılmıştı…
Yalnızca örnekleme amaçlıdır | Kaynak: Pexels
“Haydi, al onları… al onları!” Ryan oyun konsoluyla meşguldü. Oynarken o kadar dikkati dağılmıştı ki çoraplarını ve ayakkabılarını giyecek zamanı yoktu, bu yüzden kahya onun için yaptı.
“Baba, ben hazırım. Hadi gidelim!” diye bağırdı, sırt çantasını ve masadan bir elma alarak.
Ryan’ın babası Alex, evlerinden sadece yedi dakikalık yürüme mesafesinde olmasına rağmen onu her zaman okula bırakırdı. Ryan için bu, yüz yorucu mil gibi görünüyor.
Yolcu koltuğuna oturdu ve babasının telefonunda oyun oynamakla meşguldü. Hiç beklemediği bir anda babası ondan arabadan inmesini ve onun yerine okula yürümesini istedi.
“Ne? Baba, dalga mı geçiyorsun? Bu ağır sırt çantasını okula yürüyerek taşıyamam. Lütfen beni bırak baba,” diye homurdandı. “Yürümeye alışık değilim ve herkes benimle dalga geçecek. Bizimki gibi lüks arabaları olan zengin çocuklar okula yürüyerek gitmezler. En azından ben buna hazır değilim. Baba hadi al beni al” okula!”
Azimle ve irademizle en büyük engelleri bile aşabiliriz.
Ama Alex pes etmeyecekti. Bunun yerine kulaklarını tıkadı, Alex’in sırt çantasını giymesine yardım etti ve uzun bir iş gezisine çıkmadan önce veda etti. “Artık yetişkin bir çocuksun Ryan! İnlemeyi bırak ve sadece yürü. Buna alış. Sonra görüşürüz!” dedi, sersemlemiş bir Ryan’ın yanından geçerken.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır | Kaynak: Pixabay
Çocuk önündeki uzun yola baktı ve homurdandı. Sınıf arkadaşlarından duyacağı birçok alay hareketinden korkuyordu. Okulda babasının pahalı SUV’sini göstermeyi severdi. Bu onun gurur sembolüydü. Bu yüzden okula yürümek ona hakaret gibi geldi. Utandı ve sızlanmaya başladı.
“Hey, bak, sınıfımızdaki zengin çocuk! Neden yürüyor? Babasının SUV’si bugün nerede?!” bisikletli bir çocuğun diğerine söylediğini duydu.
“Ağlayan bir bebek! Şuna bak mızmızlanıyor. Her zaman dersleri atlıyor, bu yüzden belki de babası bu düşük notları aldığı için onu cezalandırdı!” başka biriyle alay etti.
Ryan eve kaçmak istedi. Çok utanmıştı ama yürümeye devam etti.
“Öf!” Okulun kapısına vardığında nefes nefeseydi. Sınıfına girdi ve koltuğa çöktü. Yorgundu. Birkaç dakikalığına bile yürümeye alışkın değildi. Ryan çok tembel bir çocuktu.
Bu sırada Mike adında bir çocuk tekerlekli sandalyeyle sınıfa girdi. Sınıfta yeni olmasına rağmen, tüm erkekler ve kızlar onu sıcak bir şekilde karşıladılar, Ryan’ı hayal kırıklığına uğrattı.
Ryan bunca yıldır hiç tek bir arkadaş edinmedi. Tembel ve gururlu olduğu için kimse onu sevmiyordu. Mike’ın o gün gördüğü ilgi Ryan’ı kızdırdı. Zaten üzgündü ve bu onun öfkesini arttırdı.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır | Kaynak: Pixabay
Ertesi gün, Ryan evde bir öfke nöbeti geçirdi ve okula neden yürüyerek gitmesi gerektiğinden şikayet etti. Onu düşürmesi için annesine baskı yaptı ama Alex’in planında bu yoktu. Uyumayı öğrenip tembelliği bırakmadıkça herkesin Ryan’ı okula götürmesini kesinlikle yasaklamıştı.
Bu yüzden sonraki birkaç gün çocuğun okula yürüyerek gitmekten başka seçeneği yoktu. Bir gün, homurdanarak evden çıkarken, Mike’ı yolda tek başına tekerlekli sandalyesini iterken gördü.
Meraklı Ryan yavaşladı ve ona yaklaştı. “Hey, tek başına ne yapıyorsun? Sana yardım edecek kimse yok mu?” Ryan’a sordu.
Mike mahallede yeniydi ve Ryan’ın evinden sadece birkaç blok ötede oturuyordu. Yakın zamanda anne ve babasını da öldüren bir araba kazasında yürüme yeteneğini kaybettikten sonra büyükanne ve büyükbabasının yanına taşındı.
“Neden tek başına sürüyorsun? Yorgun değil misin? Okul otobüsüne binebilirsin…Eminim senin gibi çocukları da götürürler!” dedi Ryan, incitici sözlerinin zavallı Mike’ı nasıl gücendireceğinin farkında olmadan. Ama çocuk sinirlenmek yerine durup arkasını döndü.
“Çünkü ben böyle antrenman yapıyorum! Kimsenin benim için bir şeyler yapmasına bağımlı değilim. Bunları kendim yapıyorum.” dedi, hayata bakış açılarının nasıl değişmek üzere olduğu hakkında hiçbir fikri olmayan çarpıcı Ryan.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır | Kaynak: Pixabay
“Ne ile tren?” Mike’a sordu.
Mike, “Babam hastanede ölmeden önce elimi tuttu ve güçlü olmamı ve durumumdan dolayı cesaretimin kırılmamasını, çünkü kendimden başka kimsenin benim için ayağa kalkmayacağını söyledi” dedi.
“Bu yüzden ona bir gün iyi bir boksör olacağıma ve bir boks yarışmasını kazanacağıma söz verdim. Kimsenin beni duygusal ve fiziksel olarak incitmesine izin vermeyeceğimi söyledim. Her gün evde ve rehabilitasyon merkezinde sıkı antrenman yapıyorum. -benim gibi engelliler. Yürüyemiyor olabilirim ama bu beni zayıf ya da aşağı yapmaz.”
Mike’ın sözlerini duyan Ryan’ın vicdanı kendini sorgulamaya başladı. Hayatı boyunca beslediği dikkatsiz tavrı düşündü ve kendini suçlu hissetti.
Bu anlayışlı karşılaşmanın ardından Ryan, yolunu değiştirme zamanının geldiğine karar verdi.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır | Kaynak: Pexels
“Bekle, ne yapıyorsun?” Ryan tekerlekli sandalyesini ileri doğru itmeye başlayınca Mike irkildi.
“Seni okula götüreceğim,” dedi Ryan.
“Ama bunu neden yapmak istiyorsun? Ve son zamanlarda neden okula yürüyerek gidiyorsun? Babanın arabası yok mu?”
“Evet, öyle. Ama bundan sonra asla onun arabasını okula götürmeyeceğim. Tembelleşerek ve her şeyi olduğu gibi kabul ederek çok zaman harcadım. Ve sen bana en büyüğünü bile nasıl aşabileceğimizi fark ettirdin.” azimle ve iradeyle engel. Okuldan sonra seninle antrenman yapmak istiyorum. Beni de götürür müsün?”
O günden sonra Ryan ve Mike ayrılmaz birer arkadaş oldular. Ryan her zaman Mike için tavır aldı. Video oyunlarıyla vakit kaybetmeyi bıraktı, işini kimseye güvenmeden yaptı ve servetiyle asla övünmedi. Artık ne okula ata binerdi, ne de uzun mesafeler yürümekten yine şikayet ederdi.
Alex döndüğünde, oğlunun davranışındaki büyük değişime şaşırdı. Bundan Mike’ın sorumlu olduğunu öğrendi ve çocuğun tıpkı oğlu gibi ama olağanüstü bir amacı olduğunu fark etti. Sonunda Alex, Mike’ı ikinci oğlu olarak evlat edinmeyi teklif etti çünkü her iki çocuğun da birlikte büyümesini görmek istiyordu.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır | Kaynak: Pixabay
Bu hikayeden ne öğrenebiliriz?
- Hayallerinizi gerçekleştirme kararlılığınız ve cesaretiniz varsa hiçbir şey sizi durduramaz. Zengin olmasına rağmen, Ryan potansiyelini sonuna kadar kullanamadı. Ancak tekerlekli sandalyede olan Mike, boksör olmaya kararlıydı ve bunun için antrenman yapma cesaretini topladı.
- Şikayet etmeyi bırakın ve sahip olduklarınızı takdir edin; hepsi elde ettiğiniz fırsatlarla kutsanmış değil. Ryan, hayatta her şeyi elde etmenin çok kolay olduğunu varsayarak her şeyi olduğu gibi kabul eden zengin, şımarık bir çocuktu. Engellerini aşmak için çok çalışmak zorunda kalan tekerlekli sandalyedeki bir çocukla karşılaşana kadar kutsanmış olduğu fırsatları değerlendiremedi.
Bir hemşire, tekrar yürüme umudunu yitirmiş komplike bir hastaya bir yürüteç hediye eder. Yıllar sonra, koridorda ona eşlik ediyor. Hikayenin tamamını okumak için buraya tıklayın.
Bu parça, okuyucularımızın günlük yaşamlarından hikayelerden esinlenmiştir ve profesyonel bir yazar tarafından yazılmıştır. Gerçek adlara veya konumlara herhangi bir benzerlik tamamen tesadüfidir. Tüm resimler yalnızca örnekleme amaçlıdır. Hikayeni bizimle paylaş; belki birinin hayatını değiştirir. Hikayenizi paylaşmak isterseniz, lütfen bize gönderin. [email protected].
Kaynak : https://news.amomama.com/295525-boy-cries-long-way-school-he-sees-new-cl.html