Benny Kuriakose, babasının Hindistan’ın güneyindeki Kerala eyaletindeki köyünde beton çatılı ilk evi inşa ettiği zamanı hatırlıyor. 1968’di ve ailenin köylüler arasında bir “statü sembolü” haline gelen malzemeyi kullanmaktan gurur duyduğunu söylüyor: yeni ev, Hindistan şehirlerinde ortaya çıkan modern binalara benziyordu, bu da Batılıların görüntülerindekilere benziyordu. şehirler.
Ama evin içi bunaltıcıydı. Katı beton gün boyunca ısıyı emdi ve geceleri içeriye yaydı. Bu arada komşu saz çatılı evler serin kaldı: sazdaki boşluklar arasında sıkışan hava zayıf bir ısı iletkeniydi.
Kuriakose’nin deneyimi, önümüzdeki birkaç on yıl içinde Hindistan’ın büyük şehirlerinin çoğuna yayılan bir olgunun erken bir tadıydı. Bina tasarımına yönelik daha standartlaştırılmış uluslararası bir yaklaşım ortaya çıktıkça, birçok Hintli mimar, farklı bölgelerdeki aşırı hava koşullarıyla başa çıkmak için binlerce yıldır geliştirilen yerel gelenekleri terk etti. Nemli güneyin toprak duvarları ve gölgeli verandaları ve sıcak, kuru kuzeybatının kalın yalıtım duvarları ve karmaşık pencere gölgelikleri, kutu gibi modern bir tarz için değiştirildi. Bugün, Bangalore şehir merkezindeki binalar genellikle kuzeyde Ahmedabad veya doğuda Chennai’deki binalara veya Cincinnati, Ohio veya Manchester, İngiltere’deki binalara benziyor.
Şu anda Chennai’de yaşayan bir mimar olan Kuriakose, “Çoğu şehirde insanlar Batı modelini körü körüne takip etti” diyor. “Yerel iklime bakmak için hiçbir girişimde bulunulmadı. Mevcut malzemelere bakma girişimi olmadı.”
Bu hikayenin bir versiyonu ilk olarak İklim Her şeydir haber bülteni. kaydolmak için burayı tıklayın.
İklim değişikliği çağında, bu tekdüzelik bir hata gibi görünüyor. Hindistan’ın büyük kısımları, Nisan ayından bu yana bir bahar sıcak dalgası tarafından boğuldu ve sıcaklıklar bazı yerlerde haftalarca 110 ° F’ye yakın kaldı ve 120 ° F tepesi Bu hafta Delhi’de işe ya da okula gitmeyi tehlikeli hale getirdi – resmi yaz başlangıcından önceki tüm haftalar. Soğutma için artan enerji talebi şehirlerde günlük elektrik kesintilerinin tetiklenmesine yardımcı oldu ve klima ünitelerinin çalıştığı caddelere sıcak hava püskürterek kentsel ısı adası etkisini kötüleştiriyor. Bu tür sıcak hava dalgaları giderek daha yaygın ve uzun ömürlü hale geldiğinden uzmanlar, Hindistan’ın modern bina stokunun Hintlilerin uyum sağlamasını zorlaştıracağını söylüyor.
Çevreciler, Hindistan’ın şehirlerini nasıl inşa ettiğini temelden yeniden düşünmeye çağırıyorlar. Bazı olumlu işaretler var. Artan sayıda sürdürülebilirlik odaklı mimar, yerel yaklaşımları yeniden canlandırıyor. Ve Şubat ayında Hindistan hükümeti, şehirleri daha iyi tasarlamaları için planlamacıları eğitmek için kentsel planlama yönergelerini ve yatırımları gözden geçirme sözü verdi. Araştırma odaklı bir üniversite olan Hindistan İnsan Yerleşimleri Enstitüsü’nün (IIHS) direktörü Aromar Revi, ilerlemenin yavaş olduğunu söylüyor. “Planlamadan arazi kullanımına, inşaattan ulaşım sistemlerine kadar şehirlerimizin tüm dokusunu esasen etkilememiz gerekiyor” diyor. “Daha bu konuşmanın başındayız.”
Kalküta, Hindistan, 3 Nisan 2022’de Batı tarzı gökdelenler.
Indranil Aditya/NurPhoto—Getty Images
Hint şehirlerinde geleneksel mimari nasıl zemin kaybetti?
Hindistan şehirlerinin mimarisi, ülkenin piyasaya dayalı bir ekonomiye geçiş yaptığı 1990’larda hızla değişmeye başladı. İnşaat patlaması yaşarken, Batılı veya küreselleşmiş stiller norm haline geldi. Geçiş kısmen estetikti; geliştiriciler, ABD veya Avrupa’da prestijli kabul edilen camsı gökdelenleri ve düz çizgileri tercih ettiler ve genç mimarlar yurtdışında okurken öğrendikleri fikirleri eve getirdiler. Ekonomik kaygılar da rol oynadı. Şehirlerde arazi daha pahalı hale geldikçe, kalın duvarları ve avluları ortadan kaldırarak taban alanını genişletme baskısı vardı. Ve alçak yapılara uygun geleneksel toprak blokları kullanmak yerine, çelik ve beton kullanarak yüksek yapıları atmak daha hızlı ve kolaydı.
Bu çerez kesici yaklaşımın sonucu, binaları Hindistan’ın yüksek sıcaklıklarına karşı daha az dayanıklı hale getirmekti. Bunun etkisi bir zamanlar çok az görünüyordu. Elektrikli fanlar ve klima ile kolayca dengelenebilirdi ve soğutmanın enerji maliyetleri, binalarını sattıktan sonra geliştiricilerin sorunu değildi. “Nerede bir ev [built in the vernacular style] Soğutma için metrekare başına yaklaşık 20 ila 40 kilovat saat enerjiye ihtiyaç var, bugün bazı ticari yerler bunun 15 katına ihtiyaç duyuyor” diyor Ahmedabad merkezli mimar Yatin Pandya. Klima üniteleri, insanların gece uyumasına yardımcı olmak için açıldığında, sokaklara ısı yayarlar ve bu da yerel sıcaklığı, yerel sıcaklığa göre yaklaşık 2°F artırabilir. ABD merkezli çalışmalar. Gündüzleri, yönelimlerine bağlı olarak, camsı cepheler güneş ışığını patikalara yansıtabilir. “Yaratıyorsun [problems] her yöne.”
İklime özgü mimariden uzaklaşma, yalnızca sahiplerinin onları soğutmaya gücü yeten ofisleri ve lüks daireleri etkilemedi. Kentsel alanı ve bütçeleri en üst düzeye çıkarmak için, 2015 yılında başlatılan büyük bir devlet konut programı, büyük ölçüde, gün boyunca eğimli çatılardan daha fazla ısı emen beton çerçevelere ve düz çatılara dayanıyordu. “Sıcak evler inşa ediyoruz. Delhi merkezli çevre politikası uzmanı Chandra Bhushan, yılın belirli bölümlerinde yaşanabilir olmaları için soğutmaya ihtiyaç duyacaklarını söylüyor. Bugün yapım aşamasında olan binaların yaklaşık %90’ının bir bölgenin iklimine çok az dikkat eden modern bir tarzda olduğunu tahmin ediyor ve bu da önümüzdeki on yıllar boyunca artan ısı riskini beraberinde getiriyor.
IIHS direktörü Revi, Hindistan’daki evlerin çoğundan sorumlu küçük zanaatkar inşaat ekiplerinin bile daha modern, standartlaştırılmış tarzlara yöneldiğini söylüyor. Bu ekiplerin nadiren eğitimli bir mimarı veya tasarımcısı olur. “Yani gördüklerini inşa ediyorlar” diyor. “Köy evlerine geleneksel unsurlar koyabilirler ama şehre geldiklerinde şehrin zorunlulukları, şehrin hayalleri tarafından yönlendirilirler. Ve orada uluslararası tarz özlemdir. ”
Hollanda merkezli mimar ve kitabın yazarı Sandra Piesik, Orta Doğu’dan Latin Amerika’ya kadar şehirlerin “küreselleşmiş mimarinin kopyala ve yapıştır dokusunu” üstlenmesiyle, dünyanın dört bir yanındaki gelişmekte olan ülkelerde de benzer değişimler yaşandığını söylüyor. Habitat: Değişen Bir Gezegen İçin Geleneksel Mimari. Küresel inşaat sektörü beton ve çeliği benimserken, yerel malzemeler, tasarımlar ve teknolojiler kalıcı sonuçlarla yer değiştirdi. Piesek, “Bu geleneksel yöntemlerden bazıları, onları daha dayanıklı ve daha büyük bir kentsel ölçekte daha kolay kullanmak için ihtiyaç duydukları teknolojik devrimden geçmedi” diyor. “Bunun yerine odaklandık [perfecting] beton ve çelik kullanımı.
Yerel mimari için bir iklim dönüşü
Hindistan’da, bölgesel olarak daha spesifik mimari tarzları yeniden canlandırmak ve bunları modern teknolojilerle birleştirmek için bir hareket sürüyor. Son on yılda binlerce mimar, özellikle Tamil Nadu eyaletinin doğu kıyısındaki deneysel kasaba Auroville’de toprak duvarların ve çatıların kullanımını teşvik etti; toprak ısı ve nemi emer ve artık daha kararlı sıkıştırılmış blokların geliştirilmesi sayesinde daha büyük ve daha karmaşık yapılar inşa etmek için kullanılabilir. Pandya’nın firması Footprints EARTH, son yıllarda ülkenin en ölümcül ısı dalgalarından bazılarına maruz kalan kuru, sıcak kuzey şehri Ahmedabad’da, binalarını ısıdan korumak için dikkatli yönlendirme ve sarkan çatılar ve duvarlar ve havalandırma için merkezi avlular kullanıyor.
“Artık rotayı düzeltiyoruz” diyor Bangalore merkezli mimar Toprak kullanarak kendi evini ve yüzlerce başka binayı inşa eden Chitra Vishwanath. Daha büyük üniversiteler, öğrencilere iklime özgü bir şekilde inşa etmeyi öğretirken, kâr amacı gütmeyen kuruluşlar ve zanaatkar inşaat firmaları, mimarlara ve küçük ölçekli inşaatçılara bu yaklaşımı öğreten atölye çalışmaları yürütüyor. Vishwanath, “Bugün mezun olan genç mimarlar, iklime karşı son derece hassastır” diye ekliyor. “Bir 5, 10 yıl sonra batılılaşmış binalar bu kadar çok yapılmayacak diyebilirim.”
Vishwanath, iklime duyarlı mimarinin daha geniş çapta benimsenmesinin binaları soğutmak için gereken enerjiyi büyük ölçüde azaltacağını söylüyor. Bu, önümüzdeki yıllarda Hindistan için çok önemli olabilir. 2018’de Hintlilerin sadece %8’inin evlerinde klima varken, daha fazla insan orta sınıfa girdikçe ve ilk ünitelerini satın almaya gücü yettikçe, hükümetin 2019’a göre bu rakamın 2038’e kadar %40’a çıkması bekleniyor. Ulusal Soğutma Planı. Sağlık uzmanları, Hindistan’ın giderek vahşileşen ikliminde AC’nin artık “lüks” olarak görülemeyeceğini ve düşük gelirli haneler için artan kullanımın hem hayat kurtarmak hem de Hindistan’ın ekonomik kalkınmasını desteklemek için gerekli olduğunu söylüyor. Ama bir anda gelecek Hindistan’ın sera gazı emisyonları açısından yüksek maliyet— daha temiz soğutma teknolojileri hızla geliştirilip yaygınlaştırılamadığı sürece.
Hindistan’ın genişleyen inşaat sektöründe geleneksel malzemelerin kullanımının arttırılması, ülkenin emisyonlarında da bir düşüşe neden olacaktır. Geleneksel mimari, karbon yoğun endüstriyel işlemlerle oluşturulan ve binlerce kilometre öteden taşınan beton ve çelik yerine, toprak veya kereste gibi daha doğal, yerel kaynaklı maddeler kullanma eğilimindedir. 2020 kağıt Hintli araştırmacılar tarafından yayınlanan Uluslararası Mimarlık Dergisi Modern malzemeler için kilo başına 2,6 MJ ila 360 MJ ile karşılaştırıldığında, yerel malzemelerin üretiminin kilo başına 0.11 MJ ile 18 MJ arasında gerekli olduğunu buldu.
Hindistan’ın binalarında kullanılan tüm modern malzemeleri yerel muadilleriyle değiştirmek mümkün olmazdı. Teknolojik gelişmeler, toprakla daha büyük, çok katlı binalar inşa etmeyi mümkün kılıyor olsa da, bir gökdelende işe yaramaz. Ve eğimli çatılar ve detaylı pencere gölgelikleri gibi bazı geleneksel özellikler, birçok insanın evlerini inşa ederken göz önünde bulundurması için çok pahalıdır. Belki de en önemlisi: şehirlerde yüksek arazi maliyeti, verandalar ve avlular için yer bulmayı son derece zorlaştırıyor.
Bu zorluklar göz önüne alındığında, Kuriakose, Hint mimarisinin geleceğinin, işlerin elli yıl önce, büyükbabasının beton çatısını kurmadan önceki haline geri dönmek olmayacağını söylüyor. İleriye giden yol, geleneksel mimarların yerel olarak kök salmış problem çözme stratejilerini kanalize etmektir. Örneğin firması, muson mevsimlerinde suyun akmasına izin veren ve ısı emilimini önleyen geleneksel eğimli çatılar inşa etmenin yollarını bulurken, bazı unsurları daha ucuz hale getirmek için betonu birleştiriyor. Yüzyıllar boyunca nesilden nesile aktarılan bilgi sistemini kullanmaya çalışıyoruz” diyor. “Köylülerin eskiden nasıl yaptıklarını körü körüne takip etmemek.”
Ahmedabad mimarı Pandya, bunu başka bir şekilde ifade ediyor. “Sürdürülebilirlik bir formül değildir – Avrupa’da işe yarayan burada işe yaramayabilir” diyor. “Bir doktor gibi, tedaviye ulaşmadan önce hastayı, semptomları, koşulları anlamalısınız.”
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye
Kaynak : https://time.com/6176998/india-heatwaves-western-architecture/