Shekespeare ile birleştirelim bu şiiri. Ne diyordu: "inanıyorum söylediğini candan söylediğine. Ama bugünkü verilen karar yarın bozulur çok kez. Kendi kendimize verdiğimiz sözü tutmak en kolay unuttuğumuz şeydir ne yapsak!" .
Gönlümün ta bam telini geldin de titrettin be Bitirgen. Hayat zorla büyütüyor değil mi...
Kısacık sayfalara sığdığına bakmayın, fırtınalara kafa tutan bir gemi misali bir ömrün hikayesi bu. Gözlerim dolu dolu, yüreğim ağzımda atarken okudum birçokları gibi. Ve sırada üçlemenin son kitabı var, Hayriye ile vedalaşmak için. Içten kalemine sağlık @figo251
Düşünüyorum da, Sabahattin Ali'nin sabah akşam kitaplarını paylaşanların kaçta kaçı aslında onun öldürüldüğünden haberdar? Kürk Mantolu Madonna romanının bile şarkıcı "Madonna" olduğunu zanneden bir zihniyet hakim zira. Her neyse, biz konuya dönelim. Neden öldürüldüğünü anlamak için "sırça köşk" öyküsünü okumak gerek. Bu, birilerini ciddi derecede rahatsız etti. Kimi mi? Bu ülkeyi kim soyuyorsa onu. .
T24 sitesinden bir alıntı: "Ali Ertekin MİT'e gidip demiş ki: Ben Sabahattin Ali'yi kaçıracağım. Kaçmak istiyormuş. "Aman" demişler, "Sabahattin Ali'yi temizle yolda. Böyle haini vatandır, şöyle haini vatandır, mutlaka temizle" savcı anlatıyor bunları. Ondan sonra, şoförün dediği gibi, Edirnekapı'dan Ali Ertekin'i almışlar kamyona. Çatalca'da mı, Çorlu'da mı ikisi inmiş. Beraber gidiyorlarmış. Tam sınıra yaklaştıkları sırada dinlenmek için, mola için bir yere oturmuşlar. Sabahattin kitap okumaya başlamış. O da kafasına güm diye vurup öldürmüş. Öldürdülten sonra da MİT'in kendisine vermiş olduğu görevin yerine getirildiğinin ispatı için, İstanbul Savcısı'nın bize gösterdiği çantasının içine Sabahattin'in hüviyetini belgeleyecek dişlerini, gözlüğünü vesairesini doldurmuş ve bunu alıp Çengelköy'de mi bir yere, yani oturduğu evin bahçesine gömmüş. MİT de sormamış buna "Tevsik et öldürdün mü, öldürmedin mi?" diye. Vakta ki bu ceset bulunmuş, bu sefer polis tahkikata başlamış MİT'ten habersiz. İzi süre süre, Ali Ertekin'e gelmişler ve enselemişler. Ali Ertekin enselenince, "Ben öldürdüm" demiş. Ali Ertekin de Emniyet Birinci Şube ile Mit'i ayıramıyor. "Bunların ikisi de aynı teşkilattır" diye düşünüyor ve "Ben öldürdüm Sabahattin Ali'yi" diyor. "Yalan söylüyorsun ispat et" demişler. Bunun üzerine gidip bahçesine gömdüğü çantay çıkarmış, içindekileri göstermiş. "Ha öyle mi, gel bakalım efendi" deyip, atmışlar içeri. Ali Ertekin tevkif edilince MİT ayaklanmış, 'Eyvah rezalet meydana çıkacak' diye. Adliyeye müracaat etmiş, "Aman bu durum açıklanmasın."
İlk defa pdf den okuduğum bir kitaptı o yüzden fotoğrafımı yeni ailem #kitapagacibursa@gizemozanaslan ‘dan ödünç alıyorum
Kitabın hikaye olarak kurgusunu beğendim ama anlatışını betimlemeleri ve hissedilmesi gereken coşkuyu pek yakalayamadım yada artık aşk’a inancım kalmadığı için pek o taraflı olmadım. Kitap beni son sayfasında yakaladı her insanoğlu ölümü ve hayatı ancak değer verdiği insanları kaybedince sorgular sürekli sorgulama halinde olduğum içinde son sayfa beni çok etkiledi: “ Kayıtsız dudakların ulaştırdığı ölüm haberini.
Duygusuzca dinledim... » sözlerini hatırladım.
Ah gençlik! Hiç bir şey umursadığın yok senin. Sanki dünya nimetlerinden faydalanman sona ermiyecekmiş gibi... Kedere, acılara, aldırdığın yok, onlarda bile hoş bir yön bulursun. «Ben yaşıyorum ya !... » diye böbürlenirsin. Çünkü günlerin nasıl yıldırım hıziyle ardı ardından koştuğunun farkında değilsin şimdilik.
Senin güzelliğinin sırrı belki de herşeyi yapabilmenin gücünde değil, bunun imkânına inanman“dadır. Gücünü değerinden daha çok ciddiye alarak, «Ah, zamanımızı boş şeylerle öldürmeseydik neler yapmazdık !... » diye içten bir inançla söyliyebilene ne mutlu!
Kendimi düşündüm. İlk aşkımın hayali üzerine eğilirken sadece kısa bir ân , hafif bir mahzunlukla anmıştım onu. O anlarda bile içim bugünle yarına ait düşüncelerle, çeşitli plânlarla doluydu.
O günler de geldi geçti. Bugün hayatım yavaş yavaş soğuk kışa girerken baharımda yaşadığım tatlı fırtınadan kalan hâtıralardan daha temiz, daha değerli neyim kaldı?”
İnsanı tanıyabilmek için elbette çocukluğu hakkında detaylı bilgi sahibi olmak en önemli detaydır. İçine doğduğu aile, büyüme şekli, çevresel faktörler ve daha birçok farklı etkenle oluşan karakterin çözümünü yapmak her babayiğidin harcı olmasa gerek.
Birçok farklı şeye dikkat ederek tanımaya çalıştığımız insanoğlu yine de sürprizlerle dolu. Sanıyorum en güzeli de bu sürprizleri barındırıyor olması. “İlk defa ayağa kalkan bir çocuk, yepyeni bir dünyaya girer ve daha o anda, kendisine düşman olan bir ortam içerisinde bulunduğunu hisseder. Yapmaya çalıştığı ilk harekette, özellikle ayağa kalkıp da yürümeyi öğrenmesi ile birlikte çeşitli derecelerde güçlüklerle karşılaşır ve bu güçlükler onu ya kuvvetlendirir ya da gelecek için her türlü umudunu yitirmesine yol açar.”
Sanırım bu alıntı insanoğlunun tüm yaşamının da ilk adımını temsil ediyor. Hayata bakışımız çocukluğumuzda şekilleniyor. #alfredadler den #insantabiatinitanima yı #kitapagaciicseldonusumkulubu ile okuduk. Benim için içine girmesi zor bir kitap oldu. Hatta zaman zaman çokça sıkıldım ama özellikle çocuk yetiştirenlerin okumasını ısrarla tavsiye ederim.
.
.
. #kitap#okuyorum#okudumbitti#okumahalleri#neokuyorum#bookstagram#okudukcabuyurinsan#kitapagaci#kitaplaryolda#isbankasiyayinlari