Eski ve nadir bilgilerin bir deposu olarak manastır kavramı, batı kültüründe popüler bir kavramdır. Belki de en ünlüsü Umberto Eco'nun Gülün Adı'nda tasvir edilen manastır yerleri , Yüzüklerin Efendisi gibi popüler dizilerde yer almıştır ., Harry Potter ve Taht Oyunları. Buna rağmen, tarih yazımı -yani tarih yazımı- muhtemelen ortaçağ manastırlarında yazılanları ve okunanları hayal etmeye çalıştığınızda akla gelen son metin türlerinden biridir. Bununla birlikte, tarih yazıcılığının yetiştirildiği ve yoğun olarak kullanıldığı yerler manastırlarda olmuştur. Erken Orta Çağ hakkındaki bilgilerimizin çoğu, bu topluluklarda yazılmış metinlerden geliyor. Manastır hayatı, zamanın hesaplanması ve tarihin yazılması arasındaki ilişki bu blogun konusudur.
Manastır hayatı, ayin ve kanonik saatler tarafından yönetildi ve yapılandırıldı. Her gün, 'saat' olarak bilinen sekiz sabit dua okundu ve bir hafta boyunca, ayinler sırasında 150 Mezmur'un tamamı söylendi. Noel, Ödünç Verme, Paskalya ve Tüm Ruhlar gibi önemli olaylar, önemli ayin hizmetleri veya ek ritüellerle kutlandı. Ancak bu olayların bazılarının takvimde sabit bir tarihi yoktur; örneğin Paskalya tarihi, ayın evrelerine ve baharın başlangıcına bağlıdır. Bu tarihleri her yıl yeniden hesaplamak yerine, astronomik ve matematiksel bilgiler Paskalya Tablolarının oluşturulmasında birleştirildi: Paskalya'nın ilgili tarihlerine sahip yıl listeleri.
Bu listeler, önemli bayramların ne zaman kutlanacağını bilmek için kiliseler, manastırlar ve diğer dini kurumlar tarafından tutuldu. Zamanla, o yılın dikkate değer olayları hakkında tesadüfi açıklamalarla desteklendiler. Bunlar herhangi bir şey olabilir, ancak çoğunlukla tartışılan taç giyme törenleri, ölümler, doğal olaylar ve yazarın kendi manastırındaki olaylar. Girişler daha uzun ve daha ayrıntılı hale geldi, ayrıca stil ve tonda daha fazla anlatı oldu. Dokuzuncu yüzyıla gelindiğinde bu çerçeve tamamen geliştirilmişti ve tür, yıllıklar veya yıllıklar ("yıllık kitaplar") olarak bilinen kıta Avrupası'nda bulunuyordu.
Aşağıda: Annals of Petau'nun her yıl için kısa girişleri gösteren erken bir kopyası ('Anno' ile başlayan)
Bu yıllıkların kapsamı ve okunması manastır çevreleriyle sınırlı değildi. Manastırın yalnızlık ve dünyevi ilişkilerden uzaklık idealine rağmen, manastırlar Karolenj döneminin siyasi ve entelektüel dokusunun büyük bir parçasıydı. İnsanlar ve Tanrı arasında aracılar olarak, keşişler ve rahibelerden sürekli olarak dua etmeleri istendi: ölen bir sevilen için, bir diyarın iyiliği için, savaşta zafer için. Karşılığında onlara zenginlik ve büyük mülklerin mülkiyeti verildi. Piskoposlar ve başrahipler imparatorluk mahkemelerine uğruyor ve siyaseti etkileyebilecekleri önemli görevlerde bulunuyorlardı. Rahipler saray okullarını yönetti ve soyluların oğullarına okuma, yazma ve edebiyat öğretti. Tersine, imparatorlar kilise konseylerine başkanlık ediyor ve aktif olarak teolojik tartışmalara katılıyordu.
Aşağıda: Sanatçının Aachen'deki imparatorluk sarayındaki günlük yaşam izlenimi (yaklaşık 1942), yaklaşık. 800. Beyaz palliumlarıyla tanınan üç din adamı, krala tavsiyelerde bulunan ve gençlere öğreten görülebilir.
Sekizinci ve dokuzuncu yüzyıllarda - her iki bölgenin de Karolenj İmparatorluğu'nun bir parçasını oluşturduğu bir dönemde - Fransa ve Almanya hakkında bilinenlerin çoğu yıllıklardan geliyor. Bunların en ünlüleri Kraliyet Frank Annals, Annals of Fulda, Annals of Saint-Bertin, Annals of Saint-Vaast ve Annals of Lorsch'tur. Coğrafi konumları (örneğin Saint-Bertin kuzey Fransa'da, Fulda Almanya'nın merkezinde yer alır) nedeniyle kapsam ve ayrıntılardaki bazı farklılıklara rağmen, bu yıllıklar tutarlı bir anlatı sunar.
Aşağıda: Annals of Fulda'dan 871, 872 ve 876 yıllarına ait girdileri içeren bir parça .
Tarih yazıcılığının faydası Karolenj hükümdarları tarafından iyi anlaşılmıştı. İktidara yükselmelerini zekice meşrulaştırmak için onu siyasi bir araca dönüştürdüler. Karolenj hanedanı, Charlemagne'nin tahta çıkmasından sonra iktidara ancak son zamanlarda kavuşmuştu. Ondan önce, önceki Frank hanedanı Merovenjlerin 'Saray Belediye Başkanları' (bir tür başbakan) idiler. 751'de Charlemagne'nin babası Kısa Pepin bir darbe yaptı ve son Merovenj kralını tahttan indirerek tahtını kendisi aldı.
Kraliyet Frank Yıllıkları, Merovenjleri etkisiz, zayıf yöneticiler olarak tasvir etti ve Saray Belediye Başkanları olarak Karolenjlerin, son Merovenj krallarının kuklalardan biraz daha fazlası olmasıyla birlikte, etkili bir şekilde gerçek güç uyguladıklarını iddia etti. Yeni hanedanın meşruiyeti, iki unsurun vurgulanmasıyla daha da güçlendirildi: Papa'nın gücün devrini onaylaması ve Pippin'in eski bir gelenek olduğu üzere Franklar tarafından resmi olarak seçilmesi.
Üstte: Son Merovenj kralı III. Childeric'in 17. yüzyıldan kurgulanmış bir tasviri. Sağ üstteki metin Karolenj Belediye Başkanlarının gücünü gösteriyor: Childeric'in Charles Martel tarafından tahta nasıl geçirildiğini ve dokuz yıl sonra Kısa Pippin tarafından bir manastıra nasıl zorlandığını anlatıyor.
Böylece, ortaçağ tarihyazımı, kökenini manastır çevrelerinde buldu. Bu ilk bakışta şaşırtıcı görünse de, Paskalya tarihlerini hesaplama ihtiyacının, kişinin kendi topluluğunun tarihini takip etme arzusunun ve manastırların Orta Çağ'ın başlarında oynadıkları giderek seküler rolün mantıksal bir sonucudur. . Yol boyunca bir yerde, tarihyazımı orijinal litürjik işlevinden uzaklaştı ve kendi başına önemli bir tür haline geldi.