Baba ve kız kardeşi Leningrad'ın ablukalarıdır. Ablukanın başlangıcında babası 4 yaşında. Açlıktan ölmek üzere olan ama şehri teslim etmeyen şehrin sakinlerinin önünde şapkamı çıkarıyorum. 900 abluka günü ... Sivil kayıplar: Bombardıman ve bombalama sırasında 16 öldü, 747 açlıktan öldü ... Ama şehir pes etmedi. Kahramanlara sonsuz hafıza!
Baba büyükbabam topçuyla savaştı, Nevsky Piglet'te Kızıl Yıldız Nişanı aldı, yaralandı, Bükreş'e ulaştı, canlı döndü. Kuşatılmış şehrin savaş kayıpları: 332 öldürüldü. 059 savaş dışı kayıp, 24 - eksik. Büyükbaba bile Rumenlerin çingene gibi olduğunu hatırlattı. Başka bir şey söylemedi. Sadece bir bölüm - Kızıl Köy altında, bir enstrüman için bir kabuk için bir kabuk yayınladıklarında - tank doğrudan ateş ve - bir tank kabuğunun bir parçası tarafından yaralanan hesaplamasının bir Yahudisinin geri çekilmesi için vurulması istendi, ancak Almanları atmamak için ... Onu gerçekleştirdiler.
Annem büyükbabamı, 184 yaşındaki Giaginky Cavus'un yardımcı şef yardımcısı S. P. Kasyanenko'yu hatırlıyorum. 3 Mart 1942'de Dnipropetrovsk bölgesindeki Osadche köyünün altına düşen bir alay. Büyükbaba ve alay askerleri, büyük ölçüde alay komiseri A. Potryasaev'in (ona yay) torunu sayesinde, akrabalar olarak, alayın ölümünün ve 64. Cav'in bir dizi başka bölümünün durumunun farkında olduklarını hala resmen açıklamıyoruz. Mart 1942'nin başlarındaki bölümler.
Büyükbaba Kuban'da yaşadı ve 1941 sonbaharında Kızıl Ordu saflarına alındı. Teknik okul mezunu olarak, genç subay rütbesini aldı ve Giaginsky köyünün Adyghe gönüllüleri (Çerkesler) arasından alınan 184 süvari alayına atandı, alay daha sonra Giaginsky'nin askeri bayrağı ve adını aldı.
Ekim 1941'de Teğmen General F.N. Remizov'un 56. ordusunun bir parçası olan Giaginsky alayına, Don Nehri'nin güney kıyısında, Bagaevskaya-Don bölümünü kapsayan ve düşman tanklarının ve motorlu piyadelerin nehri geçmesini önleme görevi verildi. Aynı zamanda, alay tüm geçitleri bir patlamaya hazırlamak ve imha edilmeye hazır olmakla görevlendirildi. Don 10-12 dereceye ulaştı. Ancak, tüm zorluklara rağmen, askerler sıkı ve sürekli çalıştılar, savunmalarını geliştirdiler ve düşman saldırılarını püskürtmeye hazırlandılar. Faşist komuta, tüm dünyayı “yeni büyük bir zafer hakkında” havaya uçurdu, kelimenin tam anlamıyla bir hafta sonra Klest’in tank ordusu olan Avrupa’da yıkıcı bir kasırga tarafından süpürülen bu "yenilmez" ordunun, 30 bin ölü ve yaralıyı yitirdiğini varsayarak 275 tank, 350 top ve havan topu, 80 uçak, 4435 araç, ”
- 2012 yılında Giaginsky bölge gazetesi "Red Banner" ı yazdı.
Alay, Kasım 1941'de Rostov-on-Don'un Nazilerden ilk kurtuluşuna ve Ocak 1942'de Kızıl Ordu'nun Borovenko-Lozovsky saldırı operasyonuna katıldı. Evet, savaşın başında olanlar vardı ...
Şubat sonlarında - Mart 1942 başlarında, alay 186. Kurgan Süvari ile birlikte. alay, Kafkasya'ya koşan "Güney" Ordu Grubu'nun mekanize birimlerinin önünde, Osadche köyü yakınlarındaki savunmayı işgal etti. Komuta haklı olarak en iyi savunmayı bir saldırı olarak değerlendirdi.
Sekiz kez süvarilerimiz Nazileri devirerek köyü ele geçirdi. Yedi kez havadaki baskın örtü altında Wehrmacht tanklarının karşı saldırıları tarafından geri atıldı havacılık LuftWaffe. Sonra süvari birimleri köyde kuşatıldı ve yok edildi. Savaşlarımız zaten Almanların altında olan yerel sakinler tarafından gömüldü.
"Nazilere teslim olan korkak Kafkasyalılar" teorisinin amatörlerinin dikkatini çekiyorum: alay, bundan önce, binicilik kuvvetinde sekiz kez, köy faşistleri - tanklar ve motorlu piyadelerden kaçarak imha edildi. Ve kimse geri dönmedi. Ve kimse vazgeçmedi. Yerel halk ölüleri, salgın hastalıklardan korkan, zaten işgalci olan yetkililerin önderliğinde köyün eteklerine toplu bir mezarda gömdü. Süvari adamlarının ana bölümünün hala eksik olduğu bildiriliyor - mezarda yüzün altında isim doğru bir şekilde oluşturmak mümkün oldu. Kafkas arkadaşlarımın dikkatini buna çekiyorum: Aynı mezarda, vatanına dürüstçe görevlerini yerine getiren birçok vatandaşınız yatıyor.
Bu savaşlarda alayın 750 savaşçısı kaybedildi, bunun sonucunda alayın ve bölünmenin meydana gelen yeri doldurulamaz kayıplarla bağlantılı olarak dağıtıldığı, personel diğer birlikleri görevlendirdi.
İtiraf ediyorum, bir kariyer subayı, profesyonel bir askeri adam, hala tam olarak anlayamıyorum: kendinizi bir at üzerindeki tanklara atmak için Anavatanınızı sevmeniz gerekiyor ... Eh, açık - bir at bir piyadeden daha hızlı bir ateş çizgisinden geçiyor ... onu daha hedeflenmiş bir mesafeden atabilirsiniz ... Ama süvari çok daha büyük bir hedef ve büyükbabamız bunu anlayamadı ...
Düşenin hatırası layık olacak!