Son zamanlarda, Yaşam Tarzı işi gibi bir fenomen hakkında giderek daha fazla düşünüyorum. Ve bugün düşüncelerimi sizinle paylaşmaya karar verdim - peki, bu konuda sizinkini bilmek ilginç olurdu. Yaşam tarzı işi kavramı hayatımda giderek daha sık yanıp sönüyor ve orada olanlar neredeyse bunun bir parçası haline geldi.
Ve en önemlisi - ve beni çevreleyen insanların hayatlarının bir parçası. Ancak kariyer kelimesi gittikçe daha az kullanılıyor ve üniversiteden mezun olduğumda bir şekilde arka planda tamamen kayboluyor - her şey tam tersiydi ve bu tür düşünceler aklıma bile gelmedi. Böyle bir kavramı da duymadım.
Yaşam tarzı işinin tanımına ilk kez, muhtemelen altı ay önce rastladım. Hayır, bu ifadenin anlamını kesinlikle anladım, ama asla ciddi bir şekilde düşünmedim. Sadece sokak yemeklerine ve genel olarak Asya mutfağına olan tutkum dönemindeydi, bu yüzden sürekli yeni yemek blogları arıyordum ve kasetim bolluklarıyla patlıyordu.
Türkiye'ye gittikten ve anavatanında gelecek vaat eden bir işi ve Norveç'teki bir işletme okulunu geride bıraktıktan sonra, başlangıçta kocasının akrabalarına aile restoranında yardım ederek ve yeni kültür ve mutfak öğrenerek yemek pişirme tutkusuna kendini teslim etti.
Şimdi, birkaç yıl sonra, kendi küçük işletmesi var - Olya neredeyse her hafta İstanbul'da yemek dersleri ve yürüyüş turları düzenliyor.
Bir iş imparatorluğu kurmayacak, bir aşçılık okulu açmayacak veya turlarını yürütmek için rehberler tutmayacak. Onları haftada birkaç kez ve büyük gruplar için de daha sık tutun. Neden? Bu hobiye ek olarak, hayatta bir yer bulmak istediğiniz birçok kişi var ve ayrıca akrabalar, arkadaşlar, kocalar, en sevdiğiniz kitaplar da var. Evet, milyonlarca kazanmıyor, ama yine de somut bir gelir getiriyor.
Ancak yaşam tarzı işinin özü budur - yaptığınız iş, hobilerinize müdahale etmeden, sadece yaşam tarzınıza uymaya çalışmak, arkadaşlarınızla ve ailenizle iletişim. Ve tam tersi değil, para, kariyer, iş geliştirme için sonsuz bir yarıştayken, zor derecede önemli bir şeyi kaçırırsınız.
Bu yüzden, yaklaşık 10 yıl önce bir kez, arkadaşlarım da gözlerini yakan ve tüm boş zamanlarını tüketen şeylere - fotoğrafçılık ve seyahate - kendilerini tamamen adamak için kariyerlerinden vazgeçtiler. Blogları sayesinde, hayatımda bir sokak yemeği kültü ortaya çıktı - tüm bu renkli Asya pazarları, raflardaki anlaşılmaz şeyler, birkaç dakika içinde birçok restoranın sadece hayal ettiği bir yemek hazırlanacaksınız.
Neden? Çünkü tarifler nesiller boyu aktarılır ve eylemler yıllarca çalışır. Sonuç olarak, en çok zevk aldıkları şeyi yaparak ilham veren insanların başka bir hikayesi. Ve bence, fakir değiller, ama özel jetlerle uçmuyorlar ve büyük olasılıkla arzu etmiyorlar.