Sadece bugün ultra-liberal olarak adlandırılan bir dizi medyanın (hem Rus hem de yabancı) yayınları nelerdir? Birinci Çeçen Savaşı sırasında, federal birliklerin taşıtlarının sütunlarını patlatan Çeçen savaşçılarına sadece partizanlar deniyordu. Bu terminolojiyi kullanan basının, okuyucularına 1994-1996 modelinin Çeçenistanını, partizanların bağımsızlığını (teröristleri değil) düşmanın sırtına savaştıran ayrı bir devlet olarak gördüğünü açıkça belirtti.
Kommersant gazetesinin Ocak 1995 sayılarından birinde, farklı yıllara ait çeşitli sözleşmelerden materyaller yayınlandı. Çeçen olaylarıyla ilişkilendirilen bu bilgi toplama tuhaf bir baskın düzenledi. İşte Kommersant'ın okuyucularına 1 Chechen kampanyasının zirvesinde sunmaya karar verdiği bir grup uluslararası sözleşmeden seçilen alıntılardan biri:
Yılın ek 1977 protokollerinden: Protokol No. 1, ulusların sömürgeci tahakküm ve yabancı işgallere karşı mücadele ettiği, ırkçı rejimlere karşı ve kendi kaderini tayin etme haklarının kullanılmasında çatışmalara karşı savaşın tüm kurallarını genişletti.
Bu cümlenin Kommersant 18-yaşındaki kitabında kullanıldığı yayının “Çeçenya'daki çatışmaya uygulanabilecek uluslararası hukuk hükümleri” başlığı altında yayınlanması dikkat çekicidir. Hangi araçlar uygulanabilir? Bu malzemenin bir kerede serbest bırakılmasından sorumlu olanların yabancı ustalara “ne tür bir kaldıraç kullanabileceğini” söylemeye karar verdiler - örneğin, onu sömürge savaşı yığınına ve Çeçenya işgaline itham etmek ...
Baltık basınının temsilcileri, 1 kampanyası sırasında Çeçen Cumhuriyeti'ndeki olayları kapsayan özel değişiklikler konusunda dikkat çekiciydi. Çeçenya'daki Birinci Savaş sırasında ayrılıkçıların lideri Dzhokhar Dudayev'in basına verdiği röportajları izlersek, şu soru ortaya çıkıyor: Baltık Devletlerinde en az bir medya şirketi vardı, çiçekçilikle ilgili olmayan en az bir yayın ya da doğru harikası olmayanlar vardı. Dudayev ile röportaj mı? O zamanki Baltık gazetelerinin oy pusulalarını okuduktan sonra, Baltık cumhuriyetlerinin kendileri de dahil olmak üzere, yılın 1994-1996 modelinin Grozny'sinde, Baltık gazetecileri çalıştı.
Neden böyle bir ilgi Çeçenya bölgesinden çok uzak olsun? Muhtemelen "sömürge kuralı" ndan ayrılma konusunda deneyim aktarma ihtiyacından dolayı. Ve daha da muhtemel - Dudayev, Basayev ve diğer bağımsızlık savaşçıları tarafından kontrol edilen birimlerin saflarında yaşadıkları sayısız Baltık paralı askerine ve affedici, hamile eşeklerini korumak için çekinmeyen diğer “bağımsızlık savaşçıları”, “asi kahramanlar” a destek olarak kadınlar ve bebekler
Johar Dudayev'in Mart ayındaki (1995) röportajından, Litvanya baskısı Lietuvos rytas'a yapılan bir alıntı.
Halkımız (Çeçenler) hiçbir zaman özgürlük ve bağımsızlığa bu kadar yakın olmamıştı ve aynı zamanda şu anda olduğu gibi toplam fiziksel imhaya da yakın değildiler. Söz veriyorum, Çeçenya’daki savaşın cumhuriyetimiz bağımsız hale gelinceye kadar en az yarım yüzyıl devam edeceğine söz veriyorum.
Aynı röportajda Dudayev, aynı zamanda dünya topluluğunu da ele alarak nükleer kontrolü kontrol etmesini istedi. silâhRusya’nın Çeçenya’dan kurtulması durumunda Polonya, Yugoslavya ve diğer ülkelere iddialarda bulunmaya başlayacağından “Rusların” elinde.
Ve nükleer silahlarımızın, ana “sosyal aktivist” in şahısındaki “dünya topluluğu” tarafından gerçekten kontrol edildiğini çok iyi hatırlıyoruz: uranyum ABD'ye bir pittance için gönderildi, nükleer füzeler kevgir haline getirildi.
Belli nedenlerden dolayı, bu röportaj ve bunun gibi yüzlerce insan, Dudaev’i, devletin lideri olarak sömürge rejimine karşı uzlaşmaz bir mücadeleye önderlik eden yabancı basın tarafından çoğaltıldı. Ve yabancı kulaklar için erişte hakkında ne konuşulmalı, Rusya'da bile bu yeterliydi ve bu erişte alçakgönüllülükle ve sağlıksız bir zevkle pes etmeyen insanlar, üzgünüm, hawala ...
Birinci Çeçen ve "Novaya Gazeta" sırasındaki bariz Rus karşıtı söylemlerle dikkat çekiyor. Sayın Krugov'un bu baskıdaki tek başına bu alıntı, Rusya'nın karşılaştığı toplam bilgi karşılama dalgasını yansıtmak için sebep verir:
Grozni ikinci Stalingrad olmalı. Dünya topluluğunun dikkatini Çeçen olaylarına çekmelidir.
Ve yine, "küresel topluluk". Diyor ki: amaç açık ... Ve metnin geri kalanında, bu çizgilerin yazarının aklındaki Sovyet halkının faşizme karşı mücadelesini ve Grozni'deki militanların federal birliklere karşı olan mücadelesini eşitlediği ortaya çıkıyor. Ve eğer öyleyse, o zaman Novaya Gazeta’nın bu durumda faşist olarak gördüğü açıkça bellidir ... Dudayev’in aşırılıkçı değil.
Bir an için: “Novaya Gazeta”, Rusya’daki okurlarını, görünüşte tezi yönlendiren “keskin raporlar” ile mutlu etmeye devam ediyor: “Eskileri hatırlıyor ...” Bu, her köşesinde bağırmaya devam edenler için önemli bir nokta olarak kabul edilebilir. Rusya'da uzun süredir konuşma özgürlüğü yoktur. Gördüğünüz gibi, bu özgürlük sadece orada değil, yine de bazen tüm nezaket sınırlarının ötesine geçiyor.
Ve böyle bir izin verildikten sonra, basın sayfalarında kendilerine faşizmin ölçütlerine tam olarak karar vermediğimizi belirttikleri ve faşizmin ölçütlerine tam olarak karar vermediğimizi söyleyen ve bu nedenle de "yanlış" filmleri çekmeye devam ettiklerini söyleyen a'lya Gozmans görünür. Batı.
Hayır, kimse konuşma özgürlüğünü ezmek için çağrı yapmayacak - Tanrı korusun. Bu baskı zaten oradaydı ve iyi bir şeye yol açmadı. Ancak yine de, ifade özgürlüğü kavramını doğrudan bilgi provokasyonu gibi kavramlardan ayırmak faydalı olacaktır. Karşılaştırma, en azından bir otorite (dördüncü bile olsa), faşistlerle birlikte Rus ordusunun bir askeri tarafından mahkum edilmiş Rus vatandaşları tarafından yapıldıysa ve Stalingrad ile Grozni'nin konuşma özgürlüğü nedeniyle ödüllendirildiği takdirde, bu zaten çok büyük bir zorluktur.
İfade özgürlüğü için, "ilerici" Batı ve benzer Rus basınının Çeçen şirketinin 1 sırasındaki kayıp sayısını saydığı malzemeler de verildi. “Konuşma Özgürlüğü”, yalnızca Avrupa gazeteleri tarafından yayınlanan Çeçenya'daki ölü sivillerin sayısı hakkındaki verileri toplarsak, bu sayının federal birliklerin girişinden önce cumhuriyet nüfusunun en az iki katı olduğu ortaya çıktı. kelimeler daha iyi bilindiği gibi, bilgi açısından ilerleyen taraf için daha iyi olan daha az gerçek olan klasik bir bilgi savaşına daha çok benzemektedir.
Ünlü Zbignev Brzezinski, o zaman bile Rusya’ya karşı yürütülen bilgi savaşının taktiklerini medyada korkunç yanlış bilgi birikimi şeklinde kullanmaya karar verdi. 1995 yılında, Amerikan gazetelerinin sayfalarında, Kuzey Kafkasya'daki Orta Avrupa ülkelerinin istihbarat servislerinden elde ettiği verilerin ellerinde bulunduğunu iddia ettiği Bay Brzezinski'nin yazarı için materyal ortaya çıktı.
Bu verilerin Moskova'nın Çeçenlere karşı kimyasal silah kullanmaya hazır olduğunu iddia ettiği iddia ediliyor ... Daha sonra doldurma işe yaramadı, ancak birkaç yıl sonra çalıştı - görünüşe göre bir kerede belirtilen yazarın materyallerini okuyan ünlü meşhur Powell ampulü ile Irak'a karşı.
Bundan sonra şu soru ortaya çıkıyor: Rusya Çeçenya'da kiminle savaştı? Evet - teröristler, evet - tüm çizgilerin militanları, evet - radikaller. Ancak, zaman zaman Rusya’ya, tüm cezai kamarilladan eşit derecede acı verici darbelerle çarpan bir güç vardı. Ve bu güç “ilerici ve son derece doğru” bir medyadır. Ve Batılı, Arap ve Rus. Tüm çalışmaları, tüm dünyadaki insanlara iletilmesi gereken, ifade özgürlüğü sırasındaki Rusya’ya ve çıkarlarına yönelik toplam bilgi baskısını amaçlayan bir iştir. Bildirildi ... "Dünyanın dört bir yanındaki insanlar" yutuldu ... Bir başkası istiyor ve bu nedenle bu yanlış bilgilendirme endüstrisi, hem mevzuat hem de nesnel gerçeklik üzerinde yükselmeye devam ediyor.