bir toplum ortak ilgi alanlarıyla karakterize olan ve kendine özgü kültür ve kurumlara sahip olan bir grup bireydir. Bir "toplum", Nuer gibi belirli bir etnik gruba, İsviçre gibi bir ulus devlete veya Batı toplumu gibi daha geniş bir kültürel gruba atıfta bulunabilir. Dini, yardımsever, kültürel, bilimsel, politik, yurtsever veya başka amaçlar için bir araya getirilmiş örgütlü bir grup da bir toplum olarak kabul edilebilir.
İnsanoğlu temelde sosyal yaratıklardır, arzu ve diğerleriyle yakın ilişki içinde olma arzusu ve gereksinimi vardır. Aileden başlayarak insan yaşamı, fiziksel, zihinsel ve manevi öğelerin karşılıklı bağımlılık ve paylaşımlarından biridir. Toplumlar içinde ve toplumlar arasındaki çatışmalar, insanlık tarihinin baskın özelliği olmasına rağmen, tüm toplumlar, içinde (üyelerin mutluluğunu ve güvenliğini sağlamak için) uyumu sürdürmek için çaba gösterir ve en azından daha yakın zamanlarda, çoğu, çeşitli toplumlar arasında uyumu arar. herkes için bir barış ve refah dünyası kurma çabalarında.
Köken ve kullanım
Dönem toplum on beşinci yüzyılda ortaya çıkmış ve Fransızlardan türemiştir. Societe. Fransızca kelimesi, sırayla, Latincede kökeni vardı. Societas, "başkalarıyla dostane bir ilişki" SOCIUS "Arkadaş, ortak, yoldaş veya iş ortağı" anlamına gelir. Toplum anlamında esastır, üyelerinin ortak bir amaç veya ortak özellikleri, genellikle ortak bir kültürü bazı ortak kaygılarını veya ilgilerini paylaşmalarıdır.
Toplum ve kültür benzer kavramlardır, ancak kapsamları farklıdır. Bir toplum birbirine bağımlı bir topluluk iken, kültür bir nitelik Bir topluluğun üyeleri: bireyleri birbirine bağlayan değişen modellerin ağı. Örneğin, Clifford Geertz, "toplum" un sosyal ilişkilerin asıl düzenlemesi olduğunu ve "kültür" inançlardan ve sembolik biçimlerden oluştuğunu öne sürdü. Edward Burnett Tylor 1871’de “geniş etnografik anlamıyla ele alınan kültür ya da medeniyet, insanın bir üyesi olarak edindiği bilgi, inanç, sanat, ahlak, hukuk, gelenek ve diğer yetenek ve alışkanlıkları içeren karmaşık bir bütün olduğunu yazdı. toplum."
Sosyal bilimler çalışmasında "toplum", yarı-kapalı bir sosyal sistemi oluşturan bir grup insanı ifade etmek için kullanılmıştır; bu, çoğu etkileşimin gruba ait diğer bireylerle olduğu bir gruptur. Sosyolog Richard Jenkins'e göre, bu terim insanların karşı karşıya olduğu bazı önemli varoluşsal konulara değiniyor:
- İnsanlar nasıl düşünüyor ve bilgi alışverişinde bulunuyorlar. Duyusal dünya, insan deneyiminin sadece bir kısmını oluşturur, bu yüzden dünyayı anlamak için soyut, yani toplumdaki insan etkileşimi düşünmeliyiz.
- Birçok fenomen bireysel davranışa indirgenemez. Belirli koşulları açıklamak için "parçalarının toplamından daha büyük" bir şeyin görüşüne ihtiyaç vardır.
- Kollektifler çoğu zaman bireysel üyelerin ömrünün ötesine geçerler.
- İnsan durumu her zaman duyularımızın kanıtlarının ötesine geçmek anlamına geliyordu. Başka bir deyişle, hayatımızın her yönü kollektif anlamda bağlantılıdır.1
Siyaset biliminde, "toplum" genellikle insan ilişkilerinin bütünlüğünü, genellikle Belirtmek, bildirmek, bir bölgedeki kural veya hükümetin araçları:
Demek istediğim, devlet dışı ekonomik güçle ortaya çıkan ayrıcalıkların ve egemen konumların toplamının, yani insan ve erkek arasındaki tüm doğal ilişkilerin ve kurumların kavramlarının bütünlüğü olan Toplum derken… -Franz Oppenheimer |2
Bununla birlikte, bazı teorisyenlerin, özellikle Marksistlerin, “toplum” diyebileceğimiz bir varlık olmadığını savundukları belirtilmelidir. Toplam olarak bir toplum kavramı sosyal ilişkiler Bir toplumun üyeleri arasında toplumun sadece toplamın olduğu perspektifiyle çelişir. bireyler Bir bölgede, başka bir düzeyde tanımlanabilecek olanın ötesinde bağımsız bir varlığı veya özellikleri yoktur.
Karl Marx'ın görüşüne göre, insanlar aslında, zorunlu olarak ve tanım gereği, “mağdur yaratıklar” ın ötesinde, sosyal işbirliği ve dernek dışında hayatta kalamazlar ve ihtiyaçlarını karşılayamazlar. Bu yüzden onların sosyal özellikleri, büyük ölçüde nesnel olarak verilen, doğuştan damgalanan ve sosyalleşme süreçleriyle doğrulanan bir gerçektir; ve Marx’a göre, maddi yaşamlarını üretmek ve çoğaltmak için, insanlar mutlaka “kendi isteklerinden bağımsız” olan üretim ilişkilerine girmelidir.
Buna karşılık, sosyolog Max Weber, insan eylemini bireyler tarafından eyleme eklenen öznel anlamlar sayesinde, "başkalarının davranışını hesaba katar ve bu nedenle gidişatına yönelirse" "sosyal" olarak tanımladı. Bu durumda, "sosyal" alan gerçekten de bireyler arasındaki kesişmeyen ilişkilerde var olmakla birlikte, bu kişilerin yaşamı sosyal alanın dışında da kısmen mevcuttur. Dolayısıyla “sosyal” dolaylı olarak “özel” ile de çelişir.
Pozitivist Emile Durkheim sosyolojisinde, toplumsal bir gerçek, bireyin eylemlerini sınırlayan bireyin dışından soyutlamadır. 1895 eserinde Sosyolojik Yöntem Kuralları, Durkheim yazdı:
Toplumsal bir gerçek, bireye bir etki ya da dış bir kısıtlama uygulayabilen, sabitleyen ya da yapmayan her türlü davranıştır; veya yine, belirli bir toplumda genel olan her türlü davranış tarzı, aynı zamanda kendi tezahürlerinden bağımsız olarak kendi hakkı ile var olur.
Durkheim, bireylerle etkileşime girmenin, bireysel aktörlerin özellikleri bakımından artık hesaba katlanamayacak bir realiteyi oluştururken ortaya çıktığını iddia ederek, toplumsal olguların bireyci olmayan bir açıklamasını yaptı. Bireysel farklılıkları en aza indirgemesi durumunda hüküm süren geleneksel bir toplum - "mekanik dayanışma" ile, farklılaşmış bireyler arasındaki bağımsız rolleri olan işbirliğinden gelişen "organik dayanışma" arasında ayrım yaptı. Durkheim'in görüşüne göre, toplumun araştırılması ve insan sosyal etkileşimi olarak sosyoloji "sosyal gerçeklerin bilimi" dir.
Topluluk Türleri
Sosyal bilimciler, toplumları çeşitli faktörlere dayanarak farklılaştırırlar. Bir sosyolog olan Gerhard Lenski, toplumları teknoloji, iletişim ve ekonomi düzeylerine göre dört seviyeye ayırmaktadır: (1) avcılar ve toplayıcılar, (2) basit tarım, (3) gelişmiş tarım ve (4) sanayi.3 Bu, daha önce antropologlar Morton H. Fried, bir çatışma teorisyeni tarafından geliştirilen sisteme ve sosyal eşitsizliğin evrimi ve rolüne dayanarak tüm insan kültürlerinde toplumlar için bir sınıflandırma sistemi üreten Elman Service'e benzer. Devletin Bu sınıflandırma sistemi dört kategori içerir:
- Genellikle eşitlikçi olan avcı-toplayıcı gruplar.
- İçinde sınırlı sayıda sosyal rütbe ve prestij örneği olan kabile toplulukları.
- Şeflikler, şeflerin liderliğindeki tabakalı yapılar.
- Karmaşık sosyal hiyerarşileri ve düzenli kurumsal hükümetleriyle uygarlıklar.
Toplumlar asgari olarak geniş bir aileden oluşur ve genellikle akrabalık veya jeopolitik faktörlerle (konum, kaynaklar, ortak düşmanlar vb.) Birbirine bağlı aile grupları olarak oluşur. Zamanla, bazı kültürler daha karmaşık organizasyon ve kontrol biçimlerine doğru ilerledi. Bu kültürel evrim, toplum kalıpları üzerinde derin bir etkiye sahiptir. Mevsimsel yiyecek kaynaklarının etrafına yerleşen avcı-toplayıcı kabileler nihayetinde tarım köyleri haline geldi. Köyler kasaba ve şehir haline geldi. Şehirler, şehir devletlerine ve ulus devletlere dönüştü. Sonuçta, tüm insanlığın seviyesi var, insanlık.
İnsan toplumunun temel birimi ailedir. Antropolojik araştırmasına dayanan Margaret Mead, ailenin insan toplumundaki merkezini doğruladı:
Bilgimiz bizi götürdüğü kadarıyla insanlar ailelerde yaşıyorlar. Bunun olmadığı bir dönem olmadığını biliyoruz. Uzun zamandır aileyi çözmeyi ya da yerinden etmeyi başaramayan hiç kimsenin bilmediğini biliyoruz… Tekrar tekrar, değişim önerileri ve gerçek deneyimlere rağmen, insan toplumları aileye bağımlılıklarını insan yaşamının temel birimi olarak yeniden doğruladılar. baba, anne ve çocuklar ailesi.4
Grup
Bir grup topluluğu, insan toplumunun en basit şeklidir. Bir grup genellikle, genellikle genişletilmiş bir aileden veya küçük bir klandan büyük olmayan küçük bir akrabalık grubundan oluşur. Grupların gayrı resmi bir liderliği var; Grubun eski üyeleri genellikle rehberlik ve tavsiye almak için bakılıyor, ancak daha karmaşık toplumlarda görülen yazılı yasa ve yasaların hiçbiri yok. Bant gelenekleri neredeyse her zaman sözlü olarak iletilir. Resmi sosyal kurumlar azdır veya yoktur. Din genellikle aile geleneğine, bireysel deneyime veya bir şamanın danışmanına dayanır. Gruplar, birçok aileden oluşan genel olarak kabilelerin daha büyük olduğu kabilelerden ayrılmaktadır. Kabilelerin daha fazla sosyal kurumu var ve “şef” veya “büyük” gibi açıkça tanımlanmış liderliği var. Kabileler de gruplardan daha kalıcıdır; bir grup sadece küçük bir grup dışarı çıkarsa yok olabilir. Aslında birçok kabile, gruplara ayrılmıştır, örneğin Amerika Birleşik Devletleri'nde, birçok Amerikan yerlisi kabilesi, belirli yerlerde yaşayan resmi gruplardan oluşur.
Klan
Bir klan, ortak bir atadan algılanan iniş ile tanımlanan akrabalık ve iniş ile birleşmiş bir grup insandır. Asıl soy örüntüleri bilinmese bile, klan üyeleri yine de bir kurucu üyeyi veya "apikal atayı" tanır. Akrabalık temelli tahviller doğada sadece sembolik olabileceğinden, bazı klanlar klanın birliğinin bir sembolü olan "öngörülen" ortak bir atayı paylaşırlar. Bu ata insan olmadığında, buna totem denir. Genel olarak konuşmak gerekirse, akrabalık, evlat edinme, evlilik ve kurgusal soy bağlarını da içerdiğinden, biyolojik ilişkiden farklıdır. Klanlar, kabilelerin alt grupları olarak en kolay şekilde tanımlanabilir ve genellikle yedi ila on bin kişilik gruplar oluşturur.
Kabile
Tarihsel olarak ya da gelişimsel olarak görülen bir kabile, bazı modern teorisyenler "çağdaş" kabilelerin ancak devletlerle olan ilişkileri bakımından anlaşılabildiklerini iddia etmelerine rağmen, devletlerin gelişmesinden önce ya da dışında olan bir sosyal gruptan oluşur. Terim genellikle Batılı olmayan veya yerli bir topluma atıfta bulunmak için gevşekçe kullanılır.
Ortak anlamıyla "kabile" kelimesi, ortak bir kültür ve lehçeyi paylaşan bir grup birbirine bağlı aileden veya topluluktan oluşan geleneksel bir toplum içindeki sosyal bölünmedir. Çağdaş batı zihninde, modern kabile tipik olarak, dış güçlerin temsilcilerinin (egemen devlet veya işgal eden hükümet) etkileşime girdiği geleneksel otorite koltuklarıyla (aşiret lideri) ilişkilidir.
Çeşitli sebeplerden dolayı, "kabile" terimi yirminci yüzyılın ikinci yarısında hoşnutsuzluğa düştü. Birçok antropolog için, terim açıkça tanımlandığında, gerçekliğe dayanmayan "ideal" bir kavram haline geldi. Böylece, ortak köken ve dil grubunu, ortak kültürel tarihi ve tanımlanabilir bir bölgeyi tanımlayan "etnik grup" olarak değiştirildi. Bununla birlikte, kabile terimi hala yaygın olarak kullanılmaktadır ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Tanınmış Amerikan hükümetleri için kullanılan terimdir.
Etnik grup
Etnik bir grup, üyeleri genellikle varsayılan bir şecere veya soydan yola çıkarak, birbirleriyle özdeşleşen bir insan popülasyonudur. Etnik gruplar ayrıca genellikle ortak kültürel, davranışsal, dilbilimsel veya dini pratiklerle birleştirilir.5 Bu anlamda, bir etnik grup aynı zamanda kültürel bir topluluktur. Bu terim, kabilenin sömürgecilik altında edindiği olumsuz çağrışımların üstesinden geldiği için kabile üzerinde tercih edilir.
Şeflik
Şeflik, şef olarak bilinen bireyin önderlik ettiği herhangi bir topluluktur. Antropolojik teoride, bir insan sosyal gelişim modelinin bir şefliği, bir kabileden bir kabileden daha karmaşık ve bir devletten veya bir medeniyetten daha az karmaşık bir sosyal organizasyon biçimi olarak tanımlanması. Antropolojideki bir şefliğin en özlü (ancak halen çalışan) tanımı Robert Carneiro'ya aittir: "Olağanüstü bir şefin daimi kontrolü altında bir dizi köy veya topluluk içeren özerk bir siyasi birim."6 Başhekimler antropologlar ve arkeologlar tarafından nispeten dengesiz bir sosyal örgütlenme biçimi olarak gösterilmiştir. Aşiret birliklerinin bir araya geldiği, iktidarda genişlediği, bir tür sosyal stres yoluyla parçalandığı ve tekrar birlikte yaşadığı çöküş ve yenilenme döngülerine eğilimlidirler.
Bu tür bir sosyal örgütlenmenin bir örneği, beşinci yüzyılda Batı Roma İmparatorluğu'nu fethedilen Germen Halkları olacaktır. CE Genel olarak kabileler olarak adlandırılsa da, Germen Halkları kabileler değil şeflikler ile antropolojik bir tanımdı. Krallar, bir savaşçı aristokrasisi, ortak özgürler, serfler ve kölelerden oluşan karmaşık bir sosyal hiyerarşiye sahiplerdi.
Şefkatler, halkların yaygın eşitsizliği ve otoritenin merkezileşmesi ile karakterize edilir. En azından iki kalıtsal sosyal sınıf (elit ve ortak) mevcuttur, ancak sosyal sınıf genellikle bireyin yaşamı boyunca olağanüstü davranışlarla değiştirilebilir. Seçkin sınıfın tek bir soyu / ailesi, en büyük etkiye, güce ve prestije sahip olan şefliğin yönetici eliti olacaktır. Akrabalık tipik bir örgütlenme ilkesidir; evlilik, yaş ve cinsiyet kişinin sosyal statüsünü ve rolünü etkileyebilir.
Belirtmek, bildirmek
Bir devlet, coğrafi bir alan üzerinde etkili egemenliği olan siyasi bir dernektir. Bir devlet olarak statüsü, çoğu zaman iç ve dış olarak bir çok diğer devlet tarafından tanınmasına bağlı olmasına rağmen, genellikle toplumun o bölgedeki insanlarını yöneten kuralları yapma yetkisini talep eden kurumlar kümesini içerir. bunun üzerine egemenlik. Sosyolojide, devlet normalde şu kurumlarla tanımlanır: Max Weber'in etkili tanımında, silahlı kuvvetleri, kamu hizmetini içerebilecek "belirli bir bölgede meşru fiziksel güç kullanımı konusunda tekel olan" organizasyondur. veya devlet bürokrasisi, mahkemeler ve polis.
Bir şehir devleti, genellikle bir egemenliğe sahip, sadece bir şehir tarafından kontrol edilen bir bölgedir. Tarihsel olarak, şehir devletleri, antik Yunanistan şehir devletlerinde (Atina, Sparta ve Korint gibi), İpek Yolu boyunca bulunan Orta Asya kentlerinde (Semerkand ve Buhara dahil) olduğu gibi daha büyük kültürel alanların bir parçası olmuştur. Kuzey İtalya'nın şehir devletleri (özellikle Floransa ve Venedik). İnsanlık tarihinin en yaratıcı dönemleri arasında insanlığın kendisini küçük bağımsız merkezlerde düzenlediği dönemlerdir. Bununla birlikte, bu küçük yaratıcı gruplar genellikle daha kısa bir süre hayatta kaldılar çünkü kendilerini daha büyük sosyal varlıkların saldırısına karşı savunmak için büyüklükleri ve güçleri yoktu. Böylece, kaçınılmaz olarak daha büyük toplum örgütlerine, imparatorluğa ve nihayetinde ulus devlete yol açtılar.7 Bugün sadece Singapur, Monako ve Vatikan Şehri tartışmasız özerk şehir devletleri olmaya devam ediyor.
Modern ulus devlet, eski Yunanistan veya Orta Çağ Avrupa şehirlerinden daha büyük ve daha kalabalıktır. Bu devletler, genellikle şehir duvarlarında yaşayan insanların yüz yüze ilişkileri ile yönetiliyordu. Ulus-devlet ayrıca, genellikle çok sayıda devlet ve siyasi ve askeri güç ile birleşmiş birçok milletten ve ortak bir para biriminden oluşan geniş bir bölge olan bir imparatorluktan farklıdır. Bir imparatorluğun dili çoğu zaman sakinlerinin çoğunun ana dili değildir.
Bir ulus-devletin oluşumu için iki yön vardır. İlk ve daha barışçıl yol, bir bölgede yaşayan sorumlu kişilerin oluşturdukları ulus devlet için ortak bir hükümet düzenlemeleri. İkincisi, daha şiddetli ve baskıcı yöntem - bir yöneticinin veya ordunun bir bölgeyi ele geçirmesi ve iradesini yönettiği insanlara empoze etmesidir.
Modern ulus-devlet, Rönesans ve Reformasyondan sonra ortaya çıkan insanlık tarihi için nispeten yenidir. Kralların atılması (örneğin, Hollanda ve ABD'de) ve büyük insan gruplarını kişisel olarak yönetebilecek verimli devlet bürokrasilerinin yükselmesiyle hız kazandı. Almanya’daki Büyük Frederick, sık sık modern devlet bürokrasisinin kökenlilerinden biri olarak gösteriliyor. Devletin bürokratik makineleri aracılığıyla yasanın etkili bir şekilde uygulanmasıyla devletin çok sayıda insana eşit davranabileceği fikrine dayanıyor.
Toplumun özellikleri
Aşağıdaki bileşenler toplumun tüm tanımları için ortaktır:
- Amaç veya ortak hedefle ilgili üyelik kriterleri
- Karakteristik organizasyon kalıpları, üyeler arası ilişkileri tanımlama
- Toplum içinde kabul edilebilir davranışların sosyal normları
Üyelik kriterleri
Genel olarak, bir toplumun üyeleri, onları birbirine bağlayan ortak bir inanca veya ortak hedefe sahiptir. En temel düzeyde, bir ailenin veya geniş aileninki, ortak bir kan soyunu paylaşırlar. Klanlar ve etnik gruplar gibi bazı daha büyük sosyal gruplar da ortak bir soyu paylaşıyor, ancak bağlantılar daha uzak olabilir.
Ferdinand Tönnies, sosyal grupların değerleri ve inancı paylaşan bireyleri birbirine bağlayan kişisel ve doğrudan sosyal bağlar olarak var olabileceğini savundu. (Gemeinschaft) veya kişisel olmayan, resmi ve araçsal sosyal bağlantılar (Gesellschaft). Gerçekte, gerçekte, tüm toplumlar her iki türden bazı unsurlar içerir.
Ayrıca etkinliklerini ve üyelerini yabancılardan gizleyen "gizli topluluklar" kuruluşları da vardır. "Gizli toplum" terimi ayrıca genel halk tarafından, üniversite dernekleri ve halka açık olmayan törenlere sahip olabilecek kardeş örgütler de dahil olmak üzere çok çeşitli kuruluşları tanımlamak için kullanılır. Masonluk sık sık "gizli toplum" olarak adlandırılır, ancak Masonların kendileri, bazı yönlerin özel olduğunu söyleyerek ezoterik bir toplum olduğunu söylemenin daha doğru olduğunu iddia eder. 8 Masonluğun yirmi birinci yüzyılda sahip olduğu en yaygın cümlecik, daha az gizli bir toplum ve daha fazla "sır içeren bir toplum" haline geldi.9
Bazı akademik, öğrenilmiş ve bilimsel dernekler kendilerini "toplumlar" olarak tanımlamaktadır (örneğin, Amerikan Matematik Derneği. Daha yaygın olarak, profesyonel kuruluşlar genellikle kendilerini toplum olarak ifade eder (örneğin, İnşaat Mühendisleri Amerikan Topluluğu veya Amerikan Kimya Topluluğu) Birleşik Krallık ve Birleşik Devletler'de, öğrenilen toplumlar normal olarak kar amacı gütmeyen ve hayırsever statüdedirler. Bilimde, ulusal bilim toplumlarını (Kraliyet Topluluğu gibi) bölgesel doğal tarih toplumlarına dahil edecek şekilde değişirler. sanat, beşeri bilimler ve bilim dahil olmak üzere çok çeşitli konulara ilgi duymak.
Ortak siyasi ve kültürel gelenekler, inançlar veya değerler ile birleşen birçok ulusun toplumunun (Yahudi-Hristiyan, Doğu ve Batı gibi) olduğu söylenebilir. Bu bağlamda kullanıldığında, terimi, üyeleri alternatif çelişen ve rekabet eden dünya görüşlerini temsil eden iki veya daha fazla "toplum" a zıtlık olarak kullanılır.
Organizasyon
İnsan toplulukları genellikle birincil geçim kaynaklarına göre örgütlenir. Yukarıda da belirtildiği gibi, sosyal bilimciler avcı-toplayıcı toplulukları, göçebe pastoral toplulukları, bahçecilikçi veya basit tarım topluluklarını ve aynı zamanda medeniyet de denilen yoğun tarım topluluklarını tanımlamaktadır. Bazıları sanayi ve sanayi sonrası toplumların geleneksel tarım toplumlarından niteliksel olarak farklı olduğunu düşünmektedir.
Toplumlar siyasi yapılarına göre de örgütlenebilirler. Artan boyut ve karmaşıklığın sırasına göre, gruplar, kabileler veya etnik gruplar, şeflikler ve devlet toplulukları var. Bu yapılar, kültürel coğrafi ve bu toplumların uğraşması gereken tarihsel ortamlara bağlı olarak farklı derecelerde politik güce sahip olabilir. Bu nedenle, diğer toplumlarla aynı teknoloji ve kültür seviyesine sahip daha izole bir toplumun, kaynaklarını etkileyebilecek diğerlerine daha yakın bir yerde hayatta kalma olasılığı daha yüksektir. Diğer rakip toplumlara etkili bir cevap veremeyen bir toplum, genellikle daha başarılı, rekabet eden toplumun kültürüne tabi tutulur.
Toplumlar için ortak temalardan biri, kriz zamanında bireylere yardım etmeye hizmet etmeleridir. Geleneksel olarak, bir birey örneğin doğumda, ölümde, hastalıkta veya felakette yardıma ihtiyaç duyduğunda, o toplumun üyeleri bazılarını sembolik, dilbilimsel, fiziksel, zihinsel, duygusal, finansal, tıbbi veya dini. Birçok toplum, bazı bireylerin veya bazı büyük grup insanların emriyle büyüklüğü dağıtır. Bu tür cömertlik bilinen tüm kültürlerde görülebilir; genellikle prestij cömert bireye veya gruba tahakkuk eder. Buna karşılık, bir toplumun üyeleri, toplumun normlarını ihlal eden üyelerini de küçümseyebilir veya günah keçisi yaratabilir. Hediye değişimi ve günah çıkarma gibi mekanizmalar bir toplum içinde kurumsallaşma eğilimindedir.
Bazı toplumlar, bir birey veya bir grup üzerinde, o kişi veya grup bir takdir veya arzu edilen eylemi gerçekleştirdiğinde statü verecektir. Bu tür bir tanınma, söz konusu toplumun üyeleri tarafından bireye veya gruba bir isim, unvan, kıyafet tarzı veya parasal ödül şeklinde verilebilir.Basit bir sosyal ağ şeması örneği
Sosyal ağlar temelde insanlar arasındaki ilişkilerin haritalarıdır. Yakınlık, temas sıklığı ve ilişkinin türü (göreceli, arkadaş, meslektaş gibi) gibi yapısal özellikler çeşitli sosyal ağları tanımlar.
Bir dizi akademik alanda yapılan araştırmalar, sosyal ağların ailelerden ulusların seviyesine kadar birçok düzeyde çalıştığını ve sorunların çözülme şeklinin, kuruluşların yönetilmesinin ve bireylerin başarma derecelerinin belirlenmesinde kritik bir rol oynadığını göstermiştir. hedeflerine ulaşmada.
Yirminci yüzyılın başında yazan Georg Simmel, doğrudan sosyal ağ terimlerinde düşünen ilk bilgindi. Yazıları, etkileşimde ağ büyüklüğünün niteliğine ve gruplardan ziyade, gevşek örülmüş ağlarda etkileşim olasılığına dikkat çekti. Toplumlara sosyal ağlar açısından bakmak, bir toplumun nasıl işleyebileceğini anlamanıza olanak sağlar:
- Toplumun yapıtaşları olabilmek için insan gruplarının fiziksel olarak yakın olmaları gerektiği varsayımı yoktur: daha az sınırlı sosyal sistemler, yerel olmayan topluluklardan İnternet siteleri arasındaki bağlantılara kadar toplumların potansiyel kökenleri haline gelmesi.
- Bireyler (kişiler, kuruluşlar, devletler) en önemli özellikler değildir; ilişkilerinin yapısı daha belirgin hale geldi.
- Bir toplumun tam kabul görmüş bir üyesi olma süreci, sosyalleşmeye sabit bir normlar dizisi olarak bağlı olmayabilir, aksine toplumun üyeleri arasındaki ilişkilerin yapısı ve bileşimi uygun davranış normlarını etkiler.
Normlar
Sosyal normlar, bir sosyal grubun üyeleri tarafından paylaşılan davranış kuralları veya standartlarıdır. Bir norm, insanların nasıl davranacağına dair bir beklentidir ve genellikle resmi olarak zorlanmak yerine sosyal olarak bir kural şeklini alır. Normlar birey içinde içselleştirilebilir, böylece dış ödüller veya cezalar olmadan uygunluk olabilir veya bunlar yaptırılmadan yapılan olumlu veya olumsuz yaptırımlarla uygulanabilir.
Normlarla ilgili iki düşünce okulu vardır. Bir görüş, normların, bir bireyin kendi grubunun kültürünü öğrendiği süreci sosyalleşme yoluyla geliştirilen ortak bir değer sistemi olan bir fikir birliğini yansıttığını savunuyor. Normlar, sosyal sistemin işleyişine katkıda bulunur ve sistemin belirli “gereksinimlerini” karşılamak için geliştiği söylenir. Öte yandan, çatışma teorisi normların tekrar eden sosyal problemlerle başa çıkmak için bir mekanizma olduğunu savunuyor. Bu görüşe göre, normlar, toplumun bir kesimi tarafından başkalarına hükmetebileceği ve sömürebileceği bir araç olarak empoze edilir.
Normlar, gelenekler, toplumun kültürel ritüeller, gelenekler ve rutinler ağını alabilir. Bunlar ciddi şekilde cezalandırılmayabilir. Yanlış ve doğru davranışı tanımlayan ahlaki yargıları içeren, normlara izin verilen ve izin verilmeyen, bir kültürde aranan ve aranmayan - tabu - bunlar daha ciddidir. Bu tür normların ihlali, genellikle toplum tarafından sosyal organizasyon için bir tehdit olarak kabul edilir ve sert bir şekilde yaptırılır. Bu tipin örnekleri arasında cinsel vaahat ve aşırı kıyafet stilleri sayılabilir.
Çok örgütlü toplumlarda normlar resmileştirilir ve kesin olarak sınırlandırılır. Bazı kurallar veya gelenekler yasa haline gelebilir ve sözleşmeyi resmileştirmek veya yürürlüğe koymak için düzenleyici mevzuat getirilebilir (örneğin karayolu taşıtlarının hangi tarafının kullanılması gerektiğini belirleyen yasalar gibi). Yasal normların ihlal edilmesi, onları uygulamak için kurulan polis veya mahkemeler gibi resmi, yasal kurumlar aracılığıyla usul ve hükümleri başlatır. Bu normlar genellikle bireysel ihlallere veya mülk ilişkilerin düzeltilmesine ilişkindir. Bir sosyal bağlamda, bir gelenek âdetlerin “yazılı olmayan hukukunun” karakterini koruyabilir (örneğin, insanların birbirlerini nasıl karşıladığı, birbirlerinin ellerini sıkıştırarak, selamlayarak vb.).
Uzmanlaşmamış toplumlarda, insanlar, emeklerini hayatta kalma gereklerinin üretimi için topladılar. Grup odaklı hedeflere ulaşmak için çalıştıkları gibi davranmaya ve düşünmeye meyilliydiler. Toplumlar daha karmaşık hale geldiğinde, işler daha da uzmanlaştı ve kültür, özgecilikten, emeğin parayla takas edildiği yerlerde iktisat dünyasına kaydıkça sosyal bağlar daha da kişiselleşmeye başladı. Bireyler, toplumda kendi statülerini ve rollerini, onları yönlendirecek normlar olmadan belirlemede zorlandılar. Koşulların hızlı bir şekilde değişmesi durumunda, büyük refah veya büyük bir depresyon sırasında, sosyal sistem baskı altında kaldı ve net alternatifler olmadan mevcut normların aşınması memnuniyetsizlik, çatışma ve sapkınlığa yol açtı.
Emile Durkheim kavramını tanıttı anomi İnsanların nasıl davranması gerektiği konusundaki beklentilerini düzenleyen normların ya da kuralların aşındırdığı ve böylece insanların artık birbirlerinden ne bekleyeceklerini bilemedikleri, ortaya çıkmakta olan bir sosyal düzenleme kurallarını tanımlamak. Bu, bireysel normların artık ortak normlar tarafından düzenlenmediği bir toplum yaratır; bireylerin, hem bireysel düzeyde hem de bir bütün olarak topluma hizmetlerinde, amaçlarına ulaşmak için ahlaki rehberlik olmadan bırakıldığı bir topluluk olur. Böyle bir durumda, toplum kaçınılmaz olarak başarısız olur.
Notlar
- Richard Jenkins, Sosyolojinin Temelleri (Londra: Palgrave MacMillan, 2002, ISBN 0333960505).
- Franz Oppenheimer, Eyalet 1922. 21 Ağustos 2018'de alındı.
- Hard Gerhard Lenski, İnsan Toplumları - Sosyolojiye Yeni Bir Giriş (New York, NY: McGraw Hill, 1970, ISBN 978-0070371668).
- Margaret Mead ve Ken Heyman. Aile (New York, NY: Macmillan, 1965, ISBN 978-0025836907), 77-78.
- Anthony D. Smith, Ulusların Etnik Kökenleri (Oxford: Blackwell Publishing, 1988, ISBN 0631161694).
- L. Robert L. Carneiro, "Kolombiya Cauca Vadisi'nden Kanıtlarla Görülen Şefliğin Doğası". A. Terry Rambo ve Kathleen Gillogly (ed.), Kültürel Evrimde Profiller (Ann Arbor, MI: Michigan Press Üniversitesi, 1991, ISBN 978-0915703234).
- Au Sri Aurobindo, "İnsan Birliğinin İdeali". İçinde Sosyal ve Siyasal Düşünce (Sri Aurobindo Ashram, 1970).
- ↑ İngiltere Birleşik Büyük Lodge, Özgür ve Kabul Edilen Masonların Anti Kardeşliğinin Anayasası (Wentworth Press, 2016).
- Old Reynold S. Davenport, Masonluk: Kuzey Carolina'daki Masonluk Grand Lodge'un Sırları, 1980. 21 Ağustos 2018'de alındı.
Referanslar
- Aurobindo, Sri. Sosyal ve Siyasal Düşünce. Sri Aurobindo Ashram, 1970.
- Durkheim, Emile. Toplumda Emek Anabilim Dalı. Özgür Basın, 1997. ISBN 0684836386
- Durkheim, Emile. Sosyolojik Yöntem Kuralları. Özgür Basın, 1982. ISBN 0029079403
- Jenkins, Richard. Sosyolojinin Temelleri. Londra: Palgrave MacMillan, 2002. ISBN 0333960505
- Lenski, Gerhard. İnsan Toplumları - Sosyolojiye Yeni Bir Giriş. New York, NY: McGraw Tepesi, 1970. ISBN 978-0070371668
- Mead, Margaret ve Ken Heyman. Aile. New York, NY: Macmillan, 1965. ISBN 978-0025836907
- Rambo, A. Terry ve Kathleen Gillogly (ed.). Kültürel Evrimde Profiller. Ann Arbor, MI: Michigan Üniversitesi Yayınları, 1991. ISBN 978-0915703234
- Simmel, Georg. Sosyoloji: Toplumsal Formlar Üzerine Araştırmalar. 1908.
- Smith, Anthony D. Ulusların Etnik Kökenleri. Oxford: Blackwell Yayınları, 1988. ISBN 0631161694
- Tönnies, Ferdinand. Topluluk ve Sivil Toplum. Cambridge University Press, 2001. ISBN 0521561191
- Tylor, Edward B. İlkel kültür: Mitoloji, felsefe, din, dil, sanat ve gelenek gelişimi üzerine araştırmalar. Gordon Press, 1976. ISBN 087968464X
- İngiltere Birleşik Büyük Lodge. Özgür ve Kabul Edilen Masonların Anti Kardeşliğinin Anayasaları. Wentworth Press, 2016.
- Weber, Max. Ekonomi ve Toplum. California Press Üniversitesi, 1978. ISBN 978-0520035003