Online opera rehberi ve Donizetti’nin LA FILLE DU REGIMENT eserinin sinopsisi
“La fille de régiment” bir havai fişek sesidir ve başroller için iki büyük yorumcuya ihtiyaç duyar. Marie’nin kadın başrolü, olağanüstü bir teatral kişiliğe sahip harika bir ses gerektirirken, erkek başrol ise “Pour mon ame “nin 9 yüksek Do’sunun tenoral tour de force’unu gerektiriyor.
İçerik
Act I (Alay sahnesi)
Act II (Kale sahnesi)
Öne Çıkanlar
Pour mon ame (9 yüksek Do’lu arya)
Je suis soldat… Il faut partir (Final Perde I)
Tous les trois réunis (Terzetto)
Quand le destin (Final Perde II)
Kayıt önerisi
Roles and Synopsis
Premiere
Paris, 1840
Libretto
Jules-Henri Vernoy de Saint-Georges ve Jean-François-Alfred Bayard, kendi hikayelerine dayanarak.
The main roles
Marie, genç bir uşak (soprano) - Sulpice, bir Fransız alayının çavuşu ve üvey babası (bass) - Tonio, genç bir Tirollü (tenor) - Berkenfield Markizi, bir kontes (mezzo-soprano) - Duchesse de Krakentorp, zengin bir düşes (alto, konuşma kısmı).
Recording recommendation
Richard Bonynge yönetimindeki Joan Sutherland, Luciano Pavarotti, Spiro Malas, Monica Sinclair ve Royal Opera House Convent Garden Orkestra ve Korosu ile DECCA.
Yorum
Donizetti Paris’te
Operanın başlangıcı, Donizetti’nin Napoli için Polliuto’yu yazdığı 1839 yılına kadar uzanır. Sansür yetkilileriyle büyük bir çatışma ortaya çıktı ve bu da eserin reddedilmesine yol açtı. Donizetti o kadar öfkeliydi ki hayatının merkezini Paris’e kaydırdı. Şehri ilk kez 1835’te Rossini’nin daveti üzerine ziyaret etmiş ve eserleri giderek artan bir popülariteye sahip olmuştu. Fransız başkentindeki ilk büyük başarısı, 1837’de Fransız “Lucie de Lammermoor” ile kazandığı zafer oldu ve ardından Donizetti şehri kasıp kavurdu. Paris’teki kariyerine Théâtre des Italiens’de başladı ve 1837’den sonra faaliyetlerini Grand Opéra ve Théatre de la Renaissance’a kadar genişletti. “Fille du régiment” ile Paris opera sahnesinin dördüncü ve son kalesi olan Opéra Comique’i ele geçirdi. Bu, Donizetti’nin 1840/1841 sezonunda şehirdeki 4 opera binasında da opera projeleri gerçekleştirebilmesine yol açtı! Donizetti, gerçek bir müzikal bukalemun olarak, ilgili operalar için aynı anda dört farklı tarzda yazabildi! Kariyerinin zirvesindeydi ve dünyanın en büyük aktif opera bestecisiydi. Zira Rossini 10 yıl önce sessizliğe gömülmüş, Bellini birkaç yıl önce ölmüş, Verdi ve Wagner ise kariyerlerinin henüz başındaydı.
Kısa bir bestecilik dönemi
Paris’in müzik hayatı hakkında yorum yapan şair Heinrich Heine şaşırmıştı: “Bu İtalyan çok yetenekli, ama daha da dikkat çekici olan, sadece tavşanlar tarafından geçildiği doğurganlığı”. 1839-41 yılları arasında 73 operasının 6’sını yazdı. Donizetti bestecilik tarzı hakkında şöyle demiştir: “İyi yaptığım şeyi her zaman hızlı yaptım; ve bana en çok zaman kaybettiren dikkatsizlik yüzünden sık sık suçlandım. Fille’in başarısı bu gözlemi doğruluyor. Donizetti operayı birkaç hafta içinde yazmış gibi görünüyor.
Libretto
Paris Opéra Comique operalarının kendi yasaları vardı. En belirgin olanları sözlü diyaloglar (opera buffa’nın aksine) ve kısalıktı (Grand opéra’nın aksine). Libretto bir ikili tarafından yazılmıştı: Jules-Henri Vernoy de Saint-Georges ve Jean-François-Alfred Bayard. Bayard daha önce Eugene Scribe’in öğrencisi olmuş ve Opera comique’i librettist ve zaman zaman da yönetmen olarak yüksek bir kalite seviyesine taşımıştı.
Regimentstochter, mevcut herhangi bir edebi temele dayanmıyordu, ancak iki yazarın yaratıcı bir eseriydi. Hikaye romantik komedinin tüm unsurlarına sahiptir: biraz absürd bir başlangıç (bir alay asker tarafından yetiştirilen genç bir kız); rakip taraflar (Fransızlar ve Avusturyalılar); birlikte olmak için bu rekabetin üstesinden gelmek zorunda olan genç bir çift; ve mutlu bir son.
Ticari açıdan cazip olması için, o yılların Napolyon furyasına dayanıyordu. Devrimin 50. yıldönümü yaklaşıyordu ve vatandaş-kral Louis-Philippe aynı yıl Napolyon’un naaşını Hükümsüzlük Katedrali’ne naklettirdi. Bu hareketiyle monarşiyi sağlamlaştırmak için ulusal bir kimlik oluşturmak istemiştir.
Libretto, iki ana rolün yanı sıra, kendine özgü iki rol tasarımı da içeriyor. Bir yandan, başrol oynamasına ve sahnede büyük bir varlık göstermesine rağmen kendisine bağımsız bir oyun verilmeyen, sadece topluluklarda yer alan Sulpice’den bahsetmek gerekir. İkincisi ise Krakentorp Düşesi rolüdür ki bu tamamen bir konuşma rolüdür.
Marie’nin rolüne bir açıklık getirelim. Marie, sutler (Fransızca’da “Vivandière”) olarak adlandırılan bir kadındır. Askerlerle birlikte seyahat ederek onlara yiyecek, giyecek ve malzeme satan bir kadındır. Gerçekte Vivandière’ler genellikle askerlerle evlenir ve hatta bazen kendi üniformalarını giyerek savaş alanında hemşirelik yaparlardı.
Resmi olmayan Fransız Ulusal Operası
Operanın vatansever parçalarıyla on yıllar boyunca Fransızlar üzerinde yarattığı etki şaşırtıcıdır. Onlarca yıl boyunca Quatorze Juillet’de opera evlerinin repertuarında yer aldı ve Marseillaise ve havai fişekler gibi ulusal bayramın bir parçası oldu. “Salut à la France” uzun bir süre resmi olmayan ulusal marş olmuştur (operanın bu noktasında aşağıdaki yorumlara da bakınız).
Başarı ve eleştiriler
Opera, prömiyeri vesilesiyle sıcak bir şekilde karşılandı ve bir Fransız’ın eseri olacağı için kabul gördü. İlk yıl Paris’te 50 kez sahnelendi ve sonraki 70 yıl boyunca özellikle Fransa’da gerçek bir gişe mıknatısı haline geldi. Prömiyerden kısa bir süre sonra Donizetti (olayların Tirol’de değil İsviçre’de geçtiği) bir İtalyan versiyonu yazdı. Ancak bugüne kadar en çok sahnelenen versiyon orijinal versiyon olarak kalmıştır.
Prömiyeri sırasında opera sert eleştiriler de aldı. En başta Berlioz’dan bahsetmek gerekir. Eleştirileri şiddetli ve inciticiydi. Elbette, oyun hafif ayaklı bir komedidir ve basmakalıp rollerden yaşar, böylece sanatçı-eleştirmene saldırı için bir hedef sunar. Ancak, daha az başarılı olanların kıskançlığının parlamış olabileceği de inkar edilemez. Berlioz Journal des Débats’da şöyle yazmıştı: “Bay Donizetti bize fethedilmiş bir ülke gibi davranmak istiyor gibi görünüyor, bu gerçek bir istila savaşı. Artık Paris’in lirik tiyatrolarından değil, Donizetti’nin tiyatrolarından söz edebileceğiz!”
İngiliz eleştirmen Henry Chorley “Alayın Kızı” hakkında şöyle yazmıştır: “Müzik, taşkınlık sınırında kaygısız bir neşeye, gerçekten askeri ama asla kaba olmayan bir açık sözlülüğe sahip. Hafif, kolayca tanıdık, akılda kalıcı, bilgiçlerin kınamaktan hoşlandığı her şey var.”
LA FILLE DU REGIMENT Act I
Köylüler Fransız askerlerinden korkuyor
Synopsis: Avusturya Tirolü’nün kırsal bir bölgesinde. Köylüler bir tepenin üzerinde durmuş, Avusturya birliklerinin vadinin aşağısında düşman Napolyon birliklerine karşı verdiği savaşı izlemektedirler.
Marş ve askeri seslerle birleşen kırsal müzik, bu operaya güzel bir giriş niteliğindedir.
Uvertür – Valentini
Synopsis: Topların gürültüsü duyulmaktadır. Köylüler Fransız birliklerinin kendilerini bağışlaması için dua ediyor.
Dua eden köylülerin (Sainte Madone) muhteşem koro müziği duyulur.
L’ennemi s’avance – Gagnon
Sinopsis: Birkenfeld Markizi transit bir yolculuktadır ve köyde bir sığınak bulmuştur. Korkudan hastalanmıştır ve kahyası ona tuz koklatmak zorunda kalır. Gözlemciler düşmanın yenilgiye uğratıldığını düşündüklerinde, yüksek ruhlar ortaya çıkar.
Bu parça, komedyen sözleri akılda kalıcı bir nakaratla birleştiren Opéra comique’in tipik bir formu olan bir beyittir.
Pour une femme de mon nom – Podles
Laurent Pelly’nin prodüksiyonu ve Natalie Dessays rolü
Synopsis: Fransız ordusunda çavuş olan Sulpice aniden ortaya çıkar. Köylüler çığlık çığlığa koşarak kulübelerine girerler. Ona, küçük bir yetim kızken alay tarafından evlat edinilen ve şimdi askerlerin refahı için uşak olarak çalışan Marie de katılır.
Bu numarayı Pelly’nin prodüksiyonunda duyuyor ve görüyoruz. 2007 yılında Fransız opera yönetmeni Laurent Pelly’nin prodüksiyonu Viyana’da sahnelendi (Convent Garden ve MET ile ortak yapım) ve daha sonra diğer ünlü opera evlerinde de gösterildi. Elde edilen başarı çok büyük oldu ve bu operanın büyük bir rönesans yaşamasına yol açtı. Laurent Pelly, Marie rolünü, oyunculuk yeteneğiyle rolü etkileyen Natalie Dessay ile birlikte geliştirdiğini vurguladı.
Au bruit de la guerre – Dessay
Synopsis: Üvey babası Sulpice, Marie’ye son zamanlarda sık sık birlikte görüldüğü bir adamdan bahseder. Marie ona bu kişinin hayatını kurtaran Tonio olduğunu söyler. Askerler yanlarında bir mahkûmla ortaya çıkar. Marie, kendisini görmeye çalışan ve yakalanan Tonio’yu tanır. Askerler sözde casusu öldürmekle tehdit ederler. Tonio’nun Marie’nin hayat kurtarıcısı olduğunu anladıklarında Tonio’yu kutlarlar. Günü kutlamak için Marie alayın şarkısını söyler.
Donizetti’den bir başka beyit, 21. Alay’ın şarkısı. Donizetti’nin görünüşe göre anında icat edebileceği melodilerden biridir. Natalie Dessay’i duyuyor ve görüyoruz.
Chacun le sait, chacun le dit – Dessay
Synopsis: Askerler emredilen yoklama için yola çıkarlar.
Erkek koroları bu operanın bir başka alametifarikasıdır. Seslere tamburlar, ziller, kornetler ve (piccolo) flütler eşlik ediyor ve bunlar müziğe hiçbir zaman kaba görünmeden askeri bir renk katıyor.
C’est l’instant de l’appel…Dès que l’appel sonne – Gagnon
Synopsis: İkili yalnız kaldıklarında Tonio, Marie’ye aşkını itiraf eder. Sulpice döndüğünde Tonio’yu gönderir.
Natalie Dessay, Marie’nin en ünlü rol modellerinden biridir. Natalie Dessay kendisi için “Ben şarkıcı değilim, şarkı söyleyen bir oyuncuyum” diyor. 2007’den itibaren değişen kadrolarla batı dünyasının birçok başkentinde zaferler kazanan Pelly’nin ünlü prodüksiyonunda parladı. Bu operadaki oyunculuk performansıyla İngiltere’de prestijli bir oyunculuk ödülü olan “Laurence Olivier Ödülü “nü aldı. Aşağıdaki oyunda önce Natalie Dessay’in komedi yeteneğinin tadını tekrar çıkarabilir ve ikinci bölümde (4:50’den itibaren) güzel aşk düeti “De cet aveu si tendre “yi duyabilirsiniz.
Quoi? Vous m’aimez – Sutherland / Pavarotti
“Pour mon âme” – 9 yüksek Do’lu tenor aryası
Synopsis: Kontes Birkenfeld saklandığı yerden çıkar ve Sulpice’ten yardım ister. Markizin adını öğrendiğinde, Birkenfeld’le evli olan merhum alay yüzbaşısı Robert’ı hatırlar. Hatta küçük yaşta yetim kalan bir çocukları bile olmuştur. Ortadan kaybolduklarında alay onu kızı olarak yanına almış. Markiz ona bunun kız kardeşi olduğunu söyler. Marie ortaya çıktığında ve Sulpice onu teyzesiyle tanıştırdığında, Marie’nin tavırlarının kendi konumundaki bir leydinin tavırları olmadığını fark etmek zorunda kalır. Marie’yi hemen yanına almak ister. Marie direnince, bunun son vasiyeti olduğunu bildiren babasından bir mektup çıkarır. Askerler ortaya çıkar.
Rataplan, Rataplan
Aralarında Marie’ye yakın olmak için kayıt yaptıran Tonio da vardır. Askerler, yeni askerin alayın kızının sevgilisi olduğunu öğrenince şaşırırlar. Tonio ona evlenme teklif eder, çünkü ne de olsa alayda bir askerdir.
“Pour mon âme”, “La fille du régiment” operasının en ünlü parçası ve gelmiş geçmiş en ünlü tenor aryalarından biridir. Bunu hak etmesinin başlıca nedeni, şarkıcının sadece 2 dakika içinde inanılmaz 9 tiz do söylemesini gerektirmesidir. Aryanın zorluğu, yüksek Do’ların sağlam bir göğüs tonu ve net bir entonasyonla söylenmesi gerektiği gerçeğinde yatmaktadır (yüksek Do’nun bestelendiği dönemde muhtemelen sadece falsetto ile söylendiği unutulmamalıdır. Tenor Duprez bu aryayı ilk kez 1837’de Rossini’nin William Tell’inde “do in petto” olarak adlandırılan göğüs sesiyle seslendirmiş ve kahraman tenorun ses perdesini oluşturmuştur). Şaka yollu olarak bu arya “tenorların Everest Dağı” olarak da adlandırılır. Bir tenor neslinde bu aryayı gerçekten mükemmel söyleyebilen sadece bir avuç tenor olduğu tahmin edilmektedir.
1968’deki “La fille du regiment” Pavarotti’nin bugüne kadar yaptığı en iyi kayıtlardan biridir. O zamanlar henüz çok genç olan kayıt kariyerinin sadece ikinci tam kaydıdır. Etkili eleştirmen John Steane (“The grand tradition” adlı kitabında), olgun bir sanatçının inceliği ve genç bir adamın gelişen sesiyle söylenen, kayıtlardaki en iyi tenor performanslarından birinden bahseder. Kayıtlar sırasında orada bulunan müzik gazetecisi Edward Greenfield, bu aryanın “teneke kutuya” girmeden önce birkaç kez söylenmesi gerektiğini ve Pavarotti’nin bu yorucu eylemi hiç gevşemeden tekrar tekrar kaydettiğini bildirdi.
Pavarotti’nin 1972’deki MET performansları efsane haline geldi. Aryasıyla seyircileri coşturdu ve bunu takip eden Amerika Birleşik Devletleri turnesiyle nihayet Amerika kıtasında ve dünyada bir tenorissimo haline geldi. “Yüksek Do’ların Kralı” lakabını aldı.
Pour mon ame – Pavarotti
Pavarotti klasik bir “tenore di grazia” değildi, ancak genellikle “lirik tenor “un biraz daha “ağır” ses tonunda şarkı söylerdi. Aşağıdaki kayıtlar, daha az güçlü ve geniş olan, ancak üst notalara daha zarif bir şekilde yükselen, biraz daha hafif seslere sahip şarkıcılara aittir.
Juan Diego Florez’in “Pour mon ame “sinin de benzer bir ünlü bis hikâyesi vardır. 2007 yılında La Scala’da Tonio’yu söyledi ve 1933’ten bu yana bis olarak bir arya verilen ilk kişi oldu. Nota bene bu ne bir Tebaldi ya da Callas’a ne de bir Domingo ya da Pavarotti’ye nasip olmuştu! Cenova Opera Binası’ndan o döneme ait bir bis ile canlı bir kayıt dinliyoruz.
Pour mon ame – Florez
Çoşkunun ardından yakılan ağıt
Synopsis: Marie ortaya çıkar ve askerlerine veda etmek zorunda kalır. Tonio bu haberi dehşetle karşılar. Onu takip etmeye karar verir, ancak Sulpice ona kayıtlı olduğunu ve alaydan ayrılmasına izin verilmediğini söyler. Ne yazık ki Tonio ve askerler Marie’ye veda etmek zorunda kalırlar.
Coşkulu “Pour mon ame “den sonra, libretto ustalıkla tam tersine geçer. Donizetti iyi bir komedinin insani duygulara ihtiyaç duyduğunun farkındaydı. Bu an, bu operanın bir başka önemli özelliği olan derin hüzünlü “il faut partir “i (ayrılmalıyım) sunar. İngiliz kornosunun melankolik solosu eşliğinde, kasvetli Fa minör tonunda yıkanan parçayı dinliyoruz.
Bu bölümün finalini iki versiyonda dinleyeceksiniz. Birincisi Bonynge’in Sutherland ve Pavarotti ile birlikte seslendirdiği stüdyo versiyonu. Bonynge daha yavaş bir tempo tutturmuş ve Joan Sutherland’e dokunaklı bir ağıt yakma fırsatı vermiştir.
Je suis soldat… Il faut partir… – Sutherland
İkinci versiyon yine Dessay ve Florez ile yapılan canlı bir kayıttır.
Je suis soldat … Il faut partir… – Dessay
LA FILLE DU REGIMENT Act II
Entr’acte
Şarkı söyleme dersinin komik sahnesi
Synopsis: Birkenfelds şatosunda. Markiz bir noteri evlilik sözleşmesi hazırlaması için görevlendirmiştir. Vasiyetine göre Marie, Krakentorp Düşesi’nin oğluyla evlenecektir. Marie razı olmasına rağmen üzgündür. Markiz onunla konuşması için Sulpice’i çağırır. Marie’ye verdiği bir şarkı dersi sırasında ortaya çıkar, bu da Marie’nin askeri tavırlarını henüz tamamen terk etmediğini gösterir. Marie’ye eski moda bir arya öğretilirken, Marie’nin sürekli olarak alay marşının melodisine kapılmasıyla şan dersi kontrolden çıkar. Markiz, Dük’ün oğlunun ve ülkenin diğer seçkin liderlerinin karşılanması için yapılan hazırlıklarla ilgilenmek üzere odadan ayrılır.
Bu sahnenin iyi bilinen bir modeli vardır: Rosina’nın Siviglia Berberi’ndeki şan dersi. Donizetti elbette bu esere aşinaydı ancak bağımsız bir parça yarattı. Barbiere’de olduğu gibi, Marie’nin eski moda bir arya (“Le jour naissait dans le bocage”) söylemesi gerekir ve bu aryaya markiz piyanoda neredeyse grotesk ve basit akorlarla eşlik eder. Sulpice, Rataplan ünlemleriyle şarkıyı sabote eder. Marie kendi isteğiyle şarkıya başlar ama çok geçmeden, Markiz’i dehşete düşürerek, bir dizi gam ve arpejle askeriyeye döner ve alay şarkısını söyler. Markiz, 1 yıllık eğitimden sonra tekrar nüksetmesinden dolayı dehşete düşer.
Şan dersini iki versiyonda dinliyoruz. Bir yanda, harika tekniğiyle bu şan dersini gerçekten bir şan dersine dönüştüren Joan Sutherland ile harika Belcantist versiyon.
Le jour naissait dans le bocage – Sutherland / Malas / Sinclair
İkinci versiyon yine canlı bir kayıt. Elbette canlı bir kayıtla stüdyo kaydını karşılaştırmak zor. Vokal olarak Dessay ilkindeki sofistikeliğe sahip değil, bunun için fazla heyecanlı ama komedi dürtüsüyle dinleyiciyi alıp götürüyor.
Le jour naissait dans le bocage – Dessay / Corbelli
Salut à la France – Resmi olmayan Fransız milli marşı
Synopsis: Sulpice askerlerin gelişinden haberdar edilir. Onları karşılamak için ayrılır. Marie yalnız ve çok üzgündür. Tüm zenginliği sadece yüzeyseldir, çünkü kalbi alaydaki askerlerle ve Tonio’yla birliktedir. Aniden askeri bir marşın müziğini duyar. Kalbi çarparak, kendisini sevinçle karşılayan askerlerin gelişini bekler.
Bu operanın heyecan verici unsurlarından biri, ilk perdede Markiz’in zamanın dışına düşmüş ve Napolyon savaşlarının kargaşasında yolunu kaybetmiş eski rejimden bir kişinin yabancı bedeni olmasıdır. Böylece, ikinci perdede Marie aynı kaderi tersten yaşar, alayın kızı eski rejimin bir evinde yolunu kaybetmiştir ve yanlış yerde olduğunu hisseder.
Bu oyun iki bölüme ayrılmıştır. İlk olarak Marie’nin koyu Fa minör tonunda yazılmış ağıtını dinliyoruz. İkinci bölümde ise, özellikle ikinci imparatorluk döneminde gayri resmi milli marş haline gelen ünlü “Salut à la France” yer alır.
Tüm sahnede, süsleme ve legato sanatı ve çok fazla ifade gücü ile belcantist sanat yeniden talep edilmektedir.
C’en est donc fait … Par le rang et par l’opulence en vain l’on a cru m’éblouir – Dessay
Bu operanın portresinde Lily Pons’un adı eksik olmamalı. Kendisi 40’lı ve 50’li yılların en büyük MET divalarından biriydi. Fransa’da doğdu ve Amerikan vatandaşlığına geçti, İkinci Dünya Savaşı sırasında cephede konserler verdi. Paris’in işgalinden sonra 29 Aralık 1940’ta Met’teki performansı meşhur oldu. Roosevelt’in izniyle, Fille du Régiment performansında, şan dersi sahnesinde Fransız üç renkli bayrağını salladı ve Marseillaise’i söyledi. Seyirciler ayağa kalktı ve bu vatansever hareketi coşkuyla karşıladı.
Salut à la France – Pons
Tonio ve terzetto ile yeniden buluşma
Synopsis: Tonio da askerler arasındadır ve bu arada subaylığa terfi etmiştir.
Terzetto, Opéra comique’in tipik bir ürünüdür. Neredeyse 15 yıl sonra ilk operetlerini yazacak olan Offenbach’ı şimdiden öngörüyormuş hissi uyandırır. Tekrarlayan unsurlar ve dans ritimleriyle bezenmiş coşkulu melodi, operet havası taşır. Donizetti’nin yerel koşullara uyum sağlama yeteneği ona “müzikal bukalemun” lakabını kazandırmıştır.
Tous les trois réunis – Dessay / Florez / Corbelli
Synopsis: Marie’yi selamladığında, markiz askerlerin ziyaretine şaşırmış bir şekilde ortaya çıkar. Tonio ona Marie’yi sevdiğini ve onunla evlenmek istediğini söyler.
Bu romantizmle birlikte Tonio’nun müziği değişir, müziği daha erkeksi bir hal alır. Arya, birçok yüksek Do’lu daha ünlü aryanın gölgesinde kalır. Bu üzücü bir durumdur, çünkü arya uzun ve zengin cümleler için fırsat sunmaktadır. Son bölümde zor bir tiz re bemol içerir ve bu nedenle tenorların büyük saygı duyduğu tehlikeli aryalardan biridir.
Bu arya operanın İtalyanca versiyonunda yer almaz, bu da Donizetti’nin bu aryayı Fransız beğenisi için yazdığının bir göstergesidir.
Pavarotti’nin çağdaşı Alfredo Kraus’u dinliyoruz. Şarkı söyleme becerileri kesinlikle kendisinden daha ünlü olan meslektaşınınkilerle aynı düzeydeydi, ancak hiçbir zaman onun kadar popüler olamadı. Tekniği mükemmeldi. Yüksek tonlarda büyük ustalığa sahip bir leggiero tenordu. Sesinde vibratonun sıcaklığı azdı ama doğrudan ve anlaşılırdı.
Pour me rapprocher de Marie, je m’enrolai – Kraus
Final
Synopsis: Ancak markiz ona evliliğinin bitmiş bir anlaşma olduğunu açıklar. Sulpice ile yalnız kalmak istemektedir. Ona Marie’nin aslında kendi kızı olduğunu itiraf eder. Yüzbaşı Robert ile kaçan oydu. Robert sefere çıkmak zorunda kaldığında, konumunu tehlikeye atmadan Marie’yi eve götüremezdi. Gayrimeşru çocuğu kabul etmesi hâlâ mümkün olmadığından, Marie’nin evlilik yoluyla hak ettiği sosyal konumu elde etmesini istemektedir. Düşes ve ailesi ortaya çıktığında, noter evlilik belgelerini düzenler. Ardından Tonio, Marie’yi kurtarmak için askerlerle birlikte ortaya çıkar. Dehşete kapılan davetliler ondan Marie’nin bir alayın uşağı olduğunu öğrenirler. Duygulanan Marie, düğündekilere kendisini cömertçe karşılayan bir alayın kızı olduğunu açıklar. Yine de evlilikle yüzleşmeye hazırdır. Markiz, Marie’nin fedakârlık yapma isteğinden etkilenir ve gönlündeki erkekle evlenmesine izin verir. Marie Tonio’yu seçer ve alay bu iyi dönüşü kutlar.
Bu opera başka bir olayla sona eriyor. Libretto dramaturjik olarak ustaca düzenlenmiş ve iyi bir işçilikle gerekli mutlu sonu getiriyor. Eser “Salut à la France “ın tekrarıyla sona erer.
Oui! Quand le destin – Sutherland / Pavarotti
Opera için kayıt önerisi
Richard Bonynge yönetiminde Joan Sutherland, Luciano Pavarotti, Spiro Malas, Monica Sinclair ile DECCA ve Royal Opera House Convent Garden orkestra ve korosu
Peter Lutz, opera-inside, Gaetano Donizetti’nin LA FILLE DU RÉGIMENT eseri üzerine çevrimiçi opera rehberi.