Bölüm 5- CANLI RÜYA
꧁꧂
Evelyn birkaç günlüğüne cennette gibiydi.
Çocukluğundan beri ilk kez Miriam Evelyn’le ilgilenmişti ve sevgiye aç olduğu için hayatının her anı onun için değerliydi.
“Anne, özür dilerim.”
“Evet. Neden bana daha önce söylemedin?”
Miriam kızına tatlı bir şekilde baktı ve yakında Evelyn’in yatağına ılık bir su torbası koydu.
“Kral’ın dırdırını duyunca çocuk şaşıracak. Baban gerçekten endişeli, bu onun doğası.”
“Ama o nazik.”
Evelyn gülümsüyordu. Gençken babasının her seferinde nefret uyandıran şeyler söylemesi onun için zordu fakat tamamen ıssız bir yerde yaşadıktan sonra, insan vücudunun ne kadar sıcak olabileceğini fark etmişti.
Babası sevgisini farklı şekilde ifade etmesine rağmen Evelyn burada sevildiğini biliyordu.
“Şimdi ailenin kalbini anlıyor musun?”
Miriam kasıtlı olarak Evelyn’le dalga geçti.
“Şimdilik iyi olacağım.”
Miriam’ın göz çevresindeki ince çizgiler kırışmıştı.
“Bu kadar sefil yaşadığını bilmiyorduk. Eğer buraya geri dönmeseydin seni sonsuza dek kaybederdim. Bu hiçbir ebeveynin yaşamak istemediği bir keder. Bu yüzden iyi döndüğüne sevindim.”
Evelyn gülümseyemedi.
“Majesteleri bir yolunu bulacaktır. O çok düşünceli ve bununla başa çıkabilecek kadar titiz bir adam. Ailemiz bu küçük krallıkta mutlu bir şekilde yaşayabilir. Bu çocuk için bir hediye.”
“Ben bir anneyim ama hala ailem tarafından şımartılıyorum.”
“Böyle bir çocuğunun olması ödüllendirici. Bir gün öğreneceksin.”
Miriam, Evelyn’in elini sevgiyle tuttu.
“Bu kadar mutsuz olacağını bilseydik seni asla İmparatorluk ailesine göndermezdik.”
“Biliyorum… Sen öyle biri değilsin.”
Ailesi Evelyn’i açgözlülükten göndermiş olsaydı boşanma ve geri dönme kararını hızlı bir şekilde kabul etmezlerdi. Aslında Evelyn boşanmayı başardı çünkü Kral Arthur’un kendisi Vatikan ile müzakere etti.
Evelyn’in isteğini duyduktan sonra Kral daha fazla sormadan homurdandı ve doğrudan Papa ile görüşmeye gitti. Gerçek bir babaydı.
“Majesteleri bir yolunu bulur yani sadece sağlıklı bir bebek sahibi olmayı düşün.”
“Evet.”
Evelyn sevgi dolu annesinin sıcaklığını hissederek uyumaya başladı. Karnı oldukça büyüktü. Gizlice çağrılan doktor, doğum için fazla zaman kalmadığını söyledi. Yakında çocuğuyla tanışabilirdi ve Evelyn bundan heyecan duyuyordu.
꧁꧂
O gün Evelyn rüyasında bahçeye geri döndüğünü gördü.
Kocası Fabian’ı beyaz ay ışığı altında görmek rüyalarında bile çok canlıydı. Kraliyetin gizli bahçesinde, altın ağacın tatlı kokusunda, ay ışığında parlayan Fabian resmedilmeye değerdi.
‘İmparatorluk sarayının bu tür insanlar için mi olduğunu düşünüyorsun?’
İmparatoriçe olmayı bırakacağını söyleyen Evelyn, tek kocasıyla zor zamanlar geçirdi ve Fabian her açıdan mükemmel bir adamdı, Evelyn’in acısını anlayamazdı.
Evelyn’i neyin rahatsız ettiğini bilse bile bu onun için acınası bir homurtu olurdu.
‘Sen benim İmparatoriçemsin.’
İlk tanıştıklarında Fabian sadece bu cümleyi söyledi ve uzun süre hiçbir şey söylemedi.
Evelyn’in kalbi muhteşem karanlık gözlerinde çarptı ama onunla kolayca konuşamadı. Çünkü kocasından önce bir imparatordu. Bu İmparatorluk ailesinin nezaketiydi.
‘Umarım İmparatoriçe İmparatorluk haklarına saygı gösterme görevini yerine getirir’
Fabian’ın düşük sesi soğuk geliyordu. Evelyn sonra belirsiz şekilde bu adama daha fazla yaklaşamadığını hissetti.
Fabian’ın her zaman görünmez bir çizgisi vardı. 16 yaşındayken herkesi tehdit eden ve dokunulmaz bir haysiyete sahip olan tahtına yükseldi.
‘Ha..ha..’
Evelyn bebeğini ilk kez kaybettiğinde bile onu bıraktı.
‘Özür dilerim.’
Evelyn gözyaşlarını döktüğünde, Fabian Kraliyet görgü kurallarına uygun kelimelerden başka bir şey söylemedi.
‘Bunun sana yararı olmaz. Artık İmparatoriçeye yük olmayacağım.’
Çocuğunu ikinci kez kaybettiğinde, Fabian Evelyn’in yatağına gelmedi. Hayal kırıklığı yaşamadı çünkü beklentisi yoktu. Yine de kocası için umudu ortadan kaybolan İmparatoriçe, kısa bir süre sonra terk edilmiş bir İmparatoriçe oldu.
Bir İmparatoriçe olarak görevlerini yerine getirmezse, imparatorluk üyesi olarak haklarını kaybederdi. Ancak o zaman Evelyn evliliğinin ne anlama geldiğini ve Fabian’ın dediklerini anladı.
‘Majesteleri, çok acıtıyor… Çocuğumun kaybolan yerini dolduramıyorum. O kadar acıyor ki ölmek istiyorum.’
Evelyn her gece kabuslarında Fabian’a yalvardı. O yüce İmparatordu. Bu kıtadaki hiç kimsenin ondan daha büyük olmadığını söyledi ve bir imparator olarak, tek karısına bile hüküm sürdü.
Evelyn dileğinin gerçekleşeceğini umuyordu. Bir kadın olarak sadece küçük bir mutluluk istedi ama bu sadece imparatorun verebileceği bir dilekti.
‘Artık hasta olmak istemiyorum. Çok korkuyorum. Böyle yaşamak istemiyorum.’
En korkutucu şey, bir kabustan daha korkunç olan gerçeklikti.
Hiç kimseden nefret etmeyen Evelyn, çocuğunu iki kez kaybettikten sonra dünyadan nefret etmeye başladı. Sonra Fabian hakkındaki tüm kalıcı hisleri ortadan kayboldu.
Onu sadece bir imparator olarak görebilseydi oldukça kolay olurdu. Bağı olmayan çift hızla soğudu.
‘İmparatoriçe’
Fabian, Evelyn’i hep böyle çağırırdı. Evelyn’in girdiği tabutun çağrısıydı. Evelyn yavaş yavaş adını unuttu.
‘İmparatoriçe olmayı bırakacağım.’
Otuz yaşından kısa bir süre sonra solmuş olan Evelyn’in hayatı bir sebepten dolayı yirmi yaşına geri döndü. Pişmanlığının verdiği karar çok basitti.
Evelyn olarak yaşamak için İmparatoriçe olmayı bırakması gerektiğini fark etti çünkü Fabian ile bir geleceği olmadığını gördü.
‘Eğer gerçekten istiyorsan.’
Fabian reddetmedi. Ayrılık çok kolaydı. Yaşadığı acıyı hatırladığı zamana göre oldukça basitti. Çok üzücü bir geceydi.
‘Ama, neden?’
Fakat geçmiş hafızasından farklı olarak Fabian, rüyasında Evelyn’e bir soru sordu. Evelyn’e döndü. Siyah gözleri ona sabitlendi. Altın ağacın kokusu rüzgar estiğinde tatlı bir şekilde yayıldı.
‘Neden beni terk etmeye çalışıyorsun?’
Bunun bir rüya olduğunu biliyordu. Ama Fabian’ın görünüşü çok canlıydı. Evelyn bir adım daha attı. Fabian’ın mehtaplı yüzü hatırladığı kadar güzeldi.
‘Ben sana sadece acı verebilecek bir adam mıyım?’
Fabian’ın düşük sesi kayıtsız geliyordu.
‘Benimle evlenmek korkunç bir kader mi?’
Siyah gözleri kederle doluydu. Bir zamanlar sevdiği adamın garip bir figürüydü.
‘Evelyn.’
Rüyasında Fabian adını söyledi.
‘Hayır, ben…’
Fabian zorlukla elini uzattı. Evelyn sessizce ona baktı. Rüyasında söylemesi gerekeni ifade edemiyordu. Herhangi bir cevap düşünemedi.
‘Seni istedim…’
Rüzgâr esti ve Fabian’ın söylediklerini bulanıklaştırdı. Yine altın ağacın tatlı kokusu yayıldı. Görünümü yavaş yavaş karardı. Rüyasından uyanma zamanı gelmişti.
“Ha…·”
Evelyn soğuk bir terle göz kapaklarını kaldırabildi. Dudaklarından ağır bir nefes geliyordu. Daha önce hiç yaşamadığı bir değişik hissetti. İlk kez olmasına rağmen içgüdüleri zaten bu değişikliği biliyordu.
“An..anne…”
Yaz bitmeden önceki geceydi.
“Sanırım çocuk doğacak.”
꧁꧂
♡♤♧♢