Sömürge dönemi: ahşap ve kara kuş avı
30 Temmuz 1980 Dünya haritasında bir başka devlet daha ortaya çıktı - Vanuatu Cumhuriyeti siyasi bağımsızlığını İngiltere ve Fransa'dan ilan etti. Yeni bir devletin ortaya çıktığı Yeni Hebridler, o zamana kadar ortak Anglo-Fransız yönetimi altındaydı. 3 Mart 1605 İspanyol hizmetinde olan Portekizli denizci Pedro Fernandez de Quiroz, “Avusturya Kutsal Ruh Toprakları Ülkesi” olarak adlandırdığı adayı keşfetti (İspanyol kralı, Avusturya Habsburg hanedanlığının bir temsilcisi idi). Yine de Espiritu Santo adası hiçbir zaman sömürgeleştirilmedi - yerel Aborijinler Avrupalı denizcilere düşmanlıkla tepki gösterdi. 1774'te James Cook birkaç ada daha keşfetti ve İskoç sahili yakınında bulunan Hebridlerin onuruna adalarda New Hebrides adını verdi. Bu adalar Melanezyalılar tarafından işgal edildi - Australoid ırkının temsilcileri. Sadece XIX yüzyılda adaların Avrupalılar tarafından kademeli olarak gelişimine başlandı. Sandal ağacı tüccarları ilk gelenlerdi, ardından köleler ve Hıristiyan misyonerler geldi. Adanın tarihinde korkunç sayfa sözde oldu. "Kara kuşları avla". 1860'ten başlayarak. New Hebrides’ten, çok sayıda yerel halkın Avustralya ve Fijian kamışlarında ve pamuk tarlalarında ve Yeni Kaledonya’nın madenlerinde çalışmaya başladı. İşçiler "gönüllü olarak" işe alınmış gibi görünmekle birlikte, gerçekte gerçek kölelikti. On yıl boyunca, 1904'ta işe alım yasaklanana kadar, 40 binlerce New Hebrides'ten çıkarıldı. İşe alım pratiğinin yasaklanmasından sonra hepsi hayatta kalmadılar ve eve geri dönemediler. “Kara kuşlar için avlanma”, Avrupalı sömürgeciler tarafından Yeni Hebridler’e uygulanan ana şikayetlerden biridir. Başka bir kötülük de, yerel halkın isteklerinden bağımsız olarak, yırtıcı yöntemlerle yapılan değerli sandal ağacı ormanlarının kesilmesidir. Hristiyan misyonerlerin faaliyetlerine gelince, kesinlikle adaleti okuryazarlık, temel tıp bilgisi, birçok animist ayinlerin reddi dahil olmak üzere modern medeniyetin birçok unsuru hayata geçirdi. Ancak, aynı zamanda, Yeni Hebridlerin Hristiyanlaşması ulusal kültüre önemli zararlar verdi, çünkü misyonerlerin faaliyetleri sayesinde yerel diller ve folklorlar unutuldu.
XIX yüzyılın ortalarından Yeni Hebridler üzerinde. Hem İngiliz hem de Fransız yerleşimciler yerleşmeye başladı. Ancak, hem İngiltere hem de Fransa, adaların doğrudan ilhakından kaçındı. 1878'de, tarafların her birinin Yeni Hebridlerin yakalanmasını aramayı reddetmesi üzerine bir anlaşma bile imzalandı. Mart 1906'da, Yeni Hebridlerin İngiliz ve Fransız ortak mülkiyeti olan İngiliz-Fransız kat mülkiyeti tarafından ilan edildiği bir anlaşma imzalandı. Adaların yönetimi hem İngiliz Fiji valisine hem de Fransız Yeni Kaledonya valisine emanet edildi. Port Vila şehri, apartmanın başkenti ve İngiliz ve Fransız sakinlerinin ikametgahı olan Efate adası üzerine inşa edilmiştir. Bununla birlikte, adalardaki merkezi yönetim sistemi neredeyse yoktu - İngiliz ve Fransız yerleşimciler yerleşik komiserlerine itaat ettiler ve yerli halk kendi geleneklerine göre, aslında kendi cihazlarına bırakıldı ve bu nedenle, esas olarak kara dağıtımı alanında, Avrupa yerleşimcilerinden haksızlık çekmeye devam etti . 1920'lerin başında Fransız ekiciler Kuzey Vietnam'dan (Tonkin) Vietnamlı işçileri Yeni Hebridlere ithal etmeye başladılar. Yavaş yavaş, Vietnamlı diasporanın sayısı 6 bin kişiye yükseldi, ancak daha sonra kopra için düşen fiyatlar ve işçilerin çoğunun evden ayrılması nedeniyle önemli ölçüde düştü. II. Dünya Savaşı sırasında, Yeni Hebridler Anglo-Amerikan komutası tarafından Solomon Adaları'nı istila eden Japon birliklerine karşı savaş için bir üs olarak görüldü. Mart 1942'de Amerikan birlikleri Yeni Hebridlere indi. Bu arada, bölgedeki varlıkları, adaların konserve sosyal yaşamına belirli bir “canlandırıcı” akış getirdi. İlk olarak, Amerikalılar adaları dış dünyaya bağlayan bir pist inşa ettiler havacılık İleti. İkincisi, bir askeri hastane açıldı, yerel nüfus Yeni Birliklerin mali durumunu iyileştiren Amerikan birliklerinin hizmet sektöründe çalışma fırsatı buldu. Kargo kültü gibi oldukça iyi bilinen bir fenomenin yayılması aynı zamana kadar uzanmaktadır. Avrupalılar veya Amerikalılar tarafından getirilen yiyecek ve ev eşyalarının ilahi kökenine olan inanca dayanmaktadır ve bir gemi veya uçak beklentisi bir ritüele dönüşmektedir. Kargo kültlerinin takipçileri avuç içi gövdeleri ve samandan pistlerin kopyalarını yaptılar, danslar yaptılar, “ABD” yazıtlarıyla kendilerini önceden boyadılar.
"John Froome" hareketi ve toprak mücadelesi
1930'in ikinci yarısında, İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından önce, “John Frum” (bazı dilbilimciler, ismin "cümlesinden geldiğine inanıyorlar") adlı kargo kültü, New Hebrides takımadalarının bir parçası olan Tanna adasında yaygın olarak yayıldı. John (Amerika'dan) ”). "John Frum" kültü, genellikle adalıların Avrupa kolonileşmesiyle canlandırılan tüm yenilikleri bırakma ihtiyacını vaaz eden belirli bir Manehivi'nin adıyla ilişkilendirilir - paradan, eğitimden, işe alınan işten, Hıristiyan dininden. Manehivi'ye göre, Avrupa yaşam tarzının reddedilmesi durumunda, tüm beyaz insanların (hem misyonerler hem de yerleşimciler - ekiciler ve idareciler) adaları sonsuza dek terk edip mülklerini yerli halka bırakacakları yeni bir döneme geçiş oldu. 1941-1942 içinde Tanna adasının sakinlerinin kıyı bölgelerinden adanın içlerine taşınması ve geleneksel temellere geri dönüşü vardı. Amerikan askerlerinin inişi, John Froom hareketinin ideolojisinde daha fazla popülerliği ve bazı değişiklikleri teşvik etti. Adalılar pist ve uçak modelleri yaptılar, kadınlar “kulaklık” ile doğaçlama aerodromlarda görevdeydiler - transa akan ve “John Frum uçağı” ile iletişime geçtikleri kuklalar. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi ve Amerikan askerlerinin adalardan ayrılmasının ardından, "John Froome" hareketi devam etti. 1957’te lideri Nakomaha, düzenli ibadet törenleri düzenleyen dini bir örgüt olan Tanna Ordusunu yarattı. Kutlamalar hala devam ediyor - Amerikan bayrakları altında, "ABD" ve "Ordu Tanna ABD" yazıtlarıyla boyanmış adalılar, Amerikan askerlerinin tatbikatını gösteriyor. 1970-s de önemlidir. "John Fruma" tarikatının takipçileri Vanuatu’ya siyasi bağımsızlık vermeye karşı çıktılar, çünkü Batılı devlet biçimlerinin adalıların geleneksel temellerine aykırı olduğuna ve yaşamlarına iyi bir şey getirmeyeceğine inanıyorlardı. Sömürgeci bağımlılığı yaşayabileceğinizi ve koruyabildiğinizi söylüyorlar, asıl şey kültünüzün ritüellerini gerçekleştirmektir.
Savaş sonrası yıllarda, hem İngiliz hem de Fransız yetkililer yavaş yavaş adalarda sosyal bir altyapı geliştirmeye başladı - eğitim ve sağlık. İlk Melanezliler sömürge idaresinin kurumlarında çalışmaya başladı. Bununla birlikte, şu anda siyasi olan ciddi ekonomik çelişkiler de vardı. Savaş sonrası Avrupa ve Avustralya'da yaşam standardı önemli ölçüde arttığından, Yeni Hebridler'deki İngiliz ve Fransız yerleşimciler, daha sonra metropoleye et ihracatı yapan adalardaki hayvancılık gelişiminin çok karlı olacağına karar verdi. Ancak bu planın uygulanması, hayvancılık için uygun olan tarımsal arazinin genişletilmesini gerektiriyordu. Ekiciler, görüşüne bakılmaksızın, yerel topraklardan tarımsal arazi ele geçirmesini uygulamaya başladı. Adalıların liderlerinden Buluk, mülk sahiplerinin yasa dışı eylemlerini durdurma isteği ile kat mülkiyeti idaresine temyiz ettikten sonra, altı ay boyunca tutuklandı ve hapse atıldı. Toplumsal gerginliğin artmasının bir sonucu olarak, sömürgecilik karşıtı hareket “NaGriamel”, yerel bir gülünç (İskoç ve Tongan) kökenli olan Jimmy Stevens'ın başkanlığında kuruldu. Stevens hareketinin amacı, adaların toprak kaynaklarını yerel sakinlere atama ve elden çıkarma hakkını pekiştirmek ve Melanezyenlerin geleneksel değerlerini canlandırmaktı. Lider Buluk, 1964'teki hapishaneden tahliye edildikten sonra, Stevens hareketine de katıldı. 1965'te, Robert Kronsted'in barında düzenlenen hareketin destekçilerinin toplantılarından birinde, Avrupalı yetiştiricilerin ada ormanları pahasına sahipliklerini artırmalarını yasaklayan “daha karanlık karara ilişkin yasa” kabul edildi. Stevens aktivistleri durumdan çok rasyonel bir yol ve ekicilerin arazi genişlemesine direnmenin bir yolunu buldular - köyler tartışmalı bölgelerde inşa edildi. Bunlardan ilki Tanafo - “Meyve Sepeti” idi. 1967'te oldukça etkileyici bir hareket aktivist grubu oraya yerleşti. Ancak Yeni Hebridler'in yönetimi, Stevens ve destekçilerinin eylemlerini yasa dışı olarak değerlendirdi, bu yüzden Stevens ve Buluk tutuklandı ve altı ay hapis cezasına çarptırıldı. 1970 tarafından, hareket Espiritu Santo'nın ötesine geçti ve komşu Malekula, Ambrim, Oba, Paam, Maewo ve Malo adalarını kucakladı. Ancak çok geçmeden, kendi yerleşimlerinin gelişmesi için destekleyici kaynaklarının bulunmamasından dolayı hareketin düşüşüne başladı.
Pastor Liney'nin Melanezya Sosyalizmi
1960-ler'deki Yeni İbraniler ile ilgili Büyük Britanya ve Fransa'nın politikası. kökten farklı. Eğer Büyük Britanya bağımsız bir devlet kurulması için adalıların kademeli olarak hazırlanmasına odaklanmışsa, General Charles de Gaulle yıllarında sömürgeci ve emperyalist bir politika izleyen Fransa, Yeni Hebridler’e ayrılmayı amaçlamamış ve hatta bölgedeki deniz varlığını arttırmayı amaçlamamıştır. Büyük Britanya ve Fransa'nın çıkarlarına uygun olarak, Yeni Hebridler'in politik olarak aktif sakinlerinin kutuplaşması yaşandı. 1971’in başlangıcında, İngiliz yanlısı Yeni Hebridler Kültür Derneği, yakında Yeni Hebride Ulusal Partisi’ne dönüştürüldü. Yeni İbranilerin bağımsızlığını savundu ve İngilizce konuşan Melanezlilerin ve karışık kökenli insanların desteğini aldı. 1974’te, Yeni Hebridler Birliği ve Yeni Hebridler’in Özerklik Hareketi, faaliyetlerine cevap vererek, adaların Fransızca konuşan nüfusunu hedef alıp Yeni Hebridler'in bağımsızlığına karşı çıktı.
İngilizce konuşan bağımsızlık destekçileri arasında, genç Anglikan rahip Walter Leane (1942-1999) yavaş yavaş kilit pozisyonlara taşındı. Pentekost yerlisi olan Walter Lini bir misyon okulunda ve daha sonra Yeni Zelanda'da 1970'ta eğitim gördü. ve bir rahip atandı. Walter Leane’ın politik görüşleri Afrika sosyalizminin fikirlerinden büyük ölçüde etkilendi. Walter Leaney, Vanuatu sakinleri de dahil olmak üzere Melanesanlar için kolektivite dayanışma, karşılıklı yardımlaşma, topluluk mülkiyeti prensiplerinin içsel olduğuna inanıyordu. Dağıtım, “bir kişiden - paylaşma yeteneğinden, bir kişiye - ihtiyacına göre” ilkesine dayanıyordu. Bu, diğer adaların ve devletlerin siyasi yaşamını etkileyen, büyük ölçüde Yeni Hebridlerin sosyal ve politik yüzünü değiştirmeyi başarabilen Melanezya sosyalizminin ideolojisinin nasıl oluştuğudur. 1974 şehirde Yeni Hbridge Ulusal Partisi, kurucuları geleneksel ulusal isimlere ve yaşam tarzlarına geri dönmeye karar verdikleri için Vanuaca Partisi olarak yeniden adlandırıldı. Vanuaca Partisi, Yeni Hebridler'in siyasi bağımsızlığı fikrinin referandumu kazanacağını umarak, adaların siyasi geleceği hakkında genel bir referandum başlattı. 1975 şehirde İlk belediye seçimleri, Yeni Hebridler'in ana kentleri Port Vila ve Luganville'de yapıldı. 1977 şehirde Vanuaca partisi, Halkın Geçici Hükümeti'ni oluşturdu ve Kasım'da 29 1977 Parti eylemcileri, Port Vila'daki genel merkez bayrağını kaldırmaya çalıştı, ancak siyasi muhaliflerin direnişiyle karşılaştı. 1978 şehirde eski polis memuru George Calzacau, Yeni Hebrides Genel Sekreteri seçildi ve Walter Leane onun yardımcısı oldu. 1979 şehirde Anayasa taslak oluşturma komitesi, siyasi partilerin ve Yaşlılar Konseyi'nin temsilcilerinden oluşan çalışmaya başladı. Fransa ve İngiltere, Temmuz 30 1980 için planlanan adaların bağımsızlık tarihi konusunda anlaştılar. Anayasaya göre, Kasım ayında 1979. Vanuaca Partisi tarafından kazanılan ilk parlamento seçimleri yapıldı. Walter Leney, Yeni Hebridler Bakanlar Kurulu Başkanı oldu. Ancak, etkili bir muhalefet azınlığı Vanuaca partisinin zaferiyle aynı fikirde değildi. İsyanlar Luganville'de başladı ve 28 Mayıs'ta 1980 Muhalifler daha önce İngiliz Bölge Ajansı'nın bulunduğu binayı ele geçirdi ve Espiritu Santo Adası'nı ve yakınlardaki bazı adaları bağımsız Vemeran eyaletini ilan ettiler. Daha önce ada topraklarının kurtarılması hareketini yöneten Jimmy Stevens, devlet başkanı olarak tanındı. Luganville'deki durum, 30'in Haziran 1980'in ortaya çıkmasına neden oldu. İngiliz ve Fransız paraşütçü müfrezeleri, Stevens taraftarları tarafından ele geçirilen binaları kurtardı. Jimmy Stevens tutuklandı ve isyanlar düzenlediği için 14,5 yıllarına hapis cezasına çarptırıldı. Temmuz 30 1980 şehir Bağımsız bir Vanuatu Cumhuriyeti'nin kuruluşu ilan edildi. İlk başbakanı, aslında adaların sosyalist yönelimi için bir kurs ilan eden Walter Lenee idi. Varlığının ilk yıllarında, Vanuatu, Küba ve Libya da dahil olmak üzere diğer sosyalist yönelim ülkeleriyle ikili ilişkiler geliştirmeye başladı. Fransa'yla ilişkiler, Walter Lini'nin Paris'i Yeni Kaledonya'daki bir başka Melanezya takımadası olan sömürgeciliği korumakla suçlaması nedeniyle gergin kaldı. Walter Leaney'in fikirlerinden biri, Melanezya’nın ekonomik durumunun iyileştirilmesine ve Melanezya’nın geleneksel değerlerinin korunmasına katkıda bulunacak olan Melanezya Federal Birliği’nin oluşturulmasıydı. Ancak bu projenin gerçekleştirilmesi hedeflenmedi. Bağımsız Vanuatu, kendi sömürge sonrası ekonomisini kurma ihtiyacından kaynaklanan bir takım zorluklarla karşı karşıya kaldı.
Şimdiye kadar bu devlet sadece dünyanın değil, aynı zamanda Okyanusya'nın en fakir ülkelerinden biri olmaya devam ediyor. 1991'te sayısız sosyo-ekonomik sorun ve siyasi skandal nedeniyle Bay Walter Lini başbakanlık görevinden istifaya zorlandı. Ancak saflarında bıraktığı parti Vanuaku, ülkede bugüne kadar güçlü bir konumda bulunuyor. Şu anda, Vanuatu Başbakanı, hükümeti Abhazya'nın bağımsızlığını tanıyan Halkın İlerleme Partisinden Sato Kilman. Vanuatu'nun siyasi yaşamında, Liderler Bölge Meclislerinin üyesi olan diğer liderler tarafından seçilen geleneksel liderleri içeren Yaşlılar Konseyi - Malvatu-Mauri, hala büyük bir rol oynamaktadır. Yaşlılar yasama yetkisine sahip değil, kültürel sorunları tartışıyor ve ülke hükümetine tavsiyede bulunuyorlar. Vanuatu'daki kültür ve eğitim meseleleri gerçekten çok önemlidir, çünkü adalarda 60'ten 100 dillerine kadar adalar arasında iletişimi önemli ölçüde zorlaştıran, hatta köylü ailelerden gelen çocuklar için okul eğitimi bile önemlidir. Bu nedenle, Vanuatu, üç eyalet dilini korumakla yükümlüdür - İngilizce, Fransızca ve “Bislama” - “Siyah İngilizce”, yerel dillerden çok sayıda kelime ödünç alınarak, takımada nüfusunun etnik bir iletişim aracı olarak kullanılıyor. Ülkedeki ilkokul eğitiminin ücretsiz olmasına rağmen, birçok çocuk ebeveynlerine yardım etmek için okulu bırakmaya zorlanmaktadır.
Yeni Kaledonya - Fransa'nın son kolonilerinden biri
Vanuatu hâlâ bağımsızlık kazanmayı başardıysa, Yeni Kaledonya halkı hala özgürlüğü bulmak için boşuna çalışıyor. Ancak, Yeni Kaledonya üzerindeki kontrolünü elinde tutan Fransa'nın planları, bu denizaşırı toprakların bağımsızlığını içermez. Yeni Kaledonya - Fransa'nın Pasifik Okyanusu'ndaki en büyük denizaşırı mülklerinden biri. Yeni Kaledonya adası ve aynı denizaşırı idari-bölgesel varlığı oluşturan diğer bazı küçük adalar, Okyanusya'nın güneybatı kesiminde bulunur - Melanesia. Yeni Kaledonya nüfusu yaklaşık 250 bin kişidir ve nüfusun yerli kısmı, Canakan halkına ait Melanezanlar ile komşu Melanesian ve Polinezya adalarından gelen göçmenler tarafından temsil edilmektedir. Yeni Kaledonya, Eylül 1774'te Kaptan James Cook'un seferi ile keşfedildi. 18. yüzyılın sonundan itibaren, santal ağacın ilk balina avcıları ve tüccarları burada ortaya çıkmaya başladı, biraz sonra Protestan misyonerlerin yerleşim yerleri ortaya çıktı. 1850'te, gemiye Yeni Kaledonya adasına gelen bir grup Fransız memur, cezaevini barındırmak için uygun bir yer buldu ve Eylül ayında, 24, The Admiral Febrier-Despanthe'nin Yeni Kaledonya'yı Fransız kolonisi ilan etti. İdari olarak, koloni Tahiti koruyucusunun komisyon üyesine bağlıydı. 1853 Haziran 25 Fransız askeri üssü adanın güneybatı kesiminde kuruldu. Yeni Kaledonya'nın idari merkezi olan Noumea şehrinin başlangıcı oldu. 1854’te Yeni Kaledonya, Tahiti’nin müdürlüğünden ayrıldı ve ayrı bir idari kurum oldu. Başlangıçta, Fransız yetkililer sürgün suçluların adasında yerleşim teşvik etti. Burada bir hapishane kuruldu, sürgünler için bir yerleşim yapıldı ve daha sonra serbest yerleşimciler gelmeye başladı - Yeni Kaledonya'nın batı kıyısında tarlalar açan çiftçiler.
Yavaş yavaş, Avrupalı yerleşimcilerin sayısı adanın yerli nüfusunu yakaladı ve tarlaların sürekli genişlemesi, arazi anlaşmazlıklarına dayanan ciddi tartışmalara yol açtı. Adada, Aborjin halkının haklarını (ya da aslında fiil olarak yok olmalarını) belirleyen bir yasalar çıkarıldı. Özellikle, ikincisi vergi ödemek, kamu işlerine katılmak zorunda kaldı, ancak aynı zamanda herhangi bir gerçek medeni hak yoktu - devlet kurumlarına katılma ya da kendi topraklarının mülkiyeti. 1897’te, Fransız yönetimi, yerli halkın ekonomik durumunda daha fazla bozulmaya yol açan Aborjin halkına yönelik çekinceler yaratmaya başladı; bu durum yerel halklar arasında kıt arazi, alkolizm ve salgınlar nedeniyle klanlar arası çatışmaların artmasına neden oldu. Periyodik olarak, Kanaklar yönetime karşı isyan ettiler, ancak Fransız yetkililer az sayıdaki yerlilere, modernlerin yokluğuna göre, onları sorunsuz bastırdı оружия ve savaş taktikleri hakkında fikir. Bununla birlikte, yirminci yüzyılın ortalarında, Avrupa yaşamında meydana gelen küresel siyasi değişimler, Avrupa devletlerinin sömürgelerini etkileyemedi, etkileyemedi. 1946’te Aborijin halkı dahil tüm Yeni Kaledonya vatandaşlarına Fransız vatandaşlığı verildi. Bununla birlikte, burada da, Fransız makamları hile yaptı - insanların komşu adalardan Yeni Kaledonya'ya, örneğin Wallis ve Futuna'dan göç etmelerini teşvik etmeye başladılar. Ayrıca, Fransız tarlalarında çalışmak üzere çok sayıda Vietnamlı işçi getirildi. Sonuç olarak, Avrupalı yerleşimcilerden biraz daha yüksek olan Kanakların sayısı, adada yaşayan diğer tüm etnik grupların sayısından genellikle daha düşüktü. Arazi politikasına gelince, bu alanda da Kanak nüfusunun temsilcilerine yönelik açık bir adaletsizlik kaldı. Bu arada, Okyanusya’da artan sayıda dün kolonileri siyasi bağımsızlıklarını ilan ettiler.
Kanaki, serbest bırakılma mücadelesinde
Pasifik Adaları'nın sömürgeleştirilmesi, Yeni Kaledonya Kanakları arasındaki ulusal kurtuluş hareketinin ortaya çıkmasına ve büyümesine katkıda bulundu. Komşu Yeni Hebridler'de popüler olan Melanezya sosyalizmi düşünceleri adaya yayılmaya başladı. Ancak, Yeni Hebrides'in aksine, Kanaklar daha radikaldi. Vanuatu, Papua Yeni Gine, Solomon Adaları, Fiji ve Yeni Kaledonya'dan oluşan bir Melanezya federasyonu oluşturmak için Peder Walter Lini'nin fikirlerini coşkuyla kucakladılar. Kanaklar, Fransız sömürgecilerini, Yeni Kaledonya halkına, ulusal kültürü, sosyal örgütlenme biçimlerini, toprağı ele geçirmek, doğal kaynakları kullanmak ve çevreyi kirletmekle ve nihayetinde adanın yerli halkının büyüklüğünü düşürmekle tahrip eden büyük zarardan suçladı. Gerçek şu ki, eğer 1774'taki kolonileşme başlamadan önce, adada 40'ten 80'a kadar binlerce insan (çeşitli tahminlere göre) Aborjin halkı - Kanaklar, o zaman XX yüzyılın başına kadar yaşadı. Yeni Kaledonya'daki Kanak nüfusu 21 bine düştü. Sadece yirminci yüzyılın ikinci yarısında. ilaçların mevcudiyetinin artması ve yaşam standardının genel olarak iyileşmesi nedeniyle Kanaks sayıları arttırmayı başardı. Şu anda, 100 hakkında binlerce Kanak adada yaşıyor ve Yeni Kaledonya nüfusunun% 40'ini oluşturuyor.
1970'in başında Kaledonya’da, sol ve sol radikal yönelimin siyasi partileri, Novokedonya’ların ulusal bağımsızlık kazanmalarına yönelik olarak hızla görünmeye başladı. 1979 şehirde birkaç ılımlı ve radikal sol partiyi içeren Kurtuluş Cephesi kuruldu. 1984 şehirde Kurtuluş Cephesi temelinde, Kanak Sosyalist Ulusal Kurtuluş Cephesi (KSFNO) (Cephé Libération Nationale Kanak ve Socialiste, FLNKS) kuruldu. Cepheye daha fazla konuşmanın mantıklı olduğu bazı siyasi partiler girmiştir. Orta sol bir siyasi parti olan Caledonian Union, İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra kuruldu ve Yeni Kaledonya'ya özgürce ilişkilendirilen bir bölgenin statüsünün verilmesi lehine konuştu. Ulusal Kurtuluş Birliği, Yeni Kaledonya’nın bütünüyle bağımsızlığını savunan sol partist bir sosyalist parti ve örgüt bloğu. Çeşitli zamanlarda, şunlardan oluşuyordu: 1) Melanesian İlerici Birliği, Edmond Nekiriai tarafından 1974'te kurulan siyasi bir partidir. ve en çok Yeni Kaledonya'nın kuzeybatı bölümünün köylerinde popülerdir. Başlangıçta, Melanesian İlerici Birliği, Fransa'nın Troçkist Devrimci Komünist Birliği ile işbirliğine odaklandı; 2) 1971'tan 1985'a kadar olan Kaledonya Sosyalist Partisi. Adanın beyaz nüfusu arasında ve Fransa Sosyalist Partisi'ne yöneldi. 1985 şehirde parti dağıldı ve aktivistleri KSFNO'nun üyeleri oldu; 3) Kanak Kurtuluş Partisi, 1975'ta kurulan radikal bir sol örgüttür. fransa'da okuyan ve orada “yeni sol” hareketine bitişik olan novokedontsami. Kanak Kurtuluş Partisi, Marksist-Leninist konumlardan - Yeni Kaledonya'nın tam bağımsızlığı, endüstrinin kamulaştırılması ve toprağın Kanak topluluklarına devredilmesi; 4) Kanak Sosyalist Kurtuluş - 1981 ortaya çıkan bir parti Marksist grup Nidoish Nasselin'in, Nasselin'in Fransa Sosyalist Partisi ile işbirliğinden memnuniyetsizliği ile bağlantılı olarak Kanak Kurtuluş Partisi'nden ayrılmasından sonra; 5) Okyanusya Demokratik Hareketi, Wallis ve Futuna Adaları üzerinde faaliyet gösteren ve Uvea ve Futuna etnik gruplarının temsilcilerinin çıkarlarını savunan Polinezya komünistlerinin siyasi bir örgütüdür. Kanak Kurtuluş Partisi, Yeni Kaledonya'daki ulusal kurtuluş hareketinin en radikal sol gruplarından biri olarak uzun süre kaldı. Kökenlerinde Nidoish Nasselin vardı (b. 1945) içinde olan 1960'ler. Fransa'da ve orada 1968'ta hukuk ve sosyoloji okudu. Kanak solcu öğrenci grubunu "kırmızı eşarplar" yarattı. 1969, 1972 ve 1978’te Nasselin, radikal muhalefet hareketine katılmak için defalarca hapse atıldı. Ancak, daha sonra ultra radikalleri sınırlandırdı ve daha ılımlı pozisyonlara geçti. Diğer Fransız kolonilerinde olduğu gibi, Yeni Kaledonya’da da olduğu gibi, ulusal kurtuluş hareketinin kökeninin Avrupa’da, özellikle Fransa’da eğitim alan yerliler olduğu ve böylece Avrupa’daki radikal sol örgütlerin pratiği ile sosyalist fikirlerle tanışma imkânı olduğu belirtilmelidir. Ulusal kurtuluş dahil (Basklar, Bretons, İrlanda, Katalanlar, Korsikalılar, vb.)
1985 şehirde KSFNO, bağımsız bir Novokledlon eyaleti oluşturulması için kampanya başlattı. O zamanlar cepheye, Jean - Marie Tzhibau (1936-1989) başkanlık etti - Sorbonne'da okuyan ve etnoloji alanında uzman bir Kanak devrimcisi. Tzhibau bağımsız bir Kanaka devletinin kurulmasını ve 1977’te Belediye seçimlerini kazandı ve Yengen eyaletinin başına geçti. 1984 şehirde Tzhibau, Kanak Sosyalist Ulusal Kurtuluş Cephesi'nin lideri ve geçici olarak Yeni Kaledonya Hükümeti'nin (tam bağımsızlığın destekçileri tarafından yaratılan kendi kendini ilan eden bir yapı) başkanlığına seçildi. 1984-1985 yıl. Kanaks ve Fransız yönetimi arasında azami çatışma dönemi oldu. Adada birçok yol kapatıldı, siyasi gösteriler sürekli yapıldı ve Tzhibau tarafından oluşturulan geçici hükümet belediye seçimlerini boykot etti. Yavaş yavaş, durum, bir iç savaşın herhangi bir zamanda başlayabileceği sınırın gerisine yaklaşmakta olan sınıra tırmandı. Ocak - Haziran 1985 Fransız hükümeti, Yeni Kaledonya topraklarına bir olağanüstü hal uyguladı. Ekim ayında 1987 Tzhibau, BM'ye Kanak eyaletinin anayasa taslağını sundu. 1980'in sonunda Tzhibau liderliğinde polisle çatışmalar eşliğinde kitlesel halk gösterileri başladı. Silahlı bir partizan mücadelesiyle bağımsızlık kazanmaya yönelik Kanak Sosyalist Cephesi’nde Halkların Kurtuluşu için saflarında silahlı bir kanat kuruldu. Nisan ayında - Mayıs 1988 Cephenin militanları Uvea 27 ile ilgili rehineler aldı. İkincisi arasında, adaya yerleştirilen Fransız jandarmasının hakimi ve memurları vardı. Militanlar, Yeni Kaledonya'ya derhal siyasi bağımsızlık verilmesini istedi, ancak Fransız hükümeti herhangi bir müzakereyi reddetti ve silahlı bir operasyon başlattı. Gemileriyle Fransız gemileri Yeni Kaledonya'ya geldi. Gemiden "Mokez", Pueblo adasında Kanaks yerleşimine ateş açtı. Böylesi olaylardan korkan ayrılıkçılar rehinelerin bir bölümünü serbest bıraktı. Ancak Uwea'daki mağarada başka rehineler tutulmaya devam edildi. Daha sonra Fransız özel kuvvetleri, mağara 5 Mayıs gecesi fırtınaya uğradığı ve serbest bırakılan rehinelerin alındığı “Victor” operasyonunu gerçekleştirdi. Operasyon sırasında bir 19 Kanak adamı öldü. Dahası, Kanakların çoğu rehinelerin serbest bırakılmasından ve direnişin sona ermesinden sonra öldürüldü - yani, yargısız bir militan öldürülmesi gerçekleşti. Uwea'daki trajedi sonucunda, Fransız liderliği ulusal kurtuluş hareketiyle önemli bir uzlaşmaya zorlandı. 5 Mayıs 1988 şehir Yeni Kaledonya’daki iki eşit parti ilan etti - Kanaka ve Yeni Kaledonya’nın diğer ulusal toplulukları olan Kanun’un ulusal kültürünü korumak ve Kanak’ın ulusal alanda kullanılması politikasını ilan etti. Yeni Kaledonya'nın sembolizmi. 26 1988 Haziran Daha önce Yeni Kaledonya'nın doğrudan yönetiminden sorumlu olan yüksek komiserlik görevinden alınmıştı. Ancak, Mayıs ayında 1989 Jean-Marie Tzhibau öldürüldü.
Yeni Kaledonya'daki durum, çoğu Avrupalı ve Asyalı göçmenin, Kanak milliyetçi güçlerinin gücüne gelmekten ve olası ayrımcılığa girmekten korktukları için Yeni Kaledonya'nın bağımsızlığını ilan etmelerine karşı oldukları gerçeğiyle ağırlaşmaktadır. Bu nedenle, Yeni Kaledonya'nın Fransa'dan bağımsızlığını sağlamak için demokratik bir şekilde neredeyse imkansızdır. Kanaks, belediye seçimlerini kazanmayı başardıkları ve adaylarını yerel yönetim ve özyönetim için düzenledikleri alanlarda öncelikli konumlardan memnun olmaya zorlanmaktadır. Ayrıca, Fransa'nın Yeni Kaledonya’da öngörülebilecek bir gelecekte bırakması muhtemel olmayan askeri çıkarları olduğunu da unutmamak gerekir.
Böylece, sosyalist gelişim yolu (Melanezya sosyalizmi) yoluyla ulusal canlanma fikirlerinin en yaygın olduğu iki Okyanusya ülkesinin tarihi kaderlerinin farklı şekillendiğini görüyoruz. Vanuatu halkı devlet bağımsızlığına kavuştu ve 35 için her eski sömürgede olduğu gibi birçok zorlukla karşılaşan egemen bir devlet inşa ediyor. Yeni Kaledonya'nın yerli halkına gelince, hala Fransa'dan ayrılmak ve kendi ulusal devletlerini oluşturmak için boşuna çalışıyorlar. Ancak güçler çok eşitsiz ve Yeni Kaledonya tam devlet bağımsızlığı kazanırsa, ancak Fransa'nın kendisi bu adıma karar verirse. Bu arada, Yeni Kaledonya, Fransız devleti için ekonomik ve askeri-politik çıkarlara sahip olan Paris, bu uzak deniz aşırı topraklarının kontrolünden kaçmasını önlemek için her türlü önlemi alacaktır.