İkisi - patlama sonucu bacaklarını kaybeden Phyluz Kanchurin ve Oleg Serguchev - daha sonra onları hizmette tutmak için bir ricada bulundular. Ve şimdi, neredeyse bir buçuk yıl sonra, size özel kuvvetlerin askerlerinin kaderi hakkında daha fazla şey söyleme fırsatına sahibiz.
Filyuz
Bu adam hakkında, güvenli bir şekilde onun Anavatan'ın kalıtsal bir savunucusu olduğunu söyleyebilirsiniz. Dedesi ülkemiz için en şiddetli yıllarda askeri üniforma giydi - 1939'ten 1945'e. Finlandiya ve Büyük Vatanseverlik savaşı piyadelerde savaştı, emretti ve tam madalya aldı. Babasına hizmet etti, ağabeyine hizmet etti, bir yerlerde değil, keşif taburunda.
Bu nedenle, çağrıyı aldığında, Filyuz, tereddüt etmeden, askere alma ofisine gitti ve ondan iniş veya özel kuvvetlere yazmasını istedi. Adamın askeri komisere böyle bir “ayrıcalık” hakkında dilekçe vermesi için iyi bir nedeni vardı: Hem okulda hem de pedagoji kolejinde sporla yakından ilgilendi ve çağrıdan hemen önce, üç kilometrelik yarışta yaş grubundaki Başkurdistan şampiyonu oldu.
İşe alım ofisinde, talebi yerine getirildi. Ve yakında, Filyuz zaten Ufa'nın iç birliklerinin özel kuvvetlerinin çıkarılmasında yemin etmeye hazırlanıyordu. Ve sonra onun ve diğer acemiler için, zorlu gündelik hayata başladı, asıl amacı dünün çocuklarından mümkün olan en kısa sürede gerçek hayattaki özel kuvvetleri yapmaktı.
Sapper'ın uzmanlığına hakim olan Filuz emriyle iyi durumda idi. Ve vaktinden sonra, kendisine bir sözleşme teklif edildi. Genç adam uzun süredir düşünmüyordu, çünkü çoktan anlayabilmiş ve hissedebilmişti: onun için özel kuvvetler, bütün hayatı boyunca kendini adayabileceği bir mesele. Böylece Mart 2011'te başlayan ilk savaş görevinde, tamamen olgun ve kurucu bir asker olarak yola çıktı.
Mayıs ayının başında, gruplama komutu Roshni-Chu köyünde bir saha komutanı toplantısı yapıldığına dair operasyonel bilgi aldı. Çetelerin liderlerini korumak için dağlara birkaç özel kuvvet birimi gönderildi. Ufa ekibi üyeleri savaş misyonuna gitti.
Filus kafa devriyesinin bir parçası olarak hareket etti. Maskhalat, cephane ve el bombalarıyla boşaltma, göğsünde bir makineli tüfek, kafasında kulaklık ve elinde bir Condor madeni dedektörü. Her şey bir sapper için olması gerektiği gibi.
O günün hava durumu arama lehine gelmedi: dağlarda yoğun bir sis vardı, bu yüzden keşif grupları sütün içinde taşınıyordu, görünürlük bazen beş ila sekiz metre ile sınırlıydı. Derin bir dağın yamacında dolanan yolu araştırırken, taze izler bulmuşlar - birisi özel kuvvetlerden kısa bir süre önce burada açıkça geçti. Bu yerlerdeki turistler gitmediğinden, baş devriyelerin savaşçıları uyarıldı ve militanlarla görüşmeye hazırlandı. Ve sonra kimse, saklı belanın zaten onları beklediğini hayal etmedi.
Düşmanın olası tüm hareket yollarını tahmin ettikten sonra, üst düzey devriye dağ geçidine inmemeye, iz boyunca devam etmeye karar verdi. Çok dikkatli bir şekilde yürüdüler ve birkaç on metre sonra taze bir ağaç bloğuna rastladılar.
- Mayın Tarlası, beni takip et! - kıdemli emir vermiş, öte yandan bir izi araştırmak için bir engeli aşmaya çalışmıştı. Filuse'un hala düşünecek vakti vardı: “ilk önce gitmeliyim, hala bir mayın detektörüm var” - bir patlama yaklaştığında.
Patlama dalgası dövüşçüyü kolayca yırtıp yana fırlattı. Filyuz'u ilk hisseden şey, tüm tüyler yere düştüğü zaman sol bacağındaki kuvvetli bir acı. “Tanrı korusun, kırdım!” Ama kendi duygularını anlamak için zaman yoktu. Böyle bir durumda herhangi bir özel kuvvetin yapabileceğini yaptı: eğitimli bir hareketle makineli tüfekle savaşa hazır ve savaşa hazırlandı; isyancıların veya ışıkların parıltılı figürlerinin ağaçların arasında yanıp sönmeye başlamasını bekledi.
Ancak ormanda sessizdi. Birkaç saniye sonra komutanın sesi radyoya konuştu: “Kim yaralandı? "Üç yüzüncü" deyin. Patlama dalgasının nasıl düştüğünü fark edecek vakti olan Filuz ve Ensign Radik Muftahitdinov, yoldaşına baktı. Biraz geride kaldı, kamuflajında kahverengi kan lekeleri belirdi. Kanchurin, radyo istasyonunun bronzluğunu boğdu:
- Komutan, Radik yaralandı.
- Ya sen?
“Görünüşe göre…” Filyuz arkasını döndü ve gözlerine inanamadı - sadece yarım ayağı yoktu! Boğazına kadar yükselen çizgi romanı yuttuktan sonra, kendini sıktı: - Ve ben yaralandım.
Dahası, parçaları çok kötü hatırlıyor. Çevresindeki yoldaşların nasıl toplandığını, yaralarını nasıl bağladığını (ve Kanchurin'in sol elini bir kıymık tarafından soktuğunu) hatırlıyor, tıp hocası Volodya Iordan, turnike yaptı, anestezi uyguladı, bir damlama yaptı. Sonra büyüyen bir vızıltı vardı - sağlık kurulu yaklaşıyordu. Fakat doğal olarak siste bile bile ormanda oturamıyordu. Ve çünkü Filus helikoptere kabloyla bağlandı.
Demir yusufçuk içinde bir doktor ve bir hemşire onu bekliyordu zaten. Filuse hakkında bir şeyler sordular, bazı ilaçları pahalıya çektiler, ancak aklı zaten ölçülen vida seslerinde çözüldü.
Kendisinde, sadece iki gün sonra geldi. Operasyon tugayının 46 hastanesinde ameliyat edildi - bacağının ortasında bacağını kestirdi. Ancak Özel Kuvvetlerin talihsizlikleri orada bitmedi: iltihap başladı ve Filyuza, başkente devredildi, İç Askerlerin Ana Askeri Klinik Hastanesi, kangren geliştirmeye çalışan cerrahların bacağını birkaç santimetre kısalttı. Ancak ondan sonra iyileşmeye başladı ve adam yavaş yavaş iyileşmeye başladı.
Oldukça hızlıydı - gençlik ve etkilenen normal bir hayata dönmek için büyük bir istek. Fiziksel olarak bu yoldan gitmek daha zordu - yeni durumuma alışmak, tekrar yürümeyi öğrenmek, dikkat etmemek ve sinirlenmek, birinin acınası, sempatik görünümünü hissetmek.
Filyuz koltuk değneği üzerinde tolere edilebilir şekilde hareket etmeyi öğrendikten sonra, protez için hazırlamaya başladılar. Protezin kendisi yalnızca ekim başında yapıldı ve “yeni yürüyüşe” ustalaşmaya başladı. İlk başta - bir kanama kütüğü ile, hemen hemen her adımda bağırır ve bağırır. Sonra daha güvenli bir şekilde yürümeye başladı. Çarptım ve üç şartın teslim edilmesine izin vermedi.
İlk. Gözlerimden önce, onunla aynı insanlara bir örnek vardı, hala çok küçük çocuklar, birkaç yıl önce benzer testlerden geçtiler ve şimdi tekrar yerine koymak için hastaneye gelmişti. Ruhu hayal kırıklığına uğratmamış, talimat vermemiş, öğretmemiş, yönlendirmemiş, yönlendirmemişlerdi. Ve en önemlisi, bütün yaşamları boyunca, kendisinin ve diğerlerinin, bu kadar korkunç bir sakatlıktan sonra bile, dolu bir yaşam sürmeye, yaşamaya, çocuk yetiştirmeye, öğrenmeye, spor yapmaya, aşık olmaya ve sevilmeye, bir aile kurmaya devam etmelerine devam edebileceğini açıkça belirttiler.
İkinci. Philyuze gerçekten eve, uzun zamandır görmediği ve çok özlediği akrabalarına gitmek istedi. Ve doktorlar bir şart koymuşlar: yalnızca protez üzerinde koltuk değneği yardımı olmadan güvenle yürümeyi öğrendiklerinde yazacaklar.
Ve üçüncüsü. Bir keresinde, eli olmayan bir teğmen albay, sıradışı ama yapay bir uzuv üzerinde başka bir zorlu yürüyüş yapan, ona yaklaştı ve onu tebrik etti. Filuse'un gözünde dondurulmuş soruya, memur şöyle açıkladı:
- Ayrılmanızın "krapovikov" konseyi, askeri hizmetleriniz için krapov'u size verme kararını verdi. Öyleyse şerefle giyin!
O zaman nasıl cesareti kırıldı ve pes etti?
Yılın 10'sinin sadece 2011'i, Filyuz Kanchurin hastanesinin kapısından, tam olarak yaralanmadan altı ay sonra çıktı. Yerli ekibinin bulunduğu yere gitmesine yardımcı olmak için, tek bir mayına çarptıkları Ensign Radik Mufititdinov onun için Moskova'ya geldi. Sadece Radik’in yaraları Filus’tan daha hafif ve birkaç ay önce hastaneden taburcu edildi. Ve şimdi, arkadaşının iyileşmesini öğrendikten sonra, tatilde olmasına rağmen başkente koştu.
Dekolte Filus, komutan Albay Vladimir Anatolyevich Vishnevsky ile kısa ama ciddi ve çok somut bir sohbet gerçekleştirdi. Kanchurin'in kararı çoktan olgunlaştı ve kesindi: hizmette kalmak istedi. Ama bu mümkün mü?
- Tatile çık ve eve git, aileni gör. Ve sorunuzu çözmeye çalışacağız, komutan ona zamanda veda etti. Albay boş vaatler vermek istemedi, çünkü savaşçının kaderi hakkında nihai karar daha yüksek makamlarca yapılmak zorunda kaldı.
Akrabaları ile ilk toplantı olduğu ortaya çıktı. Anne, oğlunu görünce gözyaşlarını tutamadı. Ve onlarda daha fazla olan şey - çocuğuna olanların acısı ya da hâlâ hayatta kaldığı neşe - sadece kendini biliyor. Babası, bütün duygularını ve duygularını, sıkıcı ve sık sık evlat-askerin kendisinden gitmesine izin vermeyecek kadar güçlü bir kucaklamaya soktu. Ve birden fazla savaşın yolunda yürüyen büyükbabam, gelmekte olan bir gözyaşı fırlattı ve sadece sessizce torununa şöyle dedi:
- Torunlar, gençsin, hala bir bütün hayatın var. Üzerinde yaşamalıyız.
Filuz’un askerliğini sürdürme kararı tamamen onaylandı.
Oleg
Akbuzat yarış pistinin kompleksi topraklarında Şubat 2012 Şubat'ta ödül alan ve hediye verenler arasında bir kız vardı. Hayır, apolet giymedi, özel kuvvetler dekolmanında hizmet etmedi. O gün, halen hastanede olan kardeşi Çavuş Oleg Serguchev'i gala etkinliğinde temsil etti.
Filuze Kanchurin için, kaderini bu kadar aniden değiştiren iş gezisi, birincisiydi, o zaman, aynı kader günü aynı kader testlerinde ve kader darbelerinde düştüğü Oleg, uzun bir süre özel kuvvetlerde görev yaptı.
Vatandaşı bir Evenk, yılın Nisan ayında NNUTX'de Kuzey Kutbu'nda, Doğu Sibirya Denizi kıyısı boyunca kilometrelerce uzanan uzak Yakut Alaykhovsky bölgesinde doğdu. 1979 derslerinden mezun olduktan sonra Beden Eğitimi Yüksekokulu'na girdi. Her zaman sporda “siz” indi: okul yıllarında bile basketbol, voleybol oynadı ve iyi kayak yaptı. Üniversitede kickboksla ilgilenmeye başladım ve çalışmalarım sırasında oldukça iyi sonuçlar elde ettim - iki kez Cumhuriyet Şampiyonası'nın birinciliğini kazandım.
Ve o mükemmel vurdu. Oğlan, küçük oğlanın ellerinde ikinci sınıfa alındıysa ve büyükbabası, Oleg'e bütün bölgedeki ilk avcı olan kardeşi ile birlikte öğretirse başka türlü olabilir mi? Birlikte sincap, kutup tilkisini avladılar ve daha büyük av hayvanları avladılar - geyik ve geyikler. Eğlenmek için değil - yemek için. O zaman bile, Oleg bu avcının temel kurallarından birini öğrendi: Atışınızın hedefe ulaşacağından emin değilseniz, hiç atış yapmayın. Canavarları korkutacak ve daha da kötüsü, eğer genç olan tundraya giderse: hem etsiz hem de cildi olmayan avcı ve hayattan mahrum yaşayan canlılar.
2002'te Oleg'e acil çağrı yapıldı. Vladivostok'ta bulunan iç birliklerin özel kuvvetlerin ayrılmasında görev yaptı. Çok fazla ve sık ateş etmek zorunda kaldığı Çeçenya'da savaştı. Ve elbette, masum proteinleri değil.
Ordudan taburcu olduktan sonra, altı yıl boyunca özel ilaç kontrolü bölümünde görev yaptı. Daha fazla çalışabilirdi, ancak 2010 yazının sonunda pozisyonu azaldı ve adam yine bir seçimle karşı karşıya kaldı: sonra ne yapmalı? Bunu düşündüğü zaman, o zamana kadar kendi ana dekoltaminasyonunun yapıldığı Ufa'ya geri dönmeye karar verdi ve Eylül ayında, iç birliklerin özel bir kuvvet birimi Oleg'in kamuflaj kılıfında yeniden ortaya çıktı. Mart ayında, 2011-Kuzey Kafkasya'ya bir iş gezisine çıktı.
Çavuş Serguchev'in kıdemli baş devriyesi olduğu Mayıs ayında bir keşif arama ekibi olan 10, uzman olan Kanchurin'in faaliyet gösterdiği grubun iki kilometre kuzeyinde çalıştı. Oleg, Phylus'un savaş emrinden ve diğer yoldaşlardan kaçan patlamayı adamlarıyla birlikte duydu. Radyo istasyonundaki komşulara ne olduğunu sordular. “Üçyüzüncü” olduklarını söylediler, ancak tahliye konusunda yardıma ihtiyaçları yoktu, kendi başlarına idare edeceklerdi. Oleg'in grubu da araştırmaya devam etti.
Akşam yemeğine yaklaştığında sis dağılmaya başladı ve sonra tamamen kayboldu. Serguçev başkanlığındaki baş devriyesi köy yoluna gitti. Grup komutanına rapor ettiler, yol boyunca bir buçuk kilometre daha ilerlemek ve ana güçlerin gelmesini beklemek için görev aldılar. Oleg, aniden ağaçların arasında, düzgün bir mesafede, bazı rakamların yanıp söndüğü anda, hareketi sürdürmek için bir emir vermeye hazırdı. Çavuş yere koştu, geri kalanı da takip etti.
Saklı, Oleg, keskin olmayan bir keskin nişancı tüfeğinin optiği ile kenara çekilerek bilinmeyeni arıyordu. Ama bu iz gitti. Özel kuvvetleri bulamazlarsa ve siyah işlerinde ilerlemeye devam ettilerse - bu sorunun sadece yarısı. Daha kötüsü, militanlar onları görmüşlerse ve şimdi, bunun gibi, ağaçlar ve kayalar arkasına saklanmışlarsa, savaşçılarının manzaraları ve dürbünleriyle inceleniyorlar.
Radyodaki Serguchev hayaletlerle ilgili haber verdi. Birkaç dakika sonra keskin nişancı baş komutanının baş devriyesini güçlendirmek için gönderdiği çavuşa girdi. Bir ortakla birlikte, düşmanca sessiz ormanı uzun süre düşünmeye devam ettiler. Fakat sonunda, şüpheli bir şey bulmadan, Oleg devam etmeye karar verdi.
Kedinin ruhunda kazıdı. Şüphesiz o, ilk yıl boyunca spetsnaz için savaşan deneyimli bir avcı, düşmanı özledi, aniden sınırda ortaya çıkan militanlara tepki vermek için zamanı olmadı mı? Ya da belki hepsi sadece ona göründü ve rakamlar ağaçların arasında parladı - sadece rüzgarda sallanan çalılıkların gölgeleri?
Baş devriyesi, haritada tanımlanan noktaya çoktan ulaşmıştı, ana grubu çoktan beklemiş ve komutanın düzenine uyarak, herkesle birlikte “yakıt ikmali” başlatmıştı: bir atıştırmalıkla hızlı bir atıştırma yapmak, on ila on beş dakika dinlenmek ve daha sonra aramaya devam etmek gerekiyordu.
Oleg, hiç iştah açmadan, soğuk yulaf lapası yutulduğunda, sanki ağaçlar arasında ya da çalılıklarla kaplı sırtlar yüzünden birileri yeniden ortaya çıkacakmış gibi bekliyordu. Ve o zaman gerçekten pes etmiyor!
Son tatsız bisküvi parçasını yuttuktan sonra, çavuş ayağa kalktı ve daha fazla arama rotasını netleştirmek için grup komutanı, Baş Teğmen Denis Zhigulin'e gitti. Yarı yolda durdu, endişeyle etrafa baktı: Sanki birisinin onu kaba bir bakışla izliyormuş gibi görünüyordu. Kaçınılmaz yaklaşmakta olan talihsizliklerin önsezi ile ele geçirildi. Çavuş büyüdü silâhiçgüdüsel olarak birkaç adım geriye gitti.
Ve o anda ayaklarının altında bir patlama sesi duyuldu. Şeytan kuvveti Oleg'i fırlattı, eklemleri büktüler, kasları ve tendonlarını gelen parçaların sıcak metaliyle parçaladılar. Ve sonra acımasızca, her yere çöktü, hayatın kalıntılarını vücuttan uzaklaştırmaya çalışıyordu.
Kırık bir bebekle, elini ya da ayağını hareket ettiremeyen buharlama hunisinin kenarına düştü. Bilinç ortadan kalkmadı ve bu da başka bir mezarlık sınavıydı - Oleg kendisine düşen bütün acılara katlanmak zorunda kaldı, unutkanlık içinde değil, gerçekte. En azından kendini incelemeye çalışarak başını güçlükle kaldırdı.
Gördüğü şey onu şoka soktu: Shin'in tam ortasına sol bacak yoktu, sağı kanlı ve doğal olarak bükülmüş, kırık bir hokey sopası gibi, tamamen hareketsiz. Anatomi derslerinde kalça eklemi olarak adlandırılan bölgeye, sıradan insanlarda “bacaklarının nerden büyüdüğünü” söyledikleri sürekli bir kanlı yara idi. Gördüğü her şeyden sonra Oleg kendini düşündüğüne inanmak istemedi.
Çavuşun etrafı çoktan yoldaşlarıyla çoktan arkadaş oldu. Ağrı kesici Serguchev'in enjeksiyonundan sonra kolaylaştı, ancak fazla değil. Kelimenin tam anlamıyla, bir buz deliğinden alınmış gibi ürperti, kan kaybından titriyordu. Ya da belki de böyle görünüyorlar - iş arkadaşlarının o andan itibaren Oleg'i serbest bırakmaya çalıştığı buzlu ölüm kucaklaması? Hala ambulans helikopterinin nasıl uçtuğunu, tamamen tükendiğini, “Severny” havaalanında boşaltıldığını, tıbbi “UAZ” - “somun” a aktarıldığını hatırlıyor. Sadece ondan sonra Oleg bağlantısı kesildi.
... Ve sadece iki hafta sonra kendine geldi.
İyileşme uzun ve zordu. O ayları aramak insan hayatı zor. Vahşi, delici bir acı hissetmemek için sadece hareket etmek imkansızdı. Kendime olan ihtiyacı halletmek zorunda kaldım. Gündüz, prosedürler, tüm bu damlatıcılar, enjeksiyonlar, haplar, pipetler ve diğer tıbbi çöpler, bu nedenle her sağlıklı insan tarafından nefret edildi, bir şekilde fiziksel ve zihinsel ıstırabını rahatsız etti. Ancak geceleri gerçek cehennem başladı: acı, işkence gören vücudun üzerinde çürümeye başladı ve sakat bir engellinin gelecekteki hayatı hakkındaki düşünceler beyni paslandırdı. Rüya gitmedi. Ve şafaktan hemen önce, çavuş endişeli ve hassas bir kayıtsızlığa düştü.
Yarım yıl boyunca sırt üstü yattı ve bu süre zarfında birkaç ameliyat geçirdi. Ana Askeri Klinik İç Kuvvetler Hastanesi'ndeki kalça eklemi cerrahları, kelimenin tam anlamıyla parça parça toplandı. Yırtık kasları, kan damarlarını ve tendonları diktik, kemikleri ekledik. Kütüğü kurdu ve güçlendirdi, adamı gelecek protezlerine hazırladı.
Oleg sıvadan alındığında ve nihayet hareket etmesine izin verildiğinde, ilk şey ... yana döndü ve uykuya daldı. Uyandığında, çarşafı geri attı ve vücudunun üzerinde kritik bir gözle baktı: sürekli bir yara izi! Fakat o andan itibaren iyileşmesi gerçekten başladı. Komando yaşam mücadelesini kazanırsa, sisteme geri dönme mücadelesinin sadece onun için başladığını fark etti. Ve geri dönmek istedi.
Bu nedenle, Rusya İçişleri Bakanlığı İç Birlikleri Baş Komutanı İçişleri Bakan Yardımcısı, Ordu Genel Müdürü Nikolai Rogozhkin, 2012 Mart ayında Ana Polis Teşkilatını ziyaret etti ve yaralı özel kuvvetler için hizmette kalmak isteyen herkesin iyi bir yer bulacağına söz verdi. Ve kelimenin tam anlamıyla kendini nasıl hayata geçirdiğini hissetti: şimdi amacının oldukça ulaşılabilir olduğundan emindi. Ve ekstra güç verdi.
Serguchev hastanede toplam bir yıl geçirdi - hayatının en zor oniki ayı. Bu zamanda, Oleg kendine karşı bir zafer daha kazandı: tedavinin başlangıcında ve ilk, en karmaşık ve ağrılı ameliyatlardan sonra, narkotik ilaçlar içeren güçlü bir ağrı kesici enjekte edildi. Dünya tıbbı bir kişiyi acıdan çekmenin başka bir yolunu bulamadıysa ne yapmalı? Ve zamanı gelince, ilacı çavuş özel kuvvetlerine bırakmak kolay değildi. Fakat Oleg bu da üstesinden gelmeyi başardı!
İş arkadaşlarının desteği Oleg Serguchev ve Filius Kanchurin de onun hayata geri dönmesine yardım etti ve Ufa’nın askeri yararına özel amaçlı çıkarılması konseyinin kararıyla, benekli bere takma hakkı verildi.
Kendisini tekrar bulmuş olması büyük hak ve sevgili kızı Angela Ammosova. Derinlikte, saflıkta ve hissetme gücünde şaşırtıcı olan bu iki genç insanı birbirine bağlıyor. Bir yıldan fazla bir zamandır tanıdıklarını biliyorlardı, ancak çok nadir karşılaştılar: seçtiği askerlik görevindeyken Angela, Yakutya'daki memleketindeki enstitüde okudu.
Oleg'in kız kardeşi yüzünden yaralandığını öğrendi. Sonra kızlar birlikte özel kuvvetlere annesinden bahsetti. Oturduk, kederliydik, ağladık. Annem ve kız kardeşimin başka seçeneği yoktu - sevdiklerini beklemek ve onunla birlikte yaşamak, teşvik etmek ve destek vermek zorunda kaldılar. Ama Angela ...
Sakat bir askerden ayrılmaya ve diğer taraftaki kadın mutluluğunu aramaya karar vermiş olsaydı, genç, güzel bir kızı - bir karısını, bir gelini bile - kınamaya kim cüret edecekti? Ama farklı davrandı: Toplandı ve hastaneye geldi.
Oleg'in itiraf ettiği gibi, odadaki görünüşü onun için güneşin gelişine eşlik ediyordu, bulutlarla kaplı siyah bir gökyüzü üzerindeki en güzel yıldızın yükselişi. İkinci kez, Aralık ayında, yakında çıkacak olan Yeni 2012 yılını, sevgilisiyle birlikte karşılamak için gelmişti. Ve haziranda çavuş tamamen güçlendirildiğinde ve protezin üzerinde güvenle durduğunda, hastaneden taburcu edildi, evlendiler.
Ve Oleg, Angela'ya minnettarlığını ifade etmek için, onun için yaptığı her şey için düğünden sonra karısının adını aldı. Şimdi o Ammos.
Filuz ve Oleg, alınan yaralanmalara rağmen, hizmet dışı, özel kuvvetlerin dışında, iç kuvvetlerin dışında kendilerini düşünmediler. Onların ruhu kırılmadı ama daha da güçlendi. Komutanların, iş arkadaşlarının, arkadaşların ve akrabaların yardımı sayesinde, birçok insanı kırabilecek ve ezebilecek bu tür yaşam değiştirici sorunlardan galip geldi. Ve koşulları kazandılar, ilk ve en başta kendileri kazandı.
Bu nedenle, çelik karakterli bu adamların saflarda bir yer bulması oldukça doğal. Oleg, dekolman spor salonundan, Filyuz otomobil ve zırhlı araç stoğundan sorumlu. Elbette, tekrar bir iş gezisinde arkadaşlarıyla birlikte, keşif halinde, keşifte olmak üzere, savaş gruplarına geri dönmek istiyorlar ...
Fakat adamlar bu hayallerin gerçekleşmeyeceğini biliyorlar.
Fakat sağlıklı insanlar için mevcut olan her şeyi başarabiliyorlar. Örneğin Filuz, bir binek otomobili kontrolünde çoktan ustalaştı. Ve şimdi huzursuz beyninde yeni bir fikir taşıyor: hayatı boyunca atletizmle uğraşan, koşu bandına geri dönmek istiyor. Güney Afrika koşucusu Oscar Pistorius'un Londra Olimpiyatı'nda gerçekleştirdiği sporculara benzeyen özel bir “koşu” protezi için nereden para bulmanın mümkün olduğunu zaten merak ediyor.
Adam gerçekten koşarsa eğlenceli olacak!