600 yıl hüküm süren bu devletin en bu kadar yıl sürmesinin bir nedeni de şanslı olmalarıdır. Osmanlı Devleti Şanssız Olabilirdi.
I. Murad’ın Ölümü
Sadece bir kez sultan savaşta öldü ve sadece bir sultan düşman tarafından ele geçirildi. Ne yazık ki erken imparatorluk için bu padişahlar baba ve oğuldu. 1389’da, ünlü Kosova Muharebesinde Murad, kuvvetlerinin Sırp kuvvetleri ile acımasız ve kanlı bir şekilde mücadele ettiği için onun çadırındaydım. Çağdaş bir açıklama şöyle ifade ediyor: “düşman hatlarına ve zincirlenmiş deve çemberine nüfuz etmiş [Sırp güçleri], boğaz ve karnında bir kılıçla bıçaklayarak onu (bıçakla öldürerek) Murat çadırına kahramanca ulaştı. ”
Bu hesap Murad’ın nasıl öldüğünü açıklarken iddia etmiyor, doğru değil. Bir düzine Sırp’ın, bütün savaş için düzenlediğimizi bildiğimiz Osmanlı ordusunun bütün merkezi gücünü kırabileceği fikri bir anlam ifade etmiyor. Bunun yerine, Sırp çizgileri parçalandığında, bir Sırp aristokratının (genellikle Miloš Obilić olarak da adlandırılır) kusurlu davrandığı ve padişahtan önce getirildiği konusunda bir rapor daha var. Savaşta herhangi bir değişikliğin çıkmaza girmeyeceğine inanan Murad, Sırpların öne çıktığı ve gardiyanlar tepki vermeden Murad’ı bıçakladığı özel çadırında Miloš’la bir araya geldi. Bu, günün genel olaylarına karşı daha anlamlı olur. Her iki durumda da, 27 yıllık yönetimden sonra Murad kendi kanı havuzunda ölü olarak uzandı.
Beyazıd’ın Esir Düşmesi
Murad’ın oğlu ve varisi Bayezid , savaşta hazır bulunmuştu ve kendisini korkunç bir savaşçı olarak kanıtlamıştı. Bayezid Yılmaz (şimşek) olarak biliniyordu çünkü hızlı hareket etti ve ölümcül bir şimşek kadar çarptı. Diğer birçok askeri başarı arasında, yükselen İslami gücün gelgitine karşı koymak için Avrupa’dan gönderilen son ciddi haçlı seferini sonlandıracaktı. Bununla birlikte, 1402’de yeni bir tehditle karşı karşıya kaldı: şimdiki Özbekistan’dan doğan ve şu anki Hindistan’dan uzanan bir imparatorluğa sahip olan ve şu anda Özbekistan’da doğmuş vahşi bir 14.yüzyıl savaş ağacısı olan efsanevi savaş lordu Tamerlane’nin (gerçek adı Emir Timur) Türkiye’ye, Rusya ise Suudi Arabistan’a İkili, 150.000’den fazla insanın, atın ve hatta savaş fillerinin çarpıştığı Ankara Savaşı’nda bir araya geldi.
Savaşın hesapları oldukça kabataslak ve çoğunlukla çelişkili. Açık olan şey, savaşta çok önemli bir noktanın, Bayezid’in Anadolu’daki bazı vassallarının taraf değiştirdiği ya da eridiği ve Tamerlan’a karşı daha büyük bir sayısal dezavantajı bıraktığı zaman meydana geldiğidir. Ancak, Osmanlı gücünün çekirdeği cesurca savaştı. Savaş kötüydü ve ortaya çıkan katliam çok büyüktü. Günün sonunda yaklaşık 50.000 Osmanlı askerinin öldüğü söyleniyor; Aynısı, Tamerlane’nin kuvveti için de söylendi. Bu rakamlar doğruysa (ve bilmenin bir yolu yoktur), 20. yüzyıldan önceki dünya tarihinin en kanlı savaşlarından biriydi.
Bayezid, liderliği bakımından eşit olan bir adama karşı olabilirdi, ancak Emir Timur’un her şeyden çok daha fazlası vardı ve bazı filler. Bayezid, imparatorluğunun bütün kaynaklarını savaşa atmıştı, ancak karşı imparatorluğun daha büyük olduğu gerçeğinin üstesinden gelemedi. Bu şiddetli ve tereddütlünün Temmuz gününün sonunda, Bayezid’in ordusu öfkeli biriydi ve Bayezid’in şahsen acı sonuna kadar savaştığını gösteren karısı ve karısı yakalandı.
Bayezid’in esaret altında ölmesi, her biri bir sonraki padişah olmak isteyen oğulları arasında bir iç savaş dönemine ve bunlara yol açtı. Bu olaylar imparatorluğun neredeyse 100 yılını tarihine çevirdi.