Ludovico Einaudi'nin son bestelerinden birini dinlemek beni düşündürüyor. Belirli veya tutarlı bir tema olmaksızın, müzik düşüncelerimi, oturduğum üniversite kütüphanesinin kitaplarla dolu olduğu yerden uzağa taşır. Sanki özünü kaybetmiş gibi. Bir zamanlar birlikte zamanlarını paylaşan insanlarla dolduğunda, sadece basit bir gözle bakıldığında kendinizi canlı ve farkında hissettirebilir. Sosyal mesafe, insan doğası için gerçekten işe yaramıyor.
Dalgınken, aynı müzik beni ufka bakmaya itiyor. Bu pitoresk manzara beni büyülüyor, değişen renk tonları beni her gün gün batımından sonra sonsuzlar arasında dolaşmaya yönlendiriyor. Sık sık bu hareketli vizyon hakkında düşünüyorum, çünkü o tepelerin ve dağların ardında ne saklandığını bilmiyorum. Doğası gereği meraklıyım ve ancak o yeni yerlerde geleceğin gerçekliğini hayal etmeye çalışabilirim. Beni bilince geri getiren ve şu sorulara cevaplar veren rüya bu: Ne arıyorsunuz? Seni ileriye ne itiyor? Ve sizi bir kişi olarak nitelendiren nedir? Benim durumumda cevap, yeni kültürler, yeni insanlar ve yeni ifade biçimleri hakkında seyahat etmek ve öğrenmek için durdurulamaz bir arzu. Ve hepsinden önemlisi, belirli bir bölgedeki insanların kendilerini yemek pişirme, yemek yeme ve yerel gıda üretimiyle ilgilenme yoluyla nasıl ifade ettiklerini keşfetme arzusudur. Seyahat ederken sevdiğim bir başka aktivite de, yeni yemekler yaratmak için çeşitli manzaraların ve bunların gizli bileşenlerinin nasıl bir araya gelebileceğini hayal etmek. Örneğin, İspanya'nın Girona kentinde Onyar Nehri'nin yukarısında bir evde yaşıyorum. İlkbaharda penceremden sazan, yosun, ıhlamur ağacı yaprakları ve çiçekleri göreceğim, aynı zamanda denize akan bir sürü su da göreceğim. Kulağa kolay bir hayat gibi geliyor, ancak bunun gibi malzemelerle yerel bir tarif oluşturmaya çalıştığınızı hayal edin.
Ancak, mutfak yenilikleri hakkında yazmak istemiyorum. İtalyan yemeklerinin tadının nasıl olduğu hakkında daha çok düşünüyorum. Tadı, Einaudi'nin “Yedi gün yürüyüş” kompozisyonunun notalarını yansıtıyor ve “ritmik kadansı” zıt bir his, yani nostalji yaratıyor. Bazen, duygusal bir kargaşa sizi üzüyor ve moralinizi bozuyor, geçmişinizin yerlerine tekrar umut ve tutku bulmak için geri dönme arzusuyla. Başka bir deyişle, sizi mutlu ve iyi hissettiren bir şeyi yeniden keşfetmek.
Nostaljinin üstesinden gelmenin veya en azından onunla bir arada var olmanın çeşitli yolları vardır. Biri bir topluluğa ait olmaktır. Bu amaçla, yaptığım ilk şey Einaudi'nin doğum yerini aramak oldu. Şüphelendiğim gibi, o da benim gibi Piyemonteli. Onu şahsen tanımıyorum. Şimdi nerede olduğunu bile bilmiyorum, ama hemen aklımda onunla Piedmont'un Langhe tepelerinde, Alplerdeki yollar boyunca, göller ve evim Ivrea arasında hayali bir yemek yürüyüşü başlattım. Hemen daha iyi hissediyorum - tekrar mutluyum, ama sadece burada oturup öğle yemeğini unutarak bu kadar çok saat geçirdiğimi fark etmek için. Belki de nostaljiye neden olan gerçek açlık hissidir, ancak sadece yarı mutlu bırakamam. Bunun yerine, yiyecekler hakkında daha fazla bilgi aramaya devam ediyorum, gözlerimle yememe ve İtalyan yemeği arzumu doyurmama izin veriyorum. Dijital dünyaya bakarken, yeni hayali arkadaşımın The Guardian gazetesi ile röportaj yaptığını gördüm. Son derece basit bir tariften bahsetti ve ben de biliyorum. Ayrıca eve döndüğümü ve o lezzetli kahverengi tereyağı ve adaçayı kokusunu aldığımı da hatırlıyorum. Kokuyu aldığımda, büyükannemin yeni yaptığını anında anladım. gnocchi.
Ağzım zaten sulanıyor. Bu nedenle, hayal kurmayı bırakıyorum ve size gnocchi'nin ne olduğunu ve İtalyan mutfağı için neyi temsil ettiğini açıklamak için acele ediyorum. Çoğu zaman kelimelerin etimolojisiyle oynarım çünkü insanlığın evrimi hakkında bilgi edinebilir ve günlük yaşamın belirli yönlerinin dil ile nasıl birleştiğini görselleştirebilirim. Gnocchi söz konusu olduğunda, parmak eklemlerimizin, küçük hamur topları yaptığımız hamur şeritlerine nasıl benzediğini ifade eder. İtalya'da gnocchi yapmanın binlerce yolunu bulacaksınız - Roma usulü, Sardunya usulü veya belki Trentino canederli veya Emilian usulü. Gnocchi, Sicilya'da tatlı olarak bile kullanılıyor - pek çok yol var!
Ancak en ünlüsü şüphesiz patates gnocchi'dir. Geçmişleri 18. yüzyılın sonlarına kadar uzanır. buğday kıtlığı, ekmeğe veya makarna tariflerine patates eklenmesini zorladı. Ve tam da bu, un ve su hamuruna veya sözde gnocchi Bignè'ye yapılan bu ilavedir, diğer küçük dönüşümlerle birleştiğinde, bir yüzyıl sonra, bugünün haşlanmış patates karışımından yapılan köfte hazırlanmasına benzer modern tarifi buluyoruz. yumurta, tuz ve çok az un. Süreç oldukça zahmetli ama kesinlikle en zor kısım doğru patatesi bulmak: unlu ve çok nemsiz. Patates ne kadar nemli olursa, hamurun sıkı kalmasını ve kaynarken şeklini başarıyla korumasını sağlamak için o kadar çok una ihtiyacımız var. Ancak bu en büyük sorun değil, çok fazla un eklemek damak tadımızı ana lezzet olan patatesten uzaklaştırır. Bu kesinlikle İtalyan lezzetinin en büyük özelliğidir: ürün kalitesi arayışı, fazla kafa karışıklığı olmadan doğal lezzetini arttırma.
Son olarak, nihai bir düşünme için hala yer var. COVID-19 salgınını akılda tutarak mevcut yaşam tarzımızı ayrıcalıklı Batı yaşam tarzımızla ilişkilendirmek istiyorum. Hareketliliğimizi kısıtlamak ve her hevesle seyahat edememek gibi günlük faaliyetlerimize tamamen farklı bir yaklaşıma uyum sağlamamız gerekmesine rağmen, yine de hayal gücümüzü gerçek bir "tat" tabağıyla tatmin edebiliriz. Hala şanslıyız ve gastronomi dünyasının uygulayıcıları olarak gezegenimizdeki açlığı ortadan kaldırmak için ortak bir hedef üzerinde işbirliği yapmak bizim sorumluluğumuzdur.
Şimdi yollarımızı değiştirmeli ve daha iyi bir dünya inşa etmeliyiz. Geçmişimizden öğrenmek, mutfak geleneklerimizin doğanın acımasızlığına direnmek için nasıl adapte olduğuna dair doğru bilgileri edinmemize yardımcı olur. Günümüzde en büyük tehdit insanlığın kendisidir. Bizi bekleyen yeni zorluklarla yüzleşmek için gerçek güce sahip olduğumuzun farkındayız, her birimizin bir fark yaratabileceğimizi ve yapmamız gerektiğinin bilincindeyiz. Bu son düşünce bizi bir turist pazarı gibi gastronomik aktörler olarak yakınlaştırıyor ve yeni zorluklara yenik düşmek yerine korkularımızın üstesinden gelmek için ayrı düşmek yerine bir araya gelmemize yardımcı oluyor ve aynı zamanda paylaşma arzumuzu beslememize yardımcı oluyor. bizim misafirperverliğimiz. İtalya'da, diğer birçok ülkede olduğu gibi, yemek masasına fazladan bir yer ekleyerek ve birlikte yemek yemek, şarkı söylemek ve birlikte hayatın tadını çıkarmak için saatler geçirerek misafirperverlik gösteriyoruz. Bu, tat almanın en gerçek zevkidir.
Massimo Bonmassari tarafından yazılmıştır. Tarafından düzenlendi Erik Wolf.