Sınırlayıcı, bıçağın bıçak ile tutamak arasındaki, parmakların tutamağından bıçak bıçağına kaymasını önleyen kısımdır. Genellikle, bir sınırlayıcının rolü bir (alt parmak durdurma) veya iki yay (çapraz, çapraz) ile gerçekleştirilir. İkinci durumda, bu yaylar düz veya kavisli olabilir. Haç şekli büyük ölçüde bir bıçak tutacağının kullanımını belirler. Kolların öne doğru yönlendirildiği ve başparmak için yüzey nervürlerine sahip olduğu en fonksiyonel artı. Çapraz - savaş bıçaklarının zorunlu aksesuarı.
Bazı bıçak modellerinde iki sınırlayıcı (alt eğim) de bulabilirsiniz, ancak ikinci bir sınırlayıcı eklemek herhangi bir avantaj sağlamaz.
Bıçağın topuğu (Orta Asya bıçakları, bazı turist bıçakları, mutfak bıçakları) veya bıçağın yanındaki sapın üst kısmındaki derin bir parmakla kesilmiş bir sınırlayıcı rol oynayabilir.
Sağkalım bıçak sınırlayıcısında, kordon veya halatla doğaçlama yapılmış bir mızrağa veya zıpkına dönüştürmeyi mümkün kılan küçük delikler yapılabilir.
Sınırlayıcının tarifinde bazen kullanılan korumanın adı, bıçaklı çitle ilişkilendirilir silahElini düşmanın bıçağının darbelerinden korumasına hizmet etti ve bir artı işareti ve kabzasından oluşuyordu.
Bıçakları "bıçağa bıçakla" çevirmek artık geçmişte kaldı, ancak koruyucu gövdesi olan bıçaklar hala üretiliyor. Çoğu zaman, bu kabartma, hayatta kalma bıçaklarında ve tüplü dalış için bıçaklarda bulunur, ancak amacı farklıdır - bıçağı elinizde tutup parmaklarınızı serbest bırakmanızı sağlar.
Pirinç mafsal formunda kabartmalı bıçaklar tarih Birinci Dünya Savaşı'ndaki siper bıçaklarından, artık nadir ve birçok ülkede yasa dışı.
işlemek
Sapın tasarımında, aşağıdaki ana parçalar ayırt edilir: siyah (sapın bir kısmı, doğrudan el ile kaplanmıştır), sırt (sapın üst kısmı), karın (alt kısım), yanaklar - sapın başı (bıçağın en uzak kısmı).
Sapın rolünü atmak için bıçaklarda bıçağın şaftını gerçekleştirir.
Sapın kendisi küçük gizli taşıma plakası bıçaklarında yoktur. Genellikle, bu tür bıçakların boyutu ve şekli plastik bir kredi kartına (kart bıçakları) karşılık gelir.
Sapın tasarımındaki ana elemanlara ek olarak, bir bıçakla kullanım kolaylığı sağlayan ilave olabilir.
Bıçak olmayan çoğu bıçakta, sap bıçakla aynı hizadadır. Bazı modellerde, dikey veya paralel paralel olarak, bıçağın açısına yerleştirilebilir.
Bıçağın dikine yerleştirilen sap, Vahşi Batı'nın kart dolandırıcılarının silahlarından kaynaklanan bıçak ve hançerlerin (itme hançerleri) karakteristik bir özelliğidir. Böyle bir bıçağın vurulması özel bir hazırlık gerektirmediğinden, bu tür bir kulp düzenlemesi sıklıkla kişisel savunma bıçaklarında kullanılır.
Son zamanlarda, sap çizgisinin bıçak çizgisinin altında yer değiştirmesi ile taktik ve savaş bıçakları ortaya çıkmış ve bu da kesme yeteneklerini arttırarak delici olanları daha da kötüleştirmiştir.
Chukotka ve Alaska'nın yerli nüfusu uzun zamandır günlük yaşamda bıçaklara paralel bir sapı olan bıçaklar kullanmıştır. Bu tip bıçaklar modern mutfakta başarılı bir şekilde kullanılabilir, ancak bu ortada dairesel bir girintili kesme tahtası gerektirir.
Kanada av bıçakları, bıçak hattının üstünden kaydırılan bir tutamaç ile karakterize edilir. Bu bıçaklar günlük yaşamda ve tarla koşullarında işlerin çoğunluğu için çok uygundur.
Bir bıçağın önemli özelliklerinden biri dengelemesi, yani bıçağın ağırlık merkezinin konumudır (Ts. T.). En işlevsel olanı, T.T.'nin bıçak ile tutamak arasındaki yeridir. Ofset? P. T uç ucuna göre bıçağın doğrama özellikleri artar ve fırlatılmasını kolaylaştırır (sağkalım bıçakları, pala bıçakları, bıçak atma) ve sapın ortasına kaydırmak bıçak manevralarını kolaylaştırır. Bıçağın dengesini belirlemek oldukça basittir - uzatılmış işaret parmağı üzerinde bıçağın dengeyi yatay konumda tutacağı bir konum bulmanız yeterlidir.
Bazı atma bıçaklarının, bıçağın dengesini ayarlamanıza izin veren özel bir ağırlığı vardır.
Tutamak bıçağın şaftına çeşitli şekillerde sabitlenebilir. Bunların en basiti sapın montajıdır. Bu, şaftın daha kısa olduğu ve zaten kolun (itme pabucu) daha kısa olduğu daraltılamayan bir tasarımdır. Sap, sap gövdesinde gizli olduğundan, dışa doğru, şeklini ve ebadını ve dolayısıyla tüm yapının gücünü belirlemek mümkün değildir. Dar ve kısa saplı bıçaklarda, bıçak ağır işler gerçekleştirdiğinde bıçak kırılabilir.
Vidalı ve perçinli bağlantıda dar sap tutamaktan tüm uzunluğu boyunca (gizli tanga) geçer.
Modern sentetik malzemeler, dökümün bıçak üretiminin son aşamasında doğrudan sap üzerinde doğrudan kulplar oluşturmasına izin verir.
Bir üst yapı durumunda, şaftın uzunluğu tutamağın uzunluğundan (tam tang) biraz daha uzundur ve genişliği yan plakalara - tutamak yanaklarına eşit ya da biraz daha geniştir. Yanakların (pul veya plaka) sapa tutturulması perçinler, vidalar veya oyuk borular ile yapılacaktır.
Dişli bağlantıya, döküm tutamaçlarına veya fatura tasarımına sahip en pratik ve dayanıklı bıçak tasarımı. Vida bağlantısı, zamanla ortaya çıkabilecek tutamak örtüşmelerinin boşluğunu gidermenizi, hatta hasar görmüşse tutacağı veya yanakları değiştirmenizi sağlar.
Kalıplanmış bir tutamak, çeşitli malzemelerin (genellikle renkli plastik, ağaç kabuğu veya deri) parçalarından oluşur.
Sapın bir varyasyonu, kural olarak, aralarında metal veya plastik contaların bulunduğu, farklı türlerin ahşabından oluşan birkaç parçadan oluşan kompozit bir saptır. İşlevsel olarak, bu tür kulpların hiçbir avantajı yoktur, ancak çok estetiktirler.
Bıçak üretimi için geleneksel malzemeler ahşap ve kemiktir.
Şu anda mevcut farklı doku ve renkteki kolları yapmak için en egzotik ahşap türleri.
Ahşap sapı güzel bir görünüme sahiptir, ele sıkıca oturur ve kış mevsiminde eli soğutmaz. Ahşabın dezavantajları düşük nem direncidir. Ağacın cilalanması bu dezavantajın üstesinden gelmeye yardımcı olur, ancak aynı zamanda, özellikle ıslak bir elde, daha kaygan hale gelir.
Sapın önünde veya arkasında bıçak kenarlı güçlü darbelerle sapın çatlamasını önlemek için, özel bir parça metalden yapılır (bilezik, sıkıştırma halkası, dövme, obimitsa). Ön kısmındaki sapın aynı kısmı, destek ya da omuz pedi olarak da adlandırılır.
Pahalı bıçakların yapımında kullanılan kemik saplar. Bu durumda, malzeme olarak, egzotik hayvanların kemiği (mors, fil, mamut vb.) Kullanılabilir.
Deri saplar dokunma için çok hoş ve elinize sıkıca oturmak. Fakat cilt higroskopiktir ve çürür. Vernikle emprenye etmek bu sakıncaları ortadan kaldırır, ancak kavrama güvenilirliğini azaltır.
Kulp üretimi için modern bıçak endüstrisinde yaygın olarak çeşitli yapay malzemeler kullanılır - mikarta, poliamid (RA), polikarbonat (PC), akrilonitril-bütadien-stiren (ABS); G-10 cam elyaf takviyeli plastik, karbon elyaf. Özellikle uygun olanlar yumuşak sentetik malzemelerdir (elastomerler) - kraton ve santopren.
Bütün bu malzemeler suya karşı mükemmel dayanıklılığa, çeşitli kimyasallara karşı dayanıklılığa sahiptir. Bu malzemelerin kolları çok farklı bir şekil ve dokuda verilebilir.
Bıçağı elinde tutma güvenilirliğini arttırmak için, tutamak genellikle sınırlayıcı ve üst kısımların yakınında daralır, sırt ve karın bölgesinde kaburgalara, yanakların özel bir kaba yapısına, alt parmak kesicilere ve çentiklere sahiptir. Alt yüzey kesimlerinin, kullanıcının fırçasının boyutuna uygun olması gerektiği akılda bulundurulmalıdır, aksi halde bıçakla çalışmak çok sakıncalıdır. Ek olarak, böyle bir tutamağın asimetrik şekli bıçak tutacağının kullanım sayısını sınırlar.
Son zamanlarda, Malay bıçaklarının kerambit'in tasarımından ödünç alınan bıçak saplarında ellerin parmaklarına “halkalar” çıktı. Sapın önüne veya sonuna yerleştirilebilirler. Böyle bir sapa sahip bir bıçağın, elden çıkması neredeyse imkansızdır ve bunun yanında "pirinç şövalyelerinin" sapını uygulamak da mümkün olmaktadır.
Tutma bıçaklarının kıçı, genellikle bir kordonu veya çekme kablosunu takmak için bir deliğe sahiptir. Sınırlayıcı olmayan saplı bıçaklarda bir ipin (halat veya kemer köprüsü) bulunması, parmakların bıçak bıçağının üzerine kaymasını önler. Ek olarak, kordon, bıçağı elinizden bırakmadan, herhangi bir iş yapmak için parmaklarınızı serbest bırakmanıza izin verir.
Egzoz kayışı en çok bağlantı elemanları olmayan bir plastik veya deri kılıfla birlikte kullanılır ve bıçağın bunlardan hızlı bir şekilde çıkarılmasını sağlar.
Turist ve hayatta kalma bıçaklarında sap boş olabilir. Turistik bıçaklarda, bu şartlarda bıçağı baltalamak için bu oyuğa küçük bir musat sokulur.
Bu boşluktaki sağkalım bıçakları NAZ (giyilebilir acil rezerv) - olta, olta kancası, kibrit vb. Saptaki oyuk, içine küçük bir pusula yerleştirilen bir kapakla kapatılmıştır. Böyle bir sap genellikle yuvarlaktır. Sapın yuvarlak şekli bir bıçakla çalışmak için çok uygun değildir, ancak gerekirse bıçağı doğaçlama bir mızrağa dönüştürerek bir çubuk yerleştirebilirsiniz.
Avcıların ve turist bıçaklarının üst kolları genellikle hayvan başı şeklinde yapılır.
Sapın uç kısmı, belirli bir kıvrıma sahip olabilir - yoğun bir malzemeye sıkışmış bıçağı dışarı çekmeyi kolaylaştıran bir arka güvenlik cihazı. Şekli nedeniyle "papağan gagası" olarak adlandırıldı.
Muharebe ve taktik bıçakların üst kısımlarında, acil durumlarda sapın ucuna vurmak veya camları kırmak için genellikle özel bir kulak (şok dişi) bulunur.
kılıf
Kullanılmadığı zaman bıçakların katlanmasında bıçak, bıçağın herhangi bir ek cihaz olmadan güvenli bir şekilde taşınmasını sağlayan tutamağa gizlenir. Bıçağın her zaman çıplak olduğu garip bıçaklar için bıçak için özel bir kutuya ihtiyacınız vardır - kılıf. Kılıf - bu tür ayrılmaz bir aksesuar bıçak. Bir bıçağı takma ve kullanma rahatlığı, bıçağın ömrünün dayandığı çoğu durumda kılıftan bıçağın çıkarılma hızı dahil, bunlara bağlıdır.
Klasik kınların tasarımında, bıçağın (açık kısmı ağız olarak adlandırılır) bıçağın kılıfına sabitlenmesi için elemanlar ve giysi ya da mühimmat üzerindeki tutturma elemanları için bir "cep" bulunur.
Kınların tasarımı büyük ölçüde bıçağın amacı ile belirlenir. Bir dövüş bıçağı için, hızlı ve sessiz çıkarma sağlamalıdır. Seyahat bıçaklarında genellikle bir öğütme taşı veya musat için özel bir cep bulunur ve hayatta kalma bıçaklarında ayrıca çakmaktaşı veya küçük bir bıçak türü için bölmeleri vardır. Bıçak bir kın olmadan satılabilir. Bu durumda, mal sahibi, bitmiş kılıfı kendisi için seçer veya tercihlerine göre, temel olarak bıçağı taşıma şeklini, temel tutuşu belirleyen bıçağı kullanma şeklini, bıçağın nasıl kullanıldığını vb.
Daha önce, kılıfı yapmak için deri, ahşap veya metal kullanılıyordu. Günümüzde, metal kılıflar çok nadirdir ve ahşap kabukları çoğunlukla turistler için hediyelik eşya olarak yapılanlar da dahil olmak üzere ulusal bıçaklarda kullanılır. Tasarımcı sanat bıçakları için kılıf kemikten yapılmış, oyma ve kakma bezemeli.
Deri kılıf estetik görünümlü, dayanıklı ve kullanımı kolaydır. Bununla birlikte, cilt suya dayanıklı değildir ve mikroorganizmalara maruz kalır. Sonuç olarak, deri kılıf çözgü, germek ve şeklini kaybeder. Ayrıca, tabaklama kalitesinin düşük olması durumunda, deride kalan tanenler bıçağın çeliği üzerinde olumsuz bir etkiye sahip olabilir.
Bu dezavantajlardan sentetik malzemeden yapılmış serbest kılıf vardır. Çoğu zaman, bu tür amaçlar için özel bir tür naylon kumaş - kordura (nem geçirmez emprenyeli yoğun naylon dokuma ve özel bir elyaf yapısı) kullanılır.
Firmware dikişlerinde kesilmeyi önleyen deri ve sentetik kınlar genellikle dikiş hattı boyunca perçinlenir. Aynı sebepten dolayı, kılıfın sertliğini sağlayan sentetik kılıfın içine plastik bir astar yerleştirilir. Ancak astarın varlığı, giyildiğinde bıçağın çarpmasına neden olabilir.
Modern sakar bıçaklarda plastik kaidex kılıfı çok yaygın kullanılır. Kaydeksa'nın özellikleri tam olarak bıçak şeklindeki kınların imalatına izin verir. Bu bir dereceye kadar bir dezavantaj - kılıflar sadece belirli bir bıçağa uyuyor.
Bıçağın kenarının yanında, plastik kılıf küçük bir havalandırma deliğine sahip olabilir.
Bıçak kılıfına sabitleme elemanları. Bıçağın kılıftan düşmesini önlemek için, genellikle bir tokalı bir kayış (deri veya kumaştan yapılmış) kullanılır. Sınırlayıcı, orta kısmı veya üste yakın bölgedeki tutamağı kaplar. En uygun olanı bu tür bir kayış kilidinin sınırlayıcı alanındaki yeridir. Eğer üste yakın yerleştirilmişse, bu yerdeki sapta daralma varsa bıçak kılıftan düşmez. En az güvenilir kayış - kolun ortasında kilitleme.
Bıçaklarda, klasikten farklı olan bıçağın şekli, mandal bıçağın içine yerleştirilebilir.
En basit bağlantı elemanı tasarımı tabanca kılıfından çıktı. Deri kayışta dar bir yuvaya sabitlenmiş mantar şeklinde özel bir pimden oluşur. Bu basit, zaman testli tasarım bıçağın kılıf içinde güvenilir bir şekilde tutulmasını ve tutturucunun hızlı bir şekilde açılmasını ve kilitlenmesini sağlar. Son zamanlarda, bu tür bir bağlantı elemanı, özellikle süngü bıçakların kılıfı üzerinde nadirdir.
Modern kılıfların çoğunda, düğme bağlantı elemanları ve tekstil bağlantı elemanları kullanılır (ortak "Velcro" da). Çalışmalarının dayanıklılığı ve güvenilirliği tasarımları ve kullanılan malzemelerle belirlenir.
"O" şeklindeki yay ile belki de en ucuz güvenilir düğmeler. Yaylı askeri ekipmanlarda kullanılan ",", özellikle de versiyonları - "Noktadan Kaldır" şeklinde yaylı daha güvenilir düğmeler.
Tekstil bağlantı elemanı daha az dayanıklıdır, ancak arızalanması durumunda kolayca değiştirilebilir.
İki tür tekstil bağlantı elemanı vardır.
Bunlardan ilki - “Velcro” (fr. VELours - kadife ve CROchet - hook'dan), 1948 yılından bilinir ve dulavratotu prensibi ile çalışır. Birincisi mikro kancalı olan iki şeritten oluşur, ikincisi ise tutundukları bir yığın. Başlıca avantajı düşük maliyetlidir ve dezavantaj kısa ömürlüdür, çünkü “kazık” kontaminasyonu durumunda hızlı bir şekilde başarısız olur. Diğer bir sakıncası, bazı durumlarda (savaş ve taktik bıçaklar) kabul edilemez olan, açıldığı zaman üretilen çatırtı sesidir.
İkinci tip cırt tipi, plastik pimlerin mantar şeklinde iki bant üzerine yerleştirildiği “Çift Kilit” (Çift Kilit) şeklindedir. Bu tür bağlantı elemanları, yüksek güvenilirlik, dayanıklılık (10 bin devirlere kadar kaynak) ve ayrıca bağlantının yüksek mukavemeti ve aynı zamanda yüksek fiyatı ile tanımlanır.
Her durumda, uygun bir açma ve bağlama için, tutturucunun onunla yapılan işlemlerde başparmak ve işaret parmağı tarafından tutulan bir dile sahip olması gerekir. Böyle bir dilin ucuz bir kılıf üzerinde olmaması, özellikle kış aylarında tutturucuyu hızlıca açmanıza izin vermez.
Dilin metal bir ucu varsa veya tutturucu sert bir plastik veya metal dil üzerine monte edilmişse, bu durumda tutucuyu başparmağınızla sabitleyerek çok hızlı bir şekilde açabilirsiniz. Ancak tarlada kullanılan bıçaklar için, bu tasarımın önemli bir dezavantajı vardır - eğer dil bir dal veya dalda tutulursa, tutturucunun kendiliğinden açılması.
Son zamanlarda, bağlayıcılar kılıf görünmeye başladı - manyetik düğmeler. Rahat, dayanıklı ve sessizdirler.
Kılıf böyle olmayabilir. Örneğin, Fin bıçaklarının kılıflarında, bıçak onlara 1 / 2 ile 2 / 3 arasındaki sapların derinliğine yerleştirilir. Sapın kılıfın duvarlarına karşı sürtünme kuvveti nedeniyle kılıfta tutulur. Bu tür kılıflar özellikle soğuk iklime sahip ülkelerde uygundur - bağlantı elemanını soğukta açmak çok kolay değildir. Bıçağın çıkarılmasının kolaylığı için, bazı Fin bıçak modellerinde tipik olan bir egzoz kayışı / kordonu veya mantar üstü olarak işlev görür. Bununla birlikte, bu tür kılıflar sadece durmadan bıçaklar için uygundur ve bıçağın sapı aşağıya indirilmesine izin vermezler.
Şekli, bıçağın ve tutamacın şeklini tam olarak tekrarlayan plastik kılıfta bıçak, malzemenin esnekliği nedeniyle tutulur, bıçağı sınırlayıcı alana sıkıca yerleştirir. Bu tipteki en basit kılıflarda, bıçak yürürken gök gürültüsü olabilir. Bu eksikliği önlemek için, bıçağı kılıfın duvarlarına doğru sıkıca bastırarak kılıfın içinde özel bir yay elemanı bulunur.
İçi boş perçinler, halkalar, modern kılıflarda sıklıkla bulunur. Bir bıçak taşıma seçeneklerini büyük ölçüde genişleten, kordonun ipliği için kullanılırlar. Aynı amaç plastik kılıfta yuvarlak veya oval deliklerle servis edilir.
Kıyafet veya cephaneye bıçak takma
Modern bıçaklarda bıçağı giyim eşyalarının üzerine sabitlemek için bir halka veya özel bir yaylı metal veya plastik klips (klips) kullanılır. Savaş ve taktik bıçaklar için kılıf, bıçağın ekipmanın ve cephanenin farklı kısımlarında çeşitli pozisyonlarda sabitlenmesini sağlayan özel tespit sistemlerine sahip olabilir. Bunlardan, kaydedilen kılıfın vidalarla (Tek-Lok sistemi) tutturulduğu sentetik kayışların veya birkaç delikli plastik bir plakanın kullanıldığı sistemler en yaygın şekilde kullanılır.
Küçük bir kişisel kendini savunma bıçağı, bir zincir yardımı ile boynun etrafına taşınabilir. Dahası, yüksek çekme dayanımı gerektirmez - aksi halde düşman bıçak sahibini boğmak için düşman tarafından kullanılabilir. Aynı sebepten, zincirin naylon veya naylon kord ile değiştirilmesine izin verilmez.
Yukarıdaki öğelerin çeşitli birleşimi, tasarımını dünyanın farklı bölgelerinde kullanmak için yüzyıllarca süren deneyime dayanarak geliştirilen veya bıçak ustaları ve modern teknolojilerin başarılarına dayanan tasarımcılar tarafından en optimal tasarımları aramanın bir sonucu olarak katlanmış, katlanmış bıçak çeşitlerini belirler. Bilinen bazı bıçak tipleri ve modelleri şekilde gösterilmiştir.