Bilinciniz Herşeyi Nasıl Gerçekleştirir?
Bilinciniz Herşeyi Nasıl Gerçekleştirir?
Bu cesur yeni teorinin yazarı, “bir delinin bakış açısı” na benziyor, çünkü temel fiziksel yasaların herhangi bir nosyonunu terk etmemizi zorunlu kılıyor. Fakat eğer ayakta kalırsa, bu sadece kuantum mekaniği ile ilgili bazı derin bulmacaları çözmekle kalmaz, gerçekliğin kendisiyle ilgili en derin önyargılarımızı ortaya çıkarırdı. Vücudun duyusal uyarımdan bilgiyi emebileceği iyi bilinmektedir ve sadece ne kadar etkili olabileceğini görmek için hipnoterapi başarısına bakmanız gerekir. Bu sistem, şifa potansiyelimizi yazılı kelime, sayı, fraktal denklemler, ses, renk ve semboller aracılığıyla uyararak bu prensibi genişletir. Vücudumuzun zekasına doğrudan talimat vererek, doğal iyileştirici güçlerini teşvik ediyoruz.
Dünya nasıl davranacağını tahmin etmeye gelince, kuantum teorisi eşsizdir: her öngörü, ne kadar sezgisel olursa olsun, deney yoluyla ortaya çıkar. Örneğin elektronlar, diğer durumlarda parçacık gibi davranacak gibi görünseler de, dalgaların davranış karakteristiğini bazen sergileyebilirler.
Karışıklık dalgası
Gözlemden önce, bu tür kuantum nesnelerin tüm gözlenebilir olası sonuçların bir üst üste geldiği söylenir. Bu, birçok eyalette aynı anda var oldukları anlamına gelmez, bunun yerine yalnızca ölçülebilir tüm ölçüm sonuçlarının mümkün olduğunu söyleyebiliriz. Bu potansiyel kuantum dalga fonksiyonunda, tüm sonuçları ve bunların göreceli olasılıklarını kodlayan matematiksel bir ifadeyle temsil edilir. Bazı araştırmacılar radyoaktif bozulma gibi gerçek bir fiziksel süreç olabileceğini düşünüyor. Birçok dünya yorumuna abone olanlar, evrenin olası sonuçların her birine bölünmesiyle ortaya konan bir yanılsama olduğunu düşünürler.
Durum ne olursa olsun, dalga fonksiyonu çöküşü, tüm süreçte bilinç rolüyle ilgili olarak, çok büyük problemler ortaya koyan, müdahale ya da gözlem üzerine menteşe gibi görünüyor.
“Gerçeğe aktif katılımımızı başlatmadan gerçeklik tanımlanamazsa ne olur?”
Wigner’ın arkadaşının bir parçacık üzerinde bir miktar ölçüm yapmak üzere olduğu penceresiz bir odanın dışında olduğunu varsayalım. Bir kez bittiğinde, parçacığın gözlenen özelliklerinin ne olduğunu biliyor, ama Wigner yapmıyor. Parçacık dalga fonksiyonunun arkadaşının ona sonuca ulaşmasını söyleyene kadar anlamsızca söyleyemez. Daha da kötüsü, o zamana kadar kuantum teorisi, Wigner’ın laboratuardaki tüm görünmeyen olayları, sabit sonuçlara sahip olarak düşünmesini sağlayacak bir yol sunmaz. Arkadaşı, ölçü aleti ve partikülü, büyük bir kompozit süperpozisyon olarak kalır. Çöküşün sadece sonucun bilincinde bir zihni etkilediği zaman ortaya çıktığı solip bir dünyada yaşıyormuşuz gibi. Wigner, “Nesnelerin kuantum tanımının bilincime giren izlenimlerden etkilendiğini takip ediyor” diye yazdı. “Solipsizm, mevcut kuantum mekaniği ile mantıklı olarak tutarlı olabilir.”
Bilinçli Çöküş?
Bilincin dalga fonksiyonu çöküşünü indüklediği fikri, bir ölçümün sayısız olası sonucunun tek bir kesin sonuç haline geldiği süreç, doğal olarak saçma değildir. Ve fizikçiler bunu uzun zamandır bir öneri olarak kabul ettiler, çünkü bir gizemi bir diğeriyle değiştirmek gibi görünüyor: Bilincin nasıl tanımlanacağı konusunda bir fikrimiz yok, bu yüzden nasıl çöküşe yol açtığını nasıl bilebiliriz?
İkili, ipuçlarını, beynin beyindeki birbirine bağlılıktan kaynaklandığını ortaya koyan entegre bilgi teorisinden alırlar. Onun mucidi, Wisconsin-Madison Üniversitesi’ndeki nörobilimci Giulio Tononi, bir sistemin bileşenlerinin bilgiyi nasıl paylaştığını ve birleştirdiğini temel alarak Phi olarak bilinen bir matematiksel bilinç ölçüsü önermişti. Entegre bilgi teorisi, bilincin tamamen ya da hiç olmadığı görüşüne meydan okur. İnsan dışı yaratıkların ve hatta daha da basit (örneğin yapay) sistemlerin bazı bilinç düzeylerine sahip olma ihtimalini açık bırakır. Bu fikir henüz test edilmedi ve hiç kimse Phi’nin insan beyni için nasıl hesaplanabileceğini formüle edemedi. Ancak beklenti, McQueen ve Chalmers’ın bilincin gerçekten de dalga fonksiyonunun çökmesine neden olup olmadığını test etmenin cesur bir yolunu önermesine yol açtı.
Kozmik beyinler
19. yüzyılın sonlarında, Avusturyalı fizikçi Ludwig Boltzmann dünyayı rastgele hareketlerle parçacıklarla dolu bir alan olarak tanımladı ve her türlü farklı konfigürasyonu benimsedi. Deneyler, gerçekliğimizin bu vizyona uyduğunu uzun zaman önce doğruladı, ama bir sorun var. Her bir konfigürasyonun olasılığını incelerseniz, milyarlarca yıldan fazla bir gezegende evrimleşen, biten yalnız “beyin” lerden çok daha az bir olasılıkla kaostan yoksun bırakılan ve özgürce yüzerek kayan bir canlıya dönüşme ihtimalimiz çok daha fizikçiler ve filozoflar on yıllar boyunca bu konuda felaket yaptılar. Ancak radikal yeni bir bakış açısı sorunu ortadan kaldırabilir. Eğer nesnel gerçeklik matematiksel olarak öngörülebilir bir şekilde ortaya çıkarsa, geçmiş deneyimlerimiz gelecekteki gözlemleri belirler, o zaman Boltzmann beyinlerinin deneyimleriyle ilgili ani süreksizliklerin ortaya çıkması ihtimal dışı olacaktır. Deneyim pürüzsüz olmalı, bağlanmalı ve ölçeğinde oldukça öngörülebilir olmalıdır. Bu da, kapatma gibi ani olaylara karşı savunmasız olurken, biz de sürekli bir gerçeklik algısı var.