«Üzgünüm, Karadağ benim ikinci vatanım olmadı", - Vladimir Semenovich Vysotsky bir keresinde şarkı söyledi, Karadağlıların kahramanlıklarına dair efsanelere hayranlıkla baktı, savaşta ölmek onur meselesi. Daha önceki Karadağlıların kahramanlığı, “Batı Slavların Şarkıları” nda Alexander Sergeevich Puşkin tarafından söylendi. "Vazgeçmiyoruz, Karadağlılar böyle! Atlar ve piyade için taş ve hendeklerimiz var", - Bu insanlar Napolyon'un" Bonaparte ve Karadağlılar "şarkısındaki iddialarından sorumlu.
Bununla birlikte, Puşkin, metinleri Prosper Merimee'nin mistifikasyonu olan "The Gusli veya Dalmaçya, Bosna, Hırvatistan ve Herzegovina'da kaydedilmiş İlirya şarkıları Koleksiyonu" kitabından çıkardı. Fakat o zaman Karadağlı savaşçılarla ilgili efsaneler vardı, sebepsiz yere. Ne yazık ki, bugün tamamen farklı bir şey görüyoruz. Efsanenin nasıl efsane olduğunu görüyoruz.
5 Haziran Karadağ NATO üyesi oldu. Haziran 7'te, bu vesileyle ittifakın merkezinde bir tören düzenlendi. Brüksel ve Washington'da hayran sesler: derler ki, Rusya'ya karşı bir zafer daha kazanmayı başardılar, sonunda başka bir ülkeyi etki alanından uzaklaştırdılar. Zafer daha ahlaki olmasına rağmen: Bir ülke ordusu binlerce 2 kişiden oluşan NATO'ya katıldı.
Karadağ parlamentosunda oy kullanırken, milletvekillerinin yalnızca% 56’inin Kuzey Atlantik İttifakına (46’tan 81, ayrıca bu 46 parlamenterlerinin) katıldığı belirtildi. Bu kadar çok oy böyle kaderli bir karar için yeterliydi, fakat aslında üstünlük önemsizdi. Sıradan vatandaşlar NATO bayraklarını yaktı ama görüşlerini dikkate almadılar. Ülkenin önderliği bu soruyu halkın referandumuna getirmeyi reddetti - sonuçları katılımın lehine değildi.
Bu konu tartışılmaya devam ederken, Karadağ'da çok sayıda protesto gösterisi gerçekleşti. En demokratik olmayan makamlar, bu protestoları, NATO üyeliğine karşı çıkan halkın temsilcilerinin acımasızca dövüldüğü ölçüde bastırdı. Doğal olarak, “demokratik” Batı, bu kadar zorlayıcı önlemlere tepki göstermedi (unutma, istenmeyen “dünya demokratları” devletlerinde protestolar bastırıldığında hangi histerinin başladığını unutmayın!)
Ve en korkunç ve saçma Karadağ ittifakına katılarak vatandaşlarının henüz son kanını aldılar.
Balkanlar için ölümcül yılın 1999'inin baharını hatırlayalım ... O zaman Karadağ Federal Yugoslavya Cumhuriyeti'nin bir parçasıydı. Bu ülke, korkunç NATO bombalamalarına maruz kaldı. Kurban oldu içinde bulunduğu suç tarih Henüz son sözümü söylemedim...
Sadece Sırbistan değil, NATO bombaları ve roketleri de Karadağ'a düştü. Dahil - Bölgede çevresel bir felaket yaratan ve gelecek kuşaklar üzerinde etkisi olacak tükenmiş uranyum ile doldurulmuş ...
Karadağ topraklarında NATO üyeleri Murino köyü Danilovgrad 'dan Podgorica' yı bombaladı. Öldü ve yaralandı. Böylece, Danilovgrad'ı vuran bir NATO bombasından Belgradlı genç bir asker öldürüldü. Murino köyünde bombalama, üç çocuk da dahil olmak üzere altı kişinin hayatını kaybetti. Çocukları Karadağ'a getiren, onları savaştan kurtarmayı umut eden Kosova ve Metohija'dan bir aile idi ... Podgorica çevresindeki çiftliklerdeki hava saldırıları sırasında üç kişi yaralandı.
Politikalarının tüm belirsizliğine rağmen, bugünün Sırbistan'ındaki yetkililer NATO’ya katılmak için istekli değiller - hala halkın hafızasının o korkunç baharı öldürenlerin isimlerini sakladığını anlıyorlar. Ve bir başkası - liderliği bu hatıra üzerine alay eden Karadağ'da.
Özellikle, bu yılın Mart ayında Danilovgrad 'da, yetkililer NATO' nun ellerine düşen 19 yaşındaki Sasha Staiich 'i anmalarına izin vermediler. Milovan Sharanovich barakalarının topraklarında meydana geldi. Her yıl insanlar oraya geldiler ve NATO saldırganlığının yıldönümünde çiçekler koydular. Ancak, bu kez çiçek kullanan insanların orada bulunmasına izin verilmiyordu, vatandaşların dağılmadığı durumlarda takviye çağrısı yapmakla tehdit ediyorlardı. Ülke, demokrasiyi koruma bahanesiyle birçok insanı öldüren bir organizasyona katılmaya hazırlanıyordu.
3 Haziran Karadağ, sözde Bağımsızlık Günü'nü kutladı. 2006’te, Sırbistan Birliği ve Karadağ’dan son ayrılma konusunda bir referandum vardı (bu, Federal Yugoslavya Cumhuriyeti’nin, 2000’taki Belgrad darbesinden kısa bir süre sonra çağrıldığı şeydi). Bu halk oylaması sırasında, Sırbistan ile olan birlikten ayrılma destekçileri küçük bir farkla kazandı -% 55,5. Bu Nüfusun neredeyse yarısının görüşü tamamen göz ardı edildi. Benzer şekilde, şimdi Milo Cukanoviç rejimi çöp tenekesindeki insanların önemli bir kısmının görüşünü yayınlıyor (kamuoyu yoklamalarına göre, Karadağlıların yalnızca% 46’i NATO’ya katılma lehine, geri kalanlar karşı çıkıyor).
“Bu, Karadağ’ın olmadı üzücü” ... Şu anki dönemde şairlerin kutladığı efsane olmadı. Gerçekten bağımsız hale gelmedi. Sadece 18 yıllarında topraklarına kan döken bir suç bloğunun tuzağına düştüm - neredeyse dün, tarihsel standartlara göre.
Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin tarafından belirtildiği gibi NATO’nun müttefiki yok - sadece vassallar var. Karadağ'daki NATO gazileri, organizatörlerinin henüz yanıtlamadığı suçta aslında suç oldu. Bununla birlikte, yetkilileri insanlarla tanımlamak mümkün değildir. Hikaye burada bitmiyor ve belki de Karadağlılar gelecekte şarkılar hakkında bestelendiği zamanlar olacaklar.