Facebook'ta geç nan ile iletişime geçmeye neden cesaret ediyorum?
Arkadaş listemde gezinirken parmağım farenin üzerinde gezinir ve belki de bu hafta ikinci kez - bana nan mesajı göndermem gerekip gerekmeyeceğini düşünürüm. Birkaç yıl önce çevrimiçi olarak "çok iyi bir deneme" yapmaya karar verdi ve daha sonra ilk sekizinci arkadaşım talebimi kabul ettim: 89 yaşındaki nanim artık sanal bir yanı vardı. Fiziksel varlığı. Öyleyse ona neden not vermiyorsun? Sorun şu ki, sert fiziksel dünyada artık yoktu: Geçtiğimiz Aralık ayında 91 yaşındayken dört çocuğu, dokuz torunu ve büyük torunlarından bir darbe vurdu. Fakat Facebook ve Skype'ta ve zamana bağlı olmayan yorum ve resim dünyasında, hala büyükannem bulabilir ve - sadece bir anlığına - hala benimle birlikte olduğunu iddia edebilirim. Elbette, sohbet kutusuna hızlı bir "Merhaba, nasılsın?" Yazmanın muhtemel sonucunun sessizlik veya teyzemden hoşnut bir yanıt olacağını biliyorum. 15 Aralık 2015'te dinlenmek için atıldığını biliyorum; Insanların bahsettikleri türden bir hayatı vardı. Fakat bu bana göndermeye bastıysam, son kez cevaplayabileceğini umarak beni durdurmaz. Benim nan geleneksel bir anlamda hayatımın düzenli bir parçası değildi. 1989'da 11 yaşındayken Bedfordshire'da yaşadığım yerden üç saatlik bir sürüş mesafesindeki Bath'a taşındı ve büyük olasılıkla onu gençken yılda birden çok kez gördüm. Fakat sıklıkla birbirlerine yazdık - telefonda sohbet etmekten çok daha samimi bir yazışma yöntemi - ve 2009'da Fransa'ya taşındığımızda düzenli olarak kalmaya geldi. Büyükannesini yetişkin olarak tanımak - dünyanın gözü görürken görmek - birçok kişiye tanınan bir hediye değildir. Benim nan'in 91 yaşında yaşadığı gerçeği, mermerlerini ve kötü mizah duygusunu koruyarak normal büyükanne-torun ilişkisini aşan bir bağ oluşturduğumuz anlamına geliyordu. Bir halk, o daima dışarıda ve seyahat ederek birbiriyle karışmıştı; Ve onunla birlikte olmak hep çok eğlenceli olmanın nedeni olabilir. Muhtemelen de, kalp rahatsızlığı olduğunu bildiğim halde ve önümüzdeki on yılda bir dizi mini mermi geçirmiş olsam da, geçen yıl ağustosta hastaneye kaldırıldığı zaman şok hissettim. Uyluk bacağını kıran ve 83 yaşında geri dönen kadın buydu; Bir zamanlar mini inme geçiren kadın daha sonra otobüsle eve bindi. Bu kez de, kuşağına ortak bir güç gücü ile kavga etmeden vazgeçmedi: birkaç hafta sonra teyzemin beni göndermesi için bir e-posta yazması için yeterince konuşma yaptı. "Umarım yakında burada oluruz" dedi. "Umarım gelip görüşürüz." Kuşkusuz hastanede acı çekti ve zaman zaman sinirli ya da üzgüntü, ancak gülümsemesine ve zorluklarına rağmen güldüğü hızlılık, hemşirelerden birinin en sevdiği şaka yapmasına neden oldu. 65 yıldır evli olduğu dedem, yaptığı ziyaretlerde kendisine şarkı söylemektedir; Harika eski moda ve dokunaklı sevgi dolu bir şey. Çocukları onunla her gün vardı. Aşkın kendisi onu iyileştirebilirse, o zaman hala burada olurdu. Ne yazık ki, pasaport sorunları yüzünden Fransa'dan geçişim gecikti ve beş çocuğumla, yeni bir bebek de dahil olmak üzere Bournemouth hastanesine yolculuğumun başlamasından kısa süre önce ve bitkin bir koca kocam ikinci bir vuruş geçirdi. Konuşmasının çok azını geri aldığı konusunda uyardım; Beni tanımayabileceğini; Görüşünün mükemmel olmadığını ve bunu koridorun odasına yürürken sinirlerle dolduğunu itiraf etmeliyim. Ancak ağırlığı düşmüş olsa da ve hayatımda ilk kez gri saçlı olduğunu gördüm, o hala benim güzel nazımdı. Gözlerimiz kilitli ve neredeyse hiç konuşamıyorken, "vay" ve "ha!" Sözcüklerini yasaklıyordu; bu da onun karakterini mükemmel bir şekilde özetliyor - ifadesinin içinden hala orada olduğunu çok iyi anlıyorduk. Yeni bebeğimin elini tuttu ve küçük Robbie, 91 yaşındaki kıdemli kadına bakarken, neredeyse nefes kesici bir bağlantı vardı. "Onu çektiğini görebiliyorum," diye iyimser bir tavırla anneme telefonda söylemiştim. Bir ay sonra, evinde, kızının kollarında, vefat ettiğine dair haberler geldi; altı kişi bana vurdu. Uzun vadede üzülmekten nasıl emin değildim: İlişkimin durumu, kaybetme derecesini henüz hissetmemişim, aksine dalgalar halinde deneyimlemem anlamına geliyor; bir fotoğrafı geçtiğimde ya da Skype'ımı tıkladığımda Rehber oldugunu ve bir kez daha o gittiğini hatırlattı. Bir bakıma, Nan ve ben her zaman sanal bir dünyada var olmuştum - boş koltuk ya da maddi bir yokluğundan hatırlamadığım için, artık sarmal postalardan, daha sonra telefonla ya da şahsen Facebook'tayız. Ben - benim grandadım gibi - mutfağa yürüdüm ve hayaletini gördüm. Doğru, mektuplar artık gelmiyor, ancak tüm niyet ve amaçlara göre hayat bir tür tuhaf statüko olmaya devam ediyor. "Zaman, benim sevdiğim için çok hızlı sinekmiş gibi görünüyor" diye mektup yazdı, ondan aldığım son mektupta; Fransa'daki son kalış süresince, 2013'te bana borçlu yaşadığını söyledi. Geriye dönüp baktığını merak ediyorum. Ölüm, pek çok açıdan açıktır. Kurallar vardır: Cenazeniz var, gözyaşları döküyorsunuz, çiçek satın alıyorsunuz. Ancak, sosyal medyanın bu çağında - iki canavara bölündüğümüzde - bir bilmece var. Geçerken, siber merakımıza ne olur? Ölmüş diğer kişilerin sayfaları çoğu zaman arkadaşlarınızdan ölüm sonrası notlarla doldurulur: "sizi özlüyorum" veya "Hâlâ yanımızda olmadığına inanamıyorum". Belki profilimizi korumak başkaları için çok gerekli bir ortam sağlamaktır. Bu günlerde, aileler ve arkadaşlar genellikle duruma göre dağılmıştır: fırsat, yaşam tarzı veya yaşam masrafıyla başka bir yere yönlendirilmiştir. Oysa dostluk, her zamankinden daha uzun mesafeden sağ kuruyor; Bu internet çağında yakın bağlarımız, ete nadiren veya asla görmediğimiz insanlarla yakın ilişki kurabilir. Bu şekilde, bedeni aşan bir varoluş yaratırız. Makinedeki bir hayalet. Anneannem burada, ama o gitti. Çevrimiçi, ancak yalnızca sanal, siber bir ömür boyu var. Ben rahatladım ama arkadaş listemde onun adıyla perili var. Ve yine de, bir zamanlar, selamlarımı kabul ediyorum, tebrikimin geçebileceği şans eseri.
About the Author
|Haber|
Moda The website hosting the content of Facebook'ta geç nan ile iletişime geçmeye neden cesaret ediyorum? if you are interest like this topic. it's for you!