Karanlık bastırmış, sokak tenhalaşmış. Manavın pırıl pırıl yanan ışıkları, tezgahtaki meyvelerle sebzeleri, gündüz olmadığı kadar renkli ve çekici gösteriyor. O görüntüye bir anda kilitleniyorum ve otuz sene öncesinde buluyorum kendimi.
Ankara'nın kupkuru soğuğunda, bir Cumartesi akşamı. İnsanlar, alışverişlerini tamamlayıp evlerine koşma derdinde. Havada kömür kokusu. Annemin elinden tutmuşum ve Sakarya Caddesi'nde, kasaptan manava ve oradan peynirciye gidiyoruz. En çok kasabı seviyorum. Kıpkırmızı, lokum gibi etleri alıp kıyma makinasından geçirişi, kocaman bıçağıyla kesip temizleyişi, iştahımı kabartıyor. Yamyam olabilirim diye düşünüyorum zira o etleri verse çiğ çiğ yiyebilirim gibi geliyor.
Soğuk, ellerimi ve yanaklarımı ısırıyor. Eve gidip ısınmak istiyorum ama bir yandan da eve hiç gitmek istemiyorum.
Tıpkı şimdi olduğu gibi.