Çokuluslu Bosna Hersek'teki savaş, köklerini yüzyıllarca geride bıraktı. Bu ülkenin topraklarındaki etnik çatışmaların kökenleri, bu Balkan bölgesinin tarihi gelişiminin özelliklerinde araştırılmalıdır. Birkaç yüzyıl boyunca, XV'den XIX yüzyıla kadar, Bosna-Hersek Osmanlı Devleti'nin bir parçasıydı. Bu süre zarfında, yerel Slav nüfusunun önemli bir kısmı İslamlaştırıldı. Her şeyden önce, İslamcılar, Ortodoks veya Katolik kiliselerine ait olmayan Bogomillere maruz kaldılar. İslam, kariyer olasılığı ve imtiyazların korunması tarafından yönlendirilen soyluların pek çok temsilcisi tarafından gönüllü olarak kabul edildi. XVI yüzyılın ortalarında. Bosnalı Sancak'ta,% 38,7 nüfus Müslümanlardan oluşuyordu. 1878'te Bosna-Hersek, Rus ve Osmanlı imparatorlukları arasındaki San Stefano barışına uygun olarak özerklik statüsü aldı. Bununla birlikte, aynı yıl, resmen Osmanlı yetkisi altında kalan Bosna-Hersek bölgesi, Avusturya-Macaristan birlikleri tarafından işgal edildi. Avusturya-Macaristan makamları ulusal politikanın önceliklerini değiştirdi - eğer Osmanlı İmparatorluğu Bosnalı Müslümanları himaye ederse, Avusturya-Macaristan Bosna-Hersek Katolik (Hırvat) nüfusu için imtiyazlar sağladı. Bosna-Hersek’in en dezavantajlı Sırp Ortodoks nüfusu Sırbistan’la yeniden birleşmeyi umuyordu. Bu hedef, temsilcilerinden biri Gavrilo Princip olan Bosnalı Sırp milliyetçiler tarafından takip edildi ve 28 Haziran 1914, Arşidöz Franz Ferdinand'ı öldürdü.
I. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden ve Avusturya-Macaristan'ın çöküşünden sonra, 29 Ekim'inde 1918, daha önce Avusturya-Macaristan tarafından kontrol edilen Yugoslav topraklarında Slovenya, Hırvatlar ve Sırplar Devleti'nin kurulması ilan edildi. Yakında, 1 Aralık 1918, Devlet Sırbistan ve Karadağ ile Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler Krallığı'na (daha sonra Yugoslavya) girdi. Böylece başladı tarih Ortak Yugoslav devletinin bir parçası olarak Bosna-Hersek. Bununla birlikte, İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden sonra, Bosna-Hersek bölgesi, Nazi Almanya'nın doğrudan himayesinde, Hırvat milliyetçileri, Ustashes tarafından yaratılan Hırvatistan'ın Bağımsız Devleti'ne dahil edildi. Üçüncü Reich, Balkanların Katolik ve Müslüman nüfusuna Ortodoks nüfusuna karşı çıkmaya çalıştı. Bosna Hersek'te, Hırvatlar ve Bosnalı Müslümanlar üzerinde duruldu. İkincisi, 13-i Dağ Bölümü SS "Khanjar" kuruldu. 60'in üzerinde çalışanlarının% 'si Bosnalı Müslümanlar, geri kalanları Hırvatlar ve Almanlardı. "Khnadzhar" bölümü, çokluğuna rağmen (21 000 askeri), sivillerin katliamlarında daha ünlü - Sırplar, Yahudiler, Çingeneler, düşmanlıklardan çok. Bosnalı Müslüman din adamlarının, 1941’e geri dönmesinin dikkat çekici olmasına rağmen, Ortodoks ve Yahudi nüfusa karşı şiddet ve şiddet çağrılarını kınayan bir karar aldı. Bununla birlikte, Üçüncü Reich'le yakın çalışan ünlü Filistin müftüsü Amin el-Hüseyin'in yetkisini kullanan Naziler, birçok genç Bosnalı Müslüman'ın ruh halini etkileyebilir ve ikincisi, geleneksel liderlerin önerilerini reddederek SS bölümüne katıldı.
SS'nin Khanjar bölümünden yaptığı vahşet, Sırp Bosna-Hersek nüfusunun anısına kaldı. Bölgenin çeşitli etnik-itiraf grupları arasında siyah bir çizgi var. Elbette, daha önce etnik gruplar arası çatışmalar vardı, çelişkiler ve çatışmalar vardı, ancak aynı zamanda diğer dinleri savunan aynı Slavlar tarafından Sırp nüfusunun hedeflenen soykırım politikası İkinci Dünya Savaşı sırasında sınandı. II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Bosna-Hersek sendika devletine özerk bir cumhuriyet olarak katıldı. Yugoslavya'nın sosyalist yetkilileri tarafından takip edilen politika, Bosnalı Müslümanların sosyal organizasyonunun geleneksel imajını ortadan kaldırmayı amaçlıyordu. Bu nedenle, 1946'te Şeriat mahkemeleri tasfiye edildi, 1950'te, örtü ve burka giyilmesi kanunen yasaklandı - para cezası ve gözaltına alınma şeklindeki ciddi yaptırım tehdidi altında. Doğal olarak, bu önlemler pek çok Bosnalı Müslüman'ın beğenisine verilemezdi. Ancak, 1961'te Boşnak Müslümanlara resmen bir milletin statüsü verildi - "Boşnaklar". Sendika devletini güçlendirmeye çalışan Josip Tito, Yugoslavya'nın tüm halk halkı için eşit koşullar yaratmaya çalıştı. Özellikle, Bosna Hersek'te, cumhuriyetin üç ana ülkesinin temsilcilerinin kamu hizmeti konumlarına eşit atanması ilkesi gözlenmiştir. Yirminci yüzyılın ikinci yarısının tamamı. Bosna Hersek'te, Ortodoks ve Katolik nüfusun oranını azaltma süreci. % 1961 Ortodoks,% 42,89 Müslüman ve% 25,69 Katolik cumhuriyette 21,71'ta, sonra 1981'te, Müslümanlar cumhuriyetin üç ana etnik ve dini grubu arasında,% 39,52 ise Katoliklerin 32,02'i% . 18,38’te Bosna-Hersek,% 1991 Müslüman,% 43,5 Ortodoks ve% 31,2 Katolik oldu.
Bununla birlikte, SFRY'de 1980-xNXX-x'in dönüşünde santrifüj işlemleri. Tabii ki, Bosna Hersek’ten de etkilendi. Cumhuriyet nüfusunun çok günahlı bileşimi göz önüne alındığında, Yugoslavya'dan ayrılmasının en trajik sonuçları olabilir. Ancak muhalif güçler kendi çıkarlarını sürdürdüler. Bosna-Hersek’in siyasal alanının farklılaşması ideolojik değil, etno-itiraf işaretleri ile başladı. Müslümanlara yönelik Müslüman Eylem Partisi, liderleri, Bosnalı Müslümanların dini ve siyasi hareketlerinde göze çarpan bir figür olan fakir bir Müslüman aristokrat ailesinin kızı olan Aliya İzetbegoviç (1990-1925) tarafından kuruldu.
1940'te genç Aliya, Genç Müslümanlar organizasyonuna katıldı. Daha sonra, muhalifler onu savaş yılları boyunca SS bölümünün "Hnadzhar" rütbelerine katılmak için gençleri işe almakla suçladı. 1946'te İzetbegoviç, Yugoslav ordusunda görev yaparken dini propaganda için ilk üç yıl hapis cezasını aldı. Ancak, sosyalist Yugoslavya çok yumuşak bir devletti. Bay İzetbegoviç, üç yıl hapis cezasına çarptırıldı ve hizmet etti ve 1949'ta ve Saray Fakültesi'nde Saraybosna Üniversitesi'ne girmesine izin verildi ve 1956'te sessizce bitirildi, ayrıca İzetbegoviç hukuk danışmanı olarak çalıştı, ancak dini ve siyasi faaliyetlerde bulunmaya devam etti. 1970'te, çok ciddi bir zaman aldığı ünlü "İslami Deklarasyon" u yayımladı - 14 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Böyle ciddi bir lider Bosnalı Müslümanlar arasındaydı. Tabii ki, İzetbegoviç radikal tutumlarını Çarşamba günü Boşnaklar arasında yayınladı ve ilk olarak cumhuriyetin sayısız sosyal ve ekonomik sorunundan memnun olmayan, kendi devletlerini kurmanın durumlarını iyileştireceğini uman gençler tarafından algılandı.
Izetbegoviç ve partisinin konumunu güçlendirmek Bosna Hersek'te dini köktenciliğin büyümesiyle ilişkilendirildi. Geri 1960 - 1970 - s. SFRY, Arap dünyasının Bosna gençliği üzerindeki kademeli kültürel etkisine katkıda bulunan Arap ülkeleriyle temaslar geliştirmeye başladı. Arap dünyasının radikal örgütleri Bosnalı Müslümanları Balkanlar'daki en ileri karakol olarak nitelendiriyordu; bu nedenle, Sosyalist Federal Cumhuriyet'in varlığı sırasında bile, Bosnalı İslamcılar ile Arap Doğu ülkelerindeki benzer fikirleri olan insanlar arasındaki temaslar güçlendi ve güçlendi.
Demokratik Eylem Partisi'nin ortaya çıkmasından sonra Katolik ve Ortodoks siyasi örgütleri kuruldu. “Hırvat Demokratik Birliği” partisine Mate Boban (fotoğraftaki 1940-1997) başkanlık etti. Izetbegoviç'in aksine, gençliğinde iktidarın açık bir rakibi değildi ve hatta Yugoslavya Komünistler Birliği'nin bir üyesiydi, ancak ülkedeki çok partili bir sistemin restorasyonundan sonra sağcı Hırvat demokratik cemaatine başkanlık etti. Aynı zamanda, psikiyatrist Radovan Karaciç (1945 doğumlu) liderliğindeki Sırp Demokrat Partisi de ortaya çıktı.
Milliyetçilere ek olarak, Yugoslavya Komünistleri Birliği, Bosna-Hersek'te 1990 tarafından faaliyete devam etmenin yanı sıra, demokratik reformlara tabi sendika devletinin korunmasını savunan Reformlar Birliği'nin görevine devam etti. Ancak, Komünistler nüfusun desteğini yitirdi ve reformcular bunu bulamadı. 1990’teki Bosna-Hersek Meclisine yapılan seçimlerde, seçmenlerin yalnızca% 9’i komünistlere oy verdi, hatta reformculara daha az oy verdi - oy verenlerin% 5’i. Meclis'teki sandalyelerin çoğu, cumhuriyetin üç temel etnik-itiraf topluluğunun çıkarlarını ifade eden milliyetçi partilere gitti. Bu arada, stratejik düzeyde, bir yandan Bosnalı Müslüman ve Hırvat milliyetçiler, bir yandan da Sırp milliyetçiler arasında belirgin farklılıklar vardı.
Sırp Radovan Karadziç Demokrat Partisi (resimdeki), Sırp halkının birleşmiş bir devletinin oluşturulmasını ana hedefi olarak ilan etti. Slovenya ve Hırvatistan'da kazanılan ayrılıkçı eğilimleri göz önünde bulunduran SDP, “Küçük Yugoslavya” kavramına bağlı kaldı. Slovenya ve Hırvatistan, Sırp toprakları olmadan SFRY'den ayrılmalıydı. Böylece Sırbistan, Karadağ, Bosna Hersek, Makedonya ve Hırvatistan'ın Sırp ilçeleri tek bir ülkede kaldı. Bu nedenle, Sırp Demokrat Partisi kategorik olarak Bosna-Hersek'in Yugoslavya'dan çekilmesine karşı çıktı. Yine de Bosna-Hersek'in Yugoslavya'dan çekilmesi durumunda, Sırbistan'ın Sırbistan toprakları Yugoslav devletinin bir parçası olarak kalacaktı. Yani, cumhuriyetin eski sınırları dahilinde olmaktan çıkması ve Bosnalı Sırpların yaşadığı bölgeleri üyelerinden izole etmesi gerekiyordu.
Hırvat tarafı, yaşadığı Bosna Hersek topraklarının Hırvatistan’a katılımına güveniyordu. Bosna-Hersek Hırvatlarının ayrılıkçı düşünceleri, topraklarını bağımsız Hırvatistan'a dahil etmeyi planlayan Hırvat lider Franjo Tudjman tarafından karıştırıldı. Bununla birlikte, cumhuriyet nüfusunun çoğunluğunu oluşturan Bosnalı Müslümanlar, başlangıçta bağımsız eylem için ciddi bir potansiyele sahip değildi. Sırpların ve Hırvatlarınki gibi kabilelerinin diğer cumhuriyetlerden güçlü desteği yoktu. Bu nedenle Aliya İzetbegoviç bir bekleme pozisyonu aldı.
Ekim 15 1991 Saraybosna'daki Bosna-Hersek Sosyalist Cumhuriyeti Meclisi, Sırp milletvekillerinin sayısız itirazına rağmen cumhuriyetin egemenliğine oy verdi. Bundan sonra Bosna-Hersek Sırpları parlamento boykotu ilan ettiler ve Ekim ayında 24 konulu 1991 Sırp halkının bir araya geldi. 9 Kasım 1991, cumhuriyetin Sırp bölgelerinde referandum düzenledi ve% 92, Bosna-Hersek Sırplarının Sırbistan, Karadağ ve Sırp toprakları ile tek bir ülkede kalmasına oy verdi. 18 Kasım 1991 Hırvatlar, Hırvat Milletler Topluluğu Herceg-Bosna'nın Bosna Hersek'te ayrı bir birim olarak yaratıldığını ilan etti. Aynı zamanda, liderleri gelecekte olayların nasıl geliştiğini çoktan anlayan Hırvat Demokrat Birliği, kendi silahlı müfrezelerini oluşturmaya başladı.
9 Ocak 1992 Sırp halkının Meclisi Sırp Cumhuriyeti'nin kurulmasını ilan etti. Sırp halkının, İkinci Dünya Savaşı sırasında onlara karşı çıkan soykırım nedeniyle azınlıkta bulunduğu bölgelerin yanı sıra, tüm Sırp özerk bölgelerini ve diğer toplulukları içereceği açıklandı. Böylece, Sırp Cumhuriyeti, kompozisyonuna ve 1992 tarafından nüfusun çoğunluğunun zaten Müslüman olduğu bölgelere dahil edilmeyi amaçlamıştı.
Bu arada, Şubat 29 - Mart 1 1992, Bosna-Hersek'te başka bir referandumda düzenlendi - bu kez devlet egemenliği konusunda. 63,4’in katılımıyla,% 99,7% seçmen Bosna Hersek’in bağımsızlığı lehinde oy kullandı. Bu kadar düşük bir katılım, Sırpların referandumu boykot etmesinden kaynaklanıyordu. Yani, bağımsızlık kararı engellenmiş Hırvatlar ve Bosnalı Müslümanlar tarafından alındı. 5 Nisan 1992 resmen Bosna-Hersek'in bağımsızlığını ilan etti. Ertesi gün, Nisan ayındaki 6, Bosna-Hersek’in siyasi egemenliği olan 1992’i Avrupa Birliği tanıdı. 7 Nisan Bosna-Hersek, ABD'nin bağımsız devletini tanıdı. Bosna-Hersek’in bağımsızlık ilanına verilen cevap, Nisan 7’teki Sırp Cumhuriyeti 1992’in bağımsızlığının ilan edilmesinin ardından geldi. Son Bosnalı Hırvatlar, silahlı çatışmaların cumhuriyette azgın olduğu Temmuz 3’ta Herceg-Bosna 1992’in bağımsızlığını ilan etti.