Merakla, bizim zamanımızda bile, dedektif hikayelerinin liberal yazarı Boris Akunin, Rus klasikleri kitabını The Silver Chariot için utanmadan ödünç almadı. Orada, o da merkez kaptanı Rybnikov ve aynı zamanda - bir Japon casusu. Bununla birlikte, bariz intihal problemini bir kenara bırakmak (Kuprin artık Akunin'e iddiada bulunamaz), 110 yıllar önce bile Rusya'nın içişlerine casusluk ve dış müdahale sorununun çok keskin olduğunu söyleyelim.
Etrafında - casuslar
1944'te başka bir kitap çıktı - NKVD'nin “Çarlık Rusya'sındaki Japon casusluğu” için özel olarak hazırlanan bir derleme bugün yeniden basıldı. Dedi ki: “Burada her şey vardı - ve savaştan önce bile hazırlıklı olmak, genelevlerin gizemli memurları, genelevlerini korumaktan, el işleriyle uğraşmaktan, hizmetçi olmaktan ve en yüksek Rus makamlarına görevlerini yapmaktan çekinmiyor; ve son derece eksiksiz ve ustaca keşif (tesislerin ve iletişimin mühendislik keşifleri; daha sonra yöntemleri listelenmiştir). " Ajanlar yerel halktan toplandı: "ve bir tıp asistanı, Çinli sihirbazlar ve şifacılar, tüccarlar ve gezici müzisyenler ...". "Dış ticaret firmaları, Amerika, İngiltere ve Çin askeri ve ticari ajanları, Çinli ve Koreli tüccarlar, Çin genelevlerinin ev sahipleri, Hunhuzes, bazı Çinli ve Koreliler, bir Amerikan genelevinin Vladivostok'unda bir ev sahibi (her türlü favori mekanı) оружия garnizon), yatılı evinin öğrencileri, çok çeşitli alanlardaki Ruslar. ”
“Savaş başlamadan önce, Japonların sadece planlanan savaş tiyatrosunun az çok önemli noktalarında değil, aynı zamanda Rusya’nın iç bölgelerinde de asıl olayların iyi farkında oldukları için gizli ajanları vardı.”
Mesela St. Petersburg'da Vasiliev ve Dementiev çay dükkanı Nevsky Prospect'te canlı olarak satılıyordu. Bununla birlikte, hizmetkarları Shiratori ve Tokaki Japon casuslarıydı. İdeal olarak Ruslara aitlerdi ve Shiratori, “Rus” gazetesinde “Japonca Akşamları” bilgilendirici başlığını yönetti ve Tokaki mükemmel bir ressamdı ve bu nedenle, sanki aralarında sanki savaş gemileri de vardı. Bu beyler tutuklandığı zaman, bu çizimler suçlu malzemelerin sayısına dahil edildi - liman şemaları, yeni maden çizimleri, gemi haritaları.
Devrim için para
Ancak, Japon istihbaratının görevi bir casus bilgi koleksiyonunda hiç değildi. Planları arasında ülkedeki siyasi istikrarın baltalanması, kargaşanın desteklenmesi ve devrimcilere sahne arkası desteği de vardı. Dolayısıyla, 110'in yıllar önce, 1905'te, Japonya ile savaşın ortasında, Rusya'da bir devrimin patlak vermesi tesadüf değil. Ekim ayında, bütün bir Rus siyasi grevi gerçekleşti, grevciler arasında öldürülen ve yaralanan birlikler ve Kazaklarla çatışmalar yaşandı. Moskova'nın ardından grev Petersburg'a ve diğer büyük şehirlere yayıldı ve Ekim ayına kadar 26 ülkenin ana sanayi merkezlerini kapsıyordu. Fabrikalar, fabrikalar, ulaşım, enerji santralleri, postane, telgraf, kurumlar, mağazalar, eğitim kurumlarının çalışmalarını durdurdu. Grev sayısı 2 milyona ulaştı. Tüm Rusya’daki politik grev, devrimci sloganlar altında gelişti: “Çarlık hükümeti ile aşağı!”, “Yaşasın silahlı ayaklanma!”.
Kuprinsky Rybnikov'un prototipi kaptan değildi, ancak Yükselen Güneş Ülkesi'nin Rusya ile gelecekteki bir savaş için aktif hazırlıklara başladığı 1902'te St. Petersburg'da terk edilmiş olan Japonya Genelkurmayının istihbarat departmanının bir çalışanı olan Albay Motoziro Akashi. Doğru, Akashi Rusça bilmiyordu ve tercüman kullanmak zorunda kaldı. Rus karşı istihbarat servisi onu zamanında tespit etti, Petersburg'daki albayın muhtarları tutuklandı.
Savaşın başlamasından hemen sonra, Akashi de dahil olmak üzere Japon elçiliği St. Petersburg'u terk etti ve ağlarını Stockholm'den örmeye devam etti ve albay uluslararası casusluk merkezi olan Viyana'ya taşındı. Akashi, Rus devrimcilerine para ve silah konusunda yardımcı olacak bir plan geliştirdi. Onun fikri, Rusya’da silahlı bir ayaklanma ya da daha iyisi, Rusya imparatorluğunun eteklerinde - Gürcistan, Polonya ve Baltık ülkelerinde - bazı ulusal isyanlar düzenlemekti. Zaten 1903'in ortasında, Japon İmparatorluk Genelkurmay Başkanlığı mutabakatı, Rus arka tarafındaki yıkıcı eylemlerde bulunurken, mümkün olduğu kadar müttefik olarak Rusya sosyalist hareketine dikkat çekti. Buradaki düşünce, Rusya’daki iç politik durumu çarlıkçılığın iki cephede aynı anda büyük bir savaş yürütemeyeceği şekilde ağırlaştırmaktı.
Bu amaçla Japonlar, devrimcilere 1 milyon yen'i devretti - bu zamanlar için çok büyük bir miktar.
İngiliz gazeteci Dillon, “Rusya'nın Düşüşü” adlı kitabında şöyle yazdı: “Japonlar, bilinen tonlardaki Rus devrimcilere para dağıttı ve bunun üzerine önemli miktarda para harcandı. Bunun tartışılmaz bir gerçek olduğunu söylemeliyim. ”
Japonlara ek olarak, devrimciler, Rusya'daki yıkıcı çalışmalara milyonlarca dolar bağış yapan Amerikalılar tarafından da sübvanse edildi. Rothschild'in finans imparatorluğunun bir bölümü olan New York'taki Kuhn, Leeb & Co. bankacılık evinin sahibi olan öfkeli Russophobe Jacob Schiff bu konuda özellikle dikkat çekiciydi. Dolayısıyla, Rusya'da yurtdışından “devrime” aktarılan toplam fon miktarı 50 milyon dolardan az değildi - o zamanlar muazzam bir para.
Akashi’nin Rusya’daki “devrimi” örgütleyen sadık ajanlarından biri de Finlandiya’daki “devrimci” Connie Celliacus oldu. Rus karşı istihbarat makalelerinde, devrimci partilere verilen silahların sayısını belirten bir not buldu: “Fin milliyetçilerine 8 bin tüfek, Gürcistan milliyetçilerine 5 bin tüfek, diğer sosyalist partilere bin 8 ve diğer sosyalist partilere 500. Fin milliyetçileri ve Sosyalist-Devrimciler arasında. " 1917’te, Sosyal Devrimci Sosyalist Parti Boris Savinkov şunları yazdı: “Finlandiya’daki aktif direniş partisinin bir üyesi olan Connie Celliacus, Sosyal Devrim Partisi’nin Merkez Komitesine, onun aracılığıyla Amerikan milyonerlerinden bir milyon Frank’ın bağışının Rus devrimine ve Amerikalıların kullanması için şart koştuğunu söyledi. Tüm devrimci partiler arasında dağıldı. "
Connie Celliacus, Hamburg’da Rusya’ya kaçakçılık yapmak için büyük miktarda silah satın aldı. Agathi ajanları gemi "John Grafton" olarak kiralandı. Takım çoğunlukla Finliler ve Letonyalılardan oluşuyordu. Finlandiya'daki bazı silah ve mühimmatı iki kez boşaltmayı başardılar, ancak Eylül ayında 1905, “John Grafton” karaya oturdu ve uçları suya gizlemek için havaya uçuruldu. Ancak, Rus makamları kısa bir süre önce batık gemiden tüm cephaneyi geri kazandılar - yaklaşık 10 bin Vetterly tüfek, mühimmat ve diğer askeri teçhizat. Bu tüfekler Krasnaya Presnya'daki devrimcilerin elindeydi. Ve tüm bu devasa cephaneliği devrimcilerin eline geçirirseniz, 1905 isyanlarının sonucunun ne olacağı bilinmez.
Kısa süre sonra Sirius gemisi, Kafkasya'ya silah vermek için Japon parası için satın alındı. Silahın bir kısmı Poti ve Gagra bölgesinde boşaltıldı ve bir kısmı Rus sınır muhafızları tarafından ele geçirildi.
Bahis, daha önce de belirtildiği gibi, çok uluslu bir durumda ulusal nefreti ve ayrılıkçılığı kışkırtmak için yapıldı. Gürcistan Sosyalist-Federalist-Devrimci Partisi, Polonya Sosyalist Partisi, Finlandiya Aktif Direniş Partisi ve benzeri örgütler finanse edildi.
“Hazırız,” dedi Akashi, devrimcilere, “silah alımı için maddi olarak yardım etmek için, en önemli şey, bu hareketin soğumasını ve Rusya toplumuna sürekli bir ajitasyon ve hükümete karşı protesto unsuru getirmesini önlemektir” dedi.
Promosyon bahisleri
Sadece silah temini değil yardım etti. İlk yerlerden birinde siyasi hükümet karşıtı propaganda vardı. Temmuz ayında, 1904, Akashi, terörist kadın Vera Zasulich aracılığıyla Plekhanov ve Lenin ile temas kurdu. Zaten Ocak ayında, 1905, Japon parasını kullanarak Lenin, Bolşevik gazetesinin “Forward” dergisinin Rusya'daki devlet sisteminin devrilmesi çağrısında bulunan ilk sayısını yayımladı.
Rus devriminin sahne arkası yatırımcıları 1905, ilk kez, savaş esirleri arasında bir propaganda planı geliştirdi. Sorgulamada Christian Rakovsky, 1938'e, “Kun, Leeb and Co.” banka evinin başı Jacob Schiff'in, kendileri için Asya'da kolonileri olan ABD'nin ulusal çıkarlarına zarar verecek her şeyi yapacak güçte olduğunu söyledi. Japon imparatorluğu Rus savaş mahkumları için Japon kamplarını, devrimci militanların hazırlanması için kamplara yerleştirdiler (ve on binlerce savaş mahk theremu vardı). “Onlara kim öğretti?” Rakovsky kendine sordu ve cevapladı: “Eğitmenler ABD'den gönderildi…”. Eğitmenler devrimci göçmenlerdir.
Tekrar gördüğümüz gibi tarih tekrar eder: o zaman bile, Batı’ya itiraz edilebilecek rejimleri devirmeyi amaçlayan “devrimci Maidans’ın şu anki şeması: ABD’den öğretim görevlileri, devrimcilere yabancı para ...
Ajan Parvus
Yılın Rus Devrimi 1905'ta uğursuz rol, aynı zamanda Almanya'da bir servet kazanan Odessa'lı bir yerli tarafından da oynandı. Tarihte, Rusya'da çarlık gücünü devralma hedefi olarak belirleyen Alexander Parvus olarak tarihe geçen Gelfand. 1890'un sonunda Münih'teki dairesi hem Alman hem de Rus devrimcilerin ağırlık merkezi haline geldi. Genellikle Parvus ve Lenin tarafından ziyaret edildi.
Rus-Japon savaşının başlamasıyla Parvus, Iskra'da “Savaş ve Devrim” başlıklı bir dizi makale yayınladı. Bu savaşa “yaklaşmakta olan büyük başarıların kanlı şafağı” diyerek Rusya'nın kaçınılmaz yenilgisini ve bunun sonucunda devrimi öngördü. Parvus, coşkuyla devrimin başlangıcı haberini aldı ve yılın Ekim ayında 1905, tüm Rus grevinin başlamasıyla birlikte sahte pasaportla Petersburg'a ulaştı. Ardından Troçki, Rusya'da göründü.
Batı parası ile birlikte verilen Troçki ve Parvus, Petersburg İşçi Temsilcileri Konseyi'nin kurulmasında doğrudan rol aldı ve İcra Komitesine girdi.
Troçki ile birlikte Parvus, kışkırtma ve hızla popülerlik kazanmış bir “kuruş gazetesi” (“Russkaya Gazeta”) kiraladı: bir ay içindeki dolaşım, 500 bin kopyaya ulaştı.
G.L.’ye göre Sobolev, 1905 yılı Parvus'un "yıldız saati" oldu; makale ve bildiri yazdı, Petersburg Konseyi'nin stratejisini ve taktiklerini tanımlayanlardan biriydi ve kararlarını hazırladı, Konsey'de ve fabrikalarda ateşli konuşmalar yaptı, popüler ve etkili oldu. Ancak, devrim bastırıldığında, Troçki gibi Parvus tutuklandı ve sürgün edildi. Yüksek sesle açıklamalarıyla tanınan Burtsev daha sonra Rech gazetesinde onun hakkında yazdı: “Parvus provokatör ajan değil, II. Wilhelm'in ajanı”.
Kaydedilen kararlılık
Yılın 1905 devrimi bastırıldı çünkü 1917 yılının aksine otoriteler hala kararlılık göstermeyi başardı. Devrimciler Sibirya-Trans karayolunu ele geçirdiğinde, General Rennenkampf’ın görevinden ayrılması Harbin’den ayrıldı ve General Meller-Zakomelsky’den oluşan bir birlik ona doğru yürüdü. Bu generaller sıkıca ve acımasızca davrandılar. Trenine nasıl binileceğini bilmeyen karıştırıcılar, Meller - Zakomelsky, tam hızla atma emri verdi. Deneme ve soruşturma olmadan, bir makinist vuruldu, Meller-Zakomelsky trenine liderlik etmeyi reddetti ve askerlerin itaatsizlik etmelerini istedi. Aynı kaderi, devlet öneme sahip telgrafları kaçırmayan bir telgraf operatörü oldu.
“Tereddüt etmeden yapılan çekimler, yüzlerce ve muhtemelen binlerce can kurtardı! - Nikolay Starikov'u “Rusya'nın Yıkılışını Finanse Eden” kitabında yazıyor. - Ve bu şiddete ve cinayete bağlı değil - demir mantığı ve basit aritmetik. Geçici Hükümetin “ilkeli şiddet muhalifleri”, 1917'teki devrimi başlattığında, binlerce hatta milyonlarca kurbana gidecek! ”
Meller - Zakomelsky daha sonra imparatora: “Trans-Baykal yolundaki görünüşüm derhal iktidarın prestijini yükseltti ve grev komitesinin önemini baltaladı. Trans-Baykal yolu boyunca Chita'ya taşınıp tesadüfen, yetkililere direnmekten sorumlu olanları tutuklattım. Suçlularını ve kendi itiraflarını kesin bir şekilde belirledikten sonra, ellerinde silahlarla tutulan ana suçlular, telgraf operatörleri ve grev komitesi üyeleri, Sanat'ta benim tarafımdan vuruldu. Pelerin - 5 adam ve st. Mogzon - 7 kişi. Diğer telgraf operatörleri, daha az suçlu ve küçük, kamçı ile cezalandırıldı. ” “Devrim için çok fazla! Bir 12 adamı vurmak yeterli, ve çoktan gitti! ”Exclaims N. Starikov.
Evet, orada Yanukoviç ve silah almış olan ısıtılmış kalabalığın ikna edilmesi ve “hümanizm” gösterilmesi gerektiğine inanan diğer herkes için bir dersiniz var.
Bu nedenle, Japonya ve Batı’nın aktif desteğiyle hazırlanan Rusya’daki “Yılın Maidan 1905’i” başarısız oldu.
Telgraflar mikado
Şaşırtıcı bir şekilde, St. Petersburg’daki “eğitimli toplum”, bir tür patolojik eldivenle o zaman Japonya ile savaşta kendi ülkelerini yenmek istedi. O sırada St. Petersburg'da yaşayan Alman gazeteci G. Ganz “ortak bir gizli dua”, “o zamanlar sadece liberaller değil ılımlı muhafazakarlardı:“ Tanrı yenilmemize yardım etti! ”“ Muzaffer lejyonların zavallı lejyonlarının kalıntıları silah bıraktı! ” kazanan ayakları! ", - Bizim Günümüz liberal gazetesi, Port Arthur düştüğünde kötü niyetli bir şekilde yazdı. Öne çıkan bir liberal A.I. Petrunkevich) açıkça itiraf etti: “Filosu ve ordusu yenilirse Rus halkı ne kaybedecek? Kraliyet gücünün kırılmaz olduğuna dair güvenini kaybedecek. Peki orduları bu savaştan galip gelirse Rus halkı ne kaybeder? Her şeyini kaybedecek! Zaferle beslenen hükümet, protesto girişimlerinin imkansız hale gelmesi için güçlenip güçleneceği için son kurtuluş umudunu kaybedecek. ”
İşler, Rus liberallerinin hızlı bir zafer için dileklerle Japon imparatoruna telgraf gönderdikleri noktasına ulaştı. Tıpkı bugünün modern yetiştirdiği liberallerin Batı'dan Rusya'yı Kırım için cezalandırmasını istiyor.
Evet, yüz yıldan fazla bir süre geçti, ancak bu kitle hiç değişmedi! Neler olup bittiğine ve Donbass'ta olanlara karşı olan tutumu ve şimdi Suriye'de aynı: Yenilgiler ve Rusya'nın çöküşü için öfkeyle can atıyorlar.