We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Arianna Marie Gleghorn
(Bir kız)
21 Nisan 2007, sabah 9'da doğdu.
8 pound, 3 ons ve 18 inç
Gururlu ebeveynler: Hannah ve Michael Gleghorn
Michael ve ben 9 / 11'den birkaç gün sonra internette tanıştık - dünyadaki son yer ikimiz de biriyle tanışacağımızı düşündük! Evlenmeden iki yıl önce uzun mesafeli biriyle çıktık (yazmak, aramak ve ara sıra ziyaret etmek). Michael bir araştırmacı ve ben bir grafik sanatçısı ve web tasarımcısıyım. Kızımız doğduğunda ikimiz de 30'lu yaşlarımızdaydık ve birlikte olduğumuz yılları hayatımızın en mutlusu olarak tanımlardık. Dallas, Teksas'ta yaşıyoruz.
Hepsi nasıl başladı
Michael ve ben erken çocuk sahibi olmayı tartıştık ve neredeyse ilişkimiz sona erdi! Çocuk sahibi olmak benim için en önemli öncelikti - dört tane istedim - ama bu Michael için düşük bir öncelikti. Asla ikiden fazlasına sahip olmayı düşünmemişti ve hiç olmasa da mutlu olurdu. Konu ortaya çıktığında hala birbirimizi yazıyorduk ve bunun bir anlaşma bozucu olabileceğini e-posta ile yazdığımı hatırlıyorum. "Çok aceleci olma!" Diye karşılık verdi. ve bir uzlaşma önerdi: üç çocuk ve bir köpek. Ve kabul ettim.
Gebe kalmaya başlamadan önce evlendikten sonra bir buçuk yıl bekledik ve hamile kalmamız tam bir yıl sürdü. Stressiz bir yaklaşım izledik, eğer böyle bir şey olacaksa, Tanrı'nın iyi zamanında olacağını ve beklerken memnun olacağımızı düşündük. Bu yaklaşımın bizi birçok gereksiz hayal kırıklığından ve stresten kurtardığını düşünüyorum ve bunu bir kalp atışında tekrar yapardım.
İronik olarak, dört yılda bir adet döngümü takip etmeyi unuttuğum bir ayda hamile kaldım. Çok fazla aile stresi yaşadık ve ben dikkat etmemiştim. Hamile olduğumdan şüphelenmeye başladım. Bir sabah işe gitmeden önce test ettim ve vay canına! Küçük pencerede "hamile" kelimesi endişe verici bir hızla belirdi!
Michael çocuk sahibi olma konusunda kararsız olduğundan, ona söyleyemedim. Mutlu olmayacağından korkuyordum. Olumsuz bir tepkinin beni ezeceğini biliyordum - ve sürprizlerle iyi başa çıkmadığı için olumsuz bir tepki olması muhtemeldi. Bu yüzden karar verdim değil ona en iyi yaklaşım olduğunu söylemek. O bir "kanıt" adamıydı, bu yüzden bulması için kanıtı bıraktım. Hamilelik çubuğunu masasına koyup bekledim. Ve bekledi. Ve ofisine de gitmedi.
Sonunda işe gitme zamanım gelmişti. "ASLA ofisine girmeyecek misin?" Diye sordum. Yüzünde en mutlu gülümsemeyi gördü ve "Neden? İçinde bir ödül var mı?" Diye sordu. "Bir nevi" dedim. "Bu bir bomba mı?" Diye sordu. "Sırala" dedim. Böylece ofise gitti. O çubuğa en uzun süre baktı ve sonunda "Bu hamile olduğun anlamına mı geliyor?" Dedi. Gözlerim yaşlandı ve sadece başımı sallayabilirdim. Uzun süre sessiz kaldı ve sonunda, neşeyle toplanabildiği gibi, "Umarım bu iyi bir deneyimdir!" Dedi. Başımı salladım ve gözyaşlarımı uzaklaştırdım. Ben de iyi bir deneyim olacağını umuyordum!
Her zaman ilk çocuğumun erkek olmasını istemiştim ama hamile kaldıktan sonra bir kız ummaya başladım. Sonogramımızdan önce (Dallas'ta büyük bir buz fırtınası vurduğu sırada yapıldı), Michael kayıtsızmış numarası yaptı. Her iki cinsiyet de ona uygun olduğunu söyledi. Sonografi uzmanı bize kız olduğunu söylediğinde, Michael çok ciddileşti ve emin olup olmadığını tekrar tekrar sordu, bu da beni endişelendirdi. Randevudan sonra, Michael'a öğrendiklerimizi kabul edip etmediğini dikkatlice sordum. Sırıttı ve gizlice onun bir kız olmasını umduğunu söyledi. Kızımızı istemesi, kalbimi şarkı söyletti! Eve giden yol boyunca, ağaçlardaki tüm elmasların buzunu göremedim.
Gösteri zamanı
Doğum tarihimden iki gün sonra suyum geldi. Ne yazık ki ilk başta fark etmemiştim. O kadar az miktarda sıvı vardı ki - bunun sadece mesaneme baskı yapan bebek olduğunu düşündüm. Ama ertesi öğleden sonra o kadar emin değildim. Bakkal alışverişi yaparken pantolonumu üç kez ıslatmak biraz fazlaydı, benim için bile! Ben de hastaneye gittim. Yeterince, suyum kırıldı ve kasılmalarım vardı - onları hissedemiyordum.
Yüksek enfeksiyon riski altındaydım çünkü suyum 24 saatten fazla süredir kırılıyordu, bu yüzden bebeği çıkarmak için biraz acelem vardı. Pitocin'e 19: 00'da başladılar. ve nöbetçi doktor bir saat sonra yolun geri kalanında suyumu verdi. Sonra kasılmalar sert ve hızlı gelmeye başladı. Bana göre derinlerde bir charley atı gibi hissettiler. Bir saat içinde, aralarında hiç ara vermeden bir dakika veya daha uzun sürdü. Acının üstesinden gelmenin ne kadar zor olduğuna şaşırdım. Sabah saat 2'ye kadar böyle çalıştım.O zamana kadar sadece 3 santimetre genişlemiştim ve kocam uyuyordu - bu yüzden epiduralı seçtim.
Size söyleyeyim, tüm zamanların en iyi epidurali bende! İçeriye girmek acı vermekten daha acayipti, ama bir kez içeri girdiğinde, vay canına! Anestezi uzmanının epiduralın dokunacağından emin olmadığı sırt doğum ağrımı bile aldı. Bu, birkaç saat dinlenmeme izin verdi.
Sabah 5'e kadar ağrılı kasılmalar hissetmeye başladım. Görünüşe göre geçiş halindeydim. 9 santimetreye çıkmış olmama rağmen hemşire garip bir karar verdi. Anestezi uzmanına epiduralıma bolus uygulattırdı, böylece itme zamanı gelene kadar "biraz rahatladım" - ki bunun saatler uzakta olduğunu belirledi.
Sabah 6'da hemşireler vardiya değiştirirken başımın belada olduğunu fark ettim. Belimin altında hiçbir şey hissetmedim ve üzerinde çok az bir his vardı. Ayak parmaklarımı veya bacaklarımı hareket ettiremedim ve vücudum çok ağır geldi. Yeni hemşire epiduralımı çabucak kapattı ve kateter çantamda kan bulduğu için küfretmeye başladı. Görünüşe göre ilk hemşire pek dikkatli değilmiş. Yeni hemşire bana sezaryen ayırmaya kararlıydı, bu yüzden her 15 dakikada bir ilaçları sistemimden çıkarmaya ve beni itmeye hazırlamaya yardım etmek için çevirmeye başladı.
Kasılmaları yeniden hissedebilmem için iki saat daha geçti. Hâlâ alt bedenimi hareket ettiremedim, bu yüzden hemşire bacaklarımı üzengiye soktu. Bir hemşirenin bebeği dışarı atmamın en az iki saat süreceğini söylediğini duydum. "Hayır, kesinlikle olacak değil! "Üç kasılmayı ittim (oğlum, bu iyi hissettirdi mi!) Ve hemşire doktoru arayıp oraya bir an önce gitmesini söyledi - bebeğin başı tam orada. Ancak tipik doktor tarzında, gelmesi 30 dakika daha sürdü.
Hemşire beklerken kasılmaları itmeme izin verdi, ancak bebeğin gelmesini önlemek için bebeğin başına karşı baskı uygulamak zorunda kaldı. Hemşire Çin'de kadın doğum yapmıştı - sanırım doktor gelmeden bebeği dışarı itmeme izin verecekti. Bununla birlikte, bebeğin başının en büyük kısmı ortaya çıkıyordu ve şiddetli yırtılma olmadan doğum yapmak için bir epizyotomiye ihtiyacım vardı.
Doktor sabah 9'dan hemen önce geldi.Bir ikinci derece epizyotomiden sonra Arianna doğdu - ben hastaneye geldikten 14 saat sonra saat 9'da nokta üzerinde.
Arianna çok mordu ve ağlamıyordu. Nedense solunum problemi konusunda hiç endişelenmedim. İyi olduğundan emindim. Uyuşturulmuş halimde beni endişelendiren tek şey, kocamın mor bebeğin ona ait olduğunu düşünmeyebileceğiydi. Çok garip!
Doktor beni dikerken ve rahmimi ciddi bir şekilde yoğururken hemşire onu emdi. Hemşireye epiduralımı tekrar açtırdı, ama buna rağmen ağrı beni nefessiz bıraktı. Cerrahi yoğun bakım ünitesi hemşiresi olan annem, daha sonra ne kadar sert olduğu karşısında şok olduğunu söyledi. Belki kanama geçirdiğimi düşündü ve bunu olabildiğince çabuk durdurmaya çalışıyordu.
Garip bir şekilde, doğum sonrası uzun dikiş seansımın en iyi yanı bebeğimi tutacak durumda olmamamdı. Çok bilge bir hemşire, Arianna'yı isteksiz kocama verdi. Arianna her zaman tetikteydi ve büyük, karanlık, yanıp sönen gözleriyle babasına baktı. Onun uyanıklığı kocamı şaşırttı. Onunla konuşmaya başladı ve sesine cevap verdi. İşte o zaman çocuk sahibi olma konusunda kararsız olan kocam kızına aşık oldu.
Dünyaya geldikten yaklaşık 45 dakika sonra, Arianna'yı ilk kez tuttum. Yıllardır o anın nasıl olacağını merak etmiştim. Kocamı veya kendimi bebekte görebilir miyim? Onu anında tanıyor muydum? Gerçek şu ki, güzel bir yabancıya benziyordu. Onu anında "tanımıyordum", ama onu sebepsiz yere seveceğime ve yıllarca kim olduğunu öğrenmekten zevk alacağımdan emindim.
Teslim sonrası
Yeni doğmuş bir bebekle ilk günler her zaman yorucudur ama benim için evde olmak büyük bir rahatlama oldu. Odamın içinde ve dışında insanların neredeyse sürekli geçit töreni sayesinde hastanede çok az uyudum. Eve gelip sadece geceleri ilgilenecek bir bebek sahibi olmak güzeldi.
Şaşırtıcı bir şekilde, yeni anne eşyalarının çoğu oldukça kolay geldi - hemşirelik hariç. Ne harika, acı verici, zorlu bir şoktu! O bebeğin ne kadar sert emdiğine ve meme uçlarımın ne kadar acı çektiğine inanamadım! Hastane beni ağırlığının altın değerinde olan bir hemşirelik danışmanına bağladı. Mandallama konusunda ustalaşmama yardım etti ve bugün hala kullandığım birkaç ipucu verdi. Normal hemşirelik sorunlarına ek olarak, Raynaud'un meme başı sendromu vardı - bu da meme uçlarımın sıcaklık değişimine aşırı duyarlı olduğu anlamına geliyordu. Sütüm geldiğinde ve bebek göğsümden her çıktığında, sıcaklık değişimi meme uçlarımda donma gibi bir yanma hissini tetikledi.
Neyse ki, tüm bu acılar bir buçuk ay içinde geçti. Ondan sonra, hemşirelik hem zevkli hem de rahattı, bu yüzden sebat ettiğim için çok mutluyum. Kesinlikle gelecekteki bebekleri emzireceğim.
Doğum deneyimimle ilgili bir şeyi değiştirebilseydim, kızımı geceleri hastanede yanımda tutmak için daha çok mücadele etmek olurdu. Bakım personeli bebeği gece alıp hemşireye geri getirme konusunda gerçekten ısrarcı davrandı ve bu süreç son derece rahatsız ediciydi. Gecenin erken saatlerinde, bazı hemşireler - bebekle birlikte - hemşirelik üzerine 20 dakikalık dersler vermeye bayılıyordu ve bu da herhangi bir uyku şansını mahvetti. Program mantıklı olmasa bile program konusunda titizdiler ve onları aradığımda beni bir saat veya daha fazla beklettiler. Savaşamayacak kadar yorgun hissettim - ama daha fazla ısrar etseydim sanırım daha az yorulurdum.
Deneyimle güçlendirilmiş bazı tavsiyeler:
- Nazik bir hemşire size dışkı yumuşatıcı önerirse, alın. Ona teşekkür etmek için yaşayacaksın.
- Suyunuzda küçük bir sızıntı olduğunu düşünüyorsanız, kontrol edin. Sıvı sızması tehlikelidir. Aksine, sadece pantolonunu ıslattığını öğrenmek o kadar da önemli değil.
- Planlar yapın, ancak işler umduğunuz gibi gitmezse çok üzülmeyin. Kendinize o anda karar vermek için izin verin ve bununla devam edin. İçinde bulunduğunuz koşullara karşı değil, birlikte çalışırsanız daha mutlu ve sağlıklı olursunuz.
- Bir hastane sigorta planınızda olduğu için, doktorlar hastanesinin de planınızda yer alması gerekmediğini unutmayın. Acil bir durum olmadığı sürece, sizi veya çocuğunuzu gören herhangi bir doktorun, çocuk doktorunun veya uzmanın planınız kapsamında olduğundan emin olun. Sadece soruyu sormak bile size binlerce dolar kazandırabilir.