“Eve mi gidiyorsun?” Diye sordum pansiyonun ortak salonuna otururken.
“Evet, erkek arkadaşımı ve ailemi çok özlüyorum. Bu uzun vadeli seyahat olayı sadece benim için değil. Yolculuğumu kısalttım ve birkaç hafta içinde eve döneceğim. ”
“Vay!” Diye cevap verdim. “Seni mutlu eden şeyi yapmak önemlidir. En azından seyahat etmek, yaptığınız ve sevmediğiniz şeyler hakkında size bir şeyler öğretti. Bu bir kazanç. ”
Ve bununla sohbete devam ettik.
Yolda tanıştığım diğer birçok insan gibi, kendileri hakkında daha fazla keşfettikleri bilgideki yenilgiye değil, muzaffer içeriğe geri döndü.
Seyahatlerime başladığımda, bir milyon ve bir korku ve en kötü senaryo aklımdan geçti. Ya başaramazsam? Ya arkadaş bulamazsam? Ya o kadar kaybolursam, geri dönüş yolumu bulamazsam? Ya hastalanırsam? Ya param biterse?
Ya eğer, ne olursa, ne olursa!
Aldığım birçok e-posta sayesinde, bu düşüncelerin başkalarının kafasından geçtiğini biliyorum.
Bu “eğer varsa” çoğu insanı yolda ilerlemekten alıkoyuyor. Başarısızlık korkumuzla o kadar felç olabiliriz ki, tüm bu korkuların önemli olmadığını unuturuz çünkü ne olursa olsun, her zaman eve gelebiliriz.
“Ne olduğunu biliyor musun? Evimi özlüyorum, arkadaşlarımı özlüyorum, pansiyonlardan nefret ediyorum ve bu benim seyahat fikrimin bir lüks tatil yerinden diğerine taşınmayı gerektirdiğini ortaya koyuyor. ”
En önemli şey denemiş ve öğrendin.
Uzun süreli seyahatin benim için işe yarayacağını bilmiyordum. Orijinal yolculuğum sadece bir yıldı ve üç ay sonra eve gelmeye karar verebilirdim.
Ama burada, yedi yıl sonra, hala seyahate aşığım. Korkularımı görmezden gelip deneyemezsem asla bilemezdim.
Korkuya, “eğer varsa” ve endişeye boyun eğip, evde güvende kalabiliriz. Ya da kapıdan çıkıp deneyebilirsin.
Seyahatinizi kısa kesmeye karar verirseniz kimin umurunda? “Bu hayatın benim için olmadığını mı düşünüyorsunuz?” Diye düşünürseniz kimin umrundasınız. Bunu senin için yapıyorsun.
Geçen yıl karar verdiğimde, altı yıldan fazla bir süredir sürekli hareket halinde olmaya karar verdikten sonra, bir yere yerleşip kökler yaratmanın zamanı geldiğinde, bir çok insan bana e-posta göndererek seyahat etmekten “vazgeçtiğim” için üzüntü diledi.
Fakat zaman - ve insanlar - değişir. İsteklerim başka bir yerde yattığında seyahate devam ederek ispat edecek hiçbir şeyim yoktu. Seyahat kişisel bir deneyimdir ve günün sonunda, önemli olan tek şey bunun hakkında ne hissettiğinizdir. Hala yoldaki hayatın inanılmaz olduğuna inanıyorum - ama bazen bir süre o yoldan uzaklaşmak ve bir film izleyerek televizyonumun önünde oturmak istiyorum.
Eğer seyahat etmeyi düşünüyor, ancak endişeleniyorsanız, tüm dünyada bir yıl geçiremezsiniz veya seyahat etme becerisine sahip olamayabilirsiniz, size şunu söylüyorum: Kimin umurunda? İstersen her zaman eve gidebilirsin.
Peki ya başaramazsan? Ya diğerleri böyle düşünüyorsa? Önemli değil diyorum.
Çünkü eve dönmek bir başarısızlık değildir.
Seyahat bize kendimizi öğretir ve bizi daha iyi insanlar yapar. Eve gelmeye karar vermek, seyahatin kendiniz hakkında aksi takdirde bilmediğiniz bir şey öğrettiği anlamına gelir - genişletilmiş seyahat sizin için değildir.
Ve bunda yanlış bir şey yok.
Şansını dene.
Çünkü geri dönüş yolu her zaman orada olacak, fakat ileriye doğru giden yol olmayabilir.
Seyahat et ve kendin hakkında bir şeyler öğren.
Öğrendiğin şey olsa bile, evde olmayı tercih edersin.