Dünya dışı istihbarat sinyallerini gönderebilecek bir lazer yapabiliriz.
Canlı Bilim kadrosunda değiliz. (Muhtemelen bu bizim yetenek setimizin ötesinde.) Ama biz insanlıktaki gibi. The Astrophysical Journal dergisinde dün yayınlanan (Kasım. 5) yeni bir çalışma, insanlığın fiziken, kızıl ötesi bir lazerin yeterince sıcak ve parlak bir şekilde inşa edilebileceğini buldu. Bu, doğrudan yakınlardaki dış-gezegenlerde parladıysa, uzaylı gökbilimcilerin gökyüzünü kullanarak algılayabilmeleri gerekirdi. Teknolojiyi izlemek bizimkinden çok daha gelişmiş değil. (Dışarıda olduklarını varsayalım, elbette.) [9 Garip, Neden Yabancı Yaşamı Bulunamadığına Dair Bilimsel Bahaneler]
Oldukça büyük olmalıydı, ama düşünülmeyecek şekilde değil: Araştırmacıların önerdiği olası bir tasarım, 1 ila 2 megavatlık bir lazer ve en az 100 metrelik bir çaplı ilk ayna gerektirecektir.
Uzaylıların lazerleri akıllı yaşam formlarından bir sinyal olarak hemen fark edip edemeyeceği belli değil, MIT'de lisans öğrencisi ve makalenin başyazarı James Clark bir açıklamada bulundu. Ama ekledi, "kesinlikle dikkat çekecektir."
Bir uzaylı lazer işaretçisi oluşturmanın ana sorunu, yazarın makalede yazdığı, Dünya'nın uzayda yalnız olmadığıdır. Bunun yerine, herhangi bir lazer insancılığının üretmeyi ümit edebileceğinden çok daha parlak bir yıldızın etrafında dönen sekiz gezegenden nispeten küçük bir tanesi. Yüzlerce ışık yılı uzaklığındaki uzaylı bir astronomun bakış açısına göre, insan medeniyetinin ve üretebileceği herhangi bir kızılötesi kaynağın bütünü, yerel alanımızdaki devasa, beyaz-sıcak ışık kaynağı tarafından boğulurdu.
Öyleyse, lazerin hedefi, uzaylıların oturması ve fark etmesi için karanlıkta yanıp sönen bir işaret yaratmaktı. Bunun yerine, yazarlar, güneşimizin ikinci bir bakış atmak için yabancı bir bakış açısından yeterince garip görünmesini açıklamak olurdu.
Gökyüzünü tarayan uzaylılar kümesi, güneşimizin etrafında gezegenler olduğunu veya bu gezegenlerden en az birinin muhtemelen yaşanabilir olduğunu fark etmiş olabilir. Ama bu o kadar nadir görünmüyor. Belki de, yüzeylerinde sıvı suya sahip olabilecek en fazla sayıda büyük gökada grubunu barındıran Trappist-1'de bulunuyorlarsa, aynı sebepten ötürü kendi sistemimize dair özel bir bildirim almış olacaklardır: yaşanabilir dünyalar olasılığı sadece birkaç düzine ışık yılı uzakta.
Bununla birlikte, Clark'ın güneş ışığımıza bakarken doğrudan bu uzaylılara hayal ettiği bir ölçeğin lazerini işaret edersek, güneşimiz çok alışılmadık bir davranış sergiler.
Normal şartlar altında, yıldızlar ne kadar ışık ürettiklerine göre biraz değişir. Ve bu varyasyon için desenler var. Ancak, odaklanmış bir kızılötesi lazer, güneş ışığımızın çıktısını kızılötesi spektrumda normalden çok daha fazla değiştirebilir. Karanlıkta yanıp sönen bir işaret yaratmak yerine, lazer güneşimizin kazandığını gösteren mevcut bir ışık gibi görünmesini sağlar.
Eğer yakındaki uzaylılar sinyali tespit ettiyse ve önemini anladıysa, 2 Mbps'ye varan veri transfer hızlarına (saniyede megabit) sahip lazerler kullanarak bir iletişim kanalı kurmak mümkün olabilir. Bu yavaş modern bir internet bağlantısına benzer. Elbette, ışıkların hızı sayesinde mesajların gönderilmesi ve alınması arasında onlarca yıl gecikmeleri olacaktır.
Dünyadan uzakta, araştırmacılar, lazer daha genel bir yayın yapmak için hala kullanılabilirdi "Hey, biz buradayız!" sinyal, 20.000 ışıkyılı uzaklığa kadar tespit edilebilir. (Elbette, alan bundan çok daha büyüktür. 20.000 ışık yılı sinyali, Samanyolu'nun genel bölgemizdeki diğer yıldızlara ulaşabilir.)
Süper bir kızılötesi lazeri gökyüzüne doğru parlamak için bazı tehlikeler olabilir. Kızılötesi insan gözüyle görülemez, ancak hedeflenen yoğun bir ışın hala birisini kör edebilir. Kimsenin içine girmesini önlemek için makul güvenlik önlemleri alındığı sürece, iyi olmalı, yazdılar.
Bunlardan herhangi birinin iyi bir fikir olup olmadığı konusunda, okuyucuların kendileri için cevaplamaları gereken bir soru. (Belki de Cixin Liu'nun romanı "Üç-Vücut Sorunu" okuduktan sonra)
Aslen Canlı Bilim'de yayınlandı.