“Modern insan, eskiden hiç olmadığı kadar uyuşturulmaktadır. Çünkü modern insan büyük bir acı içinde yaşamaktadır. İlaçlar olmadan, bu kadar acının içinde yaşamak mümkün olmayacaktır. Bu ilaçlar bir engel yaratır; seni uyuşturulmuş halde tutarlar, acını anlamana yetecek duyarlılığa sahip olmana izin vermezler.
Yapılacak ilk iş, kapılarını kapatmak ve her türlü meşguliyeti -televizyon seyretmek, müzik dinlemek, kitap okumak gibi- bırakmak. Bütün meşguliyetleri bırak çünkü bu da gizli bir uyuşturucudur. Sadece sessiz ve tamamen yalnız ol. Dua bile etme çünkü bazen o bile bir ilaçtır, meşgul olmakta, Tanrı ile konuşmaya ve dua etmeye başlayarak kendinden kaçmaya başlamaktasın. Sadece kendin ol. Bunun acısı ve ıstırabı ne olursa olsun, kendin ol. İlk deneyim bütün yoğunluğu içinde gerçekleşir. Zor olacaktır, yürek parçalayıcı olacaktır. Bir çocuk gibi ağlamaya başlayabilir, yerde büyük bir acıyla kıvranabilirsin; bedenin kasılmalar yaşayabilir. Birden bire acının sadece yüreğinde değil, bütün bedeninde olduğunun farkına varırsın -her yerin ağrımaktadır, bütün bedenin ağrıdan başka bir şey değildir.
Eğer bunu deneyimleyebilirsen -ki bu muazzam bir öneme sahiptir- o zaman içine çekmeye başla. Onu atma. Bu öyle değerli bir enerjidir ki onu atmamalısın. Onu içine çek, iç, kabul et, buyur et, ona müteşekkir ol. Ve kendi kendine, “Bu sefer ondan kaçmayacağım, bu sefer onu reddetmeyeceğim, bu sefer onu atmayacağım” de. “Bu sefer onu içeceğim ve bir misafir gibi içeri alacağım. Bu sefer onu hazmedeceğim”
Senin onu hazmedebilmen, birkaç gününü alabilir ama bu olduğunda, seni çok çok uzağa götürecek bir kapıya rastlamışsın demektir. Hayatında yeni bir yolculuk başlamıştır, yeni bir oluşa doğru ilerlemektesindir -çünkü hiçbir şekilde reddediş olmadan acıyı kabul ettiğin an, hemen onun enerjisi ve kalitesi değişir. Artık o, acı değildir. Aslında insan sadece şaşırır, inanamaz, o kadar inanılmazdır ki… İnsan acının coşkuya dönüşebileceğine, o acının sevinç haline gelebileceğine inanamaz. Devamı için tıklayın.