1877’lte Elisha Grey ve Alexander Graham Bell, elektriksel olarak konuşma yapabilen bağımsız olarak tasarlanmış telefon olarak bildiğimiz cihazı icat etti. Bugün, Bell’in ismi telefonla eşanlamlıdır, Gray ise büyük ölçüde unutulmuştur. Ama telefonu icat edenlerin hikayesi bu iki erkeğin ötesine geçiyor.
Gelin hep birlikte telefonun icat edilme serüvenine kısaca bakalım:
Alexander Graham Bell’in Biyografisi
Alexander Graham Bell, 3 Mart 1847’de Edinburgh, İskoçya’da doğdu. En başından beri ses üzerinde çalışmalar yaptı. Babası, amcası ve büyükbabası sağırlar için konuşma ve konuşma terapisi yetkilileriydi. Bell’in üniversiteyi bitirdikten sonra aile ayak izlerini takip edeceği anlaşıldı. Ancak Bell’in diğer iki kardeşi tüberkülozdan öldükten sonra Bell ve ailesi 1870’de Kanada’ya göç etmeye karar verdiler.
Ontario’da yaşayan kısa bir dönemden sonra, Bells, sağır çocukları eğitmek için uzmanlaşmış konuşma terapisi uygulamaları kurdukları Boston’a taşındı. Alexander Graham Bell’in öğrencilerinden biri, tanıştığı zaman sadece kör ve sağır olmakla kalmayıp konuşamayan genç Helen Keller idi. Sağırlarla çalışmak Bell’in ana gelir kaynağı olmaya devam etse de kendi ses çalışmalarını bir yanda sürdürmeye devam etti.
Telgraf’tan Telefona
Telgraf ve telefon tel merkezli elektrikli sistemlerdir. Alexander Graham Bell’in telgrafı geliştirmek için yaptığı girişimleri doğrudan bir telefon geliştirmeye dayanıyordu. Elektrik sinyallerini denemeye başladığında telgraf 30 yıl boyunca kurulmuş bir iletişim aracıydı. Oldukça başarılı bir sistem olmasına rağmen, telgraf temel olarak bir seferde bir mesaj almak ve göndermekle sınırlıydı.
Bell’in sesin doğası ve onun müzik anlayışına dair kapsamlı bilgisi, aynı tel üzerinde aynı tel üzerinde birden fazla mesaj iletme olasılığını ortaya çıkardı. Bir “çoklu telgraf” fikri bir süredir var olsa da hiç kimse bir tane üretememişti ancak Bell’e kadar. “Harmonik telgraf”, notaların veya sinyallerin aynı tel üzerinde aynı anda birkaç notanın gönderilebileceği prensibine dayanıyordu.
Ekim 1874’e gelindiğinde, Bell’in araştırması gelecekteki kayınpederi, avukat Gardiner Greene Hubbard’ı çoklu bir telgraf olasılığına dair bilgilendirebileceği ölçüde ilerlemişti. Western Union Telegraph Company tarafından uygulanan mutlak kontrole muhalefet eden Hubbard, böyle bir tekeli kırma potansiyelini anında gördü ve Bell’e ihtiyacı olan mali desteği verdi.
Bell, birden fazla telgrafta yaptığı çalışmalarla devam etti ancak Hubbard’a, kendileriyle birlikte hizmet verdikleri genç bir elektrikçi olan Thomas Watson’un, konuşmayı elektriksel olarak iletecek bir cihaz geliştirdiğini söylemedi. Watson, Hubbard ve diğer destekçilerin ısrarıyla harmonik telgrafta çalışırken, 1875 Mart’ında Bell, Smithsonian Enstitüsü’nün saygın yöneticisi Joseph Henry ile gizlice buluştu. Henry’nin olumlu düşüncesi tarafından teşvik edilen Bell ve Watson çalışmalarına devam ettiler.
1875 Haziran’ında, konuşmayı elektriksel olarak iletecek bir cihaz yaratma hedefi gerçekleşmek üzereydi. Farklı tonların bir teldeki elektrik akımının kuvvetini değiştireceğini kanıtlamışlardı. Bu nedenle, başarıya ulaşmak için sadece elektronik akımları değişen bir membran ve bu varyasyonları duyulabilir frekanslarda yeniden üretebilen bir alıcıya sahip bir çalışma vericisini inşa etmek için gerekliydi.
“Bay Watson, Gel buraya”
2 Haziran 1875’te, harmonik telgrafı ile deney yaparken insanlar bir tel üzerinden sesin iletilebileceğini keşfettiler. Tamamen tesadüfi bir keşif oldu. Watson, kazayla çarptığında vericinin etrafına sarılmış bir kamışı gevşetmeye çalışıyordu. O jest tarafından üretilen titreşim, Bell’in çalıştığı diğer odada tel boyunca ikinci bir cihaza gitti.
Bell’in duyduğu “twang”, işleri hızlandırmak için ihtiyaç duydukları tüm ilham kaynağıydı. Gelecek sene çalışmaya devam ettiler. Bell, o günle ilgili kritik anını söyle anlatıyor:
“O an şöyle bağırdım: “Bay Watson, buraya gel, Seni görmek istiyorum.”
Ve ilk telefon görüşmesi böyle yapılmış oldu.