Nasreddin Hocanın hanımı bir gün misafirlerine bolca pilav pişirmek ister. Pilavı pişirebilmesi için büyük bir kazan lazımdır ama evlerinde büyük bir kazan yoktur. Durumu hemen Nasreddin Hocaya söyler.
Hoca da komşusuna gider ve komşusundan büyük bir kazan ister. Komşusu Hocaya kazanı verir. Nasreddin Hoca işini bitirince, kazanın içine küçük bir kazan koyarak komşusuna geri iade eder.
Komşusu küçük kazanı görünce merakla Hocaya sorar :
─ Bu nedir ?
Hoca cevap verir :
─ Müjde komşum müjde !
─ Senin kazan doğurdu.
Bu haber komşusunun hoşuna gider ve komşusu Hocaya :
─ Pekala !
Diyerek iki kazanı da alır.
Birkaç gün sonra Hoca yine komşusundan büyük kazanı ister. Alır ama bu sefer geri vermez.
Komşusu kazanın gelmesini bir süre bekler. Kazanın gelmediğini görünce, Hocanın evine gider ve kazanını geri ister.
Hoca üzüntülü bir şekilde komşusuna :
─ Komşum senin kazan öldü.
─ Ben de kaç gündür bunu sana nasıl söyleyeceğimi düşünüp duruyordum.
Der.
Komşu hayretle :
─ Aman Hocam ne diyorsun ?
─ Hiç kazan ölür mü ?
Deyince, Hoca komşusuna şu soruyu sorar :
─ Kazanın doğurduğuna inanıyorsun da, öldüğüne niye inanmıyorsun ?
DİĞER FIKRALARA BAK