Nükleer bir felaket olasılığına bir yüzde koymak, insanın çektiği ıstırabın büyüklüğünü bir elektronik tabloya kaynatıyormuşsunuz gibi, bunaltıcı gelebilir. Spieghalter, “Bence insanların bundan hoşlanmadığı şey, düşünülemez olanı düşünmesi” diyor. Ancak şimdi ve gelecekte nükleer savaş riskini azaltmak istiyorsak, düşünülemez olanla yüzleşmek kaçınılmazdır. Oxford Üniversitesi İnsanlığın Geleceği Enstitüsü’nde risk araştırması yapan Anders Sandberg, “Nükleer savaş riski muhtemelen çoğumuzun varsaymak isteyebileceğinden çok daha yüksek” diyor. Farklı faktörlerin nükleer patlama olasılığına nasıl katkıda bulunduğunu bilirsek, bu riskin bir kısmını etkisiz hale getirmenin yollarını düşünmeye başlayabiliriz.
Bir örnek olarak kazaları alın. 1981’de ABD Savunma Bakanlığı 32’yi sayan bir rapor yayınladı. bilinen kazalar nükleer silahları içeriyor. Mart 1958’de, silahsız bir nükleer silah taşıyan bir B-47 bombacısı, bombasını yanlışlıkla Güney Carolina’ya fırlattı. Bomba birinin bahçesinde patladı, evini yok etti ve 50 fit çapında bir krater patlattı. Bu durumda bomba nükleer madde içermiyordu, ancak dört yıl sonra Hiroşima üzerinde patlatılandan çok daha güçlü olan iki nükleer bomba yanlışlıkla Kuzey Carolina, Goldsboro üzerinde uçan bir B-52 bombacısından düştü. Bu silahlardan biri parçalandı ve uranyum içeren bir kısım su dolu tarım arazilerine battı ve asla kurtarılamadı. Diğer bomba, kurma mekanizmalarından biri hariç hepsinden geçti – kazara bir patlama oldu. sadece bir adım ötede. Kazanın ardından ABD, silahlarına yeni güvenlik cihazları ekledi ve Sovyetleri de aynısını yapmaya teşvik etti.
Nükleer kazaların tarihi bize, bir felaketin meydana gelme riskini en aza indirmenin bir yolunun, silahların kazara patlama olasılığını çok daha düşük hale getirmek olduğunu söylüyor. Risklerin nerelerde tırmanabileceğini anlamak için aynı düşünceyi gelecek senaryolara da uygulayabiliriz. Samotsvety tahmincileri, Ukrayna’ya taktik silahlar bırakılırsa, bunun Londra’daki birinin nükleer bir saldırıdan ölme riskini yaklaşık 10 kat artıracağını tahmin ediyor – bu noktada şehri terk etmek çok mantıklı bir karar gibi görünmeye başlayabilir. Swift Center tahmincileri, Ukrayna birliklerinin hangi şehirleri geri almayı başardığına bağlı olarak nükleer çatışma riskinin nasıl değişebileceğine bakarak tahminlerini bir dizi adıma böldü. Tahmincilerinin çoğu, Rusya nükleer silah kullanacaksa, bunu Ukrayna Mariupol’u geri almadan önce yapacağını düşündü, ancak Rusya bu noktadan önce nükleer silah kullanmamış olsaydı, daha sonra bunu yapması pek mümkün değildi. Bu dallanma yollarını göz önünde bulundurmak, risk azaltma çabalarımızı nereye odaklayacağımızı bilmemize yardımcı olabilir.
Rusya Ukrayna’yı işgal ettikten kısa bir süre sonra, Sandberg’in bazı arkadaşları ona Londra’dan taşınmaları gerekip gerekmediğini sormaya başladı. Savaşın nasıl sarsılacağını düşündüğünün hızlı bir modelini bir araya getirdi. O zamanlar Ukrayna’nın Rusya’ya karşı direnme şansı konusunda somurtkandı ve bu nedenle Londra için riskin son derece düşük olduğu sonucuna vardı. Önüne yayılan olası sonuçlardan korktuğu, savaşın tırmanmasıydı. “Eğer o şubeye girerseniz, riskler biraz artar.” Anders, şu anda üzerinde bulunduğumuz yol bu, ancak müzakereli bir çözüm, Rus liderliğinde bir değişiklik veya kilit müttefiklerinden Rusya’ya baskı da dahil olmak üzere gelecekteki gerilimi azaltmak için hala birçok seçenek var. Şu anda bir nükleer savaş olasılığı çok düşük, ancak bu tür bir yıkım için çok düşük bir şans bile çok ama çok yüksek.
Sandberg, devasa bir trajedi gibi küçük bir riskle karşı karşıya kalsak bile hala yapabileceğimiz şeyler olduğunu söylüyor. “Birçok insan şu anda süper depresif hissediyor. Bence bu yanlış bir tepki. Bir kriz olduğunda proaktif olmak istersiniz. Aslında, komşularınızı tanımak gibi yararlı ve hatta küçük adımlar atmak istiyorsunuz.” En kötüsü olursa, güvenebileceğiniz insanların yakınınızda olması iyi bir fikirdir. Ve eğer gerçekleşmezse – ki bu çok daha olası bir senaryodur – o zaman komşularınızı tanımak yine de iyi bir fikirdir. Bir sonraki kriz için onlara ihtiyacınız olabilir.
Kaynak : https://www.wired.com/story/micromorts-nuclear-war/