

Eskiden Bağdat'ta hırsızın biri zengin bir tüccarın peşine düşer. Sonunda adam yüklü miktarda altınla evine gelir, sofaya girer. Evinde bulunan cariyeye kendisi için ibrik hazırlamasını emrederek helaya girer. Adam helada, cariye de ibrik hazırlamak için başka bir tarafa gittiği sırada onları takip eden hırsız gayet kolay bir şekilde keseyi kaptığı gibi kayıplara karışır.


Adam heladan çıkıp da keseyi yerinde bulamayınca, cariyeden şüphelenir ve ona zulmetmeye başlar, Hırsız ise, altını aldığı gibi arkadaşlarının yanına gelir ve hikâyeyi anlatır. Aralarından biri der ki:
- Yanlış yapmışsın, cariyeye zulmetmişsin. Şimdi o zavallı itham altında kaldı, acaba hali ne olacak?!
Ancak hırsız onu da kurtarmak üzere bir plan hazırlar; tüccarın evine gider, kapıyı çalar, adamı çağırır ve ona der ki:
- Ben sizin dükkân komşunuzun kölesiyim, altın kesesini bizim dükkânda unutmuşsunuz da, onu size getirdim. Ancak efendim, parayı aldığınıza dair imzalı bir kâğıt istiyor. Bana bir kâğıdı imzalayıp verin, ben de paralarınızı size teslim edeyim...
Adam büyük bir sevinçle haykırır:
- Sakın bir yere ayrılma, pis ayaklarınla içeri de girme; hemen geliyorum!
Adam imzalı kâğıtla çıkıp da kapıda kimseyi bulamayınca, çarpılmıştan beter olur, cariye de paçayı kurtarır.