Dubai, BİRLEŞİK ARAP EMİRLİKLERİ — Dünyanın neredeyse her köşesinde insanlar yiyecek ve yakıt, kira ve ulaşım için daha fazla harcama yapıyor.
Ancak enflasyon insanları eşit şekilde etkilemiyor. Akrabaları geri gönderdikleri paraya güvenen göçmenler için, daha yüksek fiyatlar aileleri iki kez sıkıştırıyor: yurtiçinde ve yurtdışında.
Yurtdışındaki sevdiklerine nakit para gönderen göçmen işçiler, fiyatlar arttıkça daha fazla harcamak zorunda kaldıkları için genellikle daha az tasarruf ediyor. Bazıları için tek seçenek daha çok çalışmak, hafta sonları ve geceleri çalışmak, ikinci bir işte çalışmaktır. Diğerleri için bu, et ve meyve gibi bir zamanlar temel olan şeyleri kesmek anlamına gelir, böylece birikimlerinden geriye kalanları, bazıları açlık veya çatışma ile mücadele eden ailelerine gönderebilirler.
“Eskiden haftalık 200 dolar gibi bir şey biriktirirdim. Şimdi, haftada 100 dolar zar zor biriktirebiliyorum. New York’ta şoför olarak çalışan 45 yaşındaki Meksikalı Carlos Huerta, “Gündüz yaşıyorum” dedi.
Atlantik ötesinde, 49 yaşındaki Lissa Jataas, Kıbrıs’taki masa başı işinden Filipinler’deki ailesine her ay yaklaşık 200 Euro (195 $) gönderiyor. Para biriktirmek için bakkalda daha ucuz yiyecek arar ve bir yardım dükkanından kıyafet satın alır.
“Bu dirençli olmakla ilgili” dedi.
FOTOĞRAFLAR: Göçmenler enflasyonun sıkışıklığını iki kez hissediyor – yurtiçinde ve yurtdışında
COVID-19 pandemisinin şoklarından ve iklim değişikliğinin etkilerinden sarsılan ekonomiler, Rusya’nın Ukrayna’da gıda ve enerji fiyatlarının yükselmesine neden olan savaşı tarafından yeniden vuruldu.
Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı’na göre, bu maliyetler, Karadeniz bölgesinden kritik tahıl sevkiyatlarını kesen Şubat istilasını takip eden haftalarda dünya çapında 71 milyon insanı daha yoksulluğa sürükledi.
Gıda ve akaryakıt fiyatları yükseldiğinde, insanların akrabalarına gönderebilecekleri para eskisi kadar gitmez. Uluslararası Para Fonu, küresel enflasyonun bu yıl %9.5 ile zirve yapacağını tahmin ediyor, ancak gelişmekte olan ülkelerde bu çok daha yüksek.
Yoksullukla mücadele örgütü Oxfam’ın eşitsizlik politikası başkanı Max Lawson, “Yoksul insanlar gelirlerinin çok daha fazlasını gıda ve enerjiye harcıyor” dedi.
Enflasyonun eşitsizliğe “ateş döktüğünü” söyledi: “Neredeyse fakir insanlar ekonomik şoku emmek için tasarlanmış bir sünger gibidir.”
52 yaşındaki Mehdi Warsama, Somali’den ABD’ye genç yaşta geldi. Kâr amacı gütmeyen Somali Ebeveynler Otizm Ağı için çalışan bir Amerikan vatandaşı, Somali’deki akrabalarına ayda 3.000 ila 300 dolar arasında bir yere gönderiyor, bazen akrabalarının tıbbi faturalar ve diğer acil durumlar için ihtiyaç duyduğu şeyleri göndermek için borç para alıyor.
Zamanını Columbus, Ohio ve Minneapolis arasında bölen Warsama, akrabalarının kendileri ve hayvanları için yiyecek ve su gibi ihtiyaçları karşılamalarına yardımcı olmak için geçen ay 1.500 dolar gönderdiğini tahmin ediyor.
BM, yarım milyon çocuğun yetersiz beslenme veya kıtlık nedeniyle ölüm riski altında olduğunu söylerken, Somali’yi etkisi altına alan kuraklıkta binlerce insan öldü.
Bir zamanlar 50 dolara mal olan pirinç, şeker ve un çuvallarının şimdi 70 dolar olduğunu da sözlerine ekledi.
Harcama alışkanlıklarını değiştirdi, daha fazla kazanmanın yollarını arıyor ve faiz artışlarını ve enflasyonu izliyor – bu yıldan önce hiç yapmadığı bir şey.
Warsama, “Daha çok çalışmaya ve daha fazla para kazanmaya daha kararlıyım” dedi. “Akrabalarıma eve dönmelerine yardım etmem gerektiği konusunda daha dikkatli olmalıyım.”
New York’ta, Huerta yaklaşık 20 yıldır eşinden ve çocuklarından ayrı yaşıyor, yeterli kazanmak için ne gerekiyorsa, bulaşık yıkamaktan yönetici şoförlüğüne kadar çeşitli işlerde çalışıyor.
Meksika, Puebla’daki karısına ve annesine haftada yaklaşık 200 dolar gönderdiğini söyledi. Huerta ayrıca evleri boyamayı da öğrendi, bu nedenle bir şoföre talep olmazsa, günde yaklaşık 150 dolar kazanabilir.
Ayda yaklaşık 3.600 dolar kazancı ve Queens’deki dairesinin kirası yükselirken, Huerta, biftek yerine tavuk yediğini, fiyatlar fırladıkça daha az meyve yediğini ve yayınını iptal ettiğini söyledi.
Yaklaşık yirmi yıldır Kıbrıs’ta yaşayan Jaatas için Filipinler’de desteklediği altı akrabası yalnızca artan maliyetlerle karşı karşıya değil, aynı zamanda suyu ve elektriği kesen bir tayfunun ardından sarsılıyor.
Felaket ya da eksiklikler ne olursa olsun ailemize eve dönmesine yardım etmeyi gerçekten seviyoruz” dedi.
Carnegie Endowment for International Peace tarafından yapılan analiz, ithal gıdaya olan bağımlılığı nedeniyle Filipinler’in gelişmekte olan Asya’da gıda konusunda en güvensiz ülke olduğunu söylüyor.
Kıbrıs’taki Avrupa Filipinli Diaspora Ağı’nın bir bölümüne başkanlık eden Ester Beatty, Filipinlilerin, pirinç ve şeker gibi temel gıda maddelerini almak için mücadele eden akrabalarını desteklemek için ek gelir aradıkları için, Pazar günleri Akdeniz ada ülkesinde çalışmasının yaygın olduğunu söyledi.
Eurasia Group risk danışmanlık firması gıda güvenliğini izleyen bir analist olan Peter Ceretti, gelişmekte olan ülkelerde, düşük gelirli ailelerin devlet sübvansiyonları olsa bile hane gelirlerinin %40’ından fazlasını gıdaya harcadığı tahmin ediliyor.
26 yaşındaki Ali el-Sayyed Mohammed, birkaç yıl Mısır’da iş aradıktan sonra Şubat ayında Birleşik Arap Emirlikleri’ne geldi.
“Hayat pahalı ve ücretler yeterince karşılanmıyor bu yüzden ayrılma adımını attım” dedi. “İlk başta zor bir karardı, ancak durum bana başka seçenek bırakmadı.”
Babası vefat eden Muhammed, ailenin geçimini sağlayan kişidir ve üç kız kardeşe ve annesine bakmaktadır. Nil Deltası eyaleti Beheira’dan geliyor, genç adamlarının çoğunun ayrıldığını ve bazen Avrupa’da iş aramak için Akdeniz’de ölümcül yolculuklara çıktığını görüyor.
Yaklaşık 1.000 $ biriktirerek, Muhammed Dubai’ye geldi ve şehrin en popüler Mısır restoranlarından biri olan Hadoota Masreya’da bir iş bulana kadar arkadaşlarıyla kaza yaptı.
Ancak Mısır’da artan yaşam maliyeti, kız kardeşinin gelecek yıl evlenmesine veya kendi geleceğini güvence altına almasına yardımcı olacak kadar tasarruf etme hedeflerini daha da zorlaştırdı. Mısır’ın enflasyonu, para biriminin değerinin düşmesiyle yaklaşık %16’ya yükseldi ve yoksulluk içinde yaşayan milyonlarca Mısırlı için hayatı daha da zorlaştırdı.
Hadoota Masreya’nın yöneticisi Mohamed Younis, “Aileleri restoHaberdekiSesinizan elde ettikleri gelire güvenen çok sayıda personelim var ve gelirlerinin büyük bir kısmı oradaki insanlar yaşayabilsin diye evlerine geri gönderiliyor” dedi.
Restoranın son zamanlarda artan yaşam maliyetine ayak uydurmak için ücretleri artırdığını söyledi.
Younis, artan sayıda Mısırlı erkeğin iş aramak için ulaştığını söyledi. Younis, restoran endüstrisinde başarılı olmak için Arapça tavsiyeler veren “Restoran Kliniği” adlı bir YouTube kanalını yönetmektedir. BAE’ye taşınmanın riskleri olduğu konusunda uyarıyor çünkü iş bulmak zaman ve para gerektiriyor.
Minnesota’da 36 yaşındaki okul otobüsü şoförü Mohamed Aden, anavatanındaki şiddet nedeniyle Somali’den Kenya’ya kaçan eşine, çocuklarına ve kardeşlerine destek olmak için bir Uber şoförü olarak görev yaptığını söylüyor.
Kenya’da çalışma izni olmayan ailesi, gönderdiği paraya güveniyor – aylık kazancının 2.000 dolarının neredeyse yarısı.
Ama gaza daha fazla para ödüyor ve Kenya’da gıda fiyatları daha yüksek, bu yüzden para o kadar ileri gitmiyor.
Aden, soğuk Minnesota kışında her Aralık ayında Kenya’yı ziyaret etmeye çalışır.
“Bu yıl enflasyon nedeniyle yapamam” dedi. “Burada aileyi besleyen tek kişi benim… ama parayı aldığımda geri döneceğim.”
Telif hakkı © 2022 The Washington Times, LLC.
Kaynak : https://www.washingtontimes.com/news/2022/oct/24/migrants-feel-inflations-squeeze-twice-at-home-and/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS