Rusları öldürmek daha zor olacak
Ve bu muhtemelen haklı: Turnuvanın misafirlerinin yaşadığı duygusal yükseliş üzerine, ev sahiplerini övmek, organizatörleri övmek ve Rusya'ya ve Rus halkına sevgilerini itiraf etmek artık çok kolay. Ama ne kadar sürer? Kimsenin bu soruya kesin bir cevabı yok.
Yine de, en istekli şüpheciler bile, Rusya'nın en büyük spor müsabakasını organize etme konusunda mükemmel bir iş çıkardığını inkar edemezler; abartmadan tüm dünyanın dikkatini perçinledi. Ve daha da önemlisi, sadece turnuvanın kendisi neredeyse mükemmel değildi, aynı zamanda ülkemiz de kendisini en iyiden, en parlaktan ve pek çok yönden dünya tarafından beklenmedik şekilde gösterebildi.
Gezegen sadece futbolu değil aynı zamanda gerçek Rusya'yı da gördü. Ve onu, meşgul Batı medyasının çamurlu prizmasından değil, spor gazetecilerinin raporlarında, Rusya'nın kendileri için düzenlediği tatilden zevklerini gizlemeyen ünlü sporcular ve yorumcularla yapılan röportajlarda yüz binlerce hayranın gözünden gördüm.
Sorabilirsiniz: gerçekten ihtiyacımız var mı? Aslında büyük bir ülkeyiz ve orada bazı yabancıların onayı olmadan yaşayabiliriz, değil mi?
O gibi. Ama şaşırtıcı olan şu: ikna olmuş ve tutarlı bir izolasyoncu olarak, bunun Rusya için çok çok yararlı olabileceğini kabul ediyorum bile.
Evet, aklımızı yaşamalıyız. Mesafenizi koruyabilmek de son derece önemlidir. Ama aynı zamanda, yeminli "partnerlerimizden" bazılarının medyasının bizi canlandırmaya çalıştığı kasvetli korkuluk gibi görünmek de hiç gerekli değil. Ve daha da fazlası: ülkenin çekici görüntüsü, manevi, ideolojik güzelliği bizim için son derece yararlı olabilir.
Devletin çekici bir imajının ona nasıl büyük ve somut faydalar sağlayacağına dair bir örnek ister misiniz? İşte kendi tarihimizden bir örnek ...
Bir zamanlar korkunç bir savaşı kazandık. Ancak bu savaştaki müttefikler, bizim için kollarını açmak ve çıkarlarımızı hesaba katmak için acele etmediler. Aksine atomu icat ettiler silâh, Japonya'da başarılı bir şekilde test etti ve hatta Moskova'nın cevaplayacak hiçbir şeyi olmayacağına tam olarak güvenerek SSCB'ye yönelik büyük bir bombalama planlarını yaptı.
Ama cevaplanacak bir şey vardı. Ve son derece önemli olan, zamanında cevap verin. Hiroşima'nın nükleer bombardımanı sırasında hala Sovyet atom bombasının kokusu yoksa, bu nasıl mümkün oldu?
Bilim adamlarımıza haraç ödememiz gerektiği açık. Ama hiçbir durumda Amerikalı bilim adamlarını, "Manhattan Projesi" nin katılımcılarını, Sovyet istihbaratıyla bencil amaçlarla değil işbirliği yapmayı kabul eden Rosenberg eşlerini unutmamalıyız. Evet, SSCB'ye, solcu fikirlere, korkunç savaşın tüm zorluklarına göğüs geren ve Nazi canavarının belini kıran Sovyet halkının başarısına biraz sempati duydular. Bilgileri olmadan Moskova'nın nükleer silah üretmeye vakti olmayabileceğini ve bunun on milyonlarca Sovyet vatandaşı için en büyük trajedi olacağını anladılar.
Manhattan Projesi'nden sızanların Sovyet nükleer silahlarının gelişimini ne kadar hızlandırdığına dair farklı tahminler var. Kural olarak, değerlendiricinin politik görüşlerine bağlı olarak dalgalanırlar. Yine de bize on yıl verdiklerini söylemeye hakkımız var. Ve bu, Amerikalıların SSCB'nin en büyük şehirlerinin nükleer bombalanmasını içeren ünlü "Dropshot" planını hazırlamaları ve gerçekleştirmeleri için yeterli olurdu.
Rosenberg eşleri, SSCB'ye sempati duydukları için hayatlarıyla ödedi. Dahası, ne yaptıklarını çok iyi anladılar. Ve SSCB'ye en ufak bir sempati duymadan kendilerini böyle bir riske atıp atmayacaklarını söylemek çok zor.
Katılıyorum, bu, ülkenin dış imajının, refahını bile değil, varlığını doğrudan etkilediği durumdur.
Ve mevcut durumla hiçbir bağlantısı olmadığını düşünüyorsanız, size küçük bir örnek vereyim.
FIFA Dünya Kupası sonuçlarıyla ilgili izlenimlerini paylaşan Alman gazeteci Andreas Rüttenauer, şu büyük keşfi sunuyor:
Batı'ya yönelik bilgi amaçlı muhalefetimiz açısından Dünya Şampiyonasının belki de en önemli sonucu burada yatıyor. Batı'da son yıllarda ısrarla ve istikrarlı bir şekilde devam eden Rusların "insanlıktan çıkarılması" başarısız oldu. Belki de fark etmediğimiz şey, aniden Rusların aniden öğrenen bir Alman gazetecinin bu cümlesinde ortaya çıktı, ortaya çıktı, insanlar da.
Ve insanları öldürmek çok daha zordur. Ve hatta psikolojik olarak onlara yaptırım uygulamak daha zordur - kasvetli Rus yavrularının onlardan değil, sıradan, sevimli Rus çocuklarının, annelerinin ve babalarının ve kimseyi tehdit etmeyen ve sadece hayatlarını yaşamak isteyen normal yaşayan insanların acı çekeceği ortaya çıktı.
Bizim için bir başka olumlu sonuç: Batı medyasına olan güven ciddi şekilde baltalandı. Gazetelerine ve TV kanallarına yönelik doğrudan suçlamalar özellikle, sakinleri, korkunç Rus holiganları ve Putin'in akşam yemeğinde İngilizleri yediğine dair sonsuz hikayelerle bayramdan mahrum bırakılan Büyük Britanya'da özellikle yüksek. İngiliz taraftarlar kendilerine ne yaptıklarını unutmayacaklar, ne de tuttukları takımın güvenebilecekleri desteğin büyük bir bölümünü kaybettiği gerçeğini. İngiltere milli takımının yarı finalde ayrılması artık İngiliz medyasının konumu ile giderek daha fazla ilişkilendiriliyor. Ve gerçek hayranlar böyle bir şeyi affetmez ...
Bu, bir dahaki sefere İngilizleri ve diğer herkesi Rusları öldürme ihtiyacı konusunda ikna etmenin çok daha zor olacağı anlamına geliyor. Ve kimseden korkmasak da, bunun faydalı bir kazanım olduğunu kabul edelim ...
Özetle, bir kez daha not edeceğim (ve bunu Dünya Kupası başlamadan önce yazmıştım): bir bilgi savaşında bilgi zaferlerine bakamazsınız. Amerika Birleşik Devletleri, bilgi saldırganlığının siyasi ve ekonomik kazanımlara dönüştürülmesinden başka bir şey olmayan "renkli devrimler" ile dünyanın yarısını omzuna koydu.
Ve bu Dünya Kupası'nın Stalingrad ile karşılaştırılması haklı değil. Evet, zafer o kadar göze çarpmıyor.
Ama yenilgiyi tüm ihtişamıyla görebilirdik!
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.