İçimin bir hamur gibi ezilip yoğurulduğunu hissederek okudum. Üstün zekalı muazzam bir çocuğun aile içi yaşadığı şiddet gözler önüne serilmekte. Benim aldığım asıl mesaj başkalarının bize derman olduğunu düşünerek yaşadığımız o minnet duygusuna o kadar kapılıyoruz ki, kendimizdeki iyileştirici gücü keşfedemiyoruz. Israrla tavsiye ediyorum. Spoi vermemek adına uzatmıyorum. Okumadan ölmeyin.
Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi.Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.
Dindinha bir seferinde mutluluğun “yüreğimizde parlayan bir güneş” olduğunu söylemişti. Güneş her şeyi mutlulukla aydınlatıyordu. Eğer bu doğruysa, her şeyi güzelleştiren şey göğsümde pır pır eden yüreğimdi...
—Olsun, onu öldüreceğim. —Ne diyorsun evladım sen, babanı mı öldüreceksin? —Evet, öldüreceğim. Çoktan başladım bile. Öldürmek derken öyle Buck Jones’un tabancasını alıp dan diye öldürmeyi kastetmiyorum. Öyle değil. Kastettiğim onu kalbimde öldürmek. İyiliğini istemekten vazgeçmek.