We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
John Balliol'un Mührü - Tarih
Balliol Koleji Arşivleri ve El Yazmaları
Balliol Koleji'nin kısa bir tarihi
Kökenler
Eski Oxford Üniversitesi'nin erken tarihi belirsizlikle örtülüdür. Yaklaşık sekiz yüz yıl önce ortaya çıktı, ancak ilk günlerinde organizasyon ve tesislerden yoksundu. Öğrenciler, hanlara ve pansiyonlara dayalı küçük gruplar halinde kendi başlarının çaresine bakmak zorunda kaldılar. Bir özerk Kolejler birliğinden oluşan modern Üniversite, bu küçük gruplardan gelişti.
Kurucular
1258-1265 Baronlar Savaşı sırasında İngiltere'nin en sadık Lordlarından biri olan Kral III. John Balliol adlı oğulları, 1292-1296 İskoç Kralı idi. İngiltere ve Fransa'da geniş mülkleri olan zengin bir adamdı ve ailesinin kökleri oradaydı ve adını Picardy'deki Bailleul-en-Vimeu'dan aldı. 1260 civarında, Durham Piskoposu'nun rehberliğinde, önemli bir hayır işi gerçekleştirmeye karar verdi. Bunu, Oxford'un banliyölerinde bir ev kiralayarak ve orada bazı fakir öğrencileri koruyarak yaptı.
Buradan gelişen Kolej'in kuruluş tarihi geleneksel olarak 1263 olarak kabul edilir. Aslında böyle bir kesinlik için hiçbir kanıt yoktur, ancak John Balliol'ün başlattığı küçük topluluğun, ona bağımlılığından bahsedildiğinde Haziran 1266'da var olduğunu biliyoruz. kraliyet yazısında. Kesin tarih ne olursa olsun, bir Kolej'in yaşı, üyelerinin bugün yaşadıkları yerde ilk kez komünal olarak yaşadıkları tarihten itibaren hesaplanacaksa, Balliol Üniversitedeki en eski Kolejdir.
John Balliol 1269'da öldüğünde, dul eşi Dervorguilla, düzenlemelerini kalıcı olarak yaptı ve onunla birlikte Kurucu Ortak olarak onurlandırıldı. Bir sermaye bağışı sağladı, Tüzükleri (1282) formüle etti ve Kolej'e hala sahip olduğu ilk mührünü verdi.
Kolej'in orta çağ kuruluş belgelerinin dijital kopyalarını burada görüntüleyebilirsiniz.
Ortaçağ Ballıol
İlk başta her biri haftada sekiz peni harçlık alan on altı öğrenci vardı. Kolej, tarihinin ilk iki yüz elli yılı boyunca küçük kaldı, ancak o zamanlar, 1360 civarında birkaç yıl Üstat olan İncil'in tercümanı John Wyclif de dahil olmak üzere birçok önemli mezun vardı. Ely, aynı zamanda bir üyeydi: on beşinci yüzyılın ortalarında Avrupa seyahatleri sırasında, Kolej'e verdiği veya miras olarak bıraktığı ve Kolej'in hala hazinesini koruduğu önemli bir el yazması kitap koleksiyonu biriktirdi: hayatta kalan en büyük tek ortaçağ el yazması koleksiyonu. İngiltere'de.
Yeniden düzenleme
On altıncı yüzyılın kargaşası sırasında, Kolej Roma'ya olan bağlılığında sadıktı. 1534'te VIII. inanç veya Kutsal Ana Katolik Kilisesi'nin doktrini'. Bilinen diğer tüm kurumsal başvurular herhangi bir nitelik olmaksızın yapılmıştır. Katolikliğin izleri, I. Elizabeth'in saltanatına kadar Balliol Kardeşliğinde güçlü kaldı: Aziz Alexander Briant üyeydi. 1581'de Tyburn'da idam edildi.
İç savaş
Balliol, Laurence Kemis'in (Sir Walter Raleigh'in kaptanlarından biri), günlük yazarı John Evelyn'in ve İngiltere'ye kahve içmeyi tanıttığı varsayılan Nathanael Konopios'un üye olduğu 1585-1635 döneminde zenginleşti.
Ancak İç Savaş, öğrenci sayısında ani bir düşüşe ve bunun sonucunda gelirde bir azalmaya neden oldu. Daha da kötüsü, Kolej, Kral'ın ordusunu desteklemek zorunda kaldı ve ona 1642-3'te yalnızca hazır parasının (£210) çoğunu değil, aynı zamanda tüm yerel gümüşünü de (£334) "ödünç vermek" zorunda kaldı. Bu borcun geri ödenmesi için hiçbir teklif yapılmadı - Kolej'in hala buna dair belgesel kanıtı var - hiç teklif edilmedi. Kolej'in mali durumu 1665'e kadar berbat bir durumdaydı. Temel ihtiyaçlar için tüccarlara borçluydu ve temerrüde düşen üyeler tarafından kendisine büyük meblağlar borçluydu. Kasalar boştu, girişler düzensizdi ve 1666'daki büyük yangından sonra Londra mülkünden kira kaybı neredeyse bardağı taşıran son damla oldu. Bir Kardeşlik bastırıldı -modern jargonla 'bir gönderi donduruldu'- ama bu ekonomi yeterli değildi ve 1670'de bir temyiz başlatıldı. Bu kısmen başarılı oldu, ancak Kolej, Roger Mander'in Ustalığının (1687-1704) sona ermesine kadar finansal olarak tekrar güvende değildi.
18. yüzyıl
On sekizinci yüzyıl Oxford'unun meşhur olduğu uyuşukluk, Theophilus Leigh'in 1726'da Usta seçilmesinden kısa bir süre sonra ortaya çıkmaya başladı. Yaklaşık altmış yıl boyunca elinde bulundurduğu pozisyon için başlıca yeterliliği, Ziyaretçinin yeğeni olmasıydı. Seçimi, kritik bir oy sahibinin deli olduğunu ilan etme girişimi gibi zevkler de dahil olmak üzere, tuhaf ve skandal bir şekilde yürütülen bir olaydı.
Balliol'un en büyük oğullarından birini Leigh'in saltanatında büyütmesi ilginç bir paradoks. Adam Smith, Ulusların Zenginliği Şöhret, John Snell 1740-1746'nın hayırseverliği tarafından desteklenen bir Sergileyici olarak ikamet etti.
19. Yüzyıl Başları: Reform
Leigh döneminde, Kolej bir kez daha ciddi bir şekilde borca girdi, 1780'de 2000 pound'dan fazla oldu. Ancak finansal kurtuluş, Northumberland'deki eski mülklerden elde edilen gelirin artması şeklinde geldi; Kolej'in bilimsel ruhu, John Parsons'ın 1798'de Üstat olarak seçilmesiyle kurtarıldı. Parsons, Bursların açık rekabetten sonra ve 1827'de onun eşit derecede gayretli halefi olarak verilmesinde ısrar ederek Kolej'in kaderini değiştiren bir akademik disiplinciydi. Richard Jenkyns, aynı ilkeyi Burslara genişletti.
Bu hızla, ülkedeki en zeki genç erkeklerin düzenli olarak Balliol'e Alimler olarak gelmesine yol açtı. En erken seçimler arasında, her ikisi de Balliol Burslarını kazanan ve önde gelen Eğitmenler haline gelen A.C. Tait (başka bir Snell Göstericisi) ve Benjamin Jowett vardı. Jowett daha sonra Canterbury Başpiskoposu Tait Başpiskoposu olacaktı. Başarı, başarıyı getirdi Başarı, hayırseverleri çekti ve büyümeyi destekledi, böylece birkaç yıl içinde Balliol Üniversiteye hakim oldu.
19. Yüzyıl Sonları: Benjamin Jowett
Jowett, Master 1870-1893 altında, ancak çok daha öncesinden etkili bir lider olarak, akademik parlaklık teşvik edildi, ancak özgünlük de teşvik edildi ve karakter, liderlik, görev ve kamu hizmetine yoğun bir vurgu yapıldı. Önceki neslin katı yaklaşımı gevşetildi ve öğretmenler ile öğretmen arasındaki daha resmi olmayan samimi ilişkiler - örneğin tatil okuma partilerinde - Balliol ahlakının hayati bir bileşeni haline geldi.
Jowett gibi birkaç Fellow, Kolej'in çeşitli açılardan beklediği Üniversite Reformu üzerine 1850-1870 tartışmalarında öne çıktı. Bazıları (özellikle T. H. Green) daha sonra kadınlara yüksek öğrenim ve dereceler sağlamak için kampanyada ön saflarda yer aldı. 1884'ten itibaren, "yaşlı bir kişinin katılması" koşuluyla, hanımların Kolej derslerine katılmalarına izin verildi.
Geç Viktorya dönemi de kozmopolit bir geleneğin yaratılmasına tanık oldu. Özellikle ilgi çekici olan, 1873'te Devlet Baş Müşaviri Tomome Iwakura'nın oğlu Tomotsune Iwakura ile başlayan Japonya ve İngiltere arasındaki temasların az olduğu bir zamanda, birkaç soylu Japon'un katılımıdır. Kolej hala uluslararasıdır (mevcut üyeliğinde yaklaşık kırk millet temsil edilmektedir) ve Oxford Üniversitesi'nde yüksek bir profile sahiptir.
Britanya İmparatorluğu'nun zirvesinde, Balliol adamları liderleriydi: örneğin, Hindistan'ın ardışık üç Valisi 1888-1905. Ve belki de Britanya İmparatorluğu'nun tasfiyesinin bir Balliol adamı (Hong Kong'un son Valisi Rt Hon Christopher Patten) tarafından denetlenmesi uygun olabilir.
20. yüzyılın başları
A.L. Smith ve A.D. Lindsay, 1916-1924 ve 1924-1949 yılları arasında birbirini izleyen Ustalardı. Her ikisi de işçi sınıfı yetişkin eğitiminin destekçileriydi ve Balliol, tatillerde yaz okulları için düzenli bir mekan haline geldi. Kolej'in kendisinde önceki gelenekler devam etti, akademik başarı 1928'de, Kolej'in Final Onur Okullarındaki adaylarının yüzde 40'ından fazlasının Birincilik aldığı yüksek bir noktaya ulaştı, ancak birçok değişiklik oldu. Daha fazla konaklama sağlamak için büyük bir ihtiyaç vardı, ancak Kolej alanı zaten tamamen inşa edilmişti ve diğer kolejler ve yollar tarafından tamamen kuşatılmıştı. Yirmili yıllarda inşa edilebilecek tek ek oda, mevcut merdivenlerin üzerine tünemiş olmalıydı. Bu, o zamanlar merhum WA Coolidge olduğu bilinen, o zamanlar bilinmeyen bir lisans Benefactor'un yardımıyla yapıldı. Daha sonra, özellikle Kolej'in iki yüzden fazla öğrenci üyesinin Amerika Birleşik Devletleri'nde seyahat ederek uzun bir tatil geçirmesini sağlayan Pathfinder programı aracılığıyla, başka şekillerde de büyük bir Hayırsever oldu.
Holywell Malikanesi
İki Dünya Savaşı arasındaki en geniş kapsamlı gelişme, Holywell Malikanesi'nin ek konut olarak kullanılmak üzere satın alınması ve genişletilmesiydi. Orijinal genişletme ve ayrıca Holywell kompleksine altmışlı ve seksenli yıllarda eklenen Martin ve Dellal Binaları için gerekli fonların tümü, çok başarılı Temyizlerle toplandı. “The Manor”, Kolej'in ayrılmaz bir parçası olarak kalırken, kendine özgü canlı bir karaktere sahip bir Lisansüstü Kurumuna dönüşmüştür. Son zamanlarda lisansüstü başvurularının sayısındaki ve oranındaki artış (şu anda tüm başvuruların yaklaşık üçte birinde gerçekleşmektedir), yalnızca kadınların kabul edilmesiyle eşitlenen temel bir değişikliktir.
Kadınlar
Balliol 1973'te bir kadını Üye ve Eğitmen olarak seçen geleneksel erkek kolejlerin ilkiydi ve Kolej 1979'dan beri kadınları öğrenci olarak kabul etti: bunlardan biri, Masako Owada (Balliol 1988-90, Holywell Malikanesi'nde ikamet ediyor) 1988-9), Haziran 1993'te Japonya Veliaht Prensi HIH ile evlendi.
Seçkin mezunların çeşitli listeleri burada mevcuttur.
Kolej'in başlıca Hayırseverlerinin isimleri Teklif Duasında okunur.
Balliol bağlantıları olan yerlere ilişkin notlar için bkz. A Balliol Gazetesi.
Kolejin ilk yazılı tarihinin tıpkıbasımı olan Henry Savage'ın baliofergus 1668 tarihli, EEBO (Early English Books Online) aracılığıyla çevrimiçi olarak mevcuttur. Bu, çoğu akademik kütüphane bilgi işlem sistemi aracılığıyla sağlanan bir abonelik hizmetidir.
Balliol Koleji'nin diğer geçmişleri:
Kolej'in en son tam uzunluktaki tarihi için bkz. J. Jones, Balliol Koleji: Bir Tarih, Oxford University Press, 2. baskı 1997. 2005 yılında, Kolej üyeleri ve arkadaşları için daha fazla bilgi ve bir sipariş formu bulunan gözden geçirilmiş bir 2. baskı çıktı. Ek G, Kolej, geçmiş üyeleri, mülkleri ve hazineleri (portre koleksiyonu gibi) hakkında bilgi kaynaklarını listeler.
Kişisel özel çalışma veya araştırma amaçlarınız için bu sayfalardaki resimlerin herhangi birinin bir kopyasını indirmek veya yazdırmak için izin istemenize gerek yoktur.
Bir web sitesinde herhangi bir kullanım da dahil olmak üzere herhangi bir formatta herhangi bir yayın için bu görsellerden herhangi birini kullanmak için yazılı olarak izin istemeniz gerekir.
John Balliol'un Mührü - Tarih
İskoçya kralı BALIOL, JOHN, Durham ilçesindeki Bernard'ın Kalesi'nden John de Baliol'un oğluydu, otuz şövalyelik ücretine sahip olan büyük bir zengin adamdı (12.000 modern paraya eşit). ,) ve tüm iç savaşlarında Henry III'ün sadık bir taraftarıydı. Baliol'un annesi, Galloway Lordu Allan'ın üç kızından biri olan ve Malcolm IV'ün erkek kardeşi Huntingdon Kontu David'in en büyük kızı Margaret'ten olan Devorgilla'ydı. ve William the Lion, İskoçya kralları. Baliol'un İngiliz ailesinden ilki, Fransa'daki Baliol, Harcourt, Dampat ve Horne malikânelerinin sahibi olan ve Fatih'le birlikte gelen, William Rufus'un tayin ettiği bir oğlu Guy olan bir Norman soylusuydu. Teesdale ve Marwood ormanlarının efendisi, ona aynı zamanda Northumberland'daki Middleton ve Guiseford topraklarını da veriyor. Guy, Tees'te güçlü kaleyi inşa eden Bernard'ın babasıydı, ondan aradı. Bernard'ın Kalesi. Bu soylunun oğlu Eustace, John de Baliol'un babası olan Hugh'un babasıydı, [John de Baliol, Oxford'un hala adını taşıyan kolejlerinden birini kurarak İngiliz edebiyat tarihinde kendisini farklı kılmıştır. Bu kurum İskoçya ile birden fazla şekilde bağlantılı olduğu için, kuruluşuna ilişkin aşağıdaki Chalmers'ın Oxford Tarihinden alıntı ilgiyle okunabilir. "John de Baliol'un zenginliği ve siyasi sonucu, öğrenme sevgisi ve yaklaşık 1263 (ya da Wood'un düşündüğü gibi 1268) yılında onu Oxford'un bazı zavallı akademisyenlerini sürdürmeye teşvik eden iyi niyetli bir mizaç tarafından onurlandırıldı. on altı, sergilerle, belki de daha kalıcı bir kuruluş için, bu amaç için bir plan hazırlamak için boş zamanı olduğunda. Bu durumdan ani olduğu anlaşılan 1269'daki ölümünde, lütfunun nesnelerini yalnızca hanımına ve vasilerine tavsiye edebilirdi, ancak yazılı bir tapu veya yetki bırakmadı: ve daha önce vermiş olduğu gibi. şimdi diğer ellerde olan kişisel mülkü, leydisi gelecekteki bakımını üstlenerek Niyetini en onurlu bir şekilde yerine getirmeye ikna edilmemiş olsaydı, bilginlerinin daha fazla ilgisi muhtemelen sona erecekti. * * * * Leydi Devorgilla'nın bilim adamlarını geçindirmek için attığı ilk adım, Horsemonger Lane'de, daha sonra Candida Fossa'dan (Candida Fossa'dan) olarak anılan St. mevcut kolej stantları ve tasarımında kocasının vasiyetnamesi tarafından desteklenerek, tahsis ettiği hükmü sürdürdü. 1282'de onlara mührü altında tüzükler verdi ve Hugh de Hartipoll ve William de Menyle'yi akademisyenlerinin vekilleri veya valileri olarak atadı. * * * * 1284'te Lady Devorgilla, Baliol Evi'nin müdürü ve bilginleri için kalıcı bir yerleşim yeri olarak Oxford vatandaşının Mary's Hall adlı bir apartmanını satın aldı. Bu yapı, uygun onarım ve eklemelerden sonra Yeni Baliol Salonu olarak adlandırıldı ve eski ikametgahları daha sonra Eski Baliol Salonu adını almaya başladı. Aynı yıl, Northumberland ilçesinde, daha sonra büyük bir kısmı kaybedilen belirli toprakları ele geçirdi. Bununla birlikte, vakıf, Lincoln piskoposu Oliver ve kurucunun oğlu, sonradan İskoçya kralı olan ve bu konudaki Rızası ona cemiyetin saygısını hak ediyor gibi görünen oğlu tarafından onaylandı. * * * * Kolej gelirleri ilk başta küçüktü, sadece sekiz peni kazandırdı haftada her alim için, ya da tamamı için yirmi yedi sterlin dokuz şilin ve dört peni yılda ki bu kısa sürede yetersiz bulundu. Ancak bazı hayırseverler, müesseseyi toprak, para ve kilise yaşamı hediyeleriyle zenginleştirerek kurucunun amaçlarını destekledi.
Bay Chalmers ayrıca, 1340'ta kolej için yeni bir dizi tüzüğün, diğer onay mühürlerinin yanı sıra, kurucunun torunu olan "İskoçya kralı Edward Baliol'unkini" aldığını da belirtiyor. Devorgilla'nın orijinal tüzüğe iliştirdiği mühür, onun bir portresini içeriyor. 1289'da öldü.] İskoçya kralının babası.
John Baliol'un İskoç tarihinde ortaya çıkmasına neden olan koşullar kısaca anlatılabilir. Üçüncü İskender'in ölümüyle İskoçya'nın tacı, İskender'in kızı, Norveç Kraliçesi'nin tek çocuğu olan Norveçli Bakire Margaret'e geçti. Henüz üç yaşında olduğu ve yabancı bölgelerde ikamet ettiği için, zümreler konvansiyonu, onun yokluğunda veya azınlıktayken krallığın naibi olmak üzere altı asilzadeyi seçti, ancak kısa süre sonra aralarında anlaşmazlıklar ortaya çıktı, Norveç kralı Eric araya girdi, ve İngiltere Kralı Edward ile bebek Kraliçe ve krallığının işleri hakkında görüşmek üzere tam yetkili temsilciler gönderdi. Edward, en büyük oğlunun Margaret ile evlenmesiyle İngiltere ve İskoçya'yı birleştirmek için bir plan oluşturmuştu ve buna göre, Salisbury'de konferanslar düzenledikten sonra, 18 Temmuz 1290'da İskoçya parlamentosuna bir elçi gönderdi. bu öngörülen ittifakı tedavi etmek için tam yetkiye sahip. Edward'ın görüşleri İskoçya parlamentosu tarafından neşeyle karşılandı: Her iki taraf için de onurlu bir anlaşma yapıldı; bu anlaşmada, böylesine güçlü ve hırslı bir komşuyla bu kadar sıkı bir ittifaktan doğabilecek herhangi bir tehlikeye karşı özgürlük ve İskoçya'nın bağımsızlığı tamamen kabul edildi ve güvence altına alındı ve komisyon üyeleri, genç Kraliçe'yi egemenliklerine götürmek için Norveç'e gönderildi. Ancak, kalıcı barış ve birlik için bu adil umut, prensesin Britanya'ya giderken ölümüyle hemen yıkıldı ve İskoçya tacı, şefleri Galloway'in efendisi John Baliol olan çeşitli rakipler arasında bir tartışma konusu oldu. , Annandale lordu Robert Bruce ve Abergavenny lordu John Hastings. Onların çeşitli iddialarının temellerini anlamak için soylarının izini kısaca sürmek gerekecektir.
İskender'in torunu Norveç Bakiresi'nin ölümü üzerine, İskoçya tacı, daha önce bahsedildiği gibi krallar Malcolm ve William'ın küçük kardeşi Huntington kontu David'in soyuna geçti. David'in üç kızı Margaret, Isabella ve Ada kaldı. En büyük kızı Margaret, Galloway efendisi Allan ile evlendi ve ondan tek kızı Devorgilla, bu makalenin konusu olan John Baliol ile evlenen John Baliol ile evlendi, bu nedenle onun büyük torunu oldu. Huntington'dan David Earl, en büyük kızı tarafından. David'in ikinci kızı Isabella, Robert Bruce ile evlendi ve ondan rakibi Robert Bruce oldu; bu nedenle ikinci kızı tarafından Huntington Kontu'nun torunu oldu. David'in en küçük kızı Ada, John Hastings'le evlendi ve bu nedenle David'in üçüncü kızı olan John Hastings'in torunu oldu. Hastings, Davud'un büyük kızlarının nesli varken taç üzerinde hiçbir iddiada bulunamazdı, ancak krallığın üç parçaya bölünmesi ve bunlardan birinin kendisine miras kalması konusunda ısrar etti. Bununla birlikte, krallık bölünmez ilan edildiğinden, iddiaları dışlandı ve sorunun zorluğu, iki büyük rakip Baliol ve Bruce'un arasında yatıyordu. bir dereceye kadar, ikinci kızının soyundan, daha iyi bir unvana sahip miydi?
Ulusal zihnin ardıllık konusundaki bölünmüş durumu, İngiltere'nin hırslı hükümdarına, İngiltere'nin feodal üstünlüğünün asılsız iddiasını yenileyerek, İskoçya'nın bağımsızlığına karşı uzun süredir değer verdiği bir tasarımı gerçekleştirmesi için elverişli bir fırsat sundu. Genel olarak, krallık yarışında naipler ve İskoçya Eyaletleri tarafından hakem olarak seçildiği varsayılır, ancak müdahalesinin yalnızca kendi çıkarına olan İskoç soylularından birkaçı tarafından istendiği anlaşılıyor. Ancak bunu ulusun çağrısı olarak kabul ederek ve haksız iddialarını desteklemek için bir ordu toplayarak, İskoçya'nın soyluları ve din adamlarından ve tacın rakiplerinden İngiliz topraklarında Norham'da buluşmasını istedi. Orada, İskoçya'ya pek çok iyi niyet ve sevgi mesleğinden sonra, Lord Paramount'un bunun üzerinde bir hak talep etti ve bu hakkın derhal tanınmasını istedi. İskoçlar bu beklenmedik talep karşısında şaşkına döndüler, ancak kendilerini tamamen onun gücünde hissetmek, yalnızca iddiasının değerlendirilmesi için zaman talep edebilirdi. Başka bir toplantı kararlaştırıldı ve bu arada, İskoçya'daki partisini güçlendirmek için her yöntemi kullandı ve tehditler ve vaatlerle mümkün olduğunca çok kişinin üstünlüğünü kabul etmesini sağladı. Amacı, İskoçlar arasında var olan karşılıklı güvensizlikler ve kıskançlıklar ve şimdi on üç sayısına ulaşan rakiplerin zamana hizmet eden hırsları tarafından büyük ölçüde iletildi, muhtemelen soruyu şaşırtmak için harekete geçti ve diğerleri, belki de kibir tarafından yönlendirilir. Norham kalesinin karşısındaki bir ovada tayin edilen günde (2 Haziran 129l), İngiltere tacının İskoçya tacı üzerindeki üstünlüğü, ikincisinin tüm rakipleri tarafından olduğu kadar birçok baron ve ve Başrahipler ve böylece Edward, İskoçya'nın hükümetini ve vesayetini elinde bulunduranlara olduğu gibi, kendisine de utanç verici bir davranışla, kalbinin uzun süredir dayandığı hedefi elde etti. Ülkedeki tüm kraliyet kaleleri ve güçlü yerleri, ödül tarihinden itibaren iki ay içinde tam olarak geri vermesi güvencesi altında ve ihsan edeceği bir krallığa sahip olabileceği görünürde gerekçesi ile onun eline verildi. yargılanması gereken kişi. Bu isteğini elde ettikten sonra, rakiplerin iddiasını belirlemeye yönelik bazı adımlar atmaya başladı. Komiserler Berwick'te toplanmak üzere atandılar ve çeşitli müzakerelerden sonra, taç nihayet 19 Kasım 1292'de John Baliol'a karar verildi ve ertesi gün Baliol, Norham'da Edward'a bağlılık yemini etti.
Baliol kısa bir süre sonra Scone'da taç giydi, ancak Edward, bağımlılığını unutmamak için taç giyme töreninden hemen sonra onu İngiltere'ye çağırdı ve Newcastle'a olan bağlılığını ve bağlılığını yenilemesini sağladı. Çok geçmeden yeni hakaretlerle yüklendi. Bir yıl boyunca, İngiliz parlamentosunda Edward'ın huzuruna çıkmak, tebaaları tarafından kendisine karşı tercih edilen özel ve önemsiz şikayetleri yanıtlamak için en az altı alıntı aldı. Sinsi bir politika ve kendi hırsı tarafından en aşağılayıcı tavizlere yönlendirilmesine rağmen, Baliol'un ruhtan yoksun olmadığı ya da kendisine yüklenen hakaretleri kızgınlık duymadan kabul ettiği görülüyor. İngiltere parlamentosunun önündeki davalardan birinde, savunmasının istenmesi üzerine, "Ben İskoçya Kralıyım" dedi, "Cevap vermeye cesaret edemiyorum. Burada Halkımın tavsiyesi olmadan." "Bu ret ne anlama geliyor," dedi Edward, "Sen benim efendimsin, benim davetim sonucunda buradasın!" Baliol kararlılıkla yanıtladı, "Krallığımla ilgili konularda, ben Halkımın tavsiyesi olmadan bu yerde cevap vermeye ne cesaret edebilir ne de cevap veremez." Edward, sorunun değerlendirilmesi için bir gecikme talep etmesini istedi, ancak Baliol, bunu yapmasının ülkenin yargı yetkisinin kabulü olarak yorumlanacağını algıladı. İngiliz parlamentosu reddetti.
Bu arada, Fransa ile İngiltere arasında bir savaş patlak veren Baliol, dayanılmaz hale gelen bir boyunduruktan kurtulmak için elverişli bir fırsat olarak değerlendirdi. 23 Ekim 1295'te Fransız kralı Filip'le, ortak düşmanları İngiltere Kralı'na karşı birbirlerine yardım etmeyi ve ayrı bir barış yapmamayı kabul eden bir anlaşmayı müzakere etti. Aynı zamanda, Baliol, Edward'a olan bağlılığından ciddi bir şekilde vazgeçti ve Papa'dan yemin ettiği bağlılık yeminlerinden bir bağışlanma aldı. Vazgeçmesinin gerekçeleri şunlardı: Edward'ın, onu küçük bir öneri üzerine, onu mahkemeye lüzumsuz bir şekilde çağırmış olması ve İngiliz mülklerine, mallarına ve tebaasının zorla götürdüğü ve hâlâ elinde tuttuğu bazı mallara el koymuş olmasıydı. İskoçya'nın yerlileri' olduğunu ve itirazlar yapıldığında, düzeltmek yerine sürekli olarak bu yaralanmaları ağırlaştırdığını söyledi. Edward'ın Baliol'un feragatini öfkeden çok küçümsemeyle aldığı söyleniyor. "Aptal hain," diye haykırdı, "bize gelmeyeceğine göre, biz ona gideceğiz." Buna göre büyük bir ordu kurdu ve kardeşini Fransa'ya göndererek, şahsen İskoçya'yı tamamen fethetmeye karar verdi. .
Edward Berwick'e doğru ilerlerken, küçük bir İskoç ordusu Northumberland ve Cumberland'a girdi ve ülkeyi yağmaladı. Werk kalesi alındı ve Edward'ın onu korumak için gönderdiği bin adam pusuya düşerek öldürüldü. Berwick'i deniz yoluyla bloke eden bir İngiliz filosu da yenildi ve on altı gemisi battı. Ancak bu kısmi başarıları ölümcül kayıplar izledi. İngiltere kralı cesur ve becerikli bir generaldi, zayıf ve morali bozuk bir ulusa karşı güçlü bir orduyu yönetti, başında popüler olmayan bir prens vardı ve parti düşmanlıkları tarafından dikkati dağılmıştı. Bu nedenle, nihai başarısı beklendiği kadar eksiksizdi. Coldstream'de Tweed'i geçti, Berwick'i aldı ve tüm garnizonu ve sakinleri kılıçtan geçirdi. Roxburgh kalesi onun eline teslim edildi ve Surrey'li Warenne Earl'ü Dunbar'ı kuşatmak için hızlandırdı. Warenne orada, durumlarının avantajını bir kenara bırakarak, İngilizlerin üzerine gürültüyle yağan ve korkunç bir katliamla püskürtülen İskoç ordusu tarafından karşılandı. Bu yenilgiden sonra Dunbar, Edinburgh ve Stirling kaleleri Edward'ın eline geçti ve kısa süre sonra İskoçya'nın güneyinin tamamına sahip oldu.
Ordusunun paramparça kalıntılarıyla birlikte Tay nehrinin ötesine çekilen Baliol, herhangi bir etkili direniş gösterme umudunu yitirerek, Edward'ın merhametini dilemek için haberciler gönderdi. Kibirli Plantagenet, istediği şey için tek başına umut edebileceği zor koşulları, yani "haksız ve kötü isyanının" koşulsuz kabulünü ve kendisinin ve krallığının efendisinin ellerine koşulsuz teslim edilmesini iletti. Hayatı garip bir çeşitlilikte cömert çabalar ve aşağılayıcı kendini alçaltmalar sunan Baliol, bu koşullara razı oldu ve buna göre 2 Temmuz 1296'da Montrose yakınlarındaki bir köy olan Stracathro'nun kilise bahçesinde gerçekleşti. Zorla ve can korkusuyla, Durham Piskoposu ve İngiliz soylularının huzuruna, üzgün bir ata binmiş olarak, önce atından inmesi emredildi ve ihaneti ilan edildi, kraliyet süslerini soymaya başladılar. . Taç başından kapıldı, kakma pelerininden yırtıldı, asası elinden alındı ve ondan alınan her şey bir kralın devlet ve haysiyetine aitti. Sadece gömleği ve çekmeceleri giymiş ve tövbekarlar gibi elinde beyaz bir çubuk tutarak, şeytani ve sahte bir öğütle ve kendi basitliğiyle, efendisini ağır bir şekilde gücendirdiğini itiraf etti, tüm olanları özetledi. geç işlemlerde bulundu ve krallığından haklı olarak yoksun bırakıldığını kabul etti. Daha sonra halkını bağlılıklarından kurtardı ve onlar üzerindeki egemenliğini kral Edward'ın ellerine bırakan bir senet imzaladı ve en büyük oğlunu sadakati için rehin olarak verdi.
Bir İngiliz üstünlüğünün kabul edilmesi, İskoç halkı için her zaman o kadar nahoş olmuştur ve krallığın bu feragatinin koşulları, ulusal gurur için son derece küçük düşürücüdür ki, John Baliol o zamandan beri nefret ve küçümseme içinde tutulmuştur ve İskoç hükümdarlarının sıradan dizilerinde neredeyse hiç yer almıyordu. Bununla birlikte, savunmasında söylenmelidir ki, üstünlüğünü ilk kabulü, rakibi Bruce'un ve krallığın soylularının büyük bir bölümünün de suçlu olduğu şeyden daha fazlası değildi, oysa kesinlikle onun için bir miktar kredi almaya hakkı vardı. İmkanları ne kadar yetersiz olursa olsun, boyunduruktan kurtulma çabaları ya da bu girişimde yaşadığı talihsizlik ne olursa olsun. İfadesinde, müteakip tarihindeki bazı belirsiz koşullara rağmen, sadece ezici bir gücün kurbanı olarak görülmelidir.
John Baliol'un ifadesinin alınmasından sonraki tarihi, genel olarak, hepsi de tüm bu istifa olayına gözlerini mümkün olduğunca kapatmak isteyip ilgili asıl şahsiyet her zaman İskoçya'nın kralı olmuştu. Ancak bu tarih merak uyandırıyor. Reddedilen hükümdar ve oğlu, Scone taşı, krallığın kayıtları ve ulusal bağımsızlığın diğer tüm anıtlarıyla birlikte, iki talihsiz prensin Kule'de bir tür onurlu esarete bağlı oldukları Londra'ya derhal iletildi. . Ülke İngiliz ordusu tarafından küçültülmüş olsa da, sonraki yıl patlak veren birkaç ayaklanma, halkın kalbinin henüz yenik düşmediğini gösterdi. Bu isyancılar değişmez bir şekilde, görevden alınan kral John adına yükseldiler ve başka hiçbir otoriteye boyun eğmeme kararı verdiler. Baliol'un iddialarına ve karakterine uygun bir durum olarak, Papa, Fransa Kralı ve diğer kıta prensleri tarafından hala kabul edildiğini de belirtmekte fayda var. Wallace, krallığın tüm hoşnutsuz ruhlarını İngiliz boyunduruğuna karşı tek bir büyük çabayla birleştirmek için ayağa kalktığında, kendisini Kral John adına krallığın yalnızca valisi olarak ilan etti ve kahramanın iliştirdiği bir tüzük hâlâ geçerliliğini koruyor. şans eseri eline düşmüş gibi görünen Baliol mührü. Elderslie'nin şanlı şövalyesi, tüm kariyeri boyunca, Baliol'dan ve belki de daha dikkate değer olan, daha önce taca üstün bir unvan iddia eden ve daha sonra oğlu tahtın yerini alan Robert Bruce'un babasından başka hiçbir hükümdar tanımadı. Baliol hanedanı, Edward'a karşı Kral John lehine silahlandı ve onun adına İngiliz subaylarıyla birkaç ateşkes imzaladı. 13 Kasım 1299'da, St Andrews Piskoposu William, Carrick Kontu Robert Bruce ve daha genç olan John Comyn tarafından, kendilerini Kral Edward'a dilekçe verdikleri İskoçya krallığının koruyucuları olarak nitelendiren bir tapu var. Daha sonra kendilerini ifade ettikleri gibi, egemen Kralları John'un altında barışçıl bir tebaa olarak yaşayabilmeleri için düşmanlıkların kesilmesi.
Bununla birlikte, bu işlemlerin, huzursuz egemenliğinden vazgeçmekten memnun olmasa da, istifa ettiği sırada, en azından daha sonra kabul etmiş görünen Baliol'un herhangi bir gizli talimatına uygun olduğunu varsaymak için hiçbir neden yoktur. iyileşmesi için hiçbir dilek yok. A considerable time before his insurgent representatives made the above declaration in his behalf, he is found executing a deed of the following tenor: "In the name of God, Amen. In the year 1298, on the 1st of April, in the house of the reverend father, Anthony, Bishop of Durham, without London. The said Bishop discoursing of the state and condition of the kingdom of Scotland, and of the inhabitants of the said kingdom, before the noble lord John Baliol the said John, of his own proper motion, in the presence of us, the Notary, and the subscribing witnesses, amongst other things, said and delivered in the French tongue to this effect, that is to say, that while he, the said realm of Scotland, as King and Lord thereof, held and governed, he had found in the people of the said kingdom so much malice, fraud, treason, and deceit, that, for their malignity, wickedness, treachery, and other detestable facts, and for that, as he had thoroughly understood, they had, while their prince, contrived to poison him, it was his intention never to go or enter into the said kingdom of Scotland for the future, or with the said kingdom or its concerns, either by himself or others, to intermeddle, nor for the reasons aforesaid, and many others, to have any thing to do with the Scots. At the same time, the said John desired the said Bishop of Durham, that he would acquaint the most magnificent prince, and his Lord, Edward, the most illustrious king of England, with his intention, will, and firm resolution in this respect. This act was signed and sealed by the public notary, in the presence of the Bishop of Durham aforesaid, and of Ralph de Sandwich, constable of the Tower of London, and others, who heard this discourse." [Prynne’s Collections, iii. 665.]
Seal of John Balliol - History
BALIOL, or BALLIOL , the name of a Norman baron, whose descendant was declared king of Scotland in 1292. He was possessor of Balleul, Harcourt, and other manors in Normandy, from the former of which he derived his name. His son, Guy de Baliol, came over to England with the Conqueror s son, William Rufus, who appointed him lord of the forest of Teesdale and Marwood, and bestowed on him the lands of Middleton and Biwell in Northumberland. He had also lands in Yorkshire. His son, Bernard de Baliol, built the strong castle on the Tees, in the county of Durham, called Bernard Castle, and was forced by David the First of Scotland, in 1135, to swear fidelity to Matilda. Previous to the battle of the Standard, in 1138, the English sent Robert de Bruce and Bernard de Baliol to the Scottish army under David the First, to endeavour to procure peace, but the proposal was rejected with disdain, when Bruce renounced the homage which he had performed to David for a barony in Galloway, and Baliol also gave up the fealty, sworn to Matilda three years before. Adhering to the fortunes of King Stephen, Baliol was taken prisoner at the battle of Lincoln, with that monarch, 2d February 1141. On the incursion into Northumberland of the Scots in 1174, he was among the Yorkshire barons who, with Robert de Stutteville, hastened to the relief of Alnwick castle, then besieged by the Scottish king. During their hurried march a dense fog arose, and the more cautious advised a retreat, when Baliol exclaimed, "You may retreat, but ben will go forward alone, and preserve my honour." In consequence they all advanced, and the returning light enabled them to descry the battlements of Alnwick castle. William, the Scottish king, was then in the fields with a slender train of sixty horsemen. At the head of these, however, he instantly charged the new comers, whose force was much larger. Being overpowered, and unhorsed, he was made prisoner by Baliol, and sent first to the castle of Richmond and afterwards to Falaise in Normandy. (Hailes Annals, cilt ben. P. 115.) This feudal chief married Agnes de Pinkeny. His son, Eustace de Baliol, was the father of Hugh de Baliol, who, in 1216, was joined with Philip de Hulcotes in defence of the northern borders, and when Alexander the Second of Scotland had subdued the whole of Northumberland, these two barons held out stoutly all the fortresses upon the line of the Tees, particularly that of Bernard castle, the seat of the Baliol family, which was assaulted by Alexander, and before which Eustace de Vesci, the husband of his illegitimate sister, Margaret, was slain. Hugh de Baliol s eldest son, John de Baliol, was one of the magnates of Henry the Third of England, whose cause he strenuously supported in his struggles with his barons. He was possessed of great wealth, having thirty knights fees, equal to twelve thousand pounds of modern money. He married Devorgilla, one of the three daughters and co - heiresses of Allan, lord of Galloway, by Margaret, eldest daughter of David, earl of Huntingdon, and in right of his wife he had large possessions in Scotland, and was one of the Regents during the minority of Alexander III. In 1263 he laid the foundation of one of the colleges at Oxford, which was completed by his widow, and still bears his name. He died in 1268. His son, John de Baliol, became temporary king of Scotland, by the award of Edward the First. Of this John de Baliol a notice is given below.
Alexander de Baliol, the brother of John, king of Scots, being in the retinue of Antony Beck, the celebrated bishop of Durham, in the expedition of Edward the First to Flanders, was restored to all his bother s lands in Scotland in 1297, and on 26th September 1300, he was summoned by writ to parliament till the 3d November 1306, under the title of Baron Baliol. He married Isabell, daughter and heiress of Richard de Chilham, and widow of David de Strathbogie, earl of Athol, by whom he obtained for life the castle and manor of Chilliam in the county of Kent. Dying without issue, the barony of Baliol in consequence became extinct.
There were several collateral branches of the name of Baliol in Scotland, whose names appear as donors and witnesses in the cloister registers. In the Ragman Roll, also, four or five of them are mentioned. One of these, Alexander de Balliolo, Camerarius Scotiae, was baron of Cavers in Teviotdale. As chamberlain of Scotland he has a place in the Lives of the Officers of State, (page 266.) The name of Baliol is supposed, (Nesbit's Heraldry, cilt ben. P. 178,) to have been changed to Baillie (see BAILLIE), having become odious in Scotland.
BALIOL, JOHN, some time king of Scotland, -was the son of John de Baliol of Bernard castle, county of Durham, the founder of Baliol college, Oxford, as already stated, by his wife, the Lady Devorgilla, granddaughter of David, earl of Huntingdon, and is supposed to have been born about 1260. On the death, in 1290, of Margaret the "Maiden of Norway," granddaughter of Alexander the Third, no less than thirteen competitors came forward for the vacant throne of Scotland. Of these, John de Baliol and Robert de Bruce, lord of Annandale, were the principal. Baliol claimed as being great-grandson to the earl of Huntingdon, younger brother of William the Lion, by his eldest daughter, Margaret and Bruce as grandson by his second daughter, Isabella that is, the former as direct heir, and as nearest of right, and the latter as nearest in blood and degree. According to the rules of succession which are now established, the right of Baliol was preferable but the protest and appeal of the seven earls of Scotland to Edward, brought to light by Sir Francis Palgrave, shows that in that age the order of succession was not ascertained with precision, and that the prejudices of the people and even the ancient laws of the kingdom favoured the claims of Bruce, and to this circumstance the unhappy results which followed may in a great measure be attributed. The competitors agreed to refer their claims to the arbitration of Edward the First of England, who straightway asserted and extended his claim of feudal superiority to an extent never attempted by any of his predecessors. He met the Scottish nobility and clergy at Norham on the 10th May, 1291, and required them to recognise his title as lord paramount. At their request he granted them a term of three weeks in order that they might consult together, at which period he required them to return a definitive answer. In the meantime he had commanded his barons to assemble at Norham with all their forces, on the 3d June. On the 2d he gave audience to the Scots in an open field, near Upsettlington, on the north bank of the Tweed, opposite to the castle of Norham, and within the territory of Scotland. At this assembly eight of the competitors for the crown were present, who all acknowledged Edward as lord paramount of Scotland, and agreed to abide by his decision. Bruce was among them, but Baliol was absent. The next day Baliol appeared, and on being asked by the chancellor of England whether he was willing to make answer as the others had done, after an affected pause, he pronounced his assent.
Edward, going beyond his mere claim as overlord or superior of Scotland, now brought forward a right of property in the kingdom, and demanded to be put in possession of it, on the specious pretext that he might deliver it to him to whom the crown was found justly to belong. Even this strange demand was acceded to, all the competitors agreeing that sasine of the kingdom and its fortresses should be given to Edward. On the 11th, therefore, the regents of Scotland made a solemn surrender of the kingdom into Edward s hands, and the keepers of castles surrendered their castles. The only demur was on the part of Gilbert de Umfraville, earl of Angus, who would not give up the castles of Dundee and Forfar, without a bond of indemnification. (Görmek ante, page 127.) Edward immediately restored the custody of the kingdom to the regents, Fraser, bishop of St. Andrews, Wishart, bishop of Glasgow, John Comyn of Badenoch, and James, the steward of Scotland. The final hearing of the competition took place, on the 17th November 1292, in the hall of the castle of Berwick-upon-Tweed, when Edward confirmed the judgments of his commission and parliament by giving judgment in his favour. On the 19th the crown was formally declared to belong to him, and the next day he swore fealty for it to Edward at Norham. On the 30th of the same month, Baliol was crowned at Scone, and being immediately recalled to England, was compelled to renew his homage to Edward at Newcastle. In the course of a year, Baliol was four times summoned to appear before Edward in the parliament of England. Roused by the indignities heaped upon him while there, he ventured to remonstrate, and would consent to nothing which might be construed into an acknowledgment of the jurisdiction of the English parliament. Having, on the 23d October, 1295, concluded a treaty with Philip, king of France, Baliol, who at times was not without spirit, which, however, he wanted firmness to sustain, solemnly renounced his allegiance to Edward, and obtained the Pope s absolution from the oaths which he had taken. Edward received the intelligence of his renunciation with contempt rather than with anger. "The foolish traitor," said he to Baliol s messenger, "since he will not come to us, we will go to him." With a large army he immediately marched towards Scotland. In the meantime, a small party of Scots crossed the borders, and plundered Northumberland and Cumberland. They took the castle of Werk, and slew a thousand of the English. King Edward, on the other hand, having taken Berwick, put all the garrison and inhabitants to the sword. The Scots army were defeated at Dunbar, 28th April, 1296, and the castles of Dunbar, Edinburgh, and Stirling falling into Edward s hands, Baliol was obliged to retire beyond the river Tay. On July 10, 1296, in the churchyard of Stracathro, near Montrose, in presence of Anthony Beck, bishop of Durham and the English nobles, he surrendered his crown and sovereignty into the hands of the English monarch, and was divested of everything belonging to the state and dignity of a king. He was thereafter, with his son, sent to London, and imprisoned in the Tower, where he remained till July 20, 1299, when, on the intercession of the Pope, he and his son were delivered up to his legate. "Thus ended," says Lord Hailes, "the short and disastrous reign of John Baliol, an ill-fated prince, censured for doing homage to Edward, never applauded for asserting the national independency. Yet, in his original offence he had the example of Bruce at his revolt he saw the rival family combating under the banners of England. His attempt to shake off a foreign yoke speaks him of a high spirit, impatient of injuries. He erred in enterprising beyond his strength in the cause of liberty it was a meritorious error. He confided in the valour and unanimity of his subjects, and in the assistance of France. The efforts of his subjects were languid and discordant and France beheld his ruin with the indifference of an unconcerned spectator." Baliol retired to his estates in France, where he died in 1314. At left is a cast of the seal of John Baliol, while king of Scotland, from Anderson s Diplomata Scotiae.
During the subsequent contest in Scotland under Wallace, the assertors of the national independence maintained the rights of Baliol, and Wallace, so long as he held authority, acted as governor of the kingdom under him and in his name. To the unpopularity of the family and of Baliol s brother, who had taken part with Edward, may in part be attributed the partial support which the great patriot received in his struggle. For the rest of his life, John Baliol resided as a private man in France, without interfering in the affairs of Scotland. Some writers say that he lived till he was blind, which must have been the effect of some disease and not of old age, as he could not have been, at the time of his death, above fifty-five years old at the utmost. He married Isabel, daughter of John de Warren, earl of Surrey. The Scots affixed the contemptuous epithet of Toom Tabard (empty jacket) to Baliol, their temporary king. Dalrymple s Annals of Scotland, cilt ben.
BALIOL, EDWARD, eldest son of the preceding, succeeded, on the death of his father, to his estates in France, where he resided in a private manner for several years. In 1824 he was invited over by Edward the Second of England, to be brought forward as a rival to Robert the Bruce, and in 1327, at the request of Edward the Third, he again visited England with the same object. His first active appearance on the scene was on the following occasion: Some of the Anglo-Norman barons possessed estates in Scotland, which were forfeited during the war with England. By the treaty of Northampton in 1328, whereby the independence of Scotland was secured, their estates in that country were restored to the English barons. Two of these, Thomas Lord Wake, and Henry de Beaumont, having in vain endeavoured to procure possession, joined Baliol, when, after the death of Bruce, he resolved to attempt the recovery of what he considered his birthright. İçinde Caxton s Chronicle it is stated, that in 1331, having taken the part of an English servant of his who had killed a Frenchman, Baliol was himself imprisoned in France, and only released on the intercession of the Lord de Beaumont, who advised him to come over to England, and set up his claim to the Scottish crown. King Edward did not openly countenance the enterprise. With three hundred men at arms, and a few foot soldiers, Baliol and his adherents sailed from Ravenspur on the Humber, then a port of some importance, but overwhelmed by the sea some centuries since, and landing at Kinghorn, August 6, 1332, defeated the earl of Fife, who endeavoured to oppose them. The army of Baliol, increased to three thousand men, marched to Forteviot, near Perth, where they encamped with the river Earn in front. On the opposite bank lay the regent of the kingdom, the earl of Mar, with upwards of thirty thousand men, on Dupplin Moor. At midnight, the English force forded the Earn, and attacking the sleeping Scots, slew thirteen thousand of them, including the earls of Mar and Moray. Baliol then hastened to Perth, where he was unsuccessfully besieged by the earl of March, whose force he dispersed. On the 24th of September, 1332, Edward Baliol was crowned king at Scone. On the 10th of February 1333, he held a parliament at Edinburgh, consisting of what are known as the disinherited barons, with seven bishops, including both William of Dunkeld, and it is said Maurice of Dunblane, the abbot of Inchaffray, who there agreed to the humiliating conditions proposed by Edward the Third. His good fortune now forsook him. On the 16th December, within three months after, he was surprised in his encampment at Annan by the young earl of Moray, the second son of Randolph, the late regent, Archibald Douglas, brother of the good lord James, Simon Fraser, and others of the heroes of the old war of Scotland s independence, and his army being overpowered, and his brother Henry, with many of his chief adherents, slain, he escaped nearly naked and almost alone to England. Having on the 23d of November preceding sworn feudal service to the English monarch, the latter marched an army across the borders to his assistance, and the defeat of the Scots at Halidon Hill, July 19, 1333, again enabled Baliol to usurp for a brief space the nominal sovereignty of Scotland. At right is a cast of the seal of Edward Baliol from Anderson's Diplomata Scotiae.
He now renewed his homage to Edward III., and ceded to him the town and county of Berwick, with the counties of Roxburgh, Selkirk, Peebles, Dumfries, and the Lothians, in return for the aid he had rendered him. In 1334 he was again compelled to fly to England. In July 1335 he was restored by the arms of the English monarch. In 1338, being by the regent, Robert Stewart, closely pressed at Perth, where this restless intruder, supported by the English interest, held his nominal court, he again became a fugitive. After this he made several attempts to be re-established on the throne, but the nation never acknowledged him their allegiance being rendered to David the Second, infant son of Robert the Bruce. At last, worn out by constant fighting and disappointment, in 1356 he sold his claim to the sovereignty, and his family estates, to Edward the Third, for five thousand merks, and a yearly pension of two thousand pounds sterling, with which he retired into obscurity, and died childless at Doncaster in 1363. With him ended the line of Baliol. Tytlers s History of Scotland.
Tarih
Balliol has existed as a community of scholars on its present Broad Street site without interruption since about 1263. By this token it claims to be the oldest college in Oxford, and in the English-speaking world.
In 1260 a dispute between John de Balliol and the Bishop of Durham erupted into violence and Henry III condemned Balliol’s behaviour. The Bishop had Balliol whipped, and imposed a penance on him of a substantial act of charity. This he did, by renting a property and creating a house of scholars, which was soon known by his name.
After John de Balliol’s death in 1269, his widow, Dervorguilla of Galloway, guaranteed the future of the ‘House of the Scholars of Balliol’ by establishing a permanent endowment and giving it Statutes in 1282 – so bringing into being Balliol College as we know it today. For more about the founders of the College, see this webpage on the founders of Balliol and their families. The College celebrated its 750th anniversary in 2013.
The College’s patron saint is St Catherine of Alexandria. The College arms, taken from the back of Dervorguilla’s seal, show a lion rampant for Galloway and an orle for Balliol.
You can read more about the College’s history by visiting Balliol College Archives and Manuscripts.
John and the Guardians rebel: 1294–1295
Between June 1294 and July 1295 it would appear that John was effectively sidelined by his own nobility. There is a considerable amount of debate about this among historians, but we can say with some certainty that the Council of 12 was appointed to help John in this crisis. Most of this Council hailed from the Comyn side, and few if any were loyal to the Bruce faction. Four bishops, four earls and four barons made up the council, and they are credited with sending envoys to the French court in July 1295 asking for an alliance against King Edward.
The alliance was eventually sealed on 23 February 1296 and ratified at Dunfermline by King John, the Comyn faction of nobles and many burgesses and bishops. Bruce and his faction were again absent.
Meanwhile Edward was unable to punish the Scots for their defiance until 1296. He was busy putting down a major rebellion in Wales led by Madog Llywelyn.
John Balliol
John Balliol [1] (c. 1249 – late 1314), known derisively as Toom Tabard (meaning "empty coat"), was King of Scots from 1292 to 1296. Little is known of his early life. After the death of Margaret, Maid of Norway, Scotland entered an interregnum during which several competitors for the Crown of Scotland put forward claims. Balliol was chosen from among them as the new King of Scotland by a group of selected noblemen headed by King Edward I of England.
Edward used his influence over the process to subjugate Scotland and undermined Balliol's personal reign by treating Scotland as a vassal of England. Edward's influence in Scottish affairs tainted Balliol's reign and the Scottish nobility deposed him and appointed a Council of Twelve to rule instead. This council signed a treaty with France known as the Auld Alliance.
In retaliation, Edward invaded Scotland, starting the Wars of Scottish Independence. After a Scottish defeat in 1296, Balliol abdicated and was imprisoned in the Tower of London. Eventually, Balliol was sent to his estates in France and retired into obscurity, taking no more part in politics. Scotland was then left without a monarch until the accession of Robert the Bruce in 1306. John Balliol's son Edward Balliol would later exert a claim to the Scottish throne against the Bruce claim during the minority of Robert's son David.
Abdication
In retaliation, Edward I invaded, commencing the Wars of Scottish Independence. The Scots were defeated at Dunbar and the English took Dunbar Castle on 27 April 1296. [ 6 ] John abdicated at Stracathro near Montrose on 10 July 1296. [ 6 ] Here the arms of Scotland were formally torn from John's surcoat, giving him the abiding name of "Toom Tabard" (empty coat). [ 7 ]
John was imprisoned in the Tower of London until allowed to go to France in July 1299. When his baggage was examined at Dover, the Royal Golden Crown and Seal of the Kingdom of Scotland, with many vessels of gold and silver, and a considerable sum of money, were found in his chests. Edward I ordered that the Crown should be offered to St. Thomas the Martyr and that the money should be returned to John for the expenses of his journey. But he kept the Seal himself. [ 8 ] John was released into the custody of Pope Boniface VIII on condition that he remain at a papal residence. He was released around the summer of 1301 and lived the rest of his life on his family's ancestral estates at Hélicourt, Picardy.
Over the next few years, there were several Scottish rebellions against Edward (for example, in 1297 under William Wallace and Andrew Moray). The rebels would use the name of "King John", on the grounds that his abdication had been under duress and therefore invalid. This claim came to look increasingly tenuous, as John's position under nominal house-arrest meant that he could not return to Scotland nor campaign for his release, despite the Scots' diplomatic attempts in Paris and Rome. After 1302, he made no further attempts to extend his personal support to the Scots. Effectively, Scotland was left without a monarch until the accession of Robert the Bruce in 1306.
12. Don Shipley – BUD/S Class: 131
Besides the fact that falsely claiming to be a Navy SEAL is unethical, men like Don Shipley have made such acts of stolen valor particularly dangerous.
After serving 23 years in the Navy as a SEAL, Shipley has become an internet sensation due to his Youtube channel which features videos of Shipley and his wife, Dianne, confronting fake Navy SEALs.
Shipley calls his videos “Phony Navy SEAL of the week” and, as the name implies, there are more than enough imposters out there to keep the Shipleys busy.
While the FBI estimates that for every living SEAL there are 300 men claiming to be SEALs, Shipley, based on his personal interactions with hundreds of these fakers, estimates that number as significantly low.
Instead, he estimates in somewhere in the realm of 1,000 for every living, breathing Navy SEAL.
Even after retirement, Shipley unyielding service to honor the SEAL brotherhood easily earns him a place as one of the most famous Navy SEALs.
Balliol College
With almost 400 undergraduate students and an equal number of graduates, Balliol is one of the largest colleges of the University of Oxford. It also has a claim to being the oldest, having been established in 1263 and continuously operated as a residential community in this location since. Balliol is renowned for producing Prime Ministers (Herbert Asquith, Harold Macmillan, and Edward Heath), as well as literary figures (Robert Southey, Matthew Arnold, Algernon Swinburne, Gerard Manley Hopkins, Hilaire Belloc, Aldous Huxley, Nevil Shute, Anthony Powell, Graham Greene, Robertson Davies, and Robert Browning). Four Nobel-prize winning scientists studied there: Oliver Smithies, C.N. Hinshelwood, Baruch Blumberg, and Anthony Leggett.
John Wycliffe, who inspired the first translations of the Latin Bible into English, was one of the College’s Masters in the 14th century. Adam Smith, of Ulusların Zenginliği fame, was at Balliol from 1740-1746. In the 20th century, Balliol graduate William Beveridge led the development of modern social welfare.
More recent well-known alumni have included Paul Almond, Richard Dawkins, Peter Snow, Bill Drayton, Christopher Hitchens, Cressida Dick, Nicola Horlick, Robert Peston, Boris Johnson, Yvette Cooper, Stephanie Flanders, Amit Chaudhuri, Rana Dasgupta, and Dan Snow.
The early history of the ancient University of Oxford is shrouded in uncertainty. It came into existence about eight hundred years ago, but in its early days it lacked organization and facilities. Students had to fend for themselves in small groups based on inns and lodging houses. It was from these small groups that the modern University, consisting of an association of autonomous colleges, evolved.
John Balliol, one of King Henry III of England’s most loyal Lords during the Barons’ War of 1258-1265, was married to a Scottish princess, Dervorguilla of Galloway. Their son, also named John Balliol, was King of Scots 1292-1296. He was a wealthy man with extensive estates in England and France his family had its roots in and took its name from Bailleul-en-Vimeu in Picardy. About 1260, with guidance from the Bishop of Durham, he decided to carry out a substantial act of charity by renting a house in the suburbs of Oxford for financially needy students. When John Balliol died in 1269, his widow Dervorguilla continued his generosity, and she is honored with him as co-founder of the college. She provided a capital endowment, formulated Statutes (1282), and gave the college its first seal, which it still has.
Medieval Period
There were at first 16 students, each receiving an allowance of eight pence a week. The College remained small for the first 250 years of its history, but in that time had several notable alumni, including John Wycliffe the translator of the Bible.
William Gray, the bibliophile Bishop of Ely, was also a member: during his mid-15th century European travels, he accumulated a substantial collection of manuscript books which he gave or bequeathed to the college, and which the college still treasures as the largest single medieval manuscript collection to survive in England.
The Reformation
During the turmoil of the 16th century, the College was staunch in its allegiance to Rome. It tried to resist when Henry VIII made his demand for acknowledgement of his supremacy over the Pope in 1534, the master and five fellows signing and sealing their submission only after adding that they intended “nothing to prejudice the divine law, the rule of the orthodox faith, or the doctrine of the Holy Mother Catholic Church.” Balliol grew prosperous in the period 1585-1635, during which Laurence Kemis (one of Sir Walter Raleigh’s captains), John Evelyn the diarist, and Nathanael Konopios, who is supposed to have introduced coffee-drinking to England, were members. The Civil War, however, caused an abrupt drop in student numbers, and a consequent reduction in revenue.
18. yüzyıl
The torpor for which 18th-century Oxford is notorious began to set in soon after Theophilus Leigh was elected Master in 1726. His principal qualification for the position, which he held for nearly 60 years, was that he was the Visitor’s nephew. His election was a bizarre and scandalously conducted affair, including an attempt to have the holder of a critical vote declared insane. It is a curious paradox that Balliol nurtured one of its greatest sons in Leigh’s reign. Adam Smith resided as an exhibitioner supported by the benefaction of John Snell 1740-1746.
Early 19th Century: Reform
Under Leigh, the College slid seriously into debt, to the tune of more than £2,000 by 1780. But financial salvation came in the form of increased income from ancient estates in Northumberland, which turned out to be nicely sited on top of coal-seams and the college’s scholarly soul was saved by the election of John Parsons as master in 1798. Parsons was an academic disciplinarian who turned the fortunes of the college around by insisting that fellowships should be awarded after open competition, and in 1827 his equally zealous successor Richard Jenkyns extended the same principle to scholarships.
This led quickly to a regular succession of the cleverest young men in the country coming to Balliol as scholars. Among the earliest elections were A.C. Tait (another Snell exhibitioner) and Benjamin Jowett, both of whom went on to win Balliol fellowships and become leading tutors. Jowett was later to be master, Tait Archbishop of Canterbury. Success bred success success attracted benefactions and fostered growth, so that within a very few years Balliol came to dominate the University of Oxford.
Late 19th Century: Benjamin Jowett
Under Jowett, master 1870-1893, academic brilliance was encouraged, but so was originality, and there was a heavy emphasis on character, leadership, duty and public service. The strict approach of the previous generation was relaxed, and more informal intimate relations between teachers and students – at vacation reading parties, for example – became a vital component of the Balliol ethos. Several Fellows, like Jowett, were prominent in the debates of 1850-1870 on university reform, which the college itself anticipated in several respects. Some (notably T. H. Green) were also to the front in the campaign somewhat later to make higher education and degrees available to women. Ladies were allowed to attend College classes from 1884, provided that they were “attended by some elder person.”
The late Victorian period also saw the creation of a cosmopolitan tradition. Of particular interest is the attendance of several high-born Japanese students, at a time when contacts between Japan and the UK were few, beginning in 1873 with Tomotsune Iwakura, son of Tomome Iwakura, Chief Counsellor of State. The college is still international (around forty nationalities are represented in its present membership), and has a high profile in the University of Oxford. At the height of the British Empire, Balliol men were its leaders: three successive Viceroys of India 1888-1905, for example. And it is perhaps appropriate that the winding-up of the British Empire was supervised by a Balliol graduate, Christopher Patten, last governor of Hong Kong.
Early 20th Century
A.L. Smith and A.D. Lindsay were successive masters (1916-1924 and 1924-1949). Both were supporters of working-class adult education, and Balliol became a regular venue for summer schools in vacations. There was a great need to provide more accommodation, but the college site was already fully built up, and was completely hemmed in by other colleges and roads. The only additional rooms which could be built in the 1920s had to be perched on top of existing staircases. This was done successfully.
Holywell Manor
The most far-reaching development between the two World Wars was the acquisition and extension of Holywell Manor for use as a residential annex. “The Manor” has evolved into a Graduate Institution with a vibrant character of its own, whilst remaining an integral part of the college. The increase in the number and proportion of graduate admissions (now running at around a third of all admissions) in recent times is a fundamental change equaled only by the admission of women. Balliol was in 1973 the first of the traditional all-male colleges to elect a woman as a fellow and tutor.
Balliol Today
The current Master of the College, Drummond Bone, describes some of the more recent achievements of the Balliol community: “Today, our students may be found presenting engineering projects at CERN or volunteering in London’s East End to help deprived communities two of our Fellows are involved in the Quantum Technology Hubs that will explore how the properties of quantum mechanics can be harnessed for use in technology one of our Research Fellows is credited with discovering the oldest surviving non-biblical manuscript from Scotland an Emeritus Fellow is honoured for pioneering work on the heart and one of our alumni has given the Reith Lectures, another has worked on an app that will aid cancer research, while others have received honours for public service or been elected Fellows of the Royal Society or Fellows of the British Academy.”
Additional information on the college is found in web pages on the history of the Chapel and the history of the Library.