Müthiş iğrenti uyandıran bir böğürme geldi yerde yatan, yaralı ve ölmek üzere olan arkadaşımdan. Az önce capcanlı bir hararetle Freud'un ölüm dürtüsünden bahsediyordu oysaki, gayet düzgün, anlamlı, birikimli cümlelerle. Bu böğürtü tezatını hemen yadırgadı zihnim. Akortlu bir piyanodan osuruk sesi gelmesi kadar saçmaydı, iticiydi, hayattan soğutuyordu. İğrendim. Her şeyden iğrendim. Hiçbir şey yapasım kalmadı. Bu sebeple de istediğimi yapabilirdim. Yeni özgürlüğüm buydu. Bu nasıl özgürlüktü?