Roma'ya değinecek olursak Dio ile, Scipio gerçeğini gözardı edemeyiz. Scipiolar, soy olarak Roma'nın belki de gördüğü en adil, kudretli, güçlü ve azimli ailelerden biridir. Sicilya'nın cenubunda, Sahra Afrikası'nın şimalinde, günümüzde Tunus adı verilen topraklarda kurulmuş olan Kartaca, ticaret, denizcilik, hukuk ve yönetimde, Roma dahil birçok medeniyetin kat kat üstündeydi. Sebebi, tıpkı Roma gibi, Troia kökenleridir. Tek fark, Kartaca'nın ara kökenleri Fenikelilerdir. Fenikeliler, modernizasyonun en hızlı olduğu medeniyet olarak hızla büyümüşlerdi. Kartaca da bu kökenleri ile güçlenmiş ve güçlü Etrüsk geçmişinin gölgesindeki Roma'ya kafa tutar olmuştur. Hamilcar Barca zamanında başlayan bu gerilim, oğlu Hannibal zamanında zirveye ulaşır ve Hannibal, fillerle dolu ordusu ile hem denizden hem de İberya üzerinden Roma'yı fethe girişir. Pirene dağlarını aşar ve Roma hudutlarına kadar gelir. Hannibal, Kartaca senatosunun kendisine destek yollamamasından ve kardeşi Hasdrubal Barca'nın ölümü ardından bocalar ve zafer rüzgarları terse döner. Böyle bir anda yükselen Publius Cornelius Scipio, öncülleri ile Hannibal'ı yıpratır, Zama Muharebesi ile kesin sonucu elde eder. Devamında Afrikanus cognomenini alacak Scipio, Kartaca'ya kadar girer, bütün şehri yakar ve üzerine tuz döker. Ama bunu yaparken, Kartaca hukuğunu, demokrasi sistemini, kültürünü, Roma'ya entegre ederek Roma'nın dünyanın gelmiş geçmiş en büyük devleti olmasını sağlar. Tabi bu, onun da adının lekelenmesinin önüne geçemez. Scipio, Roma'ya döndükten sonra rüşvet ile suçlanır. Roma'yı Roma yapan en önemli kişilerden olan Scipio yok olmaktan kurtarıp en güçlü hale getirdiği ülke tarafından suçlanır ve bütün masumluğuna rağmen gururu kırılır. Üçüncü Pön Savaşı ile Kartaca'nın bir özerk devlet olarak tarihten silinmesini sağlayan ve gelmiş geçmiş en iyi komutanlardan olan Hannibal'ı dahi yenen Scipio, nankörlüğe yenilmiştir.
Bu eser, Roma'nın nasıl olduğunu, kendi öz kültürünü nasıl diğer kültürlerle besleyip gerçek bir homojen medeniyet yarattığını özetler. Roma için, sonsuza dek yaşayacak, derdi Vergilius, belki de haklıydı, kim bilir?