UDES programının bir parçası olarak geliştirilen bir sonraki projenin bir parçası olarak (Underlagsgrupp Direkt Eld Stridsfordon - “Kara Muharebe Aracı Doğrudan Çarpma Vuruşu”), muhtemel mafsallı bir tank için temel gereklilikler belirlenmiştir. Hareket kabiliyetini arttırmak için, otomobilin kendi paletli pervaneleriyle iki ayrı gövdesi olması gerekiyordu. Cephe kurulumunu ve mürettebat işlerini donatmak için cephe önerildi. Ardından arka bölüm, elektrik santralini ve silahlanma kompleksinin bazı unsurlarını barındıracak şekilde tasarlandı.
Yeni bir deneysel proje üzerinde çalışmalar 1977 yılında başladı, ancak belirli bir zamana kadar prototip bir makinenin yapımı ve denenmesi planlanmadı. Yeni savaş aracının projesi UDES XX 20 adını aldı. "XX" harfleri Ekstra Deneysel anlamına gelir ve gelişimin deneme niteliğini belirtir. Yeni projenin mevcut yapıları test edip iyileştireceği, ancak seri üretime “kalifiye” olmayacağı varsayılmıştır. Bununla birlikte, tankın yeni bir versiyonunun geliştirilmesi ile ek arıtma ve daha sonra evlat edinme güvenebilirsiniz.
UDES XX 5 tankının iki prototipinin testleri, mafsallı devrenin geleneksel düzen üzerinde bir takım karakteristik avantajlara sahip olduğunu gösterdi. Aynı zamanda, hareketliliği olumsuz yönde etkileyen bazı dezavantajlar vardı. Bununla birlikte, bu tasarımın geliştirilmesine devam edilmesine karar verildi. Test yerinde test edilen tabanca tutucusu modeli de talepsiz değildi. Böylece, sert montaj silahını terk etmeye karar verildi. Savaş performansını arttırmak için yatay ve dikey yönlendirme sistemlerine sahip tam teşekküllü bir savaş modülü kullanmak gerekiyordu. Vücudun hareket ettirilmesiyle elde edilen silah kurşununun uygunsuz olduğu kabul edildi. Özellikle, hareket halindeyken çekime izin vermedi ve aynı zamanda teknolojinin savaş kullanımıyla ilgili başka kısıtlamalar getirdi.
UDES XX 20 projesinde ön çalışmalar, seksenlerin başlarına kadar devam etti. Aynı zamanda, yetmişlerin başında FMV kontrol uzmanları tarafından oluşturulan teknik şartlar kullanılmıştır. Tankın yaklaşık 20-25'lik bir savaş kütlesine sahip olması ve bir 105 kalibre tabancası taşıması gerekiyordu. Seksenlerin başında, gereksinimler ayarlandı. Müşteri şimdi aynı kütleye sahip bir tank görmek istedi, ancak geliştirilmiş zırh ve "ana kalibre" ile 120 mm pürüzsüz delikli bir tabanca kalibre şeklinde. Şu anda bu tür teknik gereksinimler, başlı başına çok basit bir iş olmayan mafsallı düzen ile bağlantılı olmalıdır.
Teknik şartnamenin güncellenmesinin sonucu, gelecekte prototip yapılması planlanan projenin geliştirilmiş bir versiyonunun ortaya çıkmasıydı. Mevcut verilerden, proje için gereksinimlerin revizyonunun makine tasarımında ciddi bir yeniden tasarım gerektirmediği sonucuna varılmıştır. Tankın bireysel elemanları değiştirilmeli, arttırılmalı ve güçlendirilmelidir. Ancak, tasarımın genel özellikleri değişmedi. Bu nedenle, projenin geliştirilmiş bir versiyonunun oluşturulmasını bir dereceye kadar hızlandırmak mümkündü.
UDES XX 20 projesi, benzer tasarıma sahip iki binanın kullanımını önermiştir. Gövde, büyük eğimli ön tabakalara sahip olmalıdır. Üst ön parçaların önünde dikdörtgen alt tabakalar birleştirildi. Gövde, yan eleklerle desteklenmiş nadgusenichnye niş trapez biçimli kesit geliştirmişti. Dikey besleme sayfasının kullanılması önerildi. Tankın koruması, önden projeksiyonda 20 mm'ye kadar kalınlığa sahip haddelenmiş homojen zırh ile sağlanacaktı. Diğer gövde elemanları, 6 mm kalınlığındaydı. Uygun bir koruma seviyesine sahip birleşik bir rezervasyonun kullanılması amaçlanmamıştır.
İki binanın yerleşimi ciddi şekilde farklıydı. Ayrıca, farklı bir ekipman seti ile bağlantılı olarak, iki gövde bazı tasarım özellikleri ile ayırt edilmiş olmalıdır. Bu nedenle, ön bölümün ön kısmı sadece arka gövdeden farklı olarak başka bir cihaza sahip olmayan mürettebatın ve iç birimlerin korunmasından sorumluydu. İlk bölümün önünde, önden çekişli tahrik tekerlekleriyle ilişkili aktarma elemanları vardı. Şanzıman bölmesinin arkasında, mürettebatı barındıracak insanlı bir ses vardı. Kıçta, bir aletle kuleye montajlar sağlandı.
Arka bölümün ön kısmı, gövdeyi birbirine bağlayan menteşe elemanlarını monte etmek için bir dizi tespit elemanı almıştır. Kardan milini çıkarmak için bir pencere de vardı. Arka kasada göze çarpan bir fark, yanların eğimli kısmının modifiye şekliydi: bu tabakaların üzerinde dikdörtgen çıkıntılar vardı. Arka kasa motoru ve şanzımanın ana elemanlarını monte etmek için tasarlandı. Ek olarak, hidrolik sıvının çeşitli cihazlarının yanı sıra, çalışma akışkanının menteşe silindirlerine beslenmesi için araçlar kurulması önerildi. Arka durumda, tabanca için otomatik şarj sisteminin bir parçasının yerleştirilmesi planlandı, ancak daha sonra yapılan prototip bu tür bir ekipman almadı.
İkinci binada, hem arabayı hareket ettirmek hem de hidrolik sistem pompaları için enerji kaynağı olarak kullanmak üzere tasarlanmış, 8 hp kapasiteye sahip bir Detroit Diesel 71VA-600TA hp dizel motor yerleştirdiler. Motorun yanında dört ize de tork vermek için gereken çeşitli iletim cihazları vardı. Şanzıman ve transfer kutusu yardımı ile arka bölüm şanzımanının kendi elemanlarına güç verildi. Ek olarak, tahrik şaftından gelen gücün bir kısmı, ön cihaza girerek uygun cihaza yönlendirildi. Bu nedenle, dört tank yolunun tümü öncülüydü ve bu da hareketliliği üzerinde olumlu bir etkisi olmalı.
Her iki gövde de aynı şasi ile donatılmış olmalıdır. Kompozisyonlarında küçük çaplı ön tahrik tekerlekleri vardı. Her iki tarafta da ayrı süspansiyon bulunan üç geniş çaplı yol tekerleğinin kullanılması da öngörülmüştür. Kıçta büyük kılavuz tekerlekleri de yer seviyesine indirilmiştir.
İki gövde, mevcut sistemin daha da geliştirilmesi olan özel bir menteşe ile birbirine bağlanacaktı. Ön bölümün kıç tarafının alt kısmına ve ön arka tabaka, iki gövdeyi birbirine bağlayacak şekilde sallanan cihazlar yerleştirildi. Ön bölümün kıç tarafının üst kısmında, kontrol hidrolik silindirinin pistonunu takmak için tespitler vardı. Silindirin kendisi arka kasanın alnının üstüne monte edilmelidir. Hidrolik silindirlerin böyle bir pozisyonu, gövdelerin pozisyonlarını gerekli tüm yöntemlerle değiştirmeyi mümkün kılmıştır. Silindirlerin farklılaştırılmış çalışması, otomobilin sırayla performans göstermesini sağlamıştır. Eşzamanlı olarak piston serbest bırakılması, tankın orta kısmını yükselmeye zorlarken, tersi süreç pistlerin "iç" kısımlarına dayanarak burun ve kıçların yükselmesine neden oldu. Tüm bu olasılıkların manevra yapmak ve engelleri aşmak için kullanılması önerildi. Ek olarak, ön bölümün hareketi tabancanın tutma açısını arttırmak için kullanılabilir.
Kaldırma kabini komutanı. Şekil Ointres.se
Tankın ön gövdesindeki kıçta UDES XX 20 bir taret montaj kulesi olmalıydı. Arkası kıç tarafındaki desteğe yerleştirilen gövdenin peşinde, kulenin döner tablası yerleştirildi. Bir tabancayı monte etmek için menteşeli iki ileri yatırılmış rafa yerleştirildi. Trunnions, Rheinmetall firmasından 120 kalibrelik namlulu bir 44 mm tabancaya sahip olmalıdır. Tabanca, gelişmiş geri tepme tertibatları ve karakteristik bir şekle sahip namlu freni ile donatılmıştı. Bombardımana karşı korunmak için, silahın mermisinin karmaşık çok yönlü şekil durumunda olması gerekiyordu. Tabanca montajı, önemli bir dikey sektörde herhangi bir yönde bombardıman hedeflerine izin veren elektrikli ve hidrolik toplama sürücüleri aldı.
Proje otomatik yükleyicinin kullanımını içeriyordu. Ön bölüm içindeki alanın yetersiz olması nedeniyle, mekanize kurulumun arka mahfazaya yerleştirilmiş olması gerekir. Aynı yerde bir silahın mühimmat temini için manipülatör ve manipülatör yerleştirilmesi planlandı. Makaraya erişim, tabanca tesisatı gövdesindeki bir kapakla sağlanabilir. Düzen problemlerini çözerken, böyle bir otomatik yükleyici tasarımı, ancak, her atıştan sonra silahı nötr konuma geri döndürmek için gerekli. Bununla birlikte, dakikada 7-10'te bir yangın hızı elde etmek mümkün olmuştur.
Tankın ön gövdesinde UDES XX 20, üç kişiden oluşan bir ekip çalışması zorunda kaldı. Şoför ve komutan, sırasıyla, sol ve sağ gövde önünde idi. Topçunun arkalarına yerleştirilmesi gerekiyordu. Mürettebat üyelerinin, çatıda, görüntüleme cihazları ile tamamlanan kendi kapakları vardı. Yeni projede savaş alanı hakkındaki görüşün iyileştirilmesi için orijinal sistem önerildi. Komutanın işyerinin, 20-mm zırhlı poligonal boru şeklindeki bir kabin camının içine yerleştirilmesi planlandı. Araziyi incelemek gerekliyse, böyle bir kabinin gövde çatısının üzerine çıkması ve komutanın görüntüleme araçlarını yangın hattının yüksekliği ile karşılaştırılabilir gerekli yüksekliğe çıkarması gerekiyordu. Bir savaş durumunda, komutan, kabini ile birlikte, kolorduya geri dönmek oldu.
Bir ileri top ile ileri tankın toplam uzunluğu 9,63 m, gövdelerin uzunluğu 7,4 m, genişlik 2,9 m, topun çatısının yüksekliği 2,6 m idi. xnumx hp seviyesinde ton başına, bu da maksimum hız 26 km / s elde etmemizi sağladı.
1982'te, HB Utveckling AB şirketi Savunma Bakanlığı FMV'nin katılımıyla umut verici bir tankın prototipini kurdu. Çeşitli yapısal elemanların çalışması için testin ilk aşamasını tam teşekküllü bir tabanca montajı kullanılmadan yapılması önerildi. Bunun yerine, ön bölümün çatısına benzer boyut ve ağırlıkta basitleştirilmiş bir ünite monte edildi. Bir model olarak simülatör kuledeki 120-mm'lik bir tabanca boruyu sabitledi, gövdenin pruvasının dışına taşmadı. Ayrıca, üretim niteliğindeki bazı problemlerden dolayı deneyimli bir tank komutanın asansör kabinini almadı. Mürettebatı dış etkenlerden korumak için, ön plakaya özel bir çerçeve monte edildi. Daha sonra, birkaç kez tanktan çıkarıldı ve tekrar monte edildi. Bu formda deneyimli bir tank ilk test yerlerine gitti.
Bir süredir eklemli bir tankın prototipi test serisinin izleri boyunca sürdü ve oldukça karmaşık olanlar da dahil olmak üzere çeşitli engellerin üstesinden geldi. Deniz denemeleri şasinin hesaplanan özelliklerini tamamen doğruladı. Beklendiği gibi, belden kırma araç, zorlu manzaralarda yüksek manevra kabiliyetiyle ayırt edildi ve geniş hendekler ve yüksek duvarlar dahil olmak üzere çeşitli engellerin üstesinden gelebilir. Motor gücü ve izlerden kaynaklanan engellerin üstesinden gelmek mümkün değilse, sürücü iki binanın ortak konumunu değiştirerek mevcut görev için optimize edebilir. Bu durumda, arka kısım önden engelleri aşmasına veya yükselişin üstesinden gelmesine yardımcı oldu, ardından onu arkasından sürükledi.
Şasi kontrolünü tamamladıktan sonra, proje yazarları küçük onarımlar ve modifikasyonlar için bir prototip gönderdi. Ayrıca, bu aşamada prototipi tam teşekküllü bir silah montajıyla donatmak planlandı. Yenileme ve iyileştirme sonuçlarına göre, depolama sahasında deneysel bir tank UDES XX 20'un tam teşekküllü bir prototipi piyasaya sunuldu. Ancak aynı zamanda, otomobilde hala bir mobil kabin komutanı ve otomatik yükleyici yoktu. Aksi takdirde, mevcut proje ile tamamen tutarlıdır.
Bir sonraki test aşamasının ana görevlerinden biri, nispeten güçlü bir 120 mm pürüzsüz delikli tabancanın iki bölüme ayrılmış, nispeten hafif bir şasi üzerindeki etkisini test etmekti. Ekipman üzerinde olumsuz etki riski vardı. Örneğin, yüksek yatay yönlendirme açılarında çekim yapmanın bir tankı devirebileceği endişesi vardı. Ayrıca, diğer özelliklerin belirlenmesi gerekliydi. оружия ve şasi ile etkileşiminin özellikleri.
Tankın gerçek kabiliyetlerini belirlemek için, tüm olası modlarda ve toplama açılarında atışla yangın testleri yapılmıştır. Farklı yatay yönlendirme açılarıyla çekim yaparken, namlu freni ve gelişmiş geri tepme tertibatlarının, etkinin önemli bir bölümünü bastırdığı ve makinenin kendisi ve ekibi üzerindeki olumsuz etkiyi azalttığı bulundu. Ek etkileyici faktörlerin bulunmaması durumunda, tank yanına düşme riski taşımamıştır. Diğer ateşleme özellikleri kabul edilebilir bir seviyedeydi ve genel olarak, diğer modern tankların 120-mm toplarının yeteneklerine tekabül ediyordu.
Mevcut haliyle, ümit vaat eden tank oldukça yüksek bir performansa sahipti, ancak hatasız değildi. Her şeyden önce, arabayı maskeleyen ve düşman ateşi çarpması ihtimalini artıran önden projeksiyonun büyük boyutları eleştirildi. Bu sorunu çözmek için, diğer takım montaj sistemlerini kullanan iki yeni proje önerildi. Örneğin, UDES XX 20B tankının tasarımı, tabancanın öne doğru bir şekilde yer değiştirmesini önerdi, bu da aracın toplam yüksekliğini azaltmayı ve aynı zamanda dikey kılavuzlama açılarını arttırmayı mümkün kıldı. Alternatif bir proje olan UDES XX 20C, mürettebatı gövdenin sol tarafına hareket ettirmek anlamına geliyordu. Sağda, buna göre, sallanan topçu biriminin yerleştirilmiş olması gerekiyordu. Bu durumda, daha da yüksek bir azalma elde edildi. Bununla birlikte, iki ilave proje ön geliştirme aşamasının ötesine geçmedi.
Test sonuçlarına göre deneysel bir tank UDES XX 20 bu tür ekipmanların avantaj ve dezavantajlarının bir listesini oluşturdu. Zorlu manzaralar ve yumuşak zeminler de dahil olmak üzere yüksek mobilitenin pozitif olduğunu buldular. Paletlerdeki nispeten düşük özgül yük, makineye dayanabilecek toprağın mukavemet gereksinimlerini azaltmıştır. İki binanın göreceli pozisyonunu değiştirebilme yeteneği açıklığı arttırmanın ek bir aracı haline geldi. Önden çıkıntının küçük boyutunun (geleneksel görünümdeki diğer modern tanklara göre), bir tank bulma olasılığını azaltan ve savaş alanında hayatta kalma kabiliyetini artıran bir faktör olduğu düşünülüyordu. Diğer bir avantaj, tüm mürettebat işlerinin teknenin içindeki hareketidir. Arka bölüme mühimmat koymak, mayınlarla ilgili riskleri azalttı. Patlayıcı bir cihaz ön kısma zarar verebilirken, istifleme yapılan arka kısmın nispeten güvenli olduğu ortaya çıktı.
Projenin en dikkat çeken dezavantajı, aynı anda iki bina inşa etme ihtiyacı ve bunları bağlamak için özel sistemler ile ilgili aşırı üretim ve operasyon karmaşıklığıydı. Mafsallı düzen ayrıca aracın manevra kabiliyetini de düşürdü: bir menteşe olsa bile dört yol, tankın diğer paletli araçlar gibi yerine dönmesine izin vermedi. Mafsallı tank, üstündeki ve üstteki projeksiyon alanındaki diğer klasik mimari tekniklerini aştı. Menteşenin ve hidrolik silindirlerin açık yerleştirilmesi risklerin artmasına neden oldu. Menteşe tahrikleri hasar gördüğünde, zırhlı araç manevra kabiliyeti ve manevra kabiliyetindeki avantajlarının çoğunu kaybetti. Otomatik yükleyiciyi insanlı hacmin sınırlarının üstüne getirmek, mürettebatın silahı elle yüklemesine izin vermedi.
Bir savaş modülü modeli ve tam teşekküllü bir taret ile deneyimli bir UDES XX 20 tankının testleri, yılın 1982'inin başından 1984'in Mart ayına kadar devam etti. Bu çalışmaların bir parçası olarak, ekipmanın ana özellikleri ve yetenekleri onaylandı veya netleştirildi. Ek olarak, test ediciler mevcut tüm eksiklikleri belirleyebildi ve makine üzerindeki etkisinin boyutunu belirleyebildiler. Testler tamamlandıktan sonra, toplanan veriler ve edinilen deneyimler göz önünde bulundurularak, FMV yönetimi ve savunma sanayi kuruluşları zırhlı araçların geliştirilmesi konusundaki çalışmalarına devam edebildi.
Belli bir yapıda gelecek vaat eden bir tankın önerilen projesi, yeterince yüksek teknik ve mücadele özelliklerinin elde edilmesi nedeniyle orduya büyük ilgi gösterdi. Bununla birlikte, otomobilde bir dizi ciddi üretim kusurları ve operasyonel nitelik vardı. Beklentiler ve fırsatlar göz önüne alındığında, ordu için tam teşekküllü bir muharebe aracı oluşturmak için UDES XX 20 projesinin veya benzer ekipmanın geliştirilmesine devam edilmemesine karar verildi. Ordu, geleneksel mimari tankların yeni projelerinden daha fazla fayda sağlanacağına karar verdi. Pilot proje görevlerini tamamladı ve kapandı.
Tek inşa edilen prototip tank UDES XX 20 silinerek depoya alındı. Daha sonra, bugüne kadar kaldığı eşsiz bir zırhlı araç örneği Stockholm Museum Armémuseum'a devredildi.
İsimlerde “XX” harfli iki pilot projenin bir parçası olarak, İsveçli uzmanlar mafsallı tankların gerçek özelliklerini ve yeteneklerini belirleyebildi. Artıların ve eksilerin analizine göre, bu tür bir tekniği seri halinde başlatmamaya karar verildi. Askeri teçhizat filosunun gelecekteki yenilenmesi için şimdi daha az cesur projeler geliştirmek gerekiyordu. İsveç gelişiminin müteakip zırhlı araçları, geleneksel programlara göre inşa edilecekti. Mafsallı tankların ve savaş araçlarının yeni tasarımları hala düşünülüyordu, ancak seri üretime rağmen test aşamasına getirilmiyordu. İsveç zırhlı araçlar alanında standart dışı fikirleri kullanmayı reddetti. Tankların daha da geliştirilmesi alanındaki birikmiş deneyim hiçbir zaman tam olarak gerçekleşmedi.
Sitelerin malzemelerinde:
http://ointres.se/
http://btvt.narod.ru/
http://arsenalen.se/
http://strangernn.livejournal.com/
http://warfaretech.blogspot.fr/