Babil’in baş tanrısı olan Marduk, Erken Hanedanlar Devri’nden itibaren bilinmekle birlikte, III. Ur Devri’nde Babil Bölgesi’nde oturan Babillilerin tanrısı olarak önem kazanmıştır.
Babil devletinin güçlenmesine paralel olarak, Assur nasıl kuzeyde baş tanrı olmuşsa, Marduk da güneyde baş tanrı olmuş ve onun gibi diğer tanrıların çeşitli özelliklerini bünyesinde toplamıştır.
Fakat Marduk’un panteonda baş tanrı haline gelmesi bundan çok sonraki bir zamanda gerçekleşmiştir (olasılıkla Kassitler zamanında, belki daha da sonra).
Marduk, çoğunlukla Enki-Ea’nın oğlu olarak gösterilmektedir.
Karısı doğu kökenli bir tanrıça olan Şarpanitu’dur (gümüş parlaklığında).
Babil’in bir diğer büyük tanrısı olan Nabu (yazı, katiplik ve güzel sanatların tanrısı) bu çiftin çocuğudur.
Marduk’un asıl kült merkezi Babil şehridir. Bu şehirde bulunan kutsal alanı “E-sagila” olarak adlandırılmaktadır (III. Ur Devri’nde yapılmıştır).
Marduk üçgen ağızlı bir kürek (bel) ile sembolize edilmiştir. Ayrıca karışık bir yaratık olan Muşhuşşu da onun sembolüdür.
Ark Burhan evin