Bu kitap, basketbol etrafında dönmekle birlikte, esasen baskıyla, stresle başetme ve kendi kendine koçluk yapmakla ilgili.
Hikaye Tuck adlı çocuğun, anne babasının ayrılması üzerine şehir değiştirmek zorunda kalmasıyla, hem babasından ayrı kalmak, hem de çok sevdiği basketbol oynamaktan mahrum olması ve tüm bunlarla baş etmeye çalışmasının hikayesi. Ancak yeni şehir, ona çok da iyi davranmıyor ve antrenman yapacak ortam bulamıyor.
Her bölümün sonunda tahlile gidilmiş kitapta. İlk bölümde stresten bahsedilmiş. Stres nedir, nasıl anlaşılır, baş etmek için ne yapmak gerekir?
Ancak zihninin ve vücudunun sinyallerini anlamaya çalışarak stresini azaltabilirsin. Kendini dinle. Dikkat et. İçinde ve etrafında olup bitenlere konsantre ol. Biraz dur ve ne kadar çok çabaladığını fark et. Kendini takdir et. Kendine karşı anlayışlı ve sabırlı bir dost gibi ol.
Annesi bir gün yemeğe misafir getiriyor. Büyükbabasının arkadaşı olan yaşlı adamın adı Walton. Walton ertesi gün, Tuck’ı atış yapmak için evine davet ediyor. Tuck önce Walton’ın basketbol oynayabileceğine inanmasa da, yaptığı atışlardan ne kadar iyi olduğunu anlıyor ve nasıl yaptığını soruyor. Walton “basketbol nefesi”nden bahsediyor. Bu Tuck’a çok anlamlı gelmese de, ondan antrenman konusunda yardım istiyor.
Bir sonraki bilgilendirme kısmında, bir koç nasıl olmalı ve kendi kendinin koçu olma konusu işlenmiş. Sonrasında nefesin gücünden bahsedilmiş. Tam da Mucize Sensin adlı kitabı okuduktan sonra, daha çok ilgimi çekti bu kısım. Doğru nefesin nasıl alınacağını anlatmış ve ardından da zihinde canlandırmanın gücünden bahsedilmiş. Yeni bir şey öğrenirken, onun doğru şeklini bir video kaydı izler gibi hayal etmeyi ve zihin egzersizi yapmayı salık vermiş.
Ertesi gün kar yağıyordu ve Walton kar kürekleri ile geldi. Hem basketbol potasının altını hem de Bayan Lafferty’nin kaldırımındaki karları küremeye gideceklerini söyledi. Tuck itiraz etse de kabul görmedi. Bayan Lafferty’nin tavrı ise iyice öfkelenmesine neden oldu. Oysa Walton, öfkesine hakim olmak için nefes almasını söylüyordu.
Bir sonraki bilgilendirme, davranışını seçme konusunda. Genelde stres alışkanlıklarıyla tepki verdiğimizi, oysa durup düşünürsek soğukkanlılığımızı koruyabileceğimizi söylüyor.
Günleri kar küremek, odun kesmek arasında giden Tuck, yeterince antrenman yapamadığını ve takıma giremeyeceğini düşünürken, Walton’un hikayesini öğreniyor. Sakat kaldıktan sonra yıkılan hayalleri, hissettiği öfke ve sonrasında öfkesini iyi bir şeye dönüştürmesinin hikayesini. Sonrasında Walton ona, olumlu düşünmenin gücünden bahsediyor. Bakış açısını değiştirerek, olumlu cümleler kurabileceğini gösteriyor. Yapmalıyım, yapabilirdim konusunda endişelenmek yerine doğru olana odaklanabileceğini söylüyor. “Çok çalıştım. Takıma girme şansım yüksek” gibi.
Sonunda büyük gün geliyor ve Tuck, onun sahada oynamasına izin vermeyen Jones ile kapışıyor. Walton’dan öğrendiği, nefes, olumlu düşünme gibi teknikleri kullanarak, Jones’la baş etmeyi başarıyor.
Jones gittikten sonra Tuck sahada kalarak birkaç atış daha yaptı. Bulutların üzerinde geziyordu.
Kendime hakim oldum. Korkmadım. Soğukkanlıydım. Kendi oyunumu oynadım.
Walton’un basketbol adımlarının tanıdık sesini duydu. “Seni izledim” dedi Walton. “On numara oynadın.”
Bir sonraki bölümün konusu, anda kalmak. Burada anda kalabilmek için bazı öneriler verilmiş. Mesela birkaç örnek yazayım:
-
Sahaya çıktığımda atış yapıp yapamayacağım konusunda endişelenmek yerine, oyunu izleyebilir ve oyuncuların neler yaptığını gözlemleyebilirim.
-
Piyano çalmaya çalıştığım şu parçanın sadece sağ el kısmını öğrenmeye odaklanabilirim.
-
Yorganın altında ayaklarımın ne kadar sıcak olduğuna odaklanabilirim.
İki hafta sonra Tuck, okuldaki basketbol seçmelerine giriyor ve öğrendiği teknikleri uygulayarak, iyi bir oyun sergiliyor ve ertesi gün açıklanacak sonucu dinginlikle bekliyor.
Kitabın sonunda, “stresle başa çıkmak için kendine koçluk yap” diye bir bölüm var. Bu bölümde de okuyucuya çeşitli sorular sorularak yönlendirmeler yapılıyor. Ancak bu yönergelere uygun davranmak için sanırım biraz daha büyümek gerekiyor.
Kitap 8-12 yaş arası olarak belirlenmiş. Yağız hikaye kısımlarını sevdi ama bilgilendirmelerinden sıkıldı. Ben ise çok beğendim. Esasen biraz da iş bize düşüyor sanırım. Çocuğa kendi kendine koçluk yapabilmesi için, gereken yönlendirmeler konusunda iyi bir kaynak kitap bu. Hatta belki de kendimize koçluk yapmayı da öğreniriz bu sayede kim bilir 🙂
İlgili Yazılar :
- Bedenim Bana Ait ve Çocuk İstismarı Üzerine…
- Öfkemle Nasıl Başa Çıkabilirim?
- Farkındalık ve Duygularıyla Arkadaş Olan Çocuk
- Bugün Bir Kova Doldurdun mu?
- Öfkelendiğinde…
- Annie’nin Planı
- Bir Kurbağa Gibi Sakin ve Dikkatli