Dostları olmalı insanın, kahkahayı da gözyaşını da paylaşabileceği.. Öyle ki sen ağladığında bir de bakacaksın, onların da gözleri nemli.. Sana acıdıkları için değil üstelik, hüznünü paylaştıkları ve anladıkları için seni..
Uzun bir sessizlik olmalı sen "Sonra o arabasına bindi, ben de gidişini izledim" diyip bir yandan silmeye uğraşırken gözlerini.. Sözün bittiği yerde sırf bir şeyler söylemek için zırvalamamalılar.. Saçma sapan teselli sözleri söylemek için zorlamamalılar kendilerini, çünkü seni tanıyor olmalılar ve bilmeliler o an hiçbir sözün teselli edemeyeceğini.. Sadece ellerini koymalılar elinin üstüne, hissettirebilmek için desteklerini..
Dostların olacak şu hayatta, yeri geldiğinde seni senden daha fazla düşünen ve "sen" yapan seni..