Mavi vs kırmızı
Analitik şirket RAND'ın hesaplamalarına göre, 2030'ların başında Letonya'nın Gulbene kasabası yakınlarında Rus ve Amerikan şirketleri arasında varsayımsal bir savaş yaşandı. Rus ordusu, BMP-2M'de üç motorlu tüfek takımı ve T-90M'de bir tank takımından oluşan bir "kırmızı" birimle temsil edildi. Ünite havadan bir Tunguska tarafından kapatıldı ve Eleron drone ile BMP-2'ye dayanan bir topçu gözlemcisi keşiften sorumluydu. Amerikalı analistlerin hangi sebeple böyle bir cephaneliği seçtikleri, şu an için bile en modern olmayan, bilinmemektedir. Muhtemelen uygun bir yazılım yoktu veya savaşın sonucunu önceden programlamaya karar verdiler.
Orta sınıf savaş uçağı RCV-M. 2030'da Rusya ile çatışmanın potansiyel katılımcısı. Kaynak: usmilitarynetwork.com
Her savaş aracının sanal olarak ayrı bir oyuncu operatörü tarafından kontrol edildiğini ayrı ayrı belirtmekte fayda var. Yalnızca tamamen otonom makinelerin eylemleri kısmen gerçekleşmiştir.
Amerikan tarafı veya "mavi", çok daha gelişmiş zırhlı araçlarla temsil edildi. "Klasikler" arasında sadece, zamanına göre mümkün olan tüm aktif ve pasif koruma kompleksleri ile donatılmış Abrams M1A2C kaldı. 30'lu yılların başlarında, RAND'a göre, Pentagon isteğe bağlı olarak kontrol edilen bir BMP İsteğe Bağlı İnsanlı Savaş Aracı (OMFV) ile silahlandırılacak. Silahlanma - 50 mm top ve tanksavar füzeleri. OMFV rezervasyon seviyesi ortalama bir seviyede derecelendirilir. Şok şirketindeki BMP iki kılıkta temsil edildi - altı araç bir mürettebat ve piyade ile ve ikisi bir robot takımının parçasıydı. Robotik takımda ayrıca altı Robotik Savaş Aracı vardı - Orta Ağırlıkta (RCV-M). Bu araçların zırhları, büyük kalibreli bir makineli tüfek, 30 mm top ve silahtan çıkan iki ATGM'nin ateşine dayanabilir. Ancak robotlarda "mavi" hepsi değil. Hafif araçlar, her biri bir ağır makineli tüfek ve bir tanksavar ciritine sahip altı tekerlekli / paletli Robotik Savaş Aracı - Hafif Ağırlıklı (RCV-L) araçlardı. Hava keşfi, termal kameralı ve kızılötesi kameralı küçük boyutlu Coyote uçaklarıyla gerçekleştirildi. Böylesine karma bir mekanize robot şirketinin Rus birliğine saldırması, oradan uzaklaşması ve doğuya hareket etmesi gerekiyordu.
Oyunun iki senaryosu vardı (oyun). İlk olarak hikayeler "kırmızıya" karşı, geleneksel teknoloji ile birlikte yalnızca uzaktan kumandalı araçlardı. İkinci durumda, yapay zeka ve makine öğreniminin temellerini içeren teknoloji savaşa girdi. Bu tür kara dronları rotayı bağımsız olarak belirleyebilir ve hedefleri yakalayabilir. Senaryoya göre otonom robotlar, şirket komutanının emirlerine uymak ve hatta uygun gördükleri takdirde kendi başlarına ateş açmak zorunda kaldılar. Pentagon'un henüz bu tür tamamen otonom araçları benimseme planı yok, ancak öngörülebilir gelecekte bunlar faaliyete geçebilir. İlginç bir şekilde, RAND analistleri, 30'ların başında Amerikan ordusunda ağır sınıf otonom araçların ortaya çıkacağını öngörmüyorlar. Bu yüzden eski güzel Abrams oyundaki ana vurucu güç rolünü oynadı. Amerika Birleşik Devletleri savunma kompleksinin teknolojik ilerlemesine olan bu güvensizliğin birkaç nedeni var. İlk olarak, savaş alanındaki robotlar bir pazarlık kozu olarak görülüyor ki bu özellikle üzücü değil. Ve birkaç milyon değerinde ağır zırhlı bir robotun savaş alanındaki kaybı, askeri bütçe ve vergi mükellefinin cebinde göze çarpacak. İkincisi, büyük bir topa sahip bir robotun hatası, orta ve hafif yer dronlarından gelen rastgele 30mm veya 50mm top patlamasından çok daha hassastır.
Sonunda ne oldu?
Aslında, RAND, uzaktan kumandalı dronların ve tamamen otonom araçların yeteneklerini karşılaştırmak için oyuna başladı. Rus birlikleriyle, 30'ların bariz geri kalmışlığına rağmen, her şey o kadar basit değildi. Oyuncular, piyadeleri, uzaktan kumandalı insansız araçların işini ciddi şekilde karmaşıklaştıran radyo kontrol sinyalleri için sırt çantası kilitleyicileri ile donattılar. Bu bağlamda, otonom robotlar daha kararlıydı, ancak aynı zamanda savunmasız iletişimin radyo kanalları aracılığıyla şirket komutanından ayrı komutlar almak zorunda kaldılar. Genel olarak, Amerikan tarafının sonucu basitti - Rus elektronik savaş sistemlerinde bir şeyler yapılması gerekiyordu. Şirketin saldırısını aksatamazlar, ancak dronların kontrolünü ciddi şekilde zorlaştırabilirler.
Her savaşta robotlar, keşif yapmak, hayat kurtarmak ve cephenin en savunulan bölgelerine saldırmak için saldırının ön saflarında yer almalıdır. Oyunda RAND hiçbir istisna yapmadı ve ilk saldıran orta paletli paletli RCV hafif tekerlekli robotlardı. Tamamen otonom modda, harika yemler oldukları ortaya çıktı! Rusları savunmak tanklar ve piyade savaş araçları ilerleyen dronlara ateş açarak kendilerini ortaya çıkardılar. Ve "kırmızı" Amerikan tanklarının keşfedilen atış noktalarında ve çekilen topçular oybirliğiyle dövüyordu. Buradan RAND, tamamen otonom dronların öncelikle savunan düşmanın ateşleme noktalarının açılması için kullanıldığı sonucuna vardı. Hafif arabalar bu rolde özellikle iyidir - tıpkı silâh saldırılar pek iyi değil (makineli tüfekler klasik savaşta neredeyse işe yaramaz) ve bu üzücü değil. Analistler özellikle, bu tür bir teçhizatın havadan keşif ve topçu desteği olmadan bir hücumun öncüsüne gönderilemeyeceğini vurgulamaktadır. Dronlar, gözetleme ekipmanının zayıflığından dolayı, gerçekten kimseyi tespit etmeyecek ve sessizce ve huzur içinde ölecektir.
Sonuç olarak, askeri bir bilgisayar oyununun sonuçlarından ilham alan RAND ve Forbes'teki araştırmacılar, Pentagon'un otonom robotik sistemlerin hazır olup olmadığını, ordunun savaş oluşumlarına entegre etmesini önerdi. Yakın gelecekte Rus elektronik harp sistemleri, tüm uzaktan kumandalı muharebe araçlarını işe yaramaz hale getirme yeteneğine sahiptir. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki saygın RAND ekibinin tavsiyeleri genellikle savunma departmanında dikkate alınır. Analistler, mutlu bir otonom robotik geleceğin geleceği tarihini bile belirlediler - 2031'in başlangıcı. Ancak herkes buna katılmıyor.
Resource thedeaddistrict.blogspot.com, RAND oyunlarının analizini takiben, kara dronlarının Amerikan ordusunun savaşına uzun vadeli katılımını öngördüğü büyük bir analitik materyal yayınladı. Yazarlar haklı olarak, tamamen otonom sistemlerden bahsetmeye gerek kalmadan, uzaktan kumandada bile yer robotlarında ciddi savaş deneyimi eksikliğine işaret ediyorlar. Şimdiye kadar, yapay zeka ve makine öğreniminin temelleri, uçan keşif ve saldırı dronlarında bulunabilir, ancak çalışmalarının özellikleri kara araçlarından ciddi şekilde farklıdır. Her şeyden önce, bu tür tekerlekli veya paletli "akıllı adamlar", askerler ve subaylar adına güven uyandırmalıdır. Bir robotun insan kontrolü altında olması bir şeydir ve “kendi başına” ve hatta bir silahla bile başka bir şeydir. RAND'ın muhalifleri, tarihteki ilk asansörlerin insan algısının tipik bir örneğini gösteriyor. Sakinleri, gemide asansör olmadan katlar arasında hareket etmeyi kesinlikle reddettiler. Asansörlerde kendimizden emin bir şekilde bire bir hissetmemiz onlarca yıl sürdü. Karada kendi güdümlü savaş sistemleri ile hikaye benzer olacak.
Aslında, gerçek özerkliğin ne olduğu konusunda hala net bir anlayış yok. İnsan yeteneklerinin tamamen yerini alan otonom bir makineyi düşünebilir miyiz, yoksa bir robot insan yeteneklerini mutlaka aşmalı mı? RAND konseptinin eleştirmenleri, genellikle, düşman bölgesinin derinliklerine tam teşekküllü baskınlar yapabilene kadar kara muharebe dronlarında otonom istihbaratın hızlı bir şekilde tanıtılmasından zarar görmemelerini önerir. Yapay zeka, kanatlı drone'larla yakın ilişki içinde savaşmalı ve insan kontrollü savaş drone'larıyla sürekli etkileşim halinde olmalıdır. 2031 yılına kadar bu tür teknolojileri beklemeye gerek yok, bu nedenle otonom "piyadeleri" kısmen devreye sokma girişimleri yalnızca zaman ve para kaybı olacaktır.