We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Çin dünyanın en kalabalık ülkesidir. Ama neden öyle?
Başka bir deyişle, Çin'i bugün olduğu kadar kalabalık yapan tarihsel faktörler nelerdir?
- Güçlü tarımsal üretimin uzun geçmişi
- Uzun süreli istikrar ve refah
- Geniş arazi alanı
- 2'den fazla çocuğu teşvik eden kültür
- Geniş bir arazi alanını kapsayan büyük bir devletin uzun tarihi.
Gerçekten de, Çin o kadar özel değil. Sadece karşılaştırma uğruna:
Güney Asya (Hindistan, Pakistan, Bangladeş, Sri Lanka) ~ 1,7 Milyar
Çin (Çin) ~1.4 Milyar
Avrupa (AB, Rusya) ~0.9 Milyar
Güneydoğu Asya ~ 0,6 Milyar
Çin'e Avrupa gibi bir 'kıta' demek kolay olurdu; uzun bir geçmişi, bir ton çeşitli kültürleri ve dilleri olan büyük bir yer. Tek fark, birleşik bir geçmişe sahip olmasıdır. Oysa Güney Asya ve Avrupa hiçbir zaman birleşik olmamıştır.
"Çin" yerine "Doğu Asya" diyecek kadar cesur olsaydık, Koreleri ve Japonya'yı dahil edebiliriz ve Doğu Asya'da tıpkı Güney Aisa gibi yaklaşık 1,7 Milyar olurdu.
1700-1950'ler arasında yoğun göç yaşandığı için Avrupa nüfusunun diğer ikisine göre biraz daha düşük olması dikkat çekicidir. "Avrupa" sütununa Güney Amerika ve Kuzey Amerika'yı da eklersek, yine yaklaşık 1,7 milyar.
Çin o kadar kalabalık değil. Nüfus yoğunluğuna göre İtalya (65), Nijerya (64), Almanya (58), Pakistan (56), Birleşik Krallık (51), Japonya (40), Hindistan (33), Hollanda'dan sonra 84. sırada yer alıyor. 31), Bangladeş (10), küçük ülkeler hariç. Görmek
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_and_territories_by_population_density
O halde doğru soru "Çin neden bu kadar büyük?" olacaktır. Neden bu kadar çok ayrı halk tek bir devlette birleştirildi? Cevap, fetihlerin tarihinde yatmaktadır. Eğer doğru anladıysam, esas olarak Çin'in modern topraklarını belirleyen son "birleşme" Cengiz Han ve onun soyundan gelenler tarafından gerçekleştirilmiştir.
Çin'de aşırı nüfus: Nasıl oldu?
Çin, 1 nüfusu ile kolayca dünyanın en büyük ülkesidir.BİR NOKTA ÜÇ Eylül 2013 itibariyle milyar insanyirmi on üç.
Peki Çin'in nüfusu neden bu kadar büyük?
Daha önce de belirtildiği gibi, nüfus ve kaynaklar arasındaki ilişki dinamiktir. Biri diğerini etkiler. 18'debin dokuz yüz Seksen yediÇin büyük ekonomik reformlardan geçti/ Kırsal işletmelerin ve özel işletmelerin oluşumunu teşvik etti, dış ticareti ve yatırımı liberalleştirdi, bazı fiyatlar üzerindeki devlet kontrolünü gevşetti ve endüstriyel üretime ve işgücünün eğitimine yatırım yaptı. Bu, artık kendi işlerine sahip olmaktan para kazanma araçlarına ve özgürlüğüne sahip oldukları için insanlar için daha büyük bir refaha yol açtı. Bu reform, Çin'in geleceğini de şekillendirdi, çünkü şimdi hepimiz Çin'i dünyanın en büyük ekonomilerinden biri olarak görüyoruz. Bu reform Çinliler için çeşitli fırsatlar getirdi. Daha fazla refahla, Çinliler, çocuklara bakabilecekleri için daha fazla çocuğa sahip olabilirler.
Buna ek olarak, Çin kültürü de aşırı nüfus artışına neden olmada büyük rol oynamaktadır. Çinli erkeklerin aile soyunu sürdürme sorumluluğu vardır ve bu nedenle büyük ailelere sahip olmak birey için bir gurur kaynağı olacaktır.
Kültür ve diğer faktörler, Çinlilerin zihniyetinin değişmesine neden oldu ve bu nedenle daha büyük ailelere sahip olmayı tercih ediyorlar. Doğum oranlarının yıllar içinde artmasının nedeni bu olabilir.
Yeryüzündeki en eski uygarlıklardan biridirler ve komünist olmaları gerçeği yardımcı olmaz. Kırsal kesimde yaşayanların sadece (en fazla) iki çocuk sahibi olmalarına izin verilir. Ayrıca uzun zaman önce sahip olduğunuz çocuk sayısının bir statü sembolü olduğuna inanılıyor.Kaiser ( 7 />) “Harika Cevap” ( 0 />)… />¶ olarak işaretle
Gülümseyen doğurganlık tanrıçası mı?playthebanjo ( 2944 />) “Harika Cevap” ( 0 />)… />¶ olarak işaretle
çabalamak. Çok ve çok çırpınma.PupnTaco ( 13865 />) “Harika Cevap” ( 1 />)… />¶ olarak işaretle
Merhaba. Bu ciddi anlamda ilginç bir soru. Bunu gerçekten düşünelim.
Kaiser, nasıl sence?
komünist olmak “yardım etmez’”? Neye yardımcı olmuyor?
Çin, ellili yıllardan beri TEK çocuk politikası izliyor. Bu çok yardımcı oldu ve aynı zamanda
birçok insanı son derece mutsuz etti.
Çin ve Hindistan dünyanın en eski uygarlıklarından biri olamazlar, değil mi? Çünkü
onlar iki medeniyet, değil mi? Aslında ikiden çok daha fazladırlar, çünkü
her biri ilhak edilmiş medeniyetlerin devasa bir konsorsiyumu.
Humping, evet, o kısmı aldık.
Bu sabah çok kötü bir ruh halindeyim ve bu cevaplar beni sinirlendiriyor.
Başka biri tartılsın lütfen.
Komünist iktidarın ele geçirilmesinden sonraki ilk 30 yıl boyunca nüfus, Komünist hükümet tarafından teşvik edilen 540 milyondan 800 milyonu aştı. Bu noktada paniğe kapılmaya başladılar, ancak tek çocuk politikasıyla bile 260 milyonluk bir artışı körükleyecek bir ivme var.deniz yaşamı ( 62455 />) “Harika Cevap” ( 2 />) Olarak işaretle… />¶ PupnTaco ( 13865 />) “Harika Cevap” ( 0 />)… />¶ olarak işaretle
Tamam, Hindistan'ı unutmadım. İşte bir Hint tartışma panosundan bir veri noktası: “Hindistan'daki doğum oranı (bin kişide 31), Çin'den (bin kişide 20) daha fazla. Bu eğilim devam ederse, Hindistan 2025'e kadar Çin'i yenecek.
Nedenleri Çin'den farklı. Hindu kültürü tamamen erkek çocuk sahibi olmaya odaklanmıştır. UIC'den
Bu devasa ve çeşitli ulusta, şehirli ve kırsal, zengin ve fakir, iyi eğitimli ve okuma yazma bilmeyen tüm aileleri tek bir arzu birbirine bağlar: oğul arayışı. Bir kadın, “bir oğlunuz olana kadar tam bir kadın değilsiniz.” dedi. Kültür ve din, ekonomi ve eğitim, güvenli ve güvenilir doğum kontrolüne sınırlı erişim, hastalığın bazı çocukları öldüreceğine dair geçerli korkular, şüphecilik. hükümet ve yardım kuruluşları, mutlak sayılarla Hindistan'ın neden dünyadaki herhangi bir ülkeden daha hızlı büyüdüğünü açıklamaya yardımcı oluyor.
Erkekler için kültürel tercih, çoğu ailenin destekleyebileceğinden çok daha fazla her iki cinsiyetten çocuk yaratır. Antrenman için en büyük bedeli kızlar ödüyor. Bazı Hintli aileler kız bebekleri öldürüyor, en çok onları yaşayan bir ölüme benzeyen bir şeye mahkum ediyor. Hint gelenekleri kızları küçümser.
Bir erkek varisi arzu edilir kılan güçlü ekonomik nedenler varlığını sürdürüyor. Oğul, işsizlik sigortası ve yaşlılık aylığıdır. Birçok Hindu, bir oğul cenaze ateşini yakmadıkça cennete girmenin imkansız olduğuna inanır. Hintli çiftlerin çoğu en az iki erkek çocuk istiyor.
Hükümetin kontrol çabaları hatalıydı. Erkekleri hedef almak yerine kadınlar için kısırlaştırma programı başlattılar. Sonuç, bu kadınları ölüm ve terk edilme tehlikesiyle karşı karşıya bırakmaktı.deniz yaşamı ( 62455 />) “Harika Cevap” ( 4 />) Olarak işaretle… />¶
İşte son iki bin yılda insan nüfusunun artışını ve dağılımını gösteren ilginç bir interaktif ekran. MS 1'de bile Çin ve Hindistan alt kıtasının dünyanın geri kalanı üzerinde bir sıçrama yaptığını göreceksiniz.Arp ( 19166 />) “Harika Cevap” ( 2 />)… />¶ olarak işaretle
Çin söz konusu olduğunda, diğer kültürlere yaptıkları sıçramaya ek olarak, insanlar Çin'in tek çocuk politikasına rağmen gizlice daha fazla çocuk sahibi oluyor veya hükümete başka bir çocuk yapması için para ödüyor. Hâlâ gizlice daha fazla çocuğu olan ya da başka bir çocuk sahibi olmak için devlete para ödeyen birçok insan var. Bugün bile Çin'deki çiftçiler sopalarla, yanlarına alabilecekleri kadar çok çocuk yapıyorlar.jlelandg ( 3536 />) “Harika Cevap” ( 2 />)… />¶ olarak işaretle
beş bebek, seni uzun zamandır seviyorum.judochop ( 16104 />) “Harika Cevap” ( 2 />)… />¶ olarak işaretle
Doğum kontrolüne zayıf erişim. Her iki ülkenin de doğum kontrolünü kadınların eline veren feminist bir devrim geçirdiğini hatırlamıyorum. Kadınların ne zaman ve çocuk sahibi olup olmayacağı konusunda çok az kontrolü olduğunda, bir sürü çocuk sahibi olursunuz.nocountry2 ( 3689 />) “Harika Cevap” ( 3 />)… />¶ olarak işaretle
Chuck Norris henüz oraya gitmedi.SenatorBailey ( 106 />) “Harika Cevap” ( 0 />)… />¶ olarak işaretle
@jlelandg
Yine de ABD nüfusu Çin'in nüfusundan daha hızlı büyüyor.
Çok basit, eğitimsizler. Açıkça söylemek gerekirse, aptal insanlar çekilmemenin getirilerini anlamıyor.
Ayrıca hiç ders almıyorlar. Daha önce fakir olduğunuzu düşündüyseniz, bir veya altı çocuk sahibi olmayı deneyin.Spargett ( 5382 />) “Harika Cevap” ( 0 />)… />¶ olarak işaretle
@Spargett
Varsayımlarınız, çocukların tükettiklerinden daha fazla servet ürettiği tarımsal, az sanayileşmiş toplumlar için iyi bir anlam ifade etmiyor. Bu şartlar altında, bir ailenin daha az çocuğa sahip olmasının daha akıllıca olacağı o kadar net değil.
Nüfuslar su kaynaklarını aştığında tarım iyi sonuç vermez.Spargett ( 5382 />) “Harika Cevap” ( 0 />)… />¶ olarak işaretle
Büyük ailelerin iyi olduğunu tartışmıyorum makro-ekonomik anlamda, sadece, üreme kararlarının alındığı aile düzeyinde, sert ekonomik gerçeklerin öyle olduğunu söylüyorum ki, sizin önerdiğiniz zeka ve aile büyüklüğü arasındaki ilişkiyi varsayamayız,Arp ( 19166 />) “Harika Cevap” ( 4 />)… />¶ olarak işaretle
1 CE'de, kıtanın doğu kesiminde (şu anda Çin) ve güney kesiminde (şu anda Hindistan?) Kimlerin yaşadığını kanıtlamaya çalışıyorlar. Çin'de bağımsız olarak gelişen ve Uzak Doğu'yu hızla dolduran ikinci bir homo sapiens hattına inanıyorlar. Ancak, Avrupa, Kafkaslar ve Afrika çok daha yavaş büyürken, bu halklar neden 1000 veya 2000 yıllık bir zaman diliminde nüfuslarını büyük ölçüde artırdılar?Quikjim ( 1 />) “Harika Cevap” ( 0 />)… />¶ olarak işaretle
Bu kadar çok insanın Çin ve Hindistan nüfusunun aptallık veya komünizm yüzünden büyük olduğunu düşünmesinden utanıyorum. Bilinen tüm tarih boyunca Avrupa'dan daha fazla nüfusa sahiptiler ve Çin, tartışmasız en gelişmiş kültüre en uzun süre sahip oldu. Nova grafiklerine bakıldığında, Hindistan ve Çin'in daha fazla nüfusa sahip olmasının asıl nedeninin iklim ve coğrafya nedeniyle olduğu ve bunun sonucunda zamanla daha fazla insana sahip oldukları açıkça görülüyor.stormculture ( 11 />) “Harika Cevap” ( 2 />)… />¶ olarak işaretle
Cevap muhtemelen dünyanın Hindistan ve Çin'in bulunduğu kısmında yatıyor (fırtına kültürünün ima ettiği gibi). Rusya, Avrupa, Kuzey Amerika, Avustralya vb. ile karşılaştırıldığında, bu ülkelerde yaşam daha iyi desteklenmektedir (ciddi icatlar olmadan gelişmek için ne çok soğuk ne de çok sıcak). Bu aynı zamanda, bu ülkelerin endüstriyel olarak (yakın zamana kadar) Batı'yı endüstriyel gelişme açısından geride bırakmalarının bir nedenidir.
Tarıma dayalı (ve ağır ekipmana sahip olmayan) ülkelerde, ucuz işgücü (yavru) üretmek, ek işçi kiralamaktan daha ucuzdur. Tabii ki, bu sonuçta dar görüşlüdür, çünkü mülk tek bir aileyi desteklemek için çok küçük olana kadar bölünmeye devam eder.
Ayrıca (en azından Hindistan'da) insanların hala seçim yapmakta özgür olduğu, doğum kontrolü ve cinsel eğitim nihayet yerleşmeye başlıyor, ancak zaten bir milyar insana sahip olduğunuzda, nüfus seviyelerinde dramatik bir düşüş görmeyeceksiniz.
İlginç bir yan soru şu olurdu: Yıllar boyunca savaşlarında ve keşiflerinde bu kadar çok insanı / erkeği kaybetmeselerdi İngiliz nüfusu ne kadar büyük olurdu. Sonra İngiltere'nin boyutunu Hindistan ve Çin'in boyutlarıyla karşılaştırın ve tahmin edin.
Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra ABD ve Çin nasıl yeniden düşman oldu?
Düşmanlık gerçekten tek yönlüdür. Çin'in ABD'nin kendi kendini yönetme biçimiyle ilgili bir sorunu yok gibi görünüyor. Öte yandan ABD, başka birinin farklı şeyler yapmasına tahammül edemez.
Yok canım? Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun? Amerikan hükümetinin son zamanlarda nasıl davrandığını gördünüz mü? Açıkça öykünmeye değer olmayan bir şey. Gelişmekte olan dünya insanlarının görmezden geldiği Batı tarzı demokrasi konusunda şüpheleri her derde deva olduğu için Çin'e çekici geliyor.
Fenestella
Beni Seviyorsun
var olduğunu iddia edeceksen Hiçbir şey Çin'e bahsettiğiniz 3 şeyden daha fazlası - tiranlık, polis devleti ve komünist, o zaman konuşacak bir şey yok.
Çin salgını çok iyi idare etti ve birçok gelişmekte olan ülke Çin'in modeline büyüme yolu olarak bakıyor. Ruanda, sadece bir örnek olarak, neyin iyi olduğunu öğrenmek ve elbette kötüyü reddetmek için Çin'e bakıyor. Çin'den bazı şeyleri kabul edip bazılarını reddedebilirsiniz. Neden bir başkasının gerçek bir kopyası olmaya çalışıyorsunuz? İyiyi al ve kötüyü at.
Bir tür sağduyu gerçekten.
Sorunuz şuna benzer: "Hangi ülke Orta Doğu'da bitmek bilmeyen savaşlara ve çatışmalara karışarak tanımlanan ABD modelini taklit etmeye çalışıyor?"
Beni Seviyorsun
Kandal
var olduğunu iddia edeceksen Hiçbir şey Çin'e bahsettiğiniz 3 şeyden daha fazlası - tiranlık, polis devleti ve komünist, o zaman konuşacak bir şey yok.
Çin salgını çok iyi idare etti ve birçok gelişmekte olan ülke Çin'in modeline büyüme yolu olarak bakıyor. Ruanda, sadece bir örnek olarak, neyin iyi olduğunu öğrenmek ve elbette kötüyü reddetmek için Çin'e bakıyor. Çin'den bazı şeyleri kabul edip bazılarını reddedebilirsiniz. Neden bir başkasının gerçek bir kopyası olmaya çalışıyorsunuz? İyiyi al ve kötüyü at.
Bir tür sağduyu gerçekten.
Sorunuz şuna benzer: "Hangi ülke Orta Doğu'da bitmek bilmeyen savaşlara ve çatışmalara karışarak tanımlanan ABD modelini taklit etmeye çalışıyor?"
Çin'in Ruanda'daki Yatırımları Borçla İlgili Bilinen Soruları Arttırdı
ABD küresel bir güçtür ve küresel sorumlulukları vardır, öyleyse ABD dünya çapında birçok alevlenmelere karışırsa neden kimse şaşırsın ki. Britanya denizleri yönetirken böyle yapardı.
Çin salgını nasıl bu kadar iyi idare edebilirdi? Öyle olsaydı, Çin'in dışına yayılmayacaktı. Bunu yapmak için bolca zamanı ve fırsatı vardı, ama yapmadı. Salgının çok daha sonra başarılı bir şekilde ele alınması, temel olarak, zalim tek partili polis devletinin, dünyanın geri kalanının serbest dolaşan insanlarına kıyasla, insanlarını uzun süredir robotlar gibi davranmasını ve kontrol edilmesi çok kolay hale getirmesi nedeniyle mümkün oldu. Bireysel özgürlükler çoğu insan için daha önemlidir.
Robot
Tabii ki öyleler. Onlar Çin Halk Cumhuriyeti'nin vatandaşları, öyleyse neden bağlılıklarını değiştirsinler? Amerikalı ex-pat'lar hala Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlılıklarını gösteriyorlar.
Bununla birlikte, ikinci nesil Çin diasporasının veya yabancı ülkelerdeki vatandaşlığa kabul edilmiş etnik Çinlilerin çoğunluğunun ÇHC veya ÇKP ile herhangi bir özel ilişkisi yoktur.
Robot
Kandal
Kurbağalar
Muhtemelen ÇKP tarafından işlenen kitlesel açlık ve savaş suçları yüzünden. ABD, geçinilmesi zor bir ulus değil ve Eisenhower, Süveyş yerine bir "Emperyalizme doğru geri adım atmayı" kontrol etti.
Çin dünya liderliği için ABD'nin yerini alırsa, bu bir felaket olur: daha fazla gulag, toplama kampı, etnik baskı ve "istenmeyen" ırk ve halkların zorla kürtajı.
Batı'nın Çin ile sorunu "kısaca" ya da başka bir şey değil. ÇKP'nin kötü şeyler yaptığı gerçektir. Umarım Çin halkı anlar: Amerika'nın tiranlığına karşı direnişi, yalnızca kötü şeyler yaptıkları içindir.
Ortalama bir Amerikalınız Güney Çin Denizi'ni ya da seyrüsefer özgürlüğünü umursamıyor. Onların umursadığı şey, Çin'in sahip olduğu yağmacı bakış, Çin'in yaptıklarının sonuçları. Amerikalıların çoğu (henüz) bunun için savaşmaya hazır değil, ancak Çin'i Boykot etmeye, Ortadan Kaldırmaya ve Yaptırımlara ve ayrıca bağımsızlıklarını haklı olarak hak eden ülkelere silah satmaya hazırlar.
Çin'in Ordusunun Çok Güçlü Olmasının Şok Nedeni
Rusya ve Amerika'dan çok sayıda askeri teknoloji çaldı.
ABD, Çin'in endüstriyel casusluk çabalarını yavaşlatma veya durdurma konusunda giderek daha agresif hale geldi. Bu, HKO memurlarının iddianamelerini, Çin casusluğunun geniş çapta kınanmasını ve bazı Çinli firmalara yönelik hedefli misillemeleri içeriyordu. Ancak Çin ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki kapsamlı ticari temaslar göz önüne alındığında, teknoloji akışını durdurmak neredeyse imkansız.
Çin Halk Cumhuriyeti (ÇHC) 1949'da savaş ve devrimden çıkarken, Çin ekonomisinin ileri askeri teknoloji üretiminde ABD veya SSCB ile rekabet etme kapasitesinden yoksun olduğu ortaya çıktı. Sovyetler Birliği'nden yapılan transferler, 1970'lerde ve 1980'lerde Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'dan yapılan transferlerde olduğu gibi, 1950'lerdeki boşluğun giderilmesine yardımcı oldu. Hala, kültür devrimi Çinlileri daha da geride bırakarak teknoloji ve bilimsel araştırmaları boğdu.
Bu nedenle, Çin uzun zamandır meşru transferleri ve yerel inovasyonu endüstriyel casuslukla destekledi. Kısacası, ÇHC'nin, Rusya'dan silah teknolojisi çalma konusunda köklü bir alışkanlığı var ve Birleşik Devletler. Yıllar geçtikçe, Pekin'in casusları yaklaşımlarında her zamankinden daha yetenekli ve esnek hale geldi. İşte Çinlilerin tamamen veya kısmen çaldığı veya kopyaladığı beş sistem:
1961'de, SSCB ve ÇHC arasındaki gerilimler ateş seviyesine ulaştığında, Sovyetler yeni MiG-21 önleyicisi ile ilgili planları ve materyalleri Çin'e aktardı. Teklif, boşluğun bir kısmını kapatma çabasını temsil ediyordu ve Çin'e Komünist devler arasındaki işbirliğinin mümkün olduğunu gösteriyordu.
Teklif işe yaramadı. Çin-Sovyet gerilimleri, 1960'ların sonlarında neredeyse savaş noktasına kadar artmaya devam etti. Çinliler planlardan ve diğer materyallerden çalıştı ve sonunda MiG-21'in sanal bir kopyası olan J-7'yi üretti. Çinliler sonunda Sovyetler tarafından satılan MiG'lerle doğrudan rekabet halinde J-7'yi (F-7 ihracat varyantı) sattılar.Gerçekten de, 1970'lerin başındaki ABD-ÇHC yakınlaşmasından sonra, Çinliler J-7'leri doğrudan Amerikalılara sattılar ve onlar da onları Sovyetlerle savaşmak için ABD pilotlarını eğitmek için bir saldırgan filosunun parçası olarak kullandılar.
1990'ların başında Sovyetler Birliği'nin çöküşü, Rusya-Çin ilişkilerinde bir çözülmenin habercisiydi. Rusya'nın artık en gelişmiş askeri teknolojisini Çinlilerden saklamak için güçlü nedenleri yoktu. Daha da önemlisi, devasa Sovyet askeri sanayi kompleksinin müşterilere çok ihtiyacı vardı ve Rus ordusu artık yeni teçhizatı karşılayamazdı. Avrupa ve ABD'nin Tiananmen Meydanı katliamının ardından silah ambargosu koymasından sonra, ÇHC'nin kendi adına yeni yüksek teknolojili askeri teçhizat kaynaklarına ihtiyacı vardı.
Buna göre, 1990'larda Moskova ve Pekin arasında birkaç büyük silah anlaşması yapıldı. Katılan en önemlilerden biri Su-27 “Flanker”ın satışı, lisanslanması ve teknoloji transferi çok amaçlı dövüşçü Anlaşma, Çinlilere dünyanın en tehlikeli hava üstünlüğü savaşçılarından birini verdi ve Rus havacılık endüstrisine bir can simidi verdi.
Ama iyi duygular çağı tutamadı. Ayrıntılar belirsiz ve tartışmalı olmaya devam ediyor, ancak Ruslar, Çinlilerin Flankers'a kendi aviyoniklerini kurarak neredeyse anında lisans şartlarını ihlal etmeye başladığını iddia ediyor (J-11, Çin adı altında). Çinliler ayrıca, üzerinde anlaşmaya varılan şartları doğrudan ihlal ederek bir taşıyıcı varyantı geliştirmeye başladılar. Rus teknolojisinin benimsenmesi, Rusya ve Çin arasındaki ilişkiyi zayıflatarak, Rusları taç mücevherlerini Çin ordusuna devretme konusunda çok daha temkinli hale getirdi.
Snowden sızıntıları kapsamlı bir Çin sanayi casusluğu kurmadan önce bile, Amerikalı analistler Çin'in F-35 ile ilgili bilgileri çaldığından şüpheleniyorlardı. Bu hırsızlığın muhtemel gerçekliği, J-31 gizli avcı uçağı hakkında bilgi edinildiğinde netlik kazandı. J-31 görünüyor ikiz motora çok benziyor F-35, F-35B'nin VSTOL yetenekleri olmadan.
J-31 ayrıca muhtemelen F-35'i yıkıcı bir avcı yapma potansiyeline sahip gelişmiş aviyoniklerin çoğundan yoksundur. Bununla birlikte, J-31 nihayetinde taşıyıcılardan çalışabilir ve ihracat pazarında Müşterek Taarruz Uçağı ile potansiyel olarak rekabet edebilir.
2010 yılında Çin, insansız hava aracı (İHA) teknolojisinde ABD'nin çok gerisinde kaldı. O zamandan beri, Çinliler yetişti ve şimdi uluslararası silah pazarında ABD modelleriyle rekabet edebilecek dronlar üretiyorlar. Çinliler nasıl bu kadar hızlı yetişti?
Binaen ABD istihbaratınaÇinli bilgisayar korsanları, ABD hükümeti ve İHA üretimi ile ilişkili özel şirketler (General Atomics) dahil olmak üzere çeşitli kaynaklardan teknolojiyi benimsedi. En yeni Çin İHA'ları görsel olarak ABD uçaklarına çok benziyor ve performansta, Çin'in havacılık endüstrisi için dikkate değer bir geri dönüş süresi.
Gece Görüş Teknolojisi:
Vietnam Savaşı'ndan sonra ABD ordusu, "gecenin sahibi olmak" için büyük yatırımlar yapmaya karar verdi. Bu, bireysel askerlerin, zırhlı araçların ve uçakların karanlıkta görmelerini ve savaşmalarını sağlayan ekipman da dahil olmak üzere gece görüş teknolojisinde büyük ilerlemelere yol açtı. Bu ekipman, ABD'ye 1980'lerden bu yana çeşitli çatışmalarda büyük bir avantaj sağladı.
Çin bu avantajı sona erdirmeye çalışıyor ve casusluk çabalarının bir kısmını bu alanda ABD teknolojisini elde etmeye ve kopyalamaya yöneltti. Bu, bazı siber hırsızlıkları ve aynı zamanda Çinli işadamlarının ABD şirketlerinden yasadışı olarak ihracat kontrollü teknoloji satın aldığı eski tarz operasyonları da içeriyor.
Son Salvo:
ABD, Çin'in endüstriyel casusluk çabalarını yavaşlatma veya durdurma konusunda giderek daha agresif hale geldi. Bu, HKO memurlarının iddianamelerini, Çin casusluğunun geniş çapta kınanmasını ve bazı Çinli firmalara yönelik hedefli misillemeleri içeriyordu. Ancak Çin ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki kapsamlı ticari temaslar göz önüne alındığında, teknoloji akışını durdurmak neredeyse imkansız. Ayrıca Çin, kendi başına büyük, yenilikçi bir teknoloji ekonomisi geliştirmiştir. Gerçekten de, Çin teknolojisi Amerika'yı yakaladığında (ve bazı durumlarda Rusça'yı aştığında) Çinlilerin yabancı casuslukla aynı sorunlarla karşılaştıklarını görebiliriz.
National Interest'e sık sık katkıda bulunan Robert Farley, Savaş Gemisi Kitabı. Kentucky Üniversitesi Patterson Diplomasi ve Uluslararası Ticaret Okulu'nda kıdemli öğretim görevlisi olarak görev yapmaktadır. Çalışmaları askeri doktrin, ulusal güvenlik ve denizcilik işlerini içermektedir. Şu adreste blog yazıyor: Avukatlar, Silahlar ve Para, Bilgi Yayma ve Diplomat.
Çin neden “dünya’s fabrikası” oldu?
Bugün Çin, “dünya’s fabrikası” olarak biliniyor. Çin, küresel imalat üretiminin %28'inden fazlasını oluşturuyor. Bunu açıklamak için bu makalede gösterildiği gibi birçok ekonomik neden vardır. https://blacksmithint.com/how-did-china-become-the-worlds-factory/ Ancak, Çin'in yükselişine birçok başka faktör de öncülük etti, bu olayların pek azı hayati bir rol oynadı. bugünün küresel senaryosu ile sonuçlandı.
- Nixon-Kissinger'ın Çin ziyareti ve Sovyetler Birliği ile Çin arasında bir kama oluşturma politikasını benimsemesi
- Japonya'nın kapitalizme ve benzersiz Japon endüstriyel modeline dayalı olarak 1970'lerin sonlarında ve 1980'lerde 1980'lerde bir ekonomik dev olarak yükselişi.
- Reagan'ın Başkanlığı kazanmasının ardından Amerika'nın küreselleşmesi ve finansallaşması
- 1991'de Sovyetler Birliği'nin çöküşü, soğuk savaşı kazandıktan sonra Çin'e karşı gönül rahatlığına yol açtı.
- Silikon vadisinde teknoloji devrimi, California
- Bush'un 2000'de yanlışlıkla seçilmesi, 11 Eylül ve ardından Amerika'nın Irak-Afganistan savaşına sürüklenmesi
- Son olarak, 2007-08'deki küresel durgunluk
Her şey Nixon ve kurnaz danışmanı Henry Kissinger ile başladı. Soğuk savaşta Rusları yenmek için komünist güçler, SSCB ve Çin arasında bir kama oluşturmayı düşündüler. Bunun nedeni, Amerika'nın Vietnam savaşında (Sovyetlerin ve Çinlilerin Vietnamlı komünistlere gizli yardımları nedeniyle) zaten ciddi aksiliklere maruz kalmasıdır. Ardından Hindistan, 1971 Bangladeş kurtuluş savaşında ABD destekli Pakistan'ı yenmişti ve çok hoşnutsuz Nixon için bu, suratına bir yumruk gibiydi. Ayrıca, sivil protestolar, ABD'nin Vietnam'a müdahalesine karşı savaş karşıtı hareket ve yeni çağ hareketi, kamuoyunun Nixon algısını harap etmişti (Watergate skandalı daha sonra tüm sınırları aşmış olsa da). Dolayısıyla, Çin'le dost olma hamlesi, 1960'lı yıllarda şiddetle Sovyetler Birliği ve Vietnam'a odaklanan ABD dış politikasında bir saptırma yaratmak için başlatıldı. Bu daha sonra işe yarasa da, uzun vadede, gördüğümüz gibi, bu karar bugün patlak veren yepyeni bir çatışmanın tetikleyicisi oldu.
Ancak ABD'nin Sovyetler Birliği'ne karşı Çin'e ihtiyacı olduğu gibi, Çin'in de ABD'ye ihtiyacı vardı. Bunun nedeni Japonya'nın ekonomik bir güç olarak yükselişidir. Japonya, Japon iş ahlakıyla harmanlanmış kapitalist modelle elektronik ve otomotiv gibi endüstrilere hakim olmaya başlamıştı. Çin ve Japonya'nın uzun süredir rakip olmaları ve Çin'in 2. dünya savaşı sırasında Japon güçlerinin yaptığı vahşi katliamları ve soykırımları unutmamış olması nedeniyle Çin'in tarihin tekrar yaşanmasından korkması doğaldı. İkinci Dünya Savaşı sonrası Japonya, İkinci Dünya Savaşı öncesi ile karşılaştırıldığında önemli ölçüde farklıydı, ancak benzersiz Japon kültürüne sahip ekonomik üretim, kendine güven ve kapitalizm modeli, Japonya'nın Asya'da yeniden dirilişinin bir sembolü olarak hareket etti ve böylece bir kez daha Japonya'nın başkenti haline geldi. daha önce olduğu gibi baskın güç. Japonya'nın 2. Dünya Savaşı'ndan sonra fakir, harap bir ülkeden zengin, endüstriyel bir süper güç haline dönüşmesi 30 yıldan az sürdü. Öte yandan, Çin de 2. Dünya Savaşı tarafından harap edilmişti ve buna paralel olarak Japonya'ya kıyasla hala fakir, geri kalmış bir ülke olarak kaldılar. Mao'nun komünizmi benimsemesi nedeniyle Çin, ne sanayileşmiş bir ulus oldu, ne de kendi kendine yeten bir ülke. Tabii ki, nüfus, büyüklük, kaynaklar vs. açısından her iki ulus arasında büyük farklılıklar vardı. Ancak Japonya gibi kaynak kıtlığı olan küçük bir ülkenin kapitalist, imalat modeliyle bu kadar kısa sürede toparlanabilmesi Çin'i zorladı. SSCB'nin komünizminden uzaklaşmak ve devasa nüfusunu korkunç yoksulluktan kurtarmak için kapitalizmi benimsemek. Böylece, nihayet, Deng Xiaoping liderliğindeki Çin, 1979'da açıldı.
Çin'in bir üretim merkezi olarak yükselişini açıklayan bir sonraki faktör, 1980 yılında Ronald Reagan'ın Başkan seçilmesinden sonra başlayan küreselleşme ve finansallaşma dönemidir. ://umich.edu/
thecore/doc/Friedman.pdf, https://medium.com/@jonmertz/on-business-milton-friedman-is-wrong-about-social-responsibility-9fef2c749643 ve diğer muhafazakar cumhuriyetçiler Amerikan ekonomisinde uygulandı. Şirketler Çin, Tayvan ve Kore gibi dünyanın diğer bölgelerinde üretime başladılar ve ABD'deki şirketler Friedman'ın teorisine göre sadece kâr etme işine daha fazla dahil oldular. ABD, yurtdışında üretim yaparak, yerel çalışanları işten çıkararak, yerel şubeleri kapatarak ve sendikaları dağıtarak, üretimin büyük bir bölümünü Çin'e devretti. Çin, uzun çalışma saatleri, mevzuata uyum eksikliği, düşük vergiler ve hızlı üretim ile birlikte ideal bir ucuz işgücü koşulu sağladığından, Amerikan şirketleri (yani hissedarlar ve yatırımcılar anlamına gelir) dolar basmaktan fazlasıyla mutluydu. Japon rekabeti bile Amerikalıları üretim ve işçilik maliyetini düşürmek için Çin'de üretim yapmaya ve böylece Japonlarla rekabet etmeye zorladı. Bu nedenle, birçok Amerikan KOBİ'si kapandı veya sonunda iflas etti. Başarılı bir imalat şirketinin bir finans firmasına geçişinin ünlü örneklerinden biri Jack Welch liderliğindeki GE'den GE Capital'e geçiştir. Şirket sadece üretim payını kaybetmekle kalmadı, aynı zamanda 2008 krizinde iflasın eşiğine geldi. İşte GE’'nin başarısızlığı hakkında kapsamlı bir makale: https://chiefexecutive.net/who-killed-ge-not-jeff-immelt/
Ardından, Sovyetler Birliği'nin çöküşü ve 1991'de soğuk savaşın sona ermesi, ABD'nin üretim için Çin'e bağımlılığının devam etmesi için bir başka faktör olduğunu kanıtladı. Eski SSCB'nin beklenmedik şekilde dağılması nedeniyle ABD, bir anda dünyanın kalan tek süper gücü haline geldi. Bu, ABD'nin dünyanın diğer ülkelerine yönelik bakış açısında rehavete yol açtı. Sovyetler Birliği'nden sonra hiçbir ulus (Japonya bunu sadece ekonomik olarak yaptı, ancak 1990'ların başında stagflasyon yaşadı) ABD'ye meydan okuyamadı (SSCB birçok alanda ABD ile karşı karşıya kaldı ve hatta onu geçti. bu: https://abhiknotes.wordpress.com/2020/07/15/why-did-soviet-union-lose-the-cold-war/) Bu nedenle ABD, Çin'deki üretimi artırmaya ve hatta safça devam etti. Rusya gibi, Çin'in de 1990'larda Rusya'nın yaptığı gibi (destansı bir ölçekte başarısız olan) demokrasiyi kucaklayacağını varsayıyordu. Ayrıca Çin'in ekonomik modeli kapitalizme dayandığından ve Amerikan şirketlerinin Çin'de üretim yapmasına ve yatırım yapmasına izin verdiğinden, sanayi lobisi Asya'da başka bir çatışmanın çıkmasını istemiyordu. Böylece Wall Street liderliğindeki ekonomik çıkarlar, “Made in China” politikasının devam etmesine yol açtı.
Buna eklenecek beşinci faktör, silikon vadisindeki teknoloji devrimidir. 1990'ların on yılı dot com dönemiydi ve internet vadideki en popüler kelimeydi. Her gün yüzlerce startup açıldı ve google, ebay, paypal, amazon gibi günümüzün teknoloji devleri o dönemde kuruldu. Daha sonra, facebook, twitter, snap, whatsapp 2000'li yılların teknoloji devrimine hükmetti. Bu teknoloji patlaması nedeniyle, geleneksel üretime bağımlı ABD ekonomisinin yerini yazılım devrimi aldı. İmalatın modası geçti ve Elon Musk dışında herkes şirket kurmak ve yazılım ve sosyal medya girişimlerini finanse etmekle meşguldü. Dolayısıyla bu, ABD'nin üretimini kısması ve hizmet tabanlı modeli benimsemesi için de zararlı oldu. Apple ve Dell gibi donanım devleri bile Iphone ve PC'lerini Çin'de üretmeye başladı. Peter Thiel tarafından ünlü bir şekilde söylendiği gibi, “Uçan arabalar istedik, bunun yerine 140 karakterimiz oldu” https://som.yale.edu/blog/peter-thiel-at-yale-we-wanted-flying-cars-instead-we-got-140-characters Silikon vadisinin dışında sadece Elon Musk göze çarpıyordu. Tesla ve SpaceX'i başlatarak imalatta ellerini kirletmeye yönelik cesur girişimleriyle 8217'lerin internet meraklısı kalabalığı. Bugün, neyse ki Amerika için Elon Musk, “Make in America” hareketine ilham kaynağı oluyor (ABD'ye bu konuyla alakasız bir göçmen olarak gelmiş olsa da, bir gün daha sonra ele alabiliriz..)
Ardından Bush seçimleri, 11 Eylül ve ABD'nin Irak-Afgan savaşına dahil olması muazzam askeri harcamalara yol açtı ve ABD'yi Çin'e bağımlılığının yarattığı kusurları araştırmaktan uzaklaştırdı. Bush ve ekibi, ABD'nin üstünlüğü konusunda aşırı özgüvenli bir şekilde övündü ve Bush & Ailesinin Irak, Saddam Hüseyin ve petrol konusundaki takıntısı nedeniyle Çin, ABD politikasından yararlandı, ABD ürünlerini kopyaladı ve devam eden IP hırsızlığıyla ticaret anlaşmalarını ihlal etti. Öte yandan Çin, ABD ile rekabet etmek için kendi şirketlerini kurdu (Amazon'a karşı Alibaba gibi).
Son olarak, 2007-08'deki küresel durgunluk ve alt-prime krizi, birçok ABD firmasının (hem finans hem de imalat) nihai olarak çökmesine ve dolayısıyla ithalat için Çin'e bağımlılığın artmasına yol açtı. 2010 yılında Çin'in küresel üretimi ABD'yi aştı. 2008'den beri Çin ejderhası kendini bir deve dönüştürdü ve 2008'den önceki pasif Çin politikasının aksine, Çin bugün politikalarını dünya çapında zorlamak konusunda çok agresif. Kuşak ve Yol İnisiyatifi (BRI) ile dünyanın en büyük demiryolu, köprü, liman, otoyol, boru hattı inşaat projeleriyle ABD ve batı dünyasına (+Japonya) meydan okumuştur. dünyanın farklı bölgeleri. ABD dışında dünyanın en büyük ABD Doları rezervlerine sahip olan Çin'in, yoksul ülkelere borç para verme ve ardından kredi geri ödeme temerrüdü bahanesiyle stratejik kaynaklarını zorla elde etme stratejisi, geniş çapta ün kazandı (Sri Lanka, Hambantota limanını devretmek zorunda kaldı https:/ /www.csis.org/analysis/game-loans-how-china-bought-hambantota
1979'da Çin'in dünyaya açılmasıyla başlayıp, ABD ile Çin arasındaki ticaret savaşının kızıştığı 2019 yılına kadar ve yıl sonunda Çin'den gelen koronavirüsün haber yaptığı Çin'in yükselmesi 40 yıl sürdü. mevcut ekonomik süper güç statüsüne Ejderha yükseldi ve hırsları dünyayı yutmak için ateşin kovulması gibidir. O ateş korona virüsü şeklinde dünyayı yaktı (hala yanıyor..) Ayrıca, Çin hırslarıyla ilgilenmek için ekonomik nedenlerin yanı sıra başka birçok neden var.
- Çin, Hindistan, Tayvan, Vietnam, Hong Kong vb. komşularının çoğuyla sınır çatışmaları yaşıyor.
- Terörist bir devlet olan Kuzey Kore'yi sürekli olarak destekledi ve nükleer programına yardım etti.
- “İnci İpleri” teorisi ile Hindistan'ı bloke etmeyi ve böylece Hint okyanusunu kontrol etmeyi planlıyor. Bu, yalnızca Hindistan için değil, ABD, Japonya ve Avustralya da dahil olmak üzere diğer QUAD ülkeleri için de yüksek güvenlik endişesidir.
- Çin, Sincan eyaleti Uygur Müslümanlarına karşı insan hakları ihlalleri işledi
- Çin, kendi vatandaşlarını gözetlemek için yüz tanıma ve yapay zeka teknolojisini kullanıyor ve ülkeyi bir "demir duvara" dönüştürdü.
- Çin, dünyanın diğer bölgelerine ürün (ve virüs de..) üretiyor ve ihraç ediyor, ancak diğer ülkelerin ithalatının kendi ürünleriyle rekabet etmesine izin vermiyor. Google'ın Çin'de yasaklandığını ve yerini Baidu'nun aldığını görebiliriz. Benzer şekilde Wechat, Tiktok, Alibaba, Huawei, komünist hükümetin yardımıyla ABD'li ve diğer müşterilerinin yerini aldı.
- Son zamanlarda, koronavirüs ile ilgili bilgilerin bastırılması ve virüsün varlığının gecikmiş kabulü ve Çin'in DSÖ üzerindeki etkisinin azalması, dünyayı Çin'in tehdidi konusunda alarma geçirdi.
Böylece dünyanın Çin'e yönelik yeni bir politika benimsemesi ve reelpolitik oyununda aktif olarak karşı karşıya gelmesi zorunlu hale geldi.
Çin nasıl bu kadar hızlı gelişti?
Pekin Üniversitesi Ulusal Kalkınma Okulu ve Çin Ekonomik Araştırma Merkezi'nde profesör olan Via Yao Yang, Project Syndicate'de:
PEKİN – Bu yılki İktisadi Bilimler Nobel Anma Ödülü, gelişimsel çalışmalarda randomize kontrollü denemeler (RCT'ler) kullanan çalışmaları nedeniyle Abhijit Banerjee, Esther Duflo ve Michael Kremer'e veriliyor. Bu yılki seçim, dünyanın dört bir yanından çok çeşitli tepkilere yol açtı, özellikle de RCT'ler akademik ekonomistler arasında bir tartışma kaynağı olduğu için. Çin'deki pek çok kişiye göre, Nobel Komitesi bir kez daha Çin'in RCT'lerle hiçbir ilgisi olmayan kalkınma deneyimini kaçırmış görünüyor.
Elbette bu eleştirilerin bir kısmı ekşi üzümlere denk geliyor. Nobel Ödülü, başlangıcından bu yana edebiyat, tıp ve barış için sadece üç Çin vatandaşına verildi. Bununla birlikte, Çin'in ekonomik tarihi, bugünün RCT odaklı kalkınma araştırmaları yaklaşımının kaçırdığı önemli dersler sunmaktadır. Bu alandaki araştırmacılar, 1950'lerin klasik kalkınma ekonomistleri tarafından verilen bilgeliği unutmuş görünüyorlar: ekonomik kalkınma, sürdürülebilir büyümeyi sağlamak için zor ama gerekli adımları atmakla ilgilidir.
Örneğin, yurt içi tasarrufları artırmak çok zor ama zorunludur. Pei-Kang Chang, Roy F. Harrod, Evsey Domar ve Robert Solow gibi klasik kalkınma ekonomistleri, yoksul bir ülkede ekonomik büyümeyi hızlandırmak için tasarrufların şart olduğunu gördüler. Temel kavrayışları çoğunlukla sezgiseldi: geçimlik çiftçiler bile, birinin gelecekteki yaşamını iyileştirmenin, mevcut arsasını iyileştirmek için başka bir arazi parçası veya daha iyi ekipman satın almak için şu anda biraz para biriktirmeyi gerektirdiğini biliyor.
Ancak 1970'lerde, petrol zengini ülkelerden ve Japonya'dan sağlanan tasarruflar, küresel finans piyasalarını sular altında bıraktı ve yeni bir fikrin doğmasına yol açtı. Bundan böyle, gelişmekte olan ülkelerin yerli sermaye biriktirmek için basitçe uluslararası borçlanmaya güvenebilecekleri varsayıldı. Özellikle Latin Amerika'daki en ağır borçluların maruz kaldığı ciddi kayıplara rağmen, bu fikir oyalandı.
Yine de Çin, 1950'lerin başlarından başlayarak yurtiçi tasarruflar yoluyla sermaye biriktirme çabası başlattı. Dünyanın en yoksul ülkelerinden biri olmasına rağmen, Çin'in ulusal tasarruf oranı 1978'den önce hiçbir zaman GSYİH'nın %20'sinin altına düşmedi. Bundan sonra, ulusal tasarruf oranı 2008'e kadar olan yılların çoğunda arttı ve GSYİH'nın %52'sine ulaştı. o yılda.
Bir ülkenin yurtiçi tasarruflarından tam anlamıyla yararlanabilmesi için kendi üretim kapasitesini geliştirmesi gerekir. Singapur'un kurucu lideri Lee Kuan Yew'in ünlü bir şekilde gözlemlediği gibi: "Hiçbir ülke endüstriyel bir güç olmadan büyük bir ekonomi haline gelemez." Ancak üretim kapasitesi oluşturmak zordur: Bir ülkenin yorulmak bilmeyen girişimciliği teşvik ederken genellikle “kirli işlerle” başlamasını gerektirir.
Çin ikisini de yaptı. Emek yoğun ihracatla başladı ve yavaş yavaş dünyadaki en eksiksiz üretim ağını geliştirdi ve şu anda dünya çapında en fazla girişimciye sahip ülkeler arasında yer alıyor. Ancak 1990'lardan bu yana çok az kalkınma iktisatçısı ülkelerin nasıl sanayileşebileceğini ve kendi girişimcilerini nasıl üretebileceklerini araştırdı.
Benzer şekilde, günümüzün kalkınma ekonomisi, toplum çapında koordinasyonun zaman içinde ölçek üretim ekonomilerini nasıl yakalayabileceğini büyük ölçüde gözden kaçırmıştır. Paul Rosenstein-Rodan, Albert O. Hirschman ve Alexander Gerschenkron gibi klasik iktisatçılar mekanizmayı açıklamak için sistematik ve ikna edici teorilere sahipken, hakim neoklasik Arrow-Debreu modeli artan getirileri açıklayamaz.
Pratik olarak konuşursak, ekonomik koordinasyon hükümet eylemini gerektirme eğilimindedir. Dört Doğu Asya Kaplanı (Hong Kong, Singapur, Güney Kore ve Tayvan) 1980'lerin sonlarında dünya çapında ilgi gördüğünde, hızlı büyümeleri hükümetin ekonomik kalkınmadaki uygun rolü hakkında canlı bir tartışmayı davet etti ve bir "gelişimsel durum." Ancak 1997 Asya mali krizi, Asya modeli hakkında ciddi şüpheler uyandırdı ve kalkınma ekonomisi o zamandan beri neoklasik paradigmaya geri döndü.
Çin örneğinde, hükümet bariz bir rol oynamıştır, ancak ülkenin tüm başarısında buna itibar edilmemelidir. Hükümet müdahalesi, diğer Doğu Asya ekonomilerininkileri yansıttığında en etkili olduğunu kanıtladı: üretim kapasitesinin birikmesine yardımcı olmak ve gerektiğinde koordinasyonu sağlamak. Çin'in ekonomik başarısının genellikle tamamen yeni bir kalkınma yaklaşımının habercisi olarak görülmesi talihsiz bir durumdur: “devlet kapitalizmi”.
Her durumda, RCT'lerin ve çağdaş kalkınma ekonomisinin kaçırdığı çok şey var. Deneyler, politika yapıcıların mevcut refah programlarını iyileştirmesine veya yenilerinin temelini atmasına yardımcı olabilir, ancak yoksul bir ülkeye sürdürülebilir büyümeyi nasıl başaracağını söyleyemez. Eski bir Çin atasözünün dediği gibi, "İnsanlara balık ağları vermek, onlara balık vermekten daha iyidir."
Çin'in ekonomik başarısının bir sırrı yok. Uzun vadede ilerleme için gerekli olan zor adımları atarak klasik iktisatçıların tavsiyelerini takip etti. Tüm gelişmekte olan ekonomiler için aynı olan adımları belirlemek için bir deneye ihtiyaç yoktur ve bunlar onlarca yıldır bilinmektedir.
David Llewellyn-Smith, MB Fund ve MB Super'de Baş Stratejisttir. David, MacroBusiness'ın kurucu yayıncısı ve editörüdür ve Asya Pasifik'in önde gelen jeopolitik ve ekonomi portalı The Diplomat'ın kurucu yayıncısı ve küresel ekonomi editörüdür.
Aynı zamanda The Sydney Morning Herald, The Age, the ABC ve Business Spectator'da eski bir altın tüccarı ve ekonomi yorumcusu. O ortak yazarıdır 2008'in Büyük Çöküşü Ross Garnaut ile ve ikinci editörü oldu Garnaut İklim Değişikliği İncelemesi.
Çin ve Rusya nasıl bu kadar büyüdü?
Çin ve Rusya gibi yerler nasıl bu kadar çok toprağa sahip oldular? Bir Amerikalı olarak ülkemin büyüklüğünün ardındaki hikayeyi biliyorum: sömürgecilik, hastalık ve açık kader. Peki ya eski dünyadaki bu büyük ülkeler? Bana öyle geliyor ki çoğu büyük imparatorluğun dağılma eğilimi var, peki bu istisnaların nesi var?
Buna benzer bir soru sordum (Çin değil sadece Rusya hakkında) ve aldığım cevap şu:
Bu, bu subredditte popüler bir sorudur, bu yüzden arama yapmaktan çekinmeyin. Cevap, Rusya'nın diğer Büyük Güç devletleri tarafından üzerinde hak iddia edilmeyen kuzey Avrupa ve Sibirya'daki nispeten seyrek nüfuslu bölgelere hızla yayılmasıdır. Genişleme, Batı Avrupa'nın Amerika'daki sömürgeci yayılmasına oldukça benziyordu, ancak Rusların bunu yapmak için okyanusu aşmaları gerekmiyordu. Birincil motivasyon, post ticaretinin ekonomik/ticari faydaları ve (daha sonra) Doğu Asya'ya giden kara yollarıydı. Ruslar yerel halklardan bir miktar direnişle karşılaştılar, ancak Ruslar diğer şeylerin yanı sıra daha iyi barut silahlarıyla donatıldı. Altın Orda'nın (kendisi Moğol İmparatorluğu'nun bir kalıntısı) 15. yüzyılda çöküşünden sonra, Kuzey Asya'da Ruslarla boy ölçüşebilecek veya bu topraklarda hak iddia etmek isteyen hiçbir güç yoktu, bu yüzden Ruslar çok fazla zorluk çekmeden genişlediler.
Çin'e o kadar aşina değilim ama Rusya'yı açıklayabilirim. Birincisi, Sibirya seyrek nüfuslu. İkincisi, Rusya tarihi boyunca rutin olarak çöküşün eşiğinde. Sibirya, bu istikrarsızlıkta ve ayrıca Rusya'nın asla fethedilmemesinin sebebinde kilit bir faktördür.
Rusya var olmadan önce, Moskova'nın büyük prensliği, moğol imparatorluğunun bir dalı olan altın orduya haraç ödemek zorunda kaldı. Doğuda nüfus seyrekken, orada yaşayanlar askeri açıdan çok güçlüydü ve sık sık komşularına baskınlar düzenliyordu. Bu insanları Siyular veya Apaçiler gibi düşünün, çok daha güçlü olanlar hariç. Savaş kaçınılmaz olarak patlak verdi ve Rusya sonunda çeşitli kabileleri yendi.
Rusya'nın bu savaşların ardından nasıl davrandığı, Rus otoritesini güçlendirdi. Bozkır halkı, savaş ve hastalık tarafından neredeyse yok edilmişti, ancak bu, Rusya'ya boyun eğmeyi sağlamak için yeterliydi. İlk olarak, yerel halk mümkün olduğunca Hıristiyanlaştırılarak Ruslaştırıldı ve tek yönetim dili olarak Rusça kuruldu. Sibirya'da, yerel bölgeleri kontrol altında tutmaya yardımcı olan ve Avrupa savaşları için stratejik bir derinlik görevi gören ikili bir amaç için bir dizi küçük müstahkem şehir inşa edildi. Ancak, bu şehirler kendi kendine yeterli değildi ve yaşanabilir olmak için sübvansiyonlara ihtiyaç duyuyordu. Bu destekler günümüzde de devam etmektedir.
Sibirya'da stratejik derinliğin önemi fazla vurgulanamaz. Rus çekirdeği doğu Avrupa ovasında yer alır ve birçok güçlü ulusun istilasına açıktı. İsveç, Prusya, Polonya, Litvanya, Macaristan ve Kırım, Rusya'nın fethine hiçbir doğal engeli olmayan büyük güçlerdi. Rusya'nın en büyük gücü nüfusu ve büyüklüğüydü. Sibirya şehirleri bunun için çok önemliydi. Ancak bu şehirler kaynaklar üzerinde büyük bir yüktü ve ekonomik sorunlara neden olabilir.
Büyük azınlık nüfuslarıyla birleşen bu ekonomik sorunlar, kriz zamanında felakete yol açabilir. Ruslaştırma buna yardımcı oldu ve emperyal Rus otokratik hükümet tarzı milliyetçi eğilimlerin bastırılmasına yardımcı oldu. Ancak bu uzun sürmedi ve ekonomik sorunlar, milliyetçi hareketler ve savaşın bir araya gelmesi Rus devrimine yol açtı.
Bu devrim sırasında Rusya'nın bozkırda önemli miktarda toprak kaybettiğini belirtmek gerekir. Rus hükümeti zayıf olduğunda, çevresinde toprak kaybetme eğiliminde ve güçlü olduğunda onu yeniden bünyesine katıyor. Bu, Rus devrimi ve Sovyetler Birliği'nin çöküşü sonrasında görülebilir. Kazakistan ve Türkmenistan gibi yerler bir süre için tamamen bağımsızdı, ancak Rus liderliği güçlendikten sonra hızla Rusya'nın etki alanına geri döndü. Rusya'nın genişlemesi hiçbir zaman ABD kadar kapsamlı olmadı, bu nedenle bozkırda tutunması çok daha zor.
Yani Kazakistan'ın bağımsızlığı Wyoming, Montana ve Wisconsin'in (ve boş mahallenin geri kalanının) ayrılması gibi olurdu, değil mi?
Çin'in büyük bir ülkeye dönüşmesi, esas olarak tarihinden kaynaklanmaktadır - feodalizmi (çeşitli ölçülerde) uygulayan ve daha sonra ayrı krallıklara inen tek bir krallık döngüsü ve daha sonra en güçlü krallık, tüm ayrı krallıkları birleştirmeye çalışacaktır. parçalar tekrar birleştirilir, her seferinde boyut olarak artar.
Zhou Hanedanlığı'nın 周朝 kuruluşunda, kral Ji Fa 姬发, Shang hanedanını 商朝 devirmede kendisine yardım eden insanları fi kendi tımarları olarak kullanmaları için unvanlar ve topraklarla ödüllendirdi. Bu toprakların her biri kendi lordları tarafından geliştirildi ve zamanla ayakta kalabilecek kadar güçlendi.
Zhou krallığının yönetimi nesilden nesile aktarıldıkça, bireysel lordlar üzerindeki kontrol zayıfladı. Bu kısmen Zhou krallarının bazı beceriksizliklerinden kaynaklanıyordu, ancak aynı zamanda bu toprakların kapladığı geniş alan, merkezi hükümetin yapılanları tutarlı bir şekilde izleyememesi anlamına geliyordu. Batı Zhou krallarının sonuncusu, Kral You周幽王, tebaalarını aptal durumuna düşürerek daha da yabancılaştırmıştı, böylece saldırıya uğradığında yardımına gelmemeyi seçtiler. Böylece, Zhou hükümeti, feodal beyler üzerindeki kontrolünü tamamen kaybeder.
Doğu Zhou 东周 yakında yeni bir Zhou kralı ile kurulmuş olsa da, gerçek güç şimdi lordların elindeydi. Bu, feodal beylerin topraklar üzerinde kontrol için birbirleriyle savaştıkları, daha büyük devletlerin küçük devletleri aldığı ilkbahar sonbahar döneminin başlangıcını heceledi. Tüm dönem ve ardından gelen savaşan devletler dönemi 战国时期, devletlerin her biri daha fazla kaynak ve insan gücü toplayarak rekabeti aşmaya çalıştıkları için, iç çekişmelerle ve aynı zamanda dışa doğru genişlemeyle doluydu.
Qin 秦 nihayet diğer tüm devletleri fethetmeyi ve toprakları tek bir imparatorluk altında yeniden birleştirmeyi başardığında, Çinlilerin sahip olduğu toplam toprak kütlesi, özellikle savaş dönemlerinde daha küçük devletler tarafından yapılan genişleme nedeniyle çok daha fazla büyümüştü. Bu model, Çin'in tarihi boyunca, özellikle hanedanlıkta bir değişiklik olduğunda (örneğin, üç krallık döneminden sonra Jin, Güney ve Kuzey hanedanlarından sonra Sui-Tang) birçok kez tekrarlanacaktı.
Çin'in genişlemesinin bir başka nedeni de özellikle göçebe kabilelerden gelen istilalar olacaktır. Anahtar bir örnek, Han hanedanlığı dönemindeki Xiongnu 匈奴 olacaktır. Kabileler tarafından Han topraklarına yapılan çoklu saldırılar nedeniyle, Liu Che 刘彻 istilalarını sonsuza kadar durdurmanın tek yolunun onlara kendi topraklarının kalbinde saldırmak olduğuna karar verdi. Böylece Han toprakları, Xiongnu'nun sahip olduğu toprakları fethetmeye çalıştıkları için bu süre zarfında çöle doğru daha da yayıldı. Ancak, bu yöntemle kazanılan toprakların, hükümette en ufak bir siyasi istikrarsızlık olduğunda bile tekrar kaybedilme olasılığı daha yüksekti.
Bir hanedan yapmak: Çin'in bir imalat devi olma yükselişini incelemek
Penelope B. Prime tarafından
29 Kasım 2016 09:32 (EST) yayınlandı
Bir adam, 24 Kasım 2016 Perşembe, Çin'in Pekin kentindeki bir bankanın önünde ABD para biriminin gösterildiği bir reklam panosunun önünden geçiyor. (AP)
Hisseler
Bu makale ilk olarak The Conversation'da yayınlanmıştır.
Bu makale ilk olarak The Conversation'da yayınlanmıştır. Orijinal makaleyi okuyun.
Çin malları bugünlerde her yerde görünüyor.
Şunu bir düşünün: Bu yaz Rio'daki Olimpiyatlarda Çinli şirketler maskot bebeklerini, spor ekipmanlarının çoğunu, güvenlik gözetim sistemini ve gönüllüler, teknik personel ve hatta meşale taşıyıcıları için üniforma sağladı.
Kişisel bir bilgisayarınız veya klimanız var mı? Veya Wal-Mart'tan bir çift ayakkabı veya tabak takımı? Hepsi neredeyse kesinlikle "Made in China" etiketi taşıyor.
Başka bir deyişle, Çin, dünya ürünlerinin artan bir payını üreten bir “ihracat makinesi” haline geldi. 2001 yılında Dünya Ticaret Örgütü'ne katıldıktan sonra artan 1990'lardaki ihracat başarısı, Çinli politika yapıcılar da dahil olmak üzere herkesi şaşırttı. Sonuç, uzun yıllar boyunca yüzde 9'un üzerinde hızlı bir büyüme oldu. 2014 yılında Çin, satın alma gücü paritesi açısından dünyanın en büyük ekonomisi olarak ABD'yi geride bıraktı.
1970'lerde kişi başına düşen milli geliri sadece 155 dolar olan bir ülke nasıl sadece 40 yıl içinde ekonomik olarak en güçlü ülkelerden biri haline geldi? Cevap, yalnızca Çin'in başarı öyküsüne ışık tutmakla kalmıyor, aynı zamanda içe dönmeyi düşünen hükümetler için, yaklaşan Trump yönetimi gibi bazı önemli dersler de sunuyor.
Çin'i ilk kez 1976 baharında - Çin'in küresel pazarlara yeniden girmesinden hemen önce ziyaret ettim. Sonraki on yıllar boyunca araştırma, öğretim ve öğrencileri Çin'e götürmek, meydana gelen dinamik gelişimi gözlemlemem için bana bir pencere verdi. Ve şimdi, Georgia Eyalet Üniversitesi'nde klinik bir profesör ve kar amacı gütmeyen Çin Araştırma Merkezi'nin direktörü olarak, ABD-Çin ilişkilerini güçlendirmek için politika ve iş dünyasına bilgi veren araştırma ve sosyal yardımla ilgileniyorum.
Rio Olimpiyat Oyunlarının çoğu, üniformalar da dahil olmak üzere Çin'de yapıldı.
Reuters/David Gray
izolasyon maliyetleri
Tarihsel olarak Çin, dünya ticaretiyle güçlü bağlantılar kurmuştur.
Han Hanedanlığı'ndan (206 B.C. - A.D. 220) Ming'e (MS 1371-1433) kadar mallar, kültürler ve din Orta Asya, Orta Doğu ve Çin arasında İpek Yolu'nun çeşitli kara yolları üzerinden aktı. Deniz araştırmaları, ünlü Kaptan Zheng He'nin Afrika, Arabistan, Hindistan ve Güneydoğu Asya ile ticari ilişkiler kurmak için yedi sefer yaptığı Ming Hanedanlığı döneminde başladı. 1900'lerin başında, Şanghay, bir ticaret ve finans merkezi rolü nedeniyle “Doğu'nun Paris'i” olarak adlandırıldı.
Ancak Mao Zedong'un 1949'da komünistleri zafere götürmesinden sonra Çin, komünistlerin kapitalist ve emperyalist olarak gördüğü küresel pazarlardan çekilerek planlı bir ekonomik sistem kurdu. Yabancı varlıklar millileştirildi ve şirketler ülkeyi terk etti. 1950'lerde komünist Sovyetler Birliği ve Doğu Avrupa ile ticaret arttı, ancak bu, 1960'ların başında Çin-Sovyet bölünmesiyle keskin bir şekilde kısıtlandı. ABD'nin 1950 ile 1970'lerin başları arasında Çin ile resmi ticari bağlantıları bile yoktu.
Mao'nun bakış açısına göre Çin'in amacı, tüm ihtiyaçlarını kendi kendine üreterek güçlü bir ekonomi inşa etmekti. Kendi kendine yeterliliğin her ilde de yaygınlaşması gerektiğine inanıyordu. Coğrafyanın buna uygun olmamasına bakılmaksızın “her yere tahıl ekme” politikası, bu stratejiyi ne kadar uyguladığının bir örneğidir. Bunun bir sonucu, tahminen 30 milyon veya daha fazlasının kıtlıktan öldüğü, felakete yol açan Büyük İleri Atılımdı.
Bu felaket, kısmen kırsal kesimde sanayide kendine güveni zorlamanın yanı sıra imkansız tahıl üretim hedefleri belirlemenin sonucuydu. Kaynakların göreli verimliliğine dayalı üretimin uzmanlaşması fikri kapitalist ve komünist gelişme için tehlikeli olarak görülüyordu. Uzmanlaşmadan yararlanmak için Çin'in diğer ülkelere bağımlı olması ve rekabetle uğraşması gerekecek. Uzmanlaşmayı ve ticareti reddetmenin bir sonucu olarak, Çin ekonomisi, geri teknolojiye dayalı kötü yaşam koşulları ve Çin ile dünya arasında bırakın ülke içinde çok az alışveriş ile yavaş yavaş büyüdü.
Çin, 1950'lerin başından beri yabancı yatırımlara kapalı olduğu ve esas olarak temel ithalatları ödemek için ihraç ettiği için, Çin'in 1978'deki ihracatının değeri 7 milyar doların altındaydı - bugünkü değerlerinin sadece yüzde 0,3'ü. Bu izolasyon, Çin'in düşük yaşam standardına katkıda bulundu. Gine-Bissau ve Nepal'in hemen üzerinde, 155 dolar olan kişi başına düşen GSYİH, rapor edilen verilerle 133 ülke arasında 131. sırada yer aldı.
1976'da ziyaret ettiğimde, bellerine birkaç kez sarılmış kemerleri olan erkekler gördüm - çok ince oldukları için ve belki de planlı ekonomi çok sayıda kemer üretmediği için.
Yenilenen küresel bağlantılar
Mao 1976'da öldüğünde, aralarında Deng Xiaoping'in de bulunduğu bir grup lider, piyasa reformlarının daha verimli üretim ve daha iyi teknoloji yoluyla ekonomiyi canlandıracağına inanıyordu. Çin'in sözde "açılımı", Aralık 1978'de Çin Komünist Partisi Merkez Komitesinin Üçüncü Plenumu ile resmen başladı.
Reform stratejisinin bir parçası olarak, Çin'in liderleri, yabancı şirketlerin ihracata yönelik üretime yatırım yapmalarını teşvik eden güney Çin'de Hong Kong yakınlarında dört özel ekonomik bölge kurdu. En iyi bilinen bölge, Guangdong Eyaletinde bulunan Shenzhen'dir.
O zamanlar ABD, Japon ve Avrupalı şirketler, Hong Kong, Güney Kore ve Tayvan gibi Doğu Asya ülkelerinde ücretler yükseldikten sonra mallarını ucuza üretmek için yeni yerler arıyorlardı. Ve diğer birkaç ülke yabancı yatırımı memnuniyetle karşıladı. Örneğin Hindistan, bir on yıl daha doğrudan yabancı yatırımlara kapalı kaldı.
Başka bir deyişle, Çin'in politikaları tesadüfi bir zamanda değişti.
Şirketler hızla Çin'e, özellikle de Hong Kong sınırının ötesine geçerek, dünyanın tedarik zincirinin merkezi haline gelen derin üretim kapasitesini doğurdu. 2006 yılına gelindiğinde, yabancı şirketler Çin'in ihracatının yaklaşık yüzde 60'ını oluşturuyordu ve bugün bile bunların yüzde 43'üne yakınını üretiyor.
Bil bakalım ne oldu? Hepsi Çin'de yapıldı.
Reuters/Kevin Lamarque
Uzmanlaşmanın gücü
Çin'in ihracat hikayesi, kalkınma için küreselleşmenin gücü konusunda bir derstir. Spesifik olarak, Çin'in politikaları karşılaştırmalı üstünlüğünden yararlandı.
Değer düşüklüğüne uğramış bir döviz kuru ve nispeten düşük ücretlerle çalışmaya istekli büyük bir nüfus dahil olmak üzere ihracata yönelik teşviklerle doğrudan yabancı yatırımı cezbetti. Bu yatırımın getirileri altyapı, eğitim, Ar-Ge ve kurum inşası için kullanıldı. Yerli yeteneklere odaklanma, bir ülkenin üretimini değer zincirinin alt ucunun ötesine taşıyamadığı bir “orta gelir tuzağı”ndan kaçınarak büyümeyi ve yükselen yaşam standartlarını destekledi.
Zamanla, Çin yerel işletmeleri, yönetim becerileri ve pazar bilgisi geliştirdikçe giderek daha rekabetçi hale geldi. Alibaba gibi uluslararası e-ticaret platformlarına erişim sayesinde son yıllarda küçük yerli firmalar bile ihracatlarını artırdı.
Çin'in küresel mal ticaretini ve sermaye piyasalarını kucaklaması, onu mevcut ABD doları cinsinden kişi başına yaklaşık 8.000 $ GSYİH'ya ve dünyanın en büyük mamul mal üreticisine sahip orta gelirli bir ülkeye dönüştürdü.
Çinli ailelerin artık dünyayı gezmek için yeterli geliri var. Çinli turistlerin yakında seyahate en çok harcama yapanlar olması bekleniyor. Bu arada, emek yoğun, düşük ücretli üretim Bangladeş, Vietnam, Kamboçya ve başka yerlerde yeni fırsatlara doğru ilerliyor ve Çin'in ihracatının bileşimi tekstil, mobilya ve oyuncaklardan sofistike pompalara, elektronik cihazlara ve motorlara doğru değişiyor. Çin, değer zincirini başarıyla yukarı taşıyor.
ABD için bir sonraki aşama ve dersler
Bununla birlikte, ileriye dönük olarak ihracatın Çin'in kalkınma sürecine hakim olması muhtemel değildir. Onun dış yatırımları olacak. Çinli şirketler dünya çapında yatırım yapıyor. Çin dışındaki yatırımlarının değeri, on yıl önce 57 milyar dolardan 2015 yılında 1 trilyon dolara ulaştı. Bazı analistler 2020 yılına kadar iki katına çıkmasını bekliyor.
Çinli şirketlerin yurtdışına yatırım yapmasının etkisi, muhtemelen ihracatlarından daha büyük veya daha büyük olacak gibi görünüyor. Çin'in dışarıya yatırımı, hem Çin'deki endüstri koşulları, hem de liderlerinin dışarıya yatırım üzerindeki kısıtlamaları gevşetmesi ve işletme yöneticilerinin artan yetenekleri nedeniyle çok hızlı büyüyor.
Sadece ABD'de, Çinli şirketler zaten tahmini 64 milyar dolar yatırım yaptı ve 100.000 kişiyi istihdam etti. Bu nedenle, "Çin malı" malları almaya devam ederken, aynı şirketlerle ve onlar için giderek daha fazla çalışacağız.
Yani şanslıysak. Bir sonraki yönetim kampanya vaatlerini yerine getirirse, o zaman ABD, Çin'den ve başka yerlerden, yeni işlerle canlanan şehirler ve vergi ödeyen işletmeler gibi yabancı yatırımın birçok faydasını kaçırabilir.
Son yıllarda ABD, Çin'in kurumsal yatırım ve hükümet politikası yoluyla küresel piyasa sistemine katılmasına yardımcı oldu. Her iki ülke de büyük fayda sağladı.
Buradaki ironi, Çin'in izolasyon dersini almış olması ve şimdi NAFTA ve Trans-Pasifik Ortaklığı gibi ABD'nin masada bırakabileceği anlaşmaların yerini alacak ticaret anlaşmalarını teşvik etmesidir. Ve ABD Çin ile bir ticaret savaşı başlatırsa, tüm bahisler kapanır. Sadece yeni işler gerçekleşmeyecek, aynı zamanda keyif aldığımız düşük maliyetli mallar çok daha pahalı olacak ve Çin'e artan ihracatımız şüphesiz Çin misillemesinden zarar görecek.
Penelope B. Prime, Uluslararası İşletme Klinik Profesörü ve Çin Araştırma Merkezi Direktörü, Georgia State Üniversitesi
İçindekiler
Cumhuriyetin kuruluşu
19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Qing hanedanına sivil huzursuzluk ve yabancı istilalar meydan okudu. İç isyanlar ve onların bastırılması milyonlarca ölüme neden oldu, yabancı Batı Avrupalı güçlerle çatışmalar aşağılayıcı eşitsiz anlaşmalar getirdi, mali sisteme yük olan tazminatlar getirdi ve ülkenin toprak bütünlüğünü tehlikeye attı. Han Çinlileri arasındaki popüler duygu, siyasi gücün azınlık Mançulardan Han Çinlilerinin çoğunluğuna geri dönmesi gerektiği yönünde büyüdü. Boxer İsyanı ve emperyalist güçlerin onu bastırmak için işgalini takiben, Qing İmparatorluk Mahkemesi, 1905'te İmparatorluk sınav sistemini kaldırmak, 1906'da bir anayasa taslağı hazırlamak, 1909'da eyalet yasama organlarının kurulması gibi temel kurumsal ve siyasi reformları başlattı. ve 1910'da ulusal bir parlamento seçme hazırlıkları. Bununla birlikte, Qing Mahkemesi'ndeki Mançu muhafazakarları bu reformların çok ileri gittiğini düşündüler ve güvensiz eleştirmenler yeterince ileri gitmediklerini hissettiler. Reformcular ya hapsedildi ya da düpedüz idam edildi. İmparatorluk Mahkemesinin bu tür bir siyasi liberalleşme ve modernleşmeyi yasalaştırmadaki başarısızlıkları, reformistlerin devrim yoluna girmesine neden oldu.
Birçok devrimci grup vardı, ancak en örgütlü olanı, yurtdışındaki, özellikle Japonya'da, yurtdışındaki Çinli ve Çinli öğrenciler arasında giderek daha popüler hale gelen cumhuriyetçi ve Qing karşıtı bir eylemci olan Sun Yat-sen (Çince: 孫逸仙 孫逸仙 ) tarafından kuruldu. 1905'te Sun, Japonya'daki Çin devrimci hareketinin popüler lideri Huang Xing ile vekili olarak Tokyo'da Tongmenghui'yi kurdu.
Denizaşırı Çin fonları tarafından cömertçe desteklenen bu hareket, bölgesel askeri yetkililer ve Yüz Gün Reformu'ndan sonra Çin'den kaçan bazı reformcular tarafından da siyasi destek aldı. Sun'ın siyaset felsefesi 1897'de kavramsallaştırıldı, ilk olarak 1905'te Tokyo'da dile getirildi ve 1920'lerin başlarında değiştirildi. Halkın Üç İlkesi'ne odaklandı: "milliyetçilik, demokrasi ve halkın geçimi".
Milliyetçilik ilkesi, Mançuları devirmek ve Çin üzerindeki yabancı hegemonyasını sona erdirmek için çağrıda bulundu. İkinci ilke olan demokrasi, Sun'ın halk tarafından seçilmiş cumhuriyetçi bir hükümet biçimi ve toprak reformu gibi değişiklikler hedefini tanımlamak için kullanıldı.
Çin'in Cumhuriyet Dönemi, 10 Ekim 1911'de Hubei Eyaletinin başkenti Wuchang'da, Qing karşıtı komplo ortaya çıkarılan hoşnutsuz modernize ordu birimleri arasında devrimin patlak vermesiyle başladı. Bu, Tayvan'da Çift Onuncu Gün olarak kutlanan Wuchang Ayaklanması olarak bilinecekti. Bunun öncesinde, Çin içinde sayısız başarısız ayaklanmalar ve organize protestolar olmuştu. İsyan hızla komşu şehirlere yayıldı ve ülke çapındaki Tongmenghui üyeleri Wuchang devrimci güçlerini desteklemek için yükseldi. 12 Ekim'de Devrimciler Hankou ve Hanyang'ı ele geçirmeyi başardılar. Ancak bu zaferin yarattığı coşku kısa sürdü. 27 Ekim'de, Yuan Shikai, Qing Mahkemesi tarafından Yeni Ordu'ya liderlik etmek üzere yeniden atandı ve Feng Guozhang ve Duan Qirui komutasındaki sadık güçler, Wuhan'ı geri almak için güneye taşındı. Kasım ayındaki ağır çarpışmalardan sonra, insan sayısı ve silah sayısı yetersiz Devrim Ordusu, Hankou ve Hanyang'dan sürüldü ve Yangtze'nin güneyindeki Wuchang'a çekildi. 41 günlük Yangxia Savaşı sırasında, 24 eyaletten 15'i, Qing imparatorluğundan bağımsızlıklarını ilan etmişti. Yuan Shikai, ordusunun Wuchang'a ilerlemesini durdurdu ve devrimcilerle müzakere etmeye başladı. Bir ay sonra Sun Yat-sen, Çinli ve Amerikalı sempatizanlar arasında fon topladığı ABD'den Çin'e döndü.
1 Ocak 1912'de bağımsız eyaletlerden delegeler Sun Yat-sen'i Çin Cumhuriyeti'nin ilk Geçici Başkanı olarak seçtiler. Yuan Shikai Cumhuriyeti kabul etmeyi kabul etti ve Çin'in son imparatoru Puyi'yi 12 Şubat'ta tahttan çekilmeye zorladı. İmparatoriçe Dowager Longyu tahttan çekilme belgelerini imzaladı. Ancak Puyi'nin Yasak Şehir'de yaşamaya devam etmesine izin verildi. Çin Cumhuriyeti resmen Qing Hanedanlığı'nın yerini aldı.
Erken cumhuriyet
1 Ocak 1912'de Sun, Çin Cumhuriyeti'nin kuruluşunu resmen ilan etti ve Nanjing'de ilk Geçici Devlet Başkanı olarak göreve başladı. Ancak, Pekin'deki güç, o sırada Çin'deki en güçlü askeri güç olan Beiyang Ordusu'nun etkin kontrolüne sahip olan Yuan Shikai'ye çoktan geçmişti. İç savaşın ve olası dış müdahalenin bebek cumhuriyetin altını oymasını önlemek için Sun, Yuan'ın Çin'in kendisi tarafından yönetilen bir Pekin hükümeti altında birleştirilmesi talebini kabul etti. 10 Mart'ta Pekin'de Yuan Shikai, Çin Cumhuriyeti'nin ikinci Geçici Başkanı olarak yemin etti.
Sun Yat-sen ve ortaklarının öngördüğü cumhuriyet yavaş yavaş gelişti. Yasama meclisinde üstünlük için yarışan birçok siyasi parti olmasına rağmen, devrimcilerin bir ordusu yoktu ve çok geçmeden Yuan Shikai'nin gücü parlamentonun gücünü geçmeye başladı. Yuan, anayasayı kendi başına revize etti ve diktatör oldu. Ağustos 1912'de Sun'ın yandaşlarından biri olan Song Jiaoren tarafından Kuomintang (Milliyetçi Parti) kuruldu. Sun'ın Tongmenghui'si de dahil olmak üzere küçük siyasi grupların bir karışımıydı. Şubat 1913'te yeni iki meclisli parlamento için yapılan ulusal seçimlerde Song, o sırada büyük ölçüde Liang Qichao liderliğindeki Cumhuriyetçi Parti tarafından temsil edilen Yuan yönetimine karşı kampanya yürüttü. Song başarılı bir kampanya yürütücüydü ve Kuomintang koltukların çoğunluğunu kazandı.
Gazetecilik Düzenle
1911'de eski emperyal rejimin devrilmesi, Çin milliyetçiliğinde bir artışa, sansürün sona ermesine ve profesyonel, ülke çapında gazetecilik talebine yol açtı. [1] Bütün büyük şehirler bu tür çabaları başlattı. Çin'in Dünya Savaşı'ndaki rolüne, hayal kırıklığı yaratan 1919 Paris Barış Konferansı'na ve Japonya'nın Çin çıkarlarına karşı saldırgan taleplerine ve eylemlerine özel ilgi gösterildi. Gazeteciler meslek örgütleri kurdular ve haberleri yorumdan ayırmayı arzuladılar. 1921'de Honolulu'daki Dünya Basın Kongresi'nde, Çinli delegeler gelişmekte olan dünyanın en Batılılaşmış ve bilinçli profesyonel gazetecileri arasındaydı. Ancak 1920'lerin sonunda, reklamcılık ve dolaşımın genişletilmesi üzerinde çok daha fazla vurgu yapıldı ve devrimcilere ilham vermiş olan savunucu gazetecilik türüne çok daha az ilgi duyuldu. [2]
İkinci Devrim Düzenle
Song, Mart 1913'te suikaste uğradı. Bazıları, Yuan Shikai'nin sorumlu olduğuna inanıyor ve hiçbir zaman kanıtlanmamasına rağmen, o zaten birkaç devrim yanlısı generalin suikastını ayarlamıştı. Yuan'a karşı düşmanlık büyüdü. Nisan ayında, önce parlamentoya danışmadan Büyük Britanya, Fransa, Rusya, Almanya ve Japonya'dan 25 milyon sterlinlik bir Yeniden Yapılanma Kredisi aldı. Kredi, Yuan'ın Beiyang Ordusunu finanse etmek için kullanıldı.
20 Mayıs'ta [ kaynak belirtilmeli ] Yuan, Rusya ile Dış Moğolistan'da Rusya'ya özel ayrıcalıklar tanıyan ve Çin'in oraya asker yerleştirme hakkını kısıtlayan bir anlaşma imzaladı. Parlamentonun Kuomintang üyeleri, Yuan'ı haklarını kötüye kullanmakla suçladı ve görevden alınması çağrısında bulundu. Öte yandan, İlerici Parti (Çince: 進步黨 pinyin: Jinbùdǎng Yuan'ı destekleyen anayasal monarşistlerden oluşan ), Kuomintang'ı bir ayaklanmayı körüklemekle suçladı. Yuan daha sonra Kuomintang'a karşı askeri harekat kullanmaya karar verdi.
Temmuz 1913'te yedi güney eyaleti Yuan'a karşı ayaklandı ve İkinci Devrim'i başlattı (Çince: 二次革命 pinyin: Èrcì Gémìng ). Yuan'ın gücü kötüye kullanmasının yanı sıra İkinci Devrim'in altında yatan birkaç neden vardı. Birincisi, Çin Cumhuriyeti'nin kurulmasından sonra farklı eyaletlerden Devrimci Orduların çoğunun dağıtılmasıydı ve birçok subay ve asker, Qing Hanedanlığı'nı devirmek için tazminat almadıklarını hissetti. Bu faktörler, orduda yeni hükümete karşı büyük bir hoşnutsuzluğa yol açtı. İkinci olarak, birçok devrimci Yuan Shikai ve Li Yuanhong'un başkanlık ve başkan yardımcılığı görevlerini hak etmediklerini, çünkü bu mevkileri devrimci harekete katılmaktan ziyade siyasi manevralarla elde ettiklerini hissettiler. Son olarak, Yuan'ın şiddet kullanması (Song'un suikastı gibi) Kuomintang'ın seçim araçlarıyla reformlara ve siyasi hedeflere ulaşma umudunu sarstı.
Ancak, İkinci Devrim Kuomintang için pek iyi olmadı. Jiangxi'nin önde gelen Kuomintang askeri gücü, 1 Ağustos'ta Yuan'ın güçleri tarafından yenildi ve Nanchang alındı. 1 Eylül'de Nanjing alındı. İsyan bastırılınca Sun ve diğer kışkırtıcılar Japonya'ya kaçtı. Ekim 1913'te, göz korkutucu bir parlamento resmen Yuan Shikai'yi Çin Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı seçti ve büyük güçler onun hükümetini tanıdı. Duan Qirui ve diğer güvenilir Beiyang generallerine kabinede önemli görevler verildi. Uluslararası tanınma elde etmek için Yuan Shikai, Dış Moğolistan ve Tibet için özerkliği kabul etmek zorunda kaldı. Çin hâlâ hükümdar olacaktı, ancak Rusya'ya Dış Moğolistan'da ve Tanna Tuva'da serbest bir el ve İngiltere'nin Tibet'teki etkisinin devam etmesine izin vermek zorunda kalacaktı.
Kitle haydutluğu, Yuan Shikai ve Ulusal Koruma Savaşı
Halk hareketlerine sahip haydut liderleri, Sun Yat-sen'in Kantonlu devrimcilerinin desteğiyle isyanları kışkırttı. Haydut liderliğindeki Bai Lang İsyanı, Orta Çin'in çoğunu, Yuan Shikai'nin Beiyang Ordusu, Müslüman Ma kliği ve Tibet milisleri tarafından ezilmeden önce yağmaladı ve yok etti. Bu haydutlar Gelaohui ile ilişkilendirildi.
Kasım ayında, yasal olarak cumhurbaşkanı olan Yuan Shikai, Kuomintang'ın feshedilmesini ve üyelerini zorla parlamentodan uzaklaştırmasını emretti. Parlamento üyelerinin çoğunluğu Kuomintang'a ait olduğu için, parlamento yetersayı sağlayamadı ve daha sonra toplanamadı. Ocak 1914'te Yuan, parlamentoyu resmen askıya aldı. Şubat ayında, o yılın Mayıs ayında ilan edilen Çin Cumhuriyeti Geçici Anayasasını gözden geçirmek için bir toplantıya çağırdı. Revizyon, Yuan'ın yetkilerini büyük ölçüde genişleterek, önce yasama meclisinden onay almadan savaş ilan etmesine, anlaşmalar imzalamasına ve yetkilileri atamasına izin verdi. Aralık 1914'te yasayı daha da revize etti ve Başkan'ın görev süresini hiçbir sınırlama olmaksızın on yıla çıkardı. Esasen Yuan, imparator olarak yükselişine hazırlanıyordu.
Öte yandan, İkinci Devrim'in başarısızlığından bu yana Sun Yat-sen ve müttefikleri, devrimci hareketi yeniden inşa etmeye çalışıyorlardı. Temmuz 1914'te Sun, Çin Devrimci Partisi'ni kurdu (Çince: 中華革命黨 pinyin: Zhōnghúa Gémìngdǎng ). Tutarlı bir devrimci hareket inşa etmedeki başarısızlıklarının, üyeleri arasındaki uyum eksikliğinden kaynaklandığını hissetti. Bu amaçla Sun, parti üyelerinden Sun'a tamamen sadık olmalarını ve bir dizi oldukça katı kurallara uymalarını istedi. Huang Xing de dahil olmak üzere daha önceki ortaklarından bazıları, bu tür otoriter örgütlenme fikrine karşı çıktı ve Sun'a katılmayı reddetti. Ancak, cumhuriyetin emperyal yönetime geri dönmemesi gerektiği konusunda anlaştılar.
Sun ile bağlantılı devrimci grupların yanı sıra, Yuan Shikai'yi devirmeyi amaçlayan başka gruplar da vardı. Biri, İkinci Devrim sırasında Kuomintang'a karşı çıkan orijinal anayasal monarşist parti olan İlerici Parti idi. İlerici Parti, büyük ölçüde Yuan'ın ulusal parlamentoyu sabote etmesi nedeniyle pozisyonunu değiştirdi. İkinci olarak, 1912'de Qing İmparatorluk Mahkemesi'nden bağımsızlıklarını ilan eden birçok eyalet valisi, başka bir İmparatorluk Mahkemesini destekleme fikrini tamamen gülünç buldu. Yuan ayrıca yerel makamlardan vergi tahsilatını merkezileştirerek Beiyang generallerini yabancılaştırdı. Ayrıca, kamuoyu ezici bir şekilde Yuan karşıtıydı.
1914'te Birinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Japonya Müttefiklerin yanında savaştı ve Shandong Eyaletindeki Alman topraklarını ele geçirdi. 1915'te Japonlar, Shandong, Mançurya ve Fujian'daki demiryolu ve madencilik operasyonlarında Japon ekonomik kontrollerini güvence altına almayı amaçlayan Yirmi Bir Talebi Pekin'deki hükümetin önüne koydu. Japonlar ayrıca Yuan Shikai'nin Çin hükümetindeki kilit pozisyonlara Japon danışmanlar ataması için baskı yaptı. Yirmi Bir Talep, Çin'i etkili bir şekilde bir Japon himayesi haline getirebilirdi. Pekin hükümeti bu taleplerden bazılarını reddetti, ancak Japonların Shandong bölgesini halihazırda kendi elinde tutma konusundaki ısrarına boyun eğdi. Pekin ayrıca Tokyo'nun güney Mançurya ve doğu İç Moğolistan üzerindeki yetkisini tanıdı. Yuan'ın talepleri kabul etmesi son derece popüler değildi, ancak yine de monarşist gündemini sürdürdü.
12 Aralık 1915'te oğlu Yuan Keding tarafından desteklenen Yuan, kendisini yeni bir Çin İmparatorluğu'nun imparatoru ilan etti. Bu, Çin genelinde şok dalgaları gönderdi ve çok sayıda ilde yaygın isyana neden oldu. 25 Aralık'ta eski Yunnan valisi Cai E, eski Jiangxi valisi Li Liejun (Çince: 李烈鈞 pinyin: Lǐ Lièjun ) ve Yunnan General Tang Jiyao, Ulusal Koruma Ordusu'nu kurdu (Çince: 護國軍 pinyin: Hùgúojun ) ve Yunnan'ın bağımsızlığını ilan etti. Böylece Ulusal Koruma Savaşı başladı (Çince: 護國戰爭 pinyin: Hùgúo Zhànzhēng ).
Yunnan'ın bağımsızlık ilanı, diğer güney eyaletlerini de kendi bağımsızlıklarını ilan etmeye teşvik etti. Yuan'ın imparatorluk taç giyme törenine karşı zaten ihtiyatlı olan Beiyang generalleri, Ulusal Koruma Ordusu'na karşı saldırgan bir kampanya başlatmadı. 22 Mart 1916'da Yuan, monarşiyi resmen reddetti ve hanedanının ilk ve son imparatoru olarak istifa etti. O yılın 6 Haziran'ında öldü. Başkan Yardımcısı Li Yuanhong başkanlığı devraldı ve Beiyang General Duan Qirui'yi Başbakan olarak atadı. Yuan Shikai'nin emperyal hırsları nihayet cumhuriyet hükümetinin geri dönüşüyle sona erdi.
Yuan Shikai'nin ölümünden sonra, bölgesel savaş ağalarının değişen ittifakları Pekin hükümetinin kontrolü için savaştı. Savaş ağaları döneminde çeşitli savaş ağalarının Pekin'deki hükümetin kontrolünü ele geçirmesine rağmen, bu yeni bir kontrol veya yönetişim çağı oluşturmadı, çünkü diğer savaş ağaları bu dönemde geçici hükümetleri kabul etmediler ve kendi başlarına bir kanundular. Bu askeri egemen hükümetler topluca Beiyang Hükümeti olarak biliniyordu. Savaş ağası dönemi bazı tarihçiler tarafından 1927'de sona ermiş sayılır.
Birinci Dünya Savaşı ve kısa Mançu restorasyonu
Yuan Shikai'nin ölümünden sonra, Li Yuanhong Başkan oldu ve Duan Qirui Premier oldu. Geçici Anayasa eski haline getirildi ve meclis toplandı. Bununla birlikte, Li Yuanhong ve Duan Qirui, en göze çarpanı Çin'in I. Almanya'nın sınırsız denizaltı savaşı kullanmasının kınanması. Başbakan Duan Qirui, Anhui klik ordusunu kurmak için Japonya'dan kredi alma fırsatı olarak Müttefiklere katılmakla özellikle ilgilendi. Parlamentodaki iki grup Çin'in girişiyle ilgili çirkin tartışmalara girdi ve Mayıs 1917'de Li Yuanhong, Duan Qirui'yi hükümetinden kovdu.
Bu, Duan'a sadık eyalet askeri valilerinin bağımsızlık ilan etmesine ve Li Yuanhong'un cumhurbaşkanı olarak istifa etmesini istemesine yol açtı. Li Yuanhong, duruma aracılık etmesi için Zhang Xun'u çağırdı. Zhang Xun, Qing Mahkemesi'ne hizmet eden bir generaldi ve bu zamana kadar Anhui eyaletinin askeri valisiydi. Puyi'yi (Xuantong İmparatoru) imparatorluk tahtına geri getirmeyi kafasına koymuştu. Zhang'a, Çin'i tarafsız tutmak isteyen Alman elçiliği aracılığıyla para ve silahlar sağlandı.
1 Temmuz 1917'de Zhang, Qing hanedanının restorasyonunu resmen ilan etti ve Li Yuanhong'un başkanlığından vazgeçmesini istedi, ancak Li derhal reddetti. Duan Qirui ordusunu yönetti ve Zhang Xun'un Pekin'deki restorasyon güçlerini yendi. Duan'ın uçaklarından biri, Doğu Asya'daki muhtemelen ilk hava bombardımanı olan Yasak Şehir'i bombaladı. [ kaynak belirtilmeli ] 12 Temmuz'da Zhang'ın güçleri dağıldı ve Duan Pekin'e döndü.
Mançu restorasyonu neredeyse başlar başlamaz sona erdi. Bu karışıklık döneminde, aynı zamanda bir Beiyang generali olan Başkan Yardımcısı Feng Guozhang, cumhuriyetin Başkan Vekili görevini üstlendi ve Nanjing'de görev yeminini etti. Duan Qirui, Başbakan olarak görevine devam etti. Feng Guozhang'ın Zhili kliği ve Duan Qirui'nin Anhui kliği, restorasyon olayının ardından en güçlü klikler olarak ortaya çıktı.
Duan Qirui'nin Pekin'e muzaffer dönüşü onu Çin'deki en güçlü lider yaptı. Duan dönüşünde parlamentoyu feshetti ve 14 Ağustos 1917'de Almanya ve Avusturya-Macaristan'a savaş ilan etti. kaynak belirtilmeli ] Alman ve Avusturya-Macaristan vatandaşları gözaltına alındı ve mal varlıklarına el konuldu. Yaklaşık 175.000 Çinli işçi, parayla ayartıldıktan sonra, hatta savaş ilan edilmeden yıllar önce, çalışma taburlarına gönüllü oldu. Batı Cephesi, Alman Doğu Afrika ve Mezopotamya'ya gönderildiler ve tedarik gemilerinde görev yaptılar. U-botlar tarafından batırılan gemilerde 500'den fazlası dahil olmak üzere yaklaşık 10.000 kişi öldü. [3] Japon General Kikuzo Otani komutasındaki Sibirya Müdahalesinde Müttefiklerle birlikte katılmalarına rağmen, denizaşırı hiçbir asker gönderilmedi.
Anayasa Koruma Savaşı Düzenle
Eylül ayında Duan'ın anayasayı tamamen göz ardı etmesi Sun Yat-sen, Cen Chunxuan ve görevden alınan parlamento üyelerinin Guangzhou'da yeni bir hükümet ve Anayasa Koruma Ordusu'nu kurmalarına neden oldu (Çince: 護法軍 pinyin: Hùfǎjun ) Duan'ın gücünü kötüye kullanmasına karşı koymak için. İronik olarak, Sun Yat-sen'in yeni hükümeti Geçici Anayasa'ya dayanmıyordu, bunun yerine askeri bir hükümetti ve Sun onun "Silahlı Kuvvetlerin Büyük Komutanı"ydı (Çince: 大元帥 pinyin: Dàyúanshuài , Batı basınında "Generalissimo" olarak çevrilmiştir). Altı güney eyaleti Sun'ın Guangzhou askeri hükümetinin bir parçası oldu ve Duan'ın Anayasa Koruma Ordusunu yok etme girişimini püskürttü.
Anayasa Koruma Savaşı 1918'e kadar devam etti. Sun Yat-sen'in Guangzhou hükümetindeki birçok kişi, Generalissimo'nun çok dışlayıcı olduğu ve Sun'ın nihai otoritesine meydan okumak için bir kabine sistemini desteklediği için onun konumunu hissetti. Sonuç olarak, Guangzhou hükümeti, Yönetim Komitesi olarak bilinen yedi üyeli bir kabine sistemini seçecek şekilde yeniden düzenlendi. Sun, siyasi muhalifleri ve askeri güçlü adamlar tarafından bir kez daha kenara çekildi. Yeniden yapılanmanın ardından Şanghay'a gitti. Duan Qirui'nin Pekin hükümeti Sun'ınkinden çok daha iyi durumda değildi. Duan'ın Anhui Kliği'ndeki bazı generaller ve Zhili kliğindeki diğerleri güney eyaletlerini birleştirmek için güç kullanmak istemedi. Çin'i birleştirmenin çözümünün müzakere olduğunu hissettiler ve Duan'ı Ekim ayında istifaya zorladılar. Buna ek olarak, birçoğu, Duan'ın ordusunu iç düşmanlarla savaşmak için finanse etmek için büyük miktarda Japon parası ödünç almasından rahatsız oldu.
Görev süresi sona eren Başkan Feng Guozhang'ın yerine güney eyaletleriyle müzakere etmek isteyen Xu Shichang geçti. Şubat 1919'da kuzey ve güney eyaletlerinden delegeler savaş sonrası durumları tartışmak için Şanghay'da toplandılar. Ancak toplantı, Duan'ın Anhui Klik ordusunu finanse etmek için Japon kredileri alması üzerine bozuldu ve müzakere girişimlerinin devamı Dördüncü Mayıs Hareketi tarafından engellendi. Anayasa Koruma Savaşı, Çin'i kuzey-güney sınırı boyunca ikiye böldü.
4 Mayıs Hareketi Düzenle
1917'de Çin, o zamanlar Japon kontrolü altında olan kaybettiği eyaletini geri almak umuduyla Almanya'ya savaş ilan etti. 4 Mayıs 1919'da Pekin hükümetine ve Japonya'ya karşı kitlesel öğrenci gösterileri yapıldı. Yurtsever öğrenci protestosu tarafından harekete geçirilen siyasi coşku, öğrenci aktivizmi ve put kırıcı ve reformist entelektüel akımlar, Dört Mayıs Hareketi olarak bilinen ulusal bir uyanışa dönüştü.
4 Mayıs Hareketi'nin geliştiği entelektüel ortam Yeni Kültür Hareketi olarak biliniyordu ve 1917-1923 dönemini işgal etti. 4 Mayıs 1919'daki öğrenci gösterileri, Yeni Kültür Hareketi'nin doruk noktasıydı ve terimler genellikle eş anlamlı olarak kullanılıyor. Çinli temsilciler, hem öğrenci protestocularının hem de kamuoyunun yoğun baskısı nedeniyle Versay Antlaşması'nı imzalamayı reddetti.
Savaş ağalığına ve Birinci Birleşik Cephe'ye karşı mücadele
4 Mayıs Hareketi, cumhuriyetçi devrimin o sırada sönmekte olan davasını yeniden alevlendirmeye yardımcı oldu. 1917'de Sun Yat-sen, güneyli savaş ağalarıyla işbirliği içinde Kanton'da rakip bir askeri hükümetin başkomutanı olmuştu. Ekim 1919'da Pekin'deki hükümete karşı koymak için Kuomintang'ı (KMT) yeniden kurdu. İkincisi, art arda savaş ağaları altında, meşruiyet görünümünü ve Batı ile ilişkilerini hala korudu.
1921'de Sun, güney hükümetinin başkanı olmuştu. Kalan yıllarını rejimini sağlamlaştırmaya ve kuzeyle birlik sağlamaya çalışarak geçirdi. Ancak Batı demokrasilerinden yardım alma çabaları sonuçsuz kaldı ve 1920'de yakın zamanda kendi devrimini gerçekleştiren Sovyetler Birliği'ne döndü. Sovyetler, Batı emperyalizmine sert saldırılar düzenleyerek Çinli devrimcilerle dost olmaya çalıştı. Bununla birlikte, siyasi çıkar için, Sovyet liderliği hem Sun hem de yeni kurulan Çin Komünist Partisi (ÇKP) için ikili bir destek politikası başlattı.
1922'de Guangzhou'daki Kuomintang-cenk ağası ittifakı bozuldu ve Sun Şanghay'a kaçtı. O zamana kadar davası için Sovyet desteği arama ihtiyacını gördü. 1923'te Sun ve Şanghay'daki bir Sovyet temsilcisinin ortak açıklaması, Çin'in ulusal birleşmesi için Sovyet yardımı sözü verdi. En önde gelenleri Komintern'in bir ajanı olan Mihail Borodin olan Sovyet danışmanları, Kuomintang'ın Sovyetler Birliği Komünist Partisi çizgisinde yeniden örgütlenmesine ve konsolidasyonuna yardım etmek ve Birinci Parti'yi kurmak için 1923'te Çin'e gelmeye başladı. Birleşik cephe. ÇKP, Komintern'in Kuomintang ile işbirliği yapması talimatı altındaydı ve üyeleri, parti kimliklerini korurken bir "iç blok" oluşturmak için katılmaya teşvik edildi.
Kuomintang ve Chiang Kai-shek ile çalışma politikası, kuruluşunda önemli bir rolü olduğu Hollanda Hint Adaları'ndaki devrimci deneyimi nedeniyle 1923'te Çin'deki Komintern temsilcisi olarak seçilen Hollanda Komünist Henk Sneevliet tarafından önerildi. Partai Komunis Indonesia (PKI) ve Çin partisinin tek başına büyük bir çaba gösteremeyecek kadar küçük ve zayıf olduğunu hisseden.
ÇKP o zamanlar hala küçüktü, 1921'de sadece 300 ve 1925'te sadece 1.500 üyeye sahipti. Buna karşılık, 1922'de Kuomintang'ın zaten 150.000 üyesi vardı. Sovyet danışmanları ayrıca Guomindang'ın propagandacıları kitle seferberliği teknikleri konusunda eğitmek için bir siyasi enstitü kurmasına yardım etti ve 1923'te Sun'ın Tongmenghui günlerinden kalma teğmenlerinden biri olan Chiang Kai-shek'i birkaç aylık askeri ve politik çalışma için Moskova'ya gönderdi. 1923 sonlarında Çan'ın dönüşünden sonra, Guomindang-ÇKP ittifakı altında hükümetin merkezi olan Guangzhou dışında Whampoa Askeri Akademisi'nin kurulmasına katıldı. 1924'te Chiang akademinin başına geçti ve onu Sun'ın Kuomintang'ın başkanı olarak halefi ve sağcı Milliyetçi Hükümet altında tüm Çin'in birleştiricisi yapacak olan şöhretin yükselişine başladı.
Chiang gücü pekiştiriyor
Sun Yat-sen Mart 1925'te Pekin'de kanserden öldü, çünkü başlatmasına yardım ettiği Milliyetçi hareket ivme kazanıyordu. 1925 yazında Çan, Ulusal Devrim Ordusu'nun başkomutanı olarak, kuzey savaş ağalarına karşı uzun süredir ertelenen Kuzey Seferi'ne çıktı. Dokuz ay içinde Çin'in yarısı fethedildi. Ancak 1926'ya gelindiğinde Kuomintang sol ve sağ kanatlara bölünmüştü ve içindeki Komünist blok da büyüyordu.
Mart 1926'da, kendisine karşı bir kaçırma girişimini (Zhongshan Savaş Gemisi Olayı) engelledikten sonra, Çan Sovyet danışmanlarını aniden görevden aldı, ÇKP üyelerinin üst liderliğe katılımına kısıtlamalar getirdi ve önde gelen Kuomintang lideri olarak ortaya çıktı. Sovyetler Birliği, Çan ve ÇKP arasında bir bölünmeyi önlemeyi umarak, nihayet Temmuz 1926'da Çan tarafından Guangzhou'dan başlatılan Kuzey Seferi'ni kolaylaştırmak için Komünist yeraltı faaliyetlerini emretti.
1927'nin başlarında Kuomintang-ÇKP rekabeti, devrimci saflarda bir bölünmeye yol açtı. ÇKP ve Kuomintang'ın sol kanadı, Milliyetçi hükümetin koltuğunu Guangzhou'dan Wuhan'a taşımaya karar verdi. Kuzey Seferi başarılı olduğunu kanıtlayan Chiang, güçlerini Şanghay ÇKP aygıtını yok etmeye ayarladı ve 1927'deki Şanghay katliamında Nanjing'de bir anti-Komünist hükümet kurdu. Şimdi Çin'de üç başkent vardı: Pekin'deki uluslararası kabul görmüş savaş ağası rejimi. Wuhan'daki komünist ve sol kanat Kuomintang rejimi ve önümüzdeki on yıl boyunca Kuomintang'ın başkenti olarak kalacak olan Nanjing'deki sağcı sivil-askeri rejim.
Komintern davası iflas etmiş göründü. Beklenen yükselen devrim dalgasına hazırlık olarak ÇKP'yi hem kentsel hem de kırsal alanlarda silahlı ayaklanmaları kışkırtmaya çağıran yeni bir politika oluşturuldu. Komünistler Nanchang, Changsha, Shantou ve Guangzhou gibi şehirleri almak için başarısız girişimlerde bulundular ve Hunan eyaletindeki köylüler tarafından Sonbahar Hasadı Ayaklanması olarak bilinen silahlı bir kırsal ayaklanma sahnelendi. Ayaklanma, daha sonra ÇKP'nin başkanı ve Çin Halk Cumhuriyeti'nin devlet başkanı olacak olan Mao Zedong tarafından yönetildi.
Bununla birlikte, 1927'nin ortalarında, ÇKP'nin serveti çok düşük bir seviyedeydi. Komünistler, solcu Kuomintang müttefikleri tarafından Vuhan'dan kovulmuş ve onlar da bir askeri rejim tarafından devrilmişti. 1928'de Çin'in tamamı en azından sözde Çan'ın kontrolü altındaydı ve Nanjing hükümeti, Çin'in tek meşru hükümeti olarak derhal uluslararası kabul gördü. Kuomintang hükümeti, Sun Yat-sen'in devrimin üç aşamasına (askeri birlik, siyasi vesayet ve anayasal demokrasi) ilişkin formülüne uygun olarak, Çin'in birinci aşamanın sonuna geldiğini ve Kuomintang'ın altında olacak olan ikinci aşamaya başlayacağını duyurdu. yön.
1928-37 "Nanjing On Yılı", Milliyetçilerin önderliği altında, ekonomide, sosyal ilerlemede, demokrasinin gelişmesinde ve kültürel yaratıcılıkta karışık ama genel olarak olumlu bir sicile sahip olan konsolidasyon ve başarılardan biriydi. Çin'deki yabancı imtiyaz ve ayrıcalıkların bazı sert yönleri diplomasi yoluyla yumuşatıldı. Mayıs 1930'da hükümet, daha önce yabancı güçler tarafından belirlenen tarifesini belirleme hakkını yeniden kazandı. [ kaynak belirtilmeli ]
Milliyetçi Hükümet ayrıca yasal ve cezai sistemleri modernize etmek, fiyatları istikrara kavuşturmak, borçları amorti etmek, bankacılık ve para sistemlerinde reform yapmak, demiryolları ve otoyollar inşa etmek, halk sağlığı tesislerini iyileştirmek, uyuşturucu trafiğine karşı yasalar çıkarmak ve endüstriyel ve tarımsal üretimi artırmak için enerjik bir şekilde hareket etti. 3 Kasım 1935'te hükümet fiat para birimini başlattı (fapi) reform, fiyatların derhal istikrara kavuşturulması ve ayrıca hükümet için gelirlerin artırılması. Eğitimde ve Çin toplumunu birleştirmeye yardımcı olmak amacıyla, Modern Standart Çince'yi popülerleştirme ve diğer Çince türlerinin üstesinden gelme programı konusunda da büyük adımlar atıldı. Gazeteler, dergiler ve kitap yayıncılığı gelişti ve yaygın iletişim tesislerinin kurulması, insanlar arasında bir birlik ve gurur duygusunu daha da teşvik etti. [ kaynak belirtilmeli ]
Kadınların haklarını geliştirmek için yasalar çıkarıldı ve kampanyalar düzenlendi. İletişimin kolaylığı ve hızı, köylerinkiler de dahil olmak üzere sosyal sorunlara da odaklanılmasına izin verdi. Kırsal Yeniden Yapılanma Hareketi, toplumsal bilinci yükseltmek için yeni özgürlükten yararlanan birçok hareketten biriydi. Öte yandan, Guomindang'ın "siyasi vesayet" ve hükümet karşıtı protestoları durdurmak için sıklıkla şiddet içeren araçlar yoluyla tek parti egemenliği nedeniyle siyasi özgürlük önemli ölçüde kısıtlandı. [ kaynak belirtilmeli ]
Bu süre zarfında, Batı Çin'de Kumul İsyanı, Çin-Tibet Savaşı ve Sovyetlerin Sincan'ı işgali de dahil olmak üzere bir dizi büyük savaş gerçekleşti. Bu dönemde merkezi hükümet sözde tüm ülkenin kontrolünde olmasına rağmen, Çin'in geniş bölgeleri yerel savaş ağalarının, eyalet askeri liderlerinin veya savaş ağaları koalisyonlarının yarı özerk yönetimi altında kaldı. Milliyetçi yönetim başkent Nanjing çevresindeki doğu bölgelerinde en güçlüydü, ancak Feng Yuxiang ve Yan Xishan gibi bölgesel militaristler önemli ölçüde yerel otoriteyi elinde tuttu. 1930'daki Central Plains Savaşı, 1931'deki Japon saldırganlığı ve 1934'teki Kızıl Ordu'nun Uzun Yürüyüşü, merkezi hükümet için daha fazla güce yol açtı, ancak 1933'teki Fujian İsyanı'nda olduğu gibi ayak sürümeye ve hatta doğrudan karşı koymaya devam etti. 34. [ kaynak belirtilmeli ]
Çok az Çinli, Japonların Çin'e yönelik arzuları hakkında herhangi bir yanılsamaya sahipti. Hammaddeye aç ve büyüyen bir nüfus tarafından baskı altına alınan Japonya, 18 Eylül 1931'de Mançurya'yı ele geçirmeye başladı ve 1932'de eski Qing imparatoru Puyi'yi Mançukuo'nun kukla devletinin başına getirdi. Mançurya'nın kaybı ve büyük endüstriyel potansiyeli kalkınma ve savaş endüstrileri, Kuomintang ekonomisine bir darbe oldu. Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda kurulan Milletler Cemiyeti, Japonların meydan okuması karşısında harekete geçemedi.
Japonlar, Çin Seddi'nin güneyinden kuzey Çin'e ve kıyı illerine doğru ilerlemeye başladı. Çin'in Japonya'ya karşı öfkesi tahmin edilebilirdi, ancak öfke aynı zamanda, o zamanlar Japon işgalcilere direnmekten çok, anti-komünist imha kampanyalarıyla meşgul olan Chiang ve Nanking hükümetine de yöneldi. "Dış tehlikeden önce iç birliğin" önemi, Aralık 1936'da, şimdi Xi'an Olayı olarak bilinen bir olayda, Çan Kay-şek'in Zhang Xueliang tarafından kaçırılıp Komünistlerle ittifak kurmaya zorlandığı Aralık 1936'da zorla eve getirildi. Japonya'ya karşı İkinci Kuomintang-ÇKP Birleşik Cephesinde Japonlar.
Çin direnişi, 7 Temmuz 1937'den sonra, Pekin dışında (o zamanlar Beiping olarak adlandırıldı) Marco Polo Köprüsü yakınında Çinli ve Japon birlikleri arasında bir çatışma meydana geldiğinde sertleşti. Bu çatışma, ilan edilmemiş olsa da Çin ile Japonya arasında açık bir savaşa yol açtı. Şanghay, Japonya'nın hem ordusunda hem de donanmasında büyük kayıplar verdiği üç aylık bir savaştan sonra düştü. Nanjing'in başkenti Aralık 1937'de düştü. Bunu Nanjing Katliamı olarak bilinen bir toplu katliam ve tecavüz saldırısı izledi. Ulusal başkent kısa bir süre Wuhan'daydı, daha sonra 1945'e kadar hükümet merkezi olan Chongqing'e destansı bir geri çekilmeyle kaldırıldı. 1940'ta başkenti Nanjing'de işbirlikçi Wang Jingwei rejimi kuruldu ve kendisini ABD'de meşru "Çin Cumhuriyeti" ilan etti. Çan Kay-şek hükümetine karşı muhalefet, ancak iddiaları, sınırlı miktarda bölgeyi kontrol eden bir Japon kukla devleti olarak doğası ve savaşın sonunda müteakip yenilgisi nedeniyle önemli ölçüde engellendi.
Kuomintang ve ÇKP arasındaki Birleşik Cephe, Japonya'nın kuzey Çin, kıyı bölgeleri ve orta Çin'deki zengin Yangtze Nehri Vadisi'ndeki istikrarlı toprak kazanımlarına rağmen, kuşatılmış ÇKP için sıhhatli etkilerle gerçekleşti. 1940'tan sonra Kuomintang ve Komünistler arasındaki çatışmalar, Japon kontrolü altında olmayan bölgelerde daha sık hale geldi. Amerika Birleşik Devletleri'nin 1941'den sonra Pasifik Savaşı'na girmesi, ilişkilerinin doğasını değiştirdi. Komünistler, kitle örgütleri, idari reformlar ve köylüleri ve onların örgütsel ağlarının yayılmasını destekleyen toprak ve vergi reformu önlemleri yoluyla fırsatların ortaya çıktığı her yerde etkilerini genişletirken, Kuomintang Komünist etkinin yayılmasını etkisiz hale getirmeye çalıştı. Bu arada, kuzey Çin, Wei Huang Gong gibi tesisleri kullanarak Mançukuo'daki Japon politikacılar tarafından siyasi olarak sızdı.
1945'te Çin Cumhuriyeti, savaştan sözde büyük bir askeri güç olarak çıktı, ancak aslında ekonomik olarak boyun eğmiş ve topyekün bir iç savaşın eşiğinde bir ulus. Ekonomi kötüleşti, dış savaşın ve iç çekişmelerin askeri talepleri, artan enflasyon ve Milliyetçi vurgunculuk, spekülasyon ve istifçilik nedeniyle zayıfladı. Savaşın ardından açlık baş gösterdi ve ülkenin birçok yerinde sel ve istikrarsız koşullar nedeniyle milyonlarca insan evsiz kaldı. Şubat 1945'te Yalta Konferansı'nda yapılan ve Japonya'ya karşı savaşın sona ermesini hızlandırmak için Sovyet birliklerini Mançurya'ya getiren bir Müttefik anlaşmasıyla durum daha da karmaşıklaştı. Çinliler Yalta'da bulunmasalar da, onlara danışıldı ve Sovyetler Birliği'nin yalnızca Kuomintang hükümetiyle ilgileneceği inancıyla Sovyetlerin savaşa girmesini kabul ettiler.
Ağustos 1945'te savaşın sona ermesinden sonra, Milliyetçi Hükümet Nanjing'e geri döndü. Amerikan yardımıyla, Milliyetçi birlikler Kuzey Çin'deki Japon teslimiyetini almak için harekete geçti. Sovyetler Birliği, Mançurya'da bir Sovyet nüfuz alanına izin veren Yalta anlaşmasının bir parçası olarak, orada Japonlar tarafından bırakılan endüstriyel ekipmanın yarısından fazlasını dağıttı ve kaldırdı. Kuzeydoğu Çin'deki Sovyet varlığı, Komünistlerin geri çekilen Japon ordusunun teslim ettiği teçhizatla kendilerini silahlandırmaya yetecek kadar uzun süre hareket etmelerini sağladı. Eskiden Japon işgali altındaki bölgelerin rehabilitasyonu ve ulusu uzun süreli bir savaşın yıkımından yeniden inşa etme sorunları sarsıcıydı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında ABD, Çin işlerinde önemli bir oyuncu olarak ortaya çıktı. Bir müttefik olarak 1941 sonlarında, zor durumdaki Milliyetçi Hükümete büyük bir askeri ve mali yardım programına başladı. Ocak 1943'te Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere, Çin ile olan anlaşmalarını gözden geçirme yolunda öncülük ederek, bir asırlık eşitsiz anlaşma ilişkilerine son verdi. Birkaç ay içinde Amerika Birleşik Devletleri ve Çin Cumhuriyeti arasında Japonya'ya karşı ortak savaş çabası için Amerikan birliklerinin Çin'de konuşlandırılması için yeni bir anlaşma imzalandı. Aralık 1943'te, 1880'lerin Çin Dışlama Yasaları ve ardından Amerika Birleşik Devletleri Kongresi tarafından Çin'in Amerika Birleşik Devletleri'ne göçünü kısıtlamak için çıkarılan yasalar yürürlükten kaldırıldı.
ABD'nin savaş zamanı politikası, başlangıçta Çin'in savaş sonrası Doğu Asya'da güçlü bir müttefik ve istikrar sağlayıcı bir güç olmasına yardım etmekti. Bununla birlikte, Kuomintang ve Komünistler arasındaki çatışma yoğunlaştıkça, Birleşik Devletler, daha etkili bir Japon karşıtı savaş çabası için rakip güçleri uzlaştırmaya çalıştı ancak başarısız oldu. Savaşın sonuna doğru, Birleşik Devletler Deniz Piyadeleri Beiping (Pekin) ve Tianjin'i olası bir Sovyet saldırısına karşı tutmak için kullanıldı ve kuzey ve kuzeydoğu Çin'deki Kuomintang kuvvetlerine lojistik destek verildi.
ABD'nin arabuluculuk etkisiyle Ocak 1946'da bir askeri ateşkes düzenlendi, ancak Kuomintang ile Komünistler arasındaki savaşlar kısa süre sonra yeniden başladı. Çin Cumhuriyeti hükümetinin idari yetersizliğine ilişkin kamuoyu, 1947'nin başlarında bir tecavüz suçlamasının yanlış ele alınmasına karşı ülke çapındaki öğrenci protestosunda ve o yıl daha sonra para reformlarına karşı başka bir ulusal protestoda Komünistler tarafından tırmandırıldı ve kışkırtıldı. Büyük ölçekli silahlı müdahale dışında hiçbir Amerikan çabasının yaklaşan savaşı durduramayacağını anlayan Birleşik Devletler, 1947 başlarında General George Marshall başkanlığındaki Amerikan misyonunu geri çekti. Çin İç Savaşı, yalnızca topraklar için değil, daha yaygın savaşlar oldu ama aynı zamanda nüfusun enine kesitlerinin bağlılığı için. Birleşik Devletler, Milliyetçilere devasa ekonomik krediler ve silahlarla yardım etti, ancak savaş desteği vermedi.
Gecikmeli olarak, Çin Cumhuriyeti hükümeti, iç reformlar yoluyla halk desteğini almaya çalıştı. Ancak bu çabalar, hükümetin yaygın yolsuzluğu ve beraberindeki siyasi ve ekonomik kaos nedeniyle boşunaydı. 1948'in sonlarında Kuomintang'ın durumu kasvetliydi. Moralleri bozuk ve disiplinsiz Kuomintang birlikleri, daha önce Kızıl Ordu olarak bilinen motive ve disiplinli Komünist Halk Kurtuluş Ordusu ile boy ölçüşemeyeceklerini kanıtladılar. Komünistler kuzeyde ve kuzeydoğuda iyi kurulmuştu.
Kuomintang, asker ve silah sayısı bakımından bir avantaja sahip olmasına, hasımlarından çok daha geniş bir bölgeyi ve nüfusu kontrol etmesine ve hatırı sayılır bir uluslararası desteğe sahip olmasına rağmen, Japonya ile olan uzun savaş ve çeşitli generaller arasındaki iç çatışmalar yüzünden bitkin düşmüştü. Ayrıca Guomindang yozlaşmasından bıkmış ve barış özlemi çeken bir nüfusla propaganda savaşını Komünistlere kaptırıyorlardı.
Ocak 1949'da Beiping, Komünistler tarafından savaşmadan alındı ve adı tekrar Pekin olarak değiştirildi. Nisan ve Kasım ayları arasında, büyük şehirler asgari direnişle Kuomintang'dan Komünist kontrole geçti. Çoğu durumda, çevredeki kırsal ve küçük kasabalar, şehirlerden çok önce Komünist etkisi altına girmişti. Sonunda 1 Ekim 1949'da Komünistler Çin Halk Cumhuriyeti'ni kurdular.
1 Ekim 1949'dan sonra Çan Kay-şek ve birkaç yüz bin Çin Cumhuriyeti askeri ve çoğunluğu hükümet ve iş çevrelerinden gelen iki milyon mülteci, Çin anakarasından Tayvan adasına kaçtıktan sonra, Çin'in kendi içinde yalnızca izole edilmiş direniş cepleri kaldı. 7 Aralık 1949'da Chiang, Tayvan'ın Taipei kentini Çin Cumhuriyeti'nin geçici başkenti ilan etti.
İç savaş sırasında hem Milliyetçiler hem de Komünistler, iç savaş sırasında her iki tarafça da milyonlarca savaşçı olmayanın öldürülmesiyle toplu katliamlar gerçekleştirdiler. [4] Benjamin Valentino, Çin İç Savaşı'ndaki vahşetlerin 1927 ile 1949 arasında 1,8 milyon ila 3,5 milyon insanın ölümüyle sonuçlandığını tahmin ediyor. Vahşetlere zorunlu askerlik ve katliamlardan kaynaklanan ölümler dahildir. [5]
1949–1970 yılları arasında boğazlar arası ilişkiler ve uluslararası konum
1943'ün sonunda, Japonya'nın işgal ettiği Formosa (Tayvan) dahil olmak üzere Çin'in tüm bölgelerinin Çin Cumhuriyeti'ne iade edileceğine ilişkin hükümleri de dahil olmak üzere Kahire Deklarasyonu yayınlandı. Bu, 1945'te yayınlanan Potsdam Deklarasyonu'nda tekrarlandı. O yılın ilerleyen saatlerinde II. Dünya Savaşı sona erdi ve Japonya, kayıtsız şartsız teslim olarak Potsdam Deklarasyonu'nu kabul etti. Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı, Tayvan'daki Japon kuvvetlerinin, müttefik güçlerin temsilcisi olarak hareket eden Çin Cumhuriyeti hükümetine teslim olmasını emretti. [6] Bununla birlikte, Kahire Deklarasyonu'nun diğer iki katılımcısı olan Birleşik Devletler ve Birleşik Krallık, Kahire Deklarasyonu ve Potsdam Deklarasyonu'nun yalnızca niyet beyanları olduğunu ve hiçbir bağlayıcı kanun gücü olmadığını kabul etmektedir.
25 Ekim 1945'te Tayvan'daki Japon hükümeti, Taipei Zhongshan Salonu'nda, Müttefik Devletlerin temsilcisi olan Çin Cumhuriyeti'nin temsilcisi Chen Yi'ye teslim oldu. [7] Çin Cumhuriyeti Tayvan'ı yönetmeye başladı. 1951'de Japonya, San Francisco Antlaşması'nı resmen imzaladı, ancak Çin iç savaşının belirsiz durumu nedeniyle, barış anlaşması Tayvan'ın egemenliğinin kime ait olduğunu açıkça belirtmedi. 1952 Taipei Antlaşması'nın ikinci maddesinde, San Francisco Antlaşması'nın ardından Japonya, San Francisco Antlaşması'nda Tayvan, Pescadores, Spratlys ve Paracels'in egemenliğinden vazgeçtiğini yineledi.
Çin Halk Cumhuriyeti (ÇHC) ve Çin Cumhuriyeti (ÇC) 1979 yılına kadar savaş durumunu sürdürdü. Ekim 1949'da ÇHC kontrolündeki Kinmen adasını almak için bir ÇHC girişimi Kunington Savaşı'nda engellendi ve HKO durduruldu. Tayvan'a doğru ilerleyin. Komünistlerin 1950'deki diğer amfibi operasyonları daha başarılıydı: Nisan 1950'de Komünistlerin Hainan Adası'nı fethetmesine, Guangdong kıyılarındaki Wanshan Adaları'nın (Mayıs-Ağustos 1950) ve Zhejiang açıklarındaki Zhoushan Adası'nın (Mayıs 1950) ele geçirilmesine yol açtılar. [8]
Haziran 1949'da ÇC, tüm anakara Çin limanlarının "kapatıldığını" ilan etti ve donanması tüm yabancı gemileri engellemeye çalıştı. Kapatma, Fujian eyaletindeki Min Nehri ağzının kuzeyinden Mançurya'daki Liao Nehri'nin ağzına kadar uzanıyordu. [9] Anakara Çin'in demiryolu ağı az gelişmiş olduğundan, kuzey-güney ticareti büyük ölçüde deniz yollarına bağlıydı. ROC deniz faaliyetleri de anakara Çin balıkçıları için ciddi sıkıntılara neden oldu.
Çin anakarasını kaybettikten sonra, yaklaşık 12.000 KMT askerinden oluşan bir grup Burma'ya kaçtı ve güney Çin'e gerilla saldırıları başlatmaya devam etti. Liderleri General Li Mi'ye ÇC hükümeti tarafından bir maaş ödendi ve Yunnan Valisi unvanı verildi. Başlangıçta Birleşik Devletler bu kalıntıları destekledi ve Merkezi İstihbarat Teşkilatı onlara yardım sağladı. Burma hükümeti 1953'te Birleşmiş Milletler'e başvurduktan sonra, ABD, ÇC'ye sadıklarını geri çekmesi için baskı yapmaya başladı. 1954'ün sonunda yaklaşık 6.000 asker Burma'dan ayrıldı ve Li Mi ordusunun dağıldığını ilan etti. Bununla birlikte, binlerce kişi kaldı ve ROC, zaman zaman gizlice takviye bile tedarik etmeye ve onlara komuta etmeye devam etti.
Kore Savaşı sırasında, çoğu aslen KMT askerleri olan bazı yakalanan Komünist Çin askerleri, anakara Çin'den ziyade Tayvan'a geri gönderildiler. Bir KMT gerilla gücü, 1950'lerin başlarında Çin'in güneybatısındaki sınır ötesi baskınlar düzenlemeye devam etti. ÇC hükümeti, Şanghay gibi Çin anakarasının önemli kıyı şehirlerine bir dizi hava bombalı saldırı düzenledi.
ABD tarafından askeri bir sorumluluk olarak görülmesine rağmen, ROC, Fujian'daki kalan adalarını, ÇHC'yi yenmek ve anakara Çin'i geri almak için gelecekteki herhangi bir kampanya için hayati önem taşıyordu. 3 Eylül 1954'te, PLA'nın Quemoy'u bombalamaya başlaması ve Dachen Adaları'nı almakla tehdit etmesiyle Birinci Tayvan Boğazı Krizi başladı. [9] 20 Ocak 1955'te HKO yakındaki Yijiangshan Adası'nı ele geçirdi ve adayı savunurken 720 askerden oluşan ÇC garnizonunun tamamı öldü veya yaralandı. Aynı yılın 24 Ocak'ında, Birleşik Devletler Kongresi, Başkan'a ÇC'nin açık deniz adalarını savunma yetkisi veren Formosa Kararını kabul etti. [9] Birinci Tayvan Boğazları krizi, PLA'nın bombardımanını durdurmasıyla Mart 1955'te sona erdi. Bandung Konferansı sırasında kriz sona erdi. [9]
İkinci Tayvan Boğazı Krizi 23 Ağustos 1958'de ÇHC ile ÇHC askeri güçleri arasındaki hava ve deniz çatışmaları ile başladı ve Quemoy (ÇHC tarafından) ve Amoy'un (ÇC tarafından) yoğun topçu bombardımanına yol açtı ve Kasım'da sona erdi. aynı yıl. [9] PLA devriye botları adaları ablukaya alarak ROC tedarik gemilerini dışarıda tuttu. Amerika Birleşik Devletleri Çan Kay-şek'in anakara Çin topçu bataryalarını bombalama önerisini reddetmesine rağmen, ÇC'ye savaş jetleri ve uçaksavar füzeleri tedarik etmek için hızla harekete geçti. Ayrıca, batık bir ROC donanma gemisi limanı tıkadığı için kara malzemelerine amfibi saldırı gemileri sağladı. 7 Eylül'de Birleşik Devletler, ÇHC tedarik gemilerinden oluşan bir konvoya eşlik etti ve ÇHC ateş etmekten kaçındı. 25 Ekim'de ÇHC "çift günlük ateşkes" ilan etti - PLA, Quemoy'u yalnızca tek sayılı günlerde bombalayacaktı. Düşmanlıkların sona ermesine rağmen, iki taraf savaşı resmen sona erdirmek için hiçbir anlaşma veya anlaşma imzalamadı.
1950'lerden sonra, "savaş" gerçek olmaktan çok sembolik hale geldi ve Kinmen'e doğru ve Kinmen'den tekrar kapalı topçu bombardımanı ile temsil edildi. Daha sonraki yıllarda, canlı mermiler propaganda sayfaları ile değiştirildi. Bombardıman nihayet 1979'da Çin Halk Cumhuriyeti ile Amerika Birleşik Devletleri arasında diplomatik ilişkilerin kurulmasının ardından sona erdi.
Bu dönemde, ÇHC ve ÇHC kontrolündeki bölgeler arasında insan ve mal hareketi fiilen durdu. Zaman zaman iltica edenler oldu. Yüksek profilli bir sığınmacı, Kinmen boğazını yüzerek Çin anakarasına yüzerek geçen ve şu anda Dünya Bankası Baş Ekonomisti ve Kıdemli Başkan Yardımcısı olan Justin Yifu Lin'di.
Çoğu gözlemci, Çan hükümetinin Tayvan'ın bir Komünist işgaline tepki olarak nihayetinde düşmesini bekliyordu ve Birleşik Devletler başlangıçta Çan hükümetini nihai duruşunda desteklemeye hiç ilgi göstermedi. Haziran 1950'de Kore Savaşı'nın başlamasıyla birlikte işler kökten değişti. Bu noktada, Çan'a karşı tam bir Komünist zafere izin vermek Amerika Birleşik Devletleri'nde politik olarak imkansız hale geldi ve Başkan Harry S. Truman, Birleşik Devletler Yedinci Filosu'nun Tayvan Boğazı'na girmesini emretti. ROC ve PRC'nin birbirine saldırmasını önlemek. [10]
ÇHC, Sovyetler Birliği'nin ÇHC'yi desteklediğini Birleşmiş Milletler'e şikayet ettikten sonra, Sovyetler Birliği'ni kınamak için 1 Şubat 1952'de BM Genel Kurulu Kararı 505 kabul edildi.
Anakaralılar ve Tayvan halkı arasındaki gerilim
II. Dünya Savaşı'ndan sonra, 1 No'lu Genel Emir, Tayvan'daki Japonya İmparatorluğu güçlerine Generalissimo Chiang Kai-shek'e teslim olmalarını emretti. Çin Cumhuriyeti, Chen Yi'yi Tayvan İcra Kurulu Başkanı olarak atadı. 24 Ekim 1945'te Tayvan'a geldi ve ertesi gün teslim belgesini imzalayan son Japon valisi Ando Rikichi'yi aldı. Ertesi gün, Chen Yi Tayvan Retrosesyon Günü'nü ilan etti. Bununla birlikte, Tayvan bağımsızlığının bazı destekçileri, bunun geçersiz olduğunu ve tarihin sadece Çin Cumhuriyeti tarafından askeri bir işgalin başlangıcını işaret ettiğini iddia ederek, beyannamenin geçerliliği bazı tartışmalara tabidir.
Savaş sonrası dönemde, Tayvan'daki Çin Kuomintang yönetimi beceriksiz ve yozlaşmıştı, askerler ise yasaları çiğniyordu. [11] Birçok Tayvanlı, Japon emperyal yönetimi kadar sert olduğunu kanıtlayan yeni Kuomintang yönetimi karşısında hayal kırıklığına uğradı. 28 Şubat 1947'de bir sigara satıcısının polis tarafından kazara vurulmasının ardından anakara karşıtı şiddet alevlendi.
Ortaya çıkan 28 Şubat Olayı, modern Tayvan kimliğinin şekillenmesinde çok önemli bir olay oldu. Olaydan birkaç hafta sonra, birçok Tayvanlı isyan etti ve hükümetin yolsuzluğunu ve sert yönetimini protesto etmek için ada çapındaki ayaklanmalara katıldı. Vali Chen Yi, protesto hareketinin liderleriyle müzakere ederken, anakara Çin'den asker çağırdı. İddiaya göre bir Komünist sızmasından korkan Kuomintang, Tayvan'daki karışıklığı bastırmak için büyük bir askeri güç topladı ve bu süreçte birçok kişiyi öldürdü ve binlerce kişiyi hapse attı. Japonlar altında ev kuralı grupları oluşturan Tayvanlıların çoğu, kanunsuz misillemenin yükünü çeken sivil anakaralılar gibi olayın kurbanlarıydı.
Bunu sıkıyönetim ve Kuomintang'a siyasi muhalefetleri nedeniyle binlerce insanın hapsedildiği veya idam edildiği "Beyaz Terör" izledi. Beyaz terörün birçok kurbanı Tayvanlı seçkinlerdi - siyasi liderler, daha zengin aileler, aydınlar vb. Ayrıca, birçoğunun Tayvan'a gelmeden önce komünistlerle gerçek veya algılanan ilişkileri olduğu için anakaralılar da kurtulamadı. Örneğin, anakara Çin'deki kitap kulüplerine katılan ve hükümet tarafından solcu kabul edilen bazı anakaralılar tutuklanmaya ve birçoğu bu gerçek veya algılanan tehditler için uzun hapis cezalarına çarptırıldı.
Sıkıyönetim, diğer şeylerin yanı sıra, komünizm veya Tayvan bağımsızlığını destekleyenlere karşı ayaklanma yasalarını içeriyordu ve bu da çok önemli siyasi baskılara yol açtı. Aynı zamanda yeni partilerin kurulmasını da yasakladı (muhalefet figürleri bağımsız veya tangwai olarak aday olabilir). İkincisi, ÇC'nin tüm Çin'i yönetme iddiası nedeniyle, Yasama Yuanı (parlamento) ve Ulusal Meclis'teki (başkan için seçim okulu, şimdi kaldırıldı) koltukların büyük çoğunluğu, 1947'de anakara Çin seçim bölgelerinden seçilenler tarafından tutuldu. ve 1948. Rejim, bu yasa koyucuların orijinal seçim bölgelerinde seçimler mümkün olana kadar koltuklarını tutmaları gerektiğini savundu. Bu organlarda etnik olarak Tayvanlı temsili artıran ek seçimler 1969'dan başlayarak yapılmasına rağmen, kıdemli yasa koyucuların büyük çoğunluğu 1990'a kadar devam etti ve partinin seçim günü kazanıp kazanmadığını KMT'nin kontrolünü garanti altına aldı. Daha gayri resmi olarak, 1940'ların sonlarından önce Tayvan'ın uzun süreli sakinleri, 1990'ların başlarında hükümetin [12] [13] [14] ve partinin üst kademelerinde belirgin bir şekilde yetersiz temsil edildi ve bu da demokratikleşme için önemli bir sınır olduğunu gösterdi.
Ekonomik gelişmeler Düzenle
Kısmen 1948 tarihli Çin Yardım Yasası ve Çin-Amerikan Kırsal Yeniden Yapılanma Ortak Komisyonu'nun yardımıyla, Çin Cumhuriyeti hükümeti 1950'lerde Tayvan'da geniş kapsamlı ve oldukça başarılı bir toprak reformu programı uyguladı. Toprağı küçük çiftçiler arasında yeniden dağıttılar ve büyük toprak sahiplerine devlete ait endüstrilerdeki mal sertifikaları ve stoklarla tazminat ödediler. 375 kira indirimi programı gibi bu kırsal reformlar, Çin anakarasında hiçbir zaman çok güçlü bir şekilde uygulanmadı, ancak Tayvan'da çok başarılı oldu.
Genel olarak, reformlar bazı büyük toprak sahiplerini yoksullaştırsa da, diğerleri tazminatlarını sermayeye çevirerek ticari ve sınai işletmeleri kurdular. Bu girişimciler Tayvan'ın ilk sanayi kapitalistleri olacaktı. Anakara Çin'den gelen mülteci işadamlarıyla birlikte Tayvan'ın tarım ekonomisinden ticari, endüstriyel ekonomiye geçişini yönettiler.
Tayvan'ın olağanüstü ekonomik gelişimi, ona Hong Kong, Singapur ve Güney Kore ile birlikte dört Asya Kaplanından biri olarak bir yer kazandırdı, ancak geç olsa da, devlete ait endüstrilerin devam eden özelleştirilmesi sürecinde ve finans sektöründe çok iş var. reformlar.
Diplomatik aksilikler
1970'ler, Çin Cumhuriyeti'nden Çin Halk Cumhuriyeti'ne diplomatik tanıma konusunda birçok geçiş gördü. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Çin Cumhuriyeti Birleşmiş Milletler'in kurucu üyelerinden biriydi ve 2758 sayılı Genel Kurul Kararı ile ihraç edildiği ve tüm BM organlarında Halk Cumhuriyeti ile değiştirildiği 1971 yılına kadar Çin'in Güvenlik Konseyi'ndeki koltuğunu elinde tuttu. Çin hükümetinin. (Çin Cumhuriyeti'nin BM'ye yeniden katılmak için yaptığı birçok girişim, komiteyi geçmedi. Çin ve Birleşmiş Milletler'e bakın.) 1980'lerden beri, Çin Cumhuriyeti'ni resmen tanıyan ülke sayısı 19'a düştü.
Çin Halk Cumhuriyeti, Çin Cumhuriyeti'ni resmen tanıyan herhangi bir hükümetle diplomatik ilişkileri sürdürmeyi reddederek, Tayvan'ın karmaşık bir siyasi statüsüne yol açar (ayrıca bkz. bir Çin politikası ve Çin Cumhuriyeti'nin dış ilişkileri). ABD birlikleri, Çin anakarasındaki Komünistlerin zaferinden sonra Tayvan'ın Çin Halk Cumhuriyeti tarafından işgaline karşı savunmasına yardımcı olmak için Tayvan'da konuşlandırıldı. ABD ordusu, 1979'da Çin Cumhuriyeti ile diplomatik ilişkiler kopana kadar Tayvan'da konuşlanmaya devam etti, ancak bu güne kadar önemli bir istihbarat varlığını sürdürüyor.
Demokratik reformlar
Çin Cumhuriyeti, 1947'de Çin Cumhuriyeti Anayasası'nın ilan edilmesiyle anayasal demokrasinin gelişme aşamasına girmiştir. Daha sonra Ulusal Devrim Ordusu'nun adı da Çin Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri olarak değiştirilerek millileştirilmiştir. Ancak Çin İç Savaşı nedeniyle, Komünist İsyan Döneminde Geçerli Geçici Hükümler, Çin Cumhuriyeti Anayasası'nda değişiklik olarak kabul edildi. Bu, Tayvan'da sıkıyönetim ilan etti ve sivil özgürlükleri ve demokrasiyi kısıtladı. Hükümlerin resmi gerekçesi, devam eden Çin İç Savaşı idi ve ÇC, seferberlik döneminde KMT'nin askeri yönetimi altındaydı.
Ancak, 1980'lerde Kuomintang tek parti sisteminin ve demokratikleşme hareketinin çöküşüyle, sıkıyönetim sonunda 1987'de kaldırıldı ve hükümler nihayetinde 1991'de iptal edildi. Anayasal demokrasi, 1987'den sonra ÇC'de nihayet restore edildi.
Çin Cumhuriyeti 1949'da Tayvan'a taşındığında, Kuomintang'ın yanı sıra Çin Gençlik Partisi (中國青年黨) ve Çin Demokratik Sosyal Partisi (中國民主社會黨) Tayvan'daki tek yasal siyasi partilerdi. Diğer yerleşik partiler Tangwai hareketi altında faaliyet gösterdi.
Chiang Kai-shek otokratik bir hükümet işletse de: Tayvan'ı güvence altına almanın bir parçası olarak, yerel ofislerin seçimlerinden başlayarak yavaş yavaş Tayvan'da demokratikleşme ilerlemesini başlattı. [15] Ayrıca, partiyi demokratik merkeziyetçi bir örgütten, her biri farklı görüşlere sahip birçok hizipten oluşan bir örgüte dönüştürerek üst düzey Kuomintang liderliğinde reform yaptı. Babası Chiang Kai-shek'in yerini alan Chiang Ching-kuo, Tayvan'daki siyasi sistemi liberalleştirmeye hız verdi.
1979'daki Kaohsiung Olayı gibi olaylar değişim ihtiyacını vurguladı ve Uluslararası Af Örgütü gibi gruplar hükümete ve Başkan Chiang Ching-kuo'ya karşı bir kampanya yürütüyordu. Chiang Ching-kuo, bir anakaralı olmasına rağmen, kendisinin de bir Tayvanlı olduğunu söyledi ve aynı zamanda birçok yerli Tayvanlıyı partinin üst kademelerine tanıttı. Ayrıca Tayvan doğumlu Lee Teng-hui'yi başkan yardımcısı ve muhtemel halefi olarak atadı. 1986'da yeni siyasi partiler kurma izni verildi ve Demokratik İlerleme Partisi (DPP) ilk muhalefet partisi olarak göreve başladı.
Bununla birlikte, Adalet Bakanlığı DPP'ye sıkıyönetim kısıtlamalarını ihlal ettiği için suçlamada bulunduğu için siyasi bir kriz yakın görünüyordu, ancak Başkan Chiang sıkıyönetim sona ereceğini ve Cumhuriyetçileri destekledikleri sürece yeni siyasi partilerin kurulabileceğini açıklayarak bunu etkisiz hale getirdi. Anayasa ve hem komünizmden hem de Tayvan Bağımsızlığından feragat etti. Sıkıyönetim Kararnamesi'nin kaldırılması ve gazilerin anakara Çin'deki akrabalarını ziyaret etme yasağı 1987'de onaylandı, 1988'de yeni gazetelerin kayıt yasağının kaldırılması da tarihi bir olaydı.
Chiang Ching-kuo'nun 1988'deki ölümünden sonra, halefi Lee Teng-hui, daha fazla hükümet yetkisini etnik Tayvanlılara devretmeye ve hükümeti demokratikleştirmeye devam etti. 1990'da Lee, ertesi yıl ulusal olağanüstü halin kaldırılmasına yol açan Ulusal İşler Konferansı'nı düzenledi ve hem 1991'de Ulusal Meclis'in yeniden seçilmesinin hem de 1992'de Yasama Yuanı'nın yolunu açtı. Vatandaşların sadece yerel yetkilileri değil, milletvekillerini özgür ve adil seçimlerle seçebilecekleri duygusu, 1991 yılında kıdemli milletvekillerinin emekli olmaya zorlanmasıyla sağlandı. 1994 yılında, yine Başkan Lee'nin ısrarı altında, Çin Cumhuriyeti'nin cumhurbaşkanlığı, anayasa değişikliği yoluyla, Çin Cumhuriyeti'nin Özgür bölgesindeki halk tarafından halk tarafından seçilen bir pozisyona değiştirildi.
Lee yönetimi altında Tayvan, yerel kültür ve tarihin Çin-Çin bakış açısı üzerinden tanıtıldığı bir yerelleşme sürecinden geçti. Lee'nin reformları arasında Tayvan Eyalet Bankası yerine Merkez Bankası'ndan banknot basılması ve Tayvan Eyalet Hükümeti'nin "dondurulması" (yani, eyalet hükümetinin yetkilerinin büyük bir kısmının elinden alınması ve bu yetkilerin merkezi hükümetin veya yerel yönetimlerin yetkileriyle birleştirilmesi) yer aldı. eyalet hükümetini tamamen kaldırmadan yetkiler). Hokkien'in yayın organlarında ve okullarda kullanımına ilişkin kısıtlamalar da kaldırıldı.
Ancak demokratikleşmenin de sorunları vardı.Sürecin ilk aşamalarında, siyasi partiler hâlâ yasaklıydı, ancak bazıları Guomindang'dan ayrılanlar da dahil olmak üzere bağımsız adayların, partiden herhangi bir kampanya fonu almamaları koşuluyla, göreve aday olmalarına izin verildi. Sonuç olarak, bu adayların çoğu, siyasi ve ekonomik çıkarlar karşılığında işadamlarından, yerel seçkinlerden ve hatta gangsterlerden borç para almaya başvurdu. Bu, Tayvan'da dürüst olmayan politikacıların iş adamları ve suç unsurları tarafından toplum pahasına desteklendiği "siyah altın" fenomeninin başlangıcıydı. Buna karşı, bazı eski Kuomintang üyeleri, liberalleşen ancak aynı zamanda yaygın yolsuzluğa neden olan Kuomintang ile mücadele etmek için Yeni Parti'yi kurdular.
Güçlü cumhurbaşkanı için ilk doğrudan seçimlerin 1996'da yapılmasıyla başka bir aşamaya gelindi. Lee, ÇC'nin DPP adayı ve eski muhalif Peng Ming-min'e karşı ilk doğrudan başkanlık seçimlerinde görevli olarak görev yaptı ve bu da Çin Halk Cumhuriyeti'ni harekete geçirdi. ÇC seçmenlerini korkutmak için Tayvan Boğazı'nda bir dizi füze testi yapmak. Saldırgan taktik, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Bill Clinton'ı Tayvan İlişkileri Yasası'nı uygulamaya ve durumu izlemek için Tayvan'ın güney kıyılarındaki bölgeye bir uçak gemisi göndermeye sevk etti.
Siyasi geçiş Düzenle
2000 başkanlık seçimleri, Kuomintang'ın iktidar partisi statüsünün sonunu getirdi. Muhalefet DPP adayı Chen Shui-bian, Pan-Blue oylamasının bağımsız James Soong (eski Kuomintang'dan) ve Kuomintang adayı Lien Chan tarafından bölündüğü üç yönlü bir yarışı kazandı. Chan oyların yüzde 39'unu aldı. Seçimden sonra Soong, Halkın İlk Partisi'ni (PFP) kurdu.
Chen Shui-bian, 2004 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde, PFP Başkanı Soong'un aday arkadaşı olduğu Kuomintang Başkanı Lien'e karşı oyların %0.2'lik dar bir oy oranıyla yeniden seçildi. Seçimden bir gün önce, Chen ve Başkan Yardımcısı Annette Lu, Tainan'da kampanya yürütürken vuruldu. Yaraları hayati tehlike oluşturmadı, ancak Pan-Blue olayın sonucu etkilemek için onlara yeterince sempati kazandırdığına inanıyor.
Bu olay, Başkan Chen'e, polis ve orduyu engellediği iddia edilen askeri acil durum ilan etme yeteneği de vermiş olabilir. kaynak belirtilmeli ] oylamadan. Lien, oylama usulsüzlüklerini iddia ederek kabul etmeyi reddetti. Kuomintang ve PFP destekçileri sonraki haftalarda toplu protestolar düzenlediler. Daha sonra, Kuomintang ve PFP davayı mahkemeye taşıdı. Yüksek Mahkeme yeniden sayma emri verdi ve Kuomintang ve PFP tarafından yapılan suçlamayı destekleyecek hiçbir kanıt bulamadı. Mahkeme, seçim sonucunun meşru ve geçerli olduğuna karar verdi.
8 Aralık 2004'te yapılan yasama seçimleri sırasında, Kuomintang-PFP'nin hakim olduğu Pan-Mavi ittifakı seçimlerde zayıf bir çoğunluk elde etti ve bu da Başkan Chen'in DPP başkanlığından istifa etmesiyle sonuçlandı. Premier Yu Shyi-kun'un kabinesi istifa etti ve Frank Hsieh 25 Ocak 2005'te başbakanlığı üstlendi.
Bazılarının Chen'in yeniden seçilmesine tepki olarak gördüğü bir hareketle, Çin Halk Cumhuriyeti, resmi olarak bağımsızlık ilan etmesi halinde Tayvan ve Çin Cumhuriyeti hükümetine karşı güç kullanımına izin veren bir ayrılık karşıtı yasa önerdi. Bununla birlikte, bu yasa, Çin Cumhuriyeti'nin neredeyse tüm siyasi partileri ve kamuya açık kişilerinin ezici protestosu ve batılı ülkelerin onaylamaması ile karşılandı. Ocak ayında Makao'da hem Çin Cumhuriyeti hem de Çin Halk Cumhuriyeti'nden havacılık yetkilileri arasında yapılan müzakereler, Ay Yeni Yılı Döneminde Çin anakarası ile Tayvan arasında doğrudan boğaz charter uçuşları ile sonuçlandı.
2005 yılında, Başkan Chen ve PFP Başkanı Soong bir zirve düzenledi ve bağımsızlığa eğilimli başkan, anakara Çin ile nihai yeniden birleşmenin bir seçenek olacağını belirtti. Çin Halk Cumhuriyeti tarafından önerilen ayrılık karşıtı yasaya karşı, Başkan Chen Brüksel'de Avrupa Parlamentosu ile bir video konferans düzenledi ve Avrupa Birliği'ni Çin Halk Cumhuriyeti'ne yönelik silah ambargosunu kaldırmamaya çağırdı.
Chen'in ikinci döneminin çoğunda, Kuomintang ve PFP birlikte yasama meclisinde pan-Mavi çoğunluğa sahipler. Siyasi çıkmaz nedeniyle çok az ilerleme kaydeden birçok öğe arasında, ABD'den alt avcılık P-3 Orions gibi silahlar satın alarak Çin Cumhuriyeti'nin savunma yeteneklerini geliştirecek olan, durdurulan bir silah tedarik faturası var. Çin Cumhuriyeti'ndeki pek çok bankanın konsolidasyonuna yardımcı olacak hükümet ve bankacılık reformu mevzuatı, hiçbiri yerel pazarda %10 bile hisseye sahip değil. Çin Cumhuriyeti başkanının, Amerika Birleşik Devletleri başkanının aksine, veto yetkisine sahip olmadığını ve çoğunluk ne kadar zayıf olursa olsun, muhalefet yasama organı ile müzakere etmede ona çok az veya hiç kaldıraç sağlamadığını belirtmek önemlidir.
Anayasa 2005'te daha da değiştirilerek, tek üyeli çoğul koltuk ve orantılı temsili sandalyeli iki oylu bir seçim sistemi oluşturuldu ve Ulusal Meclis kaldırılarak, eski yetkilerinin çoğunu Yasama Yuanına devretti ve daha fazla değişiklik oylamasını halka bıraktı. referandumlar. Tayvan'ın bağımsızlığını resmen ilan etme konusu da sürekli bir anayasal sorundur. Pan-Yeşil Koalisyonu kampı satın almayı lehte ve Pan-Mavi Koalisyonu buna karşı çıkıyor.
First Family içindeki yolsuzlukla ilgili son iddialar, Başkan Chen Shui-bian'ı devirmeyi amaçlayan Yasama Yuanında üç geri çağırma hareketi oylamasına yol açmıştı. Hepsi başarısız oldu, çünkü yasa koyucular siyasi çizgilere göre oy kullandı ve Pan-Mavi Koalisyonu süreci tamamlamak için gereken üçte iki çoğunluktan yoksundu. First Lady Wu Shu-chen, yolsuzluk, yani devlet fonlarını kişisel amaçlar için yasadışı olarak kullanmaktan yargılandı.
Başkan, eşiyle benzer suçlamalarla karşı karşıya kaldı, ancak cumhurbaşkanlığı dokunulmazlığı ile kovuşturmadan korundu. Karısı suçlu bulunursa istifa edeceğine söz vermişti. Ancak eşi hazırlık duruşmasında bayıldıktan sonra, Chen'in görev süresi dolmadan önce sağlık sorunları nedeniyle 16 kez Mahkeme'den izin istememiş ve izin almıştı. [16]
Aralık 2006'da Taipei City ve Kaohsiung City'de belediye ve belediye başkanlığı seçimleri yapıldı. KMT Taipei'de çoğunluğu korurken, DPP ve KMT Kaohsiung'da çok yakın sonuçlar elde etti. Huang Chun-ying, Chen Chu'ya yüzde 0.14'lük bir farkla kaybetti ve Chen Chu'yu Çin Cumhuriyeti'ndeki özel bir belediyenin ilk kadın belediye başkanı yaptı. 2007 yılında ÇC, Birleşmiş Milletler'e "Tayvan" adı altında üyelik başvurusunda bulundu ve Genel Kurul tarafından reddedildi.
2008 başkanlık seçimlerinde KMT adayı Ma Ying-jeou, DPP adayı Frank Hsieh'i oyların %58,48'ini alarak mağlup etti. Ma, anakara Çin ile daha dostane ilişkileri ve ekonomik reformları destekleyen bir platformda koştu. 2012'de DPP'den Tsai Ing-wen'in %46,3'üne ve PFP'den James Soong'un %2,7'sine karşı %51 oyla yeniden seçildi. [17]
2016 seçimlerinde DPP adayı Tsai Ing-wen, KMT adayı Eric Chu'yu yenerek Çin Cumhuriyeti'nin ilk kadın cumhurbaşkanı oldu.