Birkaç hafta önce, Facebook Watch şovu Red Table Talk ile bir yapımcıdan bir e-posta aldım . Bilmeyenleriniz için, Jada Pinkett Smith'in August Alsina ile romantik ilişkisini tartıştığı ünlü şov bu. Gösteri, Smith'i kızı Willow ve annesi Adrienne Banfield-Norris ile birlikte canlandırıyor ve kadınlar hayat ve güncel sosyal konularla ilgili çok çeşitli konuları tartışıyor.
RTT'deki millet komplo teorileri ve bunun sonucunda ortaya çıkan - zor - aile dinamikleri üzerine bir bölüm için araştırma yaparken benim yazımı buldular. Benimle videoda sohbet etmek ve şovda görünmek isteyip istemediğimi öğrenmek istediler.
Davet bende büyük bir endişe uyandırdı. Çok kaygı Yani, bunu kabul hayır diyor. Beni yanlış anlamayın - aramalarında yazımın ortaya çıkmasına minnettarım ve bu kesinlikle gurur vericiydi ve elbette doğrulayıcıydı. Ama muhtemelen onların bekledikleri ve hatta istedikleri gibi olmayacağımı da biliyordum. Gördünüz mü, sohbet davetinin aslında şovda yer almak için iyi bir aday olup olmayacağımı test etmek için bir röportaj olduğunu hemen anladım ve geçemeyeceğim oldukça güçlü bir sezgim vardı.
Elbette geleneksel tavsiye, bu şekilde düşünmemem gerektiğini söylüyor. Çok daha iyimser olmam ve en iyi adımımı öne çıkarmaya odaklanmam gerekiyor, değil mi? "İyi bir izlenim bırakmaya" odaklanmam gerekiyor.
Ama ne var biliyor musun?
Dürüst olmak gerekirse, yaptığım bu değildi ve nedenini açıklamak istiyorum.
Açıkçası, ben istekli değildi “oyun oynamak” Ben büyük olasılıkla olacağını görüntülü sohbet girecek biliyordu değil gösterisi üzerine çağrılabilir. Ve henüz? Ben değildi oyunu oynamak için istekli. Ben sadece ... değildim. Ve bu konudaki fikrimi değiştirecek gibi görünmedim.
Bunun yerine, dürüst olmaya karar verdim… kendim. Tam şimdi olduğum gibi. Bunu yaptım ve bir anlamda düştüm ve yandım, ama tüm bunların komik tarafı, üzülmemiş olmam. Ve bir başarısızlık gibi hissetmiyorum.
Sanırım… Rahatlamış bile olabilirim.
Bazı insanların - benim gibi - nörolojik olarak farklı beyinleri var, değil mi? Ve bazılarımız, ilk bakışta "olağanüstüden daha az" görünmemizi sağlayan bu niteliklere sahibiz.
Yıllar içinde, toplumun daha normal - veya en azından daha kabul edilebilir - bir üyesi olarak maskeleme baskısı ve sözde önemi hakkında her şeyi öğrendim . Eğlence endüstrisindeki çoğu insanın, utangaç ya da yavaş ısınan insanlardan, soruları cevaplamak için biraz zaman ayıranlardan ya da sadece çok düşük anahtarda kendileri olmaya çalışanlardan gerçekten etkilenmediğini öğrendim. yol.
Ayrıca, elbette şu anki görünümüm ve " kendimi bıraktım " gerçeğiyle ilgili tüm sorun var . Neredeyse kırk yaşında çok kötü saçları olan, son zamanlarda makyaj yapmayan ve aynı zamanda şişman olan bir kadın olmak? Pekala, videoda herkesin çayı olmayacağının farkında olduğumu söyleyelim. Özellikle şişman bir kadın olarak, sevilebilir olmak için daha çok çabalamam için bir beklenti var.
Görünüş konusunda gerçekçi olalım. Bir röportajda Çoğu erkek olacak değil olarak yoğun bir kadın olarak süzgeçten geçirilmelidir. Bunun genellikle bilinçaltı bir şey olduğunu söyleyebilirim, ancak insanlar hala kadınların belirli bir rolü oynayarak ve güzel görünerek "katkıda bulunmalarını" bekliyorlar. Oldukça derin bir önyargı.
Bu önyargı yalnızca televizyon gibi ortamlarda ve Hollywood gibi endüstrilerde daha da güçleniyor. Ayrıca televizyondaki bir kişinin (bazen gerçek hayatta bile) anında eğlenceli olması beklentisi var . Dışa dönüklük, dışa dönük çekicilik ve pazarlanabilirlik gibi belirli özelliklere inanılmaz değer veren bir toplumda yaşıyoruz. Kendinizi ne kadar iyi "satabildiğiniz", dünyada büyük bir fark yaratıyor ve benim gibi insanlar için bu, gerçekten olduğunuzdan çok daha canlı ve dışa dönük bir insan olarak maskelemek anlamına geliyor.
Bunu aşmanın sadece birkaç yolu var. Ünlü ve tercihen erkek biri olabilirsiniz. Örneğin sessiz bir erkek oyuncu "gizemli" olarak kabul edilebilir. Özellikle yakışıklı değilse "tuhaf" da olabilir.
Bunu aşmanın bir başka yolu da, özellikle garip veya utangaç kişilikleri sormakta ustalaşan bir görüşmeciye sahip olmaktır. Herkesten en iyisini çıkaran ve insanların kendilerini daha rahat hissetmelerine yardımcı olan türden biri. Bu tür röportajlar, konuğun eğlenceli bir role daha iyi oturması için zaman tanır.
Ya da, benim gibi utangaç ve garip insanların bir çeşit “çiçek açtığını” ve kendilerini rahat hissettiklerinde bazı insanlara açıldığını görebilirsiniz. Bu doğru - benim gibi sözde "uzak" kadınlar bile doğru atmosferde sosyal kelebekler haline gelebilir. Ancak bu zaman alır ve muhtemelen biraz şans getirir.
Şimdi, benim gibi… zorlu… bir konuğu halletmenin alternatif yolu, basitçe olmasına izin vermektir. Nadirdir, ancak insanlar bazen bunu yapar. Onlar televizyonda röportaj oluyor değil herkesi anlamaya veya internet sahiptir böylece cilalı ve kamera için hazır edilecek. Erkeklerin videoda bastırılmasına veya kusurlu olmasına izin verilirse, kadınlar da yapabilir.
Tüm fenomen hakkında uzun uzun düşündüm ve kamera önünde olmak istememin tek yolunun gerçek ve dürüst olmak gerekirse ben olduğuma karar verdim . Bu kararın çoğunun benim yazımla ilgisi var. Dürüst, savunmasız olmaya ve olduğu gibi söylemeye çalışıyorum - söylediğim şeyler popüler olmasa bile.
Bu, yazmada çok daha iyi olabileceğim anlamına geliyor. Ben genellikle öyleyim. Seninle tanışırsam, belki makyaj yapmak isterim ve belki yapmam. Belki ısınırım ve köpürürüm, ama belki biraz daha utangaç kalırım çünkü her küçük kaygı üzerinde tam kontrole sahip değilim.
Yine de şu anda kim olduğum ya da kim olduğum konusunda dürüst olmaktan utanmıyorum. Benden daha gösterişli gibi davranmaktan pek bir şey alamıyorum.
Yani? Yapmıyorum.
Red Table Talk'taki insanlarla yapılan röportaj iyiydi. Bana e-posta gönderen yapımcı ve görüşmedeki diğer iki kadın harikaydı. Kibar, arkadaş canlısı ve profesyonel. Yanlış bir şey yaptıklarına inanmadığım konusunda çok net olmak istiyorum ve benden hoşlandıklarını düşünmediğimi söylediğimde, benden hoşlanmamaları konusunda yanlış olduklarını kastetmiyorum. Beni düşündükleri için bile onur duyuyorum.
Öyle olsa bile, bu insanın yapacak bir işi vardı ve bence onlar için bir kadın imajı ve "kabarcıklılık" önemli. Bana iyi, açık uçlu sorular sordular ve işimi açıkça tanıyorlardı. Bazı detayları gündeme getirdiler ve açıklamamı istediler ve ben olmadığım bir şey olmayı hedeflemeden sorularını cevaplamak için elimden geleni yaptım.
Bazen de biliyorsun. Beni seçmeyeceklerini biliyordum . İnsanlar buna kendi kendini gerçekleştiren bir kehanet diyecek ve kesinlikle ben nereden geldiklerini anlıyorum. Aynı zamanda, nöro-değişken insanların sadece "normal davranması" için bu bilinçsiz beklentilerin çok daha fazla zarar verdiğine inanıyorum. Ya da düşük enerjili insanların yüksek enerjili insanlarmış gibi davranması.
İnsanların doldurulmuş gömlek kişiliğine sahip insanları televizyona çıkmasını izlemek istemem gerektiğini söylemiyorum. Demek istediğim, diğer kişilikleri normalleştirmemiz gerektiğidir. Sıradan insanların gerçek hayattaki kusurlarını normalleştirmemiz gerekiyor.
Şahsen, Red Table Talk röportajımın iyi gittiğini düşünüyorum çünkü endişelerimle yüzleştim ve lanet olası şey için geldim! Bunun oldukça düşük bir çıta gibi göründüğünü düşünebilirsiniz, ama bu benim için tamamen sorun değil. Yine de - muhtemelen - fark edilir derecede utangaç olduğumu düşünüyorum . Ve bazı cevaplarımın takip edilmesinin zor olduğuna inanıyorum çünkü açık uçlu sorularla biraz kafa karıştırdım ve benden belirli deneyimleri tanımlamamı istedim.
Ama ne var biliyor musun? Bunların hiçbiri hakkında bir gram utanç ya da utanç hissetmiyorum. Red Table Talk , görüşmeden sonra iletişim bilgilerimi doğrulamak için bana bir e-posta gönderdi, ancak gösteriye beni geri davet etmediler. Elbette başka insanlar da davet edildi ve insanların bunu bir tür "yazar olarak değer beyanı" şeklinde okuma eğilimi olduğunu biliyorum, ama ben böyle çalışmıyorum.
Öncelikle, hepimizin farklı becerilere ve zorluklara sahip olduğumuzu anlıyorum. Pek çok insan yaşadığım bazı travmalarla ilgili herhangi bir tecrübeye sahip değil ve bazı şeylerle ilişki kuramıyorlar, mesela hayatımın farklı noktalarında karşılaştığım izolasyon seviyesi. Pandemi bunun bazılarında yardımcı oldu, ancak birçok insan hala hayatta kalmak için bazı deneyimlerle “insan becerilerimin” çoğunu kaybettiğimi anlamıyor. Bu, her küçük röportajı, telefon görüşmesini veya görüntülü sohbeti sırf bunun üzerinden geçerek çok büyük bir kazanç olarak kabul ettiğim anlamına geliyor.
Önümde daha fazla büyüme olması açısından utanılacak bir şey olduğunu da sanmıyorum. Bugünlerde oldukça zor bir dönemden geçiyorum. Geçmiş yıllarda, öz değer duygumu dışarıdan ve diğer insanlardan ve çoğu zaman benim için iyi olmayan insanlardan alarak “başa çıkardım”.
Bugün, kendime olan değerimi benden aldığım için kendimle gurur duyuyorum.
Elbette bu, kendimi asla bilinçli hissetmediğim anlamına gelmez. Elbette, bende de yığınla kendinden şüphe var. Yine de başarımın bir kısmı, duygularımı beni tanımlamalarına izin vermeden kabul etmektir. Aynı şekilde dünyanın beni itip kakmasına izin vermemeye çalışıyorum.
Gelecekte, gerçekten - videoda görünme ve yabancılarla konuşma konusunda çok daha rahat olacağıma inanıyorum. Ama "oraya gitmek" için acelem yok. Yıllar boyunca, kendim hakkında bu kadar çok şey yazmak için çok narsisist olmam gerektiğine dair birçok eleştiri duydum, ama bence bu, kişisel konular hakkında yazan kadınların yaygın bir yanlış yorumlaması. Elbette, dikkati kendime çekmek için her fırsatı değerlendirmediğimi düşünürsek, bu biraz ironik. Pek çok fırsattan vazgeçiyorum ya da benim için “doğru” hissetmedikleri için geri çekiliyorum. Ya da henüz orada olduğuma inanmadığım için.
İçerik oluşturucuların gittikçe daha kolay erişilebilir ve her zaman çağrı halinde olmasının beklendiği, yüksek düzeyde küratörlüğün yapıldığı bir sosyal medya beslemelerinde , sanırım onu insan olmayı daha kabul edilebilir kılmak istiyorum. Ve ben biraz daha video izlemekle veya gerçek hayatta daha fazla insanın sesimi duymasına izin vermekle ilgileniyorum, ama yine de hepsini kendi zaman çizelgeme göre yapmaya kararlıyım.
Bu, oradaki en popüler veya çok saygı duyulan görüş olmayabilir, ancak bunun benim için doğru fikir olduğuna ikna oldum. Yazar olarak yaptığım işle ve yaptığım işle gurur duyuyorum. Ve dürüst bir yaklaşım benimseme misyonuma bağlıyım.
Bu tür bir dürüstlük herkesi kazanmayacak, ancak herkesi kazanmak asla amaç olmadı. Amaç, benim için çok önemli hikayeler yazmak ve bu şeyi yaparak geçimini sağlayacak yeterli okuyucuya yankılanmaktı ve her zaman da öyle olacak. Zor konuları açık bir dürüstlükle gündeme getirmek için çoğumuz büyürken gözden kaçırdık.
Bize karşı böyle bir savunmasızlığı çok sık taşıyacak bir dünyada büyük duyguları biraz daha yönetilebilir hale getirmeye çalışıyorum.
Belki de yardımcı olmayacaktır hepsi sizin, ancak yardımcı olabilir birisi biraz daha az karışık hissediyorum, ayrılmamak için mutluyum.
Daha fazla okumak için:Kendimi Bıraktığımı Söylediğimde Demek İstediğim Bu, Keşke Uzun Bir Zaman Önce Yardım Alsaydım Unutmuş Olabileceğiniz 7 Kişisel Bakım Dersi
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
Empati, bir başkasının durumu, zihni (düşünceleri) ve hissi (duyguları) hakkında farkındalık eylemi/sürecidir. Başkalarının bakış açısını anlama kapasitesidir.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Verimsizlik dünyanın en büyük işverenidir. Verimsizliği teknoloji ile çok hızlı bir şekilde ortadan kaldırın ve büyük bir sivil huzursuzluğa hazırsınız.
Artık anlamıyorum. Artık neyin "vuruş" olduğunu doğru bir şekilde ölçmek neredeyse imkansız görünüyor.
Yaratıcılık en çok aranan niteliklerden biridir ve istediğimiz şeylerin çoğunun sadece Google'da arama ve kopyala/yapıştır veya sohbet GPT'si kullanılarak yapılabileceği yerlerde önemi daha uygun olamazdı. Ama önce önyargıyı belirlememe izin verin.