Bu gerçekten çok hassas bir konuydu. Lilian algısal şaşkınlık yaşadığı zaman ne kadar işe karışmalıydı? Bir arkadaşımız ya da hastamız birinin adını unuttuğunda ne kadar sabırsızlık göstermeliyiz? Ben, hiçbir yön duygusu olmayan biri olarak yanlış tarafa yöneldiğimde utanmayayım diye engellenmeyi ya da kendi başıma yolumu bulayım diye savaşmaya bırakılmayı ne kadar isterim? Bize bir şey "söylenmesi"nden ne kadar hoşlanıyoruz? Soru Lilian için özellikle can sıkıcıydı çünkü dışarıda bir şeyler yapmayı, kendine yetmeyi isterken görsel güçlükleri gitgide daha ağırlaşıyordu ve Claude'un da gözlemlediği gibi, bazen onu bir yönelim bozukluğu paniğine sokacak kadar ürkütücü olabiliyordu.