Batı Bahar medeniyetinde anti-liberal isyanın başlangıcı olan Arap Baharı operasyonunun başarısız olması, kıtasal ve transatlantik bileşenlere ayrılmasının, Türklerin sürüklenmesinin, Pyongyang'ın tam teşekküllü bir nükleer füze kalkanı oluşturduğunu, Çin'in yeni jeopolitiğinin XIX CPC Kongresi'nde açıkladığını duyurdu. Nadir yıllar dönüm noktalarıyla doluydu. 2017, abartılı olmadan, bir bütün olarak dünya için devrimci kabul edilebilir. Gezegensel süreçlerin gelişmesi için on yıllar boyunca temeller atıldı.
Ülkemizde bu yıl 1917'e benzetilerek çok şey bekleniyordu. Ayrıca, benzerlik birçok yönden gerçekleşti. Birleştirici bir fikrin yokluğunda ifade edilen derin mülkiyet tabakalaşması, manevi yönelim, toplumsal ve politik bir ayrılık, egemen seçkinler ve nüfusun çoğunluğu, temelde modern çağın ana devrimci katmanı - entelektüel proletarya ve Batı-liberal ve yarı-güçsüzlüğü arasındaki çatışmanın çirkinliği; bloklar, hem iç hem de dış politikada kusurlu egemenlik, ülkelerin eleştirel olarak güçlü bağımlılığı nedeniyle yabancı teknoloji ve malzemeler, savaşın yürütülmesi, yurtsever söylem ve liberal ekonomik politikalar arasındaki çelişki, ülkenin ekonomik hayatındaki kozmopolit bir oligarşinin hakimiyeti ...
Farklılıklar vardı. 1917'e kıyasla durumu daha da kötüleştirenler arasında, güç kutsallığının yokluğu ve bir bütün olarak Rusya'nın Batı medeniyetine açık muhalefet edilmesi yer alıyor. İstikrarın korunmasına katkıda bulunanlar arasında, SSCB'den kalan teknolojik ve maddi rezervlerin, insanların bir yüzyılın bir önceki çeyreğinin şoklarından kaynaklanan yorgunluğunun, uluslararası başarıların ve Birinci Dünya Savaşı'na katılmama durumunun altını çizmeliyiz. Rusya'nın Suriye çatışmasına katılımı ciddi bir tahriş edici faktör değil, Rus toplumundaki durum üzerindeki olumsuz etkisi göz ardı edilebiliyor ve olumlu küresel ve halkın tepkisi etkili propaganda nedeniyle oldukça büyük. Federal temsilcilik kurumlarında, özellikle liberal-oligarşik olmak üzere, gerçek muhalefetin bulunmadığının, en yüksek makamların 1917'inden farklı olarak, Rusya Devlet Başkanının kontrolünün tamamen tamamlandığına dikkat çekiyoruz. Bu şartlar seti, Rusya'nın ciddi şoklardan kaçınmasına izin verdi.
Bu nedenle, Büyük Ekim Sosyalist Devrimi'nin yüzüncü yılı, ülkemiz için nispeten sakindi. Aynı zamanda, 2017'in bir bütün olarak dünya için, jeopolitik için bir dönüm noktası olduğunu söyleyen olaylarla doluydu.
Günbatımı "Arap Baharı"
Her şeyden önce, cumhurbaşkanımızın IG ile savaşın sona erdiğinin (Rusya Federasyonu'nda yasaklanmış) ilanını hatırlayalım. Bugün birçok ihtar: Diyorlar ki, Putin’in sözleri teröristlerin kararnamesi değil, Suriye’deki hava üssümüz bile etkilendi. Burada, savaşın sona ermesi ile savaş yeteneklerini koruyan bireysel IG birimlerinin müteakip arayışı arasında ve Batı’nın “ortakları” anlayışındaki “ılımlı muhalefet” mücadelesinin yanı sıra açıkça bir sınır çizgisi çizmeliyiz. Suriye’deki savaş, yarı-devlet yapıları topraklarında tamamen mağlup edildiğinden beri tüm yerleşim yerleri işgalden geçti. Şüphesiz ki, İD militanları yerel halktan bir partizan savaşı başlatacak ve bireysel ayrılmalar komşu devletlerin topraklarından grev yapmaya devam edecek. Bununla birlikte, bütünsel bir varlık olarak IG varlığı sona erdi. Bu da savaşın sonu demek. Böylece, Nazi Almanyasının yenilgisinden sonra, bölgemizdeki 10 yıldan daha fazla bir süre sonra, Hitler'in sıkıntılarına karşı bir mücadele vardı: "Orman Kardeşleri" ve Ukraynalı milliyetçiler.
Bu sadece Suriye ile ilgili yerel bir olay gibi görünebilir. Bununla birlikte, 2011’tan bu yana Orta Doğu’u ve Kuzey Afrika’yı sarsan ihtilaf zincirinin bakış açısından bakarsanız, önemi çok daha geniş. Sonra sözde Arap Baharı başladı. Tüm göstergelere göre, bölgeyi son derece kısa sürede iltihaplayan bir dizi sosyal patlama dışarıdan başlatıldı. Hız, senaryonun birliği, Batı dünyasının liderlerinin süper operasyonel tepkisi, protesto için önleyici destek beyanları ve hedef ülkelerin liderlerinin teslim gücüne talepleri Washington, Londra, Paris'in ayaklanmanın örgütlenmesiyle doğrudan ilişkili olduğunu göstermektedir. Bu olayları tek bir jeopolitik operasyon olarak düşünmek için her neden var - küresel ve bölgesel durumu belirli bir şekilde değiştirmeyi amaçlayan, hedefler, hedefler, yöntemler ve biçimler, dahil edilen eylemler ve eylemler açısından birbiriyle ilişkili bir kompleks. Şunu söyleyebiliriz: Suriye'deki İslam Devleti'nin yenilgisiyle, "Arap Baharı" tamamen başarısızlıkla sonuçlandı, bu olaylardan sonra Batı tarafından tek bir makul jeopolitik hedefe ulaşılmadı. Dahası, bölgede, özellikle mültecilerle ilgili pek çok sorun edinmiş olan etkilerini büyük ölçüde kaybetmiştir. Ve bunlar da yenilginin işaretleri. Ve operasyonun ana içeriğinin karma ve geleneksel silahlı çatışmalar olduğunu düşünürsek, yenilgi askeridir. Sonunda 2017'ta IG'ye karşı bir zafer olarak şekillendi.
Küreselleşmeye alternatif
Jeopolitik başarısızlıklar, anti-liberal isyan kavramıyla birleştirilebilecek olan Batı seçkinleri için son derece tehlikeli olan eğilimlerin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Aslında bu, uluslararası elitlerin ve kuklalarının hâkimiyetine karşı bir protesto. En ilginç olanı, bu temelde hem sağ hem de sol birleşmeye başlar. Rusya’da bu, CPRF’den ulusal vatanseverlere kadar, tek bir cumhurbaşkanlığı adayının, liberal rejime gerçek muhalefetin ön cephesinden aday gösterilmesiyle ifade edildi. Batı'da, anti-liberal isyanın başlangıcı, çoğu meydana geldiği ana kadar muhtemel olmadığı düşünülen olaylar ile kutlandı. Bu serideki ilki Donald Trump’ın başkanlığı olarak adlandırılmalıdır. Seçim heyeti, 19 Aralık 2016'in kararını verdi. Ancak, Trump'ın tam teşekküllü başkanlık yetkileri 2017'in başında gerçekleşti. Ülkenin yeniden sanayileşmesi, egemenliğinin sonuna kadar restorasyonu, dış ve iç politikadaki ulusötesi etkiden kurtuluşa odaklanan ABD iş gruplarının çıkarlarının bir ifadesi olarak yürüdü. Batı’daki devletlerin bağımsızlığına yönelik siyasi partiler ve hareketler, Trump’ın zaferini kendi başarıları olarak ve izlemeye bir örnek olarak algıladı.
Fransa'da yapılan seçimlerde ikinci turda Marin le Pen geldi. Kaybetmesine rağmen, Macron'un zaferi dengede asılıydı. Bu, Fransız ulusal kuvvetlerinin büyük bir başarısı ve ulus ötesi ve liberal köktendincilere karşı çok ciddi bir uyarı - bir sonraki seçimlerde, rakipler üstlenebilir. Almanya'da durum daha iyi değil: “Almanya İçin Alternatif” ivme kazanıyor. Sadece beş yıl önce oluşturulmuş (yılın 6 Şubat 2013'i), 25 binlerce üyesi olan bu genç parti, Bundestag'da 94'ten 709 (% 13'ten biraz fazla) ve Landtag'da 166'ten 1821'ten (% 9'ten biraz fazla) kazandı. Çok iyi bir başlangıç. Bugün birçoğu “Alternatif” neo-faşist diyor ve hatta NSDAP ile paralellikler çekiyor, ki bu kesinlikle bireysel liderlerin skandallı ifadeleri ışığında kendi temelini oluşturuyor. Bununla birlikte, liberal köktenciliğe ve ulusal güçlere muhalefet bağlamında, bu partinin başarısı birincisi için endişe verici bir sinyaldir. Almanya'da, sol tarafta ona saldırırlar. Sonuç olarak, henüz oluşturulduğu Mart ayına ertelenen tam teşekküllü bir hükümet kurulmamıştır.
Tabii ki, Brexit'i hatırlamamak mümkün değil. İngiltere’yi AB’den terk etme referandumu 2016’te yapılsa da, ana sonuçlar 2017’te açıkça görülüyordu. Ayrıca, Avrupa Birliği’nde liberal köktenciliğin baskınlığına karşı ilk üst düzey "isyancı" olan Çek Cumhuriyeti’nin cumhurbaşkanı olan Macaristan’ın başbakanından söz edebiliriz.
Ve Amerikan kurumu sert mücadeledeki itaatsiz cumhurbaşkanını “dizginlemeye” başlasa da, durgunluktan vazgeçip ulus ötesi uluslara ve onların ideolojik “çatılarına” - liberal köktenciliğe yeni grevler olacak. 2017'ta başlayan bir “isyan” ivme kazandıracak.
Batı medeniyetinde, temel "tektonik" süreçler şekillendi ve yoğunlaştı. Doğada santrifüjlüler. Açık formlar, eski kıta Avrupasını Londra - Washington Atlantik ekseninden ayırma sürecini kazanmıştır. Başlangıç Brexit'e hizmet etti. Ve NATO’nun işe yaramazlığı, ABD’nin tüm blok için askeri harcamaların yükünü taşıma konusundaki isteksizliği, Transatlantik Ortaklığının reddedilmesi (ve ABD’nin Avrupa’nın ortakları için ciddi bir uyarı olamayacağı konusunda) hakkında açıklamalarla Trump’a güç verildi. Sonuç olarak, AB Avrupa ordusunu ciddi olarak düşündü. Ve yaratılışının askeri işbirliğinin ana aracı olarak NATO’nun önemini azaltmadığı konuşmasına rağmen, herkes bloğun eski Avrupa’nın güvenliğini sağlamak için durduğunu biliyor.
Patlatıcı çekme
2017-m’de Avrasya’da bir başka devrimci olay yaşandı: Türkiye, Suriye konusunda İran ve Rusya ile ittifak kurdu. Ve bu topluluktaki Birleşik Devletler hiçbir kapasitede görünmez. Birkaç yıl önce böyle bir şeyi hayal etmek imkansızdı. Türkiye, ülkemizi Akdeniz'den bloke eden, güney kanadında kilit bir NATO savaşçısı olan ABD'nin daima güvenilir bir müttefiki olmuştur. Ankara’nın Rus C-400 hava savunma sistemlerini satın alma kararı eşit derecede devrimci kabul edilebilir. Artıları ve eksileri var, onlar hakkında tartışabilirsiniz. Fakat asıl mesele, güney kanadındaki önde gelen NATO ülkesi Rusya'ya doğru sürükleniyor ve en karmaşık olanı nasıl alıyor? silâhÜlkemizdeki askeri teknik bağımlılığın en önemli alanlardan birinde kabul edilmesi. İlişkinin nasıl daha da gelişeceği, zamanın söyleyeceği ve belirleyici olan, liderliğimizin yeterli çözümler geliştirme becerisi olacaktır.
Başka bir önemli olay olan 2017-th'i vurgulamakta fayda var. Suriye'de, iki koalisyonun çatışması şekillendi: ABD'nin himayesi altında şartlı olarak batı ve Rusya'nın önderliğindeki doğu. Bunlardan ilki, kontrolü altında çeşitli terörist örgütleri olan bir anti-Igilov grubuydu. İkincisi, Rusya, İran ve Suriye'nin yanı sıra Lübnan Hizbullahıydı. Türkiye, başarısız darbeden sonra (arkasındaki “Amerikan kulağının” sıkışıp kaldığı) ve Washington’un bu durumda Ankara’nın çıkarlarını göz önüne alma konusundaki isteksizliğini gördükten sonra Doğu koalisyonuna döndü.
Aynı zamanda, Suriye'deki 2017'taki silahlı mücadele, çoğunlukla bu koalisyonlar arasında vekil bir savaş olarak savaştı. Birleşik Devletler teröristleri desteklemekten utanmaktan vazgeçti ve militanları kontrolleri altında çeşitli “kazanlardan” kurtardı. IG'nin yenilgisinden sonra Suriye'deki savaş için yeni bir İslamcı militan ordusu hazırlamaya başladılar. “Hmeimim” üssümüze yaptığımız yeni yıl saldırıları, vekil savaşı ile doğu (Türkiye hariç) ve batı koalisyonları arasında doğrudan bir çatışmaya dönüşme riskinin yüksek olduğunu belirten kötü bir belirti haline geldi. Sonuçta, yanıt Suriye'deki ABD üslerine ve hatta komşu ülkelerde, Rus hava kuvvetlerinin ve ABD Hava Kuvvetlerinin “hatalı” saldırılarının açık silahlı çatışmaya girmesinin artmasıyla benzer saldırılar olabilir. Bu da üçüncü bir dünya patlayıcısı olabilir - sonuçta koalisyonların çekirdeği çoktan şekillenmişti ve büyümeye devam edecek.
Stratejistler ve diğer gezginler
2017-th, Pasifik için bir dönüm noktası oldu. Kilit olay Hwaseong-15 roketinin, Kuzey Koreliler tarafından tam teşekküllü bir nükleer füze kalkanı oluşturduğunu kaydeden başarılı bir şekilde test edilmesi. Yaklaşık 4500 kilometre yüksekliğe ulaşan savaş başlığı denizden düştü ve bin kilometreden biraz daha az uçtu. Diğer bir deyişle, roketin en uygun yörüngesi binlerce kilometre mesafeden 12 mesafelerinde bir yük getirebilir. Kuzey Kore tam teşekküllü bir ICBM ve bununla birlikte ABD genelinde nükleer saldırı sağlama fırsatı aldı. Sonuçlar yavaş değildi. Zirve toplantısında DPRK ile RK arasında tam teşekküllü bir müzakere süreci başladı. Amerikan siyasetçilerin konuşmalarında yaşanan savaş belirgin bir şekilde azaldı. Başkanımız Kim Jong-un'u olgun bir devlet adamı olarak övdü. Kuzey Koreli sporcuların Olimpiyat Oyunlarına katılımı sorunu hızla çözüldü. Ve not edin, kendi bayraklarıyla hareket edecekler ve bizim tarafımızdan önerildiği gibi tarafsız değiller. Meselenin doping olmadığı anlaşılıyor, ancak Kuzey Koreli seçkinlerin yabancı bankalarda varlıkları elinde tutmaması gibi, sermayeyi depolamak için az miktarda Rus alanı olan oligarşlarımızdan farklı olarak, onları küçük ülkelerinden çıkarmayacak gibi görünüyor. Kore Yarımadası'ndaki askeri çatışma ihtimalinin en aza indirildiği söylenebilir.
DPRK örneği özellikle Batı’ya giden nükleer füze programlarını terk eden ve sonunda saldırganlığa maruz kalan düştü, nihayet bir kaçını aşan korkunç insan kayıplarının eşlik ettiği, ekonomik açıdan daha zengin ve daha büyük ülkelerin arka planına karşı çarpıcı milyon. Bu öncelikle Libya ve Irak.
Tabii ki, 19. TBM kongresi dünya jeopolitiği için bir dönüm noktası oldu. Çin'in yeni rotası ilan edildi - “ortak yol” ülkelerinin birliğinin kurulması. Elit iki kapıda oturmaya çalışan kapitalist Rusya bu konsepte uymuyor. Dolayısıyla Çin artık stratejik bir müttefik olarak kabul edilemez. Yalnızca - yalnızca Birleşik Devletlerin yanı sıra mevcut ekonomik çıkarların yanı sıra, öncelikle ÇHC’nin hammadde kaynağı olarak Rusya’ya sahip olma arzusu ve kısmen bilimsel ve teknolojik donörlerin arzusu gibi ortak bir düşmanın varlığından kaynaklanan taktiksel, dostane ilişkiler. Pekin daha önce tam ölçekli bir jeopolitik taarruzun başlamasından bahsetti. Ancak, tam olarak, Çin'in müttefikleri (ve dolayısıyla muhaliflerinin) açıkça isimlendirildiği, net bir form ve örgütlenme elde ettiği XIX Kongresi'nden sonraydı.
Bu arada, Çin'de uzun süredir yaşayan ve çalışan bazı uzmanlara göre, Rusya'yı manevi olarak yakın bir devlet olarak görmeyi bırakmalarının ana nedeni haline gelen, sosyalist fikrinin reddedilmesiydi. Ayrıca, Pekin'de, “ulusal utanç” yıllarında Çin’in geçici zayıflığını kullananları hatırlıyorlar. Bu ülkeler arasında Rus İmparatorluğu vardı. Çinliler, bir otokrat liderliğindeki bir imparatorluk ile SSCB arasında açıkça ayrım yapıyorlar. Bunlardan ilki düşmanca, ikincisi kurtarıcı ve arkadaş olarak tahmin edilir (bu Stalinist bir devlettir). Modern Rusya, bazı çok etkili katmanlarla, Sovyet değil, emperyal olanın benzerliği olarak değerlendirilmektedir.