Dünya, sanayi devriminin başlangıcında olduğundan yaklaşık 1,1 ℃ daha sıcak . Bu ısınma, bazı bölgelerin çok daha hızlı ısınmasıyla birlikte tek tip olmadı. Böyle bir bölge Arktik’tir.
Yeni bir çalışma , Kuzey Kutbu’nun son 43 yılda dünyanın geri kalanından neredeyse dört kat daha hızlı ısındığını gösteriyor. Bu, Kuzey Kutbu’nun 1980’dekinden ortalama 3℃ daha sıcak olduğu anlamına gelir.
Bu endişe verici, çünkü Kuzey Kutbu, çok fazla zorlanırsa küresel sonuçlarla yanıt verecek hassas ve hassas bir şekilde dengelenmiş iklim bileşenleri içeriyor.
Açıklamanın büyük bir kısmı deniz buzu ile ilgilidir. Bu, kışın donan ve yazın kısmen eriyen ince bir deniz suyu tabakasıdır (tipik olarak bir metre ila beş metre kalınlığındadır).
Deniz buzu, gelen güneş radyasyonunun yaklaşık %85’ini uzaya geri yansıtan parlak bir kar tabakasıyla kaplıdır. Açık okyanusta ise bunun tersi olur. Gezegendeki en karanlık doğal yüzey olan okyanus, güneş radyasyonunun %90’ını emer.
Deniz buzu ile kaplandığında, Arktik Okyanusu, güneş radyasyonunun emilimini azaltan büyük bir yansıtıcı battaniye gibi davranır. Deniz buzu eridikçe, absorpsiyon oranları artar, bu da okyanus ısınmasının hızlı temposunun deniz buzu erimesini daha da artırdığı ve okyanus ısınmasının daha da hızlanmasına katkıda bulunduğu olumlu bir geri besleme döngüsüne neden olur.
Bu geri besleme döngüsü, Arktik amplifikasyonu olarak bilinen şeyden büyük ölçüde sorumludur ve Kuzey Kutbu’nun neden gezegenin geri kalanından çok daha fazla ısındığının açıklamasıdır.
Deniz buzunun yanı sıra, Kuzey Kutbu, ısınmaya karşı son derece hassas olan diğer iklim bileşenlerini de içerir. Çok zorlanırlarsa, küresel sonuçları da olacaktır.
Bu unsurlardan biri, Dünya yüzeyinin (şimdi öyle değil) kalıcı olarak donmuş bir tabakası olan permafrost’tur. Kuzey Kutbu boyunca sıcaklıklar yükseldikçe, her yaz çözülen en üst toprak katmanı olan aktif katman derinleşir. Bu da aktif katmandaki biyolojik aktiviteyi arttırır ve bu da karbonun atmosfere salınmasına neden olur.
Arktik permafrost, küresel ortalama sıcaklıkları 3℃’den fazla yükseltmek için yeterli karbon içerir . Permafrost çözülme hızlanırsa, genellikle permafrost karbon saatli bomba olarak adlandırılan kaçak bir pozitif geri bildirim süreci potansiyeli vardır. Önceden depolanmış karbon dioksit ve metan salınımı, daha fazla Arktik ısınmaya katkıda bulunacak ve ardından gelecekteki permafrost erimesini hızlandıracaktır.
Sıcaklık artışına karşı savunmasız ikinci bir Arktik bileşeni, Grönland buz tabakasıdır. Kuzey yarımküredeki en büyük buz kütlesi olarak, tamamen erirse küresel deniz seviyelerini 7,4 metre yükseltecek kadar donmuş buz içerir .
Bir buzulun yüzeyindeki erime miktarı, kışın kar birikimi oranını aştığında, kütlesini kazandığından daha hızlı kaybeder. Bu eşik aşıldığında yüzeyi alçalmaktadır. Bu, erime hızını hızlandıracaktır, çünkü sıcaklıklar daha düşük kotlarda daha yüksektir.
Bu geri besleme döngüsüne genellikle küçük buz örtüsü kararsızlığı denir . Önceki araştırmalar , Grönland çevresinde bu eşiğin sanayi öncesi seviyelerin yaklaşık 4,5 ℃ üzerinde geçilmesi için gerekli sıcaklık artışını ortaya koyuyor. Arktik ısınmanın olağanüstü hızı göz önüne alındığında, bu kritik eşiği geçmek hızla olası hale geliyor.
Arctic amplifikasyonunun büyüklüğünde bazı bölgesel farklılıklar olmasına rağmen, Arctic ısınmasının gözlemlenen hızı, ima edilen modellerden çok daha yüksektir. Bu bizi, geçilmesi durumunda küresel sonuçları olacak kilit iklim eşiklerine tehlikeli bir şekilde yaklaştırıyor. Bu sorunlar üzerinde çalışan herkesin bildiği gibi, Kuzey Kutbu’nda olan şey, Kuzey Kutbu’nda kalmaz.