Güney Rodezya’da küçük bir kız olarak büyürken en dokunaklı anılarımdan biri, annemin Mutoko’daki evimizin karşısındaki Mutemwa Dağı’ndaki vadinin karşısındaki cüzzamlı kolonisine yaptığı ziyarettir.
Evimiz, parlak mavi ve turuncu kertenkelelerin ve kaya tavşanlarının (dassies/hyrax) güneşin tadını çıkardığı, sincapların tohum ve yemiş avladığı, kartalların mavi gökyüzünde süzüldüğü siyah granit bir kopjenin (tepe) eteğindeydi. ve yapışkan kırmızı meyvelerle damlayan devasa yabani incir ağaçları. Arkasında trajik bir tarih olan ve vadi boyunca ve önündeki mavi dağların puslu manzarasına sahip, iki katlı büyük bir kiralık evdi.
Ayda bir kilise hanımları, cüzzamlı koloni için ayrı parsellerin hazırlanmasına yardım etmeye gelirdi. Daha sonra ayakkabılarını çıkarıp yerde halka şeklinde oturur çay içer, çörekler ve üçgen sandviçler yer, konuşur, güler ve şarkı söyler, ben ve kardeşlerim merdivenlerde saklanıp aşağıda devam eden büyük çay partisini kıkırdayarak dikizlerdik. . Cüzamlı koloni günü olduğunda hepimiz yardım ettik ve koliler toplandı ve yüklendi, her biri kahverengi kağıda sarıldı ve iple bağlandı. Kolilerde açık sandaletler, giysiler, yiyecekler, ilaçlar, bandajlar ve tuvalet malzemeleri vardı. Bireysel parseller, vadi boyunca Mutemwa Dağı’nın gölgesinde yaşayan cüzamlı erkek ve kadınlara birer birer verilecekti.
Annemin neden her zaman ip topladığını, en kısa parçaları bile birbirine düğümlediğini ve onları büyük bir top haline getirdiğini – kolileri bağlamak için ip – çok sonra anladım.
Daha sonraki yıllarda ülke Rodezya ve ardından Zimbabve olurken, annem Katolik Adalet ve Barış Komisyonu’na dahil oldu ve Harare’deki sınıflarda öğretmen olarak, Nyadire Öğretmen Koleji’nde öğretmen eğitmeni olarak genç Zimbabvelilere izini bırakmaya devam etti. Mutoko ve ardından Zimbabve Açık Üniversitesi için.
Macheke çiftçisi David Stevens, Nisan 2000’de kara istilalarının başlangıcında kaçırılıp Murehwa tepelerine götürüldüğünde, annem kalbinin hayatının büyük bir bölümünde her zaman olduğu bölge olan Murehwa’da yaşıyordu. Diğer çiftçiler Dave’i kurtarmaya çalışmak için Murehwa’ya geldiğinde ve kendileri karakoldan kaçırıldıklarında, annem, tüm arkadaşları ve komşuları ortaya çıkan dehşeti biliyorlardı ama hiçbir şey yapacak güçleri yoktu.
Stevens o gün, Murehwa’daki granit tepelerde, çok sayıda insanın tanık olduğu bir sırla, bugüne kadar adaletin yerini bulmadığı bir kasaba olan kasabada öldürüldü. Çok sevdiği Zimbabwe terör, sırlar, fısıltılar, baskı ve cezasızlığın içinde boğulurken annemin kalbinin zincirleri kırılmaya başladı.
Yüz binlerce kişi gibi annem de 2004’te baskının artması, siyasi şiddetin artması ve ekonomik kargaşanın hayatı imkansız hale getirmesi nedeniyle ayrılmak zorunda kaldığında kalbini Zimbabwe’de bıraktı. Zimbabve’den Mektuplar’ı okuyanların çoğu da dahil olmak üzere yüzbinlerce kişi gibi, annem de Zimbabve’de gerçekte olup bitenlerin sırlarını asla unutmadı, gördüklerini ve duyduklarını asla unutmadı ve haberleri takip etmeyi asla bırakmadı ve bugün bu mektubu yazıyorum. onun için.
Nur içinde yat anne (1933-2023).
Bir dahaki sefere kadar, şimdi yirmi üçüncü yılında olan bu Zimbabwe Mektubu’nu ve bekleyen bir ülke olan Zimbabwe’deki yaşamla ilgili kitaplarımı okuduğunuz için teşekkürler.
Ndini shamwari yenyu (ben senin arkadaşınım)
Telif hakkı © Cathy Toka
Kaynak : https://www.moneyweb.co.za/news/africa/the-big-ball-of-string/