Kriminoloji, suç ve ceza adaletiyle ilgili her türlü çalışmayı ifade eder. Çok sayıda konu ve yaklaşımı dahil etmek için kullanılan bir terimdir. Feminist bakış açıları, son otuz yıl boyunca sadece kriminolojik kapsamın altında bazı yeni konular ortaya koymakla kalmamış, aynı zamanda suç araştırmasına katılan kişilerin çoğunun teorilerine, kavramlarına, yöntemlerine ve varsayımlarına da itiraz etmişlerdir. Kriminoloji çoğu feminist yazar ve araştırmacı için yapıcı ve yaratıcı bir etkiden ziyade bir kısıtlayıcı olmuştur. Suçluluk teorileri erkek deneklerden geliştirilmiştir ve erkek denekleri doğrulamaktadır. Bu konuda yanlış bir şey olmamasına rağmen, sorun bu teorilerin genel olarak tüm suçluları, sanıkları ve mahkumları içerecek şekilde genişletilmesidir. Teorilerin kadınlara uygulanacağı varsayılmıştır; çoğu öyle görünmüyor.
Kadınların suçlu olmaları beklenmiyor ve eğer öyleyse, 'deli değil kötü '(Lloyd, 1995: xvii). Kadın olabileceği algısı deli “pasiflik” ve “uyumluluk zayıflığı” gibi doğal biyolojik güçlerine karşı gelmeye cesaret ettikleri için, saf, itaatkar kız, karı ve annelere uyan kadınların topluma ve erkeklere fayda sağladığı görüşünden kaynaklandığı anlaşılmaktadır (Feinman, 1994). : 16).
En yeni veriler kadınların şu suçlardan cezaevinde olduğunu gösteriyor:
Uyuşturucuya bağlı:% 37
Şiddet:% 17
Hırsızlık: 13%
Soygun:% 11
Diğer belirtilmemiş: 9%
Hırsızlık:% 8
Dolandırıcılık:% 4
Otomobil:% 1
1997 ve 2008 arasında, cezaevindeki kadın sayısı, 2008 yılında yaklaşık 40.000 olan 2008 boyunca 100.000'e ulaşmıştır.
Gelsthorpe tarafından yapılan çalışmalardan elde edilen sonuçlar, kızlar arasında cinsel vaat edişlerinin nasıl kurumsallaştırıldığını ve 'anormal' davranış için tedavi edildiğini gösterdi. Öte yandan erkeklerin cinsel izin kabiliyetleri teşvik edildi ve erkek kişilere 'doğal' (1989) olduğu düşünülüyordu. Cain'e göre, bu eşitlik çalışmaları 'kadın ve kızların' Diğer 'olarak göründüğü gibi' androcentric 'idi. Erkekler, eylem ve tedavinin ölçüldüğü 'yarda' olarak kullanılmıştır (1990).
Açık olan, kadınların erkeklere göre farklı seviyelerde belli suçlar işledikleridir. Kadın katiller, erkek katillerden çok daha nadirdir ve yukarıdaki istatistiklerin gösterdiği gibi, çoğu kadın, uyuşturucuya bağlı suçlardan (% 37), şiddete bağlı suçlardan% 20 düşmeden (% 17) önce hapse girmektedir.
Lombroso ve Ferrero, kadınlar ve erkekler tarafından işlenen farklı suçların fiziksel farklılıklarının bir sonucu olduğuna inanıyordu. Bu yaklaşım, farklı yazarlar tarafından ezici kadınların çoğunluğunun neden kırılmadığını ve aksine sadece küçük bir azınlığın neden yaptığını açıklamak için kullanılmıştır. Kadınların doğuştan erkeklerden farklı olduğu inancıyla başlar, her ikisi de suçu destekleyen değerler olma eğiliminde değildir. 'Normal' kadınların bu nedenle suç işlemesi daha az olasıdır. Dalton (1964), hormonal veya menstrüel faktörlerin, kadınların bu azınlığını bazı durumlarda suç işlemeye etkileyebileceğini iddia etmiştir.
Freda Adler, 1970'lerde İkinci Feminizm Dalgası'nın gelişinin sonuçta kadınların kriminal faaliyetlerinde 'dramatik' bir yükselişe denk geldiğine inanıyordu. “Kadınlar meşru çabalar alanında eşit fırsat talep ederken, benzer sayıda kararlı kadın, beyaz yakalı suç, cinayet ve soygun gibi büyük suç dünyasına girmeye zorladı” (Adler, 1975). Bugün, kadın suçluların “yeni bir cins” i temsil ettikleri Adler’e göre, kadınların çeşitli suçlarda yer almasının değişen doğasını gösteren kanıtlarla gösterilebilir. Yırtıcı şiddet suçları ve kurumsal sahtecilikle uğraşan bu 'yeni kadın suçlunun' ortaya çıkışı bir erkeğin dünyasına girdi (Brown, 1986). Örneğin, kadın beyaz yakalı suç, kadınların serbest bırakılmasından bu yana artmıştır. Adler, kadınların 'kurumsal iş merdivenini tırmanırken', beyaz yakalı suçlarda kariyer yapmak için 'mesleki özgürlüklerini' kullandıklarını öne sürüyor (1975)
Kadın suçlunda değişiklikler:
Denscombe (2001), kadın risk alma davranışında bir artış olduğuna ve geleneksel olarak erkek tutumlarının benimsendiğine inanmaktadır. Bu, tutuklanmaya yol açması muhtemel davranışlardaki artışın artmasıyla birlikte bir 'ladette' kültürüne yol açtı; sarhoş davranış ve bununla ilişkili şiddet.
Giordano ve Cerkovich, 1979'da 17 ve 29 yaş arasındaki kadınları içeren çalışmalar yaptılar. Bulguları, sorulara verilen yanıtı 'daha serbest bıraktığını', daha az suçlu katılımcı olduğunu belirtti. Örneğin, kadınların işgücüne girmesi gerektiğine inanan kadınların ve kadınların rolünün mutlaka ev hanımı ve annenin rolü olmadığını, en az suçlu olduğunu buldular (1979).
James ve Thornton, kadın mahkumları tutuklayanların öncelikli olarak fakirleşmiş ve eğitimsiz geçmişe ait olduğunu içeren çalışmalardan ortaya çıkardı. Neden kırıldıkları sorulduğunda, yanıtlar 'kurtuluş' motive edici görünmüyordu (1980). Başka bir deyişle, Adler'in kurtuluş teorisinin aksine, feminizm, kırılma fırsatı olduğunda uygunluk için pozitif bir güç olarak ortaya çıktı.
Bazı teorisyenler 'kadın rolünün' kırıcı olduğunu sınırladığını iddia ediyor. Parsons (1937), kadınların bir ailedeki etkileyici rolü üstlenme eğiliminde olduklarını - duygusal destek sağlama ve çocuklara ücretli iş aramak yerine tam zamanlı bir iş olarak bakma eğiliminde olduklarını iddia etmişlerdir. Bu zorunluluk nedeniyle, kadınların suç işlemek için daha az fırsatı olduğu, evde kalması, çocuklarına bakmaları gerektiği görülmektedir. Ancak, bugünlerde bu tür yükümlülüklerin suç işlemeye karşı caydırıcı olduğunu farz edemeyiz. Yeni teknolojiler (İnternet gibi) herkesin suç işlemesini sağlar. Bir kadın evde çocuklarına bakabilir ve aynı zamanda Ebay gibi web sitelerinde masum insanları aldatabilir veya hatta kimlik hırsızlığı veya dolandırıcılık yapabilir.
Parson'un teorisi açık bir şekilde oldukça eski bir teoridir ve şimdi birçok kadının çalıştığını (ve çoğu erkeğin çocuklara bakmak için evde kaldığını) göz önünde bulundurmalıyız. Ortak Conjugal Roller ve Dual Burdenmean fikri, kadın suçluluğunun düşük rakamlarını tamamen kadın rolüyle suçlayamayız. Parsons, aynı zamanda kadınların erken yaşlardan itibaren 'nazik' veya 'şefkatli' rollerini kabul etmelerine sosyalleştirildiğini söyledi. Ayrıca, gençleri boyunca daha yakından gözlenirler, erkeklerden daha fazla gözetilmesi gerekir. Ancak, çağdaş bir bakış açısına göre, bu her zaman böyle değildir. Denscombe (2001), kadın risk alma davranışındaki artışa ve genç kadınların bir kadının tipik klişesinden başka bir şey olarak görülmek istediği yeni “ladette” kültürüne baktı.
Parsons tarafından 1937'de tanımlandığı gibi geleneksel bir kadın rolü kadın suçluluğunu sınırlandırıyor mu? Hirschi, bunun 'bağlanma bağı' teorisindeki durum olduğuna inanıyor. Hirschi, bir bireyin toplumun belirli yönlerine (bağlılık, bağlılık, sapkın veya cezai faaliyetlere katılım ve değerler) ne kadar fazla bağlı olduğunu, suç işleyerek hepsini riske atma olasılığının düşük olduğunu iddia etti. Çocuğu olan bir kadın, suç işleyerek daha fazla risk altındadır, çünkü eğer yakalanır ve hapse atılırsa, çocukları muhtemelen bakıma alınır veya en azından annelerinin kaybından çok fazla etkilenir. Ancak, bağlılık ve bağlılık, suç işlemek için sadece% 50 caydırıcıdır. Geleneksel değerler (anomi) olmadan veya sapkın bir etkiye sahip olmadan cinsiyet böyle bir faktör haline gelmez. Ayrıca, çocuklarla bile, tüm kadınların kendilerini suçun bir seçenek olmadığını ve kendilerini bağlı hissettiğini varsaymayacağız.
Lee Bryant'ın İzniyle, Altıncı Form Direktörü, Anglo-Avrupa Okulu, Ingatestone, Essex
İlgili Mesajlar
1900’deki kadınlar
1900’de Kadınlar Suffragettes’in faaliyetlerine ve İşçi Partisi’nin ve Liberal Parti’nin bazı üyelerinin desteğine rağmen, kadınlar hala…