En azından söylemek gerekirse, UCLA erkek voleybol takımının 1,80 boyunda kıdemli orta blokçusu olan McHenry, seçtiği spor dalında akranları arasında bir yabancıydı (ancak aynı zamanda göze çarpan bir atletizm sporcusuydu).
Nathan Lietzke anlıyor.
McHenry gibi, Stanford’un beşinci sınıf pasörü de burada, Austin’de büyüdü ve bu “farklı” sporu oynadı. Babası Glen, Nathan ve McHenry’nin kulüp takım arkadaşları olduğu Austin Junior Voleybol’u kurdu.
Bu, Lietzke’nin sporla tek karşılaşmasıydı. Lisesi, Austin’deki St. Andrew’s Piskoposluk Okulu’nun son sezonuna kadar bir erkek takımı bile yoktu.
Lietzke, lisedeki sınıf arkadaşlarından bazıları erkek takımının açılış maçını izledikten sonra (birçoğu bu sporu ilk kez canlı izliyordu) onların tepkilerini canlı bir şekilde hatırlıyor.
“Okulumdan bazı insanlar yanıma gelip şöyle dediler: ‘Bu, spor ne olursa olsun, muhtemelen şimdiye kadar katıldığım en eğlenceli lise spor etkinliklerinden biridir.’ “Gelip kulüp takımımı izlemelisin” diyorum.
“Merrick ve ben tüm büyük kulüp turnuvalarına gittik ama onlar (sınıf arkadaşları ve arkadaşlar) burayı hiç göremediler. Büyüme sürecinin bir parçası olmak gerçekten eğlenceli. Bu deneyimler ve arkadaşlarımın en iyi oyuncularının öne çıkan anları ve filmlerinin gösterilmesi sayesinde, hiçbir zaman tam olarak tatmin edilemeyen veya tatmin edilemeyen bir tür iştahın olduğunu biliyordum.
Austin, First Point Collegiate Challenge’ı üçüncü kez gerçekleştirirken iştahın doyduğuna dair işaretler artıyor. Glen Lietzke tarafından oluşturulan ve First Point Voleybol Vakfı tarafından desteklenen etkinlikte son iki yıldır Austin Convention Center’da büyük kalabalıklar önünde maçlar oynanıyor.
İlgili Southwest Classic erkek kulübü turnuvası ve takım klinikleriyle örtüşmektedir.
Perşembe akşamı, 180 erkek çocuk bu yılki etkinlikte altı takımın her birinin gösterdiği tatbikatlara ve beceri egzersizlerine katıldı: son ulusal şampiyonlar UCLA, Penn State, Stanford, Ohio State, Ball State ve USC.
Bir önceki yıla göre katılan erkek çocuk sayısı 50’den fazla arttı.
USC antrenörü Jeff Nygaard, “Glen (Lietzke) bana bu yıl katılmak isteyip istemediğinizi soran bir e-posta gönderdiğinde, ilk atlayan ben oldum” dedi, “çünkü bu bir onur” “Burada olmak ve tüm bunlara karşı yarışmak ama aynı zamanda sporun büyümesine katkıda bulunmak da bir onurdur.”
Wisconsin’de büyüyen Nygaard, UCLA’da iki kez NCAA şampiyonu, 1996 ve 2000 yıllarında ise Olimpiyat şampiyonu oldu.
“Büyüdüğümde Teksas voleybolunu dinlemek yol haritamda yoktu… bu nedenle sporumuzu Amerika’da büyütme potansiyeli çok önemli. USC bunun bir parçası olmak istiyor.”
First Point’in CEO’su ve kurucu ortağı Wade Garard, UCLA koçu John Speraw ile birlikte labirent gibi tarlalarda yürürken, kolej koçları ve oyuncuları çocuklara antrenmanlarda liderlik etti. Yol boyunca akıllı telefonuyla fotoğraf çekti ve katılımcılarla sohbet etti.
First Point Üniversite Yarışması oluşturulduğunda hayal ettiği şey buydu. Etkinliğin beklentilerini aştığını söyledi ve gençlere eğitim vermek için zaman ayıran oyunculara övgüler yağdırdı.
“…Bu tür klinik çalışmalar için sıklıkla ücret aldıkları bir NIL döneminde, bu genç adamlarla zaman geçirmek ve onlarla birlikte sahada olmak onlar için çok önemli.” Ebeveynler için çok önemli Garard söz konusu.
USC kırmızı gömlekli genç Jack Deuchar şunu ekledi: “Umarım mümkün olduğu kadar çok genç voleybolcuya istedikleri sürece oyunu sürdürmeleri için ilham verebiliriz.” Ve hafta sonuna doğru binanın enerji dolu olduğunu söyleyebilirsiniz.”
Stanford koçu John Kosty üç yıl boyunca takımını getirdi. McHenry ve Nathan Lietzke gibi o da bu kadar çok genci voleybolla tanıştırma konusundaki coşkularını takdir edebilir.
Elli yıl önce bu sporu yapmaya başladığında AAU takımı veya kulüp takımı olmadığını söyledi. Eyaletlerin büyük çoğunluğunun lise takımları bile yoktu.
“Neredeydik, şu anda neredeyiz ve hem AVCA hem de First Point’ten aldığımız destekle, erkek voleybolunun neden bu ülkeye ait olduğunu, neden liselere ait olduğunu ve oyunumuzun neden bu kadar önemli olduğunu gösteren birçok grup var. üniversite düzeyinde büyüyor” dedi Kosty.
Sporumuzu, erkek voleyboluyla bilinmeyen ama harika sporcular ve harika voleybolcular yetiştiren bir duruma getirmekten büyük gurur ve ayrıcalık duyuyoruz.”
Kısa ama etkili süreci boyunca First Point Üniversite Yarışması, “Görmek inanmaktır” mantrasıyla yönlendirildi. Başka bir deyişle erkeklerin oyununa dikkat etmek önemli.
Garard’a göre, üniversite maçlarıyla eş zamanlı olarak düzenlenen Southwest Classic turnuvası, çocukların yarışmalarını bitirmelerini ve ardından “büyük çocukların” oyununu izlemek için bir sonraki etkinlik odasına geçmelerini kolaylaştırıyor.
Speraw, “Buradaki baş antrenörlerin çoğunun yıllardır birkaç farklı şey yapmaktan bahsettiğini düşünüyorum” dedi. “Sırf haberi duyurmak için turnuvalarla birlikte bunun gibi etkinlikler yapıyorsunuz. Yani böyle bir şeyin var olması harika.
“Konuştuğumuz ikinci şey, büyümeyi teşvik edebileceğimiz alanlardaki oyunları hedeflemekti. Neler yapabileceğimizi göstermek için bölgede şu anda büyük erkek voleybol veya üniversite takımlarının bulunmadığı yerlere gidebilir miyiz?
“Canlı gördüğünüzde sizi büyülüyor… Peki dışarı çıkıp başkalarına sporumuzu nasıl gösterebiliriz?”
McHenry, voleybola maruz kalmanın herkesi oynamaya teşvik etmeyebileceğini, ancak en azından spora ilgi uyandırabileceğini ve potansiyel olarak hayran kitlesini artırabileceğini belirtti.
McHenry, “Giderek daha fazla insan bana ilgi gösteriyor, sorular soruyor ve sadece spor hakkında daha fazla bilgi edinmek istiyor” dedi. “Bunun sadece bu konu hakkında daha fazla konuşma yapmak için çok fazla büyüme olduğunu düşünüyorum. İnsanlara UCLA’da voleybol oynamayı anlattığımda bu sadece yabancı bir kavramdı ama artık daha fazla kabul görüyor ve insanlar bunu anlıyor.”
Sonuçta McHenry, küçük çocukların kendi yaşlarında yapmadığı bir şeyi yapma şansına sahip olmasından mutlu olduğunu ekledi.
Elbette bu, McHenry ve diğer kolej oyuncularının First Point Collegiate Challenge’dan yararlanmayacağı anlamına gelmiyor. Özellikle ülkenin en iyi takımlarından bazılarına karşı yarışırken, onlar için çok şey oluyor.
Altı takımdan dördü – UCLA, Ball State, USC ve Ohio State – ilk kez sahneye çıkıyor. (McHenry, “son iki yıldır bu turnuvayı izlediğinden ve katılamadığından oldukça üzgün olduğunu” belirtti.)
Bu, Penn State’in yarışmadaki ikinci yılı ve altı takımın tamamı (bu, Challenge alanında dört yerine altı takımın bulunduğu ilk yıl) AVCA’nın en son anketinde sıralanıyor. Koçlar bunu bir tür “NCAA Turnuvası Lite” olarak görüyor.
Ohio Eyaleti koçu Kevin Burch, “Adamlarımız bunu uzun zamandır konuşuyorlar” dedi. “Ve eğer bir takımı ulusal şampiyonluk maçına hazırlamak istiyorsanız, tüm sezon boyunca mücadelelere ihtiyacınız var ve onlara meydan okumanın böyle bir turnuvada oynamaktan daha iyi bir yolu yok.”
Penn State antrenörü Mark Pavlik şunu ekledi: “Öğrenci sporcularımızın NCAA (turnuva) seviyesinde deneyimleyeceklerine çok benzer bir etkinlik yarattılar.” Yapı, zamanlama, yol, zeminin nasıl döşendiği, hayranlar. Bu etkinliğin son üç yılda nasıl geliştiğini yeterince anlatamam.”
Speraw bunu “sezon sonunda olacakların bir önizlemesi” olarak nitelendirdi.
Ama belki de daha önemlisi, bu, erkek voleybolunda neler olacağına dair bir ön izleme.
Nathan Lietzke, “Çocuklarla gerçekten etkileşim kurabilmek için önceden kliniğin bir parçası olabilmemiz de gerçekten harika” dedi. “Kısa bir süre önce o çocukların ben ve Merrick olacağı bir zamanı hatırlıyorum. Bunlar kulüpteyken sahip olmadığımız fırsatlardı, dolayısıyla bu çocuklara bir şeyleri geri verebilmek oldukça güzel.”