Bu makaleyi okumadan önce, bunun siyasi polemik değil tarih olduğunu lütfen unutmayın. Herhangi bir siyasi milliyetçiliği bırakın. Savaşta, tüm tarafların savaş suçu işlemesi normaldir. Bir tarafın diğerinden çok daha kötü suçlar işlemiş olması, diğer tarafın işlediği suçları azaltmaz, mazeret göstermez.
Yukarıdaki fotoğraf öğreticidir. Birkaç gün önce gezegendeki en yoğun nüfuslu şehir olan Tokyo'dur. Çok katlı beton binalar arasındaki geniş açık alanları görüyor musunuz? 9/10 Mart 1945'teki yangın bombası saldırısının yıkılmasından önce, bu açık alanlar, çoğu çok katlı olan evler ve işyerleri ile doluydu. Ancak neredeyse tamamen ahşap ve bambudan inşa edilmiş oldukları için insanlık tarihindeki en büyük ölüm tuzaklarından birini oluşturuyorlardı.
1945'in başlarında Japonya için zafer artık mümkün değildi. ABD Donanması'nın neredeyse tamamen ablukası nedeniyle hammadde ve petrolden mahrum kalan fabrikaları neredeyse durma halindeydi. Geriye kalan az miktarda petrol, çoğunlukla hava savunma kuvvetlerine bırakıldı, çünkü limandan ayrılan herhangi bir geminin - askeri ya da sivil - kısa sürede batması neredeyse kesindi. Ancak Japon Başkomutanlığı, Japonya'nın nefret edilen Yankees'in herhangi bir istilasına başarılı bir şekilde direnebileceğine hâlâ ikna olmuştu ve teslim olmayı reddetti. Amerika artık savaştan bıkmıştı ve herhangi bir istilanın kuvvetlerimize (ve Japonlar için çok daha fazlasına) bir milyon zayiat vereceği tahmin ediliyordu. Her iki tarafın da sonuçları hiç kimse Amerika'nın Japonya'yı işgal etmesini istemedi.
Sun Tzu bir keresinde şöyle demişti : “Bir ordunun etrafını çevrelediğinizde, bir çıkışı serbest bırakın. Çaresiz bir düşmana çok sert basmayın. " 1943'te Başkan Roosevelt , Mihver güçleri tarafından koşulsuz teslim olma talebiyle bu ilkeyi ihlal etti . Diplomasi ile düşmanlıkları sona erdirme olasılığına izin vermek yerine, kelimenin tam anlamıyla Alman ve Japon yüksek komutanlarını zafer veya ölüm seçimiyle bıraktı; ya Müttefikleri mağlup edin ya da yakaladıktan, yenilgiye uğrattıktan ve yargılandıktan sonra asılın. Müzakere edilmiş bir barışın imkansızlığı, Japonya'nın ezici bir şekilde üstün Amerikan silahlı kuvvetlerine teslim olmayı reddetmesindeki en büyük faktördür.
Mart 1945'ten önce, ABD Ordusu Hava Kuvvetleri (USAAF) ve Donanmanın taşıyıcı güçleri, Japon limanlarına ve önemli endüstriyel tesislere karşı taktik ve hassas bombardıman saldırıları kullanıyordu. Bununla birlikte, zamanın yüksek irtifa bombalama kapasitesi son derece yanlıştı ve nedenini anlamak zor değil. 200 MPH veya daha yüksek hızda 10.000 fit veya daha yüksekte uçmayı deneyin. Bu yükseklikte ve hızda, bir futbol sahası çok küçüktür ve herhangi bir bina setinin üzerine bir parça metali başarılı bir şekilde düşürme şansı gerçekten de çok uzaktır. Ülkemizin tarihindeki en cani Amerikalı denebilecek bir adam olan Binbaşı General Curtis LeMay ile tanışın.
Araç Kutusundaki Tek Araç
Alet çantasındaki tek alet çekiç olduğunda, her sorunun bir çivi gibi göründüğüne dair eski bir söz vardır. General LeMay, taktiksel ve yüksek irtifa bombardımanlarının Japon Yüksek Komutanlığını teslim olmaya zorlayacak kadar asla hasara neden olmayacağını kendisi görebiliyordu, ancak sahip olduğu tek araç iki kanatlı, dört motorlu ve bir bomba bölmesi olan bir çekiçti. : B-29 bombardıman uçağı . O ve USAAF'tan sorumlu olanların geri kalanı, Japon binalarının çoğunun inşaatının ahşap ve / veya bambudan yapıldığını uzun zamandır biliyordu, bu yüzden bombalama stratejisinde bir değişiklik yapılmasını emretti. O emretti , tüm bombardıman kuyruk topçusu (Ben orada bir pilotla bir konuşma sırasında 1982 yılında doğrulanmış bir şey) dışında tüm silah ve mühimmat elimden edilmesini bombacıları napalm bomblets ile neredeyse sadece yüklenen vardı ve - bilerek Japonya'nın gece avcı kabiliyeti en iyi ihtimalle sınırlıydı - ilk düşük irtifalı ateş bombası baskını için 300'den fazla B-29 fırlatıldı. 10 Mart 1945 gece yarısından hemen sonra Tokyo'ya gelmeye başladılar.
Her B-29 misket bombası taşıdı ve her küme 47 6 lb içeriyordu. napalm bombaları attı, bu yüzden her bombardıman uçağı, çoğunlukla ahşap ve bambudan oluşan binalara yüzlerce napalm bombası attı ve bu da hemen kül gibi yanmaya başladı. Tokyo'nun itfaiye ve acil durum departmanları hızla bunaldı ve şehrin merkezi kısa sürede büyük ve kaçınılmaz bir cehenneme dönüştü. Martin Caidin'e göre Düşmana Meşale adlı kitabında , Dresden , Almanya'nın bombalanmasının termal yükselişleri , şehri parçalayan bir yangın fırtınası - büyük bir yangın kasırgası - yaratırken, Tokyo'da olanlar çok daha kötüydü: a süpürüp süpüren bir yangın , bir tsunami, binaların üzerinden ve sokaklardan geçen büyük bir ateş dalgası, "birinin koşabileceğinden daha yavaş, ancak yürüyebileceğinden daha hızlı".
Yangından gelen termikler, yüzeyde şiddetli rüzgarlar ve bombardıman uçaklarını birkaç yüz fit daha yükseğe fırlatan türbülans üretti. İçin bombardıman mürettebatı , kötü koku oldu. Binlerce metre yukarıda bile, mide bulandırıcı, mide bulandırıcı, tatlı, yanan et kokusundan kurtulamadılar. Ancak, sıcaklığın üstesinden gelen, yangından kaçamayan ve Yuhanna Vahiyinin 20. Bölümünde anlatılandan biraz farklı bir ölümle karşı karşıya kalan erkekler, kadınlar ve çocuklardı. Kurbanların herhangi bir fotoğrafını eklemeyeceğim - okuyucu isterse onları Google'da arayabilir.
Ertesi sabah güneş doğduğunda, Tokyo'nun kalbinin yaklaşık 16 mil karesi yakılmıştı. Karşılaştırıldığında, Hiroşima ve Nagazaki'deki atom bombalarının toplam yıkım alanı sırasıyla 4 mil kare ve 1,5 mil kare idi. En yaygın olarak kabul edilen ölü sayısı tahminleri Tokyo için yaklaşık 100.000 (bazı tahminler 200.000 kadar yüksek olsa da ), Hiroşima için 140.000 ve Nagazaki için 79.000'dir.
Ancak Tokyo, bombalanan ilk Japon şehriydi. Ertesi gün, Nagoya yerle bir edildi ve 4.000'in biraz altında ölü, ancak neredeyse yarım milyonu evsiz kaldı. Bundan beş gün sonra, 14 mil kare Kobe harap oldu ve 9.000'den biraz az insan öldü. Ateş bombası kampanyası, ilk atom bombalarının atıldığı Ağustos ayı başlarına kadar devam etti. Aşağıdaki grafik, hangi şehirlerin bombalandığını, her bir şehrin yüzde kaçının yok edildiğini ve 1945'te Amerika'daki hangi şehrin büyüklük olarak ilişkili olacağını gösteriyor.
Japon siviller için toplam ölü sayısı (ateş bombası ve atom bombası birleşik) şu anda yaklaşık 387.000 olarak kabul edilmektedir. Ancak, yangın bombaları sırasında kayıtları silinen 15 belediyenin ölü sayısı buna dahil değil . Elbette bu toplam, Japon İmparatorluk Ordusu'nun Çin'deki davranışıyla karşılaştırılamaz - tek başına Nanking'e Tecavüz için ölü sayısı tahminleri 300.000'e kadar çıkmaktadır (on binlerce sivil Çinli kadının tecavüzleri sayılmaz) - ancak Bu makalenin başında da belirtildiği gibi, bir düşmanın savaş suçu işlemek, bizim kendi savaş suçu komisyonumuzun yarısı kadar korkunç mazeret göstermez.
Bir Savaş Biter, Başka Biri Başlar
Ancak Amerika, İkinci Dünya Savaşı sona erdiğinde ateş bombalarını durdurmadı. Beş yıl sonra Kuzey Kore, Güney Kore'yi işgal etti. Askeri tarih okuyan çoğu Amerikalı, Amerikan ve Güney Kore güçlerini giderek küçülen Busan Çevresine iten Kuzey Kore'nin, General McArthur'un Incheon'da Kuzey Kore hatlarının çökmesine neden olan sürpriz bir istilaya önderlik etmeden önce savaşı neredeyse kazandığını biliyor. ve Çin kendi saflarında savaşa girene kadar geri çekilin. Çoğu Amerikalının hatırlamadığı şey, General LeMay'in Kuzey Kore nüfusunun yüzde 20'sinin (yaklaşık 3 milyon) öldürüldüğünü söyleyerek övündüğü bombalama kampanyasıdır , ancak daha yeni tahminler yaklaşık 316.000'dir. LeMay, grevleri yöneten tiyatroda görünmüyor, ancak kullanılan taktikler kesinlikle ona aitti.
LeMay Vietnam'da tekrar sahneye çıktı ve orada Linebacker, Linebacker II ve Rolling Thunder gibi bombalama kampanyaları Kuzey Vietnam ve Kamboçya'da 60.000 ila 300.000 arasında ölümle sonuçlandı. Çekiç yeniydi - artık çok daha yükseğe, daha hızlı ve daha uzağa uçabilen bir B-52 bombardıman uçağıydı - ama yine de bir çekiçti.
Tüm zaman boyunca General LeMay, doktrininin, düşmanın Amerika'ya aynısını yapmadan önce kendi şehirlerini yok ederek düşmanın iradesini ve savaşma yeteneğini yok ederek Amerikan hayatlarını kurtardığına inanıyordu. Tutumu en iyi Pulitzer ödüllü yazar Richard Rhodes'un şu hatırasında açıklanmaktadır :
1954'te LeMay, uçağı bir MiG-17 tarafından Sovyetler Birliği üzerinde bir keşif görevindeyken hasar gören pilot Hal Austin'e, "Pekala, bu aşırı uçuşu doğru yaparsak, III.Dünya Savaşı'nı başlatabiliriz" dedi. Hal Austin, LeMay'in şaka yaptığını varsayıyordu, ancak yıllar sonra, LeMay emekli olduktan sonra Austin onu tekrar gördü ve “uçtuğumuz görevin konusunu gündeme getirdi. Ve dünmüş gibi hatırladı. Bunun hakkında biraz sohbet ettik. Onun yorumu yine, 'O günlerde III.Dünya Savaşı başlatmış olsaydık çok daha iyi durumda olurduk' oldu. "
"Yüzde Bir Doktrini"
Yukarıdaki paragrafı okuduktan sonra, George W. Bush yönetiminin yıllarını hatırlayanlar, Başkan Yardımcısı Cheney'nin şu satırlarda bir şeyler ifade eden " Yüzde Bir Doktrini " ni hatırlayabilirler :
Bir teröristin veya başka bir Amerikan düşmanın başka bir 11 Eylül'ü (veya daha da kötüsü) çekebilmesi için yüzde bir şans bile olsaydı, Amerika Birleşik Devletleri bu yüzde bir tehdidi engellemek için zamanının, yeteneklerinin ve çabalarının yüzde 100'ünü harcamak zorunda kaldı. , maliyeti ne olursa olsun.
LeMay ve Cheney aynı zihniyete sahip görünüyorlar: Düşmanınızın sizi öldürme şansı varsa, ne olursa olsun önce onu öldürün. Bu dünya görüşünün sorunu, tüm dünyanın gördüğü ve hatırladığı gereksiz ve gereksiz toptan katliam gerektirmesidir. Elbette, "başka seçeneğimiz yoktu" gibi bahaneler kullanabiliriz, ancak bu mazeret, tek aletimiz daha büyük ve daha pahalı bir çekiç gibi göründüğünde işe yaramaz.
Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Etrafımızdaki dünya gibi, dil de sürekli değişiyor. Önceki dönemlerde dil değişiklikleri yıllar hatta on yıllar içinde meydana gelirken, artık günler hatta saatler içinde gerçekleşebilir.
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
Artık anlamıyorum. Artık neyin "vuruş" olduğunu doğru bir şekilde ölçmek neredeyse imkansız görünüyor.
COVID-19 salgınının Grand Rapids şehri ve sakinleri üzerinde derin bir etkisi oldu. Virüs 2020'nin başlarında ilk ortaya çıktığında, topluluktaki birçok kişi başlangıçta ciddiyetine ve yayılmasını kontrol etmek için katı önlemlere duyulan ihtiyaç konusunda şüpheciydi.