Pazartesi günü Afganistan’da meydana gelen iki saldırıda on gazeteci, yandaş hasara uğramış 26 kişi öldü. Bütün bu ölümler, kurbanları seven herkes için trajediydi. Gazetecilere, doktorlara veya yargıçlara yapılan saldırı gibi butatacks, sadece bireylere ve ailelerine saldırı değildir: toplumun bağ dokusunu yırtar. Tabii ki bütün gazeteciler öldürmek için tek başlarına değil. Güçlü olana asla saldırmayan ya da kendilerini zarara sokmayanlar kurban olma olasılığı düşüktür. Geçen sene evinin yakınlarında bir araba bombasında öldürülen Maltalı araştırmacı gazeteci Daphne Caruana Galizia’nın olağanüstü kararını göstermek gerekli değildir. risk altında olmak için. Çoğunlukla, hiç kimsenin burunlarının önünde olması gerekenden uzak durmadığından emin olmak için, düz görülebilen şeyleri bildirmenin unglamorous çalışmasını yapmak için yeterlidir. Basit hakikatin kendi içinde bir haydut ve suçluya provokasyon olduğu zamanlar ve yerler vardır. Afganistan’da, Pakistan’da, Meksika’da ve her şeyden önce Suriye’de gazeteciler, etraflarındaki vahşetleri kaydetmek için öldürüldüler. Birçok gazetecinin gangster ve mafiosi tarafından öldürülmesi halinde, bunlar tek tehditler değil. Şaşırtıcı derecede az sayıda ülkede etkili bir devletin tarafsız korunmasına güvenebilirler. Gazetecileri Koruma Komitesine göre geçen yıl, Filipinler’de 42 gazetecinin faili meçhul cinayeti vardı; Meksika ve Pakistan’da 21 kişi vardı; Somali’de uzun bir iç savaştan sonra 26 tane olağanüstü dava var. 1992’den bu yana 38 gazetecinin katledildiği ve bu davaların çoğunun çözümsüz kaldığı Rusya gibi bazı ülkelerde, gangsterlerin hükümetten ayrılması son derece zordur. Tıpkı siber uzaydaki çetelerin hapsedilmesinde olduğu gibi, evcil suçluların kullanımı bir hükümeti reddedilebilir, ancak inkar edilemez bir parlaklık ile sağlayabilir. Ancak, devlet aktif olarak malign olduğu kadar verimsiz görünmektedir. Hintli muhabirler, başbakan Narendra Modi’yi eleştiren öyküleri çalıştırmayı durdurma amaçlı gittikçe artan bir tehditle karşı karşıya olduklarını söylüyorlar. Mart ayında üç Hintli gazeteci, grefti açığa çıkardıktan sonra kasıtlı saldırı olduğu iddia edilen 48 saatin üzerinden geçip öldürüldü. Şu anda, gazetecilerin en enerjik zulümlerinin vazgeçilmez ünvanı için mücadele eden Türkiye ve Myanmar. Türkiyede Erdoan hükümeti, en saygın gazetelerden birinden 13 gazeteci ve idareciyi Kürt meseleleri hakkında rapor vermek için uzun hapis cezasına çarptırdı. Bu, 1992’den bu yana 25 gazetecinin öldürüldüğü bir ülkededir. Tıpkı iki Reuters gazetecisinin, uluslararası sivillerin katledilmeleri için çok sayıda hapis cezasına çarptırıldıkları Myanmar’daki durum şoke edici bir durumdur. Rakhine durumu. Hükümetin Rohingya’ya karşı yürüttüğü kampanyadaki suç ortaklığı için başka bir kanıt gerekliyse, bu gazetecilere yönelik zulüm onu karşılayacaktı. Zengin dünya haberleri bize getirenleri fark etse de, büyük çoğunluk onların Daha az şaşkınlık ve daha az para için çalışan kendi toplulukları, daha fazla şımartılmış meslektaşları utanç veren rutin bir günlük kahramanlık gösterisi ile. Gazetecilik özgürlüğünün ve gazetecilerin yaşamlarının savunulması, bir miktar batılı değildir. Bütün toplumların kendilerine karşı dürüst olmaları için ihtiyaç duydukları bir şeydir. Güçlü olanın hırsı ve hatta iyiliği için gerekli bir kontrol, ve bazı cesur gazetecilerin karşı koyduğu tehlikeler, ona ne kadar ihtiyacımız olduğunu ve ne kadar kanıtladığını kanıtlıyor.