Uyarı: Bu spoiler içerir. The OA'yı görmedin mi? Açılış bölümüyle ilgili spoiler içermeyen incelememizi okuyun Burada .
'Neden hep anlamaya çalışıyoruz?' Neredeyse tamamen sorulardan oluşan bir şov olan OA'nın kalbindeki soru budur. İnanç ve bilim, rasyonel ve doğaüstü, gerçek ve peri masalı üzerine bir çalışmadır; çoğunluğunun hikaye anlatımı şeklinde olması tesadüf değil. Hikâyeyi sürükleyici tutma sorumluluğu anlatıcının üzerindedir, ama hepsinden öte, inanmazlığı askıya almak seyircidedir.
Gösteri bize bariz bir mucize sunduğu için bunu hemen yapmamız isteniyor: ortadan kaybolduktan yedi yıl sonra memleketine dönen genç Prairie Johnson'ın (Brit Marling) ortaya çıkışı. Kafası karıştı. Kayboldu. Sırtında garip izler var. Ve ailesiyle tekrar bir araya geldiğinde, onları daha önce hiç görmedi. Niye ya? Kaybolduğu için kördü. Şimdi? Görebilir.
Tabii ki, etrafındaki herkes - biz dahil - olanlarla ilgili teoriler oluşturmaya başlar. Bir yerde esir mi tutuldu? Kötü muamele gördü mü? Bir tür tarikata mı katıldı? Bunların hepsi doğru ve doğru değil. Ve bu sekiz bölüm sonra gerçekten değişmedi.
Prairie bir noktada “Kör olmak beni dinlemeye zorladı” diyor. 'Ve insanların beni hafife almasına neden oldu.' Beklentilerin bu altüst oluşu, The OA'nın girişini bu kadar nefes kesici yapan şeyin bir parçası, büyük, geleneksel bir bükülme sunarak değil, aynı zamanda yazarlar Brit Marling ve Zal Batmanglij'in bir anlatıdan diğerine zahmetsizce geçiş yapma biçiminde. İnsanlar bir kızın eve dönüşü hikayesi için olağan kilometre taşlarını oluşturmaya başlarken, The OA alanın solunda bir yerde yepyeni bir şey yapıyor. Her şey bu varsayılan tahminleri reddetmekle ilgili; Prairie'nin hikayesinde mucizevi görme yeteneğinden daha fazlası var ve eve dönüşünden daha fazlası var. O bir etiket, hisse senedi türü veya hatta çılgın bir ucube değil. O daha karmaşık bir şey. Polise “Ben ortadan kaybolmadım” diye hatırlatıyor. 'Hepsi için oradaydım.'
Ve böylece, bizi 1980'lerin Rusya'sına kadar götüren hikayesinin maraton dokuması başlıyor – ve buna şaşırırsanız, The OA'nın sekiz saatinin neredeyse tamamında çeneniz yerde olacak. Bu zamanda geriye yolculuk, drama büyük temalarına ve iddialı ölçeğine ısınırken, yakın hafızadaki uzun ve en tatmin edici açılış başlıklarına yol açar. Babasının zengin bir maden patronu olduğunu öğreniyoruz, ancak mafyaya düştükten sonra kızının okul otobüsü köprüden nehre düştü. Bu, bir akvaryumda kapana kısılmayla ilgili yinelenen kabuslarda öngördüğü bir olaydı ve bu uğursuz önseziye uygun olarak, kendisi de dahil olmak üzere herkes ölüyor.
İşlerin tuhaflaştığı yer burası.
Prairie'ye (ya da gerçek Rus adını kullanmak için Nina'ya) eve dönme şansı veren Khatun adlı gizemli bir figürle, göz kamaştırıcı karanlıklar ve muhteşem renklerden oluşan fantastik bir dünyaya sürüklendiğimiz için ölüme yakın bir deneyim (NDE) izliyoruz. o ister. Yapar, ama bunun bir bedeli vardır: önünde olacak dehşetleri görmekten onu kurtarmak için görüşünü kaybeder. Eve döndüğünde babası onu güvende olacağı Amerika'da yaşaması için gönderir ve sonunda Nancy (Alice Krige) ve Abel (Scott Wilson) tarafından evlat edinilir. Garip davranmaya, uyurgezerliğe, daha fazla vizyona sahip olmaya ve Rusça konuşmaya devam ettiği için işler iyi gitmez. Ve böylece ailesi, kaçmayı başardığı güne kadar (21. doğum günü) onu sakinleştirir.
Çocuğunu sakinleştiren ebeveynler? Kulağa acımasız geliyor, ancak The OA, diğer dünya kadar empatiyle de ticaret yapan bir şov. Marling ve Batmanglij, kızına bakmak için çaresiz bir baba ya da Prairie'nin sorunlu okul çocuğu Steve (Patrick Gibson) ile konuşması olsun, her şeyi insan etkileşiminde temel alır. Marling'in bağımsız bilimkurgu Another Earth'teki çıkış rolünü bu kadar şaşırtıcı ve şaşırtıcı derecede inandırıcı yapan aynı türden gerçekçi yaklaşım; bu daha az doğaüstü ve daha hiper-doğal.
Wilson ve Krige ekrana somut bir yakınlık getiriyor, bir zamanlar kör olan kızlarını büyütmek için harcadıkları görünmeyen yıllar boyunca oluşan bir yakınlık. Prairie, kelimeler olmadan bile annesinin yüzünü sadece hissederek tanır. Gibson, başlangıçta içinde saklı olandan çok dış görünüşüyle ilgilenen zalim genç Steve kadar mükemmel. Tıpkı Prairie'nin korkunç insanlara sempati duymanın önemi üzerine bir konuşma yapması gibi, açılış bölümlerinin büyük bir bölümünü onunla geçirmemiz tesadüf değil.
Bu cömert üslubun kalbinde, merhametiyle işini her zaman ön plana çıkaran Brit Marling var. Yüz ifadeleri her zaman değişiyor, her zaman yeni duygular uyandırıyor, ama hepsinden önemlisi, her zaman açık; oyunculuğu onu izlemeyi çekici kılan bir kırılganlıkla birlikte geliyor. Batmanglij ile bir araya geldiğinde, bu onun türlerini değiştiren ustalığını mükemmel bir şekilde besliyor ve bu da şu ya da bu tür olarak sınıflandırılma dürtüsüne direnen bir tür ham, öngörülemeyen gerilim filmleriyle sonuçlanıyor; örneğin onların eko-politik draması Doğu, ideolojiden çok karakter tarafından yönlendiriliyordu.
Steve'e, testosteron alan geçiş dönemindeki bir genç olan Buck'tan ve kartlarda burslu bir atlet olan Fransız'dan tipik taşçınız Jesse'ye kadar çok çeşitli lise figürleri eşlik ediyor. Ve daha da çeşitli olan, Betty Broderick-Allen - kısaca 'BBA' - okuldaki öğretmenlerden biri. Hepsi, Prairie'nin yerel mahalledeki terk edilmiş bir evde hayat hikayesini özetlediğini duymak için gece buluşuyor. Bu arada gün boyunca Prairie, Elias (Riz Ahmed) adlı bir terapistle tanışmak için FBO'ya gider.
Bu, gösterinin sonuna kadar açıklığa kavuşturmadığı ince bir paralellik, ancak gösterinin iletişim eyleminde ve getirdiği doğrulamada kök salması için çok önemli olan bir paralellik; onun hikayesini anlatacak birine ihtiyacı varken, çocukların (ve BBA) onlara bir aidiyet ve önem duygusu vermek için Prairie'nin hikayesine ihtiyacı var. Seçilirler ve Hatun'un ona 'büyük bir kötülüğü' önlemek için birlikte çalışması gerektiğini söylediği dört yeni meleği ('OA', Prairie'nin diğer adı 'Orijinal Melek' anlamına gelir) olarak çerçevelenirler. Bu, kendi hayatlarından çok daha çekici bir teklif ve tahmindir: Şiddetli bir patlamanın ardından Steve, askeri kampa gönderilmek üzeredir; French kendi evinin isteksiz annesi olmak zorunda kalmıştır; Buck'ın babası geçişini kabul etmeyecek; ve BBA, erkek kardeşinin ölümüyle başa çıkmak için mücadele ediyor. Prairie'ye gelince? 'İkinci el travmanın ne olduğunu biliyor musun?' Elias, programın bitişine yakın bir yerde Fransızca'ya sorar. 'Hayatta kalabilmek için başka birinin acısını çektiğinde. Yaptığın buydu.'
Bu içgörüyü finale kadar alamıyoruz çünkü Prairie'nin hikayesine kapılmakla çok meşgulüz: dizinin anlatısını kontrol eden kişi o ve Marling ve Batmanglij'in benzer Sound of My Voice'unu hatırlatan baş döndürücü daldırma, Netflix dizisi için ideal. Amazon'un Şeffaf'ından beri, bölümleri sorunsuz bir şekilde birbirine kayan ve Netflix, sizi daldırmak için aralarındaki otomatik oynatma boşluğunu azaltan, tıkınırcasına izlemek için bu kadar zarif bir şekilde oluşturulmuş bir gösteri olmamıştı.
Prairie, 'Gerçekten güvenene kadar bana güveniyormuş gibi yapmalısın,' diye tavsiyede bulunuyor, ama bize güvenmeme şansımız yok; büyüsünü durdurmak için onun hikayesinden aktif olarak ayrılmanız gerekiyor.
Bu, bizi Prairie'nin dinleyicileriyle tamamen aynı ayakkabılara yerleştiren birkaç saatlik kesinlikle perçinleyici drama ile sonuçlanır. Prairie'nin New York'a kaçtığını ve NDE'lere takıntılı olduğu ortaya çıkan Hap (Jason Isaac) adında hoş bir doktorla karşılaştığını izliyoruz. Onu güvenli bir yerde bir yatağa götürür, ancak bunun uzak kırsal evindeki bir bodrum laboratuvarı olduğu ortaya çıkar ve aynen böyle, doğrudan Bölüm 3, 4 ve 5'e atlarız. Tarihsel bir geri dönüş olarak başlayan şey ve bilimkurguya dönüşen film, aniden bir kaçırılma gerilim filmine dönüşüyor ve gösterinin sunumu, klostrofobiyi artırmak için ışık ve sesin bir araya gelmesiyle, değişen türe uyacak şekilde ayarlanıyor.
Bu hapishanede Homer (Brooklyn ve The Place Beyond the Pine'ın kaderinde ciddi bir Hollywood yıldızı olacak olan Emory Cohen), Rachel ve Scott da dahil olmak üzere diğer meleklerle tanışır. Günler geçtikçe Hap onları birer birer dışarı çıkarır ve onları korkunç bir makinede boğar ve ÖDE'leri sırasında neler olduğunu incelemeyi umarak tekrar hayata döndürür. Zamanla, Prairie güvenini kazanır, sahte bir hizmetçi olur, hatta ona yemek yapar. Yavaş, sabırlı bir şekilde onu güveçle zehirleme girişimi, tanık olmak için tırnaklarını ısırıyor - kaderin acımasız bir cilvesi olarak, domatese alerjisi olduğunu ortaya çıkardıktan sonra, hayatını bir Epi-kalemle kurtarmak zorunda kalıyor. ikisi birbirine daha yakın. Isaacs ve Marling birlikte harikalar, zorlu bir simbiyotik ilişkide duygusal suları her zaman bulandırıyorlar; onun işini yapmasına yardım etmesi için ona ihtiyacı varken, hücreleri açmak için kodu alabilmeleri için ona canlı ihtiyacı var.
Kalbi durduran gerilim, programın mükemmel çalışma zamanları kullanımıyla daha da artıyor: daha gerilimli orta bölümler 30 ila 40 dakika içinde acele ediyor ve hikayeyi tıkınırcasına izleyenler fark etmeden ustaca hızlandırıyor. Bu, en ustaca ve zarif haliyle modern hikaye anlatımıdır.
Homer, sonunda, bir NDE'den bir şeyi geri getirir: bir 'hareket'. Bir diğeri OA'ya öğretilmiş olan bu eylem (görüşünü geri veren bir NDE sırasında), beş eylemden biridir: birlikte gerçekleştirilen hareketlerin, normal varoluş düzlemini aşan özel bir gücü vardır. Biz de onlar gibi, onların kaçmalarına yardımcı olacak bir portal açacağını varsayıyoruz, ancak bundan çok daha fazlası var: Ölen Scott, OA ve Homer'ın yoğun fiziksel döngüleri tarafından hayata döndürülür. şaşırtıcı derecede ürkütücü, dalların arasından süzülen kan ve tersine yosunlarla dolu. Bir noktada, yerel bir polis eve girer ve neler olduğunu anlar, ancak Hap'ın tutuklanması, meleklerin karısını ALS'den iyileştirme yeteneğiyle önlenir - kadın uyandıktan sonra onlara beşinci hareketi sağlayan başka bir mini mucize. yukarı ve onlara solgun ötesinden bir mesaj iletir. Bu, The OA'nın başarılı olduğu, bize tanıdık bir hikaye (polis, gençleri tutsak tutan bir adam bulur) sunarak ve bunu, kendi başına sunulsaydı, aksi takdirde rezil olacak başka bir hikayeye atlamak için kullandığı türden bir kör etme anı.
Bu cesur ve zarif, gündelik ve gerçek dışı dengesi, Hap'ın araştırmasını almak için onu öldürmeye çalışan eski bir meslektaşıyla karşılaşmasından, Betty'nin Phyllis Smith tarafından güzelce aktarılan kederine (oldukça uygun bir şekilde, aynı zamanda Inside Out'taki Sadness'ın sesi), OA'nın hikayesine inanma eylemini sessizce “kendinizi mutlu hissedene kadar gülümsemeye zorlamakla” karşılaştırıyor. Modern zamanda, Hap, OA'yı yolun kenarına attıktan ve evinin yolunu bulması için onu terk ettikten sonra, Prairie, hareketlerin ne olduğunu hatırlatmak için vücudundaki izlerin kendi kendine neden olduğunu ortaya koyuyor. onları yeni bir melek grubuna öğretin ve umarız Homer ile yeniden bağlantı kurun ve onu kurtarın. Bu arada, normal bir aile hayatını yeniden kurmanın daha sıradan bir mücadelesi devam ediyor: Prairie bir tür ünlü haline geldi ve bir restoranda göze çarpan bir sahneye yol açtı, burada bir kız yanlarına geldi ve tecavüze uğradığını nasıl duyduğunu ve nasıl duyduğunu anlattı. Alice Krige'in savunma amaçlı bir öfke ve öfke dalgası salmasına neden oldu. (Nancy'nin trajik bir şekilde ona daha bağımlı olacağını düşündüğü için kör bir kızı evlat edinme kararına kadar, OA ile yaptığımız gibi, ebeveynleri ile duygusal olarak gelişmek için daha fazla zaman harcadığımızı söylüyor.)
Bütün bunlar, bize söylenenlere uymaya cesaret eden bir doruğa çıkıyor. Steve'in babası onu elinden almaya çalıştığında, Betty onu kaçıranlara onu serbest bırakmaları için 50.000 dolar öder - yine de neşelendirdiğimiz saçma sapan bir jest. Ancak gerçek kasıtlı olarak belirsiz tutuluyor: son bölümde, Fransızların OA'nın boş evine girdiğini ve yatağının altında Rus tarihi ve Homer's Odyssey'nin bir kopyası da dahil olmak üzere bir sürü kitap bulunan bir kutu bulduğunu görüyoruz. Ayrıntılı bir fabrikasyon için araştırma mı yapıyorlar? Bir tesadüf? Yoksa yarım kalmış anılarını tetikleyeceğini umduğu pipetlere sarılan genç bir kadın mı?
Sonuç, hikayeler hakkında bir hikaye: önümüzde yaratılan bir efsane hakkında bir efsane. Anlatıların insanları nasıl birbirine bağladığını, bir şeye ortak inancın nasıl sandığımızdan daha güçlü olabileceğini tekrar tekrar görüyoruz. Ancak bunu Marling kadar iyi biri söylese bile bize basitçe söylemek yeterli değildir: OA, inanma seçimini yapmamızla ilgilidir. (Fransızca'nın bu kitapları bulurken, Steve'in aynı anda, metroda keman çalarken web'deki bir video da dahil olmak üzere, haklı olduğunu kanıtlamak için kanıt araması tesadüf değil - hikayesinde, ilk buluşmasına yol açan eylem Hap.)
Bu seçim, tüm öğrencilerin güvenlik için kafeteryaya koştuğu, okulda bir tetikçinin ortaya çıktığını gören bölücü son anların itici gücüdür. Daha önce bir radyoda yakınlardaki bir okulda bir tetikçiden söz edildiğini duymuştuk, ancak bu hala beklenmedik bir bölgeye şok edici bir sıçrama - başka bir şov tarafından yapılsaydı, sömürücü veya ucuz hissettirecekti. Ancak The OA, bu kadar keskin virajları almanın norm olduğu, vuranın kim olduğuna veya neden orada olduğuna odaklanmadığımız bir dizi: Dikkatimiz, OA'nın koreografisini yapmak için bir araya gelen beş farklı insan grubuna odaklanıyor. önlerindeki büyük kötülüğü savuşturmanın bir yolu olarak. Bu neredeyse gülünç bir manzara, bu insanlar homurdanıyor, tıslıyor ve ellerini çırpıyor, odadaki olgunlaşmamış liseliler tarafından kötü yorumlayıcı dans olarak yorumlanabilecek türden bir şey - ama The OA bunun ötesinde sergilenen mahkumiyete bakıyor. -ekran.
Sonunda, atıcı durdurulur. Bunun nedeni, bir personelin onu arkadan yakalamasına yetecek kadar, kendisini karşılayan tuhaf manzara karşısında dikkati dağılmış olması mı? Yoksa Prairie'yi okula getirmek için bir portal açtıkları için mi, orada kafeterya penceresinden ölümcül bir kurşun yedi mi?
OA bir ambulansla götürülürken Steve peşinden koşar ve onunla birlikte götürülmesini ister. Hap, OA'ya tanık olduğu ilk NDE sırasında duyduğunu söylediği hafif bir 'vıhtı' ile karışır - bir ruhun bedeni terk edip geri gelme sesi. OA bunu gerçekten ambulansın arkasında mı yaptı? Steve'in adına sadece hüsnükuruntu mu (ve duymak)?
Her iki senaryonun da cevabı önemli değil: soruyu ilk başta sorduğumuz gerçeği. 'Neden hep anlamaya çalışıyoruz?' Sezonun ortasında Betty'yi merak ediyor. 'Gelecek karanlık. Karanlık değil, fena değil. Sadece karanlık. Göremezsin.' Bir şeyi reddetmenin veya reddetmenin kolay olduğu bir sinizm ve alaycılık çağında, The OA samimiyetin ve inancın gücünü ve insanlığın her ikisine de ortak ihtiyacını hatırlatan heyecan verici, göz kamaştırıcı, baş döndürücü bir hatırlatıcıdır. Açıklayamadığımız karanlıkla karşı karşıya kalındığında, eğlence olasılığının önemine muhteşem bir övgü - ve sonuç inanılmaz derecede eğlenceli.
The OA'nın tüm bölümleri, aylık 8,99 sterlinlik bir aboneliğin parçası olarak yalnızca Netflix İngiltere'de mevcuttur.