Atalarımızı iyi huylu toplayıcılar ve avcılar olarak görmeye alışkınız. Ancak gerçekte insanlık tarihi, aslında sürekli savaşların tarihidir. İlkel kültürlerin savaşları yoğun, yaygın ve aşırı kanlıydı. Dünyanın her yerinde bunun kanıtlarını buluyoruz. 9000 yaşındaki Kennewick adamın uyluğundan bir mızrak çıkıyor. Kenya’daki Nataruk yerleşiminde, hepsi gaddarca uygulanan yaklaşık 10.000 yaşında 27 erkek, kadın ve çocuk kalıntısı bulundu.
Ancak, Homo ailesinin diğer üyelerinin daha arkadaş canlısı olması pek olası değildir. Bugün bile, primatlarda kolektif şiddetin tezahürlerini görüyoruz, bu da savaşın bir kavram olarak modern insandan daha önce ortaya çıktığı anlamına geliyor. İnsan yapımı aletlerin bıraktığı travma izleri genellikle Neandertallerin kemiklerinde bulunur – görünüşe göre, Homo sapiens’e büyük bir avantaj sağlayan onlardı. Aletler ayrıca daha geniş bir bitki yelpazesinin yetiştirilmesine ve hayvanların evcilleştirilmesine, büyük kabilelerin beslenmesine ve hayatı basitlaştırmasına izin verdi. Sonuç olarak, atalarımız yalnızca sayısal ayrımtan dolayı daha güçlüydü.
Ancak bu onların tek avantajı değil. Kaya resimleri, oymalar ve müzik aletleri çok daha tehlikeli bir evrimsel uyarlamaya işaret ediyor: ince soyut düşünme ve iletişim yeteneği. Planlama ve müzakere etme, hiyerarşiyi koruma ve roller atama yeteneği, insanları gerçekten zorlu savaş araçları yapan şeydir.
Bu arada, türümüzün birbiriyle yakından etkileşime girdiğine dair kanıtlar kendi genlerimizde saklanıyor. Avrasya sakinleri hala Neandertallerin DNA’sına ait izler taşıyor, Avustralyalılar Denisovalıların DNA’sına sahip, vb. Atalarımız ilgili türlerin temsilcileriyle çiftleşti ve sonra … Sonra hepsi bir nedenden dolayı ortadan kayboldu.
İnsanlığın geometrik dizi halinde çoğalıp çoğaldığı gerçeğinden dolayı, daha fazla kaynağa ve güneş altında bir yere ihtiyaç duyuyordu. Bu nedenle, daha ilerici, sayısız ve yetenekli bir alt türün nihayetinde diğerlerinin yerini alması şaşırtıcı değildir – ne yazık ki, bu Dünya tarihinde her zaman olur.