Los Alamos Ulusal Laboratuvarı'nda ABD Stok Sahası Yönetim Programının bir parçası olarak plütonyum ile çalışan teknisyen. Laboratuvar, güvenlik ihlallerine rağmen yeni nükleer savaş başlıklarının üretiminde önemli bir rol oynamaya çalıştı. Fotoğraf kaynağı: ABD Enerji Bakanlığı
Soğuk Savaş'ın başlangıcından bu yana nükleer konusu оружия Ülkemizin savunma kabiliyetini sağlamada kilit bir rol oynamaktadır - şimdi Rusya'nın dış politikadaki etkisinin kilit ve en önemli unsurlarından biri olarak kutsal bir rol oynadığını söyleyebiliriz. Bununla birlikte, atom cephaneliğinin algılanmasının bir dezavantajı da var - ve Amerika Birleşik Devletleri'nde son derece canlı bir vücut bulmuş ...
Bazen, silahlar konusunu düşündüğünüzde, çok sayıda komik olay bulabilirsiniz - tam da bu veya bu tür bir silahın öncülüğünü yapan ülkeler sonunda kullanım kavramlarını anlamayı yitirirler. Benzer bir sorun, bir zamanlar savaş alanında bir tankı ilk kez deneyen Büyük Britanya tarafından da yaşandı ve bugün ABD bunu yaşıyor - bugüne kadar savaşta nükleer silah kullanan tek ülke.
Rusya'da yaşayanların çoğu - hem profesyoneller hem de askeri işlerden habersiz insanlar için - nükleer cephaneliğe karşı böylesine küçümseyici bir tutum vahşi ve en büyük aptallık gibi görünebilir - bir zamanlar hem SSCB hem de Rusya Federasyonu yalnızca egemenliklerini sağlayabildiler. kitle imha silahlarının varlığı sayesinde. Bugüne kadar, Stratejik Füze Kuvvetlerinin (ve genel olarak "nükleer üçlü" unsurlarının) gelişimi, tüm savunma projelerini finanse etmenin kilit bir alanıdır - bilimimizin bu dalının olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır. ve endüstri gerçekten dünyada lider konumdadır.
Genel olarak, Amerikan nükleer cephaneliğiyle ilgili sorunlar, yalnızca ABD'nin müttefikleri ve düşmanları için değil, aynı zamanda ABD'nin en yüksek askeri ve siyasi liderliği için de tam bir sürpriz oldu. Bazı açılardan, iktidar çevrelerindeki tartışma, ihtiyaç konusundaki şiddetli tartışmayı anımsatmaktadır. filo Ülkemizde: birçok kişi durumun çok ileri gittiği ve yatırılan kaynakların kesinlikle ve hiçbir şekilde yatırımlarını telafi etmeyeceği izlenimine sahip.
Bugünün makalesinde, Amerikan atom silahları etrafında gelişen duruma kendimizi kısaca tanıtmayı öneriyorum.
Genelkurmay Başkanı Joseph Dunford, Minuteman III kıtalararası balistik füzeler için umut verici bir savaş başlığı düşünüyor. Minot Hava Kuvvetleri Üssü, Kuzey Dakota, 2016 Fotoğraf kaynağı: ABD Donanması / Müşterek Kurmay Başkanları
Başlangıç olarak, SSCB'nin çöküşünden sonra, Amerikan nükleer caydırıcı güçleri kalıcı olarak düşüşe geçti: III.Dünya Savaşı'nın patlak vermesi tehdidi ortadan kalktı ve askeri bütçe optimizasyonun tüm zevklerini yaşadı. Yeni ve etkili, ancak çalıştırması maliyetli olan silah türleri azaltıldı - örneğin, havacılık AGM-129 ACM seyir füzesi ve LGM-118 Peacekeeper ağır ICBM'leri. 1991'de nükleer silah üretimi durduruldu - evet, en son Amerikan savaş başlığı zaten otuz yaşında!
Nükleer caydırıcı güçlerin geliştirilmesiyle ilgili gelecek vaat eden projelerin finansmanı kesinlikle acımasızca kesildi ve Ulusal Savunma Yetkilendirme Yasası (NDAA), herhangi bir mobil fırlatıcı (Yars ve Topol'umuzun analogları) geliştirilmesi için fon tahsis edilmesini yasaklayarak genişletildi. ).
Yukarıdakilerle bağlantılı olarak, bugün Amerikan nükleer üçlüsünün sadece ahlaki açıdan değil, teknik olarak da modası geçmiş bileşenlerden oluştuğunu herhangi bir süslemeden söyleyebiliriz ... Nükleer kalkan çürümeye başlıyor ...
Bunun çarpıcı bir örneği ICBM LGM-30G "Minuteman III" olarak adlandırılabilir - şu anda ABD nükleer üçlüsünün yer bileşeninin tek temsilcisi. Bu füzelerin üretimi 1977'de durduruldu - üretilenlerin en yenisi 44 yaşındaydı. Tabii ki, hizmet sırasında defalarca modernize edildiler: örneğin, 90'ların sonlarında, katı yakıt "yakıt ikmali" için on beş yıllık bir program başladı ve 2014'te hizmette olan füzeler tek savaş başlıkları ile yeniden donatıldı (üçlü yerine olanlar) taşıyıcı sayısını artırmak için. Bu önlem, "stratejik saldırı silahlarını daha da azaltmaya ve sınırlandırmaya yönelik önlemlere" ilişkin antlaşmanın sınırlamalarını aşma arzusu olarak görülmelidir. Böyle bir kararın kavramsal mantığı, düşmanın çok sayıda taşıyıcıyı imha etmesinin zor olacağı gerekçesiydi - bu, çatışmanın bir nükleer saldırı değişimine gelmeme olasılığını artırdığı anlamına geliyor.
Ayrı olarak, ICBM filosunun böyle bir yeniden teçhizatının, bakım maliyetlerini azaltmayı mümkün kıldığını ve sökülmüş savaş başlıkları yerine, radyo teçhizatı ve "hileler" takılarak füze savunmasının üstesinden gelme şansını artırdığını belirtmekte fayda var.
Bununla birlikte, Amerikan uzman topluluğu, özünde böylesine mütevazı ve modası geçmiş bir cephaneliğe bile şiddetle karşı çıkıyor - şu anda ABD nükleer caydırıcı kuvvetlerinin temel bileşeninin tamamen azaltılması konusunda ciddi anlaşmazlıklar var. Genel olarak, burada ilginç bir çekince konulmalıdır: Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra, Amerika genel olarak askeri gücünü sayılarla ve dolayısıyla bir nükleer cephaneliğe sahip olma gerçeğiyle ilişkilendirmeyi bıraktı. Devletlerin konvansiyonel silahlardaki sayısal ve niteliksel üstünlüğü o kadar açıktı ki, atom silahları bir tür gereksiz balast haline geldi, ki bunu gerçekten kontrol altına almak istemezsiniz, ama yapmak zorundasınız - ne derse desin, bu işaretlerden biri. bir süper gücün ...
Bununla birlikte, "yeşil sol" un saldırgan baskısı (şimdi diktatörlüğü Amerika Birleşik Devletleri'nde hüküm süren radikal sosyalist unsurları böylesine utanmaz bir şekilde tanımlayayım) ve stratejik nükleer güçlerin yer temelli bileşeni azalmıyor. son derece çekici bir saldırı hedefi gibi görünüyor. Ana argüman son derece basittir: Yer tabanlı ICBM'ler, önleyici bir greve karşı çok savunmasızdır. Bununla birlikte, ikincil, aynı zamanda oldukça basittir - öncelikle ekonomik gerekçeleri vardır. Minuteman altyapısının bakımı çok pahalıdır ve diğer şeylerin yanı sıra, siloların bulunduğu alanlarda yaşayan nüfusun yok edilmesinin potansiyel bir nedenidir.
Minitmen III ICBM'nin 91. ABD Hava Kuvvetleri Füze Kanadı tarafından test fırlatılması. 2020 Fotoğraf Kaynağı: ABD Hava Kuvvetleri
Üçlünün deniz ve havacılık bileşenleri çok daha az oluyor - Amerika Birleşik Devletleri'nde geleneksel olarak stratejik denizaltı kruvazörlerinin en az savunmasız olduğuna inanılıyor, bu da düşman için son derece tehlikeli oldukları anlamına geliyor. Uzun menzilli bombardıman uçakları da eleştirinin ötesinde - ikili işlevlere sahipler, son derece kullanışlılar ve yerel çatışmalarda bile talep görüyorlar. Tabii ki, nükleer cephaneliğe yapılan genel saldırı, listelenen silahları göz ardı etmez, ancak Pentagon, gelecek vaat eden nükleer silah taşıyıcılarına adanmış programlar için finansmanı savunmayı başarır (örneğin, B-21 Raider, seyir için nükleer savaş başlıklarının geliştirilmesi ve hipersonik füzeler).
Bununla birlikte, böyle bir "pasifizm" öyle değildir - tam nükleer silahsızlanmaya ilişkin tüm konuşmalar tamamen açık bir geçmişe sahiptir: eğer dünyadaki atom cephaneliği ortadan kaldırılırsa, ABD askeri hegemonyası açık ve koşulsuz bir gerçek şeklini alacaktır. Bununla birlikte, ordu (Savunma Bakanlığı yetkilileri dahil), nükleer caydırıcılığın herhangi bir şekilde azaltılması ve optimize edilmesine kesinlikle katılmıyor.
Örneğin, Savunma Bakan Yardımcısı adayı Kathleen Hicks geçtiğimiz günlerde Senato'daki bir duruşmada şunları söyledi:
“Nükleer üçlüümüzün hazır olmaması konusunda endişeliyim - tüm kötümser tahminler doğrulanırsa, ekibim derhal bu sorunu çözmenin yollarını incelemeye ve bulmaya başlayacak. Nükleer caydırıcılık, ABD ulusal güvenliğinin temel taşıdır ve diğer ülkelerden nükleer bir tehdit olduğu sürece böyle kalacaktır. "
Kara tabanlı bir ICBM programının geliştirilmesini destekleyenler, temel olarak stratejik nükleer kuvvetler cephaneliğinin mevcut teknik durumu ile ilgili olduğunu savunuyorlar - Minuteman III'ün hizmet ömrünün daha da uzatılmasının ve modernizasyonunun imkansız olduğu (veya çok maliyetli olacağı açıktır. yeni bir füzenin yaratılmasından daha fazla para); Ek olarak, uzun vadede, modern teknolojiler temelinde inşa edilen ICBM'lerin bakımı daha ucuz ve daha kolay olacak ve silo tabanlı füzelerin savaş hizmeti en az kaynak yoğun olanıdır ve SSBN'lere erişilemeyen yüksek bir savaş hazırlığı faktörü sağlar. ve stratejik bombardıman uçakları.
Şu anda, ABD Hava Kuvvetleri aktif olarak GBSD (Yere Dayalı Stratejik Caydırıcı) programını geliştiriyor - bilinen verilere göre, bu Minuteman III'ten daha kompakt boyutlara sahip katı yakıtlı bir balistik füzedir (bu arada, Rus Topol-M'den daha küçük "), Büyük olasılıkla, tek parça ve tasarlanmış, mobil fırlatma platformuna dayanmak da dahil olmak üzere ulusal savunma yasasının yasaklamasına aykırı.
Geliştirici, ünlü Northrop Grumman şirketidir (bu arada, B-21 Raider'ı da geliştirmektedir) - tüm rakipler 2018-2019'da yarışmadan çekildi ve 2020'den beri proje 552,4 $ tutarında finansman aldı. milyon. Mevcut 2021 mali yılında 1,5 milyar dolar tahsis edilecek ve 2022 için 2,5 milyar dolar talep edilmesi planlanıyor. Önümüzdeki üç yıl içinde, yılda 3 milyar dolar tahsis edilecek. Programın toplam maliyeti 93,1-95,8 milyar olarak tahmin ediliyor. Miktarın çoğu 659 füzenin inşasıdır (25 tanesi ilk testler içindir ve geri kalanı, düzenli test ve garanti fırlatmaları hesaba katılarak mevcut muharebe görevinde olan 400 ICBM'nin yerine bir grup yerleştirmek içindir) ve $ 14,8 milyar üretim savaş başlıkları W87-1'e gidecek. Savaş başlıklarının, daha önce hizmet dışı bırakılan LGM-87 Peacekeeper füzelerinin W118 şarjlarını yapısal olarak tekrarlayacağı belirtiliyor.
Operasyonel hazırlığa ulaşmak için istenen tarih 2029'dur. Muhtemelen - 2031. Minuteman III filosunun tamamen değiştirilmesi 30'lu yılların sonunda gerçekleşmelidir - aslında, üçlünün karasal bileşeninin yenilenmesi en az 20 yıl sürecektir.
ABD Hava Kuvvetleri Stratejik Komutanlığı B-2 Spirit bombardıman uçağı Azorlarda yakıt ikmali yapıyor. 2021 Fotoğraf kaynağı: ABD Hava Kuvvetleri
Muhtemelen, nükleer silah taşıyıcılarının yükseltilmesi havacılık bileşeni ile başlayacak - gelecek vaat eden B-21 bombardıman uçağı, belki de şu anda tamamlanmasına en yakın proje. Bunu Columbia sınıfı denizaltılar (2031'de hizmete girmesi planlanıyor) ve mayın GBSD ICBM'leri izleyecek.
Elbette, ABD'nin nükleer silah üretimine devam edeceğinden şüphe yok - tüm bürokratik ve siyasi engellere rağmen, bu ulusal savunma bölümü en azından bir öncelik olarak kabul ediliyor. Amerika’nın askeri ve üst düzey siyasi liderliği, stratejik nükleer kuvvetlerin cephaneliğindeki bozulmanın sonuçlarının çok iyi farkında ve aktif olarak bu sorunu çözmeye çalışıyor. Ancak bu bağlamda, ABD yetkililerinin ülkelere - "nükleer kulübün" üyelerine saldırılar beklemek oldukça olasıdır. Amerika Birleşik Devletleri askeri gücünde çok küçük bir zayıflama bile hissederse, silahsızlanma sürecini hızlandırmak için diplomatik ve ekonomik baskı kullanılacaktır. Bununla birlikte, önceki on yıllarda açıklanan anlamsız tavra rağmen, denizaşırı nükleer silahların "cenazesi" hakkında konuşmak erken bir karar olarak adlandırılabilir: Yankees, hem üçlünün mevcut kaynaklarını korumak hem de yeniden silahlandırmak için tüm bilimsel ve teknolojik temele sahiptir. .
Bu bağlamda, küresel stratejik durumun hiçbir şekilde değişmeyeceğini söylemenin oldukça makul olacağını düşünüyorum: çevreleme politikası hiçbir yere gitmeyecek ve Amerikan nükleer cephaneliğinin tamamen çökmesi kesinlikle uzak geleceğe ertelenmiştir. .