

Birinci Bölüm
"Bütün
Aşklarda Sınanmadan Sevdana Sevda Demeyeceğim"
İkinci Bölüm
"İlahların
Cezası
Vadi Yolunda Büyücülerle Savaş"
Üçüncü Bölüm
"Lacond Söylentisi"
Dördüncü Bölüm
"Koşin ve Duran Birliği"
Beşinci Bölüm
"Güneyin Kalbi Vadide Atıyordu"
Altıncı Bölüm
"Umut
Doğar Umutsuzluktan, Bir Dost Gözü Görmeye Gör"
Yedinci Bölüm
"Kavga
Sürüyor"
Sekizinci Bölüm
"Kader Kedersiz Aşılmamıştır Hiç "
Dokuzuncu Bölüm
"Sıcak Çayır Savaşı "
Onuncu Bölüm
"Düşüşlerin Habercisiydi Zaman"
Onbirinci Bölüm
"Vadideki Şüphe"
Onikinci Bölüm
"Tanrılar
Ovasında Tarih Akıyordu"
Onüçüncü Bölüm
"Elçilere Zeval Olmaz"
"Ondördüncü Bölüm"
Tarih Olur, Yiğitçe Bir Cesarete Denk Geldiğinde
Zaman
"Onbeşinci Bölüm"
Sıra Bizde Ulular
"Onaltıncı Bölüm"
Hayat Dengeleri Gözetir
"OnyedinciBölüm"
Yolcular
Yolda Gerek, Sorumlular İyileştirsin Güneyin Yaralarını


Beşinci Bölüm
"Güneyin Kalbi Vadide Atıyordu"
"Güneyin bilinmeyeninden, tanrısal bir güneşin ışıltılarından,
aklımı ve gönlümü yoluna serdim, bil
"
(Bir prenses sözü)
Shorhan Met'in Zena'yı ilk
görüşünün ve seraplara düşüşünün üstünden günler geçmişti. Yaşadığı
yoğunluğun ardından kendini bir an önce vadiye atmak ve yalnız bir
yolculuk yapmak istemişti. Vadi'ye gitmeye çalışırken, bir türlü gitmesi
gereken yola karar veremiyor, her yolun yarısından dönüp, diğer yola
yöneliyor, en ufak bir terslikte tekrar yolunu değiştirip başka bir yola
gidiyordu. Kafasında belli belirsiz hayaller, belli belirsiz
düşüncelerle, yolunu değiştirdiğini bile fark edemiyordu. Böylece üç gün
dolandı durdu. Sonra Seyn bulmuştu onu, gözleri yolda, gönlü kartalın
kanatlarındayken. Bütün bölgelerdeki gelişmeleri anlatmıştı. Shorhan
Met'in hülyalı durumunu fark edip korkmuş, bu durumu devzulların
büyülerine yorarak, bitkilerden çaylar yapmış, Shorhan Met'i kendine
getirmişti. Met, Seyne hikâyesini anlatmıştı. Sonra Set ile Nek'i
konakladıkları köyden alıp yola devam etmişlerdi. Hepsi bütün
bilgilerini paylaşmış, olağanüstü gelişmeler olduğunu fark etmişlerdi.
Seyn'i Alamoon'a göndermişti Shorhan Met, kendisi de Seyn'in yoldaşları
Set ve Nek'le yola devam etmişti. O günden beri çok şey değişmiş ve
gelişmişti.
Artık vadideydiler. Shorhan Met hem kendini güvende hissediyor, hem de
tatlı bir uyuşukluğun tadını çıkarıyordu. Sabaha karşı yatmış, rüya
üstüne rüya görüyordu. Güneş çoktan doğmuştu. Rüyasında Zenanın
sayıklamalarını duymuştu. "Karanlıkla çarpıştım tüm zamanlarda. Kimse
bilemez şeytanla bu denli uğraşanların ne kadar karanlığa bulaştığını.
Ey ateşte yanmayanların tanrısı Brahm, karanlık ateşlerle bu kadar
yaralanmış birine hâlâ umut besliyor musun?" Sayıklamayı duyduğu gibi de
kaybetti. Kendisine seslenilmediğinin rahatlığı, sesin Zena'nın sesine
benzemesinin kaygısıyla uyumaya devam etti. Gövdesi ve ruhuyla
dinginleşiyordu. Kadim zamanların bilgeleri söylerdi. "Ya gövden
eksiktir çoğunlukla, ya da gönlün."
Ruzun Tuzak Yolu
Ruz, Raydım ve on savaşçı, Ruz'un birliğinin konakladığı köye iyice
yaklaşmışlardı. Raydım birden elini kaldırdı ve yanında at süren Ruz'un
elini tuttu. Ruz, çocuğun gözlerindeki derin kaygıyı görerek, elini
kaldırdı ve atını durdurdu. Havayı kokladı ve gözleriyle tüm çevreyi
kolaçan etti.
"Konuş, bilge dedemin değerlisi" dedi, gözlerini çocuğun kaygılı
gözlerine dikerek.
Çocuk eliyle uzaklardaki tepelerden belli belirsiz süzülen dumanları
gösterdi. Sonra sol yandaki çayırlığın at nallarıyla ezilmiş gibi duran
çimenlerine baktı. İleride başlayan ormanın ağaçlarını gösterdi işaret
parmağıyla. Yolun ormana girişindeki ilk bölümünde yer alan ağaçlardan
bazılarının küçük dalları kırılmış gibi dengesiz görünüyordu. Yolun
ortasında, çok dikkat edildiğinde, büyük yapraklar seçilebiliyordu. Sağ
taraflarından akan ırmağın dik kenarlarından, Ruz'un bulunduğu ovaya
doğru, ırmağın diğer tarafından geçişler olduğu, nal izlerinden
anlaşılıyordu.
"Sen gerçekten yamanmışsın Raydım, bilge dedem haklıymış. 'Bir çocuğun
gördüğünü göremezsin her zaman, kaybetmişsen çocuk gözlerini' derdi biz
çocukken. Bende bazı işaretler gördüm ama küçük bir birlik sanmıştım.
Durmaya, plan yapmaya gerek olmadığını düşünmüştüm. Bizim hayatımızı
kurtardın sayılır Raydım" deyip, çocuğun başını okşadı.
Raydım, "Bu kadar büyük bir gücün izlerini daha önce hiç görmemiştim. Bu
güç, birliklerden çok farklı bir şey" dedi.
Savaşçılar, Ruz'un gözlerine bakıp, görüşlerini dinlemeye hazır halde
etrafında toplanmışlardı. Ruz, biraz önce ovaya indikleri tepeye baktı.
Gerileri temizdi.
"Çok büyük, çok büyük bir güç, savaşılamaz" diye mırıldandı ve devam
etti, "Köydeki birliğimizi yok edecekler. Onları haberdar etmeliyiz."
dedi.
Raydım atıldı. "Ben giderim, buralarda beni kimse göremez, yakalayamaz.
Tüm tepeleri, tüm köyleri bilirim, hepsinde arkadaşlarım vardır.
Gizlenme yerlerimiz, oyun yerlerimiz vardır. Ben gideyim."
Ruz kararsızdı. Felçli bir insan gibi hissetmeye başlamıştı kendisini.
Savaşçılarının gözlerine baktı. Onlardan işe yarar bir düşünce
bekliyordu. Onlarda da ses yoktu.
İçlerinde en zayıf olan bir genç kız, başındaki zırhlı maskeyi çıkararak
konuştu.
"Ruz, Vadiye de haber vermeliyiz. İçinizde en hafifiniz ve hızlınız
benim." Ruz başını salladı ve elini geldikleri tepelere çevirdi.
"Dilerim, arkandan koşan yalnızca rüzgâr olur" dediğinde kız bir rüzgâr
hızıyla harekete geçmişti bile.
"Haydi Raydım" dedi Ruz. Raydım'ın yoldan gideceğini sanıyordu. Oysa o
ırmağa sürdü atını ve geçti.
"Köye giden orman yollarını tutmuşlar mıdır bilmiyorum. Bir tuzağa
düşebiliriz. Dört gruba ayrılacağız ve ormana öyle gireceğiz" dedi Ruz
ve devam etti. "İki-iki-iki ve üç kişilik dört grup olacağız. Aramızda
ellişer adım mesafe bırakacağız. Yay ve oklarınızı çalıştırın. Tuzağa
düşerseniz borularınızı çalın. Ama boruları kullanmamak için elinizden
geleni yapın. Küçük gruplara saldırarak ve yok ederek, yolları
temizleyerek gideceğiz. Raydım zamanında köye yetişebilirse, onlar da
dağılarak savaşacaklardır. Vadi güçleri gelene kadar dayanmamızın başka
yolu yoktur. İzlere bakılacak olursa, bu kadar büyük güç, yok ede ede
bitirilemez. Haydi" dedi ve ormana doğru, dağılarak, yol almaya
başladılar.
İlerledikçe, Ruz, bu bölgeden düşündüğünden dahi çok büyük bir gücün
geçtiğini fark ediyordu.
"Eğer" diye düşündü, "köydeki birlik için bu kadar büyük bir gücü buraya
taşıdılarsa, bu çok büyük bir saçmalık." Artık, burnu, kulakları ve
gözleri, elindeki yayla aynı hassaslıktaydı.
'Tanrılar' Ovası
Zena, tüm geceyi ve şafağı, sürekli temizlenmekte ve tekrar sürülmekte
olan merhemler ve sıvılar eşliğinde, kah kabuslarla, kah hoş ve tatlı
rüyalarla, kah uyanıp yaşlı bilgeye sayıklayarak geçirmişti. Kendisi
hatırlamıyordu ama gece ve şafak boyunca bilgeye çok önemli bilgiler
vermiş ve bu ayılmalar sonrasında, deniz kıyısından her seferinde
birlikler ayrılmıştı iç güneye doğru.
Yaşlı bilge kadın Firuz, yanındaki gençlere "Temizleyin" dercesine
başını salladı. Firuz'un yüzünden damlayan terler, yeni yeni azalmıştı.
Bütün gece durmaksızın, Zena'yı tedavi etmiş, düşüncelerine girmiş, ve
onun düşüncelerini düzenlemesine yardım etmeye çalışmıştı. Yeterince
başarılı olamadığını sanıyordu. Zena'nın tüm vücudu iyice
arındırıldıktan sonra, Firuz yaklaşarak, onun her tarafını kontrol etti.
Sadece son büyük yarasının izleri belli belirsiz görünüyordu.
İyi iş çıktı" diye düşündü. Zena'ya ipek, beyaz bir kumaş giydirdiler.
Yüzü dinlenmiş ve apaydınlık görünüyordu. Simsiyah saçlarının arasından
belli olan aklar, saçlarını gümüş renginde gösteriyordu.
Zena gözlerini yavaş, yavaş ve gülerek açtı. Karşısında Firuz'u gördü.
Kendini çok iyi hissediyordu. Ellerini ayaklarını oynattı. Hafifçe
doğruldu. Bütün ağrıları sanki yok olmuş gibiydi. Hafifliğine şaşıyordu.
Ayağa kalktı ve gerindi. Etrafında döndü ve kapıyı açarak, tertemiz
havayı ciğerlerine çekti. Güneş ışıkları gözlerini aldı.
Firuz, Zena'ya bakarak, "Işıklar içinde bir sabah başladı bugün" diye
fısıldadı. Zena, Firuz'a sarılarak öptü ve, "Mutlu bir gün olsun,
gerçekten ne güzel bir gün." dedi ve bacaklarını açıkta bırakan ipek
elbisesi ve çıplak ayaklarıyla dışarıya çıkarak, sahile doğru yürüdü.
Küçük Met'le, Koşin'in kız kardeşi de, dün akşam sahilde yürüdükleri
yere gelmiş, rüzgârın, meltem esintisi ile birlikte yürüyorlardı.
Firuz, Zena'ya seslenerek, yanına gitti ve beraber yürümeye başladılar.
"Zena, artık durmalısın, hiç olmazsa bir süre" dedi.
Zena, tanrısal bir tebessümle, "Çok iyi iş çıkarmışsın Firuz niçin öyle
diyorsun. Kendimi rüzgâr kadar hafif, ve bir su damlası kadar sağlıklı
hissediyorum. Uzun süredir hiç bu kadar dingin ve mutlu hissetmemiştim"
diyerek bir elini Firuz'un omzuna attı.
"Firuz, sen kadim zamanların iyi tanrı dostları gibisin,
hatırlayamadığım zamanlardan beri sarar durursun yaralarımı, senin
elinde ve yanında, bir çiğ tanesi kadar şeffaf, duru ve temiz
hissediyorum kendimi. Karmaşalarımın düğümlerini nasıl çözersin birer
birer ve nasıl doğurursun her seferinde beni kendimden hiç bilmiyorum."
Firuz'un saçları bembeyaz ve yüzü, güzel kırışıklarla doluydu.
"Zena" dedi, "Dinlenmelisin, çok yaralısın. Nasıl dayandın beyninin,
yüreğinin acılarına hiç bilmiyorum. Nasıl dayandın karanlık ateşlere ve
ağrılara bilmiyorum. Ama tam zamanında geldin ve tam zamanında
gitmelisin. Biliyorum her zamanki gibi 'hiç vaktim yok, hemen gidiyorum'
diyeceksin. Ama bu sefer farklı Zena, dinlenmelisin. Yoksa kaldıramazsın.
Vücudun da, yüreğin de kaldıramaz."
"Ama hiç vaktim yok Firuz, akşama doğru yola çıkmam gerek."
Firuz, "Yapma Zena, dayanamazsın, aklın çok karışık, üstelik daha da
karışacak olmasını saymıyorum bile." Zena, ellerini gökyüzüne doğru
kaldırdı, ayak parmaklarının ucuna doğru yükseldi ve kollarını iki yana
açarak,
"Gençliğimden beri hiç bu kadar iyi hissetmemiştim Firuz." diyerek
koşmaya başladı ve bütün ovanın duyacağı bir sesle bağırmaya başladı.
"Seviyorum Firuz seviyorum." Sonra bir ağacın yanında durdu, oturarak
sırtını ağaca dayadı. Firuz yanına gelip çömeldiğinde Zena'nın yüzü
mutlulukla doluydu.
"Zena" dedi Firuz, "Sevdalar hem hoşlukla doludur ve hem de acıyla.
Dingin zamanlardır, hoşlukla anıldığı sevdanın. Karmaşa ve karanlık
zamanları çoğunlukla acı üretir. Sırf bundan dolayı kaçılmaz elbet.
Sevdadır çünkü. Her zaman rastlanmaz izine. Ancak, yeterince suyu olan
dalmalıdır yangına ve dingin olmak gerekir, çıkmak için yollara. Sen çok
uzun zamanlardır yollardasın Zena, çok uzun zamanlardır. Her karanlığın
şafağında sen vardın, her geceyi acılardan kurtarmaya çalışan sen,
kendini acılara atarak. Sınırsız hiçbir şey yoktur Zena, sınırları iyi
bilmek gerekir yoksa taşamazsın kendi sınırının dışına bile."
"Ya aşk?" dedi Zena.
"Aşk" dedi Firuz, "Sevdayı aşmıştır ve birleşmiştir tutkuyla, her
tanrısal duruşta ve duyguda, doludur her yan aşkla. Neden bahsettiğini
biliyorum Zena ama bir yanı tehlikedir aşkın. Bu zamana ilişkindir ve
sen en kötü zamanı seçtin bunun için."
"Biliyorum Firuz biliyorum ama akarken hayat, sormaz hiç birimize
nelerin olması ve olmaması gerektiğini"
"Zena" dedi Firuz, "Shorhan Met'i tanırım daha ilk gençliğinden beri.
Yaşamını borçludur çok kereler bana. Haberi olmadan bile kurtulmuştur
hainlerden ve düşmanlarından çoğu kez. Ve yaraları iyileşmiştir
ellerimde defalarca. Ama ben bile esnetemedim onun kafasını. O
tutkuludur Zena, çok tutkuludur ve tutkuları çeşitlidir. Her tutkusunun
da peşinden gider ısrarla. Gözü görmez başka bir şeyi. Çoğunlukla bu
yüzden açılır kapalı kapılar ve çoğunlukla düşman çıkarsa karşısına, bu
yüzden çok çetindir düşmanları. Yolları sarptır hep ve düşer o yollarda
birer birer dostları. Tutkuludur dostlarına ama çevirmez yolundan onu
hiçbir düşüş. Sen özelsin Zena, gücün aklın ve gönlünle, hep sığmayacak
kadar büyüktün bir gönüle. Sığınacak bir gönül bulsan bile, boğulur o
gönül senin ağırlığınla. Shorhan'ın yolları vardır, hikâyeleri; bitmez
hiç dertleri, belaları, sıkıntıları. Sen, sana ayrılsın istersin tüm
gönül, o, peşine düşmesini ister tüm gönüllerin. Bu iki gönlün akması
mümkün mü bir gönüle? Çünkü aşk çoğaltır gönülleri, her gönülde olur
ikincisi ve aşk daraltır bir yandan, kendine yetmezken ikinci bir gönül
doldurur yarısını."
Zena, büyük bir dikkatle Firuz'u dinliyordu. Sonra ayağa kalktı, Firuz'u
da kaldırarak,
"Uyarıların için çok yaşa Firuz, açtın yine aklımı, kaygılarla
doldururken içimi, geleceğimi planlamamın yollarını gösterdin. Haydi
ovanın toplantısına gidelim artık. Kararlar alalım ve dinleyelim
kararları. Dilerim açar kapıları kararlarımız ve yeni bir çağın umudunu
yeşertir, tüm gönüllere güç verir."
Tuzağa Karşı Vadi Habercisi Berf
Duran'la Koşin, arkadaşlarının önünde yan yana ve sakin bir şekilde at
sürüyorlardı. Duran'ın dün gece, Kuzeye gelen büyücü, devzul ve rek
birliklerine tuzak kurması için gönderdiği on kişilik grubun yanına, dar
geçitlere, güneye doğru gidiyorlardı. Koşin'in önerisi ile altışar
kişiden iki grubu Kuzey yollarını denetlemeleri için, geride
bırakmışlardı ve kendileriyle birlikte kırk yedi kişi olarak yollarına
devam ediyorlardı. Keşif grubu olarak iki kişiyi önden göndermişlerdi.
Bu yüzden sakin ve kaygısızdılar ama dikkatsiz değildiler.
"Vadideki toplantıya çağrıldığımızı biliyorsun, değil mi Duran?" diye
sordu Koşin.
"Evet biliyorum ama üstümüze doğru büyük bir güç gelirken savaşçıların
yanından ayrılmak doğru değildir Koşin" dedi Duran.
Koşin, "Yola çıktığımızdan beri, ben de bunu düşünüyorum Duran, ama bir
planım var galiba" dedi Duran'a bakarak. Duran'da ilgiyle Koşin'e dikti
gözlerini. Koşin devam etti, Duran'ın ilgisinden memnun olarak, "Dar
geçitlerden koca bir orduyla geçmek onların günlerini, hatta haftalarını
alır. Eğer adamların geçitleri tutmuşsa, ki öyle görünüyor, çünkü hâlâ
büyük bir düşman gücüne rastlamadık, onların yanına yirmi kişi daha
bırakalım. Geçitlerde uzunlamasına yayılsınlar. Ve bizde yolumuza devam
edelim" Duran düşünceli görünüyordu. Arkadaki gruba dönüp baktı.
Savaşçıların çoğu yorgun görünüyordu.
"Evet, bu olabilir" diye yanıtladı.
"Yalnız bir sorun var, Duran" dedi Koşin. Duran gözlerini Koşin'in
gözlerine dikti. "Ben, Tanrılar Ovasından ayrılmadan önce iki yöne
büyük düşman birlikleri ilerlediği haberini almıştım. Bir bölüm, senin
üzerine geliyordu. Onun ilk grubunu beraber hallettik. Geriden gelenleri
ise geçidi tutan adamların durduruyor. İkinci büyük grup Zena'nın
yaralandığı RüzgârlıTepe'ye gidiyor. Zena'nın Vadiye gidiş yolunu
kesmek için. Ancak yolda aldığım haberlerde bu grubun amacından kat kat
büyük bir düşman ordusu halinde hedefine gittiğini öğrendim" dedi ve
durdu.
Duran sabırsızlanıyor gibi, "Evet seni dinliyorum" dedi.
Koşin sıkıntıyla devam etti. "Korkarım ki Duran, düşman bu kadar büyük
gücü sadece Zena için göndermiyor." Yine sustu ve sanki aklındakini
söylemek istemiyor gibi başını iki yana salladı.
Duran lafa girdi. "Köylerde mola veren birliklerimizi mi yok edecekler?"
Koşin başını iki yana salladı. "Sadece onunla kalmayacaklarını sanıyorum
Duran, köylerdeki birlikleri temizleye temizleye gidecekler, Zena'nın
önünü kesecekler, Zena haberdar olmasına rağmen, bu kadar büyük bir güç
beklemediği için gafil avlanacak ya da Vadiye gidemeyecek ve geri
çekilecek ama düşmanın asıl ve nihai hedefi sanırım ki Vadi." Koşin
sözünü Duran'ın yüzüne bakarak bitirmiş ve kaygılarını paylaşıp,
paylaşmadığını anlamak için dikkat kesilmişti.
Duran şaşkınlıkla, "Evet" diye mırıldandı. "Şafağa karşı, Reklere pusu
kurup, pusuya düşmeden önce, bir haberci gelmişti dar geçitlerden ve
geçitleri aşan acayip bir grubun olduğundan söz etmişti. Ama o grupla
hiç rastlaşmadık. Onların nereye kaybolduğunu düşünüyor, tekrar bir
pusuya düşmekten korkuyordum. Şimdi anlıyorum ki Vadiyi Kuzeybatı
tarafından da sarmaya çalışıyorlar."
Koşin, "Hemen harekete geçmeliyiz." dedi ve bir el işareti yaptı gruba
dönerek. Grup içinden genç bir savaşçı Koşin'in yanına geldi ve emir
bekler halde yanında at sürmeye devam etti.
Koşin, "Berf, gruptan ayrılıp, Kuzeybatı yolundan vadiye gidiyorsun.
Shorhan'a Kuzeybatıdan sarılmaya çalışıldıkları haberini vereceksin."
dedi. Berf atını mahmuzlarken, Koşin bağırdı, "Sakın aynı yöne giden
düşmana fark ettirme kendini. Bizi orada bekle. Shorhan'ın emrindesin."
Duran söze girdi, "Koşin o zaman hızlanalım. Bir an önce köydeki
birliklere yardıma gitmeliyiz. Gafil avlanacaklar."
Bütün grup atlarını tırıstan dört nala çevirmişti. Atların ovadaki
disiplinli koşusu görülmeye değerdi. Savaşçılar dik ve diri, atlar aynı
hizada ve aynı ayaklarını atarak koşuyorlardı. Arkalarında bıraktıkları
toz bulutu bile ahenkliydi.
"Dilerim bu günleri özlemeyiz Duran." diye bağırdı Koşin.
Duran, Koşin'in sevgiyle bakan gözlerine aynı sevgiyle bakarak, "Dilerim
prenses" dedi. "O gün, ölümümüz olur çünkü tanrılar ovası prensessiz
kalır."
Koşin kahkahalarla güldü."Tanrılar Ovasında prenses çoktur Duran." dedi.
Duran neşeyle bağırdı. "Ama hiçbiri Duran'a yoldaşlık yapan prenses
değildir." Gülmeye devam ederek, saçlarını savuran rüzgâra karşı
koşuyorlardı.
Ruzun Savaşı
Ruz'un pusu kurarak ve gerisini temizleyerek geldiği, neredeyse iki
güneş adımı olmuştu. Her yerde o güne dek görmediği büyüklükte bir
ordunun geçiş izleri belli oluyordu. Ruz ve arkadaşları, üçer beşer
gruplarla, iki yüz, üç yüz adım aralıklarla nöbet tutan rek askerlerini
çok kolay temizliyorlardı. Ruz çok tedirgindi. Rekleri hiç bu kadar
kolay avlamamıştı. Arkadaşları ile elli adım aralıklarla birbirlerini
fark edecek şekilde ilerliyorlardı. Bir rek grubunu fark ettiklerinde
etraflarını sarıyorlar ve oklarla işlerini bitirip yollarına devam
ediyorlardı. Bir pusunun içine ilerliyor olmaktan kaygı duyuyordu Ruz.
İki saat içinde neredeyse böyle yirmi grup halletmişlerdi. Ruz'un
birliğinin kamp yaptığı köye iyice yaklaşmışlardı. Etraf sakin ve boş
görünüyordu. Hızla ilerlemeye elverişliydi. Ruz ve arkadaşı önde olmak
üzere, tüm grup hızlanmıştı.
Ağaçların içinden çıkıp küçük bir açıklığa geldiklerinde, Ruz birden
kendini yere attı. Etrafındaki, gerisindeki arkadaşları da onu izlediler.
Açıklığın ağaçlarla birleştiği yerde yirmi kadar rek askeri sanki
birilerini gözlüyordu. Pusudaymış gibi bir halleri vardı. Bir kısmının
ellerinde yayları, bir kısmının kılıçları vardı. Ruz'un grubu onların
yarısından daha azdı. Büyük bir gürültü çıkmadan oldukça canlı görünen
bu grubu temizlemek mümkün değildi. Ruz bir ağaca tırmandı. Etrafındaki
tüm savaşçılar onun komutunu bekliyorlardı. Ruz ağacın tepesine
çıktığında, yirmi kişilik rek grubunun yirmi adım kadar önünde, yüz elli
kişilik bir rek grubunu, pusuya yatmış beklediğini gördü. Ruz'un aklı
karıştı. Önlerindeki yirmi kişilik rek grubu niçin büyük rek grubunu
gizlice izliyordu. Niçin sağ ve sol kanatlarındaki son adamlar, bir
yerden işaret bekliyor olmanın tedirginliği içinde gibi görünüyorlardı.
Tam o sırada yirmi kişilik rek grubunun tepesindeki ağaçta kendine ok
doğrultan bir rek gördü. Yayına oku koymasıyla, hedefe doğrultması, göz
açıp kapayana kadar bir zaman aldı. Ama ağaçtaki rek onun bu hareketini
görmüş, başındaki kasketi çıkarıp sallamaya başlamıştı. Ruz iyice
şaşırdı. Dikkatle baktığında ağaçtaki rekin Raydım olduğunu gördü. Hızla
aşağı indi. Raydım'ı gözden kaçırmıyordu. Raydım ağaçtan indi, aşağıdaki
reklere bir şeyler söyleyip sürünerek Ruz'a yaklaştı.
Ruz, "Bu ne hal Raydım?" diye fısıldadı.
"Köyün etrafını çeviren şu öndeki büyük grup gibi, iki grup daha vardı.
Onları hallettik. Bu en son grup. Diğerlerinin başlarına gelenlerden
habersizler. Köydeki birliği onlar harekete geçmeden uyarmayı başardım.
Şuradaki yirmi kişilik grup senin birlikten. Yok ettikleri reklerin
elbiselerini giydiler. Ben de öyle."
Rek giyimli üç savaşçı elinde iki çuvalla Ruz'a doğru yaklaştı. Biri, "Nasılsın
Ruz, elbiseler yakışmış mı? Size de getirdik. Acele edin. Rekler
harekete geçmek üzere. Önlerinde altmış kişilik, onlardan habersizmiş
gibi görünen, bizim birliğin kampı var. İşaretimizi bekliyorlar."
"Öyleyse," dedi Ruz, "bunları giymeye gerek yok. İşlerini bitirelim."
Bir an durdu ve, "Asıl büyük ordu nerede?" diye sordu.
Rek giyimli savaşçılardan biri, "Buraya yaklaşık beş yüz kişilik bir güç
bıraktılar ve hiç oyalanmadan Rüzgâr Tepesi yönüne doğru devam ettiler."
diye cevap verdi.
Ruz, "Kaç kişilik bir güçtü bu ordu?" diye sordu.
Savaşçı, "Sayamayacağımız kadar büyük." diye yanıtladı.
Ruz, "Önünüzdeki grupta büyücü ya da devzul var mı?" diye sordu yeniden.
Savaşçı, "Çok yaklaşamıyoruz ama görünürde bir şey yok."diye cevapladı.
Ruz kendi grubuyla rek giyimlilerin bölgesine süründü. Tüm grubun başına
geçtiğinde yumruğunu havada bir tur çevirdi ve tüm savaşçılar yaylarına
oklarını takarak, hazır bir şekilde beklemeye başladılar. Ruz, Raydım'ı
ağacın tepesine yolladı. Kamptaki gruba işaret verecekti. Raydım,
Ruz'dan işareti alınca, kendi işaretini verdi. Kamptaki altmış kişi bir
şeylerle meşgul oluyormuş gibi yavaş hareketlerle yan yana geldiler ve
aynı anda Ruz, havadaki yumruğunu açtı. Yirmi dokuz ok aynı anda Ruz
tarafından reklere doğru uçtu. Rekler böğürtülerle yere devrildiğinde ve
diğerleri panik içinde sağa sola kaçışmaya başladılar. Kamp tarafından
da, yaylarından salınan oklar hedeflerini buldu. Reklerin yarısı
düşmüştü. Düşenlerin arasından bir büyücü ayağa kalkarak kılıcını çekti
ve tüm reklere Ruz'u işaret etti. Aynı anda bütün rekler, Ruz'un üstüne
doğru koşmaya başladı. Kamp tarafından yağan oklar ve Ruz tarafından
giden oklar, altı kadar rekin üzerine çullanmasına engel olamadı. Ruz
üzerine rekler çullanmadan önce, yirmi adım içinde, oklarıyla iki ve son
anda savurabildiği kılıcıyla iki rek daha ancak halledebilmişti. Ruz'un
kılıcı bir koluna yapışan iki rekin altında kalmıştı. Belinden kamasını
çıkarıp birinin boğazına sapladı. Aynı anda bir rek, kılıcıyla bütün
gücünü kullanarak Ruz'a bir darbe indirdi. Rekin kılıcı, Ruz'un kama
soktuğu rekin başını parçalayıp, Ruz'un omzuna saplandı. O anda
savaşçılar, Ruz'un üstündeki iki savaşçıyı doğramışlardı. Kılıçlı kolu
serbest kalan Ruz, yattığı yerden, kılıcını, kendine kılıç saplayan reke
savurdu ama o rek, Raydım'ın okuyla vurulmuştu bile. Arkadaşları onu
ayağa kaldırdığında omzu kanlar içindeydi. Büyücü ve ardında ayakta
kalan yirmi rek, Ruz'un üstüne ikinci kez atıldılar. Ruz, var gücüyle
elinde kılıç, büyücünün üzerine doğru atıldı. Onun savurduğu kılıcı
karşıladığı anda, büyücünün kafasının ortasından Raydım'ın oku ve
sırtından da kamp savaşçılarının okları girmişti. Elinden kılıç düşmüş,
dizlerinin üstüne çökmüştü. Sağ kalan birkaç rek, silahlarını atmış,
teslim olmuşlardı. Ruz, elindeki kılıcı kaldırdı ve hiç düşünmeden
büyücünün boynuna savururken haykırdı. "Bütün klanlar ve iyilik adına,
kahrolacaksınız."
Büyücünün başı düşerken, Ruzun kendisi de düşmüştü. Gözleri açıktı.
Kamp bölgesindeki savaşçıların komutanı, Ruz'un en yakın arkadaşlarından
Nek koştu. Ruz onun elini tuttu. "Şimdi göster maharetini Nek. Beni bir
güneş adımı içinde ayağa kaldır. Sana güveniyorum. Daha çok işimiz var.
Zena'yı savunmalıyız. Ordu onun üstüne gidiyor." dedi ve bayıldı. Nek
etrafa emirler yağdırıyordu. Bütün savaşçıları bir kaygı sarmıştı.

