Yerel siyaset biliminde, Sovyet dönemi diplomatlarının dosyalanmasıyla birlikte, bir aksiyom haline geldi: Ortadoğu'nun sorunları, Filistin-İsrail yerleşimine ulaşıldığında çözülecek. Filistin devleti tam olarak nedir, kâğıtta gerçekleşmezse, ama aslında, Afganistan’daki Taliban’ın iktidara dönmesi El-Kaide ve İD ile başa çıkmaya, Kenya’daki El-Şabab’ın saldırılarına, Nijeryalı Boko-Haram’ın genişlemesine yardımcı oluyor Sahra ve Sahel’de, Suudi Arabistan ve Katar’ın mücadelesi, Türkiye ve İran’ın tutkuları, Şii-Sünni çatışması, Hıristiyanların ve Yezidilerin soykırımı hiç kimse tarafından açıklanmıyor.
Filistin-İsrail sorununu çözme ihtiyacına ilişkin varsayım, politikacılar ve diplomatlar için bir tür ritüel büyüsü oldu - mantra.
Irak, Suriye, Lübnan, Somali, Sudan, Libya, Yemen, Mali, Afganistan ve Ortadoğu’daki diğer ülkelerin parçalarını “eski devletlere” dönüştürmek, Birleşmiş Milletler’in kabul ettiği spekülatif diplomatik teoriden Filistin’e geçişi durduramayacak Milletler Cemiyeti, gerçek bir şeye dönüşüyor. Aynı şekilde, İslamcı terörizmin tüm dünyanın günlük gerçekliği haline geldiği küreselleşme de sona ermeyecek çünkü Filistin BM'ye kabul edilecek. Evet ve sorunun yaşandığı sırada 70 - 80-s’de, Kuzey İrlanda ve Sri Lanka’nın ayrılıkçı hareketlerinin yanı sıra, kıta Avrupası, Latin Amerika ve Japonya’nın sol gruplarının faaliyetlerinin kapsamı dışında kalan terörist faaliyet esas olarak Filistin’li “devrimcilere yöneliktir. “Bugün dünya politikasının belirleyici faktörlerinden biri. Ve içindeki Filistin bileşeni hiçbir şekilde ana unsur değildir.
Filistinlilere devlet verildiyse, Orta Doğu'daki devrimlerin ve dışardan terörün, icat eden insanlar kadar eski olacağı fikri. Ve aynı modası geçmiş gibi. Her ne kadar BM yetkilileri, birkaç nesilden beri kariyer yapmakta olan politikacılar, uzmanlar ve gazeteciler çok az olsa da, iki süper güç mücadelesinin zamanının bu kalıntısının uzun zaman geçtiğini kabul ediyorlar. Oslo Süreci, hem İsrailli hem de Filistinlilerin, özellikle de İsrail’de devlet mülkiyetinde iktidarı ve kontrolü elinde bulundurma çabalarıyla ilgilenmeleri nedeniyle, “uluslararası kuruluş” tarafından desteklenen sol kampa ait İsrailli politikacıların yaptığı bir deneydir. Filistinli notalar için buradaki asıl şey, kendi devletimizi inşa etmek değil (aksi takdirde uzun zaman önce yaratılmış olacak) değil, İsrail ve dünya toplumundan sorumlu olmadan milyarlarca sübvansiyon alabilecekleri statükoyu korumaktı. ne kadar etkili (ve amaçlandığı gibi) kullanılırlar.
Barış sürecinin mağdurları
Önemli olan sonuç değil durum, ancak kural olarak süreç herhangi bir somut sonuca yol açmaz ve sonuç olamaz. Gordian düğümünün tipik bir sorunu, çözümünde bugün birçok kamuoyunun bildirisine rağmen, ne Filistinli ne de İsrailli kuruluşun ilgisini çekmiyor. İlki, bir devlet inşa etmek için tahsis edilen fonları yalnızca etkili bir şekilde (veya en azından randevuyla) harcamakla kalmamalı, aynı zamanda İsrail’deki cezaevlerinde cezaevlerinde cezaevlerine cezaevlerinde ceza kesenlerin sübvansiyonlarını ödemeleri de dahil olmak üzere tüm alanlarda İsrail’le savaşmayı bırakmalı. . Filistinli liderlerin güvenliği nedeniyle bu kesinlikle imkansız. İkincisi, eski cumhurbaşkanı Şimon Peres'in “barış sürecinin mağduru” olarak tanımlanmasına rağmen, “barış sürecinin mağduru” olarak nitelendirildiği eski cumhurbaşkanı Şimon Peres'in ana lobisti “barış sürecinin mağduru” olduğu davaların sonuçlarını netleştirmemek. Filistinli liderlerin aksine İsrail'in ilk şahıslarının hayatı hiçbir şeyi tehdit etmiyor, ancak neredeyse kesinlikle hapse girecekler: başkanlar ve başbakanlar burada kovuşturma dokunulmazlığına sahip değiller.
Filistinliler’e gelince, kendi devletlerinin en azından İsrail’i oluşturan toprakları bırakmalarını talep edecek - bildirimde bulunmayan, bağlayıcı olmayan, kasıtlı olarak belirsiz formülasyonlarla ifade edilen, ancak gerçek. İsrail ile nihai bir barış anlaşması, halklarının çıkarlarına ihanet etmek suçlaması imzalamaya cesaret eden herhangi bir Filistinli lider için ne anlama geliyor? Yasir Arafat bunun farkındaydı ve İsraillilerin ve Amerikalıların en cömert teklifleriyle bile aynı fikirde değildi. Halefi Mahmud Abbas, rakiplerini yolundan çıkarmak için zamanında karizmaya ya da Abu-Ammar’ın yeteneğine sahip değil, ilk PNA’nın radikalinin karar vermediği şeyi yapamıyor. Evet, Filistinlilerin yıllık olarak tahsis ettiği fonların liderliğini elinde bulundurmak, devlet kurma motivasyonu açısından bu faktör kesinlikle olumsuz. Bir zamanlar inşa edildiğinden beri, kendi pahasına yaşamak zorunda kalacaksınız.
Yirmi yıldan fazla bir süredir Filistin toprakları, İsrail’e yönelik taleplerin dışında, durumu değiştirmek için en ufak bir arzu duymadan, refah içinde yaşayan bir tür uluslararası Harlem oldu. Hamas ile birlikte Gazze ve yönetimi Filistin Ulusal Otoritesine devredilen Batı Şeria’nın bir kısmı da aynı derecede önemlidir. Hem PNA hem de Hamas tarafından tanınan tek para biriminin şekel olması tesadüf değildir. Bağımsızlık arzusu, üçüncü on yıl boyunca, İsrail işgalcilerin yayınladığı para dışında herhangi bir para birimini kullanmayı reddeden bir kategorik reddediyordu. (İsraillilerin PNA tarafından kontrol edilen bölgeden çoktan kaybolduğuna rağmen) çok ciddi değil PNA yetkililerinin, harcadıkları paranın yüzde olarak 15'ten daha fazla toplanmadığını ve Batı Şeria'daki Filistinli yatırımların dörtte üçünün İsrail ekonomisine (ve üçte birinin de Judea ve Samiriye'nin Yahudi yerleşimlerinin ekonomisine gittiğini) dikkate almasanız bile.
ABD Başkanı Barack Obama'nın dosyalanmasıyla birlikte İsrail yerleşimlerinin konusu, dünya mitolojisinde hüküm süren mitolojiye rağmen, uluslararası toplumun, İslam dünyasının ve Filistin liderliğinin dikkatine odaklanmıştır. Her halükarda, Oslo müzakereleri sırasında yerleşim sorunu yaşanmadı. Bu sorunun açıkça ortaya konması, sonsuza dek olmasa da, en azından uzun bir süre için herhangi bir anlaşmanın başarılmasını engelleyecekti. Arafat dikkatini İsrail yerleşimlerine de odaklamadı: en başından beri, ikili müzakerelere ilişkin müzakereler sadece bölge değiş tokuşuyla ilgiliydi. PNA'nın Yahudi yerleşimleri ve diplomatik de dahil olmak üzere liderliği ile ilgili olarak bugünkü faaliyet nispeten yeni bir fenomendir ve Amerikan kökenlidir. Daha kesin olarak, İsrail’in sol kampı ve ortaklarının Amerikan Yahudi kurumundaki anlaşmalarına tekabül eder, öncelikle Demokrat Parti’nin liderlerinin bir kısmının çıkarlarını temsil eder.
Başkan Obama, İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu’ya Batı Şeria’daki anlaşmalar konusunda baskı yapmaya başladığı zaman, “solcuların” bu konuların başında olan kısmen İsrail kökenli yönetiminde “solcuların” tavsiyelerini takiben, Ramamalah taleplerini yerine getirmek ve önemli ölçüde genişletmek zorunda kaldı. Sadece Filistin Filistin Otoritesi İsrail Başbakanı'ndan ABD Başkanı'ndan daha az talep edemediği için. Aynı zamanda, bu alandaki Amerikan baskısının ne denli açık olduğu ve Washington’un gidişatı değiştiği zaman, Filistin’in önderliği geri adım atamadı. RNA PNA Ebu Mazen'e atfedilen cümleyi tam olarak karakterize eden şey: “Obama, ağacın tepesine bizimle birlikte tırmandı. Sonra aşağı indi, merdivenleri çıkardı ve ağaçta yalnız kaldık. ”
Savaş Entegrasyonu
İsrail’in FKÖ ile müzakerelerinin bir parçası olarak (daha doğrusu Yasser Arafat ile), gelecekteki Filistin devletinin Arapların yaşadığı Judea ve Samiriye topraklarını alacağı anlaşıldı. İsrail yerleşimleri, bölge değişiminin bir sonucu olarak Yahudi devletinin bir parçası olarak kalacaktır ve Doğu Kudüs’ün Arap mahalleleri, İsrail’in daimi ikamet edenlerin statüsü ile birlikte önemli sayıda Arap’tan kurtulma niyetinde olması koşuluyla, İsrail liderliğinin belli bir sayıda Arap’ın belirli bir şartı altında kalması niyetinde parlamento seçimlerine katılım). Arap nüfusunun bulunmadığı (ve olmadığı) Ürdün Vadisi, Jericho doğal vahası dışında tartışılmadı ve şu anda Ürdün'e herhangi bir anda yayılabilen Suriye ve Irak'taki şu andaki istikrarsızlıktan değerlendirilebildiği kadarıyla: Bölgedeki güvenlik, öncelikle güçlendirilmiş sınırlar tarafından belirlenmektedir.
Şimon Peres (solda) ana kabul edilir
"barış süreci" nin lobicisi
Fotoğraf: lanacion.cl
"barış süreci" nin lobicisi
Fotoğraf: lanacion.cl
Uluslararası toplum da dikkate almıyor (ve büyük olasılıkla hesaba katma niyetinde değil, a priori, resmi Filistin pozisyonunu destekliyor) tarihine de Yahudi yerleşimlerinin ya Arap efendilerin olmadığı yerlerde (esasen devlet topraklarında) ya da 40. yüzyılın başında Yahudi Ulusal Fonu tarafından kullanılan ve savaştan sonra Ürdün'e düşen topraklarda bulunduğu yasal gerçekler. 1967'lı yılların sonlarında İsrail'in bağımsızlığı veya XNUMX Altı Gün Savaşı'nda Ürdün'ün yenilgisinden sonra Arap sahipler tarafından Yahudilere satılan komplolarda. IDF, yerleşimcilerin Araplara ait araziler üzerine inşaat yapmasını veya orada geçici ev işleri yapmasını yasaklıyor: Ordu liderliği, İsrail Devleti tarafından kontrol edilen Yahudiye ve Samiriye bölgelerindeki yaşamı düzenliyor. Dahası, bu yasak resmi olmaktan uzaktır: askeri yetkililer tarafından yerleşim yerlerinin denetimleri düzenli olarak yapılmakta ve tespit edilen tüm ihlaller bastırılmaktadır.
Bu geçici yerleşimleri kalıcı olarak kaydetmeyi amaçlayan, genellikle genç olan, grupların içinde yaşadığı yerleşim yerleri sadece yukarıdaki kategorilerin toprakları üzerine inşa edilmiştir. Bazıları sonunda yasal statü kazanıyor. Solcu İsrailli aktivistlerin baskısı altında olan diğerleri, ülke mahkemelerinin kararlarına göre tahliye ediliyor. Bunların çoğu, yıllarca orta devlette var, bir ya da başka bir kararı, kural olarak, politik bir kararı bekliyor. Kasıtlı bir devlet uzlaşma politikası sonucu ortaya çıktıklarını varsaymak anlamsızdır: öyle değildir. Bu durumda, İsrail toplumunun gelişmesindeki mevcut eğilimler üzerine bindirilen yirminci yüzyılın başlarındaki devlet yapısının eylemsizlik süreçlerinden ve yakınlardaki işgalsiz ve ekilmemiş toprakların büyük bölümleri varsa, yerleşim geleneğini canlandırmak isteyen insanların önemli bir akışından söz ediyoruz.
Açıkçası, devlet öncesi dönemde, günümüzde İsrail'deki hemen hemen bütün şehirler ve kırsal topluluklar Yahudi yerleşimleriydi. Judea ve Samiriye'nin modern yerleşim bölgeleri, Kudüs ve Moskova'nın, Paris'in, Londra'nın ve New York'un uydu şehirleri gibi, yakındaki ovaların şehirleri (öncelikle Büyük Tel Aviv'in toplanması) ile ilgili olarak “yeşil mega kemerler” in aynı bölgelerini temsil ediyor. Moskova Bölgesi, Rhode Island.
Avrupalı ve Amerikalı siyasetçilerin bundan nasıl yana olduklarını yargılamak zor, Judea ve Samiriye'deki Musevi yerleşimlerinde yapılan ürünlerin boykotunu savunuyorlar. Ancak, yerleşim yerlerinin sanayi bölgelerinde çalışan ve işyerinde işsiz kalanları bulmak için komşu Arap yerleşimlerinden Filistinliler “Filistin halkının hakları için savaşçılar” çalışmalarının sonuçlarının satışını yasaklıyor. Benzer şekilde, bir zamanlar, mevcut ABD başkanının ısrarı ile ortaya konan mevcut ve yeni yerleşim alanlarının inşasının on ay ertelenmesi, yalnızca orada çalışan Filistinli şirketler için mahvoldu. Yazar, yerleşimcilerin, İsrail makamlarından Filistinlilere ait inşaat ekipmanlarını, moratoryum kurallarına göre, denetçilerin çalışma koşullarında bulması halinde el koymalarına maruz bıraktıklarına nasıl tanık olduklarına tanık oldu.
Ne ABD devlet başkanı ne de Ramallah'taki idare, yerleşim yerlerinin inşasının dondurulması ve içlerinde üretilen malların boykotu sırasında Filistinlilerin ne gibi fonlar kazanması gerektiği hakkında tam olarak düşünmedi. Aynı zamanda, Batı Şeria'daki işler de böyle değildir ya da düşük ücretlidir (yerleşimcilerdeki inşaatçılar, farklı miktarları hesaba katmasalar bile, Filistinli yerleşim yerlerinden dört ila beş kat fazla kazanmaktadırlar). Orada yaşayan Filistinlilerin Batı Şeria'daki gerçek durumuyla ve liderleriyle ilgili aynı boşluk, yerleşim yerlerinin alışveriş merkezlerinde satın alınan malların PNA polisine el koyma ve toprak satışı yasakları (sadece İsrailliler için değil, aynı zamanda Yahudiler) ile de ilgilidir. PNA yasaları ölüm cezasına güvenir (ve uygulanır).
Yani, Filistin halkının bağımsızlık mücadelesi değil, Filistin liderliğinin, bir zamanlar Meksika’nın bir parçası olan ABD’deki Meksikalıların ve Anglo-Sakson kökenli Amerikalıların “atılmasından” farklı olmayan, Arap ve Judea ve Yahudi Yahudilerinin doğal entegrasyonu süreci ile Filistin’in liderliği sürecinde. Bunun nedeni, kendi siyasi program ve emelleriyle Ramallah'tan veya dış sponsorlardan bağımsız, yeni bir bağımsız Filistinli kuruluşun oluşması korkusudur. İsrail ile işbirliği, Filistinli işadamlarının ve ortak projelerde çalışan kişilerin finansal bağımsızlığına yol açıyor. Kontrolü sürdürmek için Ramallah'ın Yahudi yerleşimlerine karşı mücadelesinin temel hedefi olan bu tür bir işbirliğinin yok edilmesi gerekiyor.
PNA'nın sol İsrail partileri ve ortaklarının AB ve ABD'den destekleri yalnızca politik rekabet konusundaki kaygılardan kaynaklanıyor. Kontrol edilen bölgelerdeki yerleşimler başlangıçta sol tarafından kurulmuş ve onlara bağlıydı. Ancak zamanla, yerleşim yerlerinde çoğunluk, ilk El Aksa intifada sırasındaki Filistinli terör yapılarının baskısının doğal bir sonucu olan merkez sağ partilerin destekçileriydi. Aynı zamanda, yerleşim yerleri sayısal olarak büyüdü ve hükümet üyeleri ile Knesset üyeleri de dahil olmak üzere sağcı kampın siyasi ve entelektüel kuruluşu bunlara kaydedildi. Sonuç olarak, İsrail soluna yönelik yerleşimcilere karşı mücadele, İsrail Devleti’nde güçlerini kaybetme ve kaybetme mücadelesini kişileştirmeye başladı - Mart ayında yapılan parlamento seçimleri bunu tam olarak kanıtladı.
Ayrıca, 2000'lerin ortasında, yerleşim yerlerinin sakinleri, eski SSCB'den (yerleşimcilerin büyük bir kısmını oluşturan) insanlarla birlikte, eski elit grupların ve sendikaların, geleneksel ortodoks liderlerin ve kurumsal klanların kontrolünün ötesinde “Dördüncü İsrail” i yarattılar. Bu İsrail'in mali temeli, kendisinden öncekilerden ve Filistinlilerle PNA'nın resmi makamlarından işbirliği yapan rakiplerinden bağımsız olarak, bu kavramın bütününde yüksek teknolojiler yarattı. ABD ve AB'den yerleşim alanlarına yönelik doğrudan yatırımların miktarını dikkate alarak, bu, yerleşim sektörünün siyasi rakipleri açısından bakıldığında, Avrupa Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri pazarlarında azami zorluk yaratılmasını gerektirmiştir. Filistinli temanın ne amaçla iyi olduğu ve bugün en iyisi olduğu.
İsrail solunun çıkarlarının, kendileriyle ilişkilendirilen Filistin otoritesinin ve uluslararası kuruluşun (şu anki ABD yönetimi dahil olmak üzere) çıkarlarının tesadüfleri, dünya siyasetindeki grup çıkarlarının gerçek durumlara ve sağduyuya dayalı soruları çözme arzusunu nasıl bastırdıklarına dair tipik bir örnektir. Burada bir şeyleri değiştirmek mümkün müdür, yazar yargılayamaz. Muhtemelen, Suriye ve Irak’ta meydana gelen iç savaşla kıyaslanabilecek felaket olayları, Ürdün ya da Mısır’da meydana geliyor, Filistin ve İsrail’deki kuruluşların önceliklerini değiştirmeye ivme kazandıracak, statükoyu ihlal edecek, her iki taraf için de aynı derecede rahatsız edici olacaktır. Bu arada, Filistin devleti ile yapılan denemenin en olumlu sonucu, İsrail’le ilişkili Orta Doğu Porto Riko’nun statüsü.