Le Corbusier Kimdir ?
Le Corbusier Kimdir ?
Le Corbusier Biyografi
İSVİÇRELİ FRANSIZ MODERN MİMAR, ŞEHİR PLANCISI, TASARIMCI, HEYKELTIRAŞ, RESSAM VE YAZAR
Doğum: 6 Ekim 1887 – La Chaux-de-Fonds, İsviçre
Ölüm: 27 Ağustos 1965 – Roquebrune-Cap-Martin, Fransa
Le Corbusier’in Biyografisi
Charles Edouard-Jeanneret, 1887 sonbaharında, Fransa sınırının hemen karşısında, Alpler’in Jura Dağları denilen bölümünde, küçük sanayi kasabası La Chaux-de-Fonds’da doğdu.Şehir, ünlü saatçilik endüstrisi ile biliniyordu. Babası bir saat oymacısı ve emaye ustasıydı ve annesi müzik öğretmeni olarak çalıştı.Oğullarını aynı zamanda bir saat kasası oymacısı olacağı umuduyla dekoratif sanatlar okumaya teşvik ettiler.Jeanneret ayrıca babasıyla sık sık La-Chaux-de-Fonds çevresindeki dağlara geziler yaparak doğayı ve çevreyi yakından tanıdı.
Modern mimarlık tarihinde yükselen isimler haline gelen diğer tasarımcı arkadaşları Ludwig Mies van der Rohe , Frank Lloyd Wright ve Walter Gropius gibi, Jeanneret de resmi bir mimarlık eğitimi almadı, ancak Wright gibi, oyun oynadı.Çocukken Froebel bloklarıyla. Ayrıca bu gayri resmi eğitimin bir parçası olarak mimari hakkında okumak, binaların eskizlerini yapmak ve müzeleri ziyaret etmek için kütüphaneleri sık sık ziyaret etti.
Jeanneret, 1904’te La Chaux-de-Fonds’daki Sanat Okulu’ndaki İleri Dekoratif Sanatlar Kursu’na girdi, ancak daha sonra (1951) BBC’ye “Okul karşıtıyım.13 yaşında okuldan ayrıldım çünkü okullar geçmişte çok kötüydüler. Hiç eğlenceli değillerdi.” Oradaki dekorasyon kursu, genç adam üzerinde güçlü bir etki yaratacak ve onu mimarlık okumaya teşvik edecek olan ressam Charles L’Eplattenier tarafından verildi, ancak mimar Rene Chapellaz aslında belediye sanat okulunda bu alanda eğitmendi.1905 yılında, Chapallaz ve diğer iki öğrenciyle birlikte, o zamanlar 18 yaşında olan Jeanneret, Sanat Okulu yönetim kurulu üyesi için ilk evini, dik çatılı ve geometrik desenli ahşap bir dağ evi olan Villa Fallet’i tasarladı.
1907’de Jeanneret hayatının kapsamlı seyahatlerine başladı ve ilk kez İtalya’ya yaptığı bir ziyarette klasik mimariyle karşılaştı.Sonraki yıllarda, 1908-10 yılları arasında betonarme kullanımında öncü olan mimar Auguste Perret’in atölyesinde çalıştığı Paris dahil olmak üzere birçok Avrupa şehrini ziyaret edecekti.Jeanneret daha sonra Berlin’e geçti ve 1910-11 yılları arasında, o zamanlar Almanya’nın tartışmasız en önemli mimarı olan Peter Behrens’in ofisinde çalıştı.Jeanneret ilk olarak orada, ikisi de aynı anda Behrens tarafından istihdam edilen Gropius ve Mies van der Rohe ile tanıştı.1911’de Frank Lloyd Wright’ın eserinin Wasmuth Portföyü Berlin’de yayınlandı ve bir nüshasının Behrens’e geldiği gün bir nüshasının geldiği söyleniyor.Ofis, tüm işler durma noktasına geldi. Le Corbusier’in daha sonra Wasmuth Portföyünün bir kopyasına sahip olduğu biliniyordu.
Aynı yıl, Jeanneret Doğu Avrupa’ya bir geziye çıktı ve diğer şehirlerin yanı sıra Prag, Budapeşte, Bükreş, Atina, İstanbul’u ziyaret ederek seksen kadar eskiz defterini dolduran kapsamlı çizimler yaptı.Bunlar daha sonra Journey to the East (1966) kitabında derlenecekti. Eve döndüğünde, Le Corbusier, biri ebeveynleri için olmak üzere birkaç ev inşa etti ve mimari ve iç tasarım dersleri vermeye başladı.
Jeanneret, dekoratif sanatları endüstri ile bütünleştirmeyi amaçlayan bir grup mimar, tasarımcı ve sanayici tarafından düzenlenen çığır açıcı Deutscher Werkbund sergisi için 1914 yılında Köln’e gitti.Sergi, Gropius ve Adolf Meyer tarafından tasarlanan ve çelik çerçeveli cam bir duvarla çevrili bir döner merdiven sunan Model Fabrika binasını içeriyordu.
Jeanneret, I.Dünya Savaşı’nın patlak vermesinden sonra La-Chaux-de-Fonds’da mimarlık dersleri verdi ve kendi betonarme çalışmaları üzerinde çalışmaya başladı.1914-15 kışında, eğimin biraz üzerinde yükseltilmiş ve kenarlardan geriye doğru yerleştirilmiş ince takviyeli sütunlar üzerinde desteklenen betonarme döşemelerden oluşan “Dom-ino” Ev inşaat sistemi için bir patent başvurusunda bulundu ve geliştirdi.Tüm cepheyi ve iç taban alanını boşaltmak içindi.Le Corbusier’in yeni modern mimari teorisine doğru ilk adımdı. La-Chaux-de-Fonds’taki çalışmalarının sonuncusu olacak olan bir sonraki komisyonu olan Villa Schwob’un (1916) yapısı için hemen betonu kullandı. Büyük bir bütçe verilmiş olmasına rağmen, Jeanneret müvekkiliyle acı bir şekilde savaştı ve 1917’de Paris’e taşındı.
Paris’e vardığında Jeanneret, 20, rue de Belzunce’de bir stüdyo açtı. Ertesi yıl kübist ressamlar Pablo Picasso , Georges Braque , Juan Gris ve Amédée Ozenfant ile tanıştı.Özenfant ile birlikte, adını (büyük ölçüde) natürmort eserlerinde tasvir edilen nesnelerin geometrik formlarının saflığından şüphesiz alan Purism adlı resim hareketini geliştirecekti.1918’de iki sanatçı, resimlerini hem Kübizm hem de Fütürizm eleştirisi olan Après le Cubisme ( Kübizm Sonrası ) manifestosu eşliğinde Paris’teki Galerie Thomas’ta birlikte sergilediler.
Purism 1920’de Jeanneret’in ilk sayısında muhtemelen anne tarafından büyükbabası Lecorbesier’den türetilen profesyonel takma adı Le Corbusier’i benimsediği dergileri L’Esprit Nouveau’nun lansmanı ile daha da güçlendi.1918 ve 1922 yılları arasında hiçbir şey inşa etmedi, bu süre zarfında yoğun olarak resmine odaklandı ve sanat ve mimari hakkındaki fikirlerini L’Esprit Nouveau’da yayımladı.
Le Corbusier uzun zamandır gözlüğe ihtiyaç duyuyordu ve 1918’de bir gözü neredeyse kör olmuştu.Soonuç olarak, bazen yuvarlak boynuz çerçeveleri neredeyse bir ticari marka haline gelen gözlüklerinin yarı fiyatına olması gerektiğini söyledi.1920’den sonra yavaş yavaş Le Corbusier, resminin mimari pratiğine büyük ölçüde arka koltukta oturmasına izin verdi, ancak ortamı asla tamamen terk etmedi.
Le Corbusier’in resimlerinde betimlenen nesnelerin saf biçimleri, Avrupa’da ve Kuzey Amerika’dan ikinci el endüstriyel yapılarda, özellikle de onun için yeni, verimli, modern, ve kısmen Birinci Dünya Savaşı’nın yıkıcı bir netlikle ortaya koyduğu sanayileşmiş dünya. Modern malzeme ve teknolojinin ilerlemesinden kaçınan diğerlerinin aksine, Le Corbusier onları yeni, insancıl bir dünya yaratmanın araçları olarak benimsedi. Fransa’daki benzer düşünen sanayicilerin, savaş sonrası dönemde toplumu değiştirmek için mimariyi kullanma şansını yakalayacaklarını umuyordu.Savaşın ardından Avrupa’yı sarsan siyasi devrimlerden ipucunu alan Le Corbusier, ünlü bir şekilde, toplumun önüne konulan seçimin ” Mimarlık veya Devrim. Devrim önlenebilir.”
1922’de Le Corbusier, kuzeni Pierre Jeanneret ile 1940’a kadar süren bir mimari ortaklık kurdu.İlk projelerinden biri, Paris’te Özenfant için yeni bir stüdyoydu.Dom-ino House sisteminde görülenler gibi pilotis adı verilen nokta destekli ayaklar üzerinde yükseltilmiş betonarme bir yapıya oturtulmuştur. Çatı, sanki stüdyonun bir sanat fabrikası olduğunu belirtmek için, endüstriyel binalara çok benzeyen çatı pencerelerinin testere dişi bir konfigürasyonunu kullandı.
Aynı yıl, birçok kentsel plandan ilkini, Üç Milyon Sakin için Çağdaş Şehir’i sergiledi.Sonbahar Salonunda, teklifleri şok ediciydi: otoyollar ve sokaklar arasında kurulmuş, altmış katlı, haç planlı, çıplak cam ve çelik gökdelenlerden oluşan bir ızgara, yılan gibi alçak apartmanlar kompleksi ile çevrilidir.Park benzeri bir yeşil alan içindedir.Merkezde, gökdelenler arasında, çatıda uçaklar için bir iniş pisti bulunan çok seviyeli devasa bir geçiş merkezi yükseliyord.Bu muhtemelen uygulanabilir olmayan son derece yaratıcı bir özellikti.Ünlü bir hikaye, Le Corbusier’in Salon’da bir yetkiliyle yaptığı ve “şehircilik” teriminin ne anlama geldiğini sorduğu tartışmasıyla ilgilidir.Yetkili, bunun park bankları, elektrik direkleri, trafik ışıkları ve büfeler gibi nesneleri çağrıştırdığını söyledi. “Pekâlâ,” dedi Le Corbusier, “büyük bir çeşme tasarlayıp arkasına üç milyonluk bir şehir yerleştireceğim.”
Le Corbusier, L’Esprit Nouveau’dan birkaç makalesini derledi ve düzenledi ve bunları 1923’te Vers une Architecture ( Towards an Architecture ) adıyla kitap halinde yayımladı.Metin, Le Corbusier’in modern mimari ilkelerini, Uluslararası Stil olarak adlandırılan ve Le Corbusier’in Yeni Mimarinin Beş Noktası olarak adlandırdığı şeyin temel ilkelerini ortaya koyuyor.
Five Points’in temeli, zemin alanında maksimum esnekliğe izin vererek ikinci nokta olan serbest planı sağlayan pilotis’in kullanılmasıydı.Üçüncü noktanın yanı sıra serbest bir cephe, çünkü nokta destekleri, taşıyıcı dış duvarlara gerek olmadığı anlamına geliyordu.Le Corbusier, dış ve iç arasındaki sınırı bulanıklaştırmayı tercih etti, bu nedenle sisteminin dördüncü noktası şerit pencerelerin (veya bir perde duvarın) kullanımını vurguladı ve binanın doğayla olan bağlantısını vurgulamak için beşinci noktayı bir çatı terası oluşturdu.Sistemin her ölçekteki binaya uygulanmasını amaçlamış olsa da, bunun en iyi örnekleri 1920’lerde Paris çevresinde inşa ettiği ve inşaat komisyonlarının çoğunu oluşturan çok sayıda banliyö villasında görülebilir.
1925’te Le Corbusier, bu kavramları, nihayetinde bize Art Deco terimini veren Paris’teki dünya fuarı Exposition International des Arts Decoratifs et Industriels Modernes’deki kendi Esprit Nouveau pavyonunda genel halk için inşa edilmiş biçimde ortaya çıkardı.Le Corbusier, fuarın geri kalanının gösterişli, güncellenmiş bir klasisizm olarak gördüğü ticarileştirilmiş, paketlenmiş tarzının aksine, sosyal olarak dönüştürücü olduğunu düşündüğü mimarisini belirgin bir şekilde belirledi.Otomobil üreticisi Voisin tarafından üstlenilen pavyonu, Plan Voisin olarak adlandırılan 1922 Üç Milyon Sakin için Çağdaş Şehri’nin Paris için bir uyarlamasının içinde yer aldı.. Pavyon, etrafını çitle çevirmeye çalışan adil yetkililerin tepkisini çekti.Sadece Le Corbusier’in Güzel Sanatlar Bakanı’na yaptığı çağrı, açılışına izin verdi.
Uluslararası Kariyer, 1927-45
1920’lerin sonunda, Le Corbusier’in yeni mimarinin kurucularından biri olarak itibarı güvence altına alındı.1927’de Vers une mimarisi İngilizce’ye çevrildi ( Yeni Bir Mimariye Doğru olarak olsa da ) ve aynı yıl bazı konut tasarımlarını Almanya’nın Stüttgart kentindeki bir konut sergisi olan Weissenhofseidlung’da sergiledi.Uluslararası Stil için partileri içindi.
Ertesi yıl, 1928, modern mimarinin ilkelerini resmileştirmek ve yaymak amacıyla oluşturulan, çoğunlukla Avrupalı mimarlardan oluşan bir organizasyon olan Uluslararası Modern Mimarlık Kongrelerinin kurulmasına yardım etti.Üyeleri arasında Pierre Jeanneret, Pierre Chareau, Gerrit Rietveld, Walter Gropius ve Alvar Aalto vardı. Le Corbusier, örgütün dağılmasından dört yıl önce, 1955’te örgütten ayrılmasına rağmen, grubun erken tarihinin çoğunda etkili bir üye olarak kaldı.
Le Corbusier, hizmetleri uluslararası talep gördüğü için seyahat etmeye başladı. 1929’da Güney Amerika’yı ziyaret ederek Brezilya, Arjantin ve Uruguay’da ders verdi.Okyanus gemisi üzerinde , ünlü bir şekilde çıplak resmini çizen dansçı ve şarkıcı Josephine Baker ile tanıştı.Sovyetler Birliği’ni ziyaret etti ve Moskova’daki Centrosoyuz adlı hükümet binasının ihalesini kazandı (1933). 1930’ların başı). 1930’da Fransız vatandaşı oldu ve 1922’de tanıştığı Monaco’lu bir model olan Yvonne Gallis ile evlendi.
1922’de tanıştığı Monaco’lu bir model olan Yvonne Gallis ile evlendi.
1935’te Le Corbusier, bir mimar ekibiyle birlikte Rio de Janeiro’daki yeni Eğitim ve Sağlık Bakanlığı’nı tasarlama görevi verilen bir hayran olan Lucio Costa’nın emriyle Brezilya’ya geri davet edildi.Le Corbusier’in tasarımı, tasarım ekibini devasa perde duvar cephesi dış brise-soleil tarafından eklemlenen pilotlar üzerinde bir gökdelen yapmaya yönlendirirken, Beş Puanını kelimenin tam anlamıyla yeni zirvelere taşıdı.(güneş kırıcı gölgeler) sıcak tropik iklim nedeniyledir.Rio de Janeiro ve diğer Güney Amerika şehirleri için, tepeler boyunca kilometrelerce kıvrılarak kıvrılan ve tepesinde bir otoyol bulunan beton bir apartmanın çok katlı bloğunu gösteren eskizlerle yeni, fantastik şehir planları geliştirdi. maliyet veya mühendislik açısından uygulanabilir.
1930’larda Le Corbusier’in Fransa’daki komisyonları Büyük Buhran nedeniyle kurumaya başladı.Fırsatçı bir şekilde, şehir planlarının bazı hükümet yetkilileri tarafından kabul edilmesini umarak yazmaya devam etti.Böylece siyaseti tehlikeli bir hal almaya başladı. Önceleri kapitalizmin ve savaşın ardından medeniyetin başlıca itici güçleri olarak büyük sanayicilerin tutkunu olan Le Corbusier, SSCB ziyaretlerinden başlayarak Komünizmle flört etti ve 1929 borsa çöküşünden sonra kapitalizme olan desteğinin çoğunu düşürdü.
1930’ların başında Sovyetler Birliği’nde Sosyalist Gerçekçiliğin benimsenmesiyle Stalin’in gözünden düşen Le Corbusier, Faşizme doğru kaymaya başladı.Le Corbusier, 1930’da The Radiant City’nin yayınlanmasıyla başlayan şehir planlarında, hayal ettiği şehirleri bir “mimar-diktatör” tarafından yönetildiğini tanımladı ve planlarına sık sık ” plan direktörü ” adını verdi.1934’te Roma’da ders vermesi için Mussolini’den gelen davetleri kabul etti.1940’ta Fransa’da Vichy rejimi iktidara geldiğinde, Le Corbusier, Cezayir’in yeniden imarına yönelik büyük planların yanı sıra Mareşal Philippe Petain’in Nazi yanlısı hükümetine hizmetlerini sundu. ancak reddedildi.1942’de işbirliği umutlarını terk etti ve hayal kırıklığını basit bir “Elveda, sevgili boktan Vichy” ile işaretledi.
Forma Dönüş, 1945-52
II.Dünya Savaşı’nın son bölümünde, yazmaya ve teorileştirmeye indirgenen Le Corbusier, Altın Bölüme dayalı orantılı bir sistem olan Modulor’u yarattı ve insan figürüne ölçeklendi. 1945’ten itibaren, tüm projeleri bu orantı sistemine dayanacaktı ve standartlaştırılmış figür – sol kolunu başının üzerine kaldırmış kaslı bir adamın taslağı çizimlerinin çoğunda görülebilir ve genellikle duvarlara basılmıştır.İkonik binalarından bazılarının pencereleridir.Batılı ulusların savaşın ardından Faşizmin tüm izlerini silmek istedikleri göz önüne alındığında, işbirliğine yönelik girişimlerinin kariyerini kesin olarak batırmaması şaşırtıcıdır.
Le Corbusier umutsuzca Fransa’nın savaş sonrası yeniden inşası için büyük işler almayı umuyordu, ancak Yeniden Yapılanma Bakanlarının döner kapısı, müşterilerle (yıkılan şehirlerin tüm nüfusu dahil) geçinmekteki kendi rezil yetersizliği ile birleştiğinde bu planların çoğunu raydan çıkardı.Yeniden inşa planları birçok yönden The Radiant City’nin yayınlanmasından bu yana geliştirdiği kentsel fikirlerin türevleriydi.
1945’te Birleşmiş Milletler’in New York’taki yeni genel merkezinin inşasıyla görevlendirilen mimarlar ekibine atanan Le Corbusier, ünlü bir şekilde planlama sürecinin kontrolünü ele geçirmeye ve planını Oscar Niemeyer’inki yerine kabul etmeye zorlamaya çalıştı.Bir uzlaşma olarak, nihai ürün Niemeyer’in sunduğu projeye en yakın olanıydı, ancak Le Corbusier’in yoğun lobiciliğine bir selam olarak birkaç değişiklik yansıttı.
Le Corbusier, Amerika Birleşik Devletleri’ne ilk ziyaretini bu müzakereler sırasında yaptı; Gökdelenlerin uzun zamandır arsız bir hayranı, belirgin bir Amerikan icadı olarak, vardığında New York’taki kulelerin çok küçük olduğunu, daha uzun olacağını düşünerek ve daha uzağa inşa edilmelerini tavsiye ederek ünlü bir heyecan yarattı.Ayrıca görünüşe göre Amerika Birleşik Devletleri’nin Atlantik kıyısındaki herkesin Fransızca konuşabileceği ve Doğu sahilinin batısında yaşayan herkesin saçlarına tüy takacak kadar sade olduğu gibi yanlış varsayımlarda bulundu.
1945’te Le Corbusier, Marsilya’da Unité d’Habitation adını verdiği yeni bir büyük konut projesi için komisyon aldı. 1930’ların sonlarından itibaren geniş kentsel planlarında tasarımı konutun temel taşı yapmayı ummuştu.Lucio Costa ve Oscar Niemeyer gibi öğrencilerinin çoğuna tasarımlarında ilham vermiş olsa da, bunlar asla daha büyük bir kentsel yeniden yapılanmanın parçası olarak gerçek anlamda gerçekleştirilemeyecekti, ancak bireysel apartmanlarla dolu ve park benzeri bir ortama yerleştirilmiş büyük ortak konut blokları fikri tasarımlarında ilham kaynağı oldu.Yeni başkent Brasilia için, onları terkederek kullanmaktı.
Unite ayrıca, bu apartman bloklarının Robert Moses gibi yetkililer tarafından tasarlanan en kötü kentsel planlama girişimlerinden bazılarının sembolü haline geldiği Amerika Birleşik Devletleri’ndeki toplu konutlar için en büyük ilham kaynaklarından biri haline geldi.Bununla birlikte, Le Corbusier’in 1940’larda ve 1950’lerde Avrupa’da inşa ettiği birkaç üniteden ilki olan Marsilya’daki Unité, ek ticaret ve hizmet sektörleri ile sakinleri arasında bir topluluk oluşturma yeteneği nedeniyle sıklıkla takdir görmüştür.
Bakkal, ilkokul, kreş, otel, çamaşırhane, spor salonu ve çatı terası. 14 Ekim 1947’de temeli atılan Marsilya’daki Unité, tam beş yıl sonra tamamlandı ve 1952’de aynı gün açıldı.
1953-65
Unite d’habitation’da Le Corbusier , döküm formlarında kullanılan ahşabın damarlarını açığa çıkaran béton brut adlı kaba beton estetiğine düşkünlük göstermişti (nihayetinde, yaygın kullanımı mimarinin çizgisine yol açacaktı).Brütalizm olarak adlandırılan , en çok 1970’lerde görülen). Le Corbusier’in geç dönemindeki binaları sıklıkla doğaya daha bilinçli bir saygı duruşunda bulundu ve betonla birlikte taş gibi ilkel malzemeleri açıkça ortaya çıkardı.Bunu, Paris’in hemen dışındaki Neuilly-sur-Seine’de 1953’te inşa edilmiş özel evlerden oluşan bir dubleks olan Maisons Jaoul’un kayalık duvarlarında görebiliriz.
Bu kaba estetik, doğu Fransa’nın Vosges Dağları’ndaki Ronchamp yakınlarındaki Notre-Dame-du-Haut adlı şapel gibi, Le Corbusier’in en heykelsi işlerinden bazılarının temelini oluşturdu. konturlar çeşitli şekillerde bir geminin yelkenlerine veya bir rahibenin kukuletasına benzetilmiştir.Ateist olmasına rağmen, Le Corbusier mimarlığın manevi etkilerini uzun zamandır anlamıştı.Vers un mimarisinde”Taş, ahşap ve beton kullanıyorsunuz ve bu malzemelerle evler, saraylar inşa ediyorsunuz.Bu inşaat. mutlu oluyorum ve ‘Bu çok güzel’ diyorum.Mimarlık budur.Sanat içeri girer.” Hayatının son on beş yılında Le Corbusier iki önemli dini görev daha aldı.Sainte-Marie de la Tourette Manastırı (1953-60) ve Firminy-Vert’teki bir kilise (1960-2006).
Le Corbusier, asistanı Iannis Xenakis ile 1958’de Brüksel Dünya Fuarı’nda betonu yenilikçi bir şekilde kullandı.Burada Philips Pavilion için yaptıkları tasarım, çelik direklere kesişen hiperboller şeklinde asılan bir dizi prekast beton panel sergiledi ve ona bir ‘Kraliyet’ görünümü verdi. sağlamlığına rağmen bir kanvas çadır.
1951’de Le Corbusier, İngilizler 1947’de Güney Asya’yı terk ettiğinde Pakistan ve Hindistan arasındaki bölgesel bölünmeler nedeniyle boş bir sayfadan yaratılması gereken kuzeybatı Hindistan’ın yeni başkenti Chandigarh’ı tasarlama komisyonuna layık görüldü. Batılı güçlere son otuz yılda kentsel planlarını uygulamayı reddetmekle neyi kaçırdıklarını gösterme şansı olarak iş. Önümüzdeki on yıl boyunca proje üzerinde yoğun bir çalışma ile meşgul olacaktı.Hindistan’da geçirdiği uzun süre boyunca Le Corbusier, Balkrishna Doshi de dahil olmak üzere yeni nesil Hintli mimarlar yetiştirdi.
Chandigarh, Le Corbusier’in birçok çevrede günümüze kadar devam eden kariyerinin son aşamalarında sahip olduğu itibarın temsilcisidir.Örneğin 1997’de 10 İsviçre Frangı banknotunda yer aldı.Le Corbusier, 27 Ağustos 1965’te, Akdeniz’de yüzerken doktorun emirlerine karşı bariz bir kalp krizinden aniden öldü, Roquebrune-Cap sahil kasabasında kendisi için bir yazlık sığınak olarak inşa ettiği rustik Cabanon’da kalırkendi.Martin (1951-52) Fransa’nın güneydoğusunda.Devletin hizmetlerini defalarca reddetmesine rağmen, 1 Eylül’de Louvre’un avlusunda uzun süredir Fransa Kültür Bakanı olan Andre Malraux tarafından verilen bir haraçla cenaze töreni yapıldı.Le Corbusier’in Kısa Bir Kariyer Değerlendirmesi
Le Corbusier’in altmış yıllık kariyeri, Güney Amerika’dan Hindistan’a kadar şehirleri yeniden şekillendirdi.Bir düzine ülkede yetmiş beş bina inşa etti ve dört yüzün üzerinde mimari proje üzerinde sier’in altmış yıllık kariyeri, Güney Amerika’dan Hindistan’a kadar şehirleri yeniden şekillendirdi.Bir düzine ülkede yetmiş beş bina inşa etti ve dört yüzün üzerinde mimari proje üzerinde çalıştı. Fikirlerini kırka yakın kitabı ve yüzlerce yayınlanmış makalesi aracılığıyla yaydı. Mimarlık tarihçisi Kenneth Frampton’ın dediği gibi, “yeni makine çağının teknolojilerinin ve değerlerinin şiirsel ve genellikle kışkırtıcı yorumuyla” karakterize edilen bu kapsamlı uygulama, onu 20. yüzyılın en etkili ve tartışmalı sanatçılarından biri haline getirdi.Bununla birlikte, Le Corbusier’in fikirlerinin çoğu, uygulamaya konamayacak kadar ütopikti, özellikle de onun biraz aşırı bir toplum düzeni ve kontrolü arzusunu yansıtanlardır.
Mimar, şehir plancısı, ressam, mobilya tasarımcısı, yazar, yayıncı ve amatör fotoğrafçı ve film yapımcısı Le Corbusier, modern toplumu şekillendirmeye yardımcı olan sıra dışı fikirleri tanıttı. Kenneth Frampton’ın önerdiği gibi, Le Corbusier’in yaratıcılığının “hiçbir bilim adamı tüm sonuçlarında ustalaşamadı”, özellikle de Le Corbusier’in dünyaya bakış açıları ve yorumları ve onun mimarlıkla olan etkileşimi sıklıkla değiştiği ve tespit edilmesi zor olduğu için değil. Böylece çalışmaları günümüzde de incelenmeye, eleştirilmeye ve yeniden yorumlanmaya devam ederek yeni anlamlar kazanarak gelecek nesilleri etkilemeye devam ediyor.
Le Corbusier neyi savunur?
Le Corbusier kitabında geleneksel, süslemeci mimarlık anlayışının tersine, yalın ve işlevsel yapıları savunarak, toplu konut anlayışına yeni bir boyut getirdi.Temel yaklaşımı olan işlevselciliği detaylı şekilde ortaya koydu.Buna göre mühendisliğin yaşadığı hızlı değişim mimarlıkta karşılığını bulamamıştı.
Le Corbusier 5 ilkesi nelerdir?
Bu arayışların öncülerinden olan La Corbusier ”Ev, yaşamak için bir makinedir” aforizması ve ‘Yeni bir mimarlığa doğru 5 ilke’ manifestosu modern mimarlığın genel hatlarını çizmiştir.5 ilke; ‘Pilotiler, yatay bant pencereler, serbest cephe, serbest plan ve çatı bahçesi’ şeklindedir.