İçinde bulmak zor hikayeler Halkı Büyük Vatanseverlik Savaşı olarak birleştirecek olan Sovyetler Birliği etkinliği. Şu anda, hemen hemen her Sovyet insanı yalnızca ülkeye olan kişisel sorumluluğunu hissetmekle kalmadı, aynı zamanda savaşın akışını da etkileyebildi. Sovyet halkının düşmanla savaşmak için ayağa kalktığını defalarca duyduk. İnsan cesaretine, kahramanlığına ve özveriliğine hayran kalmaktan kaç kere yorulmadım. Ön ve arka, hem kadınların hem de çocukların ellerinin bulunduğu, yekpare, tek parça bir yumruk haline geldi.
Valentina Mazanova, tıbbi hizmetin o zamanki kıdemli teğmeni, hatırlıyor ve kendine merak ediyor: “O zaman özel bir korku yoktu. İlk başta, elbette, kendim için değildi. Ve sonra, elbette, buna alışırsınız. ”
Savaşta, Valentine 18 yaşında bir kız olduğu ortaya çıktı. “İlk önce, Abakan şehrinde kurulan Sibirya tüfeği bölümünün tıbbi taburuna atandık ve daha sonra bütün ülke boyunca bir savaşa doğru giden bir trene taşındık” diye hatırladı.
Yolda, Almanların Voronej cephesinde ilerlemesini durdurmak için bir emir aldı. Neredeyse hemen savaşa girdiler.
"Almanlar" şerefimize "dayanamadılar ve el ele almadan önce geri çekildiler, askerlerimize ateş açıp ateş açtılar. Yaralandı. Valentina Mazanova diyor ki, hijyen torbamla “kız kardeşim, kız kardeşim” çağrısına koştum.
Alan tıbbının bilgeliği genç hemşirelerin savaş koşullarında kavramalarıdır.
En zor şey ağır yaralılara yardım etmekti. “Bazen bakarsınız, uyluk o kadar parçalanır ki tüm dokular, damarlar ve sinirler dökülür. Şey, zamanla hiçbir şey kullanılmadı. Duyguya gerek yoktu, çabucak yardım etmek gerekiyordu ”diyor Mazanova.
Harkov yakınlarındaki savaşta hemşire Valentina Mazanova ağır yaralandı. “Güçlü bir şey yüzüme çarptı beni. Soğuk bir toprak parçası olduğunu düşünmüştüm - çünkü kabukları etrafa sarılmıştı. Ve merminin çeneye girdiğini, çeneyi kestiğini ve boynun altından bir yere çıktığını asla düşünmezdim. Kamuflaj elbisem kanla dolmaya başladı. "
Bu andan itibaren yaralanma sertifikası kaldı. “Sovyet vatanı savaşlarında ustabaşı görevlisi Plyonkin (kızlık soyadı) Valentina Ivanovna Ocak 1942'ta ağır şekilde yaralandı.”
Valentina hastanede altı ay geçirdi. Daha sonra tıp hocası ve Komsomol firması tarafından tanımlandığı, Beyaz Rusya Cephesi'nin 1 taburuna döndü.
“Bir zamanlar sığınağa gidiyordum ve oradan genç bir subay kaçtı ve bana yakından baktı. Sonra hepimiz birbirimize baktık. Bu yüzden Berlin'e baktılar, ”dedi Valentina.
Bütün savaştan geçti. 1944 yazında, en büyük saldırı operasyonu olan Bagration'a katıldı. Yoldaşlarıyla birlikte Reichstag'ın duvarlarına ulaştı.
“Masada oturduğumuz bir fotoğrafım var, hepsinin demir çemberleri var, onları Zafer için yüz gram verdi. Hepsi havaya ateş açtı. Her türlü оружия'.
Savaşın kadın yüzü yok. Herkes bu ifadeyi biliyor. Barış zamanında, yaşamın yarattığı, devam etmek için savaşta varlığını sürdüren ve her gün korkuyu aştığını hayal etmek zor.
Savaş korkutucu ve kadın - iki kat daha korkutucu. Bu herhangi bir partiye savaşa söyleyebilir. Ve kadınlar, her şeyden önce, belki ölümden değil, sakat kalmak, sakat kalmak, biçimsiz kalmak, kadın çekiciliğini kaybetmekten korkuyorlardı. Ölümcül olarak mahkum olmaktan korkuyorlardı çünkü katlanacakları işkencelerin farkındaydılar. Pek çok korku vardı, ama bu kadınlarımızın erkeklerle eşit şartlarda kavga etmelerini engellemedi, savaş zamanının tüm zorluklarının kahramanca üstesinden gelmelerine engel oldu.
Aynı kız hemşire tarafından kaç hayat kurtarıldı? Bu hiçbir istatistikte değil. Ancak anılarımız var ve aralarında olağanüstü bir Sovyet film yönetmeni Rostotsky'nin (“Ve Dawns Sessizler” filmini çekti) kurtarıcısı Ana Chepurna hakkında, bugün canlandıranların yaptıklarını yapan, sürekli olarak hayatını kaybettiği ve hayatını kaybettiği durumunu sürekli izledi. bu dünyayı bu kadar erken terk etmesine izin vermedi, kendisine ilaçlar verdi, unutkanlıktan kurtardı. Savaştan sonra Rostotsky Anya'yı buldu ve hayatı boyunca onunla arkadaş oldu.
Film ön plana çıktığında, Anya onu izleyemedi, ama yalnızca dinledi: körlüğe yol açan ciddi bir kanser şekli geliştirdi.
Üç yıl sonra yayınlanan ve yayınlanan kitap ve film, kadınların savaştaki mutlak trajedisini anlattı.
Doğru, savaş yılları boyunca kadınlar arasında general yoktu, ancak Kızıl Ordu’da birkaç albay bulunuyordu.
Savaşta bir kadının başarısı, erkeklerden çok daha değerlidir. Bu anlaşılabilir bir durumdur. Savaş ve kadın - kavramlar elbette uyumsuz.
Kadınlar büyükelçisi Victory ilk etapta terfi etti, eve gönderildi. Ancak kahramanımız Valentina Ivanovna Berlin'de istifa etmek zorunda kaldı: sığınağın girişinde tanıştığı genç bir subay onunla evlenmek için izin istedi. Valentina Ivanovna savaşta hayatta kalan evlilik belgesini gösterir - normal sararmış sac A4. Berlin'de tek tabur düğünü oynadılar: uzun masalar koyup hem gençler hem de hayatta kalmak için içtiler.
Galina ordu tarafından kurtarıldı
Ağustos ayında, Leningrad on yıl mezunu olan 1941, Galina Matveyeva ve ülke vatandaşları hendek kazdılar. Yakında, Eylül 8 1941, Leningrad abluka başlayacak.
Kontrol ekibinde bir telefon uzmanı oldu: 17 gramlık bir dilim ekmek tutan, çalışmak ve eve geri dönmek için 250 kilometreye gitmeniz gerekti.
“Annem bana ekmek izlemememi veya hiç dokunmamamı söyledi. Ve annem beni uyardı - yemek daha önemli değil, iş, hareket. Bak, sandalyeyi nasıl kıracağımı ”diye hatırlıyor Galina Matveyeva.
Ve aniden taslak kuruluna bir çağrı yaptı. Kurtarıldığını fark etti. Galya'yı muayene eden doktor on sekiz yaşında olduğuna inanmıyordu: zayıflamış kız on iki yaşındaydı, ama yine de askeri görevdeki komutanı ve kendisini her şeyi alabileceği konusunda ikna ederek savaşa devam etti. Ve ilk altı ay boyunca hiçbir şey yapamadı - daha güçlü kızlar tarafından kurtarıldı ve sadece beklemesini söyledi. Ve sonra Galina görevleri tamamen yerine getirmeyi başardı.
Sevgililer Günü ve Maria
Novaya Sokolovka'da bulunan aile okuma kütüphanesi üyeleri tarafından en eski okuyucularına hitap eden çok sayıda söz söylendi. Yaşına rağmen Valentina Aleksandrovna Kuznetsova ve Maria Vasilyevna Ushakova kıskanılacak bir istikrarla kütüphaneyi ziyaret etti. “Kitapsız yaşayamayız” diyorlar neredeyse bir sesle.
Maria Vasilievna hatırladığı sürece kitap okumayı severdi. “Ama savaşta hiç kitap yoktu,” diye iç çekiyor. Ve o zamanın kızlarının ve erkeklerinin okunmasına kadar değildi. Maria Vasilievna, sınıf arkadaşlarının ve nasıl boş şişeleri topladıklarını hatırlıyor. Sonra yakıt karışımı ile dolduruldular ve öndeki askerler düşmana ateş açtı tanklar. Ve Maria Vasilievna da tıbbi bir trende büyükannesinden eve nasıl sürdüğü hatırlandı. Bandwagon'a atladı, korkuluklara tuttu - sert, korkutucu, ama bir şekilde eve gitmek zorunda kaldım. Kızın, giriş holü içine sürüklenen, ısınan doktorlar tarafından fark edilmesi iyidir.
Krasniy Sulin'de tren yavaşladı ve ev istasyonunda inmeyi başardı.
Yedi yıl sonra muhasebecilerin kurslarına girdi. Zapadnaya-Kapitalnaya madeninde muhasebe bölümünde çalıştı. Daha sonra kaderi, Maria Vasilievna'yı kız kardeşinin tren istasyonunda çalıştığı Volgograd'a getirdi. Ona bir iş bulmasına yardım etti. Ve 24, emekli olana kadar, Maria kasiyer olarak çalıştı. İşini çok seviyordu çünkü sürekli insanlarla iletişim kuruyordu.
1995'te Maria Vasilyevna, Novoshakhtinsk şehrine geri döndü ve Novaya Sokolovka köyüne yerleşti. Ve neredeyse hemen kütüphaneye girdi.
Arkadaşı Valentina Alexandrovna konuşkan değil. “Ne söyleyeceksin? Savaş yüzünden ne çocukluğumuz ne de gençliğimiz vardı ”diyor. Valentina Alexandrovna'nın payı işgalden düştü - zor, aç bir zaman. Sonra yetişkinlerle aynı düzeyde kurtuluş ve emek vardı. Hasat sırasında gençlerin NK 6 çiftliğine gittiklerini ve tahılın şişirilmesine ve kurutulmasına yardım ettiğini hala hatırlıyor.
Daha sonra teknik okulda bir çalışma ve Zapadnaya-Kapitalnaya madeninde zaman bekçisi olarak bir iş vardı. Komsomolskaya Pravda gazetesinin adını taşıyan mayın fırlatmadan önce Valentina Alexandrovna emekli olana kadar çalıştığı bu şirkete geçti.
“Oğlumu satmadım, Anavatanı korumak için onu gönderdim”
Ayrıca bugün dikkatinizi, Novoshakhtinsky yetimhanesinin eski direktörü, Rusya'nın onur öğretmeni, emektar, emekçi, ev işçisi Daniel V. Goncharova'nın yetimlerine hayatını veren bir kişinin hatıralarını hatırlatıyorum:
“Büyük Vatanseverlik Savaşı yılın Haziran 22'inde sabahları 1941'te başladı. Ve sabahtan beri babam Vasily Afanasyevich Goncharov ve neredeyse bütün yetişkin erkekler köy konseyine gitti. Anavatanlarını savunmak için gönüllü olmak için yüreklerinin çağrısında öne çıktılar. Köyümüzde sadece kadınlar, yaşlılar ve çocuklar kaldı. Ön kısım ekmek istedi. Ve biz çocuklar, yetişkinlerle birlikte buğday yetiştirdik. Buğday ektiler ve yabani otları tarttılar. Olgunlaştığında, elleriyle biçtiler - oraklar ve örgülerle, çünkü o zaman kollektif çiftlikte sadece bir tane vardı. Daha sonra kasnaklar harman makinesine düştü, elde edilen tahıl esiyordu ve zaten temizdi asansördeki Kushchevskaya köyüne, Glebovka köyümüzden 4 km. Çok zordu, çocuk emeği değildi. Ellerimizde kanlı, mavi nasırlar vardı, ustyugami ile karıştırılmış tozlar soluduk. Ama biz ağlamadık, cesurca bunlara katlandık, bizim de savaşta olduğumuzu düşünerek cepheye yardım ettik.
Ön cephe yaklaşıyordu, Rostov teslim oldu. Annelerimiz ve geri kalan yaşlılar, Alman birliklerinin hızlı ilerlemesini geciktirmek için Kuschevka'ya hendek kazmaları ve tank karşıtı hendekler kazmaları için ayrıldı. Yakında ve bizim için, köyümüzden 30 kilometre boyunca, bir tepede bulunan Popovka mezrası için şiddetli savaşlar başladı. Üç gün sürdüler. Bomba patlamalarından evlerimizde duvarlar titriyordu ve cam düşüyordu. Köyümüzde yaralıları getirmeye başladı.
Üçüncü gün bombalama durdu, “ölü” bir sessizlik oldu. Kuşlar ve hayvanlar bile sorun yaşadı. Köyümüzde neredeyse hiç kimsenin saati yoktu. Annem bütün kadınlar gibi şafakta horoz kargalarıyla uyandı. Bu sabah orada değildi ve havlayan köpek yoktu. Ve vagonun tekerleklerinin sesi sadece sessizliği bozdu.
Evimiz köyün merkezinde bulunuyordu. Vagondan bir inilti vardı. Bir avcı asker annesine yaklaştı ve yaralı arkadaşını terk etmesini ve kurtarmasını istedi. Annem yaralıları terk etti. Boşaltılan bir doktorun vücudundan fragmanları çıkardığı bir sağlık merkezine götürüldü. Asker kıyafetleri yandı, sivil kıyafetlerle giyinmiş. Sağlık merkezinin kapısında "Tif" yazıyordu ve Almanlar ondan çok korkuyorlardı. Bu yaralı asker, iyileşene kadar bizimle birlikteydi, adı Volodya idi, soyadını bilmiyorum. İyileştikten sonra rolünü aramaya gitti.
Alman birliklerinin geri çekilmesi sırasında çok şey yaşamak zorunda kaldık. Kıştı. Bir akşam araba çaldı. Bahçede bir sürü far vardı. Almanlar odaya girdi. Annem ve geceyi evimizde geçiren kadınlar sokağa atıldı. Geceyi inek ve koyunların olduğu bir ahırda geçirdik.
Birliklerimiz hızlı bir şekilde başladı. Almanlar köyümüzü direnişsiz bıraktılar. Kurtuluşumuzdan memnun olduk, ama acılarımız orada bitmedi. On dersten sonra sınıf arkadaşlarım gönüllü olarak öne çıktılar. Yıllarca aynı 10 masasına oturduğumuz Misha Mikhaylenko da ayrıldı. Kardeşim Alexander da onunla gitti. İki ay sonra Misha'dan bana olan sevgisini anlattığı ve önden dönene kadar evlenmememi istediği bir mektup aldım. Sevdiğimi ve bekleyeceğimi söyledim. Üç ay ondan cevap gelmedi. Yakında bir mektup aldım ve zarfın eliyle değil imzalandığını gördüm. Açtım ve okudum: “Arkadaşın Mikhail Mikhaylenko, faşistlere karşı mücadelede cesurun ölümünden öldü ...” Bu yüzden ilk aşkımı ve çocukluğumun en iyi dostunu kaybettim.
Her gün köyümüzün sakinleri posta için korku bekledi, çünkü köyün her yerinden geldikten sonra, sevdiklerini kaybeden anneler ve karılar ağlıyordu. Kısa süre sonra anne, sevgili oğlu Şurik'in ölümüne dair bir duyuru aldı. Ağlamadı, iki ay sessiz kaldı, bahçede yaralı bir kuş gibi yürüdü, kız kardeşime ve hiçbir şey görmeyen gözlerine baktı, ara sıra fısıldadı: “Sadece Shurik…”
Bir süre sonra, ölen ekmek kazanan için bir emekli maaşı getirdi. Biri ne tür bir öfke ile görmeliydi: “Oğlumu satmadım, Anavatanı korumak için gönderdim” ve ömür boyu emeklilik maaşı aldı.