Amerikan amiralleri ayrıca hem yüzey gemilerinde hem de denizaltılarda kullanılabilecek seyir füzeleriyle de ilgileniyorlar. Para biriktirmek için ABD Deniz Kuvvetleri'nden Hava Kuvvetleri için oluşturulan pratik olarak hazır "Matador" u kendi amaçları için kullanması istendi. Bununla birlikte, denizcilik uzmanları, belirli denizcilik şartlarını karşılayan özel bir roket tasarlama ihtiyacını haklı çıkardılar. Hükümet yetkilileriyle olan bir anlaşmazlıkta amirallerin temel argümanı, "Matador" un başlatılması için uzun süre hazır olmasıydı. Bu nedenle, MGM-1 için fırlatma öncesi hazırlığı sırasında fırlatma katı yakıt arttırıcılarının yerleştirilmesi gerekliydi, ayrıca Matador'un hedefe hedeflenmesi için, bir radyo işaret ağı ağı ya da radar ve komut vericileri ile donatılmış en az iki yer istasyonu gerekliydi.
Savaş sonrası dönemde, seyir füzelerinin gelişiminin sıfırdan başlamadığını söylemeliyim. 1943'in sonunda ABD ordusu, 480 km'lik bir fırlatma menzili ile jet-mermi geliştirmek için Chance Vought Aircraft Company ile bir sözleşme imzaladı. Bununla birlikte, uygun jet motorlarının bulunmaması, bir rehberlik sistemi oluşturma ve askeri siparişlerle aşırı yükleme zorluğu nedeniyle, bir seyir füzesi çalışması dondurulmuş. Bununla birlikte, MGM-1947'in yaratılmasından sonra Matador, 1'teki Hava Kuvvetlerinin çıkarlarına başladığı için, amiraller, denizaltılara ve büyük yüzey gemilerinde konuşlandırmaya uygun bir seyir füzesinin gereksinimlerini yakaladı ve formüle etti. 7 tondan daha fazla fırlatma ağırlığına sahip olmayan roketin bir 1400 kg savaş başlığı taşıması gerekiyordu, maksimum atış menzili 900 km'den az değildi, uçuş hızı 1 M'ye yükseldi, dairesel muhtemel sapma uçuş aralığının% 0,5'inden fazla değildi. Bu nedenle, maksimum aralıkta fırlatma sırasında roket, 5 km çapında bir daireye düşmelidir. Bu tür bir doğruluk, esas olarak büyük şehirler olmak üzere geniş alan hedeflerine ulaşmaya izin verdi.
Uçak üreticisi Chance Vought, Martin Aircraft'ın kara tabanlı seyir füzesi MGM-8 Matador'da yaptığı çalışmalara paralel olarak Donanma için tasarlanan SSM-N-1A Regulus cruise füzesini inşa etti. Füzeler benzer bir görünüme ve aynı turbojet motoruna sahipti. Onların özellikleri de pek farklı değildi. Ancak “Matador” un aksine, filo Regulus daha hızlı başlamak için hazırlanıyordu ve bir istasyon yardımıyla hedefe yönlendirilebiliyordu. Ek olarak, "Vout" şirketi, test sürecinin maliyetini önemli ölçüde azaltan bir test yeniden kullanılabilir roketi yarattı. İlk test lansmanı Mart 1951'ta yapıldı.
SSM-N-8A Regulus cruise füzesinin, bir Tunny denizaltısından (SSG-282), 1958 yılı başlatılması.
Regulus cruise füzeleri ile donanmış ilk gemiler, İkinci Dünya Savaşı sırasında inşa edilen ve savaş sonrası dönemde iyileştirilen Tunny (SSG-282) ve Barao tipi dizel elektrik denizaltılarıydı.
SSM-N-317A Regulus cruise füzelerinin taşıyıcısına dönüştürüldükten sonra dizel denizaltı Barbero (SSG-8)
Denizaltı kabininin arkasına iki cruise füzesi üzerine bir hangar yerleştirildi. Fırlatma için roket, teknenin kıçındaki fırlatıcıya transfer edildi, ardından kanat çöktü ve turbojet motoru çalıştırıldı. Füzelerin fırlatılması, teknenin yüzey pozisyonunda gerçekleştirildi ve bu, hayatta kalma şansını ve savaş görevinin performansını önemli ölçüde azalttı. Buna rağmen, "Tanni" ve "Barbero" nükleer savaş başlıklarıyla donatılmış füzelerle savaş görevine başlayan ilk ABD Donanması denizaltılarıydı. 2460 deplasmanlı torpido botlarından dönüştürülen ilk füze denizaltıları ve ilk füze denizaltıları mütevazı bir özerkliğe sahip olduklarından ve hacimli roket hangarının çok yüksek olmayan bir yol performansı kötüleştiğinden, 1958'te özel yapım teknelerle birleştirildi: USS Grayback (SSG-574) ve USS Yetiştirici (SSG-577). Ocak ayında, USN Halibut denizaltısı (SSGN-1960), gemide beş füze bulunan 587 filosuna girdi.
Ekim 1959 ve Temmuz 1964 arasında, bu beş 40 botu Pasifik'teki muharebe devriyelerine katıldı. Cruise füzeleri için ana hedefler Kamçatka ve Primorye'deki Sovyet deniz üsleriydi. 1964'in ikinci yarısında, Regulus ile donanmış gemiler savaş görevinden alındı ve yerine George Washington gibi SSBN'ler, UGM-16 Polaris 27 SLBM kullanıldı.
Denizaltılara ek olarak, SSM-N-8A Regulus KR'nin taşıyıcıları, Baltimore tipi dört ağır kruvazörün yanı sıra, 10 uçak gemileriydi. Kruvazörler ve bazı uçak gemileri de gemideki seyir füzeleri ile savaş devriyelerine gitti.
USS Los Angeles (CA-8) ağır kruvazöründen SSM-N-135A Regulus füze fırlatma
Regulus cruise füzelerinin seri üretimi Ocak 1959'ta sona erdi. Toplam 514 örneği oluşturuldu. Bir denizaltıdan yapılan ilk test lansmanı 1953 yılında gerçekleştirilmiş ve 1955 yılında hizmet için resmi evlat edinme olmasına rağmen, 1964'ta füze hizmetten kaldırılmıştır. Bunun nedeni, su altında çekim yapabilen Polaris A1 ile denizaltı nükleer motorlu denizaltıların birçok kez daha büyük şok gücüne sahip olmalarıydı. Ayrıca, 60'ler başladığında, mevcut seyir füzeleri umutsuzca modası geçmiş oldu. Hızları ve yükseklikleri, Sovyet hava savunma sisteminin bir atılımını garanti etmedi ve düşük doğruluk taktik amaçlı kullanımlarını engelledi. Daha sonra, bazı seyir füzeleri radyo kontrollü hedeflere dönüştürüldü.
SSM-N-8A USS Growler Müzesi Teknesinde (SSG-577) New York'taki 86 İskelesi'ndeki "ebedi durak" ta Regulus cruise füzesi
6207 kg fırlatma ağırlığında roketin uzunluğu - 9,8 m ve - 1,4 metredir. Wingspan - 6,4 metredir. Allison J33-A-18 turbojet ile 20 kN itiş hızı elde edilir. Fırlatma için, toplam 960 kN yüküne sahip iki ayrılabilir katı yakıt hızlandırıcısı kullanılmıştır. Tümleşik havacılık kerosen 150 litre beslemesi maksimum fırlatma aralığını - 1140 km sağladı. Füze başlangıçta bir nükleer savaş başlığı W930 5 güç kt taşıdı. 55'ten bu yana, 1959 Mt kapasiteli W27 termonükleer savaş başlığı Regulus'a yerleştirildi.
SSM-N-8A Regulus roketinin ana dezavantajları şunlardı: nispeten küçük bir atış menzili, yüksek irtifa altında ses altı uçuş hızı, telsiz kumandası, taşıyıcı gemiden radyo ile sürekli izleme gerektiren. Bir savaş görevini başarıyla tamamlamak için, taşıyıcı geminin sahile yeterince yaklaşması ve hedef füzeye gelinceye kadar seyir füzesinin uçuşunu kontrol etmesi, düşmanın karşı önlemlerine karşı savunmasız kalması gerekiyordu. Önemli QUO, hedefleri yüksek hedeflere karşı etkili kullanımı engelledi.
Tüm bu eksiklikleri gidermek için, 1956 firmasının Chance Vought firması yeni bir cruise füzesi modeli yarattı: SSM-N-9 Regulus II, önceki “Regulus” un yerini alacaktı. Prototipin ilk lansmanı 29'te yılın Mayıs 1956'inde Edwards Air Base'de gerçekleşti. 48 başarılı ve 9 kısmen başarılı olmak üzere toplam 30 SSM-N-14 Regulus II testi başlatıldı.
SSM-N-9 Regulus II cruise füzesinin test lansmanı
Erken model ile karşılaştırıldığında, roketin aerodinamiği, General Electric J79-GE-3 motorunun 69 kN ile birlikte kullanılmasıyla bir araya getirildiğinde, uçuş verilerini önemli ölçüde iyileştirdi. Maksimum uçuş hızı 2400 km / s'e ulaştı. Aynı zamanda, roket, 18000'e kadar olan bir rakımda uçabiliyordu, fırlatma mesafesi 1850 km idi. Böylece, maksimum hava hızı ve menzili iki kattan fazla artabildi. Ancak SSM-N-9 Regulus II roketinin SSM-N-8A Regulus'a kıyasla başlangıç ağırlığı neredeyse iki katına çıktı.
Atalet kontrol sistemi sayesinde, Regulus II piyasaya sürüldükten sonra nakliye gemisine bağımlı değildi. Testler sırasında, füzenin, arazinin önceden yüklenmiş bir radar haritasına dayanan ve gelecek vaat eden bir rehberlik sistemi olan TERCOM ile donatılması önerildi. Bu durumda, nişan alma noktasından sapma birkaç yüz metreyi geçmemelidir, megaton sınıfı termonükleer savaş başlığı ile birlikte balistik füze madenleri de dahil olmak üzere güçlendirilmiş hedeflerin yenilgisini sağlamıştır.
SS SSM-N-9 Regulus II'nin USS Grayback denizaltı yönetim kurulundan (SSG-574) test lansmanı için hazırlıklar
Ocak ayındaki test sonuçlarına göre, 1958, donanma kitlesel füze üretimi için bir emir verdi. Halihazırda cruise füzesi bulunan gemilerin Regulus II füzeleri ile yeniden donatılması ve cruise füzesi taşıyan büyük denizaltı inşaatının başlaması öngörülüyordu. Orijinal planlara göre, filo komutası SSM-N-9 Regulus II seyir füzeleri ile yirmi beş dizel-elektrik ve atom denizaltıları ve dört ağır kruvazörü kullanacaktı. Ancak, keskin bir şekilde artan uçuş ve savaş performansına rağmen, Kasım 1958'ta füze programı durduruldu. Filo, Polaris programının başarılı bir şekilde uygulanması nedeniyle güncellenmiş Regulus'u reddetti. Mevcut hava savunma sistemlerine zarar vermeyen ve suya batmış bir tekneden fırlatılan daha geniş bir uçuş yelpazesine sahip balistik füzeler, yüzey pozisyonunda başlatılan seyir füzelerinden daha çok tercih edildi. Ek olarak, Kırgızistan Cumhuriyeti'nin nükleer enerjili Khalibat'taki mühimmatı, George Washington tipindeki SSBN'deki SLBM'lerin sayısından üç kat daha azdı. Teorik olarak, Regulus II süpersonik seyir füzeleri, İkinci Dünya Savaşı sırasında inşa edilen ağır kruvazörlerin silahlarını artırabilir ve böylece bu gemilerin ömrünü uzatabilirdi. Ancak bu, roketlerin yüksek maliyeti yüzünden engellendi. Amerikalı amiraller, bir seyir füzesinin fiyatının 1 milyon dolardan fazla olduğunu düşünüyor. Regulus II'den vazgeçme kararı alındığında, 20 roketleri yapıldı ve 27 bir araya getirilme sürecindeydi. Sonuç olarak, bu füzeler, ABD ordusu tarafından CIM-15 Bomarc uzun menzilli insansız müdahale kompleksinin kontrol ve eğitim açılışlarında kullanılan MQM-15A ve GQM-10A hedeflerine dönüştürüldü.
Regulus'u terk ettikten sonra, ABD amiralleri uzun süredir seyir füzelerine olan ilgisini kaybetti. Sonuç olarak, 70'lerin başında, Amerikan yüzey gemilerinin ve denizaltılarının silahlandırılmasında önemli bir boşluk ortaya çıktı. Nükleer caydırmanın stratejik hedefleri, balistik füzeleri olan çok pahalı nükleer denizaltılar tarafından gerçekleştirildi ve güverte uçaklarına taktik atom bombaları atıldı havacılık. Tabii ki, yüzey gemileri ve denizaltılarda nükleer derinlik bombaları ve torpidolar vardı, ancak düşmanın topraklarındaki derin nesnelere karşı, bu silah işe yaramazdı. Böylece, potansiyel olarak stratejik ve taktik nükleer misyonları çözebilecek büyük ABD Donanmasının önemli bir kısmı ofsayt olarak ortaya çıktı.
60-x'in sonunda yapılan Amerikalı uzmanlara göre, gelecekte nükleer şarjların, katı hal elektroniğinin ve kompakt turbojet motorların minyatürleştirilmesi alanında kaydedilen ilerlemeler, gelecekte standart 533-mm torpido tüplerinden fırlatılmaya uygun uzun menzilli seyir füzeleri yaratmalarına izin verdi. ABD Deniz Kuvvetleri, 1971’te, denizaltı tarafından başlatılan stratejik bir denizaltı füzesi yaratma olasılığını araştırmak için çalışmaya başladı ve Haziran’da, 1972, SLCM CD’sindeki pratik çalışmalara devam etti. Proje dokümantasyonunu inceledikten sonra, ZBGM-109A ve ZBGM-110A cruise füzelerinin prototipleriyle Genel Dinamikler ve Şans Vought'ın yarışmaya katılmasına izin verildi. Her iki prototip testi de 1976'in ilk yarısında başladı. General Dynamics tarafından önerilen örneğin en iyi sonuçları gösterdiği ve daha rafine bir yapıya sahip olduğu göz önüne alındığında, Mart 1976'ta kazanan, filosunda Tomahawk (Eng. Tomahawk) olarak adlandırılan KR ZBGM-109A ilan edildi. Aynı zamanda amiraller, Tomahawk'ın yüzey gemilerinin silahlanmasının bir parçası haline gelmesi gerektiğine karar verdi, bu yüzden atama, deniz tabanlı bir seyir füzesi olan, Deniz Başında Başlatılan Seyir Füzesi olarak değiştirildi. Böylece, SLCM kısaltması, umut verici bir seyir füzesinin konuşlandırılmasının daha evrensel doğasını yansıtmaya başladı.
BGM-109A'nın daha önce bilinen koordinatlara sahip sabit hedefe kesin olarak hedeflenmesi için, ilk başta navigasyon ve insanlı savaş uçaklarının son derece düşük irtifalarda uçabilme kabiliyeti için tasarlanan TERCOM radar tahliye düzeltme sisteminin (İngilizce Terrain Contour Matching) kullanılması kararlaştırıldı. otomatik modda.
TERCOM sisteminin çalışma prensibi, yan seyir radarları ile donatılmış keşif uzay aracı ve keşif uçağının yardımı ile yapılan fotoğraflar ve radar taraması sonuçlarının elektronik arazi haritalarını derlemesidir. Daha sonra, bu haritalar cruise füzelerinin uçuş rotasının hazırlanmasında kullanılabilir. Seçilen rota hakkındaki bilgiler, seyir füzesinde mevcut olan onboard bilgisayarın bilgi deposuna pompalanır. Fırlatmadan sonra, ilk aşamada roket ataletsiz bir navigasyon sistemi tarafından kontrol edilir. Atalet platformu, 0,8 uçuş saati başına 1 km hassasiyetle konum belirleme sağlar. Düzeltme alanlarında, yerleşik depolama ünitesinde bulunan veriler gerçek arazi ile karşılaştırılır ve buna bağlı olarak uçuş rotası ayarlanır. AN / DPW-23 TERCOM ekipmanının ana bileşenleri şunlardır: 4-8GHz frekansında, 12-15 ° görüş açısına sahip uçuş radarı ve uçuş rotası boyunca yer alan bir referans haritası kümesi olan bir radar altimetre. TERCOM sisteminin güvenilir şekilde çalışmasıyla arazinin yüksekliğinin ölçülmesinde izin verilen hata 1 m olmalıdır.
Amerikan medyasında yayınlanan bilgilere göre, kara hedefleri için Tomahawk cruise füzelerinin kullanımı için ideal seçenek, füzelerin kıyı şeridinden en fazla 700 km'den daha kısa bir mesafeden fırlatılması ve ilk düzeltme alanının 45-50 km içinde olması gerektiğidir. İkinci düzeltme alanının genişliği 9 km'ye ve hedefin yakınında 2 km'ye düşürülmelidir. Düzeltme alanlarındaki kısıtlamaları kaldırmak için, seyir füzelerinin NAVSTAR uydu navigasyon sistemi alıcıları tarafından alınması öngörülmüştür.
Kontrol sistemi, arazi takip ettikten sonra alçak irtifalarda uçma kabiliyeti sağlar. Bu, uçuşun gizliliğini arttırmayı mümkün kılar ve hava sahasını kontrol eden radar ile radarın tespit edilmesini zorlaştırır. Keşif uydularının ve radar keşif uçağının kullanılmasını da gerektiren oldukça pahalı bir TERCOM sistemi lehine seçim, Orta Doğu ve Güneydoğu Asya'daki bölgesel büyük silahlı çatışmalar sırasında edinilen deneyimlere dayanarak yapıldı. 60'in ilk 70-x'inin ikinci yarısında, Sovyet yapımı uçaksavar savunması, savaş uçaklarının yüksek irtifa ve uçuş hızlarının artık savunmasızlığın anahtarı olmadığını açıkça gösterdi. Önemli kayıplara uğrayan Amerikan ve İsrail savaş uçakları, hava savunma sisteminin eylem bölgelerinde, çok düşük irtifalarda uçuşlara gitmeye zorlandı - alanın kıvrımlarında, gözetleme radarlarının çalışma yüksekliklerinin altında ve uçaksavar füzelerinin yönlendirme istasyonlarında saklandı.
Bu nedenle, son derece düşük irtifalarda uçma olasılığı sayesinde, kitlesel kullanım durumunda nispeten küçük EPR'ye sahip oldukça kompakt seyir füzelerinin Sovyet hava savunma sistemini bastırmak için iyi şansları vardı. Kırgız Cumhuriyeti'nin uzun menzilli taşıyıcıları çok amaçlı nükleer denizaltılar, sayısız kruvazör ve yok edici olabilir. Cruise füzelerinin termonükleer şarjlarla donatılması durumunda, merkeze, füze silolarına, deniz üslerine ve hava savunma komutanlığı ve kontrol noktalarına silahsızlanma saldırısı için kullanılabilirler. Açık kaynaklarda yayımlanan bilgilere göre, nükleer planlamaya katılan Amerikan uzmanları, isabet doğruluğu ve savaş başlığı gücünün oranını dikkate alarak, 70 kg / cm². -109 Poseidon C-0,85 - 73. Aynı zamanda, Poseidon balistik füzesinin fırlatma menzilinin yaklaşık iki katı vardı ve neredeyse hava savunma silahlarına karşı savunmasızdı. "Tomahawk" ın önemli bir dezavantajı, roketin sesaltı uçuş hızıydı, ancak süpersonikliğe geçiş uçuş mesafesini düşürdüğü ve ürünün maliyetini keskin bir şekilde artırdığı için bunun uzlaştırılması gerekiyordu.
Havadan başlatılan cruise füzesi AGM-109A prototipinin test edilmesi için hazırlıklar
Bazı aşamalarda, JCMP programı altındaki Tomahawk (Ortak Yolculuk Füzesi Projesi) ayrıca stratejik bombardıman uçakları için havaya dayalı bir seyir füzesi olarak görülüyordu. “Tek” cruise füzesinin tasarımının sonucu, Boeing tarafından oluşturulan havacılık motoru AGM-86 ALCM ve “deniz” cruise füzesi BGM-109A'nın aynı motor ve TERCOM rehberlik sistemini kullanmasıydı.
Tomahawk seyir füzesinin uçuş testleri
Tomahawk'ın gemiden ilk lansmanı Mart 1980'ta gerçekleşti, roket destroyer USS Merrill'den (DD-976) fırlatıldı. Aynı yılın haziran ayında nükleer denizaltı USS Guitarro'dan (SSN-665) bir seyir füzesi fırlatıldı. 1983'ten önce, uçuş ve kontrol testinin bir parçası olarak 100'ten daha fazla lansman yapıldı. Mart ayında, ABD Donanması temsilcileri 1983, bir füze operasyonel hazırlık eylemi imzaladı ve Tomahawk'in kabul edilmesini önerdi. "Tomahawk" 'ın ilk seri modifikasyonu BGM-109A TLAM-N idi (İng. Tomahawk Kara-Saldırı Füzesi-Nükleer - yer hedeflerine karşı "Tomahawk" - nükleer). Tomahawk Block I olarak da bilinen bu model, 80 ile 5 CT arasında değişen kademeli patlama gücüne sahip bir W150 termonükleer savaş başlığı ile donatılmıştır.
Thermonuclear Warhead W80
KR üzerine monte edilmiş 80 Termmonükleer Savaş Başlığı Modeli 0, 130 kg uzunluğunda, 80 cm uzunluğunda ve 30 çapına sahip olan, bkz. daha az radyoaktiviteye sahipti. Bu, denizaltıdaki mürettebatın, hava kuvvetleri personelinden daha sık ve daha uzun süren füzelerle temas etmesinden kaynaklanıyordu.
Başlangıçta, yüzey gemilerinden ve denizaltılardan fırlatılması amaçlanan seyir füzelerinin modifikasyonları dijital bir sonek ile ayırt edildi. Böylece, BGM-109A-1 / 109B-1 işaretlerinin yüzey fırlatma füzeleri ve BGM-109A-2 / 109B-2 - su altında. Ancak bu, dijital ekler yerine belgelerde ve 1986'te karışıklığa neden oldu, yüzey gemilerinden fırlatılan füzeler için “R” ve denizaltılardan fırlatma için “U” dizinin ilk harfi olarak kullanılmaya başlandı.
Termonükleer bir savaş başlığına sahip BGM-109A Tomahawk roketinin ilk üretim versiyonunun uzunluğu 5,56 m (başlangıç hızlandırıcılı 6,25), 531 mm çapında ve 1180 kg başlangıç kütlesi (başlangıç hızlandırıcılı 1450 kg) uzunluğundaydı. Çalışma pozisyonuna geçtikten sonra katlama kanadı 2,62 m'nin altına ulaşmıştır .. Ekonomik bir kompakt turbojet Williams International F107-WR-402 turbojet motoru, nominal bir 3,1 kN değerine sahip, 880 km / s seyir hızı sağlar. Lansman sırasındaki hızlanma ve tırmanma için, 106-37 saniye boyunca 6 kN itme gücü sağlayan Atlantic Research MK 7 katı yakıt yükseltici kullanılmıştır. Katı hızlandırıcının uzunluğu - 0,8 m, ağırlık - 297 kg. Roket üzerindeki gazyağı stoğu, 2500 km mesafesindeki bir hedefi vurmaya yetiyor. Tomahawk'ın yaratılması sırasında, Geniral Dynamic uzmanları, çok hafif bir Williams F107 motoruyla bir 66,2 kg kuru ağırlık ve çok kompakt ve hafif bir termonükleer savaş başlığına sahip olarak birleştirilen yüksek ağırlıkta mükemmelliğe ulaşmayı başardılar.
Tomahawks'ı fırlatmak için yüzey gemilerine yerleştirildiğinde, Zırhlı eğik rampaları Mk143 aslen kullanıldı. Son zamanlarda, yok edici ve kruvazörlerin seyir füzeleri evrensel dikey rampaları Mk41 yerleştirilir.
McNNXX başlatıcısından Tomahawk seyir füzesinin fırlatılması
Bir roketin eğimli veya dikey fırlatılması için, katı yakıtlı bir jet hızlandırıcı kullanılır. Başlamadan hemen sonra katlama kanadı çalışma pozisyonuna getirilir. Çalıştırmadan hemen sonra 7'ten hemen sonra jet güçlendirici ayrılır ve ana motor çalıştırılır. Roket fırlatma sırasında, roket 300-400 m yüksekliğe ulaşır, bundan sonra fırlatma sahasında yaklaşık 4 km uzunluğunda ve 60 uzunluğunda iner ve önceden belirlenmiş bir uçuş yoluna gider ve 15-60 m'ye düşer.
Bir denizaltıya yüklendiğinde, Tomahawk, roketin 30 ay boyunca savaşa hazır durumda kalmasını sağlayan atıl gazla doldurulmuş çelik bir hermetik kapsül içindedir. Roketli kapsül, normal bir torpido gibi, 533-mm torpido borusuna veya Mk45 üniversal rampasına yüklenir. Fırlatma 30-60'in derinliğinden yapılır .. Torpido borusundan kapsül bir hidrolik itici kullanılarak ve UVP'den bir gaz jeneratörü ile dışarı atılır. 5 ile su altı bölümünden geçerken, başlangıç motoru çalışır ve roket suyun altından 50 ° 'lik bir açıyla yüzeye çıkar.
Sualtı başlangıç "Tomahawk"
Donanma "Tomahawk" ı hizmete aldıktan sonra, bu füzeler çok amaçlı nükleer denizaltılara, kruvazörlere, yok edicilere ve hatta "Iowa" türündeki savaş gemilerine yerleştirildi.
ABD Donanması'na gönderilen yaklaşık BGM-109A Tomahawk cruise füzesi sayısı, yalnızca bu füze türlerinde kullanılan birleştirilmiş füzyon parçalarının sayısı ile değerlendirilebilir. Toplamda, yaklaşık 109 W350 savaş başlıkları Model 80, nükleer yolcu füzeleri BGM-0A Tomahawk'ı donatmak için üretildi. Son Nükleer Eksenler, 2010 yılında dağıtıldı, ancak 90'teki muharebe görevinden alındı.
Durağan hedefleri yok etmek için tasarlanmış termonükleer savaş başlıklarına sahip Tomahawks'a ek olarak, Amerikan savaş gemileri, stratejik görevleri de çözebilecek geleneksel savaş başlıklarına sahip seyir füzeleri ile donatıldı. Nükleer olmayan ilk modifikasyon BGM-109C idi, daha sonra RGM / UGM-109C TLAM-C olarak değiştirildi (Eng. Tomahawk Kara Saldırı Füzesi - Konvansiyonel - Kara saldırı için konvansiyonel savaş başlığına sahip Tomahawk füzesi). Bu füze, 25 kg ağırlığında sağlam, yüksek patlayıcı bir savaş başlığı WDU-450 / B taşır. Savaş başlığının ağırlığının artması nedeniyle fırlatma menzili 1250 km'ye düşmüştür.
AN / DPW-23 TERCOM radar ekipmanı, 80 metreden daha yüksek olmayan isabet doğruluğu sağladığından, bu, geleneksel bir savaş başlığına sahip bir füze için yeterli değildi. Bununla bağlantılı olarak, BGM-109C roketi, AN / DXQ-1 DSMAC (Dijital Sahne Eşleştirme Alanı Korelasyonu) sistemi ile donatılmıştır. Sistem, roketin yer nesnelerini tanımasını, görüntülerini yerleşik bilgisayarda depolanan “portre” ile eşleştirmesini ve 10 sayaçlarının doğruluğu ile hedefe yönelik olarak gerçekleştirilmesini sağlar.
Farklı rehberlik sistemleri kullanırken Tomahawk füzesinin yörüngesi
1. lansmandan sonra uçuş yörüngesi arsa
2. TERCOM ekipmanını kullanan ilk düzeltme alanı
3. TERCOM düzeltmesi ve NAVSTAR uydu sistemi kullanılarak arsa
4. DSMAC düzeltmeli yörünge uç kısmı
BGM-109C’de kurulu olana benzer bir kılavuz sistemi BGM-109D’de bir değişikliğe sahiptir. Bu roket, BLU-166 / B submunitions 97 alt kümeleri ile bir küme savaş başlığı taşır ve alan hedeflerini yenmek için tasarlanmıştır: düşman birlik toplamaları, hava limanları, tren istasyonları, vb. Küme savaş başlığının büyük kütlesi nedeniyle, bu Tomahawk modifikasyonu 870 km'den daha fazla olmayan bir fırlatma aralığına sahipti.
Bir kaset savaş başlığına sahip bir BGM-109D Tomahawk ile füze turu yapın
Ayrıca Amerikan filosuyla hizmette RGM-109A zıpkın füzesine benzer bir rehberlik sistemine sahip gemi karşıtı modifikasyon RGM / UGM-84B TASM (tur. Tomahawk Gemi Karşıtı Füze - gemi karşıtı füze "Tomahawk") listelenmiştir. Füzenin yüzey hedeflerini 450 km'ye kadar yok etmesi amaçlandı ve 450 kg ağırlığında zırh delici yüksek patlayıcı bir savaş başlığı taşıdı. Bununla birlikte, uygulamada, bu tür bir başlangıç sürecini gerçekleştirmek gerçekçi olmazdı. Gemi karşıtı Tomahawk'in nispeten düşük hızı nedeniyle, maksimum menzile kadar olan uçuş süresi yaklaşık yarım saat sürdü. Bu süre zarfında hedef, çekimin yapıldığı bölgeyi kolayca terk edebildi. Hedef arama moduna girerken bir radar güdümlü başı ele geçirme olasılığını arttırmak için roket bir “yılan” ile hareket etmek zorunda kaldı, eğer yardım etmediyse “sekiz” manevrası yapıldı. Bu, elbette, kısmen hedefin tespit edilmesine yardımcı oldu, ancak aynı zamanda tarafsız veya arkadaş canlısı gemilerin istenmeyen saldırılarına neden olma riskini de arttırdı. Geleneksel savaş başlıklarına ek olarak, tasarım aşamasında gemi karşıtı füzelerin bir kısmının grup hedeflerini yok etmek için bir nükleer savaş başlığı ile donatılması öngörülüyordu. Ancak yetkisiz bir nükleer saldırı riski çok yüksek olduğu için bu durum terk edildi.
Savaş koşullarında ilk defa, Irak karşıtı şirket sırasında 1991'ta geleneksel savaş birimlerine sahip Tomahawk cruise füzeleri kullanıldı. Amerikan silahlı kuvvetlerinin liderliği, savaş kullanımının sonuçlarından elde edilen sonuçlara dayanarak, seyir füzelerinin başlangıçta öngörülenden daha geniş bir görev yelpazesini çözme yeteneğine sahip olduğu sonucuna varmıştır. Kompozit malzemeler, motor üretimi ve elektronik alanındaki başarılar, birliklerine yakın olmak da dahil olmak üzere çok çeşitli taktiksel görevleri çözmek için uygun evrensel deniz tabanlı bir seyir füzesi yaratmayı mümkün kıldı.
Taktik Tomahawk programının uygulanması sırasında, önceki örneklere kıyasla füzenin radar görünürlüğünü ve maliyetini azaltmak için önlemler alındı. Bu, hafif kompozit malzemeler ve nispeten ucuz olan Williams F415-WR-400 / 402 motorunun kullanılmasıyla başarılmıştır. Bir roket üzerinde geniş bant veri kanalı olan bir uydu iletişim sisteminin varlığı, roketin daha önce yerleşik bilgisayarda daha önce hafızaya alınmış olan diğer hedeflere yeniden hedeflenmesini mümkün kılar. Bir roket saldırı nesnesine yaklaştığında, nesnenin durumu, gemide kurulu yüksek çözünürlüklü bir televizyon kamerası kullanılarak değerlendirilir; bu, saldırıya devam edip etmeyeceğinize veya roketi başka bir hedefe yönlendireceğinize karar vermenize olanak sağlar.
RGM / UGM-109E Taktik Tomahawk
Kompozit malzemelerin kullanımı nedeniyle, roket daha hassas hale gelmiştir ve torpido tüplerinden fırlatma için uygun değildir. Bununla birlikte, dikey Mk41 rampaları bulunan denizaltılar hala Taktik Tomahawk'u kullanabilirler. Şu anda, bu değişiklik "Tomahawk" ABD Donanması ana olanıdır. 2004'ten bu yana, 3000 CR RGM / UGM-109E'den daha fazlası Taktik Tomahawk müşteriye transfer edildi. Bu durumda, bir roketin maliyeti yaklaşık 1,8 milyon $ 'dır.
ABD medyasında 2016’te yayınlanan bilgilere göre, ABD Donanması’nın komutanlığı nükleer savaş başlığı ile donatılmış yeni seyir füzelerinin edinilmesine olan ilgisini dile getirdi. Şu anda Taktik Tomahawk'un üreticisi olan Raytheon, B61-11 termonükleer bombaya benzer yetenekleriyle bir savaş başlığı olan bir versiyon yaratmayı önerdi. Yeni roket, RGM / UGM-109E Taktik Tomahawk'in değiştirilmesinde ve termonükleer savaş başlığı değişken gücünün nüfuzunda uygulanan tüm başarılar kullanılmalıdır. Bu füzenin, zeminin altına gizlenmiş, korunan hedeflere saldırırken, bir slayt yaptıktan sonra dalması ve bir kaç metre derinliğe inmesi gerekiyordu. Enerji salınımı 300 kt'den fazlaysa, toprakta güçlü bir sismik dalga oluşur ve bu, 500 m'den daha büyük bir yarıçapta betonarme döşemelerin imha edilmesini sağlar. kt.
Ancak, tüm seçenekleri inceledikten sonra, Amerikan amiralleri Tomahawk'a dayanan yeni bir nükleer füze yapmaktan kaçınmaya karar verdi. Görünüşe göre filonun liderliği sesaltı uçuş hızını kabul etmedi. Ek olarak, tasarımı 45'ten yıllar önce başlayan roketin modernizasyon potansiyeli neredeyse tükenmişti.
Devam edecek ...
Göre:
http://otvaga2004.ru/fotoreportazhi/voyennye-muzei/regulus-growler/
http://www.designation-systems.net/dusrm/m-15.html
http://www.designation-systems.net/dusrm/m-6.html
http://militaryarticle.ru/tekhnika-i-vooruzhenie/2005/11593-kompleks-polaris-a-2-dalshe-vyshe-bolshe
http://rbase.new-factoria.ru/missile/wobb/bgm109c_d/bgm109c_d.shtml
https://www.forecastinternational.com/archive/disp_pdf.cfm?DACH_RECNO=282
http://www.dogswar.ru/artilleriia/raketnoe-oryjie/1210-raketnyi-kompleks-mo.html
https://soldats.club/oruzhie/301-krylataya-raketa-tomagavk
http://www.designation-systems.net/dusrm/m-109.html