Gümüşlük güzel ama Mazı'nın gözünü seveyim:
Hristo Amca'nın yaptığı uzo değil basbayağı, hem de mis gibi rakı çıktı. Su katınca beyazlamıyor, anasonsuz. Tadı acı, sert, karakterli. Bahçemizin kavunu da inadına tatlı, mayhoş. Köyün elektriği gidince yıldızlar iyice gösterdi kendini. Samanyolu yine yorgan gibi örttü üstümüzü. Radyoda sanat müziği bulamayınca -madem komşunun rakısını içiyoruz dedik- buzukisinden de sebeplendik. Hangisi çarptı bilmiyorum ama şişenin dibinden şüpheleniyorum. Bir sarhoş olmuşum ki sarhoş olduğumu bile hatırlamıyorum. Keyiften içmek ne güzelmiş fakat. Kendimi yok etmek için değil artık, hemencecik yarın olsun diye en fazla. Sonra yine yarın olsun, sonra yine ve İstanbul'da bulayım kendimi.