Kayınvalidemin yardımlı intiharının hikayesi
Birkaç ay önce, ailemin birkaç üyesi ve ben 88 yaşındaki kayınvalidemi hayatına son vermesine yardım etmek için İsviçre’ye götürdük. Zürih’te doktor yardımlı intihar öneren bir klinik olan Dignitas’ta, bir doz pentobarbital içti, hemen uykuya daldı ve dakikalar sonra sessizce nefes almayı bıraktı.
Eve döndüğümüzde, arkadaşlarımıza bunun olacağını söylediğimizde şok oldular ve çok istekliydiler. “Aman Tanrım, oğulları mahvolmuş olmalı!” Ve daha pratik bir not olarak, “O ölmeden önce Zürih’teki iki günü nasıl geçireceksin? Bu inanılmaz derecede ürkütücü olmayacak mı?”
Açıkçası, bu duygular iyi niyetli ve takdir edildi. Ama ortaya çıktığı gibi, onlar da yanılıyordu.
Görünüşe göre insanları en çok sinirlendiren şey, Alzheimer hastalığının orta aşamasına gelmiş olan kayınvalidemin bunun dışında sağlıklı olduğu fikriydi. Pek çok insan, yaşamının sonunda aşırı acı çeken bir kişinin ölmek için yardıma uygun olması gerektiği fikrini destekliyor. Bu ülkede ölme hakkı kanunları böyle işliyor. Tıbbi nedenli ölüme hak kazanmak için, bir kişinin ölümcül bir hastalığı olması ve halihazırda ölmek üzere olması gerekir (altı ay içinde).
Ama ölümün yakın gelecekte olduğunu bilmeden ölmek için yardım almak?
Konsept yakın zamanda Amy Bloom’un yine İsviçre’de Dignitas’ta kocasının yardımlı intiharını konu alan güçlü anı kitabı “In Love: A Memoir of Love and Loss” ile dikkatleri üzerine çekti. Bloom’un odak noktası, erken kaybın trajedisiydi; kocası erken başlangıçlı Alzheimer hastasıydı, bu yüzden 66 gibi nispeten genç bir yaşta hayatına son veriyordu. Kayınvalidem yıllardır herkesin – ya da en azından zorlayıcı bir güce sahip herkesin fiziksel veya zihinsel tıbbi nedenle — yaşamlarını kendi şartlarıyla sona erdirme hakkına sahip olmalıdır.
Her zaman ve sık sık ailesine ve arkadaşlarına, kendisine zevk veren ve onu mutlu eden şeyleri artık yapamadığı zaman, bunu ona söylemişti. o, artık hayatı değerli bulamayacaktı. Okumayı ve canlı sohbetler yapmayı seven bir entelektüeldi. Hayatının her günü klasik müzik dinleyerek uzun yürüyüşler yaptı. Demokratik siyasetin sadık bir takipçisiydi. Ve üç oğlu ve aileleriyle vakit geçirmeyi çok seviyordu.
Yine de sonsuza dek yaşamakla ilgilenmiyordu ve sevdiği şeyler onun için çok zor hale geldikçe, Dignitas seçeneğine giderek daha fazla bağlı kalmaya başladı. Ailesi de kararı destekledi. Tabii ki üzgünüz ve onu çok özleyeceğiz. Ama o öyleydi Aranıyordu ve genellikle Alzheimer ve diğer bunama türlerine eşlik eden sefalet dolu yıllardan kaçınmasına izin verdi. Ayrıca hayatında yaşadığı birçok zevkin yanı sıra birçok hayal kırıklığı da olmuştu. Hayatını ne zaman ve nasıl sonlandıracağını istemek, onun hakkında çok güçlü hissettiği bir şeydi ve bunu başarabildiği için onun adına memnun olduk – hatta gurur duyduk -.
Kayınvalidem, kocam, onun iki erkek kardeşi ve yeğenlerimden biri ile birlikte geçirdiğimiz güzel son günleri keşke yeterince tarif edebilseydim. Zürih’te bir Airbnb’de kaldık ve oldukça sıradan birkaç gün geçirdik: yürüyüşler yapmak, birlikte yemek yemek, eski aile fotoğraflarına bakmak ve eski günleri hatırlamak.
Altta yatan üzüntüye rağmen, özellikle duygusal bir zaman değildi. Kayınvalidem, olacaklara odaklanmadan son günlerinin tadını çıkarmasını sağlayan bir tür koruyucu koninin içine alınmış gibiydi. Asla paniğe kapılmadı veya herhangi bir ikinci düşünceyi açığa vurmadı; ne de ailenin tek tek üyeleriyle herhangi bir yoğun vedalaşmaya istekli görünmüyordu. Hiçbirimiz ağlamadık (bu daha sonra geldi).
Olacakların örtmece aşamasını geçtikten sonra, bu konuda çok eğlendiği şakalar bile yapmaya başladık. Planlarından haberdar olan ailesinden ve arkadaşlarından çok sayıda sevgi dolu e-posta almıştı ve biz de ona anma töreninin tadını çıkarabildiği için ne kadar şanslı olduğunu anlattık. önce onun ölümü. Donald Trump suçlanırsa bir şekilde ona nasıl haber vereceğimiz konusunda onunla dalga geçtik. Hepimiz Zürih’e vardığımızda, oraya varamayan tek bagajın onunki olduğu gerçeğine bile güldük. (İster inanın ister inanmayın, nihayet öldüğü gün ortaya çıktı.)
Her şey düşünüldüğünde, kayınvalidem çoğundan çok daha hoş bir uğurlama yaptı.
Ölümünün ne anlama geldiğine dair daha büyük resme gelince, sadece bu ülkede zihinsel olarak acı çeken daha fazla insanın benzer bir seçeneğe sahip olmasını diliyorum. Ömrüne altı ay kalan bir kişinin yaşamına son vermek için yardım alması doğru görünmüyor ama yıllarca zihinsel ıstırap çeken birinin alamaması.
Tabii ki, istismar için çok fazla potansiyel var. Kayınvalidemin durumu tam olarak örtüştüğü için şanslıydık: yaşı, aile desteği ve 12.000 $’lık maliyeti ve Zürih gezisini karşılayabildik.
Kaygan yokuşu hayal etmek kolay, insanlar herhangi bir nedenle birisine ölmesi için baskı yapıyor: “Annemin parası bitmek üzere ve ileri derecede bunaması olan birine bakacak paramız yok.” Ayrıca, yardımlı ölüm için kimi kabul edeceğiniz konusunda çizgiyi nerede çiziyorsunuz? Klinik olarak depresyonda olan biri uygun olmalı mı? Yoksa hayattan bıkmış biri mi?
Açıkçası, doktor yardımlı intihar, pazarlanması zor bir mayın tarlasıdır ve bu ülkede neden bu kadar nadir ve bu kadar sıkı bir şekilde kısıtlandığını hiç şüphesiz açıklıyor. Sadece 10 eyalet ve Columbia Bölgesi buna izin veriyor. Kaliforniya’da, 39 milyon nüfus, 500’den az insan her yıl hayatlarını sonlandırmak için kullanıyor.
Ancak yardımlı ölümün düzenlenmesinin karmaşık olması, bunun imkansız olduğu anlamına gelmez. Bu, tıp etiği çalışanlarının ve eyalet yasama meclislerinin çözmesi gereken bir şey.
Bildiğim şey, ailemin Dignitas ile olan deneyiminden sonra, aynısını yapmayı seçsek de seçmesek de kayınvalidemin kullandığı hakkı koruyacağımızdır.
Nan Wiener, San Francisco’da serbest çalışan bir kitap editörüdür.