Görünüşe göre, Netflix ile çalışan film yapımcılarından abonelerini çok fazla bekletmemeleri isteniyor. Öyle ki sabırsız ve "Tudum!" hızında zapping yapan aboneler, bir yapımın ilk beş dakikası içinde devam edip etmeyeceklerine ya da başka bir yere mi gideceklerine karar veriyorlar. Yönetmenlerin başının üzerinde Demokles'in kılıcı gibi duran bu kural, bazılarını abonenin dikkatini çekmek için kaslarını esnetmeye mahkum ediyor. Bir açılış aksiyon sahnesi, yayın platformunun dakika sayacında her zaman iyi bir izlenim bırakır. AthenaRomain için Gavras bir banliyö ayaklanmasını on dakikalık bir sekansta çekmeyi seçti, kamera manzaranın içinde vals yapıyordu. Algoritma bunu takdir ediyor. Öte yandan David Fincher bu meydan okumaya pek sıcak bakmıyor. Ancak bu durum, 2013 yapımı House of Cards'tan bu yana birlikte çalıştıkları Netflix'in kendisine sürekli davet göndermesine ve yapımlarını neredeyse tam yetki ile finanse etmesine engel değil. Üç yıl önce senarist Herman J. Mankiewicz'e adanmış siyah-beyaz bir biyografi olan Mank'a yaklaşanlar, Dövüş Kulübü'nün yönetmeninin acı-tatlı bir ilişki içinde olduğu seyirciyi baştan çıkarmak için ajitasyon yapmayı sevmediğini bilirler.
Matz ve Luc Jacamon'un Fransız çizgi roman serisinden uyarlanan The Killer da bir istisna değil ve Michael Fassbender'ın canlandırdığı kahramanının mantra benzeri seslendirmesiyle açılıyor: "Hiçbir şey yapmamanın fiziksel olarak ne kadar yorucu olabileceği şaşırtıcı". Netflix'in sıkılmış bir karakterle başlamasından daha kötü ne olabilir? Paris'te bir apartmanda, bir tetikçi sabırla hedefinin kendisine yaklaşmasını beklemektedir. Saatler uzadıkça uzar. Düşünceler, ilham verici aforizmalar ve insan düşmanı sloganlar arasında boğulur. The Smiths'in yükselen melodileriyle teselli buluruz. Öğle yemeğinde McDonald's'ta protein ihtiyacımızı gideririz. Vücudunuzun sevişmeniz gereken ana hazır olması için esneme hareketlerinin provasını yaparsınız. Bu rutini huzurundan biraz fazla emin olan, görevini kaçıran ve arkasında bir sürü karmaşa bırakan kahramanın kendisi dışında hiçbir şey sarsamaz. Mekanikler bozulur ve robotik suikastçı, bağlı olduğu saatin göstergelerinin rehberliğinde nefes darlığını ve yüzündeki paniği gizleyemez.
David Fincher'ın nihilist gerilim türüne geri dönüşünü simgeleyen klas bir B-filmi olan The Killer ile yönetmen ilk olarak kariyeri boyunca icra ettiğini gördüğümüz notaları tekrar ediyormuş izlenimi veriyor: Zodiac'ın buz gibi şiddeti, Dövüş Kulübü'nün asidik komedisi, son filmlerinin son teknoloji kameralarla çekilmiş teknik ustalığı. Kahramanı gibi, 60'lı yaşlarındaki yönetmen de otomatik pilotu açmaya ve yayın platformu için bir "içerik" üreticisi olmaya mı karar verdi? Bazıları bütünün sahte sakin biçiminden sıkılarak aynı fikirde olabilir, ancak film yapımcısının her zaman hayali fikirlerin ve basmakalıp olduğu düşünülen geleneklerin boynunu bükme isteği vardır.
Kaslı ve sorunlu karakterler söz konusu olduğunda (Shame ya da Alien Covenant) her zaman kusursuz olan Michael Fassbender'ı Jean-Pierre Melville'in Le Samouraï'sinde Alain Delon'un bir ikamesi olarak gördüğünüzü düşündüğünüz anda, film aniden hikayeyi acımasız bir intikam filmine dönüştüren insani bir boyut ekliyor. Fincher'ın Steven Soderbergh'in izinden gideceğini düşündüğünüz anda, caz notaları ve muhteşem bir şekilde düzenlenmiş dövüşlerle dolu muhteşem bir gerilim olan Trapped'in (Fassbender, güreşçi Gina Carano tarafından kötü muamele gören bir MI6 ajanını canlandırdı) yönetmeni vahşi hayvanları serbest bırakıyor ve kanla flört ediyor. Karanlığa gömülmüş bir evde, isimsiz katil ile korkunç bir uşak arasındaki çılgın dövüş sahnesi hayranlık uyandırıyor ve David Fincher'ın benzersiz biçimci yeteneklerini hatırlatıyor. Yönetmenin aşırı hassas çerçevelemesi, insanlıktan çıkarılmış bir gerçekliğin (her yerde markalar, tam küreselleşme) sürekli hatırlatıcıları ile bir yabancının boynunun hiçbir şey olmamış gibi çevrilmesinin tamamen korkunç görüntüleri arasında sürekli gezinen bir filme yarı paranormal bir boyut katıyor.
Birbirini yamyamlaştıran iki dünya arasında, yüksek teknoloji görüntülerinin soğuk pürüzsüzlüğü ile insanın iğrençliği arasında, ama aynı zamanda beklenmedik dönüşleri çoğaltan bu ultra dengeli anlatı içindeki bu kalıcı belirsizlik, The Killer'ın dayandığı tür çerçevelerinden kaçmasına izin veriyor. Yazarının panteonunda (yani tapınağında) yer almayabilir , ancak titiz standartları ve mutlak radikalizmi, yayın platformlarındaki konfor alanlarında kalmaya çok alışkın izleyiciler için mükemmel bir uyandırma çağrısı görevi görüyor. The Killer size istediğinizi vermiyor mu? The Killer'ı sevmiyor musunuz? Bilin ki o da sizi sevmiyor.
David Fincher'ın yönettiği ve Michael Fassbender, Tilda Swinton ile Arliss Howard'ın oynadığı The Killer, 1 saat 59 dakika sürüyor.
Bu içerik GQ FRANCE websitesinde yayınlanmıştır.