Kaydedilmiş Sesin Geçmişini Kaydeden Makine
Kongre Kütüphanesi'nin bodrum katındaki bir cihaz, ilk başta kayıt cihazlarının icat edilmesinin nedenini yansıtan ses görüntüleri üretir.
Dijital koruma uzmanı Peter Alyea, Kongre Kütüphanesi'nde.(Shealah Craighead / Kongre Kütüphanesi)
Kaydedilen ses 150 yıldan uzun bir süre önce emekleme dönemindeyken, mucitler onlara göre temel bir soruyu hala yanıtlayamamışlardı:
ses ne işe yarar bakmak beğenmek?
Elbette sesin neye benzediğini ve hatta nasıl hissettirdiğini biliyorlardı ama sesi kağıt üzerinde görmek ne anlama gelirdi? Fransız mucit Édouard-Léon Scott de Martinville'e, yaygın olarak en eski ses kayıt makinesi olarak kabul edilen fono-otografı tasarlaması için ilham veren bu soruydu. Teorisi, eğer sesi kopyalayan bir cihaz yapabilirse, sesi bizim metni okuduğumuz şekilde okuyabileceğiydi.
Kongre Kütüphanesi'nde dijital koruma uzmanı olan Peter Alyea, “Daha önce hiç kimse ses dalga biçimlerine gerçekten bakmamıştı, bu yüzden gerçekten bilmiyordu” dedi. 'Yani, temel olarak, mevcut ve modern terimlerle bir osiloskopu yarattı.'
1860 dolaylarında fonotograf. (Wikimedia Commons)
De Martinville'in insan kulak kanalını örnek alan cihazı, bir parşömen parçasına bir kalem yapıştırarak çalıştı. Alyea, 'Ve böylece, içine konuştuğunda küçük bir domuz kılını titreştirecek bir diyaframla onu kazıdı,' dedi. 'Gerçekten ses kaydetmek ve onu çalmakla ilgilenmiyordu, bakabilmek için sesi kaydetmekle ilgileniyordu. Dalga formlarını okuyabileceğini düşündü. Konuşan birini alıp 'İnek ayın üzerinden atladı' gibi bir şey yazabileceğini düşündü.
Mucit, elbette, ses dalgalarının metin gibi okunamayacağını buldu. Sesin görsel temsili, telaffuza değil, amplifikasyona göre değişir. Ancak deneyi aracılığıyla, de Martinville, sonuçları artık tam olarak takdir edemeyeceğimizi bildiğimiz teknolojik dünyayla çok fazla iç içe olan yeni bir kayıtlı ses çağını başlattı.
İşte de Martinville'in 9 Nisan 1860 tarihli Fransız halk şarkısı 'Au Clair de la Lune' kaydı, bilinen en eski insan sesi kaydı:
Klip, de Martinville'in mirasının tuhaf ve ruhani bir hazinesidir. Ancak bundan daha fazlası, kaydedilen sesin doğasında var olan fizikselliğin bir hatırlatıcısıdır. Bu titrek gerilimi yakalamak için yeni makine mühendisliği ve 148 yıl sonra onu yeniden diriltmek için daha fazla makine gerekiyordu.
'Au Clair de la Lune', 2008'de ilk keşfedildiğinden beri dijital olarak ve sonsuz bir hızla çoğalarak, artık İnternet'in her yerinde. De Martinville'in internet çağı için kayıp 20 saniyelik melodisinin bulunması için, bilim adamlarının ilk önce kırılgan kağıt kaydını - Martinville'in okuyabileceğini umduğu sesin transkripsiyonu - bir şarkıya geri döndürmenin bir yolunu bulması gerekiyordu. duyulabiliyordu.
Bunu yapmak için Lawrence Berkeley Ulusal Laboratuvarı'ndaki araştırmacılar, optik görüntüleme ve yüksek çözünürlüklü taramanın bir kombinasyonunu kullandılar, ardından yakaladıkları kalıpları okunabilir, yani oynanabilir sese dönüştürdüler.Orijinal olarak parçacık fizikçileri tarafından geliştirilen teknoloji, sesin kaydedildiği ortama dokunmadan ses kayıtlarının optik olarak kurtarılmasına izin veriyor.Bu teknik, on yıldan fazla bir süredir kullanılmaktadır. Berkley'de icat edilen makine, şimdi, bir ortaklık aracılığıyla, Kongre Kütüphanesi'ndeki ses koruma çabalarının merkezidir.
'Görüntülerini yaptıkları ilk kayıt olduğu için IRENE adını verdiler' iyi geceler irene 'Dokumacılar tarafından,' dedi Alyea bana. 'Sonra ters bir kısaltma yaptılar ve Image, Reconstruct, Erase Noise, Etcetera'nın yerine geçmesine karar verdiler.'
Plak kaydının yakın çekimi (flickr/Stewart Black)
İREN kütüphanenin James Madison binasının serin bodrum katında yaşıyor. Tamamı metal, lazerler ve motordan oluşan bir makine gibi görünüyor, biraz da bir mikroskop ile bir ev yazıcısının cesareti arasındaki bir geçişe benziyor.IRENE nasıl çalışır: Temelde bir dijital görüntüleme cihazıdır. Diyelim ki korumak istediğiniz bir vinil kaydınız var. IRENE diskin topografyasını tarar ve ürettiği görüntüleri bir bilgisayara gönderir. Bilgisayardaki ayrı bir yazılım daha sonra bu görüntüleri sese dönüştürür.
Alyea, 'Diskin yüzeyini büyüten optikleriniz var,' dedi. 'Kameranızdaki otomatik odaklama gibi tüm sistemi yukarı ve aşağı hareket ettiren bir motoru çalıştıran bir lazeriniz var. Bu disklerin çoğu hiç düz değil ve oldukça küçük bir odak alanı var. Bir miktar ışık buraya gelir ve bölünür ve doğrudan diskin yüzeyinde parlar ve sonra bir kamera vardır.' Daha basit olarak, IRENE, düz bir vinil plak üzerine kazınmış olukların deseni gibi, kaydedilmiş bir ortamın arazisini izleyen bir haritalama cihazıdır.
Cihaz, daha eski gomalak kaplı vinil ve II. IRENE'nin icat edilmesinden bu yana geçen on yıl içinde, kurumlar bir dizi ezoterik format ve bilinmeyen kayıt keşfettiler, uzun süredir unutulmuş koleksiyonlarda kataloglanmamış bile garip öğeler.
Kongre Kütüphanesi'ndeki koruma araştırma ve test şefi Fenella France, 'IRENE'nin kaydedebileceği, insanların koleksiyonlarında bulunan tüm bu farklı format aralıkları ve insanlar bunların üzerinde ne olduğunu bile bilmiyorlar,' dedi. 'Ahşap işlerinden bir şeyler çıkmaya devam ediyor.'
IRENE, ticari olarak kaydedilen ses için ilk ortam haline gelen 19. yüzyılın sonlarından itibaren mum silindirlerine kaydedilen sesi bile canlandırabilir.
New York Tribünü reklam, Ekim 1908 (Kongre Kütüphanesi)
İnsanlar onları fonograflarda çaldılar ve belirli balmumu türleri, traş edilecek kadar yumuşaktı ve silindirleri yeniden yazılabilir hale getirdi.
New York Tribünü reklam, Ocak 1911 (Kongre Kütüphanesi)
Bir kaydın topografyası bir nehir yatağına benzerken, bir silindirin kaydı, bir ufuk çizgisi gibi çevresine kazınmıştır - ekran kalemi, bir vinil plakta olduğu gibi yan yana değil, yukarı ve aşağı giderek bir silindirin yolunu izleyecektir - bu, şu anlama gelir: Bir silindirin görüntülenmesi, bir kayıt için gerekli olandan farklı bir hareket gerektirir. Bir kayıt için, bir oluğun dalgalı çizgisi, duyduğunuz sesi belirleyen şeydir. Bir silindirde önemli olan oluğun derinliğidir.Alyea, 'Yani, üç boyutlu veri elde etmek için ışığı farklı mesafelere odaklayan bir lens kullanan konfokal bir prob adı verilen bir şeye sahip' dedi. Bir silindiri bir vinil plak görüntüsü gibi görüntülemeye çalışırsanız, 'tüm göreceğiniz düz bir çizgi olacaktır' dedi.
2012 yılında, Smithsonian'daki bir küratör ekibi, 1880'lerde telefon öncüsü Alexander Graham Bell tarafından yapılan bir dizi deneysel kayıttan sesi almak için Kütüphanede çalıştı. Ortaya çıkardıkları şey dikkat çekiciydi. Smithsonian'da bir küratör olan Carlene Stephens, 'Balmumu ile kaplanmış pirinç bir disk üzerinde yapılan bir kayıt, 'Hamlet'ten bir alıntı yaptı', 2012'de Kongre Kütüphanesi'ne anlattı . 'Bir cam fotodiskte 'ba-ro-me-ter' kelimesi defalarca telaffuz edildi... Boynumun arkasındaki tüyleri dikti. Çok heyecan vericiydi. Çok ürkütücüydü. Daha önce hiç duymadığımız bir zaman dilimine çok kısa bir bakıştı.'
IRENE ayrıca bilim adamlarının, vinil kusurları gibi küçük hatalar ve fiziksel olarak yarı yarıya veya daha kötüsü kırılan kayıtlar gibi büyük hasarlar dahil olmak üzere, bozuk ortamlardan gelen eksiksiz sesleri bir araya getirmelerini sağlamıştır. İşte araştırmacıların altı ayrı parçaya bölünmüş bir gomalak diski görüntüledikten sonra yazılımla yeniden birleştirdikleri 1940'larda bir şarkının bir klibi:
Normal vinil aşınmasının tıklamaları, patlamaları ve atlamaları, IRENE görüntülerinin sesini etkilemez çünkü makine hiçbir zaman ortama bir plak çalardaki ekran kalemi gibi dokunmaz. Alyea, 'Yani, bir stylus kalemle hasarlı bir plak çaldığınızda, olukta bir atlama elde edersiniz,' dedi. 'Bu IRENE ile ilgili bir sorun değil çünkü IRENE bunu küçük bir kusur olarak görüyor ve hemen geçiyor.'Eski biçimler ve modern biçimler farklı görünebilir ancak ikisi de donanım gerektirir...
Daha ciddi bozulma veya hasar için, IRENE'nin bir kaydın veya silindirin parçalarını ayrı ayrı görüntülemesi ve ardından bilgisayar yazılımı kullanarak tam kayıtları bir araya getirmesi zaman alıcıdır - ancak mümkündür! Sonunda bilim adamları, IRENE'nin ek 3D baskı teknolojisine bağlanabileceğini, böylece eski bir formattan alınan sesin korunabileceğini ve yeni bir şeye yeniden yazdırılabileceğini söylüyorlar. Ancak çözünürlük tam olarak olması gereken yerde değil. ('Mikron düzeyinde görüntüleme yapıyoruz ve bunu bir yazıcıyla tam olarak yapamazsınız,' dedi Alyea, 'Ama yakın gelecekte bir noktada bunu yazdırabilmeniz kesinlikle oldukça mümkün görünüyor. eğlenceli olurdu.') Bu arada, kitaplık hangi kayıtlara öncelik verileceğini belirleyebilmesi ve umarız tarihsel olarak mümkün olduğunca çok ses tasarrufu yapabilmesi için iş akışını oluşturma sürecindedir.
İnsanlık tarihi kapsamında, kaydedilmiş ses çağı bir anıdır - ve yine de o zaman içinde yaratılanların hacmi ve kırılganlığı çok büyük. Kongre Kütüphanesi şimdiden CD'lerin korunması üzerinde yoğun bir şekilde çalışıyor ve en yeni sayısallaştırılmış kayıt dalgası, bir dizi yeni koruma zorluğu sunuyor. Yine de algılanan ikilik - bir tarafta analog, diğer tarafta dijital olduğu fikri - tamamen yanlış. Eski formatlar ve modern formatlar farklı görünebilir, ancak ikisi de elinizde tutabileceğiniz donanım, makineler gerektirir.
Alyea, 'Bunlar çok farklı türde biçimler, ancak hepsi fiziksel,' dedi. 'Yine de, dijital verilerle bile, sadece—yani, teoride birisinin oturup tüm değerleri falan ezberlemesini sağlayabilirsiniz, ancak o zaman bu onların beynindedir. Yani kaydedilmiş sesle, her zaman fiziksel bir şeydir.'