''Dinleyin. Bu sefer üç tane heykel ile karşı karşıyayız. Hareket edip edemediklerini bilmiyorum ama güvenliğimiz için birkaç hazırlık yapmalıyız.''
Zheng ve diğerleri Abu Simbel Tapınağı’nın birkaç yüz metre ötesinde durdu. Zheng, mızrakla yerde birkaç derin delik açtı ve bu deliklere birkaç el bombası attı. Bu el bombaları patladı ve en az 13 metre derinliğinde, 20 metre genişliğinde birkaç delik açtı. Heykellerin bu deliğe düştükten sonra tırmanmalarına imkân yoktu.
''Endişelendiğim şey bu. Bu görev o kadar kolay olmamalı. Belki de tırmanabilirler. 13 metrelik bir çukurda sekiz metrelik bir heykel. Tırmanması için elini uzatması yeter. Tıpkı senin iki metrelik bir çukura düşmen gibi.'' Zheng, konuştu:
Jonathan, bir şişe şarap içiyordu: ''Bu heykellerin zıplayabileceğini sanmıyorum. Zıplamayı deneseler bile ağırlıkları yüzünden daha dibe göçerler.''
Zheng, güldü: ''Bu kesin değil ama. Kesin olmadığı için bataklık büyüsü kullanmak zorundayım. Deliklere düştükleri anda bana üç saniye verin. O sırada bir şey yapmalarına izin vermeyin. Büyüyü okumak için elimden geleni yapacağım ve sizde onlara patlayıcıları fırlatacaksınız. Onlar oraya düştükten sonra patlayıcıları atmaya başlamayı unutmayın.''
Zheng, boyutsal çantasında boş yer olduğu için on metreküplük bir TNT'yi yanında getirdi. Çantada yer açmak için yaklaşık yedi metreküplük altın satmıştı. Her birinin yanına bir düzine koydu, bu yüzden bir tanesi yanlışlıkla patlasa hepsi cenneti boylardı.
Evelyn'in yüzü solgun görünüyordu: ''Zheng, şunlardan birkaçını geri koyabilir misin? Çok fazla çıkarmadın mı sence?''
Zheng, etrafına baktı. Gerçekten biraz fazla çıkartmıştı. Ardeth ve O'Connell bile pekiyi görünmüyordu. Sanki bir mayın tarlasındaymış gibi yavaş yavaş hareket ettiler.
Zheng, bunların birçoğunu çantasına geri koymak zorunda kaldı ve her kişinin yanına üç bomba bıraktı. Büyü sadece üç saniyesini almalıydı, bu yüzden her saniye için bir bomba yeterliydi. Bu üç heykele karşı gideceği için aslında biraz endişeli hissediyordu.
Grup deliklerin bir kenarında durdu. Zheng, derin bir nefes aldı ve tapınağa doğru yürüdü. Tapınak harap olmuş gibi görünüyordu. Kapısı neredeyse gitmişti. Üç heykel tapınağın arkasındaki uçurumun kenarında duruyordu. Yıpranmış ve eskimiş bir his yayıyorlardı. Zheng, onları ölçtü ve hepsi yaklaşık on metre vardı. Evelyn, onları hafife almıştı.
Zheng, kendini kötü hissetti. Zheng, öndeki heykelin bacaklarını yalnızca belirli bir hızda hareket ettirebileceğini fark etti. Bu yüzden yedi metre yüksekliğindeki heykel ona kıyasla biraz daha yavaştı. Ancak on metre uzunluğunda bir heykel olsaydı uzun bacakları yüzünden hızı %30 daha da artardı.
Buna rağmen Zheng'in tapınağa doğru yürümekten başka şansı yoktu. Elli metre uzaklıktaydı ve heykeller kıpırdamadı. On metreye yaklaştığında heykeller titredi ve ayağa kalktı. Bu heykeller tek bir adımda birkaç metre ilerlediler ve Zheng'e doğru yumruk savurdular.
Bu yumruk Zheng'in vücudundan daha büyüktü. Zheng, hareket tekniğini etkinleştirdi ve deliklere doğru koştu. Darbenin sesi ve arkasındaki güçlü patlama dalgası sayesinde Zheng, heykellerin yumruğunun toprakta bir delik açtığını fark etti.
Zheng, tüm hızıyla koşuyordu ancak beklenildiği üzere bu heykeller bir önceki heykelden çok daha hızlıydı. Aynı hızda büyük deliklere doğru koştular.
Birkaç yüz metre onlar için göz kapatıp açıncaya kadar geçti. Zheng, deliklere yaklaşırken aniden kenara doğru yuvarlandı. Heykeller onun bulunduğu yere ulaştı ve ulaştıkları ivme onları deliklere doğru sürükledi. Öyle bir düştüler ki sanki yere meteor düşmüş gibiydi. Aynı zamanda O'Connell, Jonathan ve Evelyn, TNT'leri ateşledi ve deliğin içine attı.
Patlamalar sayesinde delik birden tozla doldu ve hemen ardından yere çarpan taş sesleri duyulmaya başlandı. Bu heykeller tam da Zheng'in beklediği gibi geri zıplamaya çalıştı. Ancak patlamalar onları aşağıya doğru çekti.
Zheng, hemen Ölüm Kitabı’nı çıkarttı ve bataklık büyüsünü okumaya başladı. Kan enerjisi çabucak tükendi. Önündeki kum yumuşak bir hal aldı ve sonra etkisi tüm deliği kaplayana kadar yayıldı. Zıplamaya çalışan heykel birden bataklığa battı. Ağır olduğu için bir önceki heykel gibi çok hızlı bir şekilde battı. Sonrasında üç heykelde ortadan kayboldu.
O'Connell, Jonathan ve Evelyn yere kapaklandı. Bu üç saniye sanki bir yıl gibiydi. Heykeller çok korkutucuydu, zıplayıp çıkmak istedikleri zaman büyük suratları üçünün önüne çıkıyordu. Aslında o fırlattıkları TNT'ler bir hayatta kalma içgüdüsü haline gelmişti. Eğer heykeller delikten çıksaydı muhtemelen ağırlığı yüzünden pestilleri çıkacaktı.
Zheng, gülümseyerek onlara doğru yürüdü. Jonathan, konuştu: ''Piramidin içinde büyük bir elmasın olduğundan emin misin? Boyutu…"
Zheng, sözüne müdahale etti: ''İnan bana. Bir futbol topu büyüklüğünde elmas var.''
O'Connell ve Evelyn kıkırdadı. Sonunda oturmuşlardı ancak hareket edebilmeleri için biraz zaman geçecek gibiydi. Zheng'in bileğindeki bilezik kıpırdadı ve bir görüntü yansıttı. Bu bir sonraki gidecekleri yer değildi. Görüntüdeki yer Abu Simbel Tapınağı’ydı. Sonrasında nehir akan bir kanyon vardı. Kanyonun sonunda orman vardı. Ormanın ortasında altın bir piramit vardı.
''Akrep Kral'ın Hazinesi.'' Herkes mırıldandı. Birbirleriyle göz göze geldiler ve güldüler. Çabaları boşa gitmemişti. Akrep Kral'ın piramidinin yolu gösterilmişti. Tek kalan şey zeplinle kanyonu geçip piramide doğru ilerlemekti.
Zheng, gökyüzüne baktı. Güneş batıyordu. Hava kızıl bir hal almıştı. Yorgun oldukları için hava karardıktan sonra bu yolu gidemezlerdi. Bu yüzden güldü ve şöyle dedi: ''Bu gece burada dinlenelim. Yarın piramide doğru gideriz. Ha ha. Hadi Akrep Kral'a karşı çıkıp ordusunu ele geçirelim.''
Herkes güldü. Birkaç ölüm yaşam mücadelesi gruptakilerin arasındaki arkadaşlık bağını güçlendirmişti. Bu yüzden Zheng, bu sözleri heyecanla söyleyince herkes çok mutlu oldu. Jonathan, şarabından bir yudum aldı, Zheng'in omzundan tuttu ve zepline doğru yürüdü.
Ancak zepline ulaşmadan önce uzakta bir kum fırtınası belirdi ve onlara doğru hızla ilerledi. Bu bir çölde yaşanabilecek en amansız olaydı.