"Milli Mücadeleye destek olmak için canı pahasına savaşan Karakol Cemiyeti'nden Yenibahçeli Şükrü'ye, Hamza Grubu'ndan Yüzbaşı Seyfettin'e, Mim Mim Grubu'ndan Topkapılı Mehmet Cambaz'a selam olsun. İmalat-ı Harbiye'den Eyüp Bey'e, Berzenci Grubu'ndan Ahmet Berzenci'ye, Ferhat Grubu'ndan Mustafa İzzet'e selam olsun. Kuva'cı kahramanlar; Yahya Kaptan'a, Ali Çetinkaya'ya, Şahin Bey'e, Sütçü İmam'a ve Ahmet Hulusi Efendi'ye selam olsun. Kadınlarımız Ayşe Çavuş'a, Halime Çavuş'a, Asker Saime'ye, Melek Hanım'a, Tayyar Rahime'ye, Kara Fatma'ya ve Gördesli Makbule'ye bin selam olsun. Daha önce Çanakkale'de, Conkbayırı'nda, Kemalyeri'nde ve daha sonra Adana'da, Maraş'ta, Sakarya'da, Urfa'da, Afyon'da, Antep'te ve İzmir'in dağlarında Mustafa Kemal'lere selam olsun, selam olsun, selam olsun..."
https://www.youtube.com/watch?v=7jxuiDKBxg4
Milli Mücadeleye destek olmak için canı pahasına savaşan Karakol Cemiyeti'nden Yenibahçeli Şükrü'ye, Hamza Grubu'ndan Yüzbaşı Seyfettin'e, Mim Mim Grubu'ndan Topkapılı Mehmet Cambaz'a selam olsun. İmalat-ı Harbiye'den Eyüp Bey'e, Berzenci Grubu'ndan Ahmet Berzenci'ye, Ferhat Grubu'ndan Mustafa İzzet' selam olsun. Kuva'cı kahramanlar; Yahya Kaptan'a Ali Çetinkaya'ya, Şahin Bey'e, Sütçü İmam'a ve Ahmet Hulusi Efendi'ye selam olsun. Kadınlarımız Ayşe Çavuş'a, Halime Çavuş'a, Asker Saime'ye, Melek Hanım'a, Tayyar Rahime'ye, Kara Fatma'ya ve Gördesli Makbule'ye bin selam olsun. Daha önce Çanakkale'de, Conkbayırı'nda, Kemalyeri'nde ve daha sonra Adana'da, Maraş'ta, Sakarya'da, Urfa'da, Afyon'da, Antep'te ve İzmir'in dağlarında Mustafa Kemal'lere selam olsun, selam olsun, selam olsun..
Otobüs...Kadın, Yılmaz Özdil (Sayfa 175 - Kırmızı Kedi (PDF))
Dışarda tam "okuldan kaçma havası" var.
Bahar duygularımızı gıdıklıyor. Sadece tabiat değil, yaşama sevinci de çiçek açar böyle günlerde, malum.
Puslu, karamsar kış ayları geride kaldığı için midir nedir, bütün sıkıntılar unutulur, "oh be dünya varmış" der insan, "hayat ne güzelkardeşim..."
Zülbiye Hanım da böyle düşünüyordu...
62 yaşındaydı.
Aslen Tekirdağlı'dır.
İki çocuk annesi.
Torunu Emre'nin elinden tutmuş, çarşıya çıkmıştı. Çarşı aslında bahane... Bir başka severdi Zülbiye Hanım Emre'yi... Hani "yeri başka" derler ya, öyle. Çok istediği spor ayakkabıyı alacaktı ona... Çünkü torunun bıyıkları terlemeye başlamıştı. Kızlara hava atmasının hem yaşı, hem mevsimi gelmişti...
Sibel ile Sinem ise, kız kardeşler.
İkisi de su damlası.
Biri 23, öbürü 19'undaydı.
Onlar da aslen Kayserili.
Sibel nişanlıydı.
Kısmetse gelecek ay evlenecekti.
Kısmetse...
Sinem, açık öğretim fakültesinde okuyordu.
Sınavı vardı önceki gün...
Ablacığı onu yalnız bırakmamıştı. Kapıda beklemiş, dua etmişti, zihin açıklığı için...
İyi geçen sınavdan sonra kol kola girmişler, bir yandan yürüyor, bir yandan bıcır bıcır laflıyor, kaynatıyorlardı.
İşte ne bileyim, düğün nasıl olacak, duvak uzun mu olsun kısa mı, hangi bulaşık makinesi alınsa acaba falan...
Ağabeylerinin kulaklarını da çınlatıyorlardı tabii...
O şimdi asker... Afyon'da acemi birliğinde... Zaten düğün tarihi de onun için gelecek aya alınmıştı... Yemin edecek, dağıtım izninde düğüne gelecekti.
Diyeceksiniz ki, "eeee?"
E'si şu... Sizin gibi, benim gibi, hayalleri olan, geleceğe dair mutluluk planları yapan, içlerinde mevsimsel mutluluk tomurcukları açan bu sıradan insanlar, evlerine dönemedi önceki akşam...
Çünkü öldürüldüler.
"Demokratik gösteri haklarını" kullanan kansızlar, belediye otobüsünü ateşe verdi İstanbul'un göbeğinde.
Sonra da yokuştan aşağı ittirdi... Zülbiye Hanım, Sibel ve Sinem, o yokuşun sonundaydı.
Zülbiye Hanım'ı arka lastiğin altından çıkardılar. Alışveriş torbası elinde... Ama el, vücudunda değil. Kopmuştu. Nasıl sarıldıysa o el o torbaya, bırakmamıştı. Aslında haklı... Kapkaççılardan "illallah" demişti o da, hepimiz gibi... Kaparlar maparlar, neme lazım. Ama İstanbul'un göbeğinde PKK olur mu? Aklına gelmemişti doğrusu...
Emrecik kenarda ağlıyordu. Devlet baba işe yaramamış, Allah baba korumuştu yavruyu... Gözünün önünde babaannesinin cesedi, aklında ömür boyu cevaplarını bulamayacağı sorular... Hastaneye götürüldü Emre...
Sonra itfaiye geldi. Söndürdüler otobüsü. O da ne? Altında iki ceset daha var. Tanımak imkânsız... Kömür. Sağa sola savrulan çantalardan birinden Sinem'in sınav başvuru kağıdı çıktı da, öyle öğrendiler ailesinden öbür kömürün kim olduğunu...
Peki bu katliam nerede yaşandı? Kötü bir şaka gibi...
"Gazi" Caddesi'nde. Ama bu insanlar ne şehittir, ne gazi... Olsa olsa Niyazi...
Neden Niyazi? Son olarak bunu da yazalım, bitirelim... Kızlar toprağa verildi dün. Ne bir belediye başkanı geldi başsağlığına, ne bir milletvekili, ne bir bakan, ne başbakan, ne de AB temsilcisi...
Belli ki, kimse üstüne alınmamış... Bir tek kim geldi biliyor musunuz? İETT Müdürü... Otobüs öldürdü onları çünkü...
Cemal Süreya - Afyon Garındaki
Afyon garındaki küçük kızı anımsa, hani,
Trene binerken pabuçlarını çıkarmıştı;
Varto depremini düşün, yardım olarak Batı'dan
Gönderilmiş bir kutu süttozunu ve sütyeni.
Adam süttozuyla evinin duvarlarını badana etmişti,
Karısıysa saklamıştı ne olduğunu bilmediği sütyeni,
Kulaklık olarak kullanmayı düşünüyordu onu kışın;
Tanrım gerçekten çocukluk günlerinizde mi?..
Eşiklere oturmuş bir dolu insan
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.
Yemek de boş içmek de,
Hatta yeri gelmeden sevişmek de.
Tam zamanında öpmelisin mesela güzel gözlünü,
Tam zamanında söylemelisin sevdiğini
Gözlerinin içine baka baka.
Bisikletinin gidonunu
Tam zamanında çevirmelisin
Düşmemek için.
Tam zamanında frene basmalı,
Tam zamanında yola koyulmalısın.
Tam zamanında okşamalısın başını
O üzüm gözlü çocuğun
Hıçkırıklar tam dizilmişken boğazına,
Tam ağlamak üzereyken.
Tam zamanında koymalısın elini omzuna
En sevdiğin dostunun babası öldüğünde.
Tam zamanında tutmalısın düşerken
Üç yaşındaki sehpaya tutunan çocuk.
Tam zamanında acımalı yüreğin
Afyon'da Hasan Ağabey' in evi yıkılınca başına
Evsiz kalınca çoluk çocuk
Ki uzatasın elini bir parça.
Tam zamanında açmalısın kapını
Hayatına girmek isteyenlere.
Tam zamanında çıkarmalısın
Sevginden şımarmaya başlayanları.
Tam zamanında affetmelisin kardeşini
Biliyorsan yüreğinde kötülük olmadığını
Seni gecenin üçünde arayıp da
Kafasının iyi olduğunu söylediğinde.
Tam zamanında öğretmelisin oğluna
Gerekiyorsa yumruk atmayı
Tam burnunun üstüne
Tiksinmeden pisliğinden,
Yukarı mahallenin sümüklü bebesi
Misketlerini zorla almaya çalışırsa.
Tam zamanında bağırmalısın
Acıyınca bir yerin.
Tam zamanında gülmelisin
Kemal Sunal küfür edince filmin bir yerinde.
Tam zamanında yatmalısın
Yola çıkacaksan ertesi gün
Ve arabayı kullanan sensen
Sana emanetse çoluk çocuk
Ve kendin.
Tam zamanında bırakmalısın içmeyi
Son kadeh bozacaksa seni
Ve üzeceksen birilerini
Ertesi gün hatırlamayacaksan.
Tam zamanında ayrılmalısın misafirliklerden.
Tam zamanında konuşmalı
Tam zamanında şarkı söylemeli
Tam zamanında susmalısın.
Tam zamanında terk etmelisin gerekiyorsa
Annenin babanın evini,
Tam zamanında başka bir şehre gidip
Ayaklarının üzerinde durmaya çalışmalısın.
Tam zamanında dönmelisin memleketine.
Tam zamanında için titremeli,
Tam zamanında aşık olmalı
Deli gibi sevmelisin güzel gözlünü.
Tam zamanında toplamalısın oltanı
Belki de seni şampiyon yapacak
En büyük balığı kaçırmadan.
Tam zamanında yaşlandığını hissetmeli
Tam zamanında ölmelisin
Iskalamak istemiyorsan hayatı.
Haydi şimdi kalk bakalım
Silkin şöyle bir
At üzerinden hayatın yorgunluğunu,
Vakit zannettiğinden daha az
Haydi kalk bakalım,
Şimdi YAŞAMAK ZAMANI...
Sadık Hidayet; yeni tanıdığım, tanıdığım için memnun Olduğum bir yazar. Tahran doğumlu, Belçika, Fransa ve Hindistan'da bulunmuş. Kör Baykuş'da ilk Hindistan'da yayımlanmış, kendi ülkesinde yasaklanmış bu kitap. Kör Baykuşta olaylar zaman ve mekan dışında kalıyor. Hep şimdiki zaman gibi görünen anlatı aslında rüya, anı ve şimdinin karışımı olarak aktarılıyor. Kişiler Olayların akışı ile birbirine dönüşüyor. Olay bir servi ağacının dibinde oturmuş kambur bir ihtiyar ve ihtiyarın karşısında dans eden siyah elbiseli, elinde gündüzsefası olan bir genç kız ve ikisinin arasından akıp giden bir dere ile başlıyor. Kahramanımız zaman zaman afyon kullanıyor, işte o zaman tüm zamanlar birbirinin içine geçiyor, ölmeyi düşlüyor sürekli ve asıl ilginç olan, yazarın da bir süre sonra intihar etmesi. Sadık Hidayet Ölmeden önce bir hikaye taslağı hazırlamış konusu: annesi "salgı salamaz ol!" diye beddua eder yavru örümceğe. Yavru örümcek ağ yapamayınca Ölüme kurban gider. İşte böyle değişik bir yazar ve etkileyici bir kitap. Kitap aynı zamanda ölmeden önce okunması gereken 1001 kitaptan biri.