Mutlak sıfırdan, -273 dereceden daha sıcak olan herhangi bir şey fotonlar, ısıyı taşıyan enerji paketleri yayar. Deneyler bu radyasyonun nesnenin yerini belirlemekte kullanılabileceğini, nesnenin hangi kesikten geçtiğini etkili bir biçimde ortaya koyacağını göstermiştir. Başka bir deyişle mutlak sıfırın üstündeki bir ısıda, Schrödinger’in kedisini kutuya kapatamazsınız; bu durum, gerçek dünyaya tercüme etmeye kalktığınızda bu düşünce deneyinin öncülünü geçersiz kılacaktır.
Bu deneyler çifte kesikten fulleren molekülleri fırlatarak gerçekleştirilmiştir. Fulleren molekülü kesiklere yaklaşırken ne kadar sıcak olursa, iç içe geçme örüntüsü o kadar bulanık olacaktır. Sıcak moleküller foton salar, salınmış fotonların enerjileri de ısıyla belirlenir. Yüksek ısı esasen yüksek enerji verir; De Broglie’nin terimleriyle bu da daha kısa dalga boyu anlamına gelir. Salınan radyasyonun dalga boyu ne kadar kısa olursa, salınan molekülün pozisyonuna karışması o kadar kolay olur. Başka bir deyişle, göründüğü kadarıyla sıcak bir cisim hangi kesikten geçebileceğine dair daha fazla bilgi vermektedir.
Fulleren molekülleri kesiklere doğru giderken hava molekülleriyle çarpıştığında da aynı şey olur. Normalde, deneyler havası alınmış ortamda gerçekleştirilir, fakat hava çok iyi alınmamışsa ve fulleren molekülünün pozisyonuna hava moleküllerine ne yaptığını izleyerek müdahale edebiliyorsanız, iç içe geçme örüntüsü ortadan kaybolur. Molekülün hangi kesikten geçeceğini çıkarsamak mümkün hale gelirken, molekülün aynı anda her iki kesikten geçme becerisi ortadan kaybolmaya başlar. Kısmi olarak havası alınmış bir ortamda fulleren molekülü, biri, Schrödinger’in kedisinin içinde bulunduğu kutunun kapağını yarı açık bırakmış gibi davranmaya başlar; kediyi ölü ya da diri olmaya zorlar, aynı anda ikisi birden olmaya değil.