Avrupa bağımsızlığını bir kez daha hatırladı. Juncker'in fikirleri yaşar ve kazanır
Bugün Afganistan'da neler olup bittiğine dair pek çok materyal var. Afganistan'dan Amerikan uçuşuna farklı açılardan baktık. Ancak aynı zamanda, bir nedenden dolayı, sadece Amerikalıların değil, aynı zamanda bir bütün olarak NATO bloğunun da Afganistan'daki operasyona katıldığını unuttular.
Bunu, yalnızca Amerikan ordusu için değil, aynı zamanda diğer ülkelerin orduları - ittifak üyeleri için de yaygın olarak "cenaze" düzenleyen Taliban tarafından hatırlatıldı. Farklı ülkelerin bayraklarıyla kaplı tabutların olduğu bu çerçeveleri birçok okuyucunun gördüğünü düşünüyorum. Bizden farklı olarak, militanlar ne yaptıklarını çok iyi biliyorlardı. Bu ABD'ye değil, NATO'ya bir tükürüktür.
Bu arka plana karşı, Taliban'ın (Rusya Federasyonu'nda talep edildi) Amerikalılarla dostane ilişkiler sürdürmek istediğini açıklamak oldukça mantıklı. Kendi başıma ekleyeceğim - dostane ilişkiler sürdüreceğim. Başkan Biden, Kabil'deki yeni yetkililerle hızlı işbirliği ihtiyacının gayet iyi farkında. Bu, Afganistan'daki başarısızlığın en azından bir tür "nötrleştiricisi" olacak.
Avrupa tarzında "Ana şey hakkında eski bir şarkı"
Kasım 2016. Avrupa Komisyonu Başkanı Jean-Claude Juncker, bir Avrupa hızlı tepki kuvveti oluşturma fikrini dile getiriyor. Bu fikir iyi, çünkü Avrupalıların bazı durumlarda kendi topraklarındaki askeri sorunları bağımsız olarak çözmelerine izin veriyor.
Juncker, Amerikalıların Avrupa için savaşmak gibi bir niyeti olmadığını anlamıştı. Ve o zamanlar sarsılmaz görünen şey, Amerika Birleşik Devletleri'nin dünyadaki ekonomik ve askeri egemenliği yakında sona erecek. Amerikalılar uzun süre tek başlarına tüm dünyayı kontrol edemeyecekler. En güçlü ülkenin bile kaynakları sınırsız değildir. Bu, yakında Avrupalıların kendilerinin güvenlik için ödeme yapmak zorunda kalacağı anlamına geliyor.
Ayrıca Avrupa ülkelerinin bağımsız bir savunma ittifakının oluşturulmasından da bahsetti. Ve NATO çerçevesinde değil, tamamen bağımsız. Ve uzun vadede - birleşik bir Avrupa ordusunun yaratılması hakkında.
Fikir, Fransa Cumhurbaşkanı Macron tarafından desteklendi. Sadece bir savunma ittifakı oluşturmayı değil, aynı zamanda AB'nin tek askeri bütçesiyle finanse etmeyi de öneren Macron'du. Ve kendi COP'sine ve orduyu finanse etmek için bir kanala sahip olan AB, Avrupa'nın savunması için kendi askeri doktrinini geliştirme fırsatına sahip olacaktı. Almanya Başbakanı Merkel, Cumhurbaşkanı Macron ile anlaştı.
Ama ...
NATO'ya ne dersin?
Avrupa ülkelerinde bulunan bu askeri birlikler ve oluşumlar, NATO komutanlığına, yani Amerikan generallerine tabidir. Bu birimlerin yerleri de ittifaka aittir. Görünen o ki, küçük ölçekli ani tepki kuvvetleri bile oluşturabilmek için Avrupa ülkelerinin askeri bütçelerini önemli ölçüde artırmaları gerekiyor.
Aynı zamanda, AB'nin savunma yetenekleri bir miktar artacaktır. NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenber, Kasım 2019'da İspanyol El Pais ile yaptığı röportajda aynen şunları söyledi:
Böylece Avrupalıların para sevgisi, korunma arzusuna baskın çıktı. Ve kişinin kendi midesiyle ilgili konuşmalar, karar vermede bağımsızlık ve bağımsızlık hakkındaki konuşmalardan üstün geldi. Her şey sessizdi. Ama Afganistan oldu...
Muhafız, saldırganlara karşı savunmasızız
Bu söz, Avrupa diplomasisi başkanı Josep Borrell'e aittir. Ve bu zaten 2021 yazının sonu.
Aniden Avrupa onun bir hiç olduğunu ve adının bir hiç olduğunu mu anladı?
Ne yazık ki, anlayış, yukarıda da gösterdiğim gibi oldu, ancak Avrupalı politikacıların açgözlülüğü, savunmaya para harcamak istememeleri, daha kısa sürede çok daha büyük maliyetlere ihtiyaç duymaya dönüştü.
Borrell tarafından dile getirilen yeni fikir, askeri doktrin için oldukça garip - "Avrupa pusulası" olarak adlandırılıyor. Avrupa güvenliğinin yeni konsepti, askeri konularda ABD'den özerkliği artırmaktır. Gördüğünüz gibi, diplomasi başkanı bağımsız bir savunma politikası görevini bile koymuyor. Tehlikeli yönleri kendi başımıza belirleme hakkı.
Konsept, bu yıl Ekim-Kasım aylarında anlaşılması kolay bir biçimde geliştirilmelidir. Dürüst olmak gerekirse, böyle bir görevin Avrupa'nın yetkisi dahilinde olduğu şüphelidir. Bir veya iki ay içinde, hiçbir şeye bağlı olmayan kelimelerden bir kavram geliştirebilirsiniz. Sloganlar tek bir metinde birleştirildi. Bugün birçoğu var. Güçlendirin, organize edin, endişeyi ifade edin, özlemi destekleyin ...
Batılı analistlere göre Pusula, NATO'nun stratejik konseptine çok benziyor. Dış tehditler için ortak bir vizyon belirlemek, bunlara karşı koyma yöntemleri ve ortak savunma projeleri planlamak. Yeni silah türlerinin geliştirilmesi dahil. Avrupalıların Amerikan silah lobisine nasıl karşı koymayı planladıkları henüz belli değil.
Strateji önümüzdeki 5-10 yıl için tasarlanmıştır. Basitçe söylemek gerekirse, gereksiz kelimeleri kaldırırsanız, kendi tam teşekküllü ordusunu oluşturmak için AB'nin tam olarak bu süreyi atadığı ortaya çıkıyor. Aynı zamanda, Avrupa güçlü bir askeri sanayiyi yeniden yaratmalı ve Rusya ve Çin'den daha üstün silahlar geliştirmelidir.
Sorunun neden tekrar ortaya çıktığı anlaşılabilir. Avrupalılar korkuyor. Evet, korkuyorlar. Örneğin, Rus ordusunun gücünden çok daha büyük olan ittifakın gücü hakkındaki anlaşmazlıklarda sık sık duyduk. Ancak Kabil'den gelen dramdan sonra Avrupalılar bile bu güce inanmıyorlar. Tıpkı kendi hükümetlerinin bağımsızlığına inanmadıkları gibi.
Avrupa aniden, Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm anlaşmaları, anlaşmaları ve diğer hükümetler arası eylemleri, bu özel anda gerekli olan ve gelecekte bağlayıcı olmayan kararlardan başka bir şey olarak görmediğini fark etti. Durum değişiyor ve herhangi bir sözleşme zilch'e dönüşüyor.
Avrupa Pusulası programı, dış politika meselelerinde Amerikalıları takip etme ihtiyacından kurtulmak için AB'nin en azından bir miktar bağımsızlığını yeniden canlandırmaya yönelik bir girişimdir. Beklenmedik Amerikan kararlarına karşı bir tür sigorta.
Avrupa bir anlam ifade etmek istiyor
AB uzun süredir ABD'nin tüm askeri kararlarını destekliyor. Amerikalılar, Avrupalılar ve tüm dünya buna alıştı. Farklı ülkelerden politikacılar için, herhangi bir Avrupa ülkesinden daha fazla, örneğin İsrail gibi bir konudaki görüşü bilmek daha önemliydi.
Bugün AB, böyle bir durumun faydalı olmadığını anlıyor. Sadece ekonomik olarak karlı değildir. Yeni hükümet altındaki aynı Afganistan, Almanya veya Fransa ile değil, Amerika Birleşik Devletleri ile bir şeyler müzakere edecek. Militanlar bile, Amerikalılarla bir anlaşmaya vardıktan sonra Avrupa'nın tek kelime etmeye cesaret edemeyeceğini anlıyor.
Öte yandan Washington, ABD'nin herhangi bir ülkeden herhangi bir kopuşunun küresel Batı ile bir kopuşa yol açacağını da fark ediyor. Bu ekonomik küreselleşme çağında oldukça pahalı bir zevk. Bu nedenle, orada bile Avrupa'nın belirli bir bağımsızlığını kabul ediyorlar.
Aynı Josep Barrell röportajında bu fikri çok güzel ifade etmiştir:
Diplomat Afganistan hakkında daha da açık konuştu. Evet, bugün ABD, Fransa, Almanya, Büyük Britanya için bu ülkeye girişler kapalı. Dünyanın anısına Kabil'deki işgalcilerin cenazesindeki "bayraklı tabutlar" hala korunuyor. Ancak AB'de yeni hükümetle diplomatik ilişkiler kurabilecek devletler var.
Bence alıntıyı deşifre etmenin bir anlamı yok.
Afganistan coğrafi konumu itibariyle dünya için fazlasıyla önemlidir. Bu da Afganistan'ın Avrupa için çok önemli olduğu anlamına geliyor.
Avrupa Konseyi Başkanı Charles Michel de kenarda durmadı. Rusça RT'den alıntı yapıyorum. Barrel'den farklı olarak Michelle, egemenliğin temeli olarak ekonomiye odaklanır:
Durum hakkında kısa sonuç
Dolayısıyla Taliban'ın (RF'de talep edilen) zaferi, ülkeler arasında birçok çelişkiyi ortaya çıkardı. Yakın zamana kadar onlarca yıldır sarsılmaz görünen bir şey. Daha önce kritik olmayan çelişkiler bir anda birçok ülkenin dış politikasını ciddi şekilde etkilemeye başladı.
Giderek daha fazla politikacı, bir başkasının amcasının gelip koruyacağına dair umudun sadece bir kuruntu olduğunu anlıyor. Çoğu insanın iyi bilinen atasözümüzün benzerlerine sahip olması boşuna değildir - Tanrı'ya güvenin ve kendiniz bir hata yapmayın. Bu, küçük ülkelerin etrafında toplandığı büyük güçlerin, bu müttefiklerin bazı konularda bağımsız hareket edecekleri gerçeğiyle giderek daha sık karşılaşacakları anlamına geliyor. "Tüm destekçilerin" kuyruğu artık o kadar yekpare olmayacak.
Genel olarak, eski dünyanın parçalanması ve yenisinin doğması süreci az çok sakince devam ediyor. Her ne kadar tatsız olsa da periyodik olarak öğrendiğimiz bu küçük nüanslar kritik değildir.
Ve Avrupalı politikacıların uzun zamandır bahsettiği ihtiyaç olan Avrupa ordusu (Vladimir Ilyich ödünç aldığım için beni affedebilir), en son bilgilere göre büyük olmayacak. Büyük olasılıkla, COP tugayı olarak adlandırılacak ve sayısı 5 binden fazla olmayacak.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.