etii. Four Seasons'ın bahçesinin girişindeki tentenin altında gölgelere karışarak gözden kayboldu, ama hemen başka korkunç marifetler sergilemiş olmalıydı ki o taraftan yeni bir çığlık dalgası yükseldi.
Clay, Mister Softee kamyonunun peşinden koşmaktan vazgeçti ve bir ayağı kaldırımda, diğeri caddede dikilerek yaptığı müzik yayını hâlâ duyulabilen kamyonun Boylston Caddesi'nin orta şeridine geçmesini izledi. Bir başka amfibik tekne belirdiği sırada baygın yatan kıza ve ölmekte oları kadına dönmek üzereydi. Bu seferki sakince ilerlemiyor, iskeleden sancağa deli gibi yalpalayıp kükreyerek son sürat gidiyordu. Yolculardan bazıları öne arkaya yuvarlanıyor, şoföre bağırarak -yalvararak- durmasını söylüyordu. Diğerleri Boylston Caddesi'nde akan trafiğin aksi yönünde cehennem hızıyla ilerleyen aracın açık kenarları boyunca uzanan metal desteklere yapışmıştı.
Süveter giyiniş bir adam, şoförü arkadan yakaladı ve Clay, şoför büyük bir güçle silkinerek adamdan kurtulduğu sırada amfibik teknenin ilkel yayın sisteminden o anlaşılmaz haykırışlardan birini daha duydu. Bu kez, "Rast!" değil, daha gırtlaktan, kulağa, "Gluh!" gibi gelen bir sesti. Sonra amfibik teknenin şoförü Mister Softee kamyonunu gördü ve yön değiştirerek -Clay bundan emindi- onu hedef aldı.
"Ah Tanrı'm, hayır!" diye haykırdı turist aracının önlerinde bir yerde oturmakta olan bir kadın. Araç, yaklaşık altıda biri büyüklüğündeki melodiler yayan kamyona yaklaşırken Clay'in aklına Red Sox'ın şampiyon olduğu sene televizyonda izlediği zafer alayı geldi. Takım ağır ağır ilerlemekte olan bir amfibik tekneye binmiş, soğuk sonbahar yağmuru ince ince serpiştirirken coşkun taraftarlara el sallamıştı.
"Tanrı'm, hayır!" diye haykırdı kadın tekrar ve Clay'in arkasında bir adam neredeyse sakin bir ifadeyle konuştu: "Yüce İsa."
Amfibik tekne dondurma kamyonuna yan tarafından çarptı ve bir Çocuğun oyuncağıymışçasına devirdi. Susam Sokağı melodisinin hâlâ ya-
23
Stephen King
yıldığı kamyon yan tarafı üzerine düştü ve sürtünmeden dolayı kıvılcımlar saçarak parka doğru sürüklendi. Olanları seyretmekte olan iki kadın el ele tutuşarak kamyonun önünden kaçtı ve ezilmekten kıl payı kurtuldu. Mister Softee kamyonu kaldırıma çarpıp kısa bir süreliğine havalandıktan sonra parkı çevreleyen demir parmaklığa çarparak durdu. Müzik hıçkırık gibi iki kez daha duyulduktan sonra kesildi.
Bu arada amfibik tekneyi kullanan kaçık, araç üzerinde sahip olduğu birazcık kontrolü de kaybetmişti. Araç üzerindeki dehşete düşmüş, çığlık çığlığa tutunmaya çalışan yolcularıyla Boylston Caddesi'nden ayrılıp kaldırıma çıktı ve Mister Softee kamyonunun kıpırtısızca yattığı yerin yaklaşık elli metre ilerisinde, Citylights adında lüks bir mobilya mağazasının vitrininin alt kısmındaki tuğla duvara çarptı. Vitrin camı kırılırken şiddetli bir sangını duyuldu. Amfibik teknenin geniş kıç kısmı (Üzerinde pembe harflerle Liman Hanımı yazıyordu.) yerden yaklaşık bir buçuk metre yükseldi. Kızı neredeyse burnunun üzerine kalkmasına yol açacaktı ancak ağırlığı buna engel oldu. Aracın burnu darmadağın olmuş pahalı kanepeler ve sandalyeler arasına dalarken kıçı tekrar yere indi ancak bu arada en az bir düzine insan aracın üzerinden savrulup gözden kayboldu. Citylights'ın içinde hırsız alarmı çalmaya başladı. "Yüce İsa," dedi Clay'in sağ arkasındaki adam yine sakin bir sesle. O tarafa dönen Clay koyu renk saçları seyrelmeye yüz tutmuş, minik bir bıyığı ve altın çerçeveli gözlükleri olan kısa boylu bir adam gördü. "Neler
oluyor?"
"Bilmiyorum," dedi Clay. Konuşmak çok zordu. Hem de çok. Kelimelerin ağzından çıkabilmesi İçin fazladan güç harcaması gerekiyordu. Herhalde şoktandı. Caddenin karşısındaki insanlar Four Seasons'dan ve amfibik tekneden kaçıyordu. Clay izlerken Four Seasons'dan kaçan biri, amfibik tekneden kaçan bir başkasıyla çarpıştı ve ikisi de kaldırıma yığıl-
24
Cep
di. Acaba bir akıl hastanesinde miydi ve tüm bunlar da hayal gücünün bir ürünü müydü? Belki Augusta'da Juniper Hill'deydi ve iki Thorazine iğnesi arasında hayal kuruyordu. "Dondurma kamyonundaki adam teröristler olabileceğini söylemişti."
"Etrafta silahlı kimse göremiyorum," dedi bıyıklı kısa adam. "Üzerlerine bomba sarmış adamlar da."
Onları Clay de görmüyordu ama kaldırımda duran, üzerinde küçük hazineler yazan alışveriş poşetiyle evrak çantasını görüyordu. Takım Giymiş Kadın'ın parçalanmış boğazından akan kanın -tanrılar, diye düşündü/ne çok kan var- neredeyse evrak çantasına ulaşmış olduğunu da fark etti. Kara Gezgin için yaptığı çizimlerin yaklaşık bir düzine hariç diğerleri o çantanın içindeydi ve zihninin tutunduğu çapa da bu oldu. Yürüyerek oraya yöneldi ve kısa adam da peşinden geldi. Otelde ikinci bir hırsız alarmı (bir tür alarmdı işte) çalmaya başlayıp Citylights'ınkiyle birleşince ufak tefek adam irkildi.
"Otelden," dedi Clay.
"Biliyorum, sadece... aman Tanrı'm." Bir zamanlar -kaç dakika önce? Dört mü? Ya da sadece iki?- bedeninin yaşam kaynağı olan sıvının oluşturduğu bir gölcük içinde yatmakta olan Takım Giymiş Kadm'ı görmüştü. . "Öldü," dedi Clay, ona. "En azından ben öyle olduğundan eminim. iŞu kız..." Sarışın Kız'ı işaret etti. "O yaptı. Dişleriyle." }. "Şaka yapıyorsun." İ "Keşke öyle olsaydı."
Boylston Caddesi'nin ilerisinde bir yerden bir başka patlama sesi duyuldu. Her iki adam da olduğu yerde büzüldü. Clay artık duman kokusu alabildiğini fark etti. Evrak çantasını ve küçük hazineler poşetini üzerlerine kan bulaşmadan yerden aldı. "Bunlar benim," dedi neden açıklama gereği duyduğunu merak ederek.
25
Stephen King
Tüvit bir takım giymiş -Clay çok şık olduğunu düşündü- minyon adam hâlâ dehşetle dondurma almak için durup önce köpeğini, ardından hayatını kaybeden kadının kanlar içindeki cesedine bakıyordu. Üç genç adam kahkahalar atıp neşeyle haykırarak arkalarından koşarak geçti. İkisinin başında ters çevrilmiş Red Sox şapkaları vardı. Biri göğsüne bastırdığı bir karton kutu taşıyordu. Kutunun yan tarafında mavi renkte panasonic yazısı vardı. Sonuncusu sağ ayağıyla Takım Giymiş Kadın'ın kanına bastı ve ardında giderek silikleşen tek ayak izi sırası bırakarak arkadaşlarıyla parkın doğu ucuna ve Çin Mahallesi'ne doğru uzaklaştı.
3
Clay tek dizi üzerine çöktü ve boş olan eliyle (Panasonic kutusuyla yanlarından geçen genci gördükten sonra çantasını kaybetmekten daha çok çekinir olmuştu.) Sarışın Kız'ın bileğini tuttu. Nabzının attığını hemen hissetti. Yavaş, ancak güçlü ve düzenliydi. İçini büyük bir rahatlama hissi sardı. Her ne yapmış olursa olsun daha sadece bir çocuktu. Karısına hediye aldığı kâğıt ağırlığıyla kızı öldürmüş olması düşüncesi hiç hoş depdi.
"Dikkat et, dikkat!" diye bağırdı bıyıklı ufak tefek adam neredeyse şarkı söylercesine. Clay'in herhangi bir önlem alacak vakti yoktu. Neyse ki tehlike yakınında bile sayılmazdı. Bir arazi aracı -benzini su gibi içen büyük modellerden- diz çöktüğü yerin yirmi metre kadar ötesinde Boyls-ton Caddesi'nden ayrılıp parkın demir parmaklığının bir bölümünü yıkarak tampon hizasına kadar bir gölcüğün içine daldı ve durdu.
Kapı açıldı ve gökyüzüne doğru anlamsız sözcükler haykıran genç bir adam araçtan indi. Suyun içine, dizleri üzerine düştü ve her iki avu-cuyla su alıp içti (Clay yıllar boyu gölcüğe mutlu bir şekilde sıçan ördekleri düşündü.) sonra ayağa kalktı ve kıyıya doğru ilerledi. Kollarını salla-
26
Cep
maya ve anlamsız kelimeler haykırmaya devam ederek ağaçların arasında kayboldu.
"Kız için yardım bulmamız gerek," dedi Clay, bıyıklı adama. "Baygın ama kesinlikle ölü değil."
"Asıl yapmamız gereken, ezilmeden caddeden uzaklaşmak," dedi bıyıklı adam ve söylediğini desteklercesine bir taksi hurdaya dönmüş amfi-bik teknenin yakınlarında bir limuzine şiddetle çarptı. Limuzin ters yönde ilerliyordu ama Clay diz çöktüğü yerden taksinin daha kötü etkilendiğini görebiliyordu. Taksinin şoförü artık olmayan ön camdan dışarı, caddeye uçtu ve kanlı kolunu havaya kaldırarak çığlık attı.
Bıyıklı adam haklıydı elbette. Clay'in toparlayabildiği kadarıyla -düşüncelerini bulandıran şok battaniyesinin altından pek küçük bir kısmı sı-zabilmişti- mantığının söylediği de en akıllıca hareketin Boylston Cadde -si'nden uzaklaşarak güvenli bir yere sığınmalarıydı. Bu terörist bir eylem-se daha önce duyduğu ve okuduğu hiçbir şeye benzemiyordu. Yapması -yapmaları- gereken, durumun belirsizliği ortadan kalkana dek göz önünde durmamaktı. Bir de televizyon bulmaları gerekecekti. Ama baygın kızı aniden tımarhaneye dönen caddenin ortasında bırakmak istemiyordu. Çoğunlukla şefkatli -ve kesinlikle medeni- yüreği buna elvermiyordu.
"Sen git," dedi bıyıklı ufak tefek adama. Çok gönülsüzce söylemişti. Adamı hiç tanımıyordu ama en azından anlaşılmaz sözler geveleyip kollarını havada sallamıyordu. Veya Clay'in boğazını dişleriyle parçalamaya çalışmıyordu. "Kapalı bir yere git. Ben..." Nasıl bitireceğini bilemedi.
"Sen ne... ne yapacaksın?" diye sordu bıyıklı adam. Ardından bir başka patlamanın etkisiyle yüzünü buruşturup başını omuzlarının arasına Çekti. Gümbürtünün geldiği yöne bakılırsa patlama otelin arkasında bir yerde olmuştu. Hemen yükselmeye başlayan ve rüzgârın henüz dağıtamadığı kuıa dumanlar mavi gökyüzünü lekeliyordu.
27
1
Stephen King
"Polis çağıracağım," dedi Clay aklına gelen ani fikirle. "Kadının cep telefonu vardı." Kendi kanının içinde cansız yatmakta olan Takım Giymiş Kadın'ı işaret etti. "Telefonda konuşuyordu... şeyden önce..."
Kıyamet kopmadan önce olanlar gözünün önüne gelince sesi kesildi. Gözleri ölü kadından baygın kıza, ardından baygın kızın yerde parçalanmış halde duran nane yeşili cep telefonuna yöneldi.
İki farklı tonda siren sesi genel gürültüye eklendi. Clay birinin polise, diğerinin itfaiyeye ait olduğunu düşündü. Bu şehirde yaşıyor olsa muhtemelen hangisinin hangisine ait olduğunu bilirdi, ama o bu şehirde yaşamıyordu. O, Kent Pond, Maine'de yaşıyordu ve o an orada olabilmek için neler vermezdi.
Kıyamet kopmadan hemen önce Takım Giymiş Kadın saçım yaptırdığını söylemek için arkadaşı Maddy'yi aramış, Sarışın Kız'ın arkadaşlarından biri de onu aramıştı. Esmer Kız de onun konuşmasını dinlemişti. Ondan sonra üçü birden çıldırmıştı.
Yoksa aklından geçen...
Arkalarında, doğu tarafında o ana dek duydukları en şiddetli patlama ortalığı inletti: kulakları çınlatan bir gümbürtüydü. Clay ayağa fırladı. Tüvit takımlı ufak tefek adamla çılgınca birbirlerine, sonra Çin Mahallesi yönüne ve Boston'ın kuzey ucuna baktılar. Neyin infilak ettiğini bilmiyorlardı ama daha yoğun ve daha koyu bir duman bulutu gökyüzüne doğru yükselmeye başlamıştı.
Onlar dumanlara bakarken bir Boston Polis Teşkilatı devriye aracı ve bir itfaiye kamyonu caddenin karşısında, Four Seasons'ın önünde durdu. Clay başını o tarafa çevirmişti ki otelin en üst katından bir başkasının kendini attığını gördü. Hemen ardından iki kişi daha otelin çatısından kendini boşluğa attı. Clay'e bu son ikisi aşağı düşerken bile kavga ediyormuş gibi geldi.
28
Cep
"Ah sevgili Tanrı'm HAYIR!" diye haykırdı bir kadın sesi çatlayarak. «YETER artık YETER, YETERP'
Binadan atlayanların ilki polis arabasının arkasına düştü, arka camı kırıp arabayı kana ve et parçalarına buladı. Diğer ikisi, parlak sarı ceketler giymiş itfaiyecilerin kuşlar gibi kaçışmasına yol açarak itfaiye aracının kancası ve merdiveni üzerine düştü.
"HAYIRr diye çığlık attı kadın tizleşmiş sesiyle. "YETER artık.' YETER! Tanrı'm, YETERP'
Ama beşinci veya altıncı kattan bir kadın daha atladı ve havada çılgın bir akrobat gibi dönerek o sırada yukarı bakmakta olan bir polis memurunun üzerine düşerek muhtemelen kendininkiyle birlikte onun ölümüne de sebep oldu.
Kuzeyden bir başka şiddetli patlama duyuldu -Şeytan'ın cehennemde silahını ateşlemesiyle çıkan ses- ve Clay ile ufak tefek adam yine endişeyle bakıştı. Yükselen dumanlar artmış, o yönde gökyüzü neredeyse görünmez olmuştu.
"Yine uçakları kullanıyorlar," dedi bıyıklı adam. "Piç kuruları yine uçaklarla saldırıyor."
Şehrin kuzeydoğusundan bu fikrin altını çizercesine bir başka gümbürtü duyuldu.
"Ama... o tarafta Logan var." Clay konuşmakta yine zorlanıyor, düşün-mekse daha da zor geliyordu. Aklındaki tek fikir bir tür yarı olgunlaşmış şakaydı: Havaalanını havaya uçurarak Amerika'yı dize getirmeye karar veren (buraya favori etnik grubunuzun adını koyun) teröristleri duydun mu?
"Ne olmuş?" diye sordu küçük adam neredeyse vahşice.
"Neden Hancock Binası değil? Ya da Pru?"
Adamın omuzlan çöktü. "Bilmiyorum. Tek bildiğim bu caddeden def olup gitmek istediğim."
29
Stephen Kiııg
Bunu vurgulamak istercesine yarım düzine kadar genç daha öncekiler gibi yanlarından koşarak geçti. Clay, Boston'm gençlerin şehri olduğunu fark etmişti; çok sayıda üniversite vardı. Üç kız, üç erkekten oluşan altı kişilik bu grup bir yeri yağmalamışa benzemiyordu hiç olmazsa, gülme-dikleriyse muhakkaktı. Koşarlarken genç adamlardan biri cep telefonunu çıkarıp kulağına götürdü.
Clay caddenin karşısına baktığında ikinci bir siyah beyaz devriye aracının ilkinin arkasına park ettiğini gördü. Takım Giymiş Kadm'ın cep telefonunu kullanmasına gerek kalmamıştı (Ki buna seviniyordu zira telefonu kullanmayı gerçekte pek istemiyordu.). Tek yapması gereken yolun karşısına geçip onlarla konuşmaktı... ama Boylston Caddesi'ni o sırada geçmeye cesaret edip edemeyeceğinden pek emin değildi. Yanlarına gitse bile orada Tanrı bilir kaç ölü ve yaralı varken tek bir baygın kız için buraya gelirler miydi? Clay olan biteni izlerken itfaiyeciler araca doluşup muhtemelen başka bir olay yerine müdahale etmeye gittiler. Büyük olasılıkla Logan Havaalanı'na gidiyorlardı ya da...
"Aman Tanrı'm şuna dikkat et," dedi bıyıklı ufak tefek adam alçak, gergin bir sesle. Boylston'ın batıya uzanan kısmına, şehir merkezine, Clay'in hayatının yegâne amacı telefonla Sharon'a ulaşmakken gelmekte olduğu yöne doğru bakıyordu. Clay konuşmaya nasıl başlayacağını bile düşünmüştü: Müjdemi isterim, hayatım; seninle sonumuz ne olursa olsun çocuk para sıkıntısı çekmeyecek. Kulağına kaygısız ve neşeli bir giriş gibi gelmişti. Tıpkı eski günlerdeki gibi.
Ama o an gördüğünün hiç neşeli bir tarafı yoktu. Üzerinde kumaş pantolon ve parçalanmış bir gömlekle kravattan geri kalanlar bulunan elli yaşlarında bir adam uzun, kararlı adımlarla onlara doğru geliyordu. Pantolonu griydi. Lime lime olmuş gömleğiyle kravatının rengini anlamak mümkün değildi zira ikisi de kanla kaplıydı. Sağ elinde yaklaşık kırk
30
Cep
t,6ş santim uzunluğunda bir kasap bıçağı vardı. Clay, Copley Square Otel'deki iş görüşmesinden dönerken, Soul Mutfak adında bir mağazanın vitrininde bu bıçağı görmüş olduğunu düşündü. Vitrinde sıralanmış bıçaklar (önlerindeki küçük kartta İSVEÇ ÇELİĞİ! yazıyordu) gizli ışıklandırmanın etkisiyle parlıyordu ancak adamın elindeki, vitrindeki yerinden alındığından beri epeyce iş yapmışa benziyordu. Her tarafı kanla kaplanmış ve körelmişti.
Sert adımlarla üzerlerine doğru yürüyen parçalanmış gömlekli adam yaklaşınca elindeki bıçağı havada aşağı yukarı kısa yaylar çizecek şekilde savurdu. Bu harekete sadece bir kez, o da bıçağı kendine saplamak için ara vermişti. Parçalanmış gömleğindeki yeni kesikten taze kan boşaldı. Kravatından geri kalan parça dalgalandı. Adam aradaki mesafeyi kapatırken ilahi bir vahiy almış, tuhaf bir dilde konuşan taşralı bir rahip gibi onları taciz etmeye başladı.
"Eyelah!" diye haykırdı. "Eelah-eyelah-a-babbalah naz! A-babbalah neden? A-bunnaloo çekingen? Kazzalah! Kazzalah-KODES! Ayıp be! UTANGAÇ-yuh!" Adam bıçağı sağ kalçasına ve daha da ötesine indirdi ve görme hissi fazla gelişmiş olan Clay ardından gelecek darbeyi hemen gördü. O sert, gösterişli adımlarla hiçliğe doğru yaptığı yolculuğa devam ederken iç organlarını parçalayan darbeyi.
"Dikkât et!" diye bağırd? bıyıklı ufak tefek adam ama kendisi, Clay Riddell'ın bu çılgınlık başladığından beri konuştuğu ilk normal insan -aslında ilk konuşan o olmuştu ve şartlar gözönüne alındığında bu oldukça cesaret gerektiren bir davranıştı- altın çerçeveli gözlüklerinin ardındaki gözleri irileşrniş halde olduğu yerde kalakalmıştı. Adam, ikisi arasında daha ufak tefek olduğu için daha kolay bir av olacağını düşünerek mi onun üzerine yürüyordu? Eğer öyleyse Bay Acayip Diller Konuşan belki tamamen kaçık değildi. Aniden içinden yükselen öfke Clay'in korkusuna
31
Stephen King
karıştı. Bir okulun bahçesine bakıp kabadayılık taslayan iriyarı çocuğun okulun en çelimsiz çocuğuna saldırmak üzere olduğu görüldüğünde hissedilecek türde bir öfkeydi bu.
"DİKKAT ET!" diye bağırdı bıyıklı ufak tefek adam neredeyse ağlar-casına. Banka Kartı'y\a birlikte gösterildiğinde geçen kişisel çekiniz ve Di-ner's Club veya Visa kredi kartlarının hiç kuşkusuz kabul edildiği Soul Mutfak adında bir mağazadan alınmış ölüm fermanı ona doğru yaklaşırken hâlâ yerinden kıpırdamamıştı.
Clay hiç düşünmedi. Evrak çantasını iki sapından tutup kaldırarak inen bıçakla tüvit takım giymiş yeni tanıdığı adamla arasına sokuverdi. Bıçak, boğuk bir çarpma sesiyle sapma kadar çantaya girdi ama ucu, küçük adamın karnına on santim kala durdu. Bıyıklı adam sonunda biraz kendine geldi ve avazı çıktığı kadar bağırarak parka doğru kaçtı.
Gömleği ve kravatı parçalanmış olan adam -yanakları, sağlıklı beslenip spor yapmayı yaklaşık iki yıl önce bırakmış gibi dolgunlaşmış, boynu kalınlaşmıştı- saçma sapan konuşmayı birdenbire kesti. Suratında şoka yakın, bomboş bir hayret ifadesi belirdi.
Clay korkunç bir tür hiddet hissetti. Bıçak bütün Kara Gezgin resimlerini (onun için çizim değil, daima resimdi onlar) yarıp geçmişti ve Clay resimlerle birlikte kalbi de delinmiş gibi hissediyordu. Hepsinin, hatta dört renkli başlangıç sayfalarının bile kopyaları olduğu için böyle hissetmesi aptalcaydı, ama hissediyordu işte. Deli adamın darbesiyle Büyücü John (ismini oğlundan almıştı elbette), Sihirbaz Flak, Frank ve Çeteci Çocuklar, Uykucu Gene, Zehir Sally, Lily Astolet, Mavi Cadı ve elbette bir de Ray Damon, yani Kara Gezgin şişlenmişti. Hayal gücünün mağarasında yaşayan, onu Maine'in kırsal bölgesinde bir düzine okulda sanat öğretmenliği yapmaktan, ayda bin beş yüz kilometre yol kat edip neredeyse arabasında yaşıyor olmaktan kurtaran kendi fantastik yaratıkları.
32
Cep
Bulundukları yerde masumca uyurken deli adamın İsveç bıçağının darbesini yedikleri an acıyla inlediklerini duyduğuna yemin edebilirdi.
Bıçağa aldırmayarak (en azından o an için) öfkeyle parçalanmış gömlekli adamı hızla geri itti. Evrak çantasını bir nevi kalkan olarak kullanıyor, o ittikçe bıçağın etrafında katlanarak büyükçe bir V harfi şekli aldığını görmek öfkesini daha da arttırıyordu.
"Blet.r diye haykırdı kaçık adam ve bıçağı geri çekmeye çalıştı ancak bıçak yerinden oynamayacak şekilde sıkışmıştı. "Blet ky-yam doe-ram kaz-zalah a-babbalahP'
"A-kazzalahını babbalarım, seni bok herif!" diye bağırdı Clay ve sol ayağını deli adamın gerileyen bacaklarının arkasına koydu. İnsan vücudunun gerektiği zaman nasıl mücadele edeceğini bildiği gerçeğini daha sonra fark edecekti. Bu, bir çukurun üzerinden atlamayı, dışkı atmayı veya başka seçenek kalmadığında ölmeyi bilmesi gibi bedenin sakladığı sırlardan biriydi. Aşırı baskı koşulları altında kumandayı eline alıyor, beyin ıslık çalıp gökyüzüne bakarak ayağını yere vurmaktan başka bir şey yapamaz halde bir kenarda beklerken ne gerekiyorsa onu yapıyordu. Ya da beyin, bıçağın karınızın size yirmi sekizinci doğum gününüzde hediye ettiği evrak çantasını delip geçerken nasıl bir ses çıkardığını düşünmekle meşgulken.
Çılgın adam, tıpkı Clay'in bedeninin öngördüğü gibi Clay'in ayağına takılıp kaldırımın üzerine sırtüstü düştü. Clay nefes nefese bir halde adamın tepesinde dikiliyor, evrak çantasını savaş meydanında bükülmüş bir kalkan gibi iki eliyle tutmaya devam ediyordu. Kasap bıçağı, sapı bir tayfta, ucu bir tarafta, hâlâ çantaya saplı halde duruyordu.
Çıldırmış adam yerinden kalkmaya çalıştı. Clay'in yeni arkadaşı hızla gelerek adamın boğazına şiddetli bir tekme attı. Ufak tefek adam gürültüyle ağlıyor, akan sıcak gözyaşları gözlüklerinin camlarını buğulandırıyordu. Kaçık adam dili bir karış sarkmış halde kaldırıma geri düştü. Bo-
33
F:3
1
Stepken Kiııg
ğulurcasına çıkardığı sesler Clay'e daha önce konuştuğu anlamsız dili hatırlattı.
"Bizi öldürmeye çalıştı!" dedi ufak tefek adam ağlayarak. "Bizi ö/sürmeye çalıştı!" ,;.
"Evet, evet," dedi Clay. Johnny'ye onu hâlâ Johnny-Gee olarak çağırdıkları yaşlarda düşüp dizlerini ve dirseklerini sıyırmış halde KANIYOR! diye ağlayarak yanlarına geldiğinde söylediği gibi evet, evet dediğinin farkındaydı.
Kaldırımdaki adam (üzerinde oldukça fazla kan vardı) dirseklerinin üzerindeydi ve tekrar kalkmaya çalışıyordu. Bu kez adamı destek aldığı dirseğinden tekmeleyen ve tekrar kaldırıma yıkan Clay oldu. Tekmeler geçici, bir o kadar da pis bir çözümdü. Clay evrak çantasına saplı bıçağı kavradı, sapındaki yarı kurumuş kanın verdiği kayganlık hissi üzerine yüzünü buruşturdu -avucunu soğuk domuz yağı üzerinde gezdirmek gibiydi-ve çekti. Bıçak hafifçe kurtuldu ama sonra yine takıldı ve elinden kaydı. Karakterlerinin evrak çantasının içinde mutsuzca mırıldandığım hayal etti ve kendisi de acı dolu bir ses çıkardı. Elinde değildi. Bıçağı çıkardığı takdirde onunla ne yapacağını merak etmeden de duramıyordu. Çılgın adamı bıçaklayıp öldürecek miydi? Belki olayın sıcaklığıyla bunu yapabilirdi ama artık yapabileceğini sanmıyordu.
"Sorun ne?" diye sordu ufak tefek adam boğuk sesle. Hâlâ olayın korkusunu yaşamakta olan Clay, adamın sesindeki endişeyi hissedince duygulanmadan edemedi. "Yaralandın mı? Birkaç saniyeliğine önünü kapattığın için göremedim. Sana saldırdı mı? Yaralandın mı?" "Hayır," dedi Clay. "Bir şeyim yok, iyi..."
Kuzeyden, çok büyük ihtimalle Boston Körfezi'nin diğer tarafındaki Logan Havaalanı'ndan devasa bir patlama sesi duyuldu. Her ikisi de başını eğip yüzünü buruşturdu.
34
Cep
Fırsattan yararlanan deli adam doğrulup oturmayı başarmıştı ve ufak tefek adam hızlı davranıp böğrüne, parçalanmış kravatının hemen üzerine biraz dengesizce bir tekme attığı sırada tekrar ayağa kalkmaya çalışıyordu. Adam kükreyerek bıyıklı adamın ayağını yakaladı. Clay yeni arkadaşını omzundan kavrayıp çekmese muhtemelen kucağına düşürecek ve kaburgalarını kıracak şekilde ezecekti.
"Ayakkabımı aldı!" diye bağırdı minyon adam ağlamaklı bir sesle. Arkalarında iki araba daha çarpıştı. Çığlıklar ve alarm sesleri arttı. Araba alarmları, itfaiye sirenleri, hırsız alarmları. Uzaklardan gelen siren sesleri de genel gürültüye dahil oluyordu. "Piç kurusu ayakkabımı..."
Aniden yanlarında bir polis belirdi. Clay caddenin karşısındaki olaylara müdahale edenlerden biri olduğunu düşündü ve polis anlamsızca geveleyen çılgının yanı başına diz çökerken ona karşı neredeyse sevgiye benzer bir his duydu. Oraya gelecek kadar vakit ayırdığı için! Olanları fark ettiği için!
"Dikkatli olun," dedi ufak tefek adam gergin bir ifadeyle. "Adam..."
"Ne olduğunu biliyorum," dedi polis ve Clay, memurun tabancasını çekmiş olduğunu gördü. Hep elinde miydi yoksa diz çökerken mi çekmişti bilmiyordu. O sırada minnet duymakla bunu fark edemeyecek kadar meşguldü.
Polis, deli adama baktu Adamın üzerine eğildi. Neredeyse kendini deli adama ikram eder gibiydi. "Ne haber, ahbap?" diye mırıldandı. "Ne âlemdesin bakalım?"
Çıldırmış adam, polisin üzerine atıldı ve boğazını kavradı. Tam o sırada polis tabancanın namlusunu adamın şakağına dayadı ve tetiği çekti. Ol gın adamın başının diğer tarafındaki gri saçlar arasından fıskiye gibi kan fışkırdı ve her iki kolunu da melodramatik bir şekilde uzatarak kaldırma geri düştü: Anne bak, ben öldüm.
35
Stephen King
Clay bıyıklı ufak tefek adama, bıyıklı ufak tefek adam da ona baktı. Sonra ikisi de tabancasını kılıfına yerleştirip üniformasının göğüs cebinden deri bir kap çıkarmakta olan polise döndü. Az önce adamı vuran elinin hafifçe titrediğini görmek Clay'i memnun etmişti. Artık polisten de korkuyordu, ama elleri titremiyor olsa korkusu katlanacaktı. Ve az önce olanlar münferit bir olay değildi. Tabanca sesi Clay'in duyma yetisini bir şekilde keskinleştirmiş, sanki içeride bir devreyi falan temizlemişti. Artık günün artan gürültüsüne dahil olan silah seslerini fark edebiliyordu.