Bir varmış bir yokmuş, uzak diyarların birinde Abdüllez ve karısı yaşarmış. Günün birinde Abdüllezin yaşadığı kasabaya bir ayı dadanmış. Ahali ayıdan nasıl kurtulacağını bilememiş. Bizim Abdüllez'in aklına bir fikir gelmiş. Demiş ki "Ben bir tepsi baklava yaptırayım, ayının inine girip onu dışarıya çekmeye çalışayım." Herkes pek beğenmiş bu fikri. Hemen bir tepsi baklava hazırlamışlar. Tepsiyi alan Abdüllez, ayının inine girmiş, ahali dışarda onu beklemeye başlamış. Beklemişler beklemişler, bir süre sonra Abdüllez'in başsız vücudu dışarı çıkmış. Ahali şaşkın, karısına sormuşlar "Abdüllez'in kellesi var mıydı yok muydu?", "Valla" demiş karısı "sabah çorba içtiydi ama kellesi var mıydı yok muydu, bilmem".
Bu hikayeyi anneannem, ben küçükken anlatırdı. Sobalı odada, yattığımız yatakta, mırıl mırıl bana bunun gibi bir sürü hikaye anlatırdı. Bu hikaye bugün erişte yaparken aklıma geldi.
Domatesleri doğradım, sularını çektikten sonra önce suyu kaynatıp mı erişteleri koyuyorduk yoksa erişteyi ve suyu aynı anda koyup mu kaynatıyorduk bilemedim. Beynim boşaldı bir an. Bakakaldım. Abdüllezin kellesi var mıydı yok muydu? Erişte su kaynayınca mı konuluyordu yoksa ikisi aynı anda mı kaynatılıyordu?