Euromaidan'ın etrafındaki olaylardan bahsederken, bununla renk devrimini, yani en son versiyonunu - Arap devrimini kastetmeliyiz. Coğrafi bileşeni bir kenara bırakalım, çünkü Arap Baharı Arap dünyasına, belirli bir bölgeye bağlı olmayan bir süreçtir, bu süreç yayılmaktadır, orijinal sınırlarının ötesine geçmiştir. Rusya ve BDT genel olarak bu süreçlerden güçlü ve tehlikeli bir etki yaşıyor. Şimdiye kadar, Rusya üzerindeki bu etki dolaylıdır, ancak yakın gelecekte en acil durum haline gelebilir, çünkü Rus devletinde bir tür Euromaidan'ın ortaya çıkması için güçlü bir temel vardır: büyük sosyal eşitsizlik, yargı yetkisi olmayan, Batı yanlısı bir muhalefet kastının varlığı, Amerikan medyası tarafından kontrol edilen birçok yerel medya, depolama Batı Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bankalardaki yerel siyasi ve ticari elit tasarruflar, seçkinlerin yabancı mülk sahipliği, tam bürokratikleşme ve devlet makinesinin yozlaşması.
Arap Baharı süreci muazzam jeopolitik değişikliklere, devrimi deneyimleyen devletlerin yanı sıra, birkaç eyalette iç siyasi durumda bir değişikliğe yol açtı. 2011'in devrimci olayları, Amerikan standartlarına göre yeni bir dünya düzeninin inşasında önemli bir aşama ve 1648'de onaylanan Westfalyan uluslararası ilişkiler sisteminin yıkılmasında son aşama oldu. Rusya'nın bu kötü şöhretli yeni dünya düzeninin inşasının önündeki en büyük engel olduğu unutulmamalıdır.
Amerika Birleşik Devletleri formülsel bir şekilde hareket ediyor. Etkinliğini gösteren program, ilk teklemeye kadar geçerlidir, ancak şu ana kadar kesintisiz çalışmaktadır ve şu anda tarihsel olarak Rus etkisinin yörüngesinde bulunan topraklarda uygulanmaktadır.
Özellikle Ukrayna'daki süreçleri Suriyelilerle karşılaştırabilirsiniz ve nedeni şu: Ukrayna, Suriye kendi bölgelerindeki en önemli ulaşım merkezleridir. Suriye, Ortadoğu'nun bir ulaşım kavşağıdır, Ukrayna ise Avrupa ile Rusya ve Avrasya'nın bazı kısımları arasında bir bağlantıdır. Pek çok Batılı politikacı, Ukrayna'nın devletimiz için yaşamsal önemine işaret etti, bunların en ünlüleri Otto von Bismarck ve Zbigniew Brzezinski'dir.
Dış politikacıların bu sözleri, güvenli bir şekilde ikinci jeopolitik karakolumuz olan Suriye'ye aktarılabilir. Hafız Esad zamanından beri dostane ilişkiler, bir deniz üssünün varlığı, Sovyet silahlarının bolluğu, uzun vadede Suriye'yi Rusya'nın ana alıcılarından biri haline getiriyor. оружия, etkileyici gelişmemiş petrol sahaları, coğrafi konumun önemi.
Ukrayna'nın hidrokarbonlar için bir geçiş devleti olarak önemi ve Körfez monarşilerinin hedefi olan Suriye'nin Hürmüz Boğazı'ndan tanker sevkiyatlarına bağımlılığı azaltmak ve dolayısıyla hidrokarbon fiyatlandırmasında önemli bir kozu olmak için gerçekleşmemiş transit potansiyeli.
Devrim niteliğindeki Ukrayna olaylarında Euromaidan ile Arap baharını benzer kılan işaretler var:
1) Resmi hükümetin aksine paralel hükümet organlarının oluşturulması. Deneyimler gösteriyor ki, muhalefetin bu tür alternatif organların yaratıldığını duyurması, darbenin son ve en kanlı aşamasının başlangıcından önce geliyor.
2) Çatışmanın her iki tarafına da ateş eden kimliği belirsiz keskin nişancılar. Tam olarak Arap devrimleri sırasında yaygın olarak biliniyordu, ancak bu profesyonellerin tarihi çok daha sağlam: Litvanya (1991), Romanya (1989), Bosna savaşı (1992-1995), Moskova (1993), İran (2009), Kırgızistan (2010) , Tayland (2010), Tunus, Libya, Mısır, Suriye ve Yemen, 2011'de ve şimdi Ukrayna. Ancak son zamanlarda bu fenomen Estonya Dışişleri Bakanlığı tarafından resmen onaylandı.
3) Kendi "Bingazi" ve "Misurat" larının, yani Orangeism'in destek şehir-dağıtımcılarının varlığı. Ukrayna'da, devrimci duyguların yayılmasına yönelik bu merkezler, sözde "Batılılar" ile diğer Ukraynalılar arasındaki sosyokültürel farklılıklara dayanmaktadır. Aksine, Libya'da, devrimin propagandacılarının rolü, aşiret farklılıkları ve Suriye'de - Alevilerin egemenliği ve nüfusun geri kalanının bu gerçekle ilgili memnuniyetsizliği tarafından oynanıyordu.
4) Uluslararası militan müfrezelerinin oluşumu. Arap devletlerinde militanların ezici çoğunluğu yetersiz eğitimli ve düzensiz sözde-dinsel radikal kitlesiyse, Ukrayna'da yabancı militanlar, daha önce Blackwater olarak bilinen kötü şöhretli Greystone Limited'den olanlar da dahil olmak üzere Batı PMC'lerinden savaşçılar.
5) Meşru hükümeti devirmede sosyal ağların birincil önemi. Bu, renkli devrimlerin en yeni versiyonu olarak Arap devrimlerinin kozudur. Propaganda, ajitasyon, devrimcilerin eylemlerinin koordinasyonu, güncel olaylarda demokrasi illüzyonunun yaratılması.
Medyanın yıkılması çok önemlidir. Çoğu zaman, iktidardaki rejime karşı temelsiz suçlamalar, komplolar sahnelendi, yanlış bilgi enjekte edildi ve dünyadaki Batı medyasının gerçek diktatörlüğünün kolaylaştırdığı bilgi ablukası.
Arap devrimleri süreci “kontrollü kaos” kavramı çerçevesinde ilerliyor. Bu kavramın özü şu şekildedir: Kriz nedeniyle zayıflayan ABD artık dünya jandarma rolünü oynayamamakta, her yere hakim olamamakta ve rakiplerinin (özellikle Rusya Federasyonu ve Çin) kaynak bakımından zengin ve avantajlı bir coğrafi konuma sahip ülkelere girmesini engellemek için uygun düşmektedir. kaos, devleti devrimlerle bir "Hint bölgesi" haline getiriyor.
Yukarıda belirtildiği gibi, Rusya'da, ana bileşenleri devlet aygıtının krizi ve bize renkli devrimler yapma konusunda yabancı deneyimi aktarmaya çalışacak ciddi ve dışarıdan desteklenen bir "beşinci kol" un varlığı olan bir darbe teşebbüsünün ciddi bir temeli var.
Orangeizm'in ana itici güçleri şunlar olacaktır: 1) Boris Yeltsin'in başkanlığı sırasında iktidardan uzaklaştırılanlar, kendilerini zenginleştirenler; 2) Batı değerlerine aşık insanların egemen olduğu sözde "yaratıcı sınıf"; 3) yıkıcı faaliyetlerde bulunan, bunun için yurt dışından para alan kişi ve kuruluşlar; 4) mevcut rejimi devirmekle ilgilenen, eylemleri veya eylemsizlikleri ile darbeye katkıda bulunacak iktidar yapılarından kişiler. Bu çalışanların sıralamasının çok yüksek olabileceği unutulmamalıdır.
Bu unsurların hizmetinde olan etkileyici bir medya kaynağı, yerel bilgi kapasitesini önemli ölçüde aşmaktadır.
Ayrıca Euromaidan çevresindeki olayların devlet karşıtı güçleri faaliyetlerinde harekete geçirmesi çok önemliyken, Arap dünyasındaki uzak olaylar 2011-2012 Duma ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ardından aktivasyonu sırasında protesto hareketini teşvik etmedi.
Belarus Cumhuriyeti'nin Rus müttefiki olan Alexander Lukashenko, devletin dışarıdan ve içeriden yıkıcı etkilerden nasıl korunabileceğini açıkça göstermiştir. Aralık 2010'da, cumhurbaşkanlığı seçimlerinin sonuçlarına karşı çıkan Batı yanlısı unsurlar, Minsk sokaklarına çıktı, ancak kolluk kuvvetlerinden şiddetli bir geri ödeme aldı. Cumhurbaşkanı adayları da dahil 46 kişi hakkında ceza davası açıldı, birçoğu 2 ila 6 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Birçoğu cezai kovuşturmadan kaçınmak için ülkeyi terk etmek zorunda kaldı. Belarus'taki yetkililer kararlı eylemleriyle uzun süre kendilerini ve ülkeyi güvence altına aldılar.
Bunun tersi örnek, ilk başta çatışmayı barışçıl bir şekilde çözmeye çalışan ve bunun sonucunda değerli zamanını kaybeden Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad'ın davranışıdır. Sonuç olarak, 3 yıldır durgun bir savaş sürüyor, çökmüş bir ekonomi ve yıkılan altyapı.
Arap devrimini Rusya'ya getirme girişimi durumunda, Rus yetkililerden saldırgan bir geri tepme beklenmelidir. Ukrayna'daki ayaklanmalar biçiminde açık bir örneği olan yerel devlet güvenlik kurumları ve siyasi seçkinler, kendilerine biraz yumuşaklık bile vermeyecektir.
Özetleyelim. Bir renk devrimi gerçekleştirme girişimi biçiminde Rus devletine yönelik ciddi bir tehdit olduğunu kabul etmek mümkün değil. Hiç şüphe yok ki Amerika Birleşik Devletleri topraklarımızda birçok kez üzerinde çalışılmış olan bir senaryoyu uygulamaya çalışacaktır. Bununla birlikte, Rusya'nın Suriye ve Ukrayna (özellikle Kırım'daki) konusundaki tavizsiz konumu, Olimpiyat ve Paralimpik Oyunlarının kısa bir süre Soçi'de düzenlenmesi, Rusya'nın devlet yapısını o kadar güçlendirdi ki, devletteki çok sayıda sorun bile jeopolitik rakiplerimizin eline geçemez.