Hayta karakterli bir genç varmış. Davranışlarıyla ve sözleriyle sürekli etrafındaki insanların kalplerini kırarmış. Yaptıklarına dair kimseden özür dilemez ve davranışlarını düzeltmek adına en ufak bir sorumluluk duygusu taşımazmış. Bir gün babası ona çivilerle dolu bir torba vermiş:
“Arkadaşların ile tartışıp kavga ettiğin zaman her sefer bu tahta perdeye bir çivi çak” demiş.
Delikanlı, daha ilk günde tahta perdeye kırk çivi çakmış. Sonraki haftalarda çivileri çaktıkça yaptıklarından azap duymaya başlamış ve kendi kendine kontrol etmeye çalışmış ve geçen her günde daha az çivi çakmış. Sonra daha az… Daha az… Daha az… Nihayet bir gün gelmiş ki hiç çivi çakmamış.
Babasına gidip demiş ki:
“Bak baba artık kimseyi incitmiyorum, zira bugün hiç çivi çakmadım.”
Babası onu yeniden tahta perdenin önüne götürmüş. Oğluna:
“Bugünden başlayarak tartışmayıp kavga etmediğin her gün için tahta perdelerden bir çivi sök” demiş.
Günler birbirini kovalamış. Her nazik davranılan günde bir çivi çıkmış. Bir gün gelmiş ki ağaçta sökülecek çivi kalmamış. bir zamanlar haytalıkla çakılan her çivi çıkarılmış.
Delikanlı tekrar babasına gitmiş ve demiş ki:
“Bak baba, artık ağaçta hiç çivi kalmadı her şey eskisi gibi oldu.”
Babası ona:
“Aferin oğlum!. İnsanlara iyi davrandın, hatalarını tekrar etmeyi bıraktın ama bu tahta perdeye dikkatli bak. Artık çok delik var. Artık bu ağaç hiçbir zaman geçmişteki gibi güzel olmayacak” demiş.
Arkadaşlarla tartışıp kavga edildiği zaman kötü kelimeler söylenilir. Her kötü kelime bir yara bırakır. Arkadaşına bin defa kendisini affettiğini söyleyebilirsin ama bu delik kapanmayacaktır.