Yeryüzünün 70 metre altındaki karanlık bir mağarada tek başına 500 gün geçiren İspanyol sporcu bir kadın sonunda mağaradan çıkarak yaşadıklarını anlattı.
Beatriz Flamini, 20 Kasım 2021’de insan zihni ve bedeninin “aşırı yalnızlık ve yoksunlukla” nasıl başa çıkabileceği hakkında daha fazla bilgi edinmek için Granada’nın dışındaki mağaraya girdi.
The Guardian’ın aktardığına göre Almeria, Granada ve Murcia üniversitelerinden bilim insanlarından oluşan bir ekip tarafından izlenen ve özel, sınırlı mesajlaşma teknolojisiyle iletişim halinde olan 50 yaşındaki kadın, bir insanın mağarada tek başına geçirdiği en uzun süreye ilişkin dünya rekorunu kırdığı düşünülüyor.
“KENDİMLE ÇOK İYİ ANLAŞTIM”
500 gün içinde 60 kitap okuduğunu aktaran Flamini, mağarada 65. günden sonra zamanın nasıl geçtiğini anlamadığını söyledi.
Bu kadar uzun süre sağlıklı kalmayı nasıl başardığı sorulduğunda Flamini, “engin deneyimine” ve “zihinsel hazırlığına” işaret ederek, “Kendimle çok iyi anlaştım. En azından benim için, elit bir ekstrem sporcu olarak, en önemli şey ne düşündüğünüz, ne hissettiğiniz ve ne söylediğiniz konusunda çok net ve tutarlı olmaktır” dedi.
“OLMAK İSTEDİĞİM YERDEYİM”
Flamini, “Bazı zor anlar olduğu doğru, ama aynı zamanda çok güzel anlar da vardı ve 500 gün boyunca bir mağarada yaşama taahhüdümü yerine getirirken her ikisini de yaşadım” diye ekledi.
Flamini, zamanı “sakin ve amaçlı” bir şekilde geçirdiğini belirterek, “Olmak istediğim yerdeydim ve bu yüzden kendimi buna adadım. Yemek yapıyorum; çizim yapıyorum… Odaklanmanız gerekiyor. Eğer dikkatim dağılırsa bileğimi burkarım. Yaralanırım. Her şey biter ve beni dışarı çıkarmak zorunda kalırlar. Ve ben bunu istemiyorum” diye konuştu.
“SİNEK İSTİLASI VARDI”
Mağaradaki sineklerden şikayet eden Flamini “Sinekler, sinekler, sinekler! Bir sinek istilası vardı. Geldiler, larvalarını bıraktılar ve ben de kontrol edemedim ve birdenbire sineklerle kuşatıldım. O kadar karmaşık değildi ama sağlıklı da değildi… Ama durum buydu” dedi.
Flamini mağaradan ayrılma zamanı geldiğinde neler hissettiğini anlatırken biraz sinirlenerek, “Beni almaya geldiklerinde uyuyordum ya da en azından uyukluyordum… Bir şey oldu sandım. Dedim ki: ‘Şimdiden mi? Olamaz’ dedim. Kitabımı henüz bitirmemiştim. Işığı gördüğümde hiçbir şey hissetmedim, çünkü bana sanki oraya daha yeni girmişim gibi geldi, bu yüzden ışığı, güneşi ve dışarıda olan her şeyi özlediğimi hissetmedim” diye konuştu.