Makale 13. Rusya Federasyonu Anayasası şöyle yazıyor: “Rusya Federasyonu'nda ideolojik çeşitlilik tanınıyor… Devlet veya zorunlu olarak hiçbir ideoloji kurulamaz”. Ayrıca, siyasi çeşitlilik, çok partili sistem, kamu dernekleri eşitliği hakkını da kabul eder. 90-lerin başlangıcındaki politik gerçeklerin, politik şeytanlaştırmanın gereğini öne sürdüğünü varsayıyoruz. Fakat devletin ve toplumun mutlak bir deideolojisine ihtiyaç duyuldu mu?
Rus 1990 reformları hem ülkedeki sosyal sistemi değiştirmenin politik görevlerini hem de endüstri sonrası bir medeniyetin zorlukları tarafından dikte edilen “yeni dünya düzeninin” görevlerini çözmeye çalıştı. Ancak, başarısızlıkla sonuçlanan perestroyka dönemindeki sosyalizmin “iyileştirilmesinin” ideolojik gerekçesi, “kapitalizm yoluyla sıçramanın” modern bilgi toplumuna gerekçesi ile değiştirilmemiştir. Devlet, kendisini devam etmekte olan reformlara ideolojik destek işlevinden çekip, kendisini Avrupa devletleri topluluğunda “cennetsel yaşam” vaatleriyle sınırlandırmıştır. Aynı zamanda, Sovyet geçmişinin yoğun eleştirisi koşulları altında, devrim öncesi Rusya'nın değerlerine ve başarılarına geri dönme fikri yüceltilmişti. Kültürel alan, pazarın yanı sıra eğitim ve medyaya verildi. Sonuç olarak, toplum, manevi çöküş halini benimsedi ve halk bilincinde, yeni, tek, bağımsız, bağımsız bir devletin vatandaşlarının bilincinde tutumu oluşturma tutumları için kesinlikle uygun olmayan birçok çarpık resim ve görüntü ortaya çıktı.
Öykü Mevcut tüm uygarlıklar, devletler ve siyasal rejimler arasında, açıkça tanımlanmış hedefleri olmayan, ekümen içindeki yerlerini, değer sistemini, “Biz uygarlığı” korumalarının garantörleri olarak ahlaki kriterleri tanımlayan istikrarlı, gelişen toplulukların olmadığını kanıtlamaktadır. Dini inançlarda, devlet davranışlarında, halk bilincinde, yetişme ve eğitim hedeflerinde kaydedildiler. Bu sayede, çocukluğundan bu yana, bir kişi kendisini “kendi” ve dünya ile ilgili olarak yeterince tanımladı, toplumunun kendine has özellik taşıyan unsurlarını büyüttü, siyasi, sosyal, itiraflı alana yeterince yöneldi. Toplum, insan davranışının “ideal modelini”, gücün ve toplumun etkileşimini oluşturdu. Devlet, toplumun ruhsal iyilik halini kıskançlıkla takip etti, vatandaşlarını iyimser hedef ve ideallerle destekledi.
İdeolojik arkaplan istisnasız bütün dini öğretilerin emir ve düzenlemelerinde yer almaktadır. Doğu'da değer fikirlerinin bileşenleri ve basmakalıp klişeleri dini ve felsefi öğretiler biçimindeydi (“Konfüçyüsçülük” deyin). Avrupa'da, Antoine Dests de Tracy’nin 1801’i “ideoloji” doktrininde şu soruyu cevaplandı: “Belirli bir fikir kümesinin toplum üzerinde nasıl ve neden biçimlendirici bir etkisi var” sorusu özetlendi.
Sistem ideolojisi olarak Sovyet ideolojisinin, sınıfsız yeni bir sosyal adalet toplumu inşa etmede bütünsel bir "Marksist-Leninist öğreti" ye dayandığı iyi bilinmektedir. Elbette, idari-devlet sisteminin gerçeklerinin devletin soyut tutumlarından çok uzak olduğu konusunda aynı fikirde olmak mümkün değil. Ancak, Marksist ideolojinin “kesin bir fikir seti” olarak kabul etmemesi imkansızdır, istisnasız Sovyet tarihinin her aşamasında güçlü bir semente, amaçlı, motive edici bir faktördür.
Pratik olarak toplumumuzdaki derin perestroyka süreçlerinin başlamasıyla, Rusya'yı krizden çıkarmanın en önemli şartı olarak belirli bir ulusal fikre ihtiyaç duyulması üzerine tartışmalar başladı. Bununla birlikte, perestroyka'nın ve ardından tüm sosyo-politik sistemin başarısızlığıyla, SSCB'nin çöküşüyle birlikte, kendiliğinden oluşan Rus devleti, tam bir ideolojikleşme politikası ilan etmekten daha iyi bir şey bulamadı. Eskiden yok etme hedefleriyle meşgul olan dışardan tamamen kontrol edilen güç, nesnel olarak güçlü ve bağımsız bir ülkeyi yeniden yaratma hedefleri koymadı. Ve yine de, Rusya’nın yeni ideolojisi konusundaki görüşlerin çoğu, hala dar hedefli siyasi, kurumsal, etnik, dini düzen ve çıkarları yansıtıyor. Bu görüşlerin ikinci özelliği, sistem eksiklikleri, süreçlerin birbirine tamamen bağlı olmayışıdır. Üçüncüsü, binyıl boyunca Rusya tarihinin bütününün birbirine bağlanmasında ülkenin kalkınmasının genel kalıpları göz ardı edilir. Başlıca taktiksel geçiş görevlerini yansıtan, ancak bütün Rus toplumu için bir bütün olarak ve bireyin stratejik birleştirici hedeflerini yansıtan hedef fikirleri, ilk tesisler olarak kabul edilir.
Modern Rusya’nın yalnızca ekonomik, askeri-politik ve sosyokültürel potansiyeli yeniden canlandırmakla kalmayıp aynı zamanda çok kutuplu bir dünyada lider güç ve etki merkezlerinden biri olmayı hedeflediği de açıkça ifade edilebilir. Sonuç olarak, devlet, toplum ve vatandaşları, gelecek için parantez ve tutumu birleştiren bir değerler, idealler ve görevler sistemi olarak yeni bir ideoloji sorunuyla yakından karşı karşıya kalmaktadır. Sorulara cevap vermek gerekiyor: Biz kimiz? Yeni Rusya nedir? Şimdi neredeyiz Çok kutuplu bir dünyadaki milli çıkarlarımız nelerdir?
2. Geleceğin ideolojisi: yeni bir anlayış
Görüşümüze göre, Rusya için yeni bir ideolojinin oluşumundaki ana faktörler ve koşullar:
- Siyasi yönelim ve kavram ve içeriğe bağımlılık hedeflerine hakim olmayı reddetmek. İdeolojiyi bir değer sistemi olarak tanımlamak; devlet tutumlarını, zihniyeti, ahlaki rahatlığı, kişilerarası ilişkileri, ruhsal sağlığı, toplumda olumlu tutumları ilan etmek;
- Rusya’nın refahı için siyasi, itiraflı, etno-kültürel, strato sınıfı, cinsiyet farklılıkları ve görüşlerine bakılmaksızın, toplumu “karşı” ilkesine göre bütünleştirmeyi amaçlayan değer hedefli tutum sisteminin onaylanması;
- Yerli Rus etnik gruplarının kültürel kimliğinin bütün-Rus kültürünün birliği içinde birbirine bağlanmasını ve gelişmesini sağlayan paha biçilmez tarihsel tecrübenin geri dönüşü;
- Ülkenin dünyadaki ulusal güvenliğini ve dünyadaki liderliğini sağlamak için (dinamikleri ideolojinin tasarımı) sağlamak için, Rus medeniyetinin geleneksel çıkarlarını ve küresel medeniyetlerini tutarlı bir kronolojik hiyerarşide dikkatle incelemek ve dikkate almak;
- Devletin tarihi ve kültürel gelişiminin sürekliliğini sağlamak, çok-etnik bir Rusya olgusunun çok kutuplu bir dünyada eşsiz bir bütünsel fenomen olarak korunması ve geliştirilmesinde vatandaşların etnik ve ulusal olarak özdeşleşmesini sağlamak;
- Dünya toplumunda Rusya’nın “önemi ve gerekliliği” nin Batı ile Doğu arasında güvenilir bir “köprü” olarak aktif olarak konumlandırılması.
Yeni anlayıştaki ulusal ideoloji, uzun süredir gelişmekte olan ülkenin kalkınmasına ilişkin Ulusal Doktrinin temelini oluşturmalıdır. Ancak, nihayetinde, Rusya'nın dünya toplumundaki yeri ve rolü hakkındaki anlayışı belirlemek için gerekli.
3. Rus medeniyetinin özü
Asırlardır Rusya'nın tarihi kaderi, dünya toplumundaki yeri hakkındaki anlaşmazlık boş bir soru değil. Bu, kimlik hakkında, Rus medeniyetinin varlığının kronolojik çerçevesi hakkında, tarihindeki sebep-sonuç ilişkilerini anlama hakkında bir soru. Daha fazla gelişme için uzun vadeli öncelikleri belirlemek, bir ulusal güvenlik stratejisi ve dış politika konularını geliştirmek onun çözümüne bağlıdır. Maalesef, son on yılda birçok politik karar, Rusya'nın kendine has özellikleri ve dünya tarihindeki rolü dikkate alınmadan alınmıştır. Yapılan değişikliklerin ve olayların değerlendirilmesinde, yeterli analitik çalışmalar için metodolojik temelde önemli bir rol oynar. Ve burada medeniyetçi yaklaşımı görmezden gelmenin en önemli noktasını görüyoruz.
Modern medeniyetler kavramının tipolojisi, bir dizi yerel medeniyetin sistem birimi olarak tanınmasıyla birlikte, insanlık tarihindeki medeniyet gelişiminin vektörlerini (türlerini) vurgular. Bu, konjonktürel tipteki geleneksel Doğu medeniyetlerinin gelişimi bir vektörü ve Batı medeniyetinin doğrusal dinamik gelişimi bir vektörüdür. Burada hem belirli medeniyetlerin hem de medeniyetin gelişme vektörlerinin ayrıntılı özelliklerini sunma görevini koymuyoruz. Modern Avrupa medeniyetinin kökenlerinin, eski Hellas'ın "eksenel zamanı" dönemine dayandığına dikkat edin. Dahası, eski Roma tarihini geçtikten sonra, bu tür bir medeniyet gelişimi nihayet Yeni Çağ'ın Batı Avrupa ülkelerinde şekillenmiştir. Avrupa merkezciliğinin “öncü”, “ilerici” bir tür olarak önderliği, büyük ölçüde, endüstriyel medeniyet diktatörlüğü (Marx'a göre “Marx'a göre“ kapitalizm) sağladı. Bununla birlikte, A. Toynbee, dünyanın birleşmesi hakkındaki tezi batıdaki sosyokültürel değerler sistemine dayanarak eleştirdi. Doğu'nun değer özellikleri Sümer, Eski Mısır, Hindistan ve Çin medeniyetlerinde ve ayrıca Arap Halifeliği tarihinde ortaya çıkmaktadır.
Pek çok ülkenin pek çok ülkenin Batı ya da Doğu ile korelasyonunda sistemleşmesi anlaşılabilir ise, o zaman medeniyetlerin kavşağında olanlara ne dersiniz? Bu yüzden, Rusya ile ilgili olarak, yerel, çevresel, eklektik, atipik bir medeniyet olarak birçok bakış açısı var. Bununla birlikte, dünya tarihinde bu tür bölgesel-kültürel oluşumların olma özelliği oldukça doğaldır. Tarih, Batı ve Doğu’nun istikrarlı bütünleştirici sistem topluluklarının iç içe geçmesi ve etkileşiminin engin bölgesinde sürekli olarak yeniden üretildi. Uygarlıkların etki alanlarını ve etkileşim alanlarını "empoze etme" bölgesinin verilerine sınırlayıcı denir. Sınırlardaki devletlerin ve kültürlerin sürdürülebilir varlığının temel koşulu, medeniyet dengesi "Doğu - Batı" dır.
Geçmişte, medeniyetler arası sınır ötesi devletler, Küçük Asya'nın Helenistik ülkeleri, daha sonra Bizans ve 15. yüzyıldan 16. yüzyıla kadar olan ülkelerdi. - halefi Rusya. Batı yanlısı modernleşme girişimlerinin tümü kendileri için devleti ve kurumlarını güçlendirmenin oldukça pragmatik bir rol oynadı. Görünen o ki, Rus medeniyeti için yabancı ve kabul edilemez olan “diğer” yenilikler, kısmen meşrulaştırılmış, çoğunlukla meşru ve tarihsel olarak haklı karşı reformlarla “ustalaştırılmış” görünmektedir. Dıştan, Rusya'nın Batı ile Doğu arasında sürekli manevra yaptığı izlenimleri vardı, ancak durum böyle değil. Burada, sürekli dış modernleşme ve yenilikçi “doldurma” süreçleri ile doğu tipinin iç dengeleme mekanizmaları arasındaki çelişkileri sürekli bir şekilde düzenleme süreci kendini gösterdi.
Rus medeniyetinin bağımsız, üçüncü bir tür dünya medeniyetleri olarak kabul edilmesinin zamanı gelmiştir. Bu medeniyet, aslında Batı ile Doğu arasındaki konumu, kanatların sürekli sistematik sosyo-kültürel etkisi altında gelişerek, belirli değerleri ve idealleri yansıtarak, kabul ederek, uyumlu hale getirerek ve ustalaşarak geliştirdi. Rus uygarlığının etnik kültürleri için, istikrarlı, geleneksel olarak muhafazakar bir çekirdeğin varlığı ile karakterize edilir. Bu en önemli özellik, tüm Doğu medeniyetlerinde, belirgin otoriterlik ve dağıtım ve düzenleyici mekanizmalara sahip bir patrimonyal devletin varlığının doğasında var. Aynı zamanda, bir dönüşüm kültürünün geniş ve esnek bir koruyucu alanı, dış yeniliklere, fikirlere ve özellikle de farklı etnik kökene sahip insanlara açık olmasıyla da karakterize edilir. Yenilikçi taksonomik bileşenler uzun zamandır, bizi yeniyi tanıtmak, “sindirmek” sorununu sürekli olarak çözmek zorunda bırakan liberalizm ile ayırt edildi. Toplumun çoğunluğu yeniliklere karşı geleneksel bir ihtiyatlı tavır sergilediğinden, hükümet reformları “yukarıdan” “zorlamak” zorunda kaldı. Bu nedenle, sınır rofe üzerindeki medeniyet, muhafazakar ve liberal bileşenler (“gelenekler” ve “yenilikler”) mücadelesinde “dürtü” gelişme sorununu sürekli olarak çözecektir.
Endüstri sonrası modern uygarlığın uzun vadede dinamikleri, yeni bir liberal yurtsever elitin oluşumu için şartlar yaratır. Eski elitlerin aksine, pek çok dış kazanımlar değil, ilerici yenilikler üretme kabiliyetine sahip olduğu ve Batı ve Doğu yanlarında dış medeniyet seçkinlerinin dış saldırgan baskıları ile ilgili kontroller ve kontroller sistemi yarattığı anlaşılıyor. Ancak bunun için liberal seçkinlerin “ebedi” reddi sorununu çözmek ve Rus devletinin “ataerkil” rolü ile aynı fikirde olmak gerekir.
Vizyonumuz tam olarak ulusal fikrin (ideoloji) tamamen politik olmamalı, sadece iç politik veya değişen jeopolitik zorluklara cevap vermemeli, ritüel sınırındaki duruma karşılık gelmeli, ulusal bir ideoloji haline gelmesi gerektiğidir. Rus Avrasya uygarlığı Batı ile Doğu arasındaki sınır üzerinde. Tam da bu, ülkenin yeniden dirilen kutuplu bir dünyadaki jeopolitik rolünü en doğru şekilde yansıtan şey.
Rusya'nın yalnızca bir devlet değil, aynı zamanda dünyanın modern uygarlık yapısının bağımsız bir konusu olduğunu tanımanın zamanı geldi. Rus dünya düzeninin modelinin merkezinde: siyasalcılık, çok mesleklellik, uygarlık kutuplarının engin etnokültürel sınırlama ile bütünleştirilmesi deneyimi, karşılıklı anlaşma ve etnik grupların, toplumun ve sosyopolitik seçkinlerin siyasi örgütlenmesinin gönüllü formları.
4. Rus medeniyetinin ulusal ideolojisi
Bir ulusal ideoloji modeli geliştirmenin özellikleri kaçınılmaz olarak modern dünya düzenini medeniyetli bir anlayışa dayanarak inşa etmelidir. Rus ideolojisinin kaynağını (ulusal fikir) “medeniyet, temel manevi değerler ve idealler ile birleşen, sosyal organizasyon, kültür, ekonomi ve bu topluma ait psikolojik anlamda” kararlı özelliklere sahip olan bir topluluktur ”(L. Semennikova) kavramından çıkardık. .
Rus medeniyet modelinin bu bağlamdaki merkezi çekirdeği geleneksel maneviyat, ortak idealler ve değerler, çok etnik gruptan oluşan ve çok dinli Avrasya kültürüdür.
Modelin diğer dört bileşeni, inovasyon ve gelenek dengesi (liberalizm ve muhafazakarlık), sürdürülebilirlik ve kalkınma dengesi için şartlar olarak görünüyor. Aynı zamanda, politik ve sosyal yapının ideolojisini, devlet ile toplumun dengesini, karşılıklı ilişkide sosyal ilişkilerin kurulmasını belirler: kişilik-kişilik, güç-kişilik. Doğal olarak, Rusya Federasyonu'nun ulusal ideolojisi sistemi, hem Batı hem de Doğu'nun idealleri de dahil olmak üzere, ulusal ve evrensel değerler ile ideallerin dengesindedir! Daha sonraki iç “işlemesi” ve uygarlık çekirdeğinin yapılarına entegrasyonu ile, kabul edilebilir ve yeni olan her şeyi akıllıca algılar. Bu, Rusya'nın entegrasyon özünü Batı ile Doğu arasında bir uygarlık köprüsü olarak belirliyor.
Ulusal ideolojinin modelinin (formül) bileşenlerinin içeriği hakkındaki görüşünüzü hayal edin.
Geleneksel çok etnikli maneviyat ve kültür - Değer sistemleri, manevi ve dini inanç ve inanç, ritüel, zihniyet ve davranış kalıplaşmış klişeler, dil, tüm etnik grupların ve alt-altos temsilcilerinin kültürel başarıları, Rusya Federasyonu'nun dini ve kültürel inançları ve sosyal grupları. Birleştirici ilke, ulusal Rus tarihi ve kültürü, ortak Slav-Turan etnik arketipleri ve geleneksel zihinsel değerleridir. Etnik birlik ve entegrasyon alanı Rus dili tarafından sağlanıyor. Modelin çekirdeği, geleneklerin kompozisyonuna çevrilmeleriyle sürekli yenilik algı dinamikleri konusunda istikrar sağlar.
Hakim olan Avrasya devleti olarak. Rus çok bileşenli medeniyet için, devletliğin zayıflaması çağrısı, varlığı temelinde cezai bir girişimdir. Devletliğin çöküşü her zaman kaos ve karmaşa, insan yaşamının devalüasyonuyla sonuçlandı. Güçlü bir devletin reddi, bireyin trajedisine yol açtı. İktidar bir imparatorluk değildir, egemenlik, ulusal büyüklük ve onur öncelikleri, güç ve özgüvendir. Bu, merkezin ve bölgelerin karşılıklı olarak kabul edilen çıkarları, yetkililerin bireye karşı sorumluluklarıdır. Devlet, Rusya’nın geleneksel olarak hukukun üstünlüğünü, halkın ahlâkı ve kişisel vicdan normları ile birlik ve iktidar ve kişiliğin saygınlığı dengesi arasında birleştirmesini sağlar. Derzhavnost, yetkilerinin ayrılmasını, şubelerinin işlevlerinin yasal düzenlemeleriyle ima ediyor. Aynı zamanda, Rusya'nın özellikleri ve tarihi, ülkedeki geleneksel şartlılık ve maneviyatın gücüyle ilgili soruyu gündeme getirmektedir. Devletliğin resmileştirilmiş bir yapı olarak "kasnağı" olmadan, yüzlerce ve binlerce etnokültürel unsurun rf sınırında kurumsal olarak düzenlenmesi ve düzenlenmesi, Rus (Avrasya) medeniyetinin varlığı, ulusal güvenliğinin sağlanması imkansızdır.
civicism - güç ve toplum, güç ve kişilik dengesinde bir denge sistemi olarak. Egemenlik bir tür hükümet sorumluluğu ise, vatandaşlık Rusya için bireyin sorumluluğudur. Demokrasinin despotizme yozlaşma eğilimini caydırarak, bireyin saygınlığını güvence altına alma garantisi olarak vatandaşlık Vatandaşlık anayasal hakların tamlığı, seçim, hesap verebilirlik, bireyin sorumluluğu ile sağlanır. Kesinlikle gerekli bileşenler, Rusya'nın yerel yönetimi ve çok düzeyli toplum ve hükümet geri bildirim sistemidir. Devletlik ve vatandaşlık yeni Rusya'nın iki omuzudur.
Rus sınırında sivil toplumun oluşumu, pervasız “Batılılaşma” ya dayanmakla kalmamakta, ancak Rusya Federasyonu halklarının yasal kültürünün tarihsel özelliklerini, devletin birliği içindeki geleneksel “vicdan hakkı” ve devletin yasal normlarına dayanarak göz önüne almaktadır. Yetkili makamların Rusya'da en yüksek tahminin gücün ahlaki değerlendirmesi olduğu ve yasaya yönelik tutumun her zaman iktidarın saygı veya saygısızlık derecesine bağlı olduğunu kabul etme zamanı gelmiştir. Rusya Federasyonu Anayasası ile toplumda devletlik ve vatandaşlık dengesinin korunması ve gerçek demokrasi sağlanması sağlanmaktadır.
açık fikirlilik - Rus medeniyetinin çıkarlarının üstünlüğünün tanınması, korunması ve gelişmesine dayanarak, etnik, dini, politik, kurumsal ve diğer çıkarlara bakmaksızın, vatandaşların resmi bir toplumsal birliği (“ulusal birlik”) olarak. Devlet ve vatandaşlık dengesi, bireyin hak ve görev eşitliği ve kanun önünde iktidar sağlanması. Rusya'da bilişçilik geleneksel olarak maneviyat, seçim ve sorumluluk, merkezi hükümetin geri bildirim sistemine ve toprakların öz yönetimine (medeniyetin yerel taksonomik bileşenleri) dayanıyordu. Sobornost, hem Doğu hem de Rus medeniyetinin geleneksel medeniyetlerinin semantik niteliği olan cemaat ve kollektivizmin özünü yansıtıyor. Aynı zamanda, kolektif sivil birlik, bir ülke, bölge, bölge ve onun etnik kültürünün yurtsever bir kişiliğinin kişiliğinin bir dengesi anlamına gelir.
vatanseverlik - toplumu, ülkesinin tarihi ve kültürü ve ulusal çıkarlarıyla ilgili olarak aktif bir özdeşleşmeye içsel bilinçli bir ihtiyaç olarak. Bir vatanseverin yetişmesi, yöresi, yöresi, “küçük Anavatan” yurdunda bir vatansever oluşumu ile başlar. Vatanseverlik, medeniyetçi krizin ortaklaşa üstesinden gelmek için insan faktörünün gerçekleştirilmesinin kurulmasının uygulanmasına yönelik bir faaliyettir. Yurtseverlik, bireysel vatandaşlık duygusunun zihinsel temeli, “küçük Anavatan” ve “bir bütün olarak ülkenin yararına yönelik faaliyet”, tüm Avrasya Slav-Turanian alanı boyunca bütün milletin (diğer vatandaşlar kategorisinde) birliği ile istikrarlı bir dengededir.
Modern ulusal ideoloji teorisinin Avrasya ulusal temeli bağlamında (genel olarak sivil anlamda) geliştirilmesi, ülkenin ekonomik ve dış politika öncelikleri, devletlerin gelişimi, ulusal kültür ve eğitimin gelişimi için umutları daha net görmesini sağlar. Rus medeniyetinin Ulusal ideolojisi modelimiz, iki kutupun entegrasyonunun asırlık deneyimini yansıtmakta, Batı rasyonalizminin uç noktalarının, bireyciliğin, ailenin manevi değerlerinin Doğu medeniyetinin idealleri ile erozyonunun yumuşatılmasını sağlamaktadır.
5.PS Ulusal fikir ve modern Rusya (2000 yılı için yayın metni üzerine yorumlar)
Yukarıda 2000'te açıklanan materyal, yazar tarafından, Rusya Federasyonu için yeni bir ulusal fikir oluşumu üzerine aktif olarak tartışılan sorunun çözümüne ilişkin versiyonumuz olarak önerilmiştir. Neredeyse on yıl oldu ve bir buçuk. Ülke, yaşamın her alanında ciddi niteliksel değişiklikler yaşadı, en kader olaylar ve değişiklikler 2014'in ilk üç ayında meydana geldi. Ve Rusya'nın yeniden dirilen kutuplu bir dünyanın ana kutuplarından birinin konumuna girme koşullarında “merkezi” olan sorunla ilgili vizyonumuzu hatırlamanın son derece önemli olduğunu düşündük. En şaşırtıcı şey, projenin metnini yeniden yazmak zorunda olmamamızdı. Ayrı değişiklikler ve düzeltmeler yapıldı, ancak önerilerimizin özü yıllar içinde bile gerçekleşti.
Geçtiğimiz on yıl boyunca, hem dünyada hem de Rusya'daki sosyopolitik durumda ciddi bir değişiklik oldu. “Perestroyka” nın çalkantılı dalgaları nihayet durdu ve B. Yeltsin, E. Gaidar, A. Chubais’in şok reformu şoku sona erdi. Makalelerimizin 2000'te yayınlanması sırasında, “neo-reformer” V. Putin ve D. Medvedev'in uzun süredir siyasi liderliği ve ekipleri başladı. Bireysel siyasi partilerin ve grupların dinamikleri ve rolleriyle ilgili tahminlerimizin bir kısmında, kesinlikle haklıydık. Öncelikle, Rusya’nın Batı’ya yönelik kalkınma vektöründen özür dileyenler olarak “hak” ile ilgilidir.
2000'in başında ve yanında. Rus “hakları”, idari devletin yıkılmasına öncülük etme ve bir piyasa toplumunun temellerini oluşturma görevlerini yerine getirdiler. Daha sonra tahmin ettiğimiz gibi, “doğru” taraflar, 20-25'ten 1980'ın sonundaki on yılın% X - 2000 - 5'tan% 7 seviyesine kadar - istikrarlı bir “seçim” indikatörü olacaktı. Ülkede Avrupa’nın “derinliklerinde” tam çözünmenin ideolojik destekçileri. Görünen o ki, Rusya değişti, ancak bir kez daha ikili muhalefet "mücadelesine cevap" konusunda bir kez daha vurgulandı: Rusya Avrupa değil. Ölen bir endüstriyel medeniyetin (kapitalizm) soyut piyasa ekonomisi modellerini kör bir şekilde takip ederek, Rusya medeniyetinin özünün ABD ve AB'nin temel temelleriyle uyuşmazlığı, sanayi-sonrası toplum modelini şekillendirme hedefleriyle çatışmaya başladı. “Doğru Reformcular”, değişikliklerin yalnızca Slav-Turan Avrasya'nın etnokültürel değerleri ve idealleriyle çelişmediğini, aynı zamanda Rus medeniyetinin özünü de tehdit ettiğini anlamadılar.
Belki de olumlu sonuçlar, büyük ölçüde “hak” nedeniyle, sürdürülebilir bir ilerici (“ilerici” olarak adlandırılan, döngüsel olmayan) bir gelişme tarzına sahip sosyal bir modelin ülkede oluşması gerçeğine bağlanabilir. Liberal odaklı değerleri göz önünde bulundurmayan ve düşmanları ideal kılan, hukukun üstünlüğünü ve sivil toplum kurumlarını destekleyen bir zihniyet oluşur.
Batılıların ve yabancı müttefiklerinin şaşkınlığı açıkça hissedilir. Rusya’nın “gelişmiş Avrupa topluluğuna” girişinin önkoşulları ve koşullarının yaratıldığı görülüyordu, ancak kamusal duygu sarkaçları merkeze doğru hızla sarktı ve sola, “doğu” gelenekçiliğinin değerlerine ve ideallerine doğru yöneldi. Güçlü bir yenilik enjeksiyonu (reform), Rusya'yı ekonominin, politikaların, toplumun, kültürün ve halkın bilincinin her alanında “sahiplenilmesi”, “sindirilmesi” gerekliliğinin önüne getirir. Şimdi Rusya'nın ulusal çıkarları, değişim için çok umursamaz bir yarış değil, çok kutuplu bir dünyadaki gerçek konumlarının tanımı olan istikrarlı bir yenilik ve gelenek dengesi gerektiriyor.
Toplumun politik yapısında, en önemli ihtiyaç, Rusya ve Avrupa entegrasyonunun tamamen reddedilmesi temelinde, ulusal güvenliği sağlama görevlerini ideolojik olarak haklı gösterebilen “merkezci” bir partinin tasarımı olur. Birleşik Rusya’nın siyasi olmayan bir liderin rolüne karşılık gelip gelmediğini söylemek zor, ancak limitrom alanındaki uygarlığın lideri, Batı ve Doğu ile eşit derecede etkileşime giriyor. “Muhafazakar-koruyucu” gelenekçiliğin sol tarafında “meşru”, Rusya Federasyonu Komünist Partisi ve Rusya'nın Liberal Demokrat Partisi tarafından% 20 -% 25'a kadar istikrarlı bir seçmen ile işgal edildi. Hem piyasa reformları hem de çeşitli Batı yaptırımları gibi Rusya üzerindeki baskıların artması, ülke nüfusunun üçte veya daha fazlasına kadar “Sol” saflarına yol açması şaşırtıcı değildir.
Ukrayna veya Moldova’nın aksine, Rusya’da Batı ile Doğu arasında net bir sınır yoktur. Bu nedenle, Rusya'daki medeniyetle yüzleşmenin “bulanıklaşması” bağlamında, devleti, sağlam gücün ilkelerini ve siyasi alanda kişiselleştirilmiş otoriter yönetim tarzını güçlendirirken, daha da ekonomik ve sosyal liberalleşmeye doğru bir hareket olacaktır. Sınırındaki bir ülke için bu tamamen doğal bir süreç.
Endüstri (kapitalist) medeniyetin sona ermekte olduğunu görüyoruz. İhmal yasasına göre, sanayi sonrası veya daha kesin olarak entelektüel-teknolojik medeniyet, “inovasyon için yenilik” hedefi ile çıkmaz üstel ilerlemenin batılı “Samoyed” hedefini reddetmektedir. Doğu medeniyetlerin “entelektüel hümanizmine” güvenerek yeni bir medeniyet doğuya doğru ilerliyor. Materyal üretiminin "endüstriyel" öncelikleri yerine, "insan üretiminin" önceliği belirlenir, yenilikçi atılımlar yapma, insan odaklı bir entelektüel ürün ve teknoloji oluşturma yeteneğine sahiptir. Eski medeniyet çevreyi değiştirdiyse, yenisi bir kişiyi değiştirmeyi amaçlar.
Yeni bir küresel sanayi sonrası medeniyetin oluşumunun nesnel süreçleri, Doğu medeniyetlerinin (Japonya, Hindistan, Çin, Kore) niteliksel dönüşümü ile ilişkilidir. Avrasya bölgesinde, Batı ve Doğu'nun değer dengesiyle, düzenli bir yenilik ve gelenek dengesiyle, tekdüze hareket eden kalitatif, yeni, istikrarlı, titreşimsiz bir medeniyet, Avrasya topraklarında oluşuyor. Bu, Rusya'nın üstel ilerlemenin çıkmaz bir şekilde bitmesini önlemesini sağlar. Ve biz bu konuda yalnız değiliz. Görüşümüze göre benzer süreçler şu anda uygarlık Doğu ve Güneydoğu Asya'da, Kazakistan, Türkiye, Mısır, İran, (İsrail?) Ve Latin Amerika ülkelerinde sınır ülkelerinde yaşanmaktadır.
Çok kutuplu bir dünyadaki bütünleştirici bir medeniyet, kendi gelişim yolunu, kendi değer sistemini, Avrasya'nın çok kültürlü ve çok kültürlü bir alanında tek bir fikir ve hedefleri birleştiren bir sistem içerir. Devlet ekonomisini ve kurumlarını daha da güçlendirmek, sivil eylemciliği uyandırmak, ulusal vatanseverlik fikirlerine “insan faktörü” ne dayanmaksızın mümkün değildir. Ayrıca, olumlu değişiklikler var. Sadece bir bütün olarak ülke değil, aynı zamanda vatandaşlar da uygarlıklarının değerlerine ve geleneklerine saygı duydukları için bir öz saygı ve öz saygı duygusu uyandırdı. Bu nedenle, ulusal ideolojinin kurumsallaşması sorununun çözümü her zamankinden daha önemlidir. Sonunda, hükümetin ve toplumun, 13 makalesinin ifadelerinin olumsuz rolünü ve parçalayıcı olumsuz rolünü fark etmeleri ve onu Rusya Federasyonu Anayasası'nın yeni versiyonunda kökten değiştirmeleri hayati önem taşıyor.