Atmosferdeki hava akımları sayesinde uçabilen motorsuz hava araçlarına planör denmektedir. Bu araçlar ile yapılan uçuşa planörcülük denmektedir. Planörcülük hava uçuşlarının temeli kabul edilmektedir. Uçmayı öğrenmek isteyenler için en temel uçuş dersleri planörler ile verilmektedir.
Planörlerin gövde yapısı ve şekli dikey ve yatay hava akımlarına göre yapılmaktadır. Atmosferde bulunan bu akımlar, meteorolojik akımlardır. Atmosferde olan basınç farkları, yeryüzü şekilleri, karasal ve deniz iklimleri planörün havada kalmasını sağlamakta ve aynı zamanda etkilemektedir. Planörler motorsuz olduğundan bütün hava değişimlerinden etkilenmektedir. Atmosferde ısınan hava genişler ve yukarıya doğru yükselir. Yükselerek eski yeri boşalan havanın yerine soğuk olan hava yerleşir. Bu durum belirli basınç farklarının oluşmasını sağlar. Planör gövdeleri bu basınçlara karşı minumum sürtünme, maksimum kaldırma olarak planlanır. İtici güce sahip olmayan planörler, yerçekimi ile havada durduğundan düzenli olarak yükseklik kaybederek uçmaktadır. Planör uzun süre havada kalmak isterse atmosferde olan akımlardan yararlanır. Bu nedenle iki tür uçuş vardır.
Yelken uçuşu, basınç farkları nedeni ile meydana gelen rüzgar, çeşitli yükseltilere çarpmaktadır. Bu çarpma ile yükselirler. Planörler, yükselen bu rüzgar ile yukarıya doğru hareket eder. Bu uçuşa yelken uçuşu denilmektedir.
Termik uçuş, basınç farkları nedeni ile meydana gelen dikey hava akımları yükselirken, planörde yükselir. Yükselen bu hava akımı sıcak havadır. Bu yükselme bulutlara kadar devam eder buna termik uçuş denilmektedir.