Aynı zamanda -bir bakıma- katıldığım en üzücü müze sergilerinden biri. Kaybedilen arkadaşların, terk edilen teknolojilerin, tecrit edilmiş şehirlerin, terkedilmiş ilkelerin bir gösterisidir. 35 yılı aşkın bir süredir, bir fotoğrafçının mesleğinin zirvesine yükselişini ve ardından sevdiği hemen hemen her şeyin dağılışını, fotoğrafın arka biçimini, en azından aralarında, haritasını çıkarıyor.
90’ların kırılgan barışını, savaş, aşırılık, hakikat sonrası ve yoksunluk yüzyılına kadar takip ediyoruz. Sanatçıyı, orta düzeyde bir başarıyla benimsediği karanlık odanın son günlerini ve dijital kameraların yükselişini takip ediyoruz. Porto Riko’da bir gün batımı, Hackney’de bir kulüp gecesi, Venüs’ün geçişi, sertleşmeden önce sıvı beton: “Korkusuz Bakmak”, Tillmans’ın her zaman geçiciliğin, bugün burada ve yarın olacak şeylerin bir fotoğrafçısı olduğunu doğrular. Şimdi iki memleketi olan Berlin ve Londra, yaşamı tehdit eden elektrik kesintileriyle birlikte soğuk kışlarla karşı karşıyadır ve tüm dünyası yok olmanın eşiğindedir.
Tillmans, 1968’de Batı Almanya’nın endüstriyel kalbinde doğdu. İlk teleskopunu 12 yaşında edindiği ve Londra için ömür boyu sürecek bir tutkuya ilham veren New Order and Culture Club gibi İngiliz pop gruplarına çocukluk aşkı olan bir astronomi aşkı vardı. (1983’te, İngiliz başkentindeki bir değişim programında, 14 yaşındaki Tillmans, bir şekilde eşcinsel gece kulübü Heaven’daki fedaiyi geçti, ancak son Tube eve almak için erken ayrıldı.)