Sen; güneşi ağlarken gördün mü?
Gözleri kısık, bakışları buğulu…
Sabahları hiç doğmadığını, çıplak tenine vurduğunda ısıtmadığını…
Baktığında gözlerini kamaştırmadı mı?
Buza dönüşmüş karları bile eritmediğini?
Gördün mü?
Gördün mü?
Sana doğru aktığında, sadece senin için varmış gibi gelmedi mi?
Geceleri bile ışığıyla ayı aydınlatmadı mı?
Ve yıldızlar; işte güneşin gözyaşları, dökülmüşler damla damla gecenin simsiyah göbeğine!
Görebiliyorsun o halde güneşi hem gündüz, hem gece…
Ve her sabah doğuyorsa ısrarla, azimle ve şevkle.
Demek ki güneş hep var.
Umut gibi!
Sadece geceye döktüğü gözyaşları yıldız olmuşlar.
SEN YALNIZ KALMAYASIN DİYE…
Yıldız Seçen