Benzersiz bir tarza sahip ikonik bir sokak fotoğrafçısı olan Bruce Gilden, 1946’da Brooklyn, New York’ta doğdu. İlk olarak Penn State Üniversitesi’ne gitti ama sosyoloji kurslarını çok sıkıcı bulduğu için üniversiteyi bıraktı. Gilden, bir aktör olma düşüncesiyle kısa bir süre oyunculuk yaptı ama 1967’de bir fotoğraf makinesi almaya ve bir fotoğrafçı olmaya karar verdi. New York’taki Görsel Sanatlar Okulu’nda bazı akşam derslerine katılmasına rağmen, Bruce Gilden kendi kendini yetiştiren bir fotoğrafçı olarak düşünülmelidir.
Çocukluktan beri, sokaklardaki yaşamdan, içerdiği karmaşık ve büyüleyici hareketlerden her zaman çok etkilendi. Bu Coney Island’da ve daha sonra Mardi Gras’ta ilk uzun vadeli kişisel projelerine ilham veren kıvılcım oldu.
Yıllar boyunca New York, Haiti, Fransa, İrlanda, Hindistan, Rusya, Japonya ve şimdi Amerika’da uzun ve detaylı fotoğraf projeleri üretmiştir. Yetmişlerden bu yana, eserleri tüm dünyada müze ve sanat galerilerinde sergilendi ve birçok koleksiyonun birer parçası oldular.
Bruce Gilden’ın fotografik tarzı, fotoğraflarının dinamik aksanı, özel grafik nitelikleri ve yoldan geçenlerin yüzlerini bir flaşla çekmenin orijinal ve doğrudan tarzıyla tanımlanıyor. Gilden, tüm bunların doğrultusunda bir Magnum fotoğrafçısı olarak dünya çapında ün kazandı.
Bruce Gilden, çalışmalarının 15 monografisini yayınladı; bunlar arasında New York, 1992; Bleus, 1994; Haiti, 1996 (Avrupa Fotoğrafçılığı Ödülü); Kapalı sonra, 1999; Go, 2000; Coney Island, 2002; Güzel Bir Felaket, 2004; Haciz, 2013; Middlesex, 2014’ün tam bir incelemesidir. 2015’te ise Gilden Face’i yayınladı ve ‘Hey Mister Throw Me Some Beads!’i yayınladı. Fransız transporasyon sistemi RATP için verdiği komisyonu içeren yeni kitabı Un Nouveau Regard Sur la Mobilité Urbaine, Nisan 2016’da piyasaya sürüldü.
Şimdi gelin benim en çok ilgimi çeken çalışması ile çektiği fotoğraflara birlikte göz atalım. Field Day: Bruce Gilden’s Farm Boys and Farm Girls (Tarla Günü: Bruce Gilden’in Çitlik Oğlan ve Kızları). Bu bölümden sonrası için, okurken Jhon Denver and Nitty Gritty Dirt Band – Thank God I’m A Country Boy (Live at Farm Aid 1985)’i dinlemenizi şiddetle tavsiye ederim.
Tuhaf yetenek yarışmaları, canlı hayvan gösterileri ve bitmeyen derin yağda kızartılmış yiyeceklerle, devlet fuarları 1840’lardan beri Amerika’nın ulusal kurumlarından biri olmuştur.
Iowa, Wisconsin, Minnesota ve Indiana’daki devlet fuarlarında yaz zamanlarını geçiren Bruce Gilden “Gitmek ve ülkenin diğer bölgeleri olduğunu bilmenin önemli ve ilginç olduğunu düşünüyorum,” diyor. “Amerika bir tarım ülkesi olarak kuruldu, ancak şehirlerdeki insanlar orada olanlar hakkında hiçbir şey bilmiyorlar. New York’ta büyüdüm ve New York dünyaydı. 70 ülkeye seyahat ettim ama Orta Amerika’yı hiç bilmiyordum. Çoğu insan bunu bilmez. ”
2013 yılında Guggenheim Vakfı Bursu kazandıktan sonra, Gilden Ohio, Minnesota ve Iowa eyaletlerinde devlet fuarlarına gitmeye karar verdi. Projeye 2017’de devam etmek için son iki ülkeye geri döndü, bu sefer 12 ila 21 yaşlarındaki çocuklara odaklandı. Ayrıca Milwaukee ve Wisconsin’deki World Dairy Expo’yu ve Indianapolis’teki Amerika’nın Ulusal Gelecek Çiftçileri’ni ziyaret etti.
Devlet fuarları hala yüz binlerce ziyaretçiyi çekiyor ancak günümüzde kalabalıkların çoğu şehir veya banliyö sakinleriyle doludur. Gilden’in son portreler dizisi için daha ilginç konular bulduğu ahırların içindeydi. Çiftlik erkekleri ve kızları, kısa bir süre içinde kırsal yaşamın zor işlerinden ve disiplinlerinden ayrılmaktan hoşlanıyorlardı.
Gilden, “Egzotik sayılmayacaklardı ama bu çocuklardan çok etkilendim,” diyor. “Onları çok olgun buldum. Çocukları daha önce fotoğraflamamamın bir nedeni, yaşlı insanların yüzlerinde sahip oldukları yol haritasına sahip olmadıklarıdır – ancak burada ilginçti. Çiftlik hayvanları ile büyüyerek günlük yaşamda ölüm ve ölüme çok yakın oluyorlar. Şahsen ben ölmekten korkuyorum. Ama onlar için, en sevdiğin hayvan pazarlara gidiyor ve katlediliyor. Ölümlerine çok yakınlar ve bu çok saf bir şey. ”
Bu alanlarda şehirlere ve hükümete karşı kırgınlık söz konusu olsa da, Gilden, bir “şehirli” olmasına rağmen, çok yadırganmadı. LA ya da New York’tan çok farklıydı; Midwest eyalet fuarlarındaki neredeyse tüm ebeveynler Gilden’in çocuklarını fotoğraflayabileceklerini söyledi. “Elbette uzak olan çocukları bulursun; herkes sürecine girmeyecek, ”diyor. “Fotoğrafın bir kısmı, kimin ne ve ne zaman olduğunu söylemeniz gerektiğini biliyor. Rahat olduğum için çoğu insan rahat ediyor. ”
Sokak fotoğrafçılığıyla tanınan Gilden, “Detroit’te harap olsa bile muhteşem buluyorum; ruhu var. Orta Amerika daha düz,”dedi. “Peki neden oraya gidiyorum? Bu bana daha fazla bilgi edinme, öğrenme fırsatı verdi. Hayvanları öğrendim, en iyi domuz pastırmayı, doğurmayı başaran inekleri, bu; insanların yaşamlarını anlatıyor. Bu işi yapma kararının bir kısmı, kendini rahatlık alanından çıkarmaktır. “Kendinize meydan okumadıysanız, sadece kendinizi tekrarlarsınız. Farklı bir şey yapmanın cesaretine sahip olman gerektiğini düşünüyorum.’’
Gilden, teknoloji ve küreselleşmeyle Amerika’nın etrafındaki yerlerin kendi kimliklerini yitirdiğini belirtiyor. Bununla birlikte, bu fuarlarda, gelenekselciliğin unsurlarını, “Babamın bunu böyle yaptığı, büyükbabamın ve onun babasının yaptığı” duygusunu fark etmişti. Çiftçi kültürünün küçülmesi ve gerçeği hakkında daha öncesinde okumuş olmasına rağmen şaşırmıştı. Sadece büyük çiftçilerin kalmıştı ve beklediğinden daha fazla çiftçi var.
2012 yılında ABD Tarım Bakanlığı’na göre, “Bugünkü çiftlikler daha az ve daha büyük”, aslında bunun anlamı, çok küçük ve çok büyük çiftliklerin sayısının artması, ancak orta ölçekli çiftliklerin sayısının azalmasıdır. 2017 raporunda, ortalama çiftlik hane gelirlerinin 1990’ların sonlarından bu yana ortalama ABD hane gelirlerinden daha iyi olduğu, ancak 2013’ten bu yana ABD’li çiftçiler için net çiftlik gelirlerinin yüzde 50 azaldığı belirtiliyor.
Çiftliklerdeki hayat tahmin edilemezdir (2017 raporuna göre, “Büyük program ürünlerinin sinyallerinin çoğu için nispeten zayıf fiyatlar, zorlu zamanların devam etmesini sağlamıştır”) ve Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezlerinin yaptığı bir çalışmaya göre , 17 eyalette tarım işçileri için intihar oranının genel popülasyona göre yaklaşık beş kat daha yüksek bulunduğunu tespit edilmiştir. Olası nedenler arasında “sosyal izolasyon, maddi kayıplar için potansiyel, zihinsel sağlık hizmetlerini (kırsal alanlarda sınırlı olabilecekleri) ve bariz yollara erişimin önündeki engeller ve isteksizlik” yer alıyor.
Gilden çalışmasında bu çocukların ve ebeveynlerinin hayatlarını canlı tutmaya çalıştıkları gerçeğine dikkat çekti – her ne kadar günde 12-16 saat çalışıyor ve hayvanlara bakmak için saat 4.30’da uyanmak gerekiyor olsa da- . “Orada şımarık velet yok,” diye gülüyor Gilden. “Bir ritim var ve her çocuk ritmi biliyor.’’
Karakter, Gilden için anahtar bir kelimedir. Yıllar boyunca, Parisli ve Los Angeleslı mugshots’lardan etkilenen yüzler hakkında düşünmeye başlamıştı – sanatçı olma konusunda hiçbir fikri olmayan ancak bu karakter duygusunu yakalamayı başaran insanlar tarafından çekilmişti. Gilden, 2013 yılında Miami’de Leica S kamerayı kullandıktan sonra, bu tarzda yüzleri fotoğraflamaya başladı. Onlarca yıldır renkli çalışmamış olmasına rağmen, bir değişime ihtiyacı olduğunu hissetti. “Düşündüm: Bu yüzler için istediğim kamera.”
Gilden, kendisini bir fotoğrafçı olarak tanımlayan kendine özgü özellikleri açıklayamayacağını söylüyor. “Onu görüyorum ve biliyorum. Bu resimlerde, gözlerinde bir şey var. ” 2015 yılında, bu tam çerçeve portrelerden oluşan bir koleksiyon olan Face’i yayınladı. Bazı yorumcular, görüntülerin “acımasızca affetmez” olduğunu savundular ve onlara bakmakta zorlandıklarını belirttiler. Diğerleri, “Bizi ne kadar rahatsız edebileceklerine bakılmaksızın, haklarından mahrum bırakılmanın fotoğrafın çekilmesi ve başkaları gibi görülmesi hakkına sahip olduklarını,” belirtti ve bu işi zorlayıcı yapan şey budur. Gilden, bakmaya eğilimli yüzleri fotoğraflamayı seçti.
Gilden’in bakış açısına göre, “Portre, benim ve fotoğraf çektiğim kişinin bir bileşimidir. Bu bir anlaşma, ikimiz arasında bir sözleşme – aksi takdirde fotoğraf oluşmaz. Onları göstermeyebilir, ancak onlar da olduklarından farklı görünmelerini sağlamaz. ”
Daha ziyade, Gilden fotoğraflarını kusursuzluğa vurgu yapan bir dünyaya tepki olarak görüyor. “Hepimizin kusurları var, onunla yaşar ve yine de güzel olabilirsiniz. fotoğraflarım tatlı, hoş değil ama güzeller. Kendimi düşündüm, çocukken çok acı çektim, bilmemem gereken şeyleri biliyordum ve bu bana fotoğraflarımdaki gücü verdi.” Ayrıca Bruce, “Bu insanlardan hoşlanıyorum, onları güzel buluyorum, derinlikleri var,” diyor.
Aynaya bakın ve gördüğünüz kişinin gözlerinin tam içine. Yeteri kadar gerçek mi, bir o kadar da güzel. Sırf var olduğu için! Kendinizi gerçekleştirmeniz temennisi ile teşekkürler.