Ortataş Çağında İnsanın Yaşamı ve Tahıl Devşiriciliğinin Önemi!!!
Bu çağda; Yakındoğu’da bulunan, buzul çağında hemen her alanda kuzeyin uzman avcı topluluklarından daha geri düzeyde olan topluluklar, varlıklarını ve kültürlerini sürdürebildiler, hatta geliştirebildiler, Tundraların yerini ormanlar alınca, in hayvan sürülerinin yerine de ayı, kurt gibi orman hayvanları geldi. Buna uygun olarak (mızraklarla, içine kazık saplanan çukurlar açılarak vb. yöntemlerle yapılan) takım avının yerini ok ve yayla, zıpkınla yapılan tekil av aldı. Okların, kargıların ve zıpkınların başlarına takılan “küçük taş başlıklar” (mikrolitler) bu çağın karakteristik kalıntılarıdır. Ortataş çağı (mezolitik) kaba taş araçlar çağı olan eskilaş çağı (paleolitik) ile, cilâlı taş araçların geliştirildiği yenitaş çağı (neolitik) arasında yer alan, Yakındoğu’da I.Ö. 12-8 bin yılları arasında görülen (Avrupa’da I.Ö. 2 binlere dek sürecek olan) kısa bir çağdır.
Tahıl Devşiriciliğinde ise; Ortataş çağında toplayıcılık yeniden önem kazanmış, avcılık ikinci plana düşmüş görünür. Bu, Özellikle yabanıl tahıl türlerinin bulunduğu Yakındoğu için doğrudur. Buralarda topluluklar, öteki bitkiler yanı sıra yabanıl tahılları toplayarak geçiniyorlardı. Yabanıl tahıl toplayıcılığına, öteki toplayıcılıklardan önemli bir farkı bulunduğu (toplanan tahılın ambarlanabilir olduğu) için ve insanların toplayıcılıktan üretime geçmelerinde basamak taşını oluşturduğu için (özel bir toplayıcılık biçimini nitelemek üzere) “devşiricilik” demek yerinde olur.
Kaynak: Siyasi Düşünceler Tarihi,