Antonio Buero Vallejo bilgi alanı resmi doğdu Eylül 29 1916'den itibaren Guadalajara ve en ünlü İspanyol oyun yazarlarından biri olmasının yanı sıra aynı zamanda bir ressamdı. Aslında, Madrid'deki San Fernando Güzel Sanatlar Okulu'nda eğitim gördü. 1939'dan 1946'ya kadar hapishanedeydi ve burada Miguel Hernandez ve kiminle harika bir dostluk kurdu. Zaten özgürken, çeşitli dergilerde işbirliği yapmaya başladı. karikatürist y kısa parça yazar tiyatro.
En 1949 en ünlü eserinin ne olduğunu yayınladı, Bir merdivenin tarihi, hangi var Lope de Vega Ödülü. Bununla birlikte, Madrid'deki İspanyol Tiyatrosu'nda muazzam bir halk başarısı elde etti. Daha sonra yazmaya ve daha fazla eserin prömiyerini yapmaya devam etti. rüya dokumacı, Beklenen sinyal o Bir halk için bir hayalperest. Onlar ayrıca Aziz Ovid konseri o çatı penceresi. Bu bir bazı parçaların seçimi bunlardan hatırlamak.
Indeks
Antonio Buero Vallejo - Eserlerinden parçalar
çatı penceresi
VINCENT. Bu delilik değil, yaşlılıktır. [Çok yaygın bir şey:] arterioskleroz. Şimdi evde daha ölçülü olacak: Geçen ay onlara televizyon verdim. [Yaşlı adamın söyleyeceği şeyleri duymak zorunda kalacaksın.] Bu kartpostalı sevmeyeceksin. İnsanları görmüyorsun.
BABA. Bu da yükselebilir.
MARIO. Nereye?
BABA. Trene.
MARIO. Ne treni?
BABA. Şuna.
MARIO. Bu bir çatı penceresi.
BABA. Ne biliyorsun…
ENCARNA. gitmeyecek miyiz?
MARIO. Vicente bugün gelecek.
BABA. Hangi Vicente?
MARIO. Vicente adında bir oğlun yok mu?
BABA. Evet, en eskisi. yaşıyor mu bilmiyorum.
MARIO. Her ay gelir.
BABA. Ve sen kimsin?
MARIO. Mario.
BABA. Adın oğlumun peşinde.
MARIO. Ben senin oğlunum.
BABA. Mario daha küçüktü.
MARIO. Büyüdüm.
BABA. O zaman daha iyi tırmanırsın.
MARIO. Nereye?
BABA. Trene.
Irene veya hazine
Irene, seni seviyorum. Seni seviyorum! Hey, zaten ağzımdan kaçırdım! Henüz bir şey söyleme. Önce açıklayayım. Seninle evlenmeni ve seni azap çektiğin bu cehennemden çıkarmanı istiyorum. Hiçbir değerim olmadığını biliyorum. Git şekil! Sandalyesi veya kaynakları olmayan zavallı bir profesör; Düşecek hiçbir yeri olmayan Felsefe mezunlarından oluşan sonsuz ordudan biri daha. Don Dimas'ın dediği gibi "Öğrenci gürledi". Hayatım geçti ve ben evsizim. Kasabamda sahip olduğum arazinin birkaç pesetillası ve derslerden aldığım şeylerle zor geçiniyorum. Hiçbir şeyim yok ve daha da kötüsü yanılsamaları da kaybettim. Yıllar önce karşı koymayı bıraktım çünkü daha zeki ya da daha canlı olanlar her zaman oyunu kazanırdı. Ben bir kaybedenim... Bir işe yaramaz biliyorum (Kısa bir duraklama). ama tam da bu nedenle seninle konuşmaya cesaret ediyorum. Biz iki yalnızız. Anılarınıza karşı savaşmak niyetinde değilim, ama sizi içinde yaşadığım korkunç melankoliden kurtarmak istiyorum... Ve ayrıca beni kurtarmanız. Kaybettiğim hayata olan inancımı bana geri veriyorsun. Seninle tanıştığımdan beri, tekrar dövüşmek istiyorum. Mucizeyi gerçekleştirdin tatlım, üzgün Irene'im. Yapabilecek olan beni kurtarmaya devam et ve kendini kurtar!... Kabul et beni.
Bir merdivenin tarihi - I. Perdenin Sonu
FERNANDO.- Hayır. Yalvarırım. Ayrılma. Beni duymalısın ... ve bana inanmalısın. Gel. O zaman olduğu gibi.
CARMINA.-Bizi görürlerse!
FERNANDO.- Neyi önemsiyoruz? Carmina, lütfen bana inan. Sensiz yaşayamam. Çaresizim. Etrafımızı saran sıradanlık tarafından boğuluyorum. Beni sevmene ve beni rahatlatmana ihtiyacım var. Bana yardım etmezsen, ilerleyemem.
CARMINA.-Neden Elvira'ya sormuyorsun?
FERNANDO.- Beni seviyorsun! Biliyordum! Beni sevmek zorundaydın Carmina, benim Carmina'm!
CARMINA.- Ya Elvira?
FERNANDO.- Ondan nefret ediyorum! Parasıyla beni avlamak istiyor. Onu göremiyorum!
CARMINA.- Ben de!
FERNANDO.- Şimdi size sormak zorundayım: Ya Urbano?
CARMINA.- O iyi bir çocuk! onun için deli oluyorum! Aptal!