- Yg, 1923, No. 19 -
Askerlik imtiyazı ve asker kaçakçılığı tarafından askeri Almanya'da çok çarpıtılmış olmasına rağmen, genel kabiliyetin eski bir demokratik fikir olduğu doğrudur. Varlığını size borçlu olan İsviçre'ye gidin ya da en azından Gottfried Keller'in yedi Ayaklığın küçük kanadını okuyun ve bir fikir edineceksiniz. Ya da yaşlı köylüler Pazar öğleden sonraları meyhanede askerler olarak geçirdikleri zamandan bahsettiklerinde bir kez dinleyin: eğer popüler dokunuşları hissetmezseniz, üniforma ve askeri "hizmet", ne kadar yakın ve sıkı olursa olsun.
Günümüzde birçoğunun, yalnızca bir beden eğitimi okulu ve dış cilalama okulu değil, entelektüel nitelikte bir şey olduğu için, zorunlu hizmetlerin halkımızdan bir şey aldığını söylemesi durumunda, kolayca reddedilemez. Savaş olmasaydı, zorunlu askerlik fikrini tamamen sallamak ya da onunla savaşmak için muhtemelen sadece birkaç avcı gelecek.
Savaş ilk önce bize bugünün durumunda askerlik ahlaksızlığını gösterdi. İnsanların, kendileri olmayan idealleri, kendilerine aykırı idealleri ve çıkarları için hayatlarını feda etmeye zorlamalarıdır. Kahramanın ölümü ancak kendi ideali için ölebilir; Bu nedenle, bugün gerçekten öldürücü mağdur olan savaşın "kahramanlarını" kaz ayağı ile yazmak için kullanıyoruz. Günümüzün sınıf devletinde, kendisini "cumhuriyet" olarak adlandırdığı yerde bile, genel terbiye saçmalıktır. İçinde sadece gönüllü askerlik olmalı. Onda, bunlar İngiltere’de, Amerika’da ve bazen de Almanya’da askerlik yapmayı reddeden kahramanlardı. Yalnızca sınıfın olmadığı gerçek anlamda demokratik bir toplulukta, genel tercümanlık, sömürü ve baskıların zirvesi için ikiyüzlü bir isim değildir.
Fakat gerçek demokratik devlet gerçekte neyi tanıyor? Çok az öğrenilmiş gibi görünen bir tanımı cesaret edelim, ancak kimse için anlaşılabilir olacaktır: kimsenin açlıktan ölmemesi. Muhtemelen bir bütün olarak bir fedakarlık olarak sunulması gereken yaşam sürdüğü sürece her birine garanti edilir. Vatandaşların genel zorunlu askerlik hizmeti fikrinin mantıksal tamamlayıcısı, devletin genel yükümlülüğünü oluşturur. Popper Lynkeus ustaca reform planında gerçekleştiğini görmek istedi: koşulsuz geçim sağlama asgari Gıda, giysi ve barınmada, her bireye, doğumdan ölüme, kişisel nitelik, menşe ve başarıdan bağımsız olarak.
Böyle bir "primsiz sigorta", tüm vatandaşların yaşamlarının bir bölümünü doğrudan kamuya açık hale getirmesi şartıyla ancak mümkündür. Dolayısıyla, zorunlu askerlik hizmetiyle oldukça iyi bir şekilde kıyaslanabilecek ve eksikliğe karşı genel zorunlu askeri hizmet olarak, gerçek “iç düşman” olarak nitelendirilebilecek olan genel iş görevi belirlenebilir.
Genel kabiliyetin yeniden sunumu, Almanya’dır - Tanrı’ya şükür, çoğu iç çekecek - Versay Antlaşması’nın yasaklaması. Ancak “demokratik” erdemleri, genç erkeklerin eğitimi ve eğitimi, herkesin bütününün hizmetine eşit bağlılık fikri, bu daha iyi ve daha faydalı biçimde değil, canlandırılamaz mı? Almanya, kamulaştırılan emeklilere, sinir bozucu yaşlı insanlara, savaşçı ebeveynlere, savaş dullarına ve vicdanı olan yetimlere karşı, en az bir kez 60 vatandaşı karşısında korkunç adaletsizliği telafi edemedi. Geçiminden itibaren yaşam yılı, Hitler bluzu ve gamalı haçlı Soldätles'da oynamasına izin vermek yerine emek taburlarında hizmet etmek için birkaç yıl boyunca yetişmiş ve vahşi Jungmannen'e hizmet etti mi?
1924, 19 Rauschenchnabel