Astronot başlığıyla geziyordu çünkü görenler ondan korkuyordu. Görenler dehşete düşüyordu. O normaldi. Zihinsel bir problemi yada fiziksel bir bozukluğu yoktu. İnsanlar ona kalbiyle bakabilselerdi Auggie diğer çocuklar gibi görünebilirdi. Onun sadece yüzü tuhaftı. Kimine göre korkunç, kimine göre yamuk kimine göreyse sadece Auggieydi. Daha önce hiç okula gitmemiş ve artık annesinin evde gösterdiği eğitimden daha fazlasına ihtiyacı olduğu için August hiç tanımadığı bilmediği bir ortama girecek ve artık diğerleri gibi okulu olacaktır.
Zaman bozgununun verdiği baş dönmesini yaşamak için mutlaka bir bedenin temsil ediliyor olması gerekmez. 1850'de August Salzmann, Kudüs yakınlarında Beith-Lehem'e (o zaman böyle yazılıyordu) giden yolu fotoğraflamış: ortada taşlı bir zemin ve zeytin ağaçlarından başka bir şey görünmüyor: ancak burada üç farklı zaman benim başımı döndürüyor: benim şimdiki zamanım, İsa'nın zamanı, ve Fotoğrafçı'nın zamanı; hepsi de birer "gerçeklik" örneğidir -ister kurgusal, ister şiirsel olsun, köklerine kadar inanılır olmayan metnin ince işi değil.
After a minute or so of silence, Gus cleared his throat and glanced at his phone again. “You need to take me to the station to get my van. They’re done servicing it.” “I need to?” He grabbed the list off the counter and pointed to the top. “See. Take Gus to pick up his van.” She snatched it from him. “That’s not Sabrina’s handwriting, and she doesn’t call you Gus.” Gus nodded toward the door. “Come on. I’ll buy you a tank of gas and a donut at the station. And for the record, Sabrina does call me Gus when we’re being very … monogamous.” “Fuck you, August.” “That’s the spirit, Parker.”