Andrew Johnson
Andrew Johnson Kimdi?
Andrew Johnson, Nisan 1865'te Başkan Abraham Lincoln'ün öldürülmesi üzerine Amerika Birleşik Devletleri'nin 17. başkanı oldu. Güney'e yönelik hoşgörülü Yeniden Yapılanma politikaları ve Yeniden Yapılanma eylemlerini veto etmesi, Kongre'deki Radikal Cumhuriyetçileri çileden çıkardı ve siyasi çöküşüne ve görevden alınmasına yol açtı. rağmen beraat etti.
Erken dönem
Johnson, 29 Aralık 1808'de Kuzey Carolina, Raleigh'de bir kütük kulübede doğdu. Babası Jacob, Johnson 3 yaşındayken öldü ve aileyi yoksulluk içinde bıraktı. Annesi Mary 'Polly' McDonough Johnson, geçimini sağlamak için bir terzi olarak çalıştı. O ve ikinci kocası, Johnson ve erkek kardeşi William'ı yerel bir terziye çırak verdi. Johnson, genç bir çocukken, üst sınıflardan gelen önyargının acısını hissetti ve tüm hayatı boyunca sürdürdüğü bir algıyı telafi etmek için beyaz üstünlükçü bir tutum geliştirdi.
Çıraklığın kısıtlamaları altında ezilen Johnson ve erkek kardeşi, yükümlülüklerinden kaçtılar. Çift, onları işverenlerine iade etmeye çalışan ve gezici terziler olarak çalışan yetkililerden kaçtı. Çocuklar daha sonra eve döndüler ve aile Greeneville, Tennessee'ye taşındı. Kısa sürede Johnson, çok başarılı bir terzilik işi kurdu ve 1827'de Eliza McCardle ile evlendi. O, onu kendi eğitimine teşvik etti ve ticari yatırımlar konusunda danışmanlık yaptı. Eliza tüberkülozdan acı çekti, ancak 50 yıllık evlilikleri boyunca Johnson'ın sürekli destekçisi olarak kaldı.
Siyasete Giriş
Johnson siyasete büyük ilgi duydu ve terzisi siyasi tartışmalar için bir sığınak haline geldi. Yerel işçi sınıfının desteğini kazandı ve onların güçlü savunucusu oldu. 1829'da belediye meclisi üyesi seçildi ve beş yıl sonra Greeneville belediye başkanı seçildi. 1831'den sonra Nat Turner İsyan, Tennessee, özgür Siyah insanları haklarından mahrum etmek için bir hüküm içeren yeni bir eyalet anayasasını kabul etti. Johnson, hükmü destekledi ve onaylanması için eyalet çapında kampanya yürüttü ve ona geniş bir teşhir verdi.
1835'te Johnson, Tennessee eyalet meclisinde bir sandalye kazandı. Kendisini demokratik politikalarla özdeşleştirdi. Andrew Jackson , yoksulları savunmak ve zorunlu olmayan hükümet harcamalarına karşı çıkmak. Aynı zamanda güçlü bir kölelik karşıtı ve devletlerin haklarının savunucusuydu, aynı zamanda Birliğin niteliksiz bir destekçisiydi.
ABD Kongre Üyesi ve Tennessee Valisi
1843'te Johnson, Tennessee'den Amerika Birleşik Devletleri Kongresi'ne seçilen ilk Demokrat oldu. Temsilciler Meclisi'nde yeni bir Demokratik çoğunluğa katıldı ve köleliğin Birliğin korunması için gerekli olduğunu ilan etti. Bu, köleliğin kaldırılması durumunda ayrılıktan söz etmeye başlayan Güneyli dostlarından hafif bir ayrılıştı. Kongredeki beşinci ve son döneminde, Whig partisi Tennessee'de zemin kazanıyordu ve Johnson, altıncı dönem şansının zayıf olduğunu gördü.
1853'te Johnson, Tennessee valisi seçildi. İki dönemi boyunca, mali açıdan muhafazakar, popülist görüşlerini desteklemeye çalıştı, ancak valinin anayasal yetkileri, veto yetkisi olmaksızın yasama organına önerilerde bulunmakla sınırlı olduğundan, deneyimi sinir bozucu buldu. Siyasi müttefiklerine önemli randevular vererek pozisyonundan en iyi şekilde yararlandı.
1856 seçimleri yaklaşırken, Johnson kısaca cumhurbaşkanlığı adaylığını düşündü, ancak ihtiyaç duyduğu ulusal teşhire sahip olmadığını hissetti. Bunun yerine ABD Senatosu'na aday olmaya karar verdi. Partisi yasama organını kontrol etmesine rağmen, kampanya zordu. Birçok Demokrat lider onun popülist görüşlerini onaylamadı. Ancak, Tennessee yasama organı onu seçti ve muhalefet basınının tepkisi anında ve sertti. bu Richmond Partisi Johnson'dan 'Birlik'teki en aşağılık radikal ve en vicdansız demagog' olarak bahsetti.
Senatör olarak Johnson, bir kongre üyesi iken terfi ettirdiği bir yasa tasarısı olan Homestead Yasasını tanıttı. Tasarı, arazinin bölgedeki köleliği karşılayamayan veya istemeyen yoksul beyazlar ve göçmenler tarafından yerleşeceğinden korkan birçok Güney Demokrat tarafından sert bir muhalefetle karşılandı. Ağır şekilde değiştirilmiş bir yasa tasarısı kabul edildi, ancak Başkan Buchanan tarafından veto edildi. Senato döneminin geri kalanında Johnson, Birliğe olan bağlılığını açıkça ortaya koyarken, kaldırılmaya karşı çıkarak bağımsız bir seyir izledi.Devam etmek için kaydırın
SONRAKİ OKUYUN
Lincoln İdaresi
Sonrasında Abraham Lincoln 1860 yılındaki seçimde Tennessee Birlik'ten ayrıldı. Johnson kendi eyaletinden ayrıldı ve ABD Senatosu'ndaki koltuğunu koruyan tek Güney senatörü oldu. Güney'de iftiraya uğradı. Malına el konuldu ve karısı ve iki kızı Tennessee'den sürüldü. Bununla birlikte, Birlik yanlısı tutkusu Lincoln İdaresi tarafından fark edilmedi. Birlik birlikleri 1862'de Tennessee'yi işgal ettiğinde, Lincoln Johnson askeri valisini atadı. Zor bir yolda yürüdü, federal hükümetin tüm gücünü isyancılara uygularken Tennesse'lilere zeytin dalı teklif etti. Konfederasyon Generali liderliğindeki isyancılar olarak devletin tam kontrolünü asla elde edemedi. Nathan Bedford Forrest , istediği gibi şehir ve kasabalara baskın düzenledi.
Johnson başlangıçta Kurtuluş Bildirgesi'ne karşı çıktı, ancak Tennessee için bir muafiyet kazandıktan ve bunun savaşı sona erdirmek için önemli bir araç olduğunu fark ettikten sonra kabul etti. Güney gazeteleri onun şaşkınlığını yakaladı ve onu daha yüksek bir ofis aramakla suçladı. Bu fikir, yeniden seçilme şansından endişe eden Lincoln, 1864'te bileti dengelemeye yardımcı olması için Johnson'ı başkan yardımcısı olarak seçtiğinde ortaya çıktı. 1864 yazında ve sonbaharında birkaç yüksek profilli Birlik zaferinden sonra, Lincoln bir seçimde yeniden seçildi. süpürme zaferi.
Cumhurbaşkanlığı ve Suçlama
14 Nisan 1865 gecesi, Washington DC'deki Ford Tiyatrosu'nda bir akşam geçirirken Başkan Lincoln tarafından vuruldu. John Wilkes Standı ve ertesi sabah öldü. Johnson da o kader gecede bir hedefti, ancak olası suikastçısı ortaya çıkmadı. Lincoln öldükten üç saat sonra Johnson, Amerika Birleşik Devletleri'nin 17. başkanı olarak yemin etti. Amerikan tarihinde sıkça rastlanan garip bir ironiye göre, ırkçı Southerner Johnson, Güney'in yeniden inşası ve medeni hakların genişletilmesi ve eski Siyah kölelere oy hakkı verilmesiyle suçlandı. Johnson'ın Güney eyaletlerini Siyah insanlara tam eşitlik vermeye zorlamadığı ve böylece Siyah oy hakkını Güney'deki siyasi etkilerini ilerletmek için gerekli olan Kongre Cumhuriyetçileri ile bir çatışma başlatmayacağı hızla ortaya çıktı.
Kongre, Johnson'ın görev süresinin ilk sekiz ayında tatildeydi ve kendi Yeniden Yapılanma politikalarını zorlayarak yasa koyucuların yokluğundan tam olarak yararlandı. Bağlılık yemini edecek isyancılara çabucak af ve af çıkardı. Bu, birçok eski Konfederasyonun Güney eyaletlerinde göreve seçilmesi ve esasen köleliği sürdüren 'Kara kodlar' oluşturmasıyla sonuçlandı. Daha sonra, Jefferson Davis altında başkan yardımcısı olarak görev yapan Alexander Stephens da dahil olmak üzere en yüksek rütbeli Konfederasyon yetkililerini içerecek şekilde aflarını genişletti.
Kongre yeniden toplandığında, üyeler başkanın af emirlerine ve Siyahların sivil haklarını korumadaki eksikliğine öfkelerini dile getirdiler. 1866'da Kongre, eski köleler için gerekli şartları ve mahkemede haklarının korunmasını sağlayan Freedmen Bürosu tasarısını kabul etti. Daha sonra, 'Amerika Birleşik Devletleri'nde doğan ve vergilendirilmeyen Hintliler hariç, herhangi bir yabancı güce tabi olmayan tüm kişileri' vatandaş olarak tanımlayan Sivil Haklar Yasasını kabul ettiler. Johnson bu iki önlemi veto etti çünkü Güney eyaletlerinin Kongre'de temsil edilmediğini hissetti ve oy kullanma politikasını belirlemenin federal hükümetin değil eyaletlerin sorumluluğunda olduğuna inanıyordu. Her iki veto da Kongre tarafından geçersiz kılındı.
O Haziran ayında, Kongre 14. Değişikliği onayladı ve onaylanmak üzere eyaletlere gönderdi ve bir aydan kısa bir süre sonra kabul edildi. Anayasa'nın 'tavsiye ve rıza' maddesinin yeni bir yorumuyla Kongre, cumhurbaşkanının federal yetkilileri Senato'nun onayı olmadan görevden alma yetkisini reddeden Görev Süresi Yasasını da kabul etti. 1867'de Kongre, Güney Siyah insanlar için siyasi ve sosyal hakları uygulamak için eski Konfederasyon eyaletlerinde askeri Yeniden Yapılanma kurdu.
Başkan Johnson, 1866 kongre seçimleri sırasında bir dizi konuşmada doğrudan halka hitap ederek misilleme yaptı. Birden fazla durumda, Johnson'ın çok fazla içtiği ve izleyicilerini ikna etmekten daha fazla sinirlendirdiği ortaya çıktı. Kampanya tam bir felaketti ve Johnson halktan daha fazla destek kaybıyla karşı karşıya kaldı. Radikal Cumhuriyetçiler ara seçimlerde ezici bir zafer kazandı.
Johnson, başkan olarak pozisyonunun altında parçalandığını hissetti. Kongrenin ve halkın desteğini kaybetmişti ve tek alternatifinin, anayasal yetkisinin doğrudan ihlali olarak Görev Süresi Yasasına itiraz etmek olduğunu hissetti. Ağustos 1867'de, birkaç kez karşı karşıya geldiği Savaş Bakanı Edwin Stanton'ı kovdu. Şubat 1868'de Meclis, Başkan Johnson'ı Görev Süresi Yasasını ihlal ettiği ve Kongre'ye utanç ve alay getirdiği için görevden almak için oy kullandı. Senato'da yargılandı ve bir oyla beraat etti. Başkan olarak kaldı, ancak hem güvenilirliği hem de etkinliği yok edildi.
Sonraki Yıllar ve Miras
Johnson, yeniden yapılanma karşıtlığını koruyarak ve beyaz ırkın koruyucusu olarak kendi kendine empoze ettiği rolünü sürdürerek görev süresini tamamladı. Beyaz Saray'dan ayrıldıktan sonra mükemmel hitabet becerilerinden yararlandı ve konuşma devresine girdi. 1874'te ABD Senatosu'na ikinci kez seçildi. Senato'ya döndükten sonraki ilk konuşmasında Başkan'a karşı çıktı. Ulysses S. Grant Louisiana'ya askeri müdahale. Ertesi yaz Kongre tatili sırasında Johnson, 31 Temmuz 1875'te Elizabethton, Tennessee yakınlarında bir felçten öldü. İsteğine göre, Greeneville'in hemen dışına gömüldü, vücudu bir Amerikan bayrağına sarılmış ve Anayasa'nın bir kopyası yerleştirilmişti. başının altında.
Bazı tarihçiler Johnson'ı İç Savaşın sonunda başkan olabilecek en kötü kişi olarak görüyor. Irkçı görüşleri onun tatmin edici bir barış yapmasını engelledi. Politik becerilerden yoksun olması onu Kongre'den uzaklaştırdı ve kibri halkın desteğini kaybetti. Başkan olarak, muhtemelen İç Savaşı izleyen ulusal çekişmeye katkıda bulundu ve dezavantajlıların haklarını savunma fırsatını kaybetti.