Asla İngilizce yazmak istemedim. Yakın zamanda gelenlerin verdiğimiz kararların çoğu, seçimden çok zorunluluktan kaynaklanıyor. Birinin düşünebileceğinden daha çok, bizler bir gün oyunculuk ya da öğretmeye geri dönmeyi hayal eden vergi hazırlayıcıları, eskiden dünyanın başka yerlerinde tıp pratiği yapan taksi şoförleri oluruz. Refleks eylemleri olarak meslekleri değiştiririz ya da ana dillerimizi atarız - hayatta kalma içgüdüsü bizi doğaüstü güvene zorlayarak bizi her zamankinden daha uysal olduğumuza inanmaya kandırır.
İlk İngilizce kalem kağıt koyduğumda 35 yaşındaydım. 2008 sonbaharıydı ve Stanford'da gazetecilik bursu kazandım. Teksas, Austin'de yaşadığım dört yıl boyunca, İngilizce kullanımım günlük konuşma dilinde kalmıştır. Gün boyunca İspanyolca gazeteler zinciri için çalışıyordum, geceleri ise yıllar önce başladığım romanı kendi dilimde yazmaya devam ediyordum ve bu romanı henüz herhangi bir temsilcinin veya Yıllardır yaşadığım İspanya'da ya da ana vatanım Meksika'da yayıncıydı. Kusurlarla dolu basılamaz bir el yazmasıydı, ama o zaman bunu görecek yeteneğim yoktu.
Yıllarca küçülen haber odalarındaki ekipleri yönettikten, Power Point sunumlarında sıkıntı çektikten, yıllık işten çıkarmalardan sağ çıktıktan sonra tek istediğim yazmaya geri dönmekti. Stanford'daki amacım hem kurgu hem de kurgu dışı alanda daha iyi bir hikaye anlatıcısı olmaktı, ancak bunu başarmanın tek yolu şuydu: seçme İngilizce - üniversite İspanyolca yazı dersleri vermiyordu.
İlk kaydolduğum kurs, lisans öğrencileri için kurgusal olmayan bir atölyeydi. İlk görevimiz çocukluğun kendi portresiydi. 'Resimdeki çocuk her zaman davetsiz bir misafir gibi görünüyordu,' diye başladı benimki. 'Vücuda sıkıca tutturulmuş kollar, büyük kulaklar baştan dışarı çıkar ve başın kendisi boynuna bastırır, sanki bir kaplumbağanınki gibi geri çekilebilir ve aslında yüzü ve titremeyi gizleyebilsin. fotoğrafçının kabulünden / merceğinden uzak gülümseyin. '
Profesör ve sınıf arkadaşlarımın tepkisi oybirliğiyle çılgınca oldu. Beni övdü kendine özgü ifade , oyunculuk benim dilim saçma sapan benim kasıtlı olarak bilinçli yazı. Bu, gramer hatalarımı, sakat cümlelerimin şaşırtıcı uzunluğunu veya bazı kelimeleri kullanmamdaki beceriksizliği ele almanın incelikli, şefkatli bir yolu olsaydı, fark etmemiştim. Daha önce Amerika'da ders almamıştım, olumlu pekiştirmenin iyileştirici güçlerine hiç maruz kalmamıştım ve çok heyecanlanmıştım.
Delice cesaret verici olsa da, bu tür geri bildirimler başarısızlık hissimi hafifletmedi. Neden o davetsiz onun yerine davetsiz ? Neden değiştirmeliyim sıkıca bağlı ile karşı bastırılmış ? Hiçbir fikrim yoktu. İngilizce yazma deneyimi, su altında gözlüksüz, gözleri tamamen açık yüzmeye benziyordu: her şey bulanık, önünüzde yalnızca nesnelerin rengini ve dış hatlarını - eğer isterseniz kelimeleri - görürsünüz, ama net, tam anlayışı büyüklükleri belirsizliğini koruyor.
İlk sömestre girerken, sınıfta Sacramento'dan ilk kez Doğu Kıyısı'na taşınan bir kız hakkında bir makale okuduk. “Şimdi hatırlayabiliyorum…” “Her Şeye Elveda” nın açılışında okudum, “New York benim için başladığında, ama bittiği anda parmağımı koyamıyorum, belirsizlikleri ve ikinci başlangıçları asla kesemiyorum ve Kırık, kadın kahramanın artık eskisi kadar iyimser olmadığı sayfadaki yeri tam olarak çözüyor. '
Parçayı 1967'de yazdığını bilmediğim bir yazar. İlk okumada aşktı. Joan Didion’un asi dil kullanımının büyülü sözleri beni bir büyü, bir özgürlük kırbacı gibi yırtıp attı, ama nedenini anlayamadım. Ancak daha sonra, 'Her Şeye Elveda' nın bu kadar derinden yankılandığını fark ettim çünkü kız yabancı bir diyara giriyor. Bendim . ingilizce oldu New York'um, onun grameri, deyimleri ve düzensiz fiilleri, bozuk kararlılığımın perileri. Joan Didion, beynimde yaşıyormuş gibi deneyimimi yeni bir dile taşırken tasvir etmeyi başarmıştı.
Stanford'daki çalışmamın genel kabulü beni yaratıcı yazmayı ciddi bir deneme yapmaya ikna etti - yani İngilizce. O yaz Vermont'ta tanınmış bir yazarlar konferansına kabul edildim. Birkaç dergi editörü benden onlara iş göndermemi istedi, birkaç New York ajanı yazdığım anıları okumaya hevesliydi. Bu cesaret sadece sisi dağıtmakla kalmadı, baskıya dönüştü. Cümlelerimin kulağa tuhaf geldiği ve boş olduğu inancı her zamankinden daha da sertleşti. Başarmanın tek yolu, kendimi hatasız ve doğru bir şekilde ifade etmekti.
Birkaç ay sonra, anı kitabımı yerli gibi İngilizce yazmak için başarısız bir girişimin ardından, ajanların nazikçe (ama kısa ve öz) reddedilmesinden sonra, işsizdim ve bir MFA'ya başvurmak için ihtiyaç duyduğum kurgu örneğini bitiremedim. İkinci el bir kitapçıda bir kopyasına rastladım Büyülü Düşünce Yılı . Stanford'dan ayrıldığımdan beri Didion okumamıştım ama hemen kitabının orada beklediğini hissettim ben . Onu sorunlu bir müminin coşkusuyla yedim. Umut beni 140. sayfada bekliyordu:
'Aslında dil bilgisi kurallarını asla öğrenmedim, bunun yerine sadece kulağa doğru gelenlere güvenerek.'
Bazı nedenlerden dolayı asla çözülemediğim için Didion’un kadansı her zaman şeye çok benzemişti: doğru geliyordu kafamın içinde. Şimdi oradaydı, sırrını bir tür yaptırım gibi paylaşıyor, içgüdüsünü izleyerek tarzına hakim olsaydı, benim de yapabileceğime dair bana güven veriyordu. Biz, yeni gelenler, bazen cüretkar ve cesurca büyümekten başka seçeneğimiz yok.
MFA'daki ilk sömestrimde ertesi yıl kabul edildim, lisans öğrencileri için bir İngilizce Dilbilgisi kursu aldım - hala kendimi gerekli kuralları bilmek. Ancak en karanlık saatimde Joan Didion okumak, sesimi yalnızca kendine özgü kusurlarımı kucaklayarak, ifadelerimin belirsizliklerini ikinci dilimin kırılmaz esnekliği ve eşsiz cömertliğiyle birleştirerek, bir erdem yaratarak büyütebileceğimi anlamama yardımcı oldu. Kendimi bulanıklık içinde evde yaparak, pusun içinden güzelliği çıkararak, uzaylı kalbimin komik saçmalığının.
Antonio Ruiz-Camacho’nun hikaye koleksiyonu, Yalınayak Köpekler , şimdi çıktı.