Kim bilir? Belki de aynalar yalnızlıklar için doğmuştur.
Mesela sabahın uyanmadığı bir anda kirpiklerinin aniden uzaklaştığını düşün birbirinden. Düşündün mü? Sonra bu düşünceleri bırak, at bir köşesi olmayan Dünya’nın yuvarlak haline. Ya da ne yapmak istiyorsan onu yapama. Kalkıp yüzüne suları vurabilirsin ama havlu ile kurulanmak zorunda mı insan?
Evet, belki… kesinlikle… saçmaladığımı düşünüyor olabilirsin. Ama saçmalıyorum. Tabi ki bir aynanın karşısında. Ne yapabilirim ? En azından ayna sana seni vermiyor mu ? Bence aynanın senden alabildiği tek şey sen olmayan tarafındır. Güzel olduğunu zannetmelerini alır mesela ve sana burada başka bir şey öğretebilir. Ayna deme sakın ona, yalnızlığının düşmanıdır o. Ha! “Sana ne! İstediğimi derim.” dersen, diyebilirsin. Ama diyemezsin de. Neden mi? Kısa ve öz bir açıklaması mevcuttur. Hepimizin başında olan bir şey, sözlükte bulamazsın, bir bilmece de değildir. “Hayat” ne zaman sana senin olanı vermemezlik etti? Seni, sen olarak gördüğü zaman olabilir mi?
Hadi, şimdi aynanın karşısına geçmek ister misin? Ben şahsımca istemiyorum. Ama ruhumca geçebilirim. Ne olur, sakın gitme olur mu? Gidersen aynaya iki olacaksın, ben ise tek.
Ali Karasürmeli
BİR DELİ ŞAİR