Sabah erken saatlerde plaja gittiğimizde hep Labradorlardan birini götürmeye çalışıyoruz. Bildiğiniz gibi, onlar suyu ve yüzmeyi çok seviyorlar. Bu hafta sıra Liz ve Lili’de idi!
Liz için plaj çok zevkliydi. Bizim için de. Çünkü Liz öyle uslu bir kız ki! “Suya gir” desek suya giriyor. “Yerine geç” desek yerine gidip yatıyor. Tek kusuru, bunu yaparken daima ve daima havlularımızın üstünden geçiş yapıyor olması.
Lili havlulara asla basmıyor. Daima etrafından geçerek gidiyor. Ancak onunla plaja gitmek ilginç oluyor. Çünkü güzel kızımız eskiden suya girmiyordu.
Bahçede sırılsıklam olana kadar fıskiyeyle oynuyordu. Ama deniz? Asla! Ta ki çocuklar dünyaya gelene kadar. Dün gibi hatırlıyorum, Lili'nin bakışı hepimiz suya girdiğimizde. "Sürümü kaybediyorum! Nereye gidiyorsunuz? Gidemezsiniz ama! Ama... Hayallah başka çare yok galiba..." dermiş gibi çaresiz bir bakışla peşimizden denize atlamıştı. Suya girmeyi artık seviyor ancak o telaşı üstünden bir türlü atamadı. Sürüsünün dağılmasına dayanamıyor. Daima dördümüz yanında olmamızın istiyor. Yoksa yerinde veya bir buna bir şuna koşup inliyor. Bir de çocuklar dünyaya geldikten beri koruma köpeği kesildi bizim Labrador kızımız.
Plajda yanımıza gelen dokuz aylık erkek Rottweiler yavrusuna bile hırladı. Ah be Lili, güzel kızım Lili...