Gelecekle ilgili çalışmalar P-5 roketi, 1954'in ortasında, V.N.'nin liderliğindeki özel bir tasarım ekibinde başladı. Chelomeya. Gelecek yılın yazında, tasarım ekibi çalışmalarının verimliliği için olumlu sonuçlarla OKB-52'e dönüştürüldü. Projenin görevi, süpersonik uçuş hızına sahip, 500 km'ye kadar uçabilen ve hedefe yüksek patlayıcı ya da özel bir savaş başlığı dağıtan bir seyir füzesi oluşturmaktı. Yeni projenin önemli bir özelliği denizaltılarda füzelerin kullanılmasını sağlamaktı. Roketin ana tasarım özelliklerini belirledikten sonra, böyle bir denizaltının gelişimine bir süre sonra başlanması planlandı.
Ön çalışmaların sonuçlarına göre, klasik aerodinamik şemayı kullanarak yeni bir roket yapılmasına ve bir turbojet motorla donatılmasına karar verildi. Yeni projenin önemli bir özelliği, otomatik açma sistemine sahip katlanan bir kanattı. Katlanır bir kanadın kullanılması, taşıma pozisyonunda roketin boyutlarının büyük ölçüde azaltılmasını mümkün kılmıştır. Otomatik bir toplama sisteminin kullanılması, roketin uçuş için hazırlanmasını önemli ölçüde hızlandırabilir. Önceden, tüm iç katlanır kanatlı roketler, konsolların manuel olarak açılmasını ve sabitlenmesini gerektiriyordu. Yeni ürünün, fırlatıcıdan çıktıktan sonra kanadı kendi kendine kaldırabilen ilk roket olması gerekiyordu.
İlginç bir şekilde, çeşitli kaynaklarda, otomatik açıklama fikrinin ortaya çıkmasının birkaç ilginç versiyonu vardır. Onlara göre, V.N. Chelomey, roketi katlama kanadıyla donatma fikri ona geldiğinde kuşları izledi veya pencereyi açtı. Ancak, bu sürümler sadece efsane gibi görünüyor. Kanat üzerinde otomatik açılma çalışmaları 1951 yılında başlamış ve on yılın ortasına kadar devam etmiştir. Dolayısıyla, böyle bir aparat ani aydınlatmanın sonucu olarak ortaya çıkmayabilir, ancak uzun ve karmaşık işlerin meyvesiydi.
P-5 ismini alan yeni roket üzerindeki tasarım çalışmaları, 1956 yılına kadar devam etti. Bu zamana kadar, kanat otomasyonunun geliştirilmesi de dahil olmak üzere tüm ana tasarım görevleri çözüldü. 1957'in ilk baharında testler başladı, ancak ilk aşamalarda sadece bir roket motoruyla donatılmamış yeni roket modelleri kullanıldı. Kontrollerin bu aşaması roketin tam ölçekli testler için hazırlanmasına izin verdi.
Yeni roket, canlı bir kafa kaplamasıyla aerodinamik bir gövdeye sahipti. Gövdenin uzunluğunun çoğu için dairesel bir kesite sahipti, ancak tabanın altındaki kuyruğunda ana motorun bir hava girişi vardı, diğer birimlerle pürüzsüzce birleşti. Kuyruğunda motorun konik bir memesi vardı. Roket katlanır yamuk kanadı aldı. Merkez kısmın küçük bir bölümü sabitlendi ve gövde üzerine sert bir şekilde monte edildi ve geri kalanı menteşeli olarak monte edildi. Taşıma konumunda, roketin konteynırdan serbest bırakılmasından önce, konsollar dikey olarak yerleştirilmeli ve gövdenin yanlarına yerleştirilmelidir. Kabı terk ettikten sonra konsolu kaldırarak otomatik ekipman açıldı. Roketin kuyruğu birkaç aerodinamik sırttan ve dümen ile ventral omurgadan oluşuyordu.
P-5'in uzunluğu 11,85 m, kanat açıklığı 2,5 m, maksimum gövde çapı 1 m idi.
Yeni tip bir seyir füzesi, önceden belirlenmiş bir uçuş görevine sahip bir otomatik pilot kullanılması önerildiği nispeten büyük alan hedeflerine saldırmak için tasarlandı. Uçuş sırasında rotayı kontrol etmek için rotayı kontrol etmek için otomatik rotayı, dikey ekseni, barometrik altimetre ve uçuş süresi sayacını içeren otopilot AP-70А sorumlu olacaktı. Barometrik altimetreye ek olarak, benzer amaçlara sahip bir radar sistemi kullanma olasılığı göz önünde bulunduruldu. PB-5M radyo altimetre tasarlanmış ve test edilmiştir ancak seri olarak kullanılmamıştır.
Roket parametreleri, savaş başlığını yaklaşık 870-900 kg'lık bir kütleyle taşımaya izin verdi. Bir hedefi vurmak için, birkaç yüz kilogramlık bir yükü olan patlayıcı bir savaş başlığı ya da RDS-4 gibi özel bir ürün kullanabilirsiniz. P-11FM balistik füzesinden ödünç alınan böyle bir savaş başlığı, 200 CT gücüne sahipti. Gelecekte, 650 kt'ye güç artışıyla birlikte güçlendi.
Santral füzelerinin P-5 bileşimi, iki adet açılır motor ve bir adet tutucu içerir. Fırlatma kutusundan çıkan çıkışın ve eşzamanlı çıkışın mart yüksekliğine eşzamanlı olarak çıktığı ilk ivmenin, her biri bir 18,3 t'ye sahip iki toz hızlandırıcı kullanılarak gerçekleştirilmesi önerildi. Yakıt yükü, motorları 2'ler için çalıştırmaya devam etti. Kapatıldıktan ve roket boşaltıldıktan sonra, 26 kg ağırlığında, sert bir katı yakıtlı KRD-2250 motorunun yardımıyla uçması gerekiyordu.
P-5 roketinin uçuş şeması. Şekil Shirokorad A.B. Yerli silah filo. 1945-2000.
P-5 roketinin ilginç bir özelliği, ana uçuş özelliklerinin atmosferik koşullara bağımlılığıydı. Böylece, -24 ° C hava sıcaklığında, roket 384 m / s (1380 km / s) 'ye kadar olan hızlara ulaşabilir, ancak maksimum uçuş menzili sadece 431 km idi. + 40 ° C sıcaklıktaki atmosferik hava, hızı 338 m / s'ye (1215 km / s) düşürdü, ancak menzili 650 km'ye getirdi. Ortalama uçuş hızı, havadan bağımsız olarak 1250 km / s olarak ayarlandı.
P-5 cruise füzesi taşıyıcı tarafından taşınacak ve CM-49 fırlatma kabından fırlatılacaktı. Kap, 12 m'lik bir iç çapa sahip 1,65 m uzunluğunda bir silindirdi, iç yüzeyinde, roketi istenen pozisyonda tutmak için, ayrıca roket ve denizaltı taşıyıcısının onboard sistemlerini bağlamak için gerekli konektörler temin edildi. Her iki tarafta, kap, bir conta ve kremalı valflerle yarım küre kapaklarla kapatılmıştır. Taşıma konumunda, kabın içi azotla doldurulmalıdır. CM-49 ürününün tasarımı, denizaltıların gücü gereklilikleri dikkate alınarak geliştirilmiştir. Konteynır, denizaltının herhangi bir derinliğinde, limitine kadar su basıncına dayanmak zorunda kaldı.
Hem sıfırdan hem de modernizasyon yoluyla geliştirilen çeşitli taşıyıcı denizaltı projeleri, CM-49 konteynerinin sallanan kurulumunu ima etti. Bir roket fırlatmadan önce bu cihazın hidrolik olarak 14-15 derecelik bir açıyla yükseltilmesi ve uygun şekilde fırlatılması gerekiyordu.
Konteynere ve hidroliğine ek olarak, denizaltının “Sahil” kontrol sistemini alması gerekiyordu. Görevi, hedefin ve denizaltının yeri, uçuş görevinin hesaplanması ve roket otopilotuna girişi hakkında bilgi toplamaktı. Konteynır ve fırlatma yönetimi de “Kıyı” nın görevidir.
Denizaltı projesi 644. Tekerlek yuvası çitinin arkasına monte edilmiş iki kap açıkça görülebilir. Wikimedia Commons Fotoğrafları
Ağustos ayında, yılın 1955'i, füze tasarımının tamamlanmasından önce bile, mevcut denizaltılardan birinin deneyimli bir roket silahlanma taşıyıcısına dönüştürülmesiyle ilgili çalışmalar başladı. Bir test platformu olarak, 146 projesinin C-613 dizel elektrik denizaltının kullanılması önerildi. Denizaltının güncellenmiş taslağı, 613-P adını aldı. Bu projenin bir parçası olarak, C-146, bir torpido yükleme cihazı, topçu silahı gibi bir dizi yem birimini kaybetti. Kıvrımlı çitin arkasına kıç gövdesinin yukarısında, bir CM-49 konteyner ile sallanan bir kurulum monte edildi. İstiflenmiş pozisyonda, konteyner yatay olarak yerleştirilecek ve uygun desteklerin üzerine yerleştirilecektir. Çekimden önce kabın 15 ° açıyla kaldırılması önerildi. Bu durumda, roketin doğrudan tekerlek yuvasının üstünden geçmesi gerekiyordu.
613-P projesinin denizaltı, P-5 füzelerini sadece yüzey konumunda, 8-10 düğümlerine kadar hızlarda başlatabilirdi. Lansmandaki deniz heyecanı, 4-5 puanlarıyla sınırlıydı. Yenilenmiş C-146 denizaltı, projenin tüm aşamalarında füze testine katıldı. 1962'te, orijinal 613 projesine göre yeniden donatıldı, kabı söküp standart ekipmanı kurdu.
Yılın 1957'inin ilk baharında, P-5'in yeni tasarımına göre, atma testleri için roket modeli yapıldı. Mart 12, Faustovo'daki NII-2 test sahasında, bir seyir motoru olmadan ilk roket fırlatması gerçekleşti. Bu testlerin sonuçlarına göre, hem stantlarda hem de tekrar takılan C-146 denizaltılarında yapılması planlanan sonraki denetimler için hazırlıklar başladı.
Ağustos ayında, Balaclava'da yüzen 1957A standında yılın 4'i, P-5 füzelerinin tam konfigürasyonlarında tam bir teste başladı (savaş başlığı hariç). Bu tür deneyleri deneysel bir test tezgahında yapmak için bir CM-49 konteyner ve birkaç başka ekipman monte ettik. Ne yazık ki, Ağustos 28’ta yapılan ilk lansman bir kazayla sonuçlandı. İkinci lansman da acil bir durumdu. Üçüncü ve dördüncü açılışlar da başarılı oldu. Tezgah testleri Mart 58-th'de sona erdi.
Denizaltı Ave 651, bir P-5 roketi fırlatır. Fotoğraf Kollektsiya.ru
22 Kasım 1957, dönüştürülen C-146 denizaltısı testlere katıldı. Denizaltı füzesi fırlatıldı 1959 Ocak ayına kadar. Bu zamana kadar denizaltının ve endüstri uzmanlarının mürettebatı 17'in fırlatılmasını tamamladı. Toplamda, testler sırasında yeni bir tür 21 roket kullanılmıştır. Başlatmanın bir kısmı kazalarla sonuçlandı, diğerleri ise geleneksel hedeflerin başarılı bir şekilde yenilgisine yol açtı.
P-5 seyir füzesinin karakteristik bir özelliği, önceden belirlenmiş bir programa göre uçuşu kontrol eden otopilotun kullanılmasıydı. Bir hedef arayabilen ve hedefleyebilen bir güdüm sistemi yoktu veya radyo komutunun kontrolü öngörülmedi. Testler sırasında, uygulanan ekipmanın, hedeflenen noktadan 3000 m'ye kadar dairesel bir olası sapma ile hedeflere ulaşılmasını mümkün kıldığı bulundu. Böylece, en az 200 kt gücünde özel bir savaş başlığı kullanımı tamamen haklıydı ve roketin bulunduğu önceden belirlenmiş bir alanda bulunan düşman gemilerinin yenilgisini sağlayabilir.
Test sonuçlarına göre, P-5 roketinin kullanılması için önerildi. İlgili Bakanlar Kurulu kararı, yılın 19 Haziran 1959'inde göründü. Gelişmiş silahların ilk taşıyıcıları birkaç yeni projenin denizaltılarıydı. Yeni projenin baş denizaltı filosu, yılın 1960 başında dahil edildi.
5 projesinin denizaltıları, P-644 füzelerinin seri taşıyıcıları olacaktı. 25 Bakanlar Kurulu kararına göre Ağustos 1955, yeni modelin füze sisteminin kurulmasıyla "613" tipi denizaltıların yükseltilmesi için bir proje geliştirilmesi gerekiyordu. TsKB-18 uzmanları mevcut projeyi sonuçlandırarak, tekerlekli ev çitinin arkasındaki iki CM-49 konteynerle donattılar. Geri dönüşün kıç arkasından yapılması önerildi. Konteynerlerin kaldırılması ve kapakların açılması için hidrolik sistemler kullanılmıştır. Ayrıca, 644 projesi Sever-A644U çekim kontrol sisteminin kullanımını ima ediyordu.
Bir füze silahı taşıyıcısı olarak özelliklerine göre, 644 projesinin denizaltı C-146 denizaltıdan çok farklı değildi. Tek göze çarpan fark, 15 düğümlere kadar olan hızlarda hareket ederken çekim imkanıydı. Ayrıca, füzelerin savaş kullanımını engelleyebilecek olan fırlatmadan önce ters rotasında bir geri dönüş ihtiyacı olduğu da belirtilmelidir.
1959-61'te, 644 temel tasarımının altı denizaltı, 613 tasarım tarafından dönüştürüldü. Hepsi yeni ekipman aldı ve iki konteynerde P-5 cruise füzelerinin taşıyıcısı oldu.
1956 yazında, 651 projesi başlatıldı. Bu proje sırasında, aslında P-5 füzelerinin kullanımı için tasarlanan ilk denizaltının yaratılması gerekiyordu. 1960 sonbaharında, ana projenin yeni bir denizaltı olan K-156 atıldı. Başlangıçta, serinin 36 tekneleri içermesi gerekiyordu ama sonunda sadece 16 inşa edilmişti. Yeni denizaltıların karakteristik bir özelliği, gövdenin yanlarında bulunan dört konteyner CM-49'in varlığıydı. İki tanesi kabin çitinin önünde, diğeri ise iki gerisindedir. Gövdenin yanlarındaki kapların bu düzenlenmesi nedeniyle, başlangıç motorlarının gazlarını çıkarmak için tasarlanmış büyük oyuklar ortaya çıktı. Daha sonra, P-5 füzelerinin diğer taşıyıcılarında benzer tipte benzer sistemler kullanıldı.
Altmışlı yılların başında filo, 665 tipi tekneler için başka bir geliştirme seçeneği olan 613 projesinde altı adet dizel-elektrikli denizaltı aldı. Füzeler için dört konteynır, korkuluk çitine eğimli bir konumda kalıcı olarak yerleştirildi. Koşunun rota boyunca ilerlemesi gerekiyordu. 665 projesi kapsamında, mevcut donanma denizaltıları elden geçirildi.
665 projesinin denizaltı, içinde dört konteyner CM-49 bulunan karakteristik bir kayıt bariyeri ile birlikte. Fotoğraf Moremhod.info
Gelecekte, P-5 füzesi nükleer denizaltıların silahı haline geldi. Bu tür ilk roket taşıyıcısı, altmışlı yılların başında inşa edilen 659 projesinin denizaltıları oldu. Bu tip beş teknenin her biri, 651 projesine benzer şekilde, gövdede bulunan altı konteyner taşıdı. İkisi, dikilenin eskriminin önünde, diğerleri ise arkasındaydı. Daha sonra her biri sekiz fırlatıcıyla 29 denizaltı projesi 675 inşa edildi. Bu sefer, kabinin arkasına füzelerle birlikte altı konteyner yerleştirildi.
P-5 roketinin kabul edilmesinden sonra, yeni silahlar ve montajlar kullanılarak bu silahı yükseltmek için birkaç girişimde bulunuldu. 1959'te, bir roket inşa edildi ve kullanıldı, P-5CH olarak adlandırıldı. Temel barometrik yerine bir radyo altimetre kullanarak temel versiyondan farklıdır. Bu proje testlerin ötesine geçmedi.
Rehberliğin doğruluğunu arttırmak için, aktif bir radar güdümlü kafalı P-5-RG füze tasarımı önerildi. Çeşitli nedenlerden dolayı, bu proje ön çalışmalar aşamasında kaldı. Hedef füzesi inşa edilmedi veya test edilmedi.
Eylül ayında, 1959 yükseltilmiş P-5D roketini test etmeye başladı. Baz üründen temel farkı otopilot AP-70D ("Doppler") idi. Yoldaki Doppler göstergesi ve uçuş sırasındaki yıkım, atmosferik olayların etkisini önemli ölçüde azaltmanın ve böylece belirtilen noktaya iki veya üç kez vurmanın doğruluğunu artırmanın mümkün olması sayesinde bu sisteme dahil edildi. Ayrıca, radyo altimetre devreye alındı. PB-5M cihazı, yörüngenin ana bölümünün yüksekliğini, 450'ten 200 m'ye düşürerek, savaş etkinliğini bir dereceye kadar azaltmaya izin verdi.
P-5D roketinin testleri başlangıçta bir zemin standında gerçekleştirildi. Daha sonra, 162-D projesine göre yeniden yapılandıran 644 projesinin C-644 denizaltıları çeklere çekildi. Yeni roketin test çalışmaları 1961'in ortasına kadar devam etti. 2 Mart 1962 yılı kabul edildi. Mevcut ürünle mümkün olan azami birleşmeden dolayı, P-5D roketi, zaten taban P-5'i taşıyan denizaltılar tarafından kullanılabilir.
P-5 ve P-5D roketlerinin çalışması 1966 yılına kadar devam etti. Bundan sonra, roket hizmetten çıkarıldı, yerine yeni kompleksler eklendi. Bu bağlamda, mevcut medya yükseltilmiştir. 644 proje denizaltılarının bir kısmı orijinal 613 projesinde yeniden donatıldı ve yeni projelerin denizaltıları (651, 659 ve 675) mevcut fırlatıcıları koruyarak yeni füze sistemleri aldı.
P-5 projesi diğer birçok gelişmenin temeli oldu. Tabanındaki ilk ürün, kontrol ve rehberlik sistemleriyle ayırt edilen P-6 roketiydi. P-6 ile aynı anda, aynı gelişmelere dayanarak, P-35 roketi, yüzey gemilerini silahlandırmak için tasarlandı. İlginç bir şekilde, P-35 geminin fırlattığı füzesi 1966 yılında - neredeyse aynı anda P-5 üssünün çıkarılmasıyla aynı anda hizmete girdi. Gelecekte, P-5'in modifikasyonlarına dayanarak, çeşitli savaş görevlerini yerine getirmek için kullanılan yeni füze sistemleri kuruldu.
Bazı bilgilere göre, P-5 füzesi devre dışı bırakılıp değiştirildikten sonra, geliştirildi ve filodaki uçaksavar komplekslerinin eğitim ekipleri için hedef olarak kullanıldı.
Nispeten kısa ömürlü olmasına rağmen (1959-66 yıl), P-5 cruise füzesi projesi, önemli bir adımdı. hikayeler yerli roket silahları. Bu projenin bir parçası olarak, bir denizaltıya seyir füzesi kurma ve füzeyi otomatik kanat açıklığı ile donatma görevi ilk kez çözüldü. Gelecekte, tüm bu gelişmeler gemi ve denizaltılar için yeni silah projelerinin kitlesinde kullanıldı. Ek olarak, P-5 projesinin sonuçlarından biri, hak ettiği şekilde sınıfının en iyi silahlarından biri olarak kabul edilen P-35 roketinin görünüşüdür.
Göre:
http://bastion-karpenko.narod.ru/
http://navy.su/
http://kap-yar.ru/
http://kollektsiya.ru/
http://militaryrussia.ru/blog/topic-91.html
Shirokorad A.B. Yerli filonun silahları. 1945-2000. - Minsk: “Hasat”, 2001