İnsanları parçalara ayırarak incelemek, bugün eskiden olduğundan çok daha kolay ve iyileştirilmiş durumda. Kulağa ürpertici geliyor, ancak bu durum Cambridge Üniversitesi öğretim üyelerinden Jenna Dittmar’ın İngiltere’deki eski hastane mezarlıklarını (toplu mezarlıkları), üniversiteler tarafından saklanan parçaları ve medikal müzeleri inceledikten sonra ortaya koyduğu bir sonuç.
AAAS (American Association for the Advancement of Science) topluluğunun yıllık olağan toplantısındaki konuşmada, Jenna Dittmar 1650 ile 1900 yılları arasında insan incelemelerinin tarihini ve takibini anlattı.
Kazılar genellikle vücudun geri kalanından ayrı bir halde, tek başına bulunan kol-bacak ve kafatasları ortaya çıkarıyor; bu muhtemelen bir kadavranın birkaç öğrenci arasında paylaşıldığını göstermekte. Parçalara ayrılabilen bir beden, sıklıkla rastlanmadığından çok değerli bir kaynak. Örneğin, 1820’li yılların başlarında Londra’da yasal olarak üzerinde çalışılması mümkün olan 52 kadavrayı paylaşacak yaklaşık 700 tıp öğrencisi vardı. Dittmar, öğrencilerin deneklerin kemikleri üzerinde bıraktıkları kesik izlerini araştırmak amacıyla tarama elektron mikroskobisi kullanmakta.
Bu detaylı görsel veriler , araştırmacının farklı zamanlarda kullanılan alet ve enstrüman çeşitlerini yeniden yapabilmesini sağladı. 1700’lerden önce; ameliyat malzemeleri ahşaptan yapılma ürünlerdi.
Aşamalı bir şekilde testereler daha da inceldi ve gittikçe daha net bir şekilde kesmeye başladı. Teknikler de aletlerle birlikte gelişti. Örneğin, erken dönemlerde, kafatasının üzeri yatay bir şekilde kesilmekteydi ve bu beyne zarar vermekteydi. Ancak Dittmar, 1880 lerin başında araştırmacıların kafatasının arkasına doğu uzanan hassas bir yay çizgisi boyunca kestiklerini ve bunu çok çabuk zarar görebilen beyini korumak için yaptıklarını keşfetti.
Referans : AAAS, Sciencemag