Bir yıl önce, pandemi nedeniyle cezalı bir seyahat fotoğrafçısı olarak, sabah bisiklet sürüşlerimde yanımda bir kamera ve tripod getirmeye başladım, onları dergi ödevleriymiş gibi çekmeye başladım.
Bu sadece yapılacak bir şey olarak başladı – tanıdıkları taze gözlerle görmeye çalışmak için bir meydan okuma. Kısa süre sonra çiçek açarak evde seyahat etmenin bir kutlamasına dönüştü.
İngiltere’nin güney kıyısındaki Sussex’te St. Leonards-on-Sea adında solmuş bir sahil kasabasında yaşıyorum. Eğer duymadıysan, iyi bir arkadaşsın demektir. Ünlü İngiliz güzellik yerleri listesinde yok. Gerçekten de, sürüşümün çoğu düz kıyı bataklığında veya topuk kıyısındaki gezinti yerlerinin karşısında.
Burada bir tarih var elbette. Ne de olsa burası İngiltere. Çoğu gün pedal çevirdiğim yalnız bataklıklar Fatih William’ın 1066’da adamlarını indirdiği yerdir. Aksi takdirde, kaçakçıların uğrak yeri olması dışında, bu kıyı şeridi, Viktoryalıların demiryollarını Londra’dan indirmesine kadar geçen yüzyıllar boyunca uyukladı.
Daha sonra, birkaç şatafatlı on yıl boyunca, St. Leonards ve yakındaki diğer sahil kasabaları popüler kova ve maça tatil noktaları haline geldi, İngiltere’nin kendi Costa del Sol ‘ u – yani bütçe uçak biletlerine ve Gerçek İspanya’daki Costa del Sol, kalabalığı uzaklaştırdı ve bölgeyi uzun ve pek de kibar olmayan bir düşüşe sürükledi.
Bana gelince, ben bir naklim. Avustralya’dan buraya taşındım. İlk yenilik geçtikten sonra, İngiltere’de olduğu için, bir tür omuz silkme aşinalığı varsaydı – her zamanki dükkanlar, paket servisler, aşağılık bir sahil, kenarlarda kaba ama Gatwick ve Heathrow’a çok uygunsuz olmayan erişim ve daha ilginç yerlere uçuşlar.
Ama St. Leonards’ı ve çevresini keşfetmek için geçen bir yıl, eldeki kamera, ışığı kovalamak, tüm bunları değiştirdi. Seyahat duygusunu ya da farklılık romantizmini yaşamak için uçağa binip dünyanın öbür ucuna uçmanıza gerek olmadığı gerçeğini eve getirdi. Eğer bakarsanız, kapınızın önünde bekliyor.
Çok uzağa gitmene gerek yok. Gerçekten de yapamadım. Son bir yıl içinde bize dayatılan çeşitli kilitlenmelerle, ikametgahınızdan uzaklaşmak ya caydırıldı ya da düpedüz yasa dışı oldu. Tüm bu görüntüler yaşadığım yerin 16 km yarıçapında çekildi ve çoğu bundan çok daha yakın.
İlk ışığı yakalamak için zamanında olmak istediğim yerde olmak için her sabah şafaktan önce yola çıkıyorum. Yaz aylarında bu, evden 03:00 gibi erken bir .m anlamına gelebilir. Kışın, soğuk yıldız ışığı, tekerleklerimin altındaki don çıtırtısı, bazen farımın parıltısında dönen kar taneleri.
İhtiyacım olan her şeyi bisikletimde taşıyorum ve tamamen yalnız çalışıyorum. Fotoğraflarda hem fotoğrafçı hem de bisikletçiyim. O kısma alışmak biraz zaman aldı. Kamera önünde hiç rahat olmadım. Bir gazeteci olarak, her zaman radyo için harika bir yüzüm ve baskı için mükemmel bir sesim olduğunu söyledim. Ama şeytan araba kullanırken ihtiyaçlar olmalı. Sosyal mesafe gereksinimleri ve sıfır bütçeyle sahip olduğum tek şey benim.
Ama bu görüntüler benimle ilgili değil. Manzarada bir bisikletçiyi temsil etmek içindirler, herhangi birini, belki de.
Bu görüntüleri oluşturmak sadece yeni bir görselleştirme yöntemi değil, aynı zamanda yepyeni bir fotoğraf beceri seti gerektiriyordu. Çoğu insanın sorduğu ilk soru, bisikletimle 100 metre uzaktayken deklanşörü nasıl tetiklediğimdir. Basit. Intervalometer denilen şeyi kullanıyorum, programlanabilir bir zamanlayıcı, ihtiyacım olan gecikmeyi önceden ayarlayıp kameranın seçilen sayıda kareyi ateşlemesini sağlıyor. Bu çok kolay. Herkes kendi portresini çekebilir.
Kendinizi sanatsal olarak sahneye yerleştirmek çok daha zor bir tekliftir. Çoğu y olan çıldırtıcı sayıda ayrıntıyla hokkabazlık gerektirir.Bunu yapmaya başlayana ve sonuçlara eleştirel bir şekilde bakana kadar asla düşünmezsiniz. Işık ve gölge perdesinden, farlarınızın setine, bisikletteki vücut dilinize kadar her şey önemlidir. Aktör, yönetmen, yer izcisi, gaffer, tuş tutuşu, hatta gardırop asistanı olmalısınız: Her zaman herhangi bir zeminle çalışabildiğimden emin olmak için farklı renklerde bir veya iki yedek forma taşıyorum.
Dahası, tüm bu rolleri gerçek zamanlı olarak, hızla değişen ışıkta, arabaların, yayaların, köpek gezdiricilerin, atların, bisikletçilerin ve koşucuların yapabileceği kontrolsüz bir ortamda oynamalısınız ve yapmalısınız! Bir anda ortaya çık. Son derece sinir bozucu olabilir ve aynı zamanda her şey bir araya geldiğinde yoğun bir şekilde tatmin edici olabilir.
Bağımlılık da yapıyor. Geçen yıl boyunca yerel coğrafyanın keskin bir öğrencisi oldum – sadece kasabaların düzeni, mimari ve manzaranın hatları değil, mevsimler ilerledikçe ışığın ne zaman ve nerede düştüğü. Gelgit masalarını eski bir tuz gibi bilirim ve ayın evrelerini takip ederim. Hava durumu için bir köylü gözü geliştirdim. Bir bakışta, kapımın dışına çıktığımda, o sabahlar bataklıkta kilometrelerce öteden çağrıştırıcı bir sisin yükseleceğini söyleyebilirim. Gezilerimi, havaalanına giderken hissettiğim aynı sarılık beklentisiyle planlıyorum. Ve sokaktan aşağı ittiğimde, dünya yeniden büyüyor, çocukluğumdaki gibi: ayrıntılar bakımından zengin, keşif için olgunlaşmış.
Eve döndüğümde, birkaç saat sonra, güneşin doğuşuna tanık olduktan ve tekerleklerimin altına ne kadar kilometrelik Sussex kırsalı koyduysam, sanki. olmuştur Yerler Görülen Şey Seyahat kelimenin büyük eski anlamında.
Ve, seyahat fotoğrafçısı olarak, bulunduğum yerin resimlerini geri getiriyorum.
Roff Smith, İngiltere’de yaşayan bir yazar ve fotoğrafçıdır. Günlük sürüşlerini Instagram’dan takip edebilirsiniz: @roffsmith.
#İngiliz #Manzarasında #Bir #Bisikletçi