Samurai Champloo ve Cowboy Bebop'ın ardından ilk kez bir dizi yönetmeye soyunan Watanabe Shin'ichirou'nun Genius Party'deki Baby Blue'dan 5 yıl sonraki ilk işi olan Sakamichi no Apollon (Kids on the Slope), 1960'ların Japonya'sındaki iki gencin dostluklarını animedeki en tecrübeli müzisyenlerden biri olan ve yönetmenin de sıkça birlikte çalışmayı sevdiği Kanno Youko'nun notalarıyla uzun bir konser edasında anlatıyor.
Karakterleri, geçmişleri, görgüleri, tavırları ilk bakışta taban tabana zıtmış gibi görünen Sentarou ve Kaoru isimli iki delikanlının birbirlerine karşı zaman içinde evrilen sevgileri serinin merkezine yerleşiyor. Caz müzik etrafında ruh kazanan bu dostluk aynı cazda olduğu gibi atışma ve doğaçlama temalarıyla gelişiyor.
Yokuş aşağı inen bu gençlerin yaşamlarının, Watanabe'nin 26 bölüme alışık performansında biraz fazla hızlı aktarıldıklarını düşünmek mümkün olsa da tersten okumayla bu süratin izleyiciye bariz bir özgürlük sağladığını farz etmek de son derece olası. Bölümler arasındaki zaman atlamalarını hiçbir şekilde geri dönüp renklendirmeyen yönetmen bu sayede noktaları birleştirme işini izleyiciye devrediyor.
Hem karakterleriyle (yetişkinler yerine gençler) hem de anlatım ritmiyle (26 bölüm yerine 12 bölüm) yönetmenlik kariyerindeki iki diziden de farklı bir üslup izleyen Watanabe ortaya uzun ve dinlemesi çok keyifli bir caz konseri sunuyor. Elbette ki bu konseri verebilecek en büyük yeteneği, Kanno Youko'yu yanına alarak.