Yaşlı insanlar gençlerin hayırsızlığından ve ahlak bozukluğundan şikayet ederse gençleri savunur ve şöyle derdi: "suçu gençlerde değil kendinizde arayın." Siz onları nasıl eğitirseniz onlar da öyle yetişir. Gençlere verdiğiniz eğitim nedir? Hiç. Anneler çamaşır ve bulaşık yıkamakla, yer silmekle, temizlik yapmakla ve yemek pişirmekle meşguller; babalar da memuriyet, ticaret işleriyle meşguller. Geceleri de geç vakte kadar zamanlarını kahvehanelerde oturarak kağıt oynamakla geçirirler. Fakat çocuklarıyla asla ilginlenmezler. Çünkü hem bunun için vakitleri kalmamıştır, hem de çocuklarla ilgilenmek insanı yoran ve usandıran bir iştir. Bu anne babalar çocuklarıyla konuşmazlar, onların hayatıyla ilgilenmezler, eğer vakitleri olursa başlarını okşarlar. Onlara şekerlemeler veya oyuncaklar verirler, sonra da "Hadi şimdi bir kenara çekilin, gürültü etmeden kendi kendinize oynayın." derler. Bu sözler aslında şu anlama gelir: başımızdan gidin de ne yaparsanız yapın. Böyle bir durumda çocuğun aklı, fikri, ruhu işlenmemiş bir tarla gibi kalır. Buraya ekilmiş iyi bir şey yoktur. Ara sıra çocuklara iyilik doğruluk ve sevgiden bahsedilse bile, bunlar çoğu zaman çocuk için sıkıcı donuk ve yabancı sözlerdir. Anne babalar çocuğun ruhuna dokunacak sözler söylemeyi istemezler. İsterlerse de bunu nasıl yapacaklarını bilmezler. Onların ezberlenmiş ve sıradan öğütleri çocuğun ruhunda yankılanmaz. Doğrusunu isterseniz, çocuğun anne babası sağ olduğu ve de hala teyze amca gibi bir çok akraba bulunduğu halde, çocuk yetim gibi büyür. Aslında bu koşullar altında yetişen çocukların şimdi olduklarından daha kötü hale gelmemelerine şaşmak gerekir.