Genellikle Volgograd yakınında böyle bir resim görülebilir: Moskova otoyoluna giden bir araba aniden bozkırlara döner. Çok uzaklardan, “Çiçekli Kız” olarak adlandırdıkları, dokunaklı bir figür görmüş olan yolculardı ve onu ziyaret etmeyi kendileri görev olarak görüyorlardı. Stalingrad askerlerinin eseri adanmış sıradışı bir anıttır. Sıradışı ve tarih onun yaratılışı.
Geçen yüzyılın 70'inde gazeteci George Pryakhin, Komsomolskaya Pravda'da kendisini etkileyen gerçeği yazdı. Volgograd yakınlarındaki Gorodishchensky bölgesinde, savaştan bu yana “ölü toprak” olarak adlandırılan 400 hektar büyük bir alan gösterildi. Pelin ile kaplı zeminde onlar pulluk veya ekmedi. Bu alanda yerel halktan uzak duruldu. Burada her santim mayın ve kabukları ile kaplıydı.
Gazete yazışmaları vatanseverlik eyleminin başlaması için inanılmaz bir ölçek oluşturan itici güçtü.
1975 yılında, Moskova'daki bir toplantıda konuşan 1 Volgograd Bölge Komsomol Komitesi sekreteri Vladimir Katunin, Komsomol üyelerinin Asker Alanını hayata döndürmeye çalışacaklarını söyledi.
Unutulmaz tarih yaklaşıyordu - Büyük Zaferin 30 yıldönümü. Kabine V.A. Katunina "beyin fırtınası" nın merkezi oldu. Aktif ve yetenekli bir adam olan Vladimir Katunin, yalnızca Asker Alanını tehlikeli savaş izlerinden uzaklaştırmayı değil, aynı zamanda üzerinde bir anıt kompleksi inşa etmeyi önerdi. Anı koleksiyonlarından birinde, cesur savaşçının Ulyanovsk'taki küçük kızı Lyudmila'ya gönderdiği bu yerlerde savaşan siyasi lider Dmitri Petrakov'dan bir mektup buldu. Vladimir Katunin sezgisel olarak bu nazik baba mektubunun yeni anıt kompleksini canlandırmaya yardımcı olacağını düşündü. Ama nasıl olacak, henüz kimse bilmiyordu.
O zamanlar, kente gelecekteki anıtın ortaya çıkışıyla ilgili bitmeyen tartışmalar Moskova Komsomol çalışanı Viktor Baibikov'dan geldi. Bu arada, Victor Baibikov, ülkemizde popüler izci fikrini icat eden ve geliştirenlerden biriydi. Baibikov mimarı L.M.'yi davet etti. Levin, ünlü Khatyn anıtının yazarlarından biri. Gelecek anıtın görünümünü yansıtanlar, toplananların tümü, kalbi olan siyasi hoca Petrakov'un mektubunu yeniden okudu. Ve burada majesteleri müdahale etti. Vladimir Katunin’in hatırlattığı gibi, gelecekteki kompleks hakkındaki hararetli tartışmalar sırasında, Komsomol Bölge Komitesinin sekreterlerinden birinin kızı olan Lena Gordeeva odaya girdi. Elinde bir elma tuttu. Bir genç kızı görmek, mimar LM Levin, “Bir fikir var!” Dedi.
Anıtın merkezinde, kaideye, elinde çiçek olan bir kız figürü koymasını önerdi: sanki babasının ve diğer askerlerinin hatırasını onurlandırmak için savaş sahnesine gelmiş gibi.
Kaidenin dibinde, taştan oyulmuş ön yazı, siyasi subay Petrakov'un üçgeni koymaya karar verdiler.
Bu çizgiler taştan oyulmuştur:
“Benim siyah gözlü Mila! Sana bir peygamber çiçeği yolluyorum. Hayal edin: Bir savaş var, bir huni halkası var ve burada bir çiçek büyüyor. Birdenbire bir patlama oldu, peygamber çiçeği koptu. Onu aldım ve cebime koydum. Dima'nın babası Mila, Nazilere karşı son kan damlasına, son nefese kadar savaşacak, böylece Nazilere bu çiçekten hoşlanmıyorlar. Anlamadığın şeyi annem açıklayacak. "
Bu anıt kompozisyon heykeltıraş Alexei Krivolapov tarafından yapıldı.
Asker tarlasının yakınındaki dağlık bölgelerde, patlamalar yeniden gevşedi. Orduda özel eğitim alan yüzlerce asker ve gönüllü, rezerv askerler, her metrelik arazide sondalarla geçti. Stalingrad’da savaşan cephe hattında bir askerin oğlu olan Kaptan Yury Vorotetsky mühendisliği yönetti. Raporlardan birinde yazıldığı gibi, Yuri Vorotetsky daha sonra temizlenmiş bir tarladan sonra traktörlerden birine öncülük etti. Vladimir Anatolyevich Katunin'in anısına, kaptanın güzel siyah saçında gri bir iplik ortaya çıktı. 3 ayı boyunca, toplayıcılar 6,5'a binlerce mayın, mermi ve bomba attı ve etkisiz hale getirdi. Sonra, içine atılan bombaların ve mermilerin kalıntılarını attıkları bir huni kurdular: birlikte kaynaklı, şekilsiz, yüzlerce hayatın iddia ettiği güçlü bir savaş patlamasını hatırlatan zeminden sıkışmış metal parçaları. Bu sitenin adı: "Gömülü Savaş."
“Çiçekli Kızlar” figürünün yanında, zemin üzerinde kökleşmiş, üzerinde tomurcukların hiç şişmediği, kömürleşmiş bir ağaç. Ayrıca anıtın simgelerinden biri oldu ve sonra hac yeri oldu.
Anıtı ziyaret eden birçok kişi ve hepsinden öte çocuklar, öncü bağları, renkli kurdeleleri, çocukların fiyonklarını ağacın dallarına bağladılar. Ve ölü ağaç, bu parlak, beklenmedik, mütevazi hediyelerdeki çok renkli parlaklığı canlandırıyor gibiydi.
Yakınlarda, anıtın inşaatçılarının Asker alanının temizliği sırasında bulunan askerlerin kalıntılarını gömdüğü bir toplu mezar ortaya çıktı. Hala siperler ve siperler vardı. Bu yerlerde de bulunan mermi ve kırıklarla dolu kasklar, toplu mezarın üzerindeki bir anıta yerleştirildi. Zemine döşenen paslı metal bozkır rüzgarlarından, güneşten ve soğuktan saçılmayacak şekilde özenli bir restorasyona maruz kaldılar.
Binlerce gönüllü anma binasında çalıştı - bunlar Volgograd fabrikalarının gençleri Alexander Denisov liderliğindeki öğrenci gruplarıydı. İnşaat çalışmaları günlerce sürdü. Siteye bir mobil elektrik santrali kuruldu. VA Katunin böyle bir durumu hatırlıyor. Akşam geç saatlerde inşaat katılımcılarından biri acilen siteye ayrıntıları getirmek zorunda kaldı.
Şehrin merkezinde bir taksiyi durdurdu ve anıtın şantiyesine ulaştı. Taksi şoförü ücret karşılığında para almayı reddetti: “Beni kimin için alıyorsun? Düşmüş askerlerin hatırası için çalışıyorsun, ve senden para alacağım?! ”Bu yüzden ayrıldı.
Ve yazarlara göre, anıtın askeri kısmını yeni restore edilmiş Asker Alanından ayıran bir sembol daha. Ölümcül metalden nötralize edilen Asker tarlasında ilk defa geçecek olan pullukların saban şerbetlerine traktör koymaya karar verildi.
İnşaat katılımcılarından Olga Sgibneva daha sonra şunları yazdı: “Anıtın inşaatı çalışmaları gece gündüz devam etti. Çocuklar için yemekler, ismini alan Sovkhoz çiftliğinin kanatlı çiftliğinin yönetimi tarafından organize edildi. 62 st ordusu. Öğrenci gruplarının savaşçıları ücretsiz çalıştı, saf coşkuyla anıtın şantiyesini temizledi. Tahta kaldırımlar üzerinde taşınan düzinelerce metreküp arazi. Kalıp, bir sedye üzerinde yapıldı ve yüzlerce metreküpten fazla beton aynı yürüyüş yollarına getirildi.
Daha sonra, Olga Sgibneva şöyle yazacak: “Komsomol, nasıl bilmediğimi yapmaktan korkmamamı öğretti!”
Modern gençliğin şüpheci gülümsemelerini öngörüyorum ve yine de yılın Eylül 1975'unda Volgograd'da düzenlenen Komsomol rallisinde geçerli olan durumu anlatmaya çalışacağım. Kesin olarak, bu olaya şöyle denildi: "Kampanyanın kazananlarını Askeri Şeref Mekanlarında Tüm Birlikler toplantısı." Ancak bence, böyle bir kombinasyondaki kampanya kelimesi formalizm verdi. Fakat bu hareketin kendisi canlı, yaratıcı, birleşmiş milyonlarca gazi ve vatansever genç insandı.
Volgograd'da, okullarda, enstitülerde ve fabrikalarda her yerde görünen en iyi kamu müzelerinin organizatörleri, ev arazilerinde ve ev işlerinde gazileri bencilce yardım eden timurovlar, toplu mezarlara bakılan kasaba ve köylerde arama motorları, tüm cumhuriyetlerin toplanmasına davet edildi. ölü askerlerin kaderini restore etti. All-Union rallisinde konferans düzenlenmesi planlandı. Delegelerin birbirlerine söyleyecek, deneyimlerini paylaşacak bir şeyleri vardı.
Komsomol'ün çalışmasında ciddi bir ihmal olsa bile, milyonlarca öğrenciyi, öğrenciyi, çeşitli mesleklerden işçileri, söyledikleri gibi, elbette Komsomol'ün haklı olarak yeniden biçimlendirildiği diğer biçimcilik günahlarını desteklediğini belirten soruşturma çalışması.
Ancak Komsomol geçmişte kaldı ve takip iş birimleri bugüne kadar hayatta kaldı ve bu çalışma devam ediyor, yeni kamu müzeleri yaratılıyor, arama motorları savaş alanlarına seyahat etmeye devam ediyor.
Öyleyse, 1975, Volgograd'da, All-Union rallisinde, böyle parlak isimlerden oluşan bir takımyıldız toplandı, bu ünlü ve yüceltilmiş insanları görme ve duyma fırsatının bile delegeler için unutulmaz bir etkinlik haline geldiğini söyledi. Sovyetler Birliği Mareşal V.I. mitinge geldi. Şehir merkezinde ve fabrika bölgelerinde savaşan bölümleri yöneten Chuikov; Sovyetler Birliği Mareşali I.Kh. Baghramyan; Sovyetler Birliği Kahramanı, Albay General I.M. Stalingrad’daki Alman birliklerinin kuşatılmasına katılan birliklere komuta eden Chistyakov; Sovyetler Birliği'nin ünlü denizaltı kahramanı, Amiral G.N. Lisans ve diğer askeri liderler.
Sovyetler Birliği'nin İki Kılıcı Kahraman A.I. Rodimtsev, kongre delegelerine Volga yamacında, sığınağın çatışma günlerinde olduğu bir yer ve Ya.F. Pavlov onları, savunma günlerinde kendisinin adıyla anılan eve götürdü.
18 Eylül 1975. Ciddi bir an geldi. Asker Tarlası önünde, sanki tanklar savaştan önce, bir dizi ... sıraya dizildi. Savaştan 30 yıl sonra ilk defa, burada pulluklar toprağı sürecek. Ülkenin tüm cumhuriyetlerinden gelen en iyi traktör gönüllüleri, traktör kabinlerinde yerlerini aldı - böyle bir zaman vardı ve bunu unutmamalısınız. Ve sözler - uluslar arasındaki dostluk o zaman boş bir cümle değildi. Macaristan, Polonya, Bulgaristan, Alman Demokratik Cumhuriyeti, Çekoslovakya, Moğolistan, Vietnam ve Küba'dan gelen makine operatörleri de ilk traktörlerin kabinlerine tırmandılar. Hepsi Asker Sahası tarafından birleştirildi.
Gazeteciler traktör sürücülerine şunları sordular: “Traktörü tarlada ilk defa ölü denilen tarlada sürmek korkutucu muydu?” Açıkçası cevap verdiler: “Tabii ki, alıcılara inandılar, ama heyecan kendiliğinden geçti”.
Son emir, Ordu Genel M.I. Kazakov. İlk traktör Asker alanına gider. Genç traktör sürücüsü Maria Pronina, Sosyalist Çalışma Kahramanı tarafından yönetiliyor.
Delegeler mitinge özel bir güzellik açtılar. Güneş tarafından yakılan bozkırda, sürülmüş toprağın ilk kırmızı çizgileri belirdi. Ve orada ve orada, bozkır otunun ince kökleri parladı. “Vay - ateş ve demirin ortasında hayatta kaldı!” - mitingin delegeleri ve alanı çevreleyen anıtın inşaatçıları şaşırdı.
Sadece şimdi sıradışı anıtın tüm panoraması açıldı. Ve ortada, babasına ve diğer askerlerine çiçek açan kırılgan bir figür var.
Hayatımdaki anıtlar ve anıt komplekslerinde görülecek çok şey vardı. Genellikle birbirlerine benziyorlardı. Ancak, gerçek bir hikayeye dayanan Volgograd yakınlarında inşa edilen kompleks, özel bir şey. Hemen sevildiği şehirde bir şekilde onun oldu. Stalingrad kahramanlarının anısına burada yüz binlerce insan ibadet etti.
Kısa süre sonra 1942'te babasının mektubunu Stalingrad askeri sınırından yazan kim Lyudmila Petrakova bulundu. Tüm hayatı boyunca Ulyanovsk nehri limanında çalıştı. Lyudmila Dmitrievna babasının kaderini anlattı. Savaşta ağır yaralanmasına rağmen Stalingrad'da hayatta kaldı. Aile cenazesini 1943 yazında aldı. Binbaşı Petrakov, Kartal şehrini serbest bırakarak öldü. Lyudmila Dmitrievna babasının bir fotoğrafını getirdi. Yüzünde, öncü askerlerin fotoğraflarında daha önce karşılaştığım özel bir ifade vardı: kaderini bir savaşta ve aynı zamanda gözlerinde kaderini bekliyor gibi görünen bir adamın görünüşü - güçlü irade ve esneklik.
Lyudmila Dmitrievna, şehre savaş öncesi aile resimlerini getirdi. Annemle birlikte - nadir güzellikte bir kadın, objektife dikkatsizce bakarlar.
... Bu anıtı en son ziyaret ettiğimde beton plakaların arasında çekirge sesi duyuldu. Canlanan alana gerçek bir ilahiydi. Hayat devam ediyor!
Ve Yeni Yıl'dan önce üzgün haberler Volgograd'dan geldi. Asker sahasında artık çiçek olan bir kız yok. Demir dışı metal arayışı içindeki bir vandal tarafından yok edildi.
Adı, suç bültenlerinde göründü. Ama onu aramak bile istemiyorum. Vandal, adından, himayesinden ve soyadından mahrum kaldı. Satılık metal aramak için Gorodishchensky bölgesine geldi. Uygun bir şey bulamadığında, bir kızın heykelsel bir görüntüsünü gördü. Heykel alçıdan yapılmış ve bakır levhaların üstüne kılıflanmıştı. Vandal bir çekiçle çarptı, heykel düştü ve ayrıldı. Bakır levhalar av oldu ...
Bu hikayede ne kadar bir araya geldi - anıtı yapan yüzlerce insanın bencilliği ve yaratıcı çalışması ve zalim barbarlık, kahramanlığın ve ilginin hafızası. İki zaman akışı bu sınırda çarpışıyor, sanki zamanın bağlantısı kopmuş gibi.
Ve yine de inanmak istiyorum - kahraman şehir herkes tarafından sevilen anıtı canlandıracak! Ve Askerlerin Alanında sadece vandalizm ve bilinçsizlik anıları olmayacak. Ve yine Moskova otoyolundan elinde çiçek olan kırılgan bir kızın ana hatlarını göreceğiz.