Kadınlar yıllar içinde siyasette muazzam ilerlemeler kaydettiler, ancak cinsiyetçilik ve kadın düşmanlığı, başkanlığı erkekler için ayrıcalıklı bir ev haline getirdi.
46 ABD başkanının tamamı erkekti. Bu erkek egemenliği, kadınların siyasi faaliyet eksikliğinin bir sonucu değildir. Aslında, son yıllarda kadınlar yerel, eyalet ve ulusal düzeylerde daha fazla pozisyon elde ettiler.
Kadınların siyasette kaydettiği en önemli atılımlar hem yürütmeye hem de hükümet organlarına yansıyor.
Amerikan İlerleme Merkezi’ne göre, bir kayıt 2020’de Kongre’ye 142 kadın, Meclis’e 118 kadın seçildi ve eyalet yasama organı olarak görev yapan 2.000’den fazla kadın var.
Nancy Pelosi, daha önce 2007’den 2011’e kadar görevde bulunduktan sonra 2019’da Meclis başkanı olarak pozisyonunu yeniden kazandı. Bu, Meclis başkanı olmak için seçilen ilk kadın olma konusundaki tarihi başarısını arttırmakla kalmadı, aynı zamanda onu ikinci kişi yaptı. 60 yıl – ve ilk kadın – bu pozisyona iki kez emanet edilecek.
Aynı yıl, Alexandria Ocasio Cortez, Kongre’ye seçilen en genç kadın, Deb Haaland ve Sharice Davids, seçilen ilk Kızılderili kadınlar ve Rashida Talib ve Ilhan Omar, seçilen ilk Müslüman kadın oldular.
Kamala Harris, 2020’de ABD başkan yardımcısı olarak seçildi ve bu pozisyonda görev yapan ilk kadın ve ilk beyaz olmayan kadın oldu. Harris’in başkan yardımcısı ve Pelosi’nin Meclis başkanı olarak görev yapmasıyla, bu, Amerikan tarihinde ilk kez, başkanlık veraset hattındaki sonraki iki kişinin kadın olması.
Amerikan siyasetindeki cinsiyet çeşitliliğinin artması, Amerikalıların bir kadın lidere hazır olduğunu göstermelidir, ancak çoğu kadın bir başkan fikrine şüpheyle yaklaşıyor.
The Conversation tarafından yayınlanan 2020 tarihli bir makale, şube üyelerinin genellikle daha yüksek hükümet seviyelerine yükselmek üzere konumlandığını savundu. Ancak, hükümette güçlü pozisyonlar elde etmesine rağmen, kadınlar için durum böyle olmamıştır.
Bazı araştırmalar, bir kadın cumhurbaşkanı konusundaki tereddütün seçmenlerden kaynaklandığını öne sürüyor. akranlarının algısı konusunda endişelenirler. Başka bir deyişle, birisi bir kadın cumhurbaşkanına oy verebilirken, bir komşunun kadın liderliğe karşı olumsuz bir tutumu, nihayetinde onları bunu yapmaktan caydırır.
Bugün ABD makale okuman, “Yüzde yetmiş biri, kişisel olarak bir kadın başkanla rahat edeceklerini söylüyor, ancak sadece yüzde 33’ü komşularının rahat edeceğini söylüyor – önemli ve belki de daha samimi bir önlem”
Bununla birlikte, bu, kadın liderliğe ilişkin rahatsızlıklarını komşuları için endişe olarak gizleme ve suçu kendilerinden kaydırma girişimi gibi görünüyor. Ne de olsa, bu kişiler gerçekten bir kadın başkan istiyorlarsa, USA Today anketi yapıldığında kesinlikle birini seçme şansına sahiplerdi.
2020’de rekor sayıda altı kadın Demokrat aday yarışmasına katıldı. Siyasi geçmişi olan altı kadın, erkek adaylarını yansıttı. Senatör ve temsilci olarak yıllarını harcayan altı kadın, ancak Demokratik ırk bir erkek adaya düştü.
Amerikalılar bir kadın başkan seçme fırsatı buldular, ancak tanıdık seçeneği seçtiler.
Birçoğu bunu “seçilebilirlik” kisvesi altında yaptı. Bazı Amerikalılar, bir kadının cumhurbaşkanlığını güvence altına almak için gereken oyu almasının mümkün olmadığını düşündüklerini ve eğer bir kadın yeterli desteği sağlayamazsa, bir kadın aday için bir oylarının işe yaramaz hale geleceğini iddia etti. Bir sonraki kişinin oyunun nerede olduğuna dair varsayımlara dayanan bu güven, bir bireyin rahat erkek seçimine oy vermesi için bir bahane gibi görünebilir.
Vote Run’ın kurucusu Erin Vilardi, bu iddianın sadece kadın düşmanlarının oylarını etkilemek için kullandıkları retorik olduğunu düşünüyor. Politico’ya, “Seçilebilirlik ve bunun kodlanmış cinsiyetçiliği ve kadın düşmanlığı 2020’de hala güçlü durumda.” dedi.
Vilardi’nin ifadesi, özellikle 2020 kadın Demokrat adayın hepsinin farklı hükümet düzeylerinde görev yaptığı düşünüldüğünde doğru görünüyor. Her bir pozisyona seçmenleri tarafından seçildiler. Cinsiyetçi “seçilebilirlik” retoriğine rağmen, açıkça seçildiler ve “seçilebilirlik” argümanını geçersiz kıldı.
Diğer Amerikalılara göre, kadınların başkan için oy alamayacağına dair bu ezici inanç, onları değişim için oy vermekten caydırdı.
“Elizabeth Warren’ın çok puan kaybettiğini hatırlıyorum. Oyumun gerçekten önemli olacağını düşünmemiştim” dedi Florida A&M Üniversitesi hemşirelik öğrencisi Kirah Snead.
Kadınların güçlü siyasi konumlarda faaliyet gösterdiğine tanık olduk. Bu kadınları yerel, eyalet ve ulusal düzeyde bize liderlik etmeleri için seçtik. Seçilebilirliklerini zaten onayladık ve bir komşunun görüşünün ilerlememizi ve bir kadını göreve seçmemizi engellemesine izin veremeyiz.
Kadınları belediye başkanımız, senatörümüz ve temsilcimiz olarak emanet edebilirsek, cumhurbaşkanlığı da farklı olmamalı.
Onlara sadece başarılarının bir sınırı olduğunu öğreteceksek, kızlarınızı güçlendirmenin ne anlamı var?