Nüfusun artması ve Yeni İspanya'daki şehirlerin gelişmesi, bölgedeki değerli metallerin zenginliğine dayanıyordu ve İspanyol sömürgeciliğinin kentsel karakteri tarafından tercih edildi. Devletin dikkatli bir şekilde kontrol edilmesi durumunda şehirlerin kurulması çeşitli amaçlara ulaşmıştır.
Bu amaçlardan biri, bölgenin işgalini güvence altına alması ve müteakip fetihlerin temelini oluşturmasıdır. Ayrıca, kalıcı bir varlığa işaret etti ve bir işgal işareti haline geldi. Hernán Cortés'in Aztek topraklarına gelişi, şimdi Meksika olan New Spain tarihinde belirleyici bir bölümdü.
21 Nisan 1519'da San Juan de Ulúa adasına 11 galonluk bir filo geldi. İçinden, 16 İspanyol atının yanı sıra 550 İspanyol askeri ve denizci göze çarpıyordu. Bu, Avrupa'nın en gelişmiş Meso-Amerikan medeniyetlerinden biriyle ilk teması olacaktır.
Sonra siyasi, ekonomik ve sosyal egemenlik dönemine başladı. Daha sonra Avrupa tarzında şehirler kurmaya başladılar. Oraya yaklaşan farklı ırkların popülasyonları büyümeye ve karışmaya başladı, böylece Yeni İspanya şehirlerinin nüfus artışına ve gelişmesine katkıda bulundu.
Nüfus artışının ilk aşamaları ve şehirler
Aztek İmparatorluğu'nun çöküşünden ve onun yöneticisi Cuauhtémoc'un (1521) yakalanmasından sonra, Cortés Mexico City'yi kurdu. Bu vakıf, bir zamanlar görkemli Tenochtitlán'ın kalıntıları üzerine yapıldı.
Avrupa tarzı bir sömürge başkenti dikmeye başladı. Nüfusun artması ve New Mexico şehirlerinin gelişmesi, Aztek piramitlerinin molozları, tapınakları ve sarayları yıkılıp yıkıldı.
1535 yılında Antonio de Mendoza, önümüzdeki üç yüzyıl boyunca Yeni İspanya'yı yöneten 61 vali yardımcısının ilki olarak seçildi. Bu dönemde sömürge bölgeleri büyümeye devam etti.
Sonunda güneye, Honduras'a, kuzeye, şimdi Kansas ve bugünkü New Orleans'ın doğusuna yayıldı. Bölgesel genişleme, doğal zenginliklerin sömürülmesine yol açtı; Bu yeni servetle birlikte bölge genelinde sömürge şehirleri ortaya çıktı.
Hint taşlarından
Bu bağlamda, bir zamanlar tapınaklar ve piramitler yapan Hintli taş tonları harekete geçti. Şapeller, katedraller, manastırlar, konvansiyonlar, ayrıca idari saraylar ve İspanyollar için büyük konutlar inşa ettiler.
Bu yerli ellerin kabiliyeti, nüfusun artmasında ve Yeni İspanya'daki şehirlerin gelişmesinde kilit rol oynadı.
Yerli nüfus ve yerleşim yerleri Conquest sonrası
Uzmanlar arasında on altıncı yüzyılın Meso-amerikalılar için demografik bir felaket olduğu konusunda fikir birliği var. İspanyolların vardıklarında, yerli nüfusun yaklaşık 25 ila 30 milyon nüfuslu olduğu tahmin edilmektedir. Muhafazakar rakamlara göre, nüfus azalması yüzdesi en az% 25 idi.
Fetih ilerledikçe yerliler, daha kompakt yerleşim yerlerinin İspanyolların politik, ekonomik ve dini kontrolünü kolaylaştırması nedeniyle dağınık yerleşim düzenini değiştirmeye zorlandı.
Bu şekilde yeni Avrupa tarzı köyler ve kasabalar kuruldu. Oradan nüfus sayımları, vaftizler ve cenaze kayıtları nüfusun büyümesini ve kentlerin gelişimini göstermektedir.
Yerel iyileşme
Yerli nüfusun iyileşmesi, on yedinci yüzyılın ortalarında başlamıştır. Bu, farklı etnik-ırksal geçmişe sahip insanların büyük bir karışımı ile eşlik etti.
Nüfus artışı, insani ihtiyaçların seviyesini arttırdı. Bu ihtiyaçları karşılamak için yeni dispanserler, kiliseler, ulaşım yolları ve mezarlıklar inşa edildi.
Bu artışla birlikte okullar, sarf malzemeleri mağazaları ve el işleri de gözüküyordu. Organize yerleşim yerleri daha fazla nüfusu etkiledi.
Ekonomik büyümenin nüfus artışına etkisi
XVII. Yüzyılda Yeni İspanya, dünyadaki gümüş ve diğer madencilik ürünlerinin ana tedarikçilerinden biri olarak göze çarpıyordu. Geçen yüzyılın ortasından bu yana, Yeni İspanya'da transatlantik bir ticaret sistemi vardı.
Bu sistem sayesinde, Avrupa ürünleri karşılığında değerli metaller İspanya'ya gönderildi. Ayrıca, Asya menşeli baharat, ipek ve çeşitli ürünler mobilize edildi.
Bu şekilde ticari akış, hem İspanya'da hem de Yeni İspanya'da ticari bir sınıfın büyümesini destekledi; bu da, sağlam bir politik ve idari istikrarın sağlandığını ima etti.
Bu zenginlik, nüfusun büyümesine ve şehirlerin gelişmesine büyük katkı sağlamıştır. Büyük Kızılderililer birliği madenlerin çalışmalarına dahil edildi.
İspanya ile ticarette düşüş
On yedinci yüzyılın son üçte ikisinde İspanya ile ticaret iç sorunlardan dolayı düştü. Yeni İspanya kentleri daha önce ihraç edilenleri üreterek ekonomik olarak kendi kendine yeterli hale geldi.
Yeni İspanya'nın tüccarları Filipinler ile olan ticareti tekelleştirdi. Bunlar madencilere çalışmaya devam etmeleri için kredi sağladı; bu da ekonomik dönüşüme ve sosyal değişime izin verdi.
Böylece, daha önce izole edilmiş ve nüfus haline getirilmiş kuzey popülasyonları, madencilik dürtüsü ile sürekli sömürgeleştirme bölgeleri haline geldi.
Bu yeni nüfus merkezleri ve gıda tedarik bölgeleri arasındaki mesafe, üretim merkezlerinin kurulmasını ve madencilik alanlarına yakın tedarikin yapılmasını teşvik etti. Bununla birlikte, bu bölgelerin gelişmesi sağlamlaştırıldı.
18. yüzyılın demografik patlaması
Yeni İspanya nüfusunun büyümesi, İspanya işgalinin üç yüzyıl boyunca sürdü. Özellikle madencilik sektörü bu nüfusta büyük bir artışa yol açtı.
Örneğin, 1550-1570 arasında Pachuca maden bölgesinin nüfusu% 500 artış gösterdi. 1578'de bu bölgede madencilik faaliyetlerine bağlı binlerce kişi yaşıyordu.
İsyanın patlak vermesi
Yeni İspanya'daki en büyük nüfus patlaması, 18. yüzyılın ortasından, isyancılığın dağıldığı 1810 yılına kadar meydana geldi. Alexander von Humboldt'in sağladığı rakamlar resmi olmasa da rehberlik edebilir.
Bu Alman kaşifine göre, Yeni İspanya nüfusu yedi milyondu. Bunlardan 3.700.000'i Kızılderili, 1.200.000'i beyaz, 200.000'i de mestizos idi.
Aynı şekilde, Mexico City, Amerikan şehirlerinin en büyüğü idi. Bu şehirde 113.000 nüfus vardı. Amerika kıtasındaki Buenos Aires, Rio de Janeiro veya Havana gibi diğer önemli şehirlerde ancak 50000 nüfus vardı.