Geleneksel Japon resminin genel bir terimi olan Nihonga, kelimenin tam anlamıyla “Japon resmi” anlamına gelir. Bu terim, Japon resmini Batı tarzı yağlı boyadan ayırt etmek için Meiji döneminde ortaya çıkmıştır. Batı tarzı yağlı boya ve nihonga arasındaki ayrım, geniş anlamda, kullanılan resim malzemelerindeki farktır.
Tarihi Meiji dönemine uzanan Nihonga’nın tarihsel gelişimine girersek yazı fazlasıyla uzun ve yorucu bir özellik olacak. O nedenle genel hatlar üzerinden giderek, tarihe çok girmeden kullanılan fikirler ve eğilimler üzerinde yoğunlaşalım.
Nihonga’nın Ana Düşüncesi
-Binlerce yıllık Japon resim geleneklerine dayanırken, Nihonga terimi bu eserleri Batı tarzı tablolardan ya da aynı anda büyük bir sanat hareketi olarak yükselen Yōga’dan ayırmak için yapıldı.
-Daha modern bir Japon stilini benimseme motivasyonu, Japonların yerel Japon geleneksel sanatlarının önemini ve güzelliğini vurgulayarak Batı’nın sanatsal üslup ve tekniklerini benimsemesine karşı mücadele etmek isteyen sanatçılar ve eğitimciler tarafından büyük ölçüde teşvik edildi.
-Eski Japon resim geleneklerini modern bir deyim haline getirmekle kalmadı, aynı zamanda Nihonga sanatçıları tasvir edilen konu yelpazesini genişletiyor ve çok çeşitli geleneksel okullardan stilistik ve teknik unsurlar kullandılar, böylece ayrım çizgileri minimize edildi ve Nihonga genişledi ve Klasik Japon sanatı için her şeyi kapsayan bir şemsiye haline geldi.
-Nihonga sanatçıları, erken direnişe rağmen, tarihsel Japon sanatının, malzemelerinin ve tekniklerinin ideallerine sadık kalarak nihayetinde doğallık ve perspektif gibi Batı etkisinin unsurlarını işlerine dahil ettiler.
-Tarih boyunca, Japon sanatı, dış etkilerin hakim olduğu sanatsal dönemlerle işaretlenmiş, ardından da sadece Japon resim tarzını vurgulayan dönemler izlenmiştir. Sanatsal etkilerdeki bu sarkaç, Japon toplumunun dış dünyaya olan genel yaklaşımını yansıtmaktadır, ancak Nihonga, bugüne kadar devam eden baskın ve saygın bir sanat hareketi olmaya devam etmektedir.
Nihonga Malzemeleri
Nihonga, bin yıldan fazla bir süredir gelişen üslup tarzlarına dayanmaktadır. Kullanılan malzemeler, aynı zamanda uzun tarih boyunca geliştirilen geleneksel unsurlardır. Genel olarak, kağıt, ipek, odun veya alçı, kağıt, ipek, ahşap pigmentler, beyaz gofun (toz haline getirilmiş deniz kabuklarından yapılmış beyaz bir pigment), hayvansal veya bitkisel boya maddeleri ve diğer doğal pigmentler nikawa(hayvan yapıştırıcısı, tutkal gibi) ile uygulanmıştır. Altın ve diğer metaller (altın varak ve diğer formlarda) resimlerde de etkili bir şekilde kullanılmıştır.
Bu materyallerin kullanımı kolay değildir. Gerekli tekniklere hakim olmak, önemli bir zaman ve kararlılık gerektirir. Ancak sanatçılar bunları kullanmaya devam ediyorlar çünkü sonuçta ortaya çıkan nihonga tarzı Japonya’nın doğal özelliklerine ve Japon estetik duygusuna ve manevi özelliklerine uyuyor.
Destek Malzemeler
İpek (kinu): İpek üzerindeki resimler, kinue veya kenpon olarak bilinir. İpek nihonga’da kullanılan en önemli destek malzemelerinden biridir. İplik dokusu, üzerine boyanacak olan üstün bir malzeme, örneğin ipek desteğinin arkasındaki renkleri veya metal yaprağını uygulayarak çeşitli etkilere izin verir.
Kağıt (washi); Kağıt üzerindeki resimler, shihon olarak bilinir. Kağıt ipeğiyle, nihonga’da kullanılan en önemli destek malzemelerinden biridir. Kağıt diğer destek malzemelerinden daha uzun ömürlüdür ve kullanımı kolaydır. Bu nedenle bugün Nihonga için çekirdek malzeme kalır.
Pigmentler
Mineral pigmentler (iwaenogu): Bu pigmentler, doğal minerallerin ince öğütülmesiyle üretilir. Parçacıkların boyutu üretilen rengin tonunu belirler. Bu pigmentler ayrıca renklerini değiştirmek için kavrulurlar. Yapıştırıcı olarak nikawa kullanılır.
Suihi-enogu: Sıradan toprak ya da kil, genellikle sarı ya da kırmızı renkte olan bu pigmentleri yapmak için kullanılır. Yapıştırıcı olarak nikawa kullanılır.
Gofun: En iyi kalite Gofun, şimdi Japonya’da kullanılan beyaz bir pigment, doğal istiridye kabuklarından yapılmıştır. Başlangıçta, Çin’den Nara döneminde (sekizinci yüzyıl) ithal edilen beyaz kurşun söz konusudur. Bununla birlikte Muromachi dönemi (on dördüncü ile onaltıncı yüzyıllar) arasında, gofun genellikle istiridye kabuklarına dayalı bir malzemede kullanılmıştır. Yapıştırıcı olarak nikawa kullanılır.
Boyama malzemeleri (senryō): Bu doğal boyarmaddeler hayvan veya bitki maddesinden türetilir ve pigment olarak kullanılır. Bazıları modifikasyon olmaksızın pigment olarak kullanılamaz; Bu durumda, renkleri absorbe etmek ve pigment üretmek için gofun veya kireç kullanılır.
Sumi mürekkebi: Nikawa tutkalı lambayı karıştırıp, tahta bir kalıbın içine yerleştirilir ve çubuk benzeri bir şekle kurumaya bırakılır. Kullanmak için, su bir mürekkep taşı veya suzuri üzerine yerleştirilir ve sıvı mürekkep üretmek için üstüne sürülen sumi çubuğu.
Metalik yaprak ve boya (haku ve dei): Altın, gümüş veya platin gibi metaller metalik yaprak üretmek için çok ince olana kadar dövülür. Geleneksel teknikler, metalik yaprağın resme olduğu gibi bağlanması ve ince şeritler halinde (noge) kesilmesi veya onu grenli, kum gibi bir duruma ve resim düzlemi üzerine (sunago) saçılmasıdır. Toz halindeki şekle indirgenmiş metalik yaprak, kullanılan metale bağlı olarak çeşitli tiplerde bulunan dei denir. Metalik yaprak, şeritler veya tahıllar veya tozların hepsi nikawa yapıştırıcısı ile tutturulur.
Yapıştırıcılar
Nikawa: Protein kaynatılarak ve derilerinden çıkarılarak yapılan bir jelatin, hayvanların ve balıkların derilerinden ve kemiklerinden elde edilen bir yapıştırıcı olarak kullanılmaktadır. Nihonga’da kullanılan pigmentlerin yapıştırıcı gücü olmadığından, boya yüzeyine sabitlemek için nikawa kullanımı gereklidir. Günümüzde yaygın olarak kullanılan iki tip shika nikawa (inek derisinden, kemiklerden ve tendonlardan endüstriyel olarak işlenmiş) ve sanzenbon (el ile, aynı malzemelerden üretilmiştir). Çok fazla nikawa ile pigment çatlamaya eğilimli; çok azı ile de soyulmaya eğilimlidir.
Araçlar
Fude ve hake fırçaları: Fırçalar, çizgi ve renk alanları oluşturmak için kritik öneme sahip araçlardır; kullanımları, ortaya çıkan resim üzerinde büyük bir etkiye sahiptir. Belirli uygulamalara uygun çeşitli malzemelerden ve formlardan yapılmıştır. Çoğu hayvan kıllarını kullanır.
Fikirler ve Eğilimler
Tarihi Tema
Nihonga’nın bir türü, çoğunlukla portre yapmak ve Japon kültürünün bir parçası haline gelmiş olan önemli tarihsel olaylara veya kahramanlara odaklanan tarihsel resim idi. Seison Maeda, bir mağarada Yoritomo gibi eserlerde mineral sulu boya pigmenti kullanmış olan bu stilin önemli bir lideriydi (1929). Çalışmada, yedi kişiyle birlikte bir başka klanın yenilgisinden sonra mağaraya sığındıkları sırada, bir numaralı samuray olan Minamoto no Yoritomo tasvir ediliyor. Eser 1930 Asahi Ödülü’nü kazandı ve 1982’de bir posta pulu için kullanıldı. Bu tür önemli olsa da, Nihonga sanatçılarının ikinci kuşaklarından bazılarının vurguladığı şey, Nihonga’yı Batılı sanattan bağımsız bir tür olarak ayırmak için tarihsel referansların yeterli olmamasıydı.
Mōrōtai
Tokyo’daki Yokoyama Taikan ve Shunsō Hishida’daki Japonya Güzel Sanatlar Akademisi üyeleri, atmosferi, ışığı ve form modelini arttırmak için yeni bir tarz geliştirdiler. Daha güçlü natüralist etkiler elde etmek için sanatçılar renk geçişlerini vurguladılar ve geleneksel çizgiden uzaklaştılar. Mōrōtai (belirsiz ya da belirsiz), Japon üstatlarının bu tarzın eleştirmenleri tarafından ortaya atılan olumsuz bir terimdi, sonuçta ortaya çıkan eserlerin “Japon resminin belirleyici özelliği olan açıklık hissinden çok uzak” olduğu düşünüldü. Ancak, bazı akademisyenler, eski Japon mürekkep resminin atmosferik manzaralarına ya da daha önceki sanatçıların Kanō Hôgai ve Hashimoto Gahō’nin altın infüzyonlarına maruz kaldıklarında morotai’nin hissettiklerini hissettiler. İzlenimcilik, morotainin gelişimi üzerinde de bir etken olarak değerlendirilmektedir. İzlenimciler, tuval üzerine saf renkte fırça darbeleri çizdikçe; Taikan ve Hashida, boya yıkama boyalarını tebeşirle hazırlanmış bir yüzeye doğrudan yazmaya başladılar ve sumi mürekkebin lineer boyanmasını sağladılar. Kontürler ve formlar bu nedenle, renk varyasyonları tarafından oluşturuldu ve renkler keskin kenarlar veya çizgiler olmaksızın birbirine akıcı bir şekilde geçtiler.
Tekniğin sabahın erken saatlerinde ve akşam sahnelerine iyi çalıştığını düşünen Hishida, renk tonuyla birleştiren güçlü bir çizgiyi kullanmaya başladı ve Black Cat (1910) eserinde görüldüğü gibi Nihonga stili olarak morotai kabul edildi. Hem Hishida hem de Taikan mōrōtai’yi terk etseler de, Tsuchida Bakusen gibi gelecek nesiller arasında birkaç sanatçı üslubu araştırdı.
1980’lerde Nihonga’nın Canlanması
1980’lerde Tokyo Sanat Üniversitesi öğrencileri Kawashima Junji, Saito Norihiko ve Keizaburo Okamura gibi sanatçılar Nihonga’yı yeniden canlandıran yeni bir kuşağın parçası oldular. Hareket, Avrupa’da coğrafi ve milliyetçi bir odağa sahip, figüratif ve geleneksel tekniklere geri dönüşle bağlantılı olan yeni resim hareketleriyle eş zamanlıydı.
Canlandırma, 17. yüzyıl Japon sanatçısı Tawaraya Sotatsu’nun eserleri ve halk sanatı etkisi yaratmak için grafiklerin kullanımı gibi çağdaş yeni ortamlar gibi tarihi sanatlardan esinlenmiştir. Sanat tarihçilerinin Kitazawa Noriaki ve Sato Dashin teorileri canlanmada önemli bir rol oynamıştı. Çünkü iki adam, geleneksel Japon sanatından kaynaklanırken Nihonga’nın sınırlı bir tanımlama ya da bir fikrin olmadığı fikrindeydi. Mise Natsunosuke ve Yamamoto Toro gibi sonraki sanatçılar, Nihonga’nın bireysel bir estetik yaratmaya yönelik genişlemesine çekildi ve sanatçının kendi meşgalelerini yansıttı.
Neo-Nihonga
Hisashi Tenmyouya, 2001’de “Neo-Nihonga” terimini, Nihonga ve çağdaş küreselleşme arasındaki çalışmasının eşzamanlılığını iletmek için kullanmıştır. RS-78-2 Kabuki-mono (2005) çalışmasındaki, otomatik bir silahı hedeflediği için ejderha tarafından sarılmış bir samuray donanımında büyük bir robot çizimi gibi. Kabuki-mono, ustaca olmayan samuraylarına atıfta bulunarak, kendi eksantrik kıyafet tarzı ve abartılı silahlarıyla tanınır. Katsushika Hokusai‘nin ikonik The Great Wave (c.1830-1832) omuzlarındaki dövmede gösterildiği gibi, küresel bir pop kültürü izleyicisine anında tanınan robot, aynı zamanda Japoncadır. Tenmyouya’nın post-modern yaklaşımı, Japon sanatının ruhunu, onu çağdaş küresel kültürün hayati bir parçası olarak bilinçli bir şekilde konumlandırarak onurlandırmayı amaçlamaktadır.
Daha sonraki gelişmeler
Japonya’daki çeşitli sanat okullarında rutin olarak öğretilen Nihonga, bir dizi çağdaş sanatçı tarafından katı ve muhafazakâr olarak görülmüştür. Mesela, uluslararası tanınmış Takashi Murakami Nihonga’da eğitim gördü, ancak daha sonra uluslararası Superflat olarak tanınan kendi stili lehine reddetti.
Aynı zamanda, Nihonga, geleneksel teknikleri kullanmaya devam ederken Batı stilleri ve materyalleri ile yeni kombinasyonlarda bulunan yeni nesil sanatçıları çekmeye devam ediyor. Örneğin Tenmyouya, güncel konuları tasvir etmek için altın folyo üzerine boyanmış resimlerine akrilik boya kullanımını dahil etmiştir. Fuyuko Matsui, psikolojik imgelerinde, Japon sanatının önceki dönemlerinden elde edilen kaynaklarla birleştirilmiş Batı perspektifini kullanır.
1980’lerin Nihonga’nın yeniden canlandırılmasının parçası olan sanatçıların nesli, forma girmeye devam ediyor. Örneğin, Keizaburo Okamura‘nın tesisatlarında sedir panelleri kullanır. Daha öncesinde Japon stillerinden türetilen konuları tasvir ederken mineral pigmentler, zemin kabukları, cam ve kumla boyamadan önce yüzeyi tıraşlar, keser ve yakar. Başka bir sanatçı olan Nobuya Hoki, Nihonga’yı manga konularıyla birleştirir. Birçok durumda, çağdaş Nihonga sanatçıları, Hoki’nin 18. yüzyıl Japon bir sanatçı olan Jakuchu’nun sürtünme baskılarını kullanan eserinde görüldüğü gibi medyayı ve konuyu genişletti.
Önemli Nihonga Eserleri ve Sanatçıları
*Hibo Kannon (c. 1883)
Sanatçı: Kanō Hōgai
*Dragon Against Tiger (1899)
Sanatçı: Hashimoto Gahō
*Ochiba (Fallen Leaves) (1909)
Sanatçı: Shunsō Hishida
*Serving Girl at a Spa (1918)
Sanatçı: Tsuchida Bakusen
*Seisei ruten (1923)
Sanatçı: Yokoyama Taikan
*Tabby Cat (1924)
Sanatçı: Takeuchi Seihō
*Still Life – Salmon Slices and Sardines (1924)
Sanatçı: Tsuchida Bakusen
*Enbu (Dancing in the Flames) (1925)
Sanatçı: Gyoshū Hayami
*Sazanami (Ripples) (1932)
Sanatçı: Fukuda Heihachiro
*Feathered Snow (1944)
Sanatçı: Shoen Uemura
*Peacock Displaying his Wings (1983)
Sanatçı: Shoko Uemura
*Football (2006)
Sanatçı: Hisashi Tenmyouya
*Scattered Deformities in the End (2007)
Sanatçı: Fuyuko Matsui
*Shrine of the Water God (Suijingū) (2015)
Sanatçı: Hiroshi Senju