Medeniyet şafağından çok uzun zaman önce cenaze törenleri uygulanmaktadır. Mesela Neandertallerin ölümü 130.000 yıl öncesine kadar kasıtlı olarak gömdüğü bilinmektedir. (Ve merak ediyorsanız, Neandertallere Ne Olduğunu Görüyor musunuz?). İnsanlara gelince, son 100.000 yıl boyunca birbirimizi gömüyoruz.
Ancak, cenaze olayını ve sonrasında yas tutma dönemini işaretlemek için özel kıyafetler giymek, daha yeni (yine de eski) bir geleneğe benziyor. Bu türden en eski referanslardan biri, İncil'in çömlek biçiminde, kaba keçi kılından yapılan rahatsız edici ve düz görünümlü bir kumaş biçiminde ortaya çıkmasıyla ortaya çıkar:
"Oğlum . . . . Vahşi bir canavar onu yuttu. . . . Sonra Jacob kıyafetlerini yırttı, çullarına çul koydu ve oğlunu günlerce yas tuttu. ”
Yasta iken kasıtlı olarak karanlık kıyafetler giymek için ilk olarak, en azından hayatta kalan kayıtların gösterdiği kadarıyla, uygarlığı 753 BCE'ye tarihlenen Antik Romalılarla başlıyormuş gibi görünmektedir. Özel, koyu yünlü bir toga giydiler. toga pulla (daha iyi bilinen beyazın aksine toga virillisBir senatorik kararı protesto ederken olduğu gibi, yas günlerinde veya bazen protestolarda.
Batı'da daha fazla bilinen yas tutma kıyafetleri, Orta Çağ döneminde Avrupa'da ortaya çıkmaya başladı. Sıkı bir hiyerarşiye sahip bir toplum, onun modası toplumsal tabakalaşmayı yansıtıyordu, ve yas ve cenaze töreni sırasında, sadece en yüksek rütbeli pahalı siyah ya da beyaz krep giymeyi başarabiliyordu ve bunlar uzun tren ve başlıklar ile süslenmişti; Diğerleri ise, düz tabakalı koyu renkli giysiler giyerek yaslarını gösterdi. Bu dönemde, dullar “dulların yabani otları” ile peçe giymeye başladılar.
Avrupa ve Amerika'nın ticaret sınıflarının kendi topluluklarında daha yüksek bir duruş sergilemeye devam ettikleri 18. yüzyılın toplumsal devrimleri, yas tutan elbiseye zaman ve önemli para yatırmış olanların genişlemesine tanık oldu. Bazıları için, bu tamamen yeni bir siyah gardırop satın almayı gerektirdi. En çok varlıklı olanlar, çoğu zaman jetle takılan broşlar, yüzükler, kolyeler, vb. Dahil olmak üzere yas mücevherleri giymeyi tercih ederler. Böylece, 19. Yüzyılın ortalarında, Britanya'nın Prens Albert'in öldüğü (1861) ve Kraliçe Viktorya'nın, bugünün ikonik kara dul hayvanlarının ağır kertenkelesiyle evlat edindiği zaman, toplumun geri kalanı da, bunu yapabilmek için mali yetenekleri ile hareket etmeye hevesliydi. çok görünür durumdaki bir simge olarak işlev görmek; Aslında, bir çok konunun hüküm sürdüğü dönemden uzun bir süre önce yasama kıyafetlerini giydirmeye devam ettiği ve kamuoyunda giymek için uygun olmayan yas kılıcından biraz daha fazla mesafe çıkacağı şüphesizdir.
Aynı zamanda Viktorya döneminde de, yas giyim eşyalarının giyilme süresi Batı'da az ya da çok yerleşik hale geldi. Her ne kadar evrensel olarak takip edilmese de, bazen zorunluluktan daha az zengin olan tarafından görmezden gelinmişken, bir dulun ölümden sonraki bir yıl boyunca “tam yas tutma” dönemini gözlemlemesi beklenirdi ve bu da sadece soluk kıyafetler giyip yüzünde bir peçe giymeyi içeriyordu. ev, yanı sıra, "topları ve anlamsız olayları" önlemek için. ertesi yıl için, o parlak renk leylak ve menekşe gibi yanı sıra normal takı biraz giyebileceği "yarım yas" olurdu .
Ağır krep sadece bir kişi için giyilse de, ölenlerin ebeveynleri ve çocuklarının iki yıl boyunca mat, koyu renkli yas kıyafetleri giymeleri bekleniyordu.
Dulların beklendiği kadar değil ve sadece bir yıl boyunca siyah bir takım elbise ve eldiven giyiyorlardı. Kardeşler sadece altı ay boyunca en ağır yas kıyafetlerine katlanmak zorunda kaldılar, bundan sonra sadece gri, beyaz veya siyah giymeleri bekleniyordu. Çeşitli yas dönemleri sona erdikten sonra, uygun görgü kuralları da, bu cephede zor kurallar olmamasına rağmen, daha parlak tonlara hareketin kademeli olarak gerçekleşeceğini belirtmiştir.
Protestan bir geleneği yansıtan Viktorya dönemi normları, 19. yüzyılda Katolikler tarafından takip edilmedi ve ikincisinin kuralları biraz daha katıydı. Örneğin, Katolik dullar ve dulların, bir yıl boyunca süren “derin yas” dedikleri dönemde sadece siyah giymeleri bekleniyordu.
Yarı yasları için (altı ay daha), renkler dullar için şiddetli kaldı ve ya biraz beyaz, ya da siyahı biraz beyazdı. Katolik dulların, gri, lavanta ve leylak rengi yumuşatmak için izin verildiği “hafif yas” (başka bir altı ay) kadar değildi; Katolik dul eşler yarım yas tuttu ve derin yastan sonra yas altı aya kadar yas tuttu.
Katolik çocuklar (12 yaşın altında) yaz aylarında kışın ve beyaz renkte gri renkte giyilmelerine izin verilmiş, ve ölen ebeveynlerin büyük çocukları gibi altı ayın altı buçuk yasında, altı buçuk yasın dayandığı tahmin edilmektedir.
Bu her ne kadar aşırı kısıtlayıcı görünse de, en azından insanların yas tuttukları kelimeler olmadan yayın yapabilmelerinin bir yolu olarak işlev gördü, etrafındakiler bir bakışta bildikleri için bireye sempati duymalı ve belki de onlara biraz daha fazla aksi halde söz konusu kişi ile etkileşimde bulunabilirler.
Öte yandan, bu kuralların gardırop yönlerine bağlı kalmanın, daha önce bir yas oturumundan uygun bir şekilde yas tutmaması durumunda çok fazla para harcanması gerçeği, yoksul ailelerin bir kez daha kısa uçlarını alması anlamına geliyordu. gösterildiği gibi Oz'un Harika Sihirbazı (aslen 1900 yılında yayınlandı) Dorothy'nin yazdığı
Şimdi benim en büyük dileğim… Kansas'a geri dönmektir, çünkü Em teyze kesinlikle korkunç bir şeyin başıma geldiğini düşünecek ve bu onun yas tutmasına neden olacak; ve ekinler bu sene daha iyi olmadıkça, Henry Amca'nın buna yetişemeyeceğine eminim.
Zaman içinde, bu kurallar, büyük ölçüde rahatlamıştı, ölümcül bir şekilde öldürülmüş bir sevgiden dolayı yas tuttuğunda, nüfusun önemli bir yüzdesini kapsıyordu. Fakat 1960'ların sonlarına kadar, eski geleneklerin bazı kalıntıları hala birçok kişi tarafından uygulandı. Örneğin, toplardan kaçınmak, halka açık akşam yemeği partileri ve potansiyel ortakların ilgisi en az bir yıldır norm idi ve spor gibi belirli etkinliklere izin verilmesine rağmen, üzüntülerin somber renkler giymesi bekleniyordu.
Günümüzde görgü kurallarının yas tutmaya uygunluğu (hemen hemen her şey) konusunda büyük ölçüde azalırken, bir cenaze törenine katılırken, cenaze talebini düzenleyenler hariç, Batı’da genellikle siyah ya da başka türlü koyu renkli kıyafetler beklenmektedir. Ölen kişinin en sevdiği renk gibi özel bir şekilde giyinirseniz ya da ölen kişi olayın doğada şenlikli olmasını isterse.
Bonus Gerçek:
- Dünyanın pek çok bölgesi, batıda bulunan siyah kıyafetlerle ilgili genel kurallara uymuyor ve Batı'da bile evrenselliğe yakın bir yerde değil. Örneğin, beyaz bazen Hollanda'da Kraliçe Juliana'nın öldüğü ve kızlarının hepsinin üzüntülerinin bir işareti olarak beyaz giydiği gibi, derin bir yas tutuyor. Başka bir örnek olarak, Hindistan'daki bazı gruplar arasında, beyaz kıyafetler de yas için tipiktir. Asya'nın diğer bölgelerinde yakut-kırmızı ve indigo bazen bunun için bir normdur.