We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
İbraniler İsrailliler ya da Yahudiler olarak bilinir. Yahudi halkının atalarının, İbranilerin göç ve tek tanrılılıklarla dolu bir tarihi vardır.
İbranilerin tarihi hakkında çok fazla bilgi İncil'in ilk kısmı olan Eski Ahit metinlerinin yorumlanmasına dayanır. Eski Ahit, İbranilerin sözlü geleneğine dayanılarak yazılmıştır. Örneğin, bu insanlar tarafından dünyanın kökeni ve toplumlarının etik ve ahlaki normlarının birçoğu tarafından yapılan yorumu içerir. Bununla birlikte, bu metinlerin sembollerle dolu olduğu ve yorumlarının oldukça zor olduğu belirtilmelidir.
İbrani toplumunun izleri bulunmaya devam ediyor. İbranilerin tarihine yeni bir ışık tutmaya yardımcı olurlar.
Geleneğe göre, İbrani ulusunun kurucu patriği olan İbrahim, Tanrı'dan, daha sonra İsrail devletinin bugün olduğu Filistin olarak adlandırılan Kenanların ülkesi olan Kenan'a göç etme misyonunu Tanrı'dan aldı.
Kenanlılar ülkesinde bir süre geçirdikten sonra, İbraniler Mısır'a gitti ve 300 ve 400 yıl yaşadılar ve sonunda köle oldular. Hikayeleri Mısır'dan ayrılmaya karar verdikleri ve Musa'nın önderliğinde Kenan'a döndükleri andan itibaren önem kazanmaya başlar. Yahudi tarihinde bu dönüşe göç denir ve MÖ 1300 ile 1250 arasında gerçekleşir.
MS 70'te Filistin Roma İmparatorluğu'nun bir eyaletiydi; bölgedeki birçok isyan, emperyal hükümetin İbranileri Filistin'den kovmasına yol açtı. Bu olaya diaspora denir. 1948'e kadar İsrail devleti kurulduğunda Yahudiler vatan olmadan yaşadılar, bugün toprakları İsrailliler tarafından alındığı için vatanı olmayan Filistinliler.
Tarım, hayvan sürüsü, zanaat ve ticaret uygulamaları yapıyorlar. Sosyal temelleri kölelerin ve hizmetçilerin çalışmasıdır. Kabileler kesinlikle rahip, hakim ve askeri şefin işlevlerini biriktiren hane reisleri (patrikler) tarafından yönetilir. Birleşmeleri ile MÖ 1010'dan itibaren hakimleri ibadet ve yasalara uymayı denetlemeyi seçerler. Sonra kralın etrafında birleşirler. Kısmen İncil ve Talmud'da bulunan dağınık ama önemli bir literatür üretirler.
Konum
Filistin, bugünkü Lübnan'ın güneybatısındaki dar bir şeritte yer alıyordu. Ürdün Nehri bölgeyi iki kısma ayırır: doğusu Transjordan; batıda, Batı Şeria. Bu bölge şu anda İsrail devleti tarafından işgal edilmektedir.
Bu güne kadar bölge oldukça kurak. Ana nehir Ürdün'dür ve yine de büyük sulama işleri için yeterli değildi. Verimli olmayan toprak ve oldukça kuru iklim, bölgenin zengin olmasını önledi. Ancak, Mezopotamya ile Küçük Asya arasında bir geçit ve bağlantı olduğu için oldukça önemliydi. Ve bu bölgede, Filistin'de dolaşıp yerleşen birçok İbrani halkı yerleşti.
İbranice sosyal ve siyasi organizasyon
Musa'nın ölümünden sonra, İbraniler Filistin'e geldi ve Ürdün Nehri'ni geçen Joshua'nın önderliğinde Vaat Edilen Topraklarda yaşayan Kenanlılarla savaştı. Kenanlıların üstesinden gelen İsrailliler Filistin'e yerleşti. Şu anda İbraniler, patriklerden, çocuklarından, kadınlarından ve özgür olmayan işçilerden oluşan klanlarda yaşayan 12 kabileye ("İsrail'in on iki oğlu") ayrıldı.
Bu klanların gücü ve prestiji patrik tarafından kişileştirildi ve bu klanlar arasındaki bağlar çok kırılgandı. Bununla birlikte, Kenan veya Vaat Edilen Toprakların başarıları için verilen mücadeleler nedeniyle, iktidar ve komutanın askeri liderlerin elinde olması ihtiyacı doğdu. Bu şefler Hakimler olarak tanınmaya başlandı.
Güç, ellerindeki iktidar yoğunluğu ile on iki kabileyi birleştirmeye çalıştı, çünkü ortak nesnenin gerçekleştirilmesini sağlayacaktı: Filistin kuralı. Bu dönemin baş liderleri yargıçlardı: Samson, Otoniel, Gideon ve Samuel, İbranilere komuta etmek için Yehova'nın elçileri olarak kabul edildi.
On iki kabilenin birliğini başarmak ve sürdürmek zordu, hakimlerin geçici gücü olduğu ve hatta kültürel birlikle (dil, gelenekler ve özellikle din) olduğu gibi kabileler arasında çok fazla siyasi bölünme vardı. Dolayısıyla siyasi bir birlik kurmak gerekiyordu. Bu, gücü Yehova tarafından yönetilecek olan bir hükümdar olan Kral'ın elinde merkezileştirerek başarıldı.