İnsanların yaptıkları şeyleri neden yaptıklarını ve bu şeylerin başkalarını nasıl etkilediğini analiz etmek en sevdiğim eğlencelerden biridir. Çözüm bulmaktan zevk alıyorum.
İnsanlar Neden Münzevi Olur?
Bir insanın gönüllü olarak toplumdan uzaklaşmasına ve yalnız bir hayat sürmesine neden olan nedir? Bazıları için Travma Sonrası Stres Bozukluğunun (TSSB) bir belirtisi olabilir. Korkunç bir olaya tanık oldular ya da kurbanı oldular ya da sevdikleri birinin başına korkunç bir şey geldi ve bunun üzerinde hiçbir kontrolleri yoktu.
Çoğu durumda, insanlar ev içinde veya dışında birilerinin tekrar tekrar mahremiyetlerini ihlal etmesi veya bir şekilde onları tehdit etmesi durumunda münzevi hale gelir. Eylem veya eylemler kafalarında tekrar tekrar oynayarak onlara keder, endişe, suçluluk ve/veya korkuya neden olur. Bu duygular onları bunaltarak rahatlık, huzur veya neşe için çok az yer bırakır veya hiç yer bırakmaz. Ayrıca dışarı çıkma korkusu olan agorafobi geliştirebilirler.
Gizlilik ve Konfor için Münzevi
Bazıları için yalnız olmak, başkalarının yanında olmaktan daha rahat hissettirir. Bazıları, başkalarının konuşmalarına veya olaylarına katkıda bulunma zorunluluğu olmadan kendi düşüncelerini ve hobilerini eğlendirmekten hoşlanır. Mahremiyetleri onlar için hayatlarının ayrıntılarını paylaşma ihtiyacından daha önemli olabilir. Hayatlarının çoğunu başkalarının ihtiyaçlarını karşılamak için harcadılar ve tüm bunlardan uzaklaşmaya ve sadece rahatlamaya ve huzurlu bir varoluşun tadını çıkarmaya ihtiyaç duyuyorlar.
Bazı durumlarda, hayatlarının hikayelerini paylaşma ihtimali onları gerginleştirir ve mahremiyetlerini korumak isterler. Özel bilgileri başkalarıyla paylaştıklarında genellikle pişman olurlar. Bu insanların çoğu kendilerini yetersiz hissettikleri için münzevi hale gelebilirler. Birinin söyleyeceklerini neden ilginç bulacağını hayal bile edemezler. Onlara soru soran diğer insanların etrafında olma fikri, onların neşeden çok endişe duymasına neden olur. Kendi evlerinde kalmak onlar için hayatı kolaylaştırır.
Yetersizlik Duyguları Nedeniyle Münzevi
Bazı insanlar, söylediklerinin veya yaptıkları hiçbir şeyin geçmişi değiştirmeyeceğini bilirler. Bu nedenle, geçmişle ilgili duygularını paylaşmanın hiçbir amaca hizmet etmediğine yanlışlıkla inanırlar. Diğer insanlar, söyleyeceklerinin bir fark yaratacağını bilir. Bunu dünyayla paylaşmak istiyorlar. Ancak, ya yüksek sesle konuşmanın onları daha savunmasız hale getireceğinden ya da çocukken annelerinin ya da babalarının bacağını tekrar tekrar çekiştirenlerin sadece kendileri olduğundan korkuyorlar, "Şimdi olmaz; Meşgulüm." Onlar sınıfta cevabı bilenlerdi, çılgınca kollarını ileri geri sallayarak, "Beni seç; beni seç", yalnızca başka birinin adının seslenildiğini duymak için.
Ebeveynler ve öğretmenler meşgul insanlardır ve bazen dikkatlerini başka birine vermek zorunda kalırlar. Ancak çocuk bunu sesinin önemsiz olduğu inancıyla içselleştirir. İnsanlar hayatları boyunca bilmeden onlar hakkında konuşurlar çünkü onların da duyulmasını istedikleri bir şeyler vardır. Bununla birlikte, gidecek hiçbir yeri olmayan soruları, cevapları veya beyinlerinde dolaşan ifadeleri olan insanlar için bu çok az rahatlıktır.
Para eksikliği
Diğer insanlar evde kalırlar çünkü ilgilerini çeken hiçbir şeyi evin dışında yapmaya güçleri yetmez. Başlangıçta arkadaşları onları bir yerlere davet eder ama paraları olmadığı için reddetmek zorunda kalırlar. Bu tekrar tekrar meydana geldiğinde, çoğu arkadaş, kişinin kendilerine katılmayacağını zaten bildiklerini düşünürler; bu nedenle, sormayı bırakırlar.
Münzevi kişi, kendi çevrelerinde tek başına bir şeyler yapmaya daha çok alışır. Bazıları diğer insanlardan ne kadar uzun süre ayrı kalırsa, etraflarında olmaları gerektiğinde o kadar rahatsız olurlar. Ancak, bu insanlardan bazıları arkadaşlıklarını sürdürüyor ve ziyaret ettiklerinde kendilerini çok rahat hissediyorlar.
Güvenlik Endişeleri İçin Münzevi
Yerli veya yabancıya karşı hiçbir güvenlik garantisinin olmadığı bir dünyada kendini güvende hissetme ihtiyacı takipçiler veya soyguncular gibi teröristler veya şiddetli suçlular, bazı insanların bir hayat seçmesine neden olur. inzivaya çekilme. İronik olarak, başka bir insana asla zarar vermeyecek olan iyi insanlar kendi başlarına tutsak olurlar. kötü şeyler yapan veya başka bir kişiyi veya insanları yaralamak veya öldürmekle tehdit eden insanlar etrafta dolaşırken özgürce. Ne yazık ki, insanları onları tehdit eden diğer insanlardan korumak için tasarlanmış yasalar, faili nadiren önemli bir süre boyunca hapseder.
Aslında, çoğu durumda yasalar, suçluya, mağdurdan daha fazla koruma sağlar. Fail kilit altında olsaydı, birçok kurban daha fazla dışarı çıkmaya cesaret ederdi. Fail uzak bir eyalette kilitliyse ve o eyaletten çıkmasına asla izin verilmediyse, failin kurbanları ev dışında çalışabilir.
Münzevi İnsanları Dinlemenin Önemi
İnzivaya çekilme arzusu ister rahatlıktan ister korkudan kaynaklansın, cinsel ilişkiye girmenin risklerini ve faydalarını tartmak önemlidir. dünyanın dışında ya da içinde kalmak ve varsa hangi seçeneğin en az miktarda geri dönüp bakılabileceğini analiz etmek. pişmanlık. Bazı münzevi insanlar, kim olduklarının güzelliğini görmelerine yardımcı olacak birine ihtiyaç duyarlar. Seslerini duyacak birine ihtiyaçları var.
İster bir kürsüden bağırıp çağırsınlar, ister evlerinde tek başlarına oturup bir not defterine yazı yazarlar ya da bilgisayara yazarlar, söyleyecekleri birileri için önemlidir. Bütün insanların bir hikayesi vardır. Deneyimleri, kim olduklarını ve kim olmaya mahkum olduklarını sürekli olarak değiştirir. Hayatlarının her sayfası öğretecek, iyileştirecek veya eğlendirecek bir maddeye sahiptir. Hikayelerinin sadece bir bölümü, potansiyel olarak bir hayatı değiştirebilir veya hatta belki de dünyayı yaşamak için daha iyi bir yer haline getirebilir.
Münzevi Yazarlar ve Sanatçılar
Yazarlar bazen münzevi olurlar çünkü bilgilerini veya bilgeliklerini paylaşmak bir saplantı haline gelir. Bir arkadaş bir yere gitmek isteyip istemediklerini sormak için uğrar ve onları uzaklaştırır; "Şu an gidemem. Önemli bir makalenin ortasındayım" veya telefonları çalar ve çabucak yastıklarının altına sıkıştırırlar. Hayatları ve içindeki herkes dikkat dağıtıcı hale gelir.
Amaçlarını anlatmak gibi nihai hedefleri, onları önemsizlik ve değersizlik duygularından kurtarır. Kağıtta veya ekranda paylaştıklarının, birinin bir şeyi anlamasını kolaylaştırdığını veya birinin daha iyi hissetmesine yardımcı olduğunu veya bir başkasını gülümsettiğini veya güldürdüğünü hayal ederler ve bundan hoşlanırlar. İzleyicilerini eğlendiren parçalar üzerinde çalışmayı severler. Dünyada iz bırakmak, daha fazlasını deneyimlemekten daha iyidir. Yazdıkları bir şey yüzünden gelecek nesiller için her şeyin daha iyi olabileceği fikrini seviyorlar. Tüm zamanlarını dünyadaki insanları daha bilinçli, daha sağlıklı veya daha mutlu kılmak için harcamayı severler. Münzevi olmayı severler.
Münzevi İnsanlar Hakkında Yanlış Anlama
İnsanlar başka nedenlerle de inzivaya çekilmeyi seçer veya buna zorlanırlar. Yaygın bir yanılgı, katatonik bir durumda oturdukları ve hiçbir şey yapmadıkları ya da kendilerini üzgün ya da yalnız hissettikleri yönündedir. Bazı insanlar derin bir depresyon yaşıyor olabilir. Uzun bir süre boyunca depresyona girmiş olmaları ve yalnız kalma arzularının bunun bir sonucu olduğunun farkında olmamaları mümkündür.
Terapi, kendilerini daha iyi hissetmek için değişiklik yapmalarına yardımcı olabilir. Bununla birlikte, münzevi bir yaşam tarzı seçen birçok insan, tam olarak yapmak istediklerini yaparak üretken bir hayat yaşıyor. Mutlu ve memnun hissediyorlar. Birçoğu işlerini evlerinden yönetiyor. Bazıları zamanlarını daha rahat ve daha az üretken olmaya odaklayabilir, ancak mutlu ve memnunlarsa oldukları yerde, nadiren yalnız olan ancak yalnız hisseden birçok insandan daha iyi bir yerdeler. sıklıkla.
Bazı münzevi insanlar daha sosyal olmak istedikleri için terapiye başvurabilirler, ancak bu süreçte kendilerini nasıl güvende veya daha rahat hissedeceklerini bilmiyorlar. Terapi, başkalarıyla daha fazla kaynaşmak veya dışarıda daha güvende hissetmek isteyenlere yardımcı olabilir. Her birey, eğer isterse, seçme hakkına ve değiştirme seçeneklerine sahiptir.
Sorular
Soru: Arkadaşım çok şey yaşadı ve son derece münzevi. O yirmi bir yaşında ve çok güzel. Her zaman peşinden koşan erkek çocukları var, ama asla içki içmez ve asla kulübe veya partilere gitmez. Ben onun tek arkadaşıyım. takılmayı sevmez. Her zaman evde olmak ister. Hiç konuşmak istemiyor. Hiçbir şey için motivasyonu yok. Onun nesi var?
Cevap: Çok şey yaşadığını söylüyorsun. Seninle bu şeylerden bahsetti mi? Kendisini izole eden şeyler bunlarsa, bir terapistin düşünceleri veya sosyal beceriksizliği konusunda çalışmasına ne kadar yardımcı olabileceğini fark etmeyebilir. Senin gibi onun için endişelenen ve hayattan zevk almasına yardımcı olmaya çalışan bir arkadaşının olması harika. Bar sahnesinde olmadığı için olabilir mi? Belki bowlinge ya da sinemaya gitmeyi önerin ya da ona evinin dışında ne yapmaktan hoşlanacağını sorun.
Soru: Mahremiyet ve rahatlık, daha münzevi bir varoluş için katkıda bulunan nedenler olarak bana çekici geliyor. Münzevi bir yaşam tarzı ya hep ya hiç önerisi midir? Bir münzevi olarak uzun süreler boyunca mutlu olduğumu, ancak başkalarının yanında olmak istediğimi görebiliyordum. onlarla doğrudan etkileşime girmesem bile, örneğin yemek yapmak için şehre gitmek alışveriş yapmak.
Cevap: En azından münzevi olmayı seçen insanlar için diğerlerinin arasından çıkmanın sağlıklı olduğunu düşünüyorum. insanlar ara sıra ve neredeyse yılda en az bir kez olsa bile diğer insanlarla olumlu etkileşimde bulunurlar. hafta. Kendilerini münzevi olarak gören veya başkaları tarafından bu şekilde etiketlenen birçok münzevi iş insanı, yaptıkları işi yürütmek için genellikle günlük olarak insanlarla etkileşime girer. Bazen yalnız kalmaktan hoşlanan insanlar bile, insan olmadan çok uzun süre kaldıklarında depresyona veya endişeye kapılırlar. Arada bir ya da olumsuz duygular sızdığında ya dışarı çıkmanıza ya da biriyle görüşmenize yardımcı olmak için temas kurun yukarı.
Soru: Bir münzeviye dönüşüyorsa yirmi üç yaşındaki kızıma nasıl yardım edebilirim?
Cevap: Terapi yardımcı olabilir, ancak bazen birini bir terapistle konuşmaya ikna etmek zordur. Bir ebeveynden diğerine, benzer bir durumda yapacağım şey, kızımla haftada bir birlikte yapabileceğimiz ev dışında bir şey aramaktır. Onunla gerçekten eğlenceli ya da heyecan verici şeyler yaparak vakit geçirmek istediğimi bilmesini sağlardım. Lunaparka bir gezi ya da dans kursu gibi eğlenceli bir şeyle başlardım (eğer dans etmeyi seviyorsa) (ikimizin de telefonlarımızı bir kenara koymamız gereken bir şey). Devam eden haftalık geziler için belki birlikte çalışmak için bir neden bulabiliriz (yetişkin okuryazarlık öğretmenleri olmak veya bir okulda gönüllü olmak gibi). çocuk hastanesi) ya da her iki yaş grubumuzdan insanlarla bir bunco club kurun, her pazar gösteriye gidin ya da aşçılık dersi alın bir arada. Kız kardeşim ve yeğenim, kendi yaşında biriyle konuşmak için bu gezilerin bazılarında bize katılmak isteyip istemediğini görebilirim.
Soru: Ortağım son beş yılda kendinden nefret eden bir münzevi oldu. Artık beni suçlayan ailesi için bile aramalara, mesajlara veya kapıya cevap vermiyor. Ona nasıl yardım edebilirim?
Cevap: Onu önemsediğinizi ve yardım etmek için elinizden geleni yapmak istediğinizi bilmesini sağlamak için onunla konuşun. Açık bir kalple dinleyeceğinizi ve ona mutluluk getirecek bir planın parçası olmak istediğinizi bilmesini sağlayın. Neyin yanlış olduğunu ve bununla nasıl mücadele edileceğini öğrenebilecek bir terapiste görünmeyi önerin. Onu önce kendinizle, sonra belki başka bir çiftle ve sonunda belki de aile üyeleriyle yavaş yavaş açık hava etkinliklerine katılmaya davet edin. Arka bahçede iki saatlik bir barbekü gibi eve yakın kısa sürelerle başlayın ve bu işe yararsa belki bir sonraki hafta bir tane daha yapın ve belki bir sonraki hafta başka bir çiftle biraz daha uzağa seyahat etmek için bir tarih belirleyin o.
Soru: Uzamış Süreli Travmatik Bozukluğum var ve bugün kendilerine güvenmediğim için desteği geri çektiklerini yazan NHS tarafından sürekli hayal kırıklığına uğradım. Ben ne yaparım?
Cevap: Bir sonraki adımınızın ne olması gerektiğini öğrenmek için pratisyen hekiminizle veya başka bir tıp uzmanıyla konuşmalısınız. Sizi tıbbi personelle birlikte gitmeniz gereken yöne yönlendirebilir ve bu süreçte size yardımcı olabilecek diğer kaynakları bilip bilmediklerini sorabilirler.
Soru: Herkesi kaybetme ve yalnız kalma korkumdan münzevi oldum. Yalnız kalırsam kimseyi kaybedemem diye düşündüm. Ama kayıptan değil, yalnızlıktan yalnızlaştım. Ne yapmalıyım?
Cevap: Dışarı çıkın ve insanlarla tanışın; Biraz eğlen; ve onlarla paylaştığınız zamanı takdir edin. Üzerinde kontrolünüz olmayan şeyler hakkında çok fazla endişelenmeyin. Sevdiğimiz insanları kaybetmek gerçekten çok zor ama sevgisiz bir hayat yaşamak ve geriye dönüp bakmak, sevecen insanlarla daha iyi harcanabilecek tek başına boşa harcanan zamana bakmak daha zor.
© 2012 H Lax
Emmy 09 Ağustos 2020'de:
22 yıldır en harika kocayla evliydim, bir gün ailemi ziyaret ederken “Taşındım” diyen bir metin mesajı aldım. Evimi boş bulmak için eve 3 saatlik araba yolculuğu yaptım, banka hesapları gerçek olmadığını bildiğim her şeyi kapattı. İkili bir hayat yaşıyordu ve görünüşe göre duvarlar üzerine yaklaşıyordu. Ertesi yıl, o kadar çok hasta günüm olduğunu ve yıllar boyunca geçirdiğim birkaç ameliyatın büyük olasılıkla kocamdan kaynaklandığını bulmakla geçirdim. Yıkıcı, son birkaç yılı tarif etmeye başlamaz. Bir karavan kiraladım ve kanişimle yalnız yaşıyorum, her pencerede ve kapıda kilitler ve alarmlar var. Artık evden çalışıyorum ve neredeyse hiç evden çıkmıyorum. Şimdi 60 yaşının üzerindeyim, hayatım boyunca çalıştım ve emekliliğim gitti, mobilyam yoktu, sadece hiçbir şeyim yoktu. Hayatımı yeniden inşa etmek için ihtiyacım olan şeyleri yavaş yavaş internetten satın alıyorum. Şimdi boşandık, sadece kanişimi istedim, onun adı altında ona bir lisans aldığını ve onu satmak için düzenlemeler yaptığını keşfettim. Her şeyin ışığında yargıç, kanişimin tam velayetini almamı emretti. Şimdi sadece kanişim ve neredeyse hiçbir yere gitmeyen ben varım. Bu arada. Kocam sadece 46 yaşında ve uğruna çalıştığım her şeye sahip. O çalışmadı.
Bridget 06 Ağustos 2020'de:
Makaleyi ve çok açıklayıcı olan yorumları beğendi. Şimdi 50'li yaşlarımdayım. Giderek daha münzevi hale geliyorum. Ama ilk yıllarımda, 20'li yaşlarımda ve özellikle 30'lu yaşlarımda oldukça sosyaldim! Her ne kadar bunların çoğu bir ruh eşi bulmaya yönelik olsa da (ki bu hiç olmadı). Depresyonda değilim ve en azından yüzeyde oldukça konuşkan ve girişkenim. Ama mahremiyetimden gerçekten zevk alıyorum. Çoğu kişiye söylediklerimden, özellikle de benim için kişisel veya önemli olan şeylerden pişmanlık duyuyorum. İnsanları bazen severim ama ilgilerini çeken, beni ilgilendirmeyen pek çok şey buluyorum. Ben de hayatta 4:30'daki dramayı sevmiyorum. Zor bir ailem ve kimsenin pek de sempati duymadığı bazı fiziksel sağlık sorunlarım var, bu da benim keşiş gibi eğilimlerimi pekiştiriyor. Paragraf Daha sosyal olmam gerektiğini hissediyorum ama aslında değilim. Bu yüzden insanların olumlu şeyler yazdığını görmek güzeldi Teşekkürler
Clive Cussler 28 Temmuz 2020'de:
O kadar çok dışarı çıkıyorum ki, işten çıktığımda evde kalmak istiyorum. Konaklama benim için bir tatildir. Karım vefat ederse, münzevi olacağım ve bundan zevk alacağım. İnsanlar köpeklerden bazı insanlardan daha fazla keyif alabilir. Hobilerim evde yapılabilir, bir iki tanesi hariç. Evde sessiz zaman geçirmek, cinsiyetleri, yaşları ve finansal durumları ne olursa olsun birçok insan için paha biçilemez. dalga geçiyorsam özür dilerim.
Orada bir 26 Temmuz 2020'de:
Sağlığı iyi olmayan münzevi bir kardeşim var. Aile için çok az şey yapar. Bir öğretmen olarak sosyal ihtiyaçlarının ve sahip olduğu birkaç arkadaşıyla karşılandığını biliyorum ama kız kardeşi olarak ona ne uygulamam var? Hiç evlenmemiştir ve çocuğu yoktur. Benden ve aileden tecrit etmeyi seçerse, daha sonraki yaşamında ona karşı herhangi bir yükümlülüğümüz var mı?
kim 03 Temmuz 2020'de:
Hayatımın yıllarını başkalarına bakmak ve onlara yardım etmek için harcadım çünkü ben bir hemşire ve aynı zamanda besleyici doğam. ağır ileri evre akciğer hastalığı. korona virüsü ile izole oldum ve çoğu zaman evde kalıyorum. bunu sevmeye başladım. hatta bahçe işlerinden zevk alıyorum. evde sadece evcil hayvanlarımla ve kocamla olmanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu anladım. ailemle ziyaret ediyorum ama kimseye yardım etmeyi bıraktım (torunlara bakma, yaşlı arkadaşlar ve komşular için taksi şoförü olmak vb.) hiç olmadığım kadar mutluyum. evcil hayvanlarım ve kocam da öyle. ilk defa "özgürüm" hayatımda.
Patricia Hefferan 24 Mayıs 2020'de:
Sonunda beni öldürmeye çalışan büyükannem tarafından çocukken ciddi şekilde istismara uğradım. Kendimi güvende tutmak için yatak odamdaki dolapta saatler geçirirdim. Şimdi pandemi ve maskeler ile sokağa çıkmayı ve maske takmayı reddettiğimi görüyorum. Aslında artık dışarı çıkmaya korkuyorum. Yara enfeksiyonu nedeniyle uzun süre hastanede yattım ve taburcu olduğumda virüs buradaydı. Uyluğuma 2 ay boyunca bağlı bir yara vakumu olduğu için o sırada sosyal mesafe eğrisinin çok ilerisindeydim. Bir münzevi olmaktan korkuyorum. Köken ailemde kelimenin tam anlamıyla inzivaya çekilmiş en az üç kişi var.
Rachel 23 Mayıs 2020'de:
Ölçek
Alison 12 Nisan 2020'de:
Yaklaşık 10 yıl önce TSSB teşhisi konduğundan beri daha çok münzevi oldum. Her zaman kendimi daha sosyal olmaya zorlayan bir yalnızdım. Küçük bir çocukken bile içine kapanık biriydim. İnsanlar neden kendime saklandığımı anlamıyordu. Benim için normaldi ve hala öyle. Hiçbir zaman büyük bir insan hayranı olmadım. Evli kalmaması gereken, çok tartışan ve istismara uğrayan anne babaların olduğu bir evde büyümekten kaynaklandığına eminim. Ben her zaman yalnız olmayı tercih ettim. Yalnız seyahat etmekten, yalnız yemek yemekten vb. Artık daha çok evde kalıyorum. Ayak işleri için dışarı çıkmayı bile sevmiyorum ama yapıyorum. Bir münzevi olarak yaşamak beni mutlu ediyor. Ne istersem yapabilirim. Evden çalışıyorum ve insanlarla telefonda iletişim kurmak zorundayım, bu beni yoruyor. İnsanlar beni tüketiyor. Gösteriş yapmak acı verici. Okurken, film izlerken veya eğlenceli televizyon şovları vb. izlerken en mutlu oluyorum. Hala ailemle telefonda konuşuyorum ve Şükran Günü'nü onlarla geçirmeye zorluyorum ama bunu yapmak gittikçe zorlaşıyor. Hala birkaç arkadaşımla konuşuyorum ama onları nadiren görüyorum. Sadece yalnız kalmanın huzurunu, yalnızlığını ve güvenliğini seviyorum. Bu siteyi bulduğuma sevindim ve umarım herkes kendi yalnızlığında mutluluğu bulmaya devam eder.
Laura 29 Ocak 2020'de:
Brian Her şeyi benim için söyledin!! Başparmak havaya,!!
isimsiz fare 26 Ocak 2020'de:
@Paul... Eski terapist... Ayrıca son zamanlarda aşırı derecede haklı ve olumsuz/şikayet eden kişilerle başkalarının sorunlarıyla çok az minnetle uğraşmaktan bıktım... tükenmişliğim ve merhamet yorgunluğumla sonuçlandı (yardım mesleklerinde yaygın). ~ Ama son zamanlarda hafta sonları aşırıya kaçtım (odamda tecrit, kendi evimde aile üyelerinden bile kopuk!). Yine de, makaledeki diğerlerine karşılıklı bağımlılıktan, geçmiş çocukluk travmalarını yeniden ortaya çıkarmaktan kendi güvensizliklerimi yönetme zorluğuna kadar birçok noktayla kesinlikle ilgili olabilir. Terapide, kendim, 40'lı yaşlarımın ortasında bir kariyer değişikliğinin uygun olduğunu düşünüyorum.
Shannan 19 Ocak 2020'de:
Sanırım münzevi bir annem var ama emin değilim. Yılın büyük bir bölümünde yurt dışına seyahat ediyorum. Ben yokken annemle vakit geçirmeye geliyorum ve bana sımsıkı sarılıyor ve beni özlediğini söylüyor ve akşam yemeği yiyoruz. Sonra yatak odasına gider ve gecenin geri kalanında kapıyı kapatır. Ertesi gün televizyonunu duyuyorum ama kapı hala kapalı. Onunla konuşmak için kapısını çalacağım ama kapıdan konuşuruz. Bu benim için zor bir durum. anlamıyorum. Herkes, düşünce veya fikir paylaşabilir mi?
Brian 13 Aralık 2019'da:
Burada yalnız hayatı tercih eden ve amaçlı yaşayan diğer insanlarla birlikteyim. Münzevi olduğum için hiç pişman değilim. Aslında, münzevi yaşam tarzından çok zevk alıyorum. Buradaki diğerleri gibi, ben de minimalistim ve yaşıma göre şaşırtıcı derecede az sahibim. Ne kadar az şeye sahipsem, o kadar hafif ve iyi hissediyorum. Başkaları ilgilenmesin diye flaş karşıtıyım. İyi marketleri ve tıbbi tesisleri olan küçük bir kasabanın eteklerine taşındım. Ayrıca buradaki diğerleri gibi ben de tasarruf eden biriyim, harcayan değil. Gerçekten bir şeye ihtiyacım olmadıkça harcamam ve para harcamaktan nefret ederim. Öldüğümde geriye kalan her şey hayırseverliğe vasiyet, yani bu benim mirasım olacak. Dünya inanılmaz derecede sert, acımasız, acımasız bir yer olabilir ki bu çok genç yaşta öğrendiğim ve içselleştirdiğim bir şey. Sonunda bir münzevi olma araçlarına sahip olduğum için kendimi çok şanslı hissediyorum. Bir münzevi olma arzusu içimde her zaman güçlüydü, ancak 40'larıma gelene kadar bunu kabul edip kabul etmedim. Buradaki diğerleri gibi ben de yalnızlığı tercih etsem de uyum sağlamak için elimden geleni yaptım ki bu benim dışımda herkesin yararınaydı. Sonunda, 40 yıl çalıştıktan sonra, daha fazla çalışmak zorunda kalmamak için yeterince sincap atabildim, bu da başkalarıyla etkileşime girme gereksinimimi daha da sınırlandırdı. Bugünlerde biriyle sadece markette ve sadece gerektiğinde konuşuyorum. Başkalarına karşı kibarım ama gerekmedikçe sohbete katılmam. Bütün yemeklerimi evde pişirip yerim. Sinema salonlarını sevmiyorum. komşularımı tanımıyorum. Sadece diğerlerinin çok azının olacağını bildiğim zamanlarda dışarı çıkıyorum. İstediğimi istediğim zaman yaparım ve kontrol edecek, eleştirecek veya yargılayacak kimse yok. Hiçliğin ortasına tek başıma gitmeyi seviyorum. Yalnız yürümeyi seviyorum. Okumayı ve yazmayı seviyorum. Mütevazı, minimalist yalnız hayatımı yaşamayı seviyorum. Her birine kendi.
kolej 09 Kasım 2019'da:
Ben bir münzeviyim ve sadece bu sayfaya tökezledim. 20 yılı aşkın süredir TSSB, uzun süreli fizik, duygusal ve cinsel istismara sahibim. Eskiden dışarı çıkar, arkadaş edinmeyi severdim ve sosyal bir hayatın tadını çıkarırdım. Şimdi, arada sırada sadece birkaç kişiyle ve eşinden yeni çocuğu olan oğlumla konuşuyorum. Sadece normu yapmadığımı hissediyorum, ama yalnız olmayı umursamıyorum. Bir kedim var. Okuyorum ve biraz T.V. izliyorum, hepsi bu.
pam 07 Kasım 2019'da:
Ben bir münzeviyim ve son 5-10 yılda öyle oldum. İstediğimi istediğim zaman yapma ve başkaları tarafından rahatsız edilmeme zamanım geldi. Beni koşulsuz seven kurtarıcı hayvanlarım var, ihtiyacım olan tek şey bu, istediğim müziği dinleyebilir, istediğim kanalı izleyebilir, paramı tutabilir ve istersem harcamam. Ben farklıyım, hayatımı uyum sağlamaya çalışarak geçirdim, sadece gerçek benliğimden farklı olmam tavsiye edilmek için daha iyi uyum sağlamak için karışmaya çalıştım. Çalışmak zordu, insanlar nasıl takımın bir parçası olunacağına dair tavsiyeler veriyordu. Tam tersi olmalıydı, insanların farklılıklarını daha fazla kabul etmeleri gerekirdi. Bana akışla gitmem söylendi, ben ölü bir balık değilim, o yüzden akışla gitmem. Dürüstlüğümü korumak için kendime karşı dürüst olmak için toplumdan uzaklaşmak zorunda kaldım. İstersem topluma geri dönebilirim, bilgim var ama yapmamayı tercih ediyorum, yalnız bir hayattan zevk alınacak çok şey var. Ailemi uzaktan seviyorum, hayatlarını istedikleri gibi yaşıyorlar ama benim tarzım değil. Hayatımı yoluma göre yaşıyorum.
Camille 23 Temmuz 2019'da:
Ben olduğum için sayısız kez insanlar tarafından reddedildim. Hayatımda insanların arasında olmak istemediğim ve mazeret uydurmadığım bir noktaya geldim. Ve sosyalleştiğimde nasıl sohbet edeceğimi bile unutuyorum... Tanıdığım biriyle bile. yardıma ihtiyacım olduğunu biliyorum
Michael Doren 27 Haziran 2019'da Hudson Valley NY Eyaletinden:
Karım ölümcül kanserden vefat ettiğinden beri her gün daha fazla münzevi oldum. Her zaman birlikteydik (38 yıl) ve çok seyahat edebildik. Artık bir kişi için büyük bir evde tek başına yaşamanın büyük sorunları var. Evde çok yalnız kalıyorum, alışveriş yapıyorum, dışarıda veya içeride yalnız yemek yiyorum. Kendim için çok temizlik. Onun için yeni yaptım. Bir sahil dairesine veya başka bir yere tek başıma taşınmaya korkuyorum. kendimden başka kimsem yok Son 10 aydır ona bakmak için erken emekli oldum. Korkunçtu, insanların öldüğünü biliyorum ama bu olmayacaktı. Artık hiçbir şeyim yok, kimseye güvenemiyorum. Sadece biraz seyahat etmek için iyi bir arkadaş arıyorum ama ne bağ ne de güven var. Güvensiz insanlarla oyun oynamak ve kendimi eve yapıştırmak için çok yaşlıyım. Uzaktan baktığım 87 yaşında bir annem var ve onu ayda iki kez doktor ziyaretleri ve öğle yemeği için görüyorum. Bazen onun geçmesini diliyorum ki ben de kendimi geçebileyim. Tanrı'ya güvenmiyorum ya da inanmıyorum, sadece kendime ve ölü karıma. Gittikçe daha da kötüleşiyor. Benim gibi birinin neden orada hayata münzevi olabildiğini daha iyi anlıyorum. Her zaman açıktım ve zaten gitmeye hazırdım, şimdi bir komşu bile görmek istemiyorum.
H Lax (yazar) 24 Haziran 2019'da:
Tüm bunları atlatmış olman bir mucize ve bir lütuf. Hala burada olduğuna sevindim. Makalemdeki giriş için teşekkürler. Bunu takdir ediyorum.
nemo 24 Haziran 2019'da:
annemin büyürken kulak misafiri olduğum bir sözü vardı ve o zamanlar benim için geçerli olmasa da, ben onu kalbime aldım. "Yalnız olmak, yalnız olmayı dilemekten daha iyidir." Daha gençken kesinlikle 'farklı'ydım ve kalabalığın, zorbalığın vb. bir parçası değildim. Ev hayatı harika değildi ve daha fazla izolasyonla sonuçlandı. 20'li yaşlarımda tam bir 180 yaptım, rahatsızlığıma rağmen dışa dönük oldum, ne pahasına olursa olsun başkalarının arkadaşlığını aradım. Daha genç olsam, birisiyle arkadaş olmak için yolumdan çok uzaklara giderdim, yapmam gereken şeyin bu olduğuna inanarak kullanılırdım, ancak bu, 20'li yaşlarımda kesinlikle PATLADI ve bende bir patlama oldu. farkına varıldığında ve hayatın gerçeğe dönüştüğü zor zamanlar (şiddet içeren bir suçun kurbanıydı, bir aile üyesine bakıcıydı, hala istikrarsız bir yakın aileyle uğraşıyordu, falan filan, hayat. herkesin kendi boku var, anlıyorum) Sonunda kendi kendine ilaç tedavisine ve tam bağımlılığa yol açan bir yaralanma ile eşzamanlı bir "bozulma" yaşadım.
Sonunda, mucizevi bir şekilde hala hayattayım ve bu değerli dersi öğrenmemin tek yolunun deneyim yoluyla olduğunu düşünüyorum. Herkesten soyutlandım, zaten tüm o 'arkadaşlar' gitti ve ben kendimi gerçekleştirmek için yaşıyorum, sürekli öğreniyorum ve yalnız olmayı seçiyorum. Bazen, bağlantı kurabileceğim, benzer önceliklere ve bakış açısına sahip birilerinin olmasını isterdim, ancak söz konusu yaşam tarzı nedeniyle bunun neredeyse imkansız olduğunu düşünüyorum.
Makalenizin bazı ilginç noktalara değindiğini düşünüyorum, ancak yazarlara odaklandığınız kısımda, bir tür miras bırakmak isteyenlere genişletilebilirdi. Ayrıca, yalnız olmayı seçen ve sağlıklı bir zihin çerçevesini koruyan insanlarla mücadele eden ve tavsiye olarak sunduğunuz bu yönlendirmelere ihtiyaç duyanlar arasında bir ayrım olmalıdır. Bugün biri bana bunu iyi niyetli de olsa yapsaydı, iyice sinirlenirdim ve o kişinin nereden geldiğimi anlayıp anlamadığını sorgulardım. Bu girişimlerin iyi niyetli olduğunu anladım... ama evet.
Mya Glubpanny 26 Mayıs 2019'da:
İnsanların girişken olduğunun farkındayım ama birlikte çalıştığım ve acı çektiğim insanlar çoğunlukla sosyopatlar, narsistler ve kendi ailemdekiler de dahil tacizcilerdi.
Sonunda yalnız olmanın ve sosyopatik müdahale olmadan kendi hedeflerimi görebilmenin nasıl olacağını merak ediyorum. Ben sadece merak ediyorum.
MünzeviDeb 03 Mayıs 2019'da:
Ben her zaman münzevi bir yalnız oldum. Sevgili annem kollarımda öldükten sonra daha da kötüleşecekti. ptsd geliştirdim ve 9 ay sonra atlattım. Şimdi annemlerin ölümünden 3 yıl sonra, Tanrı ve evcil hayvanlarımdan başka kimseyle hiçbir şey yapmak istemiyorum... İnsanlara, dramalarına ve bs'ye ihtiyacım yok. Yalnız yaşamakla ilgili bir sorunum yok çünkü asla yalnız değilim Allah her zaman benimle. İnsanlar tarafından incinmektense tek başına yaşlanmak çok daha iyidir ve sanırım benim durumumda insanlar beni çok derinden incitti. Ailemdeki herkes sadece para istiyordu, kimse annemi umursamıyordu, bu da onlardan uzaklaşmamı çok kolaylaştırdı... annemle ilgiliydi ve parayla ilgili olmak yerine hepimizi daha da yakınlaştırdı ve tüm ailemi paramparça etti ondan sonra seçtim kız kardeşimden ve 3 oğlumdan uzaklaşmak artık tek başıma yaşlandığım ve hiçbir sorunum olmamasına rağmen yalnız ölüyorum tek ailem Allah ile ben mi. amin
Nathan 30 Nisan 2019'da:
Bunları okumaktan ve bazılarıyla özdeşleşmekten keyif aldım. Ben verimli bir insanım ve kendi minimalist versiyonum, parşömen mallara fazla harcamam. Her neyse, ayrılmıyorum çünkü uzak yaşıyorum çünkü suçlulardan ve kanun yaptırımlarından eşit derecede uzak duruyorum. İkisi de bana endişe veriyor ve benim görüşüme göre genellikle aynı. İkisi de senden bir şey istiyor ve ben yalnız kalmak istiyorum.
ricky uşak 28 Nisan 2019'da:
Her zaman münzevi bir yapıya sahip oldum. yalnız bir doğa. Kaygılarım var ve agorafobim vardı, ailem varken biraz daha dışa dönüktüm. Yaklaşık 4 yıl seyahat ettim. annem 1997'de felç geçirdi ve sesini kaybetti. münzevi oldu ve aile hayatım yok oldu. Annem neredeyse 19 yıl daha yaşadı ve ona elimden geldiğince yardım ettim. 39 yaşıma geldiğimde tekrar münzevi olmaya başladım. şimdi annem gittiğine göre kendimle yaşamayı tercih ediyorum. Duygusal olarak yorgunum ve sadece dramadan bıktım (tüm aile bağları kesildi) Yürümeyi ve ev içi hobilerimi yapmayı seviyorum ve sessizliği ve yalnızlığı tercih ediyorum. Ayda birkaç kez bir arkadaşımla ziyaret ediyorum. mesele çıkamama meselesi değil, ama çıkmak istememek! Hiç haber izlemem ve çağa ayak uyduramam. yalnızlığım olmadan delirirdim. ve yalnız yaşamayı seviyorum.
Rev. Hiç kimse 17 Şubat 2019'da:
İnsanlık ve inzivaya çekilme konusundaki içgörünüzden etkilendim. Ben şahsen bir münzevi olarak bir özgürlüğü gözlemliyorum ve İncil'de yazıldığı gibi Tanrı ile bir ilişkim var. Daha yüksek bir güce inanmanın beni kitaptaki tarifle kurtardığını görüyorum. Şeytan'ın bize karşı sahip olduğu en büyük silah; biziz. Ve eğer yalnız anlar, iç karartıcı düşünceler, incitici anılar aracılığıyla seni sana karşı kullanmana neden olabiliyorsa, savaşı yarı yarıya kazanmış demektir. Tıpkı hayatın kendisi gibi, bu düşük insani duyguların geçeceğine odaklanmalıyız.
H Lax (yazar) 15 Ocak 2019'da:
Arkadaşının bunu yaşadığını duyduğuma çok üzüldüm. Kaybınız için başsağlığı dilerim. Arkadaşların, umursadıkları birini dahil etme girişimleri, tabiri caizse görmezden gelindiğinde ne yapacaklarını bilmeleri zordur. Başkalarıyla etkileşimde bulunmak kesinlikle önemlidir, yoksa depresyon sizi en iyi şekilde ele geçirir.
Glenn Stok 15 Ocak 2019'da Long Island, NY'den:
Bunu ilginç buldum. Münzevi bir arkadaşım vardı. Açıklamanıza mükemmel uyuyor. Arkadaş çevremizdeki geri kalanımıza katılmasını sağlamak her zaman zordu. Ne zaman bize katılmaya davet edilse bir bahane uydururdu. Ne yazık ki sonunda erken yaşta öldü. Sanırım ağır bir depresyon geçirdi. Onun için üzgün hissediyorum. Dışarı çıkıp insanlarla birlikte olmanın ne kadar önemli olduğunu gösteriyor.
Ö 05 Ocak 2019'da:
10 yılı aşkın süredir münzeviyim. Sadece mecbur kaldığımda çıkıyorum. Yalnız olmayı seviyorum. Kendi düşüncelerimle yalnız kalmayı seviyorum. Sıkılmam ve yalnızlık çekmem. Yetişkin oğlumla yalnız yaşıyorum. Haber izlemiyorum. Dünyada neler olup bittiği umurumda değil çünkü her zaman zulüm ve felaketten başka bir şey değil. Ayrıca, düzeltemiyorum, bu yüzden noktayı göremiyorum. Hayatımın büyük bir bölümünde sadece kendi ailemle değil, meslek olarak da bakıcılık yaptım. Bu dünya toprak, para, din, bağımlılıklar, empati eksikliği ve ırk yüzünden insanlığa aşağılık şeyler yaptı. Pek çok insanın münzevi olmak istemesi benim için şaşırtıcı değil çünkü ASLA daha iyi olmayacak.
Jane 30 Aralık 2018'de Los Angeles'tan:
Tek başıma olmayı ve yalnız yaşamayı seviyorum. İstismar sorunlarından sonra insanlara güvenemem. Ben veriyorum ve onlar beni kullanıyorlar. Düşüncelerimi paylaşıyorum ve onlar bunu bana karşı kullanıyorlar. Ailem yalan söyledi ve benden çaldı. Birkaç arkadaşım var ve onlara minnettarım. Resim yaptığım ve hayal ettiğim yerde tek başıma olmak ve bunun için cezalandırılmamak daha iyi. Sokak hayvanlarım var ve beni seviyorlar.
H Lax (yazar) 21 Kasım 2018'de:
Sevgili Vazgeçme, gardiyan olan bir arkadaşım var ve bazı mahkumların yaptığı iğrenç şeyler hakkında bazı hikayeler ve bazılarının yaşadıkları şeyler hakkında bazı üzücü hikayeler duydum. Deyim yerindeyse ofiste hayal kırıklığını bırakmanın zor olduğunu hayal ediyorum. Bununla birlikte, bir şekilde mutlu görünüyor ve enerjisinin çoğunu çok yönlü çocuklar yetiştirmeye harcıyor. Bu her zaman onun bir numaralı önceliği olmuştur. Beş çocuğu var ve en küçüğü üniversiteye yeni girdi. Belki de işyerinde, ikisini nasıl ayrı tutmayı başardıklarını söyleyebilecek başka bir gardiyan tanıyorsunuzdur. Bir zamanlar genç bir kızdım ve babamı kesinlikle seviyordum ve onun iyi olmasını istiyordum. Eminim kızlarınız da sizin için aynı şeyleri hissediyordur. Birlikte şarkılar söylerdik ve umarım o zamanların hayatımın geri kalanında benim için ne kadar önemli olacağını biliyordur. Bence birlikte şarkı söylemek de iş gününden biraz olsun kurtulmasına yardımcı oldu. Gülümsemelerini gördüğünüzde takdir edildiğini hissedeceksiniz ve belki eşiniz de size olan takdirini göstermeye başlayacak. Siz ve aileniz için en iyisini diliyorum ve umarım hepiniz daha mutlu bir yaşam sürmenize yardımcı olacak bir danışman veya birini ararsınız. Kendine dikkat et. Seni destekliyorum.
devre dışı bırakmak 21 Kasım 2018'de:
Sadece buradaki yazıların çoğunu okuyun ve daha fazla aynı fikirde olamadım. 43 yaşındayım ve 21 yıldır hapishane gardiyanıyım. İşyerindeki günlük ortamım en hafif tabirle iç karartıcı. Evliyim, 2 genç kızım ve nankör bir karım var. Düşüncelerimle baş başa kalabilmek için her gün kaçmaya çalışıyorum. Bu benim ikinci evliliğim ve son olacak. Konuşmaktan kaçınmak için ne pahasına olursa olsun insanlardan kaçınırım. Her gün toplumun en kötüsünü görüyorum ve sadece kendi dünyamda olmak istiyorum. Ayrıca daha azına sahip olmanın daha iyi olduğunu düşünüyorum ve minimalist oldum. Başkalarını susturma ve sadece sana odaklanma konusundaki görüşlerimi paylaşanlar için iyi şanslar diyorum. Bugünlerde yalnız kaldığım her zamanın iyi harcanmış bir zaman olduğunu hissediyorum.
Annon münzevi 25 yaşındaki kadın 14 Kasım 2018'de:
23 yaşındaki bir inzivaya çekilmekle ilgili ilk tavsiye için, sosyalleşmeye katılmak İSTEYEN biri için, ancak dileyen kişi için iyi bir tavsiye Artık toplumun bir parçası olmamak gerçekten cehennem gibi görünüyor ve yapılacak eğlenceli bir şey değil, aslında annem beni bir erkekle dışarı çıkarmaya çalışsaydı. çevresindeki ve benim yaşımdaki bir grup insan beni “evden çıkarmak” için daha sonra numarasını engellerdim beni korkunç bir duruma soktuğu için asla olmak istemedim parçası.. Arkadaşlarım konu akıl hastalığına geldiğinde uğraştığınız şey bu..
H Lax (yazar) 01 Kasım 2018'de:
Ambercrombie, Kendinizi stresli ve endişeli hissediyorsanız, bu konuyu kesinlikle birisiyle konuşmalısınız. Böyle zamanlarda kendinizi başkalarından uzak tutmak, yalnızca stres ve kaygıyı artırır. Bazen sadece bir arkadaşla yürümek veya ata binmek, insanların biraz gülmesine ve her şeyi bırakmalarına yardımcı olabilir. onları aşağı çeken şeyler ve sonra onları büyütecek ve hissettirecek şeyler bulmaya çalışabilirler. daha iyi.
Ambercrombie T 01 Kasım 2018'de:
Her hafta ya da her ay biraz daha münzevi oldum ve şimdi sosyal ve yakın ilişkideki eksikliğimin ve ilişkilerimin/arkadaşlıklarımın bu yüzden mahvolduğuna. Ancak stresim ve kaygım o kadar bunaltıcı hale geldi ki, temel seçimler veya kararlar verme konusunda kafamı karıştırıyor. bir yıl önceki "ben"in hayal bile edemeyeceği şekilde günlük yaşamla ve çevremle nasıl başa çıkılacağı yapmak. Ciddi zihinsel tlc ihtiyacı bence
ispanyol şarabı 16 Ekim 2018'de:
Son birkaç yıldır çok münzeviyim. Yıllar önce boşandığımdan beri çocuklarımla çok az temasım oldu ve bunu yaptığımda sadece sürtüşmeler söz konusuydu, bu yüzden kendi yoluma gittim. Yaptığım en iyi şey. Artık pislik ya da sırt ısırma yok. Şimdi hayatımı seviyorum, hala kendi işimi yapıyorum ama diğer insanlarla gerçekten çok az işim var. Boşandığım için arkadaş olduğunu düşündüğüm arkadaşlarım uzun zaman önce gitti. Ama onlarsız yaşayabilirim. Eski bir kır evim var ve günlerimi onu geliştirmek için bir şeyler yaparak geçiriyorum. Dışarı çıktığımda tek istediğim ona geri dönmek. Benim güvenli yalnızlık sığınağım. Artık insanlarla gerçekten uğraşamam. Kısa bir tartışma veya şimdi ve sonra sohbet tamam. Artık eskisinden daha iyi bir hayatım olduğu ve her anından zevk aldığım için münzevi olmakta yanlış bir şey yok.
Anonim 04 Ekim 2018'de:
hayatım boyunca bir münzevi oldum
sarah 08 Eylül 2018'de:
Henüz olmasa da münzevi gibi oluyorum, sadece 30 yıllık alkolik istismarından huzur ve sükunete ihtiyacım var, şimdi benim için zaman, gerçekten yalnız zamanın tadını çıkarıyorum.
Emmyboy 14 Ağustos 2018'de Nijerya'dan:
Güzel.
Bazen bir münzevi gibi yaşamak tarif edilemez bir şekilde oldukça heyecan verici olabilir.
H Lax (yazar) 30 Temmuz 2018'de:
"Majesteleri" deneyimlerinizi paylaştığınız için teşekkür ederiz. Hayatında her şeyi daha önce çözmüş olmayı dilemek hakkında ne hissettiğini biliyorum... Hep "şimdi bildiklerimi o zaman bilseydim" derim. Bazen her şeyi çözdüğümü düşündüğümde bir çöküşe giriyorum ve 180 çekmem ve bir veya iki hafta boyunca her şeyi değiştirip ben olmaya geri dönmem gerekiyor.
Ekselansları 30 Temmuz 2018'de:
Altı yaşında diğer çocuklardan farklı olduğumu biliyordum ama bunun nedenini bulmakta zorlanıyordum. Birkaç öğretmenim de öyle. İyi notlar, ancak kişisel etkileşimlerde çok az başarı. Büyük kariyer başarısı, ancak sıfır uzun vadeli anlamlı ilişkiler. 40'larıma gelene kadar anlayamadım. Şimdi, tam bir münzevi ve sadık bir minimalistim. Artık sosyal etkileşimlerden hoşlanıyormuş gibi bile yapmıyorum. Kim olduğumu biliyorum, ancak yeterince sosyal olmamakla ilgili her zaman bir itme ve suçluluk olduğu için bunu anlamak çok uzun zaman aldı. Ne kadar çok sosyal etkileşime sahipsem, o kadar kötü hissediyorum. Hiçbir şey beni yalnızlıktan ve iyi bir okuma materyalinden daha mutlu edemez. Şehirler beni hasta ediyor, bu yüzden nüfus yoğunluğunun en düşük olduğu eyaletlerden birine taşındım ve olabildiğince kırsala gittim. Ne kadar çok şeye sahip olursam o kadar kötü hissediyorum. Programlanmış MSM'nin %98'ini alamadığım için TV'm bile yok. Bir sandalyem ve bir yatağım var ve bu benim mobilyalarım. Zengin sayılırım ama çok az şeye sahip olduğum ve 14 yaşında bir araç kullandığım için bunu asla bilemezsiniz. Tüm gardırobum birkaç orta boy mutfak dolabına sığacaktı. Luv bir münzevi olmak ve bu yaşam tarzını sürdürebilmek için en şanslı hissediyorum. Minimalizm beni de harika hissettiriyor. Bununla birlikte, kendimle ilgili bu şeyleri daha önce çözmüş olmayı dilerdim.
can sıkıntısı 17 Temmuz 2018'de:
Eski bir ailesinden ailemden katlanmak zorunda kaldığım istismar nedeniyle münzevi oldum. sonsuza kadar hayatımda olacağını düşündüğüm insanlar. ptsd'm var. Panik ataklar. Birinin sana zarar verebileceğini bildiğin şekilde yalnız olmak daha kolay. çocukluk arkadaşlarım bana, ailem bana sırtını döndü. Yardım için danışmanlık istedim, bu da kilitli kapıları açtı ve bir kız kardeşin babası tarafından cinsel istismarın anıları gün ışığına çıktı. Birkaç kişi hariç tüm aile üyelerini hayatımdan silmeye karar verdim. mücadele gerçektir ve çok azı bunu anlayacaktır. Suçlanıyoruz, utanıyoruz, dalga geçiyoruz, bu yüzden kalbimi bir daha asla birkaç kişi dışında kimseye açmayacağım. bunu yazdığın için teşekkür ederim.
H Lax (yazar) 14 Temmuz 2018'de:
Nellie 444'ü paylaştığınız için teşekkürler, (şanslı numaram, lol). Umarım aradığınız huzuru bulursunuz. Sana açılman için ilham veren başkaları olduğuna sevindim.
444 14 Temmuz 2018'de:
Bu siteyi bulmaktan çok memnunum. Masum bir şekilde hayatta [münzevi] rahatlık bulabilme düşüncelerimin yalnızca bana ait olduğunu düşünüyordum. Hayatın Aralık ayındayım ve endişeli, üzgün, dürüstçe korkmuş ve her şeyin yolunda olduğunu söylemek zorunda olmaktan bıkmıştım. Müdahaleci düşüncelerle aşırı sıkılırken, bir tür huzur hissettim, ya kendi bölgemin dışında olan bazı şeyleri bilmiyorsam diye düşünürken. Ben zihnen yetersiz değilim, sen yıllarca depresyondasın. Hayattaki olayları kabul etme savaşımla karşılaştırıldığında, kimyasal olduğundan o kadar emin değilim, devam ettikçe herkesin benden şüphe etmesi için yeterince korkunç oldu. Kararım, kendimi dış etkilerden korumak için elimden geldiğince başlamak. Dairemde yalnızken rahatlık buluyorum. Mümkün olduğunca burada olacağım. Bazıları tarafından uygun görülse de istemediğim haberlerle huzurumu bozamayacağı için aile ve arkadaşlarla arama yapmamak. İyiliğim için gerekli görülen hiçbir aramayı kabul etmeyeceğim demiyorum ama rahatsız edici bulursam kısa kesmeye hazırım. Bir seçim denemesi yapmak için yeni [huzurlu bir yaşam hissediyorum] üzerindeyim. Genel esenliğim için, insan olarak yaşamayı bilmeye ihtiyacım var, dünyadaki sıkıntıyı ve mutlak kötülüğü hissetmeden, sonumdayım, teselli arıyorum ve umarım budur. Durumumu anlayan herkesi kutsasın ve Cathy kit ve Ange, paylaşmam için bana ilham verdikleri, uzun zamandır duygularımı açığa çıkardıkları için teşekkürler, bir katarsis.
[email protected] 10 Temmuz 2018'de:
Harika bir makale, teşekkürler.
Trev 27 Haziran 2018'de:
Böyle durumlarda insanlarla çok kolay anlaşırım ama çirkin olduğumu bildiğim için kadınlarla konuşmanın anlamı yok. Hayatlarına fayda sağlamak için beni sosyal olarak kullanıyorlar, ama ne elde ediyorum? Neden rahatsız.
öfke 13 Haziran 2018'de:
ben münzeviyim. Dışarı çık - çabuk dön! Eskiden çok cana yakın biriydim ama şimdi evimden ve ailemden memnunum. Bendeki değişimden endişe ettim ve iki seans anksiyete yönetimi yaptım ve bıraktım. Gruba açılmakla baş edemedim mi? güvenme bence. Erimelerim var. Ama evimde kendimi güvende ve iyi hissettiğimi, ailemi sevdiğimi, yemek yapmaktan ve 'onların' hayatlarını harika kılmaktan zevk aldığımı biliyor musunuz? x
kedi seti 08 Haziran 2018'de:
Hayatımın en travmatik deneyimi olan son boşanmamdan bu yana mutlu bir münzevi oldum (ve çok yaşadım). Öncelikle toksik ebeveynlerim vardı, daha sonra benden faydalanan ve benim için kötü olan ilişkileri (arkadaşlar ve erkek arkadaşlar) seçtim. Kocalar narsistti, biri sert bir bağımlıydı, diğeri fiziksel olarak taciz ediciydi. Her zaman yalnız olmayı ve bu konuda gelişmeyi tercih etme eğilimim olmuştur, ancak toksik insanları cezbetme geçmişim var. Sonunda yalnızlığım, güvenliğim ve huzurum var. Ara sıra telefonla veya kısa mesaj/msgr ile konuştuğum sadece bir avuç tanıdığım var. Herhangi biriyle bir konuşmadan sonra yıprandım ve uzun konuşmalar için (değişebilir) tekrar konuşmak istemiyorum. Onlardan ara verme ihtiyacı daha uzun sürüyor. Şimdi onlardan kaçıyorum. Antika görünümlü, sinemaya, konferansa, performansa, yürüyüşe ve bisiklete binmeye katılmak gibi evin dışında da yalnız başıma şeyler yapmaktan hoşlanıyorum. İnsanların etrafında olmam gereken tek zaman iş. Tolere edilebilir ama yalnız olmayı gerçekten sevmeye başladım.
lisa kanunu 17 Mayıs 2018'de:
Kızım üniversiteden yeni mezun oldu ve çok iyi bir işi var. Odasında çok takılır ve rahatlamak için ot içer. Çok kızgın görünüyor ve kolejde kötü oda arkadaşlarıyla zor zamanlar geçirdiğini biliyorum ve yıllar önce o gençti ablam ona karşı pek iyi değildi ve yeğenim yakınlaştığı tüm arkadaşları alırdı ile birlikte. Çok iyi kalpli ve kendini feda ediyor. Konuştuğumuzda benim için çok taze ve kendi hayatım için endişelenmemi söylüyor. Eskiden gülerdik, tatil yapardık ve sadece güzel zamanlar geçirirdik, çocuklarım için endişelenmeyi asla bırakmayacağım ve eskisi gibi bir ilişkim olsun istiyorum. nasıl yardım edeyim???
lisa kanunu 17 Mayıs 2018'de:
Kızım üniversiteden yeni mezun oldu ve çok iyi bir işi var. Odasında çok takılır ve rahatlamak için ot içer. Çok kızgın görünüyor ve kolejde kötü oda arkadaşlarıyla zor zamanlar geçirdiğini biliyorum ve yıllar önce o gençti ablam ona karşı pek iyi değildi ve yeğenim yakınlaştığı tüm arkadaşları alırdı ile birlikte. Çok iyi kalpli ve kendini feda ediyor. Konuştuğumuzda benim için çok taze ve kendi hayatım için endişelenmemi söylüyor. Eskiden gülerdik, tatil yapardık ve sadece güzel zamanlar geçirirdik, çocuklarım için endişelenmeyi asla bırakmayacağım ve eskisi gibi bir ilişkim olsun istiyorum. nasıl yardım edeyim???
Mary Dieter 14 Mayıs 2018'de:
Aynı ben! Tamamen değil, ama yakın! Bir çok kez incindin, seni bu kişiye çevirecek! 12 yıldır tek başıma yaşıyorum ve onu seviyorum! Şansım vardı, beni yanlış anlama! Tanıştığım herkesi, tanıştığım zamandan daha mutlu etmeye çalışmaktan bıktım! Bir değişiklik olsun diye ME üzerinde çalışıyorum!
Kiraz aşkı 11 Mayıs 2018'de:
Yavaş yavaş münzevi oldum. 2011 yılında emekli olduktan sonra sosyalleşmek istediğim grupları özenle seçtim. 2005 yılında, yaşayan tek çocuğum 30 yıl müebbet hapis cezasına çarptırıldı, suçlamaları şunlardı: Öldürme niyetiyle 2 kez ateş etme. Evi maksimum güvenlikli bir tesis. 'Aile Vakit Geçiriyor' demeyeceğim, 'Onunla vakit geçiriyorum' diyeceğim.
Bunu komşularımla veya gönüllü gruplarda çay/kahve içerken paylaşmam.
Hapsedilen Aileler için bir destek grubu kurdum ve bu aileler için bir yardımdı. Bana öyle olduğunu söylediler. Şimdi 70 yaşındayım ve hala gönüllüyüm ve bunu seviyorum. Ama bana sunulan bazı sosyal etkinlikleri zaman kaybı buluyorum. Ölen kocalarından, şeytan olan kocalarından, yetişkin çocuklarından şikayet eden yaşlı kadınlar var. onları, sadece para için kendilerine ulaşan torunlarını ve aldıkları kötü sağlık hizmetlerini ihmal ediyor. Sanırım eve gidip iyi bir kitap okuyacağım ya da bir film izleyeceğim.
m 05 Mayıs 2018'de:
Harika bir makale ve yorumlar. Yorumlarda bu kadar çok destek ve anlayış görmek beni mutlu ediyor. Bu makale, (biraz) münzevi olduğumu anlamama yardımcı oldu çünkü güvenliğimden korkmak yerine daha rahat. Bu makalenin başkalarını eğlendirmek istememesinden bahsetmesi benim için sevindirici. Teşekkürler!
unutulmuş asker 01 Mayıs 2018'de:
Fiziksel olarak tacize uğrayan bir çocukluktan kalma cptsd'm var. Ayrıca orduda görev yaptığım zamanlardan ptsd'ye sahibim. Münzeviyim çünkü ilişki kurmakta güçlük çekiyorum ve güven sorunları yaşıyorum. En çok yalnızken rahatım. İngiltere'ye bir ceset torbası içinde dönmemenin bedeli bu.
cannice95 27 Nisan 2018'de:
Geçmişte çok şey yaşadığım bir münzevi olmak için sabırsızlanıyorum, tüm hayatım sürekli taciz oldu. Ben sadece kendi başıma yaşamak istiyorum.
Sarke' Leebert 23 Nisan 2018'de:
Büyük şair Charles Bukowski'nin dediği gibi, "İnsanlardan nefret ettiğimden değil. Sadece onlar yokken daha iyi hissediyorum." Bu alıntı, münzevi hayatımın nedenlerini özetliyor.
Mat 09 Nisan 2018'de:
"Ben" kelimesinin kullanımının çok bencil olduğunu, aşırı kullanıldığını yetersiz hissetmek. Açgözlü bir mühendis olmak için çok çalıştı, ancak 15 yıl sonra sürekli olarak yeniden organize edilen ve şirketle çeliştiğinde bile kendi iş yapma yöntemlerini oluşturan kişileri sorumlu kılmak politika. Daha önce izin verilen ve siyasi yapıyı utandıran bir şey yaptığım için erken emekliliğe zorlandım. Mo personel toplantıları, yeni bir politika belirlemek yok, yaptıkları şey uygun olmadığında saldırmak için pusuda beklemek. Bugün her 3 günde bir 1-3/4 Litre viski içen bir münzeviyim.
lanetli yol 07 Nisan 2018'de:
Bu makaleyi çok seviyorum! Bazılarımızın toplumu olduğu gibi "tercih etme" nedenlerinizden birkaçıyla ilişki kurabilirim. Sana atılan bitmek tükenmek bilmeyen saçmalıklarla eninde sonunda yorgunluğun, sürekli olarak arzundan daha ağır basacağına inanıyorum. işlerin düzeleceğine veya yolsuzluk ve adaletsizliklerle "barış" yapabileceğinize ve ıvır zıvır. Harika makale!
H Lax (yazar) 16 Mart 2018'de:
Bu alıntıyı paylaştığın için teşekkürler Trisha. Ben aynı şekilde hissediyorum.
Trisha Walsh 16 Mart 2018'de:
İnzivaya çekilmek istememin nedeni Warsan Shire'ın şu alıntısında mükemmel bir şekilde özetlenebilir:-
"Yalnızlığım çok iyi hissettiriyor, sadece benim yalnızlığımdan daha tatlıysan sana sahip olacağım."
H Lax (yazar) 14 Mart 2018'de:
Totoro, İngilizcen oldukça iyi. Eminim yardım ettiğin insanlar, sana yardım eden şeyin ne olduğu umurlarında değildir; onlar sadece senin yaptığın için mutlular. Önemli olan bu. Çoğu insan, başkaları için bir şeyler yaparken içsel güdülere sahiptir. Bu onları kötü insanlar yapmaz. İyi bir şey yapmak ve insanların bunun için takdir göstermesini ummak sorun değil. Kesinlikle utanılacak bir şey değil. Kimse yardım etmezken yardım ettiğin için seni alkışlıyorum.
Totoro 14 Mart 2018'de:
Ben bir münzeviyim, 15 yaşımdayken bir araba kazasına tanık oldum, etrafta birçok insan vardı, ama yeterince komik, sadece ben yardım etmek için arabaya gittim. Duygu harikaydı ama ondan sonra eve gittim, ne yaptığımı düşünerek kendi kendime dedim ki sen o insanlara yardım ettim çünkü ppl etraftaydı ve ne için sana bir alkış vermelerini istiyorsun yaptın. Etrafta kimse olmasa yine de onlara yardım edeceğimden eminim ama insanların yaptığım iyi bir şeyi kabul etmesini isteme düşüncesi kendimden iğrenmeme neden oluyor. Şimdi 18 yaşındayım, ne zaman iyi şeyler yapsam ya da sadece arkadaşlarımla etkileşime girsem, buna kalbimi ve ruhumu koysam da, hala kendimi iyi biriymişim gibi hissediyorum. yüzeysel insan, kimseyle yakın bir ilişkim olmaması gerektiğini hissediyorum çünkü bunu hak etmiyorum ve en iyisi ben ortadan kayboldu.
Kötü İngilizcem için özür dilerim ve makale için teşekkürler!~
Emmyboy 14 Mart 2018'de Nijerya'dan:
Güzel noktalar.
Ortaya çıkan bazı noktalar hakkında ilişki kurabilirim.
Paylaşım için teşekkürler.
Francisco Castillo 16 Şubat 2018'de:
İspanya'dan merhaba ve iyi günler!
Bana göre münzevi olmak, küçük bir kasabada yaşarken dikkat çekmekten ve farklı olmaktan kaçınmak için bir seçenek.
münzevi hayat 04 Şubat 2018'de:
10 ay önce inzivaya çekildim ve kendim için yaptığım en iyi şeylerden biri oldu. Evet, agorafobi gibi bazı sorunlar yaratabilir ama dürüst olmak gerekirse, toplumdan uzaklaştırılmadıkça artık dışarıda pek iyi şeyler olmuyor. Los Angeles'ta yaşıyorum, bu yüzden her yerde insanlar var ve bir sürü mutlak boktan şey söylediğim için üzgünüm ama bazen gerçek olmak zorundasın. Çok uzun zaman önce olmasa da sorunun bir parçasıydım... her seferinde bir gün dünyayı yok eden pis bir hastalık. Bazen gerçekleri bulmak için kendi zihninize ve ruhunuza çok uzaklara girmeniz gerekir ve oradaki dünyadan dikkatinizi dağıtamazsınız. Sana yalan söylüyorsun ve sonra yine bok dolusun
H Lax (yazar) 20 Ocak 2018'de:
Merhaba Rahatça Yalnız, ne demek istediğini anlıyorum. Yaşadığınız şeyin hiç de sıra dışı olduğunu düşünmüyorum. Pek çok insan, belki de olgunlaşmamış olmalarının veya kendi hayatlarında yanlış olan bir şeye karşı asi bir ifade gibi davrandılar, hatta sarhoş. Mesele şu ki, yaşananlar birini ruhuna kadar incitmediği sürece, geçmişte birinin nasıl davrandığını kimsenin umursadığını sanmıyorum. Çoğu insan, onlardan doğrudan etkilenmediyse ve yeni, olumlu eylemler olumsuzları bulanıklaştırdığında bunları unutur. Ve herkes arada bir kayıyor. Umarım bu süreçte kimse zarar görmez. Biri incindiyse, içten bir özür herkesin iyileşmesine yardımcı olabilir. Kendine bu kadar yüklenme. Kendine dikkat et.
Rahatça Yalnız 20 Ocak 2018'de:
Hayatım boyunca olayları zihnimde tekrar tekrar canlandırıyorum ve başkalarıyla nasıl davrandığım/davrandığım/konuştuğum/etkileşim kurduğum için siniyorum. O zaman iyi hissettirdi, ama gerçekleştikten sonra geriye dönüp baktığımda her zaman düşük sınıf değersiz bir şekilde davranmış gibi hissediyorum. Karşıdaki kişi fark etti mi bilmiyorum ama belki ben çok gürültücü, başıboş, aşırı hevesli, gürültülü, ilgi odağı olmaya çalışıyordum vb. Bu, neden daha ağırbaşlı, uzlaşmacı, yumuşak sözlü, kültürlü ya da benzeri bir şey olmadığınızı merak ettiğiniz sürekli bir döngü gibi. Sanki sürekli olgunlaşıyor ve geçmişte nasıl davrandığınıza bakıyorsunuz ve buna katlanamıyorsunuz, ancak olayları tekrar tekrar oynamaktan ve ürkmekten başka bir şey yapamıyorsunuz.
Görünümümü kaybettim, hobilerim kibar yabancılarla tartışamayacağınız alanlara girdi, bu 2o10'lara olan ilgim en iyi ihtimalle minimum düzeyde (90'lar-2000'ler daha iyi sarsıldı) ve öyle hissediyorum. Kimseye sunacak ve katkıda bulunacak hiçbir şey kalmadı ve geçmişim tarafından sürekli küçük düşürülüyorum, bu yüzden kendim ve diğer herkes için yapabileceğim en iyi şey kendimi denklemden çıkarmaktı.
Bütün arkadaşlarımı terk ettim, sadece iş için evden çıkıyorum ve ara sıra 1-2 kuzenimle vakit geçiriyorum. Yabancılarla veya büyük bir kalabalıkla vakit geçirmek 10 dakika içinde beni fiziksel olarak yorabilir ve artık yabancılarla konuşmak istediğimi sanmıyorum. Zamanın geri kalanında sadece benim etrafım kitaplarımla, bilgisayarımla ve odamda hobilerimle çevrili, bu yüzden kimseyle etkileşimde olmadığımda kendimi küçük düşürmemin mümkün bir yolu yok. Bu beni daha az gergin yapıyor ve düşük sınıf çöpler gibi davranmak yerine edeple hareket ettiğimden emin olmak için davranışlarımı sürekli denetlemem gerekmiyor.
H Lax (yazar) 15 Ocak 2018'de:
Deslandres, insanlarla yaşadıkların için çok üzgünüm. Çektiğin acılar için kalbim seninle atıyor. Dünyada başkalarına yardım eden ve onlardan yararlanmayan birçok iyi insan var. Umudum, gelecekte bu insanlardan daha fazla ve kötü işler yapan ve başkalarına zarar veren insanlardan daha az görmemizdir. İnsanların, borç verdikleri takdirde kime borç verdikleri konusunda çok dikkatli olmaları gerektiğine katılıyorum. Size ve arkadaşınıza iyi dileklerimle ve umarım ikiniz de başkalarındaki iyiliği yaşarsınız. Dikkatli ol.
Deslandres 14 Ocak 2018'de:
Biri olma sebebim, insanların yıllar boyunca sadece beni suistimal etmeleri değil, aynı zamanda başka şekillerde de kötü muamele etmeleridir. Bu çok uzun bir hikaye, sınırlı alan nedeniyle burada girmeyeceğim, ama inanın bana, nefret dolu reddetmenin bununla çok ilgisi var. Ayrıca başkalarının açgözlülüğü ve şimdi insanlar daha çok kendileri için olduklarından ve özellikle de sahip olduğunuzda başkalarına yardım etmeyecekler. büyük bir ihtiyaç ve engelli olmak ve çoğu bir şeye ihtiyaç duyuyor ve benim gibi birinin neden çoğu şeyden kaçınacağını merak ediyorsunuz insanlar! Ayrıca münzevi bir arkadaşım var ve yaşadığı farklı sorunlar nedeniyle çoğu insanla uğraşmaya dayanamıyor, özellikle de zihinsel bir rahatsızlıkla uğraştığı için. Tamamen münzevi olduğumu söyleyemem çünkü güvenilir olduklarını kanıtladıklarında muhatap olacağım çok az insan var. Ancak, paranız varsa, kimlerle takıldığınıza ve ne tür insanlarla birlikte olduğunuza çok dikkat edin, aksi takdirde sizden faydalanırlar ve sizi kuruturlar! Çok meşru bir davadan tahsilat yapmak isteseniz bile, çanta iplerini çekmeye ve paranız yokken para biriktirmeye başlayın, böylece Diğer paranızı aldığınızda, toplamayı düşündüğünüz her şeyden bir kerelik hediye ile kendinizi daha iyi destekleyebilirsiniz. En iyisi, tadını çıkarın ama para harcamayın, yani kimseye borç vermeyin
kendimi çok yalnız hissediyorum 03 Ocak 2018'de:
Hayatım boyunca çok popüler ve mutlu bir insandım. Şimdi 60 yaşındayım ve popülerliğim azaldı çünkü bilmediğim nedenlerle yalnız kalmak istiyorum.
H Lax (yazar) 02 Ocak 2018'de:
Merhaba Dom, Sevdiğimiz insanları kaybetmek çok acı verici, özellikle de bizi tamamen seven biri olduğunda. Anneni kaybettiğinde kalbim seninle atıyor. 17 yaşımdayken annemi kaybettim ve benzer bir deneyim yaşadım. Hala arkadaşlarımla sık sık dışarı çıkıyordum ama ilişkilerimin çoğunda kopukluk vardı. Sanırım bu korkuydu. Umarım terapiniz bunun üstesinden gelmenize ve çekinmeden sevmenize izin vermenize yardımcı olur. Kendine dikkat et.
yağlı şekerleme 30 Aralık 2017'de:
Diğer insanlarla gerçekten uğraşamadığım için son zamanlarda münzevi oldum. Sanırım kontrolden çıkmış bir çocukla zor zamanlar geçirdim ve kimse yardım etmedi ama herkes eleştirdi ve dedikodu yaptı. Sonra kızıma çok yardımcı olan biri geldi ama o bir alkolikti, bu yüzden başka bir dizi sorunla geldi ve daha yapıcı olmayan eleştiriler yapıldı. Sanırım insanlardan uzaklaştım ve onlar için çok az zamanım olduğuna karar verdim. bu mantıklı mı?
Dom Parker 28 Aralık 2017'de:
Şimdi kendimi bir münzevi olarak sınıflandırırdım, ama her zaman böyle değildim.
Tek çocuktum ve babamı hiç tanımadım çünkü annem onun hakkında asla konuşmazdı. Ne yazık ki 5 yıl önce kanserden vefat etti ve o zamandan beri yavaş yavaş arkadaşlarla sosyalleşmekten çekildim. Yakınlaşabileceğim ve belki de aşık olabileceğim birini kaybetme korkusu olduğunu düşündüğüm için ilişki kurmakta zorlanıyorum. Şu anda biraz yardımcı olan bire bir terapideyim ve bir gün başka birini sevebileceğim ve güvenebileceğim bir yerde olabileceğimi umuyorum.
at sırtında 27 Aralık 2017'de:
Sezgisel ve insan doğasına çok dikkat eden biri olarak, her şeyden çok münzevi biriyim, diyeceğim. bir tür "güvenlik ağı"dır ve belki de gençliğin bazı olumsuz insani-sosyal deneyimlerinin bir sonucudur. Öte yandan, çok dışadönük olan birçok kişiye hayran olurken, bu davranışta bir çaresizlik görüyorum. gördüğüm kadarıyla, birçok kişinin sosyal hayatı, aileye bağlı kalma veya ailevi gelişme yeteneğinden çok daha ağır basıyor. bağlar. Bu sadece "bir buçuk düzine diğerinin altısı" değil mi?
walt deelman 26 Aralık 2017'de:
Burada hızlı bir okuma benim için bir anlayışın başlangıcı oldu.. Teşekkürler!
W
H Lax (yazar) 12 Eylül 2017'de:
Bir yazar için intihal yapmakla suçlanmaktan daha büyük bir hakaret yoktur. Tüm okuyucularıma eserimin özgün olduğunu temin ederim. Yalnızca kendi kişisel deneyimlerime, ele alınan konuyla ilgili kendi analizime veya gözlemlerime veya her ikisinin bir karışımına dayanmaktadır.
H Lax (yazar) 05 Ağustos 2017'de:
Teşekkürler Chris, sana tamamen katılıyorum. İnsanlar, kendilerine de zarar vermemek ümidiyle, kimseye zarar vermedikleri sürece hayatlarını istedikleri gibi yaşama hakkına sahiptirler. Yorumunuz makalemi tekrar okumama neden oldu çünkü münzevi olmanın bazen tercihten yapılan bir seçim olduğunu ve bunda yanlış bir şey olmadığını dile getirdiğimi düşünmüyorum. Bunu oraya almak için biraz düzenleme yapmam gerekecek.
Chris 05 Ağustos 2017'de:
yazınızı zevkle okuyorum...
Yorumları okurken, diğer birçok makalemde olduğu gibi, insanların kişinin "yalnız veya depresif" olduğu şeklinde yorum yaptığını fark ettim ve kendime neden bu kadar çok insanın buna inandığını veya düşündüğünü sordum.
Bir yanıtın belirttiği gibi, hepimizin bizi biz yapan kendi deneyimlerimiz var...
Sırf benim veya başkalarının toplumun normlarına uymaması bizi daha az insan yapmaz...
Nasıl toplum bizi "anormal" olarak klişeleştiriyorsa, bu şekilde olan bizler de aynı şeyi yapabilir..."Neden? Toplumun norm olarak gördüğü şeye kendini tabi kılmak isteyen var mı... delilik"
Ben kişisel olarak depresyonda değilim, daha az stresliyim...daha mutlu, hayattan daha memnun ve hayatımda hiç olmadığım kadar huzurluyum..
Yani, başkalarına bağımlı sosyal kelebekler olan toplumların %99'u için... Bu, sizi mutlu ve tatmin eden şeylere büyük ve en iyi dileklerimle...
Ve yolumuzu seçen %1'imize... ayrıca hepinize iyi seyirler
H Lax (yazar) 04 Temmuz 2017'de:
Teşekkürler Robyn.
Robyn 27 Haziran 2017'de:
Güzel ve doğru bir anlatım teşekkürler...
Gord 25 Haziran 2017'de:
Sessiz sosyal toplantılar için ve yakın bir arkadaş grubuyla özel günler için bir araya geliyorum ve hatta sosyal toplantılar düzenliyorum. Ancak, her gün, her hafta sonu, vb. sürekli uyarılmaya ihtiyacım yok.
Gürültülü, kalabalık ortamlarda bulunmak, görüntü ve seslerin bombardımanı altında olmak sadece duyusal aşırı yüklenmeyi beraberinde getirir.
Pazartesi günü geri gelen ve etkinlikler ve etkinliklerle dolu bir güzergahla dolu hafta sonlarından bahseden iş arkadaşları var ve kendi kendime "Ne kadar yorucu!" diye düşünüyorum.
Ayrıca büyük bir sosyal arkadaş ağına ihtiyaç olduğuna da inanmıyorum. Gerçekten, Facebook'ta birkaç yüz arkadaşı olanlardan kaç tanesi gerçekten hayatlarını etkileyen insanlar? Bu, nicelik değil, arkadaşların niteliğidir. Özel günlerin norm değil, nasıl özel olması gerektiği ile ilgili.
İnsanların doyum hissetmek için her zaman bir yerlerde olmaları gerektiği ve bir yere çıkar çıkmaz ayrılmak istedikleri hakkındaki saçmalık hakkındaki Seinfeld şakası gibi:
"Dışarı çıkınca geri dönmek istiyorsun. Uyumak istiyorsun, kalkmak istiyorsun, yarın tekrar çıkmak istiyorsun, değil mi? Hayatın neresinde olursanız olun, bu benim duygum, gitmeniz gerekiyor."
H Lax (yazar) 29 Mayıs 2017'de:
Teşekkürler Audrey, ne demek istediğini biliyorum. Ben de güzel, huzurlu "ben" zamanımın tadını çıkarırım!
Audrey Avı 28 Mayıs 2017'de Pahrump NV'den:
Kendime münzevi demezdim ama kesinlikle yalnızlığımdan zevk alıyorum. Buradaki son paragrafta belirttiğiniz gibi, "Münhasır Haklar" talep ediyorum. )
Bu merkezi sev!
Audrey
H Lax (yazar) 26 Mayıs 2017'de:
Sevgili Gölge, Seni bu kadar acı içinde düşünmek kalbimi kırıyor. Farklı kurumlarla iletişime geçerek durumunuzu iyileştirecek kaynaklar bulabilir veya hissettiğiniz streslere yardımcı olabilirsiniz. Buradan başlayabilirsin ve eminim bir sonraki adımın nereye gideceğini bulmana yardımcı olacaklardır. https://www.nimh.nih.gov/health/topics/suicide-pre.... 1-800-273-TALK (8255), günde 24 saat, haftada 7 gün. Bazen yazmak ya da konuşmak yardımcı olur, ancak genellikle hayatınızı en iyi şekilde yaşamak için bir tür plan gerektirir. Bu hayatın iyi yanı, üzerinde biraz kontrol sahibi olmanızdır. Beni kendimi öldürmekten alıkoyan şeylerden biri, geri dönüşü olmayan çok daha kötü koşullarda sıkışıp kalacağım korkusu. Annenin seni hayatta tuttuğuna sevindim ama umarım hayatından daha çok keyif almanın yollarını bulursun. Sana dualar ve selamlar gönderiyorum.
Gölge 26 Mayıs 2017'de:
Hastalık parası alıyorum ve evim, birikimim vs. yok. İnsanlardan o kadar hayal kırıklığına uğradım ki, keşke kendi arazisinde, insanlardan uzak bir ev alıp şifa bulabilsem. Korkunç komşulara sahip olmanın ve her gece sirenler ve yol gürültüsünden kulak tıkacıyla uyumanın stresi beni hasta ediyor. Bu daireden ve bu seslerden uzaklaştığımda rahatlamaya başlıyorum; sonra geri dönmem ve çabucak tekrar hastalanmam gerekiyor.
Lotoyu kazanmadan burada sıkışıp kaldım. İnsanlardan gerçekten nefret ediyorum ve dışarı çıkmak istiyorum. Her gün kalbimi haykırıyorum ve ölmek için yalvarıyorum. Annemi mahvedeceği için kendimi öldüremem ve bunu yapmak istemiyorum. Bu yüzden sırıtmak ve dayanılmaz bir hastalığa ve cehennemden gelen komşulara katlanmak zorundayım. Beni buradan uzaklaştır ve yavaş yavaş tekrar iyileşeceğim. :(
H Lax (yazar) 31 Mart 2017'de:
Kathy, hikayeni benimle paylaştığın için teşekkürler. Bulunduğun yerde kendini nasıl bulduğunla ilgili olabilirim. Her nasılsa, birbiri ardına olan bir şeyle size gizlice yaklaşıyor gibi görünüyor. Umarım iyisindir. Yardımcı olabildiğime sevindim. Dikkatli ol.
Kathy 31 Mart 2017'de:
Teşekkürler! Sadece şimdi Google'da Münzevi araması yaptım çünkü daha önce hiç böyle olmadığım halde neden böyle olduğumu merak ettim. Ben sosyal kelebektim. Evimde partiler verdim ve birçok arkadaşımla birlikte olmaktan keyif aldım. Birkaç yıl önce bana Evre 3 yumurtalık kanseri teşhisi kondu ve bu izolasyonun başlangıcıydı. Eyalet dışına taşındığımda hiç arkadaşım yoktu, bu yüzden izole etmek daha kolaydı. Altı yıl önce çok travmatik bir şey oldu. TSSB'm olduğuna inanıyorum. İşime gidiyorum ama sadece sahnede bir aktrisim. Ben öğretiyorum, bu yüzden iyiymiş gibi davranmak kolay. Öğrencilerim benim canlı bir insan olduğumu düşünüyor. Her söylediğinde gülmek istiyorum. Küçükken korkunç bir kaygım vardı ama bu beni sosyal olmaktan alıkoymadı. Aslında etrafımda insanlara ihtiyacım vardı. Her neyse, paylaşım için teşekkürler. Yardımcı olur.
H Lax (yazar) 04 Ekim 2016'da:
LOL...deniyorum; Benim sorunum hakkında yazmak istediğim milyonlarca şey var ve hepsi birbiriyle çarpışıyor. Aklımı düzenlemem gerekiyor.
Suzie 04 Ekim 2016'da Carson City'den:
Geç olsun güç olmasın. Seni görmek güzel. Hadi, salıncağa geri dön. Özlendin!
H Lax (yazar) 04 Ekim 2016'da:
Sana daha erken dönemediğim için üzgünüm. Ben de münzevi olmakla meşguldüm. ÇOK KOMİK. Bana tam olarak yazdığın şeyi yazabilirdim (her kelimesi). Kendine iyi bak ve okuduğunuz için teşekkürler.
H Lax (yazar) 04 Ekim 2016'da:
Merhaba Paula, burada pek bulunmadım. Ben de giderek daha münzevi hale geliyorum... lol. Bu mesajı senden yeni aldım ve görünüşe göre yedi ay önce yazmışsın. Umarım her şey senin için iyidir. Seninle ve diğer hubber'larla olan etkileşimlerimi özlüyorum, bu yüzden gerçekten oyuna geri dönmem gerekiyor. Evet, sanırım o tişörte gülmek için çok çaba sarf etmem gerekirdi. :)
ay gölü 12 Şubat 2016'da Amerika'dan:
Artık münzeviyim. Kıştan nefret ederim ve mecbur kalmadıkça dışarı çıkmam. Geçen yıl arkadaşlarımı ve ailemi kaybettim, bu da bunun bir parçası. Evde olmayı her zaman sevmişimdir. En azından dışarı çıkıp arkadaşlarımla kısa gezilere giderdim. Bunu uzun zamandır yapmadım.
Çocuklarım meşgul, bu yüzden onları ziyaret etmiyorum. Ararlar veya mesaj atarlar, ama hepsi bu. Bugünlerde mesajlaşmanın her şeyi iyi yaptığını düşünüyorlar. İçinde bulunduğum bu girdaptan çıkmam gerektiğini biliyorum.
Suzie 12 Şubat 2016'da Carson City'den:
Bal... Bunu daha yeni okudum. Orijinal yorumumdan bu yana 13 ay içinde, sanırım daha da münzevi oldum. Tabii ki, kış ve özellikle hava kötü olduğunda dışarı çıkmayı sevmiyorum.
Bununla birlikte, son birkaç yılda kendime çok fazla etkileşimden kaçınarak gerçekten çok daha mutlu hissettiğimi kanıtladım. Pablo'nun yorumunu okumak bana oldukça tanıdık geliyor. Biz insanların bir doyma noktasına sahibiz. Hayatımızın %75'ini sürekli iletişim ve hayal edilebilecek her tür bireyle bağlantı içinde geçirerek, enerjimizi ve uzmanlığımızı sunduğumuzda~~ bu bizi yıpratabilir.
Emekli olduğumda bir arkadaşım bana şu yazan bir tişört verdi: "Sorun değil. Her şeyi hemen bırakacağım ve SENİN problemlerin üzerinde çalışacağım." LOL
FUNNY olmalı. Güldüğümü sanmıyorum! Harika bir hafta sonu geçirin! Paula
H Lax (yazar) 12 Şubat 2016'da:
pablo123'e yorum yaptığınız için teşekkürler; Sonunda hak ettiğin huzurlu hayatı yaşıyor gibisin. Eğlence! :)
John 11 Şubat 2016'da N.C.'den:
Eski bir terapist olarak, başkalarının sorunlarını çözme ihtiyacından kaçınmaya çalışmak için yeterince drama yaşadım. Demek istediğim, bu süreçte insanların korkularıyla başa çıkmayı öğrenmelerine ve bu süreçte kendilerini öldürmelerine yardımcı olmaya çalışarak. Şimdi emekli oldum, aidatlarımı ödedim ve yalnız olmayı, düşünmeyi, okumayı, boyamayı ve kulaklıklarımda harika müzik dinlemeyi seviyorum. Telefonun çaldığını duymaktan nefret ederim ve önemli olduğunu bilmedikçe nadiren cevap veririm. Doktor ofisleri bir mesaj bırakacak. İnsanları severim ama herkesi kurtaramayacağıma eğildim.
H Lax (yazar) 28 Ocak 2015'te:
Merhaba effer, üzgünüm, hub sayfalarımı çok sık ziyaret etmiyordum ve bana yazdığını yeni gördüm. Bahsettiğin bir önceki mesajı bile görmedim. Oyuna geri dönmek üzereyim. Şimdi, benimle seçmen gereken o kemik hakkında??? çok komik
Dan 07 Ocak 2015 tarihinde:
Bu yorumla demek istediğim, bu 2 bozuklukta büyük bir damgalanma var, damgalanmak istemiyorum, saklanmaktan başka çarem yok.
Dan 05 Aralık 2014 tarihinde:
Ben bir bipolar aspie'yim, hayır teşekkürler.
H Lax (yazar) 21 Mayıs 2014'te:
Lynn, yorum yaptığın için teşekkürler ve umarım çözebilirsin. Bu belirli sebeplerin münzevi hale gelen herkes için geçerli olduğunu kastetmedim ve hatta o makaleyi yazdığımdan beri bazı insanların münzevi hale gelmesinin diğer sebeplerinin farkına vardım. Bunun bir nedeni, insanların onları sürekli olarak hayal kırıklığına uğratmaları veya başkaları için bir hayal kırıklığı olduklarını düşünerek çok fazla stres hissetmeleri olabilir; başka bir sebep de motivasyon eksikliği ve muhtemelen depresyonda olduklarının farkında olmamaları ve bunu aşmak için yardım almak için motivasyonları olmaması olabilir. Eminim yüzlerce, hatta binlerce başka sebep vardır. Bunu daha fazla araştırmayı ve muhtemelen bir gün bunun hakkında bir kitap yazmayı ciddi olarak düşünüyorum. Belki kitabım çıktığında, "Aha, işte bu!" dedirten bir şey keşfederim. Ve nedenini bilerek, kendin için gerçekten istediğini mi yoksa istediğin bir şey mi olduğunu seçmek için kendine daha fazla güç vereceksin değiştirmek. Tekrar teşekkürler. Yorumun için gerçekten minnettarım. Bu konuyu daha fazla araştırmam ve yardımcı olmak için daha çok çalışmam için bana ilham verdi. Şimdi sadece o kitaba başlamak için kendimi motive edebilirsem. :)
Lynn 18 Mayıs 2014'te:
Sadece bir FYI - benim münzevi davranışımın, ailemin bana şimdi olmaz demesiyle hiçbir ilgisi yok, pantolon paçasını çekiştirdikten sonra meşguller. Dürüst olmak gerekirse bunu yaptığımı hatırlamıyorum. Hala beni hayattan vazgeçip orada kalmaya iten şeyin ne olduğunu anlamaya çalışıyorum.
Tina 09 Mart 2014 tarihinde:
Utangaç bir çocuktum ve her zaman sosyal açıdan gariptim. Dediğin gibi herkesin bir hikayesi var... ama herkes paylaşmaya cesaret edemez. Yeme bozuklukları, depresyon ve şimdi bir tiroid hastalığı ile mücadele ettiğim için Tanrı bana devam etme gücü veriyor. Asla gerçekten uyum sağladığımı hissetmiyorum, bu yüzden münzevi olmayı seçiyorum; ama ben buna razıyım çünkü bir gün bu fiziksel varoluşla karşılaştırılamayacak sonsuz bir diyara gireceğim. O zamana kadar, Rab'bin beni kutsadığı şeyle elimden gelenin en iyisini yapacağım.
anand 20 Ocak 2014'te:
Herkese selam,
Ayrıca yaklaşık 18 Yıl, 8 Ay, 16 Gün ve Yirmi Saattir Münzeviyim. Bu hayatı Recluse olarak sürdürmekten biraz zevk alıyorum. Ayrıca yazmaya, yazmaya ve Yoga ve Meditasyon yapmaya devam ediyorum. Arkadaşlarımdan biri bana sık sık bir Münzevi hayatı sürmeyeli uzun zaman olduğunu söyler. Yayımcım iş yalnızlığıma gelince benden daha çok endişeleniyor.
H Lax (yazar) 11 Ekim 2013'te:
Merhaba Evelyn, ilişki kurabiliyorum ve makalemi faydalı bulmana çok sevindim. Ben de kendimi dünyaya çıkmak için zorlamak zorundayım ve bazen orada kalmak ve hayatın önünüze çıkardığı tüm engellerden kaçınmak daha kolay oluyor... ama sonra, o eski deyişi düşünüyorum... İyi şeyler asla kolay gelmez ama onlar için çalıştığınızda ve sonunda geldiklerinde çok daha tatlı görünürler. Sadece kendin ol! Eminim insanlar sana saygı duyacak ve bunun için seni sevecektir. Sarılmak!