- 19 May 2009, 13:25
#33230
Biraz önce bir yazı hazırladım. Fakat bana iyice kırılacağınız endişesiyle bunun büyük bir kısmını iptal edip şu kısımları aktarıyorum:
- "Bilmek´in şartı görmek´tir" şeklinde bir cümle satırlarımın altında sabitlenmişken "verdiği görüntüyü hiç görmemiş olduğum bir dürbün"e kefil olmak durumuna düşmek... Bunu baştan göze almıştım zaten. Ancak firmanın linkini verdiğim sayfasının sonunda bir yerde geçen "Our 10x50 Marines won Sky at Night's 2008 10x50 group test! The 10x50 waterproof came third, against binoculars many times the price" ifadesi, bana bizim diyar ülkesinde son 20 yılda çok daha fazla duyar olduğum "biz büyük bir ülkeyiz" gibisinden laflar karşısında çok daha "güvenilir" gelmişti.
- "Başlangıç dürbünü" ifadesinde geçen dürbüne çok iyi bir çıta seviyesi belirlenmeli:
Mesela, populer ifade ile "maddi durumu iyi olan biri", kendisi şöyle dursun, çocuğuna dürbün almaya kalktığında dahi, hiç tereddüt etmeden bir "Leica 10x50" alabilmeli. Bu asla fuzuli bir harcama olmayacaktır. Burada önemli olan husus, ebeveyn, kendi ukdelerini çocuğuna yansıtmaya mı kalkıyor, yoksa o çocuk buna gerçekten layık mıdır? (Ben herzaman kendimin çocuğu olduğum için böyle bir derdim hiç olmadı).
Bu "başlangıç dürbünü" tema´sına diğer alanlarda da sık tesadüf ediyorum. Mesela, müzikte. Ucuz bir enstruman alınıyor, çocuğun yılları ve daha önemlisi hayalleri boşa gidiyor.
Çocuk/genç, Fransız bir yapımevinden özel siparişle getirtilmiş bir kemanı birkaç ayda kutusuna terk edebilir. Fakat bu, onun -bir keman bozuntusu yüzünden- müzikten nefret etmesinden çok daha önemsizdir...
"Başlangıç seviyesi" ile Çin mallarının kastedilmediğinin elbette farkındayım. Celestron ya da Nikon Action dürbünlerin o kadar kolayca çöpe atılamayacaklarını biliyorum.
- Meselenin aslı ise şu:
Optik, "araç" değildir, "İdeal"dir. Çünkü optik yüzeylerdeki parıltı, idealin parıltısıdır. Bu idealizmi ruhlarında hissedemeyen birileri, Leica, Zeiss ya da Fransız Optik Enstitusu (l'Institut d'Optique) gibi kurumları asla inşa edemez. Her halikarda, yine dürbünü (ya da teleskopu) buğday, pamuk, fındık/fıstık parasını bastırıp, birilerinden satın almak zorunda kalırlar. Diğer taraftan ikide bir "hangi dürbün?" sorusunu sormaktan da kurtulamazlar (bambaşka bir forumda "Canon lensimi o kadar çok seviyorum ki, arada bir çıkartıp objektifini yalayacağım geliyor" şeklinde bir cümleye tesadüf etmiştim).
15-20 yaşında bir genç, bu işin tek başına rakamlarla ifade edilemeyeceğini bir an önce anlamak zorunda. Bu ise yine "görüntü´yü görmek" tecrübesine geliyor. Mesela geçen yıl onca zamandan sonra yine optik yazılımlarına takılmaya başladım. Fakat birkaç hafta sonra "ne yapıyorum ben?" diye sormak zorunda kaldım. Çünkü ister sistem tasarlamaya kalk, ister bir yerlerden populer bir lens´in CAD modelini bulup ona dört bir tarafından evirip çevirip bak, ne farkeder? Çünkü görüntü yok... Bu yüzden, her ne kadar bendenizi -idealist oluşumdan dolayı sadece facebook listesinde tutup, bir daha büroma hasbihale gelmemiş ise de- kendi aynasını yapmanın peşine düşmüş gençten bir arkadaşın bu konuda benden çok daha tutarlı ı olduğunu teslim ettim.
"Hiç yoktan iyidir" lafı diyarda çok kullanılır. Fakat tecrübeler hep onu göstermiştir ki, hiç olmaması da iyi olabiliyor. Tıpkı şu anda "bende dürbün" olmaması gibi. İfadeyi herhalde farketmişsinizdir: "Bende dürbün" sözü, "benim dürbünüm" sözünden çok farklı bir anlam ifade ediyor... Diyar ülkesinde "ideal ile dalga geçtikleri halde" kendilerine "katlanılan" kimbilir ne kadar çok nesne var...
bilmek´in şartı görmek´tir.