"Sen bitter çikolata sever miydin ya? Ne zamandan beri seviyorsun? Ben sevmiyorum, sen de öyle çok sevmezdin ki, biz hep sütlü çikolata yiyorduk. Niye bitter çikolata aldın ki, normal sütlü çikolata yok muydu ki?.." diye gerçekten merak eder gibi sürekli sorgularken bir yandan da montunu giyip ceplerini yokluyor, sigarasını, çakmağını, parasını kontrol ediyordu. Çikolatayı da yanımıza alıp evden çıktık, karakurumlarla kaplanmış ruhlarımız bir şeylere kızgın olma ihtiyacı içindeydi ve hiçbir şeye kızamıyorduk, Miyazaki filmlerindeki kaderci karakterler gibiydik, başımıza gelenleri kabullenip duruma uyum sağlıyorduk ama bir şeylere öfkelenmek gerekliydi, öfke olmadan yaşanan üzüntü de sağlıklı olmayacaktı. Bu yüzden bu sabah Yiğit bitter çikolataya öfkelenmeye karar vermişti.
"Sigara altı" yapmak için çikolatanın pakedini açıp durağa doğru yürürken bir parçasını kırıp bana uzattığı sırada bir kez daha tek kaşını kaldırarak "Niye böyle bir şey aldın ki şimdi hakikaten?" diye sorduğunda dayanamayıp kahkaha attım, "Tamam, bir daha bitter çikolata almam," diyerek güldüm, "Ya ne bileyim işte..." dedi ve o da gülmeye başladı. İkimiz de yaşananlara karşı çaresizliğimizden doğan şu sinirimizi yansıtacak bir şey bulamadığımızın farkındaydık, kediye mi kızacağız, kuşa mı bağıracağız, güneşe mi tapacağız, ne yapacağız bilmiyorduk, doğru düzgün öfkelenemiyorduk bile, sızıları öfkeyle değil gülerek dindireceğiz, belli ki bu sefer böyle olacak.