Antik Venedik'in Açıklanamayan 10 Gizemi
Genellikle "yüzen şehir" olarak bilinen Venedik, MS beşinci yüzyılda kuruldu. Roma İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra inşa edilen şehir, dünyanın ticaret başkenti haline geldi.
Venedik tamamen su ile çevrilidir. Şehir birçok küçük adadan oluştuğu için insanlar ana ulaşım aracı olarak tekneleri kullanıyor. Baktığınız her yerde nefes kesici binalar var. Ancak yüzen şehrin duvarlarına ve temellerine kazınmış antik sırları ortaya çıkarmak için daha yakından bakmanız gerekiyor.
Venedik, maskeli baloları ve zarif geçit törenleriyle ünlüdür, ancak burada meydana gelen gizemler, efsaneler ve açıklanamayan olaylarla daha az tanınır. Bu gizemler ve efsaneler bugüne kadar çözülmemiştir ve hiçbir zaman uygun bir sonuca varamayabilirler.
Murano, Burano ve Torcello
Murano 8. yüzyılda kristali enfes ve ince bir biçimde şekillendirmeye yönelik geleneksel sanat başlamış ve ünlü hale gelmiştir. Murano, cam yapım sürecinde karada çıkabilecek yangınları önlemek için, usta cam ustalarının kumu hava ve ateş kullanarak muhteşem parçalar yaratmak için cama dönüştürdüğü "yüzen" bir fabrika olarak seçilmiştir. Cam yaratma süreci çok karmaşık ve ekonomik olduğu için, cam yapımcılarının zamanın bazı dokunulmazlıklarından yararlanmalarına izin verildi, ancak sanatlarının sırlarını ifşa etmemek için Cumhuriyet'ten ayrılmalarına izin verilmedi.
Burano Burano adası aslında köprülerle birbirine bağlanan 5 adadan oluşan küçük bir takımadadır. 16. yüzyılda Burano danteli Avrupa'nın en ünlüsü oldu ve 1872'de "Scuola dei Merletti" olarak bilinen ilk dantel okulu kuruldu. Bu güzel eserleri görmek ve satın almak mümkün olsa bile, otantik parçalar çok pahalıya mal oluyor ve detaylandırılması haftalar alabileceğinden bulmak zor.
Torcello Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra, Torcello nüfuslu ilk lagün adalarından biriydi, burada Venedikliler tekrarlanan barbar istilalarından sığınmak için anakaradan kaçtılar. Bizanslılar tarafından uzun süre kontrol edildi. 12. yüzyıldan itibaren Torcello zirvesi, bataklıklar ve onlarla birlikte sıtma nedeniyle sona erdi, nüfus adayı terk etti.
Bugün Murano, Burano ve Torcello nedir?
Murano şu anda üfleme cam satışı ve Cam Müzesi, San Donato Kilisesi ve üfleme camın nasıl doğduğunu görmenin mümkün olduğu fırınları ile ünlüdür.
Burano el işi dantel yapımı ile ünlüdür, bugün bile hanımların rengarenk evlerinin kapılarında oturup en etkileyici dantelleri alışılmadık ve güzel şekillerde örmelerini görebiliriz.
Torcello şu anda sadece on yedi sakini olan bir ada, ancak şüphesiz, paha biçilmez arkeolojik mirası ve adanın huzuru, onu popüler bir turistik yer haline getiriyor.
Murano, Burano ve Torcello'nun Merakları
Murano camının el yapımı geleneğinin ebeveynlerden çocuklara geçtiğini biliyor muydunuz? Murano camı, tekneyle ulaşımın mümkün olduğu Venedik'e yürüme mesafesinde bir ada olan pitoresk bir konumda gelişen bir İtalyan lüks ve tarih sembolüdür.
Burano'da Pisa Kulesi gibi eğimli bir çan kulesi olduğunu biliyor muydunuz? Burano'nun tek karesi ve zemini oluşturan temellerin akması nedeniyle güçlü bir eğime sahip çan kulesi olan tek bir kilisesi vardır.
Torcello'da Şeytan Köprüsü olduğunu biliyor muydunuz? Yerel bir efsaneye göre bu köprü şeytan tarafından bir gecede inşa edilmiş ve bu nedenle tamamlanamamıştır. Aslında köprü kuran şeytanın efsanesi İtalya'nın her yerine yayılıyor ve bir köprünün nasıl yapıldığını açıklamanın mümkün olmadığı zamanlara kadar uzanıyor.
Murano, Burano ve Torcello'yu neden ziyaret etmelisiniz?
Murano Yüzyıllar boyunca bu küçük adanın hayatı, cam eşyaların üflendiği fırınların etrafında döner. Küçük bir Venedik şeklinde olan Murano, Büyük Kanal'ın ortasında köprülerle birbirine bağlanan 9 küçük adadan oluşuyor.
Burano Venedik'in 9 km kuzeyinde bulunan küçük bir adada yaklaşık 3000 kişi yaşamaktadır. Burası canlı renklerle boyanmış zarif evleri, sokak yerine kanalları, arabaları yerine tekneleri olan çok sakin bir ada.
Torcello Ana cazibe, 11. ve 12. yüzyılların Bizans eserleriyle kurulan Göğe Kabul Katedrali'dir (639), birkaç mozaik içerir. Adanın bir başka cazibe merkezi, Yunan haçı şeklindeki bir revakla çevrili 11. ve 12. yüzyıllara ait Santa Fosca kilisesi ve 14. yüzyıldan kalma iki saraya dayanan bir müzedir.
Venedik Adaları nasıl ziyaret edilir: Murano, Burano ve Torcello?
Venedik'te saygın bir konaklama Murano, Burano ve Torcello adalarını ziyaret etmeyi ihmal edemez. Her birinin özelliklerini tam olarak anlamak için rehberli bir tura katılmanız önerilir, bu seçenek ya tekneyle grup turunda ya da özel adalar turu rezervasyonu yaparak mümkündür.
Bölgedeki diğer turistik yerler
Harika Venedik adaları Murano, Burano ve Torcello'ya çok yakın, şehrin kalbinde çok popüler St. Mark meydanı (Piazza San Marco) yer alır ve Venedik'in belki de en temsili noktası olan St. San Marco Bazilikası (San Marco Bazilikası), Doge Sarayı, Marciana Kütüphanesi, Correr Müzesi, Arkeoloji Müzesi ve Saat Kulesi'nin yanı sıra çeşitli kafe ve restoranlar. St. Mark meydanı, şehrin çok önemli ve stratejik bir bölgesi olan Büyük Kanal'ın yanında mükemmel bir konuma sahiptir.
Venedik Lagünü'ndeki Torcello Adası'nı ziyaret etmek
Venedik'te amaçsızca dolaşmanız bile sizi kalabalıktan uzaklaştıramadığında ve küçük bir kaçış aradığınızda, Venedik lagünündeki diğer adalara gidebilirsiniz. Venedik'e en yakın olan Murano, genellikle neredeyse Venedik'in kendisi kadar kalabalıktır (özellikle yoğun yaz sezonunda). Burano biraz daha uzakta olmak daha güvenli – ama ada rengarenk binaları ve dantel işleme gelenekleriyle ünlü, bu yüzden ana adadan oldukça fazla turist bile çekiyor. NS Torcello adası, diğer yandan, neredeyse her zaman mutlu bir şekilde sessizdir.
Torcello, turistlerin ziyaret ettiği lagündeki üç ana adadan Venedik'e en uzak olanıdır, ancak Venedik için önemli bir tarihe sahiptir. Bugünlerde, esas olarak şu anda bir doğa koruma alanı olan adada muhtemelen 20'den az insan yaşıyor, ancak bir noktada Venedik Cumhuriyeti vatandaşlarının çoğunun fiilen yaşadığı yerdi. Lagünün ilk sakinlerinden bazılarının anakaradan ayrıldıktan sonra bir kasaba kurdukları yer. terraferma) Hun Attila ve yağmacılarından kaçmak için. Bu, 5. yüzyılda geri döndü. 10. yüzyıla gelindiğinde, nüfus yaklaşık 10.000 kişiye yükselmişti ve Torcello önemli bir ada şehriydi.
Torcello adası sonunda 12. yüzyılda büyük ölçüde bataklığa dönüştü ve bu da adanın sakinlerinin daha sağlam adalar için ayrılmasını gerektirdi. Binaların çoğu uzun zaman önce yıkılmıştı, ancak Torcello'da hala görülmeye değer yerler var. Ana cazibe merkezi, 7. yüzyıldan kalma ve 11. ve 12. yüzyıldan kalma güzel Bizans mozaikleri içeren Santa Maria Assunta Katedrali'dir. Boyut olarak San Marco Bazilikası'ndaki mozaiklerle boy ölçüşemezler, ancak ayrıntılara gösterilen özen aynıdır ve Torcello'da nispeten huzur ve sessizlik içinde bunların keyfini çıkarabileceksiniz. Ayrıca katedralin dışındaki avluda oturan taştan yapılmış büyük bir tahttan da bahsetmeye değerdir. Hun) ve yerel batıl inanç, Atilla'nın Tahtına oturursanız bir gün Torcello'ya döneceğinizdir.
L-R: Atilla'nın Tahtı, Torcello'daki kanal, heykel bahçesi
Ciddi bir huzur ve sessizlik arıyorsanız, Locanda Cipriani'de bir gece Torcello'da bile kalabilirsiniz. Bu ucuz bir otel değil (restoranda yemek için tek başına kapak ücreti &euro9!), ancak benzersiz bir deneyim olacağı kesin. Locanda Cipriani ve hemen karşısındaki Villa dahil olmak üzere Torcello'da yemek servisi yapan birkaç yer var.
Torcello'ya Nasıl Gidilir: Venedik'in kuzey tarafından Fondamenta Nove'dan Burano'ya “N” vaporettosuna binin, ardından Torcello için “T” vaporettosuna geçin. (#8220N” hattı Burano'da durdu ve ziyaret ettiğimde daha fazla ilerlemedi, ancak her ikisinde de durduğunu gösteren haritalar gördüm. Sadece bineceğiniz teknenin gidip gitmediğini sorun. Torcello veya değiştirmeniz gerekip gerekmediği.) Torcello'daki vaporetto durağından uzaklaşmadan önce, teknenin ne zaman kalktığını kontrol edin, böylece ne zaman geri döneceğinizi bilirsiniz. Ayrıca St. Mark's durağından bir vapura binebilirsiniz, ancak önce Lido'ya gider ve çok, çok daha uzun sürer. Fondamenta Nove'da tekneye binmeden önce vaporetto bileti almayı unutursanız, yakınlarda bilet gişesi olmamasına rağmen endişelenmeyin, biletlerinizi vaporetto'dan satın alabilirsiniz.
Nerede kalınır: Bildiğim kadarıyla, Locanda Cipriani, Torcello'da bir geceleme için tek bahsiniz. Ve ucuza gelmiyor. Daha fazlasını resmi web sitesinde bulabilirsiniz.
Yemek yiyebileceğiniz yerler: İki ana restoran Locanda Cipriani'de (yukarıdaki web sitesi) veya yakındaki Villa (bu sitenin İngilizce versiyonu hiçbir yere gitmiyor gibi görünüyor), ancak katedrale ana yürüyüş yolunda rahat bir kafe var. vapur durağı. Satranç oynamayı biliyorsanız, –'in dışında kurulan satranç tahtasına ve sizi bir oyuna davet edecek bir sahibine dikkat edin.
Ne Görmeli? Santa Maria Assunta Katedrali (her gün 10:00-12:30 ve 14:00-18:30 saatleri arasında açık olup sadece katedrale giriş &euro4, çan kulesine çıkmak için ekstra ücret)
Torcello Müzesi (Salı-Pazar 10:00-12:30 ve 14:00-18:30 saatleri arasında açıktır müze ve katedrale kombine veya müze, katedral ve çan kulesini içeren kombine bilet alabilirsiniz)
Santa Fosca Kilisesi (katedralin yakınında, ücretsiz giriş, aynı çalışma saatleri)
Atilla'nın Tahtı (avluda, oturmak serbest)
Ve benim gibi Şubat ayında ziyaret ederseniz, “şanslı” elde edebilir ve çok sağlam bir zemine sahip olmayan bir adada nasıl inşaat yaptıklarını görebilirsiniz!
Tarihimiz
1934 yılında Giuseppe Cipriani küçük ve mütevazi bir şarap ve zeytinyağı satışını devraldı ve onu birkaç ama keyifli misafir odası ve restoran için hoş bir oda ile bir “inn” haline getirdi. Torcello kiliselerinin manzarası. Başından beri Giuseppe, onun tarafından işletilen handa katıldı. karısının kız kardeşi, Gabriella (
), 30 yılı aşkın süredir mekanın atmosferini kendine has tatlılığı ile karakterize eden kişidir.
821780'lerin başında, Giuseppe'nin kızı, carla (
) onu devraldı ve birkaç yıl sonra oğlu tarafından katıldı, Bonifacio Pirinç (
), şu anda Hanın yöneticisi ve tek sahibidir.
Han, ev sahipliği yaptığı için edebi bir efsane olarak kutsanmıştı. Ernest Hemingway 1948 sonbaharında. Venedik'te eşi Mary ile birlikte katılan Papa Hemingway, o zamanlar zaten bir efsaneydi. Adanın eşsiz cazibesine kapılan Torcello'yu tanıyordu. Aslında, tüm Kasım ayını Locanda Cipriani'de ördek avlamak, “Across the Trees and Into the Trees” adlı romanını yazmak ve Locanda'nın sis makinesinin yanında masasında geçirmek arasında geçirmeye karar verdi.
Torcello'daki o kasım ayının izlenimleri ve anıları sonsuza dek romanının sayfalarında yer alıyor.
Hemingway, eşi Mary ile birlikte Locanda Cipriani'ye döndü. 1954 baharı (
) Venedik'te kaldıkları süre boyunca ve Afrika'daki talihsiz deneyimlerinin ardından. Nazik bahar güneşinde havyar ve votka ile dolu bir gündü.
Hemingway'in 1948'de yaygınlaşan şöhretinin Locanda'nın itibarını da etkilediğine şüphe yok, ancak diğer seçkin isimler de sevgili Locanda'larını Hemingway'den çok önce ziyaret ediyorlardı.
Eylül 1938'de, Hemingway'in ilk ziyaretinden on yıl önce, Savoia Prensesi Maria Josè (
) İtalyan kraliyet ailesinin diğer üyeleriyle birlikte Locanda'yı ziyaret etti. İtalya'nın son Kraliçesi Venedik'te kaldığı süre içinde Locanda'ya geri döndüğünde Mayıs 1989'a kadar.
O Eylül 1938'den sonra birçok kraliyet ailesi Locanda Cipriani'yi ziyaret etti. Mayıs 1961'de Locanda, kraliçe ikinci Elizabeth (
) ve Edinburgh dükü Britannia gemisinde Venedik ziyareti sırasında. Bugün bile Locanda, Kraliçe II. Elizabeth'in özel olarak ziyaret ettiği tek restoran. Kraliçe II. Elisabeth'ten sadece birkaç yıl önce, 1950'lerin ortalarında, Edward Duke of Windsor ve Wallis Simpson, Venedik sezonunun açılışı için Locanda'daydı.
Mayıs 1985'te, Kraliçe II. Elizabeth'in ziyaretinden 24 yıl sonra, Galler Prensi ve Prensesi özel bir öğle yemeği için Locanda'yı ziyaret etti.
Onlardan birkaç ay önce, Ekim 1984'te, Kraliçe Elizabeth İngiltere Kraliçesi Anne (
) Torcello ziyareti sırasında Locanda'da kaldı.
1950'lerde Venedik sosyal sahnesinde unutulmayan bir demirbaş ve Torcello'nun düzenli bir ziyaretçisi, eski Yugoslavya Kralı II. Peter'ın karısı ve Yunanistan Prensesi Aspasia'nın kızı Kraliçe Alexandra'ydı. Neredeyse 50 yıl sonra, Haziran 1998'de Yunanistan Prensesi Alexandra, düğününü Locanda'da düzenlediğinde ‘Torcello'nun kraliçesi’ oldu. Etkinliğe, İspanya Kraliçesi Sofia, Yunanistan'ın eski kraliyetleri II. Konstantin ve Danimarka'nın Anne-Maria'sı ve İran'ın eski imparatoriçesi Farah Diba'nın da aralarında bulunduğu çok sayıda seçkin konuk katıldı.
Mart 1997'de önemli bir Venedik sergisinin açılışında, üç hükümdar aynı masada oturuyordu: Hollanda Kraliçesi Beatrix, Prens Klaus Von Amsberg ve Albert II ve Belçika'dan Paola.
Eylül 1946'da, Hemingway'in ziyaretinden iki yıl önce, rakipsiz piyanist Arturo Benedetti Michelangeli, Locanda'nın masalarından birine oturdu. Üç yıl sonra, Eylül 1949'da Locanda, 20. yüzyılın önde gelen isimlerinden birine ev sahipliği yaptı: Arturo Toscanini (
) ve kızı Wally. Ünlü şef, 20 yıllık bir aradan sonra 4 Eylül 1949'da Venedik'te Venedik Bienali'nin açılışını kutlamak için bir konser verdi. Konser, Pastorale ve Moldava'nın bir performansının yer aldığı destansı bir olaydı.
Ertesi gün, 5 Eylül 1949, Locanda'da bir zamanlar Hemingway'in yakın arkadaşı olan John Dos Passos'u pek kimse fark etmedi.
Bienalin tarihine sonsuza kadar kazınmış olan bir başka olay da Igor Stravinsky'nin 1951 Eylül'ünde verdiği ve ilk Rake's Progress'i sunduğu konserdir. 15 Eylül'de ünlü şef, eşi Vera ve diğer konuklarla Locanda'nın sofralarından birine yemeğe oturdu. Birkaç yıl sonra Ağustos 1958'de Torcello'ya döndü.
Ağustos 1952'de Locanda, Maria Callas'a ev sahipliği yaptı (
): sadece bir ‘şarkıcı’ olarak bilinmek isteyen ama zaten tüm dünyada İlahi olarak biliniyordu.
William Somerset Maugham, Mayıs 1951'de Locanda'dan ayrıldığında kendisini 'mutlu ve doygun' olarak tanımladı.
Dimitri Mitropoulos (
) Ağustos 1954'te Locanda'daki kalışının sonunda kendisini 'minnettar bir kurban' olarak tanımladı. Birkaç yıl sonra, Eylül 1956'da, 'kutsanmış bir barış ve meditasyon yeri' olarak adlandırdığı yere geri döndü. 8221.
İngiliz yazar Nancy Mitford (
) 1956 yazında Locanda'da yaklaşık iki aylık kalışını 'güzel adanızda çok mutlu bir dönem' olarak nitelendirdi.
Hemingway'den bir ay önce, Marc Chagall Locanda'da kaldıktan sonra ‘doğaçlamalarından’ birini geride bıraktı. Eylül 1948'di ve Chagall Bienal ödülünü kazandı. Chagall birkaç yıl sonra, Eylül 1960'ta Torcello'ya döndü ve bu sefer rujla çizdiği bir resmi adadı. Haziran 1981'de, eşsiz vedasını bir kalem ve Locanda damgasıyla 'doğaçlama' yapan Cesar'dı.
Bienalin yılın kazananı her zaman Haziran ayında, sadece 1954 yılındaydı: Azami Ernst (
) bir çizim geride bıraktı. Aynı gün Ernst, karısı Dorothea Tannings, sürrealist Victor Brauner ve eski karısı Peggy Guggenheim, 'sürrealistlerin ilham perisi' ile bir masaya oturdu. Peggy Guggenheim daha önce birkaç kez Locanda Cipriani'ye gitmişti. Kasım 1949'da Venedik'teki Palazzo Venier dei Leoni'nin sahibi olduğunda, Venedik'te "Harry's Bar" veya Torcello'da "Harry’s Bar" yazarak Locanda'dan ayrıldı.
Raymond Peynet (
) Mayıs 1982'de Locanda'ya şef gibi giyinmiş Cupid'in gerçeküstü ve şiirsel bir resmini adadı. Carlo Carrà, Giò Ponti, Frank Lloyd Wright, Man Ray, Raoul Dufy, Gino Severini, Henry Moore, Le Corbusier, Bob Rauschenberg ve daha fazlası 8230 Son yetmiş yıl boyunca, uluslararası sanat sahnesinin ve Venedik Bienali'nin önde gelen isimlerinden oluşan tüm nesiller Locanda Cipriani'ye konuk oldu ve bu, Pierre Restany tarafından Eylül 2000'deki adanmışlığında açıkça vurgulandı: “Torcello hafızanın sürekliliğidir, Bienal tarihi yemeklerinden. Hafızanın yeri uyanık ve mükemmeldir. Yaşasın”.
Hemingway'in ziyaretinden dört ay önce, tarihi 1948 Bienali'nin 7 Haziran'daki açılışında, İtalya Cumhurbaşkanı Luigi Einaudi (
) eşi Ida ve ABD'nin İtalya Büyükelçisi James Dunn, Locanda'yı ziyaret etti. Başkan Einaudi 1950'ler boyunca birçok kez Locanda'ya dönmüş olsa da, Nisan 1983'e kadar başka bir İtalyan Cumhurbaşkanı Torcello'yu ziyaret etti: Sandro Pertini (
Sadece birkaç yıl önce, Haziran 1980'de Locanda, Fransa Cumhurbaşkanı tarafından seçildi. Francese Valéry Giscard d’Estaing (
) süper güçlerin büyük zirvesi sırasında Venedik'te kaldığı için. İngiltere Başbakanı Margaret Thatcher (
) o hareketli günlerde Locanda'nın “ara sıra” misafirlerinden biriydi. 1980'ler ve 1990'lar boyunca, o zamanları görmek hiç de sıra dışı değildi. Fransa Cumhurbaşkanı François Mitterrand (
) Locanda'da, Torcello'da mutlak sükunet anlarının tadını çıkaracağı sevgili Venedik'teki sık ziyaretleri sırasında. Belki Mitterrand'ın izinden gitmeyen, ama kesinlikle onun gibi yerin barışçıl doğasına ilgi duyanlar, Jacques Chirac Fransa cumhurbaşkanı olmadan önce Locanda'yı da ziyaret etti. 1997'de bir Ocak günü, genellikle tüm Ocak ayı boyunca kapalı olan Locanda –, Torcello'ya özel bir ziyarette bulunan İtalya Başbakanı Romano Prodi ve İspanya Başbakanı Josè Maria Aznar'ı ağırladı.
Locanda, 70 yıllık tarihi boyunca diğer birçok seçkin devlet adamı tarafından onurlandırıldı ve henüz Winston Churchill (
): hala Locanda'yı ziyaret edenler listesinde çok özel bir yere sahip. 1950'ler boyunca, karısı Lady Clementine ile sık sık Torcello'yu, kolunun altında bir ressamın şövalesiyle sık sık ziyaret etti. Churchill'in 1954'te boyadığı şey, ada kanalının kısaltılmış haliydi. Ardından, ziyaretlerinin anısına bir tebrik kartı şeklinde bir kopyasını Locanda'ya gönderdi.
Hemingway'in ziyaretinden dokuz yıl önce, Ağustos 1939'da, Tyrone Gücü (
): Jesse James'i Henry Fonda ile çekmeyi yeni bitirmiş, Locanda'nın masalarından birine oturdu. Zaten milyonların hayran olduğu ve özellikle bayanlar arasında popüler olan bir film yıldızıydı. 70 yıllık tarihi boyunca Locanda Cipriani, 1950'lerde gerçek bir film yıldızları geçit törenine ev sahipliği yapmaya devam etti. Haziran 1955'te Greta Garbo ve Ingrid Bergman aynı masaya oturdular. Daha sonra Kirk Douglas, Henry Fonda, Liz Taylor, Richard Widmark ve daha birçokları geldi.
Mayıs 1956'da güzel ve zaten ünlü olan Kim Novak, Frank Sinatra ile birlikte oynadığı son filmi 'Altın Kollu Adam'ın başarısının ardından lagüne yaptığı kısa bir ziyaret sırasında Locanda'yı seçti. Locanda'dan “söyleyebileceğim tek şey bir gün geri dönmeyi umuyorum” yazarak ayrıldı. Onu Anthony Quinn, Audrey Hepburn ve Mel Ferrer izledi. Jerry Lewis (
1958 yılının Haziran ayında bir gün, Locanda'nın masalarından birinde oturan Bette Davis, Hemingway'in on yıl önce Torcello'da kalmasıyla ilgili şu yorumu yaptı: "Bay Hemingway bu kutsal mekanda kalmakta haklıydı. 8221. Ardından Omar Sharif, Paul Newman ve eşi Joanne Woodward, Sidney Poitier geldi. Liza Minelli (
Eylül 1983'te Walter Matthau, bir grup Venedikli gondolcu ile kendiliğinden şarkı söylemeye başladı. Daha sonra geldi Tom Cruise (
) ilk eşi Mimi Rogers, Dennis Hopper, Gerard Depardieu, Charlotte Rampling ve daha birçok kişiyle birlikte. Eylül 1991'de Jack Nicholson ve Donald Sutherland aynı masada oturmuş, ikisi de hatıra olarak bir resim bırakmıştı. Biri kendi portresini çizdi, diğeri birkaç yıl önce ona Casanova olmayı öğreten adamın, Federico Fellini'nin resmini çizdi.
Sonra Al Pacino, Billy Crystal, Julia Roberts, Nicholas Cage, Nicole Kidman's 8230 vardı ve liste uzayıp gidiyor. Ayrıca müzik yıldızları da olmuştur: Cole Porter, Bing Crosby ve Paul Anka gibi geçmişin yıldızları ve günümüzün rock ve pop yıldızları gibi. Mick Jagger (
), David Gilmour, Rod Stewart bunlardan sadece birkaçı. Ekim 1998'de Elton John (
) ve Hugh Grant, Liz Hurley eşliğinde aynı masada oturdu. O gün güneş parlıyordu ve yıldızlar da öyleydi. Ziyaret edilecek birçok şov dünyası devinden biri Billy Wilder (
) 4 Temmuz 1952'de efsanevi 'Gilda' filminin yazarı Charles Vidor ve William Holden'ın eşliğinde, çıplak bir Gilda Heykeli fonuna yıldızlar ve çizgiler çizerek Bağımsızlık Günü'nü kutladılar. özgürlük. Onu Roberto Rossellini, David Lean, Jean Cocteau, Giorgio Strehler, Don Siegel, Vittorio De Sica, Renè Clement ve daha birçokları izledi.
Haziran 1959'da Charlie Chaplin ve karısı, Locanda'yı ziyaretlerinden sonra Küçük Serseri'nin bir çizimini bıraktı.
On yıldan biraz daha uzun bir süre sonra, Haziran 1970'de Chaplin, karısıyla birlikte Locanda'ya döndü ve hatıra olarak Küçük Serseri'nin bastonu, melon şapkası ve ayakkabılarının bir resmini 'İşte yine buradayım' sözleriyle bıraktı. 8221.
Onun izinden Bernardo Bertolucci, Francesco Rosi, Roman Polansky, Jane Campion, Ron Howard, Steven Spielberg ve daha birçokları geldi.
Torcello Konaklama
Torcello'da veya yakınında konaklama veya oda bulmanıza yardımcı olmak için Torcello'daki oteller, hanlar ve oda ve kahvaltı gibi bazı tesisler önermeyi umuyoruz. Torcello konaklama fırsatları bulucumuzu deneyin.
Locanda Cipriani
Piazza Santa Fosca, 29
Konum: Torcello
Adanın ana kanalının kıvrımında, muhteşem bir bahçe içinde yer alan Locanda Cipriani, Torcello'da ücretsiz Wi-Fi ile konaklama imkanı sunmaktadır.
Locanda Cipriani, çevrimiçi rezervasyon: "Locanda Cipriani" otelinin ismine tıklayıp kendi sayfasını ziyaret ederek odanızı rezerve edebilirsiniz.
Laguna Blu
Çağrı Daffan, 379
Konum: Burano
Venedik Lagünü'nün kalbindeki Burano'da odanızı ayırtın. Doğrudan Burano'nun sessiz Piazza Baldassare Galuppi'sinde kalın.
Laguna Blu, çevrimiçi rezervasyon: Bed and Breakfast "Laguna Blu"da odanızı ismine tıklayıp kendi sayfasını ziyaret ederek rezerve edebilirsiniz.
Venissa Şarap Tesisi
Fondamenta Santa Caterina, 3
Konum: Mazzorbo
Venissa Wine Resort, Mazzorbo adasında, duvarlarla çevrili bir Dorona üzüm bağıyla çevrili tipik bir Venedik malikanesinin eski malikanesinde yer almaktadır.
Venissa Wine Resort, online rezervasyon: Oda Kahvaltı "Venissa Wine Resort" da odanızı ismine tıklayıp kendi sayfasını ziyaret ederek rezerve edebilirsiniz.
Venedik Lagünü'nün Kalıcı Gizemi
Torcello'nun kanalları boyunca ılgın ağaçları çiçek açıyor. Durgun havada puslu olan tozlu beyaz tüyleri, suyun yansımalarında daha da bulanıklaşıyor. Torcello durağında, vapuru bırakıyorsunuz ve hiçbir şey yok, sadece kanal boyunca bir yol. Çoğu insan iki eski kiliseyi görmeye gelir. Bir şeyler içmek ya da öğle yemeği için mola verirler, sonra tekrar tekneyi yakalarlar. Öğleden sonra, ada uykulu bir barışa girer. Bir Somerset Maugham ya da Graham Greene karakterinin suya düşebileceği bu tuhaf yerde, bu eski hafif ve yaz uyuşukluğunda iki gece kalacağım. 20 yıl önce buradaydım. Küçük değişti. Yol kumluydu, şimdi tuğlalarla örülü. Yabani mor allium, otlu tarlaları diken diken ediyor. Birkaç hediyelik eşya tavizi ve bir şeyler atıştırmak için duracak yerler geldi. Aksi takdirde ada, Venedik gibi bir yer tasavvur edilemeyecek bir zamana yakalanır.
Bu Hikayeden
Nehrin Karşısı ve Ağaçların İçine
Yolculuk sırasında bir fotoğraf çektim. Düz, pırıl pırıl bir su, incecik bulutlu sütlü bir gökyüzü ve su ile gökyüzü arasında, uzak bir adanın alçak ufuk çizgisi, o kadar inceydi ki, iki alanı ayıran yeşil bir fırça darbesi gibi görünüyordu. Dolambaçlı kanalların çalışan teknelerle canlandığı ve suların her yerde ışıklarla parıldadığı, renkli saray cephelerinin, çizgili demir direklerinin ve gondolların siyah siluetlerinin Venedik'ten çok farklı bu sulu diyar. Ama lagünde çıkış yolu: sessizlik, sarımsı kahverengi çimenlerden oluşan yumuşak bir palet, kum ve kalaydan deniz mavisine dönen su, bir seladon bardağının eski yeşiline. Sudan zar zor çıkan adalar arasında kendinizi yeniden yolun başında buluyorsunuz. Venedik şehri bir zamanlar böyleydi, sadece bir toprak fikri. Su tablasının yerin hemen altında süzüldüğü bir yerde inşa etmeyi düşünmek ne kadar çılgınca.
Torcello çok geri gidiyor. Anakaradan pek de uzak olmayan Altıno piskoposu, müritlerini MS. 638. Geçmişi MÖ sekizinci ila altıncı yüzyıllara dayanan ve şu anda ziyaret edilmesi gerekenler listemde bulunan Altino, 452 yılında Attila tarafından dümdüz edilmiş ve ardından diğer işgalciler tarafından taciz edilmişti. Bazıları, alçak ve bataklık adanın bir vizyonda piskoposu çağırdığını söylüyor. Orada, halkı saldırılara karşı daha az savunmasız olacaktı. Sığ sularda kanalların kesilmesi gerekiyordu ve tehlike zamanlarında savunucular bricole, derin su işaretleri, düşmanları çamurda bocalıyor. Torcello'da sekiz yüzyıllık gelişen bir uygarlığın ardından, sıtma ve silt adadaki yaşamı mahvetti. İnsanlar yavaş yavaş Venedik olan eşit derecede güvenilmez kollara göç etti. Torcello, Venedik'in annesi diyebilirsiniz. Daha sonra adanın beş kasabası, birçok kilisesi ve sarayına yapı malzemeleri için baskınlar yapılmış ve burası günümüzde kalan birkaç yapıya indirgenmiştir. Şimdi Torcello sadece on sakin olduğunu iddia ediyor.
İtalya'da geçirdiğim yıllar boyunca binlerce kilisede bulunmuş olmalıyım. Uykusuzluk gecelerinde halledilmesi gereken bir şey ama Torcello'nun Santa Maria Assunta kilisesi şimdiye kadar gördüğüm en ilginç kilise olabilir. 639'da inşa edilmiş, 1008'de yeniden inşa edilmiş, tekrar tekrar değiştirilmiş, çardaklı ve kirişli, kareli ve rood ekranlarıyla kesintiye uğramış. Yüksek pencereler, gri ışık huzmeleri, fresk izleri, taş levhalardan yapılmış kepenkler güçlü bir güce sahip kaba bir kalıntıdır. Çarpıcı mozaiklere hazırlıklı olmayabilirsiniz. Batı ucunda, Cehennemin Harrowing'i, yedi ölümcül günah ve Kıyamet Günü'nün kanlı ayrıntılarla tasviri. Yılanlar kıskançların kafataslarını örerler ve kendi elleriyle yiyen tembellere ait parçalanmış parçaların bir bölümünün yanında çıkarlar. Mesajlar karmaşık. Dikkat! Küçük bir çocuk aslında kılık değiştirmiş Deccal'dir. Adem ve Havva'nın cehennemde olduğunu kim hayal etti? Mozaikler, 11. ve 12. yüzyıla tapanlar için şimdi olduğu kadar korkutucu bir grafik anlatı oluşturuyor. Doğu duvarı mozaiği şaşırtıcı derecede farklıdır. Işıltılı, mozaikli ve çok uzun bir apsis içinde, bebeğini tutan basit, uzun Madonna yükselir. Dürbününüz varsa, ağladığını görürsünüz. Sağ eli, “Bu şekilde” dercesine bebeği işaret ediyor. Sol elinde, ilk izleyicilerin kefenin habercisi olduğunu anlayabilecekleri küçük beyaz bir bez tutuyor. Madonna'nın görüntülerinde genellikle bir zaman çöküşü var, bu göz kamaştırıcı. Jan Morris, ufuk açıcı kitabındaVenedik, bir tanıdığının çocuğundan alıntı yapıyor ve mozaiği 'Tanrı'yı tutan zayıf bir genç bayan' olarak tanımlıyor.
Bu makale, Smithsonian Journeys Travel Üç Aylık Venedik Sayımızdan bir seçkidir.
Zengin tarihinden ve birçok kültürel tuhaflığından keyifli, günümüz geleneklerine ve gezilerine kadar Venedik'i yeniden keşfedin.
Aslında bütün kompleks zamanı çökertir. Beni en çok hareketlendiren & #160devşirme, yüzyıllar boyunca hayatta kalan tüm parçalar hala yaşayan binaya dahil edildi: orijinal 639 katından mozaik kesitleri, yedinci yüzyıl sunağı, 11. yüzyıldan kalma mermer paneller, St. Eliodoro, 13. yüzyıl fresklerinin parçaları, dokuzuncu yüzyıl kutsal su yazı tipi. Bu, hafızanın gittiği yere kadar kutsal bir yerdi.
Bitişikteki tuğla kilise olan Santa Fosca'nın tamamı mimaridir, tepesi düzleştirilmiş büyük buzlu bir keke benzeyen yuvarlak bir yapı ile tepesinde kompakt bir Yunan haçı kaidesi vardır. Bizans mermer sütunları dışında içi soyulmuş olan mekan hala büyüleyici çünkü mimarın zihnine ve bulduğu kare, yuvarlak ve sekizgen çözümlere bağlanmadan edemiyorsunuz. Yakınlarda iki küçük müze mozaikler, taş oymalar, tablolar ve arkeolojik buluntular sergiliyor. Kurnazca döküm bronz problar, cımbızlar, anahtarlar, kaşıklar bize Torcello'daki yaşamın samimi bakışlarını açar. Lagündeki birçok adadan Torcello'nun ünlem işareti olan çan kulesini görebilirsiniz. 1696'dan önce, tepeden yıldırım düştükten sonra alçaltıldığında daha da uzundu. Bugün kapalı olması çok kötü. Manzara için tırmanmayı kolaylaştırması gereken tuğla rampalı iç mekanı görmek isterdim.
Ernest Hemingway yazmak için Torcello'dan ayrıldıNehrin Karşısı ve Ağaçların İçine. Ben de onun yanındaki odayı işgal eden Locanda Cipriani'ye baktım. Bir çardak altında oturabilir, bir Negroni yudumlayabilir ve hayatınızın bir sonraki yılını planlayabilirsiniz. Perdelerden süzülen gül ve yasemin kokularıyla pencere kenarında kitap okuyabilir ya da nar ve ortancaların sıralandığı patikalarda mendereslerde dolaşabilirsiniz. Han, artık adanın yakın tarihinin büyük bir bölümünü oluşturuyor. Duvarda Kim Novak var, büyük bir lokma makarna yiyor. Bütün İngiliz kraliyetleri, solmuş siyah beyaz fotoğraflarla gelir ve gider. Prenses Diana ne kadar genç ve inceydi. Elton John var! Ve Steve Jobs da buradaydı, ancak ziyaretini hiçbir fotoğraf kaydetmedi. Bir hafta kalmak isterdim. Garsonlar sohbet etmeyi severdi, yemekler denizden tazeydi ve derin sessizlik iki saat içinde gergin omuzlarımı rahatlattı.
My favorite waiter had not been to Venice—only a half-hour trip—in five years. When I heard that, my perspective suddenly shifted. To those who live on the less traveled islands, it’s their world. I left Torcello ready to explore as much as possible of the 210-square-mile lagoon, only 8 percent of which is land. I hopped on and off the vaporetti for a few days. They are working craft—the metro and bus routes of the lagoon. Once off the busy Venice, Burano and Murano routes, residents of the scattered islands are taking trips to the market, to the cemetery, to visit relatives, to school. Their days are on water, and their dreams must be of water.
Glories of the ancient past reveal themselves in Torcello’s octagonal church of Santa Fosca, a Byzantine-and Venetian-style church built during the 11th and 12th centuries when the island was a vibrant trade center. (Chris Warde-Jones, New York Times/Redux) Behind Isola di San Michele’s high brick walls and under its tall cypresses lies the site of Venice’s cemetery since the early 19th century. The island’s relatively small size led to the creation of thousands of stacked tombs. Among those buried in adjacent parts of the cemetery: Igor Stravinsky, Joseph Brodsky, and Ezra Pound. (Beernink/Hollandse Hoogte/Redux) A Franciscan monk on San Francisco del Deserto tends to a garden as his forebears have for eight centuries. (Raffaele Celentano, Laif/Redux) Just large enough to contain the Armenian-Catholic San Lazzaro degli Armeni Monastery, the tiny San Lazzaro island once served as a medieval leper colony before Armenian monks sought political asylum here in 1717. (Enrico Bossan, Contrasto/Redux) Now a rich repository for Armenian history, the monastery features a refectory where monks dine in silence under Pietro Novelli’s “Last Supper,” and a library that exhibits books and manuscripts. (Denis Darzacq, Agence VU/Redux)
I stepped off at Sant’Erasmo for a bucolic walk along fields where the coveted castraure artichokes are grown. Castrated because the prized first buds are cut off, encouraging fuller growth for the plant. Those early, two or three violet-tinged little prizes are tender enough to grate, sprinkle with olive oil and eat raw. The second wave is almost as delectable, and the third growth is the normal carciofo but still special for the large heart and the particular taste that comes from saline dirt. Others who disembarked there jumped onto their waiting bicycles and sped off to the scattered farms that grow much of Venice’s produce. There’s a small hotel on the island with bikes for rent. Next time!
A stop close to Venice, San Michele with its dark cypresses is the cemetery island. Extensive, well-tended mausoleums resembling immense marble chests of drawers give way at the wilder edge of the island to the Protestant plot, where many stones are broken, graves are in the ground and the cypresses look especially moribund. This area seems cautionary for expats like me. Here are those who died far from home—the final stops of Great-Aunt Emily on the grand tour, seamen who caught fevers and mysterious others such as one Archibald Campbell, died 1891, whose lonesome marker says: “The heart knoweth its own bitterness and the stranger intermeddleth not therewith.” This is a story we never will know. Ezra Pound lies neglected and weedy, in contrast to the only tended grave in the section, that of Russian poet Joseph Brodsky, all covered in blooms. Walking out, I can’t help but feel the contrast of the exiles’ abandoned stones with the elaborate private chapels of Italian families festooned with live flowers. Not lingering on such thoughts, I board the vaporetto again for the island San Lazzaro degli Armeni, where another wandering expat found solace.
Lord Byron came here, possibly to escape his imbroglio of amours in the city. He rowed over from Venice to study Armenian with the monks, who were given political asylum and the island in 1717. By 1789, they’d started a printing enterprise known for producing works in many alphabets and languages, including Aramaic, Sanskrit and Gaelic. They’ve been here ever since, in a monastery filled with curiosities and with art, some mediocre and some interesting. I arrived at a serene cloister and with a few others followed a copiously bearded monk around the complex. Since I have an aversion to tours, I broke from the route and happily wandered AWOL for a while, discovering mummies, marble busts, rose-water liqueur made by the monks and a guest book where many visiting diasporic Armenians recorded their gratitude for this repository of their culture. What the monastery is most known for is the library of glass-fronted cases holding some of the monks’ 150,000 volumes, ranged around a room beneath frescoes of church elders who are reading books. There, you have to imagine Byron taking out volumes and trying to decipher various languages. I then found the dining room, with tables set for the monks’ silent supper, taken while overlooking, on the end wall, a huge painting of the Last Supper that must sober all their meals. San Lazzaro (Lazarus) previously was a refuge for sufferers of leprosy, as were other outposts in the lagoon. Paul Morand in his piercing memoir Venices credits the monks with importing Angora cats, but I did not see any sign of them.
I spent a night at Venice Certosa Hotel, a simple inn on La Certosa. The island is under development as a park, but right now is home only to a sailing school, a kayaking center and a boatyard for the repair of traditional small vessels. Kayaking in the lagoon looked fun and allows access to small islands. The inn’s restaurant was excellent, and the night should have been as deeply quiet as Torcello. However, the loose rigging on a sailboat near my window dinged all night. I departed early.
Across open water, the vaporetto speeds up to busy Burano, the island that explodes with color. What store offers house paint in magenta, ocher, grape purple, forest green? Why is no house painted the same color as the neighbor’s house on either side? “Oh, you’re doing yellow? Well, I’m going for Greek blue.” Burano—is there any place on Earth with as playful a palette? I’m getting off at the stop before—Mazzorbo. A small bridge connects them.
When I’m traveling, I always look at places with the question, Could I live here? Mazzorbo sets me dreaming of restoring a particular oxblood-red house with white trim right on the canal. Or is the yellow one more appealing? I don’t understand why Mazzorbo is not a coveted residential area for Venice. Once it was, like Torcello, a prosperous ancient settlement. The Latin name was Maiurbium, large urban place. Also like Torcello, it succumbed to fevers and silt. It languishes now, but one family has staked a big claim to a positive future for Mazzorbo. The Bisols, known for their many fine proseccos made in other parts of Italy, are reviving a plot of land where monks in earlier times made wines and farmed. By good fortune, the Bisols found the prized and rare Dorona grape—only five vines—on nearby Torcello. They discovered a few dozen others elsewhere in the lagoon, and from cuttings they started a vineyard. The family converted quayside buildings into Venissa, a small inn with an osteria and an innovative restaurant. The square pond of brackish water where the monks kept fish still exists in the shadow of the old campanile, last vestige of the religious complex. About 90 percent of the restaurant’s produce comes from the garden. How inspiring to see an idealistic project done just right. Theirs is a “km 0” restaurant, an Italian locavore designation signifying sustainable and homegrown. Dining at summer dusk on the edge of the vineyard in the quiet of these islands was bliss. And that golden wine! Maybe a bit of the setting sun melted into the glass. I was happy not to leave but to climb the stairs to a sloping beamed room with chic decor and a view of the canal. I hope this lively project lures others to the island and a little utopia flourishes again. Mazzorbo, otherwise, lies quiet in the lagoon time warp. Early walks on Burano before tourists arrive, around the perimeter of Mazzorbo, chats with women carrying groceries home from an expedition to market, a few people cultivating plots of tomatoes, onions and zucchini: a slow honey in this hive.
Just across the bridge to Burano, two bright wooden boats are moored near the vaporetto station. At the inn I was given the number of the skipper, who took me over to San Francesco del Deserto, the ultimate peaceful island. Only four Franciscans take care of the church, cloister and gardens. One of them guided me. His voice was so soothing that I wanted to curl up under a cypress and nap. He didn’t chatter, just let me look at the silvery, glazed-water views all around and watch a white egret that for a moment seemed like St. Francis returned. The monk related that when St. Francis visited in 1220, he performed his miracle of the birds. Throngs of them held forth with mighty song at the moment Francis wanted to pray. He told them to stop singing until he finished, which they did. It seems an easy miracle—I clap my hands and the cicadas always hush. Still, I hope it happened. Whether it did or not, the story survives, threading together all the days since on this small world amid other scattered small worlds.
The next day, as I waited on the quay for a water taxi, I remembered that many people consider “cellar door” the most pleasing sound in English. To my ear “lagoon,” with its hint of the moon, seems more beautiful. Or maybe this thought comes to me because the sound of “lagoon” has now gathered to itself vibrant marshy salt scents, a vast reflected sky, lone seabirds and the wavering and warp of time in secret places. The water taxi sped me to my hotel on the Grand Canal, back to the glorious, gaudy, fragile city I have loved for many years.
Navigating the Lagoon
Pick up an ACTV vaporetto map. On it, the routes of the many vaporetti, the people ferries that ply the lagoon, are numbered and color coded. At the train station, the airport, or anywhere there’s a vaporetto ticket kiosk, ask for the map called Linee di navigazione/Waterborne routes. Numbers on the boats correspond to the route numbers on the map. Note that the letter N designates night routes.
Vaporetto stations are all along the Grand Canal and at Fondamente Nove. If you’re unsure of your route, check with the attendant to make sure the ferry is going where you want to go. Rather than purchasing single tickets, you can buy an economical pass for a day or for several days. A three-day unlimited pass is 40 euros.
Motoscafi, private water taxis, are plentiful. There’s usually a stand near a vaporetto stop. Water taxis are expensive, but sometimes time is more valuable than money. From the airport to Torcello, I paid 130 euros. From Mazzorbo to the Grand Canal, I paid 80 euros.
About Frances Mayes
Frances Mayes is a Georgia-born author, poet, and food writer whose first book on Italy is the classic Under the Tuscan Sun: At Home in Italy.
Three Islands Boat Tour of The Venetian Lagoon: Murano, Burano and Torcello
Departing from your Venice, we take you across the lagoon for visiting the Three Islands of the Venetian Lagoon: Murano, Burano and Torcello.
The first stop is at the well known Island of Murano, famous for its glass making since the 10th century.
Here you will visit a glass factory and furnace to see the making of venetian glass.
Your local guide will explain to you the history and the process of the glass making throughout the years.
Then, crossing the northern part of the Lagoon, we arrive at the colourful Island of Burano, famous for its brightly coloured houses, fishing industry and also its lace making, you will have time to walk around this elegant little island and also visiting its shops, your guide will point out to you one of the specialized shops where it is possible to see one of the Local ladies working on the Burano Lace, she will show you the different stitches involved in making these wonderful works of art.
We then leave the Island of Burano and take a short boat ride to the Island of Torcello, known as the “Mother of Venice”.
You have chance to Visit the Basilica, which is one of the oldest in the Lagoon and holds some beautiful mosaics, or maybe visit the museum.
If not you can just spend your time walking around this enchanting and very historical island.
Then on your return from Three Islands of the Venetian Lagoon to Venice you may wish to continue exploring the rest of the city with a walking tour.
The 20th Century
After Giudecca’s baroque buildings were torn down for factories and the Ferrovia (train station) erected, the city took decades to recover from the shock. Venice reverted to 19th-century venezianitá, the tendency to tack on exaggerated Venetian elements from a range of periods – a Gothic trefoil arch here, a baroque cupola there. Rather than harmonising these disparate architectural elements, interiors were swagged in silk damask and moodlit with Murano chandeliers. The resulting hodgepodge seemed to signal the end of Venice’s architectural glory days.
From Liberty Flounce to Fascist Sobriety
After nearly a century dominated by French and Austrian influence, Venice let loose on the Lido with the bohemian decadence of stile Liberty (Liberty style, or Italian art nouveau). Ironwork vegetation wound around balconies of seaside villas and wild fantasy took root at grand hotels, including Giovanni Sardi’s 1898–1908 Byzantine-Moorish Excelsior and Guido Sullam’s garish Ausonia & Hungaria. Eclectic references to Japanese art, organic patterns from nature and past Venetian styles give Lido buildings cosmopolitan flair with stile Liberty tiles, stained glass, ironwork and murals.
By the 1930s, the Liberty party was well and truly over. The Fascists arrived to lay down the law on the Lido, applying a strict, functional neoclassicism even to entertainment venues such as the 1937–38 Palazzo del Cinema and the former Casinò. Fascist architecture makes occasional awkward appearances in central Venice too, notably the Bauer hotel and the extension to the Hotel Danieli, which represent an architectural oxymoron: the strict Fascist luxury-deco hotel.
Scarpa’s High Modernism
The Biennale introduced new international architecture to Venice, but high modernism remained mostly an imported style until it was championed by Venice’s own Carlo Scarpa (1906–78). Instead of creating seamless modern surfaces, Scarpa frequently exposed underlying structural elements and added unexpectedly poetic twists. At Negozio Olivetti, mosaic and water channels mimic acqua alta (high tide) across the floor, a floating staircase makes ascent seem effortless, and internal balconies jut out mid-air like diving boards into the infinite. Scarpa’s concrete-slab Venezuelan Pavilion was ahead of its time by a half-century, and inevitably steals the show at Biennales.
Modernist architecture aficionados make pilgrimages outside Venice to see Scarpa’s Brioni Tomb near Asolo, and Museo di Castelvecchio in Verona. Scarpa’s smaller works can be spotted all over Venice: the cricket-shaped former ticket booth at the Biennale, the entry and gardens of Palazzo Querini Stampalia, spare restorations within the Gallerie dell'Accademia, the elegant boiserie (panelling) inside the Aula Mario Baratto at Ca' Foscari University, as well as the playful main gate at the Tolentini complex of the Università Iuav di Venezia.
Torcello is 5 minutes away from Burano, thus we recommend visiting both on the same day and if you have enough time, exploring Murano is also a great experience.Santa Maria Assune Cathedral & Santa Fosca Church Views from the bell tower