Bartolomeo Cristofori
, tam olarak Bartolomeo di Francesco Cristofori, (4 Mayıs 1655 doğumlu, Padua, Venedik Cumhuriyeti [İtalya] - 27 Ocak 1732, Floransa) zaman gravicembalo col piyano e forte veya “yumuşak ve yüksek sesle çalınan harpsikor”. Ad, piyanonun
harpikorun yabancı bir kalitesi olan tuşlar üzerindeki baskı miktarına göre yüksek ses seviyesini değiştirme kabiliyetine işaret eder. Cristofori bu etkiyi, harpsikorun toplama mekanizmasını, ipleri daha büyük veya daha az kuvvetle vurabilen bir çekiç hareketi ile değiştirerek başardı.
Cristofori’nin hayatı hakkında pek az şey biliniyor ve bu icadı yaşamı boyunca pek bilinmiyordu. Cristofori'nin zaten yetenekli bir klavyeli enstrüman üreticisi olarak ün kazandığını öne süren bir hamle, başarılı bir harpsikist olan Prens Ferdinando de’Medici'nin isteği üzerine Padua'dan Floransa'ya yaklaşık 1690'da taşındı. (Bazen Cristofori'ye atfedilen ve Ferdinando'nun kollarını taşıyan 1702 tarihli üç klavyeli bir harpsikor, Michigan Üniversitesi'ndeki Stearns Koleksiyonunda korunur.) Cristofori, 1709 hakkında piyanoyu
icat etti ve çağdaş kaynaklara göre dördü. piyanoları 1711'de vardı. 1713'de Ferdinando öldü ve Cristofori, daha sonra (1716) Ferdinando tarafından toplanan bir enstrüman koleksiyonunun sorumluluğunu almak üzere büyük Dük Cosimo III'ün hizmetinde kaldı; 84 enstrümandan 7'si Cristofori’nin ürettiği harpikorlar veya isyancılardı.
Cristofori, piyanoyu
1726'ya kadar modern piyano hareketinin tüm temellerine geldiği noktaya kadar geliştirdi. Ahşaptan bir harpsikor biçiminde yapılmış çerçeveleri, daha sonra piyanoların daha güçlü tonlarını sağlayan tel gerginliğine dayanamadı. Bununla birlikte, New York City'deki Metropolitan Sanat Müzesi, Leipzig'deki Müzik Aletleri Müzesi ve Roma'daki Müzik Aletleri Müzesi'nde hayatta kalan üç örneğe göre karar vermek için piyanoları duyarlıydı ve geniş bir dinamik aralığa sahipti. Cristofori’nin tasarımı İtalya’da büyük oranda görmezden gelindi, ancak kısa sürede Almanya’da müzik sözlükleri makaleleriyle tanındı ve benimsendi.