Bebekken emzik kullanmam dedim, baktım kullanınca hem çocuk daha mutlu oldu,
hem biraz kendime geldim.
Hiiiç mama vermem dedim, sütümün az geldiği zamanlarda
ara öğün olarak verdim ,çok kısa zamanda sütüm kendini toparladı.
Sonrasında ek mamaya gerek bile kalmadı.
Biri ceza şart dedi, biri kendi yasaklarını anlattı.
Demem o ki, yeni başlayan ey sevgili anne(ler),
gördüm ki bu iş tam bir denge işi.
İki ileri bir geri...
Ama kimsenin çocuğuna göre değil bu denge işi.
Sadece kendi çocuğunuza göre.
Her çocuğa uygun yol yordam farklı.
Gördüm ki, sizin kuracağınız denge çok önemli de...
Daha da güzeli yavru kuş dengeyi bulurken,
onun yamacında, tanık olarak ona destek olmak.
Çünkü bazen o kendi dengesini (herhangi bir konuda)
bulmaya çalışırken ona dokunmak,
yani belki biraz baskı yapmak dengeyi tamamen sarsabiliyor.
Yani sevgili yeni anne,
çok fazla takma kafana, onu bunu.
Senin taktıklarını o bilinçaltından okuyor çünkü.
Rahat ol :)
Ve bil ki dengeyi bulacaksın.
Hamurun kıvamını tutturmak gibi.
Biraz su ekle, baktın fazla yumuşadı,
biraz un,
aaaa çok mu katılaştı,
biraz daha su...
Şu dönem, bazı sabaha karşılarımız böyle mesela.
Ama gördüğüm, 'içimden' çok güçlü bir tepki vermedikçe
o da bunu kafasında büyütmüyor.
Her sabah böyle gelmiyor mesela artık...
Bakalım, neydi bir bardak su...
biraz un.
Anneliğin sırrı dengeleme...