Her adım sanki bir kayboluş. Herşey gün geçtikçe tükeniyor, zaman adeta ilaç olacağına damarların içinde reaksiyonu gittikçe artan zehirmişcesine benliğini ele geçiyor. Yok oluyorsun yavaş yavaş yine eskisi gibi içine çekiliyorsun derinliklere belki de bir daha çıkmamak üzere eskisinden bile hızlı ve umursamazca dönüyorsun.
Ucu bucağı belli olmayan bir yere bırakılan bir insan gibi önce etrafta birşey bulabileceğin umuduyla geziniyor sonra dizlerinin üzerine çöküyorsun. Vücudunu bıraktığın yer üzerinden gökyüzüne bakarak
"Herşey bu kadarmış" diyorsun.