Kolhoun
(DD-85: dp. 1.060; 1. 315'5"; b 31'9"; dr. 9'2"; s. 35 k.;
cpl. 100; a. 4 4", 12 21" tt.; cl. fitiller)
İlk Colhoun (DD-85) 21 Şubat 1918'de Fore River Shipbuilding Co., Quincy, Mass tarafından Miss A. Colhoun'un sponsorluğunda başlatıldı; Komutan B. B. Wygant komutasında 13 Haziran 1918'de görevlendirildi ve Atlantik Filosu'na rapor verdi.
30 Haziran'dan 14 Eylül 1918'e kadar Colhoun, New York ve Avrupa limanları arasında konvoy eskortu olarak görev yaptı. 10 Kasım 1918'de, o sırada geliştirilmekte olan ses ekipmanlarıyla deneyler yapmak üzere New London'a rapor verdi. 1 Ocak 1919'da, geri dönen 194 askerini Hoboken, N.J.'ye taşıyarak Fire Island'da mahsur kalan Kuzey Pasifik nakliyesine yardım etmek için koştu.
Karayipler'de ve doğu kıyısı açıklarında faaliyet gösterdikten sonra Colhoun, 1 Aralık 1919'da Philadelphia Navy Yard'da azaltılmış komisyona yerleştirildi. Norfolk Navy Yard'daki revizyonun ve Charleston, SC'deki bir rezerv süresinin ardından, hizmet dışı bırakıldığı Philadelphia'ya döndü. Haziran 1922.
Norfolk Navy Yard'a çekildi (5 Haziran 1940) Colhoun, yüksek hızlı bir nakliye aracına dönüştürüldü ve 11 Aralık 1940'ta APD-2 olarak yeniden görevlendirildi. Norfolk ve Karayipler arasında eğitim tatbikatlarında, Noumea, Yeni Kaledonya'ya yelken açana kadar çalıştı. 21 Temmuz 1942 geldi.
7 Ağustos'ta Guadalcanal'a yapılan ilk taarruz çıkarmasında 1.
30 Ağustos 1942'de 1400'de Colhoun, Guadalcanal'da devriye gezerken, bir Japon hava saldırısında vuruldu. İlk vuruşlar geminin teknelerini ve sonraki mataforaları harap etti ve tekne enkazından bir dizel yangını başlattı. İkinci bir saldırıda, sancak tarafındaki art arda darbeler pruva direğini indirdi, iki adet 20 mm uçtu. silahlar ve bir adet 4" top gemiden indi ve mühendislik alanlarına zarar verdi. İki doğrudan vuruş daha güverte evindeki tüm adamları öldürdü. Guadalcanal'dan gelen tank çakmakları mürettebatı kurtardı ve Calhoun 09°24' G., 160'da battı. °01' E. Bu eylemde 51 kişi öldü, 18 kişi yaralandı.
Colhoun, II. Dünya Savaşı'na katıldığı için bir savaş yıldızı aldı.
USS Kolhoun (GG-85)
USS Kolhoun (DD-85/APD-2) là một tàu khu trục thuộc lớp fitiller Daha fazla bilgi için bkz. APD-2 trong Chiến tranh Thế giới thứ hai. En şık ve en iyi seçenek, en iyi seçenek, en iyi seçenek, en iyi seçenek, en iyi seçenek, bir seçenek değil, bir Chun, bir kişi, bir Edmund Colhoun.
- 1.154 tấn Anh (1.173 t) (thông thường)
- 1.247 tấn Anh (1.267 t) (đầy tải)
- 2 × türbin hơi nước hộp số Parsons [1]
- 4 × nồi hơi 300 psi (2.100 kPa) [1]
- 2 × trục
- công suất 24.610 hp (18.350 kW)
- 4 × fao 4 inç (100 mm)/50 kalibre [1]
- 1 × fao 3 inç (76 mm)/23 kalibre [1]
- 12 × Yüksek kaliteli 21 inç (530 mm) (4×3) [1]
Temel bilim
Melena, majör gastrointestinal kanamanın en sık görülen semptomudur. Kantitatif olarak önemli gastrointestinal kanama epizodlarının yaklaşık %90'ı Treitz ligamentinin üzerindeki bölgelerden meydana gelir. Melena genellikle bu yerden kanama anlamına gelir. Dışkıyı siyaha çevirmek için midede 50 ml veya daha fazla kan gerekir. Ağızdan verilen bir ila iki litre kan 5 güne kadar kanlı veya katranlı dışkıya neden olur, bu tür ilk dışkı genellikle alımdan 4 ila 20 saat sonra ortaya çıkar. Bu nedenle, melenik dışkı yakın zamanda kanamanın göstergesidir ancak geçiş anında kanamanın varlığını veya hızını göstermez. Kanın ince bağırsağa veya çekuma verilmesi, kanın bağırsakta yeterince uzun süre kalması durumunda melenaya neden olabilir. Bu, melena'nın mide asidi ve pepsinin kan üzerindeki etkisinden kaynaklandığı hipotezini savunulamaz hale getirir. Melena genellikle üst gastrointestinal kanama anlamına gelse de, yemek borusu, mide veya duodenumda herhangi bir kanama nedeni bulunmazsa ince bağırsak ve çekum incelenmelidir.
Hematemez, kanamanın üst gastrointestinal yerleşimini doğrular ve kanamanın büyük olduğunu gösterir. Küçük bir çalışmada, hematemezli altı hastanın tümü kırmızı hücre hacminin dörtte birinden fazlasını kaybetmişti. Hematemezin boyutu, kanamanın boyutu hakkında daha fazla bilgi verir. Genel olarak, kırmızı kanın kusması daha uğursuzdur.
Kanamanın en önemli komplikasyonu doku hipoksemisi ile birlikte dolaşım bozukluğudur. Melena, hematemez veya hematokezya, potansiyel olarak ölümcül bir durumun gelişmekte olabileceğini gösterir. %15'lik bir kan hacmi kaybı genellikle kolayca tolere edilir ve büyük damarların kasılması ve ekstravasküler bölgelerden sıvı alınmasıyla telafi edilir. Hacim azalması arttıkça, arteriyollerin daralması, deri ve kemik gibi hayati olmayan alanlardan kalp debisinin şantlanması, taşikardi, kalp debisinin azalması ve ortostatik hipotansiyon meydana gelir. Hastanın susaması ve ayakta dururken bayılması muhtemeldir. Kan hacminin %40 ila 50'si tükendikten sonra, şok, hayati organlara kan akışının bozulması, doku hipoksemisi, laktik asidoz ve nihayetinde ölümle kompanse etme yeteneğinin tamamen kaybı meydana gelir.
Kan hacminin hızlı düzeltilmesi esastır. Köpeklerde, ortalama arter basıncında 35 mm Hg'lik bir azalma sağlayan bir flebotomiden sonraki 4 saat içinde geri dönüşü olmayan değişiklikler meydana gelir. Daha erken transfüzyon, hayvanların çoğunu kurtaracaktır. Hipovolemik şoka yanıtta birçok homeostatik mekanizmanın ve patogenetik aracının rolü henüz açıklığa kavuşturulmaya başlandı. Bu aracılar arasında katekolaminler, renin, kompleman, kininler ve lizozomal enzimler bulunur. Tedavinin amacı, normal kan hacmini eski haline getirerek ve koruyarak hücrelere oksijen verilmesindeki her bir bağlantıyı korumaktır.
Oklahoma, Pawhuska'daki Drummond Çiftliğinin Tarihi Nedir?
Oklahoma, Pawhuska'nın Osage İlçesinde bulunan Drummond Çiftliği, 1886'da Frederick Drummond'un yerleşmesiyle başladı ve oğlu Roy, 1913'te çiftçiliğe başlamadan önce bir ticaret şirketinin kurulmasına yol açtı. 1980'lerde, hayatta kalan kardeşler ve onların soyundan gelenler, Oklahoma'da ve Kansas'ın bazı bölgelerinde 200.000 dönümden fazla alana sahip oldular ve yönettiler.
Drummond oğulları Roy, Jack ve Frederick Jr., Osage County kasabalarında çiftlik tarihi yazmaya yardımcı olmak için üniversiteye gittiler. Roy 1913'te çiftçiliğe başladıktan sonra, kardeşi Jack Marshall ve Osage ilçelerinde çiftliklere başladı. Oklahoma A&M College ve Harvard Business School'daki eğitiminin ardından, Frederick Jr. becerilerini ve ileri eğitimini Büyük Buhran sırasında Osage County'de iki ek sığır çiftliği kurmak için kullandı. 1958'de öldüğü sırada, bu iki çiftlik 25.000 dönümden fazla bir alana yayılmıştı.
Çiftlik operasyonları, Oklahoma Eyaleti ve Stanford üniversitelerinden işletme ve bankacılık diplomaları alan Frederick Drummond III'e devredildi. Yedi yaşından beri Teksas ve Güney Batı Sığır Yetiştiricileri Birliği'nin bir üyesi, ömür boyu süren çiftçilik bilgisi ve bankacılık deneyimi, onu çiftliği yönetmek ve işletmek için iyi donanımlı hale getirdi. 2002 yılında oğlu Ford'u dördüncü nesil Drummond çiftçilerine liderlik etmesi için eğitmeye başladı.
Güney'de Seçmen Katılımı Artıyor
Oy Hakları Yasası kabul edilmiş olsa da, yasanın eyalet ve yerel uygulaması zayıftı ve çoğunlukla Güney'de ve siyahilerin nüfus içindeki oranının yüksek olduğu ve oylarının siyasi statükoyu tehdit ettiği bölgelerde, genellikle doğrudan göz ardı edildi. .
Yine de Oy Hakları Yasası, Afrika kökenli Amerikalı seçmenlere oy kısıtlamalarına ve seçmen katılımını büyük ölçüde artırmaya yönelik yasal araçlar verdi. Sadece Mississippi'de Siyahlar arasındaki seçmen katılımı 1964'te yüzde 6'dan 1969'da yüzde 59'a yükseldi.
Geçirilmesinden bu yana, Oy Hakları Yasası, İngilizce konuşamayan Amerikan vatandaşlarının oy haklarının korunması gibi özellikleri içerecek şekilde değiştirilmiştir.
85 Yıl Önce Bugün: J. R. R. Tolkien, C. S. Lewis'i İsa'nın Gerçek Efsane Olduğuna İkna Ediyor
20 Eylül 1931 Pazar sabahı erken saatlerde, 30'lu yaşlardaki üç İngiliz profesör, Oxford Üniversitesi'ndeki Magdalen Koleji'nin arazisindeki Addison's Walk'ta birlikte gezintiye çıktı:
- 32 yaşındaki C.S. Lewis (Oxford, Magdalen College'da İngiliz Edebiyatı Öğretim Üyesi ve Öğretmeni),
- 39 yaşındaki J. R. R. Tolkien (Rawlinson ve Bosworth Oxford'da Anglo-Sakson Profesörü) ve
- 35 yaşındaki Hugo Dyson (Reading Üniversitesi'nde Eğitmen ve Öğretim Görevlisi).
Birlikte geçirdikleri zaman önceki akşam yemekte başlamıştı ama sohbetleri gece geç saatlere kadar devam etti.
Tolkien sabah 3 civarında ayrıldıktan sonra, Lewis ve Dyson sabah 4'te emekli olana kadar konuşmaya devam ettiler.
Ertesi Salı (22 Eylül), Lewis sahneyi uzun zamandır arkadaşı ve muhabiri Arthur Greeves'e anlattı:
Metafor ve mit üzerine başladık - durgun, ılık akşamda aniden gelen ve yağmur yağdığını sandığımız kadar çok yaprak pıtırtısı gönderen bir rüzgar hücumuyla kesintiye uğradı. Hepimiz nefesimizi tuttuk, diğer ikisi neredeyse sizin gibi böyle bir şeyin coşkusunu takdir etti.
Hristiyanlık üzerine (odamda) devam ettik: çok şey öğrendiğim uzun ve tatmin edici bir konuşma: sonra aşk ve dostluk arasındaki farkı tartıştık - sonra nihayet şiire ve kitaplara geri döndük.
Lewis, mektubunda daha sonra, William Morris'in (19. yüzyıl İngiliz romancısı ve şairi ve Lewis'i gençliğinden beri büyük ölçüde etkilemiş olan şair) yazılarını tartışırken şunları not eder:
Bir şekilde asla tatmin etmeyen bu unutulmaz güzellikteki topraklar, bu ölümden kaçma tutkusu artı hayatın tüm cazibesini ölümlülüğe borçlu olduğu kesinliği - bunlar sizi gerçek şeye itiyor çünkü sizi arzuyla dolduruyorlar ve yine de bunu kesinlikle açıkça kanıtlıyorlar Morris& #8217s, arzunun tatmin edilemediği bir dünya.
[George] MacDonald'ın ölüm kavramı -ya da daha doğrusu St Paul's- gerçekten Morris'in cevabıdır: ama Morris'i incelemeden anlamam gerektiğini düşünmüyorum. O, gerçeğe gönülsüz bir tanıktır. Size Tanrı'yı bilmeden ne kadar ileri gidebileceğinizi gösteriyor ve bu da sizi zorlamaya yetiyor. . . daha ileri gitmek için.
Ertesi ay (18 Ekim), Lewis, Greeves'e konuşmaları hakkında tekrar yazdı:
Dyson ve Tolkien'in bana gösterdiği şey şuydu: Bir Pagan hikayesinde kurban etme fikriyle tanışsaydım hiç aldırmazdım: Yine, eğer bir tanrının kendini feda etmesi fikriyle karşılaşırsam. . . Onu çok sevdim ve gizemli bir şekilde ondan etkilendim: Yine, ölmekte olan ve yeniden dirilen tanrı (Balder, Adonis, Bacchus) fikri, İnciller dışında herhangi bir yerde karşılaşmam şartıyla beni benzer şekilde etkiledi. Bunun nedeni, Pagan öykülerinde miti derin ve kavrayışımın ötesinde anlamlar çağrıştıran olarak hissetmeye hazır olmamdı, ancak soğuk bir düzyazıyla ne anlama geldiğini söyleyemedim.
Şimdi, İsa'nın hikayesi basitçe gerçek bir efsanedir: diğerleri gibi bizim üzerimizde de işleyen bir mit, ancak bu muazzam farkla, gerçekten olmuş.
Aşağıda, konuşmalarının yaratıcı bir yeniden yapılanmasını izleyebilirsiniz:
Yıllar sonra Lewis, Addison'ın Yürüyüşü'nde tesadüfen olmayan ve bir büyünün bozulmasıyla ilgili olan 'Kuş Yılın Başında Ne Dedi?' başlıklı bir şiir yazdı.
Addison's Walk'ta bir kuşun net bir şekilde şarkı söylediğini duydum:
Bu yıl yaz gerçek olacak. Bu yıl. Bu yıl.
Rüzgarlar elma ağaçlarındaki çiçeği soymayacak
Bu yıl ne de yağmur yağması bezelyeleri yok eder.
Bu yıl zamanın doğası sizi bir daha yenemeyecek,
Ne de geçerken vaat edilen tüm anlar seni aldatır.
Bu sefer seni geri götürmeyecekler
Eskimiş pistin yanında, bir yaş büyük olan Sonbahar'a.
Bu yıl, bu yıl, tüm bu çiçeklerin önceden bildirdiği gibi,
Çemberden kaçacağız ve büyüyü bozacağız.
Sık sık aldatılan, yine de aç kalbini,
Çabuk, çabuk, çabuk, çabuk!—kapılar birbirinden ayrıldı.
İşitecek kulağı olan işitsin.
Bazı okuyucular, bu olay ile Lewis'in teizme ve daha sonra gerçek Hıristiyanlığa dönüşü arasındaki ilişkiyi merak edebilirler.
Teizme Dönüşüm
1955 anılarında, Joy tarafından şaşırttı, Lewis okuyucularına ünlü bir şekilde, 1929'da Trinity Dönemi'nde (Nisan sonundan Haziran sonuna kadar sekiz hafta) "tüm İngiltere'deki en kederli ve isteksiz mühtedi" olarak Tanrı'ya karşı direnişini bıraktığını söyler.
Bu randevu sorunu çözecek gibi görünüyor. Alister McGrath 2013 biyografisi için soruyu araştırana kadar neredeyse tüm Lewis akademisyenleri için geçerliydi. C. S. Lewis—Bir Hayat: Eksantrik Deha, İsteksiz Peygamber. Kısacası, McGrath, Lewis'in hafızasında bir yıl geride olduğuna ve aslında 1930'un Trinity Dönemi (muhtemelen Haziran ortasında) olduğuna inanıyor. Eğer McGrath doğruysa, Tolkien'le (Eylül 1931) konuşma, Lewis'in Tanrı'ya inanmaya başlamasından (Haziran 1930) bir yıldan biraz daha uzun bir süre geçmişti.
McGrath bu sonuca dört nedenden dolayı geldi:
Öncelikle, . . . eserlerinin - özellikle yazışmalarının - yakından ve sürekli bir okuması, 1929 boyunca ve hatta 1930'un başlarında, tonda veya ruh halinde önemli bir değişiklik belirtisi göstermez. Eylül 1925 ile Ocak 1930 arasında, Lewis'in yazıları, herhangi bir radikal değişikliğe dair hiçbir ipucu göstermez. kalp veya zihin, hatta bekleyen bir değişiklik. Lewis 1929'da din değiştirmişse, sözde önemli olan bu olayın, o zamanki en yakın arkadaşları olan Owen Barfield ve Arthur Greeves'e yazdığı mektuplar da dahil olmak üzere yazıları üzerinde hiçbir etkisi olmamış gibi görünüyor.
İkincisi, Lewis'in dul babası Eylül 1929'da öldü. Lewis'in kendi din değiştirmesine ilişkin kronolojisi kabul edilirse, Lewis babasının ölümü sırasında Tanrı'ya inanmaya başlamıştı. Yine de Lewis'in yazışmaları, ne kadar yeni ortaya çıkarsa çıksın, babasıyla geçirdiği son günlerde, müteakip cenaze töreninde ve duygusal sonrasında Tanrı'ya olan inancın herhangi bir etkisine hiç atıfta bulunmaz. Merak ettim, Lewis'in babasının ölümü, onun mevcut bir teistik bakış açısıyla yaklaştığı bir şeyden ziyade, onu Tanrı hakkında düşünmeye teşvik etmiş olabilir mi? Lewis 1930 yazında Tanrı'yı keşfettiyse, babasının bir önceki yıl ölümü onun düşüncesinde bir dönüm noktası olabilirdi.
Üçüncüsü, Lewis'in dönüşümünün dinamikleri hakkındaki açıklaması Joy tarafından şaşırttı Tanrı'nın kendisine yaklaştığını, inisiyatifi ele aldığını ve nihayetinde onu ezdiğinden söz eder. Bu dilin yankılarını, Lewis'in Owen Barfield'a 3 Şubat 1930'da aceleyle yazdığı ve “ruh”un “çok daha kişisel” hale geldiğinden, “saldırgan olduğundan” ve “tıpkı Tanrı gibi davrandığından” bahseden kısa bir mektupta buluyoruz. Lewis, "manastıra girmek" için aceleci bir karar vermeden önce, Barfield'dan en kısa zamanda gelip kendisini görmesini istedi. Barfield daha sonra bu mektubun Lewis'in ruhsal gelişimi için önemi konusunda netti: "onun dönüşümünün başlangıcını" işaret ediyordu. Mektup, dönüşümden hemen önce yaşadığı baskılar hakkında Lewis'in dilini yansıtıyor. Ancak bu dönüşüm açıkça onun arkasında değil, önündedir.
Dördüncüsü, Lewis, davranışının Tanrı'ya olan yeni inancının bir sonucu olarak değiştiğini açıkça ortaya koymaktadır. Hâlâ Hristiyanlığa bağlı olmamasına rağmen, artık hem Pazar günleri yerel bölge kilisesine hem de hafta içi kolej şapeline katılmaya başladı. Yine de Lewis'in yazışmaları, 1929'da ya da 1930'un ilk yarısında herhangi bir Oxford kilisesine ya da Magdalen Koleji şapeline düzenli katılımdan söz etmiyor.
Ancak Ekim 1930'da işler kesin olarak değişir. Lewis, yakın arkadaşı ve sırdaşı Arthur Greeves'e yazdığı 29 Ekim 1930 tarihli bir mektupta, artık eskisinden daha erken yattığını, çünkü artık “sabah kilisesine gitmeye başladığını” söylüyor. 8'de." Bu, 1930–1 öğretim yılının başından itibaren yeni bir gelişme, rutininde önemli bir değişiklik olarak sunulmaktadır. Lewis Tanrı'yı 1930 yazında, belki de 1930 Haziran'ında, akademik yılın hemen sonunda keşfettiyse, bu alışkanlık değişikliğinin tarihi anlamlıdır. Bu, Lewis'in Ekim 1930'da kolej kilisesine gitmeye başlamasını açıklar. Oxford akademik yılı Ekim'de devam eder ve böylece Lewis'e düzenli olarak kolej kilisesine katılma fırsatı verir.
McGrath ayrıca, Lewis'in 'iç ve dış dünyasını ilişkilendirme konusunda güvenilmez' olduğunu belirtiyor.
Tarihler, aylar ve günler söz konusu olduğunda, Lewis işleri karıştırır. Lewis'in kendisi, 1957'de, kitabın yayınlanmasından kısa bir süre sonra bu başarısızlığa dikkat çekti. Joy tarafından şaşırttı : şimdi yapabilirdi, diye itiraf etti, "tarihleri asla hatırlamaz." Ağabeyi Warnie, Lewis'in "yaşam boyu tarihleri takip edemediğini" söyledi. Lewis 1941'de Oxford'daki Magdalen Koleji'nin Başkan Yardımcısı olduğunda - esasen idari sorumlulukları olan ve burs etrafında dönen sabit süreli bir atama - kısa süre sonra bu rolün başlıca sorumluluklarından birini yerine getirmekten aciz olduğu anlaşıldı: düzenleme yapmak. üniversite toplantıları veya özel toplantılar için oda rezervasyonu için. Lewis basitçe tarihleri hatırlayamadı. Odalar çift kişilikti - eğer rezerve edilmişlerse.
Hıristiyanlığa Dönüşüm
28 Eylül 1931'de -Lewis'in Tolkien ile Mesih'in gerçek efsane olduğu konusunda Tolkien'le yaptığı konuşmadan sadece dokuz gün sonra- Lewis, ağabeyinin motosiklet sepetine yeni bindiği yolda giderken Mesih'in tanrısallığını kucaklamak için son adımı attı. Bedfordshire'da Whipsnade Park Hayvanat Bahçesi'ni açtı. O anlatıyor:
Son adımın ne zaman atıldığını çok iyi biliyorum ama nasıl olduğunu bilmiyorum.
Güneşli bir sabah Whipsnade'e götürüldüm. Yola çıktığımızda İsa Mesih'in Tanrı'nın Oğlu olduğuna inanmıyordum ve hayvanat bahçesine geldiğimizde inandım.
Yine de yolculuğu tam olarak düşünerek geçirmemiştim.
Justin Taylor Crossway'de kitap yayıncılığından sorumlu başkan yardımcısı ve kitap yayıncısıdır. Şu adreste blog yazıyor: İki dünya arasında ve Evanjelik Tarih. Onu Twitter'da takip edebilirsiniz.
Harriet Tubman Ne Tür Karakter Özellikleri Sergiledi?
Yeraltı Demiryolundaki rolüyle tanınan bir kölelik karşıtı olan Harriet Tubman, insanların kölelikten kaçmalarına yardım ederken güç, azim ve kararlılık gibi karakter özelliklerini sergiledi. Bir zamanlar kendisi de bir köleyken, özgürlüğe kaçtı, ancak daha sonra diğer kölelerin de aynı şeyi yapmasına yardım etmek için Güney'e döndü.
1820'de köle olarak dünyaya gelen Tubman, hem tarla işçisi hem de ev hizmetçisi olarak çalıştı. Genç bir kızken, başka bir köleyi korumaya çalışırken bir nazır tarafından başından yaralandı. Bu yaralanma, hayatının geri kalanında ağrı, nöbetler ve canlı rüyalar yaşamasına neden oldu.
Özgür bir siyah adam olan John Tubman ile evlendi, ancak sahibi tarafından satılma korkusu onu kaçmaya motive etti. Maryland'i Pennsylvania'ya bırakarak, sonunda aile üyelerine ve diğerlerinin Kuzey'e kaçmasına yardım etmek için geri döndü. Bu, yüzlerce insanın kölelikten kaçmasına yardım ettiği bir Yeraltı Demiryolu işçisi olarak çabalarına başladı.
Kölelik savunucularının yakalanması için büyük bir ödül teklif ettiği Güney'de rezil oldu. Yaşlı ebeveynleri de dahil olmak üzere köleleri kurtarmak için Güney'e tehlikeli yolculuklar yapmaya devam etti.
İç Savaş patlak verdiğinde Birlik ile güçlerini birleştirdi ve casusluk da dahil olmak üzere çeşitli görevlerde bulundu. Savaştan sonra, 1913'teki ölümüne kadar kadınların oy hakkı gibi sosyal konularda aktivist olarak kaldı.
Sosyal Güvenlik
Bir çift 1938 Hazine Bakanlığı Vergi Kararı ve 1941'de bir diğerinden bu yana, Sosyal Güvenlik yardımları açıkça federal gelir vergisinden hariç tutulmuştur. (1970 yılında bir revizyon yapıldı, ancak mevcut politikada herhangi bir değişiklik yapılmadı.) Bu, ilk kez 1983 tarihli Sosyal Güvenlik Yasası Değişiklikleri'nin kabulüyle değişti. 1984'ten başlayarak, Sosyal Güvenlik yardımlarının bir kısmı federal gelir vergisine tabi olmuştur.
Üç Hazine Kararı (aşağıya bakınız), vergi politikası olarak Sosyal Güvenlik yardımlarının federal gelir vergisine tabi olmadığı ilkesini oluşturmuştur. Çoğu özel emeklilik kısmen vergilendirilebilir olduğundan, bu, Sosyal Güvenlik yardımları için özel bir muameleydi. Çoğu bireysel emeklilikte, emekli maaşının işçinin yaptığı katkılara eşit bir miktarı vergiden muaftır. İşçinin katkı payını aşan bu tür özel emekli maaşlarının miktarı genellikle federal gelir vergisine tabidir.
Esasen aynı şeyi söylemenin biraz farklı ve daha karmaşık bir yolu, emeklilik maaşlarının vergiye tabi olmayan kısmının "vergi sonrası gelir" kısmı olduğudur. Bir işçi için, maaşının tamamı federal gelir vergisine tabidir. Sosyal Güvenlik bordro vergilerine tabi olan kısım ve bu nedenle, bazen kafa karıştırıcı vergi politikası tabiriyle, bunun hepsinin "vergi sonrası gelir" olduğu söylenir. Bununla birlikte, işvereninin Sosyal Güvenlik payını kesmesine izin verilir. vergilendirilebilir gelirinden bordro vergisi. Bu nedenle, işveren tarafından yapılan Sosyal Güvenlik ödemeleri "vergi öncesi gelir" olarak kabul edilir (ve dolayısıyla vergiye tabi değildir). Dolayısıyla, yararlanıcı tarafından alınan "vergi öncesi gelirin" değeri (yani, işverenin katkısı) potansiyel olarak vergilendirilebilir. Ya da başka bir deyişle, işçinin sadece bordro vergilerini ödediği "vergi sonrası geliri" kısmı vergiye tabi değildir.
Bu fikri tanımlamanın başka bir yolu da, Hazine Bakanlığı'nın bir emeklilik maaşının vergiye tabi kısmını bu şekilde tanımladığı "dışlama oranları"nı kullanmaktır. Bunu tanımlamanın tüm bu yollarında, temel fikir aynıdır: emekli maaşı alan kişi, genellikle, yardımlarının kendisinin katkıda bulunmadığı kısmı üzerinden vergilerden sorumludur.
Hazine'nin Sosyal Güvenlik yardımlarını vergilendirmemesinin altında yatan gerekçe, Kanun kapsamındaki yardımların "bahşişler" olarak kabul edilebilmesiydi ve hediyeler veya bahşişler genel olarak vergiye tabi olmadığından, Sosyal Güvenlik yardımlarının vergiye tabi olmamasıydı. Hazine'nin bu görüşe sahip olması, 1935 tarihli Kanun'un vergilendirme hükümleri ile menfaat hükümlerinin ayrı ayrı kanun başlıkları altında yer aldığı yapısı nedeniyle muhtemeldir. Bu yapı nedeniyle, vergilerin, faydalarla ilgisi olmayan, yalnızca bir gelir artırma biçimi olduğu iddia edilebilir. O zaman faydaların kendisi, federal hükümetin belirli vatandaş sınıflarına ödediği bir "bahşiş" olarak görülebilir. Bu, siyasi ve ahlaki anlamda açıkça doğru olmasa da, hukuki anlamda bu şekilde yorumlanabilir. Kamu politikası bağlamında, çoğu insan vergi katkılarının müteakip faydalar için "kazanılmış bir hak" yarattığı görüşünde olacaktır. Bu ortak görüşe rağmen, Hazine Bakanlığı böyle bir gerekli bağlantının olmadığına ve dolayısıyla Sosyal Güvenlik yardımlarının vergiye tabi olmadığına karar verdi.
Öte yandan, işin gerçeği, Sosyal Güvenlik faydalanıcıları, maaşlarını bordro vergileriyle tam olarak finanse etmemektedir. Faydalar üç kaynaktan finanse edilir: çalışanın maaş bordrosu vergisi, işverenin maaş bordrosu vergisi ve Tröst Fonları tarafından kazanılan faiz. Bu fonun yalnızca bir kısmının doğrudan yararlanıcı tarafından ödendiği söylenebilir. Ayrıca, teknik olarak konuşursak, faydalar, ödedikleri vergi miktarına göre değil, işçilerin kazancına göre hesaplanır.
Dolayısıyla, yararlanıcının kendi katkıları, işverenin eşleşen katkısını veya her ikisinden kazanılan faizi hesaba katmaz. Toplam katkı payını aşan faydaları da hesaba katmaz. Diğer bir deyişle, Sosyal Güvenlik programının kısmen sigorta ilkesine göre işlemesi nedeniyle, çoğu yararlanıcı, kendilerinin ve/veya işverenlerinin sisteme katkı sağladığından çok daha fazlasını almaktadır.
Ortalama yararlanıcının ödeneğinin ne kadarının doğrudan yararlanıcı tarafından ödendiğini belirlemek için titiz bir çaba gösterilirse, genel yanıt yaklaşık %15'tir. Ya da başka bir deyişle, ortalama Sosyal Güvenlik ödeneğinin yaklaşık %85'i, ortalama bir işçinin programa katkısını aşan bir miktarı temsil eder.
1979 Danışma Konseyi ve Greenspan Komisyonu
1979 Danışma Kurulu, Sosyal Güvenlik programının finansman ve yardım hükümlerini incelemekle görevlendirildi. Konsey, Sosyal Güvenlik yardımlarının vergilendirilmesi konusunda kapsamlı bir şekilde yazdı:
"Sosyal güvenliğin mevcut vergi uygulaması, hem sosyal güvenlik yardımlarının hem de gelir vergisi oranlarının düşük olduğu bir zamanda kurulmuştur. 1941'de İç Gelir Bürosu, sosyal güvenlik yardımlarının vergiye tabi olmadığına karar verdi, çünkü büyük olasılıkla bir hediye veya bahşiş benzeri bir gelir biçimi olarak görüldüler.
Konsey, bu kararın verildiğinde yanlış olduğuna ve bugün yanlış olduğuna inanıyor. Sosyal güvenlik haklarından yararlanma hakkı, tıpkı özel emeklilikte olduğu gibi, sigortalı istihdamdaki kazançlardan elde edilmektedir.
Konsey, bireysel emekliliğin mevcut vergi muamelesinin, sosyal güvenliğin vergi muamelesi için daha uygun bir model olduğuna inanmaktadır. Plana birikmiş katkılar. Çalışanın kendi toplam katkı payına kadar olan kümülatif emeklilik hakları, katkı paylarının ödendiği gelir vergiye tabi olduğundan vergilendirilmez. Yardımın, hem çalışanın hem de işverenin katkıları üzerinden işverenin katkısını ve faiz gelirini temsil eden kısmı, alındığında vergilendirilir.
Sosyal Güvenlik İdaresi Aktüerya Ofisi tarafından yapılan tahminler, şu anda sigortalı istihdama giren işçilerin toplamda almayı bekleyebilecekleri yardımların yüzde 17'sinden fazla olmayan bordro vergisi ödemeleri yapacaklarını göstermektedir. Serbest meslek sahipleri ortalama yüzde 26'dan fazla ödemeyecek. Bu nedenle, sosyal güvenlik yardımları bireysel emeklilik ile aynı vergi muamelesine tabi tutulsaydı, yardımın yalnızca yüzde 17'si alındığında vergiden muaf olacak ve yüzde 83'ü vergiye tabi olacaktı. . . Bununla birlikte, yardımın yarısı (bir şekilde yanlış bir şekilde işveren katkısına atfedilen kısım) vergilendirilebilir hale getirilirse, Kaba Adalet yapılacaktır.
Danışma Konseyi'nin bu önerisi Kongre'de yaygın bir direnişle karşılaştı. Fikri daha lezzetli hale getirmek amacıyla, düşük ve orta gelirlilerin faydalanıcılarının etkilenmemesi için dışlayıcı eşiklerin eklenebileceği önerildi. Bu, 1978'de başlayan işsizlik tazminatı yardımlarının vergilendirilmesi için kullanılan prosedüre benziyordu.
Bu nedenle, ortaya çıktığı şekliyle teklif, Sosyal Güvenlik yardımlarının %50'sinin federal gelir vergisine tabi olması ve eşik istisnalarının İşsizlik Tazminatı (U.C.) için kullanılanlarla aynı seviyelerde belirlenmesiydi.
1979 Danışma Konseyi'nin ardından, Sosyal Güvenlik Reformu Ulusal Komisyonu (resmi olarak Başkanından sonra Greenspan Komisyonu olarak bilinir), 1981'de Kongre ve Başkan tarafından Sosyal Güvenlik'in karşı karşıya olduğu kısa vadeli finansman krizini incelemek ve tavsiyelerde bulunmak üzere atandı. o zaman. Tahminler, Yaşlılık ve Hayatta Kalanlar Sigortası Vakfı Fonunun, muhtemelen Ağustos 1983 gibi erken bir tarihte parasının tükeneceği yönündeydi. Bu iki partili Komisyon, Sosyal Güvenlik'in karşı karşıya olduğu sorunların nasıl çözüleceği konusunda Kongre'ye tavsiyelerde bulunacaktı. Ocak 1983'te yayınlanan raporları, Kongre'nin sonunda 1983 Sosyal Güvenlik Değişiklikleri ile sonuçlanan Sosyal Güvenlik reform önerilerini değerlendirmesinin temeli oldu.
Komisyon, Raporunda, Sosyal Güvenlik yardımlarının vergilendirilebilir olmasını tavsiye etmiştir: "Ulusal Komisyon, 1984'ten başlayarak, OASDI yardımlarının %50'sinin, Düzeltilmiş Brüt Geliri olan kişiler için gelir vergisi amaçları için vergiye tabi gelir olarak değerlendirilmesini tavsiye etmektedir. bekarsa 20.000 ABD Doları ve evliyse 25.000 ABD Doları tutarındadır. Hazine Bakanlığı tarafından tahmin edildiği üzere, bu tür vergilendirmeden elde edilen gelirler, kalıcı bir ödenek altında OASDI Güven Fonlarına yatırılacaktır. "
Bu, esasen Danışma Konseyi tavsiyesiydi, çünkü sonraki tartışmalarda değiştirilecekti. (Eşiklerin Sosyal Güvenlik ödeneğine eklenmeden önce hesaplandığı değişiklikle - U.C.'de yapıldığı şeklin tam tersi)
Komisyon, önerilerinin Sosyal Güvenlik yararlanıcılarının yalnızca %10'unu etkileyeceğini ve ilk yedi yılda Vakıf Fonlarına 30 milyar dolar gelir sağlayacağını tahmin etti.
Kongre geçti ve Başkan Reagan 1983 Değişikliklerini yasalaştırdı. '83 Değişiklikleri uyarınca, Sosyal Güvenlik ödeneğinin değerinin yarısına kadarı potansiyel olarak vergilendirilebilir gelir haline getirildi. 1983 yılında kabul edilen özel kurallar şunlardı:
|Mükellefin birleşik geliri (toplam düzeltilmiş brüt gelir, vergiden muaf tahvil faizleri ve Sosyal Güvenlik yardımlarının %50'si ve Kademe I Demiryolu Emeklilik Yardımları) bir eşik tutarını (bir kişi için 25.000 $, evli bir çift için 32.000 $) aşarsa müşterek beyanname, evliler için ayrı ayrı başvuruda bulunmaları için sıfır), gelir vergisine tabi yardımların tutarı, yardımların %50'sinden azı veya vergi mükellefinin birleşik gelirinin eşik tutarını aşan kısmının %50'sinden az olanıdır. Bu hükümden kaynaklanan ek gelir vergisi gelirleri, ilgili faydaların ödendiği vakıf fonlarına aktarılır. 1983'ten sonra başlayan vergilendirme yılları için geçerlidir.|
1983 Değişiklikleri ele alınırken, House Ways & Means Committee'nin Raporu aşağıdakileri ileri sürmüştür: "Komisyonunuz, sosyal güvenlik yardımlarının diğer emeklilik sistemleri kapsamında alınan ve bir sınırı aştıkları ölçüde vergiye tabi olan yardımların niteliğinde olduğuna inanmaktadır. işçinin vergi sonrası katkı payları ve sosyal güvenlik yardımlarının bir kısmının vergilendirilmesi, kaybedilen ücretlerin yerini almak üzere tasarlanmış tüm emeklilik ve diğer gelir biçimlerine neredeyse eşit davranarak vergi adaletini iyileştirecektir. . . "
Senato Finans Komitesi Raporu şu ek gözlemleri sundu: " . . . sosyal güvenlik yardımlarının vergilendirilmesi ve bu gelirlerin uygun vakıf fonlarına tahsis edilmesi suretiyle sosyal güvenlik vakıf fonlarının mali açıdan ödeme gücü güçlendirilecektir. . . . Komitenin tasarısı, sosyal güvenlik ve demiryolu emeklilik yardımlarının yalnızca bir kısmını vergilendirerek (yani, belirli bir taban tutarı aşan yardımların yarısına kadar), düşük gelirli bireyleri güvence altına alır. . . yararları üzerinden vergilendirilmeyecektir. Sosyal güvenlik yardımlarının kısmen vergi sonrası çalışan katkılarıyla finanse edildiği gerçeği dikkate alındığında, vergilendirilen yardımların azami oranı yarı yarıyadır. "
Senato Raporu bu nedenle, bu değişikliğin getirilmesinde motive edici bir faktörün Tröst Fonları için gelir sağlamak olduğunu kabul etti. Bu, programın finansal ödeme gücünü ele almak için tasarlanmış çok daha büyük bir program değişiklikleri paketinin parçasıydı. One might fairly say that cutting benefits and raising revenues was the purpose of the 1983 Amendments, and the adoption of Social Security benefit taxation was simply one provision among many to facilitate these aims. It is also important to note that funds raised under this provision do not go into the General Fund of the Treasury but into the Social Security Trust Funds. This emphasizes again that the purpose of introducting this provision was to raise revenue to help restore Social Security's financial solvency. (The Committees estimated the six-year savings from this provision at $26.6 billion, and estimated that this provision would supply almost 30% of the total additional long-range funding provided by the Amendments.)
We should also take note of the rationale for the exclusionary thresholds in the law. The Congress intended that the taxation provisions should not affect "lower-income individuals." The $25,000 and $32,000 thresholds were included to accomplish this. So the thresholds are not based on any feature of the Social Security program--they are pure tax policy. Since the thresholds in the 1983 law were intentionally not indexed, over time, they would lose some of their threshold effect as increases in real income or in inflation would tend to pull more and more people into tax liability. Indeed, by the time the law was first amended in 1993, about 18% of Social Security beneficiaries had some tax liability (compared to about 10% when the law was originally enacted).
The idea that only one-half of the benefits would be subject to taxation did have some basis in the Social Security program. It was based on the simple notion that the employee had made only one-half the contributions used to fund his benefit (the other half having been paid by the employer). Since in private pensions, benefits in excess of the employee's own contributions are taxable, one could argue that 50% of Social Security benefits should be subject to taxation. As Ways and Means Committee member Wyche Fowler (D-GA) explained the provision on the House floor: " . . . although employees pay income taxes on their income subject to the payroll tax, employers do not because they can claim a business expense deduction for their payroll tax payments. Therefore, it is argued that requiring Social Security beneficiaries to pay taxes on their benefits--the part provided by employer contributions--is appropriate at the time of receipt. "
Even so, this rough-approximation did not really give Social Security benefits the same tax treatment as private pensions--because the real "non-contributed" portion is about 85% of the average benefit, not 50%. During consideration of the bill in the two houses some unsuccessful amendments were advanced to make the Social Security provision more precisely like those governing private pensions, but ultimately the idea of a 50% portion prevailed.
The idea of taxing benefits, like many of the individual features of the omnibus bill, was not universally popular. Some complained that it introduced a form of "means test" in that beneficiaries of lower incomes were not subject to the provision (due to the thresholds). It was also argued that this introduced General Revenue financing into the system, and that it watered-down the equity of those beneficiaries who had to pay taxes.
Ultimately, the 1983 Amendments were passed in the House on the evening of March 9, 1983 by a vote of 282 to 148. On the evening of March 23rd, the Senate passed its version of the bill by a vote of 88 to 9. Both bills contained virtually identical provisions for the taxation of benefits, with only one change in the Senate bill: requiring that tax-free interest income be used in the computation to determine if the thresholds were exceeded. In the Conference, which took place on March 24th, the House accepted the Senate provision. Immediately following the conclusion of the Conference, at 10:25 p.m. that night, the Congress reconvened to consider the Conference Report. The House quickly adopted the Conference Report by a vote of 243 to 102. In the Senate, the debate went on through the night and finally, in the early morning hours of March 25th, the Senate voted 58-14 for final passage. (See detailed Summary of the 1983 Amendments.)
In 1993, as part of Omnibus Budget Reconciliation Act, the Social Security taxation provision was modified to add a secondary set of thresholds and a higher taxable percentage for beneficiaries who exceeded the secondary thresholds. Specifically, the 1993 did the following:
|Modified for a taxpayer with combined income exceeding a secondary threshold amount ($34,000 for an individual, $44,000 for a married couple filing a joint return, and zero for a married person filing separately), so that the amount of benefits subject to income tax is increased to the sum of (1) the smaller of (a) $4,500 for an individual, $6,000 for a married couple filing a joint return, or zero for a married person filing separately, or (b) 50% of the benefit, plus (2) 85% of the excess of the taxpayer's combined income over the secondary threshold. However, no more than 85% of the benefit amount is subject to income tax. The additional income tax revenues resulting from the increase in the taxable percentage from 50% to 85% are transferred to the HI Trust Fund. Effective for taxable years beginning after 1993.|
Note that these were secondary thresholds and taxable percentages. Thus they did not increase the number of beneficiaries subject to taxation. Rather, they raised the potential tax liability for a subset of those already subject to the tax (those with higher earnings). Prior to this change, 81.8% of Social Security beneficiaries had no potential tax liability for their Social Security benefits. This was not changed, in any way, by the 1993 law. However, of the 18.2% already subject to potential taxation, 10.6% saw their potential tax liability increase, while the remaing 7.6% suffered no change.
The changes introduced by the 1993 amendments were designed to make the treatment of Social Security benefits more closely approximate private pensions--albeit, only for higher-income beneficiaries. To this end, the taxable percentage was set at 85% for these higher-income beneficiaries. New thresholds were added, but only to differentiate those subject to the higher percentage from those still subject to the 50% figure.
In explaining the rationale for these changes, the House Budget Report stated:
" The committee desires to more closely conform the income tax treatment of Social Security benefits and private pension benefits by increasing the maximum amount of Social Security benefits included in gross income for certain higher-income beneficiaries. Reducing the exclusion for Social Security benefits for these beneficiaries will enhance both the horizontal and vertical equity of the individual income tax system by treating all income in a more similar manner. "
Under the House version of the bill, however, the increased revenues from the new percentage taxable was to go to the General Fund of the Treasury. Under the Senate version, the increased revenues were to go into the Medicare HI Trust Fund. The Senate position prevailed.
Under the House bill, there were no changes in the existing thresholds--everyone with countable income over the 1983 thresholds would be subject to the 85% rate. Under the Senate version, new secondary thresholds were proposed at $32,000 and $40,000--with the old rules applying for those over the old thresholds but under these secondary thresholds. For those over the new thresholds, the 85% figure would come into play. The Senate version prevailed here as well, except that the Conference agreed to boost the secondary thresholds to $34,000 and $44,000.
Thus, under present law, almost all Social Security beneficiaries still enjoy more favorable tax treatment of their benefits than is the case for recipients of private pensions.
Omnibus Budget Reconciliation Act of 1993. Report of the Committee on the Budget, House of Representatives, to Accompany H.R. 2264 . Report 103-111. May 25, 1993. Pgs. 653-654.
Omnibus Budget Reconciliation Act of 1993. Conference Report, to Accompany H.R. 2264 . Report 103-213. August 4, 1993. Pgs. 594-595.
Pattison, David and Harrington, David, "Proposals to Modify the Taxation of Social Security Benefits: Options and Distributional Effects," Social Security Bulletin , Summer 1993. Vol. 56, No. 2, pgs. 3-21.
Social Security Act Amendments of 1983. Report of the Committee on Ways and Means, House of Representatives, to Accompany H.R. 1900 . Report 98-25. March 4, 1983.
Social Security Act Amendments of 1983. Report of the Committee on Finance, to Accompany S. 1 . Report 98-23. March 11, 1983.
How is PMDD diagnosed?
Aside from a complete medical history and physical and pelvic exam, there are very few diagnostic tests. Because there are mental health symptoms, your healthcare provider may want you to be evaluated for mental health concerns. In addition, your healthcare provider may ask that you keep a journal or diary of your symptoms for several months. In general, to diagnose PMDD the following symptoms must be present:
- Over the course of a year, during most menstrual cycles, 5 or more of the following symptoms must be present:
- Depressed mood
- Anger or irritability
- Trouble concentrating
- Lack of interest in activities once enjoyed
- Moodiness
- Increased appetite
- Insomnia or the need for more sleep
- Feeling overwhelmed or out of control
- Other physical symptoms, the most common being belly bloating, breast tenderness, and headache
Great Blizzard of ’88 hits East Coast
On March 11, 1888, one of the worst blizzards in American history strikes the Northeast, killing more than 400 people and dumping as much as 55 inches of snow in some areas. New York City ground to a near halt in the face of massive snow drifts and powerful winds from the storm. At the time, approximately one in every four Americans lived in the area between Washington, D.C. and Maine, the area affected by the Great Blizzard of 1888.
On March 10, temperatures in the Northeast hovered in the mid-50s. But on March 11, cold Arctic air from Canada collided with Gulf air from the south and temperatures plunged. Rain turned to snow and winds reached hurricane-strength levels. By midnight on March 11, gusts were recorded at 85 miles per hour in New York City. Along with heavy snow, there was a complete whiteout in the city when the residents awoke the next morning.
Despite drifts that reached the second story of some buildings, many city residents trudged out to New York’s elevated trains to go to work, only to find many of them blocked by snow drifts and unable to move. Up to 15,000 people were stranded on the elevated trains in many areas, enterprising people with ladders offered to rescue the passengers for a small fee. In addition to the trains, telegraph lines, water mains and gas lines were also located above ground. Each was no match for the powerful blizzard, freezing and then becoming inaccessible to repair crews. Simply walking the streets was perilous. In fact, only 30 people out of 1,000 were able to make it to the New York Stock Exchange for work Wall Street was forced to close for three straight days. There were also several instances of people collapsing in snow drifts and dying, including Senator Roscoe Conkling, New York’s Republican Party leader.
Many New Yorkers camped out in hotel lobbies waiting for the worst of the blizzard to pass. Mark Twain was in New York at the time and was stranded at his hotel for several days. P.T. Barnum entertained some of the stranded at Madison Square Garden. The East River, running between Manhattan and Queens, froze over, an extremely rare occurrence. This inspired some brave souls to cross the river on foot, which proved a terrible mistake when the tides changed and broke up the ice, stranding the adventurers on ice floes. Overall, about 200 people were killed by the blizzard in New York City alone.
But New York was not the only area to suffer. Along the Atlantic coast, hundreds of boats were sunk in the high winds and heavy waves. The snowfall totals north of New York City were historic: Keene, New Hampshire, received 36 inches New Haven, Connecticut, got 45 inches and Troy, New York, was hit by 55 inches of snow over 3 days. In addition, thousands of wild and farm animals froze to death in the blizzard.
In the wake of the storm, officials realized the dangers of above-ground telegraph, water and gas lines and moved them below ground. In New York City, a similar determination was made about the trains, and within 10 years, construction began on an underground subway system that is still in use today.
Videoyu izle: ОБЗОР - ASTRON Rex 105 mm - НОВЫЙ ПРЕМ ИЗ КЕЙСОВ ЗА Waffentrager! (Ocak 2022).