Maret satu tahun yang lalu, Ploi- teman kampus asal Thailand, menghubungi saya untuk menanyakan kesediaan saya dan keluarga untuk diwawancarai oleh Aigerim untuk harian Yeni Gün. Aigerim yang bekerja di harian Yeni Gün, menurut Ploi, mendapat jatah tugas dari agency-nya untuk membuat liputan mengenai orang-orang asing yang tinggal di Konya. Sebenarnya saya sudah pernah berkenalan dan beberapa kali bertemu dengan Aigerim, seorang mahasiswi asal Kazakstan yang ramah. Tapi mungkin karena Aigerim merasa Ploi lebih dekat dengan saya (karena teman sekelas kursus, teman satu fakultas dan sesama dari Asia Tenggara), Ploi menjadi penghubung yang dapat membantu meyakinkan saya untuk menerima permintaan wawancara dari Aigerim.
Mendengar permintaan Ploi itu saya tidak langsung mengiyakan, karena saya merasa belum siap dan belum tahu tentang kepentingan wawancara itu. Saya pun meminta kepada Ploi untuk dapat berkomunikasi langsung dengan Aigerim. Setelah berkomunikasi dengan Aigerim, saya pun menerima permintaan wawancara walaupun masih ada kekhawatiran tentang kendala bahasa Turki yang saya miliki.
Wawancara yang diajukan oleh Aigerim sebenarnya lebih ingin menggali pendapat kami tentang Konya, misalnya tentang masyarakatnya, lingkungannya, makanannya dsb. Selain itu, Aigerim juga ingin menggali latar belakang kami, termasuk alasan memilih Konya. Sebelum wawancara dilakukan, saya meminta Aigerim mengirim interview guide agar saya dapat siapkan jawabannya dalam bahasa Turki yang baik. Dengan kemampuan bahasa Turki saya yang belum bagus saat itu, saya kemudian dibantu oleh beberapa teman Indonesia yang ada di Konya. Terima kasih untuk Mas Gusty, Mas Antok, dan lainnya yang telah membantu saya memberikan masukan atas pertanyaan dalam interview guide.
Pada hari yang telah kami tentukan di awal bulan Maret, Aigerim dan Ploi pun datang ke rumah kami. Wawancara dilakukan dengan santai, terutama pada bagian-bagian yang masih kurang lengkap dari jawaban tertulis yang telah saya siapkan untuk Aigerim. Beberapa pertanyaan di luar interview guide pun disampaikan oleh Aigerim, yang semakin melengkapi bahan yang dibutuhkan Aigerim.
Hasil wawancara itu diterbitkan di versi cetak harian Yeni Gün tanggal 26 Maret 2015. Berikut kutipan wawancara yang ditampilkan di versi online:
‘Konya, sevgi şehridir’
2013 yılında Türkiye Bursları Programını kazanarak Endonezya’dan Konya’ya lisans üstü eğitim için gelen Yanuar Agung, “Çiçek Gibi Bir Konya sadece slogan değil, bir gerçektir” diye konuştu
Türkiye’ye yüksek lisans yapmaya gelen ve doktora eğitimine devam eden Endonezyalı Yanuar Agung, şu an Konya’da ailesiyle yaşıyor. Türkiye Bursları Programını kazanarak 2013 yılında Konya’ya gelen Agung bir yıl Türkçe öğrendikten sonra ailesini de Cakarta’dan Türkiye’ye getirdi. Bu konuşmada Yanuar Agung ve ailesi Konya şehri ve Türkiye hakkındaki düşüncelerini paylaştı.
Merhaba, Agung. Kendiniz ve aileniz hakkında bilgi verir misiniz?
Benim Adım Yanuar Agung. Selçuk Üniversitesinde İktisadi Ve İdari Bilimler Fakültesinde Kamu Yönetimi Bölümünde doktora yapıyorum. 2013 yılında Türkiye bursları programını kazanarak Konya’ya geldim, 2013-2014 okul yılında Selçuk Üniversitesi TÖMER’de Türkçe hazırlık okudum. 1 yıl sonra, eşim ve kızım ile Endonezya’dan geldik. Eşimin adı Ghandes Evana, çevre mühendisidir. 2 yaşında kızımız ve adı Aisya Desyara. Şimdi Konya Bosna Hersek Mahallesinde oturuyoruz. Konya’daki hayatımızdan çok memnunuz. Huzurlu ve rahat bir çevremiz, güzel arkadaşlıklarımız var.
Yüksek öğretim için neden Konya’yı seçtiniz?
Endonezya’dayken, Türkiye’nin ekonomi ve siyaseti konusunda güçlü bir devlet olduğunu gösteren çok haber okuyordum. Ayrıca, Türkiye’nin kalkınma ve kamu hizmetinde iyi olduğunu öğrendim. Böyle tür haberler beni Türkiye hakkında daha da çok meraklandırmıştı. Bu durum Türkiye’de doktora Kamu Yönetimi okumamın sebeplerinden bir tanesidir.
Konya’yı tercih etme nedenlerimin biri ailemle yaşama uygun bir yer olmasıdır. Benim için en önemlilerinden biri de ailemle vakit geçirmektir. Konya’ya gelmeden önce Endonezya’nın Başkenti Cakarta’da bulunan bir hükümet ofisinde çalışıyordum. Evim çalıştığım ofise uzak olduğundan dolayı, her gün sabahın erken saatinde (05.30’da) işten çıkardım. Kızım uyanmadan önce işe gidip akşam uyuyunca eve gelirdim ve ailemle zaman geçiremezdim. Şimdi Konya’da ailemle daha çok vakit geçirme şansım var. Çünkü ev ile kampus arasındaki mesafe uzak değil ve derslerime çalıştığım vakit ofiste çalıştığım vakitten daha kısa. Ayrıca Konya’daki ulaşım araçları çok seçenekli olduğu için kampüse gidiş ve geliş çok rahat. Kamu yönetimi öğrencisi ve devlet memuru olarak, şehirde ulaşımın rahat olduğunu düşünüyorum. Selçuk Üniversitesi’nin Kamu Yönetimi Bölümü Türkiye’nin en iyi bölümlerden bir tanesi ve bu bölümün çok iyi öğretim üyesine sahip olduğu bilinmektedir. Tüm bunlar nedeniyle okumak için Konya’yı tercih ettim.
Konya ve Konya halkı hakkındaki düşüncen nedir?
Meşhur Endonezya’lı yazarlardan biri Habiburahman El Shirazi’nin romanında Konya ‘Sevgi şehridir ve rengarenk çiçeklerle süslenmiş’ diye yazmıştır. Konya’ya geldiğimizde bunun gerçek olduğunu gördük. “Çiçek Gibi Bir Konya” sadece slogan değil bir gerçektir. Konya halkı dindar, misafirperver ve sıcakkanlı olduğunu söylemek istiyorum. Halkın yabancı öğrencileri iyi karşılaması bizim şehre daha kolay alışmamızı sağlıyor. Konya gerçekten ‘Sevgi Şehri’ olduğunu öğrendim.
Ghandes Evana sizde eşinize katılıyor musunuz Konya hakkında?
Konya çok sakin bir şehir Endonezya’da yaşadığım şehir çok kalabalıktı. Çocuk parklarında kalabalık olduğu için kızımız rahat oynayamıyordu. Konya’da açık alan ve parklar çok. Kızımız burada daha rahat ve güvenli bir ortamda oynayabiliyor. Buraya geldiğime memnunum, daha mutlu olduğumu söyleyebilirim.
Konya’da Endonezya yöresel yemeklerini bulamıyorsunuzdur. Buradaki yemeklere alıştınız mı?
Türk yemekleri Endonezya yemeklerinden çok farklıdır. Endonezya yemekleri çok baharatlı iken Türk yemeklerinde o kadar fazla baharatlar kullanılmıyor. Geldiğimizde Endonezya’dan bir bavul dolu baharatları getirmiştik. Konya’da ilk kaldığımızda zeytin, yoğurt, çiğ köfte yiyemedik, ama döner, etliekmek ve kebap damak tadımıza uygun geldi. Türk yemeklerine alışmaya çalışırız.
O zaman yemek konusunda sıkıntı yaşamıyorsunuz?
Konya’da, yemek konuşunda hiç sıkıntı yaşamıyoruz. Çünkü yemeklerin hepsi helaldir. Cakarta ile Konya kıyaslandığında Cakarta’da yaşıyorken daha dikkatlı olmamız gerekiyordu. Çünkü Cakarta heterojen topluma sahip bir şehirdir. Hıristiyan ve Budist, Hindu olduğundan dolayı haram yemekler (domuz ve köpek eti) kolayca bulunabilir.
Konya’daki Endonezya’lı öğrencilerle buluşuyor musunuz?
Konya’da 35 tane Endonezya’lı öğrenci okuyor. Her ay bir defa toplanıyoruz. Futbol maçı ya da toplantı düzenliyoruz. Yöresel yemeklerimizi yapıp kendi aramızda konuşma yapıyoruz.
Konya’nın soğuğuna alışabildiniz mi?
Evet, Endonezya ile İç Anadolu’nun havası çok farklı. Endonezya’da en düşük hava sıcaklığı 20 derecede. Ama Konya’da -20 derece yaşadığımız gün bile oldu. İklim şartlarına alışmak çok zor oldu. şu anda alışmış durumdayız.
Üniversitedeki hayatından biraz bahsedebilir misin?
Şu anda benim için tek sıkıntı Türkçedir. Bir yıl boyunca Türkçe öğrenmeme rağmen, okul öncesi çocuklar gibi Türkçe konuşuyorum. Şanslıyım ki üniversitedeki hocalarım bana çok yardımcı oluyorlar, örnek olarak makale yazarken ya da ödevimi yaparken İngilizce yazmama izin veriyorlar. Bu yardımları için hocalarıma teşekkür ederim.
Mezun olduktan sonraki planlarınızı paylaşabilir misiniz?
Selçuk Üniversitesinde okumak zor olduğuna rağmen umarım 4 yılda bu okulu bitirebilirim. Bitirdikten sonra, Endonezya’ya dönüp çalışmış olduğum yerde devam edebilirim.
Konya’ya geldiğiniz zaman ilginç bir olay oldu mu?
Konya’da ilk gece yurtta odamdan kovuldum. Çünkü benim odama başka biri geldi. Neyse ki, yurtta başka Endonezyalı öğrenciler vardı, ilk gece onun odasında geceledim. Bunlar olabilecek şeyler. Şu anda Konya’da ailemle mutlu ve huzurlu bir hayatım var. Konya daima aklımda kalacak bir şehir olacak. Buradan gitsem bile ilk fırsatta görmeye geleceğim. Çünkü eğitim hayatımın en önemli yılları bu şehirde geçiyor. Anılarımı var, tanıdıklarım var. Konya’ya karşı daima özlem içinde olacağımı söyleyebilirim.
RÖPORTAJ: AİGERİM SARPEKOVA
Link liputan di sini: http://www.konyayenigun.com/haber/96871/Konya_sevgi_sehridir.html