--- bölüm 1, ilk bakış (devam)---
ve jasper⦠acı çekiyordu. bir iç çekişi bastırdım.
edward. alice kafasının içinde ismimi söyledi ve dikkatimi anında çekti.
ismimin sesli söylenmesiyle aynı şeydi. adımın modasının son zamanlarda geçmiş olmasından memnundum â sinir bozucu oluyordu; herhangi bir zaman, herhangi biri, herhangi bir edwardâı düşündüğünde, kafam istemsizce dönüyorduâ¦
åimdi kafam dönmemişti. alice ve ben bu gizli konuşmalarda iyiydik. birinin bizi çok ender yakalayabiliyordu. gözlerimi alçının çizgilerinde tuttum.
nasıl direniyor? diye sordu bana.
somurttum, ağzımın sabit şeklinde sadece ufak bir değişiklik oldu. diğerlerini uyaracak hiçbir şey yoktu. sıkıntıdan somurtuyor olabilirdim.
aliceâin iç sesi şimdi panikteydi ve zihninde çevresel görüşüyle jasperâı izlediğini gördüm. bir tehlike var mı? yakın geleceği taradı, surat asmamın altındaki sebebi bulmak için tekdüze görüntüleri gözden geçirdi.
başımı sanki duvarın tuğlalarına bakıyormuş gibi yavaşça sola çevirip iç çektim, sonra sağa, tavandaki çatlaklara bakmaya geri döndüm. sadece alice kafamı salladığımı biliyordu.
rahatladı. eğer kötüye giderse bana haber ver.
sadece gözlerimi hareket ettirdim, önce tavana sonra tekrar aşağıya.
bunu yaptığın için teşekkürler.
sesli cevap veremediğim için hoşnuttum. ne söylerdim ki? âbenim için bir zevk?â hiç değildi. jasperâın mücadelelerini dinlemekten keyif almıyordum. böyle denemek gerçekten gerekli miydi? onun belki de sussuzlukla hiçbir zaman kalanımız gibi mücadele edemeyeceğini itiraf etmek, sınırları zorlamamak daha güvenli olmaz mıydı? niye tehlikeyle flört etmeliydi?
son avlanma seyahatimizin üzerinden iki hafta geçmişti. bu kalanımız için çok uzun bir zaman değildi. bazen biraz rahatsız â eğer bir insan çok yakından yürürse, eğer rüzgar yanlış yönden eserse⦠ama insanlar bize çok ender yakın yürüyorlardı. içgüdüleri onlara bilinçlerinin asla anlayamadığı şeyi söylüyordu: biz tehlikeliydik.
jasper şu anda çok tehlikeliydi. o anda, küçük bir kız bir arkadaşıyla konuşmak bizimkine en yakın masanın sonunda durdu. sarımsı kızıl, kısa saçlarını, parmaklarını içinden geçirerek salladı. ısıtıcı, kokusunu bizim yönümüze doğru üfledi. bu kokunun bana hissettirdiklerine alışıktım â boğazımda susatıcı bir ağrı, midemdeki boş arzu, kaslarımın istemsizce kasılması, ağzımdaki zehrin aşırı akışıâ¦
bunların hepsi oldukça normaldi, genellikle görmezden gelinmesi kolaydı. sadece şimdi daha zordu, jasperâın tepkisini izlerken hisler daha güçlü, iki misliydi. sadece benimki yerine çifte susuzluk.
jasper hayal gücünün kendisinden kurtulmasına izin verdi. kafasında resmediyordu â kendini aliceâin yanındaki yerinden kalkıp küçük kızın yanına giderken canlandırıyordu. kulağına fısıldıyormuş gibi eğilip dudaklarını kızın boğazına değdirmeyi düşünüyordu. ince teninin altındaki nabzının sıcak atışının ağzının altında nasıl hissedeceğini düşlüyorduâ¦
sandalyesini tekmeledim.
bir dakikalığına bakışımla buluştu ve sonra aşağı baktı. kafasının içindeki utanç ve isyan savaşını duyabiliyordum.
âözür dilerim.â diye mırıldandı.
omuzlarımı silktim.
âhiçbir şey yapmayacaktın.â dedi alice üzüntüsünü yatıştırmak için. âbunu görebiliyordum.â
yalanını ele vermemek için suratımı ekşitmemeye uğraştım. birbirimize destek olmalıydık, alice ve ben. sesler duymak ya da gelecekten görüntüler görmek kolay değildi. zaten ucube olanların arasında ikimiz de ucubeydik. birbirimizin sırlarını korurduk.
âeğer onları insan olarak düşünürsen biraz yardımcı oluyor.â diye önerdi alice, yüksek, müzikal sesi eğer yeterince yakında olan varsa, insanların duyması için çok hızlıydı. âadı whitney. delice sevdiği bir kardeşi var. annesi esmeâyi o bahçe partisine davet etmişti, hatırladın mı?â
âonun kim olduğunu biliyorum.â dedi jasper tersçe. uzun odanın etrafındaki saçakların altında yer alan pencerelerin birinden bakmak için döndü.
bu gece avlanmak zorunda kalacaktı. böyle riskler alarak, gücünü test etmeye, direncini artırmaya çalışmak saçmaydı. jasper sınırlarını kabul etmeli ve onlara göre davranmalıydı. eski alışkanlıkları, seçilmiş yaşam şeklimize yardımcı olmuyordu; kendini böyle zorlamamalıydı.
alice sessizce iç çekti ve yemek tepisini alıp, kalkarak onu yalnız bıraktı. jasperâın ne zaman yeterli desteği aldığını bilirdi. rosalie ve emmett ilişkileriyle daha göze batsalar da, birbirlerinin ruh hallerini kendilerininki kadar iyi bilenler alice ve jasperâdı. sanki onlar da akıl okuyabiliyorlarmış gibi â sadece birbirlerininkini.
devamını gör...