- Bu ülkede son aylardaki olayları kısmi olarak izlemek için Ukrayna'da akrabalarınızın olması gerekli değildir. Ortak kökler, bir dereceye kadar, Rusya'da yaşayan hepimiz arasında. En azından Slavlar. Ve genel olarak, bir şekilde veya başka bir şekilde, kendilerini Rusya ile bağlayan herkes için.
Ukrayna'nın bizim ülkemizin ayrılmaz bir parçası olduğu açıktır. tarihsel kendini tanımlama. Ayrıca, sıkışık ve yoğun ortak bir dilsel ve kültürel alanla birleşiyoruz. Buna ek olarak, siyasetle ilgilenen her birimiz Ukrayna'daki durumun önemini anlıyoruz: Rusya ile sınırlı, askeri, politik ve ekonomik faktörlerle bağlıyız. Bu, bağ kelimesinin kısa bir listesidir. Sonunda, belirli bir duygusal bileşen var: duygularımız Ukrayna'daki olayların radikalizmi tarafından üretiliyor. Batı'nın müdahalesi ne kadar küstah. Bu ülkedeki olayları dolduran ideolojik bileşenin pratikte bir mağara olması.
Yine de kabul edelim: bir şey, Avrupa entegrasyonuna gelince, yolsuzlukla mücadele konuşması vardı. Ve bir başka şey, tüm bu süreçlerin gerçek içeriğinin Rusya'nın kesinlikle en iyi nefreti olduğunu fark ettiğimizde. İşte en aşırı biçimde açık neo-Nazizmin barbarca ideolojileri. “Euroideolojiyi” uygulama yolları ve yöntemleri aynı zamanda tek kelimeyle çağrılabilir: kaos.
Öyleyse neden hepimiz Ukrayna'daki olayları tartışıp yorumladığımızda şaşırıyorsunuz? Doğal olarak, kayıtsız insanlar yoktur, özellikle de bunların hepsi burda olduğumuz için, burunlarımızın altında olduğu için. Buradan - ve keskin tepkilerimiz.
Bazıları kardeşçe insanlara sempati duyuyor. Diğerleri ondan neredeyse nefret ediyor. Yine de diğerleri yardım etmeye isteklidir. Ancak, her durumda, Rusya'da kayıtsız olanlar yok. Bu nedenle, her şey "ilgisizlik" kelimesiyle ifade edilir.
“Tarihçilerin yazdığı gibi, Hitler’in Sovyetler Birliği’ne düzenlediği saldırının ardından, yüksek bir seviyeye bile inandık: Alman proletaryası yükselecekti ve yalnızca faşizmi devirmesine yardım edecektik.” Ve bugün, çoğu kişi merak ediyor: “sıradan Ukraynalılar” olarak adlandırılanlar “euromaidan” başladığında nereye bakıyorlardı?
- "Basit Ukraynalılar" gelince, anlaşılmalıdır: bölünmüş bir ülke olgusu var. Bugün zaten birçokları için açık: birleşmiş değil, üç ya da dört kimliği var, yani Güneydoğu, Merkez, yani Küçük Rusya, Galiçya, Transkarpatya Rusları ... Tüm bu insanlar Ukrayna vatandaşı, ama tamamen farklı bir tutuma sahipler. ülkede oluyor.
Sorun şu ki, Ukrayna'nın bağımsızlığı fikri, çılgınca milliyetçiliğin temeli üzerinde gelişmeye başladı. Yani, Galiçya kimliği doksanların başından beri egemen olmaya başladı. Ve bu, görünüşte, kaçınılmazdı çünkü Ukrayna'da bağımsızlık için başka bir tarihsel temel yoktu.
Söyleyecek başka bir şey olmadığı için radikalizm hüküm sürmeye başladı, Ukrayna'da “bağımsızlığın” temeli olabilecek başka bir fikir yoktu. Bu gün için yapıcı bir içeriğe sahip değil. Neden Ukrayna bu kadar saldırgan bir şekilde Rusya tarafından itiliyor? Çünkü bağımsızlık fikrinde olumlu bir şey yoktur ve iz yoktur, sadece olumsuzdur.
Bir düşman mı buldun? Peki buldum, sonra ne? “Bağımsızlık” arzusunun çoğu, etnik bir eğlence parkına benziyor, ancak yirmi üç yıl boyunca, ülke sakinlerine bunun nasıl düşünmesi gerektiği, tarihi yeniden gözden geçirmeleri gerektiği söylendi. Bu propaganda üzerinde Rusya'dan nefret edenlerin kuşağı büyüdü.
Yine de, “euromaidan” ın ana itici gücü olan gençlikti ve emeklilere değil, orta yaşlı insanlara bile. Sonuncusu, milliyetçi düşüncelerden hiç de etkilenmediğini - radikal milliyetçiliğin hala gençlik altkültürünün “imtiyazı” olduğunu, ancak Sovyet sonrası fobileri çiğnemenin çok önemli olduğunu belirtti. Bunun gibi bir şey: kötü yaşıyoruz, Avrupa'ya gitmeliyiz, tereyağında peynir gibi süreceğiz. Bu yüzden ayrı değil, en genç ve en yaşlı Ukraynalılar Bağımsızlık Meydanı'na geldi. Anlamak gerekir: Ukrayna'nın “büyük Avrupa” ya hareketinin ideolojisi tamamen tüketicidir, daha doyurucu bir şekilde yemek için Avrupa Birliği'ne gidiyoruz ve daha tatlı uyuyoruz.
Ve bu tüketici duyarlılıkları son derece politik içgüdü seviyesini azaltır. Her şey aynı kişi olur, ne sloganlar altında olduğu, onu söyleyeceği gibi tütünün içinde tam, sarhoş ve burnu olacak şekilde yönlendirir. İdeo-taşlar neredeyse onu umursamıyor - bu özel yolun doygunluk ve refahla sonuçlandığını açıkladılar. Bunun için geçmişi gözden geçirmek gerekli mi? Katılıyorum Bunun için Stepan Bandera'yı rehabilite etmek gerekli mi? Tamam, tamam, ama kesinlikle daha iyi bir hayat olacağım. Ve sonra olan her şey davulda dedikleri gibi, o kişi oluyor.
Öte yandan, siyasi görüşe karşı çıkan insanlar, en son Ukrayna tarihinin tamamı boyunca "yukarıda" yeterli temsil görmediler. Pek çok umut “Bölgeler Partisi” ile bağlantılıydı, ancak simülatif bir proje olduğu ortaya çıktı. “Bölgeseller” oligarkların ve ticaretin sorunlarını çözdü, ancak ideolojiye katılmayı düşünmedi, sadece seçim kampanyalarında kullandılar.
Bu bir talihsizlik. Rusya da uzun bir süredir olan her şeye dikkat etmemesi gerçeği de dahil olmak üzere başarabildi. Ukrayna'nın çeşitli oligarşik gruplarına, dostane ya da sadık bir şekilde birçok önemli sorunun çözümünü verdim.
Yani, daha basit bir ifadeyle, bazı Ukraynalılar aslında neo-Nazizm fikirleriyle köleleştirilmişlerdir. Bu insanları şimdi geleneksel "Maidan" ın ön saflarında görüyoruz. Bölüm Avrupa entegrasyonunu hayal etmeye devam ediyor. Şimdilik, avukatlarının gerçekleşmeye başlayacağı anı bekliyorlar ... Başka bir kısım - ülkenin Güney-Doğusu - zor bir öz-farkındalık döneminde ve çıkarları için mücadele etmek için yükseliyor. Bunlar kesin olarak ülkeyi besleyenler, ancak bütün bu yıllar boyunca yeterli siyasi temsil bulunmuyor. Her zamanki gibi, ana kütle sadece evde oturur ve ne olduğunu korku ile izler, her şeyin “oturmasını” bekler.
- Pratikte dünyadaki hiç kimse Rusya'yı Ukrayna krizi konusundaki pozisyonunda açıkça ve açıkça desteklememiştir. Tabii ki, “Avrupa ortaklarımızdan” onay beklemiyorduk. Ancak, görüyorsunuz, PACE Meclisindeki milletvekillerinin tüm dünyaya açıklanacak olan 9 Nisan kararını kabul etmelerini beklemiyorlardı: ultra-sağ güçler Kiev'deki merkezi gücü ele geçirmedi, Rusların, özellikle Kırım'ın haklarına yönelik bir tehdit yoktu. Rusya'nın PACE'den çıkıp çıkmayacağı, yılda 25 milyonlarca dolar tasarruf edeceği ya da kalmaya karar vereceği - sorun bu değil. Sorun şu an Batı Avrupa ile nasıl ilişkiler kuracağımızdır. Bu devletlere “ortak” demeyi kesecek miyiz? Bugün netleşti: siyasi gerçekliklerin değerlendirilmesinde tamamen aynı fikirde değiliz.
- Şimdi Ukrayna krizinin akut aşaması geldi. Bu nedenle, aslında Avrupa devletlerinin pozisyonları o kadar konsolide değil. Ve son G-20 toplantısı, tüm katılımcılarının Rusya'ya karşı daha fazla yaptırım getirilmesini destekleme niyetinde olmadığını gösterdi.
Evet, bütün dünya üzerinde çok ciddi bir etkisi olan Batı var. Ve onunla ilişkimiz oldukça zor gelişecek. Görünüşe göre Rusya, son yirmi yıldır söylediğimiz büyülerden vazgeçmek zorunda kalacak, kendimizi de Batı medeniyetinin bir parçası olduğumuza dair güvence altına almak zorunda kalacağız.
Ve bunu reddettiğimiz için değil, “onlar” bizi kabul etmediği için değil. Tarihte ilk kez değil, Rusya'nın çıkarlarını tanımak istemiyorlar.
Ve yine de, yineliyorum ki, Batı ile ilişkilerimiz Ukrayna krizinin büyüyeceği ölçüde farklılaşmaya başlayacak. Çünkü, örneğin, Ukrayna’daki iç savaş Amerikalılar için faydalı olabilir. Fakat Eski Dünya değil, Avrupalılar bunu anlayamazlar. Çok uzun zamandır bu olayları umursamadıkları gibi davranamayacaklar.
Aynı zamanda, “büyük Avrupa” devletlerinin bağımsızlık derecesini abartmamak gerekmesine rağmen, Avrupa-Atlantik entegrasyon fikirlerine bağlı kalmaya devam ediyorlar. Örneğin, bir zamanlar Yugoslavya'daki bir iç savaş tehlikesiyle ayılmamışlardı.
Ancak Ukrayna yine bir başka durum: Rusya'nın çıkarları ile Rusya ve Avrupa arasındaki ilişkiler arasındaki ilişki burada çok açık. Yugoslavya ile, o zaman biraz farklı bir durum vardı. Batı, Yugoslavya’da Rusya’dan sonra ünsüz olan her şeyin arka planına karşı, Batı’nın Avrupa topraklarında potansiyel direniş alanını gördü.
- Mevcut Kiev makamlarının, Rusların bakış açısına göre gayrı meşru olduğuna dair herhangi bir işaret bulunmadığına dair hiçbir işaret yok. Evet, bu insanları kıdemli pozisyonlara getirenlerin yapmasına izin verilmeyecek. Cumhurbaşkanlığı seçiminin bir nedenden ötürü seçimi iptal edilmezse, Ukrayna 25 Mayıs'ta yapılacaklar. Rusya için kimin kazanacağı önemli mi? Yoksa tüm mevcut adayların tek bir dünya masasında oldukları gerçeğinden hareket ediyoruz - söylemleri dikkate alınmasa bile?
- Bence seçim sonuçlarının tanınması - ve bu seçimlerin gerçekliği - söz konusu değil. Özellikle Güneydoğu’yu baskı altına alma operasyonu tam olarak açılacaksa. Peki, yetkililer ülkenin üç bölgesinde bir askeri operasyon ilan ettikleri zaman ne seçim kampanyası yapabiliriz? Seçim kampanyası, insanları vurmaya ve öldürmeye başlarlarsa oraya nasıl gidebilir? Şimdi bile, Güneydoğu’dan bazı adayların normal bir seçim kampanyası yapmasına izin verilmiyor, seçmenlerle yapılan toplantılar nedeniyle dövülerek, küçük düşürülüp rahatsız ediliyorlar. Hayır, büyük olasılıkla, Rusya şiddeti ve kanı ile karıştırılan bu uzaklığı tanımıyor.
Ancak Kiev, elbette, bu konuda şu anda sadece Batı'ya odaklanmaktadır. Ve Batı, Afganistan'daki seçimleri tanıdıktan ve iki yıl boyunca oy kullandıkları ve onları sonuna kadar saymadığı yerlerde, Ukrayna'daki seçimlerin tanınmasının Batılı siyasetçiler için etik veya teknolojik bir sorun olması pek mümkün değil - seçimleri kabul ediyorlar. Bu Kiev güven verir. Aslında, Ukrayna'nın yeni hükümeti artık yasallık görünümünü bile gözlemleme gereği ile kendisini kısıtlamamaktadır.
"Maidan" diktatörlüğünü bir şekilde belirleyebileceklerini anlıyorum. Tek sorun, böyle zor bir seçenek için kaynakları eksik olmasıdır.
“Evde yetişen liberallerimiz dünyayı ne yazık ki, bu vatanseverlik dalgasında“ Rus rejiminin ”daha da ileriye gidebileceği, eski Sovyet cumhuriyetlerinin tamamını ele geçirebileceği ve“ yıkılmaz ”olanı geri getirebileceği konusunda uyarıyor. Buna inanan var mı veya Rusya'ya karşı yaptırımlar uygulamak ve Sovyet sonrası alanda Batı'nın etkisini artırmak için ilkel bir "korku hikayesi" kullanmak avantajlı mı? Gangster prensibi ile "çatınız" olmaya hazırız, ancak bize ödeyeceksiniz. " Batı yanlısı politika ve tüm zenginliği ile ülkesi.
- Bütün bu liberal büyülerin gerçeklikle ilgisi olmadığı açık. Bu saf bir propaganda. Onlar sadece Batı’nın Ukrayna’daki eylemlerini haklı çıkardığı bilgilendirme kampanyasıyla birlikte şarkı söylüyorlar. Aynı başarı ile, Almanya’nın Ukrayna’daki olaylardaki aktif rolünün, Berlin’in 1942 sınırları dahilinde Üçüncü Reich’i restore etme arzusundan kaynaklandığı iddia edilebilir. Bu aynı zamanda bir yalan olacaktır, ancak yaklaşım aynıdır: korkutmak, böylece herhangi bir eylemi haklı çıkarmak için. Ayrıca, eski SSCB'nin diğer devletlerini de korkutmaya çalışın.
Ve bu imkansız, peki, şu anda sadece gerçek histeri olan "Lviv bölgesinin fethi" veya aynı Litvanya'yı nasıl hayal ediyorsunuz? Evet, kimse buna ihtiyaç duymaz, dürüst olmak gerekirse, çünkü birçok bölgede bunlardan faydalanmaktan çok daha fazla sorun olacaktır.
Liberal muhalefetimize gelince, mevcut durum son derece can sıkıcı ve iç karartıcı. Gerçekleşen her şey ülkedeki konumunu baltalıyor. Liberallerimiz yıllardır Rusya'nın korkunç bir ülke olduğunu söylüyor. Bizimle yaşamanın imkansız olması ve kimsenin bizimle arkadaş olmak istememesi. Ve şimdi aniden belli oldu: Ukrayna'nın neredeyse yarısı ulusal bayraklarımızı sallıyor ve Rusya'ya saldırıyor. Buradaki hiç büyük mutluluk olmasa da, bu insanları bekliyor. Bununla birlikte, liberallerimizin sık sık Rusya'ya bir örnek teşkil ettiği Ukrayna'dan başlayarak kaçmaya hazırlar. Orada orjinal demokrasi ve ifade özgürlüğü ve şimdi Avrupa entegrasyonu olduğunu iddia ettiler. Orada, vatandaşlarımıza dediler, yaşamak için çaba göstermeliyiz.
Şimdi aniden çoğu Ukraynalıların bu “otoriter, totaliter, korkunç Putin Rusya'ya” kaçmaya hazır oldukları ortaya çıktı!
Bu yüzden Rus liberallerinin pozisyonları baltalandı ve çok baltalandı. "Maidan" bütün maskeleri yırttı. Belirli “özgürlükler” konusundaki konuşmanın neye yol açtığını ve bunun gerçekte nasıl sona erebileceğini gösterdi. Dolayısıyla çifte standartların ilkeleri açık ve alaylıdır, sürecin kendisi açıkça Rus aleyhtarı ve farkına varmamak mümkün değil. Ancak iç muhalefetimiz aslında “Maidan” ile dayanışıyor. Bu, Rus liberallerinin tam olarak bu şekilde düşünmek ve hareket etmek istedikleri, yani “Gilyak'a moskalyaku” anlamına gelir. Hepsi bu.
Birçoğunun açıkça Rusya'nın ilkel nefretini böyle itiraf etmelerine şaşmamalı. Ve arkasında ne saklı kalmış olursa olsun, Rusların ve her şeyin Ruslarının nefreti duruyor. Ve aynı “intikam almak için en iyi susuzluğa,“ Maidan ”dan gelen radikallere de kan susuzluğa sahipler. Sizi temin ederim: Rus “demokrasi savaşçısı” rüyası, Kızıl Meydan’daki darağacı ve “gerçek demokrasiye karşı” her gün asılacak. Onların gerçek görüşleri kesinlikle ırkçıdır ve “demokrasiyi inşa etme” yöntemleri sınırsız olabilir. Burada sadece "ırk" kavramı ideolojik olarak çok etnik değil. "Demokratik olmayan barbarların" kanı ise, kan onları rahatsız etmiyor. "Maidan" ve Ukrayna'daki olayları açıkça göstermektedir.
Bu yüzden Ukrayna krizi muhalefetimizi çok sert vurdu. Genel olarak, Rus liberallerinin cevaplayacak hiçbir şeye sahip olmadığı “yeni Ukrayna” nın hayatından birçok örnek var, bu yüzden hiçbir şey farketmediklerini ve sürekli olarak diğer konularda “okları” çevirdiklerini iddia ediyorlar.
Ancak hükümetimizin derecelendirmesinin Ukrayna olaylarının arka planına ve Kırım'ın Rusya'ya girişine karşı arttığını görmekte başarısız oluyorlar. Ve ayrıca son derece hoşlanmıyorlar, çünkü Vladimir Putin'in reytinginin süngülere ve sosyologların manipülasyonlarına dayandığından emin olduklarını söylediler. Ve buradasınız, popülaritesi ve desteği çarpıcı biçimde arttı. Not: Bir gecede birdenbire milyoner olmuş olan vatandaş vatandaşlarının refahında keskin bir artış değil, liberallerin uzun süredir “pislik sığınağı” ilan ettikleri vatanseverlik üzerine. Bundan sonra, liberallerimiz şimdiden şüphe ediyor, nöbetlere çoktan başladılar, çünkü bunların hepsi demokrasi kavramlarına uymuyor.
- Ve şimdi - ilk soruya. Ukraynalılar için uzun süre endişe duyacağız ya da zaman geçtikçe acı azaltacak ve bir daha asla kardeş olamayacağımızı anlayacağız? Sonsuza dek "Moskal" ve "Khokhlov" olarak kalır mısın?
- Hayır, öyle değil. Bir şeyi anladık: Ukrayna birleşmiş değil. Ukrayna TV kanallarının tam tersi izleyiciyi güvence altına almasına rağmen. Bu nedenle, bizim için kardeşler bizi kardeş olarak kabul eden Ukraynalılar. Hepimizi asmaya hazır olanlar asla bize kardeş olamazlar. Doksanlı yıllarda Ukrayna milliyetçiliğinin yoğunlaştığını gördük, o zaman bile, asla uzlaşmaya varamayacağımız arkadaşlar ve insanlar olduğunu anladık. Ukrayna ile iç ayrılık bağlamında ilişki kuracağımızı düşünüyorum. Ukraynalıların bir kısmı bize bazı duygulara neden olacak. Diğeri tamamen farklı. Bu duyguların ve diğer duyguların uygun eylemlerle destekleneceğini umuyorum, çünkü gözlerimizi olanlara kapatmayı göze alamayız.