Kuantum alanların enerji taşıdığına dair 3 bağımsız kanıtKuantum alanları gerçek mi, yoksa sadece hesaplama araçları mı? Bu 3 deney, enerji gerçekse kuantum alanlarının da gerçek olduğunu gösteriyor. Temel Çıkarımlar
- 1920'lerin sonlarından 1940'lara ve sonrasına kadar geliştirilen kuantum alan teorisi, yalnızca parçacıkların değil, onların altında yatan kuantum alanlarının da temel olduğunu öne sürdü.
- Onlarca yıldır bilim adamları, kuantum alanlarının gerçekten gerçek olup olmadığı veya bunların gözlemlenebilir parçacıkların davranışını tanımlamak için yararlı basit hesaplama araçları olup olmadığı konusunda tartıştılar.
- Ancak son yıllarda, bir dizi ayrı deney sorunu çözmüş gibi görünüyor: kuantum alanları enerji taşır ve bu gözlemlenebilir. Enerji gerçekse ve öyleyse, kuantum alanları da öyledir.
Fizik ve felsefenin kesiştiği noktada ortaya çıkan en büyük sorulardan biri şaşırtıcı olduğu kadar basittir: Gerçek olan nedir? Gerçeklik, basitçe, Genel Görelilik tarafından tanımlanan uzay-zamanın arka planında var olan parçacıklar tarafından mı tarif ediliyor? Bu varlıkları parçacıklar olarak tanımlamak temelde yanlış mı ve onları bir çeşit melez dalga/parçacık/olasılık işlevi olarak mı düşünmeliyiz: gerçekliğimizdeki her bir 'kuantum'un daha eksiksiz bir tanımı? Veya temel olarak, tüm varoluşun temelini oluşturan, tipik olarak etkileşimde bulunduğumuz 'kuantumların' bu alanların uyarılma örnekleri olduğu alanlar var mı?
Kuantum mekaniği sahneye çıktığında, daha önce iyi tanımlandığı düşünülen niceliklerin, örneğin:
- bir parçacığın konumu ve momentumu,
- enerjisi ve zaman içindeki konumu,
- ve sahip olduğumuz üç uzamsal boyutun her birindeki açısal momentumu,
artık değerler atanamaz, yalnızca hangi değerleri alabileceklerine ilişkin bir olasılık dağılımı verilir. Bu tuhaflık tek başına gerçekliğin doğası üzerine pek çok tartışmayı beraberinde getirse de, kuantum alanlarının ortaya çıkmasıyla işler çok geçmeden daha da tuhaf bir hal alacaktı. Nesiller boyunca fizikçiler, bu kuantum alanlarının gerçekten gerçek olup olmadığını veya sadece hesaplama araçları olup olmadığını tartıştılar.
Neredeyse tam bir yüzyıl sonra, kesin bir nedenden dolayı gerçek olduklarından eminiz: enerji taşıyorlar. İşte böyle öğrendik.
Kuantum alan teorisi, başlangıçta anlaşıldığı şekliyle kuantum mekaniğindeki bir tutarsızlık nedeniyle ortaya çıktı. 'Konum' ve 'momentum' gibi fiziksel özelliklere sahip olmak yerine, onlara sahip olan bir parçacığın doğal özellikleri olan nicelikler olmak yerine, kuantum mekaniği, birini ölçmenin doğası gereği diğerinde bir belirsizliğe yol açtığını anlamamızı sağladı. Artık onları 'özellikler' olarak değil, yalnızca olası sonuçlar kümesinin olasılığının ne olabileceğini bilebileceğimiz kuantum mekaniği operatörleri olarak ele alabilirdik.
Konum ve momentum gibi bir şey için, bu olasılık dağılımlarının zamana bağlı olması gerekir: ölçeceğiniz konumlar veya bir parçacığın sahip olduğu çıkarsamalar, zamanla değişir ve gelişir.
Ancak bu, Einstein'ın görelilik kuramını anladığımızda önleyemeyeceğimiz başka bir sorunla karşılaştı: Zaman kavramı, farklı referans çerçevelerindeki gözlemciler için farklıdır. Fizik yasaları göreceli olarak değişmez olmalı, nerede olursanız olun ve ne kadar hızlı (ve hangi yönde) hareket ettiğinize bakmaksızın aynı cevapları vermelidir.
Sorun şu ki, Schrödinger denklemi tarafından tanımlanan eski tarz kuantum mekaniği, farklı referans çerçevelerindeki gözlemciler için farklı tahminler veriyor: göreli olarak değişmez değil! Maddenin kuantum davranışını göreli olarak değişmez bir şekilde tanımlayan ilk denklemlerin yazılması yıllar aldı:
- spin-0 parçacıklarına uygulanan Klein-Gordon denklemi,
- spin-½ parçacıkları (elektronlar gibi) için geçerli olan Dirac denklemi,
- ve spin-1 parçacıkları (fotonlar gibi) için geçerli olan Proca denklemi.
Klasik olarak, her parçacığın ürettiği alanları (elektrik ve manyetik alanlar gibi) tanımlarsınız ve ardından her kuantum bu alanlarla etkileşime girer. Ancak alan oluşturan her parçacık, konum ve momentum gibi doğası gereği belirsiz özelliklere sahip olduğunda ne yaparsınız? Bu dalga benzeri, yayılmış elektron tarafından üretilen elektrik alanı, tek bir noktadan geliyor ve Maxwell denklemlerinin klasik yasalarına uyuyormuş gibi ele alamazsınız.
Bu, bizi basit kuantum mekaniğinden ilerlemeye zorlayan şeydi. kuantum alan teorisi , yalnızca belirli fiziksel özellikleri kuantum operatörleri olmaya teşvik etmekle kalmadı, aynı zamanda alanların kendilerini de kuantum operatörleri olmaya teşvik etti.
Kuantum alan teorisi ile, alan operatörlerine sahip olmamız (konum ve momentum gibi 'parçacık operatörlerine' ek olarak) şu açıklamaları yapmamıza izin verdiğinden, zaten gözlemlenmiş çok sayıda fenomen nihayet anlam kazandı:
- parçacık-antiparçacık oluşturma ve yok etme,
- radyoaktif bozunmalar,
- elektronun (ve müonun) manyetik momentlerinin kuantum düzeltmeleri,
ve daha fazlası.
Ancak bu kuantum alanları, bizim gerçekliğimizi gerçekten oluşturan parçacıkların matematiksel bir tanımı mıydı, yoksa aslında kendileri de gerçek miydi?
Bir şeyin 'gerçek' olup olmadığıyla ilgili bu soruyu yanıtlamanın bir yolu, onunla ne yapabileceğinizi sormaktır. Elbette, temel alanları ölçemiyoruz, ancak onlardan enerji çıkarmak, onları 'iş' yapmak için kullanmak (yani, bir kuvvet uygulayarak kütleleri belirli bir mesafeye taşımak) veya ikna etmek gibi şeyler yapabilirsek onları, 'gerçekliklerini' kanıtlayabilen, kuantum alan teorisine özgü, kesin, gözlemlenebilir bir imzayla sonuçlanabilecekleri bir konfigürasyona sokarlar. 2023'ün başlarından itibaren, kuantum alanlarının aslında çok gerçek olduğuna dair üç bağımsız ampirik, deneysel kanıtımız var.
1.) Casimir Etkisi . Teorik olarak, tüm uzaya nüfuz eden - elektromanyetik, zayıf ve güçlü nükleer kuvvetlerden - her türden kuantum alanları vardır. Bu alanı görselleştirmenin bir yolu, olası tüm farklı dalga boylarında bir dizi kuantum dalgalanması veya dalga hayal etmektir. Normal olarak, boş uzayda, bu dalga boyları herhangi bir değer alabilir ve bunu yapar: uzayın 'sıfır noktası enerjisi' veya boş uzayın 'temel durumu' dediğimiz şey, tüm olası katkıların toplamından doğar.
Bununla birlikte, belirli bir uzay bölgesinde ne tür dalgaların ve dalga boylarının mümkün olduğunu kısıtlayan bariyerler oluşturduğunuzu hayal edebilirsiniz. Fizikte bu kısıtlamalara genellikle 'sınır koşulları' diyoruz ve radyo ve televizyon sinyalleri de dahil olmak üzere her türlü elektromanyetik olguyu kontrol etmemizi sağlıyorlar.
1948'de fizikçi Hendrik Casimir, iki paralel iletken plakanın birbirine çok yakın tutulduğu bir konfigürasyon kurulursa, plakaların dışından 'izin verilen' dalga modlarının sonsuz olacağını, plakaların içinde ise yalnızca bir modların alt kümesine izin verilir.
Sonuç olarak, tamamen aralarındaki kuantum alanlarının bir etkisi olarak, plakalara etki eden içe ve dışa doğru kuvvetlerde bir fark olacaktır ve özgül kuvvet kesin konfigürasyona bağlıdır. Casimir etkisinin var olması gerektiği genel olarak kabul edilirken, ölçülmesinin inanılmaz derecede zor olduğu ortaya çıktı.
Neyse ki, Casimir'in önermesinden 49 yıl sonra, deneyler nihayet yakalandı. 1997'de Steve Lamoreaux, aralarındaki Casimir etkisini hem hesaplamak hem de ölçmek için tek bir düz plakayı ve son derece büyük bir kürenin bir bölümünü kullanan bir deney tasarladı. Bakın, deneysel sonuçlar, yalnızca küçük bir hata ve belirsizlik dahil olmak üzere, teorik tahminlerle %95'in üzerinde kesinlik ile aynı fikirdeydi.
2000'li yılların başından beri, Casimir etkisi doğrudan paralel plakalar arasında ölçülmüştür ve entegre bir silikon çipin bile karmaşık geometriler arasındaki Casimir kuvvetini ölçtüğü kanıtlanmıştır. Kuantum alanları 'gerçek' olmasaydı, bu çok gerçek etki hiçbir açıklama yapılmadan var olurdu.
2.) Vakum çift kırılma . Çok güçlü manyetik alanlara sahip bölgelerde, uzayın o bölgesindeki kuantum alanları dış alanın etkisini hissedeceğinden, boş uzayın kendisi - fiziksel herhangi bir şeyden 'yapılmamış' olmasına rağmen - mıknatıslanmalıdır. Gerçek Evrende, pulsarlar aslında bu doğal laboratuvarı sağlarlar: Dünya üzerindeki laboratuvarlarda yarattığımız en güçlü elektromıknatıslardan bile birkaç milyar kat daha büyük manyetik alanlar üretirler. Işık, bu yüksek derecede manyetize edilmiş alandan geçtiğinde, başlangıçta tamamen kutuplanmamış olsa bile, sonuç olarak o ışık kutuplaşmalıdır.
Vakum çift kırılma olarak bilinen bu etkinin tahmini, Werner Heisenberg'e kadar uzanır. Ancak, 2016 yılında bir ekip 400 ışıkyılı uzaklıkta bulunan oldukça 'sessiz' bir nötron yıldızına bakana kadar gözlemlenmemişti: RX J1856.5-3754. Bu, polarizasyonun şimdiye kadar ölçüldüğü en sönük nesneyi işaret ediyordu ve yine de lineer polarizasyon derecesi büyük ve anlamlıydı: %16. Bu atarcayı çevreleyen boş uzayda vakum çift kırılımının artırıcı etkisi olmadan, bu kutuplaşma açıklanamaz. Yine, kuantum alanlarının etkileri kesin, ölçülebilir bir yerde ortaya çıkıyor.
3.) Schwinger Etkisi . Manyetik alanlar yerine, son derece güçlü bir elektrik alanınız olduğunu hayal edin; Dünya'da yapabileceğinizden çok daha güçlü bir şey. Manyetik polarizasyon yerine, kuantum vakumu elektriksel olarak polarize olur: şarjların bir pilin veya başka bir voltaj kaynağının zıt uçlarına göç etmesi gibi.Astrofizikçi Ethan Siegel ile Evreni dolaşın. Aboneler bülteni her Cumartesi alacaklardır. Herkes gemiye!
Boş uzayın derinliklerinde, parçacık ve antiparçacık çiftlerinin nadir ama önemli oluşumu da dahil olmak üzere her türden kuantum dalgalanmaları meydana gelir. En hafif yüklü parçacıklar elektron ve onun antimadde muadili pozitrondur ve bunlar aynı zamanda bir elektrik alanı varlığında (düşük kütlelerinden dolayı) en büyük miktarlarda hızlanan parçacıklardır.
Normalde, bu parçacık-karşı parçacık çiftleri, algılanmadan önce 'hiçliğe' geri yok olurlar. Ama elektrik alanınızın gücünü yeterince büyük bir miktarda artırırsanız, belki de elektron ve pozitron birbirlerini bir daha bulamayacaklardır, çünkü elektrik akımının etkisiyle birbirlerinden uzaklaşmış olacaklardır. içinde bulundukları kutuplaşmış boş uzay.
Teorik olarak, bir nötron yıldızının içindeki çok güçlü ortamlar bu alanları sağlamalıdır ve Einstein'ın en ünlü denklemiyle elektrik alan enerjisinden yeni parçacık-karşı parçacık çiftleri yaratabilirsiniz: E = mc² . Bununla birlikte, o ortamda deneyler yapamayız, Dünya'da bu tür koşulları yeniden oluşturamayız ve sonuç olarak, çoğu araştırmacı Schwinger etkisini test etme fikrinden vazgeçti.
Ancak 2022'nin başlarında, bir araştırma ekibi bunu yine de yaptı. olarak bilinen grafen tabanlı bir yapıdan yararlanarak süper lateks — birden fazla malzeme katmanının periyodik yapılar oluşturduğu yerlerde — bu çalışmanın yazarları bir elektrik alanı uyguladı ve uygulanan temel elektrik alanından enerji çalma pahasına, pozitronların yoğun madde analoğu olan elektronların ve 'deliklerin' kendiliğinden oluşumunu indükledi.
Gözlemlenen akımları açıklamanın tek yolu, elektronların ve 'deliklerin' kendiliğinden üretimine ilişkin bu ek süreç ve sürecin ayrıntılarıydı. Schwinger'in tahminlerine katıldı 1951'den beri.
Kuantum alanlarının en başından beri gerçek olması gerektiği iddia edilebilir: Evrenin ilk gözleminden bu yana. Kuzu kayması 1947'de. Hidrojenin 2s yörüngesindeki elektronlar, göreli kuantum mekaniğinde bile ortaya çıkmayan 2p yörüngesindeki elektronlardan çok az farklı bir enerji seviyesi işgal eder; the Lamb-Retherford deneyi Schwinger, Feynman, Tomonaga ve diğerleri tarafından ilk modern kuantum alan teorisi - kuantum elektrodinamiği - geliştirilmeden önce ortaya çıkardı.
Yine de, zaten gözlemlenmiş bir etkiyi olaydan sonra açıklamak yerine, bir etkiyi gözlemlenmeden önce tahmin etmenin oldukça özel bir yanı vardır; bu nedenle diğer üç fenomen, bir kuantum alan teorisini formüle etmeye yönelik ilk itici güçten ayrı durur.
Daha büyük Evren ile olası bir bağlantı, Evrenin hızlanmış genişlemesine neden olan karanlık enerjinin gözlemlenen etkisinin, sıfıra sıfır olmayan küçük ama pozitif bir değer olsaydı beklediğimizle aynı şekilde davranmasıdır. boş uzayın nokta enerjisi. 2023 itibariyle, uzayın sıfır noktası enerjisini hesaplamak fizikçilerin mevcut kapasitesinin ötesinde olduğundan, bu hala bir spekülasyon. Bununla birlikte, enerji taşıdıkları ve Evren'deki ışık ve madde üzerinde hem hesaplanabilir hem de ölçülebilir etkileri olduğu için kuantum alanları gerçek kabul edilmelidir. Belki de doğa nazikse, daha da derin bir bağlantı keşfetmenin eşiğinde olabiliriz.
Paylaş: