David ve Ingres. 18. yüzyılın ikinci yarısında kendini belli eden; önce İtalya’da daha sonra Fransa, Almanya ve öteki Avrupa ülkelerinde gelişen ve eski Yunan ve Roma sanatına tekrar dönüşün yaşandığı; sanatın tarihindeki Yunan ve Rönesans kültürlerinin temsil ettiği klasik bakış açılarından sonraki üçüncü klasik bakış açısı ve üslubudur. 1750’den itibaren Rokoko sanatının aşırılığına ve yapaylığına karşı bir tepki olarak ortaya çıkmış ve ilkçağ sanatına bir hayranlık içermiştir. Bu üslup içinde antik Yunan ve Roma sanatı yeniden araştırılmıştır.
Bu üslubun özellikleri sadelik, açıklık, ölçü ve orantıların düzenliliği olarak gösterilebilir. Bütün Avrupa’ya yayılan Yeni Klasikçilik’in en güçlü olduğu ülke Fransa olmuştur. Yeni Klasikçilik, sanatçılardan çok yazar ve kuramcılar tarafından yaratılmış bir sanat üslubu gibi de algılanır. Winckelmann, 1755’te Kardinal Albini’nin kütüphanecisi olarak Roma’ya yerleşmiş ve aynı yıl yayımladığı “Yunan Resim ve Heykel Sanatındaki Yapıtların Taklit edilmesi Üzerine Düşünceler” isimli yayınında sanatın, Yunan’ın özü olan “soylu yakınlığı ve sakin yüceliği amaçlaması gerektiğini vurgulamıştır. Bu üslubun en tanınmış sanatçıları David ve Ingres’dır.