Galman ekonomisi bu model patronlar ve sendikalar arasındaki yakın ilişkilerle biliniyor; ülkenin ana imalat şirketleri olan Mittelstand; ve refahı geniş çapta yayan siyasi sistemin federalizmi. Daha az bilinen ancak daha az temel olmayan başka bir bileşen daha var: Çoğunlukla bölgesel odaklı olan ülkenin bankaları, Mittelstand’daki şirketlere iyi fiyatlarla ve daha düşük maliyetle uzun vadeli finansman sağlıyor.
Ne yazık ki bu model artık işe yaramıyor: Almanya’nın büyümesi şu şekilde tahmin ediliyor: IMF hepsinden en düşük olmak GBu sene 7 üyemiz var. Ve ülkenin bankaları da zor durumda. Avrupa Bankacılık Otoritesi, 2023’ün ilk üç ayında kârlılığın bir ölçüsü olan ağırlıklı ortalama özsermaye getirisinin tüm ülkeler için %10,4’e kıyasla %6,5 olduğunu tahmin ediyor. AB. 2020’de sekiz ülkedeki bankalar AB Alman kredi verenlerden daha kötü getiri teklif etti. Bu yılın ilk üç ayında sadece Lüksemburg’dakiler bunu yaptı.
Bu zayıf performans kısmen Alman pazarının değişkenliklerini yansıtıyor. Ülkenin bankaları özellikle sabit faiz oranlarıyla borç verme eğiliminde, bu da onların daha yüksek faiz oranlarından yararlanma yeteneklerini sınırlıyor. Net faiz marjları (bir bankanın kredilerden tahsil ettiği tutar eksi finansman için ödediği miktar) Haziran 2020’den bu yana yalnızca 0,1 puan arttı, yani Haziran 2020’nin yarısı kadar. AB ortalama.
Ancak daha derin sorunlar da söz konusu: Alman kredi veren kuruluşlar alışılmadık biçimde yapılandırılmış ve üç kategoriye ayrılıyor: Commerzbank ve Deutsche Bank dahil olmak üzere özel sektör kredi verenler; tasarruf bankaları için toptan banka görevi gören 361 tasarruf bankası ve beş Landesbanken dahil olmak üzere kamu bankaları; ve 737 kooperatif.
Bankacılık sektörü varlıklarının %57’sini elinde bulunduran özel olmayan kredi verenler, yerel işletmeleri desteklemek gibi kârın ötesinde hedefleri olan muhafazakar kuruluşlardır. Devlete ait bankaların çoğunda başkan veya yönetim kurulu üyesi olarak politikacılar bulunmaktadır. Düşünce kuruluşu Bruegel’den Nicolas Véron, bu siyasallaşmış yönetimin zayıf risk yönetimine yol açtığına inanıyor. Örneğin arsalar yoğun bir şekilde gayrimenkule maruz kalıyor ve bu da onları son fiyat düşüşlerine karşı savunmasız hale getiriyor.
Kamu bankaları ve kooperatifler de birbirlerinin topraklarında iş aramalarını yasaklayan “bölgesel prensip” çerçevesinde faaliyet göstermektedir. En büyüğünün herhangi bir Avrupa bankasından daha fazla varlığa sahip olduğu, maliyetleri paylaşmalarına ve kendilerini finanse etmeleri gereken sermaye miktarını azaltmalarına olanak tanıyan ağlar oluştururlar. Bunun sonucunda özel sektör bankalarının marjları azalıyor ve diğer kurumlarla rekabet etmeleri zorlaşıyor. Deutsche Bank’ın fiyat-defter oranı 0,3’te, yani öncekinin yaklaşık yarısı kadar sabit kalıyor BNP Paribas, Fransız rakibi.
Almanya’nın alışılmadık mali sistemi bölgesel işletmeleri desteklemeye çok uygundur. Daha ziyade, daha geleneksel finansman biçimlerinin yanı sıra sermaye piyasası finansmanı gerektiren daha riskli işletmeleri (örneğin, yeşil geçiş veya dijitalleşme için ihtiyaç duyulan yeni kurulan şirketler) desteklemeye daha az uygundur. Her ne kadar Alman politikacılar ve politika yapıcılar ülkenin ekonomik geleceği hakkında hararetli bir tartışma içinde olsalar da, ülkenin finans kurumlarıyla ilgili tartışmalar henüz belirgin bir şekilde ön plana çıkmadı. Belki de ülkenin bankaları sorgulanamayacak kadar hazır durumda. ■
Ekonomi, finans ve piyasalardaki en büyük haberlerin daha uzman analizi için, yalnızca abonelere özel haftalık bültenimiz Money Talks’a kaydolun.