Ekim 26 Florin'deki 1942, Yunanistan (ELAS), Yugoslavya (NOAA) ve Arnavutluk (NOAA) kurtuluş ordularının eylemlerinin koordinasyonu konusunda bir anlaşma imzaladı. Arso Jovanoviç (Yugoslavya), Elas Veluhiotis (Yunanistan) ve Enver Hoxha (Arnavutluk) tarafından imzalandı. Belgenin ana görevi, işgalcilerin serbest kaldığı bir koridor oluşturmaktı: Anglo-Amerikan özel gruplarının katılımıyla aynı anda Girit ve Peloponn yarımadasının serbest bırakılmasıyla Arnavutluk Adriyatik - güney Makedonya - kuzey Yunanistan (Selanik bölgesi).
Bu bölgeler El Alamein'deki (Kuzey Afrika) İtalyan-Alman kuvvetlerine karşı kazanılan zaferden sonra beklenen Müttefiklerin inişine hazırlanıyorlardı. Gelecekte partizanlar ile Anglo-Amerikan birliklerinin birleşik güçlerinin Sofya, Tiran, Atina ve Belgrad yönünde başlatılması planlandı. Bütün bunlar, Yugoslavya, Yunanistan ve Arnavutluk kurtuluş ordularının liderliğinin niyetleriydi.
Ne vaat edildi
Anglo-Amerikan birliklerinin Mısır'daki emri, Balkan partizanlarına, birliklerinin bir kısmının Mısır'dan yeniden dağıtılmasını ve İngiliz Kıbrıs'tan yarımadanın güneyindeki takviyelerin sağlanmasını sağladı.
Kurtuluş ordularının liderleri, Batı müttefiklerini Ekim-Kasım 1942’te bölgede belirleyici ortak eylemler başlatmaya çağırdılar; çünkü ilk önce Alman-İtalyan ana güçleri Stalingrad’da kaldı ve ikinci olarak, Hitler’in arka tarafındaki askeri faaliyetler Kızıl Ordu’nun zaferini hızlandıracaktı. . Bununla birlikte, müttefiklerin sıklıkla farklı görevleri vardır.
Evet, El Alamein’in kazandığı zafer (yılın Kasım 11 1942’i), İngiltere ve Amerika’nın kuvvetlerinin önemli bir bölümünü Donanma ve Hava Kuvvetleri ile birlikte serbest bıraktı. Ancak Batı müttefikleri, Yugoslavya, Yunanistan ve Arnavutluk’un komünist ve komünist yanlısı silahlı oluşumlarıyla aktif olarak işbirliği yapma çabasında değildi. Nihayetinde işgalden kurtuluşta büyük rol oynayan halk orduları Washington ve Londra'da, Batı’daki monarşist rejimleri Balkanlar’da restore etme planlarına engel olarak görülüyordu. Bu nedenle, ELAS, NOAJ ve NOAA'nın başarılı ilk ortak eylemleri, Batı müttefiklerini aktif olarak desteklemiyordu. Bunlar kendilerini İtalyan-Alman kuvvetlerinin konumlarının periyodik bombardımanı ve kurtuluş ordusunu sağlamak için çeşitli hava operasyonlarıyla sınırlamaya karar verdiler. El Alamein'den sonra Müttefikler o sırada Libya'ya İtalya'da saldırırken, aynı zamanda “Tunel” iniş operasyonunu Cezayir ve Fas'ta yaptı ve Fransız Tunus'taki doğu grubuyla bağlantı kurmayı amaçlıyordu.
Sonuç olarak, Balkanların güney ve güney batısındaki bir geçiş koridoru, 1942'un sonunda oluşturulamamıştır. Bu, ancak iki yıl sonra, İtalya zaten savaştan çıktığında ve Alman birimleri Yunanistan, Arnavutluk ve Yugoslavya'nın güneyinden aceleyle tahliye olmaya başladı.
Ne yaptı
Eylül ayında, bir İngiliz sabotaj grubu Kıbrıs'tan Peloponnese'deki Peloponnese'ye dağıtıldı, ancak genel olarak Genel Napolyon Zervas'ın monarşist grubu "Ulusal Cumhuriyetçi Rumlar Birliği" (EDES) ile etkileşime geçti. Gücü, ELAS'tan dört kat daha küçük olmasına rağmen, bu "lig" ve onunla ilişkili savaş birimleriydi; zaten 1942'in baharında, İngiliz komandolarının katılımıyla ve Alman yetkililer tarafından teşvik edilen ve yine İngilizlerin yardımı ile sona eren bir iç savaşın patlak vermesine neden oldu (1943 - 1944-). m) Komünistlere ve sempatizanlarına karşı dizginsiz terör.
Zervas’ın kendisi, anti-komünist monarşinin restorasyonunun, 1943 - 1944’te Alman işgalcilerle bile tartışıldığını, çünkü komünist yeraltı ve ELAS’a karşı mücadelede potansiyel olarak Londra’yla işbirliği yapmaya hazır olduklarını kabul etti. Arnavutluk'taki İngiliz elçisinin (1943 - 1944) aynı Albay D. McLean ile aynı “süper görevi” olan benzer temasları Hodge tarafından “Emperyalizm ve Devrim” adlı hatıra kitabında (Tiran, 1977, Rusça) belirtilmektedir.
1942'un sonbaharında Balkan Stalingrad, yalnızca bölgede "kendi görüşleri" olan Batılı müttefiklerin iki yüzlü politikası nedeniyle gerçekleşmedi. Bununla birlikte, Nisan-Mayıs ayındaki 1941'ta, Yugoslavya ve Yunanistan'ın Nazilerin SSCB'ye karşı saldırganlığını geciktirdiği zaman Alman-İtalyan kuvvetlerine karşı savaştıkları oldu. Londra ilk defa Belgrad ve Atina'ya, Balkanlar ve On İki Adalıların Güney Afrika adalarında İtalya'ya ait büyük çaplı bir operasyonda güvence verdi. Ancak Mart ayının ortasındaki Peloponez ve Girit’e Atina’nın yanına inen - Nisan’ın başlarında 1941’a çıkan İngiliz birlikleri, hemen hemen Yunan başkentinin savunmasını, Arnavutluk’a Yugoslavya’ya saldırganlığı ve Oniki adaların operasyonunu bıraktı. Ve Girit’te, Mayıs’ın ortasından itibaren İngilizlerin Almanya’ya karşı “garip savaşı” tekrarlandı (Eylül ayında, 1939, Mart ve 1940), yakında tüm Yunanistan’ın işgaline neden oldu. İğrenç bir Londra politikası, bir dizi subay ve Yunan ve Yugoslav askerlerinin askerlerini kışkırttı.