Tabiatı, canlı ve cansız varlıkların tamamı olarak tarif edilir. Cansız varlıklardan olan hava, güneş ve su gibi varlıların, mesela incir çekirdeğinden incir ağacını yapması mümkün değildir. Geriye canlılar kalıyor. Onlar da bitkiler, hayvanlar ve insanlardır. Bu incir çekirdeğinden incir ağacını çıkarsa çıkarsa, insanların çıkarması gerekir. Çünkü, canlılar içerisinde en şuurlu ve en akıllı odur. Halbuki o da soruyor, Bu çekirdekten bu ağacı kim çıkardı?
Bu ve benzeri soruları daha da arttırmak mümkündür. Mesela, bu koyunun karnında kuzuyu kim yarattı? Anne karnında tek hücre halinde beni yaratarak besleyip büyüten ve dünyaya geldikten sonra benim hayatımı devam ettiren kim?
Tabiat, büyüme, gelişme ve farklılaşma gibi kanunlar mecmuasıdır. Kurallar Kanunlar toplamı, ya da bir sanat eseridir. Dolayısıyla kanun, ya da sanat eseri, sanatkar olamaz. Kanunlar, eşyayı idare edemez. O kanunlarla eşyayı idare eden kudret ve ilim sahibine ihtiyaç vardır. Bu Bakımdan tabiat ilah olamaz.
Canlıların her birisi, sonsuz bir ilmin, irade ve kudretin eseridir. Böyle sonsuz bir güç ve kudret sahibi olmayan, kâinata söz geçiremez. Bir iğnenin ustası, bir harfin katibi olduğu gibi, şu kainat şehrinin de bir sahibi ve her şeye hakim bir ustası vardır. O da, sonsuz güç ve kuvvet sahibi Cenab-ı Hak'tır.