Sulandıranlar, suyu depolayan yaprakları veya sapları olan bitkilerdir. Genellikle kalın yaprakları vardır ve omurgaları olabilir veya olmayabilir. Kaktüs, sulu meyvelerdir ve yaygın aloe ve sedum gibi bitkilerdir. Çoğu don ihale eder ve parlak güneş ve ılık sıcaklıklar gerektirir. Sululentler genellikle çeşitli bitkilerle kaplarda yetiştirilmektedir. Çoğu sorun, uygun olmayan bakım veya sitsülasyonlu sulu meyvelerde ortaya çıkar ancak succulents’i rahatsız eden birçok hastalık ve zararlı vardır.
Sulu meyveler, gelişmek için güneşli parlak bir alanda olmalıdır. Çoğunlukla sulu meyveleri, az suya ihtiyacı olan çöl sakinleri olarak düşünmekteyiz, ancak bu her zaman böyle değildir. İhtiyaç duydukları şey, kusursuz bir kompozisyona sahip iyi drene edilen bir topraktır. Konteyner yetiştirilen bitkiler, drenajı teşvik etmek için delikli bir kapa ihtiyaç duyarlar. Sulanan bitkiler aşırı besin bölgelerinde sulu meyveleri yetiştirebilir ve ilk bahar büyümesine kadar nadiren gübrelemeye ihtiyaç duyar. Gübreleme, bitkilerin sarı yaprak ve yaprak veya omurga damlası almasına neden olur. Gübreler yüksek dozlarda bitkiler için toksik olan sodyum taşımaktadır. Gübre yanması durumunda, kökler hasar görebilir ve bu da yeşillik düşmesi veya sarkmaya neden olabilir. Gübreleme mevsimi boyunca sodyum birikimini önlemeye yardımcı olan nem sızıncaya kadar su. Ardından tekrar sulanmadan önce kabın kurumasını bekleyin. Isı ayrıca bitkiye zarar verebilir. Donma sıcaklıklarına uğrayan sulu meyveler sıklıkla çözülerek duygusallaşır ve nihayetinde yapraklar kararabilir ve muhtemelen ölecektir.
Sulu meyveler tam güneşte olmalı, fakat ısınan parlak ışık, güneş kavurmasına veya hırpalanmasına neden olabilir. Bu, gümüş veya beyaza dönüşen renksiz yapraklara neden olur veya tüm bitki ağartır veya turuncu olabilir. Son derece sıcak iklimlerde, sulu bir üründe gün ışığı ılık ısınması gerekir. Güneye bakan pencerelerde yetiştirilen sulu meyveler, güneşin en yüksek olduğu günün bir miktar barınaktan yararlanır. Işık bir karınca üzerinde odaklanmış bir büyüteç gibi olur ve ihale bitkilerini yakar. Çok az ışık alan sulu bir üründe güneşe kadar uzanır.
Et böcekleri, ölçek, mantar gangleri ve örümcek akarları sulu meyvelerin birincil zararlılarıdır. Mantar cırcırları sinir bozucu ama gerçekten zarar vermezler. En iyi kuru kaktüs toprakları kullanılarak kontrol edilirler, suyun üstünde değil. Örümcek akarları, bitki üzerinde küçük dokuma izi bırakır ve yapraklar üzerinde sarı lekelere neden olan bu lekeler paslı kahverengiye dönüşür. Ölçek, bitkinin genel kalitesini düşüren ve yapraklar üzerine yapışkan bir madde olan ve kurak küf haline gelebilecek olan bal arındıran böcekleri emiyor. Mealy böcekleri kaktüs üzerinde bol miktarda bulunur ve yapraklara, köklere veya köklere saldırabilir. Bitki genel olarak hasta gibi görünür ve istila, şiddetli ise, daha da uzaklaşabilir. Yaprak madencileri gibi diğer zararlılar patikaları yapraklarda veya köklerde bırakır.
Mantar hastalıkları, sulu meyvelerde en sık görülen problemlerdir. Mantar sıcak, nemli koşullarda çiçek açar ve çok sayıda form alabilir ve çeşitli hasarlara neden olabilir. Boytris ve Phytophtora her zamanki suçludur. Kökün yumuşamasına ve sonunda çökmesine neden olurlar. Kumlu kalıp yaprakları düşürür ve Basal Stem Rotası adı verilen bir hastalık tüm kökün siyah veya kırmızıya dönmesini ve toprak seviyesinde çürümeyi sağlar. Aloe pas, yeşillik siyah lekeler görülen aloe gibi birkaç etli yapıyı etkiler. Buna üstten su verme sebep olur ve çirkin görünüyorsa kalıcı hasar vermez.