Monogami ve Evlilik Savunmasında
Helen Croyden'in gözlemlerine göre, evlilik modası geçmiş, acı verici ve can sıkıcıdır. Bu gerçeklerin ışığında, o yazıyorYeni Cumhuriyet tekeşliliği daha bağımsız, geçici ilişkiler lehine atmalıyız. Bu seçim için temel argümanlarından bazıları şunlardır:
Bir başlangıç için daha uzun yaşıyoruz. Ulusal İstatistik Ofisine göre, bugün doğan bebeklerin üçte birinin şimdi 100 yaşına gelmesi bekleniyor. 1850 doğumlu bir kadın evliliğinin 29 yıl sürmesini bekleyebilir. Artık çiftler, çocuklar evlerinden ayrıldıktan sonra 30 yıl boyunca birlikte çay molaları almayı bekleyebilirler - eğer mahrumiyetlerini beğenmiyorsanız, haksız bir cümle.
Öyleyse, günümüzün sosyal ortamının koordinasyona katkısı bulunmadığı ve geleneksel çiftçilikten talep edilen tavizlerden ödün vermeyeceği çok az açıktır. Bireyselliği ve rahatlığı savunuyoruz, ancak ortaklarımızdan yaşam alanını ve sosyal yaşamımızın iyi bir bölümünü paylaşmalarını bekliyoruz. Erken yetişkinliğe kadar kendi kariyerimizi, dostluklarımızı ve ilgi alanlarımızı geliştirmek için teşvik ediliriz. Gençler genellikle evden, oda arkadaşlarıyla, kolejde veya evlenmeden önce seyahat ederek evlerinde yaşarlar. Değişken ve geçici aşk ilişkilerine alışkınlar. Taahhüt beklentileri, ulaştığı zaman, önceki nesillerin uğraşmak zorunda olmadıkları keskin bir disiplin cezası gerektirir.
İlk: kesinlikle haklı. Günümüz bireysellik ve rahatlık toplumunda, tek eşlilik son derece eski bir sosyal yapıdır. Gençlerin şimdiye dek geleneksel olarak çeşitli romantik ilişkilerle uğraşma yetenekleri, bir erkeğe veya bir kadına katılmış bir ömür boyu ideal bir astar değildir. Monogamy, Croyden'in dediği gibi “ahlaki bir biblo”.
Oysa evlilik bir zamanlar toplumumuzun dayanaksız sütunlarından biriydi: ailenin temel taşıydı ve daha sonra Amerikan yönetişiminin ve kültürünün kalbini oluşturan köyün ya da yörüngenin temelini oluşturuyordu. Neden şimdi bu kadar çok kişiye karşı bu kadar rahatsız edici? Çoğu Amerikalı için, insan gelişimini tanımlamaları kökten değişti.
Monogaminin en eski kavramlarında genellikle manevi ve ahlaki çağrışımları vardı. Tanrı'nın önünde yaratılmış, irade ile kabul edilemeyecek veya terk edilemeyecek bir ilişki olarak görülmüştür. Din aleminin dışında bile, ailevi rahatlık ve güvenlik, geleneksel bir toplumun arzu edeceği değerlerdi. Daha büyük ekonomik ve çevresel zorluklarla dolu yaşlarda, ailenin bağları ve desteği birçok kişiye nimet olarak hizmet etti. Yersiz bireyler en büyük kırılganlığa maruz kaldı-ailelerin yerleşik bir destekleyici desteği vardı.
Oysa modern toplumda, din artık eskisi gibi otoriter rol oynamıyor. Ek olarak, finansal ve çevresel zorlukların çoğu azalmıştır - ve zorluklarla karşı karşıya kalanlar artık geleneksel aileyi çevreleyen ve kendi destek mekanizmalarını yaratan bir devlete sahiptir. Toplumumuz belki de hiç olmadığı kadar bağımsızdır: Bazı istisnalar dışında, çoğu Amerikalı kendi başına oldukça iyi geçinebilir.
Hattın bir yerinde, monogami ahlaki ve çevresel faydalarını geride bıraktığında, insanlar yalnızca duygusal yararları için ona güvenmeye başladılar. Evliliği mükemmel romantizmin zirvesi olarak gördüler: Croyden'in dediği gibi “mistik ruh” bulmanın yolu. Sanat, müzik ve edebiyatımız bunu pekiştirdi. İnsanlar, “Bir” i kastediyor ve aramaya başladı. Nicholas Sparks roman yazmaya başladı.
Ve işte burada, bence Croyden, tek eşliliğe karşı en büyük şikayetini oluşturuyor: “kızların öz kimlikleri için romantik ilişkilere çok fazla güvendiklerini belirleyen araştırmacılara atıfta bulunuyor. Çalışma, kızların daha fazla depresyon riski altında olduğunu, intihar düşüncelerinin ve intihar girişimlerinin ilişkilerinin ideallerinden ayrıldığını daha fazla ortaya çıkardığını tespit etti. Geleceklerinin artık bir prens ile buluşmaya dayanmadığı, ancak bunu kullanamadıkları bir dönem. ”
İnsanlar, duygusal tatminkasyon söz konusu olduğunda, evliliğin vaatlerini yerine getirmediğini keşfetti. Prince Charming'in ve radyodaki sevimli romantik şarkıların hikayeleri her zaman doğru gelmiyor. Sonsuz duygusal mutluluk için evlilik isteyen insanlar hayal kırıklığına uğrarlar. Bunun nedeni, artan öz yeterliliğimizi sürekli duygusal mutluluk arzusuyla uzlaştırmaya çalışmamızdı - ve bu zorlama altında, tek eşlilik neredeyse imkansız hale geldi ve büyük ölçüde istenmeyen bir hal aldı. Bazıları öfkeli boşanmalara, bazıları ise Croyden'ın ifade ettiği şiddetli depresyona yol açar.
Fakat bence bu hayal kırıklığı, büyük ölçüde, insanların tek eşliliğe modern ve uygunsuz amaçlarla uymaya çalıştıklarından kaynaklanmaktadır. Asla kendini gerçekleştirme, rahatlık ya da zevk için bir araç olmadı. Asla kalbin her arzusunu ve özlemini tatmin etmek değildi. Asla kalıcı mutluluk vaat etmek değildi.
Aksine: tek eşli ilişkiler her zaman bir rahatsızlık durumuna girmeye zorlar. Biriyle yaşamak, geçici bile olsa, birini tercihlerinden ve arzularından vazgeçmeye zorlar. Croyden'in belirttiği gibi, yanlız yaşarken kartondan süt içmek daha kolaydır. Monogami bir kişiyi başkalarının tuhaflıkları ve alışkanlıklarına katlanmaya zorlar; aynı zamanda, eşlerimize daha iyi hizmet verebilmek için kendi kötü ya da bencil uygulamalarımızı değiştirmeye ve düzeltmeye zorlar. Tamamen rahatsız edici, sinir bozucu, yorucu bir iştir.
Ama bunun sebebi evliliğin kendinden fazlası olduğudur. Bu, “duygusal türden” sonsuz “mutluluğa” düşmekle ilgili değildir. Geleneksel olarak anlaşılan evlilik, bencilce olmayan bir sevgiyle ilgilidir. Evlilik, ötekinin iyiliği için ötekiyle ilgili bir ilişkidir. Böyle bir birliğin ahlaki ve kültürel yararlarına samimi bir şekilde inanmadığınız ve / veya içten bir inanca mecbur hissetmediğiniz sürece, böyle bir özerk ilişki kurmak için gerçekten bir neden yoktur.
Bu, evliliğin cinsel ve romantik bileşenlerinin önemli olmadığını söylemek değildir. Demek istediğim, tek eşlinin kuruluşunun, sürmesi gerekiyorsa yalnızca duygusal veya cinsel olamayacağıdır. Monogamiye alçak gönüllü, gönüllü bir bileşen olmalı. Bu altta yatan bileşen bencil olmayan, köklü ve ilişkisel bir bileşendir, bu yüzden dünyamızdaki Croyden'daki birçok insanın onu itici bulmasının nedeni budur.
Zengin Cromwell sadece için harika (ve eğlenceli) bir makale yazdıFederalist babalık hakkında ve ne kadar çok - kelimelerinin içinde - genellikle “berbat” dır. Babaların mutluluğunu belirlemeye çalışan bir araştırmaya atıfta bulunur, bu gerçekten babalığın amacı olup olmadığını sormadan. “İlerleme bizi mutlu ediyor mu? Evet, bazen ”diyor. “Diğer zamanlarda, hayır. Mesele bu mu? ”
Babalık, bize hatırlatıyor, iştir. Böylece, her zaman mutluluk ile ilgili değildir. Ancak “insanlığımız, kısacık ve öznel mutluluğa odaklanan bir özveri odağından daha fazlasını istiyor” diyor. “Umut istiyor; aşkınlık gerektirir. Umut ve aşkınlık, toza dönüşümüzle bitmiyor. Üreme, kör olmak gerekirse, bu dönüşü yaptıktan sonra yeşil kalan şeylerle ilgilidir. ”Başka bir deyişle: ebeveynlik bizle ilgili değildir ve asla olması amaçlanmadı. Gelecekle ilgili ve diğerleriyle ilgili.
Aynı evlilik için de geçerli: bu bizimle ilgili değil. Asla olmak istemedi. Bu “öteki” ile ilgilidir: eşimiz, yarattığımız çocuk ve aile ve teşvik ettiğimiz gelecek. Bu ilişkiler sayesinde evlilik mutluluk verir; ancak uzun vadeli, acı çeken bir neşedir - birçok geçici şikayet ve sıkıntıları aşmak zorundadır. Evliliğin zamansal mutluluk için “güvenli” bir bahis olmadığı doğru, ancak evlilik iyidir ve daima olacaktır.
@Gracyolmstead Takip Et