Hazırlanmam uzun sürmedi. Çatlamış, lekelenmiş aynanın hayatım gibi yarım yamalak yansımasında süzdüm kendimi; yorgun gözlerimin, aklar düşmüş saçlarımın ve soluk yüzümün loş ışıktaki belirsizliği sahte bir teselliydi her zamanki gibi. Ucuz boyalarla saklamaya çalıştım yılların izini. Üzerimdeki eskimiş elbiseyi çekiştirip düzelttim. Şapkamı taktım. Son kez baktım kendime; beğenmesem de daha iyisinin olamayacağını biliyordum.