Hokey (eski Fransız "hoquet" den - "çoban personeli") bir spor takım oyunu. Oyunculara görünüşte basit, ama aslında hedefe ulaşmak oldukça zor - diski (veya topu) kulüplerle rakibin kalesine atmak.
Hem klasik hokey (ilk maç 1875'te yapıldı), buzda oynanan oyun (sırasıyla, oyuncular paten yapıyor) hem de 19. yüzyılın ortalarında İngiltere'de kurulan çim hokeyi kendi özelliklerine sahip , gelenekler, kurallar, yasalar, genellikle taraftarlar ve profesyonel olmayan oyuncular tarafından bilinmemektedir. Belki de bu yüzden bu oyunda tartışmaya çalışacağımız birçok efsane var.
Hokey oyununun resmi kuralları, ilk maçtan yaklaşık bir yıl sonra formüle edildi. Bu doğru değil. İlk maç 3 Mart 1875'te Montreal'de yapıldı ve resmi buz hokeyi kuralları sadece 1886'da, yani sadece 11 yıl sonra yayınlandı.
Hokey oynamak için disk şeklinde bir disk kullanılır. İlk yıkayıcı tahtadan yapılmış ve kare bir şekle sahipti. Daha sonra küçük bir disk şeklinde yapmaya başladılar. Plastik veya vulkanize kauçuktan yapılmış modern bir yıkayıcı aynı disk benzeri şekle sahiptir. Kalınlığı 2.54 cm'yi geçmez, çapı 7.62 cm, ağırlığı 105-185 g'dır.Oyundan önce, oyun oynama kalitesini artırmak için disk dondurulur.
Buna ek olarak, top hokey - bandy (eski Alman "bandja" - kavisli çubuktan) veya Rus hokey var. Bu, en eski Rus eğlencesinden biridir, bir puck yerine bir top kullanımında sıradan hokeyden biraz farklıdır, oyuncu sayısı (6 yerine 11) ve alanın büyüklüğü (60x28-30 m yerine 90-110x50-70 m). Orta Çağ'da, bu tür oyunlar birçok ülkede çok popülerdi (İzlanda'da knuttlaker, İrlanda'da kıvrık, İskoçya'da parlak).
Buz hokeyi patenleri en iyi, normal buz pateni için olanlardan biraz daha büyük olarak seçilir. Paten seçimi son derece bireysel bir süreçtir, sadece kendi duygularınıza odaklanmanız ve sizin için kişisel olarak uygun bir boyut seçmeniz gerekir. Bazı insanlar ayaktan daha küçük patenleri tercih ederken, diğerleri aksine, biraz daha büyük bir beden seçerler. Her durumda, paten çok küçükse, bacakların her zaman bir araya getirileceği ve bu da çok hoş olmayan hislerle dolu olduğu akılda tutulmalıdır. Çok büyük olan patenlerin taşınması zor olabilir ve bu nedenle bağlarınızı düşme veya yaralanma riskini artırabilir.
Oyundan sonra patenleri pastan korumak için batarya üzerinde kurutulmalıdır. Tabii ki, her patenden sonra, patenler kurutulmalıdır, ancak bu asla aküde veya soba üzerinde yapılmamalıdır.
Sadece erkekler hokey oynuyor. Tamamen hatalı görüş. Kadın takımı 1998'de Nagano'da Kış Olimpiyatları'na katıldı ve 1990'da kadın buz hokeyi dünya şampiyonası ilk kez düzenlendi.
Tüm hokey sopaları aynı. Sadece ilk bakışta öyle görünebilir - kulüplerin şekli gerçekten standarttır. Ama yine de farklılıklar var. Yeni başlayanlar çoğunlukla ahşap kulüpleriyle oynarlar - pratik ve ucuz bir şey, kırmak üzücü değil. Profesyoneller kompozit golf kulüplerini tercih ediyor, içi boş - güçlü ve hafif olsa da pahalı. Dahası, savunucuların daha sert çubukları var ve saldırganların daha yumuşak çubukları var.
Hokey pistindeki buz ne kadar kalın olursa o kadar iyidir. Kalın buz, kayma hızını yavaşlattığından, hokey sahasında kalınlığı 7.6 ila 10 cm arasındadır.
NHL'deki hokey son derece ilkeldir. Takımların kompozisyonu değişikliklere uğradı ve "yeni dalganın" liderleri ilginç kombinasyonlarla dolu iyi düşünülmüş bir oyun gösteriyorlar.
Avrupa hokeyi Kanada hokeyinden çok farklı. Sitenin daha küçük boyutu nedeniyle (Avrupa'da - 60x30 m (Finlandiya versiyonu - 60x28 m), Kanada'da - 60x26 m), Amerikalıların tarzında bazı farklılıklar olmasına rağmen, temel bir fark yoktur. Bu faktör, bu heyecan verici oyunun hızını ve dolayısıyla eğlencesini artırmanıza izin verir.
Oyundan önce, antrenör takımı soyunma odasında toplar ve gelecekteki zaferin ne kadar önemli olduğu hakkında uzun ve yürekten bir konuşma yapar ve bundan sonra oyunculara mümkün olan her şekilde "doğru dalgayı ayarlayın". Aslında, oyun öncesi antrenörlerin çoğu atmosferi "aldatmaz", çok daha az konuşmalar yapar veya takımın moralini yükseltmek için milli marşlar söyler. Bu tür bölümler oldukça nadirdir. Oyundan önce, hokey oyuncuları, kural olarak, mühimmatlarını hazırlarlar, ısınırlar ve antrenörler oyun planını tartışır. Antrenör, gelecekteki oyunun stratejisini ve taktiklerini, küçük bir toplantı sırasında buza gitmeden yaklaşık 5 dakika önce ekibe açıklar. "İstenen dalgaya ayarlama" işlemi genellikle burada sona erer.
Mola sırasında, koç takım ile soyunma odasında "ciddi işler" yapar. Hayır, mola sırasında ve maçın başında ciddi bir konuşma yoktur. İlk 10 dakika boyunca, koç yorgun, sıcak oyuncuların soğumasına, mühimmatlarını sabitlemesine, çay içmesine, bir doktorla konuşmasına (gerekirse) izin verir. Kalan 5 dakika kısaca gerekli talimatları verir ve takım oyuna devam eder.
Mola sırasında, koç takıma gelecekte hangi formun uygulanacağını bildirecektir. Bu tamamen doğru değil. Sonuçta, düello sonunda oyuncular yorgun, bu yüzden karmaşık uzun açıklamaları kabul etmeyecekler ve oyunun sonuna kadar kalan süre boyunca nasıl davranacakları konusunda uzun dersler için zaman yok. Antrenörün mola sırasındaki açıklamaları son derece basittir ve takımın kazanamazsa şansını en üst düzeye çıkarmayı, daha sonra en azından puan boşluğunu azaltmayı veya elde edilen seviyede kalmayı amaçlamaktadır.
Hokey dövüşleri kendiliğinden başlar. Hayır, çoğu zaman kavgaların bir nedeni var. Sinsi bir vuruş, takımın duygusal olarak sarsılması ihtiyacı, oyuncuların sahadaki yanlış davranışları çarpışmaları kışkırtır. Ve eğer iki “sert adam” (“savaşçı”) aynı anda sahada ise, kavgadan kaçınılamaz. Ek olarak, standart bir formül var ("Başlayalım mı?") Ve NHL-ovsky mücadelesine meydan okumak için kendi yazılı olmayan kuralları: bire bir mücadele, gizli darbeler yok, vb.
"Sert çocuklar" koçun yönündeki buza giderler. Aslında, "savaşçıların" kendileri müdahalenin gerekli olduğu durumun farkındalar. Antrenöre itaat edecekler, ancak maçtan sonra antrenörün yanlış davranışı hakkında olumsuz görüşlerini kesinlikle ifade edecekler. Sonuçta, hiç kimse kaleciye maçtan önce kaleyi savunmanın gerekli olduğunu, ileriye ve savunucuların da ek talimatlara ihtiyaç duymadığını söyler - neden “sert çocuklar” daha kötüdür?