Jean Froissart'ın Günlüklerinden Minyatür (1470). (Fransız Ulusal Kütüphanesi, Paris) Şehirdeki silahların ateşlendiği ve kopan kafaların zeminde yuvarlandığı görüntüye bakıldığında, işte Nikopol kuşatması ve Müslüman mahkumların öldürülmesi. Bu sadece silahlarla ilgili, yazarın büyük olasılıkla biraz fantezileri vardı.
Ancak, XIV yüzyılın sonunda. bunlar zaten biraz başka Müslümanlardı, yani birçok açıdan Hattin Savaşı'ndan Selçuklu Türklerinden farklı olan Osmanlı Türkleri. Her neyse, Bizans imparatoru bir kez daha Batı’ya yardım için yalvarmaya başladı ve Haziran 3’in 1394’i, Papa Boniface IX’in (1356 - 1404) nihayet Osmanlılara ve aynı zamanda başka bir papaya karşı haçlı seferi ilan etti. Fransa'da Avignon'da. Eğer Clement, Türklere karşı bir haçlı seferinde bulunmasaydı, bu keşif gezisinin ne olacağını tahmin edebilirdi. Bu arada, Osmanlılar Konstantinopolis'i ciddi şekilde tehdit etti, bu yüzden Hıristiyan prensler para ve asker toplamak için acele etmek zorunda kaldı. Uzun süredir, keşif gezisine kimin yol açacağı sorusunu çözmek mümkün olmadı, ancak Burgundy Dükü ihtiyaçları için 700 000 için altın frank topladığı için sorun Burgonya lehine çözüldü. Aynı zamanda, daha tecrübeli prenslerin yönetim kurulunun onları denetlemesi gerektiğine rağmen, oğlu Jean Neversky'nin kampanyasının başını atadı.
Açıkçası, 25 yaşındaki Jean, zorlu bir komutan olarak ünlü olmayı hayal ediyordu, yani, özel dava hakkında, genel dava hakkında olduğundan daha fazla düşündüğünü belirtti. Bununla birlikte, haçlı sefer en gerçek uluslararası eylemdi ve İspanya, İtalya, Almanya ve İngiltere'den çapraz askeri ayrılmalar bayrağı altında toplandı.
Sebastian Mamerot "Öykü Autremera". Nikopol savaşının minyatür sahnesi. (Fransa Ulusal Kütüphanesi, Paris)
Batılı ordu birlikleri Dijon yakınlarında toplandı ve müjdeciler, düzen ve disiplini korumak için izleyicilere kampanya sırasında yürürlükte olacak yasalar hakkında bilgi verdi. Daha sonra Haçlılar yola çıktı ve Budapeşte bölgesinde Cermen şövalyeleri, Polonyalılar, Macarlar, Transilvanya ve hatta Wallachian prenslerinin ekiplerine katıldıkları Macaristan topraklarına girdiler. Toplam haçlı sayısı yaklaşık 16 kişiye ulaştı. Orduya gerekli her şeyi sağlamak için kullanıldı filotilla Tuna Nehri'ne doğru giden 70 nehir gemisinden
Her ne kadar bu tedarik yöntemi en uygun ve ekonomik gibi görünse de, Haçlı ordusunun nehire bağlı olması ve birden fazla geçiş için uzaklaşamaması dezavantajı vardı.
Karpat Dağları’ndan Tuna’nın Tuna’nın güney kıyılarına inerek, sadece en büyük gemilerin bazılarının onları takip edemediği Tuna’nın aşağı inişinde, Haçlılar kendilerini Bulgaristan topraklarında buldular ve bir sınır kasabasını ele geçirmeye başladılar ve aynı zamanda güneyde baskınlar düzenlediler. Ancak, bu kasabaların hepsi düştü, çünkü Haçlılar kuşatma araçlarını yanlarına almadılar. Yerel valinin kendilerine Vidin şehrinin kapılarını açtıklarında, haçlıların Osmanlı garnizonunun acele etmesine ve kesip atmasına izin veren bir dava vardı ve Jean de Nevers'in kendisi ve 300’un mahallesindeki şöhretli bir vaftiz kabul etmesi “onur alanında” dedi.
"Nikopol savaşından sonra yakalanan Hıristiyanların öldürülmesi." Jean Froissart'ın Günlüklerinden Minyatür.
Bir sonraki şehir baskın sırasında da hayatta kaldı, ancak daha sonra haçlı ordusunun ana güçlerinin gelmesinden sonra hala teslim oldu. Şehirde, Müslümanların katliamı yeniden başladı, ancak cömert bir fidye için hayatları kurtarılan en zenginleri hariç, Ortodoks Hıristiyanlara düştü. Ancak Hıristiyanlar, Macar birliğinin bir çok askerinin ortak dindarları olarak ortaya çıktılar ve bu da haçlı ordunun iki kısmı arasında ciddi bir yarık yarattı. Sonunda, Eylül 12'te ordu, 44'in hali hazırda Rodos'tan deniz yoluyla gelen ve iki gün boyunca kara birliklerinin yaklaşmasını bekleyen Cenevizliler ve Venedikliler tarafından beklediği Nikopol'a yaklaştı. Haçlı ordusunun iyi yönetildiği ve komutanlarının oluşumun zamanlaması için kesin planları olduğu açıktır.
Nikopol şehri üç nehirin birleştiği yerdedir. Buradaki Tuna batıdan doğuya akar, kuzeyden inerken Olt Nehri ve tersine Osam da güneyden yükselir. Kale, müstahkem bir kayalık çıkıntıya dayanıyordu ve bundan önce garnizonu takviye edilmişti. Haçlılar, iki kampta kentin yakınında durdular, ordunun Macar kısmını, Lüksemburg Kralı Sigismund I ve batıdakileri Jean de Nevers komutasına bölerek ayırdılar. Dil, din ve kültürdeki büyük farklılıklar, haçlı ordusunun pekiştirilmesine katkıda bulunmadı. Ve her ordu kendi anlayışına ve kendi araçlarına göre bir kuşatmaya liderlik etmeye başladı. Macarlar bir "mayın savaşı" başlattılar, yani duvarların altında tüneller kazmaya başladılar, sonra temelleri kazıklarla desteklendi ve ateşe verildi. Kireç yandı ve duvar çöktü. Burgonya birlikleri saldırı merdivenleri imalatı yaptı. Ancak, tüm bu çalışmalar herhangi bir gerçek sonuç vermedi. Kuşatmanın temel amacı bir diğeriydi; Osmanlı ordusunu o zaman Konstantinopolis'i kuşatmakta olan Tuna kıyılarına gelmeye zorlamak. Ve Haçlılar bu görevle iyi başa çıktı.
“Nikopol Savaşı” Minyatür 1523 (Topkapı Müzesi, İstanbul)
Bu arada, “Fulminant” takma adını alan, olup biten her şeyi öğrenen Türk Sultan Bayazid, Konstantinopolis'in duvarları altında sadece küçük bir dekolte bıraktı ve en iyi birliklerini Kuzeye transfer etmeye başladı. Ağustos ayında Edirne'de takviye topladı ve kuşatılmış Nikopol'e gitti. Yoluna devam etti ve ordusuna gittikçe daha fazla ayrılma yol açtı, böylece Türk ordusunun toplam sayısı 15 000'e ulaştı. U Tarnovo Sultan, Hıristiyanların konumu hakkında bilgi veren istihbarat yolladı. Ancak Hıristiyanlar, yaklaşımını ancak padişahların birlikleri Törnov'a ulaştığında öğrendi.
Eylül 24’te, Osmanlılar şehre yaklaştı ve kademeli olarak nehre inen tepeli bir alanda Nikopol’den sadece birkaç kilometre uzakta kamp kurdu. Burada Bayazid, arkasındaki piyadelerin olması gereken 5 m'de bir miktar çit çiti kurulmasını emretti. Düşmanın yakınlığı göz önüne alındığında, tehlikeli bir işti. Çünkü Türkler kamp kurarken, ordunun farklı yerlerinden gelen, nispeten hafif silahlara sahip 1000'e kadar olan haçlılar, güneye atladı ve çalışan piyadeleri kapsayan düşman süvarisine saldırdı. Savaş boşuna sona erdi ve haçlıların kendilerine karşı inşa edilen “çitleri” öğrenip öğrenemediği hala bilinmiyor.
Jean Bestrasny. Anvers Kraliyet Müzesi.
İki ateş arasında olduklarını ve düşmanın şimdi şehirde ve tarlada olduğunu görünce, Haçlılar daha önce tuttukları tüm Müslüman mahkumları öldürmeye karar verdiler, böylece onları koruyanlar savaşta yer alabilirdi. Bütün bunlar aceleyle gerçekleşti, böylece ölülerin cesetlerinin araya girmesi için zaman yoktu. Bütün gece hazırlıklar devam ediyordu. silâh ve zırh takıldı. Bu bakımdan, Osmanlılar "Franks" ten daha aşağı seviyedeydi, ancak en donanımlıları aynı zamanda göğsü ve kolları omuzdan dirseklere, dizden ve bacaklardan bacaklarını ören ferforje detayları ile zincir posta kullanıyorlardı. Birçoğunun kaskları vardı, ancak yüzlerini örtmediler. Onlardan farklı olarak, haçlıların yüzlerini örten hareketli bir vizörlü kaskları ve kollarını, bacaklarını ve vücutlarını örten sahte plaka zırhı vardı. Sadece boyun, koltuk altı ve kasık gibi alanlarda, zincir posta dokuma hala kullanılıyordu.
Nikopol'deki batı şövalyeleriyle savaşmış olabilecek 1400 kılıcı. 102.2 uzunluğu cm. Bıçak uzunluğu 81.3 cm. Ağırlık 1673 (Metropolitan Müzesi, New York)
Batı Avrupalı şövalyelerle pratik olarak tanışmayan Osmanlıların, cephaneliğinde, örneğin Galce yaylarından İngiliz atıcılarının aksine, zırh delici uçları olan yeterli sayıda ok bulunmaması ilginçtir. Kısa ve kalın oklarını büyük bir güç ve hassasiyetle gönderen Haçlı yaylı tüfekleri, zırh giymiş Osmanlı savaşçılarına karşı zincirleme bağlantıyı koparabilecek ve canlı eti derinden delebilecekleri için son derece etkili silahlar haline gelebilir. Yakın mesafeden, sahte plakaları bile deldiler, tabii ki dik açıyla düşmüşlerdi.
Nikopol’ün altına giren batı şövalyelerinin neye benzediğini hayal edebilmek için, o yılların etkilerine bakalım. Burada Burckhard von Steinberg var. 1397 Nürnberg Müzesi.
Geceleri, Haçlı liderleri de tavsiye verdi. Batılı şövalyeler, düşmana yapılan saldırının derhal reddedilmesine karşı dururken, Türklerle olan savaşlarda büyük tecrübe kazanan Macar kralı Sigismund daha ihtiyatlı taktikler önerdi. Düşmanın hafif süvarileriyle bir savaş başlatacak savaşçıları göndermeyi ve onu yaylı tüfek atışlarının altına çekmeyi teklif etti. Sonuç olarak, liderler, bugün "geleneksel bir görüşe gelmedi" demeye alışkın olduğu gibi. Şövalyeler, saldırı başlatma hakkını talep etti ve bazı "köylülerin" yollarını temizleyebilseler bile, önüne geçmelerine izin vermeyecekti. Sonuç olarak, Batılı Haçlılar, Macarlar yaklaşmakta olan savaş için sıraya girmeden önce bile kamptan ayrıldıklarına dair kahramanlıklarını göstermek için çok istekliydiler.
Heinrich Bayer Effigy. Yaklaşık. 1399. Berlin, Bode Müzesi. Gördüğünüz gibi, üzerindeki zırh neredeyse görünmez, geniş kıyafetlerle ve hatta kollarıyla giyiniyor.
Şövalye süvarisi yolundaki ilk tepenin eteğinde, ağaçlarla kaplı kıyılar boyunca küçük bir dere aktı. Ve burada, geçitte, attan yay çeken ikinci bir Osmanlı ışık savaşçısı tarafından karşılandığı görüldü. Hristiyanlara okları yağdırdılar ve daha sonra kenarlara dağıldılar, kazıkların önündeki alanı temizlediler. Arkasında yaylar, mızraklar ve kalkanlarla donanmış Osmanlı piyade durdu.
Düşmanları görünce şövalyeler öne koştu, ancak tepenin yanındaki yükseliş hareketlerini yavaşlattı. Dahası, çite giderken bir ok duşuyla karşılaştılar. İngilizler önlerinde olsaydı, büyük kayıplar yaşayacaklardı, ancak kısa yaylardan çıkan Osmanlı okları, Batı Hıristiyanlarının sağlam zırhını kırmaya yetecek güçte değildi. Yaralılar kadar öldürülmeyen ölümler nedeniyle, şövalyeler kazıkların arasından geçtiler, piyadelere gittiler ve ellerinde zafer kazandıklarına inanarak kesmeye başladılar.
Robert de Freville, 1400 Küçük Shelford. Bizden önce İngiliz bir şövalye ve bu kampanyaya katılmadılar. Ancak aynı zamanda, Burgonya ve Fransa şövalyeleri de donatılmıştı.
Ardından haçlıların şövalyeleri, Türk piyadelerini kırdı ve burada, Bayezid'in binicilik askerlerinin daha yüksek bir konumda durduğu yeni bir yükseklikle karşılaştılar. Şövalyeler yine düşmana büründü, ama atları çok yorgundu. Burada, her iki flanştan, alında ve aynı zamanda arkadan gelen aynı zamanda, taze düşman kuvvetleri üzerine düştü. Şövalyeler umutsuzca savaştı ve bir an için savaşı kazandıklarını bile düşündüler. Fakat daha sonra borunun uluyanı, davul gürlemesi duyuldu ve tepenin arkasından Bayazid’in seçilmiş savaşçılarının at muhafızları ortaya çıktı. Onlar, bu saldırının çok büyük bir sınav olduğu için çok yorulmuş Haçlılara saldırdı. Haçların üstünden atlamaktan ve çeşitli düşmanlarla çarpışmaktan bıkan Haçlılar buna dayanamadı ve geriye doğru atladı. Diğerleri geri çekilmeyi utanç verici ve anlamsız buldu ve durdukları yerde düşmanla karşılaştı. Ya savaşta öldüler ya da yakalandılar.
Koşabilen herkes, Tuna'ya koştu, teknelerde kurtuluş bulmaya ve karşı kıyıya geçmeye çalışıyor. Bunu görünce, yanlardaki Wallachian ve Transylvanian hafif süvari de dönerek geri çekilmeye başladı. Dahası, askerleri Batılı haçlıların ortak dindarları olan Ortodoks Hıristiyanlar tarafından düzenlenen acımasız katliamı unutmadılar. Şimdi kavgaya katılmama ve kendilerini kurtarmamaya karar verdiler ve Avrupa'dan şövalyeler yağmalamıyorlardı.
Müttefiklerin yetkisiz gösterilerinin başlangıcında ihtiyatlı bir şekilde arkada kalan Macaristan kralı Sigismund, Macar şövalyelerinin ağır silahlarla ufak bir şekilde ayrılmasıyla yönetildi. Öncelikle koşucuların akışını durdurmaya çalıştı ve daha sonra sahile yaklaşan Osmanlı piyadelerine saldırdı. Bu sırada 200 İtalyan yaylı tüfekleri sıraya girdi ve sıkı bir şekilde emir aldı. Tatar yaylarını yüklediler, sırtlarını Pavesa kalkanları tarafından korunan düşmana çevirdiler, daha sonra tatar yaylarını çevirdiler, ateşlediler ve yeniden yüklediler. Kral gemiye binip savaş alanını terk edinceye kadar bu şekilde hareket ettiler. Sonra İtalyanlara kendi kaderleri verildi ve sırayla kaçmak için nehre koştu. Kalabalık ve aşırı yüklü gemilerin bazıları kıyıdan zorlukla uzaklaşarak battı, ancak diğerleri hala nehir boyunca yüzmeyi başardı, böylece bazı piyade ve şövalyelerin kaçmayı başardı. Bununla birlikte, “franklar” Wallachian topraklarına geri dönmek zorunda kaldı ve kışın hala erken olduğu için sadece birkaçı eve geldi.
Aynı Hıristiyanların tutsakları acımasız bir kaderi bekledi. Bayazid, misilleme olarak, yakalanan Haçlılardan bir adam tarafından 2000'ten daha fazla kişinin öldürülmesini emretti. Doğru, tüm 300 - 400 insanlarını öldürmeyi başardılar, ardından Padişanın doğası yumuşamıştı ve herkesi yürütmek için fikrini değiştirdi. Bu katliamdan kurtulanlar fidye için serbest bırakıldı ya da köleliğe satıldı, ancak elbette, çoğu sonradan ilaç altındaki yaralardan öldü. Jean de Nevers de (cesaret için “Korkusuz” lakabını aldı) de yakalandı, ancak bir yıl hapis cezası alındıktan sonra Burgonya'ya geri döndü (ve daha fazlası o zaman eve geldi!), 200000'taki büyük fidye parası onun için padişah!
Batı Avrupa şövalyesi 1390'in zırhının modern yeniden inşası. Şek. Graham Turner.
Bundan sonra Bayazid, kuşatmaya devam etmek için Konstantinopolis'e geri döndü. Ancak güçleri zayıfladı ve sonunda büyük şehri alamadı. Öyle olsa bile, Katolik Batı hala Ortodoks Bizans'a yardım etti. Her durumda, son düşüşü bu trajik olaylardan sadece 57 yıl sonra gerçekleşti.