Popular Mechanics'ten Eric Tegler, herkese F / A-18'in neden hala denizciliğin ana saldırı uçağı olduğunu açıklamaya çalışırken oldukça iyi bir iş çıkardı. havacılık ve bu rolle uzun süre alakalı olacak.
F / A-18 Neden Bu Kadar Kötü Bir Uçak.
F / A-18'i düşünen cesur bir hareket 1983'ten beri hizmette. Yani, yakında 40 yıl.
Başlangıç olarak, uçağın uzun hizmet süresi boyunca yalnızca iki resmi zaferi var: Birinci Körfez Savaşı sırasında, Çöl Fırtınası Operasyonu'nda Irak MiG-21'lerine karşı. Bombardıman versiyonundaki iki F / A-18C, yani MK 84 bombaları ve Sparrow ve Sidewinder füzeleri ile silahlanmış, iki Irak MiG-21 tarafından yakalandıklarında, her iki önleyiciyi de başarıyla vurdu.
Sonunda kayıplardan bahsedeceğiz. Uçağın savaş ve dişlek olduğu gerçeğini düzeltelim, çünkü bu, bir bombardıman uçağının önleyicileri başarıyla savuşturduğu ilk ve şimdiye kadarki tek durumdu.
Hornet (Hornet) çok yönlü bir uçaktır. İsmin kısaltmasına dayanarak - savaş uçağı, avcı saldırısı. ABD Donanması'nın deniz uçağı evrensel bir uçağın ne olması gerektiği konusundaki uzun tartışmasının meyvesi.
genel olarak, tarih F / A-18 aldatıcıydı. İlk uçuşunu 1974'te yapan uçağın, F-16 Hava Kuvvetleri'ndeki bir avcı rolü için rekabeti sefil bir şekilde kaybettiği ve denizde de özünü anlamadığı için kimseye faydası olmadığı ortaya çıktı. Donanma, modernize edilmiş F-14'ü ona tercih etti ve sadece Savunma Bakanı James Schlesinger'ın müdahalesi onları “fikirlerini değiştirdi”.
Genel olarak, ABD Donanması hem uçak gemilerine hem de kıyı hava alanlarına dayanabilecek bir uçak hayal etti. Hava Kuvvetlerini birleştirme hayali filo ve Deniz Piyadeleri aynı zamanda çok gerçek ve yararlıydı.
Ek olarak, yeni uçak aynı anda iki eski modelin yerini alabilir: F-4 avcı uçağı ve A-7 saldırı uçağı.
Ama en önemlisi, hem bir savaş uçağının hem de bir saldırı uçağının görevlerini aynı anda çözebilecek basit ve ucuz bir uçak olması gerekiyordu.
Aslında bu uygulama ABD Donanması ve ILC için yeni değil. II.Dünya Savaşı sırasında bile, F6F Hellcat F4U Corsair savaşçıları, avcı ve saldırı yeteneklerini tek bir uçakta başarıyla birleştirerek, zamanın pike bombardıman uçakları kadar ağır bomba yükleri taşıyabilirdi.
Tabii ki, jet uçağı, pistonlu uçaklardan daha hızlı ve daha verimli çıktı, ancak uygulama ilkesi kaldı. Daha doğrusu, Amerikan deniz komutanlığı, uçağın hem bir savaş uçağı hem de bir saldırı uçağı işlevlerini birleştirmesini istemeye devam etti.
Efsanevi F-4 Phantom, Vietnam Savaşı sırasında bir avcı / saldırı uçağının potansiyelini gösterdi. Bununla birlikte, Donanmanın hava üstünlüğü ve uçak gemilerinin düşman uçaklarından korunması konusundaki endişesi, Donanmanın 14'da F-1969 Tomcat sipariş etmesine neden oldu.
Tomcat çok iyi bir uçaktı ama çok pahalıydı. Ve nihayetinde fiyat onu mahkum etti ve deniz komutanlığı bir mucize, yani daha iyi ve daha ucuz bir uçak arayışına girdi.
Seçim oldukça sınırlıydı: ya tek motorlu General Dynamics YF-16'nın prototipi ya da çift motorlu Northrop YF-17.
YF-16, F-16 Savaş Şahini olarak Hava Kuvvetleri ile hizmete girecek. Donanma ise uçağın iki motorunu tercih etti. Northrop, McDonnell Douglas ile birleştikten sonra, iki savunma şirketi, Donanma için büyük ölçüde yeniden tasarlanmış bir YF-17'yi ortaklaşa açıkladı. Uçak, F-18 olarak adlandırıldı.
Başlangıçta uçak üç modelde üretilecekti:
- F-18'ün yerini alacak tek F-4;
- A-18 Corsair'in yerini alacak tek A-7;
- bir dövüşçü rolünü oynayabilecek çift eğitim TF-18.
Bununla birlikte, üreticiler maksimum basitleştirme yolunu seçtiler ve tek koltuklu varyantları bir F / A-18A'da birleştirdiler ve iki koltuklu araç F / A-18B olarak yeniden adlandırıldı.
Yeni görevler için uçağın niteliksel olarak değiştirilmesi gerekiyordu. Yakıt rezervi önemli ölçüde artırıldı, buna rağmen menzil A-10'den yalnızca% 7 daha fazlaydı ve F-4'ünkinden çok az daha iyiydi.
Resmi adı Hornet olan yeni uçak ilk kez Kasım 1978'de havalandı. Testler birçok sorunu ortaya çıkardı: aşırı kalkış hızı ve kalkış rulesi. Yatay stabilizatörlerin boyutu değiştirilerek hızlı bir şekilde çözülmeleri gerekiyordu. Yetersiz transonik hızlanma da bulundu. Motor modifikasyonları sorunu bir şekilde çözdü, ancak tamamen çözmedi. Ve 460 millik grev savaşçısının savaş yarıçapı, yukarıda belirtildiği gibi, öncekilerden biraz daha iyiydi.
Ancak filonun uçağı terk etmesi için bu eksikliklerin hiçbiri yeterli değildi. İlk F / A-18A, MCAS "El Toro" da Marine Corps VMFA-314 Squadron ile hizmete girdi.
F / A-18, sadece darbe doğruluğu ve güvenilirliği ile değil, aynı zamanda uçağın F-14A ve A-6E bakım saatlerinin yarısından fazlasını gerektirmediği için de hemen takdir edildi.
Daha sonra, başka bir ciddi dezavantaj kendini gösterdi: yüksek saldırı açılarında uçarken, kuyrukta deformasyonlar ve çatlaklar başladı. Bu zamana kadar, McDonell-Douglas ve Northrop yolları ayrıldı ve tasfiye McDonell'e düştü. Şirket, sorunu çözebilecek özel tamir takımları geliştirdi.
Hornet, 1986'da Libya'ya karşı Eldorado Kanyonu Operasyonuna katıldıktan sonra evrensel olarak tanındı.
Başarı o kadar sağır değildi, ancak siparişler derhal Hornet'e düştü ve 1989'da uçak Kanada, Avustralya, İspanya, Kuveyt ve İsviçre Hava Kuvvetleri'nde hizmete girdi.
Yetersiz uçuş menzili ile ilgili şikayetler durmadı. Bu sorunu çözmek ve uçağı daha verimli bir gece ve her türlü hava koşuluna uygun bir uçak haline getirmek için, McDonnell Douglas 18'de F / A-18C ve iki koltuklu F / A-1987D'yi geliştirdi ve tanıttı.
C / D, yükseltilmiş radar, yeni aviyonikler ve havadan havaya / yüzey füzeleri AIM-120 AMRAAM, AGM-65 Maverick ve AGM-84 Harpoon gemi savar füzelerini içeriyordu. Uçağın savaş yeteneklerini artıran yeni nesil kızılötesi gece kameraları eklendi. Ayrıca, en az% 404 daha fazla itme gücü üreten yeni F402-GE-10 motorları kurdular.
F / A-18 deniz savaş uçağı / saldırı uçağı çeşitli askeri çatışmalarda yer aldı.
Nisan 1986'da Libya'daki Eldorado Kanyonu Operasyonu'na ve 1991'deki Körfez Savaşı'na (Kuveyt'in kurtuluşu) ek olarak, Hornet, Desert Fox Operasyonu'nda Deliberate Force Operasyonu'nun bir parçası olarak 1995'te Yugoslavya'da savaştı. (Irak'taki askeri hedeflere bomba saldırısı, 1998), Afganistan'daki askeri operasyonda (2001'den günümüze), Irak savaşında (Saddam Hüseyin rejimini devirme operasyonu) 2003-2010 operasyonunda yer aldı. "Odysseia'nın Dönüşü" (Libya'da bombalama hedefleri, 2011).
Hornet'in hayatının güllerle dolu olduğu söylenemez. Irak ile aynı savaşta F / A-18'in telafisi mümkün olmayan kayıpları 5 araç oldu. Bir uçak bir Irak MiG-25, bir S-75 hava savunma sistemi tarafından düşürüldü, iki uçak havada çarpıştı, biri motor arızası nedeniyle düştü.
F / A-18'in operasyonu sırasında 235 uçak çeşitli nedenlerle kaybedildi. Yaklaşık 1500 piyasaya sürüldü - biraz fazla.
Evet, Hornet hassasiyeti ve yüksek savaşa hazırlığı ile Körfez Savaşı sırasında parladı. Ve diğer operasyonlarda "Hornet" tamamen aynı şekilde kendini gösterdi. Ancak hiçbir şey ebedi değildir ve kırk yıldan fazla hizmet hemen hemen büyüktür. Dünyada böyle bir kariyere sahip olabilen çok az uçak var.
Hornet gökyüzüne hükmederken, filo bir yedek aramaya başladı. 1980'lerin A-6 saldırı uçağını değiştirmeye yönelik programı, yüksek hassasiyet taşıma kapasitesine sahip gelişmiş radarlı oldukça gizli bir uçak olan McDonell-Douglas A-12 Avenger'ın yaratılmasına yol açtı. silâh.
Ayrı olarak, Donanma, F-14'ü uçak gemileri için uygun olan F-22 Raptor'un bir varyantıyla değiştirmeye çalıştı. Bu arada Grumman, F-14'ün yükseltilmiş versiyonlarını sundu.
Ne yazık ki, planlar gerçekleşmeye mahkum değildi. İnsanca, Raptor uçmadı ve fiyat göklere yükseldi. SSCB çöktü ve yeni seviyede rakip yoktu. Bu nedenle, F-22 tamamen terk edildi ve daha sonra Savunma Bakanı Richard Cheney de F-14 iyileştirme programını mahkum etti.
Ve "Hornet" hiçbir şey olmamış gibi hizmetine devam etti.
Aralık 18 itibarıyla 2017 milyon uçuş saati olan kilometre taşını aşan F / A-10 ailesine olan bu kadar yüksek talebi ne açıklıyor? Birkaç sebep var.
Tasarımın basitliği, uçağın üretimini ve bakımını kolaylaştırdı. Dolayısıyla iyileştirme potansiyeli. Makinenin yüksek güvenilirliği, yeni yükseltmelerin sakin bir şekilde geliştirilmesini mümkün kıldı. Plastik yakıt tankları, gizli unsurlar ve "gizli" teknoloji kullanılarak yapılmış bir silah konteyneri kullanan "Super Hornet" gibi oldukça radikal.
"Hornet" in özel versiyonlarının, aynı F-22'ye göre daha basit ve daha iyi olduğu ortaya çıktı. F / A-18'e dayanan bir elektronik savaş uçağı olan aynı EA-18G "Growler", çok ciddi bir makine olduğu ortaya çıktı. Sonuç olarak, bir top yerine, güçlü bir bilgi işlem birimi kurdular ve bunun etkisi çok açık.
İki koltuklu versiyonun, pilotta artan iş yükü ile ilişkili problemlerin çözümünde faydalı olduğu ortaya çıktı. Örneğin, uzun uçuşların ardından birden fazla hedefe yapılan saldırılar.
Ve tabii ki geniş bir silah yelpazesi. Havadan havaya füzeler, kanatlı, anti-gemi, güdümlü bombalar ve daha fazlası.
Sonuç olarak, F / A-18, hak ettiği şekilde ABD Donanması ve ILC'nin ana saldırı uçağı oldu. Geminin hava kanatlarının savaş gücünde, toplamın% 60-70'ini oluşturuyor.
F / A-18'ler üretimde değil, ancak kullanımdan kaldırılma planları yok. F-35B / C ile her şeyin yolunda gitmediğini düşünürsek, Hornetlerin tükenme noktasına kadar uçacağını söylemek güvenlidir.