Çok az gerçek şiddet vardı
Bu yıl Büyük Rus Devrimi'nin 105. yıldönümü. Diğer tarihçileri takip eden yazar - onun aksine, profesyoneller, Şubat ve Ekim 1917'nin tek bir tarihsel olayın ayrılmaz parçaları olduğuna ikna oldu. XNUMX. yüzyılda dünyanın sosyal gelişimi için en önemli şey, iki küresel savaş ve Rusya'ya ek olarak neredeyse tüm dünya imparatorluklarının çöküşü dikkate alındığında bile.
Büyük Rus devrimlerinin üzerinden bir asırdan fazla zaman geçti, ancak birçoğu hala bu olayların canlı tanıklarıyla iletişimini hatırlıyor. Hiçbiri artık aramızda değil ve Rusya'nın 1917 yılını halkın güçlü iradesinden başka bir şeyle açıklama girişimlerinin nedeni bu değil mi? Kötü şöhretli komplo teorisine kadar.
Bununla birlikte, ana devrimci Vladimir Ulyanov-Lenin'in kendisi Uzaktan Mektuplar'ında Şubat Devrimi'ni “'den başka bir şey olarak görmüyordu.İngiliz-Fransız emperyalistlerinin bir komplosunun sonucu". Şubat sürecinin sonucu, ulusun ve ulusal öz bilincin trajik bir kırılması, eşi görülmemiş bir güçte bir toplumsal krizdi.
Ve tüm bunlar, ülkenin kazananlardan biri olabilseydi, bunun nedeninin kesinlikle anlaşılmaz olduğu yorucu bir dünya savaşının zemininde. İlyiç, emperyalist savaşı sivil, daha doğrusu devrimci bir savaşa dönüştürme gereğini tekrarlayıp duruyordu ve aynı zamanda "komünizm ve pasifizm" makalesinde pasifistleri ezdi.
Ancak 1905'te olanların Rusya'da tekrarlanacağına gerçekten inanmıyordu. 1916-1917 döneminde imparatorluktaki durum. buna devrimci demek gerçekten zor, ama Rasputin'in öldürülmesini onun işareti olarak görmemek. Alt sınıfların “istemesi” sadece birkaç ay sürse de, ortaya çıktığı gibi “üstler” zaten yapabildi.
Şubat darbesi yukarıdan gerçekleştirildi, ancak kitlelerin desteği olmasaydı darbe olarak kalacaktı. Ancak hiçbir şekilde bir devrim değil, bunun sonucunda tüm devlet makinesinin yıkılması kaçınılmazdı. Bazıları hâlâ, kötü şöhretli "barışçıl 1913" yılı ile Rusya'nın, tüm çelişkileri demokratik bir şekilde çözme ön koşullarıyla başarılı bir Avrupa ülkesi olarak kalabileceğine inanıyor.
Ancak, yetkililerin 1905'e tepki olarak verdiği tüm demokrasi ipuçları, bizzat Çarlık rejimi tarafından acımasızca geçersiz kılındı. Bunu otokrasinin çöküşüyle ödemek zorunda kaldı ve Rusya Cumhuriyeti'nin hiçbir şekilde Bolşevikler tarafından değil, Geçici Hükümet tarafından ilan edildiğini unutmamalıyız.
Sadece "uzaktan yazmak" kaldı
Ocak 1917'de, Rus sosyal demokrasisinin liderlerinden Vladimir Ulyanov, İsviçre'nin Zürih kentinde halk evinde çalışan gençlerin bir toplantısında, 1905 devrimi hakkında bir rapor yayınladı. Diğer "yaşlı adamlar" gibi yaşayacağını söyleyerek anavatanında yakın bir devrim olasılığı hakkındaki şüphelerini gizlemedi "yaklaşan devrimin belirleyici savaşlarına'.
Bu Leninist sözler, onun yazılarının koleksiyonlarından geçmedi (PSS. 5. baskı, cilt 30) ve çok sayıda yazıcı düzenli olarak bunlar hakkında spekülasyon yapıyor. hikayeler. Bugün onlar için Bolşeviklerin 1917'nin ilk devrimini kaçırmış olmaları ve Şubat olaylarına katılımlarının asgari düzeyde olması olağan bir şey.
Ancak bu, Lenin'in Rusya'da kalan silah yoldaşlarının rolünü dikkate almıyor ve uzun yıllar boyunca sadece göçle temas halinde kalmakla kalmadılar, aynı zamanda devrim için zemin hazırladılar. Bunun kanıtı, en azından 1916 baharındaki grev hareketinin eşi görülmemiş kapsamıdır. Monarşinin düşüşünden bir yıl önce.
Şubat günlerinde Bolşevikler sadece işçi hareketinin ana organizatörleri arasında değildi - orada RSDLP (b) sadece ilk rollerdeydi. O günlerde Petrograd garnizonunun başına gelenlere Bolşevikler de karışmıştı. Yedek taburlardan sadece binlerce asker değil, Pavlovski veya Volynsky Can Muhafızları gibi en iyi alayların tamamı isyancıların tarafını tuttuğunda.
Sonuç olarak, asker vekilleri Sovyetlerdeki işçi milletvekillerine şaşırtıcı bir şekilde hızlı bir şekilde "eklendi" ve bu süreçte Sosyal Demokrat Parti'nin sol kanadının rolü yadsınamaz. Köylüler Sovyetlere çok sonra katılacaklar.
Aynı zamanda, 1917'nin ilk yarısında Bolşeviklerin ne aynı partinin Menşeviklerinden ne de Sosyalist-Devrimcilerden ve anarşistlerden hiçbir şekilde kopmadıklarını unutmamalıyız. Ve sadece birkaçı ve o zamanlar çok nadiren kendilerini "Leninistler" olarak adlandırdılar ve liderle birlikte hala Rusya'ya geri dönmek zorunda kaldılar.
Sadece kendisi değil, Lenin, Rusya'daki devrimin ilk haberini alır almaz bunu başarmaya başladı. Bununla birlikte, hem İngiltere'den geçiş seçenekleri işe yaramadı hem de Ilyich'in İsveçli sağır-dilsiz kisvesi altında eve dönmesi için olağanüstü fikri. Hatta Y. Ganetsky'ye fotoğrafıyla birlikte bir mektup bile gönderdi.
Dönüş için hazırlanma süreci açıkça ertelendi ve bir aydan fazla bir ara, hareketin organizasyonu ve yazışmalarla doldurulmak zorunda kaldı, bu da ünlü “Uzaktan Mektuplar” ve daha sonra Nisan olan tezler ile sonuçlandı. “Bu devrimde proletaryanın görevleri üzerine” gazete makalesinde yer almalarına rağmen.
Gizli tren ve mühürlü vagon hakkında
Geçici Hükümet ve Petrograd Sovyeti yavaş ama emin adımlarla devrimci işbirliğinden zorlu bir yüzleşmeye doğru kayarken, Bolşevik göçmenler oybirliğiyle Lenin'in anavatanlarına dönme fikrini desteklediler. Almanların yardımıyla - ama sosyal hainler olarak gördüğü ve sürekli olarak adlandırdığı Sosyal Demokratların değil, hükümetlerin yardımıyla.
Normal uygulama, İkinci Dünya Savaşı sırasında bile benzer bir şey uygulandı. Ve göçmenler adına - sinizmin eşiğinde soğuk pragmatik bir karar ve bu sadece Ilyich için değil, kendine saygı duyan herhangi bir devrimci için tipikti.
Lenin, Thure Nerman ve Carl Lindhagen. Stockholm 1917. Fotoğraf: Wikipedia/Axel Malmström – Rusya Devlet Siyasi Tarihi Müzesi
Ve hiçbiri bundan bir tür sır çıkarmayı düşünmedi bile. Ve istediğiniz kadar, Sergei Melgunov'u izleyerek, Lenin'in Rusya'ya devredildiğini iddia etme hakkına sahip olan General E. Ludendorff'a başvurabilirsiniz "askeri açıdan uygundu'.
Alman generallerin kendi öncelikleri var, Bolşeviklerin kendi öncelikleri var. Lenin, Alman Sosyal Demokratlarından herhangi bir yardım olasılığını meydan okurcasına görmezden geliyor. Ve sadece aynı Almanlara ve aynı zamanda - Rusya'daki yeni hükümete bir grup göçmen adına değil, onları stajyer Alman vatandaşları ve mahkumlarla değiştirmesi önerildi.
Göçmenler adına, "Esir altında kalan yoldaşlara" bildirisi bile yayınlandı ve Bolşevik lider, saklanmadan, "İsviçreli işçilere veda mektubunu" hazırlıyor. Rusya'ya gitmeden üç hafta önce geri dönüş komitesinin halka açık bir toplantısında konuşan Lenin, kesin olarak şunları söyledi:
"İşçiler, Almanya'dan geçmek zorunda kalırlarsa, eski yargılanmış devrimcilere yönelik iftiralara inanmayacaklardır."
Bundan önce, bildiğiniz gibi, sürgündeki tüm Bolşevikler neredeyse tamamen saklanmayı bırakmıştı ve yasal hale gelen Pravda'da, “RSDLP'nin Şubat Devrimi Manifestosu”na yanıt olarak İsviçre'den bir kutlama yayınlandı. Lenin'in önderliğindeki göçmenler, Rusya'dan ve sadece parti üyelerinden değil, aynı zamanda başkanı N. Chkheidze tarafından şahsen imzalanan Petrograd İşçi Vekilleri Sovyeti'nden de taşınmak için "devam" alıyorlar.
Bolşeviklerin ve kişisel olarak Lenin'in yaklaşan dönüşü ve bu Almanya üzerinden gerçekleşti, Geçici Hükümet'te de biliniyordu. Ayrıca, o sırada Adalet Bakanı olan Kerensky, Başbakan Lvov ve Dışişleri Bakanı Milyukov ile bu konuda tartıştı.
İlginç bir şekilde, daha 60'larda, ömrünün sonunda, daha sonra okuduğunu itiraf etti - 18 tarihli Pravda sayısında (eski üsluba göre 5.) 1917, Bolşeviklerin siyasi göçmenlerinin resmi mesajını Petrosovyet geri dönüşleri hakkında. Lenin'in "Nasıl geldik" seyahat notunun yanı sıra.
Ekim yolunda
1917 yazında, Bolşeviklerin derhal iktidarı ele geçirme fikrinden vazgeçmek zorunda kaldıkları mühürlü vagon efsanesi, gerici gazeteler tarafından dolaştırıldı ve yıllar sonra yeni Rus tarihçileri tarafından ele geçirildi. Burada bundan hiç bahsetmiyoruz, ancak Şubat ayında Rusya'da Bolşevik seçkinlerin yokluğunun, Bolşeviklerin ilk devrimle hiçbir ilgisi olmadığı anlamına gelmediği gerçeğinden bahsediyoruz.
Kuzey başkentinin garnizonundan yukarıda söz edildi, ancak Şubat ayına kadar ordu, kelimenin tam anlamıyla gözlerimizin önünde dağılan bir organizmaydı. Çoğunluk ve bu gerçek defalarca kanıtlanmıştır, daha fazla savaşmak istemedi. Sadece muzaffer Kafkas Cephesi gerçek gücünü korudu, Brusilov atılımından sonra Güneybatı Cephesi bile tükendi.
Kerensky ve Co.'nun birliklerin savaş kabiliyetini geri kazanma çabaları aslında emsalsizdir, ancak ekonomik ve mali çöküş zemininde anlamsızdırlar ve bildiğiniz gibi, son derece sınırlı bir sonuç verdi. Ve Kornilov isyanının başarısızlığı bile büyük ölçüde bir bütün olarak ordudaki işlerin durumuyla bağlantılıydı.
Aynı zamanda, Lenin liderliğindeki Bolşeviklerin Şubat'ın meyvelerini herkesten daha hızlı ve daha iyi kullandığını cesaretle söyleyebiliriz. Ve asıl yaptıkları, aslında çok sayıda olmayan proletaryaya ek olarak, asker kitlesini de müttefiklerine dönüştürmekti.
Bunu yapmak için, yalnızca savaş yıllarında zaten yapılmakta olana devam etmeleri gerekiyordu - sadece çok daha büyük ölçekte propaganda yapmak. RSDLP'nin (b) varlığının yirmi yılı boyunca savaş ve barış konularında, toprak hakkında ve sınıf mücadelesi hakkında yazılmış olan her şey okumaya ve ardından elbette sigara sarmaya gitti.
Hiçbir zaman gerçek anlamda devrimci olamayan emperyal ordunun 1917'de sadece kazanmak için değil, aynı zamanda var olmak için pek şansı yoktu. Ama yine de - ünlü 1 numaralı emir - bu sadece başında Lenin olan Bolşeviklerin değil, tüm Petrograd Sovyetinin eseriydi.
Kompozisyonda Menşevikler, Sosyalist-Devrimciler, Kadetler ve hatta monarşistlerle bile. Vladimir İlyiç'in, Rus-İsveç sınırında İngiliz subayları tarafından yapılan bir aramanın ardından devrimci Petrograd'a döner dönmez Petrograd Sovyeti ile tanıştırıldığını hatırlamak gerekiyor. Ve Finlandiya İstasyonundan Kshesinskaya konağına doğru yol aldı.