Sydney'de koronavirüs izolasyonu sırasında klasik sanat portrelerini benzer kıyafetler giyip yeniden oluşturan Deniz Ağraz, ilginç çalışmasını ABC'ye anlattı
SYDNEY'de yaşayan Deniz Ağraz, "Türk kökenli Avustralyalı bir kadın olarak, Batı sanatıyla nazikçe eğlenmek için bende derin ruhani duygulara yol açacak Ortaçağ kostümleri giymek hiç aklıma gelmemişti" diye başlıyor konuşmaya.
Koronavirüs izolasyonu sırasında elde ettiği boş zamanı çoğu kimsenin aklına gelmeyecek bir yolla dolduran Deniz Ağraz, bu çalışmasını haberleştiren ABC'ye daha sonra şunları anlatıyor:
"Ancak koronavirüs salgını hayatımı tahmin edemeyeceğim şekilde değiştirdi. İşimi kaybettikten sonra evde tecrite başladım.
Mutlaka zorluklar olacaktı ve kendimi bu belirsizlik ortamında meşgul olmanın yeni yollarını ararken buldum.
Dünyanın dört bir yanından yüzlerce insanın ünlü sanat eserlerini sosyal medyada yeniden canlandırdığını görünce, bunun yaratıcılığımı kanalize etmem ve haberlere takıntılı olmaktan kurtulmak için mükemmel bir etkinlik olabileceğini düşündüm.
Sonuçta, dünyanın altı ay içinde nasıl olacağını bilmediğinizde, içinizdeki çocukluğu yeniden keşfetmekten daha güzel ne olabilir?"
Sınıftan evde izolasyona
"Salgın öncesinde, uluslararası öğrencilere İngilizce öğretiyordum.
Geçmişte şiddetli depresyon ve anksiyete ile mücadele ettikten sonra, öğretmenin üzücü düşüncelerden verimli bir şekilde kurtulmak olduğunu düşündüm. Öğrencilerimle iyi bir ilişkim vardı, sınıf iş yerimin yanı sıra sosyal alanımdı.
Ve öngörülebilir bir gelecekte yeniden öğretemeyeceğimi bilmek göğsümde bir daralma ile mutsuz düşünceler yumağını geri getirdi.
İlk haftayı pijamalarımla geçirdim, sosyal medyada karantina haberlerine baktım. Haber dosyam, arkadaşlarımın ev yapımı kurabiye fotoğrafları ve pazuları şişirmek için kum dolu süt kabının nasıl kullanıldığına ilişkin videolarla doluydu.
Bu sırada bir köpeğin üzerine çömelmiş, kafasına bir tencere giyen ve kucağında süpürge tutan bir adamın fotoğrafına rastladım.
Fotoğraf arkadan çekildiği için ata biniyormuş gibi görünüyordu. Sidney Nolan'ın ünlü Ned Kelly portresini yeniden canlandırdığını fark etmem uzun sürmedi.
Avustralya Ulusal Galerisi, insanlardan bu tür resimlerini paylaşmasını istiyordu ve hemen resimleri yeniden oluşturma fikrine yoğunlaştım."
Sanat eserleri merakı
"Çocukken kuzenlerim ve ben birbirimizi giydirmeyi ve eskiz çizmeyi severdik. Ayrıca, düz bir çizgi çizmeyi zor bulmama rağmen, sanatı her zaman takdir ettim ve sergilere gitmeyi seviyorum.
Bu projeye ilk başladığımda, müzelerin internet sitelerinde tablolara bakmak için saatler harcadım ve bazı klasik sanat örnekleriyle karşılaştım. (Ortaçağ kedilerinin neden kaşları var? Rönesans ressamları neden uyuyan kadınlar tarafından büyülendi?)
Evin içinde sağda solda duran her şey fotoğraflarım için potansiyel bir destek gibi görünmeye başladı.
Atmayı düşündüğüm kırık abajur, Henrietta Liston'un hasır şapkası oldu ve kaideli fanım, önünde durduğumda Madonna'nın halesi oldu.
Resimleri sosyal medyada yayınlarken ve yaratıcılığım konusunda övgüler almaya başladığımda, başkalarını taklit etmenin bir hobi değil, birincil hayatta kalma eylemim olduğunu düşündüm.
90'lı yılların sonlarında Türkiye'den Avustralya'ya bir genç olarak geldiğimde, kültür ve dile aşina olmam ailem için çok zorluklar yarattı.
Çok fazla toplum desteği ya da o zamanlar 'yeni bir ülkede nasıl hayatta kalınır' üzerine bir kitap yoktu. Avustralya'da yaşam farklıydı ve hepimiz kendi yolumuzda mücadele ediyorduk.
Batı Sydney'de gittiğim okul çoğunlukla ikinci kuşak göçmenler tarafından doldurulmuş olsa da, denizaşırı ülkelerden 'ithal' yaralı bir başparmak gibi gözüküyordum.
14 yaşındaydım ve okuldaki ilk hafta öğrencilerden okul meclisi için salonda toplanmaları istendi.
Bir duyurudan sonra herkes ayağa kalktı ve ortama uymam gerektiğini düşündüm.
Diğer öğrenciler ulusal marş olduğunu düşündüğüm bir şeyi söylemeye başladığında, sessiz kalmaktan çok utandım, bu yüzden dudak senkronizasyonuna başladım.
Kimse Advance Australia Fair'in sözlerini bilmediğimi fark etmedi.
Fen dersinde yanımda oturan bir kız olan Linda bana bir Noel kartı verdiğinde ve 'Mutlu Noeller!' diye bağırdığında, nasıl tepki vereceğimi bilmediğimi hatırlıyorum.
Garip bir sessizlik oldu, daha önce hiç Noel kutlamamıştım.
Ertesi sabah okuldan önce Strathfield Plaza'ya koştum ve Linda için bir Noel kartı aldım ve yaptıklarını tek tek tekrarladım.
Ve sonra ilk kez bir etli turta yedim. Sınıf arkadaşım Janette'in öğle yemeğinde kantinde bir tane yediğini gördüm, bu yüzden kendim denemeden önce atacağım adımları kafamda sıraladım:
1. Kabuğunu yukarı kaldır,
2. İçine domates sosunu sık,
3. Kabuğu geri yerleştir ve bir kerede her üç katmanı birden ısır.
Avustralya'daki ilk yıl içinde video oyunları oynarken Türkçe 'Ah!' veya 'Ayyy!' yerine 'Ouch!' diye bağırmayı öğrendim ve hatta yirmi yıl sonra bile ne zaman şaşırsam, eski ESL öğretmenim Bayan Manuel gibi nefes nefese kalıyorum."
Başka bir yerde gibi davranmak
“Bütün insanlar taklitçidir. Bizi başarıya götüreceğine inanarak hayran olduğumuz birini taklit etmeyi seviyoruz.
Çoğunluğun iyi kabul görmüş davranışlarını taklit etmenin hayatta kalma mekanizmam olduğunu anlamak uzun zaman aldı ve bana Avustralya'da çok ihtiyaç duyulan bir aidiyet duygusu kazanmamı sağladı.
Sadece düşüncelerimi İngilizce olarak ifade edebilecek kadar kendimden emin olduğumda akranlarımı taklit etme içgüdüsünü reddetmeye başladım.
Bugünlerde domates sosu olmadan etli turta yemeyi çok seviyorum.
Şimdi, salgının getirdiği kaygı ve depresyondan kurtulmak için 20 yıl önce geliştirdiğim benzer becerilere güveniyorum.
Hayatın bu kadar belirsiz ve öngörülemez göründüğü bir zamanda, birkaç dakika boyunca başka bir yerde gibi davranmak, endişe verici düşünceleri uzak tutmama yardımcı olan ve yaratıcılığımı keşfetmeme izin veren kısa bir eğlence."