Futbol, bir dizi ilgili oyundan herhangi biri, hepsi bir rakibin kalesine doğru bir topu tekmelemeye, taşımaya, fırlatmaya veya başka bir şekilde itmeye çalışan iki kişi veya takım tarafından karakterize edilir. Bu oyunların bazılarında, sadece tekme izin verilir; diğerlerinde, tekme tahrik diğer yollarla daha az önemli hale gelmiştir.
Yuvarlak bir nesneyi tekmeleme dürtüsü, insanlar insanlar olduğu sürece mevcuttu. Futbolun ilk oyunu, bu dürtü üzerinde hareket eden iki veya daha fazla kişi, yuvarlak bir nesneyi bir diğerinden ziyade bir yönde tekmelemek için yarıştığında oynandı. Yunanistan ve Çin’de düzenlenen futbol oyunlarının kanıtı 2000 yıldan fazla sürüyor, ancak tarihçilerin bu oyunların nasıl oynandığı hakkında hiçbir fikri yok. Roma İmparatorluğu boyunca bir çeşit futbolun oynandığını iddia etmek mantıklıdır, ancak bu iddiaları destekleyen harpastum oyunu, onu tekmelemek yerine bir top atmak gibi görünmektedir. Tekme oyunları Kuzey Amerika’nın yerli halkları tarafından oynansa da, modern lakros oyununun kökeni olan stickball oyunlarından çok daha az popülerdi.
Genellikle Shrovetide veya Paskalya’da oynanan 14. ve 15. yüzyılların halk futbol oyunları, baharın dönüşünü kutlayan putperest doğurganlık ayinlerinde kökenlerine sahip olabilir. Onlar fırtınalı ilişkiler vardı. Köy köy, tekme atma karşı yarıştı, ve (veya alanlar üzerinde dere boyunca ve hayvan mesane şişirilmiş), dar geçitleri ve dar sokaklarda ahşap ya da deri bir topu taşırken, herkes—erkekler ve kadınlar, yetişkinler ve çocuklar, zengin ve yoksul, meslekten olmayanlar ve din adamları yer aldı. Kaotik yarışma, özellikle sağlam ya da yetenekli bir köylü, topu karşıt köyün kilise kilisesinin portalından göndermeyi başardığında sona erdi. Halk futbolu tek bir köyde hapsedildiğinde, taraflar tipik olarak evliliğe karşı evlenmemiş, oyunun doğurganlık ritüelindeki kökenlerini gösteren bir bölünme oluşuyordu.
Oyun şiddetliydi. Soule olarak bilinen Fransız versiyonu, Michel Bouet tarafından Signification du sport (1968) tarafından, katılımcıların “bir kemik üzerinde savaşan köpekler gibi” mücadele ettiği “topa sahip olmak için gerçek bir savaş ” olarak tanımlandı.“Diğerlerinden daha kapsamlı bir şekilde araştırılan İngiliz versiyonu, Eric Dunning ve Kenneth Sheard’ın barbarlara, Beylere ve oyunculara (1979) göre, ” keyifli bir form…savaşta uyandırılan heyecan.”
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Ortaçağ halk futbolu hakkındaki bilgilerin çoğu yasal belgelerden türetilmiştir. Edward II oyunu 1314’te yasakladı ve Kraliyet halefleri 1349, 1389, 1401 ve 1423’te yasağı tekrarladı, hepsi de itaatsiz konularını düzensiz zevklerinden mahrum etmek için boşuna bir girişimde bulundu. Yasaklara rağmen, ceza davalarının kayıtları, yıllık bir futbol maçı sırasında kaybedilen yaşamları ve mülkleri yok etmeye devam ediyor. Bununla birlikte, en ayrıntılı hesap, Richard Carew’in Cornwall (1602) araştırmasından “goales’e fırlatma” açıklamasıdır.
İngiliz halk futbolunun Rönesans’ın gelişiyle kayda değer ölçüde daha uygar hale gelmediği, Sir Thomas Elyot’un Valilikte kınanması (1537) tarafından öneriliyor. O oyunlar ” beastely öfke yakındı, ve aşırı şiddet.”Püritenler tarafından kınandıklarında geleneksel İngiliz oyunlarının meşruiyetini savunan James I bile, halk futboluna düşkünlük yapmaktan vazgeçirmeye çalıştı. Basilikon Doron’da yazdı; ya da, Majesteleri, Sevgili Sonne, Henry the Prince (1603) “kaba ve şiddetli” oyunun “[oyuncuları] yapabilmekten çok mameing için bir araya geldiği ” talimatını verdi.”
Rönesans İtalya’da halk futbol yuvarlanmak spor gibi Floransa’daki Piazza di Santa Croce gibi kentsel kareler ortaya konulan sınırlanmış dikdörtgen boşluk üzerinde oynanan son derece resmi ve daha az şiddet içeren bir eğlence haline dönüştürdü şık genç aristokratlar arasında popüler Türk, bir oyun oldu. Onun Discorso sopra il gioco del calcio fiorentino (1580; ” Calcio Floransalı oyun söylem”), Giovanni Bardi oyuncular “Beyler, kırk beş yaş on sekiz yıl, güzel ve dinç, cesur Rulman ve iyi rapor olması gerektiğini yazdı.”Güzel kıyafetler giymeleri bekleniyordu.””Çağdaş bir baskıda, üniformalı pikemen alanı korur ve edep korur. (1909’da, milliyetçi bir coşku anında, Federazione Italiana del Futbolu adını Federazione Italiana Gioco del Calcio olarak değiştirdi.)
Az ya da çok kırılmamış yerel geleneğin bir yönü olarak, Boulogne-la-Grasse ve Ashbourne (Derbyshire) gibi kasabalarda, Halk futbolunun versiyonları 20.yüzyılın başlarına kadar Fransa ve İngiltere’de hayatta kaldı. Tüm modern futbol sporları Ortaçağ halk futbolundan evrimleşmesine rağmen, köy yeşillikleri veya açık alanlar yerine okul bahçelerinde oynanan oyunlardan daha doğrudan türetilirler. 1747’de, “Eton Koleji’nin uzak bir umudu olan Ode” de Thomas Gray, “uçan top” ve İngiltere’nin elitlerinin “boşta kalan soyunu” sağladığı “korkulu sevinç” e atıfta bulundu. 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın başlarında Eton, Harrow, Shrewsbury, Winchester ve diğer devlet okullarında futbol, oyunun Ortaçağ versiyonu kadar şiddetli formlarda oynandı. Bu okulların ayrıcalıklı mezunları Oxford ve Cambridge gittiğinde, onların ” korkulu sevinç terk etmek isteksiz.” Hiçbiri başkasının okulunun kurallarına göre oynamaya hazır olmadığından, tek rasyonel çözüm, çeşitli okulların kurallarını içeren yeni oyunlar yaratmaktı.
Bu yeni oyunların en çok oynanan kurumsal temeli İngiltere Futbol Federasyonu (1863) idi. “Kulüp futbolu”na yapılan referanslar yakında “futbol” olarak kısaltıldı. Rugby Okulu mezunları, taşıma ve atma yanı sıra topa tekme izin kurallara alışık, Rugby Futbol Birliği (1871) himayesinde, onların oyun, rugby oynadı. Thomas Wentworth Wills (1835-80) Ragbi kurallarını Harrow ve Winchester’dan gelenlerle birleştirdiğinde, Avustralya kuralları futbolu doğdu. Amerika Birleşik Devletleri’nde, rugby hızla gridiron futboluna dönüştü. (İsim, alanı 10 yarda [9.1-metre] aralıklarla geçen beyaz çizgilerden geldi.) Gaelic futbolu bu diğer “kodlara ” benzer olsa da, bu oyun Gaelic Athletic Association’ın (1884) himayesinde, ithal edilen İngiliz futbol ve rugby oyunlarına belirgin bir İrlanda alternatifi olarak kurumsallaşmıştır.