İnsanlar ölüyor, öldürülüyor, hırpalanıyor ya da daha kötüsü, zamanın uygun anlarında devlet bakanı yapılıyor. 3. Sezon, Bobby Deol, dolandırıcı-tanrıça-tecavüzcü-terapist Baba Nirala’yı oynuyor.. İki mevsim güçlü olan Baba, gençlere uyuşturucu bağcıklı kızlar enjekte ettikten ve kadınları tımar edip tecavüz ettikten sonra henüz adaletle yüzleşmedi. İki sezon, yani on sekiz bölüm, yaklaşık 750 dakikalık akış. 3. sezon için 400 dakika daha ekleyin, ancak şov başladığında vaat ettiğini vermiyor – haksızlığa uğrayan için adalet, yanlış için ceza. Elde ettiğiniz şey, asla doruğa çıkmayan, size başka bir zaman, başka bir mevsim, başka bir yıl vaat eden, göz kırpan bir alaydır. (Muhtemelen MX Player için çalışıyor, yaklaşık 15 milyon kişi üçüncü sezonu ilk üç gün içinde izlemeye başladı, bu yıl herhangi bir şov için en yüksek oran.) 2023’te çıkacak olan 4. sezon için şimdiden acele ettiler.
Bu, yalnızca hikayeyi kurmak için harcamak için çarpıcı bir zaman. Bence yönetmen Prakash Jha, uzun biçimli içerik ifadesini mantıklı yakalama noktasına getirdi ve sonra biraz daha zorladı. Zorlayıcı bir drama olarak sattığı bir uzunluk, bir “uçurumdan kaçan” olarak sattığı bir anilikle.
Pammi (Aaditi Pohankar), Dalitliği birinci sezonda karakterini oluşturmak için kullanılan ve sonra unutulan – Baba Nirala’nın adananı olduktan sonra onun tarafından tecavüze uğrayan ve ardından bu şiddetin intikamını almaya karar veren Dalit güreşçisi, hala hırıltı Bir polis, Ujagar Singh (Darshan Kumaar) ve bir kameraman (Rajeev Siddhartha) yardımına sahiptir. Üçüncü sezonun tamamı, birçok kesişen, kesişen hikayelerle dolu bir kovalamacadır.
Bunun nedeni, drama bahislerini artırma versiyonunun çok utanmaz, çok nefes kesici kalabalık, çok rastgele olması, gösterinin üzerinizde yüzdüğü hissini yaratıyor. Benden hikayeyi açıklamamı istersen, yapamam. Nereden başlayacağımı bilemeyeceğim. Ve bir şekilde başlarsam, nerede bitireceğimi bilemeyeceğim. Alt planların çoğu, kişinin bir mektup yazıp sahneden çıkmasıyla – ya bir intihar notu, aşk mektubu ya da istifa olarak – yeni bitti. Arka plan puanı, karışık bir duygular orkestrasıdır.
Sonra, rock bhajanları söyleyen ve birkaç bölümde bir garip iğneler gibi kokmuş mağarasına çekilen Adhyayan Suman var. Bir anda bakan olur. Gençlik işleri, sanırım? Karakterler geçip giderken ve onlarla tekrar karşılaştığınızda, başladıktan sonra yirmi sekiz uzun bölüm devam eden hikayede oynayacakları bir rol olduğunu unuttuğunuzu fark ediyorsunuz.
Bir ton felaketi, 3. Sezon önceki sezonları yakından takip ediyor. (O sırada MX Player PR tarafından bana sert bir şekilde söylendi. Aaşram 2. sezon ama Aaşram Sezon 1, Bölüm 2, ama sanırım devamlılık onların zanaatları veya terfileri için önemli bir şey değil.)
En kötüsü, gösterinin hiçbir zaman Baba Nirala’nın bir kötü adam olduğunu tamamen taahhüt edememesidir. Pammi tarafından vurulduğunda, sanki bu hareketle sadece fiziksel olarak değil, duygusal olarak da yaralanmış gibi, melankolik bir hareketle ellerini uzatıyor. Başka bir yerde, karısıyla birlikte, moksha’dan, onun olasılığına ve güçlerine inanıyormuş gibi bahseder. Kendi bahanesiyle mi kandırılıyor?
Baba Nirala’nın yazılma biçiminde kesinlikle patolojik bir şey var, ancak Bobby Deol’ün performansı o kadar stoik ki, adanmışlarından koşulsuz sevgiyi çekebileceği karizmadan yoksun. İnsanlar neden ona inanıyor? Aklımızın küçücük bir köşesinde mi? Son bölüm ona Nepal, bir cinayet ve koyun eti köri ile ilgili kabataslak bir arka plan veriyor, çünkü bu dünyada karakterlerinizi psikolojik olarak değil, sadece olaylar aracılığıyla inşa etmeniz gerekiyor, bu yüzden davalar bunun sapmalarıyla dolu. -o. Biri ölür. Birisi öldürüldü. Birisi hırpalanmış. Daha da kötüsü, bazıları hükümet bakanı yapılıyor. Aynen böyle.