aki kaurismaki'nin filmi kibritçi kız'da olabildiğince az konuşma var. gerçek bir yalnızlığı, kederi anlatıyor. dupduru, su gibi katkısız ve acı dolu bir film. gerçekliği öylesine çıplak ki, nerdeyse müstehcen, zaman zaman ekrandan başınızı çeviriyorsunuz. justine'e de dedim; ağlamak bile filmin çarpıcı sadeliği için gösterişçi bir tepki.
yemeği yaptım. içerden çamaşır makinasının, dışardan çocukların sesleri geliyor. güneş, batıya, mutfakta oturduğum iskemleye döndü, bazı günler hayat incecik bir köprü, seni taşıyacağından emin olamıyorsun.