Turuncu Devrim
İlk sonuçlar, eski cumhurbaşkanı Leonid Kučma'nın yunusu Viktor Janukovyč'in önde olduğunu gördü . Ancak rakip Viktor Yuşçenko , seçim sahtekarlığını kınayarak sonuçlara itiraz etti ve destekçilerinden istişare tekrarı yapılana kadar sokaklarda kalmalarını istedi. Adı, Juščenko ve destekçileri tarafından benimsenen ve barışçıl " devrimin " ayırt edici özelliği haline gelen turuncu renkten türemiştir . Protesto katılımcıları turuncu eşarplar ve pankartlar ya da aynı renkte kurdeleler kullandılar.
Protestoların ardından, Ukrayna Yüksek Mahkemesi seçim sonucunu geçersiz kıldı ve 26 Aralık'ta yeni seçimler belirledi. Bu kez kazanan, rakibinin %44'üne karşı oyların %52'sini alan Juščenko'nun kendisi oldu. Yeni başkan 23 Ocak 2005'te göreve başladı . Turuncu Devrim, Euromaidan hareketinin protestoları ve yine Janukovyč'e karşı Kiev'deki ayaklanmanın yarattığı 2014 Ukrayna Devrimi'nden ayırt etmek için ilk Ukrayna devrimi olarak da bilinir.
Kampanya
2004 baharında kimse Viktor Juščenko'nun bir devrimci olduğunu düşünmüyordu: 2001'den beri , Yulia Timoşenko'nun Başkan Leonid Kučma'ya kendisini istifaya zorlaması için uyguladığı sürekli baskıdan uzak durdu. Yuşçenko, kurulu iktidarın sürekli şeytanlaştırılmasının, muhalefetin o zamana kadar azınlıkta tuttuğu şeyin tam olarak olduğuna inanıyordu ve yetkililerin anayasal yöntemlerle iktidara gelmesine izin vereceğini de düşündü. [1]
Muhalefetin amacı, Dnipropetrovsk klanının bir üyesi olan Başkan Leonid Kučma tarafından devletin tepesinde plastik olarak temsil edilen ana oligarşik klanlar tarafından siyasi ve ekonomik gücün tekelleşmesine son vermekti . Donetsk klanı ve cumhurbaşkanlığı idaresi başkanı Viktor Medvedčuk , Kiev klanının bir üyesi tarafından . Bu tekelleşme, bir başkanlık rejiminin kurulması, her şeye gücü yeten bir başkanlık idaresinin oluşturulması ve özellikle doğu Ukrayna'nın sanayi bölgelerinde , uygulaması hiçbir zaman şeffaf olmayan çok sayıda özelleştirme ile mümkün olmuştur. [2]
Seçimlerden bir yıl önce, Kučma anketlerde sadece birkaç yüzde puan aldı ve bu nedenle oligarşik klanların güçlerini korumak için kullanacakları bir uzlaşma adamı olan Janukovyč'e aday gösterildi.
2004 seçimleri , birçok Ukraynalı gibi muhalefete de, iktidarda kalmak için cinayete başvurmaktan çekinmeyen rejimin otoriter uygulamalarını sorgulama fırsatı olarak sundu. Daha önceki ekonomik ve siyasi liberalleşmelerden doğan orta sınıf, muhalefet hareketini hem ekonomik hem de siyasi olarak destekledi. Ukraynalı tarihçi Mikola Riabčuk'un Turuncu Devrim'i bir "burjuva devrimi" olarak tanımlaması tesadüf değildir: aslında en zengin sosyal tabakalar tarafından kışkırtılmış ve kurulu iktidarın devrilmesinin yalnızca yaşam koşullarını iyileştirebileceğine ikna olmuştur. [3]
Neden portakal?
Ukrayna muhalefeti bir şekilde kendini yeniden icat etmesi gerektiğini biliyordu. Her şeyden önce, 'turuncu devrim' sloganı, 1989'da Çekoslovakya'daki post-Stalinist rejimi, Kantata Devrimi'ni deviren şiddet içermeyen bir devrim olan Kadife Devrim'in kendi versiyonuna Ukrayna'nın da sahip olabileceği fikrini yaydı. 1987 ve 1991 yılları arasında Estonya , Letonya ve Litvanya'nın bağımsızlığına dönüşü veya Gürcistan'da hileli seçimlerin ardından hükümet başkanı Ševardnadze'yi istifaya zorlayan 2003 yılındaki devasa barışçıl gösterilere işaret eden Gül Devrimi . Turuncu renk, kısmen seçimlerin belirleyici aşamasının, Kiev'in ana caddesi Chreščatyk'in tipik olarak at kestanesi ve sonbahar yapraklarıyla kaplı olduğu Ekim ayındaki ilk turdan hemen önceki dönem olacağı düşünüldüğünden seçildi . Gerçekte, devrimin belirleyici dönemi, portakalın Kiev sokaklarından kaybolduğu kış sonlarında gerçekleşti. [4]
PORA
Ukrayna olaylarında önemli bir rol, aslında biri kasıtlı olarak örgütlenmemiş olan iki örgütten oluşan PORA gençlik aktivist örgütü tarafından oynandı. Ukraynaca'da 'Pora' terimi “zamanı” anlamına gelir ve aynı zamanda Ukrayna vatansever ilahisi “Ne pora” (“Şimdi zamanı değil”) başlığının zıt anlamıdır. PORA'nın 'Kara Pora' olarak adlandırılan ilk versiyonu, 2001 yılındaki 'Kuchma'sız Ukrayna' ve 'Gerçek İçin' hareketlerinin radikal kanadının devamı niteliğindeydi ve başarısız olan ve lideri Mykhailo Svystovych olmasına rağmen, örgüt, çoğunlukla ideolojik nedenlerle, ama aynı zamanda yetkililerin baskıcı önlemlerinden kaçınmak için gerçek bir sözcü olmadan bırakıldı. [5]
Fiili lideri Vladislav Kaskiv olan 'Sarı Pora', aynı fikirlerin çoğuyla aynı anda ortaya çıktı; Ancak 'Sarı Pora' hem siyasi hem de ekonomik olarak daha girişimci bir organizasyona sahipti ve daha çok başkente dayanıyordu. Hatta Juščenko'nun , markayı çalmak ve kendi yönünde daha fazla yakınlaştırmak için kopya 'Sarı Pora'yı yaratmaya elini koyduğuna dair bir şüphe bile vardı. Her halükarda, hareketin iki bileşeninin koordinasyonuna yardım eden Roman Bezsmertnyi'ydi ve daha sonra, Nezalezhnosti meydanındaki protestolar sırasında, 15 Ekim ve 15 Kasım 2004'te iki gayri resmi paktla bir işbölümü kurmayı kabul etti . [6]
PORA, stratejisini her şeyden önce Gene Sharp'ın , Ukrayna rejiminin zayıf noktalarını belirlemeye çalışan, 'Clausewitz of şiddet içermeyen savaşın' lakaplı From Dictatorship to Democracy: A Conceptual Framework for Liberation ( 1993 ) adlı kitabına dayandırdı. PORA, yetkililerle alay etmek ve baskı korkusunu dağıtmak için 'durumcu' taktikleri devreye soktu: "İçinizdeki televizyonu öldürün" sloganı, sokaklarda karnaval yürüyüşleri, oylama günü "meslek seçmenlerini" taşıyan otobüslerin engellenmesi . Ayrıca PORA, 1998'de Slovakya'da yapılanları temel alarak, seçim sonuçlarını izlemek ve analiz etmek için bağımsız bir ağın geliştirilmesine katkıda bulundu . [7]
Yetkililerin seçenekleri
Ukraynalı yetkililer farklı yöntemler kullansalardı muhtemelen seçimleri kazanabilirlerdi. Ama onların tarafında çok fazla oyuncu vardı ve sahte seçim yapmak için çok fazla plan vardı. , sonunda birbirine karşı çalıştı.
- Anayasa reformu : İlk plan 1999'da olduğu gibi seçimleri iptal etmekti ; Ukrayna anayasasında en fazla iki başkanlık bulunmasına rağmen , özellikle Aralık 2003'te Anayasa Mahkemesi'nin Kučma'nın üçüncü bir başkanlık döneminin önünü açan bir kararından sonra bu konuda çok tartışma oldu . Ancak, %5'in altında çok düşük bir reytinge sahip olan Kučma için başka bir zafer elde etmek zordu. Plan, düzeni yeniden sağlamak için seçimlerin iptal edilebilmesi ve Kučma'daki yeni görev süresinin daha küçük olanlardan geçmesi için batı Ukrayna'yı doğu Ukrayna ile karşı karşıya getiren Janukovyč ve Yuşçenko'yu karşı karşıya getiren bir 'yönetimli kaosu' ortaya çıkarmaktı . fenalık. Bu planın ciddiye alındığının kanıtı, seçimlerin bu şekilde gerçekten kutuplaşması ve Kučma'nın Aralık ayında iki karşıt taraf arasında uzlaştırıcı olarak hareket etmeye başlaması gerçeğidir. Ancak parlamento, 8 Nisan'daki oylamayla, cumhurbaşkanlığı süresinin bu yenilenmesini onaylamadı, çoğunluktan sadece altı oy eksikti - planı desteklemeyi reddeden bazı oligarkların oyu. [8]
- Bir gerilim stratejisi : Yetkililer, hem bazı seçmenleri korkutmak ve diğerlerini onları desteklemeye zorlamak hem de seçimleri ertelemek veya geçersiz kılmak için bir mazeret elde etmek için bir gerilim stratejisi oluşturma fikriyle de oynadılar; ama böyle bir stratejiyi aşırıya kaçamayacak kadar bölünmüşlerdi. 20 Ağustos 2004'te Kiev'deki Troieshchyna pazarında patlayan bomba bir kişinin ölümüne ve on bir kişinin yaralanmasına neden oldu. [9] Bunu iki hafta sonra daha küçük bir bomba izledi. Saldırılar hemen Yuşçenko'nun en uzlaşmaz destekçilerine atfedildi. Ancak Troieshchyna aslında gangster Kysel'in favori bölgesiydi ve Başkan Kučma'nın genelkurmay başkanı Viktor Medvedčuk ile bağlantılı bazı belirsiz haraçlar. Pora gençlik hareketinin tesislerine daha fazla bomba yerleştirildi. Ancak bunlar, Janukovyč'in seçim kurmay başkanı Andrii Kliuiev'in seçim kampanyasının sonlarına doğru ortaya koyduklarıyla karşılaştırıldığında alçakgönüllü provokasyonlardı: Donbass bölgesinde daha sonra bildirilecek düzinelerce ölümle sahte terörist saldırılar düzenlemeye çalıştı. Juščenko'ya atfedilen; ancak, Ukrayna güvenlik servisi ve içişleri bakanının özel kuvvetleri işbirliği yapmayı reddetti. Bu saldırılar, olası dolandırıcılığın sınırlarını test etmek ve seçmenlere niyetlerinin göz ardı edileceğini göstererek morallerini bozmak için düzenlendi. Neyse ki, uluslararası protesto seviyesi bir zamanlar çok güçlüydü. [10]
- Popülist Janukovyč : rejimin üçüncü seçeneği gerçek seçimlere odaklanmak ve karşılıklı anlaşmayla bir aday bulmaktı; ancak, sonuçta Janukovyč'in neden seçildiği açık değildir. Daha merkezci bir aday veya suç geçmişi olmayan bir aday, daha önce Sovyet döneminde bir sürücü rolünden daha prestijli bir rol üstlenmiş bir aday gibi, çok daha prezentabl olurdu. Bununla birlikte, Kasım 2002'de, Donetsk oligark klanı, Başkan Kučma'ya bu sefer başbakanı atama sırasının geleceğini bildirmiş olsa da, diğer birçok klan bu olasılık konusunda tam olarak hevesli olmasa da. Ancak aslında bu, Kučma'nın o zamanki ana önceliği ile uyumluydu: lideri Ukrayna Sosyal Demokrat Partisi'nin (ki bu, Kiev'in oligarşik klanının gizlendiği siyasi bir örtüden başka bir şey değildi) gücüne karşı bir ağırlık bulmaktı. Viktor Medvedčuk daha sonra cumhurbaşkanlığı yönetiminin başıydı. Öte yandan, Kiev klanı, Donetsk grubunun Yuşçenko ile herhangi bir kolaylık ittifakı kurmasını engellemelerine izin vereceğinden, başbakanlığı devretmekten mutluydu. Donetsk klanı yalnızca işini ve siyasi çıkarlarını genişletmekle ilgileniyordu ve seçimi kazanmak için en iyi adayı bulmakla pek ilgilenmiyordu. Ayrıca, suça yönelik siyasi yöntemlerini Ukrayna'nın geri kalanına ve hatta doğu Ukrayna'nın geri kalanına yaymanın zorluklarını büyük ölçüde hafife aldı. Bu, olası merkezci adayların ve özellikle Ulusal Banka'nın yeni başkanı Sherii Tihipko'nun adaylıklarından neden vazgeçtiğini açıklayabilir: Tihipko gibi uluslararası bir sivil kapitalist, Davos'taki Dünya Ekonomik Forumu gibi dünya çapındaki toplantılarda rahattı. Her ikisi de memleketi Dnipropetrovsk'ta , Donetsk klanının yöntemlerini kullanmak zorunda kalma ihtimaliyle en hafif tabiriyle ertelendi; aynı şekilde, dürüst beyaz yakalı imajı Donbass bölgesinde oy almayacaktı. Ancak, Yanukovyč'in seçim kampanyasının yöneticisi rolünü üstlendi. Diğer olası merkezci adayların zayıf yönleri vardı: Ekonomi Bakanı Valerii Khoroshkovskyi çok gençti; Odesa bölgesinin valisi Serhii Hrynevetskyi çok bilinmiyordu. Ama hepsinden öte, yetkililer Yuşçenko'yu hem sağında hem de merkez solunda güçlü kukla adaylarla çevrelemeyi düşünmediler, böylece muhalefetin orta Ukrayna'da daha ılımlı seçmenlere doğru ilerlemesini ezmeyi denemediler. Rejimin Janukovyč'e verdiği desteğin bir başka olası açıklaması, olası anayasa reformları paketinin onun başbakan rolündeki figürü göz önünde bulundurularak tasarlanmış olması ve aslında onun çok dövülebilir bir aday olduğu ve Kučma'nın arkasında olabileceği gerçeğidir. gücünü kullanmaya devam eder. Bir başka olası teori, Janukovyč'in seçiminin 'Rus teknoloji uzmanları' tarafından hazırlanan stratejide bulunmasıdır (aslında 2000 yılında Gongadze skandalının patlak vermesinin ardından Ukrayna'nın diplomatik tecrit yıllarında , Kučma rejimi bir darbenin altına düşmüştü. Rusya'nın daha güçlü etkisi): Rus jeopolitik tasarımı için Batı Ukrayna milliyetçiliğine mümkün olduğunca zıt bir aday seçmek aslında belirleyiciydi. Hatta bazı Ruslar, Galiçya ayrılıkçılığını vurgulayan bir baskıyı kışkırtmayı , kendilerini dışlayan daha güçlü bir Rus-Ukrayna işbirliğini inşa etmeyi bile planladılar - aslında, birkaç Rus yarı izole bir Ukrayna'nın avantajlarını takdir etti ve eğilimin Yanukoviç altında bile devam edeceğini umdu. . Yetkililer seçimlerinde hata yapmış da olabilirler: Herhangi bir adayı seçmenlere satma yeteneklerine çok güveniyorlardı ve seçimler nasıl geçerse geçsin 'kaynaklarının' onlara zaferi garanti edeceği gerçeğine çok fazla güveniyorlardı. . Daha gerçekçi olarak, bu teorilerin her birinin kendi doğruluk yüzdesi vardır ve bunların birleşik etkisi, Yanukoviç kampanyasının net bir yöne sahip olmamasıydı. Janukovyč kampanyayı popülist tonlara oturtmaya çalıştı, ancak bu stratejinin işe yaraması için kurulu düzenin bir muhalifi olarak imajını yeniden canlandırması gerekiyordu: 'eski iktidar' (Başkan Kučma) ve 'eski iktidar' (Başkan Kučma) hakkındaki söyleminin üzücü olması üzücü. yeni güç' (kendisi) gerçek bir fark yaratmak için çok geç geldi. İlkbaharda anketlerdeki ilk artışın ardından, Yuşçenko'nun hala önde olduğu yaz aylarında gelişimi durdu. Seçimlerden üç ay önce, Rus danışmanların Ukrayna'ya gelişi bazı şeyleri değiştirdi: Yanukoviç'in popülaritesini artırmak için hükümet, kamu refah ödemelerinde büyük artışlar planladı (bazı durumlarda devlet emekli maaşlarının iki katına çıkarılması dahil): geçici olarak etkilidir. Eylül ortası ile Ekim ortası arasında, Janukovyč on puan yükseldi (varsayımsal ikinci turda %34'ten %44'e). Yanukoviç'in popülaritesindeki artışın beşte üçü, elli yaşın üzerindekilerden, yani zaten emekli olanlardan ya da kısa sürede emekli olacaklardan geldi. [11]
- Rus kartı : 2004'te Kiev'e gelen Rusların çoğu kendilerini 'siyasi teknoloji uzmanı' olarak tanımladılar: Rusya ve Ukrayna gibi ülkelerdeki rolleri , yönetebilecek partiler ve politikacıları değiştirmek ve hatta yaratmak ve aynı şeyi muhalefetle yapmaya çalışmaktı. ; 'teknoloji' denilen şey aslında seçim sahtekarlığı ve manipülasyonuydu. Genellikle yetkililer için çalıştılar ve hiçbir şeyden vazgeçmediler. 2004'te Ukrayna'da 'siyasi teknoloji uzmanlarının' büyük varlığının açıklaması , esas olarak cömert ücretlerde, ancak aynı zamanda seçim döngüsünün Rusya'da yeni sona ermiş olması gerçeğinde bulunabilir. ofis: bu yüzden çoğu Rus hükümetinin yetkisi altında olan yaklaşan Ukrayna seçimlerinden yararlanmaya karar verdiler. Ukrayna, Beslan katliamından sonra Putin'in Rusya anayasasında yaptığı değişikliklerin Duma'daki seçmenleri ortadan kaldırdığını ve olası seçimlerin manipüle edilmesinde etkin bir azalmaya yol açtığını da göz önünde bulundurarak kendisini onlara El Dorado olarak takdim etti. Amaçları seçim kampanyasının ana temasını değiştirmekti: 'iyi muhalefet' ve 'kötü otoriteler' arasındaki karşıtlığın yerini 'doğu' ve 'batı Ukrayna' arasındaki kontrast aldı. Bu yüzden 'politik teknologlar' Rus kartını oynamaya karar verdiler ve neden kazanan kartın bu olacağını düşündüklerini anlamak zor değil: her şeyden önce, neredeyse hepsi Rus'tu; ikincisi, Putin Ukrayna'da %60'tan fazla popülerliğe sahipti ve bu nedenle onun gölgesinde bir seçim kampanyası oluşturmayı düşündüler. Stratejinin yarısı halka açıktı. 27 Eylül'de, oylamadan bir ay önce, Yanukovyč son bir sansasyonel taahhütte bulundu: Rusça'yı resmi dil yapmak, Rusya-Ukrayna ikili vatandaşlığını düşünmek ve NATO'ya yönelik tüm yaklaşımlardan vazgeçmek; ilk iki taahhüt, diğerlerinin yanı sıra, 1996 anayasasında değişikliklere ihtiyaç duyacaktı . Ancak Rusya da kampanyaya zorla girdi. Ağustos ayında Soçi'de yapılan Rus-Ukrayna zirvesi sırasında Putin, Ukrayna'ya yapılan petrol ihracatında İtalyan KDV'sinin eşdeğerinin kaldırılmasından, Rus kasasına 800 milyon dolarlık bir maliyetle ve bunun sonucunda Ukrayna petrolünde indirim yapılmasından yana olduğunu açıkladı. yaklaşık %16 oranında. Ayrıca varil fiyatı 50 doları aştığında Rus tedarikçiler seçime kadar fiyatları sabit tuttu. Rusya ayrıca 1 Kasım'dan itibaren Ukrayna vatandaşlarının Rusya'da kayıt yaptırmaya gerek kalmadan doksan gün kalabileceklerini ve Ocak 2005'ten itibaren sadece Ukrayna belgeleri ile Rusya topraklarına giriş imkanının garanti altına alınacağını duyurdu. Janukovyč'in seçim kampanyasının sloganlarından birinin şöyle olması tesadüf değil: “Ukrayna-Rusya; birlikte daha güçlü ". Stratejinin gizli kısmı, geçen Haziran ayında ortaya çıkarılan bir dosyadan çıkarılabilir. 'Teknologlar' belgede, "seçim kampanyasının ana senaryosunun 'doğrudan çatışma' olması gerektiğini" yazdılar. Ayrıca, "hedefimizin, oligarkların ticari çıkarlarına zarar verebilecek ve Yuşçenko'yu sürece sürükleyebilecek bölgelerdeki durumu istikrarsızlaştırmak" olduğunu iddia ettiler. Dosyada doğudaki ve batıdaki Ukraynalılar, Polonyalılar ve Ukraynalılar ve Ukrayna'nın çeşitli kiliseleri arasında düşmanlığı kışkırtmak tavsiye ediliyordu. Medyanın (yani bizim medyamızın) amacının bunu Doğu ile Batı arasında ontolojik bir çatışma, Ukrayna'mız ile Bölgeler Partisi arasında siyasi bir çatışma ve kişisel bir çatışma olarak yorumlamak olduğu da söylendi. Yuşçenko ve Janukoviç arasında ". Belgede ayrıca "ülkenin güneydoğu bölgelerinde Yuşçenko ve çevresine karşı onları gerici, Amerikan yanlısı, radikal adaylar olarak gösteren bir toplumsal hareket örgütleme" ve muhalefeti "saldırgan parti" olarak temsil etme ihtiyacından da bahsedildi. Bu amaçların çoğu aslında gerçeğe dönüştü. [12]
Buščenko
Ekim ayında, seçimlerin sonucu hala belirsizken, yetkililerin Yuşçenko'ya yönelik saldırıları özellikle sertleşti. Amerika'daki çağdaş başkanlık seçimleri göz önüne alındığında, seçim kampanyasında yeni bir figür ortaya çıktı: 'Viktor Buščenko' ( Bush + Juščenko = Buščenko). "Yuşçenko"nun, "güçlü, bağımsız bir Ukrayna istemeyen Amerika'nın bir projesi" olduğu belirtildi. George Bush'un bir Yuşçenko maskesinin arkasından “Evet! Juščenko bizim başkanımızdır ”, farkıyla, 'P', KGB'de yabancı bir ülkedeki bir ajanı belirtmek için kullanılan bir terim olan rezydent'i okumak için üstü çizildi . 'Bushchenko', Sam Amca'nın "İç savaşa hazır mısınız?" diye soran özelliklerinde de yer aldı. ve “ Bosna-Hersek , Sırbistan , Kosova , Irak … Sırada sizsiniz!” diyerek. [13]
Dolandırıcılık
31 Ekim 2004 seçimlerin ilk turunun yapıldığı gündü: iki ana aday, görevi sona eren başbakan ve Bölgeler Partisi lideri Viktor Janukovyč ve 1993-1999 yılları arasında Merkez Bankası başkanı olan Viktor Juščenko idi. 1999 ve 2001 yılları arasında Ukrayna Nostra'nın lideri ve Batı'da büyük saygı gördü. Yanukoviç, 1991'de Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana Ukrayna'yı yöneten aynı yetkililer olan yetkililerin adayıydı. Bu noktaya gelen yetkililer, hazırlıksız yakalandılar: zafere ulaştıklarını ya da sadece asgari bir miktar olduğunu düşündüler. dolandırıcılık sonuçları 'düzeltmek' için yeterli olurdu. Janukovyč, esas olarak devlet emekli maaşları alanında alınan önlemler sayesinde, yaklaşık bir aydır anketlerde önde gidiyordu; Yine de enflasyonda bir artışa ve Ukrayna para biriminin döviz kurunda keskin bir düşüşe neden olan ve birçok seçmeni 1990'ların başlarındaki süper enflasyonun hatırasıyla korkutan önlemler. general iyi gidiyordu ve muhalefetin elinde az medya ve az para vardı; onlar için iş çoktan bitmişti.
Aslında, Yuşçenko'nun önde olduğunu anlamaya başlayınca Yanukoviç destekçileri arasında panik hakim oldu. Janukovyč'in ekibi sonuçlardan oldukça emindi, aslında sonuçları toplamak, saymak ve duyurmaktan sorumlu Ukrayna Merkez Seçim Komisyonu (MSK) başkanı Serhii Kivalov (telefonları dinlemeye tabi tutulmuş olsa da) gizli bir ekip kurmuştu. (Ukrayna gizli servisi tarafından) giden başbakanın Kiev'in merkezindeki Zoriany sinemasında MSK veri tabanlarına erişim şifrelerini topladı: oylar aslında 'Zoriany ekibi' tarafından 'sayıldı'. Zoriany'nin ekibi, CEC genel merkezine (sinemanın yakınında) fiber optik kablolarla bağlandı, böylece araya girip sonuçları Janukovyč'in lehine manipüle edebildiler. Hatta yerel seçim komisyonlarından e-posta ile gönderilen protokollerin MSK'ya ulaşma süresinin uzunluğu ve toplu halde gelmesi birçok şüphe uyandırdı. Veriler daha sonra MSK'nın merkezi sunucusuna ulaştı ve burada kontrol edildi ve www.cvk.gov.ua web sitesinde yayınlandı. Bilgisayar korsanları daha sonra, uzaktan erişim noktalarını tanımlamamak için verileri MSK'ya ileten geçiş sunucusunu imha etti. [14]
Dolandırıcılık sadece oy sayısındaki artışla sınırlı değildi, aslında bu vesileyle Rusya'da -aslından gözle görülür şekilde farklı olan- çok sayıda sahte oy pusulası basıldı; ayrıca 'Zoriany takımı' gerektiğinde çok sayıda kartı imha etmekten çekinmedi. Ukrayna demiryollarının patronu Heorhii Kirpa, bunun yerine sözde “seçim turizmi”nden sorumluydu: Oy verme işlemlerini tekrar etmelerini sağlamak için ülke çapında taşınması için otobüsler dolusu insanı organize etti; Otobüslerin yetmediği zamanlarda Kirpa, yaklaşık 2 milyon dolara mal olan tüm Ukrayna Demiryolları trenlerini kullanılabilir hale getirdi.
Ancak dahası da vardı: Geleneksel olarak evden uzakta olan veya seyahat edenlerin, başka bir sandıkta oy kullanmaları için yetkililere göstermek için içişleri bakanlığı tarafından pasaportlarına bir belge eklenmesi gerekiyordu. Mayıs 2004'te, uzlaşmaz İçişleri Bakanı Mykola Bilokon, bu uygulamayı artık gerekli kılmayan gizli bir yönerge yayınladı ve böylece, 1.5 ila 1.5 arasında bir dizi hileli oy ile nihai sonuçları şişiren çeşitli sahtekarlıklara kapı açtı. 2 milyon. Kiev Uluslararası Sosyoloji Enstitüsü'nden (KIIS) Volodymyr Paniotto'ya göre, "bu operasyonlar Yanukoviç'in partisinin Ukrayna genelinde seçim sonuçlarını %10 ila %15 arasında değiştirmesine izin verdi". Bununla birlikte, ilk turun manipüle edilmiş sonuçları, Juščenko'yu %39.87 oyla, Janukovyč'in %39.26'sını geride bıraktı.
İkinci tur
Yetkililer, ikinci ve belirleyici dönüş olan 21 Kasım'da bahisleri artırdı: KIIS çıkış sandık kuruluşunun dürüst temsilcilerine görevlerini yerine getirmedikleri ve böylece diğer kurumların yolunu takip ettikleri için 100.000 dolar teklif edildi. rejim tarafından evcilleştirilen anketler; ancak KIIS adamları reddetti (bu, Ukrayna'nın diğer Sovyet sonrası devletler kadar acımasızca otoriter olmadığını gösterdi).
Bu kez, 15.000'e eşit röportaj sayısıyla KIIS anketi, Yuşçenko'nun %57,3 ile açık bir zafer olduğunu ve Janukovyč'in %43,3 oyla önünde olduğunu ortaya koydu. Sonuç olarak, yetkililer daha çok Zoriany'nin ekibinin çabalarına bel bağladı ve bu sefer oyların sayımına çok daha dramatik bir şekilde müdahale etti. Janukovyč için Juščenko'nun yetişemeyeceği bir avantaj sağlandı: Oyların %65.5'i sayıldığında, Janukovyč, Jushchenko'nun %46.9'una karşı %49.5 ile öndeydi ve daha sonra fark çok az değişti. İlk turda oyların sayımı neredeyse iki hafta sürerken, bu kez Janukovyč aynı gece, Juščenko'nun 46.6'sına karşı 49.6'lık bir yüzdeyle galip ilan edildi. [15]
Belirleyici faktör katılımın tahrif edilmesiydi: Yuşçenko'nun destekçilerinin seçim komisyonlarının dışında tutulduğu yerel Janukovyč bölgesinde, Donetsk'te , resmi verilere göre katılım %96,7'ye ulaştı ve lehte oyu aldı. Janukovyč %96,2 idi. Bir bütün olarak Donbass bölgesinde (Donetsk ve Luhans'k ), Janukovyč'in lehindeki oy havuzu, birinci ve ikinci turlar arasında neredeyse bir milyon oyla veya 2,88'den 3,71 milyona yükseldi. Diğer bir deyişle, Yanukoviç'in tüm Ukrayna'daki zaferi, yalnızca bu artıştan kaynaklandı.
Yanukoviç'in partisi, batı Ukrayna'da Yuşçenko lehine iki milyon oyun tahrif edildiğini iddia ederek iddialara itiraz etti, ancak bu iddiayı destekleyecek herhangi bir kanıt sunmadı - o sırada birçok batı Ukraynalının yurtdışında olduklarını göstermesi gereken göç istatistikleri dışında Oyların bir kısmı Polonya'daki şirketlerde sömürülecek , bir kısmı Portekiz'de inşaatta çalışacak , bir kısmı İtalya'da bakıcı olacak .
Protesto
Muhalefet, yetkililerin seçim sonuçlarını manipüle etmek için her şeyi yapacaklarını biliyordu ve bu nedenle protestolar da dahil olmak üzere hızlı hareket etmeleri gerektiğini biliyordu. Birçok kaynağa göre, her iki taraf da 2001'deki ' Kučma'sız Ukrayna' kampanyasından kesinlikle daha büyük sokak gösterileri bekliyordu , ancak hiçbir zaman 60.000 veya 70.000 göstericiden daha büyük rakamları düşünmediler. [16]
Nezalezhnosti Meydanı
Yuşçenko'nun ekibi gizlice devrime hazırlanmadı: gösteri yapmaya hazırdılar, ancak bunun önemli oranlarda olacağını ummuyorlardı. 21 Kasım'da sandıklar akşam 8'de kapatıldığında, Yuşçenko başlangıçta az sayıda Protestan'ı Kiev'deki Bağımsızlık Meydanı'ndaki toplantıya çağırdı: fikir, oyların halka açık sayımını başlatmak için toplanmaktı. O gece 25.000 ila 30.000 kişi toplandı ve çoğu geceden sonra eve gitti; durum, bu noktada, devrimci olmaktan başka bir şey değildi.
Asıl sürpriz ertesi sabah, 22 Kasım'da geldi. Her ne kadar Janukovyč kazanan olarak ilan edilmiş olsa da, Demokratik Girişimler derneği 100.000'lik partiler halinde, KIIS çıkış anketlerine dayanarak Juščenko'yu kazanan ilan eden broşürler basıyordu (“Viktor Juščenko kazandı! %54 ila %43!”). El ilanlarıyla donanmış 200.000 ila 300.000 Kiev sakini, sabahın ortasında Nezalezhnosti Meydanı'nı ve bitişik ana cadde Chreščatyk'i doldurdu. Katılımcı sayısı hem otoriteleri hem de muhalefeti herkesi şaşırttı. Sonraki günlerde binlerce protestocunun batı Ukrayna'dan tren ve otobüsle gelmesi nedeniyle sayılar artacaktı .
Yanukoviç'in ekibinin doğu Ukrayna'da da çok sayıda destekçisi vardı, ancak hükümetin merkez üssü, seçim sahtekarlığı ve uluslararası medyanın gözü Kiev'deydi ; ve Kiev ikinci turda topluca Yuşçenko lehinde oy kullanmıştı (resmi rakamlara göre bile %74,7). Yetkililerin beklentilerinin aksine, sokaktaki göstericilerin sayısı artmaya devam etti: organizatörler 27 Kasım Cumartesi günü meydanda en fazla yarım milyon kişinin bulunduğunu tahmin ettiler. [17]
KIIS tarafından yürütülen bir ankete göre, göstericilerin sadece %27,5'i 18 ile 29 yaşları arasında ve %23.7'si 30 ile 39 arasındaydı. MSK, 24 Kasım Çarşamba günü, Janukovyč'i kazanan ilan etti; ertesi gün göstericiler, her ikisi de Nezalezhnosti Meydanı yakınında bulunan sendika genel merkezinin ve Kiev belediye binasının kontrolünü ele geçirdi.
Yüksek mahkeme, Yuşçenko'nun sonuçlara karşı yaptığı itirazı önceki Pazartesi incelemeyi kabul etti; uluslararası arabulucular, Yuşçenko'nun Aralık ayı için yeni bir oylama çağrısı yaptığı Cuma günü geldi. Janukovyč, yeni bir seçim teklifiyle yanıt verdi, ancak yalnızca Donbas bölgesinde; ayrıca Juščenko'yu cumhurbaşkanı olarak başbakan olarak atayabileceğini tahmin etti. Hiçbir teklif kabul edilmedi.
Yetkililer, yalnızca uluslararası protestonun sağlamlığıyla değil, aynı zamanda beklenmedik bir şekilde doğrudan müdahaleye dönüşmesiyle de yerlerini değiştirdiler: Dönemin Polonya Cumhurbaşkanı Aleksander Kwaśniewski ve Avrupa Birliği'nin dış politikasının yüksek temsilcisi Javier Solana geldi. 25 Kasım'da Kiev'de. Avrupa Birliği'nin müdahalesi temeldi çünkü çok erken gerçekleşti, çünkü tamamen beklenmedikti ve Polonya, Atlantik'i geçen bir fikir birliğine öncülük etti.
Mahkeme
Ukrayna mahkemeleri, bağımsızlıkları konusunda büyük bir itibara sahip değildi; Ancak Yüksek Mahkeme, Anayasa Mahkemesi ve yerel mahkemelerden farklı olarak, geçmişte rejimin kontrol edilmesinin hiçbir zaman gerekli olmaması gibi basit bir nedenden dolayı rejimin baskı kontrolü altında değildi. 3 Aralık Cuma günü, Yüksek Mahkemenin kararı beklenmedik bir şekilde siyasi çıkmazı kırdı: "oy pusulasının yönetimi sırasında Ukrayna yasalarının büyük ölçüde ihlal edildiğini" ve bu nedenle "seçim yasası ilkelerinin ihlal edildiğini" ilan etti [. ..] tüm ülkedeki seçmenlerin iradesinin ifadesinin gerçek sonuçlarını kesin olarak belirleme olasılığını dışlar. "Hem Yanukoviç hem de Yuşçenko fraksiyonları, Yuşçenko'nun konumuyla aynı fikirde olsa bile Mahkemenin duracağına inanıyorlardı. orada, sorunu parlamentoda veya uluslararası masalarda çözmenin yükünü kınayarak, bunun yerine Mahkeme, siyasi senaryoyu altüst ederek açık bir çözüm: ikinci turun 26 Aralık'ta tekrarlanması emrini verdi. [18]
Uzlaşma
8 Aralık'ta parlamento milletvekilleri bir önlem paketini oyladılar: yeni bir seçim yasasıyla birlikte anayasa reformu, yerel yönetim reformu ve seçim komisyonunun itibarsız başkanının görevden alınması. MSK, yeni bir başkan olan Yaroslav Davydovych ve dört yeni üye ile yeniden oluşturuldu; sandık komisyonları da Yuşçenko ve Janukoviç'ten eşit sayıda temsilciyle yeniden düzenlendi. [19]
Üçüncü tur
İkinci turun tekrarına yönelik seçim kampanyası, bir öncekinin neredeyse tam bir kopyasıydı. Dolandırıcılık seviyesi önemli ölçüde azaldı - bazı durumlarda tamamen ortadan kaldırıldı - ve hayatta kalan dolandırıcılığın çoğu doğu Ukrayna'da gerçekleşti. 26 Aralık'ta Juščenko, Janukovyč'in %44.2'sine karşı resmi olarak oyların %52'sini alarak kazandı. KIIS'den Volodymyr Paniotto'ya göre, çıkış anketi tahminleriyle ilgili tutarsızlığın sadece %2'si – Juščenko'ya Janukovyč'in %40,6'sına karşı %55,3 ile galip geldi – seçim sahtekarlığına atfedilebilirken, geri kalanı zorluktan kaynaklanıyordu. nüfusun belirli kesimlerini (mahkumlar ve ordu gibi) örnekleme ve bazı Yanukoviç destekçilerinin oylarını ilan etme konusundaki güvensizlikleri. 26 Aralık'ın sonuçları, 21 Kasım'ın sonuçları, dolandırıcılık tarafından gölgede bırakılmadan önce, önemli ölçüde benzerdi. [20]
İnternetin Kullanımı
Ukrayna Devrimi'nde internetin kullanılması, her şeyden önce geleneksel olmayan kanallar aracılığıyla bilginin yayılması sayesinde muhalefetin çeşitli partiler için eşit veya en azından çok benzer zafer şansı sağlamasına izin verdi. Yuşçenko'yu destekleyen çok sayıda web sitesi, Janukovyč'e yönelik acımasız eleştiri ve şiddetli alaylardan kaçınmazken, hükümet bu güçlü ortamın kontrolünden vazgeçerek, 'müstahkem mevkileri'nin, yani kitle iletişim araçlarının yardımıyla kazanmayı umuyordu. İnternet, özellikle seçim sonuçlarının değiştirilmesiyle ilgili olarak çok önemli bir rol oynadı, aslında Juščenko için ezici bir zaferi gösteren çok sayıda çıkış anketinin yayınlanmasına izin verdi; MSK, bu tahminlere rağmen ikinci turda Janukovyč'in zaferini ilan ettiğinde, binlerce insan öfkeyle gösteri yapmak için sokaklara çıktı.
Ayrıca, internetin kullanılması, seçim kampanyası için kredi kartlarının kullanılması yoluyla para toplanmasının kolaylaştırılmasını mümkün kılmıştır. Web sitelerinin önemli bir değişikliği yaymak için kitlesel çekiciliğe ihtiyacı yoktu; sadece dar bir halk çevresinden önemli bilgilerin sızdırılması olasılığı bir dalgalanma etkisi yarattı. [21]
"Sivil Milliyetçilik"
Turuncu Devrim hem bir sivil isyan hem de milliyetçi-demokratik bir devrimdi. Ukraynalı sosyolog Stepanenko, "ulusal siyasi çıkarların yeniden onaylanmasıyla birlikte toplumun ve yetkililerin demokratik bir şekilde yenilenmesi fikrinin sentezinin organik ve etkili bir şekilde 'turuncu' sloganlarda birleştiğini" doğruluyor. Başka bir deyişle, Turuncu Devrim milliyetçilik ve demokrasiyi birleştirdi; Ukraynalılara devrime neden katıldıkları sorulduğunda, batıda ve merkezde Ukraynalıların %33.2 ve %24,7'si belirleyici olarak ulusal bilincin arttığını belirtirken, bu oran doğudaki Ukraynalıların sadece %9.1'iydi.
Aktivist Yevhen Nyshchuk, Nezalezhnosti Meydanı'nda protesto yapan Ukraynalıların "Ukrayna'yı Rusya'nın bir uzantısı olarak görmek isteyenlerin aksine Ukraynalılar gibi görmek istediklerini" anlattı. Aslında, Juščenko Pogrebynsky'nin seçim kampanyası için çalışan siyasi teknoloji uzmanı, ona göre Turuncu Devrim'in, neredeyse tamamı Batı Ukrayna'dan gelen çok sayıda insanı harekete geçirdiğini ve iki ana aday arasındaki şiddetli rekabetin ulusun kendisinin yaşamı veya ölümü; dolayısıyla “bu insanlar kazanmak için her türlü bedeli ödemeye hazırdılar”. [22]
Sonuçlar
Bu nedenle, Turuncu Devrim , her şeyden çok, ülkenin karmaşık yaşam koşullarına, yozlaşmış ve sevilmeyen bir güce karşı çok sayıda skandala karşı - nüfusun çoğunluğunun nefret ettiği ekonomik hükümdarların temsilcisi - umut için bir protesto hareketiydi. zengin ve komşu Avrupa tarafından yüzüne kapatılan kapıyı görmemek.
Eski Sovyet alanı üzerindeki etkileri, Almanya için Berlin Duvarı'nın çöküşüne neredeyse benziyordu. Yüzyıllar sonra, Rus kutbu büyük bir rakip buldu ve bölgesel dengeler, Avrupa Birliği'nin 1 Mayıs 2004'te neredeyse aynı anda Doğu'ya genişlemesiyle de desteklenerek, değişmez bir şekilde Batı'ya doğru kaydı. kıta gündemindeki daha acil konular. [23] .
Ancak iktidardaki turuncu koalisyon neredeyse anında krize girdi. 8 Eylül 2005'te Turuncu Devrim'in ruhlarından biri olan Julija Timoşenko , Yürütme'nin diğer üyeleri ve Başkan Juščenko ile anlaşmazlıklar nedeniyle başbakanlık görevinden istifa etmek zorunda kaldı. Bunu 2006'da iki parlamento seçimi ve 2007'de yapılanlar, sürekli siyasi kavgalar, 10 Ağustos 2006'dan 18 Aralık 2007'ye kadar Yuşçenko ile baş rakibi Viktor Janukovyč arasında sansasyonel bir birlikte yaşama . 17 Ocak 2010'daki cumhurbaşkanlığı seçimleri bunun kesin sonunu işaret ediyor. dönem.
Ukraynalılar, Turuncu Devrim'i , yarattığı umutlar için olduğu kadar, aynı zamanda tutulmayan vaatler ve uzun siyasi ve kurumsal felç dönemi için de hatırlayacaklar .
Notlar
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , Filey, Yale University Press, 2005, s. 1-6
- ^ Goujon, La révolution orange tr Ukrayna: enquête sur une mobilization postsoviétique , "Critique internationale", no 27, 2005/2, s. 110-113
- ^ Goujon, La révolution orange tr Ukrayna: enquête sur une mobilization postsoviétique , "Critique internationale", no 27, 2005/2, s. 111
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 72-73
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 73
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 73-74
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 74
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 79-81
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 81
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 81-83
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 83-86
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 86-93
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 95-96
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 115-114
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 114-117
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 122
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 123-130
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 146-148
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 148-150
- ^ Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , cit., P. 153-155
- ^ Kyj, Ukrayna'nın Turuncu Devriminde İnternet kullanımı , Widener Üniversitesi, s. 79-80
- ^ Kuzio, Ukrayna'da Milliyetçilik, kimlik ve sivil toplum: Turuncu Devrimi anlamak , "Komünist ve komünizm sonrası çalışmalar", sayı 43, 2010, s.292
- ^ Tarihte Turuncu Devrim , Europarussia.com (18 Ocak 2010)
Kaynakça
- Giuseppe D'Amato, EuroSogno ve yeni Doğu Duvarları . Avrupa Birliği ve Doğu Boyutu. Greko-Greco yayıncısı, Milano, 2008. PP.133–151.
- Doğu Araştırmaları Merkezi (OSW) tarafından hazırlanan turuncu kurdele , Varşova, 2005. İngilizce.
- Andrea Riscassi, Turuncu Bayrak galip gelecek . Doğu Avrupa'da liberal devrimler. Yayıncı Malatempo.
- Alexandra Goujon, La révolution orange tr Ukrayna: enquête sur une mobilization postsoviétique , "Critique internationale", no 27, 2005/2
- Andrew Wilson, Ukrayna'nın Turuncu Devrimi , Filey, Yale University Press, 2005
- Myroslaw J. Kyj, Ukrayna'nın Turuncu Devriminde İnternet Kullanımı , Widener Üniversitesi
- Taras Kuzio, Ukrayna'da Milliyetçilik, kimlik ve sivil toplum: Turuncu Devrimi anlamak , "Komünist ve komünizm sonrası çalışmalar", sayı 43, 2010
İlgili öğeler
Diğer projeler
Diğer projeler