[ad_1]
Ancak LSU raporu, en çok, setlere karşı koymaya odaklanan önerilen çözümüyle tanındı. Yazarlar, Mississippi’den bir miktar su ve çamurun yeniden bataklığa yönlendirilmesini önerdiler. Başka bir deyişle, nehir, dizginlenmeden önce binlerce yıldır yaptığı işe devam etsin. O zamandan beri mühendisleri ve ekolojistleri büyüleyen bir fikir.
Konsepti test etmek için bilim adamları, nehrin ağzına yakın doğal kıyıları kesmeye başladılar. (Ağız kenarındaki arazi onarılamayacak kadar bataklık olduğundan, nehrin son birkaç düzine kilometresi boyunca hiçbir zaman setler inşa edilmedi.) 1980’lerin sonunda, ABD Ordusu Mühendisler Birliği bir sahada daha önemli bir “yönlendirme” üzerinde çalışıyordu. Plaquemines Parish’in hemen yukarısında Caernarvon olarak adlandırılır: Burada, bir dizi kapı, suyun setin altındaki bir tünelden ve bataklığa geçmesine izin verir. Projenin resmi amacı, bataklığın hassas bitkilerine tatlı su sağlamaktır. Ancak inşaat başladığında yerel gazeteler projeyi tortu için potansiyel bir kanal olarak tanımladı – o zaman sadece bataklığı korumanın bir yolu değil, aynı zamanda yeniden inşa etmek BT. Gerçekten de, 1991’de kapıların açılmasından sadece birkaç yıl sonra, yüzlerce hektarlık yeni bataklık oluştu.
O zamana kadar, federal hükümet diğer restorasyon projelerine de fon sağlamaya başlamıştı. Nehirden çıkarılan toprak kıyı şeridine döküldü; aşınan kumsallar boyunca kaya duvarlar inşa edildi; deltanın hemen ötesinde yer alan bariyer adalarına yeni kum eklendi; ikinci bir küçük tatlı su saptırması yapıldı. Ancak bu çabalar, birçok kişinin gerekli olduğuna inandığı şeyi yapmak için yeterli değildi: tüm alt deltaları oluşturabilecek türden büyük sapmalar oluşturmak.
Daha sonra, 2005 yılının sonlarında, Katrina Kasırgası New Orleans’ı vurdu ve tepedeki şehrin çoğunu batırmaya yetecek kadar körfez suyunu tekmeledi. Birçok bilim adamının işaret ettiği gibi, kayıp bataklık, bir tür kasırga hız tümseği olarak hizmet eden fırtına kaynaklı dalgaların gücünün bir kısmını emebilirdi. Ekolojik argümanlar hiçbir zaman önemli bir eyleme yol açmamıştı, ancak özel mülkiyete verilen zarar farklıydı. Fırtınadan üç ay sonra devlet, hem kıyı restorasyonunu hem de taşkın korumasını denetleyen Kıyı Koruma ve Restorasyon Kurumu (CPRA) adlı yeni bir kurum başlattı.
Ertesi yıl, bir ajans yetkilisi, büyük ölçekli bir oyalama önerisini görüşmek üzere Plaquemines Parish’teki liderlere yaklaştı. Devlet, eğlenceyi Barataria Körfezi’ndeki bataklığın üzerinde sütunlar üzerinde lüks evlerden oluşan Myrtle Grove topluluğunun yakınına yerleştirmek istedi. Balıkçılık endüstrisinden, yerel petrol şirketlerinden, buradaki tepede narenciye yetiştiren çiftçilerden ve ev sahiplerinden yerel tepki, Times-Picayune o zaman, neredeyse oybirliğiyle “hayır, teşekkürler” notunu aldı.
kötü kan nesiller öncesine, 1927’de Mississippi’yi deviren ve ABD’nin güneyinin çoğunu sular altında bırakan devasa bir sele kadar gider. Bu, dönemin Katrina Kasırgasıydı, ulusun dikkatini çeken bir felaketti. Su dalgası New Orleans’a yaklaşırken, yetkililer dinamitle mansap yönünde hareket etme ve Mississippi Nehri setinde o kadar büyümüş ki şimdi bir sorun olarak görülen bir delik açma izni aldı. Kapana kısılan sel suları yükseldi ve setin üstünden geçmekle tehdit etti. Şehir yetkilileri, suya başka bir çıkış vererek suyun New Orleans yakınlarına düşmesini umdular. Gerçekten de şehir kurtuldu, ancak Plaquemines Parish sular altında kaldı. Sakinlere zarar için tazminat sözü verilmişti, ancak çok az şey geldi.
[ad_2]
Kaynak : https://www.wired.com/story/the-controversial-plan-to-unleash-the-mississippi-river/