Klasik eserde, hayvanlara karşı açılan birçok dava, ünlü bir İngiliz din alimi, etnografı ve antropolog olan James George Fraser tarafından The Golden Branch'da anlatılmaktadır.
"Avrupa'da, nispeten yakın zamana kadar, düşük hayvanlar tamamen yasanın sorumlu olduğu kişilerle tamamen eşitti. Evcil hayvanlar ceza mahkemelerinde yargılandı ve bir suç ispatlandığında ölümle cezalandırıldı; vahşi hayvanlar, dini mahkemelerin yargı yetkisine maruz kaldı ve aldıkları cezalar alındı. sürgün ve ölüm ya da dışlanma yoluyla ölüm. Bu cezalar, çizgi romandan uzaktı, eğer St. Patrick'in İrlanda'nın tüm sürüngenlerinin büyüsü ile denize sürdüğü ya da taşa döndüğü ve St. Etrafında vızıldayan sinekleri birbirinden ayıran nara, kilisenin zemininde hepsini ölü olarak bıraktı. Yerli hayvanları yargılanma, taştan bir taş gibi, Ahit Kitabındaki Yahudi yasasına getirme hakkı ("senin kanını toplayacağım" Her canavardan "(Yaratılış, bölüm 9, ayet 5)). Her durumda, hayvanları korumak için bir avukat tayin edildi ve tüm süreç - adli soruşturma, cümle ve icra - tüm yasal işlem biçimlerinin ve kanunun gerekliliklerinin katı bir şekilde gözetilmesiyle yürütüldü. Fransız antika severlerin çalışmaları sayesinde, 12. ve 18. yüzyıllar arasında Fransa mahkemelerinden geçen 92 işlemlerinin protokolleri yayınlandı. Bunun Fransa'daki son kurbanı diyebiliriz ki Eski Ahit adaleti, takvimimizin 1740'inde ölüme mahkum edilen bir ineştir. ”
Engizisyon eski güzel ateşi tercih ederse, laik infaz mahkemeleri, suçun ağırlığına göre en farklı olanları seçti. Böylece, eşek, yabancı bir bahçede marul yapraklarını cömertçe yutan, mahrumiyetine mahkum edildi. Avusturya mahkemesi, yetkiliyi ısıryan köpeği "bir yıl bir gün hapis cezasına çarptırdı". Canlı olarak iki katil domuz toprağa gömüldü.
Çoğu durumda, halka açık asılı kalmaya sınırlıdır. Eskiden hayvanların kıyafetleri bile giyiniyordu, böylece her şey “insan gibi” görünüyordu.
Orta çağlarda domuzların idam edilmesi
Tüm süreç boyunca dörtlüler yalnız hapsindeydi. Bütün törenler gözlemlendi - en küçük detaya kadar. Fransız şehri Melen’in arşivlerinde bir domuz çalıştırmanın maliyeti hakkında bir rapor var: “Hapishanede bir domuz beslemek: 6 Parisli paralar. Sonra - cellat ... cümleyi uygulamak için: 54 Parisli paralar, sonra - domuzun iskeleye götürüldüğü ücret : 6 Paris pennies. Bir sonraki domuzun asıldığı ipin ücreti: 2 Paris pennies ve 8 denarii. Sonra eldivenler: 2 Paris denarius.
Bir domuz deneme
Ancak ceza mahkemeleri yargılamanın sadece küçük bir kısmıdır. Kilise de bir yana durmadı, hayvanlar üzerinde toplu mahkemeler açtı. Bu gemilerde sinekler, tırtıllar, çekirgeler, kediler, balıklar, sülükler ve hatta Mayıs böcekleri ortaya çıktı.
Morluklar olarak adlandırılan son bahçe zararlıları, 1479'te, Lozan'da (İsviçre), iki yıl süren yüksek bir deneme. Mahkeme kararıyla altı bacaklı suçlulardan ülkeyi derhal terk etmeleri emredildi.
Lozan'da, bu mahkemeler kıskanılacak bir düzenlilikte yapıldı. Mayıs böceklerine ek olarak, örneğin tırtıllar da denendi. İkincisi bu bölgeyi harap ettiğinde, piskoposun emriyle, üç kez "mahkemeye çağırılan" bir zil ile bulundular. Aynı zamanda, meslekten olmayanlar dizlerinin üzerine çöktü ve “Babamız” ve “Bakire Hanımefendi,” kelimelerini üç kez söyleyerek ilahi yardıma döndüler. Tırtıllar yine de mahkemeye çıkmamış olsa da, özel olarak atanmış bir avukat çıkarlarını savundu. Tabii ki "ilişki" topluluğu kazandı. Karara göre, şeytanın sığınağı haline gelen tırtıllar, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına ciddiyetle lanetlendi ve bütün alanlardan çekilmeleri ve yok olmaları emredildi. O orada değildi. Davalılar, kroniklerin ifadesine göre, "Lozan toprağı üzerinde yaşamaya devam etmelerinin daha uygun olduğunu tespit ettiler ve lanetleri dikkatsizce bıraktılar".
Tırtılların kilise cezalarını göz ardı etmesine rağmen, onları mahkemeye çağırma fikri dikkat çekti. Böylece, 1516'ta Vilnoz şehrinin sakinleri de tırtıllara dava açtı. Cümle, tırtılların altı gün boyunca Vilnoz'un üzüm bağlarını ve topraklarını terk etmesine ve onları bir kilise laneti ile itaatsizlik durumunda tehdit etmelerine mecbur etti.
1519'te tarla farelerine karşı işlem Glurns'da başladı. Fareler davayı kaybetti. Mahkeme, "tarla faresi adı verilen zararlı hayvanların, 14 gün boyunca ekilebilir arazi ve çayırları bırakmak ve başka bir yere taşınmak zorunda olduğuna" karar vermiştir.
Ve aynı Lozan'da tırtıllarla bittikten sonra, 1541'te, görülmemiş bir hızla çarpmaya başlayan sülüklere karşı bir dava açıldı ve ayağa bir su birikintisine adım atmak gerekliydi, onlarca bacağına derhal kan emiciler girdi.
İşlem şeması genellikle aynıydı: mahkemede görünmeyen açık üçlü başarısızlıktan sonra, katılımcılar - fareler, krakerler veya tırtıllar - devamsızlıkta bir karar vermek zorunda kaldılar. İçinde, suçlulara, kilise minberinden gelen korkunç büyülerin acısı altında, zamanında belli bir yer bırakmaları talimatı verildi. Ancak, bazen aynı tırtıllar mahkemeye çok sayıda getirildi. "Şeytan izlenen topluluktan" delege olarak.
Kitlesel katılımcılarla yapılan süreçler genellikle uzun zaman aldı. Eğer bekar yaratıklar suçlandıysa, büyücülüğün intikamı onları hızla ele geçirdi.
Ama hepsinden önemlisi şanslı kediler değil. Kediler, talihsizliklerine göre, şeytani yaratıkların rolünü herkesten daha iyi uyarlar: geceleri tek başlarına yürümek, yürekleri yorucu çığlıklar, karanlıkta aydınlık gözler. Genel olarak, kutsal davranış. Burada herhangi bir aptalın şeytan olmadan hiçbir şey olmadığı açıktır.
Ortaçağda asılı kediler
Soruşturma mahkemelerine ve laik mahkemelere ek olarak, kediler üzerinde toplu yargısız cinayetler de düzenlendi. Şubat ayında, Kediler Yılı adlı yıllık bir festival, kentin merkezi çan kulesinden canlı kedilerin atıldığı Ypres kasabasında gerçekleşti. Canavarın hayatta kalması durumunda, bir köpek paketi aşağıda görevdeydi.
Kattenfestival, Ypres, Belçika. Günümüzde yapay kediler çan kulesinden atılıyor.
Ipris'e benzer şenlikler Batı Avrupa’nın birçok bölgesinde yaşandı: Flanders, Schleswig-Holstein, Yukarı Silezya ve diğerleri.
Aziz John bayramının günü belli bir ün kazandı. 24 Haziran, Fransa'nın birçok kent meydanında kediler için darağacı inşa edildi, birçok şehirde yangınlar alev aldı. Paris'te Greve Meydanı'na yüksek bir sütun dikildi. Üst katta iki düzine kedi ile bir çanta ya da namlu astı. Sütun etrafına büyük kütükler, dallar ve saman demetleri döşenmiştir. Her şey ateşe verildi ve yüzlerce neşeli avcı gözünün önünde fakir hayvanlar kavrup korkunç çığlıklar attı.
Ardennes'de (Fransa), Lent'in ilk pazar günü, kediler tehlikede kaldı.
Yeni zamanda kedilerin idamesi
Engizisyon ve basit “bilinçli vatandaşlar”, masum “şeytani yavruları” işkence edip öldürdüler, öyle ki, kedileri neredeyse tamamen yok etme ile tehdit edildi. K XIV yüzyıl. artık o kadar çok kedi kaldı ki, bubonik vebaları taşıyan farelerle daha fazla başa çıkamadılar. Doğal olarak, Engizisyonu değil, Yahudileri de suçladıkları salgınlar başladı (vebaların sebebinin Yahudilerin kuyuları zehirlediğine inanılıyordu). Salgın hastalardan "sorumlu", Katolik Kilisesi ve laik otoriteler tarafından kendilerine verilen "ihtisas" idi.
Avrupa'yı tarayan pogromların ardından, yaklaşık 200 Yahudi cemaati bir grup serseri tarafından yok edildi. Yardım etmedi. Sonra cadılara geçtiler ve onları inanılmaz bir coşkuyla yakmaya başladılar, Papa için dejenere Innokenty VIII 5 Aralık 1484 vahşi bir boğa "Summis Desiderantes" yayınladı. Şimdi Engizisyon ateşinde cadılar ve heretler 18. yüzyıla kadar yanacak. Kediler ile birlikte. Sıçanlar daha fazla yetiştirildi. Sonuç bilinmektedir - Avrupa nüfusunun yarısına kadar vebadan öldü. Bu sırada vebadan ölmeyen nüfusun ikinci yarısı artık kedilere kalmış değil. Kediler çoğalmaya başlar, sıçanlar ve farelerin sayısı azalır, veba sakinleşir ve ... yeni bir kuvvetle ve aynı coşkuyla, "şeytani piçlerin" imhası devam eder. Fareler ve sevinçli fareler deliklerinden gözlemler, çünkü kediler cadılarla işbirliği yapmakla suçlanırlar ve şeytan birbiri ardına tekrar kaybolur ve Engizisyon ve sıradan iyi niyetli Hıristiyanların ellerinde ölürler. Xood yüzyılın başında iyi bir ruh hali, iyi bir iştah sağlar. sıçanlar ve fareler Burgundy'de ekini neredeyse tamamen yiyorlar. Açlık geliyor. Ve böylece, bir kısır döngü içinde.
Kilise, her zamanki gibi, eski, kanıtlanmış yöntemin talihsizliği ile mücadele ediyor - farelerin mahkemeye çıkmasına neden oluyor. Sıçanların hesaba katıldığı Otensky kilise bölgesinin mahkemesindeki destansı süreç, sorunu aşağılık yaratıklarla bir kez ve herkes için çözmek zorunda kaldı. Duruşma çok uzun sürdü, mahkeme salonu farelerin korkunç vahşetinin delilleriyle sarsıldı. Ancak, hasat mahkeme eklenmedi ve yavaş yavaş kendi başına öldü, bir sonraki defne sadece bir avukata getirildi.
Ve nüfusun hayatta kalan kısmı, cadı ve kedileri boşuna yok etmek, sıçanlarla ve Yahudileri parçalamakla yorulmaktan kurtulan yeni bir Hıristiyan düşmanı olarak ortaya çıktı - kurt adamlar. "Aydınlanmış Avrupa" da bir sonraki kutsal savaş başlar: kurt adamlara karşı mücadele.
Kaynaklar:
Absentis D. Hristiyanlık ve ergot.
Frazer D. Altın Şubesi.