Kapanmalar, yasaklar… beynimizi sesleri yeniden tanıması için eğitmeliyiz?
Pandemi sırasında, dünyanın dört bir yanındaki insanlar hayatlarını alışılmadık derecede sessiz yerlerde geçirdiler – genellikle evde, izole edilmiş veya aileleri veya arkadaşlarıyla kaynaşmış durumda. Kuzey Amerika’da ve Avrupa’nın bazı bölgelerinde kısıtlamalar hafifledikçe ve insanların tekrar sosyalleşip işe dönmelerine izin verildikçe, kendilerini muhtemelen çok daha gürültülü yerlerde bulacaklar.
Western University ve University College London’dan (UCL) yapılan yeni bir araştırma, aynı insanların tüm gürültünün ortasında bir sohbete konsantre olma sosyal becerilerini tazelemeleri gerekebileceğini öne sürüyor. Çalışma ayrıca insanların bunu daha iyi yapmak için kendilerini nasıl eğitebileceklerini de gösteriyor.
İnsanların genellikle sessiz bir yerdeyken birinin ne dediğini anlamada oldukça iyi olduğunu, ancak arka planda gürültü olduğunda birinin ne dediğini anlamanın çok zor olabileceğini söylüyor.
Holmes, “Kişiden söylediklerini tekrarlamasını veya daha sessiz bir yere taşınmasını istememiz gerekebilir,” dedi Holmes. “Yaşlı insanlar ve işitme kaybı olan kişiler için, arka plandaki az miktarda gürültü bile birinin ne dediğini anlamayı çok zorlaştırabilir.”
Holmes, tanıdık bir ses duyduğunda dinleyicinin aynı anda iki tür bilgi edindiğini açıkladı: konuşan kişinin kimliğini bilmek (örneğin, dinlediğiniz kişinin Bill mi yoksa Ted mi olduğunu ayırt etmek) ve onlarla konuşmayı anlamak.
Önceki araştırmalarda, Johnsrude ve işbirlikçileri, söylenenler aynı olsa bile, arkadaşların ve romantik partnerlerin seslerinin yabancıların seslerinden daha iyi anlaşıldığını buldular.
Psychological Science tarafından yayınlanan yeni çalışmada, sinirbilimciler, eğitimin uzunluğunu, dinleyicilerin konuşmacıyı adıyla tanımlayabilmesi için gereken yeni bir sesle ve aynı sesin daha anlaşılır hale gelmesinin ne kadar sürdüğünü karşılaştırdı. diğerleri.
Bunu başarmak için, çalışma katılımcıları, Beyin ve Zihin Enstitüsü’nde (pandemi öncesi) sessiz bir odada kulaklıklarla dinleyerek üç farklı sesi tanımaları için eğitildi. Yaklaşık 10 dakika bir sese, 20 dakika başka bir sese ve 60 dakika üçüncü bir sese maruz bırakıldılar. Daha sonra üç konuşmacıdan hepsi birbirine karışmış birçok farklı cümle dinlediler. Her cümleden sonra, onu söyleyen kişinin adını seçmeleri gerekiyordu.
Eğitimden sonra, sinirbilimciler, bir restoranın veya başka bir kamusal alanın koşullarını taklit eden arka plan konuşmaları arasında eğitim sırasında duyulan üç sesin anlaşılırlığını iki yeni, tanıdık olmayan sesle test ettiler.
Johnsrude, “Ses eğitimi, bir sesten kimliği tanıma yeteneğini ve bir sesin anlaşılabilirliğini, ancak farklı zaman ölçeklerinde geliştirdi” dedi.
Bir sesle 10 dakika bile, dinleyicilerin bir kişiyi adıyla tam olarak tanımlaması için, zamanın neredeyse yüzde 100’ü için yeterliydi.
Johnsrude, “Ancak, 60 dakika boyunca eğitilen sesler, daha kısa süreler için eğitilen seslerden daha anlaşılırdı” dedi. “60 dakikalık laboratuvar içi eğitim, doğal olarak tanıdık arkadaşlar, kardeşler ve yıllardır tanınan eşler için de aynı oranda anlaşılırlık sağladı.”
Araştırmacılar, bir laboratuvar ortamının dışında, insanların kulaklıklı bir telefon veya dizüstü bilgisayar kullanarak evde ses tanıma eğitimi alabileceğini söyledi.
Holmes, “İlginç bir şekilde, sonuçlarımız insanların eğitimi tamamlamak için özellikle sessiz bir alana ihtiyaç duymayacağını gösteriyor” dedi. “Katılımcılarımızdan bazıları eğitimi sessizce tamamlarken, diğerleri biraz arka plan gürültüsü olduğunda eğitimi tamamladı ve eğitimin her iki durumda da benzer şekilde etkili olduğunu gördük.” dedi.