We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Aşağıdan Supermarine Spitfire Mk.XII
Spitfire XII'nin alttan görünümü, kırpılmış kanatları çok net bir şekilde gösteriyor.
Supermarine Spitfire Mk.XII - Tarihçe
Aeroclub + Hasegawa 1/48 ölçek
Spitfire Mk.XII
tarafından Fernando Rolandelli
Hasegawa'nın 1/48 ölçekli Spitfire Mk.IX'i şuradan temin edilebilir: Squadron.com
Tanıtım
RAF'ın düşük seviyeli operasyonlar için performansı en üst düzeye çıkarmak için sürekli arayışı, Mk XII ile sonuçlandı.
İlk model Griffon motoru -tek kademeli, iki hızlı süperşarjlı, maksimum 1735 hp güç veren Mk II - bir Spitfire Mk.Vc uçak gövdesiyle birleştirildi ve birçok gelgitten sonra Mk XII adını belirledi. Düşük seviyede rahatsız edici baskınlar yapan 109'lar ve 190'lar için ideal bir uçak, deniz seviyesinde IX'den 14 mil ve 10.000 ft'de 8'den daha hızlıydı, IX irtifa arttıkça avantaj kazanıyor.
Başka bir yerde belirtildiği gibi, Griffon'un Merlin'in tersi yönde dönmesi pilotlara uyum sağladı, artan güç nedeniyle daha sonraki F.XIV'te ağırlaşan bir sorun. Yüz makine sipariş edildi, daha sonra Mk. VIII gövde ve 41 ve 91 Sqns'e verildi. Jabo karşıtı operasyonlarda, V-1'lerin önünü kesmek ve işgal altındaki Fransa'ya yapılan savaş taramalarında bolca kullanıldılar.
Bir tür hibrit makine olan Mk XII, daha uzun Griffon burnunu ve döndürücüyü "düz" bir güvenlik duvarı (XIV'den daha kısa bir burun ile sonuçlanır) ile birleştirdi ve Coffman marş motoru için belirgin bir çıkıntı, "kısa" karbüratör girişi ve yuvarlak yağ soğutucusu hepsinin "sivri" bir dümeni ve "c" kanatları vardı, ancak ilk parti V ve IX'un sabit kuyruk tekerleğine sahipken, daha sonra VIII'in geri çekme ünitesine ve pozisyon lambaları ve "tam açıklık" olmadan kırpılmış kanatlara sahipti. kanatçıklar.
Bu modelin kalbi, mükemmel Aeroclub dönüştürme kitidir. Hasegawa Mk IX'a uyacak şekilde yapılmış olup, her ihtimale karşı bir gövde, pervane, radyatör ve boşluk plakası ve kuyruk tekerleği kapılarından oluşur. Ancak, seçtiğiniz herhangi bir Mk IX kitinin kanadına eşlenebilir.
Ben de, farklı çıkartmalara sahip aynı kit olan ve piyasanın kaprislerine göre Hase'lerden daha ucuz olan veya olmayan Revell 04554'ü kullandım. Hasegawa Spits'in kokpitinin oldukça iyi olduğunu biliyorum, bu yüzden temelde gösterge paneli ve koltuk takımı nedeniyle bir Eduard Zoom PE, FE203 ile yetindim. Çıkartmaların mutlaka genel olması ve birkaç kaynaktan, Eagle Strike mermilerinden, Ventura serilerinden ve Carpena kod numaralarından gelmesi gerekiyordu. Bu konuda daha sonra.
Yapı
Aeroclub gövdesinin hem kanat hem de iç bileşenlerle uyumluluğunun resmi bir kontrolünden sonra, bunun inşası ciddi bir şekilde başladı. Giriş kapısını açtım ve kapıyı Hase'nin gövdesinden alınanla değiştirdim. Gösterge paneli sorunsuz gitti, ancak geri kalanı için çoğunlukla plastik parçaları kullandım. Kullandığım PE parçalarını yeniden boyadım, içlerindeki İç Gri-Yeşil gölge özellikle parlak ve geri kalanı için kullandığım Polly S'den farklı. Japon Kırmızı-Kahverengi astar ve Siyah karışımı boyadığım bakalit koltuk. Erken reflektör görüşünü kullandım. PE zırh plakalarını kullanmadım ama plastik olanları incelttim. Ekstra detay sıfırdan yapılmıştır.
Gövde parçaları, flaşı temizlemek ve eşleşen yüzeyleri düzeltmek için biraz hazırlık gerektirir, ancak başka bir şey gerektirmez. Bunları aşamalar halinde dikkatlice yapıştırmak yeterli olacaktır.
Kanat ÇOK kalın, Hasegawa dümeni ile eşleştirmeye çalışırken tam olarak keşfettiğim bir şey. Enerjik olarak dış yüzeyi zımparalamaya başvurmak zorunda kaldım ama belki de içini zımparalayarak önleyici tedbirler almak daha iyi olabilirdi.
Kuyruk tekerleği kuyusunun çatısındaki çirkin ve erişilemeyen boşluk, bir Tamiya bandı şeridi ile engellendi.
Ön cam iyi oturur, ancak yanların altındaki "yanaklar" gövdede eşit şekilde kalıplanmamıştır. Onları sildim ve yerine şekillendirilmiş stiren şeritleri koydum. Arka çeyrek ışık penceresinin genişliği biraz fazla küçük (ama benim gövdelerim her zaman biraz geniş oluyor) ve bu alanı çok uzun süre stiren ve siyano ile çalıştım.
Pervane göz korkutucu görünüyor, ama değil. İki parçalı çarka (burada çok fazla macun olabilir) iyi bir şekilde oturduğunuzda, bıçaklar güvenli bir şekilde yerleştirilebilir. Döndürücü, destek plakası olmadan bile burundaki dudağa iyi oturur. Metal egzozları kapattım ve onları daha sonra yerleştirmek için gövdedeki yuvaların içine körük plakaları yerleştirdiğim kit ile değiştirdim. Egzozlar çok derin ve bazılarının dağılmamasına dikkat edilerek kesilmesi gerekiyor! Asansörler kitten geldi, ancak önceki modele geri dönmek için tarif ettiğim "genişletilmiş dengeleme kornası" tipini gösteriyorlar. Yakıt deposu kapağını son bağlantı olarak taktım, zaten montajda daha önce yapmak çok daha güvenli olurdu, Griffon motorlu makinedeki bu "Merlin bağlantısı" konusunda hala şüphelerim var, aslında SAMI kitabındaki planlar farklı bir düzenleme göster Aslında John'un haklı olduğunu varsaydım ve minimal olarak değiştirilmiş gövdenin kapağı hala aynı yerde tutacağını, muhtemelen daha sonraki modellerde "krank güvenlik duvarı" ile değişeceğini düşündüm.
Kanat radyatörü körleme plakası harika çalışıyor, ancak düz tutmak için coşkulu zımparalama gerekiyor. Plastik çok incelirse soyulur, bu yüzden (aslında, girintiyi tamamen doldururdum) epoksi ile desteklemenizi öneririm. Çok büyük görünen Aeroclub yağ soğutucusunu değil, Tamiya Vb için yapılmış bir Airwaves reçine ünitesini kullandım. Bu kitte olduğu gibi, kanat yüzeyinden biraz gurur duyuyor, bu nedenle biraz zımparalama gerekiyor. Ayrıca, küçük plastik dikdörtgenlerle kartuş çıkarma bağlantı noktalarının görünümünü engelledim. Karışık plastik ve metal karbüratör girişi ve taban plakası berbat görünüyordu, ancak birkaç macun uygulamasından ve daha coşkulu zımparalamadan sonra gerçekten iyi karıştı. Hasegawa'nın ön plakası dudağına tam oturuyor.
Planlarımda görünmeyen bazı üst kanat çıkıntılarını sildim, ancak kanadı Karman grenajlarına karıştırmak için gereken kuvvetli zımparalama sırasında bazıları öldü. Bunlar "Parsec" epoksi kullanılarak restore edildi. Kanattan gövdeye bağlantı hattının da macunlanması ve zımparalanması gerekiyordu, ancak sıra dışı bir şey yoktu. Tekerleklerde "düz" göbekler kullandım (dört kollu olanları gösteren resimler olmasına rağmen) ve bağlantıyı oleolara takmadım. Hidrolik hatlar telden yapılmıştır.
Boyama ve İşaretler
Koyu Yeşil, Okyanus Grisi ve Orta Deniz Grisi normal Gündüz Dövüşçüsü Şeması, bir Sky spinner ve gövde bandı ve dış ön kenarlarda Sarı Kimlik ile bu makineye uygulanabilir.
Alclad Grey Primer üzerine (konu dikişleri tespit etmek ve üzerini zımparalamak olduğunda harika bir astar, ancak bazen yapışkanlığı o kadar iyi değildir) Xtracrylix boyaları kullandım (MSG yorumu oldukça koyu), maskeleme bandı biraz çekebilir).
Tekerlek yuvaları ve iç kapılar yüzey altı rengine (MSG) boyandı
Pekala, bir planım vardı, ama söylendiği gibi, "hiçbir plan düşmanla temastan sağ çıkamaz".
F.XIV'ler için bir Eagle Strike kağıdım vardı, bunlardan biri, hayır. 41 Sqn., önceki Mk XII'lerde görüntülenen tam olarak aynı yazım hatası, boyut ve renkte (Sky) "EB-U" kodunu taşıyordu. Sorun şuydu ki elimde "U" kodlu bir makinenin resmi yoktu, ama iyi bilinen fotoğrafta hayır. 41 Filo gücünde seyir halindeyken, bir "EB-J" ayırt edilebilir. "U"nun sol üst kolunu kesmek işe yarayacaktır. Ventura sayfasından gelmesi gereken MB840 seri numarasını çıkarmayı başardım ve makinenin geri çekilebilir kuyruk tekerleğine sahip olduğunu değerlendirdim, bu nedenle seri ile uyumlu geç bir parti örneğiydi. EA sayfasının kötü bir şekilde yanlış basıldığını keşfedene kadar her şey yolunda görünüyordu. Yani yanlış hizalanmış değil ama harfler arka filmden tamamen çıkmış! Tabii ki onları yerlerine yerleştirmeye çalıştığımda dağıldılar ve tabii ki çözüm başka bir çarşaf sipariş edip beklemek olurdu, ama kim masasında neredeyse bitmiş bir set otururken bekleyebilir! Yazım hatası biraz farklı olsa da (çoğunlukla "J"'de "U" ve kanadın her iki yüzeyindeki sayısız tümseklerle ilgili sorunlar (bir sonraki Hasegawa kanadımda dış .303 üzerindeki yuvarlak çıkıntıyı tıraş edeceğim) Kırmızı ve Siyahtan çıkartmalarda Donuk Kırmızı rengin iyi bir temsilini karıştırdım ve Kuyruk flaşında aynı boşluklar yapıldı.
Yukarıda bahsedilen resim, makineleri iyi yontulmuş ama çok temiz gösteriyor (en azından egzoz dumanları) Hepsinin bir "propaganda" resmi için temizlenip temizlenmediğini merak ettim, ancak bunun pek mümkün olmadığını düşünüyorum. Ayrışma, alt yüzeylerde ve OG bileşeninde en iyi sonucu veren bazı iyi ön gölgeleme ile başladı. Daha sonra yağlarla yoğun bir yıkama yaptım (burada çok miktarda kir gösteren bir makine bankacılığının başka bir resmi var) sonra biraz ufalanma ve üzerinde nispeten hafif egzoz lekelerini Kahverengi/Siyah karışımında havayla fırçaladım (hafif toz lekeleri yok) görünür) ve aynı karışım menteşeler üzerinde ve hava akışı yönünde çizgiler ve hafif benekler olarak rastgele.
Çözüm
Biraz daha fazla para ve iş karşılığında Aeroclub dönüşümlerini çok seviyorum, farklı, doğru bir Spit'e sahip olabilirsiniz ve Griffon Spits gerçekten işe yarıyor. Bu Mk XII dönüşümü, Hasegawa kitinde modellenme avantajına sahiptir, özellikle iç parçalarla ilgili olarak, aynı zamanda erken F.21/XVIII dönüşümlerinden biraz daha derli topludur. Ayrıca dostum, bir "c" kanadı yapmanın yolu bu!
Referanslar
'The Supermarine Spitfire Bölüm 2: Griffon-Powered', SAM Yayınları
"Late Mark Spitfire Aces, 1942-1945", Dr. Alfred Price, Osprey Publishing.
"Griffon Powered Spitfires", Warbird Tech Series cilt 32, Kev Darling, Specialty Press.
SUPERMARINE SPITFIRE MK.XII ROYAL AIR FORCE FIGHTER AIRFIX 1/48 İNŞAATI VE BİTMİŞ BOYAMA
UÇAK İNGİLTERE
Öncelikle ilk defa Airfix'in plastik modelini yapacağım. Talimat, daha önce birkaç kez yaptığım Revell'e benzer.
Sadece Humbrol'un renk numarası listeleniyor, başka üreticiler kullanıyorsak tek tek çevirmemiz gerekiyor. Vallejo, Creos ve Tamiya'nın renk numaralarını bize bildirirlerse en iyisi olur.
Üçüncü şahısların emniyet kemerini taktım, rakam koymamaya karar verdim. Kokpit panelinin yükseltilmiş bir kalıpla boyanması zordur ve çıkartma yoktur, yıkama beyazla anahattın bir kısmını vurgulayın.
Kokpiti içeri koydum ve gövdeyi yapıştırdım.
Alt tarafta bir ışık, polihedron kesimli şeffaf kısım ışığı yansıtır ve güzel bir şekilde parlar. Montaj tamamlandıktan sonra iç mekan karardığı için etkisini bilmiyorum ama umarım ışık doğal görünür.
(01-Ağustos-2018)
Eklenecek pek bir parça olmasa da egzoz borusu ısı kalemi ile açılırsa biraz gerçekçi duruyor. Motorlu aletler bir ısı kaleminden daha iyi olabilir. İnce parçalar ısıyla kolayca deforme olabilir.
Pervane elle döndürülebilir. Şaft kısa olduğu için montajı zor oldu.
Kanopi küçük. Ayrıca başka bir kanopiyi de geriye kaydırarak durumu seçebilirsiniz. Çok hassas kıvrımlar var, gölgeliği çok dikkatli bir şekilde maskeledim.
Pekala, gitgide daha fazla parça takıyorum ve bina ilerliyor.
Humbrol ve Creos uyumluluk tablosu ile uçak renklerinin envanterini kontrol ediyordum, özel bir renk setim olduğunu düşündüm, sadece Akdeniz harekâtının bir uçak rengi vardı. Humbrol orta deniz grisi neredeyse Creos #335'e eşittir ve Humbrol koyu yeşil Creos #330'dur. Creos Ocean Grey'i almaktan başka seçeneğim yok, son zamanlarda en sevdiğim mağazalarda stok yok gibi görünüyor. Bir renk için üç renk seti almak işe yaramaz, bu yüzden Tamiya seçenekleri de var.
Sonuçta Creos #13 Neutral Grey %80 ve Creos #14 Navy Blue %20 ile karıştırabilirim, bu yüzden elimdeki Creos karışık rengiyle devam edeceğim. Creos'un özel bir renk setinde satmadan bir seferde bir renk satmasını istiyorum.
(04-Ağustos-2018)
Sonuçta Ocean Grey'in nihai tarifi nötr gri %60, lacivert %35, parlak mavi %5 olarak belirlendi. Hafif mavi olanın İngiliz uçaklarının kamufle edilmiş bir resmi olduğunu hissediyorum.
Bu plastik modeli aldığımda tekrar Spitfire yapmak istediğimi düşündüm, Spitfire'ın üretildiği ülke olan Airfix'ten bir kit ile yapmak istedim. Anlık satın almaydı. Eve geldiğimde ana kanat uçlarının çentikli bir tip olduğunu fark ettim. Şahsen ben yuvarlak ucu tercih ederim.
Ana kanat kenarı kesilmiş, seyir lambaları yok mu? Navigasyon ışığı olmayan bazı uçaklar varmış gibi görünüyor… Airfix'in boyama talimatlarında hiç yoktu. İkinci Dünya Savaşı pistonlu avcı uçağı için birçok uyarı çıkartması olduğundan, yapıştırması zaman aldı, belki de üreticiler de uygun şekilde araştırma yapıyorlardır. Anavatan İngiltere'nin temsili savaşçısıdır. İyi bilmiyorum ama ışıksız ilerledim.
Spitfire Mk.XII, Rolls-Royce Griffon yüksek güçlü motorla donatılmış bir avcı uçağıdır. Öte yandan yakıt ekonomisi kötü ama 8 dakikada 10.000 metre irtifaya çıkabildiği için anakara hava savunma görevine uygundu.
Normal Spitfire'ın Merlin motorundan daha büyüktür ve motor kaporta çıkıntılarını burun kısmında görebilirsiniz. Bu, özdeşleşmenin bir özelliğidir.
Emniyet kemerinin tenteden güzel görünmediğini düşünürken çeşitli çekimler yaptım.
Bu Airfix Spitfire, derin bir panel hattı oymacılığına sahiptir. Mürekkeplemenin kolay olması kadar iyidir. Ek olarak, onları bir iğne ile takip ettim. Yüzey saten mi? Vernik üflense bile o kadar pürüzsüz olmaz.
1/48 ölçekli savaş uçakları arasında çok fazla dikkat çıkartması olan bir kit mi? Tüm çıkartmaları koymak zaman aldı.
Mk. XII Spitfire sadece 41. Filo, Kraliyet Hava Kuvvetleri Tangmere, Sussex ve 91. Filo, RAF Hawkinge, Kent, İngiltere'de konuşlandırıldı. Diğer türlerden yaklaşık 100 savaşçı değiştirildi. Airfix kiti çıkartması da bu iki filodan seçilebilir.
Ekim 1943'te 41. Filo avcı uçağıyla bitirdim.
Hata, gövdenin altındaki ışık maskesini soymayı unuttum. Biraz karanlık bir fotoğraf mı? Çalışma notunda yazdım, bu net ışık bölümünün mükemmel olduğunu düşünüyorum.
Bu kamuflaj boyasının maskelemesini kullanmadım, ince bir airbrush darbesi. Bulanıklığın iyi olup olmadığını merak ediyorum.
Okyanus grisi renk karışımı ve diğer tonlar o kadar güzeldi ki, rahatsızlık vermeden tamamlandı. Plastik bir uçak modelini temiz bir şekilde bitirmek hala zor. Birlikte verilen çıkartma güzel bir renklendirmedir. Yine de eski şaheser dövüşçü havalı görünüyor.
(06-Ağustos-2018)
Tankların, uçakların, gemilerin, askeri figürlerin modelleriyle ilgileniyorum, canım istediğinde yavaş yavaş inşa ediyorum. Ben de savaş tarihiyle ilgileniyorum. Başlangıçım, Tamiya'nın ilkokuldaki Askeri Minyatür serisi.
İlkokuldan üniversiteye kadar öğrenciler defalarca modelliğimi askıya alıp yeniden başlatıyorlar, bu hobinin yaklaşık 25 yıllık tarihi.
Şubat 1970'de doğdum, Tokyo'da yaşıyorum. Şubat 2007'den itibaren “Minyatür-Arcadia” adlı bir siteyi sessizce yapıyordum. Aralık 2016'dan itibaren aynı adla bu bloga aktarılıyor. Güncelleme hızım düzensiz ama lütfen ara sıra buraya gelin.
Supermarine Spitfire Varyantları
1939 yazında erken bir Mk I K9788, Merlin'in yeni bir versiyonu olan XII ile donatıldı. Denemelerin başarısı ile Merlin'in bu versiyonunun Mk. II'nin, Castle Bromwich'teki devasa yeni Nuffield “shadow” fabrikası tarafından özel olarak üretilecek ilk versiyon olacağına karar verildi.
Değişikliklerin başında, yükseltilmiş 1.175 hp (876 kW) Merlin XII motoru geldi. Bu motor, önceki Merlins'in elektrik sistemi yerine bir Coffman kartuş marş motorunu içeriyordu ve ön sancak kaportasında küçük bir 'gözyaşı' damlası gerekiyordu. Merlin XII, önceki Merlin versiyonları için kullanılan saf glikol yerine %70 ila %30 su-etilen glikol karışımı ile soğutuldu (o zamanlar Glikol hem pahalı hem de sınırlı tedarikte olduğundan önemli bir gelişmeydi.)
1940'ın başlarında, Spitfires Mk. 54 ve 66 Squadron'ların I'i, daha büyük, daha yuvarlak bir spinner tarafından tanınabilen, 10 ft 9 inç (3.27 m) çapında, Rotol tarafından üretilen geniş kanatlı pervanelerle donatıldı. Ayrıca burada yeni pervanenin sadece Mk II tarafından kullanılmasına karar verildi. Bu motor/pervane kombinasyonu, son Mk.I üzerinde maksimum hızı 17.000 fitin altında yaklaşık 6-7 mil artırdı ve tırmanma oranını iyileştirdi. Tüm ağırlık artışları nedeniyle, maksimum hız performansı hala erken Mk.I'lerinkinden daha düşüktü, ancak Mk II’'nin savaş kabiliyeti çok daha iyiydi. Mk II, IIa sekiz silahlı ve IIb top silahlı versiyonlarında üretildi.
Spitfire Mk. 41 No'lu Filo'nun işaretlerindeki IIa P7666, bu işaretin en karakteristik özelliğini gösterir: Yuvarlak çarklı Rotol sabit hızlı pervane. Aynı zamanda geç Mk bir örnek olarak hizmet vermektedir. ben ve Mk. II üretim özellikleri – şişkin kanopi, zırhlı ön cam ve yakıt deposu, iskele kanadının altında modifiye pitot tüpü, yeni hava direği ve VHF telsiz kullanımını gösteren tel anten eksikliği.
[Taç Telif Hakkı]
Rotol ünitelerinin kıtlığı nedeniyle, bazı geç üretim Mk II'ler de Havilland pervaneleriyle donatıldı ve daha küçük eğirme makinesini kullanmaya geri döndü.
Birkaç üretim kesintisinden sonra ilk 10 Mk. II'ler Haziran 1940'ta inşa edildi. Üretim hızla gelişti ve çoğu ön cephe filosu Nisan 1941'e kadar yeni versiyonla yeniden donatıldı.
Az sayıda Mk. II'ler 1941'in başlarında “Uzun Menzilli” Spitfire'a dönüştürüldü. Bunlar, iskele kanadının altına takılan sabit 40 galonluk yakıt deposundan tanınabilirdi. Bu tank, manevra kabiliyetinin azaltıldığı, maksimum hızın 26 mil (42 km/s) daha düşük olduğu ve tırmanma hızı ile servis tavanının da azaltıldığı önemli bir sürtünme üretti. Birkaç filo, Sirk saldırısının ilk aşamasında uzun menzilli bombacı eskortu sağlamak için bu versiyonu kullandı.
Toplam 921 Mk II inşa edildi, hepsi Castle Bromwich tarafından.
Spitfire ASR Mk. II (Supermarine tip 375)
Bir kez Mk. II cephe hattı hizmetinden alındı, 50 tanesi hava-deniz kurtarma çalışmaları için dönüştürüldü, ilk başta Mk IIc (tip 375) adı altında, ancak daha sonra A.S.R Mk II olarak anılacaktır. Merlin XII'nin yerini Merlin XX aldı, parlama oluğuna bir "kurtarma paketi" yerleştirildi ve iskele kanadının altına duman işaretli bombalar taşındı.
İkinci Nesil: Mk. III ila Mk. V ve türevleri
Spitfire Mk. III (Supermarine tipi 330)
Mk. III, temel Spitfire tasarımını geliştirmeye yönelik ilk girişimdi ve daha sonraki markalarda kullanılan çeşitli özellikleri tanıttı. 1,390 hp (1,036 kW) güç üreten bir Rolls Royce Merlin XX ile güçlendirilen kanat açıklığı 30 ft 6 inç (9,3 m)'ye düşürüldü ve alan 220 fit kareye (20,4 m2) düşürülürken toplam uzunluk 30 fit 4'e çıkarıldı. (9,2 m). Güçlendirilmiş ana şasi iki inç öne eğildi, bu da zemin stabilitesini artırdı ve geri çekildiğinde tekerlekleri tamamen kapatan kanatlara sahipti. Kuyruk tekerleği de tamamen geri çekilebilir hale getirildi. Ön cam, dahili lamine cam, kurşun geçirmez panel ve optik olarak düz, lamine cam çeyrek panellerle yeniden tasarlandı.
Sadece bir Mk. III N3297 inşa edildi ve ilk olarak 16 Mart 1940'ta uçtu. Yeni Spitfire, üretim hatlarındaki önceki markaların yerini alacak şekilde geliştirilmiş olsa da, Merlin XX'nin sınırlı tedarikini Hurricane Mk. II ve Boulton Paul Defiant Mk. İkinci türlerin savaşa değer kalmasını sağlamak için II, Spitfire Mk. III geçti. Öncelik daha sonra Mk'ye odaklandı. V serisi. Neyse ki, Mk üzerinde test edilen yeniliklerin çoğu. III daha sonra Mk dahil edilmiştir. V üretimi.
Daha sonra ömrü boyunca N3297 bir enerji santrali geliştirme gövdesi haline geldi, kanatlar standart Tip A ile değiştirildi ve uçak Hucknall'da Rolls-Royce'a teslim edildi. Bir prototip Merlin 61 kuruldu ve aslında bu uçağı (‘type 348’ olarak yeniden numaralandırıldı) prototip Mk IX haline getirdi.
Spitfire Mk. V (Supermarine tip 331)
1940'ın sonlarında RAF, basınçlı Junkers Ju 86P bombardıman uçağı serisinin Britanya üzerinde ortaya çıkmasının, Luftwaffe tarafından yeni bir sürekli yüksek irtifa bombalama saldırısının başlangıcı olacağını öngördü; bu durumda, basınçlı bir versiyonun geliştirilmesi ele alındı. Spitfire, Merlin'in (Mk VI) yeni bir versiyonuyla. Yeni avcı uçağını geliştirmek biraz zaman alacaktı ve yeni Alman Messerschmitt Bf 109F'nin gelişiyle, mümkün olan en kısa sürede bir acil durum durdurma önlemine ihtiyaç duyuldu: bu Mk V idi.
Temel Spitfire Mk. V bir Mk idi. Ben yeni Merlin 45 serisi motorla. Bu motor, Merlin XX'nin bir çeşidiydi ve süper şarjın ikinci aşaması atlandı ve yeni bir tek hızlı tek kademeli süper şarj cihazı tasarımı yapıldı. Kalkışta 1.440 hp (1.074 kW) güç sağladı. Karbüratörde yapılan iyileştirmeler ayrıca Spitfire'ın yakıt akışında herhangi bir sorun yaşamadan sıfır yerçekimi manevralarını kullanmasına izin verdi. Birkaç Mk. ben ve Mk. II uçak gövdeleri Mk'ye dönüştürüldü. Supermarine tarafından V standardı ve 1941 başlarından itibaren savaş birimlerini donatmaya başladı.
En erken üretim Spitfires Mk. V, Mk'den taşınan birçok özelliği gösteriyor. Ben üretim: erken tip egzozlar, “A” kanat ve kanopi. Uçağın bir de Havilland pervanesi var. Sadece 94Mk. Va’s inşa edildi ve birçoğu Mk'nin basit dönüşümleriydi. I. İlginç bir şekilde, uçak hala kablolu antenli HF radyo ile donatılmıştır.
[NASA]
Mk V'lerin çoğunluğu Castle Bromwich tarafından inşa edildi. Başlangıçta, birkaç alt seri ile Mk V'nin iki çeşidi üretildi:
- mk. Va
Sekiz .303 Brownings ile A Tipi kanat ile devam etti. Bu versiyon, 20.800 ft'de 375 mph (603 km/s) maksimum hıza ulaşabilir ve 7.1 dakikada 20.000 ft'ye tırmanabilir. Toplam 94 inşa edildi. Tanınmış bir Va, 1941'de Tangmere Kanadı'na komuta ederken Douglas Bader tarafından uçulan W3185 D-B idi.
- Mk Vb
Dönüştürülen Spitfires Mk ile başlayarak. Ib, Mk. Vb, bu markanın ana üretim versiyonu oldu. Yeni Merlin 45 serisi ile birlikte B kanadı standart olarak takıldı.
Üretim ilerledikçe, bazıları daha sonraki tüm Spitfire'larda standart hale gelen birçok değişiklik dahil edildi. Örneğin, yuvarlak kesitli egzoz bacaları “fishtail” tipine değiştirildi ve egzoz itiş gücü marjinal olarak artırıldı. Daha sonra, bazı 1944 yapımı Mk. Vs ve Vb, Spitfire IX'ler ve Seafire III'lerdekine benzer şekilde, yan başına altı egzoz bacası ile donatıldı.
Muhtemelen en çok Spitfire Mk ile ilişkilendirilen özellikler. V, orta üretim bir Mk'nin bu fotoğrafında temsil edilmektedir. vb. “B” tipi kanat, uzun dönen Rotol Jablo pervanesi, balık kuyruğu egzozları ve dairesel hava girişli derinleştirilmiş yağ soğutucusuna dikkat edin.
[ABD Ulusal Arşivleri]
Mk I yağ soğutucularıyla ilgili bazı ilk sorunlardan sonra, iskele kanadının altına daha büyük bir yağ soğutucusu yerleştirildi. Bu, dairesel bir hava girişine sahip daha derin bir mahfaza ile tanınabilir.
Mk V ve Mk IX ailesindeki birçok Spitfire, takılı çıkarılabilir disk tipi göbeğe sahip ana tekerlekler kullandı. Bu, düşürme tanklarının veya bombaların taşınmasının getirdiği ek ağırlığa karşı tekerleği güçlendirmek amacıyla kullanıldı.
Pilotun baş mesafesini ve görüş mesafesini daha da artırmak amacıyla iki yeni “blown” kokpit kanopisi tanıtıldı.
De Havilland ünitesinin yerini alan, 10 ft 10 inç (3,29 m) çapında geniş kanatlı bir Rotol sabit hızlı pervane takılmayı başardı. Pervane kanatları artık “Jablo” sıkıştırılmış ahşaptan yapılmıştı ve döndürücü daha uzun ve daha sivriydi.
Tarih
Spitfire, 11 Ağustos 1938'de RAF Duxford, Cambridgeshire, Birleşik Krallık'ta RAF hizmetine sunuldu. 19 Sqn tarafından kullanıldılar. Reginald J. Mitchell tarafından tasarlandı ve ağırlıklı olarak Schneider Trophy kazanan tasarımı S.6B'ye dayanıyordu. Ne yazık ki Mitchell, Spitfire'ın başarısını görme şansı bulamadan öldü. Spitfire, İkinci Dünya Savaşı boyunca diğer birçok müttefik ülke tarafından da kullanıldı ve 1950'lere kadar sürekli olarak bir cephe savaşçısı olarak kullanıldı. Spitfire, İkinci Dünya Savaşı boyunca en çok üretilen Müttefik savaş uçağıydı. En çok Britanya Savaşı sırasında Alman uçaklarına karşı savunma hizmetiyle ünlüydü.
YAPI
Bu kit, ön tarafında iyi temsil edilen bir parlama rafına sahip bir koltuğa sahip, güzel bir şekilde detaylandırılmış bir kokpite sahiptir. Ancak, Flare rafı, Mk'nin üretim çalıştırmasının başlarında durduruldu. Mk'den birkaç ay önce üretime başlayan IX. XII ve Mk'den çok sonra devam etti. XII koşusu sona ermişti, bu yüzden rafı koltuktan çıkarmaya karar verdim. Kokpit, koltuğun arkasındaki gövde çerçevesindeki aydınlatma deliklerini açmak ve emniyet kemerleri eklemek dışında, geldiği gibi inşa edildi.
Airfix, açık bir kanopiyi temsil etmenin yeni bir yolunu buldu. Kanopi bölümünün iç kısmında, arka çeyrek pencereyi ve kanopinin kaydığı gövdenin bir kısmını temsil eden bir kalıp bulunur. Kanopinin iç kısımlarının gövde kamuflaj rengine boyanması gerekiyor (neyse ki bu sadece yeşil renk, bu yüzden bir sınır çizgisi hakkında endişelenmenize gerek yok) ve ardından iç renk. Gövdenin ilgili kısmının, her ikisini de yaptığım, kokpit erişim kapısını da kesme seçeneğiyle birlikte kesilmesi gerekiyor. Takıldığında, gölgelik, arka pencereyi ve arka gövdeyi kaplıyormuş gibi görünür.
Kiti başka bir şekilde tamamlayıp kanopinin maskesini çıkardıktan sonra, biraz fazla önde oturduğuna karar verdim ve onu çıkardım ve gövdeden biraz daha kesip kanopiyi yeniden taktım. Benim hatam mı yoksa Airfix tarafından sağlanan dahili kesme kılavuzu olukları mı olduğundan emin değilim - yine de çok fazla kesmektense çok az kesmek daha iyidir. Bir eleştiriniz varsa, kanopinin arkası, belki de tabanında gövde kenarlarına biraz yakın oturuyor. Yine de, etkinin iyi göründüğünü ve yüksek sürüş kanopisinden çok daha iyi olduğunu düşünüyorum.
Gövde yapısının geri kalanı oldukça basitti, ancak motor külbütör kapaklarını da eklediğimde merkez hattı motor kaplaması uyum sağlamak zordu. Spitfire'da, ana gövde yakıt deposu, üst merkezde bir yakıt ikmali noktası ile kokpitin hemen önündedir. Kit, bunun çok ileri gibi görünen ve ayrıca temizlenmesi zor bir orta çizgi dikişine sahip olan garip şekilli bir temsiline sahiptir. Bunlardan herhangi birini doğrulamak için bu alanın net bir resmini bulamadım ve bu nedenle Mk. XII, Mk'ye dayanmaktadır. VC ve Mk. VIII ve benzer bir yakıt deposuna sahip olsaydım, boşluğu doldurdum ve daha ileride yeni bir doldurma noktası deldim.
Kitteki talihsiz bir hata, yedek açık kokpit erişim kapısının iç yüzeyinde kalıp ayırma pimi işaretlerinin bulunmasıdır, bu da kullanıldıklarında görülebilecekleri anlamına gelir. Neden onları gövdeye bakan ve bu nedenle görüş alanı dışında olan tarafa yerleştirmediklerini bilmiyorum. Bunu denemek ve düzeltmek yerine, kapıyı Tamia Spitfire Vb Trop kitimden biriyle değiştirdim.
Radyatör ve yağ soğutucusu kaportalarının birleşen yüzeylerini, kanat altında yüzeyle daha iyi karışmaları için inceltmek için zımparaladım.
Alieronlar biraz yer değiştirdi
Havalandırma ve egzoz boyaması dahil olmak üzere, boyamadan sonra egzozları ekledim. Bu noktada ana şasiyi ekledim ve fren hatlarını araştırırken Referans 4 ile karşılaştım. Mesajlardan biri, Spitfire'larda (Mk VII ve Mk VIII hariç) Eylül 1945'e kadar tork bağlantısının görülmediğini gösteriyor. Hem kitaplarda hem de internette bulunan Spitfire fotoğrafları, bunların gerçekten de olmadığını gösterdi. Bu yüzden onları çıkardım ve alt takım bacaklarına rötuş yaptım. Kapakları kite takmadan önce, Referans 4'teki fotoğraflardan birinde gösterildiği gibi alt takım kapaklarının arka kenarına fren hatları ekledim.
Daha sonra, savaşın bu aşamasında direğin direğinden uçmasını gerektirmeyen radyo direğini ekledim ve IFF artık gövdeyi kuyruk düzlemi kablolarına kullanmıyordu.
Supermarine Spitfire Mk.XII - Tarihçe
HyperScale, Squadron.com tarafından gururla desteklenmektedir
İlkOkuma
Xtrakit'in Spitfire Mk.XII'sinin 1/72 ölçeğinde son sürümüyle, sahip olduğum tek referans genel Spitfire kitaplarıydı. 41 Squadron uçağı dışında, daha başarılı olan 91 Squadron'u neredeyse görmezden gelen birkaç fotoğraf vardı. Daha da kötüsü, Xtrakit kitlerine yalnızca 41 Squadron işareti koydu, ancak gelecekte kitin 91 Squadron işaretiyle yeni bir sayısını göreceğimizi umuyorum.
Bu arada, işte size yardımcı olacak bir kitap. Phil H. Listemann tarafından yazılan Müttefik Kanatlar, Fransa'da İngilizce olarak yayınlandı ve öncesinde, 310 (Çek), 457 (RAAF), 485 (NZ) ve 501'i (İlçe) kapsayan 2. Gloucester). Bu yeni seri, Allied Wings, belirli bir uçakla ilgili ilk, bu durumda Supermarine Spitfire Mk. XII, Griffon motorlu Spitfire'ların ilki ve ardından 2 No'lu Martin Marauder Mk. BEN.
Bu küçük kitap A5 formatında, sadece 46 sayfa artı yumuşak kapaklı ama ilginç metinler, fotoğraflar ve Malcolm Laird'in renkli resimleriyle dolu. Modelleyici veya Tarihçi için doğru olan çeşitli tablolar ve listeler de dahildir.
4 sayfalık metin, fotoğraf ve listelerden başlayarak, türü ilk alan 41 Squadron'a (EB) gelişimi ve konuyu kapsayan listeler. Mk.XII kullanırken 41 Squadron operasyonel geçmişinin 10 sayfası aşağıdadır. Metin, fotoğraf ve listelerin yanı sıra EB-B, MB882 ve EB-A, MB795 tam renkli iki yan profil bulunmaktadır. EB-A'nın tam renkli planı ve alttan görünümü 41. sayfada gösterilmektedir. Sırada, sayılarla Mk.XII'yi uçuran iki Filodan ikincisi olan No. 91 (Nijerya) Squadron (DL) ile ilgili altı sayfa var. Pilot Subay Albert G. O'Shaughnessy'nin normal uçağı DL-E, EN617'nin yan profiliyle, yine Malcolm Laird tarafından başlar.
91 Squadron, Mk.XII'yi yalnızca 21 Nisan 1943'ten 28 Şubat 1944'e kadar 10 ay boyunca çalıştırdı. 41 Squadron daha önce Ocak/Şubat 1943'ten 12 Eylül 1944'e, ancak Nisan 1944'ten 41 Squadron, V1 uçan bomba tehdidini üstlendi ve bunda oldukça başarılı oldu. 41 ve 91 Squadron'lardan sonra Mk. Mk.XIV'lere sahip XII'ler, hayatta kalan XII'ler ikinci hat birimlerine geçti ve hepsi Temmuz 1947'ye kadar görevden alındı.
Kitabın ikinci yarısı çok az metin içeriyor ve esas olarak Operasyonel Günlüğü-Sorti Numaraları, Kullanıcılar, Bazlar, Mk. XII Birimler, Uçak Kayıpları, Operasyonel Kullanım Süresi ve Onur Listesi. Bunların arasında birkaç fotoğraf ve 1 renkli harita var.
Çözüm
Xtrakit Mk ile. XII being one of my next aircraft projects, this book has come at just the right time and if Xtradecals will put out some 91 Squadron markings, I will build it as one of theirs. If not, 41 Squadron will have to do but either way this book will be invaluable to me.
Supermarine Spitfire Mk.XII - History
S u m m a r y
The Spitfire Mk. XII was the first Griffon powered Spitfire design. It was planned primarily to combat the hit and run raids against the east coast of England. Fw 190s and Bf 109s approached at low level to avoid British radar, so the Mk. XII did not need to have a good high altitude performance. With clipped wings and a single stage two speed blown 36 litre engine, it had the performance required to deal with these surface hugging raiders.
Only 100 Spitfire Mk.XIIs were built, and these were issued to only two Squadrons Nos. 41 and 91. No Mk. XIIs left England, and they operated solely in the defensive role.
Of all the Spitfire Marks, the XII is the one we've been waiting for the longest. Sure, there have been conversions in this scale and one short-run plastic kit from an obscure Eastern European company which wasn't worth having, but nothing of any quality.
So was the brand new 1/72 scale Xtrakit Spitfire XII worth waiting for?
Xtrakit s new Spitfire Mk.XII comprises 58 mid-grey plastic parts on one sprue, 2 clear parts on one sprue, decals for 4 aircraft plus a 10 page A5 sized instruction booklet. The plastic is glossy and of high quality, with crisp and finely engraved panel lines supplemented with a small number of recessed fasteners.
Click the thumbnails below to view larger images:
The kit offers optional wheels covered hub or five spoke - and fixed or retracting tail wheel, but only the early elevators without the kinked horn balance. The undercarriage torque link option is not supplied either, but the upper wing wheel bulge is separate so it can be left off if so desired.
The fuselage halves are moulded very similarly to Fujimi's Mk. XIV with separate upper cowl sections.
Interior parts are broken down in a similar manner to Tamiya's small scale Spitfires except the seat is a more realistic width, but the sidewall detail is a bit disappointing. Other than the framework, there is nothing there - no throttle quadrant or undercarriage controls, nothing. Behind the seat mount frame, there is not even any framework, just two oxygen bottles a la Tamiya. The pilot s access door is moulded closed but that should pose no problem for most modellers. I would be inclined to look for a suitable resin cockpit set although all components other than the sidewalls are acceptable. The one-piece injected canopy looks very similar to the item in the Hasagawa Mk. VIII/IX kit but is thin enough to be cut open to show off a resin interior.
I can't vouch for the absolute accuracy but the kit certainly looks the goods in the box. There has been a lot of talk about the level of accuracy of Spitfire wings, but I have never been able to determine exactly what the problem was. I compared Xtrakit s wings to Tamiya's Mk.VB, Hasagawa's VIII/IXC and CMR's Mk.XVIE and they all looked the same except for armament and cooling systems. Certainly, the plan form was close enough that I couldn't tell any difference.
The decal sheet I assume is from Xtradecal, but it does not say so.
There are markings for four aircraft, all 41 Squadron coded EB. A is B, MB882, the last Mk. XII produced and flown by Australian pilot Flt. Donald Smith, Friston, April 1944. B is aircraft H, MB794, dated 1943 and C is D, MB858, another well photographed aircraft, Westhampnett, late 1943. Last is D , aircraft V, EN237, one of the earlier production flown by Sqn. Ldr. Thomas Neil, CO of 41 Squadron RAF, Hawking, spring 1943. All four aircraft are in the same Day Fighter Scheme of Dark Green, Ocean Grey uppers and Sea Grey Medium on the lower surfaces. All have a Sky Type S band and spinner with yellow leading edge on outer wing panels. Codes are Sky with a small aircraft letter under the nose also in Sky. All national markings look accurate in colour and size with perfect register.
There is a full set of stencils including walk-way lies and red MG patches.
At last we have a good quality Spitfire Mk.XII in 1/72 scale.
This is a very good kit indeed that won't need a lot of experience to construct.
I just hope it leads to other variants of Spitfire being produced.
Sayesinde Hannants for the sample
Xtrakits, Xtraparts and Xtradecals are all available online from Hannants' website
Spitfires that Survived The War
There are 55 Spitfire aircraft still in good enough condition to head up into the clouds today, but many are now on display in various museums.
For instance, the Chicago Museum of Science and Industry has at their disposal a static Spitfire with another Spitfire dive-bomber. One of the oldest surviving Spitfire models, the Mark 1, is currently being preserved at the Royal Air Force Museum Cosford in England.
It flew for a year in June 1940 before it took some damage after that, it became mostly usable for training procedures. However, it became one of the Battle of Britain veterans, earning it a seat in future museum preservation.
Fantasy of Flight, an aviation attraction for tourists in Polk City, Florida has what is probably the one Spitfire restored with most of its original parts. It’s still in airworthy condition due to a six-year renovation in the 1990s at England’s Personal Plane Services. It has all of the machine guns, cannons, gun sights and working radios installed that it did at its inception.
And Thomas Kaplan, an American billionaire, ended up restoring two MK 1 Supermarine Spitfires, of which there are only four left able to fly in total in the world. One was donated to the Imperial War Museum while the second one was auctioned off for 3.1 million pounds in July 2015 at Christie’s in London.
Üretme
After the destruction of the main Itchen and Woolston works by the Luftwaffe in September 1940, all Supermarine manufactured Spitfires were built in a number of "Shadow Factories" by the end of the war there were ten main factories and several smaller workshops which built many of the components. The main Castle Bromwich factory was also aided by a smaller number of the shadow factories. [51] The breakdown of production figures is taken from Air International 1985, p. 187. Information as to when the first production aircraft emerged is from the serial number lists provided in Morgan and Shacklady 2000. Because the first XIVs were converted from existing Mk VIII airframes the first true production serial No. is listed. Protracted development of the Mk 21 meant that this variant did not reach operational service until January 1945.