literatürde 'kendini gerçekleştiren kehanet', pygmalion etkisi
olarak da geçen psikoloji kavramı. bir tür beklenti
de denilebilir, yani neyi beklersen o olur.
korkmayın, dünyaya kendi siyah penceremden bakarken ehih böcekler çiçekler ve secret'dan filan bahsedecek değilim.
öncelikle literatürü bir yana bırakırsak, murphy abimizin kanunlarından sonra (bkz: murphy kanunları
) öğrenilmiş çaresizlik
le birlikte gündelik hayattaki geçerliliğine en çok inandığım kavramlardan biridir.
bir örnek ile açıklayalım;
bakmayın siz, bir kişi yalnızlığından bahsediyor ise, onun kadar kalabalığı yoktur. kendi içindeki sesleri susturmayı asla başaramaz, bu yüzden de sürekli bir "ulan bırakın da azıcık kafa dinleyeyim" düşüncesiyle yalnız kalma telaşında olur. bu sesler de, çoğu zaman hayra alamet şeyler söylemez: "aman dışarı çıkma yine başına bir iş gelecek" der, "güldün ya gül bakalım, bunun acısı nasılsa çıkacak" der, "çok eğlenme şerefsizim bir kafa çarpması her şeyi çözer" der, yani kısaca der oğlu der.. ilginçtir, bu dedikleri de hakikaten olur. kendini gerçekleştiren kehanet de bu demek işte. beklenti, netice doğurur.
bu beklentinin olumlu yönde işlediğini henüz tecrübe edebilmiş değilim. bugün yine içimdeki o malum ses 'deniz kenarında pazar kahvaltısı senin neyine, say bakalım gözünün önünde kaç yıldız varmış ehueheu' derken bok vardı da karamsar oldun diye düşünmüyor da değilim gerçi.. düşünüyorum yani. çok düşünmeyin ama sonra böyle oluyorsun. yazık bak halen okuyor.