Kat Muhafızları
Bölüm 1
“Bana göre, Lemegeton’un Şeytanları!”
Momonga’nın emrini yerine getiren golemler nadir metallerden yapılmıştır. Ağır bedenlerini yalanlayan bir çeviklikle önünde hareket ettiler, sonra daha önce aldıkları hazır duruşu aldılar.
Momonga, sanal gerçekliğin gerçeğe dönüştüğü teorisini uygulamaya karar verdiğine göre, ilk kaygısı kendi güvenliğini garanti etmekti. Şimdiye kadar tanıştığı NPC’ler ona kolayca itaat etse de, tanıştığı diğerlerinin de aynı şekilde tepki vereceğinin garantisi yoktu. Ayrıca, hepsi arkadaş canlısı olsalar bile, bir sonraki tehlikenin ne zaman ortaya çıkacağını bilmiyordu.
Momonga’nın yaşamı ve ölümü, Nazarick’in tesisleri, golemler, eşyaları, büyüsü vb. gibi şeyleri kullanıp kullanamayacağına bağlıydı.
“Eh, bu bir problem çözüldü,” diye mırıldandı Momonga, golemlere bakarken rahatlayarak. Daha sonra onlara sadece kendisini dinlemelerini emretti. Bu şekilde, en kötü senaryoda bile – bir veya daha fazla NPC isyan ederse – delikte bir as olurdu.
Güçlü görünen golemlerden memnun olan Momonga, onun kemikli ellerine baktı.
On parmağına dokuz yüzük takıyordu ve sadece sol yüzük parmağı çıplaktı.
Genellikle YGGDRASIL’de, her iki elde birer tane olmak üzere yalnızca iki yüzük takılabilirdi. Ancak Momonga, her parmağında bir tane olmak üzere tam on yüzük takması ve tüm güçlerini aynı anda kullanması için kalıcı nakit eşyalar (ki bunlar çok pahalıydı) kullanmıştı.
Bu Momonga’ya özgü değildi; güce değer veren çoğu oyuncu o parayı da harcardı.
Momonga’nın taktığı dokuz yüzükten birinin üzerinde, tahtın arkasındaki büyük kırmızı bayrak üzerine işlenmiş sembole benzeyen bir amblem vardı.
O yüzüğün adı Ainz Ooal Gown’un Yüzüğüydü.
Ainz Ooal Gown’un her üyesi, Momonga’nın sağ yüzük parmağına taktığı sihirli yüzüğü taşıyordu.
Nakit kalemler yardımıyla aynı anda on yüzüğün gücünü kullanabilmesine rağmen, nakit kalemi uyguladığında hangi yüzüğü hangi parmağa atamak istediğine karar vermesi gerekiyordu ve bu karar geri alınamazdı. Buna rağmen Momonga sol yüzük parmağındaki yüzüğü çıkarmış ve Hazine’ye göndermiştir. Momonga’nın o parmağa biraz daha zayıf bir yüzüğü atamasının nedeni, belirli koşullar altında çok faydalı olacağıydı, ancak sürekli bir etkisi olduğu için nadiren takardı.
Ainz Ooal Elbise Yüzüğü’nün gücü, Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nın adlandırılmış odaları arasında sınırsız ışınlanmaydı ve hatta birinin Mezar’a dışarıdan ışınlanmasına bile izin veriyordu. Nazarick’in kendi içine veya içinde ışınlanmayı engellemekle görevlendirildiği için (birkaç belirli alan dışında), bu yüzük çok kullanışlıydı.
Bu yüzüğü takan kişiyi ışınlayamadığı tek yer Taht Odası ve çeşitli lonca üyelerinin kişisel odalarıydı. Bu yüzüğün de Hazine’ye girmesi gerekiyordu, bu yüzden onsuz yapamazdı.
Momonga derin bir iç çekti.
Bundan sonra yüzüğün gücünü kullanıyor olacaktı. Yüzüğün beklediği her şeyi yapıp yapamayacağından emin değildi ama denemekten başka seçeneği yoktu.
Yüzüğün gücünü serbest bırakırken – önündeki dünya anında karardı.
Hemen ardından önündeki manzara değişti ve çevresi artık karanlık bir tüneldi. Tünelin sonunda alçaltılmış dev bir parmaklığa benzeyen şeyi görebiliyordu. Tünelin içinde yapay ışıklar vardı.
“İşe yaradı…”
Momonga, başarılı ışınlanma karşısında rahatlayarak kendi kendine mırıldandı.
Geniş ve yüksek geçitten aşağı, önündeki parmaklığa doğru yürüdü.
Taş zemin Momonga’nın ayak seslerini güçlendirdi ve zaman zaman yankıları duyabiliyordu.
Tüneli çevreleyen meşaleler sürekli titriyordu ve sonuç olarak yarattıkları gölgeler dans ediyor gibiydi. Birkaç meşale ışığında yıkandı, aynı anda birkaç gölge yaptı ve sanki birden fazla Momonga varmış gibi görünüyordu.
Burnu için geçen şey, kafatasındaki boş bir delikten biraz daha fazlası olmalıydı, yine de portküllere yaklaşırken bir şeyler kokuyordu. Momonga durdu ve derin bir nefes aldı. Güçlü bir toprak ve çimen kokusuydu – ormanın kokusu.
Az önce Albedo ile karşılaşması gibi, bu tür şeylere sahip olmaması gereken bir dünyada yoğun gerçekçi koku, Momonga’yı içinde bulunduğu dünyanın gerçekliğine ikna etti.
Ama ciğerleri veya nefes borusu olmadan vücudu nasıl nefes alıyordu?
Momonga, bu tür şeyler hakkında çok fazla düşünmenin aptalca olduğunu hissetti ve bir kenara koydu.
Momonga’nın yaklaştığını hissetmiş gibi, parmaklık tam doğru zamanda onu içeri almak için çabucak tavana yükseldi. Bariyeri geçtikten sonra Momonga’nın gördüğü şey, her tarafı çok sayıda seyirci koltuğuyla çevrili dairesel bir arenaydı.
Kolezyum, uzun ekseninde yüz seksen metre, kısa ekseninde yüz elli metre olan oval bir şekle sahipti. Kırk metre boyundaydı ve Roma İmparatorluğu’nun arenalarından sonra modellenmiştir.
Her yerde 「Sürekli Işık」 büyüleri vardı, zemini beyaz ışıkla aydınlatıyordu, böylece kişi tüm Kolezyum’u gündüzmüş gibi gözlemleyebilirdi.
Seyirci, hiçbir aktivite belirtisi göstermeyen birçok kil bebekten – başka bir deyişle golemlerden – oluşuyordu.
Bu Colosseum’da davetsiz misafirler gösterinin yıldızları olurken, VIP kutusundan izleyenler Ainz Ooal Gown’un üyeleri olacaktı. Ana olay, elbette, acımasız bir yakın dövüş olacaktı. On beş yüz kişilik istila dışında, her bir işgalci burada sonunu bulmuştu.
Momonga arenanın ortasına yürüdü ve gökyüzüne baktı. Önünde siyah bir gece göğü uzanıyordu. Etrafında ışık olmasaydı belki de yıldızları görebilirdi.
Ancak burası Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nın Altıncı Katıydı, yani buradaki gökyüzü sadece sanal bir taklitti.
Bu taklit bile büyük miktarda veri gerektiriyordu, ancak sonuç olarak buradaki gökyüzü günün saatine göre değişebiliyor, hatta uygun gün ışığı efektleriyle gerçek bir güneşi gösteriyordu.
Momonga, bu sanal manzarada kendini rahatlatabilirdi çünkü Momonga’nın kalbi, iskelet görünümünün aksine hala insandı. Aynı zamanda, bu yeri inşa etmek için yoldaşlarının sıkı çalışması için bir takdir duygusu hissettiği içindi.
Bir yanı burada bekleyip biraz uzaklaşmak istiyordu ama şu anki durum onu bu lüksten mahrum bırakıyordu.
Momonga etrafına baktı – kimse yoktu. İkizler buranın icabına bakmalıydı…
Bir şey fark etti.
“Toooooooh!”
Bağırmanın ardından VIP kutusundan bir figür fırladı.
Figür yaklaşık altı kat yükseklikten aşağı atladı, havada takla attı ve bir çiçeğe konan bir kelebek gibi yere indi. İşin içinde sihir yoktu, sadece saf fiziksel yiğitlik vardı.
Dizlerini basit bir şekilde bükerek çarpmanın kuvvetini etkisiz hale getirdi ve genişçe gülümsedi.
“V!”
Zafer işareti yaptı.
On bir yaşlarında bir çocuk yukarıdan inmişti. Yüzünde güneş kadar parlak bir gülümseme vardı. Hem bir erkek hem de bir kızın androjen çekiciliğiyle çok sevimliydi.
Saçları bükülmüş altın ipliklere benziyordu ve omuzlarını sıyırıyordu. Saç tellerinden yansıyan ışık bir meleğin halesini andırıyordu. Biri mavi, biri kırmızı olan uyumsuz gözleri, bir köpek yavrusu kadar hevesli ve ışıltılı görünüyordu.
Kulakları uzundu ve teni koyuydu. O, Orman Elfleri ile akraba bir tür olan bir Kara Elf’ti.
Kırmızı ejderha pullarıyla güçlendirilmiş, hafif deri zırhtan bir gömlek giymişti. Ainz Ooal Gown’un amblemi, beyaz zemin üzerine altınla dikilmiş yeleğinin üzerinde gururla sergilendi. Bunun altına da yeleğiyle uyumlu beyaz bir pantolon giymişti. Boynunda ışıltılı altın meşe palamudu kolye asılıydı ve büyülü metal plakalarla güçlendirilmiş bir çift eldiven giyiyordu.
Beline ve sağ omzuna bir kırbaç dolandı ve sırtında uzun bir yay vardı. Pruva ve kulp tuhaf süslemelerle kaplı gibiydi.
“Aura, öyle mi?”
Momonga, Kara Elf çocuğunun adını söyledi.
Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nın Altıncı Katının Muhafızı Aura Bella Fiora’ya hitap ediyordu. O aynı zamanda canavarları çağırabilen ve evcilleştirebilen bir avcı erdi.
Aura, Momonga’ya doğru koştu. Eh, ona göre bu bir koşu temposuydu, ama canavarlarından biri kadar hızlı ilerliyor, aralarındaki mesafeyi hızla kapatıyordu.
Aura bir çığlık atarak durdu.
Koşu ayakkabılarının tabanlarında hihiirokane metal plakalar vardı ve arenanın zeminini yere sererken toz bulutları fırlatıyorlardı. Bulutlar Momonga’nın vücuduna dokunmadı; Bunu planlamış olsaydı, yetenekleri gerçekten etkileyici olmalıydı.
“Hu~”
Aura terlemiyordu ama yine de teatral bir tavırla alnını sildi. Sonra köpek yavrusu gibi bir gülümsemeyle Momonga’yı selamladı.
“Hoş geldiniz, Momonga-sama. Koruduğum seviyeye hoş geldiniz!”
Selamlama Albedo, Sebas ve hizmetçilerin ona gösterdiği saygıyla doluydu ama nedense daha samimi geliyordu. Momonga’ya göre, bu yakınlık gevşemesine izin verdi. Fazla gergin ve korkutucu olmak, bu tür şeylerde tecrübesi olmayan Momonga için oldukça sıkıntılıydı.
Aura’nın yüzünde herhangi bir düşmanlık tespit edemedi ve 「Düşman Taraması」 hiçbir şey ortaya çıkarmadı.
Momonga’nın görüş alanı sağ bileğindeki bandı terk etti ve Ainz Ooal Gown’un Asasını tutuşunu gevşetti.
Acil bir durum olursa sert bir şekilde saldırmayı ve ortadan kaybolmayı planlamıştı, ama buna gerek yokmuş gibi görünüyordu.
“…Mm. Bir süreliğine izinsiz gireceğim.”
“Ne diyorsun, Sen Yüce Derebeyi Nazarick’in efendisisin, değil mi Momonga-sama? Ziyaret edersen izinsiz gireceğin hiçbir yer yok!”
“Anlıyorum… bahsetmişken, eğer buradaysan, Mare…”
Momonga’nın sorusunu duyunca, Aura büyük bir gerçeği fark etmiş gibi şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı ve arkasını dönüp yüksek sesle bağırdı:
“Momonga-sama varlığıyla bizi onurlandırdı! Yüzünü ona göstermeyerek ne kadar kaba olacaksın?”
VIP kutusunun gölgelerinde hareket vardı.
“Mare de orada mıydı?”
“Evet, bu doğru, Momonga-sama. O gerçekten ürkek… Oi, hemen buraya atla!”
VIP kutusundan neredeyse duyulmaz bir yanıt geldi. Orası ile burası arasındaki mesafeye bakılırsa, karşı tarafın Aura’yı duyabilmesi bile bir mucizeydi. Ancak bu mucize, Aura’nın kolyesindeki sihrin sonucuydu.
“Ben, yapamam, Onee-chan…”
Aura derin bir nefes aldı ve başını tuttu.
“O… o… Momonga-sama, sadece korkuyor, kesinlikle sana hakaret etmeye çalışmıyor.”
Toplumun bir üyesi olarak, ne zaman yürekten konuşacağını ve ne zaman duruma uygun şeyler söyleyeceğini bilmek zorundaydı. Momonga başını salladı ve Aura’yı rahatlatmak için nazik bir şekilde cevap verdi.
“Elbette Aura. Sadakatinden hiçbir zaman şüphe duymadım.”
Aura rahatlayarak içini çekti ve VIP kutusuna öfkeyle bağırmadan önce tekrar ciddileşti.
“Yüce Varlık Ainz-sama bizi ziyarete geldi, ama siz Kat Muhafızı olarak onunla tanışmak için burada bile değilsiniz! Bunun ne kadar saygısızlık olduğunu bilmelisin! Aşağı atlamaktan çok korkuyorsan, belki hızlı bir tekme cesaretin yerini alabilir!”
“Uuu… Merdivenlerden aşağı ineceğim…”
“Ainz-sama’nın ne kadar beklemesini istiyorsun!? Hemen buraya gel!”
“Ben, anladım… e-eiii!”
Mare cesaretini toplamıştı ama sesi hâlâ kararsız görünüyordu. Bundan sonra VIP kutusundan bir figür fırladı.
Beklendiği gibi, bir Kara Elf’ti. Bu Kara Elf özellikle ayakları üzerinde yalpalıyordu, Aura’nın onun inişini nasıl idare ettiğinden tamamen farklıydı. Ancak, yaralanmış gibi görünmüyordu. İniş gücünü bir atletik numarayla ustaca dağıtmış olmalı.
Ondan sonra, hemen elinden geldiğince hızlı koşmaya başladı. Ancak, en yüksek hızı hala Aura’dan çok daha yavaştı. O da öyle düşünmüş olmalı, çünkü kaşlarını çattı ve bağırdı:
“Acele et!”
“E-Evet!”
Sonunda Ainz’in önüne gelen çocuk neredeyse Aura’ya benziyordu. Aynı saçları, aynı gözleri ve aynı özellikleri paylaştıklarından ikiz olmaları gerekiyordu. Ancak, eğer Aura güneş ise, o zaman Mare de aydı.
Sanki azarlanmaktan korkuyormuş gibi gergin görünüyordu. Momonga, ikisi arasındaki keskin farka şaşırdı. Ancak Momonga’nın bildiği kadarıyla Mare böyle olmamalıydı. NPC’leri için uzun bir karakter açıklaması yazsa bile, kişiliklerine yansımaz.
Yine de bu iki Kara Elf çocuğu Momonga’nın önünde hareketli duygular sergiliyorlardı.
“—Bukubukuchagama-san’ın görmek istediği Aura ve Kısrak olmalılar.”
Bukubukuchagama, bu iki Kara Elf karakterini tasarlayan lonca üyesiydi.
Keşke bunun için burada olabilseydi…
“Ben, seni beklettiğim için üzgünüm, Momonga-sama…”
Momonga’ya bakmak için gergin bir şekilde gözlerini kaldırdı. Mavi ejderha pullarından bir yelek ve orman yaprakları kadar yeşil olan küçük bir pelerin giymişti.
Kıyafetleri Aura ile aynı temel beyaz renge sahipti ama kısa eteğinin altından kısa bir et parçası görünüyordu. Kısaydı çünkü bacaklarının geri kalanı beyaz ipek çoraplarla kaplıydı. Aura gibi bir kolyede meşe palamudu şeklinde bir kolyesi vardı ama onunki gümüşten yapılmıştı.
Mare, zarif küçük ellerinde bir çift parlak beyaz eldiven ve ellerinde boğumlu siyah bir asa ile Aura’dan çok daha hafif silahlıydı.
Mare Bello Fiore.
Aura gibi, Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nın Altıncı Katının Koruyucusuydu.
Momonga gözlerini kıstı – ancak gözleri boş yuvalardan ibaretti – ve onlara baktı. Aura göğsünü gururla öne doğru savurdu, Mare ise Momonga’nın bakışları altında sindi.
İkisinin gerçekten de yoldaşının sıkı çalışmasının vücut bulmuş hali olduğunu düşünerek birkaç kez başını salladı.
“İkinizin moralinin yerinde olduğunu gördüğüme sevindim.”
“Olumlu bir şekilde enerjiyle dolup taşıyorum… son zamanlarda biraz sıkıcı olsa da. Bir ya da iki davetsiz misafirimiz olsaydı iyi olurdu.”
“Ben, davetsiz misafirlerle karşılaşmamayı tercih ederim… onlar, onlar korkutucu…”
Mare’nin sözlerini duyduktan sonra Aura’nın ifadesi değişti:
“…Haa. Momonga-sama, lütfen bir süreliğine izin verin. Mare, benimle gel.”
“O-Oww… Nee-chan, bu acıtıyor…”
Momonga’nın hafifçe başını salladığını gördükten sonra Aura, Mare’yi kulaklarından birinin ucuyla sıkıştırdı ve onu Momonga’dan uzaklaştırdı. Sonra Mare’nin kulağına fısıldamaya başladı. Uzaktan bile onu azarladığı anlaşılıyordu.
“… Davetsiz misafirler, ha. Senin gibi ben de onlarla tanışmak istemiyorum, Mare…”
En azından, ihtiyacım olan tüm hazırlıkları yapma şansını elde ettikten sonra onlarla tanışmayı tercih ederim, diye düşündü Momonga, ikiz Muhafızları uzaktan izlerken.
Gerçekliğe geri döndükten sonra Momonga, Mare’nin kendisine bir taciz seli fırlatan Aura’nın önünde dizlerinin üzerinde olduğunu fark etti.
Momonga gülümsedi, sahne ona arkadaşları olan erkek ve kız kardeşi hatırlattı:
“Aman Tanrım, Mare’nin Peroroncino-san tarafından yapılmadığı açık. Yoksa Bukubukuchagama-san’ın “Küçük kardeşler ablalarını dinlemeleri gerektiğine” inandığı için mi… Düşünseler de, Aura ve Mare bir kez ölmeliydi. Bunu nasıl ele almalıyım?”
On beş yüz kişinin işgali onu Sekizinci Kat’a indirmişti. Yani Aura ve Mare o zaman ölmeliydi. Bununla ilgili bir şey hatırladılar mı?
Zaten bu ikisi için “ölüm” kavramının anlamı neydi?
YGGDRASIL’in kurallarına göre, ölüm bir karaktere beş seviyeye mal olur ve onu donanımlı eşyalarından birini düşürmeye zorlar. Başka bir deyişle, beşinci seviyenin altındaki karakterler anında kaybolacaktı. Oyuncular bundan özel olarak muaf tutuldular ve yok olmayacaklardı, ancak minimum bir seviyesine indirileceklerdi. Bu nedenle, oyun kurallarıyla ilgili bir sorun olmalı.
「Resurrection」 veya 「Raise Dead」 gibi büyüler kullanmak bu seviye kaybını azaltır. Ek olarak, nakit eşyaların kullanılmasıyla kişi sadece biraz deneyim kaybederdi.
NPC’ler için daha basitti. Lonca onları diriltmek için gerekli ücretleri ödediği sürece, hiçbir kötü etkisi olmadan hayata geri çağrılırlardı.
Bu nedenle, karakterlerine saygı göstermek isteyen oyuncular genellikle seviyelerini düşürmek için ölümü kullanmayı tercih ediyorlardı.
Her seviyenin çok fazla deneyim puanı gerektirdiği bir oyunda tek bir seviyeyi kaybetmek bile ağır bir ceza iken, YGGDRASIL’de seviye kaybetmek o kadar da korkutucu bir ihtimal değildi. Bunun nedeni, oyun şirketinin, oyuncularının seviye kaybetmekten korktukları için tanıdık bölgelere çömelmek yerine daha önce keşfedilmemiş bölgeleri keşfetmelerini ve yeni şeyler bulmalarını istemesiydi.
Bütün bunları göz önünde bulundurarak, on beş yüz kişilik işgalin ardından yok olan iki kişi, dirilişlerinden sonra aynı mıydı?
Momonga bunu doğrulamak istedi ama aynı zamanda onları gereksiz yere rahatsız etmek de istemiyordu. Tek bildiği, bu büyük istilanın Aura için travmatik bir deneyim olabileceğiydi. Momonga, hiçbir açık düşmanlık belirtisi göstermemişken onu bu şekilde sorgulamanın akıllıca olmayacağını düşündü. Önemli olan, Ainz Ooal Gown’daki arkadaşlarının sevgiyle hazırlanmış NPC’leri olmalarıydı.
Belki birikmiş tüm sorunları hallettikten sonra bunu ona sorardı.
Ayrıca oyun içi ölüm kavramı oyun dışından farklı olabilir. Tabii ki, biri gerçekte öldüyse, bu her şeyin sonuydu, Ancak, şu anda durum böyle olmayabilir. Bununla ilgili bir deney yapmak istedi ama önce bilgi toplaması ve önceliklerini belirlemesi gerekiyordu. Bu nedenle, bu konuyu bir kenara bırakmak akıllıca bir karar olacaktır.
Ne de olsa Momonga’nın bildiği YGGDRASIL’in nasıl değiştiğine dair hala birçok şüphesi vardı.
Momonga düşüncelere dalmış halde dururken Aura hâlâ Mare’yi azarlıyordu. Momonga, Mare’ye biraz acıdı. Ne de olsa böylesine öfkeli bir suçlamayı gerektirecek hiçbir şey söylememişti.
Geçmişte, erkek ve kız kardeş tartıştığında, Momonga’nın tek yapabildiği izlemekti. Ama şimdi, işler farklıydı.
“Bu yeterli olmalı, sence de öyle değil mi?”
“Momonga-sama! Ama, ama bir Muhafız olarak, Mare—”
“Bu iyi. Aura, nasıl hissettiğini anlıyorum. Mare, bir Kat Muhafızı olarak böyle korkakça bir şey söylerse mutsuz hissetmeniz doğaldır, özellikle de benim yanımda olsaydı. Ancak, eğer biri Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nı işgal ederse, sen ve Mare korkusuzca öne çıkıp onlarla çarpışmaya girersiniz. Zamanı geldiğinde gereğini yaptığı müddetçe azarlamaya gerek yoktur.”
Momonga ikisinin arasına doğru yürüdü ve Mare’nin kalkmasına yardım etti.
“Ve Mare, nazik kız kardeşine minnettar olmalısın. Kızgın olsam da kız kardeşinin seni nasıl azarladığını gördükten sonra öyle kalamazdım.”
Mare kız kardeşine şaşkınlıkla baktı. O anda, Aura aceleyle dedi ki:
“Eee? Hayır, hayır, öyle değil. Onu senin önünde gösteriş yapması için azarlamadım, Momonga-sama!”
“Aura, sorun değil. Aklında ne olduğu önemli değil. İyi niyetinizi anlıyorum. Ancak, Mare’nin bir Muhafız olarak performansından memnun olmadığımı söylemeliyim.”
“Ah, ah, evet, evet! Teşekkürler Momonga-sama!”
“B-çok teşekkür ederim…”
Momonga ikisinin ona boyun eğmesini izlerken kendini rahatsız hissetti. Parlayan gözleriyle kendisine baktıklarını görünce özellikle rahatladı. Momonga, bu şekilde görülmekten duyduğu utancı gizlemek için öksürdü.
“Hm, doğru. Aura, davetsiz misafir olmadığı için sıkılmakla ilgili bir şeyler söyledin sanırım?”
“—Ah, hayır, bu, bununla ilgili…”
Aura’nın korkulu tepkisini gördükten sonra Momonga, sorusunu sorduğu için kendini kötü hissetti.
“Cevabın için seni suçlamak niyetinde değilim, o yüzden fikrini söylemekten çekinme.”
“…Evet biraz. Burada benimle beş dakikadan fazla tartışabilecek kimse yok.”
Aura, umutla Momonga’ya bakmadan önce işaret parmaklarını birbirine dokundurdu.
Bir Muhafız olarak, Aura yüz seviyeydi. Bu zindanda ona rakip olabilecek çok az sayıda rakip vardı. Aura ve Mare dahil olmak üzere dokuz NPC ve bir tane daha vardı.
“Ya rakibin Mare olsaydı?”
Mare küçülürken bedeni titredi. Nemli gözlerle başını salladı ve çok korkmuş görünüyordu. Aura onun nasıl göründüğünü görünce içini çekti.
Aura iç çektiğinde, çevredeki havayı tatlı bir koku doldurdu. Albedo’nun yaydığı kokunun aksine, bu koku biraz kalıcı görünüyordu. Aura’nın yeteneğini hatırlayan Momonga, kokudan bir adım uzaklaştı.
“Ah, üzgünüm, Momonga-sama!”
Aura, Momonga’nın garip tepkisini fark ettiğinde, aceleyle eliyle kokuyu dağıttı.
Aura’nın Canavar Terbiyecisi olarak yetenekleri arasında, güçlendirme ve zayıflatma etkileri olan belirli pasif beceriler vardı. Bu yetenekler onun nefesi aracılığıyla ortaya çıktı ve birkaç metre, hatta bazıları on metreye varan bir yarıçapa sahipti. Belirli becerilerin etkisiyle bu yarıçap inanılmaz oranlarda genişletilebilir.
YGGDRASIL’de, güçlendirmeleri ve debuff’ları temsil eden simgeler kişinin görüş alanında belirdi, böylece bir yeteneğin etkisi altında olup olmadıklarını görebilirdi. Ancak, bu değişikliklerin hiçbir belirtisi ondan önce görünmedi, bu da işleri oldukça zahmetli hale getirdi.
“Ah, şimdi iyi olmalı, iptal ettim!”
“Böylece…”
“…Ölmemiş olmana rağmen, zihni etkileyen etkiler senin üzerinde çalışmamalı, değil mi, Momonga-sama?”
YGGDRASIL’de bu doğruydu. Ölümsüzler, ister olumlu ister olumsuz olsun, zihni etkileyen etkilere karşı bağışıktı.
“…Etkili yarıçap içinde miydim?”
“Mm.”
Aura korkuyla başını eğdi ve yanındaki Mare de öyle yaptı.
“… kızgın değilim, Aura,” dedi Momonga becerebildiği kadar nazik bir sesle. “Aura… Bu kadar korkmana gerek yok. Sence bu kadar basit bir beceri beni rahatsız eder mi? Ben sadece yeteneğinizin etkili menzilinde olup olmadığımı soruyordum.”
“Evet! Az önce, benim yeteneğimin menzilindeydin.”
Aura’nın enerjik cevabını duyduktan sonra, rahatlama yeniden içine aktı, Momonga onun varlığının Aura’yı korkuyla doldurduğunu fark etti.
Bunu fark ettiğinde, varolmayan midesinde bir sızlama hissetti. Ya bundan zayıflarsa? Bunu her düşündüğünde, umutsuzca aklından çıkarmaya çalıştı.
“Peki etkisi ne oldu?”
“Ah, şu anki etkisi… korku olmalıydı.”
“Umu…”
O korkmadı. YGGDRASIL’de kişi ait olduğu lonca veya partinin saldırılarından etkilenmezdi. Her ne kadar bu kuralın artık geçerli olmama ihtimali çok yüksek olsa da, bunu şimdi doğrulamak en iyisi olacaktır.
“Aura, sadece senin yeteneğinin aynı loncadan… aynı gruptan insanlar üzerinde bir etkisi olmaması gerektiğini düşünüyordum.”
“Eee?”
Aura’nın gözleri fal taşı gibi açıldı, tıpkı Mare’nin yandan yaptığı gibi. Tepkilerinden yola çıkarak Momonga, onunla aynı fikirde olmadıklarını fark etti.
“Yanılıyor muyum?”
“Evet… Bunu, kişinin becerilerini özgürce değiştirme yeteneğiyle karıştırmış olabilir misin?”
Bu yüzden, dost ateşini devre dışı bırakan kuralın artık yürürlükte olmadığı görülüyordu. Mare, Aura’nın yakınındayken etkilenmemişti, ancak bunun nedeni, kendi üzerinde zihin etkileyen etkileri ortadan kaldıran bir eşyayı kuşanmış olması olabilir.
Buna karşılık, ölümsüz Momonga’nın ilahi sınıf eşyalarının zihni etkileyen etkilere karşı koruma sağlayan herhangi bir verisi yoktu. Ama bu durumda, Momonga neden korku hissetmiyordu?
İki olasılık vardı.
Temel istatistikleriyle buna karşı koyabilirdi ya da ölümsüz bir yaratık olmaktan bağışıklığıyla direnebilirdi.
Hangi hipotezin doğru olduğundan emin olmadığı için Momonga bir deney yapmaya karar verdi:
“Başka efektleri kullanmayı deneyebilir misin?”
Aura başını eğdi ve garip bir şaşkınlık sesi çıkardı. Momonga’ya bir köpek yavrusu hatırlatıldı ve Aura’nın başını okşamak için uzandı.
Saçları ve saç derisi ipek gibi pürüzsüzdü ve onu okşamak çok rahattı. Aura aldırmıyor gibi göründüğü için Momonga devam etmek istedi. Ancak Mare onlara yandan bakarken biraz korkmuş görünüyordu, bu yüzden durakladı.
Mare ne düşünüyordu ki?
Kısa bir süre düşündükten sonra Momonga asasını bıraktı ve diğer eliyle Mare’nin saçlarını karıştırdı.
Mare’nin saçının kalitesi daha iyi hissettirdi ama Momonga tatmin olana kadar başlarını ovarken buna pek aldırmadı. Sonra ne yapmak için burada olduğunu hatırladı:
“O zaman senden bir şey isteyeceğim. Bazı deneyler yapmayı planlıyorum… Onlar için yardımınıza ihtiyacım olacak.”
İlk başta, ikisi buna nasıl cevap vereceklerini bilemediler. Ancak Momonga’nın eli başlarını terk ettiğinde, ikisinin yüzlerinde mahcup ama mutlu bir ifade vardı.
Aura neşeyle yanıtladı, “Evet, anlıyorum! Momonga-sama, işi bana bırak!”
Momonga, Aura’yı bastırmak için elini uzattı.
“Bundan önce-”
Momonga havada asılı duran asayı eline aldı.
Daha önce olduğu gibi, yüzüğün gücünü kullandığında asaya odaklandı. Sahip olduğu birçok güç arasında Momonga, asayı süsleyen mücevherlerden birine odaklandı.
Ayın Mücevheri adı verilen ilahi bir sınıf eşyasıydı ve Momonga’nın seçtiği yetenek—
– Moonlight Wolves’u çağırdı.
Çağırma büyüsü yürürlüğe girdiğinde, birdenbire üç canavar ortaya çıktı.
Çağırmanın özel etkileri YGGDRASIL’dekiyle aynıydı, bu yüzden Momonga bunlara şaşırmadı.
Ayışığı Kurtları, Sibirya Kurtlarına çok benziyordu, ancak gümüş bir parıltı yayarlardı. Momonga, kendisi ve Ay Işığı Kurtları arasında gizemli bir bağlantı hissedebiliyordu. Aralarında efendi ve hizmetçinin kim olduğunu açıkça gösteriyordu.
“Bunlar Ay Işığı Kurtları mı?”
Aura’nın ses tonu anlamadığını gösteriyordu. Ne de olsa Momonga’nın neden bu kadar zayıf canavarları çağırdığına dair hiçbir fikri yoktu.
Ayışığı Kurtları oldukça çevikti ve pusu için kullanışlıydılar, ancak sadece yirmi seviye civarındaydılar. Aura ve Momonga’ya kıyasla çok zayıf canavarlardı. Ancak, bu seviyedeki canavarlar bu sefer amaçları için yeterliydi.
Aslında, ne kadar zayıflarsa o kadar iyiydi.
“Evet onlar. Şimdi, beni yeteneğinizin yarıçapına dahil edin.”
“Eee? Yok canım?”
“Bu iyi.”
Momonga’nın ısrarı o kadar büyüktü ki, şüpheli Aura bile onunla devam etti.
Artık oyunda olmadıkları göz önüne alındığında, Aura’nın yeteneğinin doğru şekilde etkinleştirilmemiş olabileceği ihtimalini göz ardı edemeyeceği bir ihtimal vardı. Bunu ekarte etmek için, kendini üçüncü bir şahısla bu beceriye maruz bırakmak zorundaydı, bu yüzden Ay Işığı Kurtlarını çağırmıştı.
Bundan sonra, Aura birkaç kez nefes verdi ama Momonga hiçbir şekilde etkilenmiş hissetmedi. Becerinin ortasında gevşemeye veya dönmeye çalıştı ama garip bir şey hissetmedi. Ancak arkasındaki Ayışığı Kurdu etkilenmişti. Böylece, Aura’nın yeteneğinin etkili olduğu sonucuna vardı.
Bu deneyden Momonga, zihni etkileyen etkilerin üzerinde çalışmadığını öğrendi. Bu şu anlama geliyordu:
Oyunda yarı insan ve heteromorfik ırklar, belirli seviyelere ulaştıklarında ırksal becerilerin kilidini açıyordu. Momonga gibi bir Derebeyi aşağıdaki becerilere sahipti:
Günde dört kez Yüksek Seviyede Undead yarat, Günde on iki defa Orta Seviyede Undead yarat, Günde yirmi defa Düşük Seviyede Undead yarat, Negatif Enerji Dokunuşu, Despair Aura V (anında ölüm), Negatif Koruma, Dark Soul, Black Halo, Undead Blessing , Kutsal Olmayan Koruma, Karanlığın Bilgeliği, Kötü Dilleri Konuş, Yetenek Hasarı IV, Delici Hasar Direnci V, Slashing Hasar Direnci V, Dönüş Direnci III, Yüksek Kademe Fiziksel Bağışıklık III, Yüksek Kademe Büyü Bağışıklığı III, Soğuk, Asit ve Elektriksel Bağışıklık, yanı sıra Arcane Vision/See Invisibility.
Ve sonra sınıf seviyelerindeki yetenekler vardı – Anında Ölüm Büyüsü Geliştirme, Karanlığın Ayini, Undead Aura, Undead Creation, Undead Control, Undead Güçlendirme vb.
Sonra tüm ölümsüzlerin sahip olduğu temel özel nitelikler vardı:
Kritik vuruşlara, zihni etkileyen, zehir, hastalık, uyku, felç, ölüm ve enerji boşaltma etkilerine karşı bağışıklık. Büyücülüğe ve biyolojik cezalara karşı direnç. Ölümsüzlerin nefes alması, yemesi veya içmesi gerekmiyordu. Negatif enerji tarafından iyileştirildiler ve karanlık görüşe sahiptiler.
Elbette, Good, Light ve Holy Vulnerability IV, Bludgeoning Vulnerability V, Holy and Good Kutsanmış Alanlara Karşı Güvenlik Açığı II, ateşten çifte hasar vb. gibi zayıf yönleri de vardı.
—Bu, Momonga’nın hala ölümsüz bir varlığın temel yeteneklerine ve seviye atlayarak kazanılan özel becerilere sahip olduğundan emin olabileceği anlamına geliyordu.
“Anlıyorum. Bu bilgilendirici bir deneydi… teşekkür ederim Aura. İyi misin?”
“Evet iyiyim.”
“Öyle mi… geri dön.”
Üç Ay Işığı Kurdu sanki zaman onlar için geri dönmüş gibi ortadan kayboldu.
“…Momonga-sama, az önce bu deneyleri yapmak için bizim katımıza mı geldin?”
Mare onun yanında başını sallıyordu.
“Eee? Hayır. Aslında buraya eğitim için geldim.”
“Eğitim? Eee? Senin için, Momonga-sama?”
Aura ve Mare’nin gözleri o kadar iriydi ki yuvalarından düşecekmiş gibi görünüyordu. Şaşırmaları gayet doğaldı; Ne de olsa, güçlü bir büyü tekeri olan, Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nın Yüce Hükümdarı ve her şeyin üzerinde duran Momonga’dan böyle bir şeyi kim duymayı beklerdi ki?
Daha iyi bir kullanıcı deneyimi için ʟɪɢʜᴛɴᴏᴠᴇʟᴘᴜʙ.ᴄᴏᴍ adresini ziyaret edin
Bu tepkiyi önceden hisseden Momonga hemen cevap verdi:
“Aslında.”
Momonga’nın hızlı yanıtını gördükten ve asasının yere hafif darbesini duyduktan sonra, Aura’nın yüzünde bir farkındalık belirdi. Momonga kendisinden oldukça memnundu, çünkü bu tepki onun tahmin kapsamına girmişti.
“Bu, yalnızca senin kullanabileceğin en yüksek düzeydeki efsanevi silah mı, Momonga-sama?”
Efsanevi silah? Bununla ne demek istedi?
Momonga’nın şüpheleri vardı ama Mare’nin parlayan gözlerini gördükten sonra, sorunun kötü niyetle sorulmadığını anladı.
“Gerçekten de bu, lonca üyelerimle yaptığım Ainz Ooal Gown’un Asası.”
Momonga Asayı kaldırdı ve hemen çevresini aydınlatan güzel bir parıltı yaydı. Parıltı, Asa’nın kendisi kadar kör ediciydi. Ancak çevre, bir tehdit aurası yayan uğursuz titrek gölgelerle doluydu.
Momonga konuşurken sesi daha hareketli ve gururluydu:
“Asanın yılan ağızlarındaki yedi mücevherin tümü ilahi sınıf eserlerdir. Hepsi bir sete ait olduğundan, onları bir arada bulundurmak, temel yeteneklerinin ötesinde daha da büyük bir gücün kilidini açar. Hepsini bir araya getirmek inanılmaz bir zaman ve emek gerektiriyordu ve birçok üyemiz bu süreçte ayrılmak istediklerini belirttiler. Düşmeleri için kaç tane canavar yetiştirdiğimizi hatırlayamıyorum… neyse, ayrıca Asa’nın gücü ilahi bir sınıf eşyasının gücünün ötesinde. Aslında, neredeyse bir Dünya Sınıfı Öğesine yaklaşıyor. En güçlü özelliği otomatik nişan sistemidir… öksürük, öksürük.”
…Kendini kaptırmış gibi görünüyor.
Geçmişte yoldaşlarıyla birlikte yaptırmıştı ama daha önce hiç çıkarmadığı için parlama şansı olmamıştı. Şimdi bunu gösterme şansına sahip olduğuna göre, övgüsü yükselen bir dalga gibi yükseldi. Momonga, Asa’yı teşhir etme arzusunu zorla bastırdı.
Ne kadar utanç verici…
“Mm, öyle bir şey.”
“Bu, bu harika…”
“Bu kesinlikle harika, Momonga-sama!”
Momonga onların gözlerini görünce neredeyse gülecekti. Yüzündeki mutlu ifadeyi bastırmak için elinden geleni yaptı – gerçi iskeletlerin hiçbir ifadesi yoktu – ve devam etti:
“İşte bu yüzden bu Asa ile bazı deneyler yapmak istedim. Umarım bana yardım edebilirsin.”
“Evet! Anladım! Hemen hazırlanmaya gidiyoruz! O zaman… Asa’nın gücünü görebilir miyiz?”
“Mm, sorun değil. O zaman sana sadece benim kullanabileceğim bu güçlü Asa’nın gücünün bir kısmını göstereceğim.”
“Harika~” diye haykırdı Aura, sevimli bir şekilde aşağı yukarı zıplarken.
Kulaklarının seğiren uçlarından da anlaşılacağı gibi, Mare sevincini saklamakta güçlük çekiyordu.
Ah, bu kötü, bu yüzden kıç cephemin kaymasına izin veremem. Momonga kendine böyle hatırlattığı için itibarını yeniden kazanmaya çalıştı.
“…Ve bir şey daha var, Aura. Diğer Muhafızları burada sipariş ettim bile. Bir saat içinde gelirler.”
“Eee? O halde, o zaman hazırlanmamız gerek…”
“Hayır, gerek yok. Tek yapman gereken burada kalıp onları beklemek.”
“Böylece? Hm… tüm Muhafızlar – bu Shalltear’ın da geldiği anlamına mı geliyor?”
“Bütün Muhafızlar.”
“…Haa.”
Aura’nın uzun kulakları aniden sarktı.
Ancak Mare’nin tepkisi Aura’nınki kadar abartılı değildi. Arka planına göre, Aura Shalltear ile zayıf bir ilişkiye sahip olacak şekilde tasarlandı, ancak muhtemelen Mare için durum böyle değildi.
Sonra ne olacaktı? Momonga sessizce içini çekti.
Bölüm 2
Elli kişilik birlik atlarıyla çimenli ovalarda dörtnala koştu.
Şirketteki her erkek atletik yapılıydı. Bunlardan biri özellikle dikkat çekiciydi.
Onu tarif etmek için “uyum”dan daha iyi bir kelime yoktu. Göğüs zırhı giymesine rağmen kasları belirgindi.
Otuz yaşlarındaydı ve yüzü uzun güneş günlerinden bronzlaşmış ve kırışıklarla kaplanmıştı. Siyah saçları düzgün ve kesilmişti ve koyu renk gözlerinde keskin bir bakış vardı.
Yanındaki adam dedi ki:
“Savaşçı-Kaptan, devriye rotamızdaki ilk köye neredeyse geldik.”
“Ah, evet, Kaptan Yardımcısı.”
Re-Estize Krallığı’nın ünlü Savaşçı-Kaptanı Gazef Stronoff hiç köy görmedi.
Hızla yarışan kalbini sakinleştirdi ve bineğinin hızını korudu. Atın hızını aşırı yorucu olmaması gereken bir hızda tutmasına rağmen, Kraliyet Başkentinden ta buraya kadar koşmuşlardı ve Gazef’in vücudunda yorgunluk birikmeye başlamıştı. En azından atı için kötü olmalıydı, bu yüzden onu aşırı yüklememeye çalıştı.
Kaptan Yardımcısı, “Umarım iyidirler,” dedi. Bu sözlerin altında bir huzursuzluk akımı vardı ve Gazef de aynı şekilde hissetti.
Kral Gazef ve adamlarına, “Sınırda imparatorluk şövalyeleri görüldü. Bu haberler doğruysa, derhal ortadan kaldırın.”
E-Rantel şehri daha yakındı ve normal şartlar altında oradan asker göndermek daha hızlı olurdu. Bununla birlikte, İmparatorluk şövalyeleri güçlü ve iyi donanımlıydı ve onlarla ortalama askerler arasında aşılmaz bir boşluk vardı. Krallıkta İmparatorluk şövalyeleriyle boy ölçüşebilecek tek kişi Gazef ve askerleriydi. Ancak tüm görevi yalnızca Gazef ve adamlarına vermek aptallığın zirvesiydi.
Gazef hedeflerine ulaşmadan önce, köyleri korumak için başka birlikler harekete geçirilebilirdi. Kazanamasalar da, en azından onları uzak tutabilirlerdi. Uygulayabilecekleri başka yöntemler de vardı. Ancak, hiçbirini kullanmamışlardı – hayır, yapamazlardı.
Nedenini bilen Gazef, heyecanla doldu. Dizginleri sıkıca kavradı ve onları çekmemeye çalıştı. Yine de kalbinde yanan düşünceleri bastırmak zordu.
“Savaşçı-Kaptan, aramayı bize yaptırmak anlamsız. Savaşçı çeteden herkesi getirip bize yardım etmelerini sağlayamaz mıydık? Bize yardım etmeleri için E-Rantel’den maceracılar da tutabiliriz. Bunu neden yapıyorsun?”
“…Yeter, Kaptan Yardımcısı. Biri İmparatorluk şövalyelerinin Krallığın topraklarında başıboş dolaştığını duyarsa işler kötü gidebilir.”
“Savaşçı Kaptan, burada kimse yok. Törene katılmak zorunda değilsin ama umarım bana gerçeği söyleyebilirsin,” dedi Kaptan Yardımcısı gülümseyerek. Sonra devam etti, “Bu soylular mıydı?”
Gazef bu küçümseyici sözlere cevap vermedi çünkü durum tam olarak buydu.
“O lanet olası soylular, güç mücadelelerinde insan hayatlarına birer parçaymış gibi davranıyorlar! Üstüne üstlük, burası Kral’ın alanı olduğu için buradaki herhangi bir sorunu Kral’a ateş etmek için kullanabilirler.”
“…Bütün soylular böyle düşünmez.”
“Ve belki de haklısın Savaşçı-Kaptan ve insanları düşünen bazı soylular var. Örneğin, Altın Prenses. Ama ondan başka neredeyse hiç kimse yok… Krallık bir diktatör tarafından yönetilseydi, o lanet soyluları görmezden gelip insanların iyiliği için çalışamaz mıydık?”
“Eğer çok güçlü bir şekilde müdahale ederseniz, Krallığı parçalayacak bir iç savaşa yol açabilir. İmparatorluğun genişleyen hırslarının tehdidiyle karşı karşıya olduğumuz düşünülürse, böyle bir savaş sıradan halk için bir felaket olur.”
“Bunu biliyorum ama…”
“Bu konuyu bir kenara bırakın…”
Gözleri dikkatle ileriye bakarken Gazef’in sesi yarıda kesildi.
Önlerindeki küçük tepenin arkasından kalın, siyah bir duman yükseldi ve sadece bir ya da iki duman değildi.
Orada bulunan herkes bunun ne anlama geldiğini biliyordu.
Gazef dilini şaklatmadan edemedi ve bacaklarını atının böğürlerine doladı.
Hızla dörtnala koşan Gazef ve ekibinin gördüğü manzara, beklentilerinden sapmadı. Önlerinde geniş, kararmış bir toprak, bir köyün kavrulmuş kalıntıları. Yanan evlerin birçoğunun cesetleri mezar taşları gibi ayakta kaldı.
Gazef çelik gibi bir sesle emir verdi, “Millet, hareket ediyoruz. Çabuk şimdi!”
♦ ♦ ♦
Köy ateşe verildi ve sadece yıkılan evlerin yanmış iskeletleri daha önce nasıl olduğuna dair herhangi bir ipucu verdi.
Aralarından geçerken kan kokusu yanık kokusuyla karışıyordu.
Gazef’in yüzü sakindi, hiçbir duygu belirtisi yoktu. Ancak hiçbir ifade duygularını bundan daha açık bir şekilde ifade edemezdi. Aynısı Gazef’in yanından geçen Kaptan Yardımcısı için de geçerliydi.
Burada yüzden fazla köylü yaşamıştı. Altı kurtulmuştu. Diğer herkes, kadın, çocuk veya bebek olsunlar, acımasızca katledildi.
“Kaptan Yardımcısı, adamlarımızdan bazılarının hayatta kalanları E-Rantel’e geri göndermesini sağlayın.”
“Ama bekle, bu…”
“Haklısın, bu büyük bir risk. Yine de onları bu şekilde terk edemeyiz.”
E-Rantel doğrudan Kral tarafından yönetiliyordu ve çevresindeki köyleri korumak Kralın göreviydi. Hayatta kalanları burada terk etmek onun için birçok soruna neden olur. Krala karşı çıkan Noble Fraksiyonunun, ona sorun çıkarmak için bu fırsatı nasıl değerlendireceği tahmin edilebilirdi. Daha önemlisi-
“Lütfen tekrar düşünün. Hayatta kalanların çoğu İmparatorluk şövalyelerine tanık oldu. Bunu, Kralın emirlerinin ilk bölümünü yerine getirmiş olarak kabul edebiliriz. Şimdilik geri çekilmemiz ve bir sonraki bölüme geçmeden önce E-Rantel’de yeterli hazırlık yapmamız gerektiğini düşünüyorum.”
“Numara.”
“Savaşçı-Kaptan! Artık bunun bir tuzak olduğunu bilmelisin. Saldırının zamanlaması tesadüf olamayacak kadar E-Rantel’e varışımıza çok yakındı. Acımasızca eylemleri ancak biz geldikten sonra gerçekleşti ve herkesi öldürmemelerinin nedeni onları bir tuzak için yem olarak kullanmaktı.”
Hayatta kalanlar şövalyelerden kaçmamıştı. Aksine, düşman onları bitirmemişti. Gazef’in hayatta kalanları korumak için adamlarını ayırmasını sağlayarak gücünü bölmek için bir komplo olabilir.
“Savaşçı-Kaptan, bir tuzak olduğunu bilerek buna devam etmeyi düşünüyor musunuz?”
“…Aslında.”
“Savaşçı Yüzbaşı, bu konuda ciddi misin!? Gerçekten de güçlüsün ve yüz şövalyeyi kolayca yenebilirsin. Ancak, İmparatorluğun o yaşlı adamı var. Sen bile ona karşı büyük tehlikede olursun. Aynı zamanda İmparatorluğun az donanımlı, ünlü Dört Şövalyesine karşı kaybetme şansınız da var. Bu nedenle, geri çekilmenizi rica ediyorum. Kral için birkaç köyü kaybetmek seni kaybetmekle kıyaslanamaz!”
Gazef, Kaptan Yardımcısı gitgide daha da gerginleşirken sessizce dinleyebildi.
“Eğer geri çekilmeyeceksek… o zaman hayatta kalanları geride bırakmalı ve hepimizle birlikte bir takip başlatmalıyız.”
“Bu en akıllıca seçenek olurdu… Ama aynı zamanda, onları ölüme terk edeceğimiz anlamına da gelirdi. Sence kendi başlarına hayatta kalabilirler mi?”
Yardımcı Kaptan cevap veremedi, çünkü hayatta kalanların şansının neredeyse hiç olmadığını biliyordu.
Onları koruyacak ve güvenli bir bölgeye kadar eşlik edecek biri olmasaydı, günler içinde ölürlerdi.
Buna rağmen, Yardımcı Kaptan konuştu – hayır, konuşması gerekiyordu.
“…Savaşçı-Kaptan. Buradaki en değerli hayat seninki. Köylülerin hayatları kıyaslanamaz bile.”
Gazef, Kaptan Yardımcısı’nın verdiği acı verici kararın çok iyi farkındaydı ve onu böyle bir şey söylemeye zorladığı için kendine kızdı.
Buna rağmen, Kaptan Yardımcısı’nın talebini yerine getiremedi.
“Ben sıradan biri olarak doğdum, sen de öyleydin.”
“Gerçekten de sana hayranlıkla katıldım Savaşçı-Kaptan.”
“Senin de bir köyde doğduğunu hatırlıyorum?”
“Evet, bu yüzden…”
“Köyde yaşam zordur ve ölüm sürekli bir refakatçidir. Bir köyün bir canavar tarafından saldırıya uğraması ve bunun sonucunda birçok canın kaybolması alışılmadık bir şey değil, yanılıyor muyum?”
“…Hayır değilsin.”
“Bir canavar ortaya çıktığında, sıradan askerler bununla başa çıkmakta zorlanıyor. Bir köyün canavarlarla başa çıkmak için maceracılar tutacak parası yoksa, tek yapabilecekleri yere yığılıp canavarın gitmesini beklemektir.”
“…Doğru.”
“Öyleyse böyle bir şeyi dört gözle beklemediğini söyleyebilir misin? Soyluların ya da güçlü birinin gelip seni kurtarmasını ummadığını söyleyebilir misin?”
“…Yapmadım desem yalan olur. Ama gerçek şu ki, kimse yardım etmek için öne çıkmadı. En azından, köyümün bulunduğu toprakların efendisi bize yardım etmeleri için maceracılara para ödemedi.”
“Madem durum bu… neden onun gibi olmadığımızı kanıtlamıyoruz? Gelin, bu insanları kurtaralım.”
Yardımcı Kaptan kendi deneyimlerini düşündü ve yanıt olarak hiçbir şey söyleyemedi.
“Kaptan Yardımcısı, köylülere başkalarını kurtarmak için isteyerek tehlikeye atılan kahramanların nasıl göründüğünü gösterelim. Güçlünün zayıfı nasıl kurtaracağını onlara gösterelim.”
Gazef’in gözleri Kaptan Yardımcısı’nınkilerle buluştu ve aralarında sayısız duygu geçti.
Sesi biraz yorgun ama minnettar, Kaptan Yardımcısı yanıtladı:
“…O zaman adamları yönetmeme izin verin. Benim yerime geçebilecek çok kişi var ama senin yerini alabilecek kimse yok Savaşçı-Kaptan.”
“Aptal olma. Hayatta kalma şansım daha yüksek. Unutma, ölmeyeceğiz, ama Krallık halkını kurtarmak için.”
Yardımcı Kaptan konuşacakmış gibi ağzını birkaç kez açtı, ama sonunda susmayı seçti.
“O zaman köylülere E-Rantel’e kadar eşlik ederken seni takip edecek askerleri seç.”
♦ ♦ ♦
Batan güneşin kızıl ışığı, ovalardaki bir grup adamın üzerinde parlıyordu.
Kırk beş tane vardı.
Birdenbire ortaya çıktıkları için mükemmel kamuflaj tekniklerine sahip olmalılar. Büyü büyük ihtimalle işin içindeydi.
Basit paralı askerler, gezginler ya da maceracılar olmadıkları bir bakışta belliydi.
Hepsi aynı şekilde, savunma gücünü ve hareket kabiliyetini vurgulayan özel metallerden yapılmış zırhlarla giyinmişlerdi. Büyüden sonra, tam plaka zırhtan daha koruyucuydular.
Sırtlarındaki çantalar küçüktü, bir yolcunun taşımasını bekleyeceği türden değildi. O çantalar da büyülendi. Kemerleri özeldi, iksir taşımak için tasarlanmıştı ve sırtlarındaki pelerinler de bir sihir havası yaydı.
Bu kadar çok sayıda sihirli eşyayı toplamak, zaman, para veya gerekli çaba açısından göz korkutucu bir görev olacaktır. Bu insanların bu tür ekipmanlarla donatılmış olmaları, bir ulusun ya da eşdeğerinin desteğine sahip olduklarının açık bir işaretiydi.
Ancak üzerlerinde bağlılıklarını ortaya koyabilecek herhangi bir işaret veya rozet yoktu. Başka bir deyişle, gizli bir operasyon birimi oldukları gerçeğini saklıyorlardı.
Duygusuz gözlerle köyün yıkıntılarına baktılar. Havada ağır bir kan ve ateş kokusu olmasına rağmen, acımasız bakışları bunun sadece beklenebilir olduğunu söylüyor gibiydi.
“…Kaçtılar.”
Sözler hayal kırıklığıyla söylendi.
“…Eh, bu sadece beklenen bir şey. Onu oradan çıkarmak için köylere saldırmaya devam edeceğiz. Canavar tuzağa çekilmeli.”
Konuşan adam, Gazef’in şirketinin gittiği yöne keskin bir bakış attı.
“Bana bundan sonra yem olarak kullanacağımız köyü göster.”
3. Bölüm
Momonga parmağını işaret ederek arenanın köşesindeki saman adama büyü yapmaya hazırlandı.
Momonga pek çok saf hasar büyüsü bilmiyordu. Bunun yerine, ek etkileri olan anlık ölüm büyülerine odaklandı. Sonuç olarak, cansız varlıklara karşı daha az etkiliydi. Kendisinden önceki gibi bir hedefe karşı basit bir hasar veren büyü seçmeliydi, ancak Momonga’nın seviyeleri büyük ölçüde nekromantik büyülerini güçlendiren büyücülük tipi sınıflardaydı. Bununla birlikte, bu büyülerin etkinliği, sınıf seviyeleri savaş büyülerini artıran bir karakterin birkaç çentik altındaydı.
Merakla yan taraftaki gözleri beklentiyle parlayan çocuklara baktı. Beklentilerini karşılayıp karşılayamayacağını merak ederken huzursuz hissetti.
Sonra Momonga iki devasa canavara baktı.
Devasa bedenleri üç metre boyundaydı ve ters üçgenleri andırıyordu.
İskelet yapıları insan ve ejderha karışımıydı ve çelikten daha sert bir pul tabakasıyla kaplanmış olan kordonlu, sinirli kaslarla kaplıydı.
Yüzleri ejderhalarınkine benziyordu, kuyrukları ise ağaç gövdeleri kadar kalındı. Arka ayakları üzerinde duran bir ejderha gibi kanatsız ve iki ayaklıydılar. Kolları bir erkeğin gövdesinden daha genişti ve her biri vücudunun yaklaşık yarısı kadardı. Hem kalkan hem de kılıca benzeyen silahlar taşıyorlardı.
Bu canavarlara Dragonkin deniyordu ve Aura’nın canavar terbiyecisi becerilerinin kontrolü altında Colosseum’u kendi zevkine göre yeniden düzenlediler.
Özel yetenekleri olmayan elli beşinci seviye canavarlar olmalarına rağmen, güçlü kolları ve olağanüstü dayanıklılıkları daha yüksek seviyeli canavarlarla eşleşiyordu.
Momonga usulca içini çekti ve sonra tekrar samancıya baktı.
İnsanların ona beklentiyle bakması oldukça rahatsız ediciydi. Bu seferki amacı büyü kullanabileceğini doğrulamaktı.
Aura ve Mare’nin bu deneye tanık olmasına izin vermenin nedeni, diğer Muhafızlar gelmeden önce gücünü onlara etkilemekti. Bu şekilde Momonga’ya karşı çıkmanın aptalca bir davranış olduğunu öğreneceklerdi.
İki çocuk ona ihanet edecek gibi görünmüyordu, ona ihanet edeceklerini de hissetmiyordu. Ancak, sihrini kullanma yeteneğini kaybederse Momonga, ona sadık kalacaklarından emin değildi.
Aura, Momonga’ya eski bir arkadaş gibi davrandı, ama Momonga için bu, ilk tanışmalarıydı. İkizlerin, lonca üyelerinin sıkı çalışmasının sevgiyle hazırlanmış bir örneği olduğunu söyleyebilirdi.
Ancak, tasarımlarının ve programlarının mükemmel olduğunun garantisi yoktu. Sayısız durum ve uyaran karşısında, bir yerde bir tutarsızlık veya zayıflık görünebilir.
Onlar kendi başlarına düşünebilen zeki varlıklardı, bu yüzden akıl yürütmelerindeki kusurlar bir yerlerde olmalı. Zayıflara sadık olmaya programlanmamışlarsa, bu onun için ne anlama gelirdi? Her ihtimalde, kölece sadık olmak için yazılmamışlardı. Bu, emre itaat edip etmemelerinin, verenin kim olduğuna bağlı olacağı anlamına gelir. Ve eğer onu dinlemezlerse yeterince kötü olurdu, ama ya lonca liderlerinin güçsüz olduğunu öğrendikten sonra ihanet ederlerse…?
Çok fazla şüphe duymak iyi değildi ama körü körüne güvenmek de akıllıca bir hareket değildi.
Oraya vardığında o köprüyü geçecekti. Momonga aklını bugüne çevirdi.
Buraya gelmesinin bir başka nedeni de büyü kullanamayacağını anlarsa durumu Aura ve Mare ile tartışabilmesiydi.
İkizler onun Asa’nın gücünü test etmeye geldiğini düşündüler, bu yüzden gücü kanıtlandığına göre, kendi büyüsünün herhangi bir etkisizliğini örtebilirdi.
Oldukça iyi bir plandı.
Momonga kendini tebrik etmekten kendini alamadı. Geçmişte hiç bu kadar soğukkanlı ve hesapçı biri olmuş muydu? Ancak burada Momonga’nın sorusuna cevap verebilecek kimse yoktu.
Aklındaki şüpheleri bir kenara attı ve YGGDRASIL’in büyüsünü kullanmaya odaklandı.
Oyunda Tier One’dan Tier Ten’e kadar altı binden fazla büyünün yanı sıra Süper Tier büyüsü vardı. Bu büyüler çeşitli türler ve okullar arasında bölündü ve Momonga bunlardan yedi yüz on sekiz tanesini kullanabilirdi. Normal bir yüz seviye oyuncu bunlardan sadece üç yüzünü kullanabilirdi, bu yüzden Momonga istisnai bir durumdu.
Momonga bu büyülerin neredeyse hepsini ezberlemişti ve şimdi hangisini kullanacağını düşündü.
Başlangıç olarak, dost ateşi kısıtlaması kaldırıldığı için, bir büyünün etkili yarıçapının kendisini nasıl göstereceğini bilmesi gerekiyordu.
Bu nedenle, tek bir hedef büyüye karşı karar verdi, ancak bir alan etkisi büyüsü seçti. Daha sonra, hedefinin bir çöpçü olduğunu düşünürsek, yapması gereken—
YGGDRASIL’de, ilgili simgesine dokunarak bir büyü yapabilirdi. Ancak, dokunabileceği hiçbir simge yoktu. Bu nedenle, başka bir yol olmalıydı.
Emin değildi ama büyüsünü nasıl kullanacağına dair zayıf bir fikri vardı.
İçinde saklı bir güçtü. Momonga, olumsuz dokunuşunu nasıl devre dışı bıraktığı gibi, kendi içine odaklandı. Havada süzülüyormuş gibi bir simge belirdi—
Ve Ainz zevkle gülümsedi.
Büyünün etkili yarıçapı, yeniden kullanma gecikmesi vb. gibi bilgilerin tamamen farkındaydı. Bu bilgiyi bilmek, onun gücünden emin olmak içini kabaran bir heyecan ve sıcak bir tatminle doldurdu. YGGDRASIL’in aksine, büyünün onun bir parçası olduğunu hissetti. Bu, YGGDRASIL’de asla yaşayamayacağı bir memnuniyetti.
Yüreğindeki sevinci -ruh hali hızla yatışmasına rağmen, yine de neşe ve heyecanı hissedebiliyordu- parmak ucuna aktardı ve şu sözleri söyledi:
“「Ateş Topu」.”
Samancı işaret eden parmaktan genişleyen bir alev küresi fırladı.
Ateş topu, tahmin ettiği gibi, saman adama hatasız bir şekilde çarptı. Patladı ve saman adamı havaya uçuran kavurucu bir alev dalgasını serbest bıraktı. Ateş topunun iç kısmı patlayarak samancı ve çevresini bir ateş denizine dönüştürdü.
Bütün bunlar bir anda oldu. Sonra, kararmış samandan başka hiçbir şey kalmadı.
“Fufufufu…”
Aura ve Mare, neler olup bittiğinden habersiz, Momonga’nın kıkırdamasını izlediler.
“—Aura, başka bir samancı ayarla.”
“Ah, evet, hemen! Acele et ve yap!”
Dragonkin’lerden biri başka bir samancı aldı ve yanmış olanın yanına koydu.
Momonga, üzerine bir büyü yapmadan önce samanlığın etrafında volta attı:
“「Napalm」.”
Samancının yanında bir alev sütunu belirdi ve onu ateşe verdi. Momonga bir ritmi duraklattı, sonra saman adamın kalıntılarına başka bir büyü yaptı:
“「Ateş Topu」.”
Ateş topu samancının kalıntılarına çarparak küllerini bir duman bulutu halinde saçtı.
Büyüler arasındaki yeniden kullanım süresi YGGDRASIL’dekiyle aynıydı. Gerçek döküm süreci YGGDRASIL’den daha hızlıydı. Önceden, bir alan etkisi büyüsü yapmak için, büyüyü seçmesi ve ardından alan efekti imlecini istenen alanın üzerine getirmesi gerekiyordu. Şimdiki süreç bundan daha hızlıydı.
“Mükemmel,” dedi Momonga, sesi kalbinde hissettiği aynı tatminle doluydu.
“Momonga-sama, daha fazla saman hazırlamalı mıyım?”
Aura hala anlamamıştı. Momonga’nın güçlü bir sihirbaz olduğunun zaten farkındaydı, bu yüzden ondan önceki gösterinin özel bir şey olduğunu hissetmiyordu.
Ancak, Momonga’nın onlara vermek istediği izlenim buydu ve ikizlerin yüzlerindeki ifadeye bakılırsa başarılı olmuş gibi görünüyordu.
“…Hayır, gerek yok. Başka bir şey denemek istiyorum.”
Aura’nın önerisini reddettikten sonra Momonga bir sonraki deneyine başladı.
“”İleti”.”
İletişim kurmaya çalıştığı ilk kişi bir GM idi. YGGDRASIL’de biri 「Mesaj」 büyüsünü kullandığında, diğer taraf oyunun içinde olduğu sürece bir çağrı sesi duyardı. Aksi takdirde ses çıkmaz ve büyü anında sona ererdi.
Şimdi olanlar ikisinin arasında bir yerdeydi. Sanki bağlanacak bir şey arıyormuş gibi bir şey sürekli uzanıyormuş gibi geldi. Momonga ilk kez böyle bir şey yaşıyordu ve tarif etmesi zordu.
Bu his bir süre devam etti ve sonunda bağlantı kurulamayınca 「Mesaj」 büyüsü sona erdi.
İçini derin bir hayal kırıklığı kapladı.
Momonga aynı büyüyü tekrar yapmayı denedi. Bu sefer bir GM seçmedi.
Bu sefer geçmişteki yoldaşlarından birini seçti – Ainz Ooal Gown’un bir üyesi.
Kalbi bir parça umut ve doksan dokuz parça teslimiyetle dolu olmasına rağmen büyüyü yaptı. Beklendiği gibi, yanıt gelmedi. Loncanın kırk, hayır, kırk bir üyesiyle bir 「Mesaj」 ile iletişime geçmeye çalıştı, ancak yanıt alamayınca Momonga nazikçe başını salladı.
Aslında bu sonucu beklemişti ve buna boyun eğmişti, ama aslında bu gerçekle yüzleşmek onu eşsiz bir umutsuzluk duygusuyla doldurdu.
Sonunda Momonga, Sebas ile iletişime geçmeye karar verdi.
— Geçti.
Bu, 「Mesaj」 büyüsünün işe yaradığını ve büyük olasılıkla sadece bu yeni dünyadaki insanlarla iletişim kurabileceğini kanıtladı.
“Momonga-sama.”
Derin bir saygı sesi zihninde yankılandı. Momonga, gerçek hayattaki şirketlerde olduğu gibi, Sebas’ın 「Mesajın」 diğer tarafında ona boyun eğmiş olabileceğini düşündü.
Tam o sırada Sebas tekrar konuştu, Momonga bu saçma şeyleri düşünmekten susmuştu.
“…Bir sorun olup olmadığını sorabilir miyim?”
“Ahhhh affet beni. Orada boşluk bıraktım. Bu doğru, çevre nasıl?”
“Evet. Etrafımız ovalarla çevrili, görünürde akıllı yaratıklar yok.”
“Ova… bataklık değil mi?”
Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı, Tuvegs adı verilen kurbağa benzeri yarı-insanların yaşadığı bir bataklıkla sınırlanmış olmalıydı. Bataklık sisle kaplanmıştı ve zehirliydi.
“Evet. Etrafımızda sadece ovalar var.”
Momonga gülümsemeden edemedi.
Bütün bunlar çok fazlaydı…
“Başka bir deyişle, Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı tamamen farklı bir yere mi taşındı? …Sebas, gökyüzünde süzülen bir şey mi var yoksa mesaj gibi bir şey mi çıktı?”
“Hayır, öyle bir şey yok. Gökler, Altıncı Kat’ın gece göğü kadar sınırsızdır.”
“Ne!? Gece gökyüzü mü dediniz?… Çevrenizde şüpheli bir şey var mı?”
“Hayır… Olağandışı bir şey görmedim. Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı dışında görünürde insan yapımı başka bir yapı yok.”
“Öyle mi… öyle mi…”
Ne demeli? Momonga’nın tek yapabildiği kafasını tutup düşünmeye çalışmaktı. Ama kalbinde, bunun büyük olasılıkla böyle olduğunu biliyordu.
Sebas’ın sessizliği emir beklediğinin ince bir göstergesiydi. Momonga sol bileğindeki kayışa baktı. Yirmi dakika sonra diğer Muhafızlar gelecekti. Eğer durum buysa, verebileceği tek bir emir vardı.
“Yirmi dakika sonra dön. Nazarick’e geri döndüğünüzde, Kolezyum’a gidin. Tüm Muhafızlar gelecek, o yüzden vardığında umarım onlara gördüklerini anlatırsın.
“Anladım.”
“O zaman dönmeden önce toplayabildiğin kadar bilgi topla.”
Sebas’ın onayını duyduktan sonra, Momonga 「Mesaj」 büyüsünü sonlandırdı.
Momonga her şeyin bittiğine dair rahat bir nefes almak üzereyken, ikizlerin yüzlerindeki beklenti dolu ifadeyi hatırladı.
Asa’nın gücünü doğrulayacağını onlara zaten söylemişti, bu yüzden görmelerine izin vermeliydi. Momonga Asayı kavradı ve gücünün hangi kısmını ortaya çıkarması gerektiğini düşündü.
Ainz Ooal Gown’un Asası içindeki sayısız güç, onları serbest bırakması için Momonga’ya yalvarıyor gibiydi.
Şu anda, gösterişli bir büyüye ihtiyacı vardı.
“「İlkel Ateş Elementalini Çağır」.”
Momonga’nın iradesine uygun olarak, Asa’nın yılan ağızlarından birinin içinde tutulan Ateş Küresi, güçle atıyordu. Momonga, güçlü, görünmez bir gücün hareketini hissedebiliyor ve Ainz Ooal Gown’un Asasını ileri doğru itebiliyordu. Asanın ucundan devasa bir ışık küresi açıldı ve bu ışıltı küresinden kükreyen bir alev girdabı çıktı.
Yangınlar, alev hortumu dört metre genişliğe ve altı metre yüksekliğe ulaşana kadar daha hızlı ve daha hızlı döndü.
Kızıl cehennem her yöne kavurucu hava esintileri yaydı.
Gözünün ucuyla, devasa bedenleriyle Aura ve Mare’yi koruyan Dragonkin’i görebiliyordu. Yakıcı rüzgarlar pelerinini şiddetle çırptı. Isı o kadar yoğundu ki, normal bir insanın onlar tarafından yakılması olağandışı olmazdı, ancak Momonga, ölümsüzlerin zayıflıklarından birini ortadan kaldırmak için ateş hasarına karşı tam bir bağışıklık kazanmıştı, bu yüzden üzerinde hiçbir etkisi yoktu. onu hiç.
Kısa süre sonra, metali eritecek kadar sıcak yanarken çevreleyen havayı yutan büyük ateş kasırgası, insansı bir biçim alırken titremeye ve titremeye başladı.
İlkel Ateş Elementallerinin, tüm elemental canavarlar arasında en yüksek rütbelilerden biri olduğu söylenebilir. Seksen beş seviyenin üzerindeydiler. Ayışığı Kurtlarında olduğu gibi Momonga, İlkel Ateş Elementaliyle gizemli bir bağlantı hissetti.
“Ahh…”
Aura şaşkınlık sesleri çıkarırken dikkatle izliyordu.
Çağırma güçlerinin bile ortaya çıkaramayacağı en üst seviye elementele bakarken, Aura’nın yüzünde çok sevdiği bir hediyeyi yeni almış bir çocuk gibi heyecanlı bir hayranlık ifadesi vardı.
En iyi no_vel_read_ing deneyimi için ʟɪɢʜᴛɴᴏᴠᴇʟᴘᴜʙ.ᴄᴏᴍ adresini ziyaret edin
“…Onunla savaşmak istiyor musun?”
“Eee?”
“Ehhhh?”
Bir an tereddüt ettikten sonra, Aura masumca sırıttı. Normal bir çocuğun gülümsemesiyle karşılaştırıldığında, onunki biraz – hayır – gerçek şu ki oldukça korkutucuydu. Buna karşılık, Mare’nin yandan gülümsemesi daha çok bir çocuğun gülümsemesine benziyordu.
“Yapabilirmiyim?”
“Merak etme. Onu yensen bile iyi olacak.”
Momonga her şeyin yolunda olduğunu belirtmek için omuz silkti. Asa günde bir İlkel Ateş Elementali çağırabilir. Başka bir deyişle, Asa bir gün geçtikten sonra başka bir varlığı çağırabilirdi. Bu nedenle, onu yenmek büyük bir kayıp olmaz.
“Ah, birdenbire acil bir işim olduğunu hatırladım…”
“Kısrak.”
Bir el uzandı ve Mare’nin kolunu sıkıca kavradı, kaçmasına izin vermedi. Ablasının kaçmaya hiç niyeti yoktu. Aura’nın gülümsemesi Mare’yi durdurdu. Belki Momonga’ya sevimli bir kızın gülümsemesi olabilirdi, ama orada bulunan ve neredeyse Aura’ya benzeyen diğer kişi için bu, sevimli olmaktan çok uzaktı ve ona bakarken Mare’nin yüzü dondu kaldı.
Mare’i İlkel Ateş Elementalinin önüne sürükledi. Mare’nin gözleri etrafına baktı ve umutsuzca yardım için Momonga’ya baktı.
Yüzünde nazikçe çiçek açan umut dolu gülümsemesine yanıt olarak Momonga sadece alkışladı.
Umut çiçeği hemen soldu.
“Tamam, elinizden gelenin en iyisini yapın, siz ikiniz. Yaralanırsan beni suçlama.”
“Kay~”
Aura, Mare’nin neredeyse duyulmaz ve umutsuz cevabının aksine enerjik bir şekilde cevap verdi. Momonga, Mare etrafta olduğu sürece ikisinin de incinmeyeceğini hissetti. Böylece, kendisi ve çağırdığı yaratık arasındaki bağlantının gücüyle, İlk Ateş Elementaline ikizlere saldırmasını emretti.
İlk Ateş Elementali olan yangın onlara yaklaşırken, ikizler saldırısını Aura ile ön cephede, Mare ise arka koruma olarak karşıladı.
Aura, kamçısını iki elinde tutarak Primal Fire Elemental’e saldırdı, Mare ise hasar vermek için büyü kullandı.
“Eh, kolay bir dövüş olacak gibi görünüyor.”
Momonga’nın gözleri önünde gerçekleşen tek taraflı savaştan ayrıldı ve araştırması gereken diğer şeyleri düşünmeye başladı.
Büyülerini ve donanımlı sihirli eşyalarını kullanıp etkinleştirebileceğini doğrulamayı çoktan bitirmişti. Böylece, kontrol etmesi gereken sonraki şeyler onun diğer eşyalarıydı. Parşömenler, asalar ve çubuklar özellikle önemliydi. Hepsi büyü benzeri bir etki yaratabilecek sihirli öğelerdi. Parşömenler tek kullanımlık sarf malzemeleriydi, çubuklar ve asalar ise etkilerini üretmek için tükettikleri yüklere sahipti.
Momonga’nın birçok sihirli eşyası vardı. Doğası gereği istifçiydi ve harcanabilir eşyaları kullanmayı sevmiyordu çünkü bunun bir israf olduğunu düşünüyordu, öyle ki bir patronla karşılaştığında üst düzey kurtarma eşyaları kullanmak istemiyordu bile. Bu, ihtiyatlılığın ötesinde cimriliğe gitti, bu yüzden eşya stoğu bu kadar büyüktü.
YGGDRASIL’de bunların hepsi onun kişisel envanterinde saklanıyordu. O halde bu dünyada, envanteri ve içindekiler nereye gitmişti?
Momonga geçmişte envanterini nasıl açtığını hatırladı ve bir şey arıyormuş gibi elini havaya kaldırdı. Sanki bir gölün yüzeyinden elini uzatıyormuş gibi hissediyordu ve bir gözlemci Momonga’nın elinin ve kolunun bir kısmının yok olduğunu düşünecekti.
Sonra, bir pencere açar gibi, Momonga elini bir yana salladı. Aniden bir delik belirdi ve içinde güzelce hazırlanmış birçok sihirli değnek vardı. Aynen YGGDRASIL’deki envanter gibiydi.
Elini kaydırma hareketiyle hareket ettirdi. Ortaya çıkan alanda her türden parşömen, asa, silah, zırh, kozmetik eşya, mücevher, iksir, diğer sarf malzemeleri görülebiliyordu… İçerideki çok sayıda sihirli eşya hayranlık uyandırıcıydı.
Böylece rahatlayan Momonga gülmeden edemedi.
Durum buysa, Momonga, Mezardaki herkes kendisine karşı çıksa bile kendi güvenliğini garanti edebileceğini hissetti.
Aura ve Mare’nin yoğun savaşını dalgın bir şekilde izlerken, Momonga şimdiye kadar öğrendiği şeyleri düşündü.
Tanıştığı NPC’ler programlar mıydı?
Hayır, sağduyuları o kadar fazlaydı ki, insandan ayırt edilemezlerdi. Programlar bu kadar karmaşık duyguları gösteremezdi. Gizemli bir nedenden dolayı insan gibi olduklarını varsayabilirdi.
Ve bu dünya neydi?
Hiçbir fikri yoktu. YGGDRASIL’in büyüsünü burada kullanabildiği için buranın YGGDRASIL’de olduğunu düşünmek mantıklıydı, ancak çeşitli tutarsızlıkları gözlemledikten sonra bir oyunun içindeymiş gibi görünmüyordu. Bir oyunun içinde miydi, yoksa yeni bir dünyada mı? Cevap muhtemelen onlardan biriydi.
Gelecekteki olaylarla nasıl başa çıkmalıyım?
Momonga, yeteneklerini YGGDRASIL’den kullanabileceğini zaten doğrulamıştı. Durum böyle olunca, Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’ndaki canavarlar ve NPC’lerin verileri de taşınmış olsaydı, bunların onun düşmanı olmadıklarından makul ölçüde emin olabilirdi.
Mesele şu ki, bunlar veri programları değil de başka bir tür varlık olsaydı, o zaman onlara farklı davranmak zorunda kalacaktı. Şimdilik, üstün bir varlık tavrı sergilemek ve sert bir heybet sergilemek en iyisi olurdu – tabii ki başarabilirse.
Gelecekte hangi yönde ilerlemeliyim?
İpuçlarını çok aramalı. Bu dünyada neler olup bittiğinden emin olmamasına rağmen, o an için Momonga sadece habersiz bir yolcuydu. Küçük adımlar atması ve dikkatlice bilgi toplaması gerekiyordu.
Bu başka bir dünyaysa, gerçek dünyaya dönmeyi denemeli miyim?
Yüreğinde şüpheler vardı. Gerçek dünyada arkadaşları varsa, o zaman ona geri dönmeliydi. Ebeveynleri hala hayatta olsaydı, umutsuzca onlara geri dönmenin bir yolunu bulurdu. Bakması gereken aile üyeleri ya da bir kız arkadaşı varsa…
Ama onun gibi kimsesi yoktu.
Hayatı, işe gitmek için ofise gitmek ve yoldaşlarının geri dönmesi için hazırlanacağı YGGDRASIL’e giriş yapmak için eve dönmekle bitmeyen bir döngüydü. Ama şimdi bunların hiçbiri onu beklemiyordu. O zaman, geri dönmenin bir anlamı var mıydı?
Ama geri dönebilecekse, geri dönmenin bir yolunu düşünmeliydi. Daha fazla seçeneğe sahip olmak daha iyiydi çünkü dışarıdaki dünya cehennem gibi olabilirdi.
“Ne yapmalıyım…”
Momonga’nın sessiz mırıltısı havada usulca taşındı.
4. Bölüm
Devasa İlkel Ateş Elementali, sanki eriyip bir hiçe dönüşüyormuş gibi yavaşça ortadan kayboldu. Ardında bıraktığı yakıcı sıcaklık soğumaya başladı. Ateş Elementali ortadan kaybolurken, Momonga onunla olan bağın rüzgardaki duman gibi kaybolduğunu hissedebiliyordu.
Primal Fire Elemental olağanüstü saldırı gücüne ve dayanıklılığa sahipti, ancak alan etkisi alevlerinin hasarını görmezden gelebilen ve darbelerinden çevik bir şekilde kaçabilen Aura için dev bir hedeften biraz daha fazlasıydı.
Aura saldırıya uğrarsa yine de HP kaybedecek olsa da, druid Mare bunun olmasına izin vermezdi. Aslında, savaş sırasında her türlü güçlendirme ve debuff’ı büyük etki için kullanmıştı.
İkisi, kusursuz bir ekip çalışmasıyla ön ve arka koruma rollerini mükemmel bir şekilde oynadılar. Aynı zamanda Momonga, oyunda savaştıklarından tamamen farklı olarak bu savaşın gerçekliğini hissedebiliyordu.
“Muhteşem… ikiniz iyi bir gösteri sergilediniz.”
İkizler, Momonga’nın içten övgülerini duyduklarında mutlu bir şekilde gülümsediler.
“Teşekkürler, Momonga-sama! Bu kadar çok çalışmamızın üzerinden epey zaman geçti!”
İkisi terlerini silmeye çalıştılar ama hemen ardından terin daha fazlası tenlerine aktı ve koyu tenlerini aşağı yuvarladı.
Momonga sessizce envanterini açtı ve sihirli bir eşya çıkardı – Sonsuz Su Sürahisi.
YGGDRASIL’de açlık ve susuzluk gibi durumlar vardı, ancak bunların hiçbiri ölümsüz Momonga için geçerli değildi, bu yüzden böyle eşyalara ihtiyacı yoktu. En fazla onları bineklerinde kullanırdı.
Cam sürahi suyla dolmuştu. Camın yüzeyinde hemen oluşan yoğuşma damlacıkları; Muhtemelen içerideki su çok soğuk olduğu için.
Momonga daha sonra bir çift güzel bardak çıkardı, onları Sürahi’den suyla doldurdu ve ikizlere verdi.
“Aura, Mare, bir içki al.”
“Eee? Ama bu iyi değil, değil mi, Momonga-sama…”
“E-Evet, ben de sihrimle su yapabilirim…”
Momonga, Aura’nın elini salladığını ve Mare’nin başını salladığını görünce acı acı gülümsedi.
“Düşünme onu. İkiniz her zaman iyi iş çıkardınız. Bunu sana teşekkürüm olarak düşün.”
“Fuva~”
“Fee~”
Aura ve Mare’nin kulakları kırmızıya döndü ve utangaç, gergin bir şekilde gözlüğü almak için uzandılar.
“B-teşekkür ederim, Momonga-sama!”
“Bizim için su dökeceğini düşünmek için, Momonga-sama!”
Bu çok mu zevkliydi?
İtirazlarına son veren Aura, bardağı iki eline aldı ve bir yudumda içti. Ağzının kenarından su damlacıkları nabzı atan boğazının yumuşak kıvrımlarından aşağıya ve göğsünü kaplayan yeleğe kaçtı. Mare bardağını iki eliyle tuttu ve yavaşça yudumladı. Aralarındaki farklar su içme şekillerinde bile barizdi.
Momonga ikisini görünce boğazına dokundu. Boyun kemiklerinin çevresinde ince bir deri tabakası varmış gibi hissediyordu.
Bugüne kadar bu bedeni susuzluk hissetmemişti, bu yüzden onu rahatsız etmedi. Ölülerin böyle hissetmeyeceğini çok iyi bilse de, artık insan olmadığını anlayınca bunların hepsinin bir şaka olduğunu düşünmeden edemedi.
Momonga kendine dokunmaya devam etti. Derisi, kasları, kan damarları, sinirleri veya iç organları yoktu. Vücudu kemikten başka bir şey değildi. Kalbinde belli belirsiz anlıyordu ama o kadar gerçek dışı hissediyordu ki, vücudunu parmaklarıyla keşfetmeden edemiyordu.
Dokunma duyusu, insan olduğu zamandan daha donuk görünüyordu, sanki parmakları ve dokunduğu her şey arasında ince bir kumaş tabakası varmış gibi. Buna karşılık vizyonu, işitmesi ve diğer duyuları eskisinden daha keskindi.
Yalnızca kemiklerden oluşan bir vücudun kolayca kırılması beklenebilir, ancak dokunduğunda her bir kemik çelikten daha güçlü hissediyordu.
Aynı zamanda, eskisinden tamamen farklı olmasına rağmen, bunun gerçek bedeni olduğuna dair garip bir tamamlanma ve tatmin duygusu hissetti. Belki de bu duygu yüzünden, bir dizi beyaz kemiğe dönüşmesine rağmen korkmadı.
“Daha fazla ister misin?”
Momonga, sularını bitiren ikizlere sorarken Sürahiyi kaldırdı.
“Eee, teşekkürler! Yeterince içtim!”
“Böylece? Öyleyse Mare, biraz daha ister misin?”
“Eee! Er, ee, ben, ben de bıktım. Ben, artık susamış hissetmiyorum.”
Momonga, hepsini cebine koymadan önce gözlüğü geri alırken başını salladı.
Aura aniden fısıldadı, “Momonga-sama’nın bundan daha korkunç olacağını düşünmüştüm.”
“Ey? Yok canım? Eğer öyle hissediyorsan…”
“Şimdi iyi! Bu en iyisi!”
“O zaman bunu bırakalım.”
Momonga, Aura’nın tutkulu cevabı karşısında biraz şaşırmıştı.
“Mo-Momonga-sama, kibar olduğun tek kişi biz miyiz…?”
Momonga, Aura’nın mırıldandığı sorusuna nasıl cevap vereceğinden emin değildi. Bunun yerine hafifçe başını okşadı.
“Ehehehe.”
Aura, sevdiği bir şeyi yeni görmüş bir köpek yavrusu gibi görünürken, Mare’nin yüzünde kıskanç bir ifade vardı. Tam o sırada bir ses yükseldi:
“Oya, ilk gelen ben miyim?”
Ton arkaik ve resmiydi, ancak sesin kendisi genç bir kişiye aitmiş gibi geliyordu. Yerde bir gölge oluştu ve ardından gölge, içinden bir kişinin çıktığı bir kapıya benzeyen bir şeye dönüştü.
Dokunulduğunda yumuşak görünen siyah bir balo elbisesi giymişti. Eteği kabarık bir çan şeklinde şişmişti. Bunun üzerine kenarları fırfırlı, dantelli ve kurdeleli bir bolero ile bir çift uzun ipek eldiven vardı. Birlikte, derisinin çoğunu kapladılar.
Teni balmumu kadar solgundu ve görünüşü ancak şaşırtıcı derecede güzel olarak tanımlanabilirdi. Uzun gümüş saçları, başının bir tarafından aşağı inen bir atkuyruğu şeklinde toplanmış, yüzünü ortaya çıkarıyordu. Koyu kırmızı gözbebekleri baştan çıkarıcı bir zevk bakışıyla dolmuştu.
On dört yaşında veya daha genç görünüyordu ve masum, genç görünümü, sevimlilik ve güzelliğin niteliklerini tek bir bütünde birleştirdi. Bununla birlikte, göğüsleri kesinlikle çocuksu olmayan bir şekilde gururla öne çıktı.
“…Nazarick’te 「Gate」’i anlamsızca kullanmaman sana söylenmedi mi? Ne de olsa ışınlanmaya karşı korunuyoruz. Burada yürüyebilmelisin, yani yürüyerek gelmen gerekmez miydi Shalltear?”
Sinirli ses Momonga’nın yanından geldi. Bu soğuk sözlerde önceki köpek yavrusu gibi itaatten eser yoktu, yalnızca yakıcı bir düşmanlık vardı.
Mare yanında titriyordu ve yavaş yavaş kız kardeşinden uzaklaştı. Gerçekte, Aura adlı leoparın beneklerini değiştirme hızı Momonga’yı da şaşırtmıştı.
Buraya ışınlanma büyüsünün en üst seviyesi aracılığıyla gelen kızın adı Shalltear’dı. Ona kaşlarını çatan Aura’ya bakma zahmetine bile girmedi. Bunun yerine, hızla Momonga’nın önüne geçti.
Bir çeşit parfümün büyüleyici kokusu etrafını sarmıştı.
“…Bir şey kokuyor,” diye tükürdü Aura. Sonra devam etti, “Bana ölümsüz olduğun için çürümeye başladığını söyleme?”
Belki Momonga’nın kendini koklamak için refleks olarak elini kaldırdığını gördü, ama Shalltear mutsuz bir şekilde kaşlarını çattı ve cevapladı:
“…Bu çok tatsız değil mi? Momonga-sama da ölümsüz.”
“Ha? Ne saçmalıyorsun Shalltear? Momonga-sama sadece ölümsüz bir varlık değildir. Daha çok bir süper ölümsüz ya da tanrısal bir ölümsüz gibi.”
Momonga, Shalltear ve Mare’nin sırasıyla “Ah” ve “Mm” dediğini duyunca biraz şaşırdı. Gerçek şu ki, YGGDRASIL’de kendini sıradan bir ölümsüz yaratık olarak görüyordu… Momonga omuzlarını yuvarlarken böyle düşünüyordu.
Her halükarda, süper ya da tanrısal ölümsüzler diye bir şey yoktu.
“Ama, ama Nee-chan, belki de bunu söylememeliydin…”
“Öyle mi, öyle mi? Pekala, o zaman, ah, iki tane al, o zaman. Ahem… Yürüyen bir ceset olduğun için çürümeye başladığını söyleme bana.”
“Bu… ee, şey, bu iyi görünüyor, bir nevi.”
Aura’nın iki hamlesini kabul ettikten sonra Shalltear, ince ellerini Momonga’nın başının yanlarına koydu, sanki onu kucaklayacakmış gibi.
“Ah, efendim, sevgili efendim, hükmedemediğim tek kişi…”
Karmin dudakları aralandı ve nemli, kaygan dilini ortaya çıkardı. Shalltear dudaklarını sevgiyle yalarken dili canlı bir yaratık gibi hareket etti. Açık ağzından güzel kokulu nefesi çıkıyordu.
Çekici bir baştan çıkarıcı rolüne diğer tüm açılardan mükemmel şekilde uygun olmasına rağmen, bunun için çok gençti. Beklentileri ve gerçeklik arasındaki tutarsızlık gülünçtü. Ayrıca boyu çok kısaydı. Momonga’ya sarılmak için ellerini uzattığında, onun yerine onun boynundan sarkmak istiyormuş gibi görünüyordu.
Ancak bu, kızlara alışık olmayan Momonga için çok fazla sevgiydi. Geri adım atmak istedi ama sonunda dayanmaya karar verdi.
O gerçekten böyle mi? Bu düşünce kafasında durmadan yankılandı. Ancak Momonga, arkadaşı Peroroncino tarafından tasarlandığını düşündüğünde, böyle bir kişiliğe sahip olabileceğini düşündü. Ne de olsa Peroroncino, H-oyunlarını severdi ve gururla onun hayatı olduğunu ilan etti.
Shalltear Bloodfallen böyle çürümüş bir kişi tarafından yapıldı.
O, Nazarick’in Büyük Mezarı’nın Birinci ve Üçüncü Katlarının Koruyucusu olan “Gerçek bir Vampir” idi.
Aynı zamanda, bir H-oyunu meraklısı tarafından yaratılmış bir kızdı ve karakter tasarımı, çeşitli H-oyunlarının başını sallayarak doluydu.
“…Bu kadarı yeter sana…”
Shalltear ilk kez alçak sesle hırlamaya tepki gösterdi. Alaycı bir tonda Aura’ya, “Ara, hala burada mısın ufaklık? Seni göremedim, gittin sandım.”
Momonga, Shalltear’ın az önce söylediklerine bir şey eklemek istemedi.
Aura’nın yüzü kontrolsüz bir şekilde seğiriyordu ve sonra Shalltear onu görmezden geldi ve Mare’ye, “Böyle tuhaf bir kız kardeşle uğraşmak senin için oldukça zor olmalı. Onu bir an önce terk etsen iyi olur, yoksa onun gibi bir tuhaf olursun.”
Mare’nin yüzü anında bembeyaz oldu, çünkü Shalltear’ın onu bir kavga başlatmak için kullanmak istediğini biliyordu.
Ancak Aura sadece gülümsedi. Ve daha sonra-
“Kapa çeneni, sahte memeler.”
– Bomba attı.
“…Sen neden bahsediyorsun-!?”
Ah, karakteri bozuldu, diye mırıldandı Momonga nefesinin altından.
Artık Shalltear’ın gerçek doğası ortaya çıktığına göre, o kültürlü eylemi bıraktı.
“Hmph, çok açık – kahretsin, bu garip bir sandık, oraya kaç tane ped koydun?”
“Uwah-uwah-”
Shalltear, yüzünde uygun bir çocuksu ifade varken Aura’nın sözlerini dağıtabilecekmiş gibi panik içinde ellerini sallıyordu. Öte yandan, Aura şeytani bir şekilde sırıttı.
“Oraya o kadar çok şey sığdırdın ki… Bahse girerim koşarken değişir, değil mi?”
“Kuhi!”
Uzatılmış bir parmak onu dürttüğünde Shalltear garip bir ses çıkardı.
“Haklıydım değil mi? Kukuku! Nereye gittiler? Bu yüzden endişeli olsan bile kaçmadın ve onun yerine bir 「Kapı」 kullandın—”
“Kapa çeneni ufaklık! Kendine ait bir şeyin yokmuş gibi! En azından ben… hayır, daha gösterecek çok şeyim var!”
Aura, Shalltear’ın umutsuz karşı saldırısı karşısında sırıttı. Şok olmuş bir Shalltear tökezledi ve refleks olarak göğsünü kapattı. Üzücü bir manzaraydı.
“…Ben sadece yetmiş altı yaşındayım ve senin gibi geleceği olmayan bir ölümsüzün aksine büyümek için daha çok zamanım var. Ah, ne kadar üzücü – bir daha asla büyümeyeceksin~”
Shalltear hayal kırıklığı içinde inledi ve bir adım daha geri attı. Yüzünde, Aura’yı yalnızca korkutucu bir şekilde gülümseten çaresiz, sıkıntılı bir bakış vardı.
“O büstünle gerçekten mutlu olduğunu düşünmek — hmph!”
Momonga, Shalltear’ın çıtırtısını duyduğunu hayal etti.
“Seni boktan velet-! Sözlerinden pişman olmak için artık çok geç—!”
Kabaran siyah sis Shalltear’ın ellerinden kaynadı. Aura beklentiyle kırbacını hazırladı. Kenardan izleyen Momonga ve Mare, kelimeleri bulamamış durumdaydı.
Momonga’nın gözlerinin önündeki sahne belli belirsiz tanıdıktı ve onları durdurması gerekip gerekmediğini merak etti.
Shalltear’ı tasarlayan Peroroncino-san ve Aura ve Mare’yi tasarlayan Bukubukuchagama-san, küçük erkek ve ablaydılar ve bazen şimdi olanlar gibi dostane bir şekilde tartışıyorlardı.
Momonga, kavga eden ikilinin arkasında dururken eski yoldaşlarının formlarını hatırladı.
“Ne. A. Ruckus.”
Momonga geçmişi anımsarken insanlık dışı ses geldi. Garip, monoton ses sonunda ikisini de susturdu.
Sesin kaynağına bakmak için döndüğünde, soğuk havada örtülmüş bir heteromorfik gördü.
İki buçuk metre boyundaydı ve iki ayaklı bir böceğe benziyordu. Bir iblis peygamber devesi ile karıncayı birbirine karıştırmış gibi görünüyordu. Vücudunun iki katı uzunluğunda bir kuyruğu vardı ve buz sarkıtlarını andıran keskin dikenlerle kaplıydı. Güçlü görünen çeneleri, bir adamın kolunu tek bir ısırıkta kesebilecekmiş gibi görünüyordu.
İki elinde platin bir teber tutuyordu ve diğer iki elinde ustalıkla yapılmış siyah bir aurayla taçlandırılmış bir gürz ve kınından geçirilemeyecekmiş gibi görünen boğumlu bir kılıç vardı.
Etrafı korkutucu bir soğuk havası sarmıştı. Dış iskeleti donuk mavi renkteydi ve elmas tozu gibi parlıyordu. Sırtından ve omuzlarından buzdağına benzeyen çıkıntılar çıkıyordu.
Beşinci Katın Muhafızı, “Buzulların Hükümdarı” Cocytus’du.
Teberinin kabzası arena zeminine çarptı ve etrafındaki zemin donmaya başladı.
“Sen. Durmak. Önceki. A. Yüce. Olmak. İçermek. Kendin.”
“Bu velet başlattı!”
“Aslında-”
“Awawa…”
Mare yandan paniklerken Shalltear ve Aura bakışlarını kilitledi. Momonga daha fazla tutamadı ve ikisine sert bir şekilde hitap etti.
“…Shalltear, Aura. Oyun zamanı bitti.”
İkisi şok içinde titredi, sonra aynı anda başlarını eğdi.
“En içten özürlerimi sunarım!” bir ağızdan dediler.
Momonga, özürlerini büyük bir saygıyla başını sallayarak kabul etti. Sonra döndü ve “Cocytus, geldin” dedi.
“BEN. Gelmek. Hemen. Üzerine. alma. Senin. Çağrı. Momonga-sama.”
Havadaki su, konuşurken Cocytus’un ağzından çıkan beyaz buharla temas ettiğinde çatırdayan bir sesle dondu. Bu soğuk, Primal Fire Elemental’in sıcak olduğu kadar soğuktu. Yanında duran herkes, düşen sıcaklığın etkilerinden zarar görebilir ve hatta donmaya bile devam edebilir. Ancak Momonga hiçbir şey hissetmedi. Gerçek şu ki, buradaki herkes ateşe, soğuğa ve asit saldırılarına karşı dirençliydi ya da bunlarla başa çıkmanın bir yolu vardı.
“Etrafta hiç davetsiz misafir yokken çok özgür olmalısın, değil mi?”
“Aslında.”
Alt çenelerinden gelen tıkırtı, bir yaban arısının tehditkar sesleri gibiydi. Ancak Momonga, onun güldüğü hissine kapıldı.
“Hatta. Yani. Orası. var. Hala. Şeyler. Hangi. Zorunlu. Olmak. Tamamlandı. Yani. Ben … idim. Değil. Özgür. anda. Herşey.”
“Ey? Yapılması gerekenler? Bunlar nelerdi, sorabilir miyim?”
“Eğitim. İçinde. Emir. İle. Olmak. Hazır. İle. Dağıtmak. anda. Hiç. Zaman.”
Görünüşünden çok belli olmasa da, Cocytus, kişiliği veya bedeni olsun, mükemmel bir savaşçı olmak üzere tasarlandı. Bu nedenle, bir silah kullanıcısının bakış açısından, saldırıları Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nda en güçlüydü.
“Bütün bunları benim için yaptın. Çok çalıştın. Teşekkürlerim.”
“Sonrasında. İşitme. Senin. Övmek. . Görev. Dır-dir. Değil. Olarak. Yorucu. Anlıyorum. Evrenin yaratıcısı. Ve. Albedo. Sahip olmak. Ulaşmış.”
Momonga, Cocytus’un baktığı yöne, iki figürün girdiği Kolezyum’un girişine döndü. Öndeki Albedo’ydu, bir adam ise onu uşak gibi takip ediyordu. Yeterince yaklaştığında, Albedo Momonga’ya gülümsedi ve derin bir şekilde eğildi.
Adam eğilerek, “Herkesi beklettiğim için beni bağışlayın” dedi.
Yaklaşık yüz seksen santim boyundaydı ve teni güneşten kararmıştı. Simsiyah saçları düzgünce geriye taranmışken yüz hatları Doğulu gibi görünüyordu. Püsküllü gözlüğünün altındaki gözlerinin kısıldığı bile söylenemezdi. Gerçekten açık olup olmadıkları şüpheliydi.
Uygun bir kravatla Batılı bir takım elbise giymişti. Profesyonel bir işadamı ya da yetenekli bir avukat olduğu izlenimini verdi.
Bununla birlikte, centilmen görünümü, etrafındaki kötü havayı gizlemek için zorlandı. Gümüşi metalle kaplanmış bir kuyruk arkasında uzanıyordu, ucu altı keskin sivri uçla doluydu. Titreşen siyah alevlerle çevrelenmişti.
Bu adam “Alevli Cehennemin Yaratıcısı”ydı, Demiurge.
Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nın Yedinci Katının Koruyucusuydu. Bu iblis, NPC’lerin savunma komutanı olarak tasarlandı.
“Görünüşe göre herkes burada.”
“—Momonga-sama, henüz gelmemiş iki kişi daha var,” dedi birinin kalbine dökülen yankılı bir ses.
Demiurge’nin sözleri pasif bir yetenekle güçlendirildi. Bu beceriye 「Komut Mantrası」 deniyordu ve zayıf fikirlileri anında Demiurge’nin iplerinde dans eden kuklalara dönüştürebilirdi.
Ancak, bu beceri mevcut insanlar üzerinde hiçbir etkisi olmadı. Sadece kırk seviyenin altındaki insanlar için faydalıydı, bu yüzden buradaki herkese iyi geliyordu.
“Numara. Bu iki Muhafız sadece özel koşullar altında hareket ettirilebilir. Bu nedenle şu anda onları çağırmaya gerek yok.”
“Anlıyorum.”
“…Benim. Müttefikler. Sahip olmak. Değil. Ulaşmış. Henüz.”
Aura ve Shalltear bu sözleri duyunca dondular ve Albedo’nun yüzündeki gülümseme dondu.
“…Bu, o adam benim… sorumlu olduğumuz katlardan birinde sadece bir Alan Koruyucusu.”
“E-evet…”
Shalltear ve Aura sertçe gülümsediler, Albedo ise onaylayarak şiddetle başını salladı.
“…Kyouhukou, öyle mi? Gerçekten de, çeşitli Alan Muhafızlarını bilgilendirmek iyi olurdu. Ardından, Guren ve Grant gibi Bölge Muhafızlarının da bunu bilmesini sağlayın. Bu görevi çeşitli Kat Muhafızlarına bırakacağım.”
Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarında iki çeşit Muhafız vardı.
Şu anda Momonga’dan öncekiler gibi Kat Muhafızları bir veya daha fazla kattan sorumluydu. Alan Muhafızları, bir kat içindeki tek bir alandan sorumluydu. Basitçe söylemek gerekirse, Kat Muhafızları, sırayla belirli bir alandan sorumlu olan Alan Muhafızlarından sorumluydu. Birçoğu olduğundan, bireysel olarak çok önemli değillerdi. Nazarick’te, Muhafız terimi genellikle bir Kat Muhafızına atıfta bulunur.
Çeşitli Kat Muhafızları Momonga’nın emirlerini anladıklarını gösterdikten sonra Albedo şu emri verdi:
“O halde millet, Yüce Olan’a sadakatimizi taahhüt edelim.”
Tüm Muhafızlar birer birer başlarını salladılar ve Momonga sözünü kesmeden önce onun önünde sıraya girdiler. Albedo başlarının ucunda dururken diğer Muhafızlar onun arkasında bir sıra oluşturdu. Tüm Muhafızların ciddi, saygılı ifadeleri vardı. Etrafta oynama belirtisi göstermediler.
Hattın bir ucunda duran Shalltear öne çıktı:
“Birinci, İkinci ve Üçüncü Katların Muhafızı Shalltear Bloodfallen, kendini Usta’ya sunar.”
Bir dizinin üzerine çöktü, bir eli göğsüne bastırdı ve derin bir şekilde eğildi. Bundan sonra Cocytus öne çıktı ve şöyle dedi:
“Kosit. Muhafız. Nın-nin. . Beşinci. Zemin. Hediyeler. kendisi. İle. . Usta.”
Shalltear’ın sahip olduğu gibi, Momonga’nın önünde bir lordun önünde bir vasal gibi diz çöktü. Sonra sıra ikiz kara elflere geldi:
“Altıncı Kat Muhafızı Aura Bella Fiora, kendini Usta’ya takdim ediyor.”
“Al-Ayrıca Altıncı Kat Muhafızı Mare Bello Fiore, kendini Üstadın huzuruna çıkarıyor.”
Saygıyla diz çöktüler ve başlarını Momonga’ya doğru eğdiler. Shalltear, Cocytus, Aura ve Mare’nin hepsinin farklı bedenleri vardı ve bu nedenle her birinin ileriye doğru adımlarını farklı atmaları gerekiyordu. Yine de diz çökme biçimleri aynıydı ve düzgünce sıralandılar.
Bundan sonra, Demiurge onurlu bir şekilde ilerledi.
“Yedinci Katın Muhafızı Demiurge, kendini Usta’ya sunar.”
Keskin sözlerini takiben, Demiurge, kalbini hareketleriyle ifade ediyormuş gibi zarif bir inişle tek dizinin üzerine çöktü. Sonunda Albedo da öne çıktı.
“Koruyucu Gözetmen Albedo kendini Üstad’a takdim ediyor.”
Momonga’ya gülümsedi ve diğer Muhafızlar gibi diz çöktü. Ancak Albedo, raporunu Momonga’ya teslim ederken yüksek ve net bir sesle konuşmaya devam etti.
“Dördüncü Kat Muhafız Gargantua ve Sekizinci Kat Muhafız Kurbanı dışında, tüm Kat Muhafızları önünüzde toplandı. Böylece Üstad’a en yüksek sadakatimizi sunuyoruz.”
Momonga, önündeki altı alçaltılmış kafaya bakarken konuşamadı. Garip bir basınç tüm bölgeyi kapladı ve belki de sadece Momonga acı veren, ezici havaya dayanabilirdi.
-Nasıl devam edeceğini bilmiyordu.
Hayatında daha önce hiç böyle bir şey görmemişti. Momonga şaşkınlık içinde yanlışlıkla bir beceriyi etkinleştirdi. Çevreyi korkunç bir aura kapladı ve arkasında siyah bir ışık halesi oluştu.
Momonga’nın beceriyi iptal edecek zamanı yoktu çünkü filmlerden veya televizyondan ona burada uygun şekilde nasıl tepki vereceğini söyleyen bir sahneyi hatırlamak için çılgınca beynini zorluyordu.
“Başınızı kaldırın.”
Bir sha ile herkes başını kaldırdı. Koordinasyonları o kadar kusursuzdu ki Momonga, bu hareketi birlikte yapıp yapmadıklarını merak etti.
“Öyleyse… öncelikle buraya geldiğiniz için hepinize teşekkür ederim.”
“Teşekküre gerek yok. Hepimiz Momonga-sama’nın sadık astlarıyız. Bizim için Momonga-sama, Yüce Derebeyimizdir.”
Muhafızların hiçbiri onun ifadesine karşı çıkmadı. Guardian Overseer’dan beklendiği gibi.
Momonga, Muhafızlara sert bir yüzle baktı ve var olmayan boğazında bir boğulma hissi hissetti. Ona yüklenen bir lider olmanın ağırlığıydı.
Ayrıca, şimdi verdiği herhangi bir emir, gelecekte onlarla olan ilişkisini etkileyecekti. Olasılıkları düşünürken tereddüt etmeden edemedi.
En iyi no_vel_read_ing deneyimi için ʟɪɢʜᴛɴᴏᴠᴇʟᴘᴜʙ.ᴄᴏᴍ adresini ziyaret edin
Kararları yüzünden Nazarick’in Büyük Mezarı’nı yıkıma mı götürecekti – bu düşüncenin yarattığı huzursuzluk kalbini ve zihnini doldurmuştu.
“…Momonga-sama, bizim hakkımızda şüphe duymanız çok doğal. Ne de olsa yeteneklerimiz senin gözünde çok küçük olmalı.”
Albedo yüzündeki gülümsemeyi sildi ve sert bir güçle bağlanmış saygılı bir ses tonuyla devam etti.
“Ancak, Momonga-sama emri verirse, biz – tüm Muhafızlar, ne kadar zor ya da meşakkatli olursa olsun, varlığımızın her bir parçasıyla bize verilen herhangi bir görevi yerine getireceğiz. Yaratıcılarımız Ainz Ooal Gown’un Kırk Bir Yüce Varlığının eylemlerimizle rezil olmasına asla izin vermeyeceğimize yemin ederiz.”
“Buna yemin ederiz!”
Kat Muhafızları, Albedo’nun hemen ardından araya girdi. Sesleri güçle doluydu ve bu katı sadakat ve kararlılık, herhangi bir sayıda düşman tarafından azaltılmayacaktı. Sanki Momonga’nın NPC’lerin ona ihanet edebileceğine dair önceki endişeleriyle alay ediyor gibiydiler.
Kalbindeki karanlık, sabah güneşindeki gölgeler gibi kayboldu. Momonga, Ainz Ooal Gown üyeleri tarafından tasarlanan NPC’lerin böyle bir mükemmelliğe sahip olduğu için kalbinin derinliklerine taşındı.
Geçmişin altın ışıltısı hâlâ duruyordu.
Herkesin sıkı çalışmasının somutlaşmışı, kurnazca hazırlanmış yaratımları hâlâ buradaydı. İçini sevinçle doldurdu.
Momonga, iskelet yüzü herhangi bir duygu gösteremese de gülümsedi. Göz yuvalarındaki kıpkırmızı ışık noktaları son derece parlak görünüyordu. Önceki rahatsızlığı artık yoktu ve sadece bir lonca ustasından beklenen kelimeleri söyledi.
“Harika. Muhafızlar, amacımı anlayacağınızı ve emirlerimi başarıyla yerine getireceğinizi biliyorum. Anlaşılması zor bazı şeyler olabilir ama umarım dikkat eder ve dinlersiniz. Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nın bir tür bilinmeyen duruma kapıldığına inanıyorum.”
Muhafızların yüzleri hâlâ sertti ve üzerlerinde hiçbir şaşkınlık izi yoktu.
“Bu olaya neyin sebep olduğunu bilmesem de Nazarick’in Büyük Mezarı bataklıklardaki yerinden geniş bir ovaya taşındı. Bu garip olayın meydana geleceğini kimse öngördü mü?”
Albedo, Muhafızlara dönüp baktı ve yüzlerinde yazılı cevabı gördükten sonra şöyle dedi:
“Maalesef hiçbirimiz neler olup bittiğine dair bir fikrimiz yok.”
“O zaman, Kat Muhafızlarına bir sorum var. Herhangi biriniz katlarınızda garip bir şey keşfettiniz mi?”
Bunu duyduktan sonra her Kat Muhafızı cevap verdi:
“Yedinci Katta herhangi bir anormallik yok.”
“Altıncı Kat ile aynı.”
“B-Bu Nee-chan’ın dediği gibi.”
” Beşinci. Zemin. Dır-dir. . Aynı.”
“Birinci Kattan Üçüncü Kat’a kadar garip bir şey görülmedi.”
“—Momonga-sama, Dördüncü ve Sekizinci Katları hemen araştıracağım.”
“O zaman bu konuyu Albedo’ya bırakacağım. Ancak, Sekizinci Katta dikkatli olmalısınız. Orada acil bir durum olursa, başa çıkamayacağınız bir durum ortaya çıkabilir.”
Albedo anladığını belirtmek için başını derin bir şekilde eğdi ve sonra Shalltear dedi ki:
“O zaman, yüzeydeki meseleleri halledeceğim.”
“Gerek yoktur. Sebas şu anda yüzey araştırması yapıyor.”
Albedo ve diğer Muhafızların yüzlerinde bir sürpriz parladı.
Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nda, yakın dövüşün üsleri olan dört NPC vardı. Cocytus bir silah kullanırken en güçlü saldırı gücüne sahipti, Albedo ağır zırhı içindeyken zaptedilemez bir savunmaya sahipti, Sebas ise gerçek haliyle yakın dövüşte ikisinden de daha güçlüydü. Sonra hepsinden üstün olan bir kişi daha vardı.
Muhafızların şaşkınlığının başka bir nedeni olamazdı. Yakın dövüşte önündeki herkesi silip süpürebilen Sebas, basit bir keşif görevine atanmıştı. Momonga’nın bu garip olayı ne kadar ciddiye aldığını anlayabiliyorlardı ve sonuç olarak herkes tetikteydi.
“Geri dönmesinin zamanı geldi.”
Tam o sırada Momonga, Sebas’ın, Momonga’nın önünde diz çöken Muhafızlara ulaşana ve aynı zamanda bir dizinin üzerine çökene kadar onlara doğru koştuğunu gördü.
“Momonga-sama, geç kaldığım için bağışlayın.”
“Bu iyi. Ardından, çevre koşulları hakkındaki raporunuz. ”
Sebas başını kaldırdı ve yanında diz çökmüş Muhafızlara baktı.
“…Durum kritik, bu yüzden açıkçası Kat Muhafızlarının da bilmesi gerekiyor.”
“Evet. Başlangıç olarak, her yönde bir kilometre boyunca etrafımızı saran arazi bir düzlüktür. İnsan yapımı yapılara dair hiçbir iz yok. Bazı küçük hayvanlar gördüm ama insansı ya da büyük yaratıklar yoktu.”
“O küçük hayvanlar canavar mıydı?”
“Hayır, savaş gücü olmayan yaşam formlarıydılar.”
“…Anlıyorum. O zaman bahsettiğin ovalar, yanından geçerken seni kesecek olan donmuş otlarla mı kaplıydı?”
“Hayır, basit çimdi. Bunda özel bir şey yoktu.”
“Ve gökten kaleler veya benzeri binalar görmedin mi?”
“Hayır yapmadım. Gökyüzünde veya karada insan yapımı bir aydınlanma belirtisi yoktu.”
“Anlıyorum, yani sadece yıldızlı bir gökyüzü vardı… Emeklerin için teşekkürler Sebas.”
Sebas’ı çabalarından dolayı överken Momonga, herhangi bir yararlı bilgi almadığı için biraz hayal kırıklığına uğradı.
Ancak, YGGDRASIL’in ekipmanlarını ve büyülerini neden kullanabildiğini anlamasa da, artık YGGDRASIL’in oyun dünyasında olmadığını yavaş yavaş fark ediyordu.
Buraya neden geldiklerini bilmiyordu ama her ihtimale karşı Nazarick’in savaşa hazırlığını artırmak akıllıca olurdu. Tek bildiği, burası başka birinin bölgesi olabilir ve buraya izinsiz geldiği için kınanabilirdi. Hayır, tüm bunlar olsaydı şanslı olurdu.
“Muhafızlar, her katın hazır olma durumunu bir seviye artırın. Ne olduğundan emin değiliz, bu yüzden dikkatsiz davranmayın. Bir davetsiz misafirle karşılaşırsanız, onları öldürmeyin, ne pahasına olursa olsun canlı yakalayın. Onları yakaladığınızda, onlara mümkün olduğunca az zarar verin. Böyle bir zamanda hepinize böyle taleplerde bulunduğum için özür dilerim.”
Muhafızlar onaylarını dile getirdiler ve bir ağızdan başlarını salladılar.
“Sonra, Türbenin idari işlemlerini anlamak istiyorum. Albedo, çeşitli katlardaki Muhafızlar arasındaki güvenlik bilgisi alışverişi nasıl?”
YGGDRASIL’de Muhafızlar basit NPC’lerdi ve sadece programlarına göre hareket edebiliyorlardı. Katların güvenlik bilgisi ve canavar alışverişi yapmasına imkan yoktu.
“Her Kat kendi Kat Muhafızları tarafından yönetilir, ancak Demiurge genel savunma komutanı ve herkes onunla bilgi paylaşabilir.”
Momonga biraz şaşırdı ama sonra memnuniyetle başını salladı.
“Harika. Nazarick’in savunma komutanı Demiurge. Koruyucu Gözetmen, Albedo. İkiniz Nazarick için daha kapsamlı bir idari sistem hazırlamaktan sorumlu olacaksınız.”
“Anladım. Yönetim sistemi planları Sekizinci, Dokuzuncu ve Onuncu katları içerecek mi?”
“Sekizinci Kat Kurban tarafından yönetiliyor, bu yüzden sorun olmayacak. Hayır, Sekizinci Kat’a giriş yasaktır. Albedo’ya verdiğim emri de iptal ediyorum. Kısacası, Sekizinci Kat’a giriş ancak benim iznimle yapılacaktır. Mührü kaldıracağım ve Yedinci Kattan Dokuzuncu Kat’a doğrudan erişime izin vereceğim. Ondan sonra Dokuzuncu ve Onuncu Kat’ı bir bütün olarak planlayın.”
“Bu mu, senin iraden mi?”
Albedo oldukça şaşırmış görünüyordu. Onun arkasında, Demiurge’nin gözleri fal taşı gibi açıldı ve konuyla ilgili düşüncelerini ortaya çıkardı.
“Astların, Yüce Varlıklar’ın etki alanına girmelerine izin verilecek mi? Onlara bu kadar özgürlük verilmeli mi?”
Söz konusu astlar, Ainz Ooal Gown üyeleri tarafından tasarlanan NPC’ler ve canavarlar değil, zindandan otomatik olarak ortaya çıkan (pop) canavarlardı. Gerçek şu ki, Dokuzuncu ve Onuncu Katta çok nadir istisnalar dışında bu tür canavarlar yoktu.
Momonga kendi kendine mırıldandı.
Albedo burayı kutsal bir sığınak olarak görüyor gibiydi, ama durum böyle değildi.
Dokuzuncu Katta hiç pop canavarı olmamasının nedeni, eğer herhangi bir davetsiz misafir, Mezardaki en güçlü varlıklar olan Sekizinci Kat’ın NPC savunucularını yenebilirse, o zaman Ainz Ooal Gown’un zafer şansının zayıf olmasıydı. Bu nedenle, kötü adam rolünü sonuna kadar oynamak ve son bir hesaplaşma için taht odasında işgalcilerle tanışmak daha iyi olurdu.
“…Düzelecek. Acil bir durum olduğu için güvenlik için fazladan ellere ihtiyacımız var.”
“Anladım. Bu görev için yalnızca en iyi ve en güçlü birlikleri seçeceğim.”
Momonga başını salladı ve ikizlere baktı.
“Aura ve Mare… Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarını gizleyebilir misin? Basit yanılsamalar pek güvenilir görünmüyor ve yanılsamaların maliyetini düşünmek başımı ağrıtıyor.”
Aura ve Mare birbirlerine baktılar ve düşünmeye başladılar. Bir süre sonra Mare konuştu:
“U-Sihir kullanmak zor olabilir. Yüzeyle birlikte her şeyi gizlemek zorunda kalsaydık… gerçi duvarları çamurla kaplayabilir ve sonra kamuflaj olarak bitkiler ekleyebilirdik.”
“Nazarick’in görkemli duvarlarını temel toprakla mı kirletmeye niyetlisin?”
Albedo, Mare’ye arkasını döndüğünü söyledi. Sesi tatlı ve kadife olsa da, taşıdığı ton başka bir şey değildi.
Mare’nin omuzları titredi ve çevredeki Muhafızlar sessiz kalsalar da tavırları Albedo’nun fikrini paylaştıklarını gösteriyordu.
Buna karşılık Momonga, Albedo’nun çok meşgul biri olduğunu hissetti. Durum böyle bir tepkiyi gerektirecek kadar ciddi değildi.
“Albedo… yersiz konuşma. Mare’ye sesleniyorum.”
Sesi o kadar derindi ki Momonga’yı bile şaşırttı.
“Ah, en derin özürlerimi sunarım, Momonga-sama!”
Albedo’nun başı alabildiğine alçaktı ve yüzü korkudan donmuştu. Guardians ve Sebas da sertleşti. Belki de azarlamanın kendilerine de yöneltildiğini düşündüler.
Muhafızların tavrındaki hızlı değişimi gözlemleyen Momonga’yı bir vicdan azabı sardı ama Mare ile konuşmaya devam etti:
“Duvarları üzerlerine toprak yığarak gizleyebilir misin?”
“Evet, evet yapabilirim, izin verirsen Momonga-sama… Ancak…”
“Evet, uzaktan bir gözlemci yerin doğal olmayan bir şekilde kabardığını düşünebilir. Sebas, yakınlarda tepe veya benzeri var mı?”
“Hiç yok. Ne yazık ki etrafımız düzlüklerle çevrili. Ancak burada geceler olduğu için güneş batarken bir çeşit göz yanıltıcı kamuflaj yapabilmeliyiz.”
“Öyle mi… tek niyetimiz duvarları saklamaksa, Mare’in fikri yeterli olacaktır. O zaman, kamuflaj olarak sahte tepeler yapmak için yakındaki araziden toprağı yığarsak ne olur?”
“O zaman karışırız.”
“Çok iyi. Bu görevi birlikte yürütmek için Aura ve Mare’yi görevlendireceğim. Bunu yaparken her Kattan gerekli malzemeleri çekebilirsiniz. Havadan manzarayı kamufle edemeyeceğimiz için, toprak işlerini bitirdikten sonra illüzyonlar kullanacağız, böylece Nazarick’i dışarıdan kimse tespit edemez.”
“E-evet. U-Anlaşıldı.”
O an düşünebildiği tek şey buydu. Muhtemelen planda çok fazla boşluk vardı, ancak bu daha sonra yavaş yavaş halledilebilirdi. Sonuçta, tüm bunların üzerinden sadece birkaç saat geçmişti.
“O zaman bugünlük işten çıkarıldın. Millet, görevinize başlamadan önce bir mola verin. Bilmediğimiz çok şey var, kendinizi fazla zorlamayın.”
Muhafızlar anladıklarını göstermek için başlarını salladılar.
“Son olarak, Muhafızlara bir sorum var. Başlangıç olarak, Shalltear – ben senin için nasıl bir insanım?”
“Güzelliğin vücut bulmuş hali. Sen dünyanın en güzel insanısın. Senin kar beyazı vücudunun yanında mücevherler bile solgun.”
Shalltear, vermeden önce cevabını düşünmek için duraksadı. Cevabındaki gecikmeden, yürekten konuşuyor olmalıydı.
“—Cocytus.”
“Bir. Kim. Dır-dir. Daha güçlü. Hariç. Herşey. . Gardiyanlar. Ve. hak ediyor. Nın-nin. . Başlık. Nın-nin. . Yüce. Derebeyi. Nın-nin. . Harika. Yeraltı. Mezar. Nın-nin. Nazarick.”
“—Aura.”
“Büyük bir öngörüye sahip merhametli bir lider.”
“-Kısrak.”
“A, çok nazik bir insan.”
“-Evrenin yaratıcısı.”
“Kararları hızla veren ve bunlara göre hareket eden akıllı bir lider. Gerçekten, ‘anlaşılmaz’ unvanına layık bir adam.”
“—Sebas.”
“Bütün Yüce Varlıkları bir araya getirmekten sorumlu olan. Ayrıca bizi terk etmeyen, sonuna kadar yanımızda olan merhametli lider.
“Ve son olarak, Albedo.”
“Yüce Varlıklara hükmeden adam ve bizim en yüce, en yüce efendimiz. Ayrıca, en derinden sevdiğim adam.”
“…Anlıyorum. Görüşlerinizi duydum ve anladım. O zaman eski yoldaşlarımın bir zamanlar yaptığı işleri sana devredeceğim. Onları sadakatle yerine getirin.”
Muhafızların bir kez daha diz çöktüğünü gördükten sonra, Momonga ışınlandı.
Gözlerinin önündeki manzara, Kolezyum’dan Lemegeton’daki Golemlerin odasına kadar bir anda değişti. Momonga kimsenin bakmadığından emin olmak için etrafına baktıktan sonra derin bir iç çekti.
“Çok yorgunum…”
Bedeni yorgun hissetmese de zihinsel yorgunluk omuzlarına çökmüştü.
“…Bu adamlar… neden benim hakkımda bu kadar çok düşünüyorlar?”
Tamamen başka birini tarif ediyorlardı. Muhafızların sırayla onun hakkındaki fikirlerini paylaştığını duyduktan sonra, gülmek ve onlarla alay etmek istedi, ancak yüzlerindeki ifadeden hiç şaka yapmıyormuş gibi görünmüyordu.
Başka bir deyişle, sözleri samimiydi.
Onun hakkındaki görüşlerine uygun davranmazsa, bu onları hayal kırıklığına uğratabilir. Bunu düşündükçe, üzerindeki baskı büyüdü ve büyüdü. Ve buna ek olarak, Momonga’nın kaşlarını çatmasına neden olan başka bir sorun daha vardı.
Tabii ki, iskelet yüzü ifade gösteremiyordu, yine de öyleymiş gibi görünüyordu.
“…Albedo hakkında ne yapmalıyım… böyle devam ederse, Tabula-san ile nasıl yüzleşeceğim…”
ara
Başlarını yere vuran baskı aniden ortadan kalktı.
Saygıdeğer yaratıcılarının efendisinin ayrılmasından sonra bile kimse başını kaldırmadı. Bir süre sonra birisi rahat bir nefes aldı. Gergin ortam artık dağılmıştı.
İlk kalkan Albedo oldu. Beyaz elbisesi dizinin yere değdiği yerde lekelenmişti ama hiç aldırmadı. Tüylerindeki kiri temizlemek için kanatlarını çırptı.
Albedo’nun yükseldiğini gördükten sonra, kimse konuşmaya cesaret edemese de diğerleri onu izledi.
“Bu, bu korkutucuydu, Nee-chan.”
“Evet, dümdüz ezileceğimi düşündüm.”
“Momonga-sama’dan beklendiği gibi, onun varlığının biz Kat Muhafızları üzerinde böylesine büyük bir etkisi olacağını düşünmek…”
“Olarak. A. Yüce. Olmak. Onun. Might. Aşırı eşleşmeler. Bizim. Fakat. Yaptım. Değil. Beklemek. O. İle. Olmak. Bu. Güçlü.”
Böylece Muhafızlar Momonga hakkındaki izlenimlerini paylaştılar.
Momonga’nın yaydığı aura, Muhafızları yere seren gücün kaynağıydı.
「Umutsuzluk Aurası」.
Korku etkisi yaratmanın yanı sıra, kurbanlarının istatistiklerini de düşürebilir. Normalde, seviye yüz NPC’ler üzerinde bir etkisi olmazdı, ancak bu vesileyle, etkileri Ainz Ooal Gown’un Asası tarafından güçlendirilmişti.
“Momonga-sama, yönetme hakkını temsil eden otorite havasını salmış olmalı.”
“Aslında. Biz pozisyonlarımızı belirtmeden önce Momonga-sama gücünü göstermedi. Ancak, kendimizi Kat Muhafızları rolünde gösterdiğimizde, bize müthiş gücünün bir kısmını ifşa etmiş olmalı.”
“İçinde. Başka. Kelimeler. Momonga-sama. Meydana çıkarmak. Onun. Doğru. Kabiliyet. Olarak. Bir cetvel. İçinde. Tepki. İle. Bizim. rehin. Nın-nin. Bağlılık.”
“Durum bu gibi görünüyor.”
“Bizimle birlikteyken o aurayı yaymadı. Momonga-sama nazikti ve susadığımızda bize içecek bir şeyler verdi.”
Aura’nın sözleri diğer Muhafızların gergin bir hava yaymasına neden oldu. Neredeyse çıplak gözle görülebilen yoğun bir kıskançlıktı. En kötüsü Albedo’ydu. Sıkılı yumrukları titredi ve tırnakları eldivenlerinin kumaşını parçalamakla tehdit etti.
Mare’nin omuzları titredi ve sonra gözleri fal taşı gibi açıldı.
“Bu, Nazarick’in Büyük Mezarı’nın hükümdarı Momonga-sama’nın gerçek gücü olmalı. Muhteşemdi!”
Bu anında havayı değiştirdi.
“Aynen öyle! Yaratıcımızdan beklendiği gibi, duygularımıza yanıt olarak mutlak bir hükümdar olma yeteneğini bize gösterdi. Kırk Bir Yüce Varlık’ın zirvesi ve sonuna kadar burada bizimle kalan nazik efendi.”
Albedo’nun sözleri, Mare’nin yüzündeki ifade “rahatlamış” olarak daha iyi tanımlansa da, Muhafızların tüm yüzlerine mutlu bir bakış attı.
Onları yaratan, en büyük sadakatlerini borçlu oldukları, onlara gerçek yüzünü gösteren ustadan daha fazla sevindirebilecek hiçbir şey yoktu.
Muhafızlar, hayır, Yüce Varlıklar tarafından yaratılan her varlık, yaratıcılarına bir şekilde yardım etmekten başka bir şey istemedi. Bundan sonraki en iyi şey, onların güvenini kazanmak ve faydalı hizmetkarlar olarak muamele görmek olacaktır.
Bu basit, doğal bir gerçekti.
Bu, Yüce Varlıklara yardım etmek için yaratılan bu karakterlerin hayattaki en büyük sevinciydi. Ardından Sebas, bu coşkulu havayı silmek istercesine yandan şunları söyledi:
“Öyleyse, önce iznimi alacağım. Momonga-sama’nın nereye gittiğini bilmiyorum ama onun yanında kalmalıyım.”
Albedo’nun yüzünün her yerinde kıskançlık yazılıydı, ama duygularını bastırdı ve yanıtladı:
“Anladım. O zaman Sebas, Momonga-sama’ya iyi hizmet et ve onu rezil etme. Bir şey olursa bana haber ver. Özellikle, Momonga-sama beni çağırırsa, hemen bana haber vermelisin. Diğer her şey bunun için ikincil öneme sahip!”
Yandan sessizce dinlerken Demiurge’nin yüzünden acılı bir ifade geçti.
“Ama beni yatak odasında arzu ederse, Momonga-sama’ya banyo yapıp onun için kendimi arındırmam için biraz zaman verebileceğimi söylemelisin. Tabii hemen yanına gitmemi istiyorsa bu da sorun değil. Ne de olsa onun için temiz kalmak için elimden geleni yapıyorum ve kıyafetlerim çoktan seçildi, böylece ne zaman gelirse gelsin çağrısına kulak verebilirim. Her durumda, Momonga-sama’nın istekleri her zaman önce gelir—”
“—Anlıyorum Albedo. Burada çok fazla zaman harcarsam, Momonga-sama’ya düzgün bir şekilde hizmet edecek kadar zamanım olmayacak ki bu saygısızlık olur. Bu nedenle, ani gidişimi bağışlayın, ama ayrılmak zorundayım. Kat Muhafızları, hepinize iyi günler dilerim.”
Sebas, gözleri iri ve ağzı açık Muhafızlara veda ettikten sonra, (uzun bir monolog için hazırlanan) Albedo’yu geride bırakmak istercesine hemen uzaklaştı.
“Bundan bahsetmişken… buralar oldukça sessiz. Shalltear, bir sorun mu var?”
Demiurge’nin sorusundan sonra herkesin gözü Shalltear’a çevrildi. Hala dizlerinin üzerindeydi.
“Ne. Dır-dir. Yanlış. Sıçrayacak mı?”
Tekrar çağrıldıktan sonra başını kaldırdı. Yüzündeki şaşkın ifade, insanların onun yeni uyandığını düşünmelerine neden olurdu.
“…Ne. Olmuş?”
“Ah, Momonga-sama’nın müthiş varlığına maruz kaldıktan sonra heyecanlanmadan edemedim… Korkarım iç çamaşırım biraz kriz geçirdi…”
Sessizlik.
Herkes ne diyeceğini bilemez halde birbirine baktı. Muhafızlar, Shalltear’ın aralarında açık ara en çok fetişe sahip olduğunu ve söz konusu fetişlerden birinin nekrofili olduğunu düşündü. Bunu düşünürken yüzleri yüzleri buruştu, ancak Mare bunu tam olarak anlayamadı ve kafası tamamen karıştı. Hayır, Muhafızlardan biri sadece başını sallayıp iç geçirmekle yetinmedi.
Bu Albedo’ydu.
İçinde kabaran kıskançlık, Albedo’nun çıkıp şunları söylemesine neden oldu:
“Seni sürtük.”
Shalltear, bu küçümseyici sözleri duyduğunda Albedo’nun düşmanlığını hissetti. Dudakları düşmanca kıvrıldı ve büyüleyici bir gülümsemeyle karşılık verdi.
“Ne? Yüce Varlıkların en güzeli olan Momonga-sama’nın enerjisiyle bizi kutsaması bir ödüldür! Bundan ıslanmayan birinin kafasında yanlış bir şeyler olmalı! Ya da sadece saf görünmekle kalmayıp herhangi bir bedensel arzunuz da yok olabilir mi, sizi koca ağızlı goril!?”
“…Seni lamba!”
İkisi birbirine bakıp sırıttı. Muhafızlar bunun sonucunda kavga edip etmeyeceklerini bilmiyorlardı ama birbirlerine bakışları çok rahatsız ediciydi.
“Görünüşüm Yüce Varlıklar tarafından yaratıldı; bundan mutsuz musun?”
“Bu benim çizgim olmamalı mı?”
Shalltear yavaşça ayağa kalktı ve ikisi birbirine yaklaştı. Buna rağmen gözleri kilitli kaldı. Sonunda ikisi o kadar yakınlaştılar ki çarpıştılar.
“Sadece Guardian Overseer olduğun ve Momonga-sama’nın yanında kalabileceğin için kazandığını düşünme. Gerçekten böyle düşünüyorsan, kıçımla gülerim.”
“Hmh. Bu doğru. Sen uzak bir yerde konuşlanmışken, ben içeri dalıp tam bir zafer elde edeceğim.”
“…’Tam bir zafer’ derken ne demek istiyorsun? Bana öğret, Koruyucu Gözetmen-sama.”
“Bir sürtük olarak, bunun ne anlama geldiğinin tamamen farkında olmalısın.”
Sözlü konuşmaları boyunca ikisi de bakışlarını birbirinden çevirmemişti. Yüzlerinde boş bir ifadeyle sadece birbirlerinin gözlerinin içine baktılar.
Albedo bir pacha ile kanatlarını bir tehdit gösterisi olarak açtı. Shalltear, zayıflığını kabul etmeye isteksiz bir şekilde karşılık verirken siyah sis onu çelenkledi.
“Ah – Aura, kadınlar arasındaki meseleler, hemcinsleri tarafından halledilmelidir. Bir şey olursa yardıma gelirim, zamanı gelince haber veririm, tamam mı?”
“Hey, bekle Demiurge! Bunların hepsini benim üzerime yıkmayı mı planlıyorsun?”
Demiurge, kan davası ikilisinden uzaklaşırken tembelce el salladı. Cocytus ve Mare de bir adım geri çekildiler. Kimse aralarına girmek istemiyordu.
“Gerçekten, bu tür bir şey için tartışmak zorundalar mı?”
“Şahsen, sonuçla oldukça ilgilenirdim.”
“Sonuçla ne demek istiyorsun, Demiurge?”
“Savaş gücümüzdeki artıştan, Nazarick’in geleceğinden vb. bahsediyorum.”
“D-Demiurge, ne demek istiyorsun?”
“Hmm…”
Demiurge, Mare’nin sorusuna nasıl cevap vermesi gerektiğini düşündü. Bir an için, Demiurge’un kafasından kötü bir dürtü geçti ve basit Kısrak’a yetişkin bilgisini aşılamayı düşündü, ama hemen bu düşünce tarzını bir kenara attı.
Demiurge bir şeytandı, zalim ve acımasızdı ama bu sadece Nazarick dışındaki insanlar için geçerliydi. Demiurge için, Kırk Bir Yüce Varlık tarafından yapılan karakterler onun yoldaşlarıydı.
“Her büyük lider bir halef gerektirir, değil mi? Momonga-sama sonuna kadar bizimle kalmış olabilir ama bir gün bize olan ilgisini kaybederse, Yüce Varlıkların geri kalanı gibi başka bir yere gidebilir. Dolayısıyla sadakatimizi taahhüt edebileceğimiz bir halef ihtiyacı var.”
“Anlıyorum. O zaman hangimiz Momonga-sama’nın halefi olacak?”
“Nasıl. saygısız. Olarak. Gardiyanlar. Biz. var. İle. Servis. Momonga-sama. sadakatle. Yani. O. Mayıs. Kalmak. O. Dır-dir. Ne. Biz. vardı. Yaptı. İçin.”
Demiurge araya giren Cocytus’a döndü.
“Elbette anlıyorum, Cocytus. Ama Momonga-sama’nın varisine sadakat yemini etmek istemiyor musun?”
“Hm… Of. Kurs. İsterim. Beğenmek. İle. Yemin etmek. Benim. bağlılık. İle. Momonga-sama’nın. varis…”
Cocytus, omuzlarında söz konusu varisle etrafta koştuğunu hayal etmeye başladı.
Sonra kendisine kılıç kullanmayı öğrettiğini, Genç Efendiyi savunmak için kılıcını çektiğini ve hatta yetişkin Genç Efendinin ona emirler verdiğini duyduğunu hayal etmeye başladı.
“…Ey. Nasıl. Müthiş. Ne. Bir Şanlı. Görme… Amca… Amca…”
Buna biraz dayanamayan Demiurge, kendisini Momonga’nın varisine sadakatle hizmet eden havalı yaşlı bir amca olarak hayal eden Cocytus’tan gözlerini kaçırdı.
“Eh, bu bir yana, çocuklarımızın Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nın güçlendirilmesi için neler yapabileceğini bilmekle oldukça ilgileniyorum. Ne dersin Mare, çocuk yapmak istiyor musun?”
“Eee, ha?”
“Yine de bir ortağınız yok… herhangi bir İnsan, Kara Elf, Orman Elf veya benzeri tür bulursanız, onları benim için yakalar mısınız?”
“Eee? Ehhhh?”
Biraz düşündükten sonra Mare başını salladı ve, “Eğer Momonga-sama’ya yardımcı olacaksa… Katkıda bulunmaya hazırım. Ama nasıl çocuğum olacak?”
“Pekala, zamanı gelince sana bunu öğreteceğim. Ancak bazı üreme deneylerini kendi başınıza denemeye karar verirseniz, Momonga-sama sizi azarlayabilir. Ne de olsa Nazarick’in operasyonları mükemmel bir şekilde dengelenmiş durumda.”
“Bu, bu doğru. Tüm astların Yüce Varlıklardan biri tarafından dikkatlice hesaplandıktan sonra yaratıldığını duydum… eğer dikkatsizce sayılarımızı arttırırsak, azarlanırız. Momonga-sama tarafından azarlanmak istemiyorum…”
“Elbette, Yüce Varlıklar tarafından da azarlanmak istemiyorum… keşke Nazarick’in dışında bir çiftlik kurabilseydim…”
Demiurge bunu düşünürken, kimsenin onunla dalga geçmediği bir şeyden bahsetmeye karar verdi:
“Ah evet, Mare, neden kız gibi giyindin?”
Demiurge sorusunu sorduktan sonra Mare, bacaklarını gizlemek için mini eteğini tuttu.
“Bu Bukubukuchagama-sama’nın kararıydı. Buna ‘tuzak’ dendiğini, yani cinsiyetimle bir ilgisi olmaması gerektiğini söyledi.”
“Oh, demek ki bu Bukubukuchagama-sama’nın kararıydı. O halde, bu kıyafetler sana çok yakışmış olmalı… gerçi, bütün erkekler böyle mi giyinmeli?”
“Ben, bunu bilmiyorum.”
Kırk Bir Yüce Varlık artık ortalıkta yoktu, ama öyle olsa bile, isimlerinin anılması hala itaati zorunlu kılıyor. Daha doğrusu Nazarick’in Büyük Yeraltı Mezarı’nda Mare olması gerektiği gibi giyinmişti ve başka bir Yüce Varlık dışında hiç kimse onun gardırobunu değiştiremezdi.
“…Momonga-sama ile bunun hakkında konuşmalı mıyım diye merak ediyorum. Belki de bütün erkekler böyle giyinmeli. Diyorum ki… Cocytus, uyanma zamanı.”
Meslektaşının sözlerini duyduktan sonra Cocytus, yüzünde derinden memnun bir gülümsemeyle başını birkaç kez salladı.
“Ah. Ne. Bir güzel. Görme… Gerçekten. BT. oldu. Her şey. Sahibim. Durmadan. Rüya gördüm. Nın-nin.”
“Öyle mi… iyi o zaman, bu iyi…. Albedo ve Shalltear hâlâ kavga ediyor mu?”
Kavga eden çiftin gözleri hafifçe çevrildi. Ancak Demiurge’a cevap veren, yan tarafta duran yorgun görünen Aura oldu.
“Onlar… bitti. Şu anda tartışıyorlar…”
“İlk eşin kim olması gerektiği sorunu.”
“Nazarick’in Büyük Mezarı’nın hükümdarının yalnızca bir karısı olması garip olurdu. Şimdi soru, Momonga-sama’nın ilk karısı olmaya kimin layık olduğu…”
“…Bu oldukça ilginç bir soru olsa da, muhtemelen bunu daha sonra tartışmalıyız. Pekala Albedo, bize emirlerimizi vermeyecek misin? Daha sonra yapılacak çok şey olacak.”
“Aslında haklısın. Yakında sipariş vermem gerekiyor. Shalltear, bu konuyu seninle yeterince yakında uzun uzun tartışacağım. Bunun için biraz zaman harcamamız gerekecek.”
“İtirazım yok Albedo. Başka hiçbir konu zamanımıza daha layık değildir.”
“Çok iyi. O zaman gelecek planlarımıza geçelim.”
Albedo’nun Koruyucu Gözetmen olarak itibarını geri kazandığını gördükten sonra, tüm Kat Muhafızları saygıyla başlarını eğdi. Ancak boyun eğmediler.
Elbette, Koruyucu Gözetmen Albedo’ya saygılarını göstermek zorundaydılar ama o onların efendisi değildi. Kırk Bir Yüce Varlık onu yarattıkları diğer tüm karakterlerin üzerine koymuş olsa da, Koruyucu Gözetmen pozisyonu bile Kırk Bir Yüce Varlık tarafından belirlenmiş bir pozisyondu ve bu nedenle diğer Muhafızların ona sadece ödeme yapması gerekiyordu. makamından dolayı saygılar. Böylece başlarını ona indirdiler. Albedo buna kızmamıştı çünkü bunun en doğru hareket tarzı olduğunu biliyordu.
“Birinci olarak-“