kalbinin hala atması, tek yaşama sebebin halinde geldiğinde pes ediyorum dersin. çırpınışlar, direnişler o kadar yoruyor ki insanı, pes etmek rahata kavuşmak oluyor bazen.bir karar aşamasında- ki bu karar bundan sonraki hayatını etkileyecekse- önce etrafındakilere karşı dimdik duruyorsun. kendinden emin, kararlı, ısrarcı...bu tavır bir süre devam ediyor ama kararının duygusal bir karar olduğunu bildiğinden içten içte bir şüphe beliriyor. ama eminsin ya kendinden, taviz vermeyeceğim bu defa diyorsun.mantık her zaman mantıklı, e bunu sen de biliyorsun. işte o anda, o zayıf anında kaybediyorsun. beyaz bayrağını dalgalandırıyorsun bir güzel. mantığın bu durumda keyfine diyecek yok tabi. aslında en baştan ne olacağı belliydi de sen kendini kandırıyor olmayasın?mümkün müdür böyle birşey?mantıken mümkündür efendim*
. ne onunla ne de onsuz... mantıklı olmazsa bile tercihim bu olacak, yanlış olsa bile yapıcam yanlışımı, çekicem acımı, ödeyecem bedelimi diyemiyorsun artık. rahata alıştırılmışsın,risk almadan yaşamışsın ki hiç.
bundan sonra geriye "bir daha dünya'ya gelirsem eğer,......"ile başlayan cümleler kurmak kalıyor.