4 dk okuma
Covid, gittikçe harap hale gelen toplumumuza sert bir ışık tuttu. Bu kriz boyunca toplulukları ayakta tutmak için kritik olan sosyal kurumları canlandırmalıyız.
İlk bahar kilitlenmesi, yurttaşlık ruhunun ulusal düzeyde dışa vurmasıyla karakterize edildi. Geçen Mart ayında komşular NHS’yi alkışladı, karşılıklı yardım grupları dayanışmaya başladı, hayır kurumları ve topluluklar aşırı hızlandı. Kısa bir süre için Britanya’nın sosyal dokusunun geliştiğine inanmak mümkündü. Kendimizi izole etsek bile virüsü birlikte yenebiliriz.
Üçüncüsü, şu anda yaşadığımız kış kapatmasının farklı bir yapısı var. On aydır toplulukları ayakta tutan sosyal kurumlar – hayır kurumları, kiliseler, aileler ve topluluk grupları – yiğitçe devam ediyor. Yine de gönüllüler daha az, para daha sıkı ve yorgunluk yüksek. Britanya’nın sosyal dokusunun yıllarca süren ihmalden sonra yıprandığını ve bizi yerel olarak birbirine bağlayan bağların acilen onarılması gerektiğini giderek daha fazla keşfediyoruz.
Pandeminin ötesine bakmaya başlarken politikacıların itici amacı bu olmalıdır. Geçen yıl, insan bağlantısının önemi konusunda faydalı bir ders oldu. Zorla ayrılmış, sağlığımız, mutluluğumuz ve ufkumuz soldu. Toplu fedakârlığımızı onurlandırmanın en iyi yolu, insanları kendi yerlerine kök salan ve aidiyet duygusunu sürdüren kurumları ve ağları yeniden kurmaktır.
Geçmişteki toplumsal canlanma girişimlerinden çıkarılacak ders, ekonomik yenilenmeye veya hükümet transferlerine güvenmenin işe yaramadığıdır. Harold Wilson’ın 1960’lardaki Kentsel Yardım programından Tony Blair’in 2000’lerdeki Yeni Topluluklar Anlaşmasına kadar, politikacılar toplumu teşvik etmek için hibe fonuna, iş yaratma planlarına ve fiziksel altyapıya yöneliyor. Thinktank Onward tarafından ortaya atılan daha sürdürülebilir bir öneri bugün, toplulukları kendilerine yanıt vermeleri için güçlendirmek ve bunu yapacak kaynakları onlara vermek olacaktır.
Çalışan ebeveynler, gelir vergisi ödeneğini evde kalan bir eşe aktarabilselerdi, aileler iş ve çocuk bakımıyla ilgili rekabet taleplerini çok daha iyi yönetebilirlerdi.
Bu, tüm sosyal kurumların en eski ve en temelini oluşturan aile ile başlamalıdır. Keir Starmer yazdı Pazar günü ailelerin çok sık hayal kırıklığına uğradığını veya unutulduğunu. O haklı. Vergi kanununda bile kabul edilmiyorlar. Çalışan ebeveynler gelir vergisi ödeneğini evde kalan bir eşe aktarabilselerdi, örneğin, aileler iş ve çocuk bakımı gibi birbiriyle yarışan talepleri çok daha iyi idare edebilirdi ve aileler artık ikincisini seçtikleri için cezalandırılmazlardı. .
Ailenin ötesinde, birkaç şey bizi bir evden daha iyi bir yere götürür. Yine de seçmenlerimin birçoğu güvensiz ve genellikle her ay ödeme paketlerinden kan kaybına neden olan kiralarla sömürülen konutlarda sıkışmış durumda. Daha fazla sosyal konut yardımcı olacaktır. Ama aynı zamanda insanlara, topluluk arazi tröstleri aracılığıyla kendi uygun fiyatlı evlerini inşa etme yeteneği vermeli ve yerel meclislerin kendilerine inşa edecekleri araziyi bulmalarını istemeliyiz. Ve özel gelişmeler onaylandığında, altyapı vergisinin dolaylı olarak yukarıdan aşağı planlar yoluyla değil, yerel olarak işletilen bir bağış olarak doğrudan mahallelere verildiğinden emin olmalıyız.
En önemlisi, yıllarca süren gönüllülük ve grup üyeliğinin azalmasının ardından daha sivil bir kültür geliştirmemiz gerekiyor. Bu, özellikle sosyal olarak daha bilinçli, ancak savaş sonrası herhangi bir nesilden daha az yerel olarak kök salmış gençler için geçerlidir. Seçeneklerden biri, sosyal bakımı destekleyerek, dezavantajlı çocuklara ders vererek veya çevreyi koruyarak, izinli veya evrensel kredi ödenen gençlere topluma katkıda bulunmaları için fırsatlar vermek olabilir. Onlara şimdi yatırım yapmak, krizden sonra topluma fayda sağlayacaktır.
Koronavirüs pandemisi, gittikçe büyüyen bir topluma sert bir ışık tuttu. Ama aynı zamanda güçlükler karşısında bir araya gelen toplulukların direncini ve ruhunu sessizce hatırlattı.
Nihai kilitlenmemiz olacağını umduğumuz duruma girerken, hepimizin güvendiği sosyal dokuyu onarmaya karar vermeliyiz. Geçen yılın zorlukları ve gönül yarası için daha iyi bir anıt olamazdı.
Jon Cruddas, Dagenham ve Rainham’ın İşçi Partisi Milletvekili ve Onward’s Repairing our Social Fabric programının yönetim grubunun üyesidir.