Bir zamanlar, yenilmez bir eskrimci olan İtalyan bir kız vardı.Adı Beatrıce’ydi ama herkes ona Bebe derdi.
Bebe ortaokula giderken çok hastalandı. Anne babası götürdü, ölüm kalım savaşı veriyordu. Menenjit olmuştu. Bu omiriliğe zarar veren çok ciddi bir hastalıktı. Doktorlar onu kurtarmak için ayaklarını ve önkollarını kesmek zorundaydılar.
Bebe yüz günden fazla bir süre boyunca hastanede kaldı. Amel çıktığında aklında tek bir şey vardı: Eskrime geri dönmek. Herkes bunu naksız olduğunu söyledi. Ancak Bebe’nin bir planı vardı.
Once yürümeyi, duş almayı, pencereleri açmayı ve dişlerini fırçalama yeniden öğrendi. Hatta sınıf arkadaşlarına yepyeni takma bacaklarını kullan. mayı bile öğretti! Sonra kılıcını koluna bağlayıp yeniden çalışmaya başladı. Tüm dünyada, tekerlekli sandalyede, kolları ve bacakları olmayan tek eskrimci oydu. Bu yüzden işine yarayacak bir teknik geliştirmek zorundaydı. Bir süre sonra, yeniden yarışlara katılmaya hazırdı.
Birkaç yıl içinde, İtalya’daki en ünlü iki eskrim öğretmeninin yardımıyla şampiyon oldu. Kanada’da Dünya Kupası’nı, İtalya’da Avrupa Şampiyonası’nı, Macaristan’da Dünya Şampiyonası’nı ve Rio de Janeiro’da Engelli Olimpiyat, Oyunları’nda altın madalya kazandı.
Bebe, “Özel olmak için zayıflığınızı en çok gurur duyduğunuz şeye dönüştürmelisiniz” diyor.
Kaynak: Asi Kızlara Uykudan Önce Hikayeler