Sherlock benim idolüm. İnsanlara hep söylerim, eğer öğretmen olmaya karar vermeseydim, dedektif olmak isterdim.
FBI'ın zekasını parlak seri katile karşı yarıştırdığı ve günü kurtardığı filmlerde zekanızı test etmenin ve ne kadar başarılı olduğunuzu görmenin canlandırıcı bir yanı var.
Bu yüzden hep yapmak istediğim bir şeyi yaptım. Ailem ve kızımın en iyi arkadaşıyla birlikte bir kaçış odasına gittim.
Bizim işimiz?
Dengesiz bir rahibin lanetini durdurmak ve kendimizi onun bir sonraki kurbanı olmaktan kurtarmak için.
Gizli bir hançer bulup delinin vücuduna saplamak için altmış dakikamız vardı ve kendimden o kadar emindim ki satın alabileceğiniz en zorlu ikinci odayı seçmiştim.
Elbette grubum bana yardım edecekti ama başından beri tek başıma günü kurtaracağımı biliyordum.
Uzun lafın kısası: Tam bir başarısızlıktım.
On dört yaşındaki kızım ve grubumuzun geri kalanı odanın içinde koşuyor, kilitleri açıyor ve ipuçları buluyorlardı. Bir çılgınlıktı, ama herkes bir takım olarak çalışıyor ve zaman bitmeden kaçmak için parçaları bir araya getirmek için birbirine yardım ediyordu.
Ben hariç.
Katılmak istedim. Grubumun geri kalanının beni keşifleri hakkında bilgilendirmesini istedim, böylece günü kurtarmaya yardımcı olabilirdim, ama onlara ne yaptıklarını her sorduğumda, beni yoldan çıkardılar.
Ne kadar bilgisiz olsam da, bir öneride bulunduğumda “Hayır anne, ne yaptığımızı bilmiyorsun” ya da “Hayır anne anladık” gibi cümleler bombardımanına tutuldum.
Bulmacayı çözdük ve kaçtık. Ya da belki demeliyim onlar bulmacayı çözdü.
Ve otele dönüş yolunda dağıldım. Yani çirkin ağlama dağıldı.
Bu kadar önemsiz bir olay karşısında neden bu kadar duygulandığımı anlayamıyordum.
Benim sonucum?
Kendimi aptal hissettim. Diğer insanların aptal olduğumu düşündüğünü hissettim. Ve tamamen görmezden gelindiğimi hissettim.
Ama bu deneyim gözlerimi kırk sekiz yıldır kör olduğum şeylere açtı.
İşte öğrendiklerim.
Kaçış odası şovunun yıldızı olmayı ne kadar istesem ve yardım etmeye çalıştığımda kendimi ne kadar itilmiş hissetsem de, gerçek şuydu ki, bulmacalar ve baskı altındaki zarafet benim güçlü noktalarım değildi.
Ve fark ettim ki, kabul etmek istemesem de bazen hiçbir çaba, istediğin şeyde en iyi olmana yardımcı olmaz.
Örneğin, bir sonraki büyük Ernest Hemingway, Bill Gates veya YouTube yıldızı olmak isteyebiliriz, ancak belki de bu dünyaya tam olarak bunu yapmak için gönderilmedik.
Gerçek yeteneklerimizi henüz keşfetmemiş olabiliriz ya da belki keşfettik ve sadece bilmiyoruz.
Ne olursa olsun, kusurlarımızla ve sınırlamalarımızla uzlaşmalıyız.
Ve bunun toplumumuzun sattığı yılan yağına aykırı olduğunu biliyorum. Ne kadar zorlasak da istediğimiz her şeyde bir numara olamayacağımızı kabul etmenin acı verici olduğunu biliyorum.
Ama gerçek bu.
Ve buradaki ders, kendimizi hayal ettiğimiz “o” kişi olmamakta bir sorun yok.
Bu, harika şeyler yapamadığımız anlamına gelmez.
Bir amacımız var ve belki de olmasını istediğimiz amaç bu değil. Belki başkasının amacı budur.
Biz bunu kabul ve biz olmak istiyoruz ne muhteşem olmasa bile farkına varmalıdır Yani, biz vardır şeye harika.
Amaç, bu büyüklüğün nerede olduğunu ve onu kendi mutluluğumuzu bulmak ve dünyayı daha iyi bir yer haline getirmek için nasıl kullanabileceğimizi bulmaktır.
Kaçış odası başarısızlığımın bir kısmı, oyunu en çok sevdiklerime vermemdi. Aktif olarak katılmak için bir şans istedim ve başkalarının benim yaşamak için can attığım deneyimden zevk alabilmesi için kendimi arka plana koymama izin verdim.
Ve duruma bakmanın iki yolu olduğu sonucuna vardım.
Perspektif A: Pasif bir iticiydim.
B Perspektifi: Başkalarının mutluluğunu kendiminkinden üstün tutacak kadar kibardım.
Ve bencillik bana çok para kazandıracak ya da dünya çapında ün kazandıracak yüksek sesle, yüz yüze bir hediye olmasa da, hala sahip olması harika bir özellik.
Geriye dönüp baktığımda, başından beri gerçek hediyem olan biri.
Örneğin, konuştuğum kaç ebeveyn, öğretmen ve öğrencinin bana öğretmenliğin benim “çağrım” olduğunu söylediğini söyleyemem.
Ebeveynler bunları söylediğinde, “Oğlum artık Shakespeare'i senin sayende seviyor” demiyorlar. "Johnny, babası öldüğünde ona gösterdiğin şefkati asla unutmayacak" derler.
Öğretmenler bunları söylediğinde, “Sınav puanlarınız her zaman harika” demezler. “Öğrencilerinizin konuşacak birine ihtiyaçları olduğunda size nasıl akın ettiğini görüyorum. Seni sevdikleri çok açık."
Öğrenciler bunları söylediğinde “Sağolun ben İngilizce öğretmeni olacağım” demiyorlar. “Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim” diyorlar. Bana bir konuda iyi olduğumu gösterdiğin için teşekkür ederim. Kaybolduğumda veya kafam karıştığında bana yardım etmek için zamanınızı feda ettiğiniz için teşekkür ederim.”
Bu nedenle, kendinizi başarısız hissettiğinizde, özel hediyenizi arayın. Kendiniz veya başkaları için yaptığınız en büyük şeylere bakın.
Bak bakalım desen bulabilecek misin.
Örneğin, insanların yardım için size gelmesinin tekrar eden bir nedeni var mı? İnsanların size tekrar tekrar verdiği bir iltifat? Derinlerde, doğal olarak gelen ve sadece sizi iyi hissettirmekle kalmayıp aynı zamanda başkalarını da olumlu yönde etkilemeyi başaran bir şey mi?
Bu soruların cevaplarını bulabilirseniz, dünyaya katkıda bulunmak için kendi benzersiz yolunuzu bulmuşsunuz demektir.
Mark Twain , “Hayattaki en önemli iki gün, doğduğunuz gün ve nedenini keşfettiğiniz gündür” der .
O ilk gün çoktan gerçekleşti.
O ikinci gün?
Bul onu. O zaman onu doğduğun şeyi yapmak için kullan.
Oyun sayesinde, değerli bir ders daha aldım: özverili olmam bir erdem olduğu için insanların beni görmezden gelmesine izin vermem gerektiği anlamına gelmez.
Bundan fazlasını hak ediyorum.
Örneğin, ekibime nasıl yardımcı olabileceğimi sorduğumda onlar başka yöne baktılar, bana durup cevap verecek kadar saygı göstermeleri gerekirdi.
Hareketleri kendimi küçük, değersiz ve önemsiz hissetmeme neden oldu.
Ve ne kadar kibar olursam olayım, nezaketimin beni diğer insanların ayaklarını silebileceklerini hissettikleri bir paspas yaptığını fark ettim.
Her ne kadar kendimi kullanılmış hissetsem de, kendimi savunmanın benim sorumluluğum olduğunu anladım.
Örneğin, yardım etmek istediğimde daha güçlü olmalıydım. "Dur" demeliydim. Benimle konuş. Beni yoldan çıkarma."
Ayrıca ihtiyaçlarınızı ikinci plana atmaya meyilliyseniz, durmanız gerekir. Sesiniz göz ardı edildiğinde kendinize fikrinizi söyleme özgürlüğü vermelisiniz. Ve eğer çatışmadan kaçınıyorsanız veya konuştuğunuzda başkalarının duygularını inciteceğinizi düşünüyorsanız, sadece birkaç şeyi hatırlayın.
“Hayatınızı başkalarını memnun etmek için yaşarsanız, hüsrana uğramış ve güçsüz hissetmeye devam edeceksiniz. Çünkü başkalarının istediği sizin için iyi olmayabilir. Mantıksız taleplere HAYIR dediğinizde veya fikirlerinizi, duygularınızı ve fikirlerinizi, diğerlerinden farklı olsalar bile ifade ettiğinizde kaba davranmıyorsunuz.”
Bu oyunun benim için neden bu kadar duygusal olduğunu inceledikçe, beni hapseden sorunlarım olduğunu daha çok fark ettim.
Çok fazla veriyorum ve karşılığında çok az geri alıyorum. Gerekli çatışmalardan kaçınırım. Onaylanmak için kendimin dışına bakarım. İhtiyaçlarım karşılanmadığında sesimi çıkarmam.
Birdenbire, sorunlarımın çoğunun o kadar kökleşmiş olduğunu ve üzerimde o kadar güçlü bir etkisi olduğunu anladım ki, onları çözmek için yardıma ihtiyacım var.
Bu aydınlanma, hayatımda ilk kez yardım isteyeceğim nedendir. Sonsuza dek gibi görünen bir süre boyunca içimde birikmekte olan duygu yığınını çözmeme yardım edecek, yargılamayacak, dinleyecek bir profesyonel aramaya karar verdim.
Ve uzun zamandır ilk defa, özlediğim huzuru bulabileceğimi hissediyorum.
Romancı Mark Haddon şöyle yazıyor :
"Her hayat dardır. Tek kaçışımız kaçmak değil, olduğumuz insanları ve kendimizi içinde bulduğumuz dünyayı sevmeyi öğrenmek.”
Ve yakın zamanda Sherlock Holmes'un önüne geçemeyeceğimi keşfetmiş olsam da, bu deneyim bana kendimle ilgili birçok şey öğretti.
Önümüzde nasıl öğrenip büyüyebileceğimize dair ipuçları olduğunu öğretti. Bana ilerlemeden önce açmamız gereken kapılar olduğunu öğretti ve bana en büyük başarının altmış dakikalık bir oyunu fethetmekte değil, kendi bilmecemizi çözmekte olduğunu öğretti.
Girişimciler sıradan insanlar değil, özel bir türdür. Belirli kişilik özellikleri, ekipleri yönetmelerine, işletmeleri yönetmelerine ve imparatorluklar kurmalarına yardımcı olur.
Avusturya Veri Koruma Kurumu (DPA) (22 Aralık 2021) Google Analytics kullanımının GDPR'yi ihlal ettiğine karar verdi. Karar, diğer AB hükümetleri tarafından inceleniyor.
Amerika'nın çöküşü hakkında yeni bir yorumcu var. Barbara Walter adında bir CIA danışmanı.
Apple'ın Bug Bounty programı, teoride, programcıları şirketin kodunda buldukları kusurları bildirmeye teşvik ediyor. Uygulamada? Çok değil.
'Big Brother' yıldızı Claire Rehfuss, hayranlarını spoiler hesaplarına güvenmemeleri konusunda uyarıyor.
Kody Brown, iki karısı Meri Brown ve Christine Brown'ı arkadaş bölgelendirdi. İki eşin reddedilmeyi nasıl ele aldığı tamamen farklıydı.
Kristen Stewart bir keresinde 'Pamuk Prenses' rol arkadaşı Chris Hemsworth'a sert bir yumruk attı ve bu, oyuncunun geleceğini görmediği bir saldırıydı.
GQ Magazine ile yaptığı bir röportajda BTS'den Jin, BTS ve Coldplay'in şarkısı 'My Universe'nin bir bölümünün 'son bölümü yapmadığını' açıkladı.
Her hafta güncellenen mini bulmacamız, en sevdiğimiz HowStuffWorks okumalarımızı zeki ipuçlarıyla birleştiriyor!
Doğru deterjanı seçme konusunda endişelenmenize gerek kalmadan çamaşır yıkamak yeterince kötü. Peki en iyisi hangisi? Yoksa önemli mi?
Kentucky kırsalındaki Fugates ve Combs aileleri, genetik piyangoyu kaybettiler ve her ikisi de, evlenirken tenlerinin mavi görünmesine neden olan nadir bir çekinik özelliği paylaştılar. Bunun nedeni neydi? Ve ailelere ne oldu?
İki babasız erkek civciv, California akbabasını yok olmaktan kurtarmak için bir programda yetiştiriliyor. Böyle 'bakire' doğumlar nasıl mümkün olabilir?
Vanderpump Rules yıldızı Katie Maloney-Schwartz, Perşembe günü Instagram'da yaptığı dürüst ve içten bir gönderiyle kendini sevme yolculuğunda kaydettiği ilerlemeyi anlattı.
Jessica Alba, kendisini ve çocuklarını Dolly ve Lucy adlı iki köpekle sarılıp oynarken gösteren keyifli bir videoyu Instagram hesabından paylaştı.
Geçen hafta sonu bir Porto Riko tatili sırasında nişanlanan Megan Fox ve Makineli Tüfek Kelly'den bir kaynak, "İlk görüşte aşk durumuydu" diyor.
Polise göre Devonne Marsh'ın kimliği belirlenemeyen kız arkadaşını çakmak gazıyla kaplayarak alevleri tutuşturduğu iddia edildi.