WHırsızlar sanatçılardan kaçma eğilimindedir. Dolandırıcılar gibi tutuklanmaktan korkuyorlar çünkü şöhret altın külçeli bir hapishaneden başka bir şey değil. Böylece “Buddenbrooks”, “Sihirli Dağ” ve Nobel Ödülü’nün sadece bir değil dört (!) Joseph romanının peşinden gidiyorlar ya da sihirli derecede gerçekçi bir hikaye arayarak zaten kelepçeli olan üçüncü Pulitzer Ödülü’nden kurtuluyorlar. kölelik ve Jim Crow yönetimindeki Amerika’dan bir gangster komedisinin loş, dar ve çarpık sokaklarına uzanan yarı belgesel bir hikaye ve her şeyden önce bu komedinin artık bir üçlemeye dönüşeceğini bir sırıtışla duyurun.
“Yeraltı Demiryolu”yla Pulitzer ve Ulusal Kitap Ödülü alan, “Nikel Oğlanları”yla bir sonraki Pulitzer’i kazanan, birdenbire Amerika’nın ilk anlatıcısı (“Amerika’nın Hikaye Anlatıcısı”) gibi bir şeye dönüşen Colson Whitehead’de olan da buydu. Time’ın abartılı kapakları) ve ardından, evet, bir mobilya mağazasının sığınağındaki bir çiti konu alan yukarıda adı geçen gangster komedisi Harlem Shuffle’ı yazdı.
Bu romandaki hemen hemen tüm karakterler gibi siyahi olan bu Ray Carney, Sinatra’sını içselleştirmiş, New York’un berbat koşullarına rağmen (aynı zamanda gücünün biraz ötesinde bir evlilik yaptığı için) bunu yapmak istemişti ve iki kutup arasında kalmıştı. Dolandırıcılar ve Perakendeci, 1960’ların mafya babası Harlem’i onurlandırıyor, uygun bir tür olma yönündeki tüm çabalara rağmen, oldukça beklenmedik bir kahraman.
Manhattan kayağı kadar sert
Whitehead, röportajlarda Heist Filmleri, Richard Stark’ın Parker romanları ve kurgu ustalığı hakkında neşeyle bilgi vermesine rağmen, “Harlem Shuffle”da bile bunun New York (ve siyahi sakinlerinin kurtuluşu) hakkında bir hikaye olduğu şüphesi sarsılamadı. uygun popüler kültür biçimini buldu. “Oyunun Kuralları”nda (orijinal adı “Crook Manifesto”) Manhattan sokaklarındaki asfalt gibi sertleşen bir şüphe.
Çünkü artık vaat edilen Harlem üçlemesinin ikinci bölümü bir tarih kitabı gibi ilerliyor. Whitehead’in ilk ciltte 1960’ları ele almasının ardından sıra 70’lere geldi. Harlem’deki mafya patronları, Prusya’daki Hohenzollern’ler gibi, Brandenburg kumunun (aynı zamanda) Manhattan’ın arduvazından (onsuz dikey şehrin var olmayacağı) nasıl anlatıldığı ve Prusyalı bir tarihçinin Weber ayaklanmalarını ve natüralist tiyatroyu anlattığı yer gibi sırayla konuşuyorlar. Whitehead, olay örgüsüne Kara Panterler’i, Kara Kurtuluş Ordusu’nu ve o zamanlar yeni olan kara suistimal filmlerini karıştırıyor.
Dur: Aslında buna olay örgüsü denmesi gerekir – çoğul – çünkü “Harlem Shuffle” gibi “Oyunun Kuralları” da “roman” diyebileceğiniz ama muhtemelen “bölümler” olarak adlandırabileceğiniz, kronolojik olarak sıralanmış üç hikayeden oluşuyor.
ciro bebeğim
Ray Carney bunların hepsinde yer alıyor, ancak artık hepsinde tartışmasız ana karakter değil, çünkü suskun, kendine güvenen, yalnız ve sahtekar Pepper’da tam teşekküllü bir yardımcıya dönüştü. Ortalama bir polisiye dizisinde bu tür yardımcılar öncelikle diyalog ortağı olarak kullanılıyor. Burada Pepper, yalnızlığı ve bağımsızlığıyla gizliden gizliye bir sanatçı bilinci olan romana ikinci bir bilinç katıyor. Carney kurnaz bir tırmanıcı olmayı sürdürürken, Pepper kendisini prensipte bir yabancı olarak görüyor; büyük bir partiden, büyük ganimetlerden veya örneğin Pulitzer Ödülü’ndense kendi hayatını yaşamayı tercih eden bir adam.
Ve eskisinden farklı bir şey daha var: “Harlem Shuffle”da sahtekarları daha da heyecanlı bulan Whitehead, en güzel taraf değişimiyle gizlice dedektiflerin safına geçti. Yeni romanın ilk bölümünde, peşinde savcı, mafya babası ve Kara Kurtuluş Ordusu’nun da bulunduğu yozlaşmış bir polis Carney’i rehin alır; ikinci bölümde Pepper, kayıp bir suç istismarı yıldızının izini sürer. Üçüncüsü Nihayet roman, bazen basit kundakçılar, bazen müteahhitler, bazen sigorta dolandırıcıları ve bazen de ateşli sosyal yardım kaçakçıları olan kundakçıların eline düşen parçalanmış Manhattan’ın ana motifinin hikayesine ulaştı.
Her iki durumda da: “Şehirde her gece yandı”, “Kırık adres” diyor bir noktada. Pencerelerin önündeki kontrplak panelli yanmış kahverengi taşlar bu romanın belirleyici ortamıdır ve Münih parlarken bu Manhattan da yanmaktadır. Dalgalanma, bebeğim, dalgalanma diyor yaratıcısı gibi yeni olan her şeyde fırsatlar gören iflah olmaz Ray Carney. Şu andan itibaren onunla ve Pepper’la 1980’lerin berbat ortamında tanışmak üzereyiz. Colson Whitehead yıllar önce çok farklı bir New York kitabında “Açsınız” diye yazmıştı, “itiraf edin.”