Hazır İstanbul'dayken bir ay önce okuduğum bir kitaptan alıntılar yapayım kitabı da tanıtayım istedim. Kitap bir röportaj kitabı. Birçok ünlü ismin İstanbul'u algılayışı dillendirilmiş. Aslında pek umduğumu alamadım kitaptan, ben daha çok anı okumayı bekliyordum; ama yine de okunulası. İstanbul'un geçmişini, bugününü ve hatta geleceğini anlatan bir kitap. İstanbul hakkında bilmediğimiz birçok şeyi sohbet havasında dikte etmeden, gözümüze gözümüze sokmadan öğreten eğitici bir kitap.
Bu kitaptan altını çizdiğim satırları çok sınırlı tutacağım; çünkü sözlerin öncesi ve sonrasıyla bir bütün olarak çok daha değerli olduğunu düşünüyorum. Bu şekilde eksik kalıyor anlam. Kitabı okursanız ne demek istediğimi daha iyi anlarsınız:
* Fındık, kayısı, buğday, incir vardı. Hepsi ayrı ayrı güzeldir; ama hepsini karıştırırsan İstanbul'u bulursun.
* Vapurlar beyaz ve sarıdır neden? Martılara benzesin diye. Martıların da gövdesi beyaz, ayakları ve gagaları sarı. Araba vapurları siyah beyaz, neden? Karabataklara benzesin arkadaş olsun diye.
* Kimi kendine yer açma, kimi tutunma mücalesinde. Bu hakikaten çok yıpratıcı.
* İstanbul'da "langa hıyarı" diye bir deyim vardı. İnsanların hamına denirdi.
* İnsanlar hala İstanbul'a "taşı toprağı altın" diye bakıyorlar. Bu anlayışı değiştirmek ve "taşın toprağın kültür" olduğunu anlatmak lazım.