Komische’ye de çekici gelen şey, hırslı ama egoist olmaktan uzak olan Gaffigan’ın aslında pek çok meslektaşının bilinçli olarak işbirlikçi bir tarz hakkında vaaz ettiği şeyi uyguluyor gibi görünmesiydi.
Bröking alaycı bir şekilde, “Berlin’de eski usta şeflerle biraz tecrübemiz var,” dedi. “Muhteşem işler yapıyorlar, elbette yapıyorlar ama orkestramızın yarısı kadın, çok sayıda genç çalgıcı var ve eskisi gibi muamele görmek istemiyorlar. İletişim kurmak istiyorlar, birlikte bir şeyler inşa etmek istiyorlar, takım olmak istiyorlar. James’in iyi yapabildiği şey bu.”
Gaffigan’ın Santa Fe’deki “Tristan”ı, sanki bulabildiği her tarihi kaydı dinleyerek ve hatta kendi deyimiyle “deliliğe kapılarak” yaptığı gibi, dikkatlice hazırlanmış gibiydi. Ama aynı zamanda, dramaya ilişkin kendi yorumunu kovuşturmaktan çok, önündeki sahneyi sürdürmekle çok daha az ilgili olduğu da açıktı.
“Tristan”ı Lisenka Heijboer Castañón ile birlikte yöneten ve açıkça eşitlikçi Amerikan Çağdaş Opera Şirketi’nin sanat yönetmeni olan Zack Winokur, “O bütüne hizmet ediyor” dedi. Winokur, deneyim hakkında “İletkenlerle ilgili alışılmadık bir şey, Machiavellian değil, manipülatif hissetmedi” dedi. “Aslında destekleyici hissettirdi.”