- Oğlum olayları çok yoğun hissediyor ve kolayca aşırı uyarılabilir.
- Onu ve kendimi korumak için onunla bir şeyler yapmaktan kaçınmaya başladım.
- Sonunda, öğrenebilmesi için başarısız olmasına izin vermem gerektiğini anladım.
26 saat doğum sancısı çektikten sonra, oğlum, maks., acil sezaryen ile doğdu. Bir hemşire onu hemen çıplak göğsüme yerleştirdi. Sanki bir şekilde onu yüzüstü bırakmışım gibi, bana suçlarcasına gözlerini kısarak bakıyordu.
İlk yıl, maks. zar zor uyudum. Emzirmeyi reddetti ve durmadan ağladı. Yeni yürümeye başlayan bir çocukken, Max son derece düzensizdi ve kimsenin ona dokunmasına izin vermezdi. İnsan grupları onu aşırı uyardı ve epik erimeler yaşadı. Sonunda doğum günü partileri ve takım sporları gibi onun için zor olabileceğini bildiğim faaliyetlerden kaçınmaya başladım.
Bir anne olarak başarısız olduğumu hissettim
Anaokulunda, Max’in tüm arkadaşları futbol oynuyordu ve onu takıma kaydetmem için bana yalvardı. İlk antrenmanda koça bağırdı ve sahadan fırladı. Tekmeler ve çığlıklar atarak onu arabaya taşıdım.
O akşam kız kardeşime “Bu normal bir davranış değil!” İkizleri vardı ama bir şekilde Max’e ebeveynlik yapmak daha zor görünüyordu. Kocam bana karşılaştırmayı bırakmamı söyledi, “Sanki onlar tenis oynuyor ve biz futbol oynuyoruz.” Yine de, bir anne olarak başarısız olduğumu hissettim.
Sonraki birkaç yıl içinde, farklı danışmanlar Max’e farklı şeyler teşhis ettiler ama hepsi bize aynı kitabı verdi, “Patlayıcı Çocuk” Ross W. Greene tarafından. Kocam ve ben kopyaların komodinimizde biriktiği konusunda şaka yaptık.
Oğlum her şeyi çok derinden hissediyor
Bir sanat terapisti olan arkadaşım, bir keresinde Max’i “dünyaya maruz kalmış ham bir sinir” olarak tanımlamıştı. Bu teşhis bana çok mantıklı geldi. Max her şeyi derinden hissediyor. Bir keresinde Max’ten hüsrana uğradığında nasıl hissettiğini anlatmasını istemiştim. “Sanki kafamın içinde dışarı çıkmaya çalışan ateş püskürten bir ejderha var,” dedi.
Ejderhayı öldürmeye kararlıydım. Sayısız danışmanlık ve mesleki terapi randevusu ayarladım. Geceleri nöroçeşitlilik hareketiyle ilgili podcast’leri dinleyerek uyuyakaldım. Duyusal arama etkinliklerinin Pinterest panolarına başladım. Ebeveynlik araç kutumuzu oluşturmaya çalışıyordum ama kocam Alex, çocuğumuzu düzeltmeye takıntılı hale geldiğimi hissetti.
Alex, “Durmalısın,” dedi. O ay planladığım üçüncü nöropsikiyatrik değerlendirmeden sonra eve gidiyorduk. “Max kendisinde bir sorun olduğuna inanmaya başlıyor.”
Oğluma bakmak için döndüm. Çılgınca ayakkabılarını ve çoraplarını çıkarıyor ve “ayaklarını boğduklarını” haykırıyordu. “Ama onda bir sorun yok mu?” Kendime sordum.
başarısız olmasına izin vermeliydim
Kocamın söylediklerini düşündüm. Oğlumu başarıya hazırlamak için çok uğraşarak, onun zayıf yönlerine lazer odaklı hale geldim. Max’i ve kendimi olumsuz bir sonuçtan korumak için ondan önemli çocukluk deneyimlerini çalıyordum. Max’e kendi içinde büyümesi için alan vermem gerektiğini biliyordum – bu onun başarısız olabileceği anlamına gelse bile.
Birkaç ay sonra Max benden onu bahar futboluna kaydetmemi istedi. Yine nefret etti. Ancak sezon boyunca onun sadece tekme atma veya topu yakalama konusunda değil, beceriler kazanmasını izledim. Sıcak ve bazen rüzgarlı havada kaşındıran bir üniforma giyerek ortaya çıktı. En iyi oyuncu değildi – öyle değil – ama takım arkadaşlarının gollerini nasıl kutlayacağını öğrendi.
Son zamanlarda, Max üçüncü sınıfa başladı. Hâlâ kim olduğunu ve neye ihtiyacı olduğunu keşfediyor; ikimiz de. Bazı günler diğerlerinden daha zordur. Başarısız olduğumu hissettiğimde, çocuğumun ona mayın tarlası gibi gelen bir dünyada yürüdüğünü hatırlamaya çalışırım. Ona yol açamam ama izin verirse yanında yürüyüp elini tutabilirim.
Kaynak : https://insidexpress.com/news/mom-was-overprotecting-her-child-realized-he-needed-to-fail-to-learn/