SoHo'daki Vuarnet mağazasını girmeden önce iki kez daire içine aldım, çeşitli nedenlerden ötürü kendime güveniyordum: örneğin, bir düzeyde, orada alışveriş yapamayacak kadar yaşlı olduğumu biliyordum. Bu, 1990'larda zirve yaptıktan sonra genel olarak ortadan kaybolmasından bu yana markanın elinde değildi, hayal ettiğim gibi - Spring Street'in butikleri ve bistroları arasında 30 hırçın yıl boyunca dikilmiş tek bir tüketim bayrağı. Geçen yaz Temmuz 2018'den beri yeniydi.
Ve nostalji bize bir hayat yaşamanın ürettiği duygu dalgalarına dayansa da, nostaljinin aslında moda olduğu insanlar gençler. Yani, A, Vuarnet mağazası gerçekten benim için değildi.
Ve B: dünyadaki en büyük tüketici merkezlerinden birinde benim yaşıma (orta) ve sınıfıma (orta) ilişkin yetişkin farkındalığımı karmaşıklaştırmak, ebeveynleri olan sekizinci sınıf bir kız olarak uzun zaman önce statüme bağlı farklı ötekilik duyguları değildi. ona bir Vuarnet tişörtü almayı reddetti.
O zamanlar, 55 dolar olmadan önce bile çok pahalıydılar ve ikiyüzlü çamaşır askısı olan ebeveynlerim, her eğilimden şüpheliydiler ve evimize bir istek, bir sızlanma olarak getirdiğim heves. Bu görüşmelere, bir bahisçiye kredi için yalvaran bir kumarbazın sakinliğiyle yaklaştım. Bu şeye nasıl ihtiyacım vardı? bana hiç bitmeyen neşe getir ve bu hayatımı bütün ve eksiksiz hale getirecek, sonsuza dek arzumu bastıracak bir şeyler . Diğer çocukları beni kıskandırarak sosyal statümü yükseltirken, içimde bir yerdeki o şeklindeki deliğe sığma yolları.
Renk örneği; Basit kaykay spor ayakkabıları; özellikle utanç verici bir marka körlüğü anında: Güney Afrika'da apartheid kaldırılmadan hemen önce, geri çekilme hareketinin zirvesinde Coca-Cola kıyafetleri; ve T-shirtler. Yani. Birçok. Kahrolası. Tişörtler.
Instagram veya Snapchat'tan önce veya şu anda her yerde ebeveynlerin kalplerinde korku uyandıran her ne olursa olsun, grup içi üyelerin onayladığı tişörtler giyerek kendinizi ifade ettiniz. 1989'da Iowa'daki devlet ortaokulumda resmi bir kıyafet yönetmeliği olmasa da, resmi olmayan Midwesterner'ın üniforması vardı: spor ayakkabılar, kotlar, tişört. Yaz aylarında kot pantolonlar için alt şortlar. Tekrar et.
Bundan birkaç sapma vardı tekdüze ve bu sapmalar garipti. Bazı nedenlerden dolayı, Northwest Ortaokulu kızlarının ebeveynleri bazen gerçek pantolon yerine erkek çocuk boksörlerini giymelerine izin veriyordu. En iyi arkadaşım ve ben, küstah, garip ve birbirimizden başka kimseye ilgi duymak istemeyen, birlikte yaptığımız iki çift kişisel kot pantolonumuz vardı. Benimki uyluklara kadar ağartıldı, sol bacağından ağartıcı izinden kesildi ve yarısı oldukları jean şortlar gibi kelepçelendi. Eşi, kesilip sağ bacağından kelepçelenmeleri dışında aynı görünüyordu.
Yan yana durduğumuzda, tam bir kot pantolon izlenimi edindiniz. O zamanlar popüler olan, çiftler halinde satılan en iyi arkadaş kolyelerden ilham aldığımızdan şüpheleniyorum, her kolye bir kalbin yarısı ortadan kırılmış (tam olarak neyle? Millerce öteden öğrencileri bir araya getiren okulumuzda. İlçenin kırsal kesimleri: mesafe. Sosyal medyadan önceki günlerde, arkadaşlarımdan on mil ya da daha fazla uzakta asla yeteri kadar alamadım.Aile telefonunu gecenin geç saatlerine kadar bağladık, ebeveynleri olacak kadar şanslı olanlar hariç isteksizce genç çizgiler için fırladı).
Bu kotları genellikle aynı gün, bir önceki gece telsiz telefonla önceden ayarladığımızda, tam bacak alçıları giymiş kızlar, korkunç, simetrik kazalar geçirmiş kızlar gibi görünüyorduk. Düşüşlerdeki bu varyasyon, potansiyel tuhaflık, kesinlikle sadece üstlerin militarist öngörülebilirliği nedeniyle mümkündü: sonsuz, dövüş T-shirt.
Elbette herhangi bir T-shirt giyip iyi olmasını bekleyemezsiniz. Ortaokulda, aşağılama veya yabancılaşma korkusu olmadan giyilebilecek nispeten küçük bir kabul edilebilir gömlek grubu vardı (ilki daha çabuk acı vericiydi, ancak belki de kişinin kendisine olumsuz da olsa dikkat ve ilgiyi gösterdiği için daha arzu edilirdi).Annem ve babam o zaman bana bir Ron Jon tişörtü almazdı ve bana daha sonra Vuarnet tişörtü almazlardı ve ben de kendi başıma karşılayamazdım.
Kabul edilebilir tişört markalarının kısmi bir listesi, 1988–1990: Ron Jon Surf Shop, Hard Rock Cafe, Big Johnson, Hypercolor, Esprit, OP, MTV, Guess, the Teenage Republicans Club of West High School (barış ve güç Simgenin orta ayağının yerine bir füze (nükleer? varsayılır) bulunan bir barış sembolü çiziminin üstünde. Aynı dönemin Oldsmobile logosu gibi bir roket çükü), Big Wave Dave's Surf Shop.
Başka bir deyişle, hâlâ akran onaylı üniformayı giydiğiniz ama aynı zamanda kendinizle ilgili önemli bulduğunuz bir şeyi ifade ettiğiniz (örneğin, harcadığınız gerçeğine rağmen sörf yapmayı gerçekten sevdiğinizi) küçük bir seçenekler grubu vardı. Iowa'daki tüm hayatınız). O zamanlar adını tam olarak veremeyecek olsak da, bu tişörtlerin kendimiz hakkında ifade ettikleri çoğunlukla ebeveynlerimizin pahalı markalı tişörtlere harcayacak paraya sahip olmasıydı, çabucak büyüyoruz.
Ya da daha zengin bir şekilde ve çevrimiçi alışverişten önce, ebeveynlerimizin bizi bu pahalı tişörtlerden birini alabileceğimiz birkaç egzotik bölgeden birine götürecek parası vardı. Hard Rock Cafe ve Ron Jon Surf Shop'tan tişörtler için örneğin Cocoa Beach'e veya Los Angeles'a gitmeniz gerekiyordu.
Ve ailem bizi yıllarca her bahar tatilinde Cocoa Plajı'na götürürdü, çünkü orası büyükbabamların yaşadığı yerin yakınındaydı. Bunu ancak onlarla birlikte Melbourne'deki çift geniş karavanlarında (her dönüşte Florida'yı daha fazla yemiş gibi görünen doyumsuz Disney imparatorluğunun şişkin bir dış mahallesi) yatarak karşılayabilirdik, yedimiz bir şekilde her birini öldürmemeyi başardık. diğer yıl içinde ve dışında. Büyükbabam için, bir Ordu adamı ve büyükannem için Tennessee'nin tepelerinde James Agee tarzı bir haykırışta ailesiyle birlikte küçücük bir kulübede depresyonu, bu bir dayatma gibi görünmemiş olabilir.
Ve elbette çocuklar için kamptı. Ama ebeveynlerim, ikizlerin doğumundan beri zaten pek esnek olmayan sabırlarının ötesine geçmişti. Melbourne'da bir haftanın sonunda öfkelenen çocuklarına karşı bir bedel veya belirli bir kötü niyet olsun, sörf yapmayan, solgun, gözlüklü ve kitapsever kızları için bir T-shirt satın almaktan çekiniyorlardı. Ben yalvardım. Kazdılar. Bu defalarca defalarca öldükleri tepe olacaktı.
Bana bir Ron Jon almadılar O zaman tişört ve daha sonra bana Vuarnet tişörtü almazlardı ve ben de kendi başıma karşılayamazdım. Bunun yerine, bebek bakıcılığı kazancımla, oldukça ucuza, sonunda aşağıdaki tişört satın alımlarını yaptım: 1) Klasik bir ACT UP T-shirt: siyah arka plan, sessizlik = ölüm kelimelerinin üzerinde pembe üçgen, hem cinayeti çağrıştırdı. Nazi ölüm kamplarındaki eşcinseller ve Reagan dönemindeki AIDS politikasının katilliği ve kentsel gey topluluklarındaki ilk kurbanları.
2) Bir Rastafarian tişörtü ve çizim Bob Marley’in sesiyle metaforik olarak “One Love” ı söyleyen ve sekizinci sınıf yetenek gösterisinde tam anlamıyla John Lennon’un “Imagine” şarkısını söylerken sahnede giydiğim kırmızı, sarı ve yeşil bir Afrika'dan.
Bu tişörtlerin siyasi sonuçları hakkında kesinlikle hiçbir şey bilmediğimi verilmiş bir şeydir (yine de Rasta gömleği durumunda, Lennon'un barışçıl beyaz dünya vizyonuyla en azından yanlış kafalı olsa da bir tür tematik birlik hissettim. duada birleşmiş). Hayatımdaki öğretmenlerin veya diğer yetişkinlerin hiçbirinin görünüşte bir şey bilmemesi beni şaşırtıyordu, ama sonra, beyaz orta Amerika'da internetten önce hayat böyle bir şeydi.
Anneme bu dönemi sorduğumda, yoksunluğumla ilgili belirli bir hatırası yok, ona tişörtlerden bahsettiğimde kaza eseri politikalarımı hatırlamıyor. Ama bir ricası var: 'Bana uyuşturucu kullandığını söyleme.'
Anne, uyuşturucu almadım.
Ortaokulda değil. Yeni farklılaştırma yöntemleri kendilerini tanıtmaya başladıkça ilaçlar daha sonra gelirdi. Seks başka bir şeydi. Görünüşe göre, diğer insanların sizinle ilgili güçlü ve ilginç duygular beslemesine neden olan T-shirtlerle örtmenin ötesinde vücudunuzla ve vücudunuzla bir şeyler yapabilirsiniz.
Ama sekizinci sınıftayken çoğumuz henüz ot içmiyor ya da birbirimizi becermiyorduk. Daha büyük dünya gibi - Çernobil'den üç yıl sonra, Perestroyka başarısız olmaya başladığında - eşiğindeydik. Ve bu uçta tişörtler giydik ve birbirimizden bir kutuyu işaretlemelerini rica ederek notlar yazdık:
___ Seninle çıkacağım.
___ Seninle çıkmayacağım.
___ Emin değil.
Sahip olamadığım tüm tişörtler arasında Vuarnet gömleğinin ne olduğundan emin değilim, bu onu hafızada öne çıkarıyor, belki de bir Fransız markası ve ben, yatak odamda Eyfel Kulesi'nin bir posteri ve iki sömestr Fransızca'ya başladım (Çavuşesku'nun Romanya'sından kaçan bir öğretmenle, yalnızca doğu Iowa'da yedinci sınıfların spor yapmak için spor yaptığı sınıfta ağlaması), gerçekten romantizm ve sofistike fikirler olan (ve daha sonra sömürgecilik öğrenecektim) olan Fransa fikrini sevdi, ki bu gerçekten bulunduğum yeri terk etme hayali: penceresiz bir okul Bir hapishane mimarı tarafından tasarlanan, bir sınıfın floresan kutusunda, Aaron McClure'nin 'Hindistan Cevizi Ağacı' adlı müstehcen bir şarkı söylediği ve gözlerinde hayaletler olan Bayan Popa'nın elini başına uzattığı ve sessizce titrediği bir sınıfın floresan kutusunda tasarlandı.
*
Vuarnet mağazasını iki kez daire içine aldım ve bir büyüden bir satır gibi, üçüncü kez, İçeri girdim. Dükkanda son derece yakışıklı iki genç yetişkin vardı. Bana yardım eden kadın, kot pantolonundan ve düz soluk siyah tişörtünden Kardashian olarak düşünmeye başladığım bir tarzda çıktı. Neden - açıkça yersiz - orada olduğumu açıklamaya mecbur hissettim: her zaman bir Vuarnet gömleği istemiştim.
Deneyim hakkında bir makale yazacaktım. Neşelendi, oyun oynadı ve yine de endişelendiğim şeyde bana yardımcı olmaktan mutluluk duydu, acınası ve tuhaf orta yaşlı bir arayış gibi görünmüş olmalı. Dükkanın köşesindeki gappy beyaz perdenin arkasında denediğim tişört üstüne gömleği gösterdi bana.
Üzücü gerçekler hakkında ne söylenmeli soyunma odasının? 42 yaşındaki ben 12 yaşındaki beni aynada görmeyi beklediğimi çok geç fark ettim mi? İlk denediğim kadın bedeninin son derece iyimser olduğunu kanıtladığını mı? Elime geçen beden, dirseğin üzerinde geniş bir şekilde bıçaklanmış olan büyük boy kol kanadı ile aşağı yukarı doğru örtülmüş beden, bir erkek büyük müydü?
Ama o aptal iyimserliğin fizyolojisinden ve aynı derecede aptal ama mevcut utanç tohumundan daha fazlası (teşekkürler, ataerkillik!) Çünkü 42 iki yaşındaki bedenim (bir yıl önce mucizevi bir şekilde ilk çocuğumu taşıdı ve doğurdu. ) 12 yaşındaki ergenlik öncesi tüylü çocuğuma benzemiyordu, ezdiğim tüm sekizinci sınıftaki erkek çocuklarının tüm keskin dirseklerinin anısıydı. O gömülü sandıklar ve üzerlerindeki puka kabuklu kolyeler, soyunma odasının aynasının köşelerinde dolaşıyordu.
Ve ben, sanırım Vuarnet tişörtümde onlara benzemek istedim. Ama bu ne anlama geliyordu? Okuyucu, o giyinme odasında çok zaman geçirdim ve birçok duygu hissettim. Alışveriş yapmak için dışarı çıktığımda, Kardashian'ın bana verdiği mağaza bana biraz yayıldı ve bir hayali gerçekleştirmeme yardım edebileceklerinden mutlu olduğunu söyledi. Satın aldığım için hemen pişman oldum, o zamandan beri büyüyen ve çiçek açan bir pişmanlık ama o noktada geri dönüş yoktu.
Ben her zaman kıyafetleri sevmişimdir ve yani giyim için alışveriş yapmak, satın almak, arzulamak ve okumak hakkında her zaman çok zaman harcadım. İncelemeden kendimi şu şekilde düşündüm: bir kıyafet aşığı olarak. Ama ben miyim? Zaman miktarına göre ve koyduğum para: evet. Ama daha yakından baktığımda, farklı ölçütleri hissetmeye çalışın, orada ne var? Kişisel kıyafetlerime özel bir sevgim yok. Genel olarak zayıf, genç, şık görünmek arzusundayım.
Kıyafetlerin bana bir tür zamansız haysiyet vermesini istiyorum, bununla bir şekilde eşzamanlı ve uygun bir şekilde kadınlığımı ve yaşımı göstermesi ve olumsuzlaması gerektiğini kastediyorum. Sarılmamalı, bağırmamalı veya çok açık bir şekilde belirli bir çağa ait olmamalıdır. İç çamaşırımın ana hatlarını göstermemeli. Vuarnet tişörtlü çocukların eskiden FUPA olarak adlandırdıkları vücudumun bölümünü, şu anda annelikle en çok ilişkilendirdiğim vücut bölümünü gizlemelidir. (İdeal olarak) siyah olmalıdır. Sanırım hepsini bir araya getirdiğinizde gerçekten ilgilendiğim şey giyim değil, bir tür kadın düşmanı görünmezlik pelerini.
Bu gerçekten, ortaokulda olanların tam tersi ve açıkçası oldukça iç karartıcı. Madewell'de çevrim içi, alışveriş ve Anma Günü satışları arasında gezinerek geçirdiğim zaman, beynimin anılar yapmadan, deneyimler yaşamadan geçirdiği zamandır. Kitap yazmamak. Sevimli bebeğimle takılmıyorum. Ve sonra o korkunç rakama ulaştım: Dünya yılda en az 80 milyar giysi üretiyor ve her şey düpedüz nihilistleşiyor.Eşyalarımı, onları nasıl ve niçin satın aldığımı daha dikkatli düşünmek için, her seferinde bir arzu odağına doğru kendi yolumu hissetmeye çalışıyorum.
İçselleştirilmiş kadın düşmanlığım nehirleri ve dereleri boğmakla tehdit ediyor! Benim içselleştirilmiş kadın düşmanlığım bugünlerde modada yüksek belleri ve geniş bacakları tercih ediyor. İçselleştirilmiş kadın düşmanlığım bile, başka bir kısa kollu sweatshirt'e ihtiyacım olmadığını biliyor. Gömleğim modelde göründüğü gibi üzerime bakmadığında içselleştirilmiş kadın düşmanlığım HER ZAMAN nasıl şaşırıyor?
Filozof ve kültür eleştirmeni Roland Barthes (- gerçek hikaye - bir çamaşır kamyonu tarafından öldürüldü) moda hakkında çok şey yazdı. Oradan önce Deli adam ya da birinci yıl bilgisayar sınıfında, tüketicilerin markalar tarafından manipüle edildiği şu anda bariz olan yollara işaret etmek için, bir giyim parçasının gerçekten (üretilmiş bir şeyden) temsil edilene (web sitesinde, güzel model) kullandı (ben onu parlatırken kalçalarımı zorlayarak). Bu, bir giysiyi çevresel maliyeti olan maddi bir şey olarak düşünmeye teşvik ediyor. ve kendimiz ve dünya hakkında sahip olduğumuz bir fikir olarak.
Bir şeyler için arzumuzun tamamen içsel, bireysel ve özel hissetme şeklini anlamamıza yardımcı olur. . . iyi . . . o şeyler değil. Belki de çelişkileri açıklamaya da yardımcı olabilir - daha iyi bildiğimiz halde bile kendimize defalarca baştan çıkarılmamıza nasıl ve neden izin veririz.
Eşyalarımı, onları nasıl ve neden satın aldığımı daha dikkatli düşünmek için, her satın alma işleminde her seferinde bir arzu odağına doğru yolumu hissetmeye çalışıyordum. Bunu neden istiyorum? Bana hangi hisleri getirecek ve bu hisler sahiplenmenin bedeline değer mi? Bir ihtiyacı karşılıyor mu?
En azından kendimle ilgili bulduğum şey şudur: Bize reklamlar ve Instagram gönderileri aracılığıyla ulaşan arzu ve tokluk retoriklerinden o kadar bunalmış durumdayım ki, kısaca parıldayan şeyler hakkındaki gerçek duygularımı tespit etmek bazen gerçekten zor oluyor, ancak kendimize davranmakla ilgili kültürel fikirlerle hızlı bir şekilde alçalıyoruz. , en iyi hayatlarımızı yaşamak, başarı hakkında. Hayatım boyunca çevrelediğim reklamlar, şaşırtıcı olmayan bir şekilde beni sessizce kolonileştirdi.
Belki tamamen olmasa da: bir sömürge konusu olarak, bir Vuarnet tişörtü satın alma deneyimini son derece tatmin edici bulmalıydım. Sonunda yirmi yıllık bir tüketici hayalini gerçekleştirmek için. Ama bunun yerine, deneyim boyunca dikkatlice düşündüğümde, aradan geçen on yıllar bize pamuk üretiminde muhteşem teknolojik gelişmeler sağlasa da, satın aldığım gömleğin bir kağıt alışveriş poşeti gibi yıprandığına dair sadece çatışma alanları ve belirsiz bir kızgınlık vardı.
O üretim hakkında. Gömleğin Honduras etiketi olduğunu ancak eve götürdüğümde fark ettim: başka bir hayal kırıklığı. Her nedense, Vuarnet'in tüm bu yıllar boyunca küreselleşme cini tarafından dokunulmadan varlığını sürdürdüğünü ve tişörtün kaba yontulmuş hissinin geldiği 20. yüzyıl Fransız fabrikasının bir kanıtı olduğunu hayal etmiştim. Ama hayır - bunun yerine gömlek bir makila ürünü gibi görünüyordu.
Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyi, Honduras'ta kadın haklarıyla ilgili bir Mayıs 2019 raporunda maquilas hakkında şu noktalara dikkat çekiyor:
Maquila sektöründe, yerelleştirilmiş giysi üretimi ile ilgili ve işçi hakları ihlallerinin geniş çapta bildirildiği yerlerde, işçiler ağırlıklı olarak kadınlardır: bu nedenle, bunlar ağırlıklı olarak sektörün iş tehlikelerinden etkilenmektedirler. uzun süre fiziksel zorlanma ve yaralanmaya neden olur. . . . Kırsal kesimdeki kadınların bu işi gerçekleştirmek için kentsel alanlara seyahatleri onları geniş aile ağlarından ve diğer sosyal destek biçimlerinden koparabilir.
Buna ek olarak, kadına yönelik şiddetin her zaman mevcut bir gerçeklik olduğu bir ülkede, uzun bir vardiyadan önce ve sonra işe gidip gelmek maquila çalışanlarının kişisel güvenliğini riske atıyor Çalışanların sık sık zarar gördüğü taciz, sömürü, yüksek üretim hedeflerine dayalı psikolojik baskı, daha uzun çalışma saatleri, daha az dinlenme süresi, yemek için az zaman ve içme suyuna erişim yok.
İşte Vuarnet’in ana şirketinin Tişörtün kökeni hakkında onlara e-posta gönderdiğimde söyledikleri: