Danny Stewart, adam arkadaşıyla buluşup yemeğe gitmek için New York metrosunda yürürken gözüne yerdeki bir bebek ilişti.
Danny Stewart, adam arkadaşıyla buluşup yemeğe gitmek için New York metrosunda yürürken gözüne yerdeki bir bebek ilişti. O andan itibaren yaşamının değiştiğini hemen hemen bilmiyordu.
Günlerden 28 Ağustos 2020, saat akşam 20.30 suları…Metro, Chelsea’deki 14. Sokak istasyonunda durdu. 34 yaşındaki Danny Stewart, partneri 32 yaşındaki Pete Mercurio ile randevusuna geç kalmıştı.
Çift, üç yıl ilkin Pete’in oynadığı softball takımındaki bir ortak arkadaşları yardımıyla tanışmışlardı. Danny bir süre Pete ve ev arkadaşının yaşamış olduğu eve taşınmıştı fakat o akşam Harlem’de başka birine kiraladığı kendi dairesine, birikmiş mektuplarını almaya gitmişti.
Danny istasyondan hızla çıkabilmek için koştururken gözüne bir şey ilişti.
“Yerde, duvara dayalı bir şey gördüm, oyuncak bebek sandım” diyor.
Anlamamıştı. Bir çocuk, bebeğini niçin yere bırakırdı ki? Fakat merdivenlerden metro çıkışına doğru yürümeye devam etti.
“Bir kere daha arkama dönerek baktım ve o an bacaklarının kıpırdadığını fark ettim” diye konu alıyor.
Oyuncak sandığı şeyin gerçek bir bebek bulunduğunu anlayınca koşarak merdivenlerden aşağı indi. Koyu renk bir tişörte sarılmış olan bebeğin bacakları açıktaydı.
“Üstünde elbise yoktu, bir tek bu tişörte sarılmıştı. Göbek bağları hala kısmen duruyordu, bunu görünce yeni dünyaya gelen bulunduğunu anladım. Bir iki günlük olabilir diye düşündüm” diyor.
Danny gözlerine inanmakta güçlük çekiyordu. Bir bebeğin iyi mi olup da yere bırakılmış olabileceğini, bunu kimin yapabileceğini anlayamıyordu.
Ufak bebek fazlaca sessiz fakat dev gibi açılmış gözleriyle oldukça canlıydı.
“Başını kaldırıp baktı, ben de başını okşadım. Sonrasında bir süre mızıldandı. Hakikaten gerçek üstü bir durumdu. Gelip geçen insanların dikkatini çekmeye çalıştım fakat kimse dönerek bakmıyordu.”
Danny “Polisi arayın, lütfen!” diye haykırdıysa da derhal kimse ilgilenmedi.
“Bir karı ilgilendi fakat o da İngilizce bilmiyordu, o yüzden ne dediğimi anlamıyordu. Muhtemelen deli olduğumu düşünmüştür.”
Daha her insanın cep telefonuyla gezdirilmiş olduğu yıllara gelinmemişti ve Danny evladı kaldırmaya canı acıyabilir, bir yarası yada hastalığı olabilir düşüncesiyle cesaret edemedi. Sonunda merdivenlerden sokağa çıkıp, telefon kulübesinden acil yardım numarası 911’i aradı.
“Bir bebek buldum” dedi kekeleyerek. Sonrasında polise yerini söylemiş oldu ve bebeğin iyi olup olmadığını görmek için tekrardan aşağıya koştu. Polis gelene kadar asırlar geçmiş şeklinde hissetti.
“Inanırım bir tek bir kaç dakika sürmüştür. Fakat vakit durmuş gibiydi ve kalbim gümbür gümbür atıyordu. ‘Kim bilir birisi telefonla işletiyor diye düşünmüşlerdir, bana inanmamış olabilirler, başkasının da araması lazım’ diye düşündüm. O vakit aklıma Pete geldi.”
Tekrardan merdivenleri hızla tırmanıp telefon kulübesine girdi ve bu kez cebindeki son bozuk paralarla Pete’e ulaşmayı başardı.
“Bir kere daha ona anlattım. Polisi aramasını söyledim” diyor.
O sırada evde bir aşağı bir yukarı dolaşarak randevularına geciken Danny’yi bekleyen Pete, bu tarz şeyleri duyunca dehşete tutuldu.
“Şundan dolayı Danny latife yapmaz. Doğru olmayan bir şeyi söylemez” diyor.
Evden fırlayıp metro istasyonuna koştu. Vardığında polis bebeği almış sıhhat kontrolü için hastaneye götürüyordu. Danny ifade verdikten sonrasında oradan ayrıldılar.
“Polis araçları hareket ederken Danny’ye dönerek, ‘Biliyor musun, yaşamın süresince bu bebekle aranda bir bağ olacak’ dediğimi hatırlıyorum” diyor:
“Danny ‘Iyi mi kısaca?’ dedi. ‘Eh’ dedim, ‘Çocuk eninde sonunda bigün bulunmuş olduğu gecenin öyküsünü öğrenecek ve onu kabul eden kişiyi bulmak isteyecek. Bir ihtimal nereye gönderildiğini seyredip, bugünün yıl dönümlerinde her yıl ona armağan göndermenin bir yolunu bulabiliriz.”
Ertesi gün metroda bulunan bebeğin hikayesi tüm haberlerde duyuruldu.
Danny televizyonlara röportajlar verirken bir muhabir “3,5 kiloluk bebeği kabul eden iyiliksever insanoğlunun” Danny Stewert bulunduğunu söylüyordu.
Bir başka haberde Hispanik (Latin ABD kökenli) görünen bebeğin bir tutam koyu renk saçı da olduğu duyuldu.
Danny bebeğin iyi mi bulunduğunu öğrenmek istiyordu. Götürülmüş olduğu hastaneye giderek data almak istedi fakat başaramadı.
Danny ve Pete günlük yaşamlarına geri döndüler. Danny toplumsal danışmanlık yapıyor, Pete ise oyun yazarı ve web tasarımcısı olarak çalışıyordu.
Fakat fazlaca vakit geçmeden Aile Mahkemesi’ndeki bir duruşmaya iştirak etmesi için Danny’ye Çocuk Koruma Dairesi’nden celp geldi.
2000 yılının Aralık ayında meydana getirilen duruşmada yargıç Danny’ye duruşma süresince salonda kalmasını söylemiş oldu. Polis memurlarının ifade vermesinden sonrasında yargıç bir kez daha Danny’ye seslendi.
“Yargıç ‘Bay Stewart, size durumu anlatmak isterim. Bir bebeğin sokağa bırakılması durumunda, ilk olarak ve hızla, ilkin geçici olarak bakacak bir aileye verir, sonrasında onu evlat edinebilecek bir aile bulmaya çalışırız’ dedi. Ben tam ‘Evet mantıklı’ diye düşünürken, yargıç bu sefer ‘Siz bu evladı evlat edinmeyi ister misiniz?’ diye sordu.”
Danny etrafa baktı. Tüm gözler üzerindeydi.
“Ben dahil mahkeme salonundakilerin çoğunun ağzı bir karış açık kalmıştı sanırım” diyor.
“Evet isterim, fakat bunun kolay bulunduğunu sanmıyorum” dedi fakat yargıç gülümseyerek “Kolay olabilir” diye yanıt verdi.
Yargıcın sorusu fazlaca ani ve beklenmedikti fakat Danny ve Pete’e, vakası duyan bir fazlaca dost ve tanıdıkları niçin bebeği alıp o gece eve getirmediklerini sormuştu. Fakat Danny bunun bu kadar kolay olamayacağını biliyordu.
Bir bebeğin evlat edinilmesi, gönüllü olan ebeveynlerin geçmişi ve yeterliliklerinin denetim edilmiş olduğu 6 ila 9 aylık bir süreç gerektiriyordu.
Danny, “Evlat edinmeyi daha ilkin düşünmemiştim. Fakat bir taraftan da bu bebekle bir bağ hissediyor ve bunun bir fırsat, bir armağan bulunduğunu düşünmekten kendimi alamıyordum. Bu şekilde bir armağana iyi mi hayır denilebilirdi ki?” diyor.
Mahkeme salonundan çıkışta Danny, Pete’i arayarak haberi verdi.
Pete “İlk tepkim ‘Yoo, yo istemiyorsun. Derhal mahkeme salonuna dön ve yargıca hata yaptığını söyle. Hayır de’ demekti” diyor.
İzleyen yedi gün süresince Danny’ye gore “hararetli tartışmalar”, Pete’e bakılırsa “alev ateş kavgalar” yaşandı.
Pete, “Hayatımı değişiklik yapmak istemiyordum. Halimden memnundum ve bebek her şeyi değiştirecekti” diyor:
“Paramız yoktu, yerimiz yoktu. Hala evi başkasıyla paylaşıyorduk. Ek olarak ona birazcık öfkeliydim. Iyi mi bana danışmadan evet diyebilmişti?”
Bebek sorunsalı neredeyse ayrılmalarına yol açacaktı:
“Danny bir noktada ‘Ben bu işi yapacağım, sen katılsan da katılmasan da’ dedi. Ben de ‘Bebeği ilişkimize tercih mi ediyorsun? dedim.”
Pete Danny’ye “New York’ta tek başına çocuk büyütme maceranda iyi şanslar” gibisinden “korkulu” şeyler söylediğini hatırlıyor.
Buna karşın, içinde bu bebek işinin olmasını umarsızca arzu eden bir yan da bulunduğunu söylüyor.
Sonunda Danny Pete’i, bebeği geçici olarak yanında kalmış olduğu ailenin evinde beraber ziyaret etmeye ikna etti.
Gittiklerinde buranın bebek için ideal bir yer olmadığını derhal fark ettiler. Göbeğinden aşağısı bacaklarına kadar olduğu şeklinde pişik olmuş ve yer yer iltihaplanmıştı.
Onlara birlikte rol alan toplumsal danışman, geçici bakıcı anne ile konuşurken bebek sandalyesini Danny ve Pete’in önüne doğru itmişti.
Bebek dev gibi gözleriyle onlara baktı. Danny gözlerini asla kırpmadığını ve fazlaca sessiz bulunduğunu fark etti.
Bebeği kucağına ilk kez aldı aldı ve “Hatırladın mı beni?” dedi.
Sıra Pete’e gelip bebeği kollarına aldığında “o an bir ısı” hissetti:
“Parmağımı tüm eliyle kavrayıp sıkıca tuttu. Bana bakıyordu, ben de ona bakıyordum ve sanki parmağımdan kalbime, kafama giden bir yol bulmuştu ve bana o anda onun babalarından biri olabileceğimi gösteriyordu.”
O günden sonrasında evlat edinme süreci hızlandı. Ev ziyaretleri, Danny ve Pete hakkında araştırmalar ve yanıt istenen bir fazlaca sual.
Danny ve Pete’e bebeği yanlarına almalarının aylar sürebileceği söylenmişti, hazırlık halletmeye zamanları olacağını düşündüler.
Fakat 20 Aralık’ta bebeği evlat edinmek istediklerini resmen bildirecekleri bir duruşmaya katılmaları gerekiyordu. Aynı yargıçtı. Önündeki takvimi inceledi.
“Sonrasında gene bizlere baktı ve ‘Tatili onunla geçirmeye ne dersiniz?’ dedi. Sanırım ikimiz de başımızı sallayarak evet dedik fakat içimden ‘Ne tatili?’ diyordum. Şundan dolayı Noel’i kastediyorsa bir tek birkaç gün kalmıştı.”
Fakat yargıç hakikaten de Noel’i kastetmişti ve derhal toplumsal danışmana ve hukukçulara bebeği iki gün içinde teslim etmeye hazırlanmaları için talimatlar yağdırdı.
Eve gidince Pete ailesini arayarak yardım istedi.
Onlara aslına bakarsan evlat edinme planlarını anlatmış ve tam desteklerini almıştı.
“Ona Kevin adını vereceğimizi söyledim ve annem ağlamaya başladı bundan dolayı benden ilkin doğan fakat doğum esnasında ölen bebeğinin adı Kevin olacaktı. Garip bir halde Kevin onlara, eşcinsel oğullarından torun olarak geri gelmiş olacaktı.”
Hazırlık için bir tek iki günleri vardı. Büyük bir telaşla çalıştılar. Pete’in ailesi gerekseme duyulabilecek her şeyi almak için büyük bir alışverişe çıktı. Danny ve Pete hızla çocuk sahibi olacak anne babalar için yazılmış kitapları okumaya giriştiler. Beşik, kutular dolusu bebek bezi evi doldurdu.
22 Aralık Cuma günü sabah saat 09.00’da Danny ve Pete, Kevin’i geçici bakım acentasından aldılar, bir battaniyeye sarıp sarmaladılar ve metroya binerek evlerine götürdüler.
Danny, “Kar yağmaya başlamıştı. İyice esrarengiz bir ana dönüştü” diyor.
Bir aile olarak ilk akşamlarıydı.
Danny, “Galiba ilk kere bir nefes aldık. Bunun hakikaten bulunduğunu bir tür hayretle kavrıyorduk” diyor.
Kevin, Pete’in göğsünde uyuyakalmıştı.
Yargıcın planı aslen Kevin’in Noel tatilini Danny ve Pete ile geçirip sonrasında işlemler tamamlanıncaya kadar tekrardan geçici aileye gönderilmesiydi. Fakat Danny ve Pete bebeğin kendileriyle kalmasının mümkün olup olmadığını sordular. 27 Aralık günü toplumsal danışman iyi haberi verdi: Kevin, evlat edinme süreci tamamlanıncaya kadar onlarla kalabilecekti.
Manhattan Aile Mahkemesi 2001’de 11 Eylül saldırılarının hedefindeki ikiz kulelere fazlaca yakındı. Bu vaka süreci geciktirdi fakat sonunda 17 Aralık 2002 günü Kevin artık resmen Danny ve Pete’in evladı olmuştu.
Danny Pete ve Kevin kısa sürede bir aile düzeni kurdu. Danny Kevin’in kitaplara bayıldığını hatırlıyor. Her gece ona uyumadan ilkin kitap okuyor ya da şarkı söylüyorlardı.
Pete Kevin’in bulunuşunun öyküsünü resimli bir kitap haline getirdi ve Kevin üç ya da dört yaşına vardığında geceleri ona bu kitabı okuyorlardı.
Pete, “En fazlaca bu kitabı seviyordu” diyor ve ekliyor:
“Bazı geceler ve günler bir kaç kere okurduk. Kevin’i sık sık kendi kendine bu kitabın sayfalarını çevirirken ve ezberlemiş olduğu kelimeleri anlatmaya çalışırken bulurduk. Dünyanın en tatlı görüntüsüydü.”
Kevin aslen bir yıl kadar bu kitabın kendi öyküsünü anlattığını anlamamıştı. Fakat anladığında o denli gururlanmış ve heyecanlanmıştı ki kitabı okula götürüp sınıfta anlatmıştı
Bununla beraber biyolojik ailesinin kim olabileceğini de merak ediyordu:
“Ara sıra, dışardaysak gelen geçen insanlara bakardı. yada lokantadaysak kimi zaman birini işaret eder ‘Şuradaki hanım benimle aynı renkte’ derdi. Fakat bunu fazlaca sürdürmedi. Bir süre sonrasında bunlar azaldı.”
Kevin 10 yaşına vardığında Pete bigün onu okula götürürken dönerek “Pete babasıyla Danny babasının” önceki gece neler konuştuğunu bilip bilmediğini sordu.
2011 yılıydı ve New York, ABD’de eşcinsel evliliğin yasal statüye kavuştuğu 6. eyalet olmuştu.
Aslen Danny ve Pete aslına bakarsan kendilerini evli sayıyordu fakat şimdi buna bir resmiyet kazandıracaklardı.
Kevin fazlaca heyecanlandı ve babasına dönerek “İnsanları yargıçlar mı evlendiriyor?” diye sordu.
Bu sözlerden ilhan alan Pete Manhattan Aile Mahkemesi’ne bir e mektup göndererek, Kevin’i evlat edinmelerini elde eden yargıcın nikahlarını kıyıp kıyamayacağını sordu. İki saat sonrasında yargıç “Oldukca mutlu olurum” yanıtını yolladı.
Danny törende mutluluk ve şaşkınlık duygularına boğulduğunu hatırlıyor.
“Bizim bir aile olmamızın sebebi olan hanım, bizim nikahımızı kıyıyordu. Çember tamamlanmıştı” diyor.
Kevin şimdi 20 yaşlarında. Üniversitede matematik ve bilgisayar mühendisliği okuyor. Danny’nin metro istasyonunda bulmuş olduğu minnacık bebeğin boyu artık iki babasından da uzun.
Frizbi oynamayı seviyor, maraton konuyor ve 14 yaşından beri Ulusal Dans Enstitüsü’nde dans eğitimi alıyor.
Pete Kevin’in bir şey öğrenmek istediği vakit gidip derhal öğrendiğini konu alıyor. Bu şekilde gitar ve piyano çalmayı da öğrenmiş kendi kendine.
Pete, “Hep saygılı bir çocuk oldu. Başkalarını anlıyor ve merhametli. Duygularını fazlaca açığa vurmuyor. Gözlemci. İlgi toplamaya çalışmıyor. Fakat bununla beraber sessiz bir önder. Oldukca gülünç de olabiliyor” diyor.
Ailece parklara gidiyor, beraber kano yapıyor ya da en sevdikleri beyzbol ekibi New York Mets’in maçlarını izliyorlar.
Şimdi 55 yaşına gelen Danny, “Hayatımın başka iyi mi olabileceğini hayal bile edemiyorum. Hayatım fazlaca daha varlıklı ve doyurucu oldu. Çocuk benim dünyamı, dünyaya bakışımı, tüm bir merceği değiştirdi” diye ekliyor.
Pete ise bundan 20 yıl ilkin baba olma fikrini olanaksız bulurken şimdi ebeveyn olmama fikrini düşünemediğini söylüyor:
“Oğlum hayatıma girmeden ilkin bu kadar derin bir sevginin varlığından haberdar değildim.”