Dalgalanan Otlar | 1959
Bu ikinci renkli filminde, Kenji Mizoguichi’nin favori görüntü yönetmeni Kazuo Miyagawa’yla çalışan Yasujiro Ozu, gelişen ustalığını geniş bir renk paletiyle kanıtladığı iyi düzenlenip yönetilmiş bir son dönem eseri ortaya koydu. Ozu’nun o yıllarda yönettiği bir dizi yeniden çevrimden biri olan bu film, "dalgalanan otlar" isimli gezici bir oyuncu grubunun maceralarına odaklanırken, diğer taraftan yönetmenin aile içi ve kuşaklararası etkileşime olan hayranlığını da gösterir. Ozu’nun 1934 tarihli daha komik ve dramatik filmi Dalgalanan Otların Hikayesine tezat teşkil edercesine, bu filmin sonbahara özgü, nostaljik ve felsefi bir havası vardır. Huzurlu kompozisyonlarıyla görüntünün ve sesin "damıtılmış" birlikteliği, filmin kalitesini gözler önüne serer.
Ozu’nun filmleri genellikle şaşırtıcı derecede fazla sayıda plan içerir; yönetmen ayrıca sinematografik mekânın yapısıyla oynamayı alışkanlık haline getirirse de, Dalgalanan Otlar’dan çıkan birincil izlenim, birbirine bağlı bir dizi ölüdoğa resminin ve gündelik hayatın uyuşturan tekrarlarına bağlı bir ritmin varlığıdır. Filmin bir şişenin ve fener kulesinin sesini, biçimini ve rengini tezat olarak sunan ve karşılaştıran açılış sekansı, bundan daha fazla hareket vaat etmez. Görüntünün "tamamlığını" ve "dolgunluğunu," film müziğindeki bir geminin motorunun aksak temposu güçlendirir. Bu anlarda film bir tür stilize, uysal, parçalanmaz bütün halinde huzur duygusuna ulaşarak, Ozu’nun en trajik çalışmasına, 1953 tarihli Tokyo monogatari’ye (Tokyo Hikayesi) eşlik eder.