Kendi sözlerimle hayatım.
Merhum Büyük peygamber Biggie Smalls, rap yaptı
“Hepsi bir rüyaydı, Word Up okurdum! dergi”
hatırladığı ve özlemlerini şöhrete dönüştürdüğü gibi.
Bir genç olarak, bir rapçi olma arzusu ya da hayali olmadan, bu sözleri bütünüyle okurdum. Bu kadar genç yaşta kendilerinin daha iyi olmasını istemelerine neden olan dünyadaki şeylere başkalarının nasıl maruz kaldığını anlama isteğimi körüklüyor gibiydiler. Ne pahasına olursa olsun bu hayalleri gerçekleştirme konusundaki sarsılmaz arzularını neyin tetiklediğini bilmek istedim.
Ben çocukken ve akranlarım kim ya da ne olmak için ilham aldıklarını hayal ederken (bu bir avukat, doktor, profesyonel top oyuncusu ya da sadece bir yetişkin), hiç hayal etmedim. Çocukluğum zihinsel, duygusal, fiziksel ve ruhsal tacizden oluşan ve her zaman dikkatimi çeken travmayla sonuçlanan bir çocukluktu - benim dünyamda hayatta kalmanın yollarından başka bir şey hayal etmeye yer yoktu.
Benim "daha fazlasını istemem", annemi memnun etmek için her gün ortaya çıkmaktan ibaretti - dine düşkün, şaka yapan ve "düzeltme" kapasitesinde hemen hemen her çocuğu veya yetişkini besleyen, ancak kendi şartlarıyla kendini hırslı bir kadın olan. ; Bir yabancı onun sıcak, sevgi dolu ve besleyici nezaketini hissedebilirdi ve aynı genişleme alanı içinde, bana kendisinin olduğunu söylerdi.
“Keşke olmasaydım”
onun çocuğu.
Bu sözler altı yaşında bir genç kız olarak dayanamayacağım şekillerde beni etkiledi ve aynı zamanda cemaate (evimizdeki herkes, birkaç komşu ve birkaç kişiden oluşan) vaazını izlerken kafamı karıştırdı. annemin önceki kilise evinden üyeler) - doğrudan İncil'den okuyup yorumlamak, bağırırdı
“Birisi Kutsal Ruh'u yakalayana kadar kimse ayrılmıyor”;
O zaman kutsal “hayalet”i yakalamanın ne anlama geldiğini anlamadım, ama bu dünya dışı bir senaryo hayal edecek olsaydım, insanların bir karaktere benzer şekilde vücutlarını garip şekillerde hareket ettiren bir enerjiyi tüketmelerini izlemek olurdu. 'The Exorcist' filminde, sanki biri 'CUT' diye bağıracakmış gibi yere düştük ve 'korkutucu' film setinden çıkıp gidecektik.
Ama annem ciddi ve katıydı ve size garanti ederim ki, Tanrı'nın çocukları olarak nasıl hareket etmemiz, yaşamamız ve nefes almamız gerektiğine dair bir tablo çizene kadar kimse o odadan çıkmadı. Ardından, birkaç saat kadar sonra hizmet sona erecek ve hayat normale dönecekti; çocuklarla ve diğer insanların çocuklarıyla dolu bir ev, hepsi annemin bakımı altında, savaşıyor ve çoğu zaman fiziksel olarak savaşıyor, var olmak.
İlk hayal kırıklığımı 6 yaşımda, yaşadığımı hatırladığım ilk evin dışında annemin el çırpmasını izlerken yaşadım. Benden küçük bir kız çocuğu, evimizden ayrılıp biyolojik annesine geri döndü. onunla ilgilenemezdi. Annesi bir uyuşturucu bağımlısıydı ve annemin en büyük kız kardeşi Joanne aracılığıyla belgesiz ve geçici bir “evlat edinme” gerçekleşti ve anneme gururla üstlendiği bir fırsat ve yetki verdi. Genç kızın annemin bakımı altında ne kadar süre kaldığını hatırlamıyorum ama annemin onu kaybettiği anda nasıl hissettiğimi hatırlıyorum.
Bu çözemediği bir şeydi ve ben arka planda dururken annem yüksek sesle gözyaşlarını silerken ve babam onu rahatlatmak için sırtını ovarken, genç kalbim haykırdı: “Ama, hala bana sahipsin”. O andan itibaren, güvensizlikler içimde kalıcı ikamet aramaya başladı ve annem mükemmel bir emlakçı oldu.
O günlerin aynı zamanda kendi gücümü kazanmaya başladığım günler olduğuna inanıyorum; konserve ıspanak yemekten değil, o zaman hiç yeşil tat almamaktan ya da ilkokula kadar içi pastel, kurşun kalem ve pedlerle dolu bir sırt çantası taşımaktan değil, anneme yetmemenin yükünü taşımaktan; ve daha sonra bu yük, zamanla, onaylanmaya ihtiyaç duymaya ve daha sonra kendim hakkında iyi hissetmek için başkalarından onay almaya ihtiyaç duymaya dönüşecekti.
Bunu hayal et. Hayata kendini düşündüğün kadar ya da az değer vermek. Birazdan insanlara, gerçek ailem dışında bir koruyucu aile evinde büyüdüğümü söylerdim. Kahretsin, böyle hissettirdi, ama buna rağmen, hepsinden kaçmayı hiç düşünmedim bile.
Bana dayatılan bir din ve sevginin yanlış temsili bana Tanrı hakkında şüpheler verdi; Rol modellerin eksikliği bana hayatın yönünü takip etme konusunda şüpheler uyandırdı ve korumadan yoksun olmak, kendimden başka güvenebileceğim ve güvenebileceğim kimse olmadığı inancında zayıfladım.
Kendimi bugün birçok insanın var olduğuna inandığım bir yerde buldum. Pek çok şeyin gerçekleştiği ve kolektif acının hiçbir temsilinin olmadığı bir yer - Yani, oradaydım - sessizce acı çekiyordum.
Sesim, kendime sakladığım sırlar ve bilgilerle birlikte gömüldü. Çocukluktan, genç yetişkinlikten ve hatta günümüzden; O kadar ki içimde var olanla boğuşmaktan hiç yorulmuyormuşum gibi geliyor.
31 yaşında bir kanepede oturup en kötüsü olduğunu düşündüğüm şeylerden başlayarak bir yabancıya deneyimlerimi anlatana kadar değildi; kürtaj, taciz, ihanetler ve sevdiğim-nefret ettiğim-ve sevmeye devam ettiğim kişiyle yaşadığım deneyimler; Beni özgüvenin düşük olduğu bir yerde tutan kişi — Annem.
Büyümem, emekleme döneminde, dinlemeye istekli bu iyi eğitimli siyah kadınla kendi adıma konuşmaya başladığımda doğdu. Şimdi düşünüyorum da, tüm bu acı verici mahrem detayları bir yabancıyla, düz bir yüzle, sanki beni hiç rahatsız etmiyormuş gibi nasıl paylaştığım neredeyse şaşırtıcı; Dile getirmesine neden olan şeyler,
"Bu doğru değil ve üzgünüm."
cevap olarak.
Daha sonra yaşadıklarımın aslında “travma” ve “tamam değil” olduğunu kabul ettiğimde sözleri kalbime saplandı.
İşte asıl iş o zaman başladı.
Yaratma konusundaki doğal yeteneklerim benim süper gücüm oldu ve sanat ve/veya para yaparken, o ve ben etkili olduk.. Deneyim yoluyla büyüme zamanlarında bu güç daha da güçlendi ve ezici ama aynı zamanda kolay bir oranda arttı. bazen kolay. Bakın, kafama koyduğum her şeyde başarılı oluyorum ve bunu gösteriyor - özellikle işle ilgili olarak.
Dışarıdan, hayatım patlama yaşıyordu; ve günlük havai fişek gösterisi sona erdiğinde beni boş bırakarak içeride hiçbir şey hissetmek için mücadele ettim. Kendimle, Tanrı'yla ve başkalarıyla olan ilişkimi değiştirecek içsel çalışmayı yapmak için gereken araçları aramaya hiç kafa yormamıştım (Üç Anahtar İlişki - daha sonra anlatacağız).
Kimsenin bana bilmediğim veya kendi başıma deneyimlediğim hiçbir şey söyleyemeyeceği; en azından ben bağımsızlığımı böyle algıladım ve şu ana kadar benim için ne kadar iyi gitti. Artık büyüdüğüme göre, babam bile bana bir saldırı tüfeğini nasıl dolduracağımı, konumlandıracağımı ve nişan alacağımı, kanım kaynamadan ve onun bana bir şey öğretmek için adım atacağı düşüncesiyle burun deliklerim parlamadan öğretemezdi.
Babam da annem gibi bakıcıydı. Bana ve beş kardeşime maddi olarak bakmak için gece gündüz çalıştı. Bir baba-kız gibi samimi bir ilişkimiz olmasa da ona her zaman bağlı hissettim; bir “babasının kızı”nın yapması gerektiği gibi ve bugün hala ortaya çıkan nedenlerden dolayı. Onun için bağımsızlığın farklı bir tanımı vardı; Çocuklara kendi başına bakmak, yapamayacağı bir şeydi. Çalışkan olmakla destek sistemi olmak arasında, peşine düştüğüm özellikler arasında, aramızdaki o bağı canlandıracak yer vardı ama bir şekilde bu fırsat kaçırıldı.
Aslında, annemin tarafını tutanlar dışında birçok fırsat kaçırıldı - beni kendi başıma çözmenin ön saflarında bıraktı. Benimle bir ilişki kurma, hatta onunla sohbet etme fırsatı, annemin eline geçene kadar, etkiden kurtulmuş olarak tekrar kendini göstermeyecekti.
İçimdeki çocuk, incinmiş, korkmuş ve kırılmış, kendini korumak için her türlü nedeni vardı. Ne de olsa, o kadar uzun zamandır sessizce acı çekiyordu ve umutsuzca birinin onu duymasına ve yargılamadan ihtiyacı vardı. Yeniden sevgiyi arzulamak, arzulamak ve almak için kendi kırıklığının varlığına ihtiyacı vardı.
İyileşme ve dönüşüm yolculuğumdan ve ruhsal uyanışımdan birkaç yıl sonra, içimde her zaman kendimi bildiğim kişiden daha azını gerektiren bir süreç başladı - bir kurban ve olmam gerektiğini düşündüğüm kişi - kendi koruma kaynağım .
Bundan önce, yaşadığım her şeyin başıma geldiğine ve kontrolüm dışında olduğuna inandım. Bir kısmı doğru, asla kontrol bende değildi; ve bu bende kontrolü ele alma ve bir daha asla kontrolü kaybetmeme yönünde güçlü bir arzu doğurdu. Öyle bir kontrol manyağı oldum ki her sonucu ve herkesi kontrol etmek istedim; Eğer işler istediğim gibi gitmezse, her ne veya kim olursa olsun, istediklerimi elde etmemi engelleyen tepkiler olacaktı. Annemden öğrendiğim korku ve alışkanlığın bu dalgalı etkisi, o incinmiş, korkmuş ve kırılmış küçük kız için bir güç koruma alanı oldu.
Çok geçmeden Büyük Koruma Seddi çatlakların ortaya çıkması için yeterince darbe almış olacaktı. Tıpkı damperli kamyonların yanında bir otoyolda sürerken ve küçük bir kayanın ön camınıza çarpması ve çatlaması gibi; Pekala, hemen ilgilenmeden, o küçük çatlak zamanla büyür, özellikle de ısının doğrudan üzerine geldiği güneşte ve bir kuruş büyüklüğündeki çatlak bir çizgi haline gelir ve şimdi, bu, vizyonunuz için büyük bir dikkat dağıtıcıdır - Ön camınızın tamamını değiştirmenizden başka seçenek bırakmaz.
Karşılaştırılabilir şekilde, acının, kusurların ve kırılmanın ötesini açıkça görmek isteseydim, başlamak zorunda kalırdım. metamorfoz; ölümle başlayarak - beni ben yapan her şeyin unutulması ve geri alınması. Bu süreç o kadar çok enerji tüketti ki, değişimi bir gecede, günler içinde, hatta aylar veya yıllar boyunca tamamlamak imkansızdı ve imkansızdı.
Benim için bir açıklık vardı - bir ayrılığa ihtiyaç duyan Swiftie metaforunun bir yanıyla servis edildi; ve eğer başka bir kişiden bir ayrılık yaşadıysanız, iyileşmeniz için gerekli olan zorlu ve kritik olarak kendinizden ayrılmaya güvenebilirsiniz. Bu süreç bana hiç bitmeyecekmiş gibi geldi; hızla yayılan bir orman yangını gibi ve yakın zamanda yürürlüğe girecek bir yanma yasağı belirtisi yok. Ama bir şekilde, kule anım benim desteğim oldu ve böyle bir yıkımın her kapsamlı mevsiminde mecbur kaldım.
Bir noktada tüm yanan duman temizlendi; aklım, bedenim ve ruhum o küçük kıza yer açmaya başladı ve o nefes almaya başladı.
Tanrı'nın kim olduğu gerçeğine kendini kaptırmaya başladı ve sonra kendi varlığını merak etmeye başladı. Kendini serbest bırakmaya başladı; Değişikliklerin gerekli olduğunu biliyordu, bu yüzden Michael Jackson'ın şarkı söyleyeceği gibi aynaya bakarak ilk önce kendisinden başladı. Kendine güvenini oluşturmaya başladı; Superlady'nin bu yeni baskısında yeni bir temel atmak ve artık amaca hizmet etmeyen şeyleri ortadan kaldırmak.
Affetmeye başladı. Konuşmaya başladı. Büyümeye başladı. Aramaya başladı.
Rüya görmeye başladı.
Yazan : Myra Thomas ve Jarele Taylor
Fotoğraf Kredisi : Instagram Myra Thomas
Mesaj serisi için YouTube'uma abone olun .
Bağışlarınız için doğrudan CashApp ile bana gönderin ; cömertliğiniz çok takdir edilmektedir.
Destekçilerime: Kalbimden teşekkür ederim.
saygılarımla,
ortanca
Bu yazı yazarken, Ukrayna'ya yönelik Rus saldırıları iki haftadan biraz daha uzun bir süre önce başladı. Aradan bu kadar az zaman geçmiş olması gerçeküstü hissettiriyor.
Bunlar, ilginç bulduğum fikirler ve kavramlarla ilgili notlarım - kitabın kapsamlı bir özeti değil. Lütfen bağlı kuruluş bağlantılarının dahil olmadığını unutmayın, Yalnızca kişisel olarak kullandığım ürün ve hizmetleri önerdiğimi ve arkasında durduğumu bilin.
Altın saat - ışığın cilde ve saça mükemmel bir şekilde düştüğü, her şeyi altın bir parıltıyla ısıttığı ve her şeyin daha da güzel görünmesini sağladığı günün tam zamanı - fotoğrafçıları heyecanlandırıyor. Aynı şey yarı saydam kahverengi saçlar için de söylenebilir.
Pakistan, genellikle olumsuz çağrışımlarla ilişkilendirilen bir ülkedir. Ancak aynı zamanda çok sayıda yetenekli kişiye de ev sahipliği yapan bir ülkedir.
Hayatta Kalma Eşiğini Geçiyoruz - Ve Geri Dönüş Yok “Bugünlerde neden bahsettiğim insanlar biraz korktu sizce?” Çocuğuma abla soruyordum. O güldü.
Barter ticaretini duydunuz mu? Para veya kredi kartı gibi parasal bir araç kullanmadan iki veya daha fazla taraf arasında mal veya hizmet ticareti yapma eylemidir. Birkaç yıl önce kitap yazmayı ve yayınlamayı ve podcasting'i öğrenmekle ilgileniyordum.