Kalabalığın ortasında, sıyrılırken sarı saçların rüzgardan
siyah beyaz filmleri renkli televizyona taşırsın serinliğinle..
yürüdüğün yolları, çiğnediğin kaldırımları
gülüşünü gören herkes dökebilir boynuna ırmak gibi.
biliyorsun.. bunu söylemiş olmalıyım;
dudakların kızgın bir akarsuydu bana karşı,
cesareti olmadığından çıplak bedenimin
ayaklarımı sokarak serinlemek istedim sadece
ayaklarım karıştırdı sana beni
ve yine ayaklarım boğdu beni sende.
Serinliğini fark edebilen herkes anlar ne kadar ısındığını.
sen böyle yüksekten bakarken insanlara, öyle umarsızken
kendi kanatlarını bağışlayabilir göğsüne bir güvercin
ama sen uçmaktan çok havalanmayı istersin
ve böyle hızlı çırparken kanatlarını
gökyüzünü senin rengine boyayabilir herkes.
Ellerini, başka bir ele uzatarak bitirebilirsin doğadaki kuraklığı.
parmaklarının arasından kazınan iklim
herhangi bir vücuda yağış getirebilir.
İnanılmaz bir doğa olayı olursun böyle el tutarak
nesilden nesile aktarılırken ayakta duruşun,
destanlara konu olan yürüyüşün zamanla rivayete dönüşür
herkes seni anlatırken, ben seni anlarım.
herkes varlığına inanırken, ben yokluğundan şüphe duyarım.
yani iklim.. yani doğa olayı..
destanlar, şiirler, rivayetler falan bir tarafta dururken
yani herkes kaldırım kenarında yürürken,
seninle yolun ortasında koşabilmenin zevki yalnızca bana ait.
bunu sen de biliyorsun, beni sen de biliyorsun
Herkes sever seni..
Ama ben omurgamı veririm,
onlar omurgalarından aldığı gücü.