James A. Garfield - James A. Garfield
James A. Garfield
|Amerika Birleşik Devletleri'nin 20. Başkanı|


Ofiste|
19 Eylül 1881 - 4 Mart 1881
|Başkan Vekili||Chester A. Arthur|
|Öncesinde||Rutherford B. Hayes|
|tarafından başarıldı||Chester A. Arthur|
|Üyesi ABD Temsilciler Meclisi|
dan Ohio 'ın 19 ilçesinde


Ofiste|
8 Kasım 1880 - 4 Mart 1863
|Öncesinde||Albert G. Riddle|
|tarafından başarıldı||Ezra B. Taylor|
|Başkanı |
Ödenek Komitesi


Ofiste|
4 Mart 1875 - 4 Mart 1871
|Öncesinde||Henry L. Dawes|
|tarafından başarıldı||Samuel J. Randall|
|Kişisel detaylar|
|Doğum||


James Abram Garfield
19 Kasım 1831
Moreland Hills, Ohio , ABD
|Öldü||
19 Eylül 1881 (49 yaşında)


Elberon, New Jersey , ABD
|Ölüm nedeni||Suikast|
|Dinlenme yeri||James A. Garfield Anıtı|
|Siyasi parti||Cumhuriyetçi|
|Eş (ler)||


( m. 1858 )
|Çocuk||Hal , James ve Abram dahil 7|
|Ebeveynler||


|Eğitim|
|İmza|
|Askeri servis|
|Şube / hizmet||Amerikan ordusu|
|Hizmet yılı||1861–1863|
|Sıra||Tümgeneral|
|Komutlar|
|Savaşlar / savaşlar|
James Abram Garfield (19 Kasım 1831 - 19 Eylül 1881) Amerika Birleşik Devletleri'nin 20. başkanıydı ve 4 Mart 1881'den altı buçuk ay sonra suikastle ölümüne kadar görev yaptı . Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisinin başkanlığa seçilecek tek oturan üyesidir .
Garfield , 1857'de Cumhuriyetçi olarak siyasete girdi . 1859'dan 1861'e kadar Ohio Eyalet Senatosu'nun bir üyesi olarak görev yaptı . Garfield , Konfederasyonun ayrılmasına karşı çıktı , Amerikan İç Savaşı sırasında Birlik Ordusunda büyük bir general olarak görev yaptı ve savaşlarda savaştı. Middle Creek , Shiloh ve Chickamauga . İlk olarak 1862'de Ohio'nun 19. bölgesini temsil etmek üzere Kongre'ye seçildi . Garfield'ın savaştan sonraki kongre hizmeti boyunca altın standardını sıkı bir şekilde destekledi ve yetenekli bir hatip olarak ün kazandı. Başlangıçta Yeniden Yapılanma konusunda Radikal Cumhuriyetçi görüşlerle hemfikirdi , ancak daha sonra serbest bırakılanlar için sivil hakların uygulanmasına ılımlı bir yaklaşım benimsedi .
At 1880 Cumhuriyetçi Ulusal Kongre , delegeler 36 pusulasında bir uzlaşma başkan adayının olarak, Beyaz Saray'ı girişimde bulunmamıştır Garfield seçti. In 1880 başkanlık seçimlerinde , o koyu tonlu yürütülen ön sundurma kampanyası ve dar Demokrat mağlup Winfield Scott Hancock . Başkan olarak Garfield'ın başarıları karşı başkanlık otoritenin bir canlanma dahil senato nezaket yolsuzluğu temizleme, yürütme atamalarda Postane ve atanması ABD Yüksek Mahkemesi adalet. Güçlü New York senatörü Roscoe Conkling'e karşı William H. Robertson'ı New York Limanı Koleksiyoncusu'nun kazançlı görevine atayarak başkanlığın yetkilerini artırdı ve Robertson'un onayı ve Conkling'in Senato'dan istifasıyla sona eren bir fraka başlattı. . Garfield, tarımsal teknolojiyi, eğitimli bir seçmeni ve Afrikalı Amerikalılar için sivil hakları savundu . Ayrıca 1883'te Kongre tarafından kabul edilen ve halefi Chester A. Arthur tarafından Pendleton Sivil Hizmet Reformu Yasası olarak imzalanan önemli kamu hizmeti reformları önerdi .
2 Temmuz 1881 tarihinde, Charles J. Guiteau , bir hayal kırıklığı ve kuruntulu ofis arayan en Garfield vurularak Baltimore ve Potomac Demiryolu İstasyonu içinde Washington DC neden olduğu enfeksiyonlardan, yara hemen öldürücü değildi, ama o 19 Eylül 1881 tarihinde öldü onun doktorları. Guiteau, Haziran 1882'de Garfield cinayetinden idam edildi .
Çocukluk ve erken yaşam
James Garfield, 19 Kasım 1831'de şimdi Moreland Hills, Ohio'da Orange Township'te bir ahşap kulübede beş çocuğun en küçüğü olarak dünyaya geldi . Orange Township 1800 yılına kadar Batı Rezervi'ndeydi ve oraya yerleşen birçok kişi gibi, Garfield'ın ataları New England'dan, atası Edward Garfield 1630 civarında Hillmorton , Warwickshire , İngiltere'den Massachusetts'e göç ediyordu. James'in babası Abram Worcester'da doğmuştu. , New York ve Ohio'ya çocukluk aşkı Mehitabel Ballou'yu etkilemek için geldi, ancak onu evli buluyordu. Bunun yerine New Hampshire'da doğmuş olan kız kardeşi Eliza ile evlendi. James, bebeklik döneminde ölen bir ağabeyinden seçildi.
1833'ün başlarında Abram ve Eliza Garfield , en küçük oğullarının hayatını şekillendiren bir karar olan Mesih Kilisesi'ne katıldı . Abram o yıl sonra öldü; James, iradeli Eliza'nın yönettiği bir evde yoksulluk içinde büyüdü. En sevdiği çocuğuydu ve ikisi hayatının geri kalanında yakın kaldı. Eliza Garfield 1842'de yeniden evlendi, ancak kısa süre sonra ikinci kocası Warren Belden'den (veya Alfred Belden) ayrıldı ve 1850'de skandal bir boşanma kararı aldı. James annesinin tarafını tuttu ve Belden 1880'de öldüğünde bunu günlüğüne memnuniyetle not etti. . Garfield, annesinin ataları, özellikle de Galce büyük-büyük-büyükbabaları ve Caerffili Kalesi'nin şövalyesi olarak görev yapan atasıyla ilgili hikayelerinden keyif aldı .
Zavallı ve babasız Garfield, arkadaşları tarafından alay edildi ve hayatı boyunca küçük düşmelere karşı çok duyarlıydı. Bulabildiği tüm kitapları okuyarak kaçtı. 1847'de 16 yaşında evden ayrıldı. Cleveland'daki limandaki tek gemi tarafından reddedilen Garfield, bunun yerine onu çeken katırları yönetmekten sorumlu bir kanal teknesinde iş buldu. Bu emek, 1880'de Garfield'ın kampanya biyografisini yazan Horatio Alger tarafından iyi bir şekilde kullanıldı .
Altı hafta sonra, hastalık Garfield'ı eve dönmeye zorladı ve iyileşmesi sırasında annesi ve yerel bir eğitim yetkilisi, kanallara dönüşünü bir yıl erteleyip okula gitme sözü vermesini sağladı. Buna göre, 1848'de, yakınlardaki Chester Township, Geauga County, Ohio'daki Geauga Seminaryinde başladı . Garfield daha sonra çocukluğuyla ilgili olarak şunları söyledi: "Yoksulluk içinde doğduğuma üzülüyorum ve çocukluğun bu kaosunda, herhangi bir ilham almadan önce on yedi yıl geçti ... babası ve biraz zenginliği olan bir çocuğun sahip olabileceği değerli bir 17 yıl erkeksi şekillerde sabitlenir. "
Eğitim, evlilik ve erken kariyer
At Geauga Akademisi 1850 tarihinde 1848'den itibaren katıldı, Garfield daha önce zaman vardı etmedikleri için, akademik konular öğrendi. Öğrenci olarak mükemmeldi ve özellikle diller ve konuşma ile ilgileniyordu. Bir konuşmacının dinleyiciler üzerindeki gücünü takdir etmeye başladı ve konuşmacının platformunun "biraz heyecan yarattığını. Popüler yanılgılara karşı popüler olmayan gerçeği savunmadaki heyecanı, araştırmayı ve zaferi seviyorum" diye yazıyordu. Geauga karma eğitimdi ve Garfield, daha sonra evlendiği öğrenci arkadaşlarından biri olan Lucretia Rudolph'tan etkilendi . Geauga'da kendini desteklemek için marangoz asistanı ve öğretmen olarak çalıştı. Bir öğretmen olarak iş bulmak için kasabadan şehre gitme ihtiyacı Garfield'ı tiksindi ve daha sonra "yer arama" dediği şeyden hoşlanmadı ve "hayatımın yasası" oldu. Daha sonraki yıllarda, biraz siyaset yaparak kendisine ait olabilecek pozisyonların geçmesine izin vererek arkadaşlarını şaşırttı. Garfield kiliseye Tanrı'ya ibadet etmekten daha çok annesini memnun etmek için katılmıştı, ancak gençliğinde dinsel bir uyanış yaşadı ve 4 Mart 1850'de yeniden doğduğu birçok kamp toplantısına katıldı ve sular altında kalarak Mesih'e vaftiz edildi. Chagrin Nehri'nin buzlu sularında .
Geauga'dan ayrıldıktan sonra Garfield, öğretmenlik de dahil olmak üzere çeşitli işlerde bir yıl çalıştı. Bazı New England'lıların üniversitede çalıştıklarını fark eden Garfield, aynısını yapmaya karar verdi ve onu giriş sınavlarına hazırlayacak bir okul aradı. 1851'den 1854'e kadar, Havariler tarafından yönetilen bir okul olan Hiram, Ohio'daki Western Reserve Eclectic Institute'a (daha sonra Hiram College olarak adlandırıldı ) katıldı . Oradayken, en çok Yunanca ve Latince çalışmakla ilgileniyordu, ancak karşılaştığı her yeni şeyi öğrenmeye ve tartışmaya meyilliydi. Girişte kapıcı olarak bir pozisyon güvence altına alarak , hala bir öğrenciyken öğretmenlik yapması için işe alındı. Lucretia Rudolph da Enstitüye kaydoldu ve Garfield, Yunanca öğretirken ona kur yaptı. Bazı durumlarda hizmet başına altın dolar kazanarak, komşu kiliselerde düzenli bir duyuru döngüsü geliştirdi . 1854'te Garfield, Enstitünün ona öğretebileceği her şeyi öğrenmişti ve tam zamanlı bir öğretmendi. Garfield sonra kayıtlı Williams College içinde Williamstown, Massachusetts bir şekilde, üçüncü sınıf öğrencisi üstünkörü sınavını geçtikten sonra Enstitüsü'nde iki yıl çalışma için verilen kredi. Garfield, Garfield'ın kabulle ilgili sorgulama mektubuna sıcak bir şekilde yanıt veren kolej başkanı Mark Hopkins'ten etkilendi . Hopkins hakkında, "İdeal kolej, diğer ucunda öğrenci olan bir kütüğün bir ucundaki Mark Hopkins'tir." Hopkins daha sonra öğrenci günlerinde Garfield hakkında şunları söyledi: "Herhangi bir konuya uygulanabilecek büyük bir genel kapasite vardı. Deha iddiası veya spazmodik çabanın değişmesi yoktu, her yönden tatmin edici bir başarı." İlk döneminden sonra, Garfield, daha önce Chester A. Arthur tarafından düzenlenen bir görev olan Vermont , Pownal yakınlarındaki öğrencilere yazışmayı öğretmek için işe alındı .
Garfield mezun Phi Beta Kappa olarak Ağustos 1856 yılında Williams'tan salutatorian bir adres vererek başlamasından . Biyografi yazarı Ira Rutkow, Garfield'ın Williams'ta geçirdiği yılların Garfield'a farklı sosyal geçmişleri tanıma ve saygı duyma fırsatı verdiğini ve bilgisiz bir Batılı olarak kökenine rağmen sosyal olarak bilinçli New England'lılar tarafından sevildiğini ve saygı gördüğünü yazıyor. "Kısacası," diye yazıyor Rutkow, "Garfield, Ohio'nun Batı Rezervi dışındaki dünyayla kapsamlı ve olumlu bir ilk deneyime sahipti."
Ohio'ya döndüğünde, prestijli bir Doğu kolejinden aldığı derece Garfield'ı ayrıcalıklı bir adam yaptı. Enstitü'de öğretmenlik yapmak için Hiram'a döndü ve 1857'de başkan oldu. Eğitimi, tüm potansiyelini gerçekleştirecek bir alan olarak görmedi. Williams'ta, okulun kölelik karşıtı yoğun atmosferinin politik olarak daha farkına vardı ve politikayı bir kariyer olarak görmeye başladı. 1858'de Lucretia ile evlendi; beşi bebekken hayatta kalan yedi çocukları vardı. Düğünden kısa bir süre sonra, Hiram'da eğitimine devam etmesine rağmen, bir Cleveland firmasında avukat Albert Gallatin Riddle'ın ofisinde hukuk okumak için (1859) resmen adını girdi . 1861'de baroya kabul edildi.
Yerel Cumhuriyetçi liderler, yerel eyalet senato koltuğu için olası aday Cyrus Prentiss'in ölümü üzerine Garfield'ı siyasete girmeye davet etti. Altıncı oylamada parti kongresinde aday gösterildi ve 1861'e kadar görev yapmak üzere seçildi. Garfield'ın eyalet senatosundaki en büyük çabası, Ohio'nun mineral kaynaklarını ölçmek için ilk jeolojik araştırmasını sağlayan bir yasa tasarısıydı , ancak başarısız oldu.
İç savaş
Abraham Lincoln'ün cumhurbaşkanı seçilmesinden sonra , birkaç Güney eyaleti , Amerika Konfedere Devletleri adında yeni bir hükümet kurmak için Birlik'ten ayrıldıklarını açıkladı . Garfield, Köle Gücüne karşı kutsal bir haçlı seferi olarak gördüğü savaş çabasını endişeyle beklerken askeri metinleri okudu . Nisan 1861'de isyancılar , Güney'in son federal karakollarından biri olan Fort Sumter'ı İç Savaş'ı başlatarak bombaladılar . Askeri eğitimi olmamasına rağmen, Garfield yerinin Birlik Ordusu'nda olduğunu biliyordu.
Vali William Dennison'un ricası üzerine Garfield, Ohio'nun gönüllü alaylarını yükseltmek ve donatmak için fonların uygun hale getirilmesine yardım ettiği yasama meclisinde kalma konusundaki askeri hırslarını erteledi. Daha sonra, yasama ertelendi ve Garfield baharı ve yazın başını kuzeydoğu Ohio'da yeni alaylara katılmayı teşvik eden bir konuşma turunda geçirdi. Satın alma tüfeklere karşı Illinois bir gezi ardından, Garfield Ohio döndü ve Ağustos 1861 yılında, bir şekilde bir komisyon alınan albay içinde 42 Ohio Piyade alayında. 42. Ohio sadece kağıt üzerinde vardı, bu yüzden Garfield'ın ilk görevi saflarını doldurmaktı. O kadar çabuk yaptı, komşularını ve eski öğrencilerini işe aldı. Alay , eğitimi tamamlamak için Ohio , Columbus dışındaki Camp Chase'e gitti . Aralık ayında Garfield'a 42.'yi Kentucky'ye getirmesi emredildi ve burada Tuğgeneral Don Carlos Buell komutasındaki Ohio Ordusu'na katıldılar .
Buell'in emri
Buell, Garfield'a hızlı bir şekilde Konfederasyon güçlerini doğu Kentucky'den kovma görevini verdi ve ona sefer için 18. Tugay'ı verdi; bu, kendi 42. ordusunun yanı sıra 40. Ohio Piyade , iki Kentucky piyade alayı ve iki süvari birliğini de içeriyordu . Aralık ortasında Kentucky , Catlettsburg'dan Büyük Sandy Nehri vadisinde ilerleyerek ayrıldılar . Yürüyüş, Birlik güçleri , Garfield'ın süvarilerinin Jenny's Creek'teki isyancılarla savaştığı 6 Ocak 1862'de Paintsville, Kentucky'ye ulaşana kadar olaysız geçti . Tuğgeneral Humphrey Marshall komutasındaki Konfederasyon birlikleri , kasabayı kabaca Garfield'ınkine eşit sayıda tuttu, ancak Garfield, Marshall'ı isyancıların sayıca üstün olduğuna inandıracak şekilde konumlandırdı. Marshall, birliklerine Virginia yolunda Middle Creek'in çatallarına çekilmelerini emretti; Garfield birliklerine onları takip etmelerini emretti. Garfield'ın şahsen komuta ettiği tek meydan savaşı olan Middle Creek Muharebesi'nde 9 Ocak 1862'de isyancı mevzilerine saldırdılar . Çatışmanın sonunda, Konfederasyonlar sahadan çekildi ve Garfield, birliklerini yeniden düzenleme için Prestonsburg'a gönderdi .
Başarısının tanınması üzerine Garfield tuğgeneralliğe terfi etti. Marshall'ın geri çekilmesinden sonra, Garfield'ın komutanlığı, Kentucky'nin doğusunda kalan tek Birlik gücüydü ve Konfederasyon için savaşan tüm erkeklere evlerine dönüp barış içinde yaşarlarsa ve Birliğe sadık kalırlarsa affedileceğini duyurdu. Garfield artık savaşın köleliğin ortadan kaldırılması için bir haçlı seferi olduğuna inandığından, bildiri şaşırtıcı derecede yumuşaktı. Pound Gap'teki kısa bir çatışmanın ardından , bölgedeki son asi birlikler kuşatıldı ve Virginia'ya çekildi.
Garfield'ın terfisi, ona, 1862'nin başlarında Mississippi , Corinth'de ilerlerken Tümgeneral Ulysses S. Grant'in kuvvetlerine katılma emri verilen Ohio Ordusu'nun 20. Tugayı'nın komutanlığını verdi . Ancak 20. Tugay gelmeden önce, General Albert Sidney Johnston komutasındaki Konfederasyon güçleri Grant'in adamlarını kamplarında şaşırttı ve onları geri püskürttü. Garfield'ın birlikleri savaştan haberi aldı ve hızlı bir şekilde ilerledi, ikinci gün Konfederasyonluları sahaya geri götürmek ve geri çekilmek için ordunun geri kalanına katıldı. Daha sonra Shiloh Savaşı olarak bilinen eylem, bugüne kadarki en kanlı savaştı; Garfield günün büyük bölümünde ateşe maruz kaldı, ancak yaralanmadan çıktı. Grant'in amiri Tümgeneral Henry W. Halleck , birleşik orduların sorumluluğunu üstlendi ve ağır ağır Korint'e doğru ilerledi; geldiklerinde Konfederasyonlar kaçmıştı.
O yaz Garfield sarılıktan ve önemli ölçüde kilo kaybından muzdaripti . Karısının onu sağlığına kavuşturduğu eve dönmek zorunda kaldı. O evdeyken, Garfield'ın arkadaşları ona Kongre için Cumhuriyetçi adaylığı kazandırmak için çalıştı, ancak delegelerle kampanya yapmayı reddetti. O sonbahar askeri göreve döndü ve bir sonraki görevini beklemek için Washington'a gitti. Bu tembellik döneminde, evlilik dışı bir ilişki söylentisi, Lucretia sonunda onu görmezden gelene kadar Garfields'ın evliliğinde sürtüşmeye neden oldu. Garfield defalarca hayal kırıklığına uğrayan, çabucak geri çekilen geçici görevler aldı. Bu arada, İkinci Boğa Koşusu Savaşı'ndaki geç kalması nedeniyle Fitz John Porter'ın askeri mahkemesinde görev yaptı . Porter'ın suçluluğuna ikna oldu ve diğer generallerle birlikte hüküm giymek için oy kullandı. Duruşma Kasım 1862'den Ocak 1863'e kadar neredeyse iki ay sürdü ve sonunda Garfield, Genelkurmay Başkanı olarak Tümgeneral William S. Rosecrans'a bir görev verdi .
Rosecrans Genelkurmay Başkanı
Generallerin genelkurmay başkanları genellikle daha kıdemsiz subaylardı, ancak Garfield'ın Rosecrans üzerindeki etkisi, emirlerin iletilmesinin ötesinde Cumberland Ordusu'nun gerçek yönetimine kadar uzanan görevlerle normalden daha fazlaydı . Rosecrans, özellikle uyuyamadığında, sohbet için doymak bilmez bir iştah duyuyordu; Garfield'da "Ordudaki ilk iyi okunan insan" ı ve gecenin derinliklerine uzanan tartışmalar için ideal adayı buldu. İkili, Garfield'ın Rosecrans'ın 12 yaş küçük olmasına rağmen yakınlaştı ve her şeyi, özellikle de dini tartıştılar; Dönüştürülür vardı Rosecrans, Methodism için Katolikliğe , onun inanç Garfield'ın görünümü yumuşatılmış. Garfield, Rosecrans'ın etkisiz olduğuna inandığı kanat komutanları Alexander McCook ve Thomas Crittenden'in yerini almasını tavsiye etti , ancak Rosecrans bu öneriyi görmezden geldi. Rosecrans ile Garfield tasarladı Tullahoma Kampanyası sürdürmeye ve tuzak Konfederasyon Genel üzere Braxton Bragg içinde Tullahoma . Birliğin ilk başarısından sonra Bragg , Rosecrans'ın durduğu ve daha fazla asker ve erzak istediği Chattanooga'ya doğru çekildi . Garfield, Halleck ve Lincoln'ün talepleri doğrultusunda acil bir ilerleme gerektiğini savundu. Rosecrans, bir savaş konseyi ve uzun görüşmelerden sonra saldırmayı kabul etti.
19 ve 20 Eylül 1863'te meydana gelen Chickamauga Muharebesi'nde, Rosecrans'ın emirleri üzerine kanat komutanları arasındaki kafa karışıklığı, hatlarda bir boşluk yaratarak, sağ kanadın bozguna uğramasına neden oldu. Rosecrans, savaşın kaybedildiği sonucuna vardı ve bir savunma hattı kurmak için Chattanooga'ya geri döndü. Ancak Garfield, ordunun bir kısmının tuttuğunu düşündü ve Rosecrans'ın onayıyla, olay yerini incelemek için Missionary Ridge'e gitti . Garfield'ın önsezi doğruydu. Rosecrans'ın hatası liderliği hakkındaki eleştirileri yeniden alevlendirirken, yolculuğu efsanevi hale geldi. Rosecrans'ın ordusu felaketten kaçarken, Bragg'ın ordusuyla çevrili Chattanooga'da mahsur kaldılar. Garfield, Savaş Bakanı Edwin M. Stanton'a, Washington'u imha edilmekten kaçınmak için takviye ihtiyacı konusunda uyaran bir telgraf gönderdi ve Lincoln ve Halleck, dokuz gün içinde demiryoluyla 20.000 asker teslim etti. Bu arada Grant, batı ordularının komutanlığına terfi etti ve hızla Rosecrans'ın yerine George H. Thomas'ı getirdi . Garfield'a, Temsilciler Meclisi'nde oturmadan önce istifa ettiği bir komisyon olan tümgeneralliğe terfi ettiği Washington'a rapor vermesi emredildi. Tarihçi Jean Edward Smith'e göre Grant ve Garfield, Rosecrans'ın görevden alınmasının ardından Cumberland Ordusu'nun komutanı olarak Garfield yerine Thomas'ı terfi ettirdiği için Grant ve Garfield'ın "korumalı bir ilişkisi" vardı.
Kongre kariyeri
1862'de seçim; İç Savaş yılları
1862'nin başlarında Ordu'da görev yaparken, Garfield arkadaşları tarafından Ohio'nun yeni yeniden çizilmiş, ağır bir şekilde Cumhuriyetçi 19. bölgesinden Kongre'ye aday olma konusunda görüştü . Kendisinin ve devlet tarafından atanan diğer generallerin belirsiz görevler alacağından ve Kongre'ye aday olmasının siyasi kariyerine devam etmesine izin vereceğinden endişeliydi. Yeni Kongre'nin Aralık 1863'e kadar ilk olağan oturumunu düzenlememesi, bir süre savaş hizmetine devam etmesine izin verdi. Sağlık izniyle evde, adaylık için kampanya yapmayı reddetti ve bunu Eylül 1862'deki yerel kongrede sekizinci oylamada güvence altına alan siyasi yöneticilere bıraktı. Ekim ayında, 38. Kongre'de bir sandalye için genel seçimlerde DB Woods'u ikiye bir farkla mağlup etti .
Aday gösterildikten kısa bir süre sonra Garfield'a, askeri geleceğini tartışmak için Washington'daki Savaş Bakanı Edwin Stanton'a rapor vermesi emredildi . Orada, onunla arkadaş olan ve kendisini daha genç bir versiyonu olarak gören Hazine Bakanı Salmon P. Chase ile tanıştı . İkili siyasi olarak anlaştı ve her ikisi de Cumhuriyetçi Parti'nin Radikal kanadının bir parçasıydı . Garfield, Aralık 1863'te koltuğuna oturduğunda, Lincoln'ün Güney'e sertçe baskı yapma konusunda isteksiz görünmesinden dolayı hayal kırıklığına uğradı. Temsilciler Meclisinde Pennsylvania'dan Thaddeus Stevens tarafından yönetilen birçok radikal, isyancıların sahip olduğu topraklara el konulmasını istedi, ancak Lincoln bunu yaygın bir şekilde yapmak için her türlü tasarıyı veto etmekle tehdit etti. House katındaki tartışmada Garfield, bu tür yasaları destekledi ve İngiltere'nin Şanlı Devrimi'ni tartışırken , Lincoln'ün buna direndiği için görevden atılabileceğini ima etti. Garfield, Lincoln'ün Kurtuluş Bildirisini desteklemiş ve bunun "dünya tarihinde, ikinci sınıf bir Illinois avukatının tüm gelecek çağlarda unutulmaz bir çağ oluşturacak sözler söyleme aracı olduğu zaman, tuhaf bir fenomen" olmasına hayret etmişti.
Garfield sadece köleliğin kaldırılmasını desteklemekle kalmadı, isyan liderlerinin anayasal haklarını da kaybettiklerine inanıyordu. Köleliğe kalıcı bir son vermenin bir yolu olarak güney plantasyonlarına el konulmasını ve hatta isyan liderlerinin sürgün edilmesini veya infaz edilmesini destekledi. Garfield, Kongre'nin "renge bakılmaksızın tüm sadık kişilere eşit adaleti sağlamak için hangi yasaların gerekli olduğunu belirlemek" zorunda olduğunu hissetti. Lincoln köleliğe karşı harekete geçtiğinde Lincoln'ü daha çok destekliyordu. Görev süresinin başlarında, çeşitli konularda partisinden ayrıldı; onun, askere alma sırasında ikramiye kullanımını sona erdirmek için yapılan tek Cumhuriyetçi oydu. Mali açıdan yetenekli bazı acemiler, Garfield'ın itibarlı olduğunu düşündüğü hizmet dışı yollarını (komütasyon adı verilir) satın almak için ödül sistemini kullanmıştı. Garfield, mevcut zorunlu askerlik yasasındaki kusurlara işaret eden bir konuşma yaptı: askere alınmak için çağrılan 300.000 kişinin, ancak 10.000'inin muafiyet talebinde bulunduğunu veya para veya ikame temin ettiğini söyledi. Lincoln, Garfield'ın daha etkili bir yasa tasarısı talep ederek görev yaptığı Askeri İşler komitesinin önüne çıktı; Lincoln yeniden seçilmesine mal olsa bile, süresi dolmadan savaşı kazanabileceğinden emindi. Birçok yanlış başlangıçtan sonra, Garfield, Lincoln'ün desteğiyle, komütasyonu dışlayan bir zorunlu askerlik faturasının geçişini sağladı.
Chase'in etkisi altında, Garfield altın standardı tarafından desteklenen bir doların sadık bir savunucusu oldu ve bu nedenle " dolar " ın güçlü bir rakibi oldu ; çok pişman oldu, ancak İç Savaş sırasında altın veya gümüş ödemenin askıya alınması gerekliliğini anladı . Garfield , Kongre'ye Yeniden Yapılanma üzerinde daha fazla yetki vermek için tasarlanan Wade-Davis Yasasını geçerken Radikal Cumhuriyetçilerle oy kullandı , ancak Lincoln'ün cep vetosuyla yenilgiye uğradı .
Garfield, Lincoln'ü özellikle yeniden seçilmeye layık görmedi, ancak geçerli bir alternatif yok gibiydi. "Daha iyisini yapabileceğimizi düşünmeme rağmen muhtemelen o adam olacak" dedi. Garfield parti kongresine katıldı ve Rosecrans'ı Lincoln'ün aday arkadaşı olarak tanıttı, ancak delegeler Tennessee'nin Askeri Valisi Andrew Johnson'ı seçti . Lincoln ve Garfield yeniden seçildi. O zamana kadar, Chase Kabineyi terk etmiş ve Baş Yargıç olarak atanmıştı ve Garfield ile ilişkileri daha uzaklaştı.
Garfield, kişisel mali durumunu iyileştirmenin bir yolu olarak 1865'te hukuk uygulamasına başladı. Çabaları onu Wall Street'e götürdü ve burada, Lincoln'ün suikastının ertesi günü, kargaşalı bir kalabalık onu sakinleştirmek için hazırlıksız bir konuşmaya yöneltti: "Vatandaşlar! Bulutlar ve karanlık onun çevresinde doludur! Pavyonu, karanlık sular ve yoğun bulutlardır. gökyüzü! Adalet ve yargı, tahtının kuruluşudur! Merhamet ve hakikat Yüzünün önüne geçecek! Vatandaşlar! Tanrı hüküm sürüyor ve Washington'daki Hükümet hala yaşıyor! " Garfield biyografi yazarı Robert G. Caldwell'e göre, Lincoln'den hiç söz edilmeyen veya övülmeyen konuşma, "içerdiği şeyler kadar içermedikleri kadar önemliydi". Sonraki yıllarda, Garfield Lincoln için daha çok övgü aldı; Lincoln'ün ölümünden bir yıl sonra Garfield, "Tüm bu gelişmelerin en büyüğü Abraham Lincoln'ün karakteri ve şöhretiydi" dedi ve 1878'de Lincoln'ü "gücüyle bilgeliği artan birkaç büyük hükümdarlardan biri" olarak adlandırdı.
Yeniden yapılanma
Garfield, siyahların oy hakkının kaldırıldığı kadar kesin bir destekçisiydi, ancak beyazların politik eşitlerinin ona "güçlü bir tiksinti" verdiği için Afrikalı Amerikalılar fikrini kabul etti. Başkan Johnson, üyeliği ile Aralık 1865'teki Kongre toplantısı arasındaki aylarda Güney eyaletlerinin hızlı bir şekilde restorasyonunu istedi; Garfield tereddütle bu politikayı bir deney olarak destekledi. Eski bir dost olan Johnson, Garfield'ın desteğini aradı ve konuşmaları Garfield'ı Johnson'ın Kongre ile farklılıklarının büyük olmadığını varsaymaya yöneltti. Kongre Aralık ayında toplandığında (Johnson'ın dışlanan Güney eyaletlerinin seçilmiş temsilcileri olmadan üzüntüsüne), Garfield meslektaşları üzerinde uzlaşma çağrısında bulundu, ancak eski bir Demokrat olan Johnson'ın siyasi kontrolü ele geçirmek için diğer Demokratlara katılabileceğinden korkuyordu. Garfield, Şubat 1866'dan önce, Johnson , eski kölelere yardım etmekle suçlanan Freedmenler Bürosu'nun ömrünü uzatmak için bir tasarıyı veto ettiğinde, çatışmayı önceden görmüştü . Nisan ayına gelindiğinde Garfield, Johnson'ın "deli veya afyonla sarhoş" olduğu sonucuna vardı.
Johnson, Swing Around the Circle ve Garfield'ın kendi mahallesindeki partisi içinde muhalefetle karşı karşıya kaldığı 1866 kampanyasının en önemli sorunuydu hükümet kolları arasındaki çatışma . Güney hala haklarından mahrum bırakılmış ve Kuzey kamuoyu Cumhuriyetçilerin arkasındayken, Kongre'nin her iki meclisinde de üçte iki çoğunluk elde ettiler. Garfield, bölge aday gösterme toplantısında rakiplerinin üstesinden gelen Garfield, kolayca yeniden seçildi.
Garfield, Kongre Aralık 1866'da toplandığında Johnson'ın görevden alınmasına ilişkin ilk konuşmaya karşı çıktı, ancak Johnson'ın başkanlıktan atananları kaldırmasını kısıtlayan Görev Süresi Yasası gibi Johnson'ın yetkilerini sınırlayan yasayı destekledi . Komite görevlerinden dikkati dağılmış, bu faturalar hakkında nadiren konuştu, ancak Johnson'a karşı sadık bir Cumhuriyetçi oydu. Bir mahkeme davası nedeniyle, Temsilciler Meclisi Johnson'ı suçladığı Nisan 1868 günü orada değildi , ancak kısa süre sonra kendisini Thaddeus Stevens ve Johnson'ın görevden alınmasını isteyen diğerleriyle aynı hizaya getiren bir konuşma yaptı. Başkan Senato huzurunda yargılandığında beraat ettiğinde, Garfield şok oldu ve sonucun sonucunu mahkemenin başkan yardımcısı, bir zamanlar akıl hocası olan Baş Yargıç Chase'i sorumlu tuttu.
Ulysses S. Grant 1869'da Johnson'ın yerini aldığında, Garfield kalan radikallerden uzaklaşmıştı (liderleri Stevens, 1868'de ölmüştü). 15'inci Değişikliğin 1870'te onaylanmasını bir zafer olarak selamladı ve Gürcistan'ın Birliğe geri alınmasını siyaset değil, bir hak meselesi olarak savundu . 1871'de Garfield, Ku Klux Klan Yasası'nın kabul edilmesine karşı çıktı ve "Bir yasa parçası beni hiç bu kadar şaşırtmamıştı." O, "bu teröristlere" kızgınlığı ile yasa tasarısının Cumhurbaşkanına habeas corpus'un askıya alınması yoluyla eylemi icra etmesi için verdiği yetkinin tehlikeye attığı özgürlüklere duyduğu kaygı arasında kalmıştı .
Tarifeler ve finans
Siyasi kariyeri boyunca, Garfield altın standardını tercih etti ve altınla desteklenmeyen kağıt para ihracı yoluyla ve daha sonra ücretsiz ve sınırsız gümüş parası yoluyla para arzını artırma girişimlerini kınadı . 1865'te, finansal ve ekonomik konulara odaklanmak için uzun zamandır beklenen bir fırsat olan Evin Yolları ve Araçları Komitesi'ne alındı. Dolara muhalefetini yineleyerek, "Kendini kağıt paraya adamış herhangi bir parti, genel felaketin ortasında, mahvolmuş bir halkın lanetleriyle örtülür." 1868'de Garfield, Saray'da para birimi üzerine iki saatlik bir konuşma yaptı ve o noktaya kadarki en iyi hitabı olarak geniş alkış aldı; içinde, tür ödemelerinin kademeli olarak yeniden başlatılmasını, yani hükümetin, paraya çevrilemeyen kağıt paralar yerine gümüş ve altın ödemesini savundu.
İç Savaş sırasında tarifeler yüksek seviyelere çıkarılmıştı. Daha sonra, mali işleri yakından inceleyen Garfield, serbest ticarete doğru ilerlemeyi savundu, ancak standart Cumhuriyetçi pozisyon, Amerikan endüstrilerinin büyümesine izin verecek koruyucu bir tarifeydi. Partisiyle olan bu ayrılık, muhtemelen 1867'de Yollar ve Araçlar Komitesi'ndeki yerine mal oldu ve Cumhuriyetçiler Mecliste çoğunluğu 1875'e kadar elinde tutsa da, Garfield bu komitenin dışında kaldı. Garfield, güçlü Meclis Tahsisat Komitesine başkanlık etmek için geldi , ancak asıl istediği maliye politikası üzerindeki etkisiyle Yollar ve Araçlar'dı. Yollar ve Araçlar'da yer almasının reddedilmesinin bir nedeni, etkili Cumhuriyetçi editör Horace Greeley'in muhalefetiydi .
Eylül 1870'te, o zamanlar Temsilcilik Bankacılığı Komitesi başkanı olan Garfield, Kara Cuma Altın Panik skandalıyla ilgili bir soruşturma başlattı . Soruşturma kapsamlıydı, ancak herhangi bir suçlama tespit edilmedi. Garfield , skandala yol açan spekülasyonu finanse etmek için fiat para dolarının kolay bulunabilirliğini suçladı .
Garfield, Demokratların ve Liberal Cumhuriyetçilerin adayı olarak ortaya çıkan Greeley, tek ciddi alternatif haline gelene kadar, Başkan Grant'in 1872'de yeniden seçilmesinden hiç etkilenmemişti . Garfield, "Grant'in aday gösterilmeye uygun olmadığını ve Greeley'in seçilmeye uygun olmadığını söyleyebilirim" dedi. Hem Grant hem de Garfield ezici bir çoğunlukla yeniden seçildi.
Crédit Mobilier skandalı; Maaş Kepçesi
Crédit Mobilier Amerika skandal finansmanına dahil yolsuzluk Union Pacific Railroad parçası kıtalararası demiryolu gizlice kontrolünü satın 1869 Union Pacific görevlileri ve yöneticileri tamamlanan Amerika'nın Crédit Mobilier'in şirketi daha sonra üstlenmek onunla sözleşmeli demiryolu inşaatı. Demiryolu, şirketin büyük ölçüde şişirilmiş faturalarını, projeyi sübvanse etmek için tahsis edilen federal fonlarla ödedi ve şirketin, Union Pacific menkul kıymetlerini piyasa oranının çok altında, nominal değerden satın almasına izin verildi . Crédit Mobilier büyük karlar ve hisse senedi kazançları gösterdi ve önemli miktarda temettü dağıttı. Yüksek harcamalar, Kongre'den daha fazla fon ayırmaya çağrıldığı anlamına geliyordu. Crédit Mobilier'i kontrol eden demiryolu yetkililerinden biri de Massachusettsli Oakes Ames kongre üyesidir . Bazı meslektaşlarına, Crédit Mobilier hisselerini piyasada sattıklarının çok altında, nominal değerde satın alma fırsatı sundu ve demiryolu ek ödeneklerini aldı.
Hikaye, 1872 Temmuz'unda başkanlık kampanyasının ortasında patlak verdi. Adı geçen kişiler arasında Başkan Yardımcısı (ve eski Temsilciler Meclisi Başkanı) Schuyler Colfax , Grant'in ikinci dönem arkadaşı (Massachusetts Senatörü Henry Wilson ), Maine Konuşmacısı James G. Blaine ve Garfield vardı. Greeley, skandaldan yararlanma konusunda çok az şansa sahipti. Kongre seçimden sonra yeniden toplandığında, Blaine adını temize çıkarmak isteyen bir Meclis soruşturması talep etti. Özel komite önündeki kanıt, Blaine'i akladı. Garfield, Eylül 1872'de Ames'in kendisine hisse senedi teklif ettiğini ancak defalarca reddettiğini söylemişti. Ocak ayında komite huzurunda ifade veren Ames, Garfield'a nominal değerde on hisse senedi teklif ettiğini, ancak Garfield'ın 1867'den 1868'e kadar bir yıl geçmesine rağmen Garfield'ın nihayet reddetmesinden önce bunları asla almadığını veya ödemediğini söyledi. 14 Ocak 1873'te komite önüne çıkan Garfield, bunun çoğunu doğruladı. Ames birkaç hafta sonra, Garfield'ın hisseyi krediyle almayı kabul ettiğini ve şirketin büyük temettüleri tarafından ödendiğini ifade etti. İki adam, Garfield'ın aldığı ve daha sonra ödediği 300 doların üzerinde farklılık gösterdi; Garfield bunu bir kredi, Ames ise temettü olarak kabul etti.
Garfield'ın biyografi yazarları, Crédit Mobilier'da onu temize çıkarmaya isteksizler. Allan Peskin, "Garfield yalan mı söyledi? Tam olarak değil. Doğruyu söyledi mi? Tam olarak değil. Bozulmuş muydu? Gerçekte değil. Garfield'ın düşmanları bile, onun katılımının davranışını etkilediğini asla iddia etmedi ." Rutkow, "Garfield'ın gerçek suçu, House'un soruşturma komitesine hisseyi kabul etmeyi kabul ettiğini ve 329 $ temettü aldığını bilerek reddetmesiydi." Caldwell, Garfield'ın "komiteden önce doğruyu söylediğini, ancak gerçekleri kesinlikle söylemekte başarısız olduğunu, bazı hayati sorulara verilen cevaplardan açıkça kaçtığını ve böylece kendisinin suçlu olduğundan daha kötü hatalar izlenimi verdiğini" öne sürüyor. Crédit Mobilier'in yozlaşmış bir örgüt olduğu, kötü bir şekilde saklanan bir sırdı, hatta Kongre katında bahsedilmişti ve editör Sam Bowles, o sırada Garfield'ın finansla ilgilenen komitelerdeki pozisyonlarında "artık cahil olmaya hakkı olmadığını yazdı. bu kadar önemli bir konuda, nöbetçinin yerinde horlamak zorunda kalmasından daha fazla. "
Garfield'ın 1874'teki yeniden seçilme teklifinde sorun yaratan bir diğer mesele , Kongre üyelerinin tazminatını% 50 artıran ve 1871'e kadar geriye dönük olan 1873'teki " Maaş Kepçesi " idi. Garfield, Çobanlıktan Ödenek Komitesi başkanı olarak sorumluydu. Meclis aracılığıyla yasama ödenekleri tasarısı; Şubat 1873'teki tartışma sırasında, Massachusetts Temsilcisi Benjamin Butler , artışı bir değişiklik olarak teklif etti ve Garfield'ın muhalefetine rağmen, Meclis'ten geçti ve sonunda yasa oldu. Yasa Mecliste çok popülerdi, çünkü üyelerin neredeyse yarısı topal ördeklerdi , ancak halk öfkeliydi ve Garfield'ın pek çok üyesi, artışı kabul etmeyi reddetmesine rağmen onu suçladı. İç Savaş'tan bu yana ilk kez Meclis'in kontrolünü kaybeden Cumhuriyetçiler için kötü bir yılda, Garfield en yakın kongre seçimini yaptı ve oyların sadece% 57'sini kazandı.
Azınlık lideri; Hayes yönetimi
Temsilciler Meclisi'nin 1875'te Demokratik olarak ele geçirilmesiyle Garfield, Ödenekler Komitesi başkanlığını kaybetti. Meclis'teki Demokratik liderlik, Garfield'ı Yollar ve Araçlar'ın Cumhuriyetçi üyesi olarak atadı. Liderlik rakiplerinin çoğu 1874 Demokrat heyelanında yenildi ve Blaine Senato'ya seçildi, Garfield Cumhuriyetçi kat lideri olarak görülüyordu ve parti meclisin kontrolünü yeniden ele geçirmesi durumunda muhtemel Başkan olarak görülüyordu .
Garfield, demiryollarını genişletmek için verilen arazi hibelerinin haksız bir uygulama olduğunu düşünüyordu. Ayrıca, şirketlerin bazı tekelci uygulamalarına ve işçi sendikalarının aradığı güce karşı çıktı. Garfield, yetkilileri saldırgan ofis arayanların sıkıntısından kurtarmanın bir yolu olarak Birleşik Devletler kamu hizmetinin kurulmasını destekledi . Özellikle, devlet işçilerinin, pozisyonları karşılığında , ücretlerinin belirli bir yüzdesini siyasi katkı olarak geri almaya zorlandığı yaygın uygulamayı ortadan kaldırmak istiyordu .
1876 cumhurbaşkanlığı seçimi yaklaşırken Garfield, Senatör Blaine'in adaylığına sadık kaldı ve Cincinnati'deki 1876 Cumhuriyetçi Ulusal Kongresi'nde eski Konuşmacının adaylığı için savaştı . Altı oylamadan sonra Blaine'in galip gelemeyeceği netleşince, kongre Ohio Valisi Rutherford B. Hayes'i aday gösterdi . Garfield, Blaine'i desteklemiş olmasına rağmen, Hayes ile iyi ilişkiler sürdürmüş ve valiyi bütün kalbiyle desteklemişti. Garfield, görev süresi dolduktan sonra siyasetten emekli olmayı ve kendisini tam zamanlı olarak hukukun uygulanmasına adamayı umuyordu, ancak partisine yardım etmek için yeniden seçilmeyi istedi ve Ekim ayında kolayca kazandı. Garfield'ın en küçük oğlu Neddie, kongre seçimlerinden kısa bir süre sonra boğmacaya yakalandığı ve kısa süre sonra öldüğü için herhangi bir kutlama kısa sürdü .
Hayes, ertesi ay başkanlık seçimini Demokrat Samuel Tilden'e kaptırdığında, Cumhuriyetçiler, valiliği tuttukları Güney eyaletlerindeki (Güney Carolina, Louisiana ve Florida) sonucu tersine çevirmek için çabalar başlattı. Hayes üç eyaleti de kazanırsa, tek bir seçim oylamasıyla seçime girecekti. Grant, Garfield'dan Louisiana'daki anlatımda "tarafsız bir gözlemci" olarak hizmet etmesini istedi. Gözlemciler çok geçmeden eyalet seçim komisyonlarına Hayes'in kazanan ilan edilmesini önerdi - Garfield , Tilden'e büyük bir çoğunluk sağlayan West Feliciana Parish'in tüm oylarının atılmasını tavsiye etti. Üç eyaletin Cumhuriyetçi valileri, Hayes'in eyaletlerini kazandığını, eyalet yasama meclislerinin rakip getiriler sunmasını sağlayan ve seçim oylarının sayılmasını engellemekle tehdit eden Demokratların öfkesi üzerine onayladı - Anayasa uyarınca Kongre nihai hakem. seçimin. Kongre daha sonra , kazananı belirlemek için Seçim Komisyonu'nu kuran bir yasa tasarısını kabul etti . Komisyon'a karşı çıkmasına rağmen, Kongre'nin oylamayı sayması ve Hayes'i galip ilan etmesi gerektiğini düşünmesine rağmen, Garfield, Demokratların fazla partizan olduğu yönündeki itirazları üzerine komisyona atandı. Hayes, Cumhuriyetçi politikacılar veya partinin atananları tarafından Yüksek Mahkeme'ye verilen sekiz oyla birlikte 8-7 oyla galip çıktı. Güney Demokratlar, Hayes'i başkan olarak tanıdıkları anlaşmanın bir parçası olarak, federal birliklerin Güney'den çekilmesini sağlayarak Yeniden Yapılanmayı sona erdirdi.
Bir Senato koltuğu , John Sherman'ın Hazine Sekreteri olmak için istifasının ardından Ohio Genel Kurulu tarafından elden çıkarılacak olsa da , Hayes, Garfield'ın kendisini düşman bir Kongre'nin gündeminden korumak için uzmanlığına ihtiyaç duydu ve ondan onu aramamasını istedi. Garfield, cumhurbaşkanının kilit yasa koyucusu olarak önemli bir prestij kazandı ve rolü için saygı gördü. Kongre , hükümetin büyük miktarlarda gümüş satın alması ve onu tamamen yasal para birimine dönüştürmesi için Bland-Allison Yasası'nın ne olduğunu tartıştığında , Garfield altın standardından bu sapmaya karşı savaştı, ancak Şubat 1878'de Hayes'in vetosu nedeniyle yasalaştı. .
ABD Senatosu seçimi, 1880
Başkan Hayes, Garfield'ın 1879'da vali seçilmesini önerdi ve bunu Garfield'ı Beyaz Saray'a koyacak bir yol olarak gördü. Garfield, ABD Senatörü olarak seçilmeyi tercih etti. Koltuk için Sekreter Sherman gibi rakiplerden söz edildi, ancak başkanlık hırsları vardı (bunun için Garfield'ın desteğini aradı) ve diğer adaylar yol kenarında düştü. Garfield, Ocak 1880'de Genel Kurul tarafından Senato'ya seçildi, ancak görev süresinin 4 Mart 1881'e kadar başlaması planlanmadı. Garfield hiçbir zaman ABD Senatosu'na oturmadı.
Hukuk kariyeri ve diğer faaliyetler
Garfield, 1866'da bir dönüm noktası olan Yüksek Mahkeme davasında, Ex parte Milligan'da dilekçe verenleri savunan üç avukattan biriydi . Müvekkilleri, suçlu bulunan ve vatana ihanet ettiği için bir askeri mahkeme tarafından ölüm cezasına çarptırılan Konfederasyon yanlısı kuzeyli erkeklerdi. Dava, sanıkların bunun yerine sivil bir mahkeme tarafından yargılanıp yargılanmaması gerektiğine döndü ve sivillerin sivil mahkemeler çalışırken mahkemelerde yargılanamayacağına dair bir kararla sonuçlandı. Sözlü tartışma, Garfield'ın ilk mahkemeye çıkmasıydı. Jeremiah Black onu bir yıl önce küçük ortak olarak kabul etmiş ve saygın hitabet becerilerinin ışığında davayı kendisine vermişti. Sonuç olarak, Garfield anında önde gelen bir temyiz avukatı olarak ün kazandı.
Grant'in kamu hizmetinden hoşnutsuz ilk döneminde, Garfield hukukta fırsatların peşinden koştu, ancak müstakbel ortağının "içten ve çapkın" bir üne sahip olduğu söylendiğinde bir ortaklık teklifini reddetti. 1873'te Chase'in ölümünden sonra Garfield, Grant'e Yargıç Noah H. Swayne'i Baş Yargıç olarak ataması için başvurdu . Ancak Grant, Morrison R. Waite'i atadı .
1876'da Garfield, Pisagor teoreminin yamuk bir kanıtını geliştirdiğinde matematiksel yeteneğini gösterdi . Bulguları New England Journal of Education'da yer aldı . Matematik tarihçisi William Dunham , Garfield'ın yamuk çalışmasının "gerçekten çok akıllıca bir kanıt" olduğunu yazdı.
1850'deki dönüşüm deneyiminden sonra, dini soruşturma Garfield için yüksek bir öncelikti. Çokça okudu ve Mesih'in Müritlerinin bir üyesi olarak ilk deneyiminin darlığının ötesine geçti. Yeni, daha geniş perspektifi, araştırma özgürlüğüne ve tarih çalışmasına olan bağlılığından kaynaklanıyordu. Garfield'ın dini düşüncesinin yoğunluğu, kısmen savaştaki tecrübesi ve seçmenlerle olan etkileşimiyle de şekillendi.
1880 Cumhurbaşkanlığı seçimi
Cumhuriyetçi aday
Sherman'ın desteğiyle Senato'ya yeni seçilen Garfield, Cumhuriyetçi başkan adayı olarak Sherman'ı tercih ederek 1880 kampanya sezonuna girdi. Kongre başlamadan önce bile, aralarında Philadelphia'dan Wharton Barker'ın da bulunduğu birkaç Cumhuriyetçi adaylık için Garfield'ın en iyi seçenek olduğunu düşünüyordu. Garfield pozisyonla herhangi bir ilgiyi reddetti, ancak dikkat, Sherman'ın teğmeninin hırslarından şüphelenmesine yetti. Sherman'ın yanı sıra, adaylık için ilk favoriler Blaine ve eski Başkan Grant'ti, ancak diğer birkaç aday da delegelerin ilgisini çekti.
Bu dönemde, Cumhuriyetçi Parti iki fraksiyona bölündü: Mevcut federal hükümet himaye sistemini destekleyen Stalwarts; ve kamu hizmeti reformunu destekleyen Melezler. Kongre başladığında, New York'tan Senatör Roscoe Conkling (eski Başkan Ulysses S. Grant'i destekleyen Stalwarts'ın kat lideri), delegelerin genel seçimlerde nihai adayı destekleme sözü vermelerini önerdi. Üç Batı Virginia delegesi bu kadar bağlı olmayı reddettiğinde, Conkling onları kongreden ihraç etmeye çalıştı. Garfield, erkekleri savunmak için ayağa kalktı ve yargı hakkını saklı tutmak için tutkulu bir konuşma yaptı. Kalabalık Conkling'in karşısına çıktı ve o önergeyi geri çekti. Gösteri, delegelerin oylarının çoğunu çekebilecek tek kişinin kendisi olduğuna her zamankinden daha fazla inanan Garfield'ın destekçilerini memnun etti.
Diğer liderlerin lehine yaptığı konuşmalardan sonra Garfield, Sherman'ın adını aday göstermeye yükseldi; onun aday gösterme konuşması iyi karşılandı, ancak delegeler, Sherman'ın bir sonraki başkan olması fikri için çok az heyecan topladılar. İlk oylamada Grant 304 oyla önde, Blaine ise 284 oyla ikinci; Sherman'ın 93'ü onu uzak bir üçüncü sıraya yerleştirdi. Sonraki oylamalar, adaylık için gereken 379 oya sahip olmayan Grant ve Blaine güçleri arasında kısa sürede bir çıkmaz gösterdi. Wisconsin delegasyonunun bir üyesi olan Jeremiah McLain Rusk ve Indiana'dan bir delege olan Benjamin Harrison , Grant karşıtı birkaç oyu karanlık bir at adayı olan Garfield'a kaydırarak çıkmazdan kurtulmaya çalıştı . Garfield 35. oylamada 50 oy aldı ve izdiham başladı. Garfield, Ohio delegasyonunun diğer üyelerine adaylık istemediğini ve Sherman'a asla ihanet etmeyi amaçlamadığını protesto etti, ancak itirazlarını reddetti ve oy pusulalarını ona verdiler. Bir sonraki oylama turunda, neredeyse tüm Sherman ve Blaine delegeleri desteklerini Garfield'a kaydırdı ve ona 399 oy ve Cumhuriyetçi adaylık verdi. Grant güçlerinin çoğu eski başkanı sonuna kadar destekleyerek partide hoşnutsuz bir Stalwart azınlık yarattı. Bilet için bu hizbin desteğini almak için, Conkling'in siyasi mekanizmasının bir üyesi olan eski New York gümrük toplayıcısı Chester A. Arthur , başkan yardımcısı adayı olarak seçildi.
Hancock'a karşı kampanya
Bilete bir Stalwart eklemesine rağmen, Cumhuriyetçi gruplar arasındaki husumet kongreden devredildi ve Garfield, parti liderleriyle buluşmak için New York'a gitti. Stalwart kalabalığını farklılıklarını bir kenara bırakıp yaklaşan kampanya için birleşmeye ikna ettikten sonra, Garfield Ohio'ya döndü ve o zamanlar geleneksel olduğu gibi aktif kampanyayı başkalarına bıraktı. Bu arada Demokratlar , kariyeri askeri bir subay olan Pennsylvania'dan Tümgeneral Winfield Scott Hancock adaylarına karar verdiler . Hancock ve Demokratlar Katı Güney'i taşımayı beklerken, Kuzey'in çoğu Garfield ve Cumhuriyetçiler için güvenli bölge olarak görülüyordu; kampanyanın çoğu New York ve Indiana dahil olmak üzere birkaç yakın eyaleti kapsayacaktı.
Adaylar arasındaki pratik farklılıklar azdı ve Cumhuriyetçiler kampanyaya tanıdık bir tema olan kanlı gömleği sallamaya başladılar : Kuzeyli seçmenlere ayrılıktan ve dört yıllık iç savaştan Demokrat Parti'nin sorumlu olduğunu ve Demokratlar iktidara gelirse, iktidarı tersine çevireceklerini hatırlatmak. bu savaşın kazançları, Birlik gazilerinin onursuzluğu ve Konfederasyon gazilerine federal hazineden emekli maaşı ödemesi. Savaşın bitiminden bu yana on beş yıl geçmesine ve her iki biletin de Birlik generallerinin başına geçmesine rağmen, kanlı gömlek seçmenleri heyecanlandırmak için azalan bir değere sahipti. Seçimlere birkaç ay kala Cumhuriyetçiler, tarifeyi vurgulamak için taktik değiştirdiler . Cumhuriyetçiler, Demokratik platformun "yalnızca gelir tarifesi" çağrısını kabul ederek, Kuzeyli işçilere Hancock başkanlığının onları iyi işlerde tutan tarife korumasını zayıflatacağını söyledi. Hancock, ılımlı bir duruş sergilemeye çalışırken, "Tarife sorusu yerel bir sorudur" dediğinde durumu daha da kötüleştirdi. Oyun, Kuzey'i Garfield'ın arkasında birleştirmede etkili oldu. Sonunda, kullanılan 9,2 milyondan fazla halk oyundan iki binden az oy iki adayı ayırdı, ancak Seçim Koleji'nde Garfield Hancock'a karşı 214'ten 155'e kolay bir zafer kazandı.
Başkanlık, 1881
Kabine ve açılış
Garfield, seçilmesiyle göreve başlaması arasında, Conkling ve Blaine'in savaşan grupları arasında barışı sağlayacak bir kabine kurmakla meşguldü. Blaine'in delegeleri Garfield'ın adaylığına büyük ölçüde destek vermişlerdi ve Maine senatörü onur yerini aldı: Dışişleri Bakanı. Blaine sadece başkanın en yakın danışmanı değildi, Beyaz Saray'da olup biten her şeyi bilmeye takıntılıydı ve hatta yokluğunda orada casusları olduğu söyleniyordu. Garfield , Minnesota'dan William Windom'u Hazine Bakanı, Louisiana'dan William H. Hunt , Donanma Bakanı, Robert Todd Lincoln'ü Savaş Bakanı ve Samuel J. Kirkwood'u İçişleri Bakanı olarak aday gösterdi . New York, Postmaster General olarak Thomas Lemuel James tarafından temsil edildi . Garfield , Blaine'in düşmanı Pennsylvania'dan Wayne MacVeagh'ı Başsavcı olarak atadı . Blaine, Garfield'ı MacVeagh'ın rakibi William E. Chandler'ı MacVeagh yönetiminde Başsavcı olarak adlandırmaya ikna ederek bu randevuyu sabote etmeye çalıştı . Yalnızca Chandler'ın Senato tarafından reddedilmesi, MacVeagh'ın konuyla ilgili istifasını önledi.
Kabine manevraları yüzünden dikkati dağılmış olan Garfield'ın açılış konuşması, tipik hitabet standartlarına uygun değildi. Garfield, Afrika kökenli Amerikalıların sivil haklarına vurgu yaparak , "Yasa veya idaresi herhangi bir erdemli yurttaşın yoluna en küçük engeli koyduğu müddetçe özgürlük hiçbir zaman nimetleriyle dolduramaz" dedi. Altın standardı, eğitim ihtiyacı ve Mormon çok eşliliğinin beklenmedik bir şekilde reddedilmesinin tartışılmasının ardından konuşma sona erdi. Kalabalık alkışladı, ancak Peskin'e göre konuşma, "ne kadar samimi bir niyetle olursa olsun, üslubunun düzlüğü ve konusunun gelenekselliği ile aceleci kompozisyonuna ihanet etti".
Garfield'ın James'i ataması, Postmaster General'in hizipçi bir rakibi olan Conkling'i çileden çıkardı ve kendi fraksiyonu için, Hazine Sekreteri pozisyonu gibi telafi edici bir atama talep etti. Ortaya çıkan tartışma, Garfield'ın kısa dönem başkanlığının çoğunu işgal etti. Başkan, Blaine'in kışkırtmasıyla Conkling'in düşmanı Yargıç William H. Robertson'ı New York Limanı Koleksiyoncusu olarak aday gösterdiğinde Conkling ile olan çekişme doruk noktasına ulaştı . Bu, kabine seviyesinin altındaki ödül patronaj pozisyonlarından biriydi ve daha sonra Edwin A. Merritt tarafından yapıldı . Conkling , adaylığı yenilgiye uğratmak için senatör nezaketinin zamana saygı duyulan ilkesini gündeme getirdi ama boşuna. Uygulamanın yozlaşmış olduğuna inanan Garfield geri adım atmayacak ve "başkanın Senato katibi mi yoksa Amerika Birleşik Devletleri İcra Dairesi mi kaydedeceği sorusunu çözmek" niyetiyle Robertson onaylanmadıkça tüm adayları geri çekmekle tehdit etti. Nihayetinde Conkling ve New York'taki meslektaşı Senatör Thomas C. Platt , haklı çıkarmak için Senato'daki koltuklarından istifa ettiler, ancak New York yasama meclisi kendi yerlerine başkalarını seçtiğinde yalnızca daha fazla aşağılama buldu. Robertson, Collector olarak onaylandı ve Garfield'ın zaferi açıktı. Blaine'in hayal kırıklığına uğrayan muzaffer Garfield, parti gruplarının çıkarlarını dengeleme hedefine geri döndü ve Conkling'in Stalwart arkadaşlarından bazılarını ofislere aday gösterdi.
Yargıtay adaylığı
1880'de, Başkan Hayes, Stanley Matthews'u Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesine aday göstermişti . ABD Senatosu, Matthews adaylığına göre hareket etmeyi reddetti. Mart 1881'de Garfield, Matthews'ı Yüksek Mahkeme'ye yeniden aday gösterdi. Senato, Matthews'ı 24-23 oyla Yüksek Mahkemeye onayladı. Göre New York Times , "Matthews Yüksek Mahkemesi randevu muhalefet ... İki kaçak köle yardımcı olan bir gazete editörü 1859 yılında savcılık kaynaklandı." Matthews, "o sırada kölelik karşıtı olduğu iddia edilen bir kişi olduğu için, dava daha sonra ahlaki ilkenin üzerinde zafer kazanan siyasi çıkar olarak çerçevelendi." Matthews, 1889'da ölümüne kadar Mahkemede görev yaptı.
Reformlar
Grant ve Hayes, her ikisi de kamu hizmeti reformunu savunmuşlardı ve 1881'de kamu hizmeti reform dernekleri ülke çapında yenilenen enerjiyle örgütlenmişlerdi. Garfield, ganimet sisteminin başkanlığa zarar verdiğine ve dikkatini daha önemli kaygılardan uzaklaştırdığına inanarak onlara sempati duydu . Bazı reformcular, Garfield'ın yalnızca küçük görev arayanlara sınırlı görev süresi savunduğu ve eski arkadaşlarına atamalar vermesinden dolayı hayal kırıklığına uğradı, ancak çoğu sadık kaldı ve Garfield'ı destekledi.
Postanedeki yolsuzluk da reform için haykırdı. Nisan 1880'de, vurgunculuk çetelerinin milyonlarca doları çaldığı ve yıldız yollarında sahte posta sözleşmelerini güvence altına aldığı iddia edilen Postane Departmanında yolsuzlukla ilgili bir kongre soruşturması yapıldı . En düşük teklifle sözleşmeler aldıktan sonra, posta yollarını çalıştırma maliyetleri artırılacak ve karlar ring üyeleri arasında paylaştırılacaktı. O yıl, Hayes herhangi bir yeni yıldız rota sözleşmesinin uygulanmasını durdurdu. Göreve başladıktan kısa bir süre sonra Garfield, Başsavcı MacVeagh ve Postmaster General James'ten, sözde bir yıldız yolu elebaşı, İkinci Postmaster General Thomas J. Brady'nin yolsuzluğuna dair bilgi aldı . Garfield, Brady'nin istifasını talep etti ve komplo davasıyla sonuçlanacak kovuşturmalar emretti. Kendi kampanya yöneticisi Stephen W. Dorsey de dahil olmak üzere partisinin işin içinde olduğu söylendiğinde, Garfield, MacVeagh ve James'e Postane Departmanındaki yolsuzluğu nereye götürürse götürsün "kemiğe kadar" kök salmaları için talimat verdi. Brady istifa etti ve sonunda komplo için suçlandı. 1882 ve 1883'teki iki "yıldız rotası" ring denemesinden sonra, jüri Brady'yi suçsuz buldu.
Medeni haklar ve eğitim
Garfield, Afro-Amerikan medeni haklarının durumunu iyileştirmenin anahtarının federal hükümet tarafından desteklenen eğitimde bulunacağına inanıyordu. Yeniden Yapılanma sırasında, azat edilmiş kişiler , hükümete katılmalarına olanak tanıyan vatandaşlık ve oy hakkı kazanmışlardı, ancak Garfield haklarının Güneyli beyaz direnişi ve cehalet tarafından aşındırıldığına inanıyordu ve siyahların Amerika'nın kalıcı " köylülüğü " olacağından endişeliydi . Federal hükümet tarafından finanse edilen "evrensel" bir eğitim sistemi önererek yanıt verdi. Bununla birlikte, Kongre ve kuzey beyaz halkı, Afrikalı-Amerikalı haklarına olan ilgisini kaybetti ve evrensel eğitim için federal fon, Garfield'ın döneminde Kongre'de destek bulamadı. Garfield ayrıca birkaç Afrikalı Amerikalıyı önde gelen pozisyonlara atamak için çalıştı: Washington'daki tapu kayıtçısı Frederick Douglass ; Hazine özel ajanı Robert Elliot ; John M. Langston , Haiti bakanı; ve Blanche K. Bruce , Hazine'ye kayıt olun. Garfield, Cumhuriyetçi partiye Güney desteğinin ırk meselelerinden çok "ticari ve endüstriyel" çıkarlarla kazanılabileceğine inanıyordu ve Hayes'in Güney Demokratları uzlaştırma politikasını tersine çevirmeye başladı. O atanan William H. Hunt , bir carpetbagger Donanma Bakanı olarak, Louisiana dan Cumhuriyetçi. Solid South'da yeniden dirilen Demokrat Parti'nin kontrolünü kırmak için Garfield , bağımsızların oradaki Cumhuriyetçilere gücünü katma umuduyla , çift taraflı bağımsız Yeniden Ayarlayıcı Partiden Virginia Senatörü William Mahone'den himaye tavsiyesi aldı .
Başkanlığa giren Garfield'ın çok az dış politika deneyimi vardı, bu yüzden ağırlıklı olarak Blaine'e yaslandı. Eski bir korumacı olan Blaine, şimdi Garfield ile özellikle Batı Yarımküre'de daha serbest ticareti teşvik etme ihtiyacı konusunda hemfikirdi . Sebepleri iki yönlüydü: birincisi, Garfield ve Blaine Latin Amerika ile artan ticaretin Büyük Britanya'nın bölgeye hakim olmasını engellemenin en iyi yolu olduğuna inanıyorlardı . İkincisi, ihracatı teşvik ederek Amerikan refahını artırabileceklerine inandılar. Garfield, Blaine'e 1882'de Latin Amerika ülkeleri arasındaki anlaşmazlıklarda arabuluculuk yapmak ve ticaretin artması üzerine görüşmeler için bir forum olarak hizmet etmek için bir Pan-Amerikan konferansı çağrısında bulunma yetkisi verdi. Aynı zamanda, Pasifik Savaşı'nda, Bolivya , Şili ve Peru tarafından yürütülen bir barış için pazarlık yapmayı umuyorlardı . Blaine, Peru'nun herhangi bir toprak vermesine neden olmayacak bir kararı tercih etti, ancak 1881'de Peru'nun başkenti Lima'yı işgal etmiş olan Şili, önceki statükoyu geri getiren herhangi bir çözümü reddetti . Garfield, Amerika'nın diğer alanlarda etkisini genişletmeye çalıştı ve Clayton-Bulwer Anlaşması'nın yeniden müzakere edilerek ABD'nin Panama üzerinden İngiliz müdahalesi olmadan bir kanal inşa etmesine izin verilmesi ve stratejik olarak konumlandırılmış Hawaii Krallığı'ndaki İngiliz etkisini azaltma girişiminde bulunulması çağrısında bulundu . Garfield ve Blaine'in Amerika Birleşik Devletleri'nin dünyaya katılımı konusundaki planları, Kore ve Madagaskar ile ticari anlaşmalar ararken Batı Yarımküre'nin bile ötesine uzanıyordu . Garfield ayrıca ABD'nin yurtdışındaki askeri gücünü artırmayı düşündü ve Donanma Bakanı Hunt'tan donanmanın durumunu genişleme ve modernizasyon gözüyle araştırmasını istedi. Sonunda, Garfield suikasta kurban gittikten sonra bu iddialı planlar boşa çıktı. Dokuz ülke Pan-Amerikan konferansına davetleri kabul etmişti, ancak Blaine kabineden istifa ettikten ve Garfield'ın halefi Arthur'un konferansı iptal etmesinden sonra Nisan 1882'de davetiyeler geri çekildi. Donanma reformu, Garfield ve Hunt'ın öngördüğünden daha mütevazı bir ölçekte olsa da, Arthur'un yönetiminde devam etti ve nihayetinde Evrim Filosu'nun inşasıyla sona erdi .
Yönetim ve kabine
|Garfield Kabine|
|Ofis||İsim||Dönem|
|Devlet Başkanı||James A. Garfield||1881|
|Başkan Vekili||Chester A. Arthur||1881|
|Dışişleri Bakanı||James G. Blaine||1881|
|Hazine Sekreteri||William Windom||1881|
|Savaş Bakanı||Robert Todd Lincoln||1881|
|Başsavcı||Wayne MacVeagh||1881|
|posta bakanı||Thomas Lemuel James||1881|
|Donanma Sekreteri||William H. Hunt||1881|
|İçişleri Bakanı||Samuel J. Kirkwood||1881|
Suikast
Guiteau ve çekim
Garfield, hoşnutsuz bir ofis arayan Charles J. Guiteau tarafından 2 Temmuz 1881'de Washington DC'deki Baltimore ve Potomac Demiryolu İstasyonunda vuruldu. On bir haftalık yoğun bakımdan sonra Garfield , dört başkanın ikincisi olan Elberon, New Jersey'de öldü. Abraham Lincoln'ün ardından suikasta kurban gidecek.
Guiteau hayatında çeşitli meslekler izlemişti, ancak 1880'de kazanan Cumhuriyetçi bileti olmasını beklediği şeyi destekleyerek federal bir makam kazanmaya karar vermişti. "Garfield vs. Hancock" adlı bir konuşma yazdı ve bunu Cumhuriyetçi Ulusal Komite tarafından bastırdı. O dönemdeki seçmenleri ikna etmenin bir yolu, adayın erdemlerini açıklayan hatipler aracılığıyla oldu, ancak Cumhuriyetçiler daha ünlü adamlar ararken, Guiteau çok az konuşma fırsatı elde etti. Bir keresinde, Kenneth D. Ackerman'ın Garfield'ın adaylığı ve suikastı hakkındaki kitabına göre, Guiteau sinirlerinden dolayı konuşmasını bitiremedi. Kendini bir Stalwart olarak kabul eden Guiteau, Garfield'ın zaferine katkısını, Fransızca ya da yabancı dil bilmemesine rağmen, Paris'teki konsolosluk konumunu haklı çıkarmak için yeterli buldu. Guiteau o zamandan beri bir tıp uzmanı tarafından muhtemelen narsist bir şizofreni olarak tanımlanmıştır; sinirbilimci Kent Kiehl onu klinik bir psikopat olarak değerlendirdi.
Başkan Garfield'ın daha yorucu görevlerinden biri, ofis arayanlarla görüşmekti ve Guiteau'yu en az bir kez gördü. Beyaz Saray yetkilileri Guiteau'ya, konsüllük Dışişleri Bakanlığı bünyesinde olduğu için Blaine'e başvurmasını önerdi. Blaine ayrıca halkı düzenli olarak gördü ve Guiteau bu oturumlarda düzenli olarak yer aldı. Guiteau'ya vasıfsız olduğu ve kazanmadığı bir pozisyon vermek gibi bir niyeti olmayan Blaine, basitçe Senato'da Robertson'un adaylığı üzerindeki çıkmazın, Senato onayını gerektiren Paris konsolosluğunu değerlendirmeyi imkansız hale getirdiğini söyledi. New York senatörleri istifa ettikten ve Robertson Koleksiyoncu olarak onaylandıktan sonra, Guiteau iddiasını ileri sürdü ve Blaine ona pozisyonu almayacağını söyledi.
Guiteau, Stalwart olduğu için konumunu kaybettiğine inanmaya başladı. Ofis arayıcısı, Cumhuriyetçi Parti'deki internecine savaşı sona erdirmenin tek yolunun Garfield'ın ölmesi olduğuna karar verdi - ancak başkana karşı kişisel hiçbir şeyi yoktu. Arthur'un ardıllığının barışı yeniden sağlayacağını ve Guiteau da dahil olmak üzere Stalwart arkadaşları için ödüllere yol açacağını düşünüyordu.
Abraham Lincoln'e yapılan suikast , İç Savaş nedeniyle bir şans eseri olarak görüldü ve Garfield, çoğu insan gibi, başkanın korunması için hiçbir neden görmedi; Garfield'ın hareketleri ve planları genellikle gazetelerde basıldı. Guiteau, başkanın daha soğuk bir iklim için 2 Temmuz'da Washington'dan ayrılacağını biliyordu ve daha önce onu öldürme planları yaptı. Müzede iyi görüneceğini düşündüğü bir silah satın aldı ve Garfield'ı birkaç kez takip etti, ancak her seferinde planları hüsrana uğradı ya da cesaretini kaybetti. Fırsatları bire düştü - Garfield'ın 2 Temmuz 1881 sabahı New Jersey'e trenle ayrılması.
Guiteau , Garfield'ın yola çıkmasının planlandığı Baltimore ve Potomac Demiryolunun Altıncı Cadde İstasyonundaki bayan bekleme salonunun yanında kendini gizledi . Garfield'ın kabinesinin çoğu, yolun en azından bir kısmında ona eşlik etmeyi planladı. Washington'da kalacak olan Blaine, onu uğurlamak için istasyona geldi. İki adam derin bir konuşma içindeydi ve tabancasını çıkarıp Garfield'ı biri arkasından ve biri de kolundan olmak üzere iki kez vurmadan önce Guiteau'yu fark etmedi. Saat sabah 9 : 30'du.Sikastçı istasyonu terk etmeye çalıştı, ancak çabucak yakalandı. Blaine onu tanıdığı ve Guiteau'nun Garfield'ı neden vurduğunu gizlemediği için, suikastçının Stalwart'lara fayda sağlama motivasyonu, ateşin erken haberleriyle birçok kişiye ulaştı ve bu fraksiyona karşı öfke yarattı.
Tedavi ve ölüm
Garfield iki el ateş etti; biri kolundan baktı, diğeri sırtını deldi, bir kaburga kemiğini kırdı ve karnına gömüldü. "Tanrım, bu nedir?" diye haykırdı. Guiteau, götürüldüğü sırada, "Ben yaptım. Bunun için hapse gireceğim. Ben bir Stalwart'ım ve Arthur Başkan olacak" dedi.
İstasyondakiler arasında , 16 yıl önce babası Abraham Lincoln'ün suikasta kurban gittiğini düşünen, derinden üzülen Robert Todd Lincoln vardı. Garfield, birkaç doktorun onu muayene ettiği ve yıkanmamış parmaklarıyla yarayı araştırdığı özel bir ofise yatağa götürüldü. Garfield, isteği üzerine Beyaz Saray'a geri götürüldü ve o sırada New Jersey'deki karısı için gönderildi. Blaine, Garfield ve Guiteau'nun açıklamalarına yönelik düşmanlığı nedeniyle hayatına tehdit alan New York City'deki Başkan Yardımcısı Arthur'a haber gönderdi.
Joseph Lister'in antisepsi konusundaki öncü çalışması Amerikalı doktorlar tarafından bilinmesine rağmen , Lister'in kendisi 1876'da Amerika'yı ziyaret etmişti, bunlardan birkaçı buna güveniyordu ve savunucularının hiçbiri Garfield'ın tedavi eden doktorları arasında değildi. Depoda ve ardından Beyaz Saray'da görev alan doktor Doktor Willard Bliss'di . Tanınmış bir doktor ve cerrah olan Bliss, Garfield'ın eski bir arkadaşıydı ve Bliss liderliğindeki yaklaşık bir düzine doktor, kısa süre sonra yarayı sterilize edilmemiş parmaklar ve aletlerle inceliyordu. Garfield'a ağrı için morfin verildi ve Bliss'ten ona şansını açıkça söylemesini istedi, Bliss bunu yüzde bir yaptı. "Pekala, Doktor, bu şansı değerlendireceğiz."
Önümüzdeki birkaç gün içinde, ulus başkentten gelen haberleri görüp dua ederken Garfield biraz ilerleme kaydetti. Bir daha asla ayağa kalkmasa da, birkaç kez oturup yazabildi ve iyileşmesi o kadar olumlu görüldü ki, iyileşmesine yardımcı olmak için deniz hastanesi olarak bir vapur takıldı. Beyaz Saray bahçesindeki bir ineğin sütüyle (nefret ettiği) yulaf lapası ve sütü ile beslendi . Ordunun esiri olan Kızılderili şef Oturan Boğa'nın açlıktan öldüğü söylendiğinde, Garfield "Açlıktan ölmesine izin ver" ve ardından "Ah, hayır, ona yulaf ezmemi gönder" dedi. Muhtemelen başkanın doktorlarının merminin vücudunda tam olarak nereye yerleştirildiğini belirlemesine yardımcı olacak olan X-radyasyonu (veya X-ışını ) kullanımı on dört yıl daha icat edilmeyecekti. Alexander Graham Bell , kurşunun yerini ilkel bir metal detektörü ile bulmaya çalıştı. Başkaları üzerinde test edildiğinde icat etkili olmasına rağmen başarılı olamadı. Sorun, Bliss'in Garfield üzerindeki kullanımının kapsamını sınırlandırması, deneyin kontrolünü ele geçirmesi ve sorumlu kalmasını sağlamasıydı. Bliss, merminin olmadığı bir yerde durduğunu düşündüğü için, dedektör onu bulamadı. İlk denemeden kısa bir süre sonra Bell, icadının yeteneklerini geliştirdikten sonra başka bir test için geri döndü. Test, Bell'in önceki testlerinde duyduğundan farklı bir sese rağmen, Bliss'in merminin takıldığına inandığı alanın etrafında bir gürültüye neden oldu. Bliss, bunu merminin ilan ettiği yerde olduğunun kanıtı olarak aldı. Bliss bir bültende testin başarılı olduğunu ve "topun yerinin makul bir kesinlikle tespit edildiğine ve daha önce belirtildiği gibi karnın ön duvarında yattığına oybirliğiyle karar verildiğini" yazdı. kasıkların hemen üzerinde, göbeğin yaklaşık beş inç altında ve sağında. "
Başkan'ı Washington'un yaz sıcağında rahat tutmanın bir yolu, ilk başarılı klima ünitelerinden biriydi : fanlar tarafından buz üzerinde hareket ettirilen ve ardından kurutulan hava, hasta odasındaki sıcaklığı 20 derece Fahrenheit (11 santigrat derece) düşürmüştü. Donanma mühendisleri ve bazı bilim adamları, cumhurbaşkanının iyileşmesine yardımcı olmak için klimanın bu versiyonunu geliştirmek için birlikte çalıştı. Garfield'ın odasındaki aşırı gürültü ve nemi büyük ölçüde artırması gibi bazı sorunlar vardı, ancak mühendisler Garfield'ın acısını hafifletme çabalarında bu sorunlara çözüm bulmak için çok çalıştılar.
23 Temmuz'dan itibaren Garfield daha da kötüye gitti. Sıcaklığı 104 ° F'ye (40 ° C) yükseldi; Yaranın oluşturduğu apseden endişe duyan doktorlar ameliyat etti ve bir drenaj tüpü yerleştirdi. Bu başlangıçta yardımcı olmuş gibi görünüyordu ve Garfield yatağında 29 Temmuz'da kısa bir kabine toplantısı yapabildi, ancak üyeler Bliss'ten Garfield'ı heyecanlandıracak hiçbir şeyi tartışmaları emri aldı. Doktorlar, mermiyi bulmayı umarak Garfield'ın vücuduna giren apseyi araştırdı; büyük ihtimalle enfeksiyonları daha da kötüleştirdiler. Garfield, Ağustos ayında iade belgesini imzalayarak yalnızca bir eyalet eylemi gerçekleştirdi. Ayın sonunda, başkan olduğundan çok daha zayıftı ve ağırlığı 210 pound'dan (95 kg) 130 pound'a (59 kg) düşmüştü.
Garfield uzun zamandır sıcak ve sağlıksız Washington'dan kaçmak için endişeliydi ve Eylül ayı başlarında doktorlar onu , karısının yazın erken saatlerinde iyileştiği Long Branch, New Jersey'in bir parçası olan Elberon'a taşımayı kabul ettiler . Beyaz Saray'dan son kez 5 Eylül'de özel yastıklı bir vagonda seyahat ederek ayrıldı; Francklyn Kulübesi'nin kullanımına devredilen bir sahil konağı olan mahmuz hattı , gönüllüler tarafından bir gecede inşa edildi. Orada, Garfield okyanusu yetkililer ve muhabirler (ilk mitingden sonra) bir ölüm nöbeti haline gelen şeyi sürdürürken görebiliyordu. Garfield'ın kişisel sekreteri Joe Stanley Brown , kırk yıl sonra şöyle yazdı: "Bugün kıyıdaki Atlantik'in alçak yavaş hareketinin sesini duyamıyorum, kulübemden başucuna yürürken kulaklarımı dolduran ses. o korkunç trajediyi tekrar hatırlamadan. "
18 Eylül'de Garfield, bir arkadaşı olan Albay AF Rockwell'e tarihte bir yeri olup olmayacağını sordu. Rockwell, yapacağına dair güvence verdi ve Garfield'a önünde hala çok işi olduğunu söyledi. Ancak yanıtı, "Hayır, benim işim bitti" oldu. Ertesi gün, o sırada zatürre ve kalp ağrılarından da muzdarip olan Garfield, kendini iyi hissetmesine rağmen bir bardak alamamasına hayret etti ve rahatsızlık duymadan uyudu. O akşam 22:15 civarında uyandı . Elini göğsünün üzerine koyarken onu izleyen genelkurmay başkanı ve arkadaşı General David Swaim'e göğsündeki büyük acıdan şikayet etti. Başkan daha sonra Swaim'den bir içecek su istedi. Bardağını bitirdikten sonra Garfield, "Oh Swaim, bu korkunç acı - elini üzerine bastır." Dedi. Swaim elini zorla Garfield'ın göğsüne koyarken, Garfield'ın elleri refleks olarak yukarı çıktı. Kalbini kavrayarak, "Oh, Swaim, bunu durduramaz mısın? Oh, oh, Swaim!" Diye bağırdı. Swaim, Garfield'ı bilinçsiz bulan Bliss için başka bir görevliye gönderilmesini emretti. Onu canlandırma çabalarına rağmen, Garfield asla uyanmadı ve 49 yaşında 22 : 30'da öldü . Garfield'ın ölümüyle ilgili bir muhabirden öğrenen Chester A. Arthur, New York Yüksek Mahkeme Yargıcı John R. Brady .
Bazı tarihçilere ve tıp uzmanlarına göre, Garfield, ona katılan doktorlar bugünün tıbbi araştırmaları, bilgileri, teknikleri ve ekipmanlarının emrinde olsaydı yaralarından kurtulmuş olabilirdi. O zamanki standart tıbbi uygulama, merminin yolunu bulmaya öncelik verilmesini dikte etti. Doktorlarından bazıları , 1880'lerde yaygın bir uygulama olan mermiyi araştırmak için sterilize edilmemiş parmaklarını yaraya soktu. Tarihçiler, büyük enfeksiyonun Garfield'ın ölümünde önemli bir faktör olduğu konusunda hemfikir. Biyografi yazarı Peskin, tıbbi yanlış uygulamaların Garfield'ın ölümüne katkıda bulunmadığını söyledi; Derin bir kurşun yarasından kaynaklanacak kaçınılmaz enfeksiyon ve kan zehirlenmesi, birden fazla organa zarar ve omurga parçalanmasına neden oldu. New Jersey Tıp ve Diş Hekimliği Üniversitesi'nde cerrahi profesörü olan Rutkow, açlığın da rol oynadığını savundu. Rutkow, "Garfield'ın öylesine ölümcül olmayan bir yarası vardı. Bugünün dünyasında, iki ya da üç gün içinde eve gidebilirdi." Garfield'ın atış sonrası tıbbi durumuna ilişkin geleneksel anlatı, Theodore Pappas ve Shahrzad Joharifard tarafından The American Journal of Surgery'de 2013 tarihli bir makalede sorgulanmıştır . Garfield'ın, dalak arter psödoanevrizmasının (başlangıçta çekimden kısa bir süre sonra gelişen ve kanamasının hemen ölümüne engel olan) geç yırtılmasından öldüğünü iddia ettiler . Ayrıca, acısının aslında akut kolesistitten kaynaklandığını savundular . Otopsi raporuna dayanarak yazarlar, bu durumun, doktorlarının vurulduktan üç veya dört hafta sonra Temmuz 1881'de safra kesesini kazara delmesi sonucunda ortaya çıktığını tahmin ediyorlar . Pappas ve Joharifard, bunun Garfield'ın durumunda 23 Temmuz 1881'den itibaren görülebilen düşüşe neden olduğunu söylüyor.
Guiteau, 14 Ekim 1881'de cumhurbaşkanını öldürmekle suçlandı. Guiteau, Garfield'ın ölümünden kendisinin sorumlu olmadığını açıkladı. Vurulduğunu itiraf etti ama cinayeti değil. Guiteau savunmasında şunları yazdı: "General Garfield yanlış uygulamadan öldü. Kendi doktorlarına göre ölümcül bir şekilde vurulmadı. Ona kötü muamelede bulunan doktorlar, saldırganın değil, ölümünün bedelini ödemeli. Suçlanmaları gerekiyor. James A. Garfield'ı öldürmek için, beni değil. " Guiteau'nun sık sık araya girip tartıştığı ve avukatının delilik savunmasını kullandığı kaotik bir duruşmada , jüri onu 5 Ocak 1882'de suçlu buldu ve asılarak ölüm cezasına çarptırıldı. Guiteau , fizyolojik zihinsel bozukluğa neden olan bir hastalık olan nörosifilize sahip olabilir . 30 Haziran 1882'de idam edildi.
Cenaze, anma törenleri ve anma törenleri
Garfield'ın cenaze treni Long Branch'i oraya getiren aynı özel yolda, çiçeklerle kaplı rayların ve bayraklarla süslenmiş evlerin yanından geçerek ayrıldı. Vücudu Capitol'e nakledildi ve daha sonra cenaze töreni için Cleveland'a devam etti. Bedeni olarak Garfield'ın tabutu geçti 70.000'den fazla vatandaş, bazı bekleyen üzerinde üç saat, naaşının getirildiği de ABD Capitol kubbeli ; daha sonra, 25 Eylül 1881'de Cleveland'da 150.000'den fazla - o şehrin tüm nüfusuna eşit bir sayı - aynı şekilde saygılarını sundu. Kalıcı anıtı inşa edilene kadar vücudu geçici olarak Cleveland'ın Lake View Mezarlığı'ndaki bir kasaya defnedildi .
Ülke genelinde Garfield anıtları dikildi. Garfield'ın ölümünden yedi ay sonra, 10 Nisan 1882'de ABD Postane Departmanı onun onuruna bir posta pulu bastırdı. 1884 yılında heykeltıraş Frank Happersberger , San Francisco Çiçek Konservatuarı gerekçesiyle bir anıt inşa etti . 1887'de James A. Garfield Anıtı Washington'da açıldı. Philadelphia'nın Fairmount Park'ındaki başka bir anıt 1896'da dikildi. Avustralya'nın Victoria kentinde Cannibal Creek , onuruna Garfield adını aldı.
19 Mayıs 1890'da Garfield'ın cesedi, Cleveland'daki Lake View Mezarlığı'ndaki bir türbeye büyük bir ciddiyet ve tantanayla kalıcı olarak defnedildi. İthaf törenlerine eski Başkan Hayes, Başkan Benjamin Harrison ve gelecekteki başkan William McKinley katıldı . Garfield Hazine Bakanı William Windom da katıldı. Harrison, Garfield'ın her zaman bir "öğrenci ve eğitmen" olduğunu ve hayatının iyi gittiğini ve ölümünün "Amerikan tarihinde öğretici ve ilham verici olaylar olmaya devam edeceğini" söyledi. Anıt üzerindeki üç panelde Garfield bir öğretmen, Birliğin tümgenerali ve hatip olarak gösteriliyor ; diğeri onun başkanlık yemini ettiğini ve beşincisi vücudunun Washington, DC'deki Capitol rotunda'da eyalette yattığını gösteriyor.
Garfield'ın deli bir görevli tarafından öldürülmesi, kamu hizmeti reform yasasına duyulan ihtiyaç konusunda halkı bilinçlendirdi. Ohio'lu bir Demokrat olan Senatör George H. Pendleton , Ocak 1883'te Pendleton Yasası ile sonuçlanan bir reform çabası başlattı . Bu hareket, görev arayanların federal olarak atanan pozisyonları elde etmek veya sürdürmek için para ödediği veya siyasi hizmet verdiği "ganimet sistemini" tersine çevirdi. Yasaya göre, atamalar liyakat ve rekabetçi inceleme üzerine verildi. Reformun uygulanmasını sağlamak için Kongre ve Arthur, Kamu Hizmeti Komisyonu'nu kurdu ve finanse etti . Ancak Pendleton Yasası, federal hükümet çalışanlarının yalnızca% 10'unu kapsıyordu. Daha önce "kıdemli bir ganimetçi" olduğu bilinen Arthur için, kamu hizmeti reformu onun en önemli başarısı oldu.
2 Mart 2019'da Ulusal Park Servisi , Washington'da suikastın yapıldığı yeri işaretlemek için sergi panelleri kurdu.
Eski ve tarihi görünüm
Suikastin ardından birkaç yıl boyunca, Garfield'ın yaşam öyküsü Amerikan başarı öyküsünün bir örneği olarak görüldü - en fakir çocuk bile bir gün Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olabilir. Peskin, "Garfield'ın yasını tutarken, Amerikalılar sadece bir başkanı onurlandırmakla kalmıyor, hayat hikayesi kendi en değerli özlemlerini somutlaştıran bir adama haraç veriyorlardı" dedi. Stalwarts ve Half-Breeds arasındaki rekabet 1880'lerin sonlarında ve sonrasında sahneden kaybolurken, Garfield'ın anıları da ortadan kalktı. 1890'larda Amerikalılar politikacılarla hayal kırıklığına uğradı ve başka yerlere ilham kaynağı oldu, sanayicilere, işçi liderlerine, bilim adamlarına ve kahramanları olarak diğerlerine odaklandı. Giderek artan bir şekilde, Garfield'ın başkanlık yaptığı kısa süre unutuldu.
|Harici video|
|Booknotes ile Kara At üzerine Kenneth Ackerman ile röportaj : Sürpriz Seçimler ve Başkan James A. Garfield'ın Siyasi Cinayeti, 27 Temmuz 2003 , C-SPAN|
20. yüzyıl Garfield için hiçbir canlanma görmedi. Thomas Wolfe , Garfield de dahil olmak üzere Yaldızlı Çağ'ın başkanlarını , "ciddi şekilde boş ve bıyıklı yüzleri karışan, eriyen, birlikte yüzen" "kayıp Amerikalılar" olarak kabul etti. Yaldızlı Çağ'ın politikacıları halkın gözünden kayboldu, parlaklıkları o dönemde Amerika'yı siyasi makamın dışında etkileyenler tarafından gölgede bırakıldı: hırsız baronlar , mucitler, sosyal reform arayışında olanlar ve Amerika olarak yaşamış olanlar. hızla değişti. Güncel olaylar ve daha yeni rakamlar Amerika'nın dikkatini çekti: Ackerman'a göre, "Yoğun Yirminci Yüzyıl, Garfield dönemini uzak ve alakasız gösterdi, liderleri belirsizlikleriyle alay etti."
Garfield'ın biyografi yazarları ve onun başkanlığını araştırmış olanlar, onu iyi düşünme eğilimindeler ve başkanlığı, vakitsiz sona ermeden önce umut verici bir başlangıç gördü. Tarihçi Justus D. Doenecke , Garfield'ı biraz muamma sayarken, başarılarını anlatıyor: "Stalwarts'a karşı bir zafer kazanarak, ofisinin hem gücünü hem de prestijini artırdı. Bir adam olarak zeki, duyarlı ve alarma geçti ve hükümetin nasıl çalıştığına dair bilgisi eşsizdi. " Yine de Doenecke, Garfield'ın Merritt'i kovulmasını Robertson'ın lehine eleştiriyor ve başkanın, ikincisinin onayından sonra bile duruma gerçekten hâkim olup olmadığını merak ediyor. 1931'de yazan Caldwell'e göre, "Garfield tarihte yaşıyorsa, bu kısmen kişiliğinin çekiciliğinden kaynaklanacaktır - aynı zamanda yaşamda ve ölümde tehlikeli bir patron yönetim sistemine ilk kurnaz darbeleri vurduğu için. Bu da bir süre ulusun siyasetini yutmak üzereydi. Belki yaşasaydı daha fazlasını yapamazdı. " Rutkow yazıyor, "James Abram Garfield başkanlığından yapılan tantalising düşürülür 'ne olur. ' "
Peskin, Garfield'ın siyasi kariyeri için aldığından daha fazla takdiri hak ettiğine inanıyor:
Doğru, başarıları ne cesurdu ne de kahramandı, ama onun kahramanlık gerektiren bir çağ değildi. Fırtınalı başkanlığı kısa sürdü ve bazı açılardan talihsizdi, ancak ofisi bulduğundan daha güçlü bıraktı. Bir kamu adamı olarak neredeyse yirmi yıldır ulusal önemi olan hemen hemen her meselede parmağı vardı, bir parti lideri olarak Blaine ile birlikte Cumhuriyetçi Parti'yi Amerika Birleşik Devletleri'ni yirminci yüzyıla götürecek enstrümana dönüştürdü.
Ayrıca bakınız
Notlar
Referanslar
Çalışmalar alıntı
daha fazla okuma
- Graff, Henry F., ed. Başkanlar: Bir Referans Tarihi (3. baskı 2002) çevrimiçi
- Millard, Candice (2012). Cumhuriyetin Kaderi: Bir Delilik, İlaç ve Bir Başkanın Cinayeti Hikayesi . New York, New York: Çapa Kitapları. ISBN 978-0767929714.
- Beyaz Saray biyografisi
- GARFIELD, James Abram, (1831–1881) Kongre Biyografisi
- James Garfield: Kongre Kütüphanesinden Bir Kaynak Kılavuzu
- James A. Garfield , Classical Scholars Veritabanında
- James A. Garfield, kabinesinin her üyesi ve Miller Center of Public Affairs'den First Lady üzerine yazılar
- "James Garfield Yaşam Portresi" dan, C-SPAN 'ın Amerikan Cumhurbaşkanları: Yaşam Portreler , 26 Temmuz 1999
- James A. Garfield tarafından veya yaklaşık İşleri at Internet Archive
- James A. Garfield tarafından LibriVox'ta çalışır (kamuya açık sesli kitaplar)
- Önemli mezunlar arasında Delta Upsilon Garfield dahil kardeşlik,
- James A. Garfield Kişisel El Yazmaları
- James A. Garfield Koleksiyonu , Williams College Chapin Kütüphanesi'nde
- James A. Garfield Koleksiyonu , Williams College Arşivleri ve Özel Koleksiyonlarda