Hapishaneye gidiyordum. Ve beni içeri almayacakları için paniğe kapıldım. Bunun olmasına nasıl izin verebilirdim?
Her zamanki gibi geç kaldım ve her zamanki gibi kayboldum. Bir saatten fazla bir süredir, bir rampadan diğerine biniyor, giderek daha çılgınca ve daha pervasızca sürüyordum. Bu, cep telefonlarından önceki eski günlerdeydi. GPS yok. ETA yok. Böyle bir şeyi hayal edebiliyorsanız kağıt haritalar.
Sabah 9:40'tı. Saat 10:00'a kadar Terminal Adası Federal Cezaevi'ne gitmeseydim içeri alınmazdım. Bir sonraki ziyaretime birkaç hafta daha izin verilmeyecekti. Yeniden izin almam gerekecek. Tekrar San Francisco'dan Los Angeles'a uçmam, tekrar bir motel ve araba kiralamam gerekecekti. Çok fazla zaman, para ve emek kaybı.
Ömür boyu hapsedilen bir adamla röportaj yapmak için aylarımı harcadım. Sadece bir kalem getirebilmek için tonlarca evrak işi ve birbiri ardına bir görevliden izin aldı. Şimdi tüm bu hazırlıkları berbat etmek üzereydim çünkü seyahatimi düzgün planlamamıştım.
O kadar hızlı gidiyordum ki, ne kadar hızlı olduğuna bakma zahmetine bile girmedim. Önce sireni duydum, sonra ışıkların yanıp söndüğünü gördüm. kenara çektim. Harika. Şimdi hapishaneye zamanında varmamın hiçbir yolu yok. Bir polis memuru arabasından inip benimkine doğru yürürken dikiz aynasına baktım.
Camı indirirken ellerim titriyordu. Bir film otobanı devriyesi olarak doğrudan merkezi oyuncu kadrosundan çıkmıştı: yansıtıcı gözlükler, arkaya taranmış saçlar, benimle uğraşma teslimatı. "Hanımefendi, ehliyet ve ruhsat." Onları alıp uzaklaştıktan sonra, kendimi suçlamak için kendi kendime empoze ettiğim hapishane hücreme oturdum. Neden hep geç kalıyorum? Motelden neden daha önce ayrılmadım? Neden rotayı daha dikkatli planlamadım?
Polis memuru geri döndüğünde, “85 mil hızla gittiğinizi biliyor muydunuz?” dedi.
"Üzgünüm memur bey." Durdum, sonra devam ettim. "Çok kayboldum. Hapse girmeye çalışıyorum.”
Güneş gözlüklerinin altında bile kaşlarını kaldırdığını görebiliyordum.
Sessizliği bana daha fazlasını açıklama cesareti verdi. Ona bir mahkumla yaptığım görüşmeyi ve bir saatten fazla süredir araba kullandığımı ancak Terminal Adası'nı bulamadığımı anlattım. Sürpriz değil, tam olarak nerede olduğunu biliyordu ve geçmem gereken köprüyü ve geçmem gereken sapağı işaret etti.
"Zaten hapse gireceğime göre, bileti atlayabilir misin?"
"Hıh" dedi. "Bu sefer geçmesine izin vereceğim. Ama bir dahaki sefere unutmayın: yavaşlarsanız, oraya daha hızlı varırsınız.”
Vay canına. Bu fal kurabiyesi bilgeliğini daha önce nasıl duymamıştım?
O polis karşılaşması (şimdi beyaz bir kadından çok daha net görüyorum, bana çok kolay bir geçiş sağlandı) yıllar boyunca benimle kaldı.
Ama yavaş şeritte kalmaya zorlandığım bu geçen yıl boyunca asla daha fazla değil. İlk birkaç ay için hızlı gidememekle kalmadınız. Bir türlü gidemezdin. Evde kalmamız söylendiği için neredeyse hiç araba kullanmadım. Sokaklar ve gökyüzü 21. yüzyıl yaşamının uğultusundan yoksundu. Çok sessizdi. Ürkütücü, güzel sessiz. Ve orada o kadar çok zaman şimdi. Her zamanki acele etme hareketi sadece boşuna değil, bir şekilde gülünç hale getirildi. Oturma odasından mutfağa koşabilir ve tekrar geri dönebilirim. Ve sonra ne?
Acele etmemek rahatsız edici ve tanıdık gelmiyordu ama hiç de rahatsız edici değildi.
Yetişkin hayatımın çoğunda modern acelenin ustası oldum. İstenmeyen, iki terapistin sadece hafif ADD değildi ama bana yolu ADD, aktivitenin 107 kiloluk sinekkuşu. Çılgınca kanatlarını çırpmayı bırakın, dev sinekkuşu yok olacak. Kahvaltı yapın ve çocukların öğle yemeğini toplayın! Mutfağı temizle! Çalışmak için acele edin! Bir toplantıya git! Başka bir toplantıya git! Bir makale yaz! Kahve için C ile tanışın! İki makaleyi düzenleyin! Bir içki için arkadaşım Y ile tanışın! Yazı grubumla tanışın! Doktora git! Arabayı tamir ettirin! Yemek yapmak! Mutfağı tekrar temizle! Sonra ertesi gün tekrar başlayın.
Evet, hayat bu. Bakmamız gereken ve yapmamız gereken ailelerimiz var. Ama bunu nefes nefese bir hızda yapıyor gibiydim, bitkinliğimle, neredeyse şehit gibi meşguliyetimle gurur duyuyordum. Yaptığım şeyi neden yaptığımı düşünmek için duraklamadan hemen hemen tüm bu kontrol listesindekileri yapmak.
Sonra ellili yaşlarımda buraya geldim ve bu salgında zor bir şekilde durmak zorunda kaldım. Günler, haftalar ve aylar uzadı, böylece başka tarafa bakamadım. Kesinlikle, yapmak istediğim büyük şeyleri yapmadığımı gördüm: Kendi yazımı yaz, hatta belki bir kitap yaz ve kişinin iç yaşamının Venn şemasında kendimi tanı ki, söz konusu makaleleri yazabileyim. ve olası kitap.
Şimdi hayat çok yavaşladı, içsel bir değişim hissettim, uyanır gibi hissettiren sakin bir genişleme. Sabahları tavuklarımla oturmak için bahçeye çıkıyorum ve Charlie Parker kucağıma atlıyor ve başını kolumun kıvrımına sokuyor ve boynunu kaşıyorum. Bitkilerimden ölü yapraklar topluyorum ve devam edin ve yargılayın, onlarla konuşun. Oturma odasında oturuyorum ve nihayet bunca yıldan sonra meditasyon yapıyorum. Yıllar önce bıraktıktan sonra tekrar yogaya başladım. Belki de en önemlisi, içmeyi bıraktım.
Akşamlarımda beni uyurgezerlik yapan bir peri masalı iksiri gibi bir iki kadeh şarap olmadan, inanılmaz bir şey oldu: Onun yerine onların üzerinden yazmaya başladım. Orada olurdum, gece 9'da tamamen uyanık olurdum. Dikkatimi dağıtacak çok az şey ya da daha fazlası, dikkatimi dağıtmak için çok az arzu ile dizüstü bilgisayarımı çıkardım ve yazmaya başladım. Arkadaşım Gail'e haftada birkaç kez mektup yazardım. Daha farkına varmadan pandemi sırasında yüzlerce sayfa yazmıştım ve hiç sahip olmadığım bir şekilde yazmıştım.
Ne bir ifşaat. Hızlı şeritteki hayatın, bize verilen günlerde seyahat etmenin en iyi yolu olmadığı ortaya çıktı. Bunu neden yıllar önce fark etmemiştim? Ne de olsa, düzenli olarak kendimi toparlamak için durmadan boyun kırma hızında gitmek beni nefessiz bıraktı, panikledi ve kaybetti. (Doğru mu? Hayatımda genellikle geç kaldığımda ve kaybolduğumda, bunun nedeni olmak istediğimi düşünüyorum. Daireler çizip bir yere varamamak, sadece ortaya çıkıp zorlayıcı bir şey yapmaktan kaçınmanın başka bir dikkat dağıtıcı biçimidir. ve zor, bu büyük bir başarıya yol açabilir, ama elbette en büyük başarısızlığa yol açabilir.) Zaman çok garip bir yapıdır: “Hiçbir şey” yapmak için daha fazla zaman ayırırsanız, mucizevi bir şey olur. Çok daha fazlasını yaparsın. Belki de doğru şeyleri yaptığın içindir.
Başka bir şey yoksa, her gün biraz oturun. Ya da birazdan fazla. O zaman git. Zen atasözünü hatırladım: “Çok meşgul olmadıkça her gün yirmi dakika meditasyonda oturmalısın. O zaman bir saat oturmalısın.”
Yavaşlamak ve etrafımdaki hayata bakmak, yaşadığım hayata içeriye bakmak, bana kendi GPS'imi verdi, bana burada nerede olduğumu ve hatta belki de kim olduğumu gösteren bir Topraklama Kişisel Sistemi verdi. Dünya gezegeni.
Hayat yeniden toplanıyor. Trafik yine kötü. Daha fazla toplantı ve buluşmaya gidiyorum. Ama ayağımı frende tutuyorum. Hızlı gitmek istemiyorum. Hayatın askıya alındığı bu pandemi yılında, net bir bitiş noktası olmadan hız yapmamanın nasıl bir şey olduğunu gördüm. Yavaşladığımda, düşündüğümü duyabiliyorum. Dikkatimi dağıtmayı bıraktığımda, önemli olanı yapmaya geçebilirim. Garajı temizlemezsem? Peki, gerçekten mi?
Bu günlerde, eski ben ile karşılaştırıldığında, sabah ve akşam yazarken adım adım ilerlerken neredeyse kaplumbağa yavaşım ve çünkü her zamankinden daha fazla düşünüyorum, düşünüyorum ve düşünüyorum - kendime zaman ve boşluk veriyorum 85mph yerine 25mph'de yaşadığım günler - Gitmek istediğim yere korkmadan, çok daha hızlı geliyorum.
Bunlar, ilginç bulduğum fikirler ve kavramlarla ilgili notlarım - kitabın kapsamlı bir özeti değil. Lütfen bağlı kuruluş bağlantılarının dahil olmadığını unutmayın, Yalnızca kişisel olarak kullandığım ürün ve hizmetleri önerdiğimi ve arkasında durduğumu bilin.
Uyuşturucu ve alkol pek çok insanın hayatını bir şekilde etkiler. Bazı insanlar yaşamları boyunca gündelik içme veya kullanma deneyimi yaşayabilir ve hatta bunun deneyimlerini geliştirdiğini söyleyebilir.
Bu sayının konusu: Paranın fiyatı faizdir, peki ne olmuş? Bitcoin ile bitmeyen ekonomik büyümenin bizi sürdürülebilir olmayan ve ekolojik olarak yıkıcı bir yola götürdüğünü iddia eden “küçülme” hareketinin unsurları arasındaki bağlantı üzerine düşünceler. Bir okuyucu, Margrit Kennedy'nin yazılarını okumamı önerdi.
Yeni Gala oyununun geliştiricileri, RPG projeleri hakkında topluluktan gelen soruları yanıtlamak için toplanıyor! NTROi ekibi bu sabah Eternal Paradox hakkında bir AMA düzenledi, yeni bir 4X/RPG olan ve 2022'nin sonunda çıkması planlanan yeni bir 4X/RPG. NTROi Koreli bir stüdyo olduğu için AMA'nın kendisi Korece yapıldı.
Nadal'ın Avustralya Açık'taki eşi benzeri görülmemiş dönüşünden beri aklımdan çıkmayan bir konu hakkında yazmak istiyorum. En iyi sporcular ve onların zihniyetleri hakkında.
PvP sürümünün lansmanına yaklaştıkça, Blockchain Brawlers, topluluğumuz için mümkün olan en iyi oyuncu deneyimine sahip olmanızı sağlamak için gelişmeye devam ediyor. Bugün, yeni Brawlers, Swag Kits ve işçilik tarifi güncellemeleri dahil olmak üzere tüm bu güncellemeler Ring'e girdi.