Selatin camileri
Selatin camileri, Osmanlı İmparatorluğu döneminde sultanların yaptırdıkları camilere verilen addır. Osmanlı dönemindeki ilk selatin camileri Bursa'daki Ulu Camii ve Yeşil Camii'dir. İstanbul'daki ilk selatin camisinin, İstanbul'un ele geçirilmesi sonrası camiye çevrilen Ayasofya olduğu öne sürülse de II. Mehmed tarafından yaptırılmış Fatih Camii ilk selatin camii olarak kabul edilmektedir. İstanbul’da özgün halini koruyan en eski selatin camii ise II. Bayezid'in yaptırdığı Bayezid Camii olarak kabul edilir.[1].
Osmanlı saray geleneğinde selatin camilerinin yaptırılabilmesi için birtakım koşullar vardır. Öncelikle bir padişahın selatin camisi yaptırması için önemli bir askerî zafer kazanması ve bu zaferle birlikte önemli bir savaş ganimeti ele geçirmesi gerekirdi. Selatin camilerinin yapımına devlet kasasından takviye olmaz, yalnızca padişahın kişisel serveti kullanılırdı. Önceleri sefere gitmeyen ve ganimet kazanmayan padişahlar selatin camisi inşa ettirmezlerdi ancak bu gelenek, I. Ahmet'in Sultanahmet Camii'ni inşa ettirmesiyle bozulmuş ve ganimet kazanma geleneği 18. yüzyılda tümüyle terk edilmiştir.
Özellikleri[değiştir | kaynağı değiştir]
- Hünkâr mahfili vardır.
- Birden fazla minareye sahiptirler.
- Ramazan aylarında minareler arasına mahya asılır.
- Büyük camilerdir.
- 24 saat açık olmalıdırlar.
İstanbul[değiştir | kaynağı değiştir]
- Süleymaniye Camii
- Sultanahmet Camii
- Şehzade Camii
- Nuruosmaniye Camii
- Fatih Camii
- Yavuz Selim Camii
- Eyüp Camii
- Yeni Cami
- Bayezit Camii
- Büyük Selimiye Camii
- Ayazma Camii
- Laleli Camii
- Beylerbeyi Camii
- Büyük Mecidiye Camii
- Dolmabahçe Camii
- Nusretiye Camii
- Yıldız Hamidiye Camii
- Mihrimah Sultan Camii (Edirnekapı)
- Mihrimah Sultan Külliyesi (Üsküdar)
- Büyükada Hamidiye Camii
- Pertevniyal Valide Sultan Camii
- Yeni Valide Külliyesi
- Eski Valide Camii
- Sultan Mustafa Camii