EFENDİMİZ (S.A.V)'İN MEDİNE DÖNEMİ
İLK EZAN
Allah'ın Sevgilisi, topyekûn zaman ve mekânın ve bütün mahlûkatın Peygamberi, Medine'ye gelişlerinden beş ay sonra, Mekkeli Muhacirlerle Medineli Ensar topluluğunu birbirlerine kardeş ilan ettiler... Tam kardeşlik... Öyle ki, birbirlerinin miraslarından pay almaya kadar... Bunlar 90 kişiydi. Şanlı Bedir gazasına kadar bu hal böyle devam etti. Bedir'den sonra ayet nazil oldu ve kan yakınlığı olmadan miras alıcı kardeşlik Allah'ın emriyle men edildi.
Mana kardeşliğine gelince, bütün zaman boyunca aralarında o bağ devam edici olarak kaldı... "Müslüman Müslüman'ın kardeşidir!" hükmü ebediyen ruhlara nakşedildi...
Hicretin birinci yılında, her namaz vakti sahabeler kendi kendilerine toplanıyorlardı. Peygamber mescidine doğru bir insan selidir akıyordu, gören katılıyordu ve ayrıca namaz için bir davet şeklide yoktu.
Ebedi hayat müjdecisi Cenab-ı Ahmed (s.a.v.) bir davet şekli bulmak lüzumunu hissettiler ve sahabelerini toplayıp sordular:
- Halkı namaza ne şekilde çağıralım?
Sahabelerden bir kısmı ortaya şöyle bir fikir attı:
- Biz de Hristiyanlar gibi çan çalalım!
- Yahudiler gibi boru çalsak nasıl olur?
- Ateş yakıp yukarıya kaldıralım. Herkes görür ve namaz vaktinin geldiğini anlar!.
- Yahudiler gibi boru çalsak nasıl olur?
- Ateş yakıp yukarıya kaldıralım. Herkes görür ve namaz vaktinin geldiğini anlar!.
Allah'ın Sevgilisi teklifleri dinlediler. Fakat "öyle yapılsın" veya "yapılmasın" demeyip sükût ettiler...
Gönlü duru sahabelerden Abdullah bin Zeyd bin Sa'lebe Hazretleri bir rüya gördüler:
Yeşil elbiseler giymiş bir adam. Rüyada ona ezanı tarif etti.
Abdullah gözlerini açar açmaz Allah'ın Resulüne koştu ve en taşkın bir iman vecdi içinde:
- Ey Allah'ın Resulü, dedi; ben bu gece bir rüya gördüm. Yanıma, yeşil kaftanlar giyinmiş bir kimse geldi. Bana bazı kelimeler talim etti. Öyle bir haldeydim ki, uykuda mıyım, değil miyim, belli değildir. Doğruyu söylüyorum... Eğer izniniz olursa öğrendiklerimi okuyayım.
Nihayetsiz olan Mülkün Seyidi:
- Oku buyurdular... Ve Abdullah bin Zeyd (r.a.), ezanla kameti, rüyasında gördüğü gibi, Allah'ın Resulüne okudu.
İnsanlığın Efendisi şöyle dediler:
- İnşallah gördüğün rüya haktır. Sen işittiklerini Bilal'e öğret! Onun sesi seninkinden gür... Senden duyduğu gibi ezan okusun!..