Sultan II. Abdülhamit, Theodor Hetzel´i kovdu mu?
Abdülhamit´in ne kadar büyük bir devlet adamı ve kahraman bir kişiliği sahip olduğunu anlatanlar bu tezlerini, en başta O´nun, Siyonizm´in babası olan Theodor Herzl´i huzurundan kovmasını anlatarak süslerler:
“Benim Yahudilere verecek tek karış toprağım yok.”
Rivayetlere göre Abdülhamit bu görüşmeden sonra Herzl´i huzurundan kovar.
Rivayet diyorum zira tarihi vesikalarda bu kovulma olayını doğrulayan net bir belge yok.
Tarihi olayları, tarihin önümüze koyduğu vesikalara göre değil de ideolojik kutuplaşmalara göre değerlendirme hastalığımız bu görüşmelerin nasıl başladığı ve nasıl sonuçlandığını bütün ayrıntılarıyla ortaya koymak isteyen tarihçileri de çok etkiliyor.
Herzl, Sultan II. Abdülhamit´e Yahudiler için toprak talebini ilk olarak kendisi yapmadı, dostu olan Polonyalı diplomat Philip de Nevlinsky vasıtasıyla yaptı ama bir sonuç çıkmadı!
Herzl´in anılarını Türkçeye çeviren Ergun Göze´nin de arşivlerinde yaptığı araştırmaya göre, Padişah´ın “ FİLİSTİN´DEN TOPRAK VERMEYECEĞİZ” dediği kişi, T.Herzl değil, Nevlinsky´dir.
Aracı Nevlensky´nin görüşmesin den bir sonuç çıkmaması üzerine, Herzl 1896´da İstanbul´a bizzat geldi. Başkente bu tarihten sonra dört defa daha gelecek ve 1902´ye kadar Yıldız Sarayı ile bağlantısını kesmeyecekti.
Theodor Herzl. İstanbul´a 1896 ve 1898 yıllarında yaptığı ilk iki seyahatte, Sultan II. Abdülhamit´in yakın çevresi ile temas kurdu. Yıldız Sarayı´nda padişahın huzuruna ise 1901´deki üçüncü seyahati sırasında, 19 Mayıs 1901 günü kabul edildi.
T. Herzl, bu görüşmelerle ilgili kaleme aldığı mektupta şöyle der: “Majesteleri, memleketinde yaşayan Yahudilere gösterdiği âlicenaplığı mazlum ve mağdur durumda bulunan diğer Yahudilere de göstermekte, onları bir peder gibi himaye altına almakta ama toplu olarak bir yerde yaşamaları yerine, değişik bölgelerde bulunmalarına izin vermektedirler.”
Padişah, Yahudilere, onların istediği Hayfa ve çevresinden değil, Mezopotamya´dan toprak önermektedir!
Bu görüşmelerin temelinde ise Osmanlı´nın gırtlağına kadar borca batmış durumdan nasıl kurtulacağının formülleri aranmaktadır.
Prof. Vahdettin Engin´in Osmanlı arşivlerinden yaptığı araştırmalarda bulduğu yeni belgeler hem huzurdan kovma olayını çürütüyor, hem de borçlu Osmanlı´nın Yahudilerle yaptığı pazarlığı ortaya koyuyor.
II. Abdülhamit, DUYUN-U UMUMİYE (Borçlar İdaresi) ile borçların yönetimi hakkında görüşme halindeydi. Bu görüşmelerin amacı Osmanlı borçlarının indirilmesi yönündeydi; en sonunda 75 milyon altın olan borcun 32 milyon altına indirilmesini başarmıştı.
Ancak diğer yandan da Yahudilerle görüşme halindeydi Abdülhamit!
T. Herzl, toprak alma karşılığında Osmanlı´nın borçlarının önemli bir bölümünün Yahudiler tarafından karşılanmasını teklif ediyordu.
Herzl´in yaptığı teklif, 32 milyon altının yüzde 80´inin, yani yaklaşık 25-26 milyon altının Avrupalı Yahudiler tarafından ödenmesini içeriyordu.
Sultan II. Abdülhamit´le yapılan pazarlıkta Herzl´in yerleşim müsaadesi istediği Osmanlı toprağı Hayfa ve civarıydı. Hâlbuki Sultan II. Abdülhamit, Yahudi topluluklarının Mezopotamya (Kuzey Irak) üzerinde değişik bölgelere yerleştirilmeleri düşüncesindeydi.
Bu pazarlıklar son ana kadar devam etti.
Huzurundan kovulma diye bir şey “MAALESEF YOK!”
Osmanlı istediği şartlarla Duyun-u Umumiye ile anlaşılınca T. Herzl ve ekibi ile ilişkiler bir anda kesildi.
Mesele vatan toprağı değil ”para” idi.
Ortaya çıkan belgelerde, Yahudilerin sağladığı, 10 Mart 1902´de 40.000 Pound´luk, 15 Mart 1902´de 1.000.000 Franklık ve 800.000 Franklık teminat mektupları, Viyana Konsolosu Mahmut Nedim Bey vasıtasıyla Sultan II. Abdülhamit´e sunulmuştu. Bu teminat mektupları Credit Lyonais, Loyds Bank ve Dresner Bank´tan alınmıştı ve Duyun-u Umumiye ile pazarlıkların başarılı geçmesi halinde borç ödemesinde kullanılacaktı.
Ancak dediğim gibi Duyun-u Umumiye ile yapılan anlaşma, Yahudilerin teklifini geri plana itti.
Yoksa Osmanlı, Yahudilerin teklifine balıklama atlayacak haldeydi.
T. Herzl´in huzurdan kovulma masalının aslı ve astarı budur!
Osmanlı Devleti´nin Yabancılara Sattığı Topraklar..
Osmanlı Devleti´yle ilgili bilinmesi gereken en önemli konulardan biri de Yahudi ROTHSCHİLD HANEDANI ve BATI´dan aldıkları Borçların akabinde YABANCILARA TOPRAK SATIŞI KANUNUN YÜRÜRLÜĞE GİRMESİDİR!
16 Haziran 1869´da ‘ ECANİBE TOPRAK SATIŞI ´ isimli kanun yürürlüğe girmiştir. Bu kanuna göre ecnebiler HİCAZ VİLAYETİ DIŞINDA KANAN Osmanlı topraklarında mülk edinebileceklerdi. B u kanun Rothschild ailesinin Filistin´den satın aldığı topraklar için eşi bulunmaz bir kolaylı olmuştur.
(Necip Chiha, Osmanlı Devleti´de Gayr-i Menkul Mülkiyeti Bakımından Yabancıların Hukuki Durumu, Çev. Halil Cin; AÜHF Dergisi 1967, sayı 24, s.246-274- Rothschildler ve Osmanlı İmparatorluğu).
Rothschild ailesi bizzat Filisten´den ilk araziyi 1882´de, ilişkilerini en sıkı yürüttüğü padişah olan II. Abdülhamit döneminde almıştır. Fakat yürürlüğe girmesinden bu yıla kadar çeşitli yollarla yüz binlerce dönüm arazi satın almıştır. 1918 yılı kayıtlarına göre Filistin´in 7.120.000 dönüm tarıma elverişli topraklarda 650.000 dönümü Musevilere aittir.(Fahir Armaoğlu, Filistin Meselesi ve Arap-İsrail Savaşları 1948-1988, Türkiye İş Bankası Yayınları, İkinci Baskı, Ankara, 1991, s. 26).
“İsrail 1948´ de kuruldu diyenler Yahudilerin o bölgeye nasıl yerleştiği konusunu cahilliklerinden mi yoksa hainliklerinden mi görmezden geliyorlar orası muamma hiç bilinmez!
Örnek olarak Kudüs´te Kaymakam Mülazımı olarak görev alan Boyacıyan Mihran Efendi Filistin´de bulunan Yahudilerin yayılmacı politikaları hakkında 27 Eylül 1891 yılında yazdığı mektupla dikkati çekmiş ve alınması gereken tedbirleri ifade etmiştir. Mihran´a göre Gazze ve Yafa sahili arasındaki arazilerin %50´sini Yahudiler satın almıştır. Kolonileştirilen köylerde 2 milyon kök üzüm asması mevcuttur. Boyacıyan Mihran mektubunda ‘ BU GİDİŞATLA BEN-İ İSRAİL DEVLETİ TOPLA TÜFEKLE DEĞİL,TASARRUF-I ARAZİ VASITASIYLA KURULACAKTIR´ uyarısında bulunmuştur ve sonraki gelişmeler onu haklı çıkarmıştır. (Necip Chiha, Osmanlı Devleti´nde Gayr-i Menkul Mülkiyeti Bakımından Yabancıların Hukuki Durumu, Çev. Halil Cin; AÜHF Dergisi 1967, sayı 24, s.246-274-Rothschildler ve Osmanlı İmparatorluğu).
Atatürk, Osmanlı Devleti´nin başına gelen Batı kaynaklı felaketlerden ders aldığı için Türkiye Cumhuriyeti´nde yabancıya toprak satışını son derece zorlaştırmıştı. 1924 yılında çıkarılan 442 sayılı köy kanununun 87. Maddesi ile yabancıların (gerçek ve tüzel kişi) köylerde arazi ve emlâk almaları yasaklandı!
Günümüz iktidarı ise 29.12.2005 tarihinde 5444 sayılı kanunda yaptığı değişimle yabancılara toprak satışını ve 2004´te yürürlüğe giren 5177 sayılı yasayla maden çıkarmayı serbest bırakmıştır!
2012 yılında Çevre Bakanı´nın verdiği bilgiye göre 2002-2011 yılları arasında yabancılara satılan toprak miktarı 18.4 milyon m2 dir. Bu oranın günümüzdeki miktarını sizler tahmin edin!
Biz Osmanlı Devleti´nin saklanan yüzünü anlattıkça YENİ OSMANLICILAR HOP OTURUP HOP KALKIYORLAR, fazla değil, 15o yıllık bizden saklanan gerçek tarihimizi iyi bilirsek eğer Osmanlı Devleti´ni çöküşe sürükleyenlerle, 16 yıldır türeyen YENİ OSMANLICILARIN ORTAK EMELLERİNİ ANLMAK İŞTEN BİLE OLMAYACAKTIR!
Osmanlı Devleti´ni çöküşe sürükleyen sebeplerin sanki planlı bir şekilde 16 yılda tekrar nüksetmesi ve bunu yapanların OSMANLI´YI GERİ GETİRECEĞİZ DİYE HAYKIRAN KESİM OLMASI SİZCE SADECE TESADÜFTEN Mİ İBARETTİR?
Osmanlı sonrası kurulan devletlerin tamamında baş gösteren sınır, mülkiyet ve her dine mensup grupların veya şahısların vakıfları ile ilgili sorunların halen varlığını sürdürmekte ve çözüm beklemektedir. Ceberrut devlet yapılarının dönüşmesi ve insan haklarına dayalı yeni sistemlerin çoğalmasına paralel olarak bu ihtiyaç daha da artacaktır. Türkiye´nin Misak-ı Milliî sınırları içinde olup dışarıda kalan Musul´da; Batı Trakya´daki mülkiyet ve vakıf sorunlarını çözümü- yeni kurulacak sistemler içinde- Tapu Kadastro Arşivinde bulunan mülkiyet kayıtlarında sağlanacaktır Aynı şekilde İsrail´in işgal altında tuttuğu topraklardaki özel mülkiyet ve vakıfların geleceği de bizde mahfuz belgelerden çıkartılacaktır.
Son yıllarda eski Osmanlı coğrafyasında sürdürülen haksız savaşlar ile bozulan hatta takaker yok edilen kent dokuları, tahrip edilen tarihi mekânlar ve mabetlerin yeniden inşası ve restorasyonu da Osmanlı arşivleri olmadan mümkün olmayacaktır.
Osmanlı coğrafyası bütün dünyayla adil bir şekilde paylaşılmalıdır…