Hint doğumlu etnik ve kültürel İngiliz kadın Julia Margaret Cameron (1815-1879), kızından ve kayınvalidesinden 48. doğum günü hediyesi olarak bir kamera aldıktan sonra portre fotoğrafı üzerinde deney yapmaya başladı. Çağın seçkinleriyle bağlantılı olan Julia Margaret Cameron, Wight Adası'ndaki ailenin malikanesinde (Seylan kauçuk ve kahve tarlalarından birinin ardından Dimbola Lodge olarak adlandırılan) yaşadığı kolonilere ev sahipliği yaptı, evi uzun zamandır dostu Alfred Lord Tennyson, ülkenin ilahisi olan Şair Laureate - birçok ünlü yüz Cameron'ın konusu oldu. Deneklerinden biri olan Sir John Herschel, 28 Şubat 1839 tarihli mucit Henry Fox Talbot'a bir mektupta “fotogen” teriminin şiirsel eksikliklerle enfekte olduğunu belirten “fotoğraf” kelimesini icat etti: “Kendisi de hiçbir esnekliğe sahip değil ve Litho ve Kalkografiye benzemiyor.” Herschel “fotoğrafçılık” önerdi. Talbot kabul etti. 12 Mart'ta, söz konusu sözcük, ilk kez Talbot'un Fotoğraf Sanatı veya Kimyasal Işık Işınlarının Kraliyet Topluluğuna Resimli Temsil Amaçlarına Uygulanması Hakkında Notunu sunduğu ilk kez duyuldu. MacMillan’s Magazine'de 1866 tarihli bir derleme, “edebi ve sanatsal toplumdaki pozisyonunun ona dünyadaki en güzel ve entelektüel kafaları seçtiğini” belirtti. Entelijansiya hakkında bilgi sahibi değilse, personele oturmasını emretti. İşlem saatler sürdü. Tennyson Cameron’ın konularını “kurban” olarak kullandı. 1866 Beatrice Cenci'nin bir çalışması. 1926'da Virginia Woolf - Cameron yazarın annesiyle ilk kuzeniydi - ölümünden sonra Julia Margaret Cameron'un Hogarth Press markası altında görsellerini yayınladı. (Woolf, Ünlü Erkeklerin ve Çekici Kadınların Viktorya Fotoğraflarını yazdı). Günümüzde Julia Margaret Cameron’un işi rutin olarak yeni teknikler ve ürünler (ve onu finanse etmek için büyük miktarlarda para) içeren “öncü” olarak nitelendiriliyor. Çok avangard. Görüntüler içsel ve ruh haliyle aşılanmış. Kusurlar ve lekeler portrelerin duygusallığa kaymasını önler, bu da telaşlı çalışmaları ve geçmişte kaldığı mükemmellik Cameron için hayranlık uyandıran damlayan pre-Raphaelites'in mahkumudur. Bu yoğun gözlem portreleri modern ve anlayışlı görünüyor. Sonuçta teknoloji, bilgi ve hassasiyet üzerinde endüstriyel bir tasfiye değildi. Bu da insanların işleri farklı yapmasına izin veriyordu. 1867 İtalyan bir adamın portresi, muhtemelen sanatçının bir modeli Alessandro Colorossi. Bu Cameron’ın profesyonel bir modelin tek fotoğrafıydı. Oğlu, Piccadilly Circus, Londra'daki 'Anteros' (şimdi Eros olarak bilinir) heykeline poz verdi. Odaklanırken ve gözüme çok güzel gelen bir şeye, lensi diğer tüm fotoğrafçıların ısrar ettiği daha net bir odağa sabitlemek yerine orada durdum.Julie Margaret Cameron 1864 Şair ve oyun yazarı Henry Taylor. 1864 Yazar James Spedding. 1866'da MacMillan's Magazine'de yazan eleştirmen Coventry Patmore, Cameron'un “hatalarını gören zekası olan ilk kişi onun başarıları olduğunu ve bu nedenle portrelerini sistematik olarak odak dışı bırakmanın” olduğunu açıkladı. Fotoğraflarına, diğer fotoğrafçıların çizgiler, girdaplar ve hatta parmak izleri gibi teknik kusurlar olarak reddettikleri kusurları da dahil etti. O zamanlar 'slovenly' tekniğinin kanıtı olarak eleştirilse de, sanatçının Cameron'ın baskılarındaki elinin bu izleri artık modernlikleri için takdir edilebilir.V&A Julia Margaret Cameron’un Victoria Dönemi Portre Fotoğrafları 1864 Virginia Woolf'un annesi Julia Jackson'ın alegorik bir portresi.1864 Yazar Anthony Trollope.1864 Gökbilimci ve matematikçi Sir John Herschel.1865 Şair Alfred Lord Tennyson.1866 May Prinsep'in bir portresi.1866 Cassiopeia, alegorik bir portre.1867 Yazar Thomas Carlyle.1867 Alfred Lord Tennyson.1866 Dağ Perisi Tatlı Özgürlük.1866 Alfred Lord Tennyson.1867 Oğlum Eugene.1867 Adolphus Liddell1869 Alfred Lord Tennyson.1875 Doğa bilimci Charles Darwin.1870 Wise Old Man, Cameron’un kocasının portresi, hukukçu Charles Hay Cameron.