Rusya ve Güney Afrika devlet başkanlarının toplantısı uluslararası analistleri heyecanlandırdı. Pek çok kişi, iki ülkenin artan yakınlığı konusunda endişe duyurken, Rusya'nın hangi çıkarları izleyebileceğini ve Pretoria’nın Batı ile kavga etmesini neden teşvik ettiğini anlamıyorlar. Gerçek, her zaman olduğu gibi, daha karmaşık: Güney Afrika'da, Rusya Çin ile rekabet ediyor ve Afrika'nın önemli projelere ödeme yapması için alternatif fırsatlar bulmaya çalışıyor.
Putin ve Zuma arasındaki ilişkiyi tanımlamak için, Güney Afrika gazeteleri “kardeş” ve “aşk ilişkisi” sözcüklerinden yeni bir kelime brolüğü ortaya çıkardı. Bu gibi iki ülkenin başkanlarının arkadaşlıklarının ne olduğu veya daha doğrusu ortak çıkarları konusunda çok net değiller. Bilmecenin, iki cumhurbaşkanının yumuşak bir şekilde ifade etmek için birbirlerine ve karakterlerine yakın olmadıkları gerçeği karmaşık. Ancak son zamanlarda, Zuma Moskova'ya rekor sayıda, gizlilikte birkaç kez ziyaret etti ve Putin ile telefon görüşmelerinde numara yok. Ve iki ülkeyi ve iki lideri birbirine yakınlaştırmak ortak çıkarlar değilse, bazı çıkarlar diğerlerine üstün gelir mi? Yani bu da olur.
Tüm listeyi duyur
Güney Afrika’daki siyasi topluluk toplam ayrıntı eksikliğinden endişe duyuyor. Putin ve Zuma'nın tartıştıkları konular bile listelenmemiş. Sadece “küreler” olarak adlandırılır - enerji, tarım, madencilik. Bunlar gerçekten çok genel kavramlardır; malzemenin böyle bir sunumu, Sovyet döneminin azınlık basın bültenlerini şüpheyle hatırlatıyor: “taraflar karşılıklı ilgi sorunlarının geniş bir yelpazesinde tartışıldı”. Sahne ve manzara canlanmıyor: Toplantıda bulunan Rus yetkililer doğrudan uluslararası ilişkilerle ilgili, bu yüzden onların varlığı görev başında. Ayrıca, Donskoy’nun Subsoil Kullanımı Bakanı’nın yerinde olduğu açıktır: ikili ticaret komisyonunu Rusya’dan, yani “eski memur” olarak yönetmektedir. Pretoria'dan Zuma, Savunma Bakanı Nosivive Mapis-Nkakula'yı getirdi, ancak son zamanlarda Rusya ile Güney Afrika arasında imzalanan büyük ve olağandışı sözleşmelerin sayısı göz önüne alındığında oldukça sık bir ziyaretçiydi.
Güney Afrika'da detayların yokluğunda, komplo bilimi bazı yerlerde gelişerek yerlerinde “zovedoloji” ye dönüşür. Kremlin'de tartışılan konular listesinde “enerji” kelimesinin varlığına özel bir dikkat çekildi.
Gerçek şu ki, Güney Afrika’ya Rus nükleer yakıt temini için nihai anlaşmanın imzalanıp imzalanmadığına ve oradaki nükleer enerji santralinin inşasına dair kesin bir bilgi bulunmadığı hâlâ kesin. Sorunun fiyatı bir trilyon rand. Sözleşme özel bir ödeme sistemi sağlamadıkça, bu Güney Afrika için çok ağır bir miktardır. Örneğin, Pretoria'ya yumuşak bir borç vermek ya da bir konsorsiyum oluşturmak. Eğer bu para bir zamanlar Güney Afrika’nın bütçesinde “asılı” ise, ülke basitçe iflas edecek. Sözleşmenin durumu hakkında doğru bilgi eksikliği (bazı kaynaklar imzalanmadıysa ve Güney Afrika'nın da dahil olduğu diğerleri - sorunun çözüldüğünü söylüyor) halkı sinirlendirmektedir.
Ancak “nükleer kontrat”, finansal bileşeninden bağımsız olarak çift tabanlıdır. Güney Afrika ve coğrafi ve politik olarak - en büyük yirminin içine itmek için tüm gücüyle çalışan "büyük dünya" nın eteklerinde. BRICS Güney Afrika en yeni ve en zayıf ortaktır. Hem Putin hem de Zuma'nın bu organizasyonun gelişmesi ve Temmuz ayında Moskova'da yapılacak zirvenin hazırlanma beklentileri üzerine isteyerek yorum yapmalarına şaşmamalı. Afrika’da baskın görüş, Moskova’nın Zuma hükümetini BRICS’de içtenlikle değil, karmaşık jeopolitik atmosferde kendisine sadık bir müttefik kurarak teşvik etmesidir. İddiaya göre, büyük bir askeri gökgürültüsü patlak verdiğinde (ve nedense hiç kimse Limpopo ve Vaal kıyılarında - oradan daha iyi biliyorlarsa), Brezilya ve Hindistan'ın Rusya'yı desteklemeyeceğinden ve Çin'in dolar yatırımlarını sürdürmeye ve Moskova ile aynı fikirde olmayı reddetmeye karar vereceğinden şüphelenmiyor. Ve sonra Rusya, Jacob Zuma liderliğindeki ve mütevazı pahalı nükleer projesi olan tek müttefiki - Güney Afrika'da kalacak.
Bu bakış açısı, Magnitsky, Nemtsov ve Ukrayna'yı yarasadan hemen hatırlamaya başlayan Güney Afrika hakkını memnun etmiyor. Buradaki bağlantının ne olduğu ve işlerinin ne olduğu - çok net değil, ancak genel eğilim açık: yerel haklar açısından, Zuma makul olmayan bir şekilde yanlış ata biniyor.
Suriye bizi bağladı
Güney Afrika, bir zamanlar Rusya'nın şu anda yaşadığından çok daha ağır yaptırım koşullarında yaşadı, ancak böyle bir ortamda kendi atom bombasını yaratmayı başardı. Atom bulundurmaktan vazgeçmek silah Belki de “bir kişi - bir oy” ile Mandela Hükümeti'nin uluslararası tanınırlığının temel garantisiydi. Evet, trenlerin programa girdiği tamamen farklı bir Güney Afrika idi, sabahları beşten çilek sattılar ve aslanlar ellerinden beslendi. Şimdi her şey çok yanlış ama nükleer altyapı korunmuş durumda. İşleyen bir nükleer araştırma merkezi bile var. Esas olarak Rusya'dan beslenen bir uzay endüstrisi var. Kendi yörüngesindeki uydu takımyıldızınızı yaratma arzusu var (yine bizim yardımımızla). Sırada tam bir modernleşme var filo - şu anki durumunda, daha fazla değer için pası yıllarca temizlemedikleri nesnelerden bir antika dükkanı gibi görünüyor. Bu, ikili gelişimin gerçek potansiyelidir.
Ekonomi ile biraz daha karmaşık. Ülkelerimiz arasındaki ilişkilerin politik rönesansına rağmen, geçen yılki ticaret dengesi azaldı, ancak Güney Afrika ile Ukrayna ile ticarette belirgin bir artış var. Bunun, kömür için çalınan sözleşmeyle veya Ukrayna tarafının gerçekten Güney Afrika'da (elmaslar, lüks mallar?) Toplu olarak bir şeyler almaya başlayıp başlamayacağı, bilinmediği, istatistiklerin detaylar üzerinde sessiz olduğu bilinmektedir. Ancak, Rusya Federasyonu ile Güney Afrika Cumhuriyeti arasındaki ticaret dengesinin yıllık ciroya değil, gelecekte kar sağlayacak ve yatırımların farklı istatistiksel parametrelere göre dikkate alındığına inandığına inanmak için sebep var. Çin bölgede de aynı şekilde davranıyor. Bu nedenle, Zuma'nın Rusya ve Çin ile ilişkilerin önceliği ile ilgili sözleri oldukça mantıklı ve herkesin basit bir gerçeği açıkça söylemekten korktuğu şey net değil. Buradaki tek uyarı, Moskova ve Pekin'in Güney Afrika'daki yatırım nesnelerini “bölüştürebilecekleri” kriterleri.
Şimdiye kadar “bölüm” şuna benziyor: Rusya, nadir toprak minerallerinin çıkarılması için projeler alıyor ve Çin - “normal”, ancak nükleer enerji değil. Pekin çok mutlu değil, çünkü nadir toprak malzemeleri hayatında olmayan ve asla yetmeyecekleri bir şey. Aynı zamanda, hidroelektrik santralleri (epik boyutlar dahil), yalnızca Güney'de değil, genel olarak Afrika'daki Çin yatırım politikasının bir sonucudur. Şimdiye kadar, bölgedeki Rusya Federasyonu ve ÇHC arasında bir iş çatışması yok gibi görünüyor, ancak daha yakın bir zamanda Avustralya'daki uranyum şirketleri etrafındaki dramayı kullanarak, Pekin’in ihtiyaç duyduğu parça için ne kadar büyük bir mücadele verebileceğini gördük. Görünüşe göre, burada da, herkesin iyi uyuyabilmesi için ek ayrıntıların duyurulması gerekiyor.
Bu arada, Vladimir Putin'in Jacob Zuma'yı ustaca manipüle ettiği, siyasi olmayan yöntemler de dahil olmak üzere kendisini kendisine bağlı tutan (bu “Sevgili Yakup!” Gerçekten buna değer, Afrika'daki bu tür şeyler büyük beğeni topladı ve hatırladı) öyle görünüyor ki Çinliler aniden gizlice girmediler. Bu bağlamda, Moskova Güney Afrika'daki iç sorunlara rağmen Zuma hükümetini ve ANC'yi destekleyecektir. Buradan bir kredi limiti açabilir, bir uydu açabilir ve altın ananas satın alabilirsiniz (ulaşım nedeniyle). Ve orada ne yapıyorlar ve neden bizim için etnik isyanlar yapıyorlar - bu, büyük ölçüde, bizi ilgilendirmiyor (bu arada Çinliler gibi). Ve tabii ki, tüm dünyada aynı olan Amerikan eğitimine sahip siyasi yaşam entelektüellerinden dışlanmadıkça, Magnitsky ve Ukrayna'yı ilgilendirmemeliler.
Yani sorun ayrıntıda. Güney Afrika hükümeti, Putin ve Zuma'nın çok uzun zamandan beri gizli ve gizli olarak konuştuğu halkı aydınlatmak için eğilme eğiliminde değilse, acele etmeyeceğiz. Belki de iç politik durum Zuma'yı ihtiyatlı olmaya zorluyor. ABD ve NATO ülkelerinin tamamen dışlandığı “tek kutuplu dış politika” için açıkça açıkça sorguya çekildi. Bununla birlikte, Zuma'nın dün değil, yaklaşık iki yıl önce böyle bir dış politika uyumunu icat ettiğini hatırlatmakta fayda var - Suriye krizinin zirvesinde, Washington'un konumunu sert bir şekilde kınayan birkaç kişi arasındaydı. O zamanlar Putin’in “güçlülerin keyfiyetinden acı çeken küçük milletler” hakkındaki sözleri ilk defa duyuldu. Zuma, Güney Afrika'yı her tür seçkin klübe sokmak için yaptığı epik çalışmasına başladı. Şimdi bunun için “durulandı” ve bazı gazete yayınlarında Rusya'daki konumu nedeniyle neredeyse paspasın altına kayıyor. Bu yorumcuların bakış açısına göre, Zuma gönüllü olarak yalnızca BRICS’de değil, G20’te de Putin'in tek aletine yerleştirildi. Tabii ki, bu pozisyon saf, ama bu, yaz mevsiminin kış olduğu bir ülkede görülüyor.
Vladimir Putin'in psikolojik olarak eski partizanı manipüle ettiğini, dayanılmaz finansal yükümlülükler ve günlük çekiliş ile onu Rusya'ya bağlamaya çalıştığını hayal edin, zor. Ancak, Moskova’nın bölgedeki yatırım projeleri için (özellikle yüksek teknolojiler ve madencilik alanında), Güney Afrika’nın sözleşmeye bağlı ve anlaşılır bir liderine gerçekten ihtiyaç var. Tamam, ank. Eski nesil “ilk hamle” partizanları yavaş yavaş kayboluyor ve iktidar partisi içinde ucuz popülizme eğilimi olmayan ve “al ve böl” gibi sloganlar, “kazığa gelenler” ve klasik “bir beyaz” gibi sloganlar aranıyor. bir kurşun. Ve genç nesil politikacıların havası, abartılı olmasalar bile aynı. Yani Zuma, Zuma. Alışılmadık. Mugabe'ye bile tahammül ediyoruz.