Sabaha kadar dünyayı, Türkiye’yi beklediğimiz oluyor bazen.
Londra karardığında çıkıyorsun ortaya. Ofiste tek başına.
Özgecan ölüyor, Nuh ölüyor, baş başa kalıyorsun onlarla öyle. Uzanamadığın acıları yazıyorsun. Mesafeni koyuyorsun. İşini yapıyorsun. Onların öldüğünü kendi dilinde, kendi dilini konuşmayanların arasında yazıyorsun.
Yalnız kalıyorsun. Yalnız başına acıyorsun. Bir de… uzaktasın, daha çok acıyorsun.
Birileri ölürken, o birilerini temsil etmesi gerekenler de birbirlerini meclis tokmağıyla kovalıyor.
Nefret ettiriliyor insanlar birbirilerinden. Şiddet sıradanlaşıyor.
Elini uzattığında dokunamadığın acıları yazıyorsun. Ama gece olmuş, sabahı bekliyorsun, Londra’da tek başınasın.
O an ne yanındaki İranlı ne de yanından geçen İngiliz, kimse anlamıyor ama içinden ağlıyorsun.
Diline yabancılaşmamak için uğraştığın memlekette duyguların kendi dilini arıyor. Bulamıyor kızarıyorsun. Gözün yaşarıyor, İranlılar görmesin diye ekrana daha çok yaklaşıyorsun, sıktığın dişlerin birbirine sürtünüyor tam o sırada.
Sabah olsun.. Sabah olsun da bitsin diye bekliyorsun.
Hafif gün ağardığında da “Ne olur bu bir rüya olsun” diyorsun…
Türkiye… Geceleri hiç çekilmiyorsun…