Hiçbir zaman inandıramadım seni kahramansız bir dünyaya neden inandığıma. Hiçbir zaman inandıramadım seni o kahramanları uyduran zavallı yazarların neden kahraman olamadıklarına. Hiçbir zaman inandıramadım seni o dergilerde resimleri çıkanların bizden başka bir soydan olduğuna. Hiçbir zaman inandıramadım seni sıradan bir hayata razı olma gerektiğine. Hiçbir zaman inandıramdım seni,o sıradan hayatta benim de bir yerim olması gerektiğine.
Seni görmek istiyorum. Görünce anlayacaksın neden görmek istediğimi. Kimse benim kadar tanıyamaz seni, kimse. Geceleri kendi elinle pişirdiğin çayları, kahveleri, kaloriferin üzerinde kuruttuğun Maltepe sigaralarını içerek sabahlara kadar hayal kurduğunu biliyorum. Yazılarını daktiloya yazıp yeşil tükenme kalemle düzelttiğini ve kendinden ve hayatından memnun olmadığını biliyorum. Sabahlara kadar odalarda aşağı yukarı yürüdüğün gecelerde hep bir başkasının yerinde olmak istediğini, ama yerinde olmak istediğin bu başkasının kimliği konusunda bir türlü karar veremediğini de biliyorum.
"İnsanların çoğu, nesnelerin asıl özelliklerini, sırf bu özellikler burunlarının dibinde olduğu için fark etmiyorlar da, kenarda köşede olduğu için dikkatlerini çeken ikincil özellikleri görüp tanıyorlar."