Bugün, halkımız Ukrayna meselesinde nadir bir birlik göstermektedir. Sözle ve senetle. Ancak, ailede gerçekten ucube olmadan değildir. Ne yazık ki. Ve bu bizim sorunumuz, söylenebilecek ne varsa.
Maidan'ı desteklemeye çalışanlardan bahsediyorum. İnternette buna dayanmayacak. Gücü ele geçiren çeteye destek vermek için sloganlarla sokaklara çıkmaya çalışanlardan bahsediyorum.
Benim şehrim Voronej. O biraz sakin. Bataklık gibi biraz da olsa ... “Kırmızı kuşak” zamanları unutulmuştu. Maidan'ı desteklemek için eylemde bulunma girişimlerimiz olduğunda çok şaşırdım.
Ve iyi, yaklaşık on kişi posterlerle bir araya geldiğinde "Biz barış içiniz." “Büyük Anavatan” partisinin üyeleri, beş kez daha onlara karşı çıktılar - ralli ya da grevde gerçekleşmedi. Fakat Şeref Anıtı'ndaki birkaç genç, Ukrayna bayraklarını sallamaya ve “Putin, Ukrayna'yı elinden çıkarmaya” bağırmaya başladığında ... Bu, saygınlığın sınırlarına uymuyor gibi görünüyor. En azından Rusya'da.
Hayır, polis çok zamanında geldi ve Protestanlar onlara en az zarar verecek şekilde karakola alındı. Yani, onları hafifçe ezdim. Ama bu zaten ikinci çağrı.
İnternet hakkında sessiz kal. Birisi Alexander Yermilov VKontakte sayfasına şu mesajı veriyor: “Kişi listemdeki bir kişi Ukrayna'ya müdahaleyi destekliyorsa, Amerika Birleşik Devletleri’nden yapılan devrimlerin finanse edilmesine inanıyorsa, sizden beni listeden çıkarmanızı ve artık beni yazmamanızı istiyor!”
Ve en ilginç olanı, çok fazla takipçisi var. Heyecanla eski arkadaşlarım V. Tsurgan'ın biri olarak "kategorik olarak onaylamaya" başlamaya ve sevmeye başladılar. Eskiden tanıdık gelse de, uzun zaman oldu, ama mesele bu değil.
Tembel olmadım ve Maidan'ı coşkuyla koruyanların hesaplarına baktım. 1988-1995 yıl. Doğum Sözde "kayıp nesil". Ama - bizim neslimiz. Rusça. Ve itiraf ediyorum, endişe verici. Sonuçta, aslında, Ukrayna'daki kahverengi vebaya karşı çıkanlarla aynı vatandaşlar. Ne çıkıyor? Ben, onlar gibi ve benim gibi yüzbinlerce insan, cumhurbaşkanı Duma, orada olanlara ve toplu Makarevich, Shenderovich, Sobchak, Kurgan, Ermilov pro.
Makarevich ile cehenneme. Kendisini çoktan geri kazandı. Daha çok diğerleri için endişeleniyorum. Teoride bizi değiştirmesi gerekenler. Olmalı, olmalısın. Ve onlar Maidan için. Avrupa entegrasyonu için. Tanrı bilir ne derinden kazarsan.
Hepsi Vysotsky için. Vladimir Semenovich'e göre.
Ve ne kilise ne de lokali -
Hiçbir şey kutsal değil!
Hayır beyler, öyle değil!
Öyle değil beyler ...
Evet, biraz yanlış. Arkamızda bir bütün olarak kayıp neslimiz var. Ve onu kaybettik. Doksanların kanunsuzluğunda hayatta kalan, ancak büyük bir ülke vatandaşının onuru ve onuru gibi kavramları koruyan biziz. Denizaşırı bir köylünün portresi olan yeşil bir kağıdın önünde diz çökmüyoruz. Ülkemize ihanet etmeyen bizler daha kolay ve daha doyurucu bir yere gitmedik, ama karıncaların inatlarıyla ülkemizi yeniden canlandırma çalışmalarına devam ettik. İnşa ettiler, tedavi ettiler, besledikler, madenlendiler.
Büyük büyük büyükbabalarımız Napolyon'u yendi. Dedelerimiz Hitler'i yendi. Şimdi, Rusya’da bir hammadde eki ve köle sürüsü görmek isteyenler karşısında kazanacağımıza eminim. Ve göreceğim. Küçük bir mesele kalıyor: tüm bunların sonradan kaybolmadığından emin olmak. Ve daha az zor değil. Çünkü kendi işinle uğraşmalısın.
Birkaç tane var. Bolotnaya Meydanı'ndaki yenilgiden sonraki sesleri artık bir ses değil. Squeak. Ama - onlar. Ama Kiev’deki insanları yakan onlardı. Diğer şehirlerde hayatta kalanları dizlerine koyan onlardı. Bu onlar.
Onların ideallerinin ne olduğunu bilmek istemiyorum. Özlemlerinin ne olduğunu bilmek istemiyorum. Hepsini daha önce gördüm. Bir şey biliyorum: çok geç değil, bugün savaşmalıyız. Öykü art arda bize yarının çok geç olabileceğini gösterdi. Aksi halde, bize arkadan vurduklarında o an gelecektir. Evet, sırtlarımız hala güçlü ve herhangi bir darbeye dayanacak. Yumruklarımız, kimseyi konumumuzdaki sertliğe ikna edebilecektir. Ama zaman bizim için çalmaz, ne yazık ki.
Normal bir yarın istiyorsak, bugün başlamalıyız. Herhangi bir şekilde: inançtan inişe. Ve bu kağıt üzerinde değil Rusya vatandaşı olan herkes için çok önemli bir hedef. Bizi dizlerinin üstüne koymak isteyen çok fazla kişi var. Ve cömertçe saçtığı tohumlar yavaş yavaş filizleniyor. Ve bu yabani otların yükselmesini önlemek zorundayız.
Önemseyen herkes kendilerine şu soruyu sorabilir: “Yarın uğruna bugün ne yapabilirim?” Ve buna bir cevap verebilirim. Ve küçük bir adım atmak için, zaferimizin temelinde bir tuğla haline gelebilecek bir hareket.
Eski Yunanlıları bir keresinde alıntı yaptım, tanrıların dizlerinde bir geleceği olduğunu söyledi. Diyelim ki tanrılara inanmıyorum ama tekrar ediyorum: Gelecekleri dizlerimde görmek istemiyorum. Neyse, kime.