Tüketiciler geleneksel, büyük ölçekli gıda sistemlerinden giderek daha fazla memnuniyetsizleştikçe, gıdalarıyla yeniden bağlantı kurmanın yollarını arıyorlar. Zenginler için bu, “alternatif yemek sistemi” olarak adlandırdığımız şeye dönüşüyor.
Kapsamlı araştırmam Kuzey Amerika’daki gıda güvensizliğine Bu eğilimin doğasında olan eşitsizliği inceler. Sadece “çatallarıyla oy kullanabilecek” insanların, ortaya çıkmakta olan bu gıda sistemini destekleyebileceğini - daha etik, daha sürdürülebilir ve daha şeffaf olduğu anlaşılan bir şey - vurgulamaktadır.
Araştırmam ayrıca, sorunları gidermek için seçenekleri de tartışıyor. alternatif gıda hareketindeki eşitsizlikve politika değişikliğine dayanan en önemli çözümlerden biri.
Ellerini havaya kaldırmadan önce, politika değişikliğinin başkasının üstesinden gelmesi gereken bir zorluk olduğunu söylemek, sizi okumaya davet ediyorum, çünkü toplumsal tutumlarımızla ilgili büyük sorunları da ortaya çıkardım. Gerekli politika değişikliklerini uygulama umudumuz varsa, araştırmamız gereken ve doğrudan ele almamız gerekenler bunlar.
Düşük gelirli insanlar haksız yere kalıplaşmış
Görüşmelerim, alternatif gıda perakendecilerinin gıda güvensizliğine maruz kalan düşük gelirli Kanadalılarla ilgili farkındalık veya kaygı duymadıklarını ortaya koydu. Bu demografiye yiyecek erişiminin genişletilmesi hakkında soru sorulduğunda, şu gibi yanıtları duymak alışılmadık bir durum değildi: “Bunun hakkında çok fazla düşünmüyoruz. İnsanlara o kadar yardım etmiyoruz. ”
Bu, perakendecilerin küçük çiftçileri desteklemeye odaklandıkları takdirde, belki de anlaşılabilir bir durumdur. Bununla birlikte, bu araştırmanın yayınlanmasıyla yapılan konuşmalarda, her gün Kanadalıların aynı zamanda Kanada'da sekiz haneden birini etkileyen yoksulluk kaynaklı gıda güvensizliklerine karşı haksız olduklarının farkına vardım. Daha da kötüsü, bu cehalet daha büyük bir toplumsal söylemle beslenir: Yoksulluk içinde yaşayan insanları olumsuz olarak gören kişi.
Diğer araştırmacılar Gıdaya gelince, sosyoekonomik durumu düşük insanların daha az gıda becerisine, daha az bilgiye sahip olmak ve daha az besleyici yiyecekler için daha az arzu duymak zorunda kaldıklarını bulmuşlardır. Bu varsayımlar geçersiz, ama yaygın.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Katılımcıların şöyle bir şey söylediğini duydum: “Çok az gelirli insanlar yüksek oranda işlenmiş yiyeceklere alışmış… ve daha ucuz olsaydı taze ya da yerel satın alamazlar” ya da: “Bağlantılı değillerdi… Vücuduma giriyor ve bu kendi sağlığım için yapabileceğim en önemli şey. ”Bu görüşler, eğer varsa delillere dayanmıyor.
Varsayımların açılması
Yiyecek erişiminin üç ayrı faktörden oluşan bir ürün olduğunu hatırlamak önemlidir: fiziksel, ekonomik ve bilgi verici. İlginçtir, yine de, ilk ikisini ihmal etme eğilimimiz var - sağlıklı gıdalara olan yakınlığımız ve bunu karşılayabilme kabiliyetimiz. Bunun yerine, bireyi suçluyoruz, “iyi” yiyecek seçimleri yapamayan biri olarak nitelendiren birini karakterize ediyoruz.
Harika bir örnek, eğitimli, orta sınıf tüketicilerin her zaman yemeğini satın almaması durumunda neden daha düşük gelirli, "daha az eğitimli" insanlara ihtiyaç duyduğunu düşünen katılımcılarımdan geliyor. Sorunlu olarak, tepkisi düşük geliri düşük eğitim ile birleştirir. Ayrıca, gıda erişiminin sadece “seçim” meselesi olduğu fikrini sürdürmektedir. Bu değil: Unutmayın, sağlıklı gıdalara erişmenin fiziksel ve ekonomik engelleri çok büyüktür ve bunlar bireyin hatası veya seçimi değildir.
Ayrıca şunu duydum: “Her gün taze sebzelerle nasıl başa çıkacaklarını bilemiyorlar”, yine düşük gelirli tüketicilerin homojen bir grup olduğu algısını yansıtıyor - biri yiyecek hakkında daha fazla geliri olan herkesten daha az bilgili olanı . Aslında, çoğu Kanadalılar gün geçtikçe taze sebzelerin nasıl hazırlanacağını bilmiyor. Ancak zengin müşteriler, hazır yemeklerini yiyerek ya da satın alarak mutfak becerileri eksikliğini gizleyebilirler.
'Amaç ne?'
Daha geniş bir toplumda pek çok kişi “yoksul insanların” gıda bankası çalışmalarına alıştıkları ve eğer onlara verildiyse sağlıklı yiyecek istemeyecekleri gibi yorgun genellemeler kullanarak bu araştırmanın “amacı nedir” diye küçümseme istediler.
Tartıştığım gibi araştırmaPolitika değişiklikleri, bu gıda sistemi hiyerarşilerini parçalamak için kritik öneme sahip. Ancak, alışveriş alanlarının (pazarlar, dükkanlar veya mağazalar) içinde bulundukları politik sistemler ve sosyo-kültürel bağlamlar tarafından şekillendiğini kabul etmek önemlidir.
Toplumsal olarak oluşturulmuş tutumlar, “düşük gelirli insanların ne istediği” konusundaki baskıcı klişeleri sürdürdüğü sürece, gıda sistemindeki eşitsizlikleri ortadan kaldırmak için çalışamayız.
Sağlıklı gıdaların uygun maliyetli hale getirilmesi (çiftçilerin işsiz bırakılmaması) ve tüm Kanadalıların bunu satın alabilecekleri bir noktaya yükseltmesi için politika değişiklikleri yapılması gerekmektedir. Ancak bu politika değişikliği, Kanadalıların yemeğin bir hak olması gerektiğini talep ettiği toplumsal tutumlarda bir kayma gerektirir.
Herkesin 5 $ 'lık organik lahana demetleri satın aldığı ve Kraft Dinner'den yemin ettiği bir gelecek düşünmüyorum. Bunun yerine, gıda erişimi konusunda tüketici ajansını savunuyorum. Ajans ve kapasitenin artmasıyla Kanadalılar istediklerini satın alabilir: yadigarı domates veya konserve domates çorbası. Seçim hakkında.
Tüm Kanadalıların kültürel açıdan uygun, besleyici gıdalara erişebilmesini istiyorsak, bu olumsuz varsayımları ortadan kaldırmamız, toplu empati seviyemizi arttırmamız ve gıda adaletini savunmamız gerekir, böylece herkes taşan bir ülkede sevdikleri gıdaları seçebilir. bollukla.
Yazar hakkında
Kelly J Hodgins, Koordinatör: Arrell Gıda Enstitüsü'nde 9 Milyarı Beslemek, Guelph Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = sağlıklı yemek yemek kitabı; maxresults = 3}