Her zaman egzersizle aşk-nefret ilişkisi yaşadım. Bu, gerçekten ne kadar güçlü olduğunu araştırmaya başlayana kadar.
Ben yaklaşık 6 yaşındayken, babam beni memleketim L’Aquila, İtalya’da yoğun bir yolun kenarına sabah koşularında götürürdü. Büyükannemin genetiğini ve büyükbabamın kalp damar hastalıkları kaderini paylaştığımı sanıyordu.
Babam, eğer yeterince erken egzersize ve kontrollü bir diyete başlarsam, genetik kaderimi dengelemek için savaşma şansım olacağını düşündü. Egzersizle olan aşk ve nefret ilişkim böyle başladı ve ben de insanları memnun ettim.
Yetişkin hayatımın çoğunu mükemmeliyetçiliği kovalayarak, her şeyde en iyisi olmaya çalışarak ve yolumdan geçen herkesi memnun etmeyi hedefleyerek geçirdim. Algılanan öz değerim her zaman fiziksel görünümüm ve gücümle iç içe olmuştur.
Bu sonsuz mükemmeliyetçilik arayışı beni birçok karanlık yola sürükledi.
16 yaşında bir yeme bozukluğunun eşiğindeydim. Genç yetişkinlik döneminde çok sayıda spor sakatlığım vardı. Yeterli olmadığımın acımasız duygusu beni rahatsız etti. Ve sonra dibe vurdum.
Sırt ağrısı egzersiz hakkındaki fikirlerimi değiştirdi
Doktora tezimi yazarken, çalışmamın ne kadar iyi ya da kötü olduğunu düşünerek sayısız saatler geçirdim.
Aynı zamanda, lisansüstü okulu yeni bir anne olmakla dengeliyordum ve eğitim için zamanım sınırlıydı.
Hafta sonları snowboard yapmak için bir şekilde dağlara kaçmak için zaman buldum ve hayata klasik hafta sonu savaşçısı yaklaşımını yaşadım.
Ve sonra acı başladı. Sırtımda vücudumun yana doğru eğilmesine neden olacak keskin, korkunç bir ağrı.
İlk kötüleştiğinde, hiç bitmeyen fizyoterapi seansları gibi hissettiren yaklaşık 2 ay boyunca komisyon dışındaydım.
Ağrı düzeldiğinde, hemen macera arayışına döndüm ve sonraki birkaç yıl boyunca rahatlama ve ağrı arasında gidip geldim. Zaman geçtikçe ağrı önemli ölçüde daha şiddetli ve daha sık hale geldi.
Bu itme-çekme oyununu son zamana kadar acı içinde oynadım – yaklaşık 3 ay boyunca yanlara doğru eğildiğimde sıkıştım. Artık fizyoterapi seansları, akupunktur, kiropraktör, masaj veya ağrı kesiciler işe yaramayacaktı.
Haftalarca yürüyemeden yerde yattım. Birkaç acil servis ziyareti ve daha sonra miligram antienflamatuvarlar, kas gevşeticiler ve opioidler, sonunda acil bir L4-L5 mikrodiskektomi geçirdim.
Ameliyattan sonra 3 ay egzersiz yapmamam söylendi. Ve bu sefer dinledim. Vücudumun gevşemesine izin verdim, ölçeği veya aynayı çok sık kontrol etmedim ve ortaya çıkabilecek herhangi bir suçluluk duygusuyla savaştım.
Kendime ilk kez tamamen ve tamamen iyileşmesine izin verdim. Ancak bu noktada egzersizle ilişkim değişti. Egzersizi ulaşılamaz bir amaç için bir araç olarak değil, bir ilaç olarak düşünmeye başladım.
Egzersizin gücünü fark etmek
İşin ironisi, sırt ağrım başladığında, aerobik egzersizin etkilerini araştıran bir laboratuvarda yeni bir işe başlamamdı. Demansın başlamasını yavaşlatmak ve önlemek için bir strateji olarak egzersizi inceledik.
Ben yaşamak için bir araştırmacıyım. Geçmişim bilişsel sinirbilim veya daha basitçe beynin nasıl çalıştığını inceleyen bilimdir. Ana araştırma ilgi alanım egzersiz, uyku ve biliş arasındaki ilişkide yatıyor.
Günlük işimde, egzersizin kan basıncını düşürdüğü, beyne giden kan akışını ve besinleri artıran, uyku kalitesini iyileştiren ve karşılığında beynin çoklu görev, planlama ve sorunları çözme yeteneğini geliştiren mekanizmaları araştırıyorum.
Brain In Motion çalışma ekibiyle yaptığım araştırmam, genel olarak sağlıklı, ancak düşük aktif, orta yaşlı ve yaşlı yetişkinlerde aerobik egzersizin sağlıklı beyin yaşlanması üzerindeki etkilerini inceliyor (1).
Ne Bulduk? Haftada 3 kez 20-40 dakika yürüyüşlerle başlayan ve yoğunluğu koşuya kadar artıran altı aylık aerobik egzersiz, beyne giden kan akışının bilişinde ve düzenlenmesinde kazanımlarla sonuçlandı (
Sonuçlar, 5 yaşından küçük bireylerde görülenlere benzerdi. Egzersizin yaşlanmanın doğal etkilerini tersine çevirebileceğini gösterdik.
Ama beni daha da büyüleyen şey, 6 ay boyunca uyguladıkları egzersiz türünün hayatım boyunca yaptığım türden tek başına egzersiz olmamasıydı.
Bunun yerine, çalışma katılımcıları hareket etmek için haftada üç kez benzer fikirlere sahip insanlarla buluşuyorlardı. Dostane, yargılayıcı olmayan bir ortamda birbirlerini sorumlu tutuyorlardı.
Sosyal egzersiz fiziksel kazanımları artırır
Programın bitiminden sonra katılımcılarla konuşurken, Brain In Motion çalışmasına katılmanın hayatlarını bir bütün olarak değiştirdiğini oybirliğiyle kabul ettiler.
Şüphesiz, formları gelişti ve ev işleri ve bahçe işleri gibi günlük yaşam aktivitelerini daha iyi yerine getirdiler. Ancak asıl farkı yaratan, birlikte egzersiz yapmak ve araştırmacılardan, eğitmenlerden ve diğer katılımcılardan aldıkları destekti.
Orijinal çalışmaya katılan kişiler şu anda 5 yıllık bir takip çalışmasında değerlendirilmektedir.
Analizlere yeni başlamamıza rağmen, başlangıçtaki veri eğilimleri zaten bellidir: Müdahalenin bitiminden sonra bağımsız olarak egzersiz yapmaya devam edenler, aynı zamanda müdahale sırasında yapılan arkadaşlarla iletişimde kalanlardır.
Sosyal etkileşim ve fiziksel aktivitenin sürdürülmesi arasındaki bağlantı, COVID-19 salgını sırasında daha da belirgin hale geliyor. Sadece spor salonları kapalı değil ve insanlar aktif olmanın sanal yollarını keşfetmeye zorlanıyor, aynı zamanda sosyal toplantılar şu anda yasak.
Bu, özellikle yaşlı yetişkinler için iki ucu keskin bir kılıçtır. Aslında bir dizi yeni çalışma, COVID-19 salgını sırasında izolasyonun, genel fiziksel aktivitenin azalması ve yaşlı yetişkinlerde zihinsel sağlık koşullarının kötüleşmesi ile nasıl ilişkili olduğuna işaret etti (3).
Araştırma, egzersizle olan aşk-nefret ilişkimi değiştirdi
Zorunluluktan kurtulmak yerine sağlık için hareket etmeye başladığımda ağrım azaldı. Düzenli bir egzersiz rutini ile yaşam kalitesinin iyileştirme yollarını araştırdıktan sonra, şimdi egzersizi farklı bir şekilde takdir ediyorum.
İlk elden gördüğüm faydalar çok güçlü:
- Orta yoğunlukta aerobik egzersiz eğitimi, beyne kan akışını ve bilişi iyileştirir, bu da yaşlı yetişkinler için günlük aktiviteleri yapma becerisinin artması anlamına gelir (1).
- Aerobik egzersiz, bireylerin öznel uyku kalitesi algılarını, uyku süresini, uykuya dalma süresini ve genel verimliliği iyileştirir (4).
- 6 aylık aerobik egzersizden sonra, bireyler hücresel düzeyde azalmış oksidatif stres ve artmış antioksidan belirteç üretimi gösterirler (5).
- Egzersiz müdahalesine katılan bireyler, vücudun stres hormonu kortizolü düzenleme yeteneğinin arttığını gösteren daha iyi bir kortizol uyanma tepkisine sahipti (6).
- Anekdot olarak, fiziksel aktiviteyi sürdürmedeki en önemli faktörler, akranlardan hesap verebilirlik ve sosyal etkileşimlerdi.
Fitness ile gelişen ilişkim
Yaşam deneyimleri, acı ve araştırmalar sayesinde görüşlerim ve egzersizle ilişkim gelişti. Şimdi, stresli bir günün çözümü, birincil enerji ve motivasyon kaynağım olan ilacımı kullanmayı düşünüyorum.
Beni yanlış anlamayın, hala egzersiz yapmak istemediğim günlerim var ve bu gerçekleştiğinde ortaya çıkan suçluluk duygularını yönetmeyi hala öğreniyorum. Hala dengeyi öğreniyorum ve bir mola istediğinde vücudumu dinleyeceğim. Çoğu günler en iyi arkadaşım masaj tabancasıdır!
Ama en önemlisi, kendine şefkat ve öz sevgiyi öğreniyorum ve bu hala devam eden bir çalışma!
Veronica Guadagni, L’Aquila Üniversitesi’nde nörobilim alanında lisans ve yüksek lisans derecelerini ve Kanada Alberta, Calgary Üniversitesi’nde beyin ve bilişsel bilimler alanında doktorasını tamamladı. Araştırma alanları uyku ve uyku bozuklukları, beyin sağlığı ve biliştir. Son zamanlarda, özellikle sağlıklı beyin yaşlanmasına odaklanarak aerobik egzersizin beyin sağlığı üzerindeki etkilerini araştırıyor. Boş zamanlarında, görkemli Kanada Rocky Dağları’nda hem dışarıda (snowboard, tırmanma, dağ bisikleti, yürüyüş) hem de kapalı alanda (ev egzersizi) egzersiz yapma konusunda tutkulu. Aynı zamanda 7 yaşında bir kızın annesi ve kobayları seviyor.