Müjdenin "iyi haber" demek olduğunu biliyorsun. Peki bunu gerçekten iyi haber olarak görüyor musunuz?
Birçoğunuzda olduğu gibi, hayatımın çoğunda “son günlerde” yaşamayı öğrendim. Bu bana olaylara, bugün bildiğimiz gibi dünyanın sonunun "sadece birkaç kısa yıl içinde" olacağı bir perspektiften bakan bir dünya görüşü verdi. Fakat "ona göre davranırsam" Büyük Sıkıntıdan önce kurtulurdum.
Neyse ki, bu artık Hristiyan inancımın odağı ya da Tanrı ile olan ilişkimin temeli değil. Fakat bir şeye uzun süre inandıysanız, ondan tamamen kurtulmak zordur. Bu tür bir dünya görüşü sizi bağımlı hale getirebilir, bu nedenle "bitiş zamanı olayları" nın özel bir yorumunun gözlüklerinde gerçekleşen her şeyi görme eğilimindedir. Süre sonu kehaneti üzerine karar verilen kişilerin "Apokaholics" olarak adlandırılan mizahi olduklarını duydum.
Gerçekte, bu bir gülüş değil. Bu tür bir dünya görüşü zararlı olabilir. Aşırı durumlarda, insanların her şeyi satmasına, tüm ilişkilerini bırakmasına ve kıyameti beklemek için yalnız bir yere gitmesine neden olabilir.
Çoğumuz o kadar ileri gitmeyecekti. Ancak yaşamın, bildiğimiz gibi, yakın gelecekte sona ereceği düşüncesi, insanların etraflarındaki acıyı ve acıyı "yazmalarını" sağlayabilir ve "N'aber?" Diye düşünebilirler. çevrelerinde karamsar bir şekilde ve seyyarlar ve konforlu yargıçlar için işleri geliştirmek için çalışan parti üyelerinden daha fazla olurlar. Bazı "peygamber bağımlıları", insani yardımın desteklenmesini reddedecek kadar bile ileri gitmektedir, çünkü aksi takdirde bitiş zamanlarını bir şekilde geciktirebileceklerine inanmaktadırlar. Diğerleri sağlıklarını ve çocuklarını ihmal ediyor ve mali durumlarını umursamıyorlar çünkü plan yapacakları bir gelecek olmadığını düşünüyorlar.
İsa Mesih'i izlemenin yolu bu değil. Bizi dünyada ışık olmaya çağırdı. Ne yazık ki, "Hristiyanlar" dan gelen bazı ışıklar, suçu bulmak için mahalleyi devriye gezen bir polis helikopteri üzerindeki spot ışığı gibi görünüyor. İsa, bu dünyayı çevremizdeki insanlar için daha iyi bir yer haline getirmemize yardımcı olması anlamında ışık olmamızı istiyor. Size farklı bir bakış açısı sunmak istiyorum. Neden "son günler" yerine "ilk günlerde" yaşadığımıza inanmıyorsunuz?
Jesus hat uns nicht den Auftrag gegeben, Untergang und Finsternis zu verkünden. Er gab uns eine Botschaft der Hoffnung. Er trug uns auf, der Welt mitzuteilen, dass das Leben erst beginnt, statt sie „abzuschreiben“. Das Evangelium dreht sich um ihn, wer er ist, was er tat und was auf Grund dessen möglich ist. Als Jesu sich aus seinem Grab losriss, änderte sich alles. Er machte alle Dinge neu. In ihm hat Gott alles im Himmel und auf Erden erlöst und versöhnt ( Koloseliler 1,16-17).
Dieses wunderbare Szenario wird im so genannten goldenen Vers im Johannesevangelium zusammengefasst. Leider ist dieser Vers so bekannt, dass seine Kraft abgestumpft ist. Aber schaut euch diesen Vers erneut an. Verdaut ihn langsam, und lasst zu, dass die erstaunlichen Tatsachen wirklich einsinken: „Denn also hat Gott die Welt geliebt, dass er seinen eingeborenen Sohn gab, damit alle, die an ihn glauben, nicht verloren werden, sondern das ewige Leben haben“ ( Yuhanna 3,16).
Das Evangelium ist keine Botschaft von Untergang und Verdammnis. Jesus machte dies im nächsten Vers ziemlich klar: „Denn Gott hat seinen Sohn nicht in die Welt gesandt, dass er die Welt richte, sondern die Welt durch ihn gerettet werde“ ( Yuhanna 3,17).
Gott ist darauf aus, die Welt zu retten, nicht zu vernichten. Das ist der Grund, warum das Leben Hoffnung und Freude, nicht Pessimismus und bange Vorahnung wider¬spiegeln sollte. Jesus gab uns ein neues Verständnis davon, was es bedeutet, menschlich zu sein. Weit weg davon, dass wir uns nach innen orientieren, können wir in dieser Welt produktiv und konstruktiv leben. Sofern wir die Gelegenheit haben, sollten wir „jedermann Gutes tun, besonders den Glaubensgenossen“ ( Galatyalılar 6,10 ). Das Leid in Dafur, die sich abzeichnenden Probleme des Klimawandels, die andauernden Feindseligkeiten im Nahen Osten und all die anderen Probleme, die näher an unserer Heimat sind, sind unsere Angelegenheit. Als Gläubige sollten wir uns umeinander kümmern und das uns Mögliche tun, um zu helfen – und nicht an der Seitenlinie sitzen und selbstgefällig von uns hinmurmeln: „Wir haben es euch gesagt“.
İsa ölümden dirilince, her şey değişti - tüm insanlar için - bilseler de bilmeseler de. İşimiz, insanların bilmesi için elimizden gelenin en iyisini yapmak. “Şu anki kötü dünya” yoluna girinceye kadar muhalefet ve hatta zulümle karşılaşacağız. Ama biz hala erken günlerdeiz. Gelecekteki sonsuzluk açısından, bu ilk iki bin yıllık Hıristiyanlık zar zor göz açıp kapayıncaya kadar.
Durum her tehlikeli olduğunda, insanlar anlaşılır bir şekilde son birkaç gün içinde yaşadıklarını düşünüyor. Ancak dünyadaki tehlikeler iki bin yıldır gelip gitti ve son zamanlarda yaşadıklarından kesinlikle emin olan tüm Hıristiyanlar yanlıştı - her seferinde. Tanrı bize doğru olmak için kesin bir yol vermedi.
Bize bir umut müjdesi verdi, her zaman herkesin bilmesi gereken bir müjde. İsa ölümden dirilince başlayan yeni yaratılışın ilk günlerinde yaşama ayrıcalığına sahibiz.
Bence bu, iyimser, olumlu ve babamızın işinde gerçek bir sebep. Bence onu da görüyorsun.
Joseph Tkach tarafından