BİLİM, elbette ki yeni doğmuş çocuğa cisimlenmekte olan bir ruhsal varlık olarak bakmaz, onu, yaşayan bir bütünü oluşturan organ ve dokulardan kurulu bir birleşim olarak görür. Ama bu bile kendine göre bir sırdır. Nasıl olmuş da böyle girift bir varlık ortaya çıkmıştır?
Yeni doğmuş çocuğun ruhsal yaşamına özel bir özen gösterilmelidir. Doğuşunda bile böyle bir canlılık gösterdiğine göre,bu ruhsal yaşam çocuk büyüdükçe kim bilir daha ne kadar gelişecektir. Çocuk eğitimin deyimini zihinselden çok ruhsal bir gelişme olarak anlıyorsak, çocuğun eğitiminin doğumdan başlaması gerektiğini söylemek yerinde olacaktır. Çocuğun ruhsal yaşamının kanıtı, bilinçli ve bilinçaltı faaliyetleri arasında güdülen ayrımda bulunabilir. Ama daha basit ve daha bildik kavramlarla yetinsek bile, çocukta sade bedensel gelişimi ve beslenmesi bakımından değil, çeşitli ruhsal işlemleri bakımından da bir içgüdüler kaynaşması olduğunu teslim etmeliyiz.
Yaban hayvanlarında bu işlemler, türlerin karakteristikleridir. Hareket söz konusu edildiği zaman, çocuğun öbür hayvanlardan daha yavaş geliştiğini söylemek gerekir. Doğuşta çocuk duyularına sahip olup, ışığa, temasa, sese karşılık verebilse de, hareket yeteneği pek az gelişmiştir.Yeni doğmuş bebek, içler acısı bir haldedir. Çaresizdir ve bir süre böyle kalacaktır. Konuşamaz, dik duramaz; her dakika kollanmaya muhtaçtır. Uzun bir süre çıkarabildiği sesler çevresindekileri yanına koşturan ağlamalardır. Ancak neden sonra ayakta durabilecek,yürüyebilecektir. Konuşması daha da çok zaman alacaktır.