We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Ortaçağ Dini, Dinler, Din
Christine Caldwell Ames tarafından
Tarih Pusulası, Cilt 10: 4 (2012)
Özet: Bu makale, ortaçağ din tarihindeki son birkaç on yıldaki en önemli değişimi özetlemektedir: '' kilise tarihinden '' '' din kültürü tarihine '' geçiş. Birincisi, alanın '' dinsel bir seçkinlerin ötesinde geniş bir sadık demografisi ve Hıristiyan ortodoksluğunun çeşitlerinin daha incelikli bir şekilde takdir edilmesini sağlayan şekillerde bağlılığa ve yaşanmış deneyime olan ilgisi. İkincisi, ortaçağ din tarihinin himayesine giren dinlerin nasıl Latin Hristiyanlığı'ndan yalnızca Yahudiliğe, İslamiyete, Yunan Hristiyanlığına ve hatta pagan olarak tanımlanan dindarlık biçimlerine nasıl yükseldiğini gösterir. Üçüncüsü, alandaki birçok genişleme ve değişiklikten bağımsız olarak, akademisyenlerin birlikte çalıştıkları '' din '' tanımlarını açık bir şekilde yapma eğiliminde olmadıklarını ve bunun sonuçlarını ve olası değerlerini değerlendirdiklerini ileri sürer.
Başlığımı Jonathan Z. Smith'in 'Din, Dinler, Din' adlı makalesinden ödünç alıyorum. Bir din teorisyeni olan Smith, uzun zamandır bilim adamlarının onun taksonomisini ciddiye almaları gerektiğini savunuyor: yani, neyin 'din' sayılır ve neyin olmadığı, nasıl bilim adamları bunu ve anlamlarının ve karakterinin zaman içinde nasıl değiştiğini tanımlar ve tanımlamazlar. 16. yüzyılda 'din' teriminin kullanımının ve anlaşılmasının genişlediğini ve nihayetinde inanç lehine ritüeli tayin etmeyi bıraktığını gözlemler. Aynı zamanda, dünyanın geri kalanındaki insanlarla karşılaştıktan sonra, Avrupalılar kelimenin çoğul olabileceğini fark ettiler; Sonuç olarak, 'din' tanımlanması ve sınıflandırılması gereken ontolojik bir kavrama dönüştü. Smith'in çalışması, bilim adamlarının din hakkındaki görüşlerinin sıklıkla kullanıldığı ve şekillendirildikleri yanıltıcı güveni zayıflatır ve onları gördüğümüzde basitçe 'din' ve dini fenomenleri tanıyabileceğimiz varsayımını sarsar (dualar dinseldir, değirmen çalışması değil). Dini neyin oluşturduğuna dair bu öz-kanıtların çoğu, akademisyenler 'dini' genel bir kavram olarak tanımlamak ve daha sonra düşünce, inanç ve karşılaştıkları uygulamalar tutarlı 'dinlerdir' ya da değildir. Örneğin, Batı'daki en çok Hıristiyanlığa, Museviliğe ve İslam'a alışkın olan modern bilim adamları, bir "din" i bir tanrı olarak nitelendirme eğilimindeydiler; kutsal metin yoluyla etiği zorunlu kılmak; ve bir topluluk içinde merkezlenmiş olmak. Alimler dini tanımlamazlarsa, gördükleri zaman bilirler.