We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Clyde Tolson, 1900 yılında Laredo, Missouri'de doğdu. İşletme kolejine gitti ve on sekiz yaşında, Savaş Departmanında katip olarak iş bulduğu Washington'a taşındı. Gelecekteki beklentilerini geliştirmek için Tolson, George Washington Üniversitesi'nde gece derslerine katıldı.
Tolson 1927'de hukuk diploması aldığında Federal Soruşturma Bürosu'na (FBI) katılmak için başvurdu ancak reddedildi. Ertesi yıl tekrar denedi ve bu kez fotoğrafı ve başvuru formu FBI müdür yardımcısı J. Edgar Hoover tarafından görüldü. Hoover, Tolson'ı işe aldı ve hızla rütbelere yükseldi ve sadece üç yıl sonra FBI Direktör Yardımcısı olarak atandı.
Tolson ve Hoover çok yakın arkadaş oldular ve sonraki kırk yıl boyunca sürekli arkadaş oldular. FBI'da çift "J. Edna ve Rahibe Tolson" olarak biliniyordu. Ancak, eşcinsel olan Truman Capote, "Johnny ve Clyde" isimlerini tercih etti. Mafya patronu Meyer Lansky, Hoover'ın eşcinselliğine dair fotoğrafik kanıtlar elde etti ve bunu Federal Soruşturma Bürosu'nun kendi suç faaliyetlerini çok yakından incelemesini engellemek için kullanabildi.
Hoover, Tolson'a çok bağımlı hale geldi. Hoover arkadaşlarına şunları söyledi: "Clyde Tolson benim ikinci kişiliğim. O, aklımı okuyabiliyor." FBI'daki üst düzey bir yetkili daha sonra iki adamın her zaman birlikte olduğunu hatırladı: "Tolson, Bay Hoover'dan daha akıllıydı - keskin bir zekası vardı. En büyük başarısızlığı, Bay Hoover'ın her emrini kölece takip etmesiydi."
Bazen gazeteciler, iki adamın sahip olduğu ilişkiyi ima etti. Zaman Dergisi "Hoover nadiren erkek bir refakatçi olmadan görülür, çoğunlukla ciddi yüzlü Clyde Tolson" yazan bir makale yayınladı. Bu olduğunda, ilgili gazeteci kendisini Federal Soruşturma Bürosu tarafından soruşturulurken bulacaktı.
J. Edgar Hoover, 1972 yılının Mayıs ayında öldüğünde, neredeyse tüm mülkünü uzun zamandır arkadaşına bıraktı. Tolson, Hoover'ın önemli gizli dosyalarının kontrolünü de ele geçirdi. Tolson FBI'dan emekli oldu ve arkadaşlarına göre evden ayrıldığı tek zaman Hoover'ın mezarını ziyaret etmekti. Tolson, Nisan 1975'te öldüğünde, FBI ajanlarının evine geldiği ve tüm bu belgeleri kaldırdığı bildirildi. Clyde Tolson, Washington'daki Kongre Mezarlığı'nda Hoover ile birlikte gömüldü.
Edgar J Hoover'ın Kız Arkadaşları ve iddia edilen erkek arkadaşı
FBI'ın ilk direktörü ve genellikle Amerika'nın en güçlü adamı olarak anılan Edgar J Hoover, tam bir gizemdi.
Hoover, kamuoyunda eşcinsellere karşı bir kan davası açtı ve kongre üyelerinin ve başkanların *** hayatlarıyla ilgili “gizli ve gizli” dosyalar tuttu. Ancak bazı biyografi yazarlarına göre özel olarak erkeklerle ve kadınlarla sayısız randevusu oldu.
FBI'ın merhum başkanı, 1963'te Başkan John F. Kennedy'nin öldürülmesiyle ilgili kalan mühürlü belgelerin büyük bir kısmının serbest bırakılmasıyla gündemde olan bir konu haline geldi.
John Edgar Hoover, 1 Ocak 1895'te Washington, D.C.'de Dickerson Naylor Hoover, Sr. ve Annie Marie Scheitlin Hoover'ın çocuğu olarak doğdu. LLB ve LLM derecelerini 1917'de George Washington Üniversitesi'nden aldı.
Mezun olduktan sonra ABD Adalet Bakanlığı'nda kariyere başladı ve 1935'te Hoover, ülke çapında eyalet ve yerel kolluk kuvvetlerinden seçilen personeli eğitmek için FBI Ulusal Akademisi'ni kurdu.
1960'ların sonlarında, Hoover, şu anda yaygın olan internet tabanlı kolluk verileri iletişiminin habercisi olan Ulusal Suç Bilgi Merkezi'ni kurdu. 2 Mayıs 1972 Salı sabahı evinde eceliyle ölü bulundu ve FBI'ın yaklaşık 48 yılını sona erdirdi. Hoover, tüm zamanların en çok tanınan kamu görevlilerinden biriydi ve hala da öyle.
Ancak, kendini tamamen Büro'ya adamıştı ve hiç evlenmedi.Edgar J Hoover
Tarihçiler, Hoover'ın cinsel tercihleri hakkında imalarda bulunan herkesi avladığını ve tehdit ettiğini söylüyor. Onu tanıyan birçok kişinin eşcinsel olduğunu düşündüğü yaygın olarak bilinmektedir.
Diğer Hoover'ın biyografilerini yazanlar, adamın eşcinsel olmadığını ve aralarında Dorothy Lamour'un da bulunduğu birkaç kadına ilgi duyduğunu düşünüyor.
Dorothy Lamour
Miss Lamour, Bing Crosby ve Bob Hope'un başrollerini paylaştığı bir dizi başarılı komedi olan Road to… filmlerinde yer almasıyla tanınan bir aktris ve şarkıcıydı. Çarpıcı Louisiana yerlisi 10 Aralık 1914'te doğdu.
İki kez evlendi ve aynı zamanda iki çocuk annesiydi. İlk olarak 1935'te Harvey Kay ile evlendi. O ve Kay, 1939'da boşandı ve 1943'te düğümü William Ross Howard III'e bağladı. İkinci evliliği de 1978'de boşanmayla sonuçlandı.
1996'da 81 yaşında vefat eden Lamour'un 1940'larda Hoover ile bir ilişkisi olduğu söylendi ve o bu söylentiyi hiçbir zaman inkar etmedi. İkili, kariyerinin başlarında tanışmıştı ve biyografi yazarları, ikisinin bir geceyi Washington, D.C.'de bir otelde geçirdiğini söylüyor.
Lela Rogers
Lela Rogers, en iyi aktris Ginger Rogers'ın annesi olarak bilinir. Ginger'ın babasından boşandı ve Hoover ile çok sayıda sosyal etkinliğe katıldı. 30'ların sonlarında insanlar sonunda evlenecek olsalar da çifte yakınlaştılar.
İyi arkadaş olduklarını itiraf etti, ancak söylentinin bir yanlış anlaşılmadan kaynaklandığını söyledi.
Lela Rogers, 25 Aralık 1891 doğumlu bir Iowa yerlisiydi. Kendi başına bir editör ve tiyatro yapımcısıydı. Birinci Dünya Savaşı'nın başında Marine Corps'a katılan ilk kadınlardan biriydi ve sonunda Marine dergisinin editörü oldu.
Bayan Rogers, Fort Worth (Texas) Record için tiyatroyu kapladı. Kızı Ginger, Fort Worth'da ilk kez sahneye çıktı ve sinema, sahne ve gece kulüplerinde kayda değer bir kariyere devam etti.
Clyde Tolson
40'lı yaşlarında hâlâ annesiyle birlikte yaşarken Hoover'ın eşcinsel olduğu düşünülüyordu. O ve FBI ortağı Clyde Tolson yakın bir ilişki geliştirdi ve Tolson sık sık onun gizli sevgilisi olarak tanımlandı.
Clyde Tolson, FBI'ın müdür yardımcısı ve Hoover'ın sağ kolu oldu.
Hoover, Tolson'u ikinci kişiliği olarak tanımladı: adamlar gün boyunca birlikte yakın bir şekilde çalıştılar. İş dışında bekar kaldılar ve sık yemek, gece kulübü gezileri ve hatta birlikte tatil gibi birçok aktiviteyi paylaştılar. Hem ofisteki hem de dışarıdaki ilişkileri, genellikle sevgili olduklarının kanıtı olarak gösterilir. Diğerleri ilişkilerini 'kardeşçe' olarak tanımlıyor.
Clyde Tolson 22 Mayıs 1900'de doğdu, Missouri yerlisi tarihte en çok personel ve disiplinden sorumlu yardımcı FBI direktörü ve belki de en önemlisi Hoover'ın koruyucusu olarak bilinir.
Laredo Lisesi'ne gitti ve daha sonra 1918'de Cedar Rapids Business College'dan mezun oldu. Ayrıca George Washington Üniversitesi'nden Sanat Lisansı ve hukuk diploması aldı. 1928'de bir hukuk bürosu açmak amacıyla FBI'a katıldı.
Yüksek profilli tutuklamalara katıldı ve 1947'de Müdür Yardımcısı oldu. Daha önce 1930'da müdür yardımcılığına terfi etmişti. Hoover, Tolson'a 551.000 ABD Doları tutarındaki mülkünü bıraktı. Tolson evine taşındı ve Hoover'ın tabutunun üzerine örtülmüş ABD bayrağını da kabul etti.
Clyde Tolson 74 yaşında kalp yetmezliğinden öldü ve Hoover'ın mezarının yanına gömüldü.
Mike Campbell'ın Düşünceleri ve Deneyimleri
FBI (Federal Soruşturma Bürosu) müdür yardımcısı, Federal Soruşturma Bürosu Müdür Vekili ve Mason.
“Clyde Anderson Tolson (22 Mayıs 1900 – 14 Nisan 1975) 1930'dan 1972'ye kadar FBI'ın ikinci rütbeli yetkilisiydi, 1947'den beri Müdür Yardımcısı unvanına sahipti, esas olarak personel ve disiplinden sorumluydu. O en iyi olarak bilinir çırak ve uzun süredir FBI Direktörü J. Edgar Hoover'ın en üst düzey yardımcısı.
Hoover da önceki yazılarda bahsedilen bir Masondu.
1928'de Tolson, FBI'a başvurdu ve o yıl Özel Ajan olarak işe alındı. Tolson'un başvurusunda, deneyimi kazanmak ve Cedar Rapids'de bir hukuk bürosu açmak için yeterli para kazanmak için işi bir basamak olarak kullanmak istediğini belirttiği bildirildi. [10] FBI'ın Boston ve Washington, D.C.'deki saha ofislerinde çalıştıktan sonra FBI'ın baş katibi oldu ve 1930'da müdür yardımcılığına terfi etti.
1936'da Tolson, banka soyguncusu Alvin Karpis'i tutuklamak için Hoover'a katıldı. O yılın ilerleyen saatlerinde, gangster Harry Brunette ile bir silahlı çatışmadan kurtuldu. [11] 1942'de Tolson, Long Island ve Florida'daki Nazi sabotajcılarının yakalanmasına katıldı. [12] 1947'de bütçe ve yönetim görevleriyle FBI Başkan Yardımcılığına getirildi. [13] ”
J. Edgar Hoover'ın Tolson'ı ikinci kişiliği olarak tanımladığı belirtildi: "İşe birlikte gidip gelirler, birlikte öğle yemeği yediler, resmi iş için birlikte seyahat ettiler ve hatta birlikte tatil yaptılar." [14] Yıllarca iki bekarın romantik bir ilişkisi olduğu söylentileri dolaşıyordu. [15] Bazı yazarlar, Hoover'ın cinsel yönelimi ve Tolson ile olası yakın ilişkisi hakkındaki söylentileri reddederken, [16][17][18] diğerleri bunları olası ve hatta "doğrulanmış" olarak nitelendirdi, [19][20][sayfa gerekli] ve daha başkaları söylentileri görüş belirtmeden bildirdiler . [21][22]
İçişleri
Yeni filmin doruk noktalarından birinde J. EdgarOtuzlu yaşlardaki J. Edgar Hoover, bir eş alma planlarını açıklar. Sahne, Hoover'ın FBI'daki ikinci komutanı Clyde Tolson ile bitişik odalar ayırdığı bir New York otel süitinde ortaya çıkıyor. Tolson, patronunun haberlerine öfkeyle karşılık verir ve tipik cilalı tavrına ters düşerek öfke nöbeti geçirir. Tartışma kısa sürede bir yumruk kavgasına, ardından filmin en cinsel anına dönüşür: yönetmen ve FBI müdür yardımcısı arasındaki kanlı bir öpücük.
Öpücük bir yana, bu kavganın gerçekleştiğine dair hiçbir kanıt yok. Hoover ve Tolson arasındaki ilişki hakkında bildiklerimiz çoğunlukla halka açık kayıtlardan geliyor: günde iki kez birlikte yemek, ortak tatiller, sadece birkaç metre arayla son bir cenaze töreni. İç ve cinsel yaşamları çoğunlukla bir spekülasyon konusu olmaya devam ediyor. Gazetecilerin ve tarihçilerin göz korkutucu araştırma çabalarına rağmen, bugün kırk ya da elli yıl önce söyleyebildiğimizden biraz daha fazlasını söyleyebiliriz: Hoover ve Tolson'ın bir tür evliliği vardı. Ama bu nasıl bir evlilikti?
J. EdgarSenarist Dustin Lance Black, Hoover ve Tolson'ın ilişkisini günümüzün onaylı eşcinsel evliliklerinin trajik bir habercisi olarak tasvir ederek bu sorunun cevabını hayal etme lüksüne sahipti. Film, samimi yemek masası güçlerini ve acılı kişisel mücadeleleri çağrıştıran kişilerarası dramaya odaklanıyor. (Kayıt için: Evet, Hoover annesini seviyordu. Hayır, onun ölümünden sonraki saatlerde kolyesini ve elbisesini taktığına dair hiçbir kanıt yok.)
Yine de Hoover ve Tolson'ın kamusal hayatı - yapmak hakkında bilgi sahibi olun - bu, nihayetinde hikayelerinin en büyüleyici kısmıdır. Cinsel veya romantik bir ilişkiyi asla açıkça kabul etmediler. Aynı zamanda, Stonewall öncesi toplumda neredeyse düşünülemez görünen ortaklıklarına bir düzeyde saygı talep ettiler ve aldılar. Yaklaşık kırk yıl boyunca, politik Amerika'nın kreması, Edgar akşam yemeğine davet edildiğinde onlara tanınmış bir çift gibi davrandı, Clyde de öyleydi. Keşfetmeye değer bir ilişki bulmak için en mahrem sahnelerini uydurmak zorunda değiliz.
Hoover ve Tolson 1920'lerin sonlarında bir ara buluştular - belki de kesin olarak olmasa da, bunlardan birinde önerildiği gibi Mayflower Hotel'in barında. J. Edgar'ın erken sahneler 1928'in başlarında, Tolson, Hoover'ın ilk günlerinde yönetmen olarak işe alınan birçok yakışıklı genç George Washington kardeşliğinden biri olan bir Büro ajanı olarak imzaladı. Kariyeri hemen başladı. 1931'e gelindiğinde Tolson, Hoover'ın ünlü nit toplama iç politikalarını uygulamakla görevli Büro'nun müdür yardımcısıydı.
Hoover, hoşlandığı erkekleri bulduğunda, Büro'nun ilk dönemlerinde hızlı terfi özellikle benzersiz değildi, onları hızlı bir şekilde yetiştirdi. Tolson'ı öne çıkaran şey, kısa süre sonra patronuyla geliştirdiği son derece halka açık dostluktu. 1930'ların ortalarında Tolson, Büro beyzbol oyunlarından Beyaz Saray işlerine kadar her büyük Washington gezisinde Hoover'ın yanındaydı. FBI, adam kaçıranları ve banka soyguncularını yakalamakla ün kazandıkça J. Edgar), Tolson genellikle Hoover'a New York'a da eşlik etti. Orada, boksör Jack Dempsey ve Broadway yazarı Damon Runyon gibi dedikodu köşe yazarı Walter Winchell'in nadir bulunan Stork Club çevresinin demirbaşları oldular. 1935'te oldukça tipik bir gecede, bir Dempsey dövüşünde basın bölümünde Winchell'e katıldılar, ancak akşamı Ernest Hemingway'in karıştığı bir kavgayı izleyerek bitirmek için.
Kendi kavgaları J. Edgar Hoover ve Tolson'ın büyük yüzleşmesinin fonu olarak kafe toplumunun erotik dolu dünyasını çağrıştıran bu dönemde bir yerde geçiyor. Sahnenin diğer öğelerinin çoğu benzer şekilde aslında dayanmaktadır. Hoover, film yıldızı Dorothy Lamour'la manşetlere konu oldu ve kesinlikle sahte bir romantizm yaşadı. J. Edgar. Ayrıca filmin gece kulübü sahnelerinden birinde Hoover'ı dans pistine çıkarmaya çalışan kendine güvenen yaşlı bir kadın olarak gösterilen Ginger Rogers'ın annesi Lela ile söylentilere göre - ve aynı derecede olası olmayan - bir ilişkisi vardı.
Yine de çoğunlukla, Hoover evlilik ve çocuk oyununun dışında kalmayı seçti. Konuyla ilgili tavsiyeler vermeyi severdi, “Ebeveyn Sorunu” ve “Oğlumun Olmasını İstediğim Adam” üzerine vaaz veren gazete köşeleri ve konuşmalar yayınladı. Ancak bir aile kurma fikrini asla ciddiye almadı ve kadınlarla birkaç randevusu, sosyal geleneklere bir selam vermekten başka bir şey değil gibi görünüyor. Geriye dönüp bakıldığında, heteroseksüel bir cepheyi korumak için gerçekte ne kadar az şey yaptığı şaşırtıcı görünüyor. Büro'daki ilk anlarından itibaren etrafını genç adamlarla sardı ve sadakati asla sarsılmadı.
Bu, öngörülebilir Washington dedikodusunu üretti. Daha 1930'ların başlarında, yerel köşe yazarları Hoover'ın "kıyma adımı" ve güzel giysilere düşkünlüğü hakkında gevezelik etmeye başlamışlardı. 1960'ların sonlarında, en az bir kongre üyesinin, Hoover ve Tolson'ı House katında, ilgisiz arka oda maskaralıklarına misilleme yapmakla tehdit ettiği iddia edildi. Hoover bu gibi durumlarda acımasız olabiliyordu. Kariyeri boyunca, kendisinin “queer” olduğunu öne sürecek kadar akılsız vatandaşları takip etmeleri için düzenli olarak FBI ajanları gönderdi. Ayrıca, yüzlerce eşcinsel erkek ve kadının güvenlik riskleri olarak federal işlerini kaybettiği savaş sonrası Lavender Scare'de işbirliği yaptı. (Garip bir şekilde, J. Edgar ağzı açık bırakacak kadar zengin cinsel karmaşıklığına rağmen, Hoover'ın hayatının bu dönemini tamamen atlar.)
Hoover'ın eleştirmenlerini güçlü bir şekilde silahlandırma girişimleri, onu acımasız bir güç tüccarı ve Stonewall öncesi çağa dair acımasız bir eşcinsel karşıtı baskı zamanı olarak imajımıza uyuyor. Bu imajla uzlaştırmak çok daha zor, Hoover ve Tolson'ın New York ve Washington toplumunun en yüksek kesimlerinde -tam olarak aynı zamanda- bulmuş gibi göründükleri kabul. Eşcinsel olduklarına dair söylentilere rağmen, birlikte geçirdikleri yıllar boyunca canlı ve açık bir sosyal ortaklık yürüttüler, ortak akşam yemeği davetlerini kabul ettiler, aile törenlerine katıldılar, hatta arada bir teşekkür notunu birlikte imzaladılar.
Arkadaşlar ve siyasi ortaklar, onlara gerçek bir çift gibi davranmayı biliyorlardı. Örneğin 1930'larda Hoover ve Tolson, kasabaya Broadway yıldızı Ethel Merman ve Stork Club sahibi Sherman Billingsley ile kendi yasadışı ilişkilerini yürütmekle meşguldü. 1950'lerde, iki adam, Hoover'ın Alger Hiss'e karşı davayı sürdürürken tanıştığı Dick ve Pat Nixon ile çift çıkıyordu. Hoover, 1958'deki başarısız bir davetin ardından Başkan Yardımcısı Nixon'a, "Clyde ve benim, bugün Pat ve size öğle yemeğine katılamadığımız için ne kadar üzgün olduğumuzu bildirmek için size bu kişisel notu bırakmak istedim." , Nixon, "en sevdiğimiz barmenimiz" olan Clyde'ın, hepsinin birlikte sık sık keyif aldıkları, belirtilmemiş pembe kokteyli anlamlandırmayı öğrenmesi gerektiğini önerdi.
Bu tür değiş tokuşlar, 1950'lerin evli yaşamının resmi dünyasını, bir çift eşin diğeriyle eğlenceli ipuçları ve sosyal inceliklerini takas etmesi kadar hiçbir şeyi çağrıştırmıyor. Ama bu arkadaşlar Hoover ve Tolson'ı gerçekten romantik ve cinsel bir çift olarak mı görüyorlardı? Son yıllarda, Ethel Merman da dahil olmak üzere birçok tanıdık, Hoover ve Tolson hakkında “bildiklerini” iddia etti. Ancak bunun ölümden sonra gelen bir spekülasyon mu yoksa içeriden kesin bir bilgi mi olduğunu söylemek zor. Nixon, Hoover'dan ünlü bir şekilde "pis adam" olarak bahsetti - müstehcen bir kelime, ancak Hoover'ın seks hayatına atıfta bulunan veya olmayan bir kelime. Basında, Hoover ve Tolson çoğunlukla "bekar" olarak tanımlandılar, bu terim aynı anda hem bir örtmece hem de evli olmayan heteroseksüel bir erkeğin basit bir tanımı olarak hizmet etti. FBI'da tanıdıklar, yakın bir arkadaşlık dışında her şeyi sürekli olarak inkar ettiler.
Hoover ve Tolson'ın ilişkisinin daha açık yönlerini eski moda saflığın kanıtı olarak yazmak kolaydır - 1950'lerdeki insanların farkında olmadığını varsaymak. Ancak bu, geçmişin insanlarına çok az kredi verir ve ilgi çekici bir sosyal tarihi düzleştirir. Hoover'ın hikayesi bize bir şey söylüyorsa, o da günümüzün ikililerinin (gey ile heteroseksüel, kapalı ile dışarı) cinsel geçmişle ilgili rahatsız edici bir şekilde eşlenmesidir. Hoover ve Tolson aynı anda birçok şeydi: profesyonel ortaklar, golf arkadaşları, Mason kardeşler ve muhtemelen sevgililer de.
En azından, sıradan arkadaşlık alanının ötesine geçen duygusal beslenme ve günlük destek için birbirlerine güvenen sosyal ortakları önemsediler. J. Edgar Tolson'ın, şu anda Roosevelt'in birkaç romantik ilgi alanından biri olarak görülen gazeteci Lorena Hickok'tan Eleanor Roosevelt'e bir aşk mektubunu tutmasıyla kapanıyor. Ancak Tolson, onlarca yıllık temizleme ve şaşırtmacadan kurtulan birkaç kişisel mektuptan birini içeren kendi FBI personel dosyasından bir mektup da okuyor olabilir.
Hoover, 1943'te Tolson'a şöyle yazmıştı: "Kelimeler, düşünceler ve duygular için yalnızca insan tarafından verilmiş sembollerdir ve zihnimdeki düşünceleri ve kalbimdeki size karşı beslediğim duyguları ifade etmek için fazlasıyla yetersizler." her zaman yanımdasın."
Clyde Tolson ve J. Edgar Hoover
J. Edgar Hoover ibne DEĞİL ve bunu kanıtlayabilecek kadın benim!
Bu ülkenin ikiyüzlülüğünün yarattığı canavarlar.
Bazı insanların hala aralarında bir şey olduğunu kabul etmeyi reddetmesi şaşırtıcı.
Bence, açıkça homoerotik olmasına rağmen, ilişkinin hiçbir zaman tamamlandığına dair hiçbir kanıt yok. Her iki adamın da derinden bastırıldığından şüpheleniyorum ve bu, Hoover'ın kamusal karakterinin çoğunu açıklıyor.
Her yere birlikte sosyal olarak gittiler ve Hoover, Tolson'a mülkünü bıraktı.
Genelde heteroseksüel erkeklerin yaptığı bir şey değildir.
İSA Bu thead yeterince uzun sürdü. Neredeyse 18 doları ödemeyi istemek için yeterli.
Bu ikisi hakkında bir konu açılmasını bekliyordum ama kesinlikle film hakkında değil.
BU YÜZDEN. daha olgun DL'lerden bazıları J. Edgar'ı çağdaş olarak hatırlayabilir mi? O sırada cinselliği hakkında kamuoyunda şüpheler var mıydı?
Ve bu adamın sahip olduğu onca pisliğin hikayesi nerede ve tam olarak kimin taşaklarına sahip olduğu. Sahip olduğu belirli bilgilerle ilgili hikaye nerede? Bilmek istiyorum.
Gizli dosyaları şimdi nerede ve içinde ne vardı?
Filmde bunların hiçbiri cevaplanmadı, sadece buzdağının görünen kısmı.
R8, filmin doğru bir şekilde tasvir ettiği gibi, Hoover'ın öldüğü gece sekreteri, Eleanor Roosevelt, Martin Luther King, Richard Nixon vb. gibi insanları denemek ve yok etmek için kullandığı şantaj bilgilerini sakladığı tüm gizli dosyalarını yaktı.
Nixon o dosyaları istedi ama adamları Hoover'ın ofisine varana kadar sekreter dosyaları çoktan yok etmişti.
Bence Amerikan halkına ihanetten yargılanmalıydı. Halkın o dosyalarda ne olduğunu bilmeye hakkı var ve şimdi onlar tarihe karıştı. FBI'a ve Hoover gibi insanlara para ödeyen insanlardır ve toplumlarının kurumlarının nasıl yönetildiğini bilmeye hakları vardır.
[alıntı]Bence Amerikan halkına ihanetten yargılanmalıydı. Halkın o dosyalarda ne olduğunu bilmeye hakkı var ve şimdi onlar tarihe karıştı.
İlk etapta özel dosyalarda bir çok şeyin toplanmasına acil bir ihtiyaç yoktu.
[alıntı]Bence Amerikan halkına ihanetten yargılanmalıydı. İnsanların o dosyalarda ne olduğunu bilmeye hakkı var.
Belki de bize Anayasa'nın neresinde böyle bir hakka sahip olduğumuzu söylediğini açıklayabilirsiniz?
[quote]Belki bize Anayasa'nın neresinde buna hakkımız olduğunu söylediğini açıklayabilirsiniz?
Anayasa'da değil, ancak Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası, redakte edilmiş FBI dosyalarını kullanılabilir hale getiriyor.
Yok ettiği bilgilerin çoğu, muhtemelen tamamı yasadışı olarak toplanmıştı. Kişisel ve kurumsal bağlılık sergiledi. Hareketi suç olsa da, onu kovuşturmak hassas bir iş olan FBI'ı yabancılaştırırdı.
"Gandy, Hoover'ın ölümü üzerine kişisel belgelerini imha etmek için ayakta talimatlar bıraktığını ve bu talimatın Tolson ve Gray tarafından onaylandığını belirtti. Gandy, hiçbir resmi belgeyi imha etmediğini, her şeyin Hoover'ın kişisel belgeleri olduğunu belirtti. Alt komite personeli 94. Kongre'nin birinci sınıf üyelerinden Temsilci Andrew Maguire (D-New Jersey) "İfadenize inanmakta güçlük çekiyorum" dedi Gandy. yerini tuttu: "Bu senin ayrıcalığın."
"Size söz verebilirim. Neler olduğunu biliyorum - arkadaşlara, kişisel arkadaşlara giden ve gelen mektuplar, bir sürü mektup," diye ifade verdi. Gandy ayrıca evine götürdüğü dosyaların vergi beyannameleri ve yatırım beyanları gibi mali evraklarını, evinin tapusunu ve köpeklerinin soyağacına ilişkin evrakları da içerdiğini söyledi.
Curt Gentry şunları yazdı: 'Helen Gandy, kendisiyle çelişebilecek olana karşı tanıklık ederken kendini oldukça güvende hissetmiş olmalı? Dosyaların tam olarak ne içerdiğini yalnızca bir kişi biliyordu ve o öldü.'"
R10 & R11 = FBI Halkla İlişkiler Departmanı.
FBI'ın (& CIA) unutması durumunda, bunun faşist bir devlet değil, bir demokrasi olması gerekiyordu. Halk, kurumlarında neler olup bittiğini ve bu örgütlerin neler yaptığını bir türlü öğrenemiyorsa, bu nasıl demokrasidir? Daha çok SS'ye ve gizlice her istediğini hesap vermeden yapabilen bir gizli polise sahip olmak gibi.
Halkın, parasıyla ne yapıldığını ve onları korumak ve onlara hizmet etmek için orada olduğu varsayılan kurumlarda neler yapıldığını bilme hakkı vardır.
"Bence, açıkça homoerotik olmasına rağmen, ilişkinin hiçbir zaman tamamlandığına dair hiçbir kanıt yok"
Hangi kanıtlar olurdu? Seks kaseti mi? İki erkeğin seks yaptığını nasıl kanıtlarsın? Buradaki insanlar, kanıtlayacak hiçbir kanıtı olmamasına rağmen Justin Bieber ile seks yaptığını söyleyen aptala inanıyordu.
Hoover bir kadın FBI çalışanını lüks tatillere götürüp vasiyetinde ona bir sürü para bırakmış olsaydı, insanlar bunu kanıtlayacak herhangi bir "kanıt" olmadan sikiştiklerini varsayarlardı.
[alıntı]Kamuoyunun parasıyla ne yapıldığını ve onları korumak ve onlara hizmet etmek için orada olduğu varsayılan kurumlarda neler yapıldığını bilme hakkı vardır.
Elbette yaparlar. Ama bizim kuruşumuzla yaptığı her şeyi gerçekten bilseydik, şimdiye kadar muhtemelen Dick Cheney'i ihanetten idam etmiş olurduk.
Bunun nesi var, R16?
[alıntı]Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası, düzeltilmiş FBI dosyalarını kullanılabilir hale getirir.
Hoover, FBI'daki işi aldığında, bu Yasa hiç düşünülmemişti bile.
Hoover ve Tolson hakkındaki bu anekdotu John Loughery'nin The Other Side of Silence (Sessizliğin Öteki Yüzü) kitabından buldum (btw her zaman gey erkeğin okuması gerekir):
". Göz ardı edemeyeceğimiz şey, Hoover'ın ölümünden sonra evinde bulunan özel fotoğrafların önbelleği, birkaç yıl boyunca çekilmiş ve yok edilmesi gereken yüzlerce fotoğraf. Arkadaşı, yol arkadaşı ve yönetmen yardımcısı Clyde'ın çektiği fotoğraflar. Tolson (özellikle uyuyan Tolson'un ya da mayosu ya da bornozu içindekiler) Hoover'ı bizim için konumlandırıyor - ille de "gey", hatta belki "eşcinsel" olarak değil, kesinlikle bir erkek olarak. heteroseksüel normdan çıkarıldı."
Clyde Tolson'ın çok az giyinmiş bir fotoğrafını gören var mı?
Halk, dosyalar 'düzeltilene' kadar her zaman beklemek zorunda kalmamalıdır. Aynı şey CIA dosyaları için de geçerli. Bu genellikle halkın bir şeyler öğrenmek için 50 veya 75 yıl beklemesi gerektiği anlamına gelir.
JFK suikastında olduğu gibi.
BTW, OP'nin resminde eşleşen ayakkabılar giydiklerini fark eden oldu mu?
ÇOK KOMİK. Sence birlikte kıyafet alışverişine mi gittiler?
Kitapta herhangi bir fotoğraf var mı, R19? Ya da konuyla ilgili diğer kitaplardan herhangi biri hakkında?
[alıntı]Hoover FBI'daki işi aldığında, bu Kanun düşünülmemişti bile.
Ve? FOIA 60'larda yürürlüğe girdi ve Hoover'ın ölümü sırasında yürürlükteydi.
İkisi de bacak bacak üstüne atıyorlar, R21
Tolson oldukça yakışıklıydı.
Ayrılmazlardı. Hoover, drag partileri vermek için Plaza'da odalar tuttu. Tolson her zaman onunlaydı ve NYC'nin eşcinsel (gizli) seçkinleri oradaydı ve en az bir Kardinal (Boston'dan) vardı. Şimdi o ve Clyde "yaptı mı" bilmiyorum, ama çok pahalı ve hatta klas, doğal olarak doğmuş güzel bir Alman "eskort" dan bahsetmiyorum bile, 1974'te ilk tanıştığım bana bu partilerden (oradaydı) ve bazı Kardinallerden bahsetti. Avrupa ve ABD'de o sırada ve daha önce çalıştı. Hoover'ın eşcinsel olduğu söylenmedi, Clyde Tolson ile ilişkisi olan bir eşcinsel erkek olarak tanımlandı, Calvin Klein ve Barry Diller'ın eşcinsel oldukları biliniyordu - benim durumumda bu iki adam da bana çıkma teklif etti (uzun zaman önce). - ick). J Edna H hakkındaki bu gerçeğe ve 1974'ten beri inancım tamdır.
20. yüzyılın en büyük Amerikan canavarlarından biri, tam orada Joe McCarthy ve Roy Cohn ile onları geçmiyor. Hepsi, tamamen homofobik, kadın düşmanı ve cinsel açıdan ikiyüzlü bir toplum ve değer sisteminin ürünleriydi. Böyle adamlar 2011'de gerçekten var olamazlar. Bazı şeyler düzelir.
Hoover'ın becerdiği için ikizleri öldürdüğü doğru mu? Yıllar boyunca bu söylentiyi duydum.
Charlie/r26'nın söylediği gibi, David Carter'ın Stonewall kitabında Hoover ile Plaza Otel'de bir partide tanıştığını söyleyen bir eskortla röportaj var.
Kitap ayrıca, 50'li ve 60'lı yıllarda faaliyet gösteren, zengin ve önde gelen eşcinsel erkekleri hedef alan bir şantaj çetesi hakkında da bilgi içeriyor. Clyde Tolson şantajcılar tarafından tuzağa düşürüldü ve Hoover, Tolson'un polisin halka soruşturmasına yakalanmamasını sağladı.
[alıntı] Calvin Klein ve Barry Diller'ın gey olduğu bilindiği kadar kesinlikle Clyde Tolson'la ilişkisi olan gey bir adam olarak tanımlandı - benim durumumda bu iki adam da bana çıkma teklif etti.
Ve "Drop That Name" oyununu böyle oynuyorsun.
'J. Edgar Hoover & Clyde Tolson: Amerika'nın En Ünlü Erkek ve Kadınlarının Cinsel Sırlarını Araştırmak
Darwin Porter'ın güç ve yozlaşma destanının her sayfasında bir vahiy var - tesettür giyim, eşcinsel partiler, cinsel kararsızlıklar, satılık fahişeler, mafya ile ittifaklar, FBI'ın suç faaliyetleri ve Washington'un seks hayatlarına takıntılı ve röntgenci bir ilgi. ve Marilyn Monroe'dan Dwight D. Eisenhower'a, Katharine Hepburn ve Martin Luther King, Jr. dahil olmak üzere Hollywood ünlüleri.
SPOLER UYARISI filmi izlemediyseniz okumayın.
R8 burada. Sinemadan 10 film bitmeden ayrıldım, bu yüzden dosya yakmayı kaçırmış olmalıyım. Çok sinirlendim çünkü 10$ ödedim ve sırlar ve tarih istedim.
Birkaç çağdaş ayrıntı için teşekkürler. Daha fazla lütfen.
Buna R29 demek istiyorsanız, evet. Bu ikisiyle tanıştım ve onları 70'lerin sonlarında Manhattan'da bir dizi partide tanıdım - ve en azından tahmin ettiğim gibi yaklaşık 500 kişi daha. Uzaktan gurur duymuyorum ya da bunun olmasıyla ilgili özel bir şey olduğunu düşünmüyorum. Pek çok erkek, 38'inde Charlies South Amca'ya ya da her yıl CPW'de düzenlenen iyi katılımlı ve eğlenceli bir partiye gitti - aksi takdirde çok eğlenceli bir brunch partisi ama bunlardan bazıları, bence, o kadar da harika olmayan adamlar geldi (Klein ve Diller) . Ne olmuş. Demek istediğim, Hoover gücünü, ününü ve bu adamların daha önceki bir çağda yaptığı her şeyi kötüye kullanan ve kullanan, her ikisi de 70'lerin sonlarında kapanmış olan bu değirmen sürüngenlerinden biriydi. Sadece Hoover bir şantajcıydı - Klein'ın olmadığı bir düzeyde kötüydü. Klein ve Diller zararsızdı. Ben sadece onları ve paralarını kullanma şekillerini beğenmedim. Bildiğiniz gibi tüm zengin gey erkekler onlar gibi değil.
Hoover eşcinseldi. Dönem. Hayır, belki onunla ilgili. Ve bana göre ABD'deki en iğrenç adamlardan biriydi. FDR, JFK, HST, DDE, Washington'daki herhangi bir meşru pol'ün biraz dürüstlükle yaptığı gibi onu hor gördü - Cohn ve McCarthy, Hoover'ın daha küçük versiyonlarıydı. Onun olabileceği yerlerde bulunacak kadar yaşlı değilim. Tanıştım ve ne yazık ki Cohn ile biraz zaman geçirdim. Angels in America'da tasvir edildiğinden daha kötüydü - o zaman inandım ve şimdi de inanıyorum, yine de kimsenin onun korkunç sonunun gelmesini istemem.
Rex Reed'in bir film hakkında yazdıklarını beğendiğim az sayıdaki anlardan biri, Hoover cinselliği ve karakterinin sözde belirsizliğini son zamanlarda açıktan açığa vurmasıdır.
Halkın onun 'özel' dosyalarını görme hakkı olması için bir neden daha, R33
Clyde Tolson
Clyde Anderson Tolson (22 Mayıs 1900, Laredo, Missouri, † 14 Nisan 1975, Washington, DC doğumlu) FBI'ın Müdür Yardımcısıydı. Esas olarak personel meselelerinden sorumluydu ve suçla mücadeleden daha az sorumluydu.
Clyde Tolson, FBI'a başarısız bir şekilde başvurduktan sonra, 1927'de bir iş buldu ve 1930'da Müdür Yardımcılığına terfi etti (daha sonra J. Edgar Hoover'ın Müdür Yardımcısı ve Yardımcısı oldu). Hoover ve Tolson gündüzleri birlikte çalışıyor, akşamları birlikte gece kulüplerine gidiyor ve sık sık birlikte tatile çıkıyorlardı.
Hoover'ın 2 Mayıs 1972'deki ölümünden sonra, Tolson bir gün yönetmenlik yaptı, ancak ertesi gün yerine Patrick Gray geldi ve iki hafta sonra FBI'dan ayrıldı. Tolson, Hoover'ın servetinin çoğunu devraldı ve evine taşındı. Daha sonra Hoover'ın mezarının yanına gömüldü. Ancak ikisinin eşcinsel ilişkileri olduğu söylentileri doğrulanmadı.
J. EDGAR'S LA JOLLA: Hotel Del Charro'yu Hatırlamak
FBI'ın merkezinin Washington DC'deki J. Edgar Hoover binasında olduğu bir sır değil. Ancak çok az kişinin fark ettiği şey, 1953'ten 1971'e kadar her yaz, genel merkezinin iki hafta ve bazen daha uzun süre La Jolla'da olduğudur. Del Mar Yarış Pisti sezonu boyunca, J. Edgar burada, bir zamanlar La Jolla Kanyonu'nun (şimdi Torrey Pines Yolu) ve Ardath Yolu'nun şimdi La Jolla olan bölümünün kesiştiği yerin yakınında, dört dönümlük bir arazide bulunan, ünlü Hotel Del Charro'da kaldı. Park yolu.
Other regulars who could afford the resort’s $100-per-night bill in 1960 included movie stars (John Wayne and Elizabeth Taylor), TV stars (Lucille Ball and Desi Arnaz), future presidents (Lyndon Johnson and Richard Nixon) and billionaires (Howard Hughes and Del Webb). Hoagy Carmichael once played “Stardust” on the piano by the kidney-shaped pool.
But Hoover managed to outshine them all. He and FBI associate director Clyde Tolson typically held court with high-profile friends at their perpetually reserved poolside table a short walk from their perpetually reserved Bungalow A. (There were seven private cabins.) Ditto when they dined in the Jacaranda Room, built around a giant jacaranda tree, on culinary masterpieces made to order by Chef Karl M. Thaler.
“Hoover and his partner were always perfectly dressed individuals — suit and tie,” said Steve Alkazin, who worked as a Del Charro valet from 1958 to 1963, parking fancy new Lincolns, Cadillacs and Jaguars across Torrey Pines Road on the vacant lot that has since become Fire Station 9.“
Hoover would always say good evening when he walked by,” Alkazin said. “Then (Hollywood gossip reporter) Walter Winchell would come up later and ask me if I had seen Hoover.”
Hotel history
The hotel was opened in 1948 by owner J.R. Marechal as the Rancho Del Charro (Cowboy Ranch), incorporating the 1931 structure and riding facilities of its predecessor on the property, the La Jolla Riding Stables. Hoover and Tolson became permanent summer fixtures after Hoover’s friend, Texas oil tycoon Clint Murchison, took over in 1953, greatly expanding and rebranding it the Hotel Del Charro, crafting bungalows out of its stables.
According to author Anthony Summers, writing in 1993’s “Official and Confidential: The Secret Life of J. Edgar Hoover,” former FBI agent Harry Whidbee was in charge of meeting Hoover’s requirements for Bungalow A each summer, which included a direct phone line to Washington for him to conduct FBI business every day.
Inside the bungalow — which sported three bedrooms, two baths, a living room, kitchen and two patios — Hoover and Tolson reportedly also took secret meetings with people like Arthur Samish, a Sacramento lobbyist strongly rumored to have mafia ties, and other shadowy leaders of legal and illegal industry. As syndicated columnist Jack Anderson reported in 1970, Hoover “stayed at the Hotel Del Charro at the same time some of the nation’s most notorious gamblers and rackateers have been registered there.”
Writing in his 1993 autobiography, “In History’s Shadow: An American Odyssey,” Del Charro regular John Connally — who went on to become the governor of Texas and take one of the bullets meant to kill President John F. Kennedy in Dallas — observed that Hoover “tried to avoid the mobsters who also enjoyed their afternoons of horse racing, but a few of them he got along with quite well.”
One day in 1961 or 1962, Don Dewhurst recalls being asked to take a paid gig in Hoover’s posse up at the racetrack. Back then, the chairman of Dewhurst & Associates construction company was a 19-year-old University of Redlands student, working on summer breaks at the valet-parking gig that Alkazin, his fellow 1959 La Jolla High School graduate, recommended him for.
“Art Forbes, who was the general manager, was asked by Hoover to find half a dozen guys to go up to the races with him,” Dewhurst said. “He had his bodyguards, but he wanted a little bigger contingent of people for the box he had up there.”
Dewhurst said he was overjoyed by the prospect of such an historic assignment, much more so than his parents were. They put their foot down when their son told him he would need to buy a gun “because everybody he was with had guns.” Dewhurst added: “I don’t think they wanted me hanging out at the racetrack all day, either.”
Not all the criminals at the Del Charro were invited guests, according to Dewhurst. Two robberies, in fact, occurred at the hotel while Hoover was in residence.
“My understanding is somebody came in, held up the hotel clerk and took money out of the cash register,” Dewhurst said. “And then, in another case, there was a cabana around the back and some gal was staying there and had all these jewels in there. Someone broke in and took all that stuff.”
Last resort
It was Anderson, writing in that same 1970 column, who broke the news that Hoover and Tolson never paid a single Del Charro room bill that all were comped by Murchison over the years, to the tune of $15,000. Author Curt Gentry — writing in the 1991 book “J. Edgar Hoover: The Man and The Secrets” — speculated that this special treatment bought Murchison advance warning about oil regulations and other federal actions. (Author Summers went so far as to suggest that two FBI agents paid a visit to Al Hart, owner of the Del Mar Racetrack’s seasonal lease, after Hart refused to sell the lease to Murchison and his business partner, Sid Richardson, and that Hart ended up changing his mind.)
Hoover returned for one final Del Charro summer in 1971. Murchison had died two years earlier, and the hotel began declining in the hands of a new owner. In 1973, it met its end the year after Hoover did. Its buildings were demolished and replaced by the cookie-cutter complex of 70 condos that stands there today: Del Charro Woods. Some trees were all that were salvaged, thanks to pressure at the time from the La Jolla Town Council, but the famous Jacaranda Room showpiece wasn’t even among them.
“It was sad,” said Alkazin, who now lives in rural Washington State. “It was an important part of my experience as a young guy.” But Alkazin said he understood the inevitability.
“It was a seasonal operation,” he said. “Racetrack time, it was packed to the gills with the rich and famous. Wintertime, it was a ghost town. La Valencia was smack in the middle of town, but not much was around the Del Charro. It made a ton of money for three months out of the year, then there was nobody there.”
Coincidentally, Dewhurst found himself back on the site in 1985 or 1986, in his current occupation as a contractor. He was hired to perform maintenance work that he could barely keep his mind on due to the rush of memories.
“We went in and put in all new drainage and landscaping and steps, the whole shebang,” Dewhurst said. “I was thinking, ‘OK, the pool was over here and the cabanas were back here.’
“It doesn’t ever leave you,” he added. “I think about those days every time I drive by there.”
Private Files of J. Edgar Hoover
Crawford as Hoover
If Director Hoover were still running the FBI, you know the shenanigans at the White House and during the Trump campaign would be dead in their tracks.
The Private Files of J.Edgar Hoover, 1977’s film by Larry Cohen is still surprisingly relevant today: from Hoover’s dealings with immigrants, terrorists, and campaign laundering of money. You might be amused to hear that Hoover was on the side of right, according to this marvelous little film. In many ways it is more amusing than Eastwood’s version.
Young Hoover is played by James Wainwright—and his best friend is his mother, actress June Havoc in a cameo. The best of the stunning cast includes Jose Ferrer as a dubious underling to Hoover. However, the G-Man couple of the century, Hoover and Clyde Tolson, are played by Broderick Crawford and Dan Dailey, no strangers to whispers and innuendos themselves.
Hoover must deal with Franklin Roosevelt (Howard da Silva) and Bobby Kennedy (Michael Parks). AG Kennedy especially tried to drive Hoover to retirement with great disrespect, but Hoover was a wily old fox. He handled Kennedy and seemed ready to blackmail Martin Luther King (Raymond St. Jacques).
If you like hooting through a movie, this old American International flick has gunfights with Dillinger and mobsters, and TWA hijackers.
The rumors that Tolson and Hoover were a romantic couple is among the highlights of the film, hinting they might have been brave pioneers in gay rights, no less. However, there is no scene of Edgar in a dress. Sorry. All this is secondary to a grandiose performance by the never-shy Broderick Crawford as the Top Cop (never saying 10-4) and his aide-de-camp Dan Dailey.
His secret files kept many people in their place. He had dirt on everyone over 50 years and managed to convince Lyndon Johnson (Andrew Duggan) to extend the retirement age to accommodate the FBI oldster.
More salacious info would come out after the making of this film, but this semi-forgotten movie will do as a bang-up tribute to Edgar.
Later life [ edit ]
In 1964, Tolson suffered a stroke and remained somewhat frail for the remainder of his life. ⎥] In 1965, President Lyndon B. Johnson awarded him the President's Award for Distinguished Federal Civilian Service, saying that Tolson "has been a vital force in raising the proficiency of law enforcement at all levels and in guiding the Federal Bureau of Investigation to new heights of accomplishment through periods of great National challenge." ⎦] Hoover kept Tolson employed in the FBI even after Tolson became too old for police duty and passed the retirement age. ⎗]
After Hoover's death on May 2, 1972, Tolson was briefly the acting head of the FBI. ⎙] L. Patrick Gray became acting director on May 3. ⎧] Citing ill health, Tolson retired from the bureau on May 4, the day of Hoover's funeral. ⎨] ⎩] Mark Felt was appointed to Tolson's position. ⎪]
After Tolson left the FBI, his health began to decline further. ⎗] ⎫] On April 10, 1975, Tolson was admitted to Doctors Community Hospital in Washington, D.C., for kidney failure. ⎬] He died there four days later of heart failure at the age of 74. ⎗] Tolson is buried in the Hollywood Forever Cemetery, near Hoover's grave. ⎥] ⎬]