İtalyan denizcileri İngiliz Somali'sindeki çölde yürüyor. En sağdaki ve soldaki askerler 6,5 mm Breda 30 makineli tüfeklerle donanmış durumda. 1940 yılı
Doğu Afrika'da bir miktar başarı elde eden İtalyanlar, Kuzey Afrika'da bir saldırı başlatmaya ve İngilizlerin ana üssünü ele geçirmeye karar verdi. filo Akdeniz'de - İskenderiye ve Süveyş Kanalı.
Süveyş'i yakalama ihtiyacı
İtalya, Afrika'da iki savaş grubu konuşlandırdı: Kuzey ve Kuzeydoğu Afrika'da. Kuzeydoğu Afrika'da, Doğu Afrika Valisi, Aosta Dükü (Savoy Amadeus) komutasında bir grup oluşturuldu: 2 İtalyan tümeni, 29 ayrı koloni tugayı ve 33 ayrı tabur. Toplamda yaklaşık 300 bin asker, 800'ün üzerinde silah, yaklaşık 60 tanklar120'den fazla zırhlı araç ve 150 uçak. İtalyan düzenli birlikleri 70-90 bin kişiyi içeriyordu, temelleri iki piyade tümeniydi: 40. bölüm "Afrika Avcıları" ve 65. bölüm "Savoy Grenadiers". Askerlerin geri kalanı yerel yerli (kolonyal) birimlerden oluşuyordu. İtalyan subayların komutası altındaydılar.
İtalyan birlikleri İngiliz Somali, Sudan, Uganda ve Kenya'yı hedef alıyordu. İtalyan ordusunun Doğu Afrika'daki stratejik konumu son derece savunmasızdı. Askeri sanayi üssü yoktu, bu yüzden İtalyanlar tamamen İtalya'dan gelen malzemelere bağımlıydı. İtalyan metropolünden en kısa deniz yolu, Mısır'daki İngilizlerin kontrolündeki Süveyş Kanalı'ndan geçiyordu. İngilizler ayrıca Afrika çevresindeki uzun rotayı da kontrol ediyordu: filoları Atlantik'e hükmediyordu. Ayrıca İngilizler Cebelitarık'taydı, yani Akdeniz'den çıkış yaptılar. 10 Haziran 1940'ta İtalya, Almanya'nın yanında yer aldı, Doğu Afrika'daki kolonileri zor bir durumdaydı. Fransa'nın teslim olmasının ardından İtalyanlar, Fransız Somali'sinin önemli bir limanı olan Cibuti'ye erişim sağladı. Aynı zamanda, İngilizler İtalya için Süveyş'i engelledi. Bu nedenle İtalyanların Mısır'ı işgal etmesi kaçınılmazdı; Doğu Afrika yolunu yeniden inşa etmeleri gerekiyordu.
Dolayısıyla, güçlerin İngilizler üzerindeki üstünlüğüne rağmen İtalyanların Doğu Afrika'daki konumu zayıftı. İletişim gergin ve korumasızdı, kıyı İngiliz filosunun saldırısı altındaydı. Yerli kuvvetler (kuvvetlerin üçte ikisinden fazlası) yetersiz eğitilmiş ve görece zayıf silahlanmış. Etiyopya'da, işgalcilerin vahşi terörüne ve merkezi bir komutanın olmamasına rağmen, yeni bir gerilla hareketi dalgası ortaya çıktı. Etiyopya eyaletlerinin çoğunda İtalyanlar, yalnızca garnizonlarının konuşlandırıldığı şehir ve kasabaları kontrol ediyordu. Bazıları partizanlar tarafından engellendi, yollar kesildi ve İtalyan garnizonlarının hava yoluyla sağlanması gerekiyordu. Hemen büyük çaplı bir ayaklanma başlayacağı için İngilizlerin Etiyopya'ya girmesi yeterliydi. Bütün bunlar İtalyan ordusunun operasyonel yeteneklerini kısıtladı.
Libya'da, Mareşal Rodolfo Graziani'nin komutası altında İtalyan birliklerinin ikinci operasyonel-stratejik grubu vardı (Ağustos'tan beri komutan Mareşal Balbo idi). İki saha ordusu olan Cyrenaica ve Tripolitania'da büyük düzenli kuvvetler konuşlandırıldı. Mısır sınırında, Tobruk'ta - 10 tümenleri olan (iki kolonyal ve bir kara gömlek dahil) 6'uncu General M. Berti Ordusu. İtalya'daki kara gömleklilere faşist partinin silahlı müfrezeleri (milis) deniyordu. Trablus'taki 5. General I. Gariboldi Ordusu, Fransız Tunus'u hedef aldı. İki Blackshirt bölümü de dahil olmak üzere 8 bölümden oluşuyordu. Fransa'nın teslim olmasının ardından 5.Ordu birliklerinin bir kısmı 10. Ordu'ya katılmak üzere transfer edildi. Eylül 1940'a gelindiğinde, 10. İtalyan ordusu 10 tümen, 5. ordu - 4. İtalyan ordusunun 230 binden fazla kişiden oluşan Libya grubu 1800'ün üzerinde silah ve 300'ün üzerinde uçakla silahlandırıldı. İtalyan birliklerinin Kuzey Afrika'daki konumu Doğu Afrika'dakinden daha iyiydi. İngilizler İtalyan iletişimini saldırı altında tuttu, ancak onları tamamen kesintiye uğratamadı.
Ele geçirilen İtalyan tanksavar silahı Cannone da 47/32 modundaki İngiliz ordusundan Sudanlı askerler. 35, Gallabat'ın doğusunda, İtalyan ordusu tarafından ele geçirildi. Gallabat, Temmuz 1940'ta İtalyan ordusu tarafından ele geçirildi.
İngiliz savunması
İngiliz komutanlığı, İtalya'nın Süveyş Kanalı'nı ve Kuzey ve Doğu Afrika'daki İngiliz kolonilerini ele geçirme arzusunu gayet iyi biliyordu. Bununla birlikte, İngiliz ordusunun ana güçleri Avrupa'da ve Belçika ve Fransa'nın yenilgisinden sonra - Britanya Adaları'nın savunmasında yoğunlaştı. Sonuç olarak, İngilizlerin bölgedeki kolonilerini savunmak için yeterli gücü yoktu. Haziran 1940'ta İngiliz İmparatorluğu'nun birlikleri geniş bir bölgeye dağıldı: Mısır'da 60 binden fazla kişi (yarısı Mısırlı), Filistin'de 27 binden fazla, Sudan'da 9 bin, Kenya'da 22 bin, yaklaşık 1,5 , 2,5 bin - İngiliz Somali'de, 160 bin - Aden'de. Sudan, Kenya ve Somali'de tank veya tanksavar topçusu yoktu. Mısır ve Filistin'de İngilizlerin Aden, Kenya ve Sudan'da 80'tan fazla uçağı vardı - XNUMX'den fazla uçak. İçinde havacılık İngilizler, düşmandan önemli ölçüde aşağıdaydı. İngilizlerin avantajı, denizdeki hakimiyet ve gelişmiş bir deniz üsleri ve limanları ağının varlığıydı.
İngilizler takviye kuvvetlerini Güney Afrika, Hindistan, Avustralya ve başka yerlerden taşımaya çalıştı, ancak bu zaman aldı. Bu nedenle İngiliz komutanlığı, Etiyopyalı gerillaların yardımıyla Doğu Afrika'daki düşmanı sıkıştırmaya çalıştı. Daha 1940 baharında, Etiyopya'daki isyanın kapsamının genişletilmesini sağlayan bir "isyan ve propaganda planı" geliştirildi. Haziran 1940'ta İngilizler, sürgündeki Etiyopya İmparatoru Haile Selassie ile görüşmelere başladı. Kısa süre sonra Etiyopya hükümdarı Direnişe liderlik etmek için Sudan'a geldi. Etiyopya'daki gerilla hareketinin ölçeği önemli ölçüde genişledi. Aynı zamanda, İngilizler düzenli bir Etiyopya ordusu yaratmadı ve sembolik bir üç tabur oluşturulmasını kabul etti. Sudan'a kaçan Etiyopyalı vatanseverler ve asker kaçakları savaş esiri muamelesi gördü ve yollar inşa etmek için kullanıldı. Zaferin ardından Londra, Etiyopya üzerindeki kontrolünü kurmayı planladı. Bu nedenle İngiltere, ajanlarını Direniş saflarına sızdı ve partizanlara önderlik etmeye çalıştı.
Sudan Öz Savunma Güçlerinin askerleri zırhlı bir araçta. 1940
Fort Debra Marcos'a düzenlenen bir saldırı sırasında 1874 Gra tüfekleriyle silahlanan Etiyopyalı gerillalar. 1940 yılı
Doğu Afrika'da Savaş
Temmuz 1940'ın başlarında, İtalyan kuvvetleri Etiyopya'dan Sudan ve Kenya'nın derinliklerine bir saldırı başlattı. İşgalin amacı, İtalyan Genelkurmay Başkanı Mareşal Badoglio'nun 9 Haziran tarihli direktifiyle belirlendi: Sudan sınır bölgesindeki Kassala, Gallabat, Kurmuk ve Kenya toprakları - Todenyang, Moyale ve Mondera'nın önemli noktalarını işgal etmek. Bu kalelerin ele geçirilmesi Sudan ve Kenya'nın iç kesimlerine giden yolu açtı.
Sudan yönünün kuzey kesiminde, tanklar, zırhlı araçlar, topçu ve havacılık desteğiyle İtalyan sömürge birliklerinin (6,5 bin asker) iki piyade tugayı ve dört süvari alayı, 4 Temmuz'da 600 kişilik bir garnizonun (Sudanlı piyade ve polis), 6 tank tarafından desteklendi. Düşmanın ezici üstünlüğüne rağmen, Sudanlılar inatçı direniş gösterdi. İtalyan birlikleri şehri ele geçirdi, ancak 500 kişiyi ve 6 tankı kaybetti. İngiliz birlikleri başka yönlerde de şiddetle direndiler. Ancak güçler eşitsizdi. Sudanlı ve Kenyalı birlikler, düşmanın üstün kuvvetlerinin saldırılarına teknik bir avantajla dayanamadılar. İngiliz kuvvetleri gerilla taktiklerine geçti.
Ayrıca, İtalyan ordusunun Etiyopya'da arkasından taarruzunun başlamasıyla birlikte, yeniden canlanan bir isyan patlak verdi. Ülkenin tüm kuzeybatı ve merkezi isyan içindeydi. Sonuç olarak, İtalyan ordusunun rezervleri zincirlendi. İtalyanlar, Sudan ve Kenya'nın derinliklerinde bir saldırı geliştirmek için ek güç konuşlandıramadılar. İtalyan komutanlığı, Sudan ve Kenya yönlerinde savunmaya geçmeye karar verdi.
İtalyanlar aynı zamanda İngiliz Somali'sini işgal etmeyi tasarladılar. İngiliz Somali'sinin güneyinde ve batısında 35 bin kişi yoğunlaşmıştı. Doğu Bölümü komutanı Guglielmo Nasi'nin komutasındaki bir grup. Toplam 23 tabur, 21 topçu bataryası ve 57 uçak. İtalyanların L3 / 35 hafif tankları ve M11 / 39 orta tankları vardı. İngilizlerin Somali'de 5 sömürge taburu vardı (Aden'den gelen takviyeler dahil). Tuğgeneral Arthur Chater komutasında toplam 4-6 bin kişi. İngilizlerin tankları, zırhlı araçları, tanksavar topçuları yoktu ve ciddi bir topçu eksikliği vardı. İtalyanlar tam bir hava üstünlüğüne sahipti.
3 Ağustos 1940 gecesi İtalyan ordusu sınırı geçti. Kayalık arazi nedeniyle, İngiliz Somali'nin başkenti ve tek büyük liman olan Berbera'ya sadece üç yol vardı. Bu nedenle, topçu ve tanklarla takviye edilen İtalyan piyadeleri Hargeisa, Odwaina ve Zeila'da üç sütun halinde ilerledi. İtalyanlar 5-6 Ağustos'ta Zeila, Hargeis ve Odwain'i ele geçirdi. Düşmanı mobil müfrezelerle alarma geçiren Chater, ana güçlerin Tug-Argan'a çekilmesini emretti. 7-8 Ağustos'ta Aden'den iki tabur yardıma geldi. Kahire'deki İngiliz Orta Doğu komutanlığı, topçulu ek kuvvetlerin Somali'ye gönderilmesini emretti, ancak belirleyici savaşa geç kaldılar. 11 Ağustos'ta İngiliz kuvvetlerinin Somali'deki yeni komutanı Tümgeneral Alfred Godwin-Austin geldi. 10 Ağustos'ta İtalyan ordusu Tug-Argan'da düşman mevzilerine ulaştı. İngilizler Berbera yolunda baskın bir konuma sahipti. 11 Ağustos'ta İtalyanlar bir saldırı başlattı ve inatçı savaşlar sırasında bir dizi tepeyi ele geçirdi. İngilizlerin Afrika ve Hint sömürge birimleri şiddetle karşılık verdi. Bununla birlikte, güçler eşit değildi, İtalyanlar pratik olarak İngiliz grubunu kuşattı ve Berbera'dan kesti.
14 Ağustos'ta Godwin-Austin, yüksek komuta Tug-Argan'daki daha fazla direnişin anlamsız olduğunu ve görünüşe göre tüm İngiliz birliklerinin kaybına yol açacağını ve geri çekilmenin güçlerin çoğunu kurtaracağını bildirdi. 15 Ağustos'ta General Archibald Wavell'den çekilme iznini aldı. Geri çekilme İskoç ve Afrikalı tüfekler tarafından kapatıldı. İngiliz Donanması sivil idareyi ve arka hizmetleri tahliye etmeye başladı. 16 Ağustos'ta askerler Berbera'dan boğazdan Aden'e tahliye etmeye başladı. 18 akşamı - 19 Ağustos sabahı, son İngiliz Berbera'dan ayrıldı. Toplamda yaklaşık 7 bin kişi çıkarıldı. Yerel Somali askerlerinin çoğu (Somali Deve Süvari Birliği) anavatanlarında kaldı.
Böylece İtalyanlar İngiliz Somali'sini ele geçirdi. Bu, İtalya'nın Doğu Afrika'daki tek büyük zaferiydi. Her iki taraf da çatışmalarda 200 adam kaybetti. Ancak, yerel yerli birlikler kayıp olarak kaydedilmedi. Bu yüzden İngilizler, İtalyan yerli birliklerinin 2 bine kadar, İngilizler tarafında savaşan Somalililerin - yaklaşık 1 bin kişiyi kaybettiğine inanıyordu.
İngiliz Somali'de ele geçirilen bir kalede İtalyan askerleri. Ağustos 1940
Mısır'ın işgali
Doğu Afrika'da bazı başarılar elde eden İtalyanlar, İngiltere'nin Orta Doğu ve Hindistan'a giden ana iletişimini kesmek için Kuzey Afrika'da bir saldırı başlatarak İngiliz filosunun Akdeniz'deki ana üssü olan İskenderiye ve Süveyş Kanalı'nı ele geçirmeye karar verdi. Libya'daki İtalyan grubun sayısı 230 binin üzerinde idi. 10'uncu General Bertie Ordusu'nun birlikleri Mısır operasyonuna katıldı. İşgalin başlangıcındaki beş kolordudan üçü yer alacaktı: 21., 23. ve Libya kolordu (7 tümen ve mekanize Maletti grubu). İtalyanlar, 200. Havacılık Filosundan 300 tank ve 5 uçağa sahipti.
Haziran 1940'ta, Libya yönündeki İngiliz kuvvetleri Richard O'Connor komutası altında "Nil" Ordusu altında birleştirildi. 7. Panzer Tümeni ve 4. Hint Piyade Tümeni, iki ayrı tugaydan oluşuyordu. Orduda 36 bin asker, 65 tank ve 48 uçak bulunuyordu. Aktif çatışmalar başlamadan önce sınırda çatışmalar yaşandı. Eylül ayının başında, düşman hava alanlarına çarpan İtalyan havacılığının faaliyeti yoğunlaştı. İngiliz Hava Kuvvetleri, düşman askeri tesislerine ve birimlerine saldırılarla karşılık verdi.
İtalyan komutanlığı, ana yolun geçtiği kıyı şeridindeki 23. kolordu kuvvetleri ve çölde güneyde Maletti grubu ile Libya kolorduyla bir saldırı düzenlemeyi planladı. 21. kolordu yedekte idi. Ancak İtalyan komutan Graziani, Libya tümenleri için araçları teslim almadı. Bu nedenle, Libya ordusu kıyı kanadındaki ilk kademede saldırmaya başladı. Maletti'nin mekanize grubu, İngilizlerin büyük tank kuvvetlerinin varlığıyla ilgili komuta ve istihbarattaki hatalar nedeniyle taarruzun yönünü değiştirdi. Kanat manevrası tamamen iptal edildi, tanklar deniz kenarına yönlendirildi.
12-13 Eylül 1940 gecesi İtalyan uçakları, Sidi Barrani ile Mersa Matruh arasındaki sahil yoluna çok sayıda özel bomba attı. Topçu hazırlığının ardından 13 Eylül sabahı İtalyan 10. Ordusu bir saldırı başlattı. Çok daha üstün düşman güçleri karşısında, İngiliz kuvvetleri (7. Zırhlı Tümen) çok az dirençle geri çekilmeye başladı. Düşmanın arkasında ilerleyen İtalyanlar, operasyonun daha ilk gününde Es-Sallum'un önemli noktasını ele geçirdi ve 16'sında Sidi Barrani'ye ulaştı. İngilizler şehri kuşatma tehdidi altında terk etti.
Bu, İtalyan ordusunun saldırısının sonuydu. İtalyanlar 50-90 km ilerlediler ve Sidi Barrani'ye yerleştiler. Cephe sabitlendi. Saldırının durması, operasyonun başlangıcında güney kanadındaki hareketli grubun kontrolünü kaybetmesinden, asker tedarikindeki sorunlardan ve piyade için ulaşım eksikliğinden kaynaklandı. İngiliz Akdeniz filosu düşman iletişimini bozmaya başladı. Ayrıca İtalyan ordusunun kalitesizliği de etkilendi. İtalyanlar, Almanların desteği olmadan kararlı operasyonlardan korkuyorlardı. Ancak İngilizler geri çekilmeye devam etti ve yalnızca Mersey Matruh şehrinde durdu. Sonuç olarak, düşman arasında 130 km genişliğinde "insansız" bir bölge oluştu.
Böylelikle insan gücü, topçu, tank ve havacılıkta büyük bir avantaja sahip olan İtalyan ordusu onu kullanamadı ve Mısır'da İngilizleri mağlup etti. İngilizler hızla toparlandı, Mısır'daki gruplarını oluşturdu ve Aralık 1940'ta bir karşı saldırı başlattı.
11. Hussars, 7. Zırhlı Tümen subayları, güneşten korunmak için şemsiye kullanıyor. Libya sınırında devriye gezerken durun. Temmuz 1940. Araba - zırhlı araç Morris CS9