Sınırlı nükleer seçenekler (LNO) , Soğuk Savaş döneminin askeri stratejisi, iki nükleer süper güç (yani Sovyetler Birliği ve Birleşik Devletler) arasında mutlaka teslimiyet veya büyük yıkımla sonuçlanmayan doğrudan bir çatışmayı öngören askeri strateji ve her iki tarafta da milyonlarca hayat. Sınırlı nükleer seçenekler (LNO) yaklaşımı, bir ülkenin askeri komutanlarının nükleer füzelerin hedefini düşman şehirlerden düşman ordu tesislerine kaydırmasına izin vererek bu tür bir savaşın etkilerini sınırladı. Savaşan tarafların her zaman açık iletişim hatlarını koruduğu bu türden kısıtlanmış bir çatışmanın tırmanma ihtimalinin düşük olduğu ileri sürüldü.
LNO stratejisi, 1950'lerin sonlarında ABD siyasi ve askeri çevrelerinde yaygın para kazanan sınırlı bir savaş konseptinden doğdu. Sınırlı savaş, Amerika Birleşik Devletleri ile Sovyetler Birliği arasındaki mücadelenin sıfır toplamlı bir oyundan başka bir şey olarak algılanabileceği anlamına geliyordu. Diğer bir deyişle, iki ülke, nihai zaferi büyük ölçüde önemsiz kılacak bir nükleer Armageddon'u serbest bırakmadan savaş alanında -çoğunun kaçınılmaz olarak korktuğu gibi- karşı karşıya gelebilirdi.
Basil Liddell Hart, Robert Endicott Osgood ( Limited War: The Challenge to American Strategy [1957] ve Limited War Revisited [1979] ' un yazarı ) ve Henry Kissinger gibi siyaset teorisyenleri, topyekün bir savaşın tüm bunlardan yararlanılamayacağını iddia etti. etkili bir şekilde, yalnızca bir tehdit olarak bile. Sovyetler, hiçbir ABD başkanının, yalnızca komünist provokasyonlar yüzünden yoğun nüfuslu bir bölgeye nükleer bomba atma kararı alamayacağının tamamen farkındaydı. Sınırlı savaşın savunucuları, ABD'nin nükleer stratejisinin, Sovyetler için inandırıcı bir tehdit oluşturacak ancak iki tarafın da sınırlı bir savaşa girmesine izin verecek bir dizi saldırı seçeneğine izin vermesi halinde ABD'nin çıkarlarına daha iyi hizmet edeceğini savundu.
Ocak 1974'te Savunma Bakanı James R.Schlesinger (Başkan Richard Nixon'un yönetiminde), ABD nükleer doktrininin karşılıklı garantili imha kavramına uymayı bıraktığını açıkladı (Sovyetlerin ilk saldırısının karşılanacağı yıkıcı bir nükleer karşı saldırı). Ülke bunun yerine “sınırlı nükleer seçenekler” yaklaşımını benimseyecektir. Politikadaki değişim, iki süper güç arasındaki bir çatışmanın tüm gezegeni yok etmemesini sağlamak için ciddi bir çaba olarak sunuldu.
Eleştirmenler, karşılıklı garantili imha politikasının bir nükleer saldırıyı tabu haline getirdiğini - Schlesinger'ın açıklamasının tersine çevirdiği bir dönüşümü - hızlıca ifade ettiler. Eleştirmenler, süper güçlerin kendi bölgeleri dışındaki bölgelerde küçük nükleer bomba kullanmalarına artık izin verildiğini savundu. Bir ülke düşmandan feci bir yanıt beklemiyorsa, her ikisi de ABD veya Sovyet sivilleri doğrudan etkilemeyecek, ancak diğer nüfuslar üzerinde korkunç bir etkisi olabilecek "küçük savaşlar" yürütmekte özgürdü. Bu değerlendirmelere rağmen, Soğuk Savaş sonunda 1990'ların başında, bir galip tayin etmek için ne sınırlı ne de tam bir nükleer savaşa gerek kalmadan sona erdi.Bu makale en son, Kıdemli Editör Kathleen Kuiper tarafından revize edilmiş ve güncellenmiştir.