Hareket yakalama, The Jazz Singer’ın 1927’de senkronize ses çağını başlatmasından bu yana ekran oyunculuğu alanındaki en büyük teknolojik ilerlemedir, ancak Andy Serkis’in Peter Jackson’ın The filminde Gollum olarak performansı olmasaydı, alanın nerede olacağı belli değil. Yüzüklerin Efendisi: İki Kule ve devamı, Kralın Dönüşü. Jackson, bir uzun metrajlı filmde hareket yakalamayı ilk kullanan kişi değildi, ancak bunu iyi kullanan ilk kişiydi ve Serkis’in Gollum rolü o kadar ikna edici ki, yeni bir oyunculuk ve film yapımının doğmasına yardımcı olacaktı. Yine de, yirmi yıl sonra, bu yeni pek canlı olmayan ama pek hareketli olmayan performans biçimi hakkında konuşmanın ne anlama geldiğini açıklamak veya anlamak biraz zor.
2021, Yüzüklerin Efendisi filmlerinin 20. yıl dönümü ve üçlemeyi tek bir hikayede keşfetmeyi hayal bile edemezdik. Bu yüzden yıl boyunca her Çarşamba oraya tekrar gideceğiz ve filmlerin modern klasikler olarak nasıl ve neden ayakta kaldığını inceleyeceğiz.
Serkis önce The Two Towers’ın DVD’si ile birlikte gelen belgesel yapımındaki işini açıklamaya çalıştı. Başlangıçta, belgeselde Serkis’i gördüğümüz tek şey, Elijah Wood’un Frodo’su ve Sean Astin’in Sam’iyle güreşen manik bir bulanıklık. Gollum’un filme girişini çekerken Jackson’ı gözetliyoruz. Gollum, Frodo ve Sam’in izini sürüyor ve sonunda şişmiş ellerini değerli, değerli yüzüğüne geçirme umuduyla onlara saldırıyor. Serkis sahnenin her yerinde zıplar, Wood ve Astin tarafından çekilir ve itilir. Tamamen beyaz giyinmiş, kapüşonlu. İndirimli Ay Şövalyesi ya da belki kızgın bir larvaya benziyor.
Belgede Serkis “Gollum karakterini oynuyorum” diyor. “Şimdi, Gollum’un karakteri, açıkçası, bilgisayar tarafından oluşturulan bir karakter olarak, birçok farklı bölüme ait olma eğiliminde. Ama sanırım gerçekten oyunculuk tarafını, karakterin arkasındaki duygusal dürtüyü, fizikselliği ve sanırım en önemlisi sesi sağlıyorum.”
Bir düzeyde, Serkis sadece tüm aktörlerin ne yaptığını anlatıyor: bir karakterin psikolojisini ve duygusal dürtülerini somutlaştırmak ve iletmek için fizikselliklerini ve seslerini kullanmak.
Serkis’in bunların hepsini ayrı ayrı yapması gerekecekti ve bunları tek başına yapmayacaktı. Image: New Line Cinema
Bir bakıma, Serkis setteyken, Serkis’in taslağını çizdi. O, Jackson ve Weta’daki animatörlerin daha sonra süsleyebilecekleri bir taslak. Hareket yakalama teknolojisi henüz ilk aşamalarında olduğundan, İki Kule’nin ana çekimleri sırasında Serkis’in yaptığı hiçbir şey nihai üründe olmayacaktı. Gollum’u yapmak için Serkis ve Weta Digital’deki animatörler, “oyunun oyunculuk tarafını” bileşenlerine ayırdılar, sonra onları Frankenstein’ın canavarı gibi tekrar bir araya getirdiler. Nihai sonucun bu kadar inandırıcı, derinden hissedilen ve insani olması, yapısının karmaşık, parça parça doğası göz önüne alındığında mucizevi.
Jackson her Gollum sekansını iki kez çekti: bir kez Serkis karakterin hareketlerini yaparken, ve bir kez o olmadan.
Mürettebat üyelerinin yansımalarının çekimi bozacağı korkusuyla odaya su şişeleri getirmelerinin yasak olduğu tamamen mavi bir stüdyoda 25 kamerayla çevrili olan Serkis, hareketlerinin dijital bir Gollum kuklasını manipüle etmesini sağlayan özel bir kostüm giydi. ve önceden çekilmiş görüntülerde hareketlerinin nasıl görüneceğini gösteren özel bir vizör. Daha sonra fiziksel hareketlerini ve performansını yeniden yarattı, böylece nihai animasyonlu yaratığın temeli olarak hizmet edebilirler.
Bugünün standartlarına göre “kukla” ilkeldi. Gollum’dan çok daha azı, Serkis’in hareketlerinin bugün çoğu insanın hatırladığından çok daha azı. Gollum’u yaratan 18 animatörden biri olan Bay Raitt’in Animation World Network’e açıkladığı gibi, “Gollum’da hiç yüz hareket yakalama verisi yok. Tek hareket yakalama verisi gövdesi, bacakları ve kolları içindir.”
Gollum’un elleri, ayakları ve en önemlisi yüz ifadelerinin tümü daha sonra canlandırıldı ve referans görüntü olarak Serkis’in performansı kullanıldı. Gollum’un yüzü, animatörlerin birçok ifadesini oluşturmak için 64 kontrol kullanarak manipüle ettiği 875 şekilden oluşuyor. Bazen animatörler, Jackson’ın ihtiyaçlarına daha iyi uyacak şekilde, fizikselliği ve hatta yüz ifadelerini değiştirerek Serkis’in performansını gözden geçirdiler.
Hepimiz bu filmleri son 20 yılda o kadar çok izledik ki, gerçekten kavramak zor olabilir nihai sonuçlara ulaşılması. Hareket yakalamayı kullanmaya yönelik önceki girişimler, dünyaya Jar Jar Binks ve Sinbad: Beyond the Veil of Mists’i kazandırdı, performanslar o kadar itici ve ruhsuz ki, Jim Henson’un Creature Shop’unun en parlak dönemini beklemekten kendinizi alamayacaksınız. Gollum tam tersi – canlı bir şekilde canlı ve Jackson’ın Yüzüklerin Efendisi uyarlamasının başarısı için gerekli. O, hikayenin yalnız çok boyutlu karakteridir ve ruhu için verdiği savaş, uzun zamandan beri Güç Yüzüğü’ne kapılmış bir ruh, Frodo’nun kendi mücadelesinin payını desteklemektedir. Eski Smeagol’ün zavallı, bir deri bir kemik kalmış vücuduna bakarak, dikkatli olmazsa Frodo’nun başına neler gelebileceğini görüyoruz.
Yüzüklerin Efendisi’nin aksiyonu Gollum’a da bağlı.
Frodo, Yüzük ile olan yolculuğunda Gollum’a gösterdiği merhamet sayesinde hayatta kalır, bu merhamet birden fazla durumda neredeyse hayatına mal olsa bile.
Bu arkın tamamı yalnızca izleyiciler birden fazla kişiyi anlayıp sempati duyduğunda işe yarar. karakterlerin şansları varken Gollum’u öldürmeyi reddetmesi. Gollum güvenilmez, gaddar, zalim, şiddetli, manipülatif ve zayıftır. Bir George R.R. Martin romanında, bağımlı bir maddenin yaşam beklentisine sahip olacaktı. Yüzüklerin Efendisi’nde hayatta kalması, en karanlık ve en acil zamanlarda daha iyi doğalarımıza tutunma mücadelemizi çağrıştırıyor, Teröre Karşı Savaş’a girişen bir ulus olarak başarısız olma sürecinde olduğumuz bir mücadele.
Gollum olarak rol aldığında, Serkis çoğu izleyici tarafından neredeyse bilinmiyordu. İngiltere’de kalfalık bir tiyatro oyuncusuydu, Brecht yapımlarında ülkeyi geziyor ve Tom Wilkinson’ın Kral Lear’ının karşısında Fool’un drag versiyonunu oynuyordu. Sadece birkaç filmde, özellikle de Mike Leigh’in Topsy-Turvy’sinde rol almıştı. Sahne eğitimi ve deneyimi, fiziksel ve vokal dışavurumunun yanı sıra performansını natüralizmin üslup sınırlarının ötesine taşıma istekliliğinde canlı bir şekilde tanınabilir.
Seçimlerinin netliği ve boyutu, onu diğer oyuncuların olmadığı şekilde, animasyonun etkileyici ihtiyaçlarına ideal bir şekilde uygun hale getiriyor. Robert Zemeckis’in 2004 filmi The Polar Express, Tom Hanks’in hareketle yakalanmış bir versiyonunu içeriyordu ve o kadar iticiydi ki, esrarengiz vadi kavramının popülerleşmesine yardımcı oldu.
En büyük performanslarından biri, karakterlerin sofistike, görünür alt metinlerle iletişim kurduğu ilk video oyunlarından biri olan Ninja Theory’nin flop Enslaved: Odyssey to the West’te geldi. 2011 yılında Serkis, hareket yakalama kullanan projelerde uzmanlaşmış bir prodüksiyon şirketi olan The Imaginarium’u kurdu. Bugün, Google’da “Andy Serkis” ve “hareket yakalama” yazarsanız, ortaya çıkan sorulardan biri, aktörün teknolojiyi ilk başta icat edip etmediğidir.
Hareket yakalama, en büyük ilham perisinin yanı sıra gelişti. , artık genellikle “performans yakalama” olarak anılacak kadar karmaşık hale geliyor. Serkis, 2011’de Rise of the Planet of the Apes’te Sezar olarak rol aldığında, animatörler oyuncuların yüz ifadelerini yakalayabildiler ve film sette hareket yakalama için yeni bir sisteme öncülük etti, böylece aktörler tamamen yeniden yapmak zorunda kalmadılar. performanslarını postta yaratırlar. Yeni bir gerçek zamanlı oynatma sistemi, Serkis ve oyuncu arkadaşlarının film çekerken maymun karakterlerinin nasıl hareket ettiğini görmelerini sağladı. Performanslar ve animasyonları o kadar karmaşıklaştı ki 2014 yapımı Maymunlar Cehennemi Şafağı, A.O. New York Times’tan Scott, Serkis’in Sezar’ını “modern sinema oyunculuğunun harikalarından biri” ilan etti. Serideki üç filmin her biri, Serkis’in Oscar’a aday gösterilip gösterilmeyeceğine dair yaygın spekülasyonları ve neden olması gerektiğine dair ateşli bir yazı dalgası getirdi.
Daha sürükleyici hareket yakalama teknolojisinin ortaya çıkmasından önce bile New Line Cinema, Yüzüklerin Efendisi sırasında Serkis için bir Oscar kampanyası başlattı. Akademi, hareket yakalama oyunculuğunun uygun olduğuna karar vermesine rağmen, aday gösterilmedi. Performans yakalama ile ortaya çıkan yazarlık sorularını ayrıştırmak çok zor oldu ve Serkis’in konuyu açıklığa kavuşturmak için biraz çıkarcı girişimleri sadece başını belaya soktu. Serkis, Yüzüklerin Efendisi’nden bu yana animasyon teknolojisindeki çeşitli gelişmelere atıfta bulunan 2014 yılında io9 ile yaptığı bir röportajda, “Weta dijitalin […] …] bu gerçekten değişen bir şey. [Performansı] harfiyen kopyaladıkları kesin, öyle ki yaptıkları şey oyuncuların performanslarına dijital makyaj yapmak.”
Animatörler katkılarının reddedilmesine anlaşılır bir şekilde öfkeliydi. . Serkis, inkar edilemez bir şekilde Gollum, Caesar, Monkey, Snoke ve diğer hareket yakalama rollerinin yazarıdır, ancak neredeyse tek kişi o değildir. Yüzüklerin Efendisi filmlerinin animasyon süpervizörü Randall William Cook’un Cartoon Brew’a söylediği gibi, “Gollum bir sentezdi, hem Andy hem de son derece yetenekli animasyon sanatçılarından oluşan bir ekip tarafından sunulan ortak bir performanstı.” Sahneleme, yüz ifadeleri ve rolün yorumu genellikle animatörler tarafından post prodüksiyonda Serkis’in katılımı olmadan değiştirildi.
Ancak ekran oyunculuğu her zaman bir tür sentezdir ve sinematik oyunculuk olarak düşündüğümüz birçok bileşenin bireysel bir oyuncunun kontrolünün ötesinde yer alır. Oyuncular, yönetmenlerinin bir filmde hangi çekimleri kullanacağını ya da kurgu odasında bu çekimlere ne olacağını seçmiyor. Diyalog olaydan sonra kesilebilir veya eklenebilir, bu da seyircinin bir karaktere bakış açısını büyük ölçüde değiştirir. Bir oyuncunun sesinin perdesi, tınısı ve rezonansı yazılımla değiştirilebilir. Müzik notası, ışıklandırma, diğer oyuncuların performansları – bir aktörün kontrolünün dışında kalan ve çalışmalarını nasıl değerlendirdiğimizi etkileyen şeylerin listesi uzayıp gidiyor. Hareket yakalama, bir sinema oyuncusu olmanın ne demek olduğunu sorgulamamıza neden oluyorsa, bu yalnızca, genellikle görmezden gelmekten hoşlandığımız uzun süredir gömülü soruları bir araya getirmektir.
Film yapımı, her yaratıcı işin birbirini etkilediği ortak bir sanattır. hem algılanabilir hem de algılanamaz şekillerde. O halde belki de sorun, kolektif bir başarı olması gereken şey için yazarlık iddia etme arzumuzdur. Gollum, aughts’ın harika ekran karakterlerinden biri ve aynı zamanda çığır açan bir teknik başarı. Bir bütün olarak çekilen filmlerden daha ilginç, karmaşık ve çekici.
Isaac Butler’ın yeni kitabı, Yöntemin oyunculuk biçiminin tarihini anlatıyor ve nasıl “Amerikan kültüründe en etkili ve yanlış anlaşılan fikirlerden biri” haline geldiğiyle boğuşuyor.
Amazon’da 30 ABD doları, 27 ABD doları. Bloomsbury’de.