Mutlu Ressam
Türlü renkteki kalemler yorgun masanın üzerindeki kalemlikte duruyordu. Ressam kalemlere birer birer dokunarak içinden kara bir kalem aldı ve önünde duran büyük resim kâğıdına mutlu gözlerle, bir şeyler karalamaya başladı. Saatler gece yarısını geçmiş, sabahın coşkulu habercisi rüzgâr, kısık sesle ıslık çalmaya başlamıştı.
İçinde sonsuz bir güven duygusu olduğu gözlerindeki parıltı ve mutluluğundan belli oluyordu. Kara kalem o kadar hızlı hareket ediyordu ki, sanki çizgiler film karesi gibi birleşiyor, ressamdaki mutluluk bir kat daha artıyordu.
“Neydi bu mutluluk merak ediyordum.” Oysaki gece yorgun ve derin bir sessizlik, ardından gelen melankolinin ağır hüznü ile başlamıştı. Siyahın matemi her yeri sarmış, şu an gülümseyen gözlerin yerini derin bir üzüntü almıştı. Bu mutluluğun sebebi ancak kalpten gelen derin huzur ve sonsuz güven duygusu olabilirdi.
Bir ara resim kâğıdını, karşısında duran resmin yanına koyduğunda “Anlamıştım” ki yârinin portresini çizmişti. İki resim arasındaki tek fark birinin renkli diğerinin siyah beyaz olmasıydı. Şimdi anlaşılıyordu mutluluk saçan gözlerin parıltısının sebebi… Ressam upuzun saçlarını, ince ve narin parmaklarının arasında biraz gezdirdikten sonra canı kadar sevdiği, güvendiği tek destekçisi olan yârine sıcak bir gülümsemeyle bir öpücük kondurup, huzur içerisinde başını yastığa koyup, yârinin kolları arasında uyudu…