Kanun-ı Esasi son şeklini alıp, padişah tarafından onaylandıktan sonra, Osmanlı İmparatorluğu’ndaki gayrimüslimlerin durumunu görüşmek üzere İstanbul’da toplanan Tersane Konferansı’nın ilk oturumunda 101 pare top atışıyla batılı delegelere ilan edildi. 23 Aralık 1876’da Kanun-ı Esasi’nin yürürlüğe girmesiyle I. Meşrutiyet dönemi resmen başlamıştı. Fakat Batılı müdahaleleri önlemek amacıyla yapılan bu girişim, karşı tarafta Osmanlı lehine bir havanın doğmasını sağlamadı. Anayasanın ilânı Avrupalılar’ın isteklerine karşı bir kalkan olarak düşünülmüştü.
Ancak Avrupalı devletlerin amacı Osmanlı İmparatorluğu’nda daha fazla hürriyet ve demokrasinin olması değil, kendi çıkarlarını koruyup, geliştirmekti. Nitekim konferansın başkanı Saffet Paşa Meşrutiyet’in ilânını delegelere kısa bir konuşma ile bildirirken, halka yeni haklar verildiğini, bu yüzden toplantının bir manasının kalmadığını belirttiğinde Rus elçisi, buz gibi bir cevap vererek, gündeme geçilmesini söylemişti.
Osmanlı devlet adamlarıAvrupalı devletlerin temsilcilerini bu atakları ile psikolojik olarak sarsarak, onların isteklerine karşı direnmek için anayasayı kullanmayı düşünmüşlerdi. Batılıların her istekleri karşısında anayasa gösterildi, ancak bu da toplantının bir çözüme ulaşmasını engelledi. Bir ay süren toplantı, bir çözüm bulamadan 20 Ocak 1877’de dağıldı. Meşrutiyet’in ilânı, 1877-78 Osmanlı-Rus harbine giden süreci engelleyemedi.