Kraliyet Ailesi, Prens Philip'in Cenazesinde Sevgilerini ve Saygılarını Nasıl Giydi?
Kraliçe, büyükannesi Kraliçe Mary'nin düğünü için düğün hediyesi olan bir broş taktı. Prenses Diana bir zamanlar Kate Middleton'ın kolyesini takmıştı. Ve birçok madalya vardı.
Alaina Demopoulos
Chris Jackson/Getty
Kraliçenin her durum için bir broşu var, hatta kocası Prens Philip'in cenazesi bile. Kraliçenin yas kıyafetleri, her zamanki pastel takımlarıyla tam bir zıtlık oluştursa da, 73 yıllık partnerine saygı duruşunda bulunan özel bir aksesuarla vurgulandı.
Buna göre ifade etmekKraliçe, Cumartesi günü Richmond Broşunu taktı. Gazetenin bildirdiğine göre koleksiyonunun en büyüklerinden biri ve büyükannesi Kraliçe Mary'nin 1893'teki düğünü için bir düğün hediyesiydi. Kraliçe, genellikle elmastan yapılmış ve armut şeklinde bir inci damlası olan bir iğne takar. Ancak cenaze için bu özellik kaldırıldı.
Işıltılı aksesuar kraliçenin tamamen siyah görünümünü aydınlattı ve kenarlarında beyaz süslemeli siyah olan yüz maskesiyle uyumluydu. Hükümdar, diğerleri gibi pandemi nedeniyle küçülen cenazede tek başına oturdu.
Ancak kraliçe, deyim mücevherlerinde yalnız değildi. Kate Middleton da kendi getirdi. Aslında kraliçeden geldi: Düşes, Elizabeth'in koleksiyonundan ödünç alınan dört telli bir inci kolye taktı.
Bugün Japon hükümetinden hediye edilen incilerle yapıldığını bildiriyor. Prenses Diana, 1982'de bir akşam yemeğinde gerdanlığı taktı.
Kate'in fileli siyah büyüleyiciliğinin altından görünen uyumlu inci damla küpeleri de Kraliçe'nin mücevher kutusundandı. Kasvetli ilişki için Düşes, peçesi ve Roland Mouret elbisesiyle bir cazibe çizgisine gizlice girmeyi başardı.
Bir fotoğrafçı, Kate'i aracından çıkmadan hemen önce yakaladı ve doğrudan kameranın merceğine baktı. Bu kadar kararlı, doğrudan göz teması, Düşes'in bildiği bir şey değil, ancak görünüşü, çok farklı olsa da, onurlu bir kraliyet cenazesinin tonunu belirledi.
Daha önce bildirildiği gibi, kraliyetler askeri kıyafet giymiyordu. Prens Charles, Prenses Anne, Prens Andrew, Prens Edward, Prens William ve Prens Harry, babalarının ve büyükbabalarının tabutunun ardından, kraliyet ailesinde Harry ve Andrew için uygun elbise hakkında bir iç tartışmadan sonra bir uzlaşmaya varıldı. .
Camilla Parker Bowles, inciler ve yine anlamlı bir şekilde damlayan bir broş taktı. Olarak Merhaba Philip'in İngiliz Ordusu'nun bir piyade alayı olan The Rifles'ın Baş Albay olarak görev süresini onurlandıran sözde Bugle broşunda ortaya çıktığını kaydetti.
Geçen yılki son kamuoyu katılımı için, Edinburgh Dükü pozisyonunu gelini olan Camilla'ya devretti. O yüzden o gün için önemli ve sembolik bir takı seçimi.
Bebeğine Philip'in adını veren yeni anne Prenses Eugenie, törene ağlı bir peçe taktı. Eugenie, kendisininkini büyük boy siyah bir saç bandıyla eşleştirmiş olsa da, Kate'inkine benziyordu.
Diğer kadınlardan farklı olarak, Eugenie basit bir küpe dışında pek takı takmadı. Bununla birlikte, oldukça moda bir Gabriela Hearst trençkot giydi. Günlük posta.
Philip'in yakın arkadaşı ve binicilik arkadaşı olan Penny Brabourne, Kontes Mountbatten, doğrudan aile üyesi olmayan 30 konuktan biriydi. (Philip'in vaftiz oğlu Norton Knatchbull ile evlidir.) Siyah bir hap kutusu şapkası ve üzerine oturan bir takım elbisesinin yanı sıra kristal bir eğrelti otu broşu giymiştir.
Elbette hamile olan Meghan Markle, Prens Harry ile Los Angeles'tan seyahat edemedi. Şahsen orada olmayabilirdi - eski Düşesin evden izlediği bildirildi - ancak Meghan onun bir parçasının orada olmasını sağladı. Başına Günlük mailMeghan, şapelde bırakılan bir çelenk üzerine el yazısıyla yazılmış bir not bıraktı.
Kraliyet ailesi etkinlikte konuşmadı. Duygular başka şekillerde ifade edildi. Bazıları gerçekti, tıpkı Wessex Kontesi Sophie'nin kilisede gözyaşlarını sildiği zamanki gibi. Bazıları, kraliçenin kocasına veda ederken tek başına oturması gibi daha sembolikti. Ya da törenden sonra sohbet eden William ve Harry, kederle bir araya gelen iki ayrı erkek kardeş.
Ve çoğu moda yoluyla oldu: tarihe küçük selamlar ve uzun süredir devam eden kraliyet geleneğinin devamını temsil eden elden çıkarmalar.
Kate Middleton'ın cenaze töreni için yaptığı takılar birçok anlamlı vesileyle takılmıştır.
Neredeyse tüm hesaplara göre kraliyet ailesiyle büyük ölçüde çelişen Prenses Diana, 1982'de Prens Charles ile evlendikten kısa bir süre sonra bir ziyafet için Kraliçe Elizabeth'in Japon inci gerdanlığını da taktı. Günlük posta. Tabii ki, o sırada kayınvalidesi bu vesileyle ona ödünç verdi.
Şimdi, Kate'in katlı incileri takması, Kraliçe Elizabeth'e göre bir dayanışma gösterisi. ifade etmek. Cambridge Düşesi, anlamlı parçayı elmas ve inci damla küpelerle eşleştirerek görünüme kendi yorumunu kattı. Merhaba! ayrıca hükümdarın kişisel koleksiyonundandır.
Kate'in cenaze töreni için giydiği kıyafet onu Diana'ya ve İngiliz tarihinin en uzun süre hizmet veren eşi Prens Philip'in (NPR aracılığıyla) yaşamını anan ciddi bir günde egemene bağlar, ancak aynı zamanda sağlık ve aile hakkında da bir açıklama yapar.
Ölüm maskeleri ve heykeller bir kraliyet cenazesinin parçalarıydı. Bir İngiliz Kralı'na ait hayatta kalan en eski örnekler, hem York Hanedanı'nın hem de Lancaster'ın atası olan Edward III'ün örnekleridir. Hem maske hem de heykel şimdi Westminster Abbey koleksiyonunda, ilk Tudor Kralı Henry VII'nin koleksiyonunda yer alıyor. İskoç Kraliçesi Mary, her iki adamın da soyundandı. Vatana ihanetten idamı, hiçbir zaman ayrıntılı veya halka açık bir cenaze töreni yapmayacağı anlamına gelse de, Kraliçe'nin yüzünden hala bir ölüm maskesi çıkarıldı.
1587'de Mary'nin kuzeni I. Elizabeth nihayet ve isteksizce onun ölüm fermanını imzaladı. Sürgün edilen Mary, Elizabeth'i İngiltere tahtında öldürmek ve değiştirmek için komplolara karışmıştı. Emir imzalandıktan sonra, İngiliz Kraliçesi'nin meclis üyeleri hızla harekete geçti. 7 Şubat 1587 akşamı, Mary'ye ertesi sabah işlerini halledecek vakti olmadan öleceği söylendi. Mary son gecesini mektuplar ve vasiyetini yazarak ve eşyalarını elden çıkararak geçirdi. Ertesi sabah, sonunu haysiyetle karşıladı.
Ancak Mary'nin ölümü temiz değildi. Baltanın ilk darbesi eski kraliçenin kafatasının arkasından baktı, boynunu kaçırdı. İkinci darbe daha başarılı oldu, ancak Mary'nin başı bir parça sinirle boynuna bağlı kaldı. Bu, son bir darbeyle kabaca kesildi. Bununla birlikte, kraliçenin bir değil dört ölüm maskesi olarak korunan yüzünde bu travmanın hiçbiri görülmedi ve iki muhtemel aday bugüne kadar hayatta kaldı.
Lennoxlove maskesi, Mary'nin uzak akrabalarının torunları olan Hamilton Dükleri'ne sahip olmaya devam ediyor. Mary safir yüzüğünü ilk Hamilton Marquis'sine bıraktı. Buna ek olarak, son 250 yıldır Doğu Lothian, Lennoxlove'daki Hamilton ailesinde saklanan maskenin kaynağı olarak kötü şöhretli tabut mektuplarının bulunduğu bir kutu var. Jedburgh maskesi olarak bilinen ikinci maske, ilk olarak Mary'nin Westminster Abbey'deki yeniden gömmesine kadar ilk gömüldüğü Peterborough'da keşfedildi. Şimdi, bir zamanlar hastayken kaldığı İskoçya'nın Jedburgh kentindeki bir evde Mary'ye Müzesi'nin bir parçası.
Her iki maske de çok farklı görünüyor. Lennoxlove maskesi, çiftin en küçüğüdür ve kaşlar ve kirpikler dışında süslenmemiştir, Jedburgh maskesi ise cafcaflı bir şekilde boyanmıştır, bu yüzden Kraliçe yaratılmış gibi görünmektedir. Mary'nin biyografi yazarlarından Antonia Fraser, Lennoxlove maskesinin büyük olasılıkla Mary'nin kendisinden ziyade ilk leydi Hamilton'un ölüm maskesi olduğuna inanıyor. Ancak, daha fazla kanıt olmadan, birinin mi, ikisinin mi yoksa ikisinin de Kraliçe Kraliçesi'nin ölüm maskesi olup olmadığını asla bilemeyiz. Kesin olan, Mary'nin torununu altmış iki yıl sonra gasp edip infaz eden adamın ölüm maskesinin kimliğidir.
Kraliçe Jane Seymour'un Cenazesi
12 Ekim 1537'de, Kral VIII. Henry kendinden geçmişti. Doğum uzun ve zor olmuştu ama Jane yavaş yavaş iyileşiyor gibiydi ve hatta Thomas Cromwell'e doğumu bildiren bir mektup yazdı. Ama birkaç gün sonra Jane'in hasta olduğu belliydi. Ölümünün kesin nedeni hakkında birkaç teori var ama açıkça doğumdan kaynaklanan komplikasyonlardı. 24 Ekim'de öldü.
Henry onun ölümüyle harap oldu ve Windsor'a çekildi. 1 Kasım'a kadar Henry, Jane'in Windsor'daki St. George Şapeli'ne gömüleceğine ve 12 Kasım Pazartesi günü defin tarihi olacağına karar verdi. Mahkemenin yas tutması emredildi ve Büyük Dolaptan haneye giysiler verildi. Kral, herkes siyah giyerken mor veya beyaz yas giyerdi.
Cenazenin tarihini ve yerini seçmek dışında Henry, tüm detayları başkalarına bıraktı. Cenaze için planlar Norfolk Dükü ve Sir William Paulet'e devredildi. Yöneticiler olarak görevleri, cesedi Hampton Court'tan Windsor'a götürmek için uygun bir kortej toplamaktı. Bu, muhtemelen bu tür törenlere genellikle büyük ilgi gösterdiği için Henry'nin Jane'in ölümüyle ilgili kederinin bir göstergesidir. Gelenek, kralın cenazeye kendisinin katılmayacağını belirtti.
Jane, 1503'te Kral Henry'nin annesi Elizabeth of York'tan bu yana “iyi mülkte” ölen ilk İngiltere Kraliçesiydi. Norfolk ve Paulet, Elizabeth'in cenazesinde izlenen protokolü araştırdılar ve Thomas Cromwell'e bulduklarını özetleyen bir mektup yazdılar. Elizabeth'in cenazesinde yedi markiz ve kont, on altı baron ve altmış şövalye ile birlikte kralın hane halkının çok sayıda üyesi vardı. Norfolk ve Paulet bunu geliştirebileceklerine inanıyorlardı. Norfolk, Suffolk Dükü'nü, Dorset ve Exeter markizlerini ve Surrey, Oxford, Rutland, Wiltshire, Sussex, Hertford ve Southampton kontlarını çağırdı.
Ayrıca Lord Privy Seal, Thomas Cromwell'in kendisi, Lord Chamberlain ve diğer birçok baron ve şövalye de dahil edilecekti. Bu soylular, ölenleri onurlandırmak için yeterli öneme sahip olarak kabul edildi. Norfolk, Kraliçe'nin ruhunun dinlenmesi için bin iki yüz ayin söylenmesini emretti. Ayrıca Cromwell'den krala St. Paul Katedrali'nde bir ağıtın uygun olup olmadığını sormasını istedi.
25 Ekim'de kraliçenin cesedinin iç organlarının bir kısmı çıkarıldı ve bağırsakları Hampton Court'taki Kraliyet Şapeli'ne gömüldü. Cesedi mumyalanmış ve altın dokudan bir kaftan giydirilmiş ve bazı mücevherleri eklenmiş ve başına bir taç konmuştur. 26 Ekim'den başlayarak birkaç gün boyunca incelenlerle çevrili huzur odasında yattı. Yakınlarda Jane'in ruhu için bütün gün ve bütün gece ayinlerin söylendiği bir sunak vardı.
Cenaze törenlerinin ilk töreni, cesedin Kraliyet Şapeli'ne çevrilmesiydi. Cenaze, Lancaster Herald'ın Kraliçe'nin ruhu için dua etmek için toplananlara duyurulmasıyla başladı. Ceset, bir hafta daha devlette kalacağı Şapel'deki bir katafala taşındı, kraliçenin leydileri ve diğer ev hizmetçileri ve kralın en büyük kızı Leydi Mary ile birlikte baş yaslı tarafından nöbet tutuldu. Mary, Jane için söylenecek ayinler için para ödedi ve dağıtılıncaya kadar Kraliçe'nin evini yönetmeyi devraldı.
8 Kasım'da kortej, Windsor'a kolay aşamalarda geçmek için Hampton Court'tan ayrıldı. Ceset, atlı bir cenaze arabasına yerleştirildi ve ardından Kraliçe'nin rozetini takan ve yanan meşaleler taşıyan iki yüz fakir adam tarafından takip edildi. Yaslı Şef Leydi Mary, siyah kadife kaplı bir ata bindi, ardından yirmi dokuz yaslı, muhtemelen Kraliçe'nin hayatının her yılı için bir tane yas tuttu. Kadınlara, Jane'in erkek kardeşi Hertford Kontu ve diğer silah görevlileri de dahil olmak üzere soylular eşlik etti. Alayda gerçeğe yakın bir balmumu veya tahta heykel taşındı. Yol boyunca, kalabalık arkalarında sessizce cenaze arabasının geçişini izlerken, yoksul adamlar sokaklarda sıraya girdiler. Yolculuğun her noktasında alay, din adamları ve sivil liderler tarafından karşılandı.
Jane Seymour'un zemine gömüldüğü tonozlu St. George's Şapeli. http://www.wingfield.org/Churches/ENGLAND/St%20George’%20s%20Chapel/St%20George’s%20A.jpg adresinden görüntü
10 Kasım'da alay Windsor'a sabah saat on birde geldi ve St. George Şapeli'nin girişinde Dekan ve Kolej tarafından karşılandı. Altı tabut taşıyan, cesedi içeri taşıdı. Başpiskopos Cranmer tarafından Yüksek Sunak'ta karşılandılar. Dualar edildi ve Leydi Mary yanında nöbet tutarken ceset gece boyunca yattı. Ertesi gün, ayin ve ağıtlar söylendi. Kraliçe'nin leydileri tabutun üzerine kadife örtüler örttüler ve heykeller örtülerin üzerine serildi.
12 Kasım Pazartesi günü, Kraliçe'yi, kardeşleri Edward ve Thomas'ın da dahil olduğu bir kalabalığın önünde Garter Şapeli'nin altındaki bir kasada tam onurla dinlenmeye bırakmak için büyük bir tören düzenlendi. Tabut kasaya indirildikten sonra, Kraliçe'nin memurları, Kraliçe'ye olan hizmetlerinin sona ermesinin bir sembolü olarak mezarın üzerinde görev çubuklarını kırdı. Bu tören sırasında Londra'nın çanları altı saat boyunca çaldı. Tüm cenaze töreni yaklaşık bir saat sürdü. Tüm yas tutanlar, serinlemek için Windsor Kalesi'ne çekildi.
14 Kasım'da, Londra Belediye Başkanı'nın huzurunda St. Paul Katedrali'nde bir ağıt yakıldı ve Kraliçe adına fakirlere sadaka dağıtıldı. Bu hizmet, Kraliçe Jane için cenaze törenlerinin sona erdiğinin işaretiydi. Mahkemede yas süresi Noel tatillerini de kapsıyordu ve Henry yas tutmanın sona ermesi için 3 Şubat 1538'e kadar çağrıda bulunmadı. Daha sonra, Kral ve diğerleri normal giysiler içinde ortaya çıktılar. Dokuz yıl sonra Henry, Westminster Abbey'deki ailesi yerine Windsor'da Jane'in yanına gömülmeyi seçti. Bu kesinlikle Kraliçe Jane'e olan yüksek saygısının bir işaretidir.
Daha fazla okuma: David Loades tarafından “The Seymours of Wolf Hall: Bir Tudor Aile Hikayesi”, Alison Weir tarafından “The Six Wives of Henry VIII”, “Henry VIII: The King and His Court”, Alison Weir tarafından
Sosyal mesafeli hizmet
St. George Şapeli'ne girmeden önce, geçit töreninde yürüyen kraliyet ailesinin üyeleri - Prens Charles, Prens William ve Prens Harry dahil - yüz maskeleri taktı.
Törende konuşan tek kişi Windsor Dekanı ve Canterbury Başpiskoposuydu.
Windsor Dekanı KCVO, Sağ Muhterem David Conner, "Kraliçemize olan sarsılmaz sadakatinden, Ulusa ve İngiliz Milletler Topluluğu'na hizmetinden, cesaretinden, metanetinden ve inancından ilham aldık" dedi.
Kraliçe de dahil olmak üzere aile, COVID-19 protokolüne göre aralıklı oturdu.
Aile üyeleri sadece kendi evlerinin üyeleriyle oturdular: Prens Charles ve eşi Camillia birlikte Prens William ve Kate Middleton birlikte ve Kraliçe ve Prens Harry her biri tek başına oturuyordu.
Kraliyet ailesi övgülerde bulunmadı ve COVID-19 yönergelerine göre şarkı söyleyemediler.
Prens Philip'in cenazesi kendi isteklerinin bir yansımasıydı ve hayatının hem profesyonel hem de kişisel yönlerini sergiledi: ailesi ve askerlik hizmeti.
Servisteki müzik Philip'in kendisi tarafından seçildi.
Hizmetin başlangıcına yakın bir yerde söylenen şarkı, Britten's Jubilate in C, Philip tarafından St. George's Chapel Korosu için görevlendirildi.
Daha sonra hizmette, Mezmur 104'ün uyarlaması, Philip'in isteği üzerine William Lovelady tarafından müziğe ayarlandı. Philip'in 75. doğum günü için bir konserde gerçekleştirilen Mezmur'un sözleri, Buckingham Sarayı'na göre Philip'in çıkarlarını yansıtan “yaratılış, çevre ve vahşi yaşam temalarını çağrıştırıyor”.
Hizmetin son anlarından birinde, Kraliyet Deniz Piyadeleri Buglers'ın, günün sonunu veya Philip'in durumunda, bir askerin son dinlenmeye gittiği zamanı gösteren Bugle Call'u çaldığını gördü. Philip ayrıca Kraliyet Deniz Piyadeleri'nden, tüm ellerin savaş istasyonlarına gitmesi gerektiğini ilan eden bir Denizcilik geleneği olan Eylem İstasyonlarını seslendirmesini istedi.
Martin Luther, dini bir devrim başlatan eski bir Augustus keşişiydi. Luther, 1483'te Almanya'nın Eisleben şehrinde doğdu. Babasının onun için büyük hırsları vardı ve bu nedenle Luther hukuk okudu. Ancak, o ahlaksız üniversite yaşam tarzından hoşlanmadı ve hızla hayal kırıklığına uğradı. Bunun yerine Luther, teorileri Katolik Kilisesi için biraz fazla tuhaf hale gelene kadar, Augustan bir rahip ve seçkin bir öğretmen oldu. Luther, insanların kurtuluşları için kiliseye ödeme yaptıkları bir uygulama olan, kilise tarafından Hoşgörülerin satışına karşı konuşarak başladı. Luther, kurtuluşun yalnızca imanla kazanılabileceğine inanıyordu ve böylece 1520'de kendini aforoz edilmiş buldu.
Ancak Luther, diğer birçok Protestan reformcunun aksine, zamansız ve acılı bir ölümle karşılaşmadı. Bunun yerine 19 Şubat 1546'da vefat edinceye kadar evlenerek, aile kurarak ve mesleğine devam ederek uzun bir ömür sürdü. Martin Luther, memleketi Eisleben'deki bir evde yatağında ailesi ve arkadaşları ile çevrili, huzur içinde yaşlılıktan öldü. Ölümünden sonra, eski reformcu beyaz bir önlük giydi. Bir kalaylı tabut görevlendirildi ve yakınlardaki Halle kasabasından bir sanatçı olan Lukas Furtengel ölüm maskesini yapması için çağrıldı.
20 Şubat'ta Eisleben kilisesinde devlette yattıktan sonra, Luther'in cesedi Wittenberg'deki son dinlenme yeri için ayrıldı. İki günlük yolculuk sırasında cenaze alayı çeşitli kasabalardan geçerek dinlendi. Bu şehirlerden biri, Luther'in kilisesinde üç kez vaaz verdiği Halle idi. İki gün sonra cenaze alayı son kez yola çıktı. 22 Şubat'ta Martin Luther sonunda Wittenberg kilisesinde toprağa verildi. Ancak ölüm maskesi vücudunda kalmadı.
Halle'deki vaiz Justus Jonas, Luther'in yakın bir arkadaşıydı. Cenazeden sonra bir şekilde ölüm maskesini aldı. Doğal olarak, Luther'in öğretilerinin popülaritesi nedeniyle, maske birkaç kez kopyalandı, ancak orijinali Halle'den hiç ayrılmadı ve günümüze kadar orada kaldı. Ancak, biraz değiştirilmiş. On yedinci ve yirminci yüzyıllar arasında, orijinal maske, Luther'in gerçek boyutlu bir figürünün parçası olarak kullanıldı. Ne yazık ki, bu çok önemli bir değişiklik yapmayı içeriyordu: maskenin göz kapaklarının açılması. Bununla birlikte, 1926'da Halle'nin bölge müdürü Hans Hahne, orijinal maskeyi yeniden inşa etti ve Luther'in ölümden sonra sözlü olarak nasıl baktığını yeniden yakalayan plastik bir kopya yarattı.
Ancak son ölüm maskemizin orijinal kopyasını bulmak o kadar kolay değil.
Oliver Cromwell, tarih tarafından İngiltere Kralı'nı deviren ve ülkenin tek ve tek Commonwealth'ini kuran adam olarak bilinir. 31 Mart 1657'de İngiltere hükümeti, Büyük İtiraz olarak bilinen bir belgede tahtın kendisini Cromwell'e sunmaya çalıştı. Ancak, Lord Protector unvanını kabul ederek reddetti. Cromwell bir yıldan biraz fazla bir süre sonra elli bir yaşında eceliyle öldü. O zaman bakanları, hayatta reddettiği onurları cesedine bahşederdi.
Cromwell'in cenazesi, ölüm maskesinin alınmasına kadar her şekilde bir Kral'ın cenazesiydi. Bu maske, geleneksel ölüm tasvirlerini yaratmak için kullanıldı. Bir tanesi, devlet cenazesi ve Westminster Abbey'deki cenaze töreni sırasında Cromwell'in tabutuna yerleştirildi - yüzünü kaplayan balmumu ölüm maskesi. Cenazeden sonra bu kukla ve nüshası Somerset House'a götürüldü. Burada, orijinal görüntü, yetkililer yaşayan Cromwell tarafından reddedilen kraliyet küresini ve asasını ellerine verdikten sonra, devlette yatıyordu. İkinci kukla başka bir odaya götürüldü ve burada tahta çıktı ve daha sonra İngiltere tacı başına yerleştirildiğinde ölümünden sonra bir taç giyme törenine tabi tutuldu.
Ancak iki yıl sonra her şey çok farklıydı. Monarşi restore edildi ve Cromwell'in cesedi mezardan çıkarıldı ve Tyburn'da ölümünden sonra hain olarak öldürüldü. Daha önce kraliyetçe muamele görmüş heykelleri yok edildi. Biri Westminster'de yakıldı, diğeri ise Kral II. Charles'ın dönüşünü kutlamak için sembolik olarak Whitehall'a asıldı. Ancak, ölüm maskesi hayatta kaldı ve yapımcısı Thomas Simon'ın elinde kaldı. Aradan geçen yıllar boyunca, bu orijinalden altı adet alçı kopya yapıldı ve örnekleri British Museum, National Portrait Gallery ve Oxford'daki Ashmolean Museum'da düzenlendi.
Maske, Cromwell'in gerçek yüzünü ortaya koyuyor - kelimenin tam anlamıyla siğiller ve hepsi. Lord Protector'ın eski yüzü çok sıradan, hatta oldukça çirkin. Cromwell'in burnunun kalın ve hafif kıvrık olduğunu gösteriyor. Siğillere gelince, biri alnında, biri gözünün altında, diğeri de Lord Protector'ın sakalının hemen altında gizlenmiş olarak gerçekten varlar. Yüzündeki kusurların açığa çıkması, aynı zamanda bir sosyal devrimci olan bir sonraki ölüm maskesinin konusu olan Cromwell'i artık rahatsız etmiş olamaz.
Şekil, ton, aydınlatma
Proje, Henry VII'nin balmumu ölüm maskesinin yüksek çözünürlüklü bir görüntüsüyle başladı Loughrey, iki boyutlu görüntüler alan ve bunları 3D olarak haritalayan fotogrametri ve mdash yazılımını kullandı ve ardından kralın yüzünün dijital bir modelini oluşturdu. "Fotogrametride elmacık kemikleri, [göz] yörüngeleri, üst çene gibi daha basit şeyler için konumlandırma konusunda gerçekten iyi bir fikir edinebiliriz" diye açıkladı. "Cildin tonalitesi temelde boyamadır, hepsi katmanlar halinde elle yapılır."
Loughrey, daha sonra aydınlatmayı tasarlamaya geldi "ışık yanlışsa veya ten rengine veya tonaliteye göre dengede değilse, hataları görürsünüz" dedi Loughrey. Son olarak, "manuel giriş ve akıllı algoritmalar kullanarak" ayarladığı yüz işaretlerini ve saçı ekledi.
Loughrey, Henry VII'nin maskesindeki kusurları onarmayı düşündü ve belki de daha sonra onarılan bir hasardan kaynaklanan, başıboş bir sağ göz ve kötü boyanmış bir sağ kaş. Ama sonunda, kısmen geçmişin sanatçılarına bir selam olarak ve kısmen de "yüze daha fazla karakter kazandırdığı" için yeniden inşasında onları korudu.
Henry VII'nin maskesi temiz traşlı bir yüz gösterdi, ancak kral ölümünden sonra tıraş edilmiş olabilir, böylece ölüm maskesi için balmumu daha kolay uygulanabilirdi, çünkü o dönemde erkekler genellikle sakallıydı.
Loughrey, "Sakallı olup olmadığını asla tam olarak bilemeyeceğiz" dedi. "Ama dönemin trendlerini göz önünde bulundurarak onu da sakallı yaptım."
Loughrey ayrıca Mary Queen of Scots, Oliver Cromwell ve George Washington gibi figürlerin balmumu maskelerinden yüz rekonstrüksiyonları yarattı. Dijital restorasyon çalışması aynı zamanda eski Mısırlıların mumyalanmış firavunlar için yarattığı cenaze maskeleri gibi daha da eski maskeler üzerine kuruludur. Tutankamon.
Loughrey, "Ölüm maskeleri başka bir zamana giden bir kanal gibidir ve hatta bir solucan deliği gibidirler," dedi. "Fotoğrafçılık çok kısa bir süredir var ama burada bizi binlerce yıl geriye götürebilecek, sadece hayal ettiğimiz yüzleri görmemizi sağlayacak bir teknoloji var."
Kraliçe Tiye'nin Cenaze Maskesi - Tarih
Amerika Arkeoloji Enstitüsü'nün bir yayını
|Alman haber dergisinin 17 Temmuz sayısı Der Spiegel sağda Kahire'deki KV55 kraliyet tabutunun yan yana fotoğrafları ve alttan, soldan Münih'te restore edilmiş altın süsleme yer aldı.|
Eski bir hırsızlık ve gizli ilişkiler, 1907'de Krallar Vadisi'nde keşfedilen esrarengiz bir Hanedan 18 (MÖ 1570-1293) kraliyet tabutunun tarihinin son bölümleridir. Tabutun bulunduğu mezar, İngiliz arkeolog tarafından kazılmıştır. Amerikalı finansör Theodore Davis için çalışan Edward Ayrton. Şimdi KV55 olarak bilinen mezar, tek odalı ve yan nişli, küçüktür. İçinde sel nedeniyle harap durumda olan tabut, altın varakla kaplanmış sökülmüş ahşap bir türbe, portre şeklinde tıpalı dört kanopik kavanoz ve saçılan diğer cenaze eşyaları vardı.
Tabutun üst yarısı, alt yarısının kenarlarına ve tabanına uygulanan altın folyo ile birlikte Kahire'deki Mısır Müzesi'ne gitti. 1914'teki nesnelerin restorasyonu ile 1931'deki bir envanter arasında, alt yarıdaki altın çalındı. Altının bir Avrupa müzesinde olduğu uzun süredir söyleniyordu, ancak geçen sonbahara kadar Münih'teki Devlet Mısır Sanatı Müzesi olarak tanımlanmadı. Vahiy dergi çıkınca ortaya çıktı. KMT tabutun alt yarısının kenarlarından restore edilmiş altın süslemeyi gösteren iki fotoğraf yayınladı ve sahibini Münih kurumu olarak belirledi.
Tabuttaki kötü korunmuş mumya, başlangıçta firavun Akhenaten'in (taht 1350-1334) annesi Kraliçe Tiye'ninki olarak tanımlandı. Adı, Akhenaten'in başkenti Akhenaten'de (el-Amarna) cenazesi için inşa edilmesini emrettiği sökülmüş türbedeki altın folyonun kalan bir kısmında okunabiliyordu. El-Amarna terk edildiğinde, türbe, tabut ve mezarda bulunan diğer nesneler Krallar Vadisi'ne taşındı. Tiye'nin kimliği kısa süre sonra reddedildi, ancak muayene mumyanın bir erkeğe ait olduğunu gösterdiğinde.
O zamandan beri mumyanın kimliği tartışılıyor. Muhtemelen Akhenaten'in adını taşıyan kartuşlar tabutun tepesinden ve Akhenaten'in bir figürünün de silindiği Tiye'nin tapınağından kesilmişti. Güneş diski Aten'e olan sapkın ibadetinin, halefi Tutankamon tarafından ortadan kaldırılmasından sonra, anıtlarının çoğu bu şekilde tahrif edildi. Yani Akhenaten bir olasılık, ama buna karşı mumya, Akhenaten için çok genç olan yirmili yaşlarında bir adama ait. Yine de mumyanın kafatası morfolojisi ve kan grubu Tutankamon'unkine benziyor. Akhenaten'in saltanatının son yıllarında ve muhtemelen kardeşi Smenkhare olabilir mi? Tabutun alt yarısındaki eksik altın bir ipucu sağlayabilir.
Şimdi, Alman haber dergisinde bir makale Der Spiegel Berlin Mısır Müzesi bilgini Rolf Krauss'un yakın tarihli bir konferansına dayanan, altının Münih'te nasıl ortaya çıktığına dair bir açıklama sunuyor. Yaklaşık olarak satın alındı. 1950, Cenevre merkezli antika satıcısı Nicolas Koutoulakis tarafından. 1970'lerde altını satma çabaları başarısız olduktan sonra, 1980'de Dietrich Wildung tarafından yönetilen Münih'teki müzeye gitti. Müzede gizlice bir pleksiglas kabuk üzerine monte edilerek restore edildi. 1994 yılında Koutoulakis'in kızı onu müzeye bağışladı. Fotoğrafların yayınlanmasının ardından KMT geçen yıl müze tabut altınına sahip olduğunu kabul etti.
Şekilde görüldüğü gibi alt yarının yanlarındaki kartuşlar kesilmiştir. KMT fotoğraflarda, zemininin bozulmamış olması ümidiyle. Bu arada, göre Der Spiegel müzenin şu anki müdürü Sylvia Schoske, müzeye erişimi reddediyor ve kendi araştırmasını kamuoyuna açıklamadı. Münih ve Kahire arasında müzakerelerin sürdüğü ve Alman müzesinin tabut altının iadesi karşılığında uzun vadeli bir kredi için pazarlık yaptığı söyleniyor.