Yazar, JPMorgan Asset Management’ta Avrupa, Orta Doğu ve Afrika için baş pazar stratejistidir.
Yakın tarihli bir konferansta bir panelist arkadaşı şunları söyledi: “Düşük enflasyonlu yıllar, yatırımcılar için altın bir dönemdi.” Seyirci öfkeyle başını salladı ve ardından tüm panelistler bu çağın geride kaldığı konusunda hemfikir olduğu için giderek daha da asık suratlı hale geldi.
Benzer şekilde, düşük veya negatif faiz oranlarının ve merkez bankalarının düşük faiz oranlarıyla mücadele etmek için uyguladıkları diğer parasal taktiklerin şişirme, tüm varlık fiyatlarını artırdı. Ve böylece daha yüksek faiz oranları doğal olarak tüm risk varlıklarının değerlemesini baskılayacaktır.
Her iki argüman da kulağa ikna edici geliyor. Ama ikisi de zorunlu olarak doğru değil. Ya da belki de ‘düşük oranlar-artışlar-dönüşler argümanının’ tüm varlıklar için doğru olmadığını söylemeliyim.
Bazı varlık sınıfları fayda sağladı. Rakipleri zayıflarken makul kazanç artışı sağlayan şirketler, her zamankinden daha yüksek primlere hükmedebildiler. Küresel teknoloji devleri bunun en bariz örneğidir. 2010’larda, ABD 10 yıllık Hazine getirisi yaklaşık yüzde 4’ten yaklaşık yüzde 2’ye düştüğünde, küresel teknoloji sektörü yıllık ortalama yüzde 17 getiri sağladı.
Bu kısmen güçlü kazanç artışından ve ayrıca yatırımcıların daha yüksek değer katları ödemeye istekli olmasından kaynaklandı. Düşük faiz oranları da uzak gelecekte potansiyel ödemeleri daha çekici hale getirdi.
Bununla birlikte, düşük enflasyon çağında çok daha kasvetli bir dönem geçiren küresel varlık piyasalarının birçok kesimi vardı. Bunlar, kronik olarak zayıf talep ve kasvetli fiyatlama gücü ile mücadele eden varlıklardı.
Örneğin, on yıl boyunca cansız veya varolmayan kazanç büyümesi ve hisse senedi getirileri yaşayan küresel enerji ve malzeme sektörünü ele alalım. Bu rahatsızlık, bazı bölgeler için tüm kıyaslama endekslerinde bir sürüklenme işlevi gördü. Avrupa, düşük nominal büyümenin en azından MSCI Avrupa endeksi şirketlerinin 2010’larda sadece yüzde 3’lük ortalama kazanç artışı ve yüzde 9’luk ortalama getiri elde etmelerinin nedeninin bir parçası olduğu başlıca örnektir. Bu, enflasyonun çok düşük olmadığı 1990’larda yaşanan kazanç ve getiri artışının kabaca yarısı kadardır.
Çok varlıklı bir portföy düşünüldüğünde, düşük enflasyon döneminin altın olmaktan uzak olduğu daha da açıktır.
Sürekli düşük enflasyon, sürekli düşüşe ve hatta bazı durumlarda negatif kısa ve uzun vadeli tahvil getirilerine yol açtı. Tahviller, bir portföyde oynamaları gereken iki işlevde giderek daha fazla başarısız oldular – güzel ve istikrarlı bir gelir kaynağı sağlamak ve hisse senetleri düşerken fiyatı yükselerek riske maruz kalmayı çeşitlendirmek. Bu kadar düşük faiz oranlarında, hiçbir işlevi yerine getirmiyorlardı ve yatırımcılar daha düşük toplam getiri ve daha fazla portföy oynaklığı yaşamak zorunda kaldılar. Başka bir deyişle, daha az konforlu günler ve potansiyel olarak daha uykusuz geceler.
Göstermek için, yüzde 40 Birleşik Krallık altınları ve yüzde 60 FTSE 100 hisse senetlerinden oluşan basit ve dengeli bir portföyü ele alalım. Enflasyonun ortalama yüzde 3,3 olduğu 1990’larda, bu portföy size yıllık ortalama yüzde 14,5, reel olarak yüzde 11,2 getiri sağlıyordu. 2010’larda nominal olarak sadece yüzde 7,2 ve reel olarak yüzde 4,9 idi.
Bunu okuyan birçok kişi, haklı olarak, çoğu sektörde, bölgede ve varlık sınıfında çift haneli düşüşler yaşayan hisse senetleri ve tahvillerle enflasyonun bu yıl yatırımcılara pek iyi gelmediğine işaret edecek. Bahsettiğim enflasyon türünü açıklığa kavuşturmam gereken yer burasıdır, çünkü enflasyon iyi ve kötü biçimlerde gelir. “İyi enflasyon”, sağlıklı talebin bir yansımasıdır ve şirketlerin genişleme için yatırım yapmak için bir dereceye kadar fiyatlandırma gücüne ve güvenine sahip olmaları için yeterlidir. Sonra “kötü enflasyon” var – büyüme üzerinde bir vergi işlevi gören bir maliyet şoku.
Şu anda “kötü enflasyon” yaşarken, bu maliyet şokunun bir yıl içinde geçmesi gerektiğine inanıyorum. Ayrıca, maliyet şoku, hane halklarını, hükümetleri ve işletmeleri işgücüne ve enerji tasarrufuna yatırım yapmaya teşvik ettiği için gelecekte daha güçlü talep ve daha sağlıklı nominal büyüme için bir katalizör görevi göreceğinden, enflasyon muhtemelen biraz daha yüksek bir iyi enflasyon oranına yerleşecektir. teknolojiler.
Popüler görüşün aksine, yeni enflasyon rejimi sonunda yatırımcılar için iyi bir şey olduğunu kanıtlayacaktır. Daha güçlü nominal talep, daha güçlü kazançlar ve sürdürülebilir şekilde daha yüksek faiz oranları anlamına gelecektir. Çok varlıklı yatırımcılar, daha güçlü getirilerden faydalanacaklar – ancak portföylerini, ekonominin son on yılın büyük bölümünde zayıflamış olan sektörlere ve gelişmek için ekonomik durgunluğa ihtiyaç duyanlardan uzağa yeniden yönlendirmeyi düşünecek kadar cesurlarsa.
Kaynak : https://worldnewsera.com/news/finance/stock-market/why-a-higher-inflation-regime-will-eventually-be-good-for-investors/