General Zelaya’nın reformları
Orta Amerika’nın çoğu gibi, 1821’e kadar Nikaragua, İspanya tacı tarafından yönetildi ve Guatemala’nın kaptanlığının bir parçasıydı. 1821’te, ülkenin İspanya’dan bağımsızlığı ilan edildi, daha sonra Nikaragua Orta Amerika’nın Birleşik İllerinin bir parçası oldu. Bu federasyon içerisinde ülke, siyasi bağımsızlığını ilan edinceye kadar 1838'tan önce vardı. Nikaragua'nın federasyondan çekilmesinin ana nedenlerinden biri, San Juan del Sur limanının mülkiyeti üzerine Kosta Rika ile sürtünme idi. Doğal olarak, Nikaragua'nın siyasi bağımsızlığının ilan edilmesinden hemen sonra, kendi silahlı kuvvetlerini yaratma sorunu akut hale geldi. Bununla birlikte, uzun zamandır komşu devletlerin silahlı kuvvetleri gibi Nikaragua ordusu fakir örgütlü ve fakir silahlı bir oluşumdu. Sadece 1890-s’de. o zamanki Cumhurbaşkanı Jose Santos Zelaya, 2 bin asker ve subaydan oluşan profesyonel bir ordu oluşturmak olan askeri reformu başlattı. 1893’te iktidara gelen José Santos Zelaya, Nikaragua toplumunun modernleşmesini en üst düzeye çıkarmak istedi. General Zelaya, diğer Latin Amerikan askeri diktatörleri kadar basit değildi - çok okudu, Fransız Devrimi'nin deneyimine hayran kaldı ve en önemlisi, Nikaragua'nın Amerika Birleşik Devletleri'nden siyasi ve ekonomik bağımlılık derecesini önemli ölçüde azaltmayı amaçladı. Zelaya, İngiliz ve Japon diplomatlarla iyi ilişkiler sürdürdüğü için, iki güç yardımı ile Amerikalıları Nikaragua'nın gerçek kontrolünden uzaklaştırmakta başarılı olacağına ikna oldu. Zelaya'ya “liberal diktatör” adı verildi - evrensel oy hakkı tanıdı (bu arada, Rus İmparatorluğu'ndan daha erken), zorunlu zorunlu ilköğretim, boşanmalara izin verildi, İş Kanunu'nu getirdi. Zelaya kilisenin pozisyonlarına ciddi darbeler verdi, ancak Amerikan şirketleri en fazla acı çekti - Zelaya onları Nikaragua hükümetine vergi ödemeye çalıştı. Ülkede demiryollarının inşaatı başladı, yeni okullar açıldı, bir Nikaragua vapur şirketi kuruldu ve bir göl ticaret filosu kuruldu. Ülkenin silahlı kuvvetleri için, Zelaya'nın yönetimi sadece profesyonel bir ordunun yaratılmasıyla değil, aynı zamanda personel subaylarının eğitimi için Askeri Akademinin açılmasıyla da işaretlendi. Zelaya, Nikaragua komutanlarının eğitim sürecini düzenleyecek olan Nikaragua'da Şili, Fransız ve Alman subaylarını askeri eğitmen olarak davet etti. Ancak, maddi kaynakların eksikliği Nikaragua hükümetinin tasarlanan askeri reform planını uygulamasını engelledi ve 1909 tarafından ülkenin silahlı kuvvetlerinin sayısına yalnızca 500 halkı ulaştı.
Cumhurbaşkanı Zelaya, sonunda devrilmesine yol açan bağımsız bir dış politika izlemeye çalıştı. İlk olarak, Zelaya, ülkenin muz tarlalarının% 15'ini kontrol eden United Fruit Company'yi boykot etti. Amerikan şirketini pas geçerek tropikal meyveleri pazarlamak için Bluefields-New Orleans nakliye hattını yaratmaya karar verdi. Ancak nihayet, Birleşik Devletler “sabır kupası”, Birleşik Devletler'in bölgedeki başlıca siyasi ve ekonomik rakibi olan Birleşik Krallık'tan bir kredi alınmasını engelledi. Kredi aldıktan sonra Zelaya, yeni bir Nikaragua kanalı inşa etme önerisiyle Japon şirketlerine döndü. Bu fikir başarılı olsaydı, Panama Kanalı'nın tekeli yıkılırdı ve bu nedenle Amerika Birleşik Devletleri'nin yalnızca Orta Amerika'da değil, bir bütün olarak dünyadaki politik ve ekonomik konumları ağır bir darbe aldı. ABD hükümeti önceden hareket etmeye ve Nikaragua'yı istikrarsızlaştırmaya karar verdi. Bu amaçla, Amerikan makamları, uzun zamandır Başkan Zelaya'yı devirmek isteyen Nikaragua muhalefetini desteklemeye başladı. Ekim 10 1909, General Juan José Estrada, Cumhurbaşkanı Zelaya'yı zimmet ve yolsuzlukla suçladı ve Bluefields'da isyan etti. Böylece Kıyı Devrimi başladı. General Salvador Toledo komutasındaki hükümet güçleri isyancıları bastırmak için harekete geçti, ancak ilerlemeleri askeri araçların patlamasıyla durduruldu. İki Amerikan vatandaşı sabotajla suçlandı, Nikaragua askeri mahkemesi tarafından vuruldu. Böylece Zelaya'nın kaderi nihayet karara bağlandı - ABD, Nikaragua başkanını vatandaşlarının infazı için affetmedi. Koşulların baskısı altında, yılın Zelaya 21'in Aralık 1909'i ülkenin başkanlığını ve kısa bir süre sonra ülkeyi terk etti. Saltanatı hâlâ tartışmalı: Amerikan yanlısı güçler Zelaya'yı yolsuzluktan ırkçılığa kadar tüm ölümcül günahlarla suçluyorlar. Zelaya, Nikaragua'yı müreffeh bir duruma dönüştürmek isteyen ilerici bir yönetici olarak görüyor.
1909'da Zelaya'nın devrilmesinden sonra Nikaragua'daki siyasi durum ciddi şekilde istikrarsızlaştırıldı. Dünün müttefikleri arasında Zelaya ile yüzleşmek için güç mücadelesi yoğunlaştı. Resmi olarak "ABD'nin ulusal çıkarlarını koruma" bahanesi kullanılarak 1912'de ABD Deniz Piyadeleri birimleri Nikaragua'ya tanıtıldı. Amerikan işgali 1925-1926'da bir yıl arayla 1933'e kadar sürdü - yirmi bir yıl boyunca ülke Amerikan askeri komutasının gerçek kontrolü altındaydı. Aynı zamanda, ABD, düzeni yeniden sağlamak ve kukla rejimini güçlendirmek için, başlangıçta Nikaragua ordusunu güçlendirmek için adımlar attı. 1923 yılında imzalanan Silahların Azaltılması Konvansiyonu uyarınca Nikaragua'nın azami silahlı kuvvetleri 2,5 bin asker ve subaydı. Amerikalıların da yararlanmak istediği Nikaragua ordusunu eğitmek için yabancı askeri danışmanlar kullanmasına izin verildi ve Nikaragua ordusunun muharebe eğitim sistemini kontrol altına aldı. 17 Şubat 1925'te ABD Dışişleri Bakanlığı Nikaragua Hükümetine Nikaragua Silahlı Kuvvetlerinin modernizasyonu ve Ulusal Muhafızlara dönüşümü için ayrıntılı bir plan sundu. ABD ordusuna göre, Nikaragua Ulusal Muhafızlarının ordunun işlevlerini birleştirmesi gerekiyordu, filo ve ulusal polis ve ülkenin tek bir güç yapısı haline geldi. Nikaragua Kongresi önerilen planı Mayıs 1925'te kabul etti ve 10 Haziran 1925'te ABD Ordusu Binbaşı Calvin Cartren, Nikaragua Ulusal Muhafızlarının ilk birimlerini eğitmeye başladı.
Nikaragua Ulusal Muhafızları - diktatör Somoza'nın kalesi
1925 ve 1979 arasında, Ulusal Muhafız Nikaragua ordusu olarak görev yaptı. İlk savaş operasyonu, Amerikan askeri eğitmenleri tarafından hazırlanan Ulusal Muhafız birlikleri, Rama savaşında, Nikaragua Liberal Partisi'nin askerlerini yenmeyi başardığında, 19'in Mayıs ayında 1926'te gerçekleşti. 22 Aralık 1927, Nikaragua Dışişleri Bakanı ve ABD Chargé d'Affaires, Nikaragua Ulusal Muhafızları'nın gücünün, 93 görevlisi ve 1136 milli muhafızlarında kurulduğu bir anlaşma imzaladı. Nikaragua Ulusal Muhafızları'ndaki memurlar, çoğunlukla Amerikan vatandaşları tarafından işgal edildi - Nikaragua'da konuşlanmış ABD Deniz Piyadeleri birimlerinin memurları ve çavuşları. Anlaşmaya göre, ülke topraklarında bulunan tüm askeri mülkiyet, ülke Ulusal Muhafızlarının yetki alanına devredildi. 19 Şubat 1928 Ulusal Muhafızların oluşturulması, Nikaragua Ulusal Kongresi tarafından kabul edilen ilgili yasa ile meşrulaştırıldı. Doğal olarak, Amerika Birleşik Devletleri Nikaragua Ulusal Muhafızlarını örgütleme, eğitme ve silahlandırmada en aktif olanıydı. Aslında, Ulusal Muhafız, Amerikan yanlısı Nikaragua seçkinlerinin çıkarlarına hizmet eden bir askeri polis birimiydi. Ulusal Muhafız askerleri ve memurları Amerikan üniforması giymiş ve Amerikanlarla silahlanmış silaheğitimleri ABD Deniz Kuvvetleri'nden askeri eğitmenler tarafından yapıldı. Yavaş yavaş, Nikaragua Ulusal Muhafızlarının gücü, 3000 askerlerine ve memurlarına arttırıldı. Komuta personeli "Amerika Okulu" nda ve Brezilya'daki askeri okullarda hazırlanmaya başladı. 1930-x sırasında - 1970-x. Ulusal Muhafız Nikaragua'nın siyasi yaşamında çok önemli bir rol oynadı. Ulusal kahraman Augusto Sandino liderliğinde ayaklanmayı doğrudan bastıran Ulusal Muhafızlardı.
9 Haziran 1936 Askeri darbenin bir sonucu olarak Nikaragua'daki güç, Ulusal Muhafız komutanı olarak görev yapan Anastasio Garcia Somoza (1896-1956) oldu. Aslında, Somosa profesyonel bir askeri adam değildi - tüm gençliği kalıtsal bir suç olarak çeşitli karanlık işlerle uğraştı. Son derece şüpheli bir adam olan Somosa'nın Nikaragua siyasi elitine girişi tesadüfen gerçekleşti. Suç işlemlerinde de bulunduğu Amerika'da bulunan Somosa, anavatanına döndü ve olumlu bir şekilde evlenebildi. Böylece Leon şehrinin siyasi başkanlığı görevini aldı. Daha sonra General Moncada ile bir araya gelen Somosa, Amerikan komutanlığı ile etkileşmesinden sorumlu oldu, Amerikalıların desteğini aldı ve Nikaragua Ulusal Muhafız Komutanlığı'na atandı. Suç geçmişi olan ve eğitimi olmayan bir kişi genel bir rütbe aldı. Kısa bir süre sonra Somosa iktidarı ele geçirdi. Böylece ülkede, 1970'lerin sonuna kadar var olan Somos klanının diktatör rejimi kuruldu. Somosa'nın suçla yakından ilişkili ve muhaliflere karşı siyasi baskı uygulayan açıkça yozlaşmış bir politikacı olmasına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri'nin tam desteğini aldı. Bu, Orta Amerika'daki komünist hareketi bastırmaya çalışan Anastasio Garcia Somosa'nın fanatik anti-komünizmi tarafından kolaylaştırıldı ve II.Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden önce Alman Nazizmi ve İtalyan faşizmi için sempatilerini gizlemedi. Anastasio Somosa ve oğulları Luis Anastasio Somosa (1922-1967'te hüküm süren) ve Anastasio Somosa Debeile (1956-1963, hükümdarlık 1925-1980) döneminde Nikaragua, ABD ile askeri-politik işbirliğine devam etti. 1963'de Ulusal Muhafızların bir parçası olarak yaratılan Nikaragua Hava Kuvvetleri'nin tarihi başladı. 1979'de ABD'de az sayıda uçak satın alındı ve uçak eğitmenleri işe alındı ve 1938'te Nikaragua Ulusal Muhafız Hava Kuvvetleri'nin yaklaşık 1942 uçağı vardı. Amerikan yardımı sayesinde, Nikaragua bir süredir Orta Amerika'daki en güçlü hava kuvvetlerine sahipti. Aynı zamanda, en eğitimli subayların görev yaptığı Ulusal Muhafız Hava Kuvvetleri, ülkenin silahlı kuvvetlerindeki ayaklanmanın çekirdeği haline geldi. 1945'de memurlardı havacılık Somos adının kederli ülkesinin egemenliğine karşı bir komplo hazırladı.
İkinci Dünya Savaşı yıllarında, Lend-Lease programı kapsamında Nikaragua Ulusal Muhafızları için Amerikan silahlarının tedarikine başlandı. Amerikan yardımları, Rio de Janeiro’daki 1947’te sona eren Amerikan Karşılıklı Yardım Antlaşması’nın imzalanmasından bu yana arttı. 1954’te ABD’nin Nikaragua’ya silahlar, askeri teçhizat ve teçhizat sağladığı şekilde askeri yardım konusunda ABD-Nikaragua’da anlaşma yapıldı. Nikaragua Ulusal Muhafızlarının savaş eğitiminin organizasyonu için, 54 memuru ve 700 çavuşları ve Amerikan ordusunun askerleri ülkeye geldi. Somoza’nın anti-komünist duruşu göz önüne alındığında, Amerikan hükümeti o sırada Nikaragua’yı Orta Amerika’daki Sovyet etkisine karşı çıkan ana baskılardan biri olarak görüyordu. Küba'daki olaylardan sonra askeri yardım yoğunlaştı. Küba devrimi, Latin Amerika’daki Amerikan askeri-politik programının gözden geçirilmesine katkıda bulundu. Amerikan askeri eğitmenlerinin ana vurgusu, Latin Amerika ülkelerinde ordunun ve polis birimlerinin partizan karşıtı eğitiminde olmaya başladı. Sol radikal bir isyancı örgütü olan Sandinista Ulusal Kurtuluş Cephesi'ne (FSLN) karşı uzun bir silahlı mücadeleye girecek olan Nikaragua Ulusal Muhafızları istisna değildi. Burada, Somoza modunun 1950-ler'in ortasına kadar not edildiği belirtilmelidir. Nikaragua aydınlarının çoğundan sıkılmayı başarabildi. 1956’ta, genç şair Rigoberto Lopez Perez, General Somoza’nın bulunduğu Leon şehrinde top bulmayı başardı ve Nikaragua diktatörünü yedi kez vurmayı başardı. Peres'in koruması, Somoza’nın korumaları tarafından öldürüldü, ancak şair tarafından atılan ve diktatörün kasıklarına yakalanan yedinci kurşun kurşun ölümcül olduğu ortaya çıktı. Somoza Panama Kanalı bölgesine ABD Donanması helikopteri ile tahliye edilmesine rağmen, Cumhurbaşkanı Eisenhower'ın kişisel doktoru da dahil olmak üzere en iyi Amerikan cerrahların uçtuğu birkaç gün sonra 60 yaşındaki diktatör öldü. Somoza'daki suikastin ardından Amerikan komuta ve istihbarat servisleri, Nikaragua Ulusal Muhafızlarını donatmak için insan gücü ve kaynaklara daha fazla yatırım yapmaya başladı.
Aralık ayında Nikaragua'nın 1963'i, bölgedeki ABD askeri-politik stratejisinde önemli bir rol oynayan Orta Amerika Savunma Konseyi'ne üye oldu. Bloğun bir üyesi olarak, 1965'teki Nikaragua, Dominik Cumhuriyeti'nin Amerikan birlikleri tarafından işgalinde yer aldı. Buna paralel olarak, ülkenin Ulusal Muhafızları, Nikaragua kentlerinde işçilerin ve köylü ayaklanmalarının bastırılmasına düzenli olarak katıldı. Vicdan azabı olmayan protestolar ateşli silahla vuruldu. Sandinista Ulusal Kurtuluş Cephesi yoğunlaştıkça, Ulusal Muhafız güçlendirildi.
1972’te, Nikaragua Ulusal Muhafızlarının gücü, 6,5’un binlerce askeri ve subaydı. 1979 tarafından neredeyse iki katına çıktı ve 12 binlerce asker ve subaydan oluşuyordu. Amerika Birleşik Devletleri'nden Somoza rejimine doğrudan silah temin ettiği bir ambargo 1978'e yüklendiğinden, İsrail Nikaragua hükümetinin ana tedarikçisi haline geldi. Ayrıca, Nikaragua Ulusal Muhafızlarının örgütsel ve danışmanlık yardımı, Arjantin silahlı kuvvetlerinin komutasını hızlandırdı. 1979 tarafından, Nikaragua Ulusal Muhafız sayısı, 12 bin kişi civarındaydı. Ulusal Muhafızlar ordu, hava, deniz ve polis birimlerinden oluşuyordu. Nikaragua Ulusal Muhafız Ordusu, 1 Taburu; Makineli tüfekler ve uçaksavar topçu teçhizatları ile donanmış, 1 ayrı güvenlik şirketleri (aslında, askeri-polis işlevi gören ve tüm bölümlerin idari merkezlerinde görev yapan sıradan piyade şirketleri) ntov ülkeleri). Nikaragua Hava Kuvvetleri Ulusal Muhafızları arasında 1 Savaş Havacılığı Filosu, 1 Helikopter Filosu, 1 Nakliye Filosu ve 1 Eğitim Filosu yer aldı. Aslında ülkenin sahil güvenlik görevlisi olan Ulusal Muhafız deniz kuvvetleri, Corinto'daki (Nikaragua'nın Pasifik Kıyısı) ve Puerto Cabezas'daki (Atlantik Kıyısı) deniz üslerinde konuşlandırıldı. Ek olarak, sahil güvenlik görevlileri San Juan del Sur ve Bluefields'de işletilmektedir. Ayrıca, Ulusal Muhafız, 12'te oluşturulan ve daha iyi siyah bere olarak bilinen komando birimlerini de içeriyordu. 105'te Nikaragua Ulusal Muhafızları Ulusal Polisi kuruldu, ayrıca özel amaçlı motorlu bir polis birimi olan Özel Terörle Mücadele Tugayı vardı. Ülkenin Ulusal Muhafız memurları çeşitli askeri okullarda eğitim gördü. Ülkenin silahlı kuvvetlerinin ana eğitim kurumu 1'te açılan Nikaragua Askeri Akademisi olarak kalmaya devam etti Ordu subayları, Ulusal Piyade Okulu'nda 16'ta açıldı ve 1-1 yaşındaki Albay Anastasio Somoza Portocarrero'nın oğlu tarafından yönetildi. zaten Somoza klanının rejimi batarken, Albay Anastasio Somoza Portocarrero Nikaragua Ulusal Muhafızlarının komutanı olarak görev yaptı, daha sonra şu anda yaşadığı Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. Hava Kuvvetleri memurları, Nikaragua Hava Kuvvetleri Okulunda eğitildi ve Ulusal Muhafız Polis Akademisi, polis memurlarını eğitmek için kuruldu.
Sandinista - Nikaragua'nın modern ordusunun kökeninde
Sandinista Ulusal Kurtuluş Cephesi, Somoza rejiminin ana askeri rakibi olarak kaldı. Bu sol yurtsever vatansever örgütünün tarihi Temmuz 23 1961'te başladı, sürgünde, Honduras'ın başkenti Tegucigalpa'da, radikal solcu bir grup öğrenci devrimci bir cephe oluşturdu. Selefi ve vakfı Mart 1959'ta devrimciler Carlos Fonseca ve Silvio Mayorga tarafından oluşturulan "Nikaragua Demokratik Gençliği" örgütüydü. İlk olarak, cepheye basitçe Ulusal Kurtuluş Cephesi adı verildi ve Temmuz 22’teki 1962’ten Sandinista olarak bilinirdi - örgütün Augusto Sandino’nun ideolojik ve pratik mirasına bağlılığının bir işareti olarak. Carlos Fonseca'nın 1976'ta ölümünden sonra, FSLN'de üç fraksiyon ayrıldı. “Uzun Süreli Popüler Savaş” grubu, kentsel ve kırsal örgütlerin birleşik eylemlerini destekleyenleri bir araya getirdi. Kentsel hücrelerin Nikaragualı öğrenciler arasında destekçi toplaması ve organizasyon için fon sağlaması gerekiyordu ve kırsal kesimde dağlık bölgelerde temel kamplar kuracak ve hükümete karşı bir gerilla savaşı başlatacaktı. “Proleter eğilim” fraksiyonu, aksine, proleter bir parti oluşturma ve kentlerde partizan savaşını serbest bırakma fikrini şehir işçilerinin kuvvetleriyle serbest bıraktı. Üçüncü Kuvvet grubu, Somoza rejiminin tüm muhalefet güçlerini içeren genel halk ayaklanmasını savundu. 7 Mart 1979 Havana'da, Sandinista Ulusal Kurtuluş Cephesinin Birleşik Ulusal Rehberi, 9 halkının bir parçası olarak kuruldu. Bunların arasında, Nikaragua'nın şu anki başkanı Daniel Ortega ve arkasında yıllarca süren gerilla savaşı ve FSLN'nin askeri partizan oluşumlarının liderliği olan 34 yaşındaki profesyonel devrimci vardı. SFNO kuvvetleri üç ana bileşenden oluşuyordu: 1) Sandinistas'ın mobil partizan birimleri, 2), köylülerin görevlendirdiği “halk milislerinin” birimleri, 3) askeri olmayan kitle örgütleri, sivil koruma komiteleri ve işçi koruma komiteleri. FSLN'nin en savaşa hazır kısmı, özel amaçlı bir grev grubu statüsüne sahip olan ve doğrudan FSLN'nin ana askeri komutasına bağlı olan “La Liebre” (“Hare”) çıkarılmasıydı. Ayırma otomatik silahlarla, bazukalarla ve hatta harçlarla donanmıştı. Filonun komutanı “Tshombe” olarak adlandırılan Walter Ferreti ve yardımcısı Carlos Salgado idi.
1978’in sonunda, Sandinista Ulusal Kurtuluş Cephesi’nin muharebe birimleri, ülkenin liderliğini kuşatma durumu ilan etmeye yönlendiren tüm Nikaragua’da faaliyetlerini yoğunlaştırdı. Ancak bu önlemler artık Somoza rejimini kurtaramazdı. 29 Mayıs'ta 1979.Somoza rejiminin tamamen çöküşüyle sona eren SFNO “Final” çalışması başladı. 17 Temmuz 1979 Başkan Somoza ve ailesinin diğer üyeleri Nikaragua'dan ayrıldı ve ülkedeki 19 Temmuz 1979 gücü resmen Sandinista'nın eline geçti. Sandinista devriminin zaferi, Nikaragua'nın yaşamında dönüşümsel bir değişim döneminin başlangıcı anlamına geliyordu. Bu olay ülkenin silahlı kuvvetlerinin kaderini etkileyemedi. Nikaragua Ulusal Muhafızları dağıldı. Bunun yerine, Temmuz 1979'ta, dünün partizanlarına dayanan Sandinista Popüler Nikaragua Ordusu kuruldu. Ülkedeki iktidarın ele geçirilmesi arifesinde, FSLN, 15 bin kişiyi, sıradan kara birimlerinin türüne göre oluşturulmuş dekoltelerde hizmet veren 2 bin savaşçıları, 3 bin partizan görevinde daha fazla hizmet etti ve 10 bin kişiyi köylü milisleri görevlendirdi. "milis". İktidara geldikten sonra Sandinista, partizanların kısmi bir demobilizasyonunu gerçekleştirdi. 1980'te, 18 yılından daha yaşlı kişiler için evrensel askerlik hizmeti başlatıldı (1990'te kaldırıldı). Sandinista Ulusal Ordusunda bir askeri rütbe sistemi başlatıldı ve askeri personel arasındaki okuma yazma bilmemek için bir kampanya başlatıldı. Askerlerin ezici çoğunluğunun Nikaragua eyaletindeki köylü ailelerinin göçmenleri olduğu düşünüldüğünde, cehaletten kurtulma Sandinista ordusunda bir savaş eğitim sürecinin kurulmasından daha az önemli görünmüyordu. Sandinista halkının ordusunun oluşturulmasına ilişkin resmi kararname, 22’in Ağustos 1979’inde XNUMX’te kabul edildi, Somoz rejiminin yenilgisine rağmen, Sandinistalar, Komşu’lara karşı silahlı bir mücadele yürütmek zorunda kaldılar. Somoza rejiminin birçok eski muhafızları, Sandinista hükümetinin politikalarından memnun olmayan köylüler, liberaller, Sandinista ulusal kurtuluş cephesine de karşı çıkan ultra solcu grupların temsilcileri, kontraların bir parçası olarak savaştılar. Contras arasında, sözde yaşayan Miskito yerlilerinin birçok temsilcisi vardı. Sivrisinek Sahili ve geleneksel olarak merkezi Nikaragua yetkililerine karşı. Kontraların birçok kopuşunda, aynı zamanda görevi karşı-devrimcilerin eylemlerini ve eğitimlerini koordine etmek olan Amerikan CIA memurları da vardı.
Ülkedeki zorlu askeri-politik durum nedeniyle, Sandinista halk ordusunun sayısı önemli ölçüde arttı. Böylece, 1983'ta, Sandinista Popular Army'nin saflarında 7 bin kişi görev yaptı. Sınır illerinin silahlı köylüleri tarafından yönetilen halk milislerinin oluşumunda birkaç bin kişi daha görev yaptı. “Yurtsever Askerlik Hizmeti” (1983) yasasının kabul edilmesinden sonra, 45 günleri için askeri eğitim kursunun, 18'tan 25 yıllarına kadar olan tüm Nikaraguanlar için zorunlu olduğu belirlenmiştir. Kursun programı arasında fiziksel eğitim, ateşli silahlardan ateş etme, el bombası atma, piyade birimlerinde temel eylem becerileri, maskeleme ve kazma yer aldı. Kontralara ek olarak, ABD ordusunun ve ABD müttefiklerini Grenada'ya işgal etmek, Sandinista liderliği için endişelenmenin ana nedenlerinden biriydi. Bundan sonra, Sandinista Halk Ordusu tamamen uyandırıldı ve sayıları daha da arttı. 1985, Nikaragua’nın silahlı kuvvetlerinde, yaklaşık 40’in binlerce kişiye, 20’in de Sandinista halkının milislerinde daha fazla bin kişiye hizmet etti.
Sandinista halk ordusunun komutası, devlet bakanı tarafından savunma bakanı ve genelkurmay başkanı tarafından yürütüldü. 1980-s'de. ülkenin Savunma Bakanı, Daniel Ortega’nın erkek kardeşi Umberto Ortega tarafından işgal edildi. Nikaragua'nın tüm bölgesi yedi askeri bölgeye ayrılmıştı. Birkaç piyade teçhizatı ve ayrı piyade taburlarının yanı sıra topçu, uçaksavar-topçu birimleri veya bataryaları, her bir askeri bölgenin topraklarına makineleşmiş ve keşif birimleri yerleştirildi. Ülkenin silahlı kuvvetleri kara kuvvetleri, hava kuvvetleri, deniz kuvvetleri ve sınır birliklerini içeriyordu. Contras ile savaşmak için hafif piyade taburları kuruldu. 1983'te, 10 olarak numaralandılar, 1987'te, tabur sayısı 12'e getirildi ve daha sonra - 13. 1985'in sonunda, yedek tabur oluşumu başladı. Ek olarak, Sandinista halkının milisleri ülkede faaliyet gösteriyor. Bu, köylülerin görevlendirdiği ve iç savaş sırasında yaratılan, kendini savunan bir müfrezeydi. Milisler küçük silahlarla donanmıştı. Küçük silahlarla donanmış hafif piyade taburlarını içeren ve ormandaki savaşı yürütmek ve Contralara karşı savaş sırasında isyancıları tespit etmek için özel olarak eğitilmiş halk milisleriydi. Böylece dünün partizanları ve devrimcileri kısa bir süre için kendi karşı-partizan birimlerini kurmaya zorlandılar. Nikaragua ordusunun askeri eğitimi ve savaş eğitimi ile ilgili olarak, Sandinista devriminden sonra, yeni müttefikler, Küba ve Sovyetler Birliği, Nikaragua'ya büyük yardım sağlamaya başladı. SSCB, esas olarak silahlar ve askeri teçhizat sağladıysa, Küba, Nikaragua askeri personelinin doğrudan eğitimiyle meşguldü.
“Perestroyka” politikasının başlamasından sonra Sovyetler Birliği ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki ilişkilerin kademeli olarak normalleşmesi Nikaragua'daki askeri-politik durumu etkiledi. 1988’te, Sovyetler Birliği bu Orta Amerika ülkesine askeri yardım sağlamayı bıraktı. 1989'te Nikaragua Cumhurbaşkanı Daniel Ortega, gençlik askerlik hizmetini askıya aldı. Bununla birlikte, Orta Amerika'daki müteakip olaylar yine Sandinista liderliğini askeri birlikleri hazır olma mücadelesine sokmaya zorladı - bunun nedeni, Amerikan ordusunun 1989’te Panama’daki Panama ordusunun müdahalesi ve ABD’ye teslim edilmesiydi. 1990 ile, Sandinista Popular Army'nin organizasyonel yapısının sayısında ve reformunda kademeli bir azalma başladı. Ülkenin silahlı kuvvetlerinin sayısı, 61 binden, 41 bine kadar askere düşürüldü. Aralık ayında 1990, Nikaragua’nın askerlik çağrısını resmen iptal etti. Silahlı çatışmaların Contras'tan kesilmesi, Nikaragua'nın silahlı kuvvetlerinin daha da azaltılmasına, devlet sınırlarını koruma görevine yeniden yön vermelerine, suçla mücadeleye, insanlara doğal afetlerin ve acil durumların sonuçlarının ortadan kaldırılmasına yardımcı olmalarına katkıda bulundu. 1995'te, Sandinista Popular Army, Nikaragua Ulusal Ordusu olarak değiştirildi. Ülkenin bu zamana kadar silahlı kuvvetlerinin sayısı 15,3 bin kişiye düştü. 2003’te, ABD, Nikaragua’ya, 1980’lerde alınan tüm MANPAD’leri yok etmeyi teklif etti. Sovyetler Birliği'nden.
Modern dönemde Nikaragua Ulusal Ordusu
Şu anda, Nikaragua'nın silahlı kuvvetleri yaklaşık 12 bin askeri personele sahip ve kara kuvvetleri, hava kuvvetleri ve deniz kuvvetlerinden oluşuyor. 10 asker ve subaydan oluşan kara kuvvetleri şunları içerir: 000 bölgesel komuta, 6 piyade müfrezesi, 2 hafif mekanize tugay, 1 özel kuvvet tugayı, 1 askeri nakliye alayı, 1 mühendislik taburu. Kara Kuvvetleri cephaneliğinde 1 tanka T-55, 10 tank PT-76, 20 BRDM-2, 166 zırhlı personel taşıyıcı, 800 topçu topçu silahı, 371 tanksavar topu, 607 havan topu. Nikaragua Hava Kuvvetleri yaklaşık 1200 asker ve subaya hizmet veriyor. Hava Kuvvetleri 15 savaş ve 16 nakliye helikopteri, 4 An-26 uçağı, 1 An-2 uçağı, 1 T-41 D uçağı ve 1 Cessna 404 uçağı içermektedir.
Nikaragua Donanması'nda, 800 insanlar var, 7 devriyesi ve 16 küçük tekneler hizmette. Haziran ayında, Nikaragua Donanması'nın bir parçası olan 2011, asıl görevi Nikaragua'nın karasularında kaçakçılık ve uyuşturucu kaçakçılığı ile mücadele etmek olan 300'ta özel bir asker ve subay taburunun oluşumuna başladı. Silahlı kuvvetlere ek olarak, Nikaragua Ulusal Polisi Nikaragua milislerini de içermektedir. Çoğunlukla ordu birlikleri ile birlikte konuşuyor. Modern Nikaragua polisinin tarihi, Sandinista milislerinin savaş yoluna dayanıyor. Şu anda, ülkenin ulusal polisi, jandarma ya da iç birliklerin fiili eşdeğerini temsil ettiğinde öncekinden daha az militarize olmuştur.
Halen, Nikaragua Ulusal Ordusu Savunma Bakanı ve Genelkurmay Başkanı aracılığıyla ülke cumhurbaşkanı tarafından yönetiliyor. Ülkenin silahlı kuvvetleri, sözleşmeye bağlı askerlik için gönüllü istihdam ederek işe alınır. Ordusu, 1) Tümgeneral, 2) Tuğgeneral (Tümamiral), 3) Albay (Donanma Kaptan), 4) yarbay (bir firkateyn kaptanı), 5) Binbaşı 6) Genel (: askeri rütbeler aşağıdaki silahlı kuvvetler içinde Nikaragua kurdu Kaptan korveti), 7) kaptan (Lt Deniz), 8) ilk Lt (Lt frigate), 9) Lt (Lt korveti), 10) ilk çavuş 11) ikinci çavuş 12) üçüncü çavuş 13) birinci asker (ilk denizci), 14) ikinci asker (ikinci denizci), 15) asker (denizci). Gördüğünüz gibi, genel olarak Nikaragua'nın askeri rütbeleri, önceki yazıda ordusunu tarif ettiğimiz komşu Orta Amerika devletlerinin (Guatemala ve El Salvador) ordusuna ve donanma hiyerarşisine benziyordu. Nikaragua ordusunun subayının eğitimi ülkenin en eski askeri eğitim kurumu olan Nikaragua Askeri Akademisi'nde gerçekleştirilir. Ulusal polis memurları Walter Mendoza Martinez Polis Akademisi'nde eğitilmektedir.
Daniel Ortega'nın ülkedeki iktidara dönmesinden sonra, Rusya bir kez daha Nikaragua'nın en önemli askeri ve siyasi ortaklarından biri oldu. Sadece 2011'te Rusya Federasyonu'ndan Nikaragua'ya teslim edilen 5 mühendislik araçları vardı. 2013 ile, eski mermilerden endüstriyel patlayıcıların elde edildiği bir mühimmat imha tesisi kuruldu. Aynı Nisan ayında açılan Nikaragua Kara Kuvvetleri Eğitim Merkezi'nin, Sovyetler Birliği'nden seçkin Sovyet komutanı Georgy Konstantinovich Zhukov'un adını alması dikkat çekicidir. Ağustos ayında 2013, Nikaragua ordusu, 2014 milyon dolarının toplamı için Mi-23В-23 helikopterleri ve paraşütleri için bir eğitim kompleksi olan 2-mm uçaksavar topçu birlikleri ZU-17-5'i aldı. 15'te, Rus yardımlarıyla Nikaragua Ordusu İnsani Yardım Birimi, doğal afetler sırasında insanları kurtarmak ve ülkedeki acil durumların sonuçlarını ortadan kaldırmak için asil ve önemli görevler üstlendi. Şu anda Nikaragua, Rusya Federasyonu'nun Yeni Dünya'daki en önemli askeri-stratejik ortaklarından biri. Son yıllarda, iki ülke arasındaki askeri işbirliğinin hızı artmıştır. Böylece, Ocak ayının başında, 2015, Rus Donanması'nın savaş gemileri, ülkenin hava sahasında Nikaragua ve Rus askeri uçaklarının karasularında kalabiliyorlardı. Rusya ve Nikaragua'nın askeri-politik işbirliği Amerika Birleşik Devletleri için çok endişe verici. Endişe nedenleri iyi kurulmuştur. Gerçek şu ki Nikaragua, Rusya ve Çin'in katılımıyla Nikaragua Kanalı için bir inşaat projesi var. Böyle bir durumda, Cumhurbaşkanı Jose Santos Zelaya'nın zamanında devrildiği Nikaragua vatanseverlerinin uzun zamandır devam eden hedefi gerçekleştirilecek. Ancak, Amerika Birleşik Devletleri'nin Nikaragua kanalının inşası için planları engellemek için her türlü çabayı gösterme olasılığı yüksektir. Kitlesel ayaklanma senaryoları, Nikaragua'daki “Turuncu Devrim” hariç değildir ve bu bağlamda Rusya ile askeri işbirliği ve Rusya'nın uzak bir Latin Amerika ülkesine sağlayabileceği muhtemel yardımlar ülke için özel önem kazanmaktadır. Nikaragua'da iktidara dönüşle birlikte, ülkedeki Sandinista'ların bir kez daha Nikaragua hükümetine karşı silahlı eylemlere geçen “kontra” dekolmanlarını yoğunlaştırdığı belirtilmelidir. Aslında, Amerikan özel servisleri tarafından desteklenen modern “kontralar” hala Daniel Ortega'nın istifası ve Sandinista'ların ülkedeki iktidardan ayrılmasında ısrar ediyor. Bütün görünüşe göre, Amerikan özel servisleri, ülkedeki siyasi durumu istikrarsızlaştırmak için yeni nesil karşı devrimci Nikaragua isyancılarını “eğitiyor”. ABD liderliği, Nikaragua Kanalı'nın inşasının başarıyla tamamlanma ihtimalinin, Daniel Ortega'nın ve genel olarak, yurtsever ve anti-emperyalist pozisyonlarda bulunan Sandinistaların iktidarda kalacağı ile ilgili olduğunun farkında.