Mevcut küresel krizin paradoksu, son beş yılda, az çok sorumlu ve bağımsız devletlerin ABD'yi yaklaşmakta olan finansal, ekonomik ve askeri-politik felaketten kurtarmak için inanılmaz çaba sarf etmeleridir. Dahası, bu, Washington tarafından doğru olarak Pax americana ("Amerikan Dünyası") olarak tanımlanan dünya düzenini istikrarsızlaştırmayı amaçlayan daha az tutarlı eylemlere rağmen yapıldı.
Politika, sıfır olmayan bir miktara sahip bir oyun olduğundan, birinin kaybedilmesi bir başkasının kazancı olmak zorunda değildir, bu paradoksun kendi mantıksal açıklaması vardır. Herhangi bir sistemin krizi, iç organizasyonu mevcut kaynakların miktarıyla çakıştığında ortaya çıkar (ikincisi sistemin normal işleyişini normal şekilde sürdürmemeye başlamaz). Durum en az üç temel çözünürlük seçeneğini içerir:
1. Sistemin iç organizasyonu evrimsel olarak kaynak tabanına uygun bir duruma getirildiğinde, reform.
2. Aynı şey devrimci bir şekilde gerçekleştiğinde sistemin çöküşü.
3. Koruma, bir etki sistemini tehdit ederken zorla elimine edilir ve sistem içindeki ilişkiler eşit olmayan ilişkilere dayanarak (sınıflar, mülkler, kaleler veya devletler arasında olursa olsun) kesinlikle korunur.
Bu koruma yöntemi Minsk ve Ching China ve Tokugawa Japan tarafından denendi. Kapitalist küreselleşme çağının başlangıcına kadar (XIX. Yüzyılda) başarıyla hareket etti. Ancak her iki Doğu uygarlığı (yeterince güçlü), teknolojik olarak daha gelişmiş (ve dolayısıyla daha politik politik askeri) Avrupa medeniyetiyle bir çarpışmaya dayanamadı. Japonya, XIX yüzyılın ikinci yarısı kadar erken bir tarihte modernleşme yoluna (reform) bir cevap buldu. Çin, bir yüzyıl boyunca yarı sömürgeci bağımlılık ve kanlı iç savaşların derinliğine, Deng Xiaoping'in öncülüğünde yeni komünist seçkinlerin modernizasyon reformu kavramını formüle edene kadar daldı.
Bu örnek, bizi sonuca götürür: sistemin korunması, yalnızca istenmeyen herhangi bir dış etkene karşı sigortalı olması durumunda mümkündür, yani küreselleşmiş dünyayı kontrol eder.
Amerikan seçkinlerince kabul edilen krizin üstesinden gelme kavramı ile Çin'in, ardından BRICS'in ve şimdi dünyanın büyük bir kısmı tarafından desteklenen Rusya'nın önerdiği alternatif konsept arasındaki çelişki, Washington'daki politikacıların küreselleşen dünyayı ve ihtiyaç duydukları yoldaki gelişimi. Bu nedenle, küresel hegemonya mekanizmalarını sağlamak için kaynak tabanının tükenmesiyle karşı karşıya kalarak, küresel kaynakları kendi avantajlarına yeniden dağıtmak için potansiyel rakipleri zorla bastırarak sorunu çözmeye çalıştılar.
Başarı durumunda, ABD’ye, 80’un başlangıcı olan 90’in sonu ve SSCB’nin çöküşüyle dünya sosyalist sisteminin çöküşünün Batı’nın küresel kaynakları kendi avantajları için yeniden dağıtarak ortaya çıkmasına izin verdiği, XNUMX’in sonunun deneyimini tekrar etme fırsatı verildi. Yeni aşamada konuşma, kaynakların ortak Batı’nın lehine değil, yalnızca ABD’nin lehine yeniden dağıtılmasıyla ilgiliydi. Bu hamle, sisteme, Amerikan seçkinlerinin iktidar üzerindeki belirleyici kontrolünün, hammaddelerin, finansal ve endüstriyel kaynakların sistemin içeriden kopma tehlikesi sağlamasının sağlanması ve alternatif güç merkezlerinin ortadan kaldırılmasının güvence altına alınmasının garanti altına alındığı bir eşitsizlik sağladı. ebedi hale getirme (en azından tarihsel olarak görünür bir zamanda).
Alternatif bir yaklaşım (buna şartlı olarak Rus-Çin diyelim), toplam sistem kaynağının, küresel hegemonyasının korunmasına yönelik mekanizmalar oluşturacak olan ABD’den daha hızlı tükeneceğini belirtti. Bu da, küresel çevrenin Washington merkezinin çıkarlarına emperyal olarak bastırılmasını sağlayan ve sistemin kaçınılmaz çöküşünü sağlayan güçlerin gerilmesine ve aşırı gerilmesine yol açtı.
İki yüz yıl ve hatta yüz yıl önce, politikacılar "aşağı doğru itme" ilkesine göre hareket edecek ve bir sonraki yıkılan imparatorluğun mirasını bölmeye hazırlanacaklardı. Bununla birlikte, yalnızca dünya endüstrisi ve ticaretinin küreselleşmesi (19. yüzyılın sonunda elde edildi), aynı zamanda dünya finansmanı da Amerikan imparatorluğunun çöküşünü tüm dünya için son derece tehlikeli ve masraflı bir girişime dönüştürdü. Kabaca konuşursak, Amerika Birleşik Devletleri molozunun altına bir medeniyeti gömebilirdi.
Bu bağlamda, Rus-Çin yaklaşımı çerçevesinde Washington'a, mevcut uluslararası hukuk sistemine dayanan kademeli bir uluslararası finansal, ekonomik ve askeri-politik ilişki reformu reformu yapan Amerikan hegemonyasının yavaş bir evrimsel aşınması anlamına gelen bir uzlaşma seçeneği teklif edildi.
Amerikan seçkinlerine "yumuşak bir iniş" teklif edildi, ancak etki ve varlıkların önemli bir kısmını koruyarak, ancak sistemin mevcut mevcut gerçeklere kademeli olarak adapte edilmesiyle (mevcut kaynak tabanına uygun hale getirerek), insanlığın çıkarlarını göz önünde bulundurarak "en iyi kısmı" biçiminde Aslında otuz aileden daha fazlasına dönüşmekle tehdit eden aileler.
Sonunda, eskilerin küllerine yeni bir dünya inşa etmekten daha iyi anlaşmak her zaman daha iyidir. Dahası, bu tür düzenlemelerin dünyadaki tecrübesi vardı.
Ayrıca, basit el koyma yerine kamulaştırma sırasında bir şirketten mülk satın alma uygulamasını ve oligarşlerin halkla ve devletle iktidar ve geliri paylaşma konusunda (en yiğit ve haksızlığa uygulanan hedefli baskılar yoluyla) ikna edildiklerinde son on yıldaki Rus ulusal fikir birliği uygulamasını da içermektedir. Sonuçta, elbette, her iki taraftaki radikalleri tatmin etmedi, ancak iç savaştan ve devletlerin yok edilmesinden kaçınmayı başardılar.
2015'e kadar, Amerikan seçkinleri (en azından ABD politikasını belirleyen kısmının), mevcut finansal, ekonomik ve askeri-politik gücün, dünyanın geri kalanını kırmaya ve Washington’un hegemonyasını korumaya devam etmesi için yeterli olacağından emindi. Gerçek siyasi egemenliğin ve tüm ekonomik hakların yoksun bırakılmasının temeli (son aşamada ve Birleşik Devletler halkı dahil). Avrupa bürokrasisi, bunun için ciddi bir müttefikti - yani, refahı (Atlantik dayanışma tezinin jeopolitik bir dogma haline geldiği) (Atlantik dayanışma tezinin jeopolitik bir dogma haline geldiği) (ABD tarafından kontrol edilen) transatlantik entegrasyona dayanan AB seçkinlerinin kozmopolit bir parçasıydı. AB üyeleri
Bununla birlikte, Ukrayna krizi başlangıçta planlanandan daha uzun sürdü, Rusya’nın Suriye’deki krizin çözümünde (ABD’nin yeterli bir tepkiye sahip olmadığı) askeri-politik olarak aktifleşmesi ve en önemlisi, doların konumunu zorlayan alternatif finansal ve ekonomik yapıların yaratılmasında ilerici Amerikan elitinin uzlaşmaya yatkın bir bölümünü harekete geçirmek zorunda olan dünya para birimi (son on yılda bir buçuk etkili bir şekilde dışlanmaya uğradı) Nia stratejik kararlar).
Kerry ve Obama'nın, tartışmalı tüm meselelerde karşılıklı olarak kabul edilebilir bir uzlaşmaya hazır olmaktan (Kiev’in yerine getirmesi için talimatlar bile olsa), Washington’daki kuruluşun mücadelesinin yoğunlaşmasının bir kanıtı olduğu en son ifadeleri.
Bu mücadelenin sonuçlarını tahmin etmek imkansız - pek çok statü politikacısı ve etkili aile, geleceklerini, emperyal tahakkümün korunmasına yönelik kursla ilişkilendirdi, böylece onları terk etmeleri acısız olacaktı. Gerçekte, milyarlarca devlet ve bütün siyasi hanedanlar tehlikede.
Ancak, herhangi bir çözüm için belirli bir fırsat penceresinin olduğunu belirtmek kesinlikle mümkündür. Yani: ABD'nin yumuşakça ve uzlaşmacı bir şekilde inmesine izin veren fırsat penceresi kapanıyor. Washington seçkinleri kaçınılmaz olarak, yıllar önce 10-15'ten beklediklerinden çok daha ciddi problemlerle karşılaşacaklar. Ancak şu an için, bir felaketle ilgili değil, daha sert ve masraflı olsa bile, bir iniş meselesidir.
Ancak, ABD hızlı düşünmeli. Kaynakları, emperyal koruma planının yazarları tarafından beklenenden çok daha hızlı eriyor. BRICS ülkeleri üzerindeki kontrolün kaybedilmesine, Avrupa siyaseti üzerinde sürünen, ancak oldukça hızlı bir kontrol kaybı ve Orta Doğu'daki monarşilerin jeopolitik manevralarının başlangıcı eklenmiştir. Rusya, Çin, BRICS tarafından yaratılan ve başlatılan finansal ve ekonomik yapılar kendi mantıklarına göre gelişiyor ve Moskova ve Pekin, Amerika'nın sözleşme kapasitesinin tezahürü beklentisiyle gelişimlerini çok uzun süre yavaşlatamıyor.
2016’in bir yerinde, dönüş noktası nihayet geçecek ve Amerikan seçkinleri artık uzlaşma şartları ile çöküş arasında seçim yapamayacaklar. O zaman yapabilecekleri tek şey, yüksek sesle kapıyı çarparak, dünyanın geri kalanını onlarla birlikte uçuruma sürüklemeye çalışmak.
Fakat intiharda başarılı olacaklar, ancak bir medeniyeti öldürme sorunu Amerikan nakit kaynaklarında bile kolayca çözülemiyor. Peki bir veya iki yılda ne kalacak?