Apoh Apoh Apoh itibaren Texas
Bu kitabı nasıl hissettiğime gerçekten karar vermek, bu kitabı okuma sürecinin çoğunu aldı. Bu Rohinton Mistry ile ilk deneyimim ve karakter gelişimine olan ilgisinden ve insan doğasını en iyi ve en kötü şekilde tasvir etmesinden çok etkilendim. Hikayesi, tarihin çoğu zaman trajik sonuçlarla ailelerde sık sık tekrarlandığı doğal yolu gösterir. Ne yazık ki, Nariman acı bir mirasa devam etmelerini istemediğini mesajı ailesine doğrudan iletemedi. Epilogdan önceki son bölüm belki de şimdiye kadar okuduğum en dokunaklı olanlardan biri olan bir sahne yaratıyor. Gözlerimde yaşlarla okudum. Ailemi, sevdiklerimi düşündürdü. Edebiyatın bize verebileceği en iyi hediyelerden biri, kendi insanlığımıza bir göz atmaktır. Mistry'in bu çalışma ile başardığına inanıyorum.
Sömürgecilik sonrası harika bir alegoride. Şiddet içeren toplumun etkileri gerçeğe dönüştü.
I loved The Rose Metal Press Field Guide to Prose Poetry, so I had high hopes for this one, but didn't like it much. I most liked the short essays by Pamela Painter and Ron Carlson. (Disclaimer: I've taken short-short workshops with Painter, though not a semester-long course like the lucky students at Emerson). Most of the authors, though, seemed to have little to say. How many times do you need flash fiction defined? It seems pretty self-evident to me, anyway. I was bored by most of the essays. And, though I love flash fiction of just about any length, most of those in the book didn't do it for me. The ones I liked the best were those that I remember having read in older collections (e.g., Microfiction. Some of those are really memorable and have lingered with me for years.