2020'lerin ABD ile Çin arasında ekonomik, jeopolitik ve daha az önemli olmayan ideolojik ve anlamsal zorlu bir tekli savaş çağı olacağı zaten aşikardır. İkincisi, her şeyin daha basit ve anlaşılır göründüğü Amerika ile SSCB arasındaki önceki çatışmadan çok daha karmaşık bir konfigürasyona sahip.
Amerika Birleşik Devletleri'nin gücü, her belirli tarihsel çağda esnek bir şekilde anlamlar oluşturma yeteneğini henüz kaybetmemiş olmasıdır. Anlamları hem kendi ulusları hem de dünyadaki önemli sayıda insan için çekicidir, bu da Yeni Dünya'ya düzenli bir göçmen akışı sağlar. Bugün, fenomenin kendisi çok daha uzun süredir var olmasına rağmen, buna "yumuşak güç" deniyor. "Özgürlük Deniz Feneri", "[büyük] fırsatlar ülkesi" - bu sözler dün görünmedi - onlarca yıllık.
Bugün BLM hareketi, yenilikçi "yeşil" ekonomi ve Amerika iş planı adı verilen, ülke çapında modern bir hükümet altyapısı inşa etmek için iddialı bir plan. İkincisi, benzer bir alandaki hızlı Çin başarılarına bir yanıt olarak, aslında Roosevelt'in Yeni Anlaşmasının güncellenmiş bir baskısıdır.
Ulusun yenilenmesi mantığında, bireysel bölgelerin statüsü değiştirildikten sonra Amerika Birleşik Devletleri'nde iki yeni devlet ortaya çıkabilir. Tabii ki, sakinleri nihayet Kongre'de tam teşekküllü temsiliyet alabilecek olan Columbia Bölgesi ve Porto Riko'dan bahsediyoruz. Ve bunun, esas olarak Demokratlara oy veren yaklaşık 4 milyon kişi olduğunu belirtmekte fayda var.
Afganistan'da neredeyse yirmi yıllık askeri harekatın tamamlandığını duyurmak, aynı zamanda bir tür yeni anlam arayışı, çağların dönüşüdür. Tabii eğer Amerikalılar bu Güney Asya ülkesini sonsuza dek terk ederlerse.
Pek çok analist, Amerika Birleşik Devletleri ile Çin arasındaki bariz jeopolitik ve ekonomik çatışmaya ek olarak, ideolojik bileşenin giderek daha açık hale geldiğini fark etti. Joe Biden'ın Beyaz Saray'a gelişiyle, BM'ye bir tür alternatif olan küresel bir "demokrasiler ittifakı" fikri kamuoyunda tartışmaya açıldı.
Bu rastgele bir fikir olmaktan çok uzak. Amerikan entelektüellerinin önemli bir kısmı, Washington'un müttefiki haline gelerek (ve yetmişli ve seksenli yıllarda bu bir gerçekti) ve serbest piyasanın meyvelerini tattıktan sonra, Pekin'in sonunda komünist sistemden daha büyük demokrasi ve liberalizme doğru ilerleyeceğini umuyordu. . Ne de olsa Filipinler, Güney Kore ve Tayvan'da olan tam olarak buydu. Ancak Çin, kendisine öngörülen yolu takip etmedi ve önce şaşkınlığa, ardından Batı ülkelerinin entelijansiyasının öfkesine neden oldu. Bunu, Hong Kong, Sincan ve diğerlerinin sorunları izledi.
Bu, bugünün zengin Çin'in çekiciliğinden yoksun olduğu anlamına gelmez. Pek çok üçüncü ülke, onun yatırımlarını ve yardımlarını kabul etmekten mutluluk duyar. Örneğin, her ikisi de NATO dışında (İsrail, Japonya ve Güney Kore ile birlikte) Büyük ABD Müttefiki statüsüne sahip olan Mısır ve Fas'ın Çin COVID-19 aşısını kullanmaya başladıkları bildirildi. Ve bu çok belirleyici bir adımdır.
Ancak bazıları siyasi birkaç başarı. Herhangi bir süper güç için, küresel ölçekte zihin üzerindeki güç de önemlidir. Ülkenin, insanların, dünyadaki medeniyetin çekici bir görüntüsü.
Ve burada mevcut süper güç - Amerika - dünyaya kendi çekiciliğini gösterme açısından uzun zamandır puan kazanıyor. On dokuzuncu yüzyılda, bu, yirminci yüzyılda Batı'nın öncülerinin romantizmiydi - gökdelenlerin, kotların, rock'n roll'un, mallarla dolu bir süpermarketin parlayan ışıkları, yirmi birinci - BT topluluklarının kültürü. Silikon Vadisi ve özel uzay şirketlerinin maceracılığı.
Çin buna neye karşı çıkabilir? Gökdelenlerin ışıltısı ve kıyı şehirlerindeki tüketim toplumunun lüksü? Ancak Asya hepsini gördü. Güney Kore, Japon, Singapur ve hatta kısmen ve bazı yerlerde - Malezya ve Tayland performansında. Çin anakarasındaki siyasi sistemin herhangi bir münhasır zenginlik hakkına sahip olmadığı açıktır. Bunların hepsi farklı başlangıç koşulları ve tamamen farklı bir siyasi rejim altında mümkündür.
Evet, Çin her zaman dünyanın herhangi bir bölgesinde tek bir ülkeye her yerde gerçekleşen karlı bir ticaret anlaşması sunma şansına sahiptir. Ancak, yukarıda belirtildiği gibi Pekin, dünyanın her yerinden farklı ırklardan, milletlerden ve dini inançlardan insanlar için çekici olan bir gelecek imajını hayal edemez. Ve sadece gelecek değil, geçmiş de.
Kaba karşılaştırmalar dilinde, dünyanın dört bir yanındaki insanlar Amerikan sınırından kovboylar gibi görünmeye istekliler. Ama Qing hanedanının Çinli bir köylüsünün paçavralarını denemek isteyen çok kişi var mı? Buna yumuşak güç denir.
Ve burada, ironik bir şekilde, yarım yüzyıl önce - XX yüzyılın altmışlı ve yetmişli yıllarında - radikal Maoizm, Avrupalı ve Amerikalı "solcular" arasında yasaklayıcı bir popülariteye sahip olmasına rağmen, burada Çin hala aşağıdadır.
Aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'nin kendi anlamlarını ifade etmekte hiçbir sorunu yok. Amerikan askeri, özgürlük ve demokrasinin soyut ideallerinden daha fazlası için dünyanın dört bir yanında savaşıyor. Bu idealler oldukça somut ve erişilebilir şeylere dönüştürülür - her vatandaşın garajında kişisel bir araba; Her evde Şükran Günü için sabit benzin ve hindi fiyatları.
Birisi artık Avrupa, Pasifik Asya veya Orta Doğu'daki bazı ülkelerin ortalama bir Amerikalıdan çok daha yüksek bir yaşam standardıyla övünebileceğini söyleyecektir. Ancak bu refah aldatıcıdır. Birleşik Arap Emirlikleri'nin veya Güney Kore'nin mevcut zenginliği, tamamen dünyanın ekonomik ve jeopolitik ortamına bağlıdır ve Birleşik Devletler, tam da bu durumu bir yüzyıldan fazla bir süredir oluşturmaktadır.
Her halükarda, halihazırda açık jeopolitik ve ekonomik çelişkilerin olduğu ideolojik çatışmaya katılmak, dünya için (ve onunla birlikte Rusya) iyiye işaret etmiyor.
II.Dünya Savaşı'nda bile, demokrasi ve diktatörlük arasında bu kadar net bir ayrım yoktu - sadece otoriter değil, aynı zamanda totaliter rejimler bile müttefiklerin yanında yer aldı. Ancak artık dünyanın sosyo-politik tercihlere göre böylesine kesin bir şekilde bölünmesi artık imkansız görünmüyor.
Ve bu anlamda, yeni iki kutuplu dünyanın her iki tarafının da genel olarak Rusya'yı, özelde ise modern Putin'in Rusya'sını nasıl gördüğü çok önemli. Bunun nedeni, barikatların her iki tarafında da kesin ve amansız bir düşman görünebileceği gibi, şüpheli ama yine de oldukça açık bir müttefik olabilir.