Deccal, filozof Alman Friedrich Nietzsche‘nin felsefi eseridir. 1888 senesinde yazılmış ve 1895 senesinde yayımlanmıştır. Friedrich Nietzsche kitapta Hristiyanlığa çok ağır bir dille sert eleştirilerde bulunmaktadır.
Deccal Kitap Özeti
Friedrich Nietzsche, kitabı çok sınırlı bir okuyucu kitlesi için yazdığını iddia ediyor. Kitabı anlamak için okuyucunun, “ciddiyetime, tutkuma dayanabilmek için entelektüel meselelerde dürüst olmak zorundadır.” der Nietzsche Diğer okuyucuları göz ardı eder:
Çok iyi, öyleyse! İşte o türden yalnızca okuyucularım, gerçek okuyucularım, önceden belirlenmiş okuyucularım: Geri kalanlar ne hesaba katılır? —Gerisi sadece insanlıktır.—İnsanlıktan üstün olmalısınız, güçte, ruhun yüceliğinde,—aşağılama.
Dekadent Değerler
Bölüm 1’de Nietzsche, modernliğe duyduğu memnuniyetsizliği ifade eder, çağdaş “tembel barışı”, “korkak uzlaşmayı”, “hoşgörüyü” ve “teslimiyeti” sevmediğini sıralar. Friedrich Nietzsche, iyi, kötü ve mutluluğun kavramlarını tanımlamak için irade gücü kavramını kullanarak “ne iyi bir şeydir?” sorusunu sorar. -İnsanda gücün hissini, irade gücünü, gücü artırır. Kötü nedir?—Zayıflıktan kaynaklanan her şey. Mutluluk nedir?—Gücün arttığını hissetmek—direncin aşıldığını.
Friedrich Nietzsche, bu pasajı kışkırtıcı ve şok edici bir dil kullanarak takip eder:
Zayıflar ve sakatlar yok olacak: şefkatimizin birinci prensibi. Ve onlara yardım etmek gerekir. Hangi kötülük daha zararlıdır?—Zayıf ve sakatlar için pratik bir sempati—Hristiyanlık….
Bu, Friedrich Nietzsche’nin tüm ahlakı merhamet üzerine dayandıran Schopenhauer’e tepkisinin bir örneğidir. Nietzsche, aksine, “ahlaki asit içermeyen erdemi” över.
Nietzsche, insanlığın, korkudan dolayı zayıf, hasta bir insan tipi yetiştirdiğini iddia eder. Güçlü, yüksek insanları şeytanlaştırmakla Hristiyanlığı suçlar. Pascal’ın, orijinal günahın Hristiyanlık öğretisi tarafından bozulmuş bir entelektüel güçlü adam olduğunu iddia eder.
Friedrich Nietzsche’ye göre, insanlık yozlaşmış ve en yüksek değerleri bozulmuştur. “Mevcut en yüksek arzularını özetleyen tüm değerler yozlaşma değerleridir.” İnsanlık yozlaşmıştır çünkü içgüdülerini kaybetmiş ve zararlı olanı tercih etmiştir:
Ben yaşamı kendisi için büyüme, dayanıklılık, kuvvet birikimi, güç için bir içgüdü olarak görüyorum: güç isteği eksik olduğunda gerileme vardır.
Yozlaşma sonucu “nihai değerlerin en kutsal isimler altında egemen olduğunu” iddia eder.
Hristiyan Merhameti
Friedrich Nietzsche’ye göre, barışın bir dini olan Hristiyanlık hor görülür. Nietzsche’nin anlatımına göre, acıma depresyon, canlılık ve güç kaybına neden olur ve yaşama zarar verir. Ayrıca, doğal olarak yok edilmesi gerekenleri korur.
Friedrich Nietzsche’nin felsefesinde, ki Nietzsche bunu en nihilist ve yaşama karşı olan olarak görüyor, acıma en yüce erdemdir. Ancak, Nietzsche’ye göre:
Mazlumların koruyucusu olarak rol aldığında, yozlaşmanın teşvikinde birincil bir ajan olur — acıma yok olmaya ikna eder…. Tabii ki, “yok olma” demezsiniz: “diğer dünya”, “Tanrı”, “gerçek hayat”, veya Nirvana, kurtuluş, mutluluk…. Bu masum retorik, dini-etik saçmalık alanından çıktığında, gizlediği eğilimi düşününce pek masum görünmez: hayatı yok etme eğilimi. Schopenhauer yaşama düşmandı: İşte bu yüzden acıma ona bir erdem olarak görünüyordu.
Daha da ileri giderek, modern Leo Tolstoy ve Richard Wagner’ın da Schopenhauer’ın bakış açısını benimsediğini belirtir. Öte yandan, M.Ö. 384-322’de yaşamış olan Aristoteles, acımanın sağlıksızlığını tanır ve bir arınma olarak trajediyi öngörür.
Bilimsel Yöntem
Nietzsche’ye göre, özgür bir ruh, tüm değerlerin yeniden değerlendirilmesinin somut bir temsilcisidir. Nietzsche, zamanında gerçeği ve bilgiyi aramak için bilimsel yöntemin alay ve alayla karşılandığını iddia eder. Sessiz, dikkatli, mütevazi bir tavır hor görüldü.
Hristiyan Tanrısı
Friedrich Nietzsche, Hristiyan dininin ve ahlakının hayali kurgulara dayandığını iddia eder. Nietzsche, Hristiyan Tanrısı’nı eleştirir çünkü:
Tanrı, yaşamın çelişkisi haline geldi. Onun yaşamın, doğanın, yaşama iradesinin üstüne savaş ilan edildi! Tanrı, her türlü “şimdi burada” iftirasının, “ötesi” hakkındaki her yalanın, “öbür dünya”, veya “Gerçek hayat” veya Nirvana, kurtuluş, mutluluk…. Bu masum retorik, yaşama karşı gizlediği eğilimi düşününce pek masum görünmez: hayatı yok etme eğilimi. Schopenhauer yaşama düşmandı: İşte bu yüzden acıma ona bir erdem olarak görünüyordu.
Nietzsche, “kuzey Avrupa’nın güçlü ırklarını” Hristiyan Tanrısı’nı kabul etmek ve kendi tanrılarını yaratmamakla suçlar: “İki bin yıl geçti—ve hiçbir yeni tanrı yok!”. Geleneksel “Hristiyan monoton-teizmin acınası tanrısı”, “tüm yozlaşma içgüdüleri, tüm korkaklıklar ve ruhsuzlukların onayını buluyor!”
Budizm’e Karşı Hristiyanlık Her ikisini de eleştirirken, Nietzsche ikincisini daha gerçekçi olarak görür çünkü objektif sorunlar ortaya koyar ve Tanrı kavramını kullanmaz.
Nietzsche, Budizmi “iyi ve kötü ötesi” olarak görür çünkü ahlaki kavramlardaki aldatmacaya bir son vermiştir.
Hristiyanlığın Kökeni
Yahudi Rahipleri Yahudi ve daha sonra daha büyük bir derecede Hristiyan rahipler, Friedrich Nietzsche’ye göre yozlaşanlarla yan yana gelerek hayatta kaldılar ve güç elde ettiler. Doğal dünyaya karşı çıktılar. “Onlar kadar sağlıklı değillerdi —onlar tam tersiydi.” Nietzsche’ye göre, “Dünya üzerinde şimdiye kadar görünmüş en güçlü ulusal yaşama iradesine sahiplerdi”. Ancak “sadece yozlaşmış gibi görünmeye zorlandılar”, “tüm yaşama kesin bir Evet diyen partiden daha güçlü bir şey yapmak için kendilerini (mesela, Pavlus’un Hristiyanlığı gibi) tüm yozlaşmış hareketlerin başına koymak için”.
Değerlerin Doğallığına Karşı İsyan
Friedrich Nietzsche, Yahudi kilisesinin doğaya, gerçekliğe ve dünyaya karşı gelerek kendini beğenmiş ve yanılsamalı olduğunu görür. Hristiyanlık sonra Yahudi kilisesini ve kutsal, seçilmiş insanlarını yok sayar:
Olayın birinci derecede önemli olduğunu görüyor: küçük isyan hareketi olan ve İsa’nın Nasıralı İsa olarak adlandırılan bu kişi basitçe Yahudi içgüdüsünün redivivusu —diğer bir deyişle, papaz içgüdüsü, bir gerçek olarak tahammül edemediği içgüdü geldi; yaşamın gerçekleriyle karşılaşmak için; her zamankinden daha gerçeküstü bir yaşam görüşünün keşfi—bir dini organizasyon için gerekli olan gerçeküstü bir yaşam görüşünün—bu, ne kadar hayalperest bir şey olduğunu, nasıl daha gerçeküstü bir yaşam görüşünün keşfedilebileceğini keşfetmek.
Friedrich Nietzsche, Yahudi kilisesinin ve Yahudi milletinin bu isyanı varoluşlarına bir tehdit olarak gördüğünü belirtir:
Bu kutsal anarşist, çukur halkını, dışlanmışları ve “günahkarları,” Yahudi kastının Chandala’sını, ayaklanmaya teşvik etti…bu adam kesinlikle bir politik suçluydu…bu onu çarmıha getirdi…Kendi günahları için öldü…
Kurtarıcı Tipi
Friedrich Nietzsche, Ernest Renan’ın deha ve kahramanlık kavramlarını İsa’ya atfetmesini eleştirir. Nietzsche, İsa’yı en iyi “aptal” kelimesiyle tanımlar.
Nietzsche, kurtuluşun psikolojik gerçekliğinin bir “yeni bir yaşam tarzı, yeni bir inanç değil” olduğunu iddia eder. Bu, “Hristiyanın nasıl yaşaması gerektiğini hissettiğinde kendini ‘cennette’ hissedeceğini derin içgüdü.” Hristiyan, eylemleriyle bilinir. O kötülüğe direnmez, kızgınlık duymaz ve intikam istemez. Mutluluk, Yahudilikte olduğu gibi koşullara bağlı değildir. İncil’in müjdesi, Tanrı ile insan arasında hiçbir ayrım olmadığını belirtir. Yahudilikte olduğu gibi günah, dua, törenler, bağışlama, tövbe, suçluluk, ceza veya iman gibi bir endişe yoktur:
O, “suçluluğun” olmadığını inkar eden İsa’yı biliyordu; hiçbir engel yoktu; Tanrı arasındaki birlikte yaşamış, ve bu tam olarak onun “iyi haberleri” idi. Hayat! Kendi kendine “pişmanlık” olmadan, kendi kendine “dua ve bağışlama” olmadan Tanrı’ya giden yol yoktur: Tanrı’ya götüren sadece İncil yoludur—kendisi “Tanrı’dır!”
Hristiyanlığın Tarihi Zıt Gelişme Friedrich Nietzsche, Hristiyan Kilisesinin erken Hristiyanlık’ın İncil ve Müjdesine karşıt bir şekilde geliştiğini düşünür.
Hasta bir barbarlık sonunda kendini kilise olarak güce kavuşturur—kilise, tüm dürüstlüğe, tüm ruhun yüceliğine, tüm ruh disiplinine, tüm içten ve neşeli insancıllığa karşı ölümcül bir düşmanlığın cisimlenmesi.—Hristiyan değerleri—asil değerler.
Pavlus ve Ebedi Hayat Vaadi
Apostollar, İsa’nın ölümünün masum bir insanın günahkarların günahları için bir kurbanı olduğunu iddia ettiler. Ancak “İsa kendisi ‘suç’ kavramını ortadan kaldırmıştı, Tanrı ile insan arasında hiçbir uçurumun olmadığını inkar etti; bu birlikte yaşamıştı ve işte bu tam olarak ‘iyi haberleri’ idi.”
Ölümden sonra yaşam olduğunu iddia etmek için apostollar İsa’nın mutlu yaşam örneğini göz ardı ettiler. Birinci Korintliler 15:17’de Pavlus, “Eğer Mesih ölümden dirilmediyse, o zaman tüm imanımız boşa gidiyor!” diyerek ölümsüzlük kavramına bir mantıksal nitelik kazandırdı—ve hemen ardından en küçük gerçekleştirilemeyen vaadin en kınanmışı ortaya çıktı, utanç verici kişisel ölümsüzlük doktrini…. Pavlus bunu bile bir ödül olarak vaaz etti….
Pavlus, alt sınıf insanların kitleleri üzerinde tiranlık kurmak için ölümden sonra yaşam vaadini kullandı. Bu, Hristiyanlığı gerçek mutluluğu gerçekleştiren bir barış hareketinden bir din haline dönüştürdü. Pavlus, Hristiyanlığın tarihini, İsrail’in tarihini ve insanlık tarihini çarpıtarak onları hepsini bir çarmıh hazırlığı gibi gösterdi. “Kişisel ölümsüzlük doktrini, tüm akla, tüm doğal içgüdülere zarar verir—bundan sonra, doğanın içgüdülerindeki her şeyin şüphe konusu olmasına neden olan her şey, yaşamı besleyen ve geleceği güvence altına alan”.