Genç Tiyatro Tanrısı Peter Brook Tuncel Kurtiz, 12 saatlik “Mahabarata” adlı oyununda birlikte çalıştığı tiyatro adamı Peter Brook’u anlatıyor http://img302.imageshack.us/img302/4891/4919kurtizbrookb4kh.jpg 23 MART 1987 Paris, Rue de Tourin. Sabah yedide kalktım. Prova on birde. Yağmur yağıyor. Bozkır renkli bir sokak. Biraz heyecanlıyım. Yürüyorum. Metro. Ve işte tiyatronun karşısındayım. Bir kahvede oturuyorum. Sütlü bir kahve bir sigara. Norman Beaton giriyor. Konuşuyoruz. Bir
Genç Tiyatro Tanrısı Peter Brook
Tuncel Kurtiz, 12 saatlik “Mahabarata” adlı oyununda birlikte çalıştığı tiyatro adamı Peter Brook’u anlatıyor
23 MART 1987 Paris, Rue de Tourin. Sabah yedide kalktım. Prova on birde. Yağmur yağıyor. Bozkır renkli bir sokak. Biraz heyecanlıyım. Yürüyorum. Metro. Ve işte tiyatronun karşısındayım. Bir kahvede oturuyorum. Sütlü bir kahve bir sigara. Norman Beaton giriyor. Konuşuyoruz. Bir kahve bir konyak. Londra’dan tanınmış bir oyuncu. Siyahi. Ve provaya.
Hepimizi toprak sahnenin üstünde topladı. Büyük bir halı, Yakındoğu halısı bu, yayıldık. Bir çember yaratalım, dedi. El ele tutuştuk. Beğenmedi. İlerde daha mükemmelini yaratacağız dedi. Teker teker çemberin merkezine gelip kendimizi tanıttık. Yirmi beş oyuncu. İsimlerimizi öğrenmeye çabaladık.
Bruce -ki bir Royal Shakespeare oyuncusudur- bir kelime söyleyecek ve ötekiler birer kelimeye söyleyerek bir anlama doğru yol alacağız. Bruce “good” dedi, öteki “deeds” ve böylece “good deeds are wonderful” diye bir cümle çıktı ortaya - ve yeni cümlelere doğru yola çıktık. Sonra Japon davullarına yaklaştık. Dans ettik -doğaçlamalar başaldı- ve yemek. Tiyatronun çok güzel bir lokantası ve barı var. Yoşi ve Toşi iki Japon onlar kendi yemeklerini yiyorlar genellikle, çubuklarıyla.
Efendim Şiva evinden uzakta bir ağacın altında dinlenirken büyük bir heyecan yaşamış ve spermleri ağacın yapraklarına bulaşmış. Bir güvercin almış spermi götürmüş karısı Parvati’ye. Parvati gebe kalmış ve bir oğlan çocuğu doğurmuş. Oğlan büyümüş. Annesi bir gün yıkanırken oğlunu kapıya nöbetçi koymuş. Kimseyi içeri sokma, demiş. Tam o sırada Şiva gelmez mi! Tabii oğlunun tanıyamamış. Ve oğlan Şiva’yı eve sokmayınca çekmiş halasını Şiva ve uçurmuş oğlanın kafasını. Gürültüye koşan karısı Parvati durumu görünce kızmış pek kocasına “Çabuk” demiş, “Çabuk bir kafa bul oğlumuza”. Şiva oradan geçmekte olan bir filin kafasını kesip oğlunun gövdesine yerleştirmiş ve böylece fil kafalı tanrı olmuş ve aile mutlu olarak yaşamış. Peter bunu Türkçe oynamamı söyledi. Ben de bir ortaoyunu gibi sergiledim. Gülüp eğlendik.
24 Mart. Canımız çıkıyor. Ağır bir beden eğitimi. Davul çalışmaları. Yemek tatili bir saat. Pestil gibi kıvrılıyoruz bi kenara. Miki - Underground filminin büyük oyuncusu ile zor kalkıyoruz ikinci bölüme. Peter Brook’un yaptırdığı doğaçlamaları hiçbir asistanı yaptıramıyor. Adam bir showman. İnanılmaz etkiliyor ve farkında olmadan yönetiliyorsun. Ama önceden hazırladı seni. Beden hazır. Profesyonel bir sporcu gibi hazırlıyor bizi. On iki saat sürecek bir maraton oyuna hazırlanıyoruz kolay mı. On iki saatlik oyun en az üç saat önce başlıyor zaten. Hiçbir zaman aynı fikirde olmadım. Ama ona hayranlık duydum. Varmak istediği yere vardı.
Bir gün “Çok zor bir yola çıkıyoruz. Önümüzde engeller çok. Alkolü yasaklamak diye bir düşüncemiz olamaz. Fakat bazı arkadaşlarımın zayıflıkları vardır. Uzun bir yol var önümüzde” Ve Norman yola devam edemiyor. Üzgünüm. İnanılmaz bir oyuncu gidiyor. Norman ile oynamak başka bir keyifti. Akşam palette buluşuyoruz. İçiyoruz. Orası Peter Brook’un tiyatrosu diyorum “Micky”ye de. Unutmayın diyorum. Geminin kaptanı. Ben seviyorum Peter’ı. Yaptığı doğruydu. Arayan, genç, yanılgıları olan ama. O “Mahabarata”yı yaratıyor. Kuşlarla uçuyor. “Vişne Bahçesi”nde arıyor. “KARMEN”de saf tiyatroyu doğuruyor. Ve oyuncu toprağın üzerinde ÖZGÜR.
Beni ÖZGÜR KILDI.
Beni çok iyi anladı.
Ben bendim karşısında.
Ben dedim başka bakıyorum. Bir kez daha bu maratonu yaratabilir miyim bilmiyorum. Yok artık zannetmem, ben başka bir yerdeyim. Ben artık tiyatro oyuncusu değilim. O arkada kaldı. Ama genç Tiyatro Tanrısı Peter Brook yürüyor. Saygılar sevgiler ona.
Onun tiyatrosu bir boş alan, devinim. O dur demeden durmamak hatta kıpırdamamak, bir duvarda tek kolla asılı durabilmek, bir ekmeği bölerken o sıcaklığı verebilmek. ARAMAK. Nasıl oynadım diye soran oyuncuya, “Bilmiyorum sen ne düşünüyorsun” demek VE ÖZGÜRLÜĞÜ ARAMAK.
SAĞOLASIN PETER BROOK.
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)