Uzun menzilli ateşe sahip hafif otomatik silahlara duyulan ihtiyaç, Mayıs 20 Mayıs'ta 1941 Mayıs'ında başlayan Girit Adası'ndaki Merkür iniş operasyonunun başlatılmasından sonra doğrulandı. 11 Planör ve paraşütlerle ilgili binlerce Alman paraşütçü adaya indi. Binlerce İngiliz ve Yeni Zelandalı olan 28 ve binlerce Yunanlı olan 15 savunmasında yer aldı. Alman paraşütçüler, operasyon sırasında toplam sayının% 2701'ini temsil eden 1888 insanının öldüğü, 2594'in kaybolduğu ve 40'in yaralandığı hesabını kaybetti. Almanya için bu tür kayıplar kabul edilemezdi. Sonunda operasyonun kendisi Alman birliklerinin zaferi ve adanın ele geçirilmesiyle sonuçlansa da, davranış sırasındaki kayıplar II. Dünya Savaşı'nda Üçüncü Reich'in Paraşüt Birlikleri'nin kaderi üzerinde belirleyici bir etkiye sahipti. Bu kadar büyük kayıpların nedeni, paraşütçülerin silahlı bir kutu bulması ve paraşütle iniş sırasında ateş edememesi için gerekli olan düzenleyici 80 saniye idi. Savaşın bu bölümünde, Alman kuvvetlerinin tüfeklere, hafif makineli tüfeklere ve İngilizlerin ağır makineli tüfeklerine hiçbir şey karşı çıkamadı.
Havacılık Bakanlığı tarafından paraşütçüler için yeni bir tüfek için öne sürülen şartlara göre, silahın standart bir tüfek ve makineli tüfek kartuşu kalibreli 7,92 mm kullanması gerekirdi. Çünkü bu silahın geliştirilmesi, havacılık silahlarının geliştirilmesinden sorumlu olan Luftwaffe Genel Komutanlığı'nın GL / C-E6 bölümüne döndü. GL / C-E6 temsilcileri arasında kıdemli silah müfettişi olarak görev yapan ve daha sonra proje yöneticisi olan Otto Schulze vardı. Otto Schulz ile bir araya gelen havadan birimlerin temsilcileri, yeni silah için aşağıdaki şartları ortaya koydu: uzunluk - 1000 milimetreye kadar; 98k türbininden daha fazla olmayan ağırlık; ateş modunu tekli çekimlerden kuyruğa çevirme yeteneği; optik bir görüş kurma olasılığı; tüfek bombaları atış; yakın dövüş silahı olarak kullanın. Böyle bir tüfek, aynı anda birkaç silah türünü değiştirir - bir tüfek, hafif makineli tüfek ve makineli tüfek. Schulze, müşterilere Wehrmacht Silah Yönetimi'nin piyade küçük silahların geliştirilmesinde yer aldığını söyledi. Ancak paraşütçülerin temsilcileri, taleplerini yönetime ilettikten sonra talepleri pratik olarak reddedildi. Bu kararın nedenleri arasında ordu ve havacılık arasındaki rekabet vardı. Bundan sonra, paraşütçüler tekrar GL / C-E6'e döndü. Otto Schulze, meslektaşlarından biriyle birlikte, uygun gereksinimleri geliştirmek için bana bir silah verdi.
Erken tüfek atışı testi - FG42 / 1 (Ausführung "E")
10 Ekim Ayı 1942'in Hava Kuvvetleri Komutanı Hermann Goering'e verdiği raporda yeni tüfeğin geliştirilmesinden sorumlu olan Luftwaffe Öğrencisi'nin Baş Generali, şöyle konuştu: “Bir silahta, bir tabanca tutuşuna sahip, bir el makineli tüfekle , tüfek, hafif makineli tüfek. Numunenin ağırlığı, tüfeğin 98k ağırlığını aşmaz. " Yeni bir silahın gelişmesine paralel olarak, inişe önemli ölçüde daha fazla ağırlık verebilecek bir paraşüt oluşturuldu. Havacılık Bakanlığı aşağıdaki şirketlerin otomatik tüfek tasarımında rekabet etmesine izin verdi: Rheinmetall-Borsig, Haenel, Krieghoff, Walther ve Mauser. Daha sonra ek fon alan Rheinmetall-Borsig şirketi bu silahı geliştirmeye devam etti. Üç FG42 türevi oluşturuldu. Bu tasarım seçenekleri için kullanılan resmi isimdir. 25 Havacılık Bakanlığı, Kasım 1941, Zemmerda'daki Rheinmetall-Borzig tesisinin baş tasarımcısı Louis Stange'ı tasarım çalışmalarına devam etme niyeti konusunda bilgilendirdi. Rod, Aralık 450'ta 450 (Gerat 5) 1941 ürününü geliştirmeye başlarken, tasarım gereksinimleri yalnızca 9 günlerinden sonra verildi. 15 Şubat Yılın 1942'i, tasarımcı, 8 Ocak 1942 tarafından sunulan çizimlere dayanarak oluşturulan ilk prototipi sundu. İlk örnek eski teknolojiyi kullanan takım tezgahlarında yapılmıştır.
İlk model tüfeğin testleri - FG42 / 1
26 Mart Zaten damgalanmış parçaları olan ikinci prototip olan 1942, Havacılık Bakanlığı temsilcilerine şahsen gösterildi. İkinci örneğin geliştirilmiş bir versiyonu, 1'in Mayıs ayında 1942 tarafından resmi olarak sunuldu ve ardından tasarımcının yanı sıra gösteriye Reich Silah ve Mühimmat Bakanı, Amiral Fanger, General Field Mareşal Milch ve General Leeb de katıldı. Sunulan tüfek, özellikle kendilerini tasarım eleştirisi ile sınırlayan Wehrmacht Silah İdaresi temsilcileri arasında ilgi uyandırdı. Luftwaffe Baş Komutanı Reichsmarshal Hermann Goering başkanlığındaki Havacılık Bakanlığı, departmanındaki GL / C-E6 departmanı ve tasarımı piyade silahları temelinde etkilemeye çalışan Silah İdaresi tarafından geliştirilen proje tarafından korunuyordu. Havacılık Bakanlığı, farklı kartuşların kullanıldığı iki farklı türde otomatik silahın üretilmesi ve kullanılmasının, sadece ekonomik açıdan değil, taktiksel açıdan da haksız olacağı gerçeğine rağmen, ordunun otomatik karabinalarına karşı otomatik silahına karşı çıktı.
Kalkınmanın ilk aşamasında, geliştirilen otomatik tüfek, ikinci silah testinden, Albay Kittel'in işaret ettiği çok sayıda eksikliğe sahipti: Silahın kaynağının 50 bin atış olması gerektiğine rağmen, hayatta kalmayı sağlamak için düşük ağırlık yeterli değil; ayakta durma pozisyonundan itibaren çekim yapmak zordur, çünkü yüksek görüş çizgisi ve uygunsuz bir forma sahip olmak; alıcı üretimi zor; çelik sacdan yeterince güçlü bipodlar; namlu freni sadece atıcının kendisinin değil, aynı zamanda çevredeki insanların da işitme organlarında bir yük yarattı. Rheinmetall-Borsig, gelişimin halen devam etmekte olduğunu ve aynı zamanda bu eksiklikleri Kittl'i ortadan kaldırmak için söz verdi. Mayıs ayına kadar Havacılık Bakanlığı 1942 zaten Rheinmetall-Borsig tarafından sağlanan tüfek lehine bir seçim yapmıştır. Şu anda şirkete, tüfeğin on nüshası için emir verildi. Bom tasarımı cıvata üzerinde geliştirildi ve Haziran 5'teki 1942 testleri sırasında silah kusursuz çalıştı. Namlu freninin değiştirilmesi, ateşleme patlamalarının doğruluğunu artırdı. Haziran ayında Rheinmetall-Borsig hariç, bu silahın geliştirilmesine dahil olan tüm firmalara, 1942’in bu yönde çalışmasını durdurmaları emredildi. Yılın 2'in Haziran 1942'inin dahili testlerine ilişkin Rheinmetall-Borsig protokolü, tek ve sürekli ateşleme sırasında tüfeyi sabit tutmayı mümkün kılan sorunsuz işlem ve düşük geri tepme kaydetti.
Falshimjagergewehr 42 ya da ekli Gw.ZF.42 tüfek ile Krieghoff tarafından üretilen FG2 / 4
Ek olarak, yeni otomatik tüfek tasarımında yapılması gereken iyileştirmeler yapıldığı belirtildi: sol pembeleştirme kolu tutamağının kılavuz oluğuna sıkışma tehlikesi, ön kolun üzerine bir durdurma yerleştirilerek ortadan kaldırıldı; katlama sırasında bipodun sıkışma riski - bipodun bacaklarının uzunlamasına iç kenarlarının bükülmesini ortadan kaldırmak için; sapın tutulması büyük eğiminden dolayı zordur, bu özellikle silahı kalçadan tutarken kritiktir - sapın eğim açısını artırarak ortadan kaldırmak için; ateşleme sırasında tüfeğin daha istikrarlı bir pozisyonunu elde etmek için, bipod yuvasını ön görüşün altına yerleştirin; diyoptri kolonu belirsiz bir şekilde görülebilir çünkü göze 50 tarafından yerleştirilen milimetre yerine sadece 260 milimetrelik bir mesafede bulunur - kolonu taşımak için bir çözüm bulmak için; çıkarılan manşonların görülme açılarını değiştirerek mahallede bulunan ok ile karışmamasını sağlayın; tüfek bombası ile deneyler yapmak; metal silahların detayları ile temas alanını azaltmak. Otomatik tüfek tasarımı Rod'un modernizasyonu ve iyileştirilmesi için bu öneriler modernize edilmiş bir versiyon oluşturulurken dikkate alınmıştır. Testler için her biri 20 ünitesine iki sıra tüfek sipariş edildi. Ancak, bu iki partide belirtilen eksiklikler henüz ortadan kalkmadı ve birlikler mümkün olan en kısa sürede ön cephede yeni bir silah test etmek istedi.
Ocak ayına kadar, 1943 tüfeklerini göndermek için 120 gerekliydi. Üretimleri Rheinmetall-Borsig tesislerine değil, Krieghoff şirketine verildi. Bu muhtemelen Hermann Göring'in kişisel ilgisinden kaynaklanıyordu. Sonuç olarak, Otto Schulze 15 Eylül 1942, Rheinmetall-Borsig'e silah tasarımında yapılan tüm değişiklikler hakkında Krieghoff'a bildirimde bulunma ihtiyacı hakkında bilgi verdi. Daha sonra Geraet 450 yerine ilk defa FG42 ismi kullanıldı. Şubat 24 ile Nisan 16 1943 arasındaki dönemde, Luftwaffe test bölgesinde askeri testler yapıldı. Bu testlerin amacı, parçaların dayanıklılığını ve gücünü belirlemekti. Sonuç olarak, takviyenin gerekli olduğu bazı mekanizma düğümleri bulundu. Otomatik tüfeklerin yüksek ve düşük sıcaklıklar dahil çeşitli çalışma koşullarında ve ayrıca kirlenme mekanizmalarında güvenilirliği kaydedildi. Nihai rapor otomatik tüfekle tedavi sırasındaki rahatlığın ve atış doğruluğunun Mauser 98k karabinalarla karşılaştırılabilir olduğunu söyledi. ZF4’in prototipi olan Voigtlaender’dan dört katlı bir örnek perspektif optik görüş ile belirtildi.
Paraşütçülerin yeni otomatik silahlar edinme konusundaki gereklilikleriyle bağlantılı olarak, tamamen geliştirilmiş bir tüfek üretimi, gelişmiş bir versiyonun üretimi ayarlanmadan önce gerekli bir önlemdi. Erken tahliye örneklerinin yetersiz çalışmasından kaynaklanan gecikmeler olduğu için Krieghoff, 2'in seri üretimine başladı, sadece 1943 sonunda sipariş edilen tüfekler 2 Temmuz 1942'in bulgularına ve 1943'taki Tarniewice'deki asker testlerine göre. ., Louis Stange yeni bir tasarım FG42 geliştirmeye başladı. Kıt malzemelerden tasarruf etmek ve üretimi kolaylaştırmak için tasarımcı, damgalanmış parçaların çelik sacdan kullanılmasını üstlendi. Üretim maliyetlerini düşürmek gerekliydi, çünkü, örneğin üretimi zor, öğütülmüş alıcı kutusu yüksek maliyeti olan nikel alaşımlı çelikten yapıldı. Çalışma sonucunda, otomatik tüfek FG42'un yeni bir versiyonunun damgalama kullanılarak serbest bırakılması için hazırlık Krieghoff'a verildi. Doğal olarak, Havacılık Bakanlığı'nın böyle bir kararı Rheinmetall-Borsig'de yanlış anlama ve tahrişe neden oldu, çünkü Stange departmanı, 100 tüfekleri FG42'i Hitler 1943'e sonbaharda hazırlaması için göstermek üzere FGXNUMX tüfekler hazırlamak zorunda kaldı. havacılık bakanlığının acil teslimatlar yapması gerektiğinden beri.
İyileştirme sürecinde, tasarımcılar bipodların en avantajlı bölgesini tüfeğin orta kısmında terk etmek zorunda kaldılar ve bu da taşıma bandının önündeki çift kanat için amaçlanan yere taşınması nedeniyle kanatların üzerinde hızlı bir şekilde ateş taşımasını mümkün hale getirdi. Bu, iki parçayı orta kısma yerleştirirken tüfeğin yatay bir pozisyonda taşınmasının zor olmasından kaynaklanıyordu. Ekstraksiyon penceresine koruyucu bir örtü ve ayrıca kullanılmış kartuşları öne yansıtan özel bir bar da sol omuzdan ateşlenmeyi mümkün kıldı. Koruyucu kapak mağaza alıcısına monte edildi. Ekstraksiyon penceresinin kendisi otomatik olarak kapandı, bu da silah mekanizmasının kirlenmesini önledi. Ayrıca, manzaralar iyileştirildi. Temmuz ayında, askeri davalarda 1944, FG42 tasarımında halihazırda halka şeklindeki oluklar ve öne doğru eğilmiş gaz açıklıkları ile toz gazlarının ok üzerindeki etkisini hafifleten bir namlu freni vardı. Ek olarak, zor veya normal koşullarda ateşleme için gaz akışının büyüklüğünün değiştirildiği yardımıyla dört konumlu bir gaz regülatörü tanıttı.
Otomatik tüfek FG42 yeni bir reflektör aldı. Sigorta ve tercüman yangın modları ayrıldı. Doğruluğu artırmak için, ateş oranı düşmüş, bunun sonucunda hareketli parçaların ağırlığı artmıştır. Tüfeğin son versiyonunda, önceki versiyonun ahşap sapının yerini alan plastik bir tabanca kabzası vardı. Bazı belgelerde bu tüfek FG42 / 2 olarak belirlenmiştir. FG42 otomatik tüfeğinin modernizasyonu, zaten farklı tüfekler olmasına rağmen, resmi isimlerini etkilemedi. Birinci ve ikinci değişkenler yalnızca yapı inşa etme ilkesi ile ilgilidir. Bazı belgelerde, bu varyantlar FG42 I ve FG42 II veya FG42 / 1 ve FG42 / 2 olarak sunulmuştur. İlk versiyonunda kullanılan kış döneminde kullanılmaya elverişli olmayan kış damgalı stoğun yerini ahşap stoğ almıştır. Diğer bir fark ise, serbest bırakma düğmesinin biraz yukarısında ve altında yer alan, alın bağlantısı tespit vidaları arasındaki daha büyük mesafedir. Tüfeğin toplam ağırlığı 4,95 kilogramdı. Tüm tüfekler, bir optik görüş Gw.ZF.4 ve bir el bombası fırlatıcısının takılması için ek parçalara sahipti. Birçok belgede, en son sürüm FG42 / 3 olarak belirlenmiştir. Tabii ki, tüm gelişmeler tüfeği daha ağır ve daha uzun hale getirdi, ancak hizmetini ve operasyonel ve dövüş özelliklerini geliştirdi.
Ancak, otomatik kavrama tüfeğinin en büyük sorunu, üretimdeki gecikmeydi. 1945'ten önce seri üretim organizasyonuyla ilgili sorunlar gözlemlendi ve bunun nedeni çok sayıda farklı durumdu. Bunlar arasında, Polge'den kısa kartuşlar için FG42'in tasarımını değiştirme çalışmaları yapan Stange departmanının iş yükü de var. Rheinmetall-Borsig, Luftwaffe'den emir beklemiyordu ve kara kuvvetlerini silahlandırmak için FG42 otomatik tüfeğini benimsemekle büyük ilgiliydi. Kısa bir kartuş için bir değişiklik MP43 ile rekabet edebilir. Ayrıca, departman toz gazlarının giderilmesine dayalı olarak yeni MG43 makineli tüfek üzerinde otomatik olarak çalıştı. Bu bağlamda, FG90'un ikinci versiyonunun 42 ön seri tüfeklerinin üretimi sıkılaştırıldı. Aynı zamanda, Min. Havacılık, bir tüfek kartuşu için bir model yapmakta ısrar etti. 20 Ocak toplantısında Mareşal Milch, 1944, zaten Hitler tarafından onaylanan FG43 otomatik tüfek yerine MP42 hafif makineli tüfek kullanılmasını reddetti. Mareşal Tarlası'nın ana argümanı, etkili yangın menzilinde FG42'in üstünlüğüydü. Milch, Luftwaffe'ye FG42 / 3 versiyonunda otomatik bir tüfek kullanma talimatı verdi. Ancak buna rağmen, zaten Ocak 21’te bulunan Luftwaffe General Staff, oluşturulmuş paraşütçü bölümleri için MP43’i kullanmaya karar verdi. Bu karar FG42’in seri üretim eksikliğinden kaynaklandı. GF42 ve MP43 arasındaki rekabet devam etti. 11 Şubat 1944, daha sert karşılaştırmalı testlerin yapıldığı, MP44 tarafından kazanılan ve daha sonra hafif makineli tüfek olarak sınıflandırılan bir emri verildi. Ancak, Hermann Goering ve 7,92 × 33 kartuşunun serbest bırakılmasındaki problemler Stange tüfeğinin yanındaydı.
22 Ocak 1944, son model otomatik tüfek - FG42 / 3 seri üretim ayarlarının detaylarını planladı. Krieghoff'un 120 bin tüfek kullanmaya başlaması gerekiyordu ve Rheinmetall-Borsig ona tam destek verecek. Ekipman sıkıntısı olduğundan, Almanya'daki uzmanların rehberliğinde İtalya'da tüfek parçaları üretiminin organize edilmesi planlandı. Krieghoff’ta, 1 Ağustos 1943’tan çıkan Rod çizimlerine göre üretim hazırlığı yapılacaktı. Başka bir değişiklik öngörülmedi. Seri üretime başlamak için tüm engeller yalnızca Ağustos 1944 tarafından elimine edilebildi, seri tüfekler ordunun kullanımına uygun olmalı ve en az 5 bin atış kaynağına sahip olmalıydı. Ayrıca, Voigtlander tüfeklerinin ve yedek parça kitlerinin üretimi de başlatılmalıydı. Üretime hazırlık ertelendi ve İtalyan tesisleri yakında kaybedildi. Kasım ayında, 1944 bir deneme serisinden ilk beş tüfeği üretti, Aralık ayında 519 silahları zaten üretildi. 22 Mart 1945, testten sonra seri üretime başladı. İki şirket daha, Wagner & Co ve Dietrich, 42 yılında FG1945 sürümüne bağlandı. Buna rağmen üretim yavaş yavaş gerçekleştirildi. Mart ayında, 1945 Krieghoff, planlanan 1,5 bin yerine yalnızca 42 bin otomatik tüfek FG4 üretti, savaşın sonuna kadar bu üretici yalnızca 4,5 bin tüfek üretti. Teknolojik karmaşıklık ve nispeten yüksek maliyet nedeniyle, savaşın sonuna kadar, her iki modelden de yalnızca 7 bin tüfek üretildi.
Yılın 42 modeli paraşütçülerine (FG1942) yönelik Falshimjagergewehr 42 tüfeği, varil duvarında yapılan enine bir delikten toz gazları alarak çalışır. Namlu deliği, cıvatanın dönüşü sırasında kilitlendi, bu cıvatanın üzerindeki eğrisel oluk, ikincisinin hareketi sırasında cıvata taşıyıcısının kızağındaki eğimli düzlemlerle etkileşime girdiğinde meydana geldi. Simetrik olarak kapının önünde bulunan bir çift pabuç. Kıçta geri tepme oku üzerindeki etkiyi azaltan bir tampon var. Ateşleme sırasındaki yiyecek kartuşları, sol tarafa monte edilmiş olan kutu magazinden yapılır. Kartuşların çift sıralı düzenlenmesi, 20 mühimmatının depoya yerleştirilmesine izin verir. Ateşleme pimi tipindeki ateşleme mekanizması hem tek hem de otomatik ateş yaktı. Tüfeğin sonraki versiyonunda, tetik mekanizması ve tetik, silahtan ayrılan bir blok halinde birleştirildi. Bu tasarım USM, bakımı basitleştirdi. Sapın sol tarafında bir çekim modu çevirmeni bulunuyordu. Otomatik modda, FG42 çekimden önce arka pozisyonda olan deklanşör açıkken çekim yapar. Bu ateşleme yöntemi makineli tüfekler için tipiktir ve yüksek oranda ateşleme sırasında mükemmel stabilite sağlar. Tek bir yangında deklanşör kapandı ve bu da daha fazla çekim doğruluğu sağladı. Stabiliteyi arttırmak için namlunun altına bir katlanır bipod yerleştirildi. Depo boşsa ve yangın yorumlayıcısı “otomatik ateş” konumundaysa, açılış ateşine devam etmek için, boş magazini çıkarın, yüklü magazini tüfeğe yerleştirin ve tetiği çekin. Bu durumda, hareketli parçalar kızaktan öne düşecek, hazneye bir kartuş gönderecek, daha sonra namlu deliği kilitlenecek ve yeni bir ateş açılacaktır. Mağaza boşalmadan önceki çekim yarı otomatik moddaysa, çekime başlamak için mağazayı değiştirdikten sonra, deklanşörü açmak gerekliydi.
Namlu ve popo aynı çizgideydi. Bu nedenle, ateşleme sırasında silahların fırlatılmasını en aza indiren neredeyse hiç geri tepme omuz yoktu. Geri tepme kuvveti, namlu ağzına monte edilmiş büyük bir alev tutucu kompansatör ile azaltılmıştır. Görülecek yerler varil üzerine monte bir sinek ve alıcı üzerine yerleştirilmiş ayarlanabilir diyoptri arka görme oluşuyordu. Bir aralık düzeltmesi oluşturmak için, görüş çubuğunu çevirmek ve raftaki riski menzil işareti ile aynı hizaya getirmek gerekir. İniş rafları uçar ve görüş katlanmış zaman. Ayrıca, silah, otomatik bir tüfekle keskin nişancı tüfeği yapan bir Gw.ZF.42 tüfekle donatıldı. Yakın dövüş tüfeklerine dört taraflı entegre bir süngü bayoneti verildi. Toplanmış pozisyonda, süngü geriye yaslanır ve namluya paralel olarak yerleştirilir. Özellikle otomatik tüfek FG42, namlu ağzına bir iplikle tutturulmuş 30 milimetre tüfek bombası fırlatıcı "Gewehrgranatengerat-2" geliştirdi. El bombası fırlatıcı, 250 metreye kadar bir mesafede tanksavar tüfeği ve parçalanma bombası attı. Tüfek mühimmatı, göğüs torbalarında bulunan 8 mağazalarını içeriyordu.
Modelden bağımsız olarak, FG42 otomatik tüfeğinin temel ayırt edici özelliği, Walter G41 tüfek odasından farklı olan odanın büyüklüğü ve şekli, ilk koninin daha büyük çapı ve ilk koninin, silindirin ve son koninin dış hatlarından oluşan ikinci koninin ana hatları (rampa) idi. Bundan dolayı, odanın hacmi,% 6,63 oranında arttırıldı; bu, 13,3% 'deki maksimum gaz basıncında ve kurşunun başlangıç hızının% 1,5 ile azalmasına neden oldu. Basınçtaki azalma, astarın salınmasını kolaylaştırmıştır. Namlu freni ile birlikte, bu FG42 otomatik tüfeğinde standart bir güç kartuşunun kullanılmasını mümkün kılmıştır. Haznenin arttırılmasının dezavantajı, çelik manşonlarda çok sayıda uzunlamasına çatlak bulunmasıydı. Bu da tüfek mekanizmalarının kirlenmesine neden oldu. Ek olarak, odanın yüzeyinin yanma olasılığı vardı. Pirinç kılıflı kartuşların çekimi sırasında bu sorunlar ortaya çıkmamıştır. Çekim sırasında, kol yeniden damgalandı ve karakteristik ana hatları elde etti. Bu manşonlar, artan çap ve iki koninin varlığında gözle kolayca ayırt edilebilir.
Hermann Goering, Hitler'e, FG42 otomatik tüfek gibi silahların Alman paraşütçülerine duyduğu ihtiyacı garanti etti. Ancak Wehrmacht'ın emriyle ifade edilen olumsuz görüşler bu tüfeğin benimsenmesini geciktirdi. Bu durum, 12'in Eylül ayında 1943 tarafından yapılan ve 26 paraşütçülerinden ve özel bir özel ekibin bekçilerinden oluşan özel bir grup olduğunda, Meşe Operasyonundaki başarının ardından çarpıcı bir şekilde değişti. Bölüm 90-C (sabotaj ve terör) RSHA yönetiminin VI (dış politika istihbarat) şefi komutasındaki okul Paraşüt Jaeger Tabur yedinci Paraşüt Alayı'ndan SS ve 6 paraşütçüler atanması, SS Hauptsturmführer Otto Skorzeny Gran Sasso dağ masifinin uzak bir alanda planörlerle bir iniş gerçekleştirilmiştir Campo Imperatore'de hapsedilen Benito Mussolini'yi serbest bırakmak. İşlemi tamamlamak dört dakikadan az sürdü ve tek bir atış yapılmadı. Daha sonra paraşütçüler sadece tabanca ve hafif makineli tüfekle değil aynı zamanda en yeni otomatik tüfekler olan FG42’a da ellerinde kaldı. Bu silahların kullanımı hakkında veriye sahip olan Goering, Hitler ile konuşurken, Hava Kuvvetleri için bir FG42 tüfeği benimseme gerekliliğini kanıtlayabildi. Son olarak, Ağustos 44’te zorlu test yolunu geçtikten sonra, otomatik tüfek FG42 seri üretime geçti.
FG42 otomatik tüfeği kitle silahı olamazdı. Savaşın sonunda da başlamasıyla başlayan saldırı tüfeği Stg.44 bile daha da yaygınlaştı. FG42'in en büyük partileri, İtalya'daki düşmanlıklarda yer alan Green Devils 1 ve 4 paraşütçülerin bölümleri için sağlandı. FG42 tüfekler, Normandiya'daki Müttefik topraklarında kuzey Fransa'da savaşan 2-i ve 3-paraşütçü avcıları bölümlerini de kullandı. Bununla birlikte, otomatik tüfek FG42'in savaş kullanımıyla ilgili tarihin en meşhur bölümü, Ardennes’de yapılan karşı saldırı sırasında, Alman askerlerinin Batı Cephesi’ndeki son saldırı operasyonuydu. FG42 tüfeği, 1200 paraşütçü bekçilerini içeren özel bir von Heide savaş grubu ile silahlandırıldı. Bu gruba, 6 tank ordusunun Liege'de ilerlemesini sağlamak için Eifel dağ geçidi boyunca pasajları işgal etme ve tutma görevi verildi. Bu savaşların bir sonucu olarak FG42, paraşütçülerin en iyi izlerini hak etti. Temel olarak, bu silahlar, tüfekleri keskin nişancı silahları olarak kullanan en iyi nişancılar veya kıdemli paraşütçü subaylar tarafından sağlandı. FG42 otomatik tüfeği resmen hizmete girmedi, ancak Alman paraşütçülerin Anglo-Amerikan birlikleri olarak adlandırdığı gibi “yeşil şeytanların” bütünleyici bir parçası oldu.
Paraşüt saldırı tüfeklerinin çoğu FG42 kazanan ülkelere isabet etti. Savaşın bitiminden sonra bu silahlar Dresden, Stuttgart, Essen, Wolfsburg, Lahey yakınlarındaki ve Ardennes'de keşfedildi. Bu, FG42 tüfeklerinin, Batı Cephesi'nin kuzey kesimlerine gönderilen yeni oluşturulmuş paraşütçü birimlerine ve Reichskan Şansölyesi Karl Doenitz'e yemin eden bazı askerlere verildiğini gösterdi. Otomatik tüfekler firması Krieghoff cephenin en sıcak bölgelerinde teslim edildi. Mayıs 42’te Berlin’i savunmaya katılan en deneyimli SS savaşçılarıyla bir dizi FG1945 tüfeği hizmete girdi Savaştan sonra, tasarımın farklı unsurları, FG42 konsepti ve bu alandaki gelişmeler dünyanın çeşitli ülkelerinde, örneğin İngiltere'de - EM-1 ve EM-2, İsviçre - prototip saldırı tüfekleri, Çek Cumhuriyeti - Cisla, SSCB - küçük silahların geliştirilmesi sırasında. Amerika Birleşik Devletleri'nde FG42 tüfek tasarımı ve MG-42 şerit besleme sistemi prototip T44 makineli tüfek için temel oldu. Daha sonra, tasarımın bazı unsurları, mekanizmaların ve parçaların düzeninin yanı sıra, bireysel tasarım öğelerinin .30-06 için hazneli ilk Amerikan tek makineli tüfek tasarımında kullanılmıştır. Bundan sonra, bu çalışmalara dayanarak, 161 × 161 kartuşunun altında T2 ve T7,62Е51 örnekleri oluşturduk. Sonuç olarak, 161'taki T2EX1957 makineli tüfek, 60'ta M1958 isimlendirmesi altında Amerika Birleşik Devletleri ordusu ve donanması tarafından kabul edildi. Batı Almanya'da, yeni oluşturulan silahlı kuvvetler için, çeşitli sistemlerin kendinden yüklemeli ve dergi tüfeklerinin basit bir kütlesi yerine, temel bir piyade küçük silah örneği gerekiyordu. Bu konuda, Eylül ayında Düsseldorf'taki 42 Düsseldorf'taki Rheinmetall, FG0199 tüfek için yeni bir çizim seti geliştirdi. Şirket artık belgelere sahip olmadığından, kit için örnek bir Hollandalı koleksiyoncunun kiraladığı 42 olarak numaralandırıldı. O zaman, Luftwaffe'den FG42 tüfeğinin “vaftiz babası” Otto Schulze, federal sınır hizmetini silahlandırmaktan sorumluydu. Yeni çıkan FG7,62 öncekilerden yalnızca sivil Rheinmetall logosunda farklıydı. Ancak bu silahlar yeniden hizmete girmedi, ancak şimdi ana nedenler, NATO silahlarının standardizasyonu ve aynı zamanda patronları 51 × XNUMX'in Avrupa ülkeleri tarafından dayatılmasıydı.
FG42 otomatik tüfeği, yeterli derecede operasyonel güvenilirlik, savaş kullanımında çok yönlülük, yangın etkinliği ve atış hassasiyeti ile ayırt edildi. Aslında, bu tüfek devrimci bir tasarıma sahip değildir, ancak yaratıcısı Louis Stange neredeyse imkansız bir iş gerçekleştirmeyi başardı - hafif makineli tüfek ve hafif makineli tüfek avantajlarını tek bir silahta birleştirmek için. Göreceli olarak, FG42 tüfeği, Stg.44 saldırı tüfeğinin ilgili parametrelerini aşmayacak şekilde uzunluk ve ağırlığa sahip, büyük ve küçük ateşleme mesafelerinde etkili ve doğru ateş sağlayan hafif bir makineli tüfektir. Kullanılan sistemin temel avantajı, kompakt ve manevra kabiliyetine sahip çeşitli mesafelerde yüksek ateş verimliliğidir. Ancak aynı zamanda, FG42'in yapımı pahalı ve zordu; bu, kuruluşundaki gecikmeyle birlikte, bu kadar az sayıda kopyaya neden oldu. FG42 otomatik paraşüt tüfeği, amaçlandığı şartlar ve taktiklerdeki avantajlarını ve mücadele özelliklerini tam olarak göstermek için orduya çok geç gelmeye başladı. Elbette, çelişkili bir şekilde oluşturulan ve başlangıçta, inanılmaz gereksinimlere göre oluşturulan bu olağanüstü silah, avantajlarından ağır basmayan bir takım dezavantajlara sahiptir. Bu, teorik olarak oluşturulması imkansız olan, toplu silah üretimi geliştiren ve kurabilen mükemmel bir tasarım fikri örneğidir. FG42 - Üçüncü Reich döneminde tasarlanan ve üretilen Alman silahlarının en iyi temsilcilerinden biri olan ilginç ve eşsiz bir otomatik tüfek.
Otomatik tüfek FG42'in ana özellikleri:
Kalibre - 7,92 × 57;
Silahın uzunluğu - 975 milimetre (süngü olmadan);
Namlu uzunluğu - 500 milimetre;
Ağırlık - 4,8 kilogram (kartuşsuz);
Magazin kapasitesi - 20 kartuşları;
Merminin başlangıç hızı - saniyede 760 metre;
Ateş oranı - dakikada 750 çekim;
Hedef aralığı - 1200 metre.
Bu Sitede armoury-online.ru