NATO’nun Avrupalı üyeleri kısmen NATO’nun maliyetini üstlenmeli çünkü Avrupa’daki temel zorluklar ve tehditler yoğunlaştı.
Yaklaşık yedi yıl boyunca NATO, birleşmiş bir Batı'nın imajını yaratarak, transatlantik ilişkileri kurdu ve güçlendirdi. Avrupalıların% 66'i ve Amerikalıların% 62'i için en önemli koruma ve güvenlik örgütüdür.
NATO’nun görüşleri genel olarak yıllar içinde iyileşmiştir. Avrupa’daki komünizmin çöküşünden sonra NATO’nun hedefleri ve öncelikleri değişti ve birçok alana nüfuz etti. Ancak, Soğuk Savaş döneminin bir mirası hala var - müttefikler arasında finansal sorumluluğun dağılımında bir dengesizlik.
NATO’nun kümülatif katkıları zaman içinde artmış olsa da, ABD en büyük mali katkı sağlayan ülke olmaya devam ediyor. Avrupa ülkeleri savaştan sonra ekonomik olarak toparlandı ve NATO 1949'teki on iki kurucu üyeden 29'teki 2017 ülkesine kadar olgunlaştı, üyeler taahhütlerini yerine getirmeye başlamadılar. En büyük fark, ABD'nin ittifakın toplam maliyetinin yüzde 1952'ini ödediği 77'te kaydedildi. Savunma harcamalarındaki nispi bakiye, ABD katkısının yalnızca 1999 olduğu% 55 yılında gözlendi. Bunun nedeni, Avrupalı NATO üyelerinin Balkanlar’daki çatışmalar sırasındaki uzun vadeli taahhüdünden kaynaklanıyordu.
ABD yönetiminin NATO’nun Avrupalı üyelerine daha fazlasını başarması için baskı yapma konusundaki mevcut arzusu, yaygın bir ilgiyi çekiyor. Ancak bu yeni bir şey değil, çünkü katkıların denkliği konusundaki tartışmalar uzun zamandır devam ediyor. İlk soru, ABD Başkanı Eisenhower’ın Avrupa’ya savunma harcamalarına olan katkısını artırmalarını önerdiği “Amerikan Kurutulmuş” adlı 1953 yılında gündeme geldi. Sonuç olarak, NATO’nun Avrupalı ortakları savunma harcamalarını artırdılar, ancak ABD maliyetlerin büyük kısmını karşılamaya devam etti.
İkinci dalga, Reagan başkanlığında 1980'lerde meydana geldi. ABD'nin NATO bütçesindeki payı o dönemde yüzde 63 idi. 1977’te NATO müttefikleri gayrı safi milli hasılalarının (GSYİH) yüzde 3'ine ulaşmak için savunma harcamalarını artırma konusunda anlaştılar. Gerçekte, sadece bir kaç Avrupa ülkesi bu noktaya ulaştı. 1989 yılında, Avrupa ülkelerinde baskı oluşturmada göze çarpan küçük bir başarıya rağmen, ABD'nin payı yüzde 62 oldu. Soğuk Savaşın sona ermesiyle, Doğu ile Batı arasındaki jeopolitik iklim gelişti ve müttefik ülkelere GSYİH'nın yalnızca% 2'i gerekliydi.
Mevcut maliyet paylaşım tartışmaları dalgası gerçekten Başkan Trump ile başlamamıştı. Brüksel’deki ilk NATO zirvesinde Avrupalı müttefiklerinden memnuniyetsizliğini dile getirdi: “Üye Devletler, yapmaları gereken şey için para ödemezler ... ve bu ABD’deki insanlar ve vergi mükellefleri için haksızlıktır”.
Bu ihtilaf, ABD Savunma Bakanı Gates, NATO üyelerine katkıda bulunmadıkları için küfrettiği için 2011'ta başladı: "ABD hayırseverlikle uğraşmayacak ve bütün ittifakı sürükleyemez." İlk defa ittifakın uygulanabilirliği sorusu sorgulandı. Avrupa ülkeleri ekonomik kriz başladığında savunma bütçelerini kademeli olarak azaltmaya başladılar ve yine Amerika her şeyi devraldı - yüzde 71,5.
Konu bir kez daha Galler'deki NATO zirvesi sırasında 2014'ta ortaya çıktı. Zirve sırasında, üye devletler savunma bütçelerindeki düşüş eğilimi ile başa çıkmaya söz verdi ve 2 yılına kadar GSYİH'nın yüzde 2024'ine ulaşacağına söz verdi. Avrupa'da 2015’te savunma harcaması son yirmi yılda ilk kez arttı.
2017'te, yalnızca altı ülke, 2 yüzde puanına ilişkin kriterleri karşılamaktadır (ABD, Yunanistan, İngiltere, Estonya, Polonya ve Romanya). 72 ittifakın maliyetinin bir yüzdesi olarak çekmeye devam eden ABD için pek bir şey değişmedi: ABD, 693 milyarlarca doları toplam 946 milyar dolara kattı.
Avrupa'da üç devlet (nominal olarak) lider oldu: İngiltere - 55 milyar dolar, Fransa - 44 milyar dolar, Almanya - 43 milyar dolar. Birlikte, bu üç Avrupa ülkesi toplamın sadece yüzde 15'una katkıda bulunuyor.
GSYİH'nın% 2'i her katılımcı için zorunlu bir hedeftir, ancak Müttefiklerin politik taahhütlerini dikkate almaz. Örneğin, ekonomi zayıf ve yeni askeri yetenekleri olan NATO üyeleri için işler o kadar kolay değil. Bütçelerin yeni satın almalar için mi yoksa bakım için mi harcandığını düşünmek de çok önemlidir.
Daha adil bir maliyet paylaşımı, 2010’ta Lizbon’da yapılan NATO zirvesinden bu yana uygulanması her zaman “yapılacaklar listesinde” bulunan “akıllı savunma” kalemlerinden biri olmuştur. Akıllı savunma kavramlarının uygulanması, savunma alanındaki gereksinimler ve yetenekler arasındaki boşluğu gidermede belirleyici bir faktör olacaktır.
Son olaylar NATO müttefikleri arasında bağlılık, güven ve birliğin önemini vurguladı.
Almanya, Avrupa'da öncü rolü birlik ve savunma yeteneklerinin değişimini sürdürmesine yardımcı olan ülkelerden biridir. Bu bakımdan, Avrupa'da her şey daha iyi hale geliyor. Yirmi üç Avrupa üye ülkesi yakın zamanda Avrupa Daimi Yapısal İşbirliği'ne (PESCO) karar verdiler. PESCO’nun hedefi, bütçe harcamalarını artırmak, ortak savunma kabiliyetlerini geliştirmek, ortak projelere yatırım yapmak ve operasyonel hazırlığı geliştirmek dahil olmak üzere güvenlik ve savunma yatırımları için zorunlu ve kapsamlı bir yasal çerçeve oluşturmaktır.
Avrupa ülkeleri askeri harcamalarını artıracak mı?
Jeopolitik ortam değişti. Ekonomik koşullar, Amerika Birleşik Devletleri’nin Avrupa’ya askeri yardım teklifinde bulundukları, yedi yıl önce olanlardan farklı. Bugün, Avrupa Birliği dünyadaki ekonomik olarak en zengin ve en büyük ticaret blokudur. Bütünlüğü savunmada koordinasyon kolaylığına katkıda bulunur.
Nihayetinde ABD, Avrupalı NATO üyelerinden adil masraflar alma sözü vermelerini bekliyor. Bu, Avrupa'daki mevcut güvenlik durumunu gerektirmektedir - en fazla sayıda sorun ve tehdit burada yoğunlaşmaktadır. Ukrayna’da Rus saldırganlığı ve Baltık bölgesindeki agresif askeri faaliyetleri NATO’ya olan bağlılığının artması yönünde güçlü bir argümandır. Diğer sorunlar arasında Kuzey Afrika ve Orta Doğu'dan kitlesel göç, artan terörizm ve şiddet içeren aşırılıkçılık tehdidi var. Aslında, artan maliyetler bir öneri değil, stratejik bir gerekliliktir.