Bir bebek bir aile, bir toplum ve bir kültür içine doğar. Bazı bebekler çevrenin zararlı etkilerine karşı doğuştan itibaren daha fazla hassasiyet taşırlar. Olumsuz bir etkenin sorun oluşturması için üç faktörün bir arada olması gerekebilir: (1) içsel yatkınlık, (2) çevresel etkenin niteliği, (3) bu etkene maruz kalma süresi. (Moro, 2003)
Aksine, bir etkenin sorun oluşturmaması da bu faktörlerin bulunmaması ile ilişkilidir. Çocuklar aile, mahalle, şehir, ülke, okul vb. ortamların sosyal, ekonomik, dini oluşumların içinde kültürel etkilere doğrudan maruz kalarak büyürler. Kültürel çevre çocuğun hayatı algılamasını ve yaşayış biçimini hemen her alanda etkiler. Bu inançlar ve davranışlar sistemi bebeğin ilk yıllarından itibaren etkilerini göstermeye başlar. Örneğin, tuvalet eğitimi, uyku yeri ve uyku ritüelleri, disiplin yöntemleri kültürlere göre değişim gösterir. Bazen kültürel yaklaşım ve uygulamalar “doğrular” olarak kabul edilir ve sorgulanmaz. Bu nedenle, gelişen ve değişen dünya şartlarına, bilimsel gerçeklere uyum göstermeyen kültürel değerlerin varlığında ya da farklı kültürlerin bir arada yaşamasının gerekli olduğu durumlarda sorunların ortaya çıkması çoğu zaman kaçınılmaz olur.
Batı toplumları (Avrupa, Kuzey Amerika) genel olarak bilimsel düşüncenin egemen olduğu, bireysel gelişimi ön plana çıkaran, çocuğun özerkliğini ve özgüvenini destekleyen bir kültürel yapıya sahiptir. Öte yandan, Doğu toplumlarında (Asya, Latin Amerika) toplumun ihtiyaçları bireysel ihtiyaçlardan önde tutulur, çocuğun erişkinlere itaat etmesi, çocuğun özerk olmasından çok aile ve topluma bağlılığı tercih edilir. (Harwood ve ark., 1999)