We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Deniz Uçağı Fabrikası PBN-1 Nomad
Deniz Uçağı Fabrikası PBN-1 Nomad, Consolidated tarafından üretilen ilk uçan tekne ve Catalina'nın doğrudan atası olan XPY-1'in tasarımını üreten aynı tesis tarafından üretilen Consolidated Catalina'nın geliştirilmiş bir versiyonuydu. Nomad 1943-45'te az sayıda üretildi ve çoğu Sovyetler Birliği tarafından kullanıldı.
Kaynaklar olayların tam sırası konusunda anlaşamıyorlar. Bazılarında, Deniz Uçağı Fabrikası, Catalina için, Atlantik'teki tarafsızlık devriyeleri için mevcut her uçağa ihtiyaç duyulduğu bir zamanda mevcut üretim hatlarında uygulanmak için çok yıkıcı olabilecek bir dizi önerilen tasarım değişikliği üretti. NAF üretim hattı böylece değiştirilmiş tasarımı üretmek için kuruldu. Diğer kaynaklarda KAF'a bir üretim hattı kurması emredildi ve ardından Nomad'ı üretecek değişiklikleri önerdi.
Ana dış değişiklikler burun, kuyruk ve gövde arka gövdesi veya alt gövdede (kanat çevresinden PBY-5'teki tünel tabancasının hemen önündeki bir noktaya kadar uzanan üçgen kama) yapıldı. Catalina'nın su üzerindeyken su altında kalacak olan kısmının arka yarısına kadar).
Burun hafifçe uzatıldı ve Nomad'a bir makas yayı vermek için yeniden şekillendirildi. Bir adet .50 inç kalibrelik top taşıyan yeni bir küresel geri çekilebilir güç taret eklendi. Bu, erken Catalinas'ın açık taretinde bir gelişme olabilir, ancak PBY-5A'nın üretiminde geç tanıtılan göz küresi taret kadar iyi değildi ve PBY-6A'da benimsenmedi. Bombardımanın penceresi artık istiridyeli kapılarla korunuyordu.
Alt gövde, açının ucunu bel kabarcıklarının ucunun altındaki bir konumdan kuyruğun başlangıcına daha yakın bir konuma hareket ettirerek 56 inç geriye doğru uzatıldı. Sonuç olarak tünel tabancası çıkarıldı. Burun ve alt gövdede yapılan değişiklikler, uçağın su kullanımını iyileştirdi.
Kuyruğun hem dikey hem de yatay kısımları yeniden tasarlandı. Dikey kısım daha uzun, ancak daha dar hale getirildi, kuyruğun uzunluğunu azalttı ve ayrıca ön kısmın dikliğini artırdı. Arka gövde artık yapılmamış gibi görünüyor, ancak yeni daha dik kuyruk bazen bu izlenimi veriyor.
Bu değişikliklerin bir sonucu olarak Nomad, PBY-5A'dan 9,5 inç daha uzundu.
Daha az göze çarpan değişiklikler arasında, iki yakıt tankının daha kurulmasına izin vermek için kanadın güçlendirilmesi (Nomad'a dahili olarak 2.095 galon kapasite verilmesi), yeni, daha akıcı dengeleyici şamandıralar ve geliştirilmiş bir elektrik sistemi yer aldı.
PBN-1 Nomad üzerindeki çalışmalar yavaş ilerledi. Deniz Uçağı Fabrikası'ndaki çalışmalar Temmuz 1941'de başladı, ancak ilk uçak Şubat 1943'e kadar tamamlanmadı. 156 Nomads'ın sonuncusu Mart 1945'e kadar teslim edilmedi.
Bu uçaklardan sadece on yedi tanesi ABD Donanması tarafından kullanıldı. Kalan 139 uçak, Sovyetler Birliği'ne ödünç kiralama kapsamında gönderildi ve burada GST olarak lisans altında inşa edilen bilinmeyen sayıda Catalinas'a katıldılar.
PBN-1 Nomad için geliştirilen iyileştirmelerden bazıları, PBY-6A'da (Catalina'nın son Konsolide versiyonu) ve Boeing of Canada PB2B-2'de de tanıtıldı, ancak bu uçak bir amfibi değil, uçan bir tekneydi. .
Motor: R-1830-92
Güç: Kalkışta 1.200, normalde 1.050
En yüksek hız: 186mph
Menzil: 2.590 mil
Tavan: 15,100ft
Brüt ağırlık: 38.000 libre
uzunluk: 64ft 8in
Deniz Uçağı Fabrikası
NS Deniz Uçağı Fabrikası (NAF), ABD'nin I. Dünya Savaşı'na girmesiyle Donanma Departmanı'nın karşı karşıya kaldığı uçak tedarik sorununu çözmeye yardımcı olmak amacıyla 1918'de Philadelphia'da Birleşik Devletler Donanması tarafından kuruldu. Ordunun muazzam miktarda uçak ihtiyacı uçak üreticileri arasında Donanmanın nispeten az miktarda uçak için gereksinimlerine kesin bir ilgi eksikliği yarattı. Donanma Departmanı, uçak arzının bir kısmını temin etmek, Bakanlığın özel üreticilerle olan ilişkilerinde rehberlik etmesi için maliyet verilerini elde etmek ve kendi kontrolü altında bir fabrikaya sahip olmak için Donanmaya ait bir uçak fabrikası inşa etmenin gerekli olduğu sonucuna varmıştır. deneysel tasarımlar üretebilir.
27 Temmuz 1917'de, Donanma Sekreteri Josephus Daniels, 6 Ağustos 1917'de sözleşmeye izin verilen projeyi onayladı ve dört gün sonra temel atıldı. Tesisin tamamı, temel atıldıktan 110 gün sonra 28 Kasım 1917'de tamamlandı. Tamamlandığında en büyük ihtiyaç devriye uçan botlarıydı ve bu nedenle H-16 karakol uçaklarının üretimine başlandı. 27 Mart 1918'de, temel atılmasından sadece 228 gün sonra ve çizimlerin alınmasından 151 gün sonra, KAF tarafından inşa edilen ilk H-16 başarıyla uçtu. Nisan ayının ikinci yarısında, NAF yapımı ilk iki H-16, İngiltere'nin Killingholme kentindeki devriye istasyonuna gönderildi. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, 1922 Birleşik Devletler Donanması uçak tanımlama sistemi yürürlüğe girdiğinde, üreticiyi belirten kodların ikinci harfi, bundan sonra Deniz Uçağı Fabrikası'ndan tüm Dünya'da gelen tüm uçak gövdesi tasarımları için ikinci N'yi uygun şekilde belirtti. II. Savaş.
Deniz Uçağı Fabrikası, ömrü boyunca Donanmaya kendi üretim ve test organizasyonunu sağladı ve ayrıca endüstri tarafından sunulan uçakların maliyetini değerlendirmek için diğer üreticiler tarafından tasarlanan uçaklar inşa etti. NAF, 1945'in başlarında uçak üretimine son verdi. Donanma Uçağı Fabrikası'nın varlığı, federal olarak finanse edilen bir endüstriyel faaliyeti sivil endüstriyle doğrudan rekabete soktuğu için zaman zaman tartışmalıydı ve bu, onun feshedilmesinin nedenlerinden biriydi. Devre dışı bırakıldıktan sonra, uçak test işlevleri, Maryland, Patuxent River Donanma Hava İstasyonu'nda yeni kurulan Deniz Hava Test Merkezine geçti.
Philadelphia Donanma Tersanesi'nde bulunan ana inşaat binası hala mevcuttur, ancak Carderock Bölümü Deniz Yüzey Harp Merkezi tarafından araştırma ve geliştirme tesisi olarak kullanılmak üzere dönüştürülmüştür.
İçindekiler
Kökenleri Düzenle
1965 yılında, daha önce Commonwealth Aircraft Corporation (CAC) tarafından 1950'lerde önerilen kompakt çift motorlu genel amaçlı bir uçak da dahil olmak üzere önemli sayıda proje ve tasarım çalışması yapılmış olmasına rağmen, Nomad olacak olanın geliştirilmesi GAF'ta başladı. [2] 1966'da GAF, Amerikan Cessna 180 ve İsviçre Pilatus PC-6 Porter gibi mevcut varlıkların yerini alabilecek tek motorlu turboprop motorlu bir uçak önerisi hakkında geri bildirim almak için Avustralya Ordusu ile temasa geçti. Ordu, şirkete, Vietnam'daki muharebe deneyimlerine dayanarak, hizmetin çift motorlu bir konfigürasyonun kendileri için daha yararlı olacağına inandığını bildirdi. Sivil sektörde, GAF tarafından başarılı de Havilland Canada DHC-2 Beaver'ın muadili olarak görülen bir mahsül tozlama varyantı, iki motor kullanarak büyük ölçüde tercih ettikleri potansiyel tarım operatörlerine sunuldu ve daha büyük olması gerektiğine dikkat çekti. dayanıklılık ve "sıcak ve yüksek" performans. [2]
GAF, geri bildirimlere dayanarak teklifini tamamen yeniden tasarladı. [2] Bu yeniden tasarım başlangıçta Proje N temel konfigürasyonu çift motorlu, çok amaçlı bir nakliye uçağıydı. Orijinal bir amaç, tüm arka gövdenin menteşeli olmasıydı, böylece sallanarak açılabilirdi, bu da kompakt bir karayolu aracının hedef yükünü karşılamak için cömert arka yükleme erişimi sağlardı, bu seçim, yükseltilmiş bir haç kuyruğunun benimsenmesini gerektirdi. Yeni tasarım, Britten-Norman, Shorts ve de Havilland Canada gibi üreticilerin pazardaki mevcut ürünlerine doğrudan rakip olarak görülüyordu. [2] Hem sivil hem de askeri pazarlarda hem yerel hem de denizaşırı müşteriler tarafından kullanıma uygun olması amaçlanmıştır. Havacılık ve uzay dergisi Flight International'a göre, projenin erken bir aşamasında bile programın Avustralya hükümetinin mali yardımı olmadan gerçekçi bir şekilde gerçekleştirilemeyeceği, kısmen ülkenin büyük bir iç pazardan yoksun olması nedeniyle açıktı. [2]
Ocak 1970'de Avustralya hükümeti, test için tek bir statik gövde ile birlikte bir çift uçuş yetenekli prototipin üretimi için GAF'a 3,2 milyon $ (1.6 milyon £) sağlamaya karar verdi. [2] Hükümet, hem ülkenin yerli havacılık endüstrisinin büyümesini teşvik etmek hem de şirkette uçak üretimini sürdürmek için yeni bir uçakla kendisini kurmak için özellikle GAF'a hevesliydi, bu da daha sonra planlanan sona ermesinden sonra sona erecekti. lisanslı Mirage III avcı uçakları. [3] Ayrıca, çift motorlu uçak, de Havilland Australia tarafından inşa edilen üç motorlu bir yolcu uçağı olan önceki DHA-3 Drover'ın doğal bir halefi olarak görülüyordu. [2]
Uçuşa Düzenle
23 Temmuz 1971'de ilk prototip (kayıtlı) VH-SUP) ilk kez uçtu. Bu noktada, uçak olarak belirlenmişti N2ve hem askeri hem de sivil pazarlara yönelikti. atama N22 Başlangıçta askeri yönelimli Göçebeler için kullanılacak olan bu model, daha sonra yeniden adlandırıldı. N22B üretim sırasında, hava gözetimi, tıbbi tahliye ve diğer yardımcı görev türleri dahil olmak üzere askeri destek operasyonlarını gerçekleştirmek için tasarlandı. Ayrıca, N24A Nomad'ın uzatılmış bir versiyonuna atama yapıldı, bu ana ticari versiyon olarak pazarlandı. [4] [2]
5 Aralık 1971'de ikinci prototip ilk uçuşunu gerçekleştirdi. Bildirildiğine göre, uçuş testi nispeten sorunsuz geçti. Alt takımın geri çekilmesini etkileyen küçük bir sorun çabucak düzeltilirken, yön dengesi hem kanat hem de dümen alanında yüzde 30'luk bir artışla artırıldı. [2] Bununla birlikte, program, Ordu ile Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAAF) arasında, Ordunun sabit kanatlı uçakları kullanmaya devam edip etmeyeceği konusunda siyasi bir anlaşmazlıktan etkilendi. GAF'ın tasarım ekibinin kilit isimleri protesto için istifa edecek. Mayıs 1972'de, Nomad'ın üretimine nihayet bu noktada 13 milyon $ (6,4 milyon £) maliyetle izin verildi, Ordu, 20 Nomads'ın ilk partisinden 11 uçak tahsis edilerek başarılı bir şekilde sıradan çıktı. Aynı zamanda, prototiplerden birinin yeni bir uzatılmış varyantı temsil edecek şekilde dönüştürülmesine de izin verildi. [2]
Hizmetteyken, Nomad kısa sürede sorunlu bir uçak olarak kabul edildi ve ordu tarafından yapılan erken değerlendirmeler sıklıkla onu eleştirdi. Bildirildiğine göre, güvenlik endişeleri, kuyruk düzlemi ile ilgili yorgunluk sorunlarını, yanlış güç hesaplamalarının kullanılmış olmasını ve uçağın genel aerodinamik stabilitesini ve uçuşa elverişliliğini çevreleyen çok sayıda soruyu içeriyordu. [1] Ağustos 1976'da, yüksek profilli bir arıza meydana geldi ve hem GAF'ın baş test pilotu Stuart Pearce (aktör Guy Pearce'ın babası), hem de baş test pilotu David Hooper'ın ölümüyle sonuçlanan, gerilmiş bir gövde varyantı düştüğünde meydana geldi. yapılar tasarımcısı. Mayıs 2007 itibariyle, Nomad'ın toplamda 76 ölümle sonuçlanan toplam 32 gövde kaybı kazasına karıştığı bildirildi. [6]
1980 sonlarında, hem sivil hem de askeri versiyonlarda kabaca 130 Nomad'ın satıldığı noktada, Avustralya Hükümeti GAF'a 55 Nomads'lık bir partinin daha üretimine devam etmesi için onay verdi, bu da izin verilen toplam üretimi 200 birime getirdi, bu, programın tahmin edilen başabaş noktasıydı. [4] 1981'de birim maliyeti 991.000 A$ idi. [4]
Fesih ve olası canlanma
1985 yılında, Nomad'ın üretimi toplamda durduruldu, büyük ölçüde GAF tarafından güvence altına alınan sınırlı sayıda yabancı satış nedeniyle sadece 172 uçak (iki prototip dahil) üretildi. 1986'da GAF, o zamandan beri Boeing Avustralya olarak yeniden adlandırılan Avustralya Havacılık Teknolojileri'ne dahil edildi. [7]
Haziran 2008'de Gippsland Aeronautics (şimdi Mahindra Aerospace), Nomad'ın tip sertifikasını devralmak için ihaleyi kazandığını duyurdu ve şirket muhtemelen bir noktada yeni uçak üretimine yeniden başlayacağını da belirtti. [8] Bu satın alma öncesinde, şirketin kurucu ortağı George Morgan da dahil olmak üzere GippsAero tasarım ve test mühendislerinden bazıları Nomad'ın geliştirilmesi sırasında GAF için çalışmıştı. [9] Bildirildiğine göre, N24 tabanlı GA18 yeni motorlar ve pervaneler, cam bir kokpit ile yeniden tasarlanacak ve çeşitli ağırlık tasarrufu önlemleri içerecekti. [10] Mart 2013'te tamamlanması planlanan yeni on koltuklu GA10'un geliştirilmesi ve sertifikasyonu sonrasında hizmete alınması planlandı. [ güncelleme gerekiyor ]
Aralık 2009 [güncelleme] itibariyle, Avustralya'da yalnızca bir Nomad uçuyordu, ancak dört kişi komşu Yeni Zelanda'da faaliyet gösteriyordu. [11] [12] [13]
GAF Nomad, Kısa Kalkış/İniş (STOL) operasyonları yapabilen çift motorlu bir kamu hizmeti/banliyö uçağıdır. [4] N22B ve N24A olmak üzere iki ana varyantta üretildi, ikincisi N22B'den 5 ft 10 inç (177 cm) daha uzundu, N24A ayrıca daha büyük burun bölmesi ve ana bagaj bölmesi için sağlanan ayrı erişim ile farklıydı, hangi kabinin arka tarafında bulunuyordu. Nomad'ın genel konfigürasyonunun temel özellikleri arasında sağlam ve anlaşılır tasarımı, STOL performansı, kompakt ve ekonomik motorları ve nispeten engelsiz ve düz kabin zemini bulunuyordu. [4] Dönemin yerleşik askeri gereksinimlerini karşılamak veya aşmak için ve ayrıca Federal Havacılık İdaresi'nin (FAA) FAR Bölüm 23'ünde belirtilen düzenlemelere uygun olarak tasarlanmıştır. [2]
Nomad, her biri 400 beygir güç üretebilen bir çift Allison 250B17B/C turboprop motordan güç alıyor. [2] Gazeteci Hugh Field, temel modeli helikopterlerde yaygın kullanımıyla güçlü bir üne sahipken, bu motor modelinin seçiminin atipik olduğunu gözlemledi, Nomad bu motor modelinin ilk uygulamasıydı. GAF'ın tasarım ekibi, başlangıçta yeni bir uçak gövdesine yeni bir motor uygulama konusunda tereddütlü olduğu bildirilse de, motorun prototipler üzerindeki davranışını övdü. [14] Uçuş sırasında, çekirdek motor operasyonları tek bir kol ile kontrol edilebilir, ancak Feathering gibi atipik eylemler için ek kontroller kullanılır. Bakım kolaylığı için, motorlar kolay erişim için inşa edildi, motorlar ise tüm motoru çıkarmadan ayrı ayrı elden geçirilebilen veya değiştirilebilen alt montajlardan oluşuyor. [14]
Nomad'ın kabini kesintisiz dikdörtgen bir enine kesite ve büyük bir yük kapısına sahip olup, her ikisi de kamu hizmetleri/nakliye operatörleri için avantajlıdır. [2] En az 150 lb/sq ft taşımaya vurgu yapılan, bağlama rayları ile tamamlanan tam genişlikte düz bir zemine sahiptir. En yaygın olarak bagaj bölmesi olarak kullanılsa da, burun bölmesi de radar sistemleri, kameralar veya lazer tarama/menzil ekipmanı dahil olmak üzere çeşitli ekipman paketlerini barındıran bir bölme. [2] Dışarıdan, gövdenin düz alt tarafı, mini silahların ve diğer mühimmatın montajına uygun bir çift sert nokta ile donatılabilir ve kanatların altına ek dört sert nokta takılabilir. Engelsiz bir gövde elde etmek için, payanda destekli kanadın iki direği sürekli değildir ve gövdenin yan tarafındaki bağlantı noktalarında sona erer. [2]
Flight International'a göre, geri çekilebilir bir alt takımın benimsenmesi, bu tip bir uçak için nispeten sıra dışı bir özellikti. kaba saha operasyonlarına izin vermek için. Kendi sınıfındaki bir uçak için alışılmadık bir başka özellik de, tamamen hareket eden bir kuyruk düzleminin benimsenmesiydi. GAF, arka gövdede bir kırılma noktası görevi görebilecek kasıtlı olarak tasarlanmış bir üretim bağlantısı nedeniyle bir salıncak-kuyruk varyantının kolayca üretilebileceğini öne sürdü. [2] Nomad, amfibi bir varyantta kullanıma sunuldu ve bildirildiğine göre 1980'lerde bu tesise sahip olan birkaç uçaktan biriydi. [4] Nomad aynı zamanda, de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter hariç, diğer pek çok dikmeli rakipten daha yüksek bir maksimum seyir hızına sahiptir. [2]
Nomad'ın kokpiti, tipik olarak çift uçuş kontrolleriyle donatılmış olsa da, tek bir pilot tarafından çalıştırılmak üzere tasarlanmıştır. Birincil kontrollerin tümü ya kopyalanmıştır ya da arıza emniyetli bir tasarıma sahiptir, hem kanatlar hem de alt takım, düşük hızda manevraya yardımcı olmak için elektrikle çalıştırılır, bir otomatik kanat düğmesi hemen 20° kanadı seçer. [2] [14] Militarize modeller için kokpit, Stanley Aviation sıfır-sıfır fırlatma koltukları, koltukların çevresinde boron-karbür zırh koruması, ön bölme ve yan panellerin yanı sıra kabine monte edilmiş kurşuna dayanıklı cam ile donatılabilir. ön cam panelleri. Kokpitin çoğu yönden ortalamanın üzerinde dış görünürlüğe sahip olduğu bildiriliyor. [2]
Sivil kullanım Düzenle
Havacılık yayını Flight International'a göre, Nomad için başlıca sivil pazarlar Pasifik ve Kuzey Amerika bölgeleriydi. [4] Uzatılmış 16 koltuklu N24A versiyonu, Nomad'ın Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ana ticari çeşidi ve en başarılı modeliydi. ABD pazarında, tip 1981 başlarında distribütör olarak hareket eden Hughes Aircraft Company tarafından pazarlandı ve satıldı, Hughes o noktada ticari kullanımda olanların yaklaşık yarısı olan 20 Nomad'ı teslim aldı. [4]
Askeri kullanım Düzenle
Avustralya Düzenle
Avustralya Ordusu ikinci prototip N22'yi 1973'te kiraladı. 1975 ve 1977 yılları arasında 173. Havacılık Filosu için 11 N22B'yi satın aldı. Ardından 1987'de Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nden 12. N22B'yi satın aldı. 1993'te Ordu, Pilatus PC-6 Taşıyıcılarının yerine sekiz N22B ve dört N24A daha aldı. Bu 12 uçak, üretim durduğunda satılmadan saklanmıştı. Hepsi, o yılın Mayıs ayında yayınlanan ve bu tipin uçuşa elverişlilik endişeleri nedeniyle askeri görevlerden çekilmesini tavsiye eden bir raporun ardından 1995 yılında geri çekildi. [1] Çoğu Endonezya Donanması'na satıldı, ancak iki uçamayan uçak gövdesi eğitim yardımcıları olarak tutuldu. [ kaynak belirtilmeli ]
Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAAF) 1977'de bir N22B satın aldı. RAAF'a ait olmasına rağmen, Ordu'nun 173. Havacılık Filosu'nun bir parçası olarak işletildi ve sonunda 1987'de Ordu'ya transfer edildi. ve 1989'da biri GAF/ASTA test çerçevesi olan ve ikisi Birleşik Devletler Gümrük Servisi için iptal edilen bir siparişten olan üç N24A. Gazeteci Ian McPhedran'a göre, Göçebe, GAF tarafından ele alınmayan güvenlik endişeleri nedeniyle askeri pilotlar tarafından sevilmeyen hale geldi ve bazen bu tip uçmayı reddediyor. [1] RAAF, 1993 yılında Nomad'larının çoğunu geri çekmeye karar verdi ve emekli uçakların birçoğu Endonezya'ya satıldı. İddiaya göre uçağı satmak, onları hurdaya çıkarmaktan daha pahalıya mal olduğu için bu satış tartışmasız değildi. [1]
Endonezya Düzenle
Endonezya Deniz Kuvvetleri Havacılık Servisi, bu tür için erken bir müşteriydi ve sonunda nispeten büyük bir filo işletecekti. 1975 ve 1977 yılları arasında, ilk parti 12 Nomad Searchmaster B ve altı Searchmaster L uçağını aldı. Bu 12 gözetleme uçağı, Doğu Timor'un işgalinin ilk aylarında Avustralya tarafından Endonezya'ya teklif edildi, bir anda Doğu Timor direnişine karşı askeri operasyonlar özellikle yoğun ve caniceydi. [15] Daha sonra Endonezya, 1993 yılında RAAF'tan bir çift N24A satın aldı, ardından 1995'te Avustralya Ordusundan 14 N22B ve dört N24A izledi, bunlar büyük ölçüde hava gözetimi amacıyla kullanıldı. [1] 1990'ların satın alımları Endonezya'ya 2 milyon dolara mal oldu, ancak sonraki on yıl için Avustralya'dan yılda yaklaşık 1 milyon dolar fonla desteklendi. [1] 2011 yılında Endonezya filosunun yarısından biraz fazlasının depoya alınacağı ve bu noktadan sonra sadece bir avuç uçağın düzenli uçuş operasyonlarına devam edeceği açıklandı. [16]
Bize e-posta adresinizi vererek Navy Times Daily News Roundup'a dahil oluyorsunuz.
300'den fazla Sovyet pilotu 1944 ve 1945'te Elizabeth Şehri Sahil Güvenlik üssünde 18 ay boyunca eğitim aldı.
75. yıldönümünü kutlamaya hazırlanan Elizabeth City'deki Albemarle Müzesi müdürü Don Pendergraft, işbirliğinin iki ülke arasındaki türünün son örneği olduğunu söyledi.
“O noktada güzel bir ilişkimiz olduğunu söylemek doğru olur diye düşünüyorum” dedi. "Çok iyi giden bir deneydi."
Yerliler, Amerikalı havacılar ve Ruslar buradayken güçlü bir bağ kurdular” dedi.
Project Zebra adının nereden geldiği belli değil. Pendergraft, o sırada fotoğraflarda bir olasılık olduğunu, Rus Donanmasının siyah üniforma giydiğini ve Amerikan Donanmasının beyaz üniforma giydiğini söyledi.
Olayları araştıran yerel bir tarihçi olan Marjorie Berry, Rus havacıların sık sık şehre geldiğini söyledi.
Yerel eczaneden çok miktarda kumaş, sigara ve Fransız parfümü satın aldılar. Bu tür malları bulmanın neredeyse imkansız olduğu Rusya'da karaborsada satabileceklerini söyledi.
Babasının, İngilizce bilmeyen havacıları şehir merkezindeki mağazalarda alışveriş yaparken görme hikayelerini hatırlıyor. Rusların memleketinde ne yaptığını bilmiyordu ama ne kadar kibar olduklarını hatırladı./>İkinci Dünya Savaşı sırasında, Sahil Güvenlik Hava Üssü Elizabeth City, N.C., Donanma kontrolüne girdi. Mürettebat, bir Sovyet birliğine ev sahipliği yapmak da dahil olmak üzere arama ve kurtarma, denizaltı karşıtı ve eğitim misyonları gerçekleştirdi. (Sahil Güvenlik)
On yıl önce, çevirmen ve havacılık uzmanı olan merhum Greg Gagarin, misyondan alınan belge ve fotoğrafların kopyalarını müzeye bağışladı. Gagarin, Project Zebra'nın başarısında etkili oldu.
Oğlu Greg Gagarin Jr., yerli Rus'un ailesiyle birlikte 12 yaşında Amerika Birleşik Devletleri'ne geldiğini söyledi.
1943'te Massachusetts Institute of Technology'den elektrik mühendisliği bölümünden mezun oldu ve Donanma'ya katıldı. Pasifik'e atanmış bir deniz uçağı birimine rapor vermesi emredildi. Florida'da ayrılmaya hazırlanırken, Norfolk'taki donanma hava istasyonuna gitmesi emredildi.
Gizli görevden başka bir şey söylenmedi.
Gagarin, babasından sonra ne yapması gerektiğini öğrenmeden önce üssün etrafında üç gün dolaştığını söyledi.
"Ona bir otobüse binmesini ve Elizabeth City'e gitmesini söylediler" dedi.
Oraya vardığında, uçaklarda Sovyet yıldızlarını gördü ve karmaşık kılavuzları ve talimatları İngilizce'den Rusça'ya çevirme görevine atandı.
Gagarin, uçuş sırasında uçakta Amerikalı ve Rus havacıların arasında bir yastığa otururdu. Oğlu, Amerikalıların bir emir vereceğini ve Gagarin'in motor gürültüsünü tercüme edeceğini söyledi.
Daha sonraki yıllarda, babası Amerikan ve Rus izleyicilerine misyon hakkında konuştu. Ruslar, 2018'de işbirliğini onurlandırmak için bir heykel inşa etmeyi ve onu Elizabeth City sahiline dikmeyi teklif etti, ancak Belediye Meclisi teklifi reddetti.
/>1943 ve 1945 yılları arasında inşa edilen Donanma Uçağı Fabrikası'nın PBN-1 Nomad'ı, saygıdeğer Consolidated Catalina'ya dayanıyordu, ancak daha uzak menzile sahipti. Uçakların çoğu Sovyetler Birliği'ne verildi. (San Diego Hava ve Uzay Müzesi Arşivi)
Kaza, programın sonuna yaklaştı.
11 Ocak 1945'te Amerikan mallarıyla yüklü bir Göçebe, Pasquotank Nehri üzerindeki Sahil Güvenlik üssünden karanlıkta havalandı.
Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin bir üyesi tarafından yönetildi ve diğer sekiz havacıyı taşıdı.
Havalandıktan kısa bir süre sonra, uçağın bir parçası suya çarptı ve Pasquotank Nehri'ne çarparak gemideki beş kişiyi öldürdü. Pilot ve diğer üç kişi hayatta kaldı.
Pilot daha sonra yerdeki güvenlik ışıklarını takip ettikten sonra kerterizini kaybettiğini ve ardından gece uçuşu için aletlere geçtiğini kabul etti.
Pendergraft, uçaktaki Amerikan mallarının ekstra ağırlığının bir faktör olabileceğini söyledi.
/>Deniz Uçağı Fabrikasının PBN-1 Nomad'ı. (San Diego Hava ve Uzay Müzesi Arşivi)
Albemarle Müzesi, 11 Ocak'ta Elizabeth City'de düzenlenen bir törenle kazada ölenleri onurlandırdı.
Anma törenine Rusya'nın Amerika Birleşik Devletleri büyükelçisi, Anatoly Antonov Rus öğrenciler ve seçilmiş yetkililer de katılacak şekilde ayarlandı.
Yerlilerin, zamanın bazı ana karakterleriyle bir canlandırma yapması planlandı.
İçindekiler
27 Temmuz 1917'de, Donanma Sekreteri Josephus Daniels, hükümetin endüstri verimliliğini arttırması, mühendislik uzmanlığını sağlaması ve maliyetleri izlemesi için bir Deniz Uçağı Fabrikası'nın inşasını onayladı. Sözleşme 6 Ağustos 1917'de verildi ve dört gün sonra temel atıldı. 59 numaralı ana montaj binası 28 Kasım 1917'de tamamlandı. 50 adet H-16 devriye uçağının yapımı için 8 gün önce alınan ilk siparişte çalışmalar başladı. Yıl sonunda, Binbaşı Fred G. Coburn'un yönetimindeki iş gücü 700'den fazlaydı. Ώ]
Şubat 1918'de 100 H-16 için ek bir sipariş daha. Birinci Dünya Savaşı sırasında uçan tekne yapımına yönelik artan ihtiyaç, Daniels'ın bileşenleri tedarik etmek için sivil taşeronlar kullanarak fabrikayı nihai bir uçak montaj fabrikasına dönüştürmesi ve genişletmesi anlamına geliyordu. Ana montaj binası olan Bina 77, 100 fit genişliğinde, 680 fit uzunluğunda ve 51 fit yüksekliğinde, Ağustos ayında tamamlandı. Buna ek olarak, üç katlı bir ofis binası olan Bina 75 ve altı katlı bir depo olan Bina 76 eklendi, böylece KAF, Eylül 1918'e kadar 41 dönümlük bir alanı işgal etti. 1918'in sonunda, KAF, 890'ı kadın olmak üzere 3640 işçi çalıştırdı. . Ώ] : 20,24–25,31
27 Mart 1918'de, KAF tarafından inşa edilen ilk H-16, temel atılmasından sadece 228 gün sonra ve çizimlerin alınmasından 151 gün sonra, '911'93 : 22 başarıyla uçtu. Nisan ayının ikinci yarısında, NAF yapımı ilk iki H-16, İngiltere'deki RNAS Killingholme'deki devriye istasyonuna gönderildi. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, 1922 Birleşik Devletler Donanması uçak tanımlama sistemi yürürlüğe girdiğinde, üreticiyi belirten kodların ikinci harfi, Donanma Uçağı Fabrikası'ndan gelen tüm uçak gövdesi tasarımları için son N'yi uygun şekilde belirtti.
Birinci Dünya Savaşı'nın sonu olan Temmuz 1917 ile Kasım 1918 arasında, KAF 137 H-16, 31 F-5-L, 4 N-1 Davis Silah Taşıyıcı, H-16 için 17 yedek parça ve 8 takım yedek parça üretti. F-5-L. 1919'da 80 MF ve 20 VE-7'de inşaat başladı. 1920'de Grover Loening'in 36 M-81'i, 6 Navy-Curtiss uçan teknesi ve 4 TF'nin yapımına başlandı. 1921'de 15 PT-1 ve 18 PT-2'nin yapımına başlandı. Ώ] : 39,41–48
1922'de, dış tasarımların tam ölçekli üretimi sona erdi ve NAF, hem dış tiplerdeki değişiklikler hem de tamamen yeni şirket içi tasarımlar dahil olmak üzere, uçakların test edilmesi ve değerlendirilmesine odaklanmaya başladı. Başarılı tasarımlar daha sonra üretim için endüstriye devredildi. Odak değişikliği, kullanılmayan uçaklar için depolama depolarına dönüştürülen bazı üretim binalarının kullanılmamasına neden oldu. ΐ] 1922-1923'te KAF, USS'yi üretti Shenandoah (ZR-1), son montaj ABD'de zeplin barındıracak kadar büyük tek hangarın bulunduğu Lakehurst, New Jersey Donanma Hava Üssü'nde gerçekleşmiş olmasına rağmen. Α] Ώ] : 56–59
KAF, 1930'larda ve 1940'larda, İkinci Dünya Savaşı'nda 30.000 üreten büyük bir paraşüt üretim merkeziydi. KAF ayrıca 1921'den başlayarak uçak mancınıkları ve durdurma teçhizatı üzerinde çalıştı. Ώ] : 155,162,338
1934'te, Vinson-Trammell Yasası (Carl Vinson'ın ortak sponsorluğunda) uyarınca, Donanmanın modern üretim teknikleri ve maliyetlerinden haberdar olmak için kendi uçaklarının yüzde 10'unu inşa etmesine karar verildi. Böylece NAF, 1936'da N3N çift kanatlı eğitim uçağının tanıtımıyla büyük ölçekli uçak üretimine yeniden başladı. 1937'de NAF, 44 SON-1 keşif gözlem uçağı ve 1938'de 30 SBN-1 üretme emri aldı. Temmuz 1941'de, KAF'a 156 PBN-1 Nomad devriye uçan botları inşa etmesi emredildi. 1942'de KAF, sonunda 300 OS2N-1'in ilkini teslim etti. 11 Mart 1942'de Amiral Harold Rainsford Stark, "İHA'yı savaşa uyarlamak için gerekli adımların derhal atılması isteniyor" yazdı. Ardından, 3 Nisan 1942'de, KAF'a 100 TDN-1 inşa etmesi emri verildi. 1943'te turbo jetle çalışan bir füze olan Project Gorgon üzerinde çalışmalar başladı. KAF, 1945'te II. Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle uçak üretimine son verdi. Β] 911] : 118–122,127–139,147–148.237–238,260–263.273–284.336–337
1941'de KAF, Havacılık İkmal Ofisi'nden ayrıldı ve 1942'de KAF, Donanma Hava Malzeme Merkezi oldu. 1967'de, NAF'ın aero motor araştırması, Donanma Hava Tahrik Test Merkezi ile birleşti. İkinci Dünya Savaşı sırasında Haziran 1943'te 13.400 işçinin en yüksek fabrika istihdamına ulaşıldı. Ώ] : xiii,210
Philadelphia Donanma Tersanesi'nde, League Island'da bulunan ana inşaat binası hala var, ancak Deniz Yüzey Harp Merkezi Carderock Bölümü tarafından araştırma ve geliştirme tesisi olarak kullanılmak üzere dönüştürüldü.
Konsolide PBY Catalina - Tasarım - PBN Nomad
Deniz Uçağı Fabrikası, PBY tasarımında, Konsolide üretim hatlarına dahil edilmiş olsaydı teslimatları önemli ölçüde kesintiye uğratacak olan önemli değişiklikler yaptı. Resmi olarak bilinen adıyla yeni uçak PBN-1 Göçebe, temel PBY'den birkaç farklılığa sahipti. En belirgin iyileştirmeler, keskinleştirilmiş ve iki ayak uzatılmış yayda ve büyütülmüş ve yeni bir şekle sahip kuyruktaydı. Diğer iyileştirmeler arasında daha büyük yakıt depoları, menzili %50 artırma ve brüt kalkış ağırlığında 2.000 pound (908 kg) artışa izin veren daha güçlü kanatlar vardı. İyileştirilmiş bir elektrik sistemi ile birlikte bir yardımcı güç ünitesi kuruldu ve silahlar sürekli besleme mekanizmalarıyla yükseltildi.
Üretilen 156 PBN-1'in 138'i Sovyet Donanması'nda görev yaptı. Kalan 18'i NAS Whidbey Adası'ndaki eğitim birimlerine ve Newport, Rhode Island'daki Deniz Hava Tesisi'ne atandı. Daha sonra, daha büyük kuyruk gibi PBN'de bulunan iyileştirmeler, amfibi PBY-6A'ya dahil edildi.
Göçebe sözcüğünü içeren ünlü alıntılar :
İktisatta, dış politikada Bourbonlardan ödünç aldık, göçebe Avrasya bozkırlarının savaşçıları. Manevi konularda, baş düşmanlarımız olan Şii köktencilerin anıran hoşgörüsüzlüğünü taklit ettik. &rdquo
&mdashBarbara Ehrenreich (d. 1941)
Deniz Uçağı Fabrikası PBN-1 Nomad - Tarih
J4F-1 in Pre World War II Livery
The Civil Aeronautics Administration approved type certificate for the Grumman model G-44 Widgeon was issued on 5 April of 1941. The initial production of 41 aircraft was delivered to civilian customers and the Portuguese Navy. Üretim daha sonra hem Deniz Kuvvetleri hem de Sahil Güvenlik için J4F-1 olarak adlandırılan hafif bir amfibi kamu hizmeti taşımacılığı için dolum siparişlerini değiştirdi. Sahil Güvenlik, iki grup halinde satın alınan 25 J4F-1 uçağını satın aldı. The initial order consisted of eight aircraft, purchased under contract TCG-33459, with the first aircraft delivered from Grumman on 7 July 1941. These aircraft were given USCG service numbers V197 through V204. The following year the second batch, consisting of 17 aircraft, was acquired under contract TCG-34026. Bu partiden ilk J4F 25 Şubat 1942'de Sahil Güvenlik'e teslim edildi ve sonuncusu 29 Haziran 1942'de teslim edildi. Bu uçaklara V205 ila V221 servis numaraları verildi.
Sahil Güvenlik, J4F-1'i bir kamu hizmeti nakliye aracı olarak kullanmaya ek olarak, onları arama ve kurtarma amacıyla kullanmayı amaçladı. Temel olarak sivil G-44 Widgeon olan Sahil Güvenlik J4F-1, yalnızca sedyeleri yüklemek için gövdenin üstüne, kanadın hemen arkasına bir kapak eklenmesinde farklılık gösterdi. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte bu uçaklar kıyı denizaltı devriyelerine atandı ve her uçağa sancak kanadının altına bir kanat rafı eklendi. Bu raflar bir derinlik yükü, bir bomba, bir sal veya arama ve kurtarma teçhizatı tutabilir. Baş Havacılık Pilotu Henry C. White tarafından yönetilen Louisiana, Houma'dan devriye gezen bir J4F-1, U-166 1 Ağustos 1942'de Meksika Körfezi'nde. 2001 yılında, bir dalış operasyonu U-166'yı Beyaz'ın saldırısından farklı bir konuma yerleştirdiğinde bunun hatalı olduğu belirlendi. White&rsquos uçağı Pensacola, Florida'daki Deniz Havacılık Müzesi'nde korunmuştur.
1941 &mdash Coast Guard Acquires Consolidated PBY-5/-5A/-6A Aircraft:
The Consolidated PBY Catalina was created in response to the U.S. Navy&rsquos request to replace the Consolidated P2Y and the Martin P3M. The XP3Y, designed by Isaac Laddon, distinguished itself clearly from its precursors by its monoplane configuration. First flown in 1935, it was an all-metal flying boat with internal wing bracing which greatly reduced drag. The wing tip floats retracted upward into the wing tip adding to the aerodynamics of the wing. Performance was modest but it was a sturdy, reliable aircraft, ideally suited for long patrols over the oceans.
The US Navy had given the prototype the designation P3Y, but then changed it to PBY because of the Catalina&rsquos ability to carry four 1000 pound bombs under the wing. PB meant &ldquopatrol bomber&rdquo, and Y was the manufacturer letter assigned to Consolidated. Consolidated received an initial order for 60 PBY-1s, the first production model, in 1935. The first aircraft of this series entered service in 1937. They were followed by 40 PBY-2s, 66 PBY-3s, and 33 PBY-4s the latter model introduced the large dorsal blisters that became so characteristic for the Catalina. Starting in September of 1940 there were 684 PBY-5s built. A retractable tricycle landing gear was added and the amphibian PBY-5A became operational in October 1941. The name Catalina was given to the aircraft by the British, but later also adopted by the U.S. Navy. It was called a Canso by the RCAF.
Two Pratt & Whitney R-1830 radial engines were installed in the wing leading edge just aft of the cockpit. To keep the propellers away from the water, the wing was put on top of a sturdy pylon, and braced with two struts on each side. The fuselage itself had a two-step flotation bottom, and a rounded upper side. The fuselage was wider than it was high, an unusual feature for a flying boat, and inside there was only one deck. In the nose, there was a position for a gunner / bombardier. Behind him was the cockpit for the two pilots, and immediately aft of the cockpit there was a cabin for the navigator and the radio operator. Behind them was the flight engineer, whose workplace extended into the wing pylon. Aft of the wing there was a cabin with bunks finally, there were two waist gun positions covered, in most versions, with large blisters. The PBY was one of the first US aircraft to carry radar. At first this was a metric wave radar with arrays of dipole antennas on the wings, and later a centimetric radar in a fairing on top of the cockpit. A Leigh light was installed under the wing.
The Naval Aircraft Factory built 156 Catalinas. These were designated PBN-1 and named Nomad. They had a new, sturdier wing, larger fuel tanks, a longer hull, and a taller tail surface. These changes were also incorporated in the PBY-6A
The first PBY obtained by the Coast Guard, V189, was purchased from the Navy in the spring of 1941. It was specially outfitted at Air Station San Francisco with a nine-lens-camera for mapping coastal regions around the country. While the arrangement worked well in the lower 48, after two mapping trips to Alaska the camera was transferred to a newer PBY-5A (PBY BuNo 08055), an amphibian, making it more versatile in the extreme environment of Alaska. The detachment operated out of NAS Kodiak.
Because of the Navy&rsquos great need for PBY patrol aircraft in the North Atlantic and the Pacific it would be early 1943 before the Coast Guard acquired them in significant numbers.
In 1943 Construction of the Pacific LORAN chains began. Coast Guard PBY aircraft, V189, reported for duty, having been assigned by Headquarters to transport personnel, mail, supplies, and materials, to the various sites to expedite the construction. Flight surveys of the sites for the Loran stations were made. These inspections provided a good grasp of the problems involved in the landing of materials and the construction of the stations. Construction of the Loran chains began in Alaska and the construction of additional chains followed the battles across the Pacific to Japan. V-189 was permanently assigned to this Top Secret project.
On 5 October 1943 an all Coast Guard Patrol Squadron, VP-6 CG, home based at Narsarssuak, Greenland, code name Bluie West 1, became operational. Thirty officers and 145 enlisted men were assigned to the squadron. In the hostile environment of the North Atlantic VP-6 provided anti-submarine patrol, air support for convoys, search and rescue, intelligence survey flights, as well as mail and medical supply delivery.
In December of 1943 the Navy established its&rsquo first Air Sea Rescue Squadron at Air Station San Diego. An all Coast Guard unit, it led to the Coast Guards heavy involvement in Air-Sea Rescue. Starting in 1944 the Coast Guard had the Search and Rescue responsibility for the Continental Sea Frontiers. By the end of 1944 there were 114 PBY-5A/6As in Coast Guard service.
WesWorld
Dear visitor, welcome to WesWorld. If this is your first visit here, please read the Help. It explains in detail how this page works. To use all features of this page, you should consider registering. Please use the registration form, to register here or read more information about the registration process. If you are already registered, please login here.
Brockpaine
Thursday, August 4th 2011, 1:24am
PBN Nomad
A few months back, Canis and I discussed the PBN Nomad, as built by the US's Naval Aircraft Factory. Per our discussions, the Chilean Navy's request resulted in the PBN's development for Chile.
Here are the specs - they are pretty much historical, so far as I'm aware.
Quoted
[SIZE=4]Naval Aircraft Factory PBN Nomad[/SIZE]
[SIZE=3]Genel özellikleri[/SIZE]
Mürettebat: 8 — pilot, co-pilot, bow turret gunner, flight mechanic, radioman, navigator and two waist gunners
Uzunluk: 64' 8" (19.4 m)
kanat açıklığı: 104' (31.70 m)
Boy uzunluğu: 17' 11" (5.46 m)
Wing area: 1,400 ft² (130 m²)
Empty weight: 20,910 lb (9,485 kg)
Max takeoff weight: 38000 lb (16,066 kg)
Powerplant: 2× Pratt & Whitney R-1830-92 Twin Wasp radial engines, 1,200 hp (895 kW each) each
[SIZE=3]Verim[/SIZE]
Azami hız: 196 mph (314 km/h)
Cruise speed: 125 mph (201 km/h)
Menzil: 3,700 mi (5,955 km)
Service ceiling: 15,800 ft (4,000 m)
Rate of climb: 1,000 ft/min (5.1 m/s)
Wing loading: 25.3 lb/ft² (123.6 kg/m²)
Power/mass: 0.034 hp/lb (0.056 kW/kg)
[SIZE=3]silahlanma[/SIZE]
- 1 × .30 cal (7.62 mm) machine gun in ventral hatch at tail
- 1 × .50 cal (12.7 mm) machine gun (in nose turret)
- 2 × .50 cal (12.7 mm) machine guns (one in each waist blister)
- 4,000 lb (1,814 kg) of bombs, depth charges, or torpedoes
Enough Firepower to Level a City
A U.S. Navy program known as Project Zebra brought pilots and crew members from the Soviet Union to the Elizabeth City Coast Guard base towards the end of World War II. The mission was to train the crew on a modified version of the PBY Catalina, an aircraft known as “the flying boat” because it could land and take off from the water. The model going to the Soviet Union was the PBN-1 Nomad, built by the Naval Aircraft Factory.
The mission the book will reveal involves finding German submarines and dropping ordnance on them.
Naval Aircraft Factory PBN-1 Nomad - History
Tarayıcınız çerçeveleri desteklemiyor.
Tarayıcınız çerçeveleri desteklemiyor.
PBY-1
Üretilmiş: September 1936 - June 1937
Notlar: Original production model.
İnşa Numarası: 60
PBY-1 Catalina, October 22, 1936.
[Source: Unknown]
PBY-2
Üretilmiş: May 1937 - February 1938
Notlar: Minor alterations to tail structure, hull reinforcements.
İnşa Numarası: 50
PBY-3
Üretilmiş: November 1936 - August 1938
Notlar: Higher power engines.
İnşa Numarası: 66
PBY-4
Üretilmiş: May 1938 - June 1939
Notlar: Higher power engines, propeller spinners, acrylic glass blisters over waist guns (some later units).
İnşa Numarası: 32
PBY-5
Üretilmiş: September 1940 - July 1943
Notlar: Higher power engines (using higher octane fuel), discontinued use of propeller spinners, standardized waist gun blisters.
İnşa Numarası: 684
PBY-5 Catalina (Source: U.S. Navy)
PBY-5A
Üretilmiş: October 1941 - January 1945
Notlar: Hydraulically-actuated, retractable tricycle landing gear for amphibious operation. Introduced tail gun position, replaced bow single gun position with bow "eyeball" turret equipped with twin .30 machine guns (some later units), improved armor, self-sealing fuel tanks.
İnşa Numarası: 802
PBN-1 Nomad
Üretilmiş: October 1941 - January 1945
Notlar: The Naval Aircraft Factory made significant modifications to the PBY design, many of which would have significantly interrupted deliveries had they been incorporated on the Consolidated production lines. The new aircraft, officially known as the PBN-1 Nomad, had several differences from the basic PBY. The most visually apparent upgrades were to the bow, sharpened and extended two feet, and to the tail, which was enlarged and featured a new shape. Other improvements included larger fuel tanks, increasing range by 50%, and stronger wings permitting a 2,000 lb (908 kg) higher gross takeoff weight. An auxiliary power unit was installed, along with a modernized electrical system, and the weapons were upgraded with continuous-feed mechanisms.
The majority (138) of the 156 PBN-1s produced served with the Soviet Navy. The remaining 18 aircraft were assigned to training units at NAS Whidbey Island and NAF Newport. Later, improvements found in the PBN-1 notably, the larger tail were incorporated into the amphibious PBY-6A.
İnşa Numarası: 156
PBY-6A
Üretilmiş: January 1945 - May 1945
Notlar: Incorporated changes from PBN-1, including a taller vertical tail, increased wing strength for greater carrying capacity, new electrical system, standardized "eyeball" turret, and a radome over cockpit for radar.
İnşa Numarası: 175