OSCAR ADAYLARINDAN ÇİZGİ ROMAN UYARLAMALARINA
Bu haftanın sinema gündemi, İstanbul Film Festivali’nin salonlara dönmesi aslında. Ben de filmleri takip etmeye başladım ama henüz festivalin başındayız. Önümüzdeki haftalarda festival filmlerine daha detaylı bakmak üzere, bu hafta yine bir vizyon turu yapalım.
Belfast:
Aslında bakarsanız son haftalarda vizyon, kalite olarak epey verimsiz. Son haftaların en iyi filmi Belfast idi kanımca. Aslında Belfast'la ilgili de epey kötü yorum vardı ama ben gayet beğendim. Evet, biraz fazla Roma’ya benziyor. Evet, onun kadar derinlikli değil ama sinemasını da kurduğu duygu yoğunluğunu da başarılı buldum. Oscarlar verilmeden önce, Power of the Dog kazanamayacaksa, CODA yerine Belfast alsın isterim demiştim hatta. Ne yazık ki olmadı ve belki de zayıf noktalarından biri olan senaryosu ile Oscar aldı.
Belfast, sinemada izlendiği zaman daha etkili olacak filmlerden biri bence. Evde izlesem, o kadar sevmeyebilirdim. Branagh'ın kurduğu mizansenlerin tadı, ön plan ve arka planları kullanışındaki ustalık, büyük ekranda daha iyi anlaşılıyor. Aynı şekilde, ses kategorisinde neden aday olduğunu anlamak için de ya sinemada, ya da iyi bir ses sistemiyle izlemek lazım. TV seslerinden, gerçek seslere geçiş ve özellikle kaos sahnelerindeki ses kullanımı son derece iyi. Neredeyse tüm oyuncu kadrosunu da çok beğendim. Anne rolünde Caitriona Balfe parlıyor zaten ama Jude Hill, Judi Dench ve Ciarán Hinds de çok iyiler. Kimi beğenmedim: Jamie Dornan. Hâlâ iyi bir oyuncu olduğuna ikna olmuş değilim. Buddy'nin sinema ve tiyatro izlerken dünyadan kopmasını, oralarda görüntünün renklenmesini de beğendim ve kendime de çok yakın buldum. Olayları, klasik filmlerle ilişkilendirmesini de. Aklıma gelmişken, bir festival, yakın zamanda High Noon'u sinemada gösterebilir mi lütfen?
Kenneth Branagh'nın kendi filmlerine yaptığı kimi göndermeleri de beğendim ama bazen biraz fazla gözümüze sokuyordu. Neticede, yılın en iyisi demesem de, izlediğime gayet memnun olduğum, bu aralar sulugöz olduğum için, bir, iki sahnede gözyaşlarıma da hakim olamadığım bir film oldu.
Morbius:
Morbius, son dönemin en kötü eleştiriler alan filmlerinden biri olarak dikkat çekti. Esas olarak bu filmle ilgili yazılanlara çok fazla ekleyecek bir şeyim yok. Çeşitli nedenlerle 2-3 sene raflarda bekledi ama sanki 20 sene falan beklemiş gibi. Karakterlerin motivasyonları, kötü adamla kapışma şekilleri, hikâyenin kuruluşu vs. o kadar bayatlamış ki. Bir heyecan ya da merak yaratmaktan çok uzak. Özel efektlerde sürekli kendisini tekrarlayan motifler de hoşuma gitmedi. Senaryoda da dev açıklar var. Bir karakteri görüyoruz, sonra kaybolup gidiyor mesela. Diğer Marvel filmlerine ve karakterlere yapılan göndermeler ise inanılmaz yapay duruyor. En kötüsü de post-credits sahnesi elbette. Uncharted için, post-credits sahnesini fragmanda gösteren ilk film demiştim. Burada da benzer, hatta daha kötü bir durum var.
Oyunculuk olarak, Jared Leto ve Matt Smith'e pek bir itirazım yok. Hatta Matt Smith'in kendisi ile dalga geçen performansını beğendim bile. Her ikisi de daha iyi senaryo ile çalışmış olsalar, filmi toparlayabilirlermiş. Aslında Sony'nin elinde Venom ve Morbius gibi, tam anlamıyla iyi ya da kötü adam olmayan, gri bölgede yer alan karakterlerin olması bir avantajdı. Bunlardan bayağı ilginç öyküler çıkabilirdi ama potansiyeli kullanamadılar.
Osman Sekiz:
Fragmanı izlediğimde, filmin hedef kitlesine dair kafam karışmıştı, filmi izledikten sonra da kafa karışıklığım devam etti. Karşımızdaki bir çocuk filmiyse, fazla sert yerleri var (ki 10+ sınırı almış zaten), yetişkinlere yönelik bir filmse çok naif. Ezel Akay'ın kendisini hikâye anlatıcısı olarak tanımlaması ve modern bir masal anlatması güzel ama ilk filmlerindeki havayı yakalayamıyor. Tabii ki, aynı tonda devam etmesi gerekmiyor ama film kendi içinde, nerede duracağına tam karar verememiş gibi.
Osman Sekiz karakteri, korkularıyla, arzularıyla gayet iyi çizilmiş aslında. Yaşayan bir karakter ama canavarlar, basit bir çocuk filminden fırlamış gibi ve o ayarda espriler yapmaktalar. Begüm Birgören'in karakteri de nispeten ilgi çekici ama senaryoyu da yazan Kemal Uçar'ın karakteri ucuz komedi filmlerinden ödünç alınmış adeta. Böyle olunca, filmin zaman zaman ilgi çekici sahneleri olsa da hemen arkasından, hayal kırıklığı yaratan birkaç sahne geliyor. Nihayetinde film de bir türlü, belli bir seviyeye çıkamıyor. Seyirci de filme ne şekilde yaklaşacağını çözememiş gibi duruyor. İlk haftasında sadece 2.655 kişi izlemiş ve yine ilk haftasında 116 salon ile başlayan vizyon yolculuğu, ikinci haftasında sadece 1 salona düşmüş. Gişe anlamında, Ezel Akay filmleri arasında, açık ara en kötüsü olmuş durumda. Artık, pandemiye de bağlayamayız bunu. Belli ki film, seyircide bir karşılık bulamadı.
Eiffel:
Eyfel kulesinin yapılışını, gizli bir aşk hikayesi ile süsleyen, sıkılmadan izlenebilecek ama kalıcı da olamayan bir film. Anladığım kadarıyla aşk hikayesinin gerçekle pek bir ilgisi yok ama iki saat inşaat izletmek sıkıcı olur diye düşünülmüş belli ki. Filmin iskeleti de o aşk hikayesi üzerine kurulmuş zaten. Geri dönüşlerle beraber, iyi bir anlatımı var. Romain Duris ve Emma Mackey, iyi bir uyum yakalamışlar. Bu arada Death on the Nile ve bu filmle beraber Emma Mackey, son dönemin dikkat çekici oyuncularından oldu benim için.
İki saat inşaat izletmek sıkıcı olur dedim ama işin o kısmının altından başarıyla kalkılmış denebilir. Projeyi kabul ettirme, para bulma süreçleri ilgi çekici. Kulenin tasarımında mühendisimizi sürekli aynı şeyleri çizerken görmemiz biraz tekrar oluyor aslında. İşin inşaat kısmı da, zor ve tehlikeli bir iş olduğu için, buralarda da heyecan yaratılabilmiş. Ama odağı fazlaca aşka kaydırınca, kulenin yapımında binbir zorluk varken, bir anda bitiveriyor ve akıllarda soru işaretleri bırakıyor.
Genelde olumlu şeyler yazdım ama neden kalıcı olmayacak dedim? Çünkü, her ne kadar iyi anlatılmış olsa da farklı sınıflardan iki karakterin imkânsız aşk öykülerini çok izledik. Onlara yeni bir şey katmıyor.
The Lost City (Kayıp Şehir):
Bu filmden çok bir beklentim yoktu ama en azından hoşça vakit geçirtecek bir film olur diyordum ama birkaçı hariç, ne esprilerine güldüm, ne de aksiyon sahnelerinde heyecanlandım. Tatsız, tutsuz geçen iki saat oldu benim için. Başrol oyuncularını çok da sevmiyor olmamın da etkisi vardır tabii ama karakterlerle de çok yakınlık kuramadım. Daniel Radcliffe'in kötü adamı, filmin en zayıf noktalarından biriydi zaten. Brad Pitt'li sahneler iyiydi ama keşke fragmanda hiç görmeseydik de sürpriz olsaydı. Zaten, Pitt'in karakterinin hikayesinin nereye varacağı da en baştan belliydi. Film hakkında çok fazla söylenecek bir şey yok. Yine ormanda geçen bir aksiyon-komedi olarak, geçen seneki Jungle Cruise'u daha çok sevmiştim diyerek bitireyim.
Haftaya görüşmek üzere.
HASAN NADİR DERİN
GALERİ
Diğer Yazılar
Geçen hafta Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali izlenimlerine başlamıştık. Bu hafta kaldığımız yerden devam edelim. Ancak, bu sene festivalde çok sayıda film izlemişim, iki hafta yetmedi, haftaya aynen devam. Filmleri izlediğim sırayla yazıyorum. Bu hafta, çoğunlukla belgesel filmlerden oluşan bir seçki oldu. Bu arada geçen haftaki yazıyı tamamladıktan sonra, festivalin kapanışının yapıldığını ve Fipresci ödülünün Mafifa filmine gittiğini de not olarak düşelim. Açıkçası bence, Fipresci için, yarışan filmler içinde daha iyileri vardı ama jürinin kararıdır diyelim. Mafifa ile ilgili görüşlerimi, geçen haftanın yazısında bulabilirsiniz hatırlatmasını da yapayım.
Ankaralı sinefiller olarak, geçtiğimiz haftayı Uçan Süpürge Kadın Filmleri festivalini takip ederek geçirdik. Bu yazı yazıldığında, son gününe girdiğimiz festival, birkaç nazar boncuğu aksaklık dışında çok iyi gitti. Program da gayet iyiydi. Vakit kaybetmeden, festivalin ilk günlerinde izlediğim filmlere geçelim.
Top Gun: Maverick çok ideal bir devam filmi olmuş. İlk Top Gun'un tarzını tüm film boyunca devam ettiriyor. Hikâye ve kimi sahnelerde çok belirgin paralellikler var. İlk filmi sevenler, o günlerde sinemada izlemiş olanlar kaçırmasın derim. Film, bir 80'ler filmi izliyoruz havasıyla başlıyor ve o hissi hiç bırakmıyor. Müziklerde bile Lady Gaga'nın şarkısı dışında ağırlıklı olarak 80'lerin şarkıları var (Take My Breath Away'i niye bir yere sıkıştırmadılar, anlaşılır gibi değil.). Teknik olarak ilk filmden kesinlikle iyi. Tom Cruise'un bilgisayar efektlerini minimumda tutacağım manyaklığı, etkisini hissettiriyor.
Yaz aylarına girmeden önce, son festivalimize hazırlanırken, vizyona da yine 9-10 filmle devam etmekteyiz. Son haftaların, bambaşka seyirci kitlelerine hitap etse de iyi seyirci çeken, başarılı filmleriyle başlayıp, kötülere doğru ilerleyelim ve son yılların en kötü filmiyle yazımızı bitirelim.
Vizyon takvimi, haftada 9-10 filmle devam ediyor. Doğrusu gerçekten izlenmeye değer filmlerin sayısı, son derece az. Bu hafta yine vizyonda yer alan filmlerden bir kısmı hakkında ufak görüşlerle devam edelim. Ankara’daki sinemaseverler için, Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali’nin biletlerinin satışa çıktığını da hatırlatmış olalım.
Son ayların en merak edilen, muhtemelen seyirci sayısı olarak, sinemaların yüzünü güldürecek filmi, bu hafta gösterime girdi. O halde, ondan başlayarak vizyondaki filmlerin bir kısmına bir göz atalım.
İstanbul Film Festivali’nden vizyona geri döndük. Sinemalardaki film sayısına bakarsak, vizyon çok bereketli. Nisan ayında toplam, 47 film gösterime girmiş. Her hafta 9-10 film anlamına geliyor. Ama filmlerin niteliklerine bakacak olursak, belli bir seviyenin üzerindeki filmler, iki elin parmaklarını geçmiyor. Seyircinin ilgisi de benzer şekilde, birkaç film etrafında yoğunlaşmış şekilde. Nisan ayında gösterime girmiş filmlerden 100 bin seyirciyi aşabilmiş sadece 4 film var: Morbius, Doru Macera Ormanı, Kirpi Sonic 2, Fantastik Canavarlar: Dumbledore'un Sırları. Son haftanın sayıları henüz elimizde yok ama bir ihtimal, çocuk filmi olarak Kim Demiş Kötüyüz Diye? filmi de bu sınırı aşabilir.
Geçen hafta, 41. İstanbul Film Festivali izlenimlerine başlamıştık. Bu hafta izlediğim geri kalan 10 filmle, bu yılki İstanbul Film Festivali izlenimlerini bitiriyoruz. Vakit kaybetmeden filmlere geçelim.
İstanbul Film Festivali’nin salonlara dönmesi ile sinema gündemimiz de bu yöne doğru kaydı. Doğrusunu söylemek gerekirse, vizyondaki iyi film sayısı da son derece az. O halde, festivalde izlediğim filmlere, iki bölüm halinde kısa bir bakış atayım. Öncelikle 5 gün boyunca takip etme şansım olan festival ile ilgili birkaç ufak not. Festivalin salonlara dönmesi heyecan verici ama bu heyecan seyirci kitlesine çok fazla yansımamış gibi duruyor. Gerçi, filmlerin bir kısmını basın gösterimlerinde izledim ama genel seyirci ile izlediğim filmler, şimdiye kadar İstanbul Film Festivali’nde gördüğüm en boş salonlara oynadı.
Bu hafta yazıya kısa bir Oscar değerlendirmesi ile başlamak istemiştim ama Will Smith-Chris Rock olayı tüm hafta o kadar konuşuldu ki, artık üzerine söyleyecek yeni bir şey kalmadı. Ödüller tarafında da çok daha iyi filmler dururken en iyi filmin CODA’ya gitmesi, The Power of the Dog’un en iyi yönetmen ödülü kazanırken başka hiçbir ödül alamaması gibi konular da çok konuşuldu. Eh, törene dair konuşulacak başka pek bir şey de yoktu zaten diyerek, bir süredir Oscar tahminleri nedeniyle değinemediğimiz, sinemaları seyirci açısından mutlu eden filmlere ve geçen haftalardan kalan birkaç farklı yapıma kısaca bir bakalım.
Yine bir ödül sezonunun daha sonuna yaklaşıyoruz. Geçtiğimiz yıl, bir önceki yıla göre, kısmen daha normalleşmiş bir şekilde geçti. En azından Akademi’nin pandemi dönemine özel koyduğu kurallar, bu yıl devam ettirilmedi. Ödül töreninin de daha normalleşmiş şekilde gerçekleştirileceği görülüyor. Yine de konukların aşılarını tamamlamış olması ve test yaptırması beklenecek... Genel Oscar gündemi sonrası gelelim bu senenin tahminlerine. Yine geçen sene olduğu gibi, tahminlerimi iki ayrı bölüm halinde yapacağım. Vakit kaybetmeden, başlayalım.
Bu haftaki yazımıza Murat Özer’in adını anmadan başlamak istemedim. Sinema camiasının bu önemli kaybını, şimdiye kadar mutlaka duymuşsunuzdur, Murat Özer’i daha önce az tanıyor olsanız da son birkaç gün içinde yazılanları takip etmişsinizdir. Yakın arkadaşları, “mözer” hakkında o kadar güzel şeyler yazdılar, onu o kadar içten, o kadar duygulu bir şekilde andılar ki, bana bir şey demek düşmez aslında. Yine de onu uzaktan takip eden, festivallerde karşılaştığımızda ufak sohbetler eden, bazen sosyal medyada paslaşan, bazen editörü olduğu dergide yazılar yazan bir sinemasever olarak (onun yanında kendime sinema yazarı diyemedim), kendisini anmasam olmazdı.
Bir süredir online ve fiziksel festivaller üst üste gelince, bu köşede vizyon filmleri hakkında yorum yapmamıştık. Her ne kadar haftanın öne çıkan filmleri Bergen ve The Batman olsa da, onları izlemeyi biraz erteleyip, vizyondaki eksiklerimi kapatmaya çalıştığım bir dönem oldu. Bu nedenle, onları ilerleyen yazılara bırakıp, vizyondaki diğer filmlere bir göz atalım.
2020 Mart ayından bu güne, artık hayatta olmayan canım ‘Sinema’ dergisindeki ‘Sinemadan Çıkmış İnsan’ adlı köşemde, geçmiş sayılarda yayınlanmış eski yazılarımı paylaştım. 5 Mart 2021’den itibarense, sinema salonları perdelerini açana dek, her yeni hafta, o tarihe ait eski ‘sinemadan çıkmış insan / vizyonda bu hafta köşeleri’ni sizlerle buluşturdum. Sizlere her hafta sinema tarihinden 5 klasik film önerdiğim ‘Önce Tavsiyeler’ adlı bölüm ve geçmiş vizyon haftalarını anımsadığımız ‘Tarihte Bu Hafta’ adlı bölümler devam edecek! İkisi yerli yapım olmak üzere toplam altı yeni filme ev sahipliği yapıyor Haziran ayının son vizyon haftası! İstanbul dışında bulunduğumdan dolayı bu haftaki basın gösterimlerine katılamadığımdan; yeni filmlere sadece yapım notlarıyla değineceğiz.
Çeyrek yüzyılı aşkın, başta pop olmak üzere müziğin tarihini tutan, radyo programları üreten, kitaplar, eleştiriler yazan, plaklar çalan Naim Dilmener bu uzun yürüyüşün Gazete Pazar ile Radikal adımlarında kaleme aldığı yazılarıyla, müzik serüvenimizden önemli ve değerli isimleri bizlerle paylaşıyor.
Evliliği, ayrılma fikriyle ‘şiddet’li bir noktaya gelen Harper için her şey çok kötü gelişir... ‘Ex Machina’ ve ‘Annihilation’ gibi yönettiği filmlerin yanı sıra ‘Kumsal’, ‘28 Gün Sonra’, ‘Günışığı’, ‘Beni Asla Bırakma’ gibi yapımlardan da yazar kimliğiyle tanıdığımız Alex Garland, genel olarak eserlerinde ‘cennet’ metaforunu öne çıkarıyor. Onun karakterleri ruhlarındaki acıları dindirmek için gittikleri yerde problemlerinden kurtulmuyor, aksine çok daha zor denklemlerin içinde boğuşuyorlar... UĞUR VARDAN (HÜRRİYET/03.06.2022)
Bu ara plaklar popüler. Kimi albümler yeniden basılıyor, döneminde plak olarak yayımlanmamış albümler plağa kaydediliyor. Sadece bunlar değil, yeni albümler de plaklar aracılığıyla dinleyiciye ulaştırılıyor. Ekseriyetle 33’lük plaklar bunlar ama benim gibi 45’lik sevdalılarını sevindiren hamleler de yok değil. MURAT MERİÇ (gazeteduvar.com.tr/03.10/2021)
Her biri meslekte en az 20 yılı devirmiş müzik yazarlarımızın saptadığı yerli grupların ‘şeref tablosu’nda Moğollar, Bulutsuzluk Özlemi ile ‘orta yaş’a dayanmış akranlar mor ve ötesi ile Duman gözüküyor. Hemen enselerinde Kurtalan Ekspres ile Dervişan yer alıyor. Bir alt basamakta ise, az zamanda çok iş yapmış Hardal ve Mazhar Fuat Özkan bulunuyor. Aslında gözler Mazharlar’ı daha üstte arıyor da, ‘ticaret’in dozunu kaçırmak bazen böyle sonuçlara neden oluyor.
Sinemamuzik.com, bir çoğu Altın Portakal’da jürilik de yapmış sinema yazarlarına sordu: ‘Antalya Altın Portakallı en iyi film hangisi’?... Birinciler listesinde ‘kortej’e çıkan ve bütün zamanların Altın Portakal birincilerini değerlendiren 31 sinema yazarının katıldığı araştırmada, Zeki Ökten’in 1980 tarihli Sürü filmi 213 puan toplayarak birinciliği kazandı. Sürü’yü 204 puanla Muhsin Bey (Yavuz Turgul) ve 192 puanla Uzak (Nuri Bilge Ceylan) izledi.
Sinemamuzik.com sinema yazarlarına sordu: ‘İlk uzun filmini 21. yüzyılda çeken en iyi 10 yerli yönetmen kim?... 30 sinema yazarının katıldığı araştırmada bol ödüllü Emin Alper 195 puan toplayarak birinciliği kazandı. Alper’i 145 puanla Pelin Esmer ve 136 puanla Özcan Alper izledi. Emin Alper'i 27 sinema yazarı listesine alırken, Pelin Esmer’e 25, Özcan Alper’e 20 listede yer verildi. Bazı popüler isimler ön sıralarda yer alamadı.