Koshar hayduta homurdandı.
“Bu ne tür bir aldatmaca?”
“Sc…dolandırıcılık. Gerçekten!”
“Yani, kral benim bir şeye yatırım yapmamı mı sağlamaya çalışıyor? Bir yerlerde iyi bir ihtimal olduğunu mu söyledi?”
“Yatırım!”
Adam dehşet içinde haykırdı ve göğsündeki Batı Krallığı sembolünü işaret etti.
“Şuna bak! Bu gerçek.”
Koshar armayı bir an inceledi ve başını salladı ve adamın yüzü rahatladı. Ancak, sembolün gerçek olması, Koshar’ın Batı Kralı’nın onu bulmaya çalıştığını umursadığı anlamına gelmiyordu. Açıkça konuştu.
“Batı Kralı’ndan gelen bir çağrıya cevap vermeyeceğim. Kız kardeşimle ilgili herhangi bir şey olsa bile.”
“Ancak!”
Koshar hâlâ inanmış görünmüyordu. Adam hüsrana uğramış bir şekilde kendi kendine homurdandı ama Koshar’ın tepkisinin anlaşılır olduğunu biliyordu. Onlara komşu bir kralın onları aradığını söylese kaç yabancı onu takip ederdi? Belki daha resmi bir şekilde yapılsaydı daha inandırıcı olabilirdi. Bununla birlikte, adam hızlı ve gizlice seyahat etmek zorundaydı ve bu nedenle görünüşü fazlasıyla sorgulanabilirdi. Yine de Koshar beyninden çok kaslarıyla tanınıyordu ve adam onun böyle tepki vereceğini hiç beklemiyordu…!
Koshar homurdandı ve dizginlerini çekti. Sonunda ayrılmadı ve adama beklentiyle baktı. Adam ona şaşkınlıkla baktığında, Koshar cevap verdi.
“Peki? Bana rehberlik etmen gerekmez mi?”
“Ne?”
Adam, Koshar’ın geleceğini düşünmemişti, peki neden birdenbire…? Şaşkınlıkla baktı ama Koshar açıklama zahmetine girmedi.
“Git. Bana yol göster.”
Adam irkildi ve ilerledi.
“Bu tarafa gel.”
Ancak Koshar, Batı Kralı’nı uysal görmek niyetinde değildi. Batı Kralı’nın, Yeni Yıl kutlamalarında Rashta’ya sırılsıklam aşık olduğuna dair söylentileri hatırladı. Koshar, Rashta’nın zayıflığını bulmak için bilgi topladığında, Heinley’nin sevgisinin, İmparator Sovieshu ile alenen tartıştığı ölçüde olduğunu duydu.
Koshar, Kral Heinley’e güvenmedi. Ne kadar düşünürse düşünsün, Batı Kralı’nın onu araması için bir sebep yoktu. Ancak Koşar ülkesinden kovuldu ve hiçbir işi ve hakkı yoktu. O da peşinden gitti. Batı Kralı onu gerçekten çağırdıysa…
Kralı, kendisini Rashta’ya götürmesi için ikna edecekti.
* * *
Rashta kuşun mavi tüylerine baktı. Hangi tür olduğunu bilmiyordu ama çevresinde bir asalet havası hissetti. Ancak bu, kuşun görünüşüne hayran olmanın zamanı değildi.
“Üzgünüm.”
Rashta mırıldandı ve kuşa uzandı. Derin bir nefes alıp onları dışarı çekmeden önce tüylerinden bir avuç tuttu. Kuş şaşkınlıkla çığlık attı ve çırpındı, ancak kafes herhangi bir kaçış yolunu engelledi.
Rashta tekrar uzandı ve tüylerinden daha fazlasını çıkardı ve kuş haykırdı ve gagasıyla elini gagaladı. Elini geriye doğru salladı.
Kuş, Rashta’ya karanlık bir bakış attı. Elini tekrar kafese sokarsa gerçekten yaralanabilir. Rashta zaten yeterince tüyü olduğu için geri çekildi ve tüyleri yerden süpürüp bir yastık kılıfına sakladı.
“Üzgünüm.”
Rashta kuştan bir kez daha özür diledi.
Suçluluğuna rağmen kendini ve bebeğini korumaya kararlıydı. İmparatoriçe’nin şiddet yanlısı ağabeyi sürgüne gönderilmiş olsa da ailesinin geri kalanı kalmıştır. Sovieshu’nun Rashta’yı imparatoriçe yapma sözünün dışında, ne pahasına olursa olsun kendi güvenliğini sağlamak zorundaydı.
Bu onun korkunç bir şey yapması gerektiği anlamına gelse bile.
“Nasıl bu kadar uzağa götürüldüm?”
Bunların hepsi İmparatoriçe’nin düşmanlığı yüzündendi. Önce İmparatoriçe ve erkek kardeşi ona saldırmasaydı, Rashta bunu yapmayacağına ikna olmuştu.
Bir koltuğa oturdu, elini karnına koydu ve hıçkırarak ağladı.
Birkaç saat sonra hava kararmıştı ve Sovieshu odaya girdiğinde hala ağlıyordu. Sovieshu içeri girdiğinde bitkin görünüyordu ama Rashta’yı görünce hemen alarma geçti.
“Neden ağlıyorsun?”
Rashta kafesi işaret etti. Kuştaki eksik tüyleri görünce Sovieshu’nun kaşları yukarı kalktı.
“Neden bu halde? Hayır, bu kuş neden sende?”
“İmparatoriçe kuşu geri gönderdi ve Delise onu alıp Rashta’ya verdi.”
“Tüyleri neden böyle?”
Sovieshu kafese doğru yürüdü, yarayı inceledi ve sanki öfkesini bastırmaya çalışıyormuş gibi dudaklarını sıkıca bastırdı.
“Rashta bilmiyor.”
Burnunu çekerek başını salladı. Kuşun ona ters ters bakmasından dolayı üzgündü ama bedelini ödeyip kendisi için yetiştirebileceğini düşündü.
Rashta yalvarırcasına ellerini birleştirdi.
“Majesteleri, İmparatoriçe kuşu terk ettiğine göre, Rashta onu tutabilir mi?”
Sovieshu cevap vermeden kuşa baktı. Hediyesinin bu şekilde iade edilmesine derinden gücenmişti. Rashta gözyaşlarını silerek ona tekrar yalvardı.
“Majesteleri. Rashta bununla ilgilenmek istiyor. Çok acınası.”
Sovieshu, Rashta’ya baktı ve yorgun bir şekilde içini çekti.
“Başkasının terk ettiği bir kuşu neden istiyorsun? Sana yenisini alacağım.”
“Bu yaratığın da bir canı var. Onu nasıl çöpe atabilirsin?”
“Onu atacağımı kim söyledi?”
“Ha? Yapmayacak mısın?”
“Ben yükselteceğim.”
“Majestelerinin terk ettiği kuşu neden elinizde tutuyorsunuz?”
Rashta ona endişeyle baktı. Tepkisi mantıklı değildi. Kendisinin bir kuş yetiştirmesini beklemiyordu. İmparator gururlu bir adamdı ve İmparatoriçe’nin hediyesini mahvetmesine ve reddetmesine kızması gerekiyordu. İmparator olması gerektiği kadar kızgın değildi. Hâlâ İmparatoriçe’ye karşı hisleri olduğu için miydi? Onu görevden alacağını söyledi. Fikrini mi değiştirdi?
Rashta, Sovieshu’nun zihnini okuyabilseydi, endişelenmek yerine rahatlayacaktı. Sovieshu gerçekten kızgındı. İmparatoriçe, Prens Heinley’nin kuşu öldüğü için bayılmıştı ve sonra ona gönderdiği kuşun tüylerini yolmuştu. İmparatoriçe ile yüzleşmek ve ne yaptığını sormak istedi. İmparatoriçe’nin baygın olduğu saatlerde Sovieshu’nun sanki buzlu suya batmış gibi bir korku yaşadığı doğruydu. Tekrar yıkılmasından korkuyordu. Ancak vücudunda kaybolan öfke yeniden alevlenmişti.
Sovieshu tek kelime etmeden kafesi aldı ve Rashta’nın odasından ayrıldı.
* * *
Sovieshu’nun öfkesi ertesi gün çözülmedi ve sonunda Marquis Karl’a patladı.
Baş sekreter, “Büyücülerde Mana Kaybı” hakkında yeni bir raporla ofise gelmişti ve Sovieshu’nun kollarını kavuşturmuş ve korkunç bir bakış attığını görünce şaşırmıştı.
“Majesteleri?”
Sovieshu’nun ifadesi o kadar anormaldi ki marki içgüdüsel olarak küçüldü.
“Ne oldu? Bir şey mi oldu?”
“Hiçbir şey.”
“Ama senin yüzün…”
Marquis Karl, Sovieshu’nun gözlerinin içine bakarak raporunu sundu. İmparator belgeleri tek eliyle aldı ve hızlıca göz attı, ancak içindekilerin doğasını görünce ifadesi hiç düzelmedi. Marquis Karl, Sovieshu ona seslendiğinde gizlice odadan ayrılmaya çalıştı.
“Satış belgesini bulabildin mi?”
“Sertifika mı? Ah evet, Rashta’nın köle sertifikası…”
“Unutmadın değil mi?”
“Yapmadım.”
Marquis Karl içini çekti.
“Bildiğiniz gibi İmparatoriçe veya kardeşi hakkında hiçbir şey bulamadık.”
“Yani düşürdün?”
“Hayır. Daha sonra Lord Koshar’ın söylediklerini hatırladım ve şövalyelerin kamaralarını kontrol ettim.”
Marquis Karl’ın yüzü daha da karardı.
“Ama bulunamadı.”
Bir satış sertifikası vardı. Viscount Roteschu, Lord Koshar ve Roteschu’nun onu emanet ettiği şirket tarafından onaylandı. Ama Sovieshu henüz o kağıdın bir parçasını bile görmemişti! Neden İmparatoriçe’den boşanmayı bile planladı?
Satış sertifikası tamamen yok edilmedikçe belirsizlik asla ortadan kalkmayacaktı, ancak arayabilecekleri her yeri aramalarına rağmen hiçbir yerde bulunamadı. İmparator olarak, imparatorluktaki her bir vatandaşın evini aramak için gücünü kullanabilirdi, ancak böyle bir emir vermek, böyle bir sertifikanın varlığını teşvik etmekle eşdeğerdi.
“Haaaa…”
Sovieshu içini çekti ve parmaklarını zonklayan şakaklarına bastırdı. Dudaklarını büzdü ve duvara baktı ama aklına bir şey gelmedi.
“Fazla zamanım yok. Deliriyorum.”
Rashta’nın bebeği olmadan önce boşanmayı ve yeniden evlenmeyi bitirmesi gerekiyordu. İmparatoriçe uysalca aşağı inmezdi. Kaygısı ancak planı için kalan zamanı hesapladığında arttı.
“Sertifikayı çabucak bulup imha etmemiz gerekiyor…”
Marquis Karl sessizce orada öylece durdu. Bu sırada Sovieshu, düşünceleri içinde boğulurken kendi kendine mırıldandı.
“Göz bağı yöntemini kullanmak istemedim…”
“?”
“Ticaret sertifikasından kurtulamazsam, o zaman yardım edilemez.”
“Neden bahsediyorsunuz Majesteleri?”
“Önceki imparatorların cariyeleri için sıklıkla kullandıkları yöntemi kullanmalıyım.”
Marki Karl hemen anladı.
“Rashta’nın kimliğini silmek mi istiyorsun?!”
“Evet. Satış sertifikası gelirse, buna itiraz etmenin tek yolu bu.”
Sovieshu’nun sesi tahrişten sertti.
“Bana düşmüş soylulardan doğru kişiyi getirin. Biraz daha büyük olsalar daha iyi olur. Bir çift ya da sadece bir erkek ya da kadın olmaları fark etmez.”
Bir cariyenin statüsünü değiştirmek için sıklıkla kullanılan bir yöntem, başka bir soyluyla sahte evlilik yapmaktı. Ancak Sovieshu, bir yıl içinde Rashta ile evlenmek zorunda olduğu için harekete geçemedi.
“Evet majesteleri “
“Mümkün olan en kısa sürede.”
Marquis Karl eğilerek odadan çıktı ve Sovieshu sandalyesinde arkasına yaslanarak ağır göz kapaklarını kapattı. Mavi kuşa hâlâ kızgındı. İmparatoriçe Navier’in solgun yüzü önünde asılı duruyordu. Eğer ondan boşanmak istiyorsa…
Marquis Karl eğilerek odadan çıktı ve Sovieshu sandalyesinde arkasına yaslanarak ağır göz kapaklarını kapattı. Mavi kuşa hâlâ kızgındı. İmparatoriçe Navier’in solgun yüzü önünde asılı duruyordu. Bu boşanmayı gerçekleştirmeye çalışmak birçok sürprize neden oldu.
Bunu düşünmek bile onu huzursuz hissettiriyordu.
* * *
Sovieshu’nun kuşu göndermesine olan öfkem dindikten sonra, aklıma McKenna ve mavi kuş geldi. Biraz düşündükten sonra Dük Elgy’ye gidip ona kendim sormaya karar verdim.
“McKenna’nın durumunun ne olduğunu merak ediyorum…”
Güney sarayına gittim ve Dük Elgy’nin kapısını tıklattım. Yanıt yoktu. Kapıyı tekrar tıklattığımda arkamdan bir ses cevap verdi.
“Evet.”
Kahkaha dolu bir sesti. Döndüm ve Duke Elgy’nin elinde bir avuç bebek nefesi çiçeği tuttuğunu gördüm.
“Beğenir miydin?”
Çiçek buketini uzatırken gülen yüzüne baktım. Ancak bunu kabul etmek yerine ona bir soru sordum.
“Sorun değil. Sör McKenna içeride mi?”
Duke Elgy cevap vermek yerine kendi saçmalıklarıyla cevap verdi.
“Hiç kimse bunları reddetmedi. Şimdi utanıyorum.”
“…Sör McKenna?”
Bu adam neden benimle oynuyordu? İçimi çektim ve bana düzgün bir şekilde cevap vermesini umarak çiçekleri aldım.
“Çiçekleri şimdi içini çekerek mi alıyorsun? Vay canına. İlk defa bu kadar utandım.”
“Efendim McKenna?”
“Çok tuhaf bir insan.”
“Bana cevap ver.”
“Tıpkı bir bıçak gibi.”
Benimle şaka mı yapıyordu? Başımı ona doğru eğdim ve bana bakıp güldü. Pis bir gülümsemeyle cevap verdi.
“Bir meydan okuma ruhunu canlandırıyorsun, biliyor musun?”
“…”
“Bu yüzden mi Heinley, Majestelerine ilgi duyuyor?”
“McKenna burada olmamalı.”
Eğer gerçekten odada olsaydı, rahatsız etmeyecek şekilde dışarı çıkardı.
Onunla daha fazla konuşmak yerine Dük Elgy’ye çiçekleri geri verdim. Her nasılsa ellerim enerji doluydu ama onları ifade etmemeye çalıştım. Dük Elgy çiçek buketini tutuyordu ama ben arkamı dönüp yürürken beni takip etmeye ve gevezelik etmeye devam etti.
“McKenna göründüğü kadar kötü yaralanmamıştı, bu yüzden geri döndü.”
“Keşke daha önce söyleseydin.”
Bu adam neden bu kadar kaygan? Dük Elgy ve Rashta’nın konuşmalarının nasıl olduğunu merak ettim. Rashta, “Rashta, Rashta” derdi ve Dük Elgy ne isterse söylerdi. Konuşmaları hiç ilerleyecek miydi? Merak ettim.
Ancak başka bir soruşturmam vardı. En başta McKenna’nın neden burada olduğuyla ilgiliydi… ama gitmiş olsaydı, onun yerine Duke Elgy’ye sorabilir miydim?
“Sana bir soru sormak istiyorum.”
“Lütfen yap.”
“McKenna bir kuş mu?”
McKenna beklediğim gibi mavi kuş olsaydı, Duke Elgy de bunu bilirdi. Laura bahçeden mavi kuşu topladığını söyledi. Dük kıkırdayarak cevap verdi.
“Eh. Yaklaştı ama değil.”
“Öyleyse, Kuş Başlı Kabile’nin bir parçası mı?”
Kabile adı bir küfür gibiydi, bu yüzden elimden geldiğince ciddi bir ifadeyle konuştum. Dük aniden başını geriye attı ve kahkahalara boğuldu. Ses o kadar yüksek çıkmıştı ki utanarak etrafa baktım. Bir süre sonra, kahkahası nihayet söndü.
“Bu ne tür yeni bir hakaret?”
“Mühim değil.”
Utandım, o yüzden dolambaçlı bir şekilde konuştum ve ayrıldım.
* * *
İmparatoriçe Navier ortadan kaybolduktan sonra, Dük Elgy duvarla çevrili çitin yanında kendi kendine gülümsedi. İmparatoriçe’nin kendine özgü soğuk ifadesiyle “Kuş Başlı Kabile” demesini eğlenceli buldu. Heinley neden bu kadar sade ve ilgi çekici olmayan insanlara ilgi duyuyordu? Görünüşünden mi hoşlanıyordu?
Dük Elgy başını salladı. İmparatoriçe’nin bir efsaneyi bu kadar ciddiye aldığına inanamıyordu. Kayıp kabileyi nasıl sakince sorduğunu hatırlayarak kendi kendine mırıldandı.
“Hızlı kavrar.”