Yeni sanal gerçeklik deneyleri, beynin vücudun dışında olduğuna inanmak, bazı hastaların garip iddialarına itibar kazandırmak ve beynin “kendi imajını” nasıl üretebileceğine ışık tutmakta olduğunu gösterir.
University College London'dan Henrik Ehrsson, “Görsel algı hakkında onlarca yıl süren yoğun araştırmalarımız var, ama henüz beden algısında değil,” diyor.
İsviçre Federal Teknoloji Enstitüsü Nörobilimcisi Olaf Blanke, “Ama bu değişebilir, şimdi sanal gerçeklik, tam vücut algısını daha sistematik bir şekilde manipüle etmenin ve beden dışı deneyimleri sorgulamanın bir yolunu sunuyor” dedi.
Araştırmacılar Science dergisinin 24 Ağustos çevrimiçi baskısında ayrıntılı olarak açıklanan ayrı çalışmalarda çalıştılar.
Sanal hilekârlık
Araştırmacılar, stereoskopik bir video kamera kurulumundan (bir çift göz gibi yerleştirilmiş iki kamera) görüntü gösteren sanal gerçeklik gözlüklerine sahip nesneleri kullanıyorlardı. Gözlük takan kişinin arkasına yerleştirildiğinde, kameralar öznenin arkasına bakan bir “sanal benlik” olarak hareket ediyordu.
Denekler kendilerini arkadan izledikçe, bir deneyci, kameraların hemen altından aynı anda hava üretirken göğüslerini bir eliyle üretti. Araştırmacılar deneycinin elini görebildiklerinden değil, pıhtılaştığı noktayı görebildikleri için, araştırmacılar, deneklerin kendilerini göğsün dışına itilmiş gibi hissettiklerini söylediler.
Ehrsson, "Bu, katılımcılar için tuhaf ve büyüleyici bir deneyimdi." Dedi. "Onlar için kesinlikle gerçek ve korkutucu değildi. Birçoğu kıkırdadı ve" Vay, bu çok tuhaf "dedi.
Vücudum nerede?
Ama araştırmacılar orada durmadı. Ayrıca beynin kendinden algı sınırlarını test etmek için deneysel bir mankenin arkasındaki kameralarla deneyi gerçekleştirdiler.
İsviçre Federal Teknoloji Enstitüsü'ndeki bir psikolog olan Bigna Lenggenhager, “Bedensel bir şekil gördüklerinde, hala kendilerinin olduklarını hissettiler” dedi. Aynı anda hem sahte bedene hem de gerçek bedene dokunmanın birçok konuyu kandırdığını açıkladı.
Lenggenhager, “Bir dokunuşun orada olduğunu hissettiler ama bunu kesinleştiremediler,” diyen manken, sanki mankenin kendi bedeniymiş gibi hissettiğini belirtti.
Etkisini test etmek için daha da ileri giderek, araştırmacılar konuların gözlüklerini çıkardılar ve deney sırasında ayakta olduklarına inandıkları yere gitmelerini istediler. Hemen hemen her defasında, gerçek benliğinden ve simüle edilmiş vücudunun bulunduğu yerlerden değil, sanal benliklerinin lokasyonuna geri döndüler ve yürüdüler.
Lenggenhager, WordsSideKick.com'a “Gerçek vücutlarının nerede olduğunu yerelleştirmediler” dedi. "Kamera nerede olduklarına inandıkları yerdi."
Çekiç süresi
Ehrsson grubu ayrıca, kamera kurulumunun hemen altındaki bir çekiç veya sanal kendiliğinden hareket ederek tekniğin sınırlarını test etti. Deneklerin ne kadar terlediğini ölçerek - korkuya bedensel bir tepki - Ehrsson, deneklerin çekiç darbeleriyle tehdit edildiğini gösterdiğini söyledi.
Lenggenhager, kurulumun, kendi kendini algılama sınırlarını test etmek için son derece yararlı bir araç olmasına rağmen, sadece beyin üzerinde daha iyi bir araştırmanın başlangıcı olduğunu kaydetti.
“Tamamen gerçekçi bir vücut dışı deneyim yaşamamış olsak da, bedeni ve kendiliğin beyinde bir şekilde ayrı olduğunu gösterdik” dedi. Lenggenhager, bir sonraki adımın, benzer deneylerde beynin aktivitesini özel elektrotlarla izlemek olduğunu düşünüyor. Bunu yaparak araştırmacı ve meslektaşları, beynin hangi bölgelerinin kendini algılamadan sorumlu olduğunu daha iyi anlamayı umuyorlar.