

Kutsal Kitap'ın ilk bölümü olan Yaratılış'ta şunu okuruz:
"Tanrı, Adem'i topraktan yarattı ve ona yaşam soluğunu verdi… Sonra, 'Adem'in yalnız kalması iyi değil' dedi, 'ona uygun bir yardımci yaratacağım. "Adem'den aldığı kaburga kemiklerinden birini kadını yaratmak için kullandı. Adem, "İşte bu benim kemiklerimden alınmış kemiktir, etimden alınmış ettir' dedi. 'Ona kadın denecek; çünkü o adamdan alındı.' 'Bu nedenle adam anasını babasını bırakıp karısına bağlanacak ve ikise bir beden olacak.' "
Bu ayetler Tanrı'nın temelini attiğı evlilik kurumunu en özlü biçimde anlatıyor.
Başlangıçta insanı erkek ve dişi olarak yaratan Tanrı bu kurumu kutsayıp yüceltti. Ne yazık ki çağımızda bu kurumun da kutsallığı sorgulanmaya başlandı. Gelişmiş toplumlarda ekonomik yönden bağımsızlığını ilan eden kadın, bu durumu erkeğe egemen olma ölçülerine vardırıyor. Boşanma oranı ürkütücü düzeylere ulaşmış bulunuyor. Tanrısal düzene başkaldırı biçiminde gelişen tepkiler sonucunda birlikte yaşayan kadın ve erkek, evlilik sözcüğüne öcü gibi bakıyor.
Sorulduğunda birlikte yaşadıklarını, birbirlerinin partneri olduklarını söylüyordar. İşler yolunda gitmezse herkes kendi hayatını hayatını yaşamaya başlıyor.
İncil'in İbraniler bölümünde "herkes evliliğe saygı göstersin" deniyor ve "Evlilik yatağı günahla lekelenmesin" (İbraniler 13:4).
Kadın erkek ilişkileri, Tanrı'nın öngördüğü biçimde geliştiği zaman evlilikte mutluluğu yakalamak hayal olmaktan çıkıyor. Çünkü Kutsal Kitap düzeninde "evli erkek karısını, evli kadın da kocasını hoşnut etmekle" yükümlüdür.