Titan ICBM, Amerika Birleşik Devletleri tarafından geliştirilen ikinci füze ve konuşlandırılacak son sıvı tahrikli roketti. Titan'ın geliştirilmesi, Atlas Projesi'nin 1954'te, Atlas'ın uygulanamaz olduğu ortaya çıkması durumunda bir alternatif olarak bir öncelik haline getirilmesiyle aynı zamanda üstlenildi.Titan, farklı çaplarda iki farklı aşamaya sahip ilk ICBM veya Kıtalararası Balistik Füze idi. Bir silodan fırlatılmak ve 10.000 kilometreye (6214 mil) kadar uzaktaki bir hedefe bir Hidrojen Bombası vermek üzere tasarlandı. Titan 1 silo kapasitesine sahip değildi, bu nedenle Sovyetler Birliği'nin ilk saldırı saldırısına karşı oldukça savunmasızdı. Bunları üretmek için beş müteahhit kullanıldı: Uçak gövdesini Glenn L. Martin Aircraft Company (daha sonra Martin-Marietta) üretti; Aerojet-General Company, sıvı-oksijen ve gazyağı tahrik sistemini yaptı; Radyo-ataletsel Yönlendirme Sistemi Bell Telefon Laboratuvarları tarafından tasarlanmıştır; Rehberlik Bilgisayarı, Remington Rand UNIVAC tarafından yapılmıştır; ve AVCO Corporation, yeniden giriş aracını üretti. Ayrıca, yaklaşık bir millik bir Dairesel Hata Olasılığı (CEP) yarıçapına sahip olduğu için biraz yanlıştı. Müzelere yaklaşık 20 füze sağlandı ve kalan yaklaşık 70 füze 1970'lerin başında hurdaya çıkarıldı.Titan 2, önemli ölçüde geliştirilmiş bir versiyondu. Titan 2, silah kontrol anlaşmaları uyarınca devre dışı bırakıldığı 1987 yılına kadar hizmette kaldı. 1961 Küba Füze Krizinde Titan füzeleri rol oynadı. Sovyet başbakanı Nikita Kruşçev'e göre bu, Küba'daki Sovyet füzelerinin ABD'ye yaptığı gibi Sovyetler Birliği için büyük bir tehdit oluşturuyordu. Bu, daha sonra, anlaşmanın bir parçası olduğuna dair herhangi bir kamu onayı olmadan gerçekleştirildi.
Titan Füze Müzesi
1963'ten 1987'ye kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde tetikte olan 54 Titan II füze sahasının sonunu görmek için türünün tek örneği Titan Füze Müzesi'ne yapacağınız ziyareti bugün planlayın.
Tur Güvenliği Bildirimi: Grubunuzdaki herkes 55 merdiveni güvenli bir şekilde inip çıkabilmelidir (yeraltı silosuna asansör erişimi yoktur). Lütfen ilçenin maske kısıtlamalarını kaldırdığını unutmayın, ancak maskeler şiddetle tavsiye edilir aşılanmamış katılımcılar için Halkla etkileşim halinde olan çalışanlar maske takmaya devam edecek. CDC'nin en iyi uygulamalarını inceleyin Burada.
Titan II Füze Kazası (1965)
Searcy (White County) yakınlarındaki Titan II ICBM Fırlatma Kompleksi 373-4, 9 Ağustos 1965'te elli üç işçinin öldüğü bir kazanın yeriydi - bir ABD nükleer silah tesisinde şimdiye kadar yaşanan en büyük can kaybı.
Titan II ICBM Fırlatma Kompleksi 373-4, merkezi Jacksonville'deki (Pulaski İlçesi) Little Rock Hava Kuvvetleri Üssü'nde bulunan 308'inci Stratejik Füze Filosu tarafından işletilen on sekiz Arkansas fırlatma kompleksinden biriydi. Fırlatma Kompleksi 373-4'ün inşaatı 3 Ocak 1961'de başladı ve 31 Temmuz 1962'de tamamlandı - 308'inci şantiyelerden ilki tamamlanacak ve ilk alarma geçecek (yani tamamen çalışır durumdaydı). ve yanıt vermeye hazır) 16 Mayıs 1963'te. Birkaç yıl çalıştıktan sonra, ABD Hava Kuvvetleri, tesisleri Sovyet nükleer saldırısına karşı daha da güçlendirmek için inşaat ekiplerinin getirildiği Program Yard Fence'i başlattı. Bu süreçte işçiler, fırlatma kanalı kapılarını geliştirdiler ve başka değişiklikler yaptılar. 373-4'teki füze, yeniden giriş aracı ve savaş başlığı çıkarılmış olmasına rağmen tamamen yakıt ve oksitleyici ile dolu, iyileştirmeler sırasında fırlatma kanalındaydı. Dört kişilik bir hava kuvvetleri ekibi sahanın kontrol merkezini yönetirken, müteahhitler fırlatma kanalında çalıştı.
9 Ağustos 1965'te sivil inşaat işçileri, fırlatma kanalının dokuz katının tamamında çalışıyor, füzenin yanındaki çelik platformları çalıştıran hidrolik sistemlerin boyanmasını ve yıkanmasını sağlıyordu. 1:00 civarında. fırlatma kanalı aniden yoğun ısı ve dalgalı dumanla doldu. İşteki ilk gününde çalışan on yedi yaşındaki Gary Lay, Seviye 2'de on iki iş arkadaşıyla birlikte duruyordu ki, bir sıcak hava dalgası hissetti ve arkasında alevler görmek için döndü. Işıklar söndü ve acil durum ışıkları açıldı. Adamların geri kalanı acil durum kaçış merdivenine doğru koşarken, Lay bunun yerine alevlerin arasından teleferiğe gitti ve kontrol merkezine giden ikinci ve üçüncü derece yanıklara maruz kaldı. Diğer fırlatma komplekslerinde çalışan ve düzeni bilen başka bir işçi Hubert A. Saunders, dumanı görünce 1. Kattan teleferiğe geçti ve kontrol merkezine geldi ve boya kutusunu ve fırçasını da yanında getirdi. Saunders hafif dumandan zehirlendi.
Lay ve Saunders, fırlatma kanalındaki tüm oksijeni hızla emen ve elli iki işçiyi boğan yangından kurtulmak için fırlatma kanalında çalışan elli beş kişiden sadece ikisiydi. Elli üçüncü kurban hidrolik sıvıda boğuldu. Hava kuvvetleri ekipleri hızla komplekse ulaştı ve birkaç küçük yangın söndürdü ve başka bir potansiyel felaketle uğraşırken erkeklerin cesetlerini kurtarmaya başladı: Fırlatma kanalında elektrik kesildiğinde, klima kapandı, silodaki sıcaklıklar yükseldi ve Yetmiş derece kaynama noktasına sahip füze içindeki oksitleyicinin patlamasına yol açabilecek koşullar yaratmak. 10:00'a kadar. fırlatma kanalındaki sıcaklık seksen dereceye ulaştı. Daha sonra düşmeye başladı ve daha büyük bir kaza olasılığını önledi. Son işçinin cenazesi 10 Ağustos sabahı 05:30'da kaldırıldı.
Müfettişler, Seviye 3'te çalışan bir kaynakçının yanlışlıkla kaynak çubuğuyla hidrolik hatta çarptığını, hortumu yırttığını ve hidrolik yakıt püskürtücünün alev almasına neden olduğunu belirledi. Müfettişler, trajediyi insan hatasına bağlarken, fırlatma kanalındaki yetersiz havalandırmayı, silo asansörü için bağımsız bir güç kaynağının olmamasını ve alternatif çıkışların olmamasını kazadaki büyük can kaybına katkıda bulunan faktörler olarak gösterdiler.
Tesadüfen, fırlatma kanalında bulunan, seri numarası 62-0006 olan füze, Eylül'de Şam'ın hemen kuzeyinde (Van Buren ve Faulkner ilçeleri) Southside'da (Van Buren İlçesi) Fırlatma Kompleksi 374-7'de patlayan füzenin aynısıydı. 19, 1980.
Fırlatma Kompleksi 373-4, 29 Eylül 1966'da alarm durumuna geri döndü. Titan II programı aşamalı olarak kaldırılırken, yirmi dört yıllık hizmetin ardından 18 Şubat 1987'de tamamen alarmdan çıkarıldı.
Ek bilgi için:
Arkansas Çok Mülklü Teslim Tarihi Bağlamında 308. Stratejik Füze Kanadı ile İlişkili Soğuk Savaş Kaynakları. Arkansas Tarihi Koruma Programı, Little Rock, Arkansas'ta dosyada.
Roberts, Jeanni. “Füze Silosu Ateşi 53 Kişiyi Öldürdü.” Arkansas Demokrat-Gazete, 9 Ağustos 2015, s. 1A, 10A.
Schlosser, Eric. Komuta ve Kontrol: Nükleer Silahlar, Şam Kazası ve Güvenlik Yanılsaması. New York: Penguen, 2013.
Stumpf, David K. Titan II: Soğuk Savaş Füze Programının Tarihi. Fayetteville: Arkansas Üniversitesi Yayınları, 2000.
Mark K. İsa
Arkansas Tarihi Koruma Programı
Titan II ICBM Karmaşık Siteleri Başlattı
Sovyetler Birliği'nin 1953'te ilk termonükleer bombasını patlatmasının ardından Amerika Birleşik Devletleri aktif olarak kıtalararası bir balistik füze (ICBM) geliştirmeye başladı. Bunun sonucunda, üç eyalette elli dört fırlatma kompleksi içeren bir Soğuk Savaş silah sistemi olan Titan II Füze programı ortaya çıktı. On sekizi Arkansas'taydı ve dokuz megatonluk nükleer savaş başlığı taşıyan ICBM'lerin 5.500 mil uzaktaki hedefleri vurmak için fırlatılabildiği Arkansas'taydı. White County'deki Center Hill yakınında 373-5, Faulkner County'de Springhill yakınında 374-5, Van Buren County'de Southside yakınında 374-7 ve Vilonia (Faulkner County) yakınında 373-9 olmak üzere dört Titan II Fırlatma Kompleksi'nin sahaları: Ulusal Tarihi Yerler Sicilinde listelenmiştir.
Titan II programı, ikinci nesil ICBM'lerin bir parçasıydı ve füzeler, bir dakikadan daha kısa bir sürede silolarından fırlatılabilirdi. yirmi dakika. Titan II füzelerinin konuşlandırılması 1959'da ABD Hava Kuvvetleri tarafından onaylandı. Jacksonville'deki (Pulaski) Little Rock Hava Kuvvetleri Üssü'nde her biri dokuz füzeden oluşan iki Stratejik Füze Filosu (SMS) içeren üç Stratejik Füze Kanadı (SMW) kuruldu. County), Arizona'daki Davis-Montham Hava Kuvvetleri Üssü ve Kansas'taki McConnell Hava Kuvvetleri Üssü.
308'inci SMW, Little Rock Hava Kuvvetleri Üssü'nde bulunuyordu ve 373'üncü ve 374'üncü SMS'leri içeriyordu. Faulkner, Conway, White, Van Buren ve Cleburne ilçelerinde on sekiz Titan II ICBM fırlatma kompleksi için yerler seçildi. Pangburn (White County) yakınlarındaki ilk Fırlatma Kompleksi 373-4'ün inşaatı 3 Ocak 1961'de başladı ve kompleks, 16 Mayıs 1963'te stratejik alarma geçirilen 308. SMW'deki ilk bina oldu. füzesini istediğiniz zaman fırlatın. Dört kişilik ekipler, alarma geçirildikten sonra, 308'in on sekiz fırlatma kompleksinin her birine sürekli olarak insan verdi.
24 Eylül 1981'de, Başkan Ronald Reagan'ın yönetimi, Titan II programını emekliye ayırma planlarını açıkladı ve güvenlik, maliyet verimliliği ihtiyacı ve daha modern ve hassas silah sistemlerine odaklanan gelişen bir nükleer strateji konusundaki endişeleri dile getirdi. Fırlatma komplekslerinin imhası, her kompleksteki fırlatma kanallarının yaklaşık yirmi beş fit derinliğe kadar yıkılmasını ve ardından silo çevresinde bu derinliğe kadar toprağın kazılmasını gerektirdi. Sovyet uydusunun yıkımlarını onaylamasına izin vermek için altı ay boyunca açık bırakıldıktan sonra, kanallar enkazla dolduruldu, kapatıldı, kirle kaplandı ve çim ekildi.
374'üncü SMS, 15 Ağustos 1986'da resmen devre dışı bırakıldı ve son fırlatma kompleksi, Quitman (Cleburne İlçesi) yakınlarındaki 374-9, 19 Kasım 1986'da yıkıldı. 308'inci SMW'nin son operasyon günü 14 Temmuz'du. , 1987, White County'deki Judsonia yakınlarındaki Fırlatma Kompleksi 373-8'de. 308. SMW ve 373. SMS, 18 Ağustos 1987'de resmen devre dışı bırakıldı.
Ulusal Tarihi Yer Alanları Sicili: 373-5, 374-5, 373-9, 374-7
Ulusal Kayıt listesinde yer alan dört Titan II füze fırlatma kompleksi, genellikle önemli saha özelliklerinin yerlerini yansıtan beton pedler ve toprak tepecikler içerir. Füze fırlatma komplekslerinden gelen kapsamlı yeraltı bileşenleri de hayatta kalıyor. Kontrol merkezi hava giriş şaftları harçla doldurulmuş ancak sağlam. Erişim portalları kısmen molozla doldurulmuş ve patlama kilidi kapıları punta kaynaklı kapatılmıştır. Üç seviyeli fırlatma kontrol merkezleri ve patlama kilit alanları sağlam.
Titan II ICBM Fırlatma Kompleksi 373-5 Sahası, White County'deki Center Hill yakınlarındaki Highway 36 üzerinde Highway 320'nin yaklaşık yarım mil doğusunda yer almaktadır. Kompleksin inşaatı 3 Ocak 1961'de başladı ve saha 15 Haziran 1963'te alarma geçirildi. Fırlatma Kompleksi 373-5 ayrıca Ocak 1968'de 308. SMW'nin başına gelen üç askeri ölümden birine sahne oldu. Arkansas'ta bir havacı, dökülen hidrolik sıvının üzerine kaydı ve fırlatma kanalından düşerek öldü. Fırlatma Kompleksi 373-5, yirmi üç yıllık hizmetin ardından 20 Ekim 1986'da alarma geçti. Site yıkımı 1 Mayıs 1987'de gerçekleşti. Site, 6 Mart 2000'de Ulusal Tarihi Yerler Kaydı'nda listelendi.
Titan II ICBM Fırlatma Kompleksi 374-5 Sahası, Faulkner County'deki Springhill yakınlarındaki East Cadron Ridge Yolu ile kesiştiği yerin yaklaşık yarım mil kuzeyinde, US Highway 65'in doğusunda yer almaktadır. 308. Stratejik Füze Kanadı için inşa edilen on sekiz alanın sonuncusunun inşaatı 15 Şubat 1961'de başladı. Saha 26 Aralık 1963'te alarma geçti. Fırlatma Kompleksi 374-5, 19 Mayıs 1986'da stratejik alarmdan çıkarıldı. , yirmi iki yıllık hizmetten sonra. Site yıkımı 1 Mayıs 1987'de gerçekleşti. Site, 18 Şubat 2000'de Ulusal Tarihi Yerler Kaydı'nda listelendi.
Titan II ICBM Fırlatma Kompleksi 373-9 Sahası, Vilonia'nın kuzeyindeki 23 Füze Üssü Yolunda yer almaktadır. Kompleks, 15 Kasım 1963'te alarma geçirildi ve son alarmı 6 Şubat 1986'da sona erecek şekilde yirmi iki yıldan fazla aktif kaldı. Fırlatma Kompleksi 373-9, kontrol merkezinin kazılmasıyla Arkansas'ta benzersizdir. Titan Ranch etkinlik merkezi olarak kullanılacak. 14 Eylül 2020'de Ulusal Tarihi Yerler Sicilinde listelenmiştir.
ABD 65'in batısında, Van Buren İlçesinde Southside yakınlarındaki Arkansas Otoyolu 124 ile kesişimin 1,7 mil kuzeyinde yer alan Titan II ICBM Füze Silosu 374-7 Alanı, Titan II programı içindeki benzersiz ve son derece önemli geçmişi nedeniyle ulusal olarak önemlidir. : Fırlatma kompleksine ciddi şekilde zarar veren, bir havacıyı öldüren, roketi yok eden ve tüm Titan II programının güvenliğini sorgulayan Eylül 1980 kazasının yeriydi. İnşaat 30 Ocak 1961'de başladı ve site 18 Aralık 1963'te alarma geçti.
Fırlatma Kompleksi 374-7 iki olaya karıştı. İlki, 27 Ocak 1978'de, bir oksitleyici sızıntısının buharlar salmasıyla birkaç yerel vatandaşı hastaneye gönderdi, ancak ölüm olmadı.
İkinci olay 19 Eylül 1980'de meydana geldi. Bir gün önce, rutin bir oksitleyici tankı yeniden basınçlandırma prosedürü sırasında, fırlatma kanalındaki bir çalışma platformundan yanlışlıkla bir anahtar soketi düştü. Yaklaşık seksen fit düştükten sonra füze itme tertibatına çarptı ve füzeye doğru sekerek birinci aşama yakıt deposunu deldi. Çevredeki sivil nüfus, ihtiyati tedbir olarak o akşam geç saatlerde tahliye edildi. 19 Eylül'ün erken saatlerinde, biriken yakıt buharları tutuşarak füze silosunu tahrip eden bir patlamaya neden oldu. 740 ton ağırlığındaki silo kapatma kapısı birkaç yüz fit yukarı fırladı ve silonun yaklaşık 600 fit kuzeydoğusuna indi. W-53 savaş başlığının hasarlı olduğu ancak tespit edilebilir bir radyoaktif malzeme sızıntısı olmadan temelde sağlam olduğu bulundu. Bir kişi ölümcül şekilde yaralandı: Patlamadan hemen önce silonun durumunu araştıran iki kişilik bir sevkıyat ekibinin bir üyesi olan Kıdemli Havacı David Livingston.
Fırlatma Kompleksi 374-7, patlamanın bir sonucu olarak 21 Eylül 1980'de stratejik alarmdan çıkarıldı. Site, 18 Şubat 2000'de Ulusal Tarihi Yerler Sicilinde listelenmiştir.
Schlosser, Eric. Komuta ve Kontrol: Nükleer Silahlar, Şam Kazası ve Güvenlik Yanılsaması. New York: Penguen, 2013.
Stumpf, David K. Titan II: Soğuk Savaş Füze Programının Tarihi. Fayetteville: Arkansas Üniversitesi Yayınları, 2000.
———. "Ne Teyit Edebiliriz Ne de İnkar Edebiliriz." İçinde Tarihin Nöbetçileri: Ulusal Tarihi Yerler Sicilindeki Arkansas Mülkleri Üzerine Düşünceler, Mark K. Christ ve Cathryn H. Slater tarafından düzenlendi. Fayetteville: Arkansas Üniversitesi Yayınları, 2000.
"Titan II ICBM, Kompleks 373-5'i Başlattı." Ulusal Tarihi Yerler Kaydı adaylık formu. Arkansas Tarihi Koruma Programı, Little Rock, Arkansas'ta dosyada. Çevrimiçi olarak http://www.arkansaspreservation.com/National-Register-Listings/PDF/WH2346.nr.pdf (erişim tarihi: 21 Eylül 2020).
"Titan II ICBM, Kompleks 374-5'i Başlattı." Ulusal Tarihi Yerler Kaydı adaylık formu. Arkansas Tarihi Koruma Programı, Little Rock, Arkansas'ta dosyada.
“Titan II ICBM Fırlatma Kompleksi 374-7.” Ulusal Tarihi Yerler Kaydı adaylık formu. Arkansas Tarihi Koruma Programı, Little Rock, Arkansas'ta dosyada. Çevrimiçi olarak http://www.arkansaspreservation.com/National-Register-Listings/PDF/VB0050.nr.pdf (erişim tarihi: 21 Eylül 2020).
Mark K. İsa
Arkansas Tarihi Koruma Programı
Olduğu Yerler
Deer Trail ovalarının derinliklerinde, Colorado, bir zamanlar nükleer imha aletlerini barındıran gizli bir tünel sistemi yatıyor.
Güneydoğu Colorado'nun inanılmaz hayalet kasabalarını keşfettiğimden sonraki sabah erkenden uyandım ve Colorado'daki uzak Deer Trail kasabasına gittim. Onu keşfedecek kadar cesur olanların hala erişebildiği tek Titan I Füze Silosu'nun bulunduğu yere gittim.
Keskin bir rüzgarın olduğu çok soğuk bir sabahtı, bu yüzden birkaç kat toplanıp dışarı çıkmaya cesaret ettim. Füze silosu kompleksinin halat ve itme tertibatı gerektirmeyen iki girişi vardır ve en kolayı yerdeki büyük bir çöküntünün altındaki metal bir kapıdır. Kapı uzun zaman önce kaynakla kapatıldı, ancak bilinmeyen maceracılar tarafından erişime izin vermek için birkaç parmaklık kaldırıldı.
Birkaç atılmış, kurşunlu buzdolabı yakınlarda yatıyordu.
|Titan I füze silosunun ana girişine bakıyor|
Ana girişin hemen içinde bir tumbleweed koleksiyonu ve Mart başında ziyaret ettiğim için içeride esen kar ve buz.
Şaşırtıcı bir şekilde, hayvanların kompleks içinde barınak aradığına dair hiçbir belirti yoktu. Uzun karanlık geçitler, sert Colorado kışından korunmak için ideal bir sığınak gibi görünüyordu, ancak yerle ilgili bir şey vahşi yaşamı itiyor gibi görünüyor. Sanırım havada asılı kalan, kimyasalların, pasın ve çürümenin sonucu olan güçlü, doğal olmayan koku. Ciğerlerimi güvende tutan oldukça ağır hizmet tipi bir solunum maskesi takıyordum ama ayarlamak için birkaç kez çıkardığımda garip endüstriyel koku oldukça güçlüydü.
Tavandan büyük piramit şeklindeki yapıların sarktığı bir alana giden bir koridoru takip ettim.
Daha yakından incelediğimde, bunların toz toplayıcı olduklarını belirten bir levha buldum. Ne yazık ki faaliyete geçeli uzun yıllar oldu ve havada oldukça fazla toz vardı.
|Yüzeye çıkan bir şafta bakmak|
|Şaftın dibi eski lastikler ve diğer döküntülerle doluydu.|
Araştırdığım ilk bölüm, devasa fanlara bakılırsa bir hava girişi/filtreleme tesisi gibi görünüyordu.
Büyük borular ve hortumlar da bölgeyi işgal etti.
Aşağıda, bir hava filtreleme tesisinden bahsetmemesine rağmen, bir Titan I fırlatma kompleksinin tipik düzeninin bir diyagramı bulunmaktadır.
Sonra Güç Evi'ni keşfettim.
Kesinlikle devasa. Odanın büyüklüğünden dolayı yeterince fotoğraflayamadım çünkü el fenerim ve farım mağarayı aydınlatmaya yetecek kadar ışık yaymadı. Titan Füze Silosu, yalnızca zifiri karanlık nedeniyle değil, aynı zamanda havada yüzen toz parçacıkları da ışığı yakalama ve odaklamayı engelleme eğilimi nedeniyle fotoğraflanması zor bir yerdir.
|Güç Evi tavanı|
Elektrik santralinin üst kısmındaki podyuma dikkatlice yürüdüm. Eskiden podyumları örten ağ ızgaralar çoğunlukla kaldırılmış, geride birinin kolayca yere düşebileceği ve ciddi şekilde yaralanabileceği veya ölebileceği büyük boşluklar bırakılmıştır. Kalın metal kirişler boyunca yürürken ayaklarıma dikkat etmeye dikkat ettim.
Büyük hortumlar ve konektörler odanın her tarafına dağılmıştı.
Aşağıda resmedilen kalın metal yaylar, bir zamanlar elektrik santralini işgal eden jeneratörler için montaj görevi gördü.
Yere epeyce çöp saçılmıştı ve bir yığın kül ve kömürleşmiş bira kutuları, birinin şenlik ateşi yaktığı yeri işaret ediyordu.
Çeşitli bozulma durumlarında başka garip ekipman parçaları da vardı.
Çift kapılar, birçok kolun oradan çıktığı bir koridora açılıyordu.
Aynı zamanda bir kanepenin kömürleşmiş kalıntılarını da içeriyordu. Orada nasıl bittiği hakkında hiçbir fikrim yok. Yerin aktif bir askeri tesis olduğu zamandan kalma bir eser olmalı, çünkü birinin onu kompleksin dar girişinden nasıl almış olabileceğini hayal edemiyorum.
|Beyaz gözlü bu siyah hayalet figür, kompleksin çeşitli yerlerinde ortaya çıktı.|
Koridorun hemen dışında, yaklaşık 15 yıl önce kurtarılabilir ekipmanların sonuncusunu sahadan çıkarmak için kullanılan büyük bir asansörü olan uzun bir oda var. Kulübenin dışını saran merdivenleri tırmandım.
En üstte kırık bir merdiven seti kapalı bir kapıya çıkıyordu.
üzerinde zekice bir grafiti var.
Duvar ayrılıyordu ve dışarıdan bir hava akımının girmesine izin veriyordu.
Bazı koridorlar çok uzundu. Ne kadar uzadıklarını anlamanız için bunun ortasında durdum ve her iki yönde de fotoğraf çektim. Görünürde sonu yok.
Sonunda tavandaki bir kapağın açıldığı ve kar tanelerinin aşağı doğru süzüldüğü bir odaya ulaştım.
Yukarıya doğru akan güneş ışığına baktım ve merdiveni yüzeye çıkmayı düşündüm, ama merdivenin ne kadar sağlam olduğuna dair hiçbir fikrim olmadan, riske değmeyeceğine karar verdim. Yüzeye geri döndüğümde kuyuyu aramayı aklıma not ettim ama onu devasa kara parçasında bulamadım.
|Bir kapının yanındaki duvarlardan birinin içinden geçen kanalların yakından görünümü|
Kompleksin her bölümünde, her biri 3 ton ağırlığındaki kalın metal patlama kapıları vardı. Bazılarının menteşeleri o kadar paslıydı ki zar zor hareket ettirilebiliyorlardı.
Her biri girişin üzerine boyanmış küçük bir işaretle işaretlenmiş üç fırlatma alanı vardı.
Hepsinin sular altında kalmamasına rağmen, her birinin aşağıda resmedilene benzer bir koridoru vardı. Her fırlatıcı alanına bir karter pompası yerleştirildi, ancak güç olmadan işe yaramazlar.
Biri, muhtemelen su seviyesinin çok daha yüksek olduğu bir zamandan kalma şişme bir sal bırakmış.
Tesis terk edildiğinden beri nem, her metal yüzeyin paslanmasına neden oldu.
Titan roketlerini barındıran gerçek silolar çok büyük. Kenarda durmak ve aşağıdaki uçuruma bakmak korkunç bir deneyim. İçlerinde biriken kirli suya en az 50 fitlik bir düşüş ve muhtemelen silo tabanına 100 fit daha uzanıyor. Düşmenin ne kadar korkunç olacağını hayal edebiliyorum.
|Titan I fırlatıcı yakıt deposunun içindeki duvar boyunca bir platform|
Karanlığa ve devasa boyutuna rağmen, her biri şaşırtıcı bir şekilde 115 ton ağırlığındaki patlama kapılarının bir resmini çekmeyi başardım.
Titan I Füzesi, ABD'nin yeraltı silolarında depolanan ilk Kıtalararası Balistik Füzesi (ICBM) ve kendisine Atlas füzelerinden daha fazla menzil sağlayan çok aşamalı bir tahrik sistemine sahip ilk füzeydi.
Terk edilmiş tesisin karanlık, paslı koridorlarında yürümek ve Soğuk Savaş boyunca ulusun vicdanına yük olan nükleer imha tehdidini düşünmek garip. Tehdit bugün hala başımızın üzerinde asılı duruyor, ancak insanlar neredeyse endişeli görünmüyor.
Titan I Füze programı inanılmaz derecede pahalı ve verimsizdi. Başlattığım her Titan kompleksinin inşa edilmesi, enflasyona göre ayarlanması ve yalnızca Titan II tarafından eski hale getirildiği 1962'den 1965'e kadar işletilmesi 1,36 milyar dolara mal oldu.
Titan I roketleri, fırlatılmadan hemen önce yeraltı depolama tankından doldurulmak zorundaydı, daha sonra devasa asansör sistemi üzerinde yerden yukarı kaldırılarak fırlatılmadan önce bir süre açıkta bırakıldı. Tüm süreç, füzenin içinde saklanabilen hipergolik itici gazlar kullanan Titan II'ye kıyasla yavaş bir tepki süresi olan on beş dakika sürdü.
Devre dışı bırakıldıktan sonra Titan I füzeleri hurdaya çıkarıldı veya müzelere bağışlandı. Hizmet dışı bırakılan ICBM silolarının çoğu özel taraflara satıldı ve yeniden tasarlandı veya kapatıldı, ancak elli yıldan fazla bir süre sonra, Deer Trail sahası hala terk edilmiş durumda.
Soğuk Savaş'ın bu inanılmaz kalıntısını keşfetmenin ne kadar heyecan verici olduğunu size anlatamam. Bunun gibi başka bir şey görmedim. Phoenix Trotting Park'ı keşfetmekle ilgili makalemi okursanız, daha sonra heyecan ve başarı heyecanıyla titrediğimi hatırlarsınız. Titan'ı keşfettikten sonra hissettiklerim benzerdi ama bin kat daha yoğundu.
Colorado, Deer Trail'deki Titan I füze silosu fırlatma kompleksini kontrol etme fırsatı bulursanız, bunu yapmanızı şiddetle tavsiye ederim. Ancak dikkatli olmazsanız bunun son derece tehlikeli olabileceğini lütfen unutmayın. Bunu okuduktan sonra Titan'ı keşfetmeye karar veren birine kötü bir şey olursa kendimi çok kötü hissederim.
En az bir adet yüksek güçlü el feneri ve bir far getirdiğinizden emin olun (optimum fotoğrafik mükemmellik için, olabildiğince fazla aydınlatma getirin ve iyi bir düşük ışık sensörüne sahip bir kamera kullanın). Lütfen büyük bir mesafeye veya buzlu kirli suya kolayca düşebileceğiniz birçok yer olduğunu unutmayın, bu nedenle adımınıza dikkat edin ve acele etmeyin. Ayrıca havada çok fazla toz ve bir miktar asbest olduğunu unutmayın. Toz maskesi veya daha iyisi filtre kartuşlu bir solunum maskesi taktığınızdan emin olun.
Endişelenmenize gerek olmayan bir şey radyasyondur. Titan füzelerindeki radyoaktif malzeme iyi bir şekilde muhafaza edildi ve füzelerle birlikte kaldırıldı. Sanırım düşük seviyelerde radon olabilir, ancak bu, kendi bodrumunuz da dahil olmak üzere herhangi bir yeraltı yapısı için geçerlidir!
|Eski bir sabunluk. |
Terk edilmiş füze silosunu keşfettiğimde kendimi çok pis hissettim, sonrasında kesinlikle yıkanmam gerekiyordu.
|Toz maskesi takmayı unutmayın|
Umarım hepiniz Titan'ın karnına yaptığım yolculuktan keyif almışsınızdır. Beğendiyseniz, Facebook'ta paylaşmaktan çekinmeyin. Hazır buradayken, lütfen Olan Yerler'e abone olun ve beni sosyal medya sitelerimden takip edin:
Colorado'nun terk edilmiş şeker fabrikalarından birinde yaptığım keşifleri duymak için gelecek hafta tekrar bana katılın.
77 yorum:
Vay canına, Titan üslerinin ne kadar büyük olduğunu hiç fark etmemiştim! Titan II'lere kıyasla mutlak bir labirent/yeraltı şehridirler. Harika yazı ve resimler, gönderdiğiniz için teşekkürler. Gerçekten keyif aldım!
Teşekkürler! Tünellerin ne kadar uzun olduğuna şaşırdım. Kesinlikle orayı keşfederek egzersizimi yaptım. Bir Titan II silosuna mı girdiniz? Fırsatım olmadı ama bir gün bulacağımı umuyorum.
Şemada havalandırma sisteminin işaretlenmemiş olması beni şaşırtmadı. Bu, aktif oldukları ve bu sistemin nerede olduğunu bilmenin çok büyük bir güvenlik sorunu olacağı dönemden bir çizim gibi görünüyor. Aşağıya biraz benzin ya da çok daha kötü bir şey bırakın ve mürettebat oraya gider.
Bu gerçekten iyi bir nokta. Teşekkürler!
Güzel yazı, yıllardır Deer Trail sitesine gitmedim! Terk edilmiş füze sahaları eskiden bir hobimdi ve bir noktada onlar hakkında bir sürü bilgim vardı.
Yine de birkaç şeyi düzeltmek isterim: aslında silo kapılarının her biri yaklaşık 115 ton ağırlığındaydı. Alt kısımları çelik kaplamalı, gülünç derecede kalın inşaat demiri ile güçlendirilmiş beton. Her fırlatıcının üstünde iki kapı vardı. Titan sistemi konusunda bir nevi uzman olarak tanınan Fred Epler ile tanışırdım. harika bir adam ve çöplükten tonlarca ilgili belgeyi kurtardı. Hayatta ilginç bir görev, ama iyi yaptı!)
Ayrıca, girdiğiniz "geçiş" aslında bir giriş değildi. Yerin üstünde duran dev tankı fark etmişsinizdir: Orası onlarca yıl önce "alıntı çukuru"nun olduğu yerdi. Bir nedenden dolayı kazıldı, ancak hizmetten çıkarıldıktan sonra sitenin kurtarılmasından mı yoksa daha sonraki bir mülk sahibinin mi yaptığından emin değildi (evet, o site özel mülkte. Onlar hakkında bir izinsiz giriş bileti aldım. 18 yıl önce ve mahkeme belgeleri sahibinin adını ve adresini kaydetti. Hâlâ hayatta olup olmadığından emin değilim, ancak bazı vidaları gevşettiği bilinen eski bir huysuzdu.) Siteler belediye tarafından kurtarıldı. Bazı kurtarma şirketleri diğerlerinden daha zarif bir iş çıkarsa da, Hava Kuvvetleri hizmet dışı bırakıldıktan sonra. Washington eyaletindeki bir sitede 90'ların sonlarında veya 2000'lerin başında jeneratörleri vinçle kaldırmak için güç kubbesinde dev bir delik açılmıştı, bir genç kubbeye tırmanmaya karar verdiğinde öldü ve bir şekilde ipinden düştü. Ne olursa olsun, Hava Kuvvetleri hiçbir zaman Titan I sitelerini olması gerektiği gibi doldurmadı: tutmak istedikleri herhangi bir ekipmanı kurtardılar ve uzaklaştılar. Titan II ve devre dışı bırakılmış Minuteman/Peacekeeper siteleri, uluslararası silah azaltma anlaşmalarına uymak için dinamitlenmiş olsa da, Atlas sitelerinin çoğunda aynı şeyi yaptılar.
Son olarak, "Titan I fırlatma silosunun içinde duvar boyunca uzanan bir platform" başlıklı fotoğraf aslında bir fırlatma silosu değil, bir yakıt terminali. Fırlatma silosu sağdaki tünelden geçecekti. Yakıt terminalindeki su sadece birkaç fit derinliğindedir, içine düşmek istemezsiniz. The silos themselves were bigger and MUCH deeper (launcher number 3 at Deer Trail is especially scary, because it's hardly flooded and you can look down about 100 feet. and there are no guard rails!)
I'll also mention that the dust collector system was primarily meant for use IF there was a nearby nuclear detonation. It was meant to cyclonically separate out contaminated particles, so the base could be supplied with clean air even though it would've been completely sealed off to the rest of the world. Of course, that's based on the assumption the site wouldn't have just been tossed into the upper atmosphere by a Soviet warhead, which is probably the more likely scenario had SHTF. Having spoken with quite a few retired missile site personnel, most of them were well aware that they'd probably be vaporized in the event of a nuclear war, despite the military continually trying to sell the "surviving underground" thing.
You are incredibly knowledgeable! Thanks for all the info! I made a few corrections based on the information your provided.
I took a ton of video while I was exploring the place. I need to edit and post it on youtube. After reading your comment, I watched the part where I get to launcher silo #3. It was so scary and exhilarating to stand at the edge of that huge drop. If I ever get a chance to visit again, I'm going to bring a lot more lighting so I can actually get a picture of the inside of the launcher silos. The flashlight I brought barely made a dent in the oppressive darkness of that huge space.
Fred Epler sounds like an amazing person whom I wish I'd known. Has someone held onto the documents since his passing? It would be a shame to lose the fruits of his labor.
Abandoned Titan I ICBM Nuclear Missile Silo Launch Complex
TERK EDİLMİŞ MEKANLAR
Deep beneath the plains of Deer Trail, Colorado lies a hidden system of tunnels that once housed instruments of nuclear annihilation. I wended my way to the site of the only Titan I Missile Silo still accessible to those bold enough to explore it.
It was a very cold morning with a biting wind, so I bundled up in several layers and ventured out. There are two entrances to the missile silo complex that do not require rope and repelling gear, and the easiest is a metal gate at the bottom of a large depression in the ground. The gate was welded shut long ago, but several bars have been removed by unknown adventurers to allow access.
Several discarded, bullet-ridden refrigerators lay nearby.
Immediately inside the main entrance is a collection of tumbleweed and, because I visited in early March, snow and ice that had blown inside.
Surprisingly there was no indication that animals had sought shelter within the complex. The long dark passageways seemed an ideal refuge from the harsh Colorado winter, but something about the place seems to repel wildlife. I’m guessing it’s the strong unnatural odor that hangs in the air, the result of chemicals, rust, and decay. I wore a fairly heavy-duty breathing mask, which kept my lungs safe, but the few times I took it off to adjust it, the strange industrial smell was pretty strong.
I followed a corridor to an area where large pyramid-shaped structures hung from the ceiling.
Upon closer inspection I found a plaque indicating that they are dust collectors. Unfortunately it has been many years since they were operational, and there was quite a lot of dust in the air.
The first section I explored appeared to be an air intake/filtration facility, judging by the huge fans.
Massive pipes and hoses also occupied the area.
Next I explored the Power House.
It is absolutely gigantic. Due to the enormity of the chamber, I was not able to adequately photograph it because my flashlight and headlamp did not throw off nearly enough light to illuminate its cavernous extent. The Titan Missile Silo is a difficult place to photograph, not only because of the pitch darkness, but also the dust particles floating through the air tend to catch the light and interfere with focus.
I carefully walked out onto the catwalk along the upper portion of the power house. The mesh grates that used to cover the catwalk have mostly been removed, leaving huge gaps through which one could easily fall to the ground far below and end up severely injured or dead. I was careful to watch my footing as I walked along the thick metal beams.
Large hoses and connectors were scattered throughout the chamber.
The thick metal springs pictured below served as mounts for the generators that once occupied the power house.
Quite a bit of trash was scattered on the ground and a pile of ashes and charred beer cans marked the spot where someone had built a bonfire. There were other strange pieces of equipment in various states of decay.
Double doors led into a corridor with many branches leading off from it.
It also contained the charred remains of a couch. I have no idea how it ended up there. It must be an artifact from when the place was an active military installation because I can’t imagine how someone could have gotten it through the narrow entrance to the complex.
Just off the corridor is a tall room with a large elevator that was used to remove the last of the salvageable equipment from the site about 15 years ago. I climbed the stairs that wrapped around the outside of the shaft.
At the top a broken set of stairs led up to a sealed door
with clever graffiti on it.
The wall was separating, allowing a draft to enter from outside.
Some of the corridors were extremely long. To give you a sense of how far they stretched, I stopped in the middle of this one and took a picture in both directions. No end in sight.
Eventually I reached a room where a hatch in the ceiling hung open and snowflakes drifted down from it.
I looked up at the sunlight streaming down and considered climbing the ladder up to the surface, but without any idea of how stable the ladder was, I decided it wasn’t worth the risk. I made a mental note to look for the shaft when I got back up to the surface, but I wasn’t able to find it on the huge piece of land.
Many sections of the facility were flooded with water discolored by rust and chemicals. Most of the walkways were removed, leaving only metal beams, so I had to remain surefooted to avoid plunging into the icy water.
Each section of the complex had thick metal blast doors that weighed 3 tons apiece. The hinges of some were so rusty that they could barely be moved.
There were three launcher areas, each marked with a little sign painted above the entrance.
Each had a corridor similar to the one pictured below, though not all were flooded. A sump pump was located in every launcher area, but without power they are useless.
Someone left an inflatable raft behind, probably from a time when the water level was much higher.
The moisture has caused every metal surface to rust over the years since the facility was abandoned.
The actual silos that housed the Titan rockets are enormous. Standing at the edge and looking down at the abyss below is a terrifying experience. It is at least a 50 foot drop to the contaminated water that has accumulated inside them, and probably extends another 100 feet to the floor of the silo. I can only imagine how horrible it would be to fall in.
Despite the darkness and massive size, I managed to get a picture of the blast doors, which weigh an astonishing 115 tons each.
The Titan I Missile was the US’s first Intercontinental Ballistic Missile (ICBM) stored in underground silos, and the first with a multistage propulsion system, which gave it greater range than Atlas missiles.
It is strange to walk through the dark, rusty corridors of the abandoned facility and think about the threat of nuclear annihilation that weighed upon the nation’s conscience throughout the Cold War. The threat still hangs over our heads today, but people don’t seem nearly as concerned.
The Titan I Missile program was incredibly expensive and inefficient. Each Titan I launch complex cost $1.36 billion to build, adjusted for inflation, and only operated from 1962 to 1965, when they were made obsolete by the Titan II.
Titan I rockets had to be fueled up from the underground storage tank immediately prior to launch, then raised above ground on the enormous elevator system, leaving it exposed for some time before launch. The entire process took fifteen minutes, a slow reaction time compared to the Titan II, which used hypergolic propellants, which could be stored inside the missile.
After deactivation, the Titan I missiles were scrapped or donated to museums. Most of the decommissioned ICBM silos were sold to private parties and have been repurposed or sealed off, but after more than fifty years, the Deer Trail site still remains abandoned.
After nearly four hours of exploring the incredible ruins of the Titan I launch complex, I emerged into the freezing Colorado air. The sight of my car filled me with relief I half expected it to be towed away, or to find a police officer waiting for me to emerge, but this time I lucked out.
I drove around the property to photograph the interesting above-ground structures. I could only snap a few shots before my fingers became too numb to work the camera and I had to retreat to the car to warm the feeling back into them.
If you ever get the opportunity to check out the Titan I missile silo launch complex in Deer Trail, Colorado, I highly recommend you do it. But please realize that it can be extremely dangerous if you aren’t careful. I would feel awful if anything bad happened to someone who decided to explore the Titan after reading this.
Be sure to bring at least one high-powered flashlight and a headlamp (for optimal photographic excellence, bring as much lighting as you can, and use a camera with a good low-light sensor). Please bear in mind that there are many places where you could easily fall a great distance or into icy polluted water, so watch your step and take your time. Also, be aware that there is a lot of dust and some asbestos in the air. Be sure to wear a dust mask, or better yet, a breathing mask with filter cartridges.
One thing you don’t need to worry about is radiation. The radioactive material in the Titan missiles was well contained and was removed with the missiles. I suppose there could be low levels of radon, but that is true of any underground structure, including your own basement!
The stunning photos of an Abandoned Titan I ICBM Nuclear Missile Silo Launch Complex were taken by Jim Sullivan. Jim Sullivan is a traveler, who shares his stories with followers.
Amerika'da daha fazla terk edilmiş yer görmek istiyorsanız, Willcox, Arizona'daki Terk Edilmiş Golf Sahası ve New Jersey'deki İkonik ve terk edilmiş Kağıt Fabrikaları hakkındaki makalelerimize göz atın.
Titan I Missile Development History
The ICBM Scientific Advisory Committee planted the seeds of the Titan program in July 1954 when it recommended that the Air Force's Western Development Division (WDD) explore alternate missile configurations before entrusting the nation's entire ICBM program to the untested Atlas (SM-65).
The following month the WDD directed its systems engineering and technical direction (SE/TD) contractor, the Ramo-Wooldridge Corporation, to institute a study of alternate ICBM configurations. Shortly thereafter the contractor hired Lockheed Aircraft Corporation and the Glenn L. Martin Aircraft Company to help with the task. The ICBM Scientific Advisory Committee was a group of prominent civilian scientists and engineers that advised the Air Force on the missile program.
When the study began, both the WDD and Ramo-Wooldridge were leery of becoming overly reliant on Atlas. Convair's design reflected an unconventional approach, and while many tests had been made, it had not been flight tested nor could it be for nearly 3 years.
Based on the preliminary results of its study, in October the WDD recommended that Convair go ahead with Atlas, but at the same time the development agency also suggested that the Air Force broaden its ICBM program to include a missile with a rigid, aircraft type fuselage and an alternate engine configuration. The WDD stressed that developing a second ICBM would allow the Air Force to pursue a more ambitious design and would also stimulate competition between the two ICBM programs.
In January 1955 the ICBM Scientific Advisory Committee reviewed the WDD's findings and recommended that the Air Force pursue an alternate ICBM configuration, most probably one with a two-stage propulsion system. Based on the committee's recommendation, in April 1955 Secretary of the Air Force Harold Talbott authorized the WDD to begin work on a second ICBM. His only stipulation was that the winning contractor agree to build its missile production facility in the central United States.
The Air Force solicited bids for the second ICBM in May 1955 and the following October awarded the Glenn L. Martin Aircraft Company of Baltimore, Maryland a contract to develop the new Titan I (SM-68A) ICBM. Martin built its Titan production facility outside of Denver, Colorado. The Air Force accepted delivery of its first production Titan in June 1958, and began testing shortly thereafter. In April 1959 the Army Corps of Engineers began supervising the construction of the first Titan I launch facilities at Lowry AFB, Colorado. Three years later that site hosted the first Titan I squadron to be placed on operational alert.
Tarih
54 Titan II Missile Complexes started their life in 1962 housing the United States' largest ICBM. Approximately 25 years later they finished their mission and were subsequently decommissioned around 1985.
Decommissioning included destroying the top 25 feet of the missile silo, destroying the access portal including the original stairs and elevator and filling in both areas making it (almost) inaccessible to anyone.
In 2010, I purchased one of the missile complexes in Arkansas and began making it into one of the most unique spaces in the world. It's been almost 10 years and while the journey still continues, the Launch Control Center (LCC), Blast Lock and Tunnels have been transformed into a space that welcomes all.
If you want to see the 10 year journey, I invite you to watch our YouTube channel called Death Wears Bunny Slippers. There's even a video talking about why we named it that. :-)
I'd love to give you a tour of one of the most impressive structures built by man. Feel free to call or text to set up a tour or event!
The night we almost lost Arkansas — a 1980 nuclear Armageddon that almost was
By Andrew O'Hehir
Published September 14, 2016 11:00PM (EDT)
A Titan 2 missile, as seen in "Command and Control" (PBS)
Hisseler
On a September night 36 years ago, we nearly lost Arkansas. Some people may regard that as a mixed blessing, even now — Bill Clinton and his wife, then the governor and first lady of that state, were less than 50 miles away in Little Rock, at the Arkansas Democratic Convention.
If the Titan 2 intercontinental ballistic missile, or ICBM, that exploded inside its silo in Damascus, Arkansas, had detonated its nuclear warhead, both the Clintons and Vice President Walter Mondale (also attending the convention) would have been dead within minutes. So would have millions of other people in Arkansas and neighboring states, with a plume of deadly radioactive fallout extending from the mid-South to the East Coast, perhaps as far as Washington.
It’s not entirely fair to say that the near-catastrophe of 1980 was covered up. But Americans were not even remotely told the truth about how close we came to nuclear Armageddon in the heartland. In fact, when Mondale demanded to know whether the Damascus missile was armed with a nuclear warhead, the military initially refused to tell him. “In my book, I have a quote from someone who was in the room,” said author Eric Schlosser during a recent video interview in Salon’s New York office. “Mondale said, ‘Goddamn it, I’m the vice president of the United States! You should be able to tell me if there’s a nuclear warhead on this missile or not. Eventually they did.”
Schlosser’s book is called “Command and Control,” and is also the basis for a thriller-style documentary of the same title from “Food, Inc.” director Robert Kenner, who joined Schlosser for our conversation. As Schlosser explained, local and national news covered the Damascus accident for two or three days but without understanding quite how bad it was.
“It was one of the first stories covered by the new network called CNN,” he said. Then it quickly faded from view. “There was a presidential election going on,” Schlosser continued. “Jimmy Carter was running against Ronald Reagan. We had hostages in Iran — that was a daily news story.”
Schlosser added, “Most importantly, the Pentagon denied that there was any possibility that this warhead could have detonated and that was accepted by the media. It wasn’t until I really started researching this accident that I was able to do interviews and obtain documents that showed conclusively that this warhead was at risk of detonating accidentally.”
In the film, which opens in New York this week, Kenner interviews a former military contractor who designed the safety mechanisms on the Titan 2, the most powerful nuclear missile ever deployed by the United States. “I started to ask him whether the warhead really could have gone off because of this accident,” Kenner told me. “He interrupted me before I could finish the question. ‘Yes,’ he told me. ‘It absolutely could have.’”
How close did a simple maintenance mishap come to rendering at least one American state uninhabitable and killing an unknown number of people? And what does that tell us about the security and safety of the deadliest weapons ever built in human history? We don’t know the answer to the first question, and the second one raises extremely troubling issues.
I don’t want to spoil the gripping and improbable details of Kenner’s film, but how the Damascus accident started is no big secret. A pair of maintenance workers accidentally dropped an 8-pound socket into the shaft of the missile silo — essentially a larger version of the same type of socket a mechanic might use to remove engine bolts on your car. It bounced off a support gantry at high velocity and ricocheted into the side of the missile, opening a hole in the fuel tank that immediately began to spray compressed gas into the silo.
You might assume that a massively powerful nuclear warhead, which Schlosser said was “three times more powerful than all the bombs used by all the armies in the Second World War,” including the two atomic bombs dropped on Japan, would have multiple and redundant safety features to protect it from such a fluke event. You would be wrong.
If the fuel spraying into the missile silo ignited or the fuel tank decompressed and collapsed, the missile would surely have exploded. Whether such an explosion would be hot enough or powerful enough to detonate the Titan’s nuclear warhead or would not quite reach that level — well, according to Schlosser, no one was quite sure about that. “This is the one and only time that a warhead of this design was involved in a serious accident,” he said. “Obviously it didn’t detonate because we would know if it had. But you wouldn’t want to try this accident five times.”
In addition to claiming that the warhead was never in danger of detonating, the Pentagon’s official report on the Damascus accident described the socket accident as a “one-in-a-million” event. Kenner said that while filming inside the only surviving Titan 2 silo, an exact duplicate of the one in Damascus, his crew dropped 12 sockets down the silo shaft. Six of them bounced back and hit the side of the missile. Even so, the details of the Damascus accident are less important than what the incident tells us about “the whole experience of our history with nuclear weapons,” in Kenner’s words, and all the potential and hypothetical things that could go wrong.
“It’s a low-probability event that something could go wrong,” Kenner said during our video conversation. “But [there is] an incredibly high consequence if it does go wrong — unimaginably high. What made me want to make the film was the fact that we’ve stopped thinking about this.”
Kenner continued, “The consequence of a nuclear accident is perhaps the most important issue we’re not talking about. I’ve done a film on climate change [and its corporate deniers], called ‘Merchants of Doubt,’ and that’s an incredibly important issue. But we are talking about it. Here’s one where we’re not, and the more we don’t talk about it, the more dangerous it becomes.”
As both Schlosser’s book and Kenner’s film explore (the former in more detail), there have been numerous near-miss accidents in the history of our nuclear arsenal, and other nuclear nations have certainly had accidents that we don’t know about. In fact there was another serious accident during the same week in 1980, Schlosser said, when a bomber loaded with 12 hydrogen bombs caught on fire at an air base in North Dakota. And it’s not as if nuclear weapons suddenly disappeared or became harmless at the end of the Cold War. There was a potentially serious accident two years ago at a Minuteman missile site in Colorado, Schlosser said, that has received little attention.
What we know about the Colorado accident “is very similar to what happens in the film,” Schlosser said. “There were some maintenance guys working on a Minuteman missile in the silo. They were doing some diagnostic tests and something went wrong. They brought in another team the next day and something gerçekten went wrong.”
He pointed out, “We don’t know if the warhead was armed, and we don’t know how serious an accident it was. The Air Force by law is supposed to release an accident investigation report, and they’ve refused to do that in this case.”
While the danger of a nuclear-weapons accident partly results from aging and unreliable technology — most of our weapons systems are three to five decades old and run by antediluvian computer systems — the larger risk Schlosser sees is human error and imperfection. “A glitch in the software controlling our nuclear weapons or a mechanical fault within one of those weapons could destroy entire cities or start a war,” he said. “I know that sounds like hyperbole, but people much smarter than me with much more knowledge of the subject right now are really worried about it.”
Schlosser also sees a risk of nuclear apocalypse hidden in plain sight, amid the 2016 presidential campaign. In a portion of our interview that has already been circulated on social media, he said, “It’s extraordinary that there’s any possibility Donald Trump could be president of the United States and commander in chief [of our military] and in charge of our nuclear arsenal.”
He elaborated: “Under the law, the only person who’s authorized to order the use of nuclear weapons is the president. And he or she is pretty much unrestricted about when he or she wants to use them. If you’re a maintenance worker, if you’re a launch officer — anyone in the military who has to deal with nuclear weapons has to go through something called the personnel reliability program. It’s basically a personality test to see if you should be let anywhere near nuclear weapons. Donald Trump would fail that on every score.”
”Command and Control” is now playing at Film Forum in New York. It opens Sept. 23 in Toronto and Washington Sept. 30 in Boston, Los Angeles and Philadelphia Oct. 7 in Chicago, Denver, Minneapolis and San Diego and Oct. 14 in Atlanta and San Francisco, with other cities, home video release and PBS broadcast to follow.
Andrew O'Hehir
Andrew O'Hehir is executive editor of Salon.
MORE FROM Andrew O'Hehir • FOLLOW andohehir • LIKE Andrew O'Hehir