Japonya'da Fukushima-1 nükleer santralindeki kazayla ilgili nükleer felaket gelişmeye devam ediyor. Geçtiğimiz iki yıl boyunca bu felaketin gerçeklerini yalan ve susturmak Japonya için norm haline geldi. Japon yetkililer, korkunç bir şey olmadığını söyledikleri anda yalan söylemeye başladılar ve hemen insanları 8 kilometre alanı için ve ardından 20 kilometre alanı için tahliye ettiler.
Dünya basını son zamanlarda bildirildiği gibi, Japon enerji şirketi Tokyo Electric Power'a (TEPCO) atıfta bulunarak, Fukushima-1 NPP'nin teknik limanındaki koruyucu bariyer artık okyanusa radyoaktif su sızıntısı ile baş edemiyor. Nükleer santralın altındaki kirli yeraltı suyunun seviyesi şimdiden 60 cm'de, limanın tüm sahil şeridinde dikilen koruyucu engelleri aştı. Basitçe söylemek gerekirse, radyoaktif su sadece okyanusa döker. Uzmanlara göre, günde yaklaşık 300 ton okyanusa dökülüyor. İlk kez, TEPCO, Temmuz ayı sonlarında Fukushima-1 nükleer santralinin topraklarından Pasifik Okyanusu'na radyoaktif su sızdığını itiraf etti. Japon hükümeti, Nükleer santral operatörüne radyoaktif su sızıntısını önlemek için acil önlemler alma talimatı verdi.
Uzmanlara göre, nükleer santralin drenaj sisteminde en az 20 bin ton “kirli” su birikti. Ve güç ünitelerinin bodrumlarında, drenaj sistemi ve Nükleer Santral sahasındaki özel tanklarda, farklı kirlilik derecelerinde 360 binden fazla su birikimi (yılın Mart ayındaki 2013'ten itibaren). Drenaj tünellerinden birindeki ölçümlere göre, sudaki radyoaktif sezyum içeriği, 2,35 beherels'teki uluslararası standartta, litre sıvı başına 150 milyar behercele ulaşmaktadır. TEPCO uzmanlarının verilerine göre, Fukushima-1 drenaj tünellerinden gelen su sürekli olarak çatlaklardan akmakta ve yeraltı suyuna girmekte ve onları çok sayıda radyoaktif madde ile doldurmaktadır.
İki yıldan fazla bir süredir Batılılaşmış aydınlarımız süper teknolojik bir ulus olarak kabul edilen Japonlar, Dünya Okyanusu'nu kirletmektedir. Basit bir şekilde, gerçek şu ki Japon reaktörün monte edilmemiş kalıntılarına su döküyor, su büyük miktarda radyasyon yükü alıyor ve okyanusa akıyor. Ve bu su felaketin en başından akar. En başından beri, Japonlar sorunu çözmeye başlamamıştı, olması gerektiği gibi - kazayı ortadan kaldırmak, yani çeşitli derecelerde koruma derecesinde büyük topraklar inşa etmek, birçok ekipmanı ve insanı çekmek (belli bir radyasyon dozu almaya mahkum) ve “bölgeyi temizlemek” ile başlamıştı. Japonlar, ikinci bir seçeneği seçti; dış faaliyet yaratırken, gerçekte yapılabilecek hiçbir şey yoktu. Radyoaktif su yüzlerce ton boyunca denize akarken, Japonlar kazanın sonuçlarıyla “kahramanca mücadele” hakkında konuştular. Görünüşe göre, bu devam edecek.
Tehlikeli mi Pasifik Okyanusunun genişliği göz önüne alındığında, tehlike asgari düzeydedir. Doğru, bu birisinin kazaların "istatistiklerine" girebileceği anlamına gelmez. Bu nedenle, kazadan yaklaşık iki yıl sonra, TEPCO firmasının işletmecisi, kilogram başına 254 000 kabına sahip balık, levrek balığı yakaladı ve Japon radyasyon standartlarını 2500 kez aştı.
Kazanın tüm gezegen için önemsiz olması ve bir düzineden fazla Hiroş ve Fukuşima'ya dayanabilmesi, Japonya'nın okyanusun kirlenmesi ve kendi nüfusu ve tüm insanlığın bilgisinin gizlenmesi sorumluluğunu ortadan kaldırmıyor. İki yıldan fazla bir süredir Japon makamları, kaza hakkındaki gerçeği dünya toplumundan gizlemektedir. İnsanları soğutma sistemleri, bariyerler, vb. Yapımı ile ilgili sözlerle silerek, BM ve IAEA bu konuda onlara yardımcı olmaktadır. Dünya toplumunun Moskova'yı Çernobil için nasıl eleştirdiğini göz önünde bulundurarak, kaza ile gerçekten mücadele etmelerine rağmen, durum daha da iğrenç görünüyor. Bu çifte standart politikasına bir örnektir. Batı’nın bir müttefiki olan Japonya, ABD’yi kapsıyor. İki yıl boyunca, Fukushima nükleer enerji santrali-1'ten radyoaktif su okyanusa döküldü ve yönetim şirketi TEPCO şimdi bu gerçeği kabul etti. Ancak şimdi Japon makamları ve şirketin kendisi “ışığı gördü” ve koruyucu bariyerlerin yaratılmasına katıldı.
Daha önce endişe verici veriler geldi. Zaten 2011'te, Stanford Üniversitesi ve Stony-Brook Üniversitesi Denizcilik ve Atmosferik Araştırma Okulu'ndaki (New York) araştırma grubunun raporu (New York), radyonüklidlerin okyanusa sızmasının hem yerel hem de küresel düzeyde endişe verici olduğunu bildirdi. Rapor, radyoaktif elementlerin Kuzey Pasifik boyunca dağıtılan Pasifik mavi yüzgeçli orkinosunda bulunduğunu bildirdi. Bilim adamları, Kaliforniya kıyılarında yakalanan tunlarda sezyum-134 ve sezyum-137 seviyelerinin yükseldiğini buldular. Araştırmacılar, Japonya çevresindeki suları kullanan diğer büyük hayvanların, Pasifik Okyanusu'nun kuzey ve güney bölgelerine radyonüklidleri getirebileceğini belirtti. Buna ek olarak, Amerikalı bilim adamları ABD'nin Pasifik kıyısındaki havadaki beta radyasyon içeriğinin arttığına dikkat çektiler. Araştırmacılar Joe Mangano ve Janet Sherman, radyoaktif iyot dahil olmak üzere radyoaktif serpinti keşfettiler, özellikle beş ABD ülkesi etkilendi. Nükleer santralde meydana gelen kazadan birkaç gün sonra, Amerika Birleşik Devletleri'ne düşen iyot-131 konsantrasyonu, bir 211 faktörü ile dünya standardını aştı.
ABD Çevre Koruma Ajansı'nın sitesi, Haziran 2013’te, Japon TEPCO şirketinin, yeraltı suyunda yüksek oranda radyoaktif stronsiyum-90’in (uranyum ve plütonyum parçalanmasının ürünü) bulunduğunu bildirdi. Suda trityum da bulundu. Fakat daha sonra Japon şirket Toshihiko Fukuda genel müdürü, stronsiyum-90 içeren kirli suyun okyanusa düşmediğini söyledi. Japan Today National gazetesine göre, yılın 2012'inin sonu ve yılın 2013'inin Mayısları arasında, 90 reaktörünün türbinine yakın yeraltı sularındaki stronsiyum-2'in seviyesi, 100'in xNUMX katından daha fazla arttı: ). Suda, bulunan ve trityum sınırlarının ötesinde - litre başına 8,6 bin Becquerels.
Fukuşima'nın etrafındaki durum birçok önemli gerçeği ortaya çıkardı. İlk olarak, Japonlar yüksek teknolojiler alanında diğer uluslardan daha mükemmel değildir. İkincisi, sadece SSCB'de (Çernobil trajedisini anımsayarak) gerçeği gizlemeyi değil, Doğu ve Batı'yı “oldukça gelişmiş” tutmayı tercih ettiler. Japon yetkililer, yönetim şirketi temsilcileri, Birleşmiş Milletler yetkilileri, WHO ve IAEA yalan söyledi ve yalan söylemeye devam ediyor. Dahası, SSCB'de problemle gerçekten mücadele ettiler, Japonya'da ise bunun hakkında konuşmayı tercih ettiler.