Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
Aslında yapabilirim. Zaten yaptım. Altı yıl.
Tabii ki, 2017 yılının Mayıs ayında ilk döndüğümde bana biraz yakın olsaydınız bunu zaten bileceksiniz. Ya da üniversitedeki ilk birkaç ayım sırasında. Ya da üniversitedeki üçüncü yılım. Veya kilitlenme sırasında. Aslında, benimle yaklaşık 20 dakikadan daha uzun bir konuşma yapmış olsaydın, muhtemelen konuyu açmanın bir yolunu bulurdum. Ah evet, ne demek istediğini biliyorum. O zaman Hindistan'a gittim… ya da Ah ne güzel! 2017'de Hindistan'a gittim ve çok sevimsiz ama hayatınızı değiştirdiği klişe bir boşluk yılı seyahat deneyimi yaşadım.
Bu - bazen - neden Queensland'den Melbourne'a taşındınız gibi ilgili sorulara yanıt olarak geliyordu. ya da Gittiğin en sevdiğin yer neresiydi? Ama diğer zamanlarda, bahsettiğimiz şeyle hiçbir ilgisi yoktu veya çok az ilgisi vardı. Kendimi başka bir şey hakkında konuşmaya ikna edemedim.
En azından sinir bozucu olduğumdan şüphelendim, ama içtenlikle, en azından başlangıçta, paylaştığım şeyi paylaşan birinin can sıkıcı olabileceğini düşünmedim. Hayatım gerçekten daha iyiye doğru değişti, dünyam gerçekten açıldı, gerçekten ilk kez evrene ve kendime tamamen bağlı hissettim ve doğayla, kozmosla, ağaçlarla ve falan filan - yani evet, çünkü bir süre oldukça çekilmezdim.
Sonra tam ailem ve arkadaşlarım dinlenirken buraya geri döndüm. Altı yıl sonra, her şeyi yeniden yapmaya tamamen hazır.
Tabii ki, her zaman olduğu gibi - beklediğim gibi değil.
Olanlar ve olmayanlar gibi anlar bekledim.
Delhi'de plansız bir çekçeke binmek, bana adını veren ve rupilerimi komşuymuşuz gibi kabul eden kocaman gülümseyen, açık dişli bir adam tarafından gitmek istemediğim bir yere bırakıldım. Dolaşmak, kendimi bir pazarda bulmak, hareketlerime midem yön veriyor. Bulabildiğim ilk harika kokulu sokak yemeğine atılıp, yabancılar bana merakla, hatta belki de ihtiyatla bakarken gülümseyerek. Chole bhature'ımı tutan tabağı kazara daldırırken, yanımdaki bayan seslenip ona doğru uzanıyor, yaptığı gibi tüm gerginlik dağılıyor. Çayımı hazırlayan genç kadın, ailesi neredeyse eşyalarını toplamış olmasına rağmen kil bardağımın ağzından sürekli bana gülümsüyor.
Böyle anlar bekliyordum. Hindistan bana böyle anları beklemeyi öğretti. Yine de her seferinde hoş bir sürpriz olarak geliyorlar.
Ama beklemediğim şey, mümkün olduğunu bilsem de, gerçekten kesin, olamaz diyorum kendi kendime. Hindistan'da değil. Kalbimin bu güzel, dönen, kafa karıştırıcı, hayat dolu ve olumlayıcı manzarasında değil. Kendimde ve dünyada özgürlüğü, macerayı ve gerçek umudu ilk kez hissettiğim yerde değil.
Hayır, moralim bozuk, üzgün, endişeli, kızgın olabileceğimi düşünmek saygısızlıktır; bu yerde. Eve döndüğüm gibi beni tüketecek şekilde değil.
Tüm ülkenin en kutsal, en kutsal yerlerinden biri olan Pushkar'da bir dağ geçidinde oturmaya, tüm nefesi, tüm gücümle kafamda dönüp duran, çığlıklar atan ve savaşan kaygıyla savaşmaya hazır değilim . nefes.
Gün batımına bakma, Zoe. Bu gerçek değil. Ben.
Hissettiğim tüm yalnızlık, keder ve kafa karışıklığı için ağlamak istemek ama bunu yapmak için yeterince rahat, yeterince özgür olmanın tam tersi olmak. Acıtıyor! Mantıken daha iyi biliyorum, ama benim 17 yaşındaki versiyonum, başından beri yanlış olsa da, burada ona gerçek bir zarar gelemeyeceği inancına tutunuyor.
Bunun çok zor, çok yorucu olmasını bekliyordum, hatta tahmin etmiştim - ama hazır değildim -. Çok yalnız. Burada Avustralya'daki kadar garip olmak. Kötü alışkanlıklara düşmek. İnsanlarla konuşmaktan kaçınmak için. Paniklemek, henüz hissetmediğim semptomlarla kendime teşhis koymak, henüz olmamış bir şeyden korkmak.
O sırada yanıma yaşlı bir adam oturuyor. Neden bilmiyorum.
Bana yaşını tahmin ettiriyor (75 - 60 diyorum, 65 olduğundan şüphelenmeme rağmen onu mutlu etmek için). Bana çocuklarından, kaç erkek ve kız kardeşi olduğundan bahsediyor. Sekiz erkek, iki kız kardeş. Anlaşılır bir şekilde, iki kız kardeş ve bir erkek kardeşten oluşan ailem “küçük” olarak adlandırılıyor. Bana evli olup olmadığımı soruyor ve ben yalan söyleme ihtiyacı hissetmiyorum. Bana Rajasthani kadınları için 18'in normal olduğunu söylüyor. Ona Avustralya'da 30 civarında olduğunu söylüyorum. Sigara içip içmediğimi soruyor, hayır dediğimde mutlu bir şekilde başını sallıyor, ama şarap içip içmediğimi sorduğunda biraz yalan söylüyorum - yeni büyükbabamı hayal kırıklığına uğratmak istemiyorum. Bana kast sisteminden, bunun dışında evliliğin ne kadar nadiren gerçekleştiğinden, insanların ne kadar çılgın olabileceğinden bahsediyor .
Güneş artık gerçekten batmaya başlıyor. Tüm dakikalar boyunca sessizce oturduk ve gardımı almam gerekip gerekmediğini görmek için kendi içime baktım. Hayır, değil.
Yine de yakında gitmeliyim. Karanlık oluyor. Henüz tam olarak kalkma ihtiyacı hissetmiyorum ama sonra birdenbire hissediyorum. Ona gitmem gerektiğini söylediğimde, yeni arkadaşım sırtımı hafifçe sıvazlıyor ve sorun olmadığını söylüyor.
Misafirhaneme geri dönüyorum ve bir kek için ağlıyorum.
Yaşlı adamın beni geçici olarak koruduğu, ama bir kez daha içine düştüğüm, dönen, dönen deliliğe hürmetle ağlıyorum. Orada olduğu, beni koruduğu ve durduğu için ağlıyorum. Ağlıyorum ve gülümsüyorum çünkü her şey hala benimle ama eskisinden biraz daha az yalnızım. Ağlıyorum çünkü şanslıyım.
Hala burada ne yaptığımı gerçekten bilmiyorum. Bildiğimi sanıyordum ama bilmiyorum ve Tanrı bu acıtıyor. Bir zamanlar çok net hissettiğim derin huzur duygusu, beni henüz bir anın yarısından, üçte birinden daha uzun süre yakalayamadı. Şimdiki zamanın şeklini ve genişliğini bir daha asla tam olarak oturamayacak bir taslağa sıkıştırmaya çalıştığımda, ona tutunmaya çalıştığımda beni rahatsız edecek bir gölge.
Değiştim. Bu ülke değişti. O zamanlar mümkün olan şimdi mümkün değil. Bunu bekliyordum ama henüz hazır değildim. Hala olduğumdan emin değilim.
Ama sorun değil. Tamamdan daha fazlası. Çünkü artık yeni şeyler mümkün. Beklemediğim şeyler. Korkutucu. Korkunç. Ama zihin uyuşturan, dönen-dönen-kızgın bir şekilde değil. Tanrıya şükür hayat, her zaman tahmin etmeye çalışacağım ve tahmin edemeyeceğim bir şeydir. Hayatın korkutucu olmasının belki de en iyi yolu budur.
Çünkü her şey, dağ geçidindeki o adamla tanışmamdan öncekinden biraz daha mümkün ve içimde en azından biraz daha iyi olacağına dair bir his var. Ve şimdilik, bu yeterince iyi.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Artık anlamıyorum. Artık neyin "vuruş" olduğunu doğru bir şekilde ölçmek neredeyse imkansız görünüyor.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Nihayet! 2022 En İyi Yeni Müziklerime hoş geldiniz. Bunu her yıl arkadaşlarla bağlantı kurmak için paylaşıyorum.
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.