Taslak karar, Rus delegasyonu tarafından, dünyadaki 42 devletlerinin delegasyonları ile birlikte hazırlandı. Belge, herkes tarafından iyi bilinen ve açıkça ek bir görüşe ihtiyaç duymayan bazı Avrupa ülkelerinde, yalnızca Avrupa şehirlerinin caddelerinde yürüyen SS gazilerinin tuhaf desteğini değil, aynı zamanda kendi zamanlarının haklarına da açıkça zarar veren bir ifade ile ifade edilmeye devam ettiği endişesini içeriyor. sağlığı ya da hayatı pahasına, dünyanın Nazi salgınına karşı savunması için savaştı. Karar, anıtların Nazi suçlularına kurulmasını kınadı.
Carolina, ABD.
Neo-Nazi mitingi. Fotoğraf Cyril Simin tarafından - photosight.ru
Neo-Nazi mitingi. Fotoğraf Cyril Simin tarafından - photosight.ru
Açıkçası, bu aynı zamanda Letonya'nın Bauska kasabasında Waffen-SS'nin Letonyalı taburlarına dikilen anıt ile de ilgilidir (No. 23, 319, 322). Bauska yetkililerinin Eylül 2012'taki aktif desteğiyle, bu anıtın halka tanıtıldığını hatırlayın. Letonya'daki yazıtta yazılan anıtın kendisi, genç Letonyalılar “ikinci Sovyet işgaline” direnmek için faşist Alman birimlerine katıldığında, 1944'in olaylarına adanmıştır.
Genel Kurul kararı, geçen yüzyılın 30-40'inde gezegenin üzerinde asılı olan Nazi tehdidine karşı savaşçılara anıtların saygısızlığını kınadı.
Bütün kınama noktaları açık görünecek ve bu nedenle biri Birleşmiş Milletler Genel Kurulu toplantısına katılan devletlerin kararı oybirliğiyle destekleyeceğini düşünüyor. Ancak, aslında, her şey olması gerekenden çok daha karmaşık hale geldi.
Kararın kabul edilmesine rağmen, hiç oybirliği değildi. En azından, 60’in bu konuda kendi konumlarını ifade etme hakkına sahip olduğunu, Nazizm’in yüceltmesini kınayan diğer ülkelerin görüşlerinden farklı bir görüşe sahip olduğu ortaya çıktı. Bu 120 ülkelerinden üç ülke bu karara karşı oy kullandı; bu karar, yalnızca bu karara bağlananları değil, aynı zamanda “Nazizm” kelimesinin trajik ile ilişkili olduğu kişiler için de belirgin bir şaşkınlığa neden oldu. tarih. Nazi karşıtı kararın alınmasının muhalifleri Marshall Adaları, Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri gibi ülkelerdi. Marshall Adaları temsilcilerinin konumunun ayrıntılarına girmeyeceğiz, özellikle de 60-bin nüfusu ile bu durum Birleşik Devletlerle ilişkilendirildiğinden ve oy veren diğer seçmenlerin konumuna geçtikten sonra.
Ancak garip bir durum ortaya çıkıyor: Amerikan temsilcileri, kelimenin tam anlamıyla tüm köşelerinde, İkinci Dünya Savaşı'nı kazanan dünyanın asıl devleti olan Amerika Birleşik Devletleri olduğunu, ancak şimdi, “kazananlar” ın, 40'te neye karşı mücadele ettikleriyle ilgili hiçbir şey görmezden geldiklerini görmüyorlar. geçen yüzyılın yılları. Bununla birlikte, böyle tartışmalı bir pozisyon açmamak için, Amerikalılar ve Kuzey Kanadalı komşuları, kemiğe sadık kalarak, insan hakları ve ifade özgürlüğü konusundaki eski hikayeleriyle pozisyonlarını örtmeye karar verdiler. Bu Kuzey Amerika delegelerinin temsilcilerine göre, modernizmin Nazizm'in yüceltilmesinin kınanması bir şekilde konuşma özgürlüğünü baltalıyor. Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da, tek bir milletten temsilci seçimine dayanarak, ırkçı ve dini hoşgörüsüzlük fikirlerini savunanlar için platformlar sunmaya hazır oldukları ortaya çıktı. Bu, insan haklarının gözetilmesi ise, o zaman ne saldırgan Nazi saldırılarına yöneltilen insanların haklarına yöneliktir.
Konuşma özgürlüğü hakkında açıkça görünen fikirlerin arkasına saklanmış olan Washington ve Ottawa, aslında, İkinci Dünya Savaşı sırasında milyonlarca faşizmin kurbanının anısına zarar veriyor. Ve bu savaşın her iki gazisinin de ABD'de ve Kanada'da yaşadığını düşünürsek, bu ülkelerin otoriteleri bu insanların yararlarına tükürür. Amerikan ve Kanada’nın UNGA’ya delegasyonlarının görüşüne göre, ifade özgürlüğü, birinin Nazi suçlarına karıştığını ilan etmenin ve Nazi cezaevlerine anıtları ibadet etmenin mümkün olmadığı şekilde gerçekleşirse, o zaman bu devletlerin nihayetinde kayma olabileceği netleşir.
Listelenen devletlerin ve her şeyden önce ABD'nin kararıyla ilgili bir oylamanın açıkça düşünülmüş bir eylem olduğu açıktır. Ne de olsa, Washington'da bir teşvikin etkisinin kararın metni değil, bu kararın Rusya tarafından başlatıldığı bir sır değil. Ve bu durumda, her şey zorlu Soğuk Savaştan bu yana değişmeden kalan istikrarlı bir çalışma senaryosuna göre çalışıyor: “Eğer Ruslar teklif ederse, o zaman biz (Amerikalılar) buna karşı olacağız”. Veya Sovyet zamanlarının ünlü ifadesinde olduğu gibi, “Okumadım ama kınıyorum ...”
Belli ki, eğer Washington bir kararın lehine olsaydı, Doğu Avrupa uydularından - Baltık ülkeleri, “bağımsız” otoriteleri sürekli olarak Russophobia'nın ilan edilmesine dayanıyordu. Rusya'nın onurunu ve itibarını bir şekilde etkileyen sözler ve eylemler ne kadar fazla olursa, "Büyük Kardeş" in yurtdışından da övgüyle söz ediliyor.
Başka bir deyişle, Birleşik Devletler'in Nazizmini yüceltmesini kınayan kararın hükümlerine “karşı” oy vermek, bir kez daha bu devletin Rusya tarafındaki düşmanlık klişesinden hala ayrılamayacağını gösteren bir turnuva testidir. Bir düşmanın varlığı belli eylemleri teşvik ettiği zaman seçmen üzerinde görünmez bir kontrol kaynağı gibidir. Ve ABD’yi Rusya’nın muhaliflerinin desteklerinden daha iyi ne olabilir ki, onlarca yıldır kendilerini bağışlayan “çürük” türleriyle ünlü olan bu bölgeleri düzenli olarak geliştirenlere karşı kendilerini besleyenler.
Genel olarak, Amerikan “karşı”, Soğuk Savaş'ın henüz bitmediğine göre zamanla iyileştirilmeyen klişelerin bir simgesidir ... Bu arada, ABD’nin de konuştuğu ilk konu bu değil. Ve ABD ve Kanada, Nazizm'in yaşadığı bölgelerde yaşadığı ve bu günlerde geliştiği kararını destekleyebilir mi?
2010 nüfus sayımına göre, bu Kuzey Amerika ülkelerinde 3 milyondan fazla Hintli yaşıyor. Aynı zamanda, bir milyona kadar Kızılderili özel bölgeler bölgesinde yaşamak zorunda kalıyor - çekinceler (tuhaf gettolar). ABD'de ortalama olarak, yoksulluk sınırı nüfusun% 12'ine kadar çıkarsa, Kızılderililer arasındaki bu gösterge 2 süresinden daha fazladır -% 25. Bu durumda, Hint ailesinin (aile) istemesine rağmen rezervasyondan ayrılması kolay değildir. Ve bazı çekincelerde işsizlik oranının sınırsız olduğunu (% 80'in üstünde) göz önüne alırsak, bu duruma bu etnik hak ve özgürlüklerin ihlali denilemez. Bir Amerikalı siyaset bilimcisinin Hintlilere “kendi ülkelerindeki yabancılar” dediği gibi. Öyleyse insan hakları, konuşma özgürlüğü, düşünce, hareket ve diğer demokratik sütunlar nerede?
Bununla birlikte, eğer Amerikalılar, Kanadalılar ve “Marshall Adalılar” açık görüşlerini dile getirdilerse, BM 57 ülkeleri evet ya da hayır dememeye karar verdi. Mesela, bizim lehimize görünüyor, ama aynı zamanda arkamızda duranlara da bakıyoruz. Ve geride kalanlar için yukarıda tartışıldılar. Ve bu Marshall Adaları ile ilgili değil.
Bir yandan, şaşırtıcı, ancak diğer yandan - oy kullanmadan kaçınmaya karar veren Ukrayna delegasyonunun konumu ortak bir taslak haline geldi. Büyük Vatanseverlik Savaşı döneminde topraklarında insanların faşist veba ile karşı karşıya kalan en zorlu yargılamalara nasıl katlandıkları devletin bu kararı desteklemediğini uzun süre düşünebilirsiniz. Uzun süredir Babi Yar'dan kurtulan bir ülkenin delegasyonunun ve Nazizm ideologlarının belirlediği yerli nüfusun imha edilmesinin doğrudan bir cevaptan nasıl kaçınabileceği sorusu tartışılabilir.
Ancak tüm düşünceler ve tartışmalar gereksiz olacak, çünkü bugün Kiev'deki resmi makamlar, ülkenin liderliğini sürdürmek için hangi yolun seçileceğine karar veremiyor. Batı’daki milliyetçi saldırılar, Rus yanlısı Doğu ve Güney’in, Merkez’in Avrupa bütünleşmesini ilan ettiği, sürmekte olan başkan, parlamentonun sürekli siyasi ateşi var ... İleriye, geriye, sağa, sonra sola, sonra kumun başına - genel olarak oy "- Belli ki saygıya yol açmayan modern Ukrayna hükümetinin seçimi. Evet ve Ukrayna delegasyonunu "lehine" oylayarak, yetkililerin aşırı sağın batı bölgelerdeki faaliyetlerini bastırması gerekecekti ve merkezi yetkililerin bu tür ciddi sorunları çözebilecek güç ve yetkiye sahip olmadıkları açıktı. Sonuç olarak, Kiev ve çaresizliklerini imzalamak zorunda kaldılar ...
Avrupa Birliği ülkeleri, Moldova, Gürcistan ve diğer bazı devletler aynı “şüpheli” grubuna düştü.
Şey, burada da her şey açık. Brüksel, bugüne kadar kanatları tarafından güvenle kaplanan “civcivlerine” oy veremedi ve bu nedenle, SS erkeklerinin anıtlarını kurma, Nazi taburlarının gazileri yürüyüşlerinde sokaklara kum serpme fırsatı buldu… Gürcistan ve Moldova, Avrupa entegrasyonunu hedefliyor ve bu nedenle oy kullandılar. "Avrupalı kardeşler" ile aynı.
Dünya ülkelerinin ezici çoğunluğunun, ifade özgürlüğü, hoşgörü ilkeleri veya diğer haklı ekranlar hakkındaki masalları tarafından gizlenemeyen Nazizm suçları hakkında yeterli bir küresel değerlendirmeden bahseden çözüme destek vermesi cesaret vericidir.