Genel olarak, başkan (o zaman) diplomatik olmasını istedi, ama her şey bir şekilde şüpheli çıktı.
O zaman, Dmitry Medvedev'in konuşmasını gerçek zamanlı olarak değerlendirme fırsatına sahip olanların çoğunun, duyduklarından sonra Medvedev'in sözlerini sert eleştirilere maruz bıraktığını hatırlıyorum. Garip değil, hem Rus hem de Hint halkı hakkında konuşuyoruz. Hindistan'da, Rusya, politik ve ekonomik platformlarımızda ne olursa olsun, dünyada oldukça ağır olan bu gücün algılanmasına alışkın. Rus liderin sözleri aslında böyle bir imajı bozmayı amaçlıyordu ve bu nedenle Medvedev'in mesajından toplananların birçoğunun kararsız bir hissi vardı: eğer bir Büyük Ülke Başkanı bu ülkenin Büyük olarak kabul edilmesinin gerekmediğini ilan eder, ancak epitetin yeterince rekabetçi olduğunu ya da basitçe olduğunu söylerse Ekonomik rekabet olanaklarına yakın, daha sonra belirsiz şüpheler işkenceye başlamaya başlar, genel olarak sözde yabancı ortaklar bugünün Rusya'sına karşı davranmaya ne dersiniz?
Hiç şüphe yok ki, Rusya'da halka işkence etmeye başladı. Ve bu işkenceler bu güne kadar boşa gitmedi. Bu çelişkilerin bugün ne olduğunu anlamaya çalışalım; bu, büyük ölçüde Rusları öz-bilinçli olarak ve Rusya ile ilgili olarak, yabancı ülke vatandaşlarıyla vurur.
Böylece, bir zamanlar tam anlamıyla anne sütüyle, doğduğumuz ülkenin en karmaşık sorunları bile büyük bir arzu ile çözme yeteneğine sahip gerçekten büyük bir güç olduğunu anladık. İdeolojik arkaplan o kadar sağlamdı ki, bununla ilgili herhangi bir şüphe kötülükten düşünülebilirdi. Ordunun altıda biri olduğumuzu, en büyük maden rezervlerine sahip olduğumuzu, dünyadaki en çok okuyan millet olduğumuzu, gezegendeki en iyi eğitim sistemini yarattığımızı, iki müttefiki olduğumuzu - ordu ve filo olduğunu biliyorduk. ve gücümüz ulusların dostluğudur.
Fakat şimdi değişim dönemi geldi (veya daha doğrusu, bu çağın kulaklar tarafından sürüklendiğini söylemek için) ve değişiklikler ülkeye ve öz-bilinçliliğimize gürültülü bir şekilde çarptı. Birden bire farklı olduğumuz ve çok az ortak noktamız olduğu, yalnızca kan üzerinde birleştiğimiz ve "umutsuz varoluş" yıllarındaki asıl faydası olduğu gerçeği üzerine değil, çok az ortak noktamız olduğu fikrini aniden aktif olarak ezmeye başladık. özledik, ama Batı’dan gelen "dostlarımız" hala bize yardım edebilirler - en azından bu kuyruğun ucunu tutacaklar. Elbette, kuyruğun sonunu yakaladık, ama aynı zamanda “tadı” ve periyodik olarak bu kuyruğun içinden atlayan her şeyi, bizim yönümüze ve “kutsanmış” arka toynakların darbelerini hissetmek zorunda kaldık ... Doğal olarak, hemen bizim süper güç olduğumuz fikrini yıpratmaya başladılar. O zamanlar dünyada tek bir süper güç vardı ve Sovyetler Birliği'ni kendi elleriyle bölenlerden bir hediye olarak devraldığı eşsiz statüsünü görmeye karar verdi.
Bir noktada, onlarca yıldan beri gelişen jeopolitik simbiyoz bozuldu. Eski Sovyet cumhuriyetlerinin çoğu, kendilerine düşen bağımsızlıklarla ne yapacaklarını bilmiyorlardı, Doğu Avrupa ülkeleri yeni stratejik ortaklar aramak için etrafa bakmaya başladılar, denizaşırı sosyalist bölgeler (Vietnam, Küba, DPRK, bir dizi Afrika ülkesi) gerçekten tamamen izole edildi.
Ancak insanların bu konuda üzülmek istememeleri için, tek kutuplu bir dünya inşa etme ideolojik ilhamları, böyle bir şeyin bir sembiyoz olmadığını, en yaygın ekonomik ve politik parazitizm olduğunu ilan ettiler ... Rusya'nın Baltık Devletlerinde, Varşova Paktı ülkelerinde parazitlendiğini söylüyorlar. Rusya'da, Moldova halkı Ukraynalıların suyunu içti, Ukraynalılar Kırım Tatarlarının topraklarında parazitlendi ve böylece sonsuza dek kaldılar. Böylece, zaten kendilerine ve ülkelerine olan inancını yitirmiş insanların “açık” gözleri tam bir uyumsuzluk gördü ve bu adamın dışında bir yerden ilan edilen tez bir kurt. Eşitlik, kardeşlik, halkların dostluğu, kuşakların sürekliliği gibi sloganlar, yerlerini tamamen farklı bir nitelikteki sloganlara bırakmaya başladı: kişisel zenginleştirme, sosyal değerleri ihmal etme, yasal nihilizm, başkalarının özgürlüğü pahasına tam ve sınırsız özgürlük. Bu hapı yuttuk, güzel bir ambalajdan çıkardık ve ancak bir süre sonra tüm acılığını anladıktan sonra, bugünden haberdar olduk ...
Bu arada, bu farkındalık bize geldi, birçok yabancı ülkenin temsilcileri merak etti, Rusya nihayet yüzünü kaybetti ve unipolar dünyanın sütunlarından birine dönüştü, ihracat versiyonuyla yıldız çizgili "demokrasiyi" destekledi, ya da daha sonra, Bir direğin ona yabancı olan fikir ve çıkarları destekleme rolünün onun rolü olmadığı. Biri açıkça Rusya’nın dünya haritasındaki varlığının sonuna kadar bu rolü oynamasını istedi ve birileri açıkça ortaya çıkmazsa, Rusya neşelemezse, dünyanın sonunda kaosa dalacağını ilan etti. Ve kaosa dalmak kendisini daha çirkin biçimlerde gösterdi: “barışa dayanan” NATO birliklerinin Yugoslavya'ya utanmazca işgalinden Kuzey Afrika ve Orta Doğu'nun sürekli askeri çatışma bölgelerine dönüşmesine.
Bununla birlikte, kaos, tek kutupluluk belirtisi olarak, yalnızca askeri anlamda değil kendini gösterdi ve gösteriyor. Kaos, son yıllarda sonsuz bir dizi kredi ve borç vermenin temeli ile yalnızca Batı versiyonuna indirgemeye çalışan ekonomiye girdi. Sabunun ekonomik kabarcıkları dünyanın farklı bölgelerinde şişmeye başladı, herkesi patlattı ve sıçradı. Kaos kültüre geldi. Daha önce, bizim doğamızla ilgilenme, eski kuşaklara saygı, asker-kurtarıcılar için saygı duyma ihtiyacımız varsa, bugün ortaya çıktı, sonuçta, LGBT toplumu ile ilgili olarak, seyircilerin önünde öpüşmekle sevinçli bir endişe göstermeliyiz. Ivan, Ivan ve Marya, Marya ile birleşiyor ...
Bugün Rusya'nın küresel dünyadaki rolünü kendisi için belirlediği kesin bir talep olduğu açıktır. Eğer (yani biz), kendisini küresel jeopolitik görevleri çözebilecek, çıkarlarını savunacak ve stratejik ortaklarının ve arkadaşlarının çıkarlarını koruyabilecek bir devlet olarak konumlandıracak (gidiyoruz) ise, bu talebi yerine getirme zamanıdır. Bunun için çok fazla alan var (Gümrük Birliği, SCO ve BRICS). Peki, ve eğer kaderimiz devam ederse - aptal, dünyanın bir kutbunun ekimine eşlik ediyorsa, o zaman bir süper güçten uzak olduğumuzu söylemeye devam edebiliriz, ve bu bizim değil ...