Moğolistan'ın bağımsızlığının tek gerçek garantörü Rusya'dır. Ancak bu, bize ihtiyaç duyduklarından daha fazla ihtiyaçları olduğu anlamına gelmez.
90’lerin başında (Dışişleri Bakanı Kozyrev’in altında) Moskova, müttefikleri ve muhalifleri tersine çevirerek Sovyete yansıyan bir dış politika oluşturmaya çalıştı. Ancak, 90-x'in Batı ile ilgili yanılsamalarının ortasında geçmeye başladı, ardından Rusya en azından eski bağları kısmen onarmaya başladı. Bu olasılık korunmuştu çünkü yeterince güçlüydüler: SSCB'de öğrenim gören ve iktidardaki seçkin ülkelerin seçkin seçkinlerinin önemli bir kısmı, yakın bir ekonomik ve daha az önemli olmayan bir askeri işbirliği olduğunu biliyordu. Müttefik ordular Sovyet modellerine göre inşa edildi, silahlarımızla donatıldılar, arzularını ve fırsatlarını olsalar bile, Batı sistemine ve donanımlarına geçmeleri çok zor ve pahalıydı.
Doğu ve Güney Asya, geleneksel olarak Avrupa'dan sonra iç dış politikanın ikinci en önemli yönü olmuştur (Her ne kadar yavaş yavaş Orta Doğu'yu 60'tan bu yana üçüncü sıraya taşımaya başladı). Moğolistan, Vietnam, Hindistan ve DPRK geleneksel olarak bu bölgedeki en önemli müttefiklerimizdi. Kore Yarımadası'ndaki son derece spesifik durum ve Rusya'nın bu çatışmadaki rolü okuyucuların bildiği bir şeydir (“Demokratik Pyongyang vs. Totaliter Seul”). Asya'daki en yaşlı müttefikimiz hakkında konuşalım.
Kaostan yaratıldı
Mevcut haliyle Moğolistan, yalnızca Rusya sayesinde bağımsızlık kazandı. Daha doğrusu, Xinhai Devrimi'nin kaosundan yararlanarak 1911'de Çin'den ayrıldı. Ancak bağımsızlığını yalnızca destek sayesinde korumayı başardı - önce Rus, sonra Sovyet. Moğolistan'ın Pekin'den resmi olarak tanınmasını sağlayan SSCB idi. Çin'in bu gerçeğe karşı tutumu artık ülke için gelenekseldir: Önceden imzalanmış anlaşmaları, onları kırmak mümkün olana kadar kabul etmektedir. Tüm Çince'de tarihi yayınlar Moğolistan'ın yasadışı olarak bağımsızlığını kazandığını ve SSCB'nin Çin'in zayıflığından yararlanarak bu ülkenin tanınmasını "ortadan kaldırdığını" söylüyor. Bu resmî tartışmasız tutum, yani Pekin'in bir şansı olur olmaz Moğolistan bağımsızlığa hemen veda edecek. Çok küçük bir nüfusa sahip (1,56 milyondan biraz fazla insan, 18. sıra) devasa bir toprağa sahip (yaklaşık 3 milyon kilometre kare, dünyada 138. sıra), bu ülke kendisini Çin saldırganlığına karşı savunma fırsatından mahrumdur. Rusya tarafından ancak varlığı gerçeğiyle engelleniyor.
Sovyet sonrası dönemde, sosyalizmi de bırakıp demokratik bir hükümet ve piyasa ekonomisine geçiş yapan Moğolistan, Batı ile aktif olarak ilişkilerini geliştirdi ve silahlı kuvvetlerinin çoğu, Moğol askerlerinin ve subaylarının kendilerini oldukça iyi ispat ettikleri çeşitli BM barışı koruma operasyonlarından geçti. Bununla birlikte, bu onlara PLA'ya direnme fırsatı vermedi (barış zamanında sayısı Moğolistan'ın tüm nüfusunun biraz altındadır) ve Batı gerçekten ülkenin bağımsızlığının garantisi olamaz. Birincisi, tamamen coğrafi sebeplerden dolayı: denize erişimi yok ve sadece Rusya ve Çin ile sınır. Buna göre, yabancı birliklerin Moğolistan topraklarında olması için en azından Rusya'nın onayına ihtiyacınız var. Uzak Doğu'daki hava savunma sistemimizdeki deliklere rağmen, "önceden bir düzenleme yapılmadan" hava sahası üzerinden, hatta Amerikalılar bile uçma riskini almayacak. İkincisi, ve daha da önemlisi, Avrupa ve Japonya'dan bahsetmeyen ABD, hiçbir koşulda, Moğolistan'ı kurtarmak uğruna Çin ile savaşa girmeyecek.
Son yıllarda bunu anlama, görünüşe göre, Ulan Batırıcı ortaya çıktı. Ve sonra Moskova nihayet tüm popülasyonun Rusça bildiği bir ülkenin varlığını hatırladı. Ve askeri alanda ve umutsuzca modası geçmiş ekipmanı en azından biraz güncellemesi de dahil olmak üzere ona biraz ilgi göstermeye karar verdi.
Cephanelikte - yedek parçalar
Moğolistan’ın kara kuvvetleri, 016 inci motorlu tüfek tugayına, 017 inci bina alayına, 150 inci barışı koruma taburuna (330 inci kurulacak), 084 özel kuvvet taburuna sahiptir. Ayrıca, düşük hazır bulunuşluk personelinden altıya kadar alay vardır.
tank filo numaraları 200–250 T-54, 170–250 T-55, 100 T-62, 58 T-72A'ya kadar. 120 BRDM-2 ile, 310 ila 400 BMP-1, 20 BTR-80, 50 BTR-70, 50 BTR-60, 200 BTR-40'a kadar, 50 BTR-152'ye kadar. Topçu, en fazla 600 havan topu, en fazla 20 harç, 19 ML-50 BM-30'e kadar, en fazla 100 havan topu (en fazla 30 havan topu) içerir (50 A-46, 25 D-1, 140 M-130). Tanksavar silahları: 21 D-200, 44 D-250, 48 BS-25, 3 MT-24.
Kara kuvvetlerinin hemen hemen tüm ekipmanı aşırı derecede eskidir, önemli bir kısmı kabiliyetli değildir, bu nedenle belirtilen rakamlar büyük ölçüde keyfidir. Bazı istisnalar, son yıllarda Rus Silahlı Kuvvetleri'nden teslim edilen T-72 tanklarının yanı sıra BTR-70 ve BTR-80 tanklarıdır.
Moğol Hava Kuvvetleri'nde şu anda savaş veya yardımcı uçak bulunmamaktadır. Daha önce hizmette olan 12 MiG-21PFM ve 2 MiG-21UM depoya aktarıldı ve görünüşe göre parçalar için yurtdışına satılacak. Buna göre, Moğol Hava Kuvvetleri'nin tüm grev gücü 11 Mi-24 savaş helikopteri kadar. Ek olarak, taşıma vardır: 8 Mi-8, 2 Mi-17'ye kadar. Sivillere aktarılan An-24 ve An-26 uçakları havacılık.
Kara savunması, C-75 ve C-125М, 250 uçaksavar füzeleri "Strela-2" ve 75 uçaksavar silahları ZU-23 ve C-60 olmak üzere iki bölümden oluşur.
Afganistan ve Irak kampanyalarına katılmasına rağmen, Moğolistan’ın ABD’den yalnızca belirli miktarda ekipman ve ekipman elde etmesi önemlidir. Moğol silahları hala yüzde yüz Rus. Ve şartlı olarak, son zamanlarda bizden yeni ekipman satın alındı. 2008'ten bu yana, Moğolistan ve Buryatya'da etnik olarak ilişkili olan Selenga'nın yıllık ortak askeri tatbikatları yeniden başladı ve bu tarlaların ölçeği artıyor.
Sevgi bölgesi
Geniş Moğolistan bölgesi, Rusya ile Çin arasındaki en önemli stratejik pozisyonu işgal ediyor. Savaş durumunda, Moğolistan'ı kontrol eden parti kazanacak. Bu yüzden onunla olan ilişki her ikisi için de kritik öneme sahip. Moğolistan tarafından “iki ateş arasında” tarafsızlığın korunması tamamen gerçekçi görünmemektedir.
Genel olarak, Rusya'nın Çin, Çin ve Kazakistan ile Moğolistan'a karşı savunmak zorunda olduğu iki ülke olduğu açıkça anlaşılmalıdır. Onları geçtikten sonra Pekin'den jeopolitik bir paspas alıyoruz, bu durumda konumumuz umutsuzlaşıyor, Uralların doğusundaki bölge otomatik olarak kayboluyor. Kremlin'in bu gerçeği anladığı açık değildir, ancak son yıllarda Çin'e yönelik bazı gerçekçilik belirtileri ortaya çıkmaya başlamıştır. Ne yazık ki, ne yazık ki, çok zayıf.