Geçen gün, komşum Petrovich, karısı balığa gitmesine izin vermedi. Şey diyorlar ve buz zayıf, balıklar berbat ve genel olarak buna dikkat ediyorlar.
Bir başkası sessizce yutmuş, ancak yalnızca Petrovich'i değil. Harekete geçti.
Petrovich kendini mutfağa kilitledi ve bırakmayı reddetti. Müziği yüksek sesle açıp pencereleri açtı.
Petrovich karısından kurtulmasını istedi!
Karım polisi aramak istedi, ama fikrini değiştirdi - Petrovich'in tutuklama sırasında kırılmasından veya yaralanmasından korktu.
Petrovich yerini korudu.
Bütün tabakları kırdı ve perdeleri yaktı. Yemek masasına sıçtı ve kediyi boğdu. Duvardan bir natürmort çıkardı ve siyah boyayla yaptı. Çöpü dışarı atmayı bıraktı ve onu yere attı.
Sonunda karısı dayanamadı ve annesine taşındı.
Petrovich, yanlarında hiçbir şey getirmeyen, sadece omuzlarını çırptan garip konukları almaya başladı: aferin Petrovich! Kahraman! Tüm karakter gösterdi.
Tüm malzemeleri çoktan bitirmiş ve işini bırakmış olan Petrovich, her zaman cevaplandığı küçük bir desteğe ihtiyacı olduğunu ima etti: elbette Petrovich, yakında yardım edeceğiz. Hemen hemen her şey olacak, bekle.
Yol boyunca, dolaba takıldılar, ama Petrovich bunu fark etmedi.
Evden gelen gürültüden ve kokudan endişe duyduğumda, neler olup bittiğine bakıp sorduğumda beni muzaffer bir bakışla karşıladı ve cevapladı:
- Sen kalıtsal bir kölesin! Özgürlüğün ne olduğunu asla anlamayacaksın!