yaşayan Durmuş Kalaycı oğlu Ali Kalaycı'ya iş bulması amacıyla Şahin Nalbant'tan yardım istedi. Bunun karşılığında Durmuş Kalaycı'dan para alan Şahin Nalbant, Durmuş ve Ali Kalaycı'yı Ankara'ya götürerek, bir iş adamının aracılığı ile kamu kurumunda görev yapan üst düzey bir yönetici ile görüştürdü.
İş görüşmesinin olumsuz sonuçlanması üzerine Durmuş Kalaycı, Şahin Nalbant'tan “iş bulma vaadi karşılığında” aldığı parayı geri ödenmesini istedi. Parayı geri alamayan Durmuş Kalaycı, Nalbant aleyhine maddi tazminat davası açtı.
Davanın görüşüldüğü Zonguldak 1. Asliye Hukuk Mahkemesi, davayı kabul ederek, “iş bulma vaadiyle alınan paranın” geri ödenmesine karar verdi.
Davalı Şahin Nalbant'ın kararı temyiz etmesi üzerine dosya Yargıtay 4. Hukuk Dairesince görüşüldü.
Daire, yerel mahkemenin kararını bozdu.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin kararında, davanın “iş bulunmasına aracılık edilmesi karşılığında yasaya aykırı ödenen paranın geri alınması istemine” ilişkin olduğuna işaret edildi.
Bu amaçla verilen paranın geri istenmesinin Borçlar Kanunu'nun 20. maddesine göre mümkün olmadığı, söz konusu yasanın ilgili maddesinde bu türlü verilen paraların yasal olarak “yok hükmünde” sayıldığı belirtilen kararda, Zonguldak 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin kararının usul ve yasaya aykırı olduğu için bozulduğu kaydedildi.
Yargıtay'ın bozma kararının ardından, dava Zonguldak 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde tekrar görüşülecek. Yerel mahkeme, ilk kararında direnirse ve bu karar da temyiz edilirse, dosya Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nda karara bağlanacak.