Zürafaların boyunlarının neden uzun olduğunun sebebi yıllardır tartışılan mevzulardan biri. Standart öyküye nazaran, zürafaların başkalarından daha uzun boyunlu olan ataları ağaçların zirvesinde daha besleyici yapraklara ulaşabiliyorlardı ve bu nedenle hayatta kalma ve üreme olasılıkları daha yüksekti. Yavruları bu özelliği miras aldı ve bu durum uzun boyunlarının olmasına sebep oldu.
Lakin Darwin’e nazaran, cinsel seçilim de bu tip durumlarda kıymetli bir rol oynuyor. Onun vaktinden bu yana öbür, daha karmaşık tesirler de fark edildi. Kimi zoologlar, eşler için gayretin zürafaların güçlü boyunlarına katkıda bulunabileceğini teorisini öneriyordu ve Science mecmuasında sunulan yeni deliller bu durumu destekliyor.
Olağanda, milyonlarca yıl evvel evrim geçiren bir özelliğin sebebini öğrenmek epey zordur. Lakin çalışmanın ortak muharriri Çin Bilim Akademisi’nden Profesör Deng Tao, Xinjiang’taki Junggar Havzası’nda 16,9 milyon yaşında etkileyici bir fosil buldu. Araştırmacılar, yeni tanımlanan çeşidi Discokeryx xiezhi olarak isimlendirdi. Discokeryx, zürafagiller üst familyasının bilinen en eski üyelerinin ortasında yer alıyor.
Bu çeşidin başındaki kemik yapısı darbeler için gelişmiş üzere gözüküyor ve müellifler, misk öküzleri üzere kendilerini korumak ve güçlerini göstermek için başlarını kullanan daha çağdaş hayvanların kafatası yapısı ile benzerlik gösterdiğini söylüyor.
Ayrıyeten müellifler, zürafalarının başlarını vurma tekniğini, uzun bir boyna sahip olmadan çok evvel kendilerine eş kazanmak için bir araç olarak kullandığını da belirtiyor. Çağdaş zürafalar beş milyon yıl evvel evrimlerine başlamış olmasına karşın, başlarının ve boyunlarının bir silah olarak kullanılması çok daha uzun bir geçmişe sahip. Erkekler, daha uzun bir boyna sahip olarak daha fazla güç elde edebilmekteydi ve öteki hayvanların ulaşamadığı yapraklara ulaşmak muhtemelen ikincil bir avantajdı. Boyunlarının uzun olması, bu hayvanların sağlam başları ile çok daha fazla güç yaratabilmelerine imkan tanıyordu.