Agatha Christie (1890-1976), dünyanın en ünlü kadın yazarlarından biri olarak kabul edilir. Dedektif türünün klasiği denir. 60 romanın yanı sıra hikaye koleksiyonları, oyunlar yayınladı. Yazarın eserlerinin toplam tirajı 4 milyar kopyaya ulaşmış, dünyanın 100 diline çevrilmiştir. Ancak, yazarın kişiliği ve eseri hakkında birçok efsane vardır. Çok sayıda araştırmacı, eleştirmen, yaratıcılık hayranı tarafından yaratıldı.
Sonuç olarak, Agatha Christie'nin romanlarını okumamış olan birçok kişi onları ortak kalıplara göre yargılamaktadır. Gerçek hayranların yalanlara direnme girişimlerine rağmen efsaneler ortaya çıkıyor ve yok oluyor.
Çok uzun zaman önce dünyanın Agatha Christie'nin doğumunun 120. yıldönümünü kutlamasına rağmen, çalışmalarının milyonlarca hayranı için hayatta kalıyor. Devon'da yazara adanmış bir ev müzesi açıldığında, hemen duvarlarında ortaya çıkan bir hayalet hakkında konuşmaya başladılar. Açıkçası, Agatha Christie'nin kişiliği birçok kişiyi ilgilendiriyor. Bu nedenle, onun hakkındaki en popüler yanılgıları tartışmaya değer.
Christie'nin romanlarındaki ana suçlu uşaktır. Klasik deyim "Suikastçı bir uşak!" herkes tarafından bilinir. Suçlu, kimsenin şüphelenmediği, soruşturmanın çoğunun gölgesinde olan tamamen göze çarpmayan bir insan gibi görünüyor. Ancak bu cümlenin Christie'nin romanlarıyla bir ilgisi yok. Onlarda, uşaklar gerçekten karakterleri destekliyor. Aynı "On Küçük Kızılderililer" de uşak, bir suçlunun kurbanıydı. Başka bir romanda, fail cinayet işleyen bir uşak olarak ortaya çıkar ve sonra kayboluşunu taklit eder. Ancak asıl uşak, Agatha Christie'nin romanlarının hiçbirinde katil değildi.
Christie'nin romanlarındaki ana suçlu doktordur. Bazı eleştirmenler, Christie'nin kitaplarındaki suçluları tahmin etmenin en kolay yolunun bir doktora işaret etmek olduğunu savunuyor. Ancak bu tamamen doğru değil. Doktor, Christie'nin dört romanındaki asıl suçludur. Diğer üç romanda da fail hemşire, diş hekimi ve eczacıdır. Bir romanda, doktor sarhoşken bir operasyon yaptıktan sonra katil oldu, ancak bu olay kitabın ana olayı değildi. Başka bir romanda, doktor Poirot'u öldürmeye çalıştı, ancak başarısız oldu. Yazarın dedektiflerinden düzinelerce, tamamen kana susamış doktorlar var. Christie'nin katilleri çok çeşitli mesleklere sahiptir: aktörler, sekreterler, polis memurları, öğretmenler, playboys, ev hanımları, askeri ve iki, üç veya daha fazla karakterden oluşan gruplar.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra Agatha Christie'nin yazıları okunmaya değmez. Bazı eleştirmenler, çalışmalarının son döneminde Agatha Christie'nin dedektiflerinin kalitesindeki düşüşe dikkat çekti. Bu ifadede bazı gerçekler var. Frankfurt'tan Yolcu ve Kader Kapısı'nı yazarken, Agatha Christie hayatının son yıllarında yaşadığı için kendini kötü hissetti. Bu eserler gerçekten en iyisi değil, ancak savaştan sonra yazılanların çoğu klasik olarak kabul ediliyor. 1952'de 1957'de "Bayan McGinty Hayatını Kaybetti" kitabı yayınlandı - "Paddington'dan saat 4.50'de" ve "Masumiyet Denemesi". 1960'larda White Horse Villa ve Endless Night günün ışığını gördü. Aslında, Agatha Christie'nin her kitabının çok sayıda hayranı var. Doğru, en ünlü ve popüler eserlerinin çoğu olmasa da çoğu, 1930'dan 1950'ye kadar olan dönemde yayınlandı. Bununla birlikte, çalışmalarının hayranları hem en erken hem de son dönemde vardır.
Agatha Christie'nin kitapları cinsiyetçidir. Yazar, kitaplarında ev dışında çalışan kadınlardan nefret etmek, cinsiyetler için çifte standartlara bağlı kalmak, erkeklerin tecavüzünü ve istismarını kınamakla suçlanıyor. Bir kadının kariyerinin edebiyat dünyasının en başarılılarından biri haline geldiği göz önüne alındığında, bunu duymak tuhaf. Christie, Victoria gelenekleri çağında büyüdü, ancak çalışmalarında birçok güçlü, zeki ve kendine güvenen kadın var. Bayan Marple'ın feministler için hiçbir zaman alternatif bir ikon haline gelmemesi şaşırtıcı. Sonuçta, bu karakter hayatınız boyunca nasıl bağımsız, saygın ve ayırt edici olabileceğinizi gösterdi. Robert Barnard bir zamanlar alaycı bir şekilde Lady Westholm'un Ölümle A Tarih'teki imajının yazarın profesyonel kadınlardan ne kadar nefret ettiğini kanıtladığını belirtti. Bununla birlikte, aynı çalışmada, işini iyi yapan ve cinsiyet yanlılığına dikkat etmeyen genç bir doktor olan Sarah King var. Agatha Christie'nin çalışmalarında böyle birçok kahraman var: Bayan Oliver, Bayan Lemona, Bayan Maud, Lucy Islesbarrow, Megan Barnard. Hepsi, özellikle genç kahramanlar, güçlü kadınlar, olumlu karakterler olarak tasvir ediliyor.
Kahramanların çoğu doğru adamı bulur ve daha sonra onunla mutlu bir şekilde yaşar. Ama aynı zamanda, erkeklerin sadece tam tersi değil, gerçek mutluluğu bulmak için kadınlara ihtiyacı olduğu anlamına geliyordu. Doğru, Christie'nin kahramanlarının çoğu kariyerlerine odaklanmıyor. Güneşin Kötüsü'nün sonunda bir kadın, çocukluğundan beri sevdiği biriyle evlenmek için kasıtlı olarak başarılı giyim işini terk eder. Birçoğu bunu, çalışmayı bırakmaya çağıran kahramanın sevgilisinin sözlerinde olduğu gibi cinsiyetçilik olarak gördü, aksi takdirde "yeterince iyi olmaz". Bunda cinsiyetçiliğe dair bazı notlar var, ama bu birçok kişinin sadece bir bölümü! Yazarın en güçlü kadın karakterlerinden bazılarının suikastçılar olduğu unutulmamalıdır. Birçok bayan, ilişkili oldukları erkeklerden çok daha akıllıdır.
Christie'nin tecavüz ve aile içi şiddeti onayladığı iddiaları son zamanlarda ortaya çıktı. Fakat kitaplarında bu efsane kanıtı yok. Sessiz Şahit'te bir kadın, kocasının çocukları dövdüğü konusunda yanlış suçlamalar yapar, ancak aslında durum böyle değildir. Nemesis'teki birkaç karakter, bazı genç kadınların yasadışı cinsel faaliyetlerde bulunduğunu ve daha sonra yanlış bir şekilde tecavüz iddiasında bulunduğunu ifade ediyor. Ancak, burada yazarın değil karakterlerin görüşlerinden bahsediyoruz. Genel olarak, Agatha Christie'nin çalışmalarında tecavüz konusu nadiren ortaya çıktı ve ortaya çıktıysa, yazar ciddiye aldı. Christie'nin kendisi seks suçları hakkında bilgi vermek istemiyordu. Şiddeti görmezden geldiği iddiası iğrenç bir suçlama.
Agatha Christie'nin kitapları ırkçı. Bu mit, çalışmalarının son televizyon uyarlamalarının bir analizinden ortaya çıktı. İstenmeyen epitetler kullanan ve saldırgan görüşlere sahip birkaç karakter var. Ancak genel olarak, bu tür kahramanlar olumsuz olarak tasvir edilir. Çoğu zaman, yazarın ırkçılığı, en azından en ünlü romanı olan "10 Küçük Kızılderili" ("Ve Hiç Kimse Olmadı"). Ancak kitabın yayınlandığı tarihte bu kelimeler ırkçı olarak değerlendirilmemiştir. Her durumda, azınlıklar konusuna Christie'nin kitaplarında nadiren değinilmektedir. Hemen hemen tüm kötü adamlar, dört büyük eserdeki bir Çinli suçlu ve "Kayıp Maden" öyküsünde diğer bazı ölümcül Asyalılar dışında Avrupa görünümüne sahip insanlar. "Ölüm Sonunda Geliyor" da katil bir Mısırlı, ama bütün karakterler eski Thebes'te yaşıyor. Renkli insanlar Karayip Gizemi, Büyük Dörtlü ve Masumiyet Denemesi'nde cinayet ve saldırı kurbanlarıdır. En son romanda önerilen ırksal ittifak olumlu görünüyordu ve Hickory Wild Doc'ta farklı etnik kökenlerden gençler arkadaştı.
Agatha Christie'nin katillerinin çoğu eşcinsel. Bu efsane, yine, dedektif hikayelerinin en son televizyon uyarlamalarından ortaya çıktı. Hala birincil kaynağa değinmeye değer. "Kütüphanede Corpse" ve "Masadaki Kartlar" ve diğer bazı prodüksiyonlarda senaristler ya katillerin orijinal heteroseksüel tercihlerini değiştirdiler ya da komplocu cinsiyetini değiştirdiler ve eşcinsel ilişkileri kurdular. Bunun yeni bir fenomen olmadığını söylemeliyim. Ten Little Indians'ın 1989 versiyonunda, ikna olmuş eski bir hizmetçi dramatik bir lezbiyen oyuncuya dönüşür. Her halükarda, Christie'nin katilleri eşcinsel değildi. Bir istisna kısa oyun "Sıçanlar" daki karakter olarak kabul edilebilir. Orada katilin, aşık olduğu kişi için bir intikam suçu işlediği varsayılmaktadır. Diğer birkaç vakada, katilin cinsel yönelimi aynı "Nemesis" te belirsiz. Son yapımlarda, yönetmenler genellikle bazı küçük karakterlerin cinsel yönelimini değiştirir. Örneğin, McEwan'ın son zamanlarda Cinayet Duyurusu yapımında, Bayan Mergatroyd ve Bayan Hinchcliffe'nin karakterleri açıkça lezbiyenlerdir, ancak kitapta kız arkadaşı ilişkisi belirsizdir. Mousetrap'ın bazı prodüksiyonlarında Christopher Wren eşcinsel olarak tasvir ediliyor, ancak birçok yönetmen bu yorumu reddediyor. Sonuçta, bu karakter erkeklerle ilgileniyorsa, genç Giles ve Molly Ralston çiftini kıskançlığının hiçbir anlamı yoktur. Christie'nin tüm çalışmalarında sadece bir bariz eşcinsel var - Miss Marple'ın Karayipler'de tatile ziyaret ettiği bir Raymond West arkadaşı. Ancak bu karakter asla kitapta görünmez. Ve yazar "lezbiyen" kelimesini metinlerinde sadece bir kez kullanır. Genç bir kadının geçmişine yanıt olarak Cadılar Bayramı Partisi'nde bir genç tarafından konuşulur.
Agatha Christie'nin tüm kitapları birbirine benziyor. Çoğu zaman, dedektifler yazarı tek bir şablonla tanımlar - cinayetin gerçekleştiği belirli bir yer vardır ve daha sonra bir soruşturma yapılır ve suçlu bulunur. Birçok parsel bu açıdan gerçekten benzer. Bununla birlikte, nedenlerin, karakterlerin, soruşturma yöntemlerinin ve anlatımın işten işe değiştiğini anlamak önemlidir. Sonuç olarak, Agatha Christie'nin romanları birbirinden farklı çıkıyor. "10 Küçük Kızılderililer", "Sonsuz Gece", "Alfabetik Cinayetler" ve diğerlerinde, arsalar yazarın çalışmasındaki diğer her şeyden tamamen farklıdır. Agatha Christie'nin gerilim filmleri diğer kitaplarından çok farklı, arsanın gelişimi, eserlerin birbirinden farklı olması için yeterince orijinal.
Agatha Christie'nin kitapları, dev pasajlara sahip dev konaklarda yaşayan zengin insanlara adanmıştır. Agatha Christie'nin önemli sayıdaki eserleri gerçekten zengin insanlara adanmıştır. Sosyal statülerine karşılık gelen evlerde yaşamak mantıklı. Ancak bu, paranın cinayet için büyük bir neden olduğu gerçeğinin bir yansımasıdır. Bu yüzden zenginler, kurbanlar kahraman oluyor. Bazı kitaplar kır evlerinin gizemlerine ayrılırken, diğerleri Londra metropolünde yer almaktadır. Endhouse Riddle, cinayet silahının saklandığı gizli bir gizli panele sahiptir. Bununla birlikte, bu tür önbellekler Christie tarafından tarif edilen mülkler için nadirdir.
Suçlu her zaman en beklenmedik karakterdir. Agatha Christie yönünü kaybetme ustasıdır. İnsanları yanlış yönde düşünmelerini sağlamak için şüphe uyandırmak için bu ya da o karaktere birçok yol geliştirdi. Yazar, çoğu okuyucunun yaşlı bir bayandan, bir çocuktan, bir dedektiften, bir hikaye anlatıcısından veya bir suçlu olarak döngüsel bir karakterden asla şüphelenmeyeceğini biliyordu. Ancak okuyucu gerçek katilden şüphelenemiyorsa, bu onun kendi hatasıdır. Bazı dedektif yazarları gerçek suçluyu saklıyor. Bu tür kitaplarda, kitabın başında birkaç cümleyle ortaya çıkıyor ve sonunda geri dönüyor. Sonra zaten tamamen maruz kaldı. Ama o zamana kadar, okuyucu bu karakteri zaten unutmuştu. Agatha Christie bunu hiç yapmadı. Katillerinin her biri kitapta önemli bir rol oynar, asla mantıksız hikayelere başvurmadı. Suçlu her zaman görünür durumda, okuyucu sadece gerçek yüzünü bilmiyor.
Agatha Christie İngilizleri seçti ve Amerikalılardan nefret etti. Bu, yazarın ırkçılığı hakkında oldukça komik bir efsane. İngilizlere gerçekten bu kadar hayran olursa, neden Belçikalı en ünlü dedektifi oldu? Kitaplarının birçoğu boyunca, Agatha Christie gerçekten de İngiliz toplumuna kilitlendi. Birinin yazarın belirli uluslardan hoşlanmamasını veya ortaya çıkan saldırgan stereotipleri düşünmesini sağlayan çok sayıda sembol vardır. Ancak, bu görüşlerin Agatha Christie'nin kendisine ait olduğuna inanmak bir hatadır. Amerikalıların nefretiyle ilgili olarak, bu ülkeden birkaç garip karakteri hatırlayabilirsiniz. Bunlar, Doğu Ekspresinde Cinayet'ten Ratchett, Büyük Dörtte inanılmaz derecede zengin İki Numara ve Ölüm Tarihinde Bayan Boynton. Ancak istisna olarak sınıflandırılabilirler. Amerikalılar Christie'nin kitaplarında çok sık görünmüyorlar, ancak örneğin Boynton'un "Ölüm Tarihi" nde travmatize olmuş çocukları için bu ulusun temsilcileriyle birçok sempatizanları var. "Gizemli Düşman" ve "Sonsuz Gece" de Amerikalılara karşı tutum olumludur. İlk bakışta, somurtkan ve sinirli bir adam, yüzde yüz Avrupalı karısı onunla Amerika Birleşik Devletleri'ne gitmeyi ve zaten yüzde yüz Amerikalı olmayı kabul ettiğinde çok daha mutlu oluyor. Herkül Exploits'te, çok arkadaş canlısı bir Amerikalı Poirot'un hayatını kurtarır ya da en azından işkence görmesini ve sakatlanmasını önler. Ve Agatha Christie'nin kitaplarındaki katillerin çoğu İngiliz!
Agatha Christie bir züppeydi. Daha önce de belirtildiği gibi, varlıklı evlerde veya rahat yerlerde bu kadar çok cinayetin gerçekleşmesinin nedenlerinden biri para sebebidir. Sınıf çatışması, özellikle Cenaze ve Sonsuz Geceden Sonra, Agatha Christie'nin bazı kitaplarında mevcuttur. Diğer işlerde bu değil. Agatha Christie'nin elli yılı aşkın bir süredir, yazarın sempatileri doğrudan ayrıcalıklı aristokratlarla veya tersine işçilerle ilgili değildir. Yazar, iyi ve nazik insanları açıkça desteklemektedir. Agatha Christie'nin dedektiflerindeki milyonerlerin bazıları harika insanlarken, diğerleri son derece korkunç. Hizmetçilerin karakter aralığı sevimli ila suikastçı arasında değişmektedir. Yazar karakterleri kişisel bir bakış açısıyla değerlendirir, bu yüzden bir züppe değildir. Agatha Christie, parayla yaşamanın genellikle onsuzdan daha kolay olduğunu vurgulamaktadır, ancak bununla nasıl tartışabilirsiniz?
Christie'nin kitaplarında, bilinmeyen zehirlere ve egzotik cinayet yöntemlerine sürekli rastlanıyor. Agatha Christie hiçbir zaman düşünülemez yan etkileri olan hayali zehirler kullanmamıştır. Bir ilaç için hayali bir isim kullandığı ortaya çıktı. Örneğin, "Calmo" alkolle tüketildiğinde "Ve çatlamış ayna aynası" nda bir zehir haline gelen sakinleştiricidir. Bununla birlikte, bu semptomlar ve bunlara verilen reaksiyonlar gerçek ilaçlara benzer. Muhtemelen yazar gerçek marka ilaçlardan bahsetmek istemiyordu. Üreticiler, ürünlerinin kitaplarda öldürücü olarak tanımlandığını görmek üzücü olabilir. Sonra bir dava açılacaktı. Yabancı cinayet yöntemlerine gelince, Christie'nin suçluları cezalandırılmamak için alibilerini inşa etmek için kurnaz taktikler kullanıyorlar. Diğer yazarların romanlarında olduğu gibi romanlarda kurnaz tabancalar, ölümcül gazlar veya patlayıcılar veya sersemletici silah aramamalısınız. Dr.Fu Sachs Romer ile ilgili romanlar dizisi, ölümcül bir yılan ve diğer olağandışı araçlar gibi bu tür egzotik öldürme yöntemlerini anlatıyor. Ama Agatha Christie oldukça basit - yemeğe zehir, geleneksel ateşli silahlar, pricks, darbeler veya boğulma. Big Four'daki garip elektrikli satranç tahtasını ve Bulutlardaki Ölüm'deki zehirli dartları düşünün.Ancak, yazarın silahı anlatıda ikincil, çok daha önemli olan suçun kendisinin dramasıdır. Christie, gösterişli ölümler konusundaki uzmanlığının yanlış anlaşılmasında kaşlarını çattı. Edebi otoportresi, esrarengiz yazar Ariadne Oliver, insanları öldürmek için çirkin yollar kullanmakla ünlüdür. "Parker Pine'ın Araştırılması" nda Bayan Oliver, özellikle zindanların yavaşça su ile doldurduğu senaryoları sevmediğini, ancak okuyucuların bunu sevdiğini söylüyor! "Masadaki kartlarda" gibi, kitaplarını okuyanların bilinmeyen zehirleri sevdiğini sırıtıyor. Burada Agatha Christie'nin, gerçek analogları olan tüm zehirlerin tam tersidir.
Agatha Christie'nin arazileri mistik klişelerle doludur. Yirmi birinci yüzyılın bakış açısına göre, aslında durum budur. Ancak bu sadece Agatha Christie'nin klişe haline gelen dedektif arsaların ve hareketlerin çoğunu icat etmesi nedeniyle oldu! "Yabancılar terk edilmiş bir eve geldi ve daha sonra tek tek öldürüldü" satırı, "On Küçük Kızılderililer" de bir İngiliz yazar tarafından icat edildi, bu sadece bir örnek. Christie'nin romanını okuduysanız ve daha önce bir yerde benzer bir komplo bükümü ile karşılaşırsanız, o zaman bir İngiliz kadının orijinal çalışmasından çalındı.
Agatha Christie lezbiyendi. Tabii ki, bir şeyi açık bir şekilde belirtmek zordur, ancak yazarın iki kez evlendiğini anlamaya değer. İlk evlilik Agatha Miller 24 yaşındayken gerçekleşti. Albay Archibald Christie onun seçtiği kişi oldu. Kesinlikle genç kadının ilk aşkı değildi. Kendisi, ilk güçlü hissin dört yaşında ona geldiğini itiraf etti. Sonra kuzen, mavi gözlü Philip hayranlığın nesnesi oldu. Ama ona tutkusunu anlatmaktan ve olası her türlü toplantıdan kaçınmasından korkuyordu. Yazarın biyografileri, gençliğinde cavaliers'ın her zaman etrafında dolaştığını bildiriyor. Kız zarif tavırları, harika sesi ile çekti, piyanoyu mükemmel çaldı. Partilerden birinde Albay Charles, Agatha'ya bakmaya başladı. Ünlü bir kadındı ve kızdan 15 yaş büyüktü. Ateşli erkek arkadaşı Agatha'yı tatlılar, buketler ile doldurmaya başladı, aşk notlarını yazdı. Ancak bu romantizm uzun sürmedi. Kız, sınırlı bir askeri adama bir aile dostu Reggie'yi tercih etti. Agatha'ya golf oynamayı öğretti, ilk adamı oldu ve onunla evlenecekti. Çift, Reggie'nin hizmete son vermesi için birkaç yıl ara vermeye karar verdi. Ama sonra Agatha Miller, Archibald Christie ile tanıştı ve ona aşık olan başlarına düştü. Düğünden kısa bir süre sonra Rosalind'in kızı doğdu. Anneliğiyle Agatha Christie yazma arzusu aldı, ancak albayın kendisi için babalık ihanet için bir neden oldu. Bu yüzden evlilik parçalandı. 1930'da yazar Irak'ta seyahat ederken arkeolog Max Mallowan ile tanıştı. Ve Agatha'dan 15 yaş küçük olmasına rağmen ikinci kocası oldu. Kendisi, bir kadının yaşının bir arkeolog için önemli olduğunu, o zaman onun için değerinin arttığını akıllıca kaydetti. Yazar bu adamla 1976'da hayatının geri kalanını ondan iki yıl önce öldü. Biyografiler Agatha Christie'nin kadınlarla bağlantıları hakkında hiçbir şey bilmiyorlar.
Agatha Christie akıl hastanesinde yazar oldu. Yazarın ilk kitabı “Gizemli Olay, Stiller” 1920'de yazılmıştır. Agatha, zaten başarılı bir yazar olan ablası ile, kendisinin daha kötü yazamayacağını savundu. Ancak ilk çalışma sadece yedinci baskı tarafından kabul edildi. Kitap 2.000 kopyadan oluşan küçük bir baskı halinde yayınlandı ve yazar 25 sterlinlik küçük bir ücret aldı. Bir psikiyatri kliniğine girmek ancak altı yıl sonra gerçekleşecektir. Sonra ilk kocasıyla ara bir arızaya yol açtı, kadın 11 gün boyunca kayboldu. Polis, kendisinin varsayılan bir isim altında bir spa merkezinde dinlenirken, kaçakları arayarak yere serdi. Akrabalar bu garip eylemi anlamaya karar verdiler ve yardım için psikiyatristlere döndüler. Böylece Agatha Christie muayene için kliniğe geldi. Doktorlar kafa travması nedeniyle amnezi teşhisi koydu. Ancak daha sonra ünlü İngiliz psikolog Andrew Norman, gizemli eylem için başka bir neden keşfetti. "Hazır Portre" adlı çalışmasında uzman, kadının ciddi bir psikolojik bozukluğu olduğunu söyledi - bölünmüş bir kişilik. Ancak bu hikayenin çok daha basit ve daha banal bir açıklaması var. Kayboluşuyla, kadın sadakatsiz kocasından intikam aldı. Polis derhal cinayetten şüphelenmeye başladı.
Agatha Christie iç çamaşırı dikerek para kazandı. Böyle bir efsanenin ortaya çıkışı oldukça anlaşılabilir. Gençliğinde kadın kendini mesleklerini bulmaya defalarca mesleklerini değiştirdi. İlk başta bir müzisyen olmak istedi, ama sahne korkusu hayalinin önünde durdu. Birinci Dünya Savaşı sırasında Agatha bir hastanede hemşire olarak çalıştı ve onu sevdi. Kendisi tıp pratiğinin bir kişinin yapabileceği neredeyse en yararlı şey olduğunu söyledi. Ve daha sonra nihayetinde yaratıcılığını etkileyen eczane ile uğraştı. Araştırmacılar Agatha Christie'nin yazılarındaki 83 suçun zehirlendiğini tahmin ediyorlar. Ancak bir kadının biyografisinde asla ticaret veya terzilik yoktu. Ve daha da fazlası, utanç verici bir meslek olarak nasıl dikileceğini bilmiyordu. Agatha Christie, ürünleri ile tüm beyleri kesinlikle kendinden korkutacağını söyleyerek güldü. Ama iyi ördü, çorap, eldiven, eşarp yaptı. Yazarın torunu Matthew Pritchard, ünlü büyükannesinin elinden yapılmış küçük golf ayakkabıları tutuyor.
Bayan Marple'ın kisvesi altında, Agatha Christie'nin kendisi saklanıyor. Yazar, ana karakterinin prototipinin, pek çok kişinin düşünmek istediği gibi değil, büyükannesi olduğunu iddia ediyor. İyi huylu bir insandı, ama herkesin en kötüsünü bekliyordu. Ve, en tuhaf olanı, tüm beklentileri düzenli olarak karşılandı. Torunu onu böyle hatırladı. Bayan Marple ilk olarak 1927 tarihli "Tuesday Night Club" öyküsünde yer aldı. Bu bilge kadın hemen yazarın en sevdiği kahramanı oldu. Waterstone'un kitap ağındaki okurların 2007 anketinin sonuçlarına göre, Miss Marple en çekici ve esprili kahraman olarak adlandırıldı. Ve İngilizler Hercule Poirot'u en çekici karakter olarak adlandırdı.
Agatha Christie, 1976'dan sonra kömür madenlerinde saklanırken kendi ölümünü taklit etti. Yazarın 104 yaşındayken 1976'da ölmediğine dair bir efsane var. Oradan ilham alan karanlık iç mekanlara gerçekten bayıldı. Agatha Christie, birkaç gün kaldığı bu amaçlar için mağaraları seçti. Mitin temelini oluşturan bu gerçekti. Ancak 1976'da doktorlar yazarın ölümünü söyledi. O anda, akrabaları onun yanındaydı. Evreleme hakkında konuşmaya gerek yoktur.
Yaşamının sonunda Agatha Christie, Alzheimer hastalığından muzdaripti. Toronto Üniversitesi'nden uzmanlar, yaşamının son yıllarında yazarın yazma tarzını analiz etmeye karar verdiler. Sonuç olarak, Alzheimer hastalığındaki üslup değişimini açıklayan bir çalışma yayınlandı. Ancak Agatha Christie'nin torunu Matthew Pritchard, bu versiyona katılmıyor. Büyükannesini doğduğu andan ölümüne kadar tanıyordu. Agatha Christie, tüm insanlar gibi hastaydı, ancak Alzheimer hastalığı yoktu. Yazar saygıdeğer bir yaşta kısa bir soğuktan öldü.