Winston Churchill (1874-1965), Büyük Britanya ve tüm dünya tarihindeki en ünlü politikacılardan biridir. 1940-1945 ve 1951-1955 yılları arasında ülkenin Başbakanı olarak görev yaptı. Bu, kendisini sadece siyasette değil, edebiyatta da gösteren çok yönlü bir kişiliktir. 1953'te Churchill çalışmaları için Nobel Ödülü bile aldı.
2002 yılında bir BBC anketine dayanan İngilizler, politikacıya tarihteki ulusun en büyük temsilcisi adını verdiler. Onun sayesinde İngilizler her iki dünya savaşına da dayanabildiler, politikacı halkını büyük işlere ilham veren tarihi konuşmalarıyla biliniyor.
Bugün, Churchill'in yaşam öyküsü biyografistler tarafından popüler olarak kabul ediliyor ve imajı gümüş ekranda tekrar tekrar somutlaştırılıyor. Churchill hakkında biraz daha fazla şey öğrenmeye çalışalım, onun hakkında bazı efsaneleri çürütelim.
Churchill asil bir ailede doğdu. Aslında, sadece Churchill'in babası, Marlborough Dükünün üçüncü oğlu, aristokrat bir kökene sahip olabilir. Ancak karısı nee Jenny Jerome'nun başka bir haysiyeti vardı. Amerikalı bir milyonerin kızıdır. Churchill ailesi servetinden kaçtı - Randolph bir miras veya unvan parlamadı. İngiliz Başbakanı Disraeli bile bir zamanlar ironik bir şekilde Marlborough'un dükleri hakkında şunları söyledi: "Dük olacak kadar zengin değiller." Aile yavaşça yadigarlarını, resimlerini ve topraklarını satıyordu. Ve köksüz bir Amerikalı kadın olsa da, evlilik, Randolph'un borçlarını derhal ödemesine ve daha fazla faaliyet için sağlam bir temel elde etmesine izin verdi.
Randolph Winston Churchill'in babası değildi. Eşleri Jenny ve Randolph arasındaki ilişki ideal değildi. Adam siyasete çok karıştı, hastaydı. Eşinin birçok hayranı vardı. Hem kocasının hem de oğlunun kariyerinin gelişmesi onlar sayesinde oldu. Ve Winston'ın kendisi düğünden sadece 7,5 ay sonra doğdu. Muhtemelen erken değil, sadece yandaki düğünden önce tasarlandı. Her durumda, gerçek burada bulunamaz. Bir yandan, Galler Prensi Bertie açıkça Winston'a, onsuz doğmayacağını söyledi. Öte yandan, Randolph'un kendisi asla babalığını sorgulamadı.
Churchill'in Amerikalı ataları arasında Iroquois Kızılderilileri vardı. İngiltere Başbakanı yarı Amerikalı olduğu gerçeğiyle gurur duyuyordu. Ancak anne tarafından büyükbabası sayesinde Winston'ın bağımsızlık savaşı sırasında İngilizlerle savaşan en az iki atası vardı. Jenny'nin annesi, née Clarissa Willcox, büyük olasılıkla Mohawk'ın yarısı idi. Babası David Willcox, 1791'de New York Eyaletine yerleşen Anna Baker ile evlendi. Clarissa'nın aslında kabul edilmiş bir çocuk, yarı Hintli olduğu söylentileri var, ancak bu asla bilinmeyecek. Winston'un annesi, oğlunun büyükannesinin bir portresini göstererek, Anglo-Sakson değil, esmer yüzünü ve ovalini kaydetti. Ancak Iroquois atalarının aile efsanesi hiçbir zaman belgesel kanıt almamıştır.
Winston Churchill bir dük olsaydı, kaderi farklı olurdu. Babasının ağabeyi Marlborough Dükü George Churchill'in mirasçısı olmasaydı, Winston unvanını devralırdı. Bununla birlikte Lordlar Kamarası'nda oturma hakkına sahip olacaktı. Efsane, Churchill'in başbakan olamayacağını, tarihin oldukça farklı gelişeceğini söylüyor. Aslında, Lordlar Kamarası'nın bir üyesinin Başbakan olarak görev yapması için Birleşik Krallık'ta yasal bir yasak yoktur. Bu fahri pozisyon, 1895'te üst evin bir üyesi tarafından en son işgal edildiğinde, Salisbury'deki Earl Robert'dı. Ve zaten başbakan olan Churchill'in kendisi, Nisan 1953'te efendinin unvanını aldı, ancak hükümete iki yıl daha başkanlık etti. Bu yüzden Duke unvanı Winston Churchill'in başarı yolunda aşılmaz bir engel olamazdı. Ancak Lordlar Kamarası'ndaki toplantılar Avam Kamarası'ndan çok daha az politik ağırlığa sahipti. Dolayısıyla, soylu soylular arasında olmak, her durumda politikacının başbakanlık görevini alma şansı çok azdı. Öte yandan, Churchill Müttefikler Fransa'da kaybederken kritik bir duruma düştü. O anda politikacı Lordlar Kamarası'nda olsaydı, hâlâ yatıştırma politikasını eleştirebilir ve Alman tehlikesini boğabilirdi. Churchill'i başbakanlığa taşıyan bu argümanlardı.
Churchill'in babası sifilizden öldü. Lord Churchill olan Randolph Henry Spencer de siyasete karıştı. 1880'lerde, zekası ve alaycılığı sayesinde kariyerinin zirvesine ulaştı. Randolph Henry Spencer sık sık Avam Kamarasında parlak bir şekilde konuştu ve hükümette Hint İşleri Bakanı'nı ve ardından Hazine Şansölyesini (aslında Maliye Bakanı) ve alt evin liderini ziyaret etmeyi başardı. Lord dış politika konusunda diğer bakanlarla anlaşmazlıklar hissederek istifa etti. 25 yaşında, politikacı Amerikan güzelliği Jenny Jerome ile evlendi. Tutku o kadar çabuk alevlendi ki, nişan buluştuktan üç gün sonra duyuruldu. Aktif işlerden emekli olduktan sonra Randolph karısıyla seyahate çıktı. Çift Rusya'yı, Güney Afrika'yı ziyaret etti ve sonra dünyayı dolaştı. Ancak Randolph'un fiziksel durumu kötüleşiyordu. Londra'ya döndü ve 1895'te 45 yaşında öldü. Sifilizin son aşamasının söylentileri yayılmasına rağmen, ölüm nedeni genel felç ile gösterilmiştir. Sağlığında keskin bir bozulma, beyni etkileyen ve enfeksiyondan 10-20 yıl sonra kendini gösteren tersiyer sifilizin sonucu olabilir. 1924 yılında, bir İngiliz politikacı Jennings'in hikayesini anlatan gazeteci Harris'in otobiyografisi yayınlandı. Randolph'in bir arkadaşı ve meslektaşıydı. İddiaya göre, bir zamanlar öğrenciler bir "yaşlı cadı" ile sarhoş bir Randolph koydular. Sabah uyandı, dehşete kapıldı, parayı fahişeye attı ve kaçtı. Yakında Randolph dezenfektan için bir doktora görünmek zorunda kaldı. Sonuç olarak, tipik yuvarlak şansları geliştirdi. Aslında, bu hikaye son derece şüphelidir. Sifilizin bir cinsel ilişkiden büzülme olasılığı yüzde daha azdır. Yayınlandığı zaman, Jennings çoktan ölmüştü ve siyasi farklılıklar ve kavgalar nedeniyle Churchill'e iftira atma nedeni vardı. Aynı gazeteci Harris'in Oscar Wilde ve Guy de Maupassant'ın frengi olduğunu iddia ettiğini belirtmek gerekir. Sifilizli versiyon, ne Randolph'un karısının ne de çocuklarının herhangi bir belirtisi bulunmadığı gerçeğiyle çürütülür. 19. yüzyılın sonunda, sifilizin tanımlanması son derece zordu, bu nedenle tıpta her şeyi bu hastalığa atfetmek gelenekseldi.
Churchill Ermeni konyakını seviyordu. Bu efsane ayrıntılara dönüştü. Her şeyin Tahran veya Yalta konferansında Stalin ve Churchill arasındaki bir toplantıyla başladığına inanılıyor. İngiliz Ermeni konyakını o kadar çok sevdi ki Stalin meslektaşını seçilen Dvin konyakını kutuya düzenli olarak göndermeye başladı. Bir gün Churchill, en sevdiği içeceğin eski tadını kaybettiğini buldu. Ardından politikacı Sovyet lideriyle olan memnuniyetsizliğini dile getirdi. Konyak harmanlaması yapan usta Margar Sadrakyan'ın bastırıldığı ve Sibirya'ya sürgün edildiği ortaya çıktı. Stalin, uzmanı iade etmek, rütbeyi geri getirmek ve hatta Sosyalist Emek Kahramanını bir yıldızla ödüllendirmek zorunda kaldı. Aslında Churchill'in biyografileri biyografisinde bu teorinin izlerini bulamadılar. Aslında, sadece politikacının bir zamanlar Dvin brendi tadına baktığı doğrudur ve bu içecek Sedrakyan tarafından gerçekten geliştirilmiştir. Usta Erivan Brendi Fabrikasında 1948'den 1973'e kadar bir teknoloji uzmanı olarak kalıcı olarak çalıştı. Ancak marka 1945'te üretilmeye başlandı, yani Tahran'daki "Dvin", Churchill deneyemedi. Konyak gönderimi ile ilgili tüm hikaye çok zor görünüyor - Fulton konuşmasından sonra İngiltere ve SSCB arasındaki ilişkiler belirgin bir şekilde soğudu. Ve tüm biyografiler Churchill'in en sevdiği brendi "Hine" olarak adlandırıyorlar.
Churchill bir kekemeydi. Şaşırtıcı bir şekilde, bu soru bugün çağdaşları ilgilendiriyor. Aslında Churchill'in kekelemediğine, ancak eğildiğine inanılıyor. Ancak saygın kekemeli fonlar bile reklamlarında bir politikacının imajını kullanır. Biyografiler, 1897 gibi erken bir tarihte genç Winston'un bir lisp ile doktora nasıl başvurduğunu anlatıyor. "S" yi "w" gibi telaffuz etti. Ve uzmanlar bu konuda hiçbir şey yapamadı ve Churchill, buna rağmen parlak bir hatip oldu. Aslında, konuşma ile ilgili sorunlar, aynı zamanda temiz bir "s" verilmeyen babamın sorunları ile aynıydı. 1897'de Hindistan'dan döndükten sonra Winston, konuşma problemleri konusunda ünlü bir uzman olan Sir Felix Semyon'u ziyaret etti. Genç adamın doğum kusurları olmadığını, sorunun uygulama ve azim ile çözülebileceğini doğruladı. Churchill'in kendisi, dilinin belirli bir özel pakete sahip olmasıyla burun içinden konuşma şeklini açıkladı. Bununla birlikte, zor ifadeleri tekrarlayarak çok çalıştı. Churchill'in sayısız sekreteri kekemeliği hakkında hiçbir şey yazmıyor ve konuşmalarında sadece büyüleyici bir lisp vardı. Kamusal konuşmalar sırasında politikacı maksimum etki için sesiyle oynadı, bazen yerlerde kekemeliği taklit etti. Ama konuşmada hiç böyle bir kusuru yoktu.
Churchill vasat bir öğrenciydi. Biyografiler Churchill'in gerçekten iyi çalışmadığını yazıyor, ama vasat değildi. Gerçek şu ki, gelecekteki başbakan kendisine ilgisini çekmediği yeri göstermedi. Ve burada kendisi için yararlı nesneleri seçti. Churchill tarih, İngiliz, askeri taktikler ve stratejide parladı.
Sir Alexander Fleming, Churchill'i iki kez kurtardı. Fleming, antibiyotiğin mucidi olarak ünlendi. Churchill'in ülke çocuğu Alex tarafından kurtarılan bir İskoç gölünde neredeyse nasıl boğulduğuna dair bir efsane var. Bunun için minnettar olduğu iddia edilen politikacı, tıp eğitimine sponsor olmaya karar verdi. Alexander Fleming daha sonra penisilini icat etti ve bu ilaçla zatürre hastalığına yakalanan başbakanı kurtardı. Çifte kurtuluş böyle gerçekleşti. Her şeyden önce, Churchill'in bir kerede penisilin ile değil, sülfadiazin ile zatürree için tedavi edildiğini bilmeye değer. Gelecekte, politikacı viral hastalıklar için başka antibiyotikler alabilir, bu fonlar zaten genel olarak kullanılabilir hale gelmiştir. Mitin ilk kısmından bahsetmişken, 13 yaşındaki bir çocuk 20 yaşındaki bir çocuğu kurtarabilir mi? İskoçya'daki gölle birlikte bu hikaye hakkında biyografi yazarı yok. Ve Churchill ailesinin mali hesaplarında, Alexander Fleming'in çalışmalarının ödenmesiyle ilgili hiçbir şey yoktur. Genel olarak, 14 yaşındayken Londra'daki kardeşlerine taşındı ve ağabeyi örneğini takiben tıbbi yolu seçti.
Churchill'in savaş sırasında radyoda yaptığı konuşmalar, özel olarak işe alınan bir aktör tarafından okundu. 4 Haziran 1940'ta, Avam Kamarası'nda, ülke için zor bir zamanda, Winston Churchill tarihin en büyük konuşmalarından birini verdi. Bu onun prömiyeri olarak dördüncü görünüşüydü. Seyirci ayakta alkışlayarak şok oldu. BBC konuşmayı o akşam radyoda yayınladı. Churchill'in duygusal performansı tekrarlamayı reddettiğini, siyasetçinin sesini taklit etmeyi başaran aktör Norman Shelley tarafından yapıldığını söylüyorlar. Ve bu efsane onu Churchill hakkında çok sayıda kitap haline getirdi. Aslında 4 Haziran akşamı siyasetçinin konuşması hiç yayınlanmadı. Radyo haber spikeri konuşmanın bazı bölümlerini okudu. Söylentinin temelinin, Aralık 1981'de Shelley ile yapılan bir röportajdan geldiği iddia edildi. Fakat 1980'de öldü. Churchill gerçekten radyodan hoşlanmıyordu, ancak onun yerine geçtiğine dair bir kanıt yok. Dilbilimciler tarafından yapılan politikacı konuşmalarının çalışmaları bunu doğrulamıştır.
Churchill, Pearl Harbor'a yaklaşan Japon saldırısını biliyordu, ancak ABD'yi uyarmadı. Bu efsaneye göre, İngiliz politikacı sessizliği ile Amerika'yı İkinci Dünya Savaşı'na çekmek için her şeyi yaptı. Amerikalı gazeteciler Churchill'e bunun için bir hain bile diyorlar. Aslında, İngiliz ve Amerikan fidye yazılımları Japon kodunun sadece yüzde 5 ila 20'sini tanıyabiliyordu. Ordunun kendisi, düşmandan gelen saldırıya ilişkin hiçbir zaman kodlanmış kanıt almadığını iddia ediyor. Herkes gürültüden nasıl öğrenebilir? Buna göre, ne Churchill ne de Amerikan yetkilileri Japon saldırısının yerini bilmiyordu. Ancak komplo teorileri gelişmeye devam ederek “hainleri” ortaya koyuyor.
Churchill, Galler madencilerinin isyanını askerleriyle vahşice bastırdı. 1911'de Rhondda'daki kömür madenlerinde grev başladı. İşçiler haksız ücret sistemine kızdılar. Sonra 25 ila 30 bin madenci greve gitti. Yağma başladıktan sonra yetkililer askeri departmana döndü. İçişleri Bakanı olarak Churchill, Savaş Sekreteri'ne danıştı. Polisi Galler'e göndermeye karar verildi, ancak birlikleri yakınlara yerleştirin. Churchill'in kendisi krala Rhondda Vadisi'nde tatmin edici koşulların kaldığını yazdı. Bölge polis tarafından kontrol ediliyor, orduya gerek yok. Durum arttığında, Churchill yine orduyu kullanmadan ek güçler getirdi. Daha sonra kararsızlık için eleştirildi, ancak kişi sadece serseriler değil, süngüler tahriş olmuş isyancılara atılmış olsaydı ne olacağını hayal edebiliyordu. Bu birçok zayiatla sonuçlanacaktır. 1967'de, bir Oxford öğrencisi, Churchill'in bu ayaklanmaları tanklarla bastırdığını bastırdığı yazdığında komik bir hikaye oldu.
Churchill Holokost'u biliyordu, ama durmadı. Churchill'in Holokost hakkındaki bilgisi yeni değil. Politikacı, Yahudiler için hiçbir şey yapmadığı, kurtuluşları için herhangi bir plan sunmadığıyla suçlanıyor. Biyografiler, Churchill'in kişisel olarak Yahudilere yönelik zulmün üstesinden gelmek için çok çaba harcadığına inanıyorlar. Yardımının sadece savaşı zafere taşımaktan ibaret olduğunu düşünmek yanlıştır. Politikacı, Holokost'un etkisini hafifletmek için küresel ve küçük birkaç adım attı. Ancak sık sık kendisini İngiliz sivil ve askeri bürokrasisine ve hatta Amerikan yönetimine karşı buldu.
Churchill, Alman şifrelerini açıklamadan Coventry'nin yakılmasına izin verdi. 14 Kasım 1940 gecesi, üç yüz Alman bombardıman uçağı, uyuyan İngiliz şehrine 500 tondan fazla patlayıcı attı. Endüstriyel Coventry'ye 33.000 yangın bombası ve düzinelerce paraşüt mayını düştü. 507'den fazla sivil öldürüldü. Churchill'in yaklaşmakta olan saldırıyı bildiği söylenir, ancak Amerika'yı savaşa sürüklemek için olmasına izin verilir. İddiaya göre, başbakan önemli bir sırrı koruyordu - Enigma kodunun kodunun çözülmesi, bu da bilginin gelecekte kullanılmasını mümkün kıldı. Aslında, istihbarat 12 Kasım'da Churchill'e Almanların beş hedeften birine baskın hazırlandığını bildirdi: Londra Merkezi, Büyük Londra, Thames Vadisi, Kent Sahili veya Essex. 9 Kasım'da, 15-20 Kasım arasında Coventry veya Birmingham'a saldırı yapılabileceğini gösteren bir Alman pilot düşürüldü. Bununla birlikte, analistler sermayenin korunması gerektiği fikrine dayanarak bu şüpheli olduğunu düşündüler. Londra'daki itfaiyeciler ve kurtarıcılar talimatlar aldı ve Churchill'in kendisi her ihtimale karşı kırsal alanda bir hafta sonu geçirmeyi planladı. 2 Kasım'da, Coventry belediye başkanı şehrin zayıf savunmasından şikayetçi oldu. Churchill hava savunma sistemini güçlendirmeyi emretti, kişi başına uçaksavar topu sayısı Londra'dakinden beş kat daha fazlaydı. Ancak bu önlemler bile şehri bir yangın fırtınasından kurtarmak için yeterli değildi. Ancak Churchill elinden gelen her şeyi yaptı. Sadece mantıklı bir şekilde uzmanlara güvenerek başka bir yerde bir darbe bekliyor.
Churchill radikal şair Claude McKay'dan alıntı yaptı. Jamaika bağımsızlığının 50. yıldönümünü kutlarken, Churchill merkezi ada ülkesinin yetkililerinden bir talep aldı.Efsanevi başbakanın gerçekten de konuşmalarında McKay'dan alıntı yapıp yapmadığını bilmek istediler. Bu şair Jamaika'da doğup büyüdü, sonra Amerika'ya taşındı ve radikal oldu. 1919'da Amerika Birleşik Devletleri'ni içine alan ırksal ayaklanmalara yanıt olarak, "Ölmek İçin Kadersek" şiiri yaratıldı. Solcu basında yayınlandı. Zaten zamanımızda, efsane Churchill'in Avam Kamarası veya ABD Kongresi'ndeki konuşmasında McKay'ın hatlarını alıntıladığını ortaya koydu. Aslında, politikacının konuşmasının dakikalarında böyle bir atıf olduğuna dair hiçbir kanıt yoktur. Şairin belirsiz kişiliğini bilen başbakanın kendisine teklif vermesine izin vermesi pek olası değildir. Üstelik o günlerde Kongreye esas olarak ırkçı güneyliler katıldı. Kargaşa ortaya çıkabilirdi çünkü Churchill, İkinci Dünya Savaşı sırasında yaptığı konuşmalarda "Eğer ölmeye mahkumsak" ifadesini kullandı. Churchill'in bu kelimeleri bir yerde duyması mümkündür. McKay radikal gazetelerde çalıştığı 1919'da Londra'ya taşındı. Churchill siyasetle ilgili tüm basını okumayı seviyordu.
Churchill işgal altındaki Avrupa'ya yiyecek tedarikini geri aldı. Bu efsaneye göre, İngilizler ihtiyaç sahipleri arasında isyanlara neden olmak isterken, Roosevelt deniz ürünleri tedarikinde ısrar etti. Churchill, Fransa'ya insani yardımlarda bulunan Amerikan başkanını destekledi. Ancak 1943'te Roosevelt, Churchill'in itirazlarını kışkırtan işgal altındaki Norveç'e yardım teklif etti. İngiliz, Belçika'daki koşulların Norveç'ten daha kötü olduğuna inanıyordu, bu nedenle böyle bir adım atmak mantıksız. Başbakanın politikası ortak bir düşmana yönelikti ve entrikalar meseleyi Churchill'in Belçikalıları yiyeceksiz bırakmaya karar verecek şekilde sundular. Amerikalıların kendileri genel olarak başlangıçta sadece boş bölgelere yardım etmek istiyorlardı. Churchill, bir yandan, Belçika ayaklanmasının tüm umutsuzluğunu biliyordu ve diğer yandan, bu durumu hiçbir şekilde provoke etmedi. İngilizlerin çocukların Belçika'dan İsviçre'ye tahliye edilmesini destekledikleri, burada Avrupa'nın ablukalarından çok fazla zarar görmeyecekleri biliniyor.
Churchill nedeniyle, Bengal Holokostu İkinci Dünya Savaşı sırasında oldu. Bazı araştırmacılar, Churchill'i 1943-1945'te Bengal'de meydana gelen kıtlık için doğrudan suçluyorlar. Ardından Nazizmi yenen ülkenin hatırlamamayı tercih ettiği 6-7 milyon Kızılderili öldü. İddiaya göre Churchill, Avrupa'da bir savaş için Hindistan'a gemi göndermemeye karar verdi. Ve çok sayıda Kızılderili, artan mortaliteye kör bir göz atmayı mümkün kıldı. Kıtlığın patlak vermesinin gerçek nedeni, Hindistan'ı ana pirinç kaynağından mahrum eden Japonya'nın Burma'yı ele geçirmesiydi. Yerli kaynaklar, Ekim 1942'de Doğu Bengal'den geçen yıkıcı bir siklondan zarar gördü. Churchill, Hindistan'dan diğer ülkelerden yiyecek tedarik etmeyi reddettiği için itham edilebilir, ancak bu savaş zamanıydı - herkesin buna ihtiyacı vardı. Gerçekte, İngiliz başbakanı insani felaketten çok endişeliydi, Hintlilerin kendilerini besleme fırsatı bulması için mümkün olan her şeyi yaptı. Akıllı bir hareket, orduyu etkilenen bölgelere yiyecek sağlamak için harekete geçiren Mareşal Wavell'in Viceroy olarak atanmasıydı. Bu yüzden Churchill sorunu hafifletmeye çalıştı. Buna ek olarak, İngilizler o bölgede de Japonların tutulmasıyla meşguldü. Bengal'i işgal etselerdi, çok daha fazla kayıp olurdu.
Ölümcül gazın ilk kullanımı Churchill'in adıyla ilişkilidir. 1853-1855 Kırım Savaşı sırasında bile, İngilizler Rus birliklerinin pozisyonlarını kimyasal silahlarla bombalayacaklardı. Zehirli gazın tam kullanımı Birinci Dünya Savaşı sırasında gerçekleşti. Sonra Almanlar, Fransızlara bazı zehirli maddelerle birkaç mermi ateşledi. Fakat rüzgar saldırıyı engelledi. Almanlar, kimyasal savaş yapan ilk kişilerdi. Toplamda, Birinci Dünya Savaşı sırasında, partiler 800 bin can talep eden 125 bin ton zehirli gaz kullandı. Öldürme uğruna insanlar yaklaşık 60 farklı zehirli bileşik kullandılar. Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, İtilaf, daha önce test edilmiş kimyasal silahlar kullanarak Rusya topraklarında savaşmaya başladı. 27 Ağustos 1919'da, Arkhangelsk yakınında, İngilizler Kızıl Ordu'ya karşı yeni bir araç, adamsite kullandı. Yeşil bulutta yakalanan askerler kan kustu ve bilincini kaybetti. Winston Churchill o sırada Savaş Bakanı idi ve bu tür eylemleri memnuniyetle karşıladı. Uygar olmayan kabilelere, yani Kızılderililere karşı zehirli gazların kullanılmasına izin verilebileceğini düşünüyordu. Churchill meslektaşlarını tiksinti için eleştirdi. Kızıl Ordu'ya karşı kimyasal saldırılar Eylül 1919 boyunca devam etti. Ancak silah Churchill'in umduğu kadar etkili değildi. Nemli sonbahar havası da suçlandı. İngilizler silahları Beyaz Deniz'e batırdılar. Bu nedenle, Churchill, ölümcül kimyasal silahların kullanımının arkasında olmasına rağmen, bu konuda açıkça bir öncü değildi.
Churchill, Hitler'i güçlü sözlerle azarlayan bir papağana sahipti. 1937'de bir politikacının kadın bir papağanı satın aldığı ve ona Charlie adını verdiği bir efsane var. Bu kuşa Nazilere ve Hitlers'e kişisel olarak yemin etmeyi öğretti. Bugün dünyada yaşayan "Churchill'in papağanı" unvanını alan birkaç kuş var. Başlıca yarışmacılardan biri olan Charlie'nin mavi ve sarı Amerika papağanı Heathfield'da yaşıyor ve İngiltere'deki en eski kuş olarak kabul ediliyor. Turistler bu yaratığı görmeye istekli. Ancak politikacının kızı Mary Soames, babasının asla kötü ağızlı bir kuşu olmadığını iddia ediyor. Gri Gabonlu bir papağan olan Polly, Chartwell ülke arazisinde yaşıyordu. Kadın savaş sırasında Churchill'in kuşa yemin etmesini öğretmek için değerli zaman harcadığını düşünmek saçma buluyor.
Churchill'in İngilizce Bulldog'u vardı. Bu mitin nereden geldiğini anlamak kolaydır. Bilge politikacı genellikle bulldog ile poz verdi. İngilizler için bu cins, gelenek, vatanseverlik ve istikrara bağlılığın sembolüdür. Ancak Churchill'in cüce kahverengi bir fino köpeği vardı, Rufus. Genel olarak, politikacı kediler için deli oluyordu.
Churchill, Stalin'e hayran kaldı. İngiliz başbakanının Sovyet liderine duyduğu saygı hakkında oldukça hacimli bir efsane var. İşte Stalin'in girdiği zaman, Batılı politikacılar istemeden kalktı ve ünlü ifade "ülkeyi bir pullukla aldı ve bir atom bombasıyla ayrıldı." Araştırmacılar bu efsaneyi ikna edici bir şekilde parçaladılar. Bazı kaynaklar Churchill'in 1959'da Stalin'in doğumunun 80. yıldönümü vesilesiyle Lordlar Kamarası'ndaki konuşmasını içerir. Sadece politikacının toplanan eserlerinde böyle bir konuşma yoktur. Britannica Ansiklopedisi hiçbir yerde bağlantı yok - cilt yok, sayfa numarası yok. Ve Churchill, Kruşçev'in İngiltere ve SSCB'deki ısınmasının ana hatlarını dikkate alarak Stalin'i yüceltemedi. Bu "konuşmayı" ayrıntılı olarak analiz ederseniz, bunun bir kısmının Churchill tarafından 1942'de başka bir konuşmadan alındığı ortaya çıkıyor. Ve 1959'da 84 yaşındaki bir İngiliz ağır hastalandı ve konuşma merkezine çarptı. Ve genel olarak saban ve bomba ile ilgili ifade 1953'te komünist yazar Isaac Deutscher tarafından ortaya çıktı. Doğru, başlangıçta reaktörlerle ilgiliydi. Sadece derleyiciler onları bombalarla değiştirdi ve Churchill'in sahte konuşmasına soktu. Yani, Stalinist düşünceler uğruna, bu efsane uyduruldu, başka türlü söyleyemezsin.
Churchill çok sigara içiyordu. Elinde bir puro bulunan Churchill'in görüntüsü klasik olarak kabul edilir. Günde 8 ila 15 Havana puro içtiği söyleniyordu. Ancak, politikacının kendisi bu alışkanlıktan sakindi. Böylece, 1947'de bir fıtık çıkarıldı ve iki hafta boyunca herhangi bir sorun yaşamadan, komplikasyonlardan korkan purolardan vazgeçti. Ve Mart 1946'da Fulton'daki performansından önce, Churchill meydan okurcasına bir puro yaktı ve etrafındaki kişilere seyircinin ondan bir marka bekleyeceğini açıkladı. Politikacı seçmenlerini hayal kırıklığına uğratmak istemedi.