Afganistan, 1979'da dünyadaki manşetlere çarptı. Afganistan Soğuk Savaş'ı mükemmel şekilde özetliyor gibiydi. Batı açısından, Berlin, Kore, Macaristan ve Küba, komünizmin devam etmek istediğini gösterdi. Afganistan bunun bir devamıydı.
1979 Noel'inde, Sovyet paraşütçüler Afganistan'ın başkenti Kabal'a indi. Ülke zaten bir iç savaşın pençesindeydi. Başbakan Hazifullah Amin, ulus içindeki Müslüman geleneği bir kenara atmaya çalıştı ve Afganistan'a daha batılı bir eğilim istiyordu. Bu, ülkede güçlü bir Müslüman inancı geleneği olduğu için Afganistan’dakilerin çoğunu kızdıran bir şeydi.
Binlerce Müslüman lider tutuklandı ve birçoğu başkentten kaçtı ve Amin’in polisinden kaçmak için dağlara gitti. Amin aynı zamanda komünist temelli bir hükümete önderlik etti - dini reddeden bir inanç ve bu da hükümetiyle ilgili bu kadar açık bir hoşnutsuzluğa sebep oldu.
Binlerce Afganistanlı Müslüman Mücahidlere katıldı - Allah'ın kutsal görevine yönelik bir gerilla kuvveti. Amin hükümetinin devrilmesini istiyorlardı. Mücahidler, Amin destekçileri hakkında bir cihad - kutsal bir savaş - ilan etti. Bu, şu an Afganistan’da bulunan ve Amin hükümetinin gücünü korumaya çalışan Sovyetlere de yayıldı. Sovyetler Birliği, Amin hükümeti tarafından davet edildiklerini ve ülkeyi istila etmediklerini iddia etti. Görevlerinin meşru bir hükümeti desteklemek olduğunu ve Mücahidlerin teröristlerden fazlası olmadığını iddia ettiler.
27 Aralık 1979'da Amin Sovyetler tarafından vuruldu ve yerini Babrak Kamal aldı. Afgan hükümetinin başı olarak konumu, tamamen iktidarda tutmak için Sovyet askeri desteğine ihtiyaç duyduğu gerçeğine bağlıydı. Birçok Afgan askeri Mücahidlere terk edilmişti ve Kamal hükümeti onu iktidarda tutmak için ABD'den 85.000 askere ihtiyaç duyuyordu.
Mücahitler zorlu bir rakip olduğunu kanıtladı. Eski tüfekler ile donanmışlardı ancak Kabal'ın etrafındaki dağlar ve orada karşılaşılacak hava koşulları hakkında bilgi sahibi oldular. Sovyetler Mücahitlere karşı napalm, zehirli gaz ve helikopter silah gemileri kullanmaya başvurdular - ama Amerikalıların Vietnam'da yaptıklarıyla aynı askeri senaryoyu yaşadılar.
1982'de Mücahidler, dünyanın en güçlü ikinci askeri gücünün gücüyle savaşmasına rağmen Afganistan'ın% 75'ini kontrol etti. ABD’li genç askerler, dini inançlarının körüklediği erkeklerle eşleşmiyorlardı. Sovyet ordusunun itibarı olmasına rağmen, Afganistan'daki savaş dünyaya askeri gösterilerin dışında ne kadar fakir olduğunu gösterdi. Ordu botları Afganistan dağlarının sert ortamında bitmeden düştü. Pek çok Sovyet askeri Mücahdeen'e kaçtı. Sovyet tankları dağ geçitlerinde çok az kullanılıyordu.
Birleşmiş Milletler işgali Ocak 1980 gibi erken bir zamanda kınamıştı, ancak Sovyet kuvvetlerinin geri çekilmesi çağrısında bulunan bir Güvenlik Konseyi hareketi ABD tarafından veto edilmişti.
Amerika, tahıl ihracatını Rusya'ya yasakladı, SALT görüşmelerini sona erdirdi ve 1980'de Moskova'da yapılması nedeniyle Olimpiyat Oyunlarını boykot etti. Bunun dışında Amerika hiçbir şey yapmadı. Niye ya? Sovyetler Birliği'nin kendi Vietnam'ına girdiğini biliyorlardı ve aynı zamanda Amerikan İstihbaratına Afganistan'da kullanılabilecek herhangi bir yeni Sovyet askeri donanımı edinme fırsatı da sağladılar. Müjhadeen savaşçılarına, Amerika'nın doğrudan satışları olmasa da, Amerikan havadan havaya füzelerine erişim verildi.
Mikhail Gorbaçov, birçok Sovyet liderinin kamuoyunda itiraf etmekten çok korktuğunu fark ettiğinde Sovyetlerin savaşı kazanamayacağını ve Afganistan'da bu kadar büyük bir gücü korumanın maliyetinin zaten zayıf olduğunu sakatladığında SSCB'yi Afganistan fiyasasından çıkardı. SSCB ekonomisi
1980'lerin sonunda, Mücahidler Afganistan'da kendisi ile savaş halindeydi ve sert hat Taliban savaşçıları tüm ulus üzerinde daha güçlü bir kavrayışa sahip ve Afganistan nüfusu üzerine çok sıkı Müslüman yasalar uyguladı.