2017'nin En İyi 10 Albümü
Bir yıl süren kişisel hikayeler, protesto şarkıları ve kaçışlardan en çok tercih edilenler.
Spencer Kornhaber tarafından
Dünya olaylarının pop kültürü bir kenara itdiği - ya da başka bir deyişle pop kültürün kendisi haline geldiği bir yılda, benim için en derinden etkilenen albümler meseleler değil bireyler hakkındaydı. Aşağıdaki seçmelerin birçoğu, türlerin otobiyografileridir ve daha “siyasi” kayıtlar sosyal çatlak şarkılarını kişisel ayrılıklarla eşleştirmektedir. Buradaki diğer albümler, gitar soloları, yoğun daldırma veya bir durumda yeni bir kelime oyunu: “yağmur damlası / damla tepesi” ile çok ihtiyaç duyulan bir kaçış sunuyor.
1. Kendrick Lamar, Kahretsin
Damn unvanı, kısmen, Komünyalı rapçi, en son şaheseri ile flört eden Siyah İbranice İsrailliler teolojisine bağlanan ilahi bir laneti ifade eder. Ancak Lamar, sadece manevi bir devlet olarak değil aynı zamanda tarihin, toplumun ve kendi geçmişinin mirası olarak lanetlenmeye karşı tecavüz eder. Baş döndürücü “DNA” kontrol metaforunu kurar: Her insan, Savaş ve Barış ile savaş ve barış içeren çift kişilik bir bilgi ve nitelik bütünüdür. Albüm, daha sonra, sevimli çelişkiler çizmekle ilgilenmediğini, gerçeği ortaya çıkarmakla - daha doğrusu gerçeklerin yanındaki gerçeklerin yanındaki gerçekleri ortaya çıkarmakla ilgilendiğini açıkça ortaya koyuyor.
Lamar’ın mesajı bu nedenle kısmen karmaşıklığın kendisi ile ilgilidir ve dehası bu mesajı müzik olarak veriyor. Bir rapçi olarak güçleri, hayranlarına hip-hop kralı olarak ikna edici bir şekilde sahip olmalarını ikna edici bir şekilde cephane sağlar ve albümün başındaki tüm iki ve üçlü katılımcıları gevşetmek için çok zaman harcayabilirsiniz. Ancak, parti boyunca bir parti yapan DJ gevezelikten geçmiş olan Christian catchphras'larını bırakan, Psoshedelic pustan punk gürültüye, pop glory'e değişen müziğin kendisini indirmeyin. Lamar’ın indirgenemezliği, Damn’da görüldüğü gibi, çift platinli satış yolunda “ödün vermemek” in gerçek anlamını yeniden ortaya koyduğu gibi, kariyeriyle ilgili meta-anlatıya bile uzanıyor. Sanat ve ticaret? Günah ve lütuf? Doğa ve beslenme? Hepsini hepimizin yapması gerektiği gibi uzlaştıracak.
2. Uyuşturucu Savaşı, Daha Derin Bir Anlayış
Büyük nostaljik eğlence bir bilmece sunar. Stranger Things'den hoşlanıyorsanız, 80’lerin Spielberg dönemine ait hatırası için mi yoksa otantik bir merak duygusu yaratmak için '80’lerin Spielberg’iyle aynı teknikleri kullanması için mi? Eğer Uyuşturucu Savaşını seviyorsanız, masumiyet döneminde “Saltanatın Saltanat Salıncakları” nı duyduğunuzu hatırlıyor olmanız mı yoksa grup lideri Adam Granduciel'in 1978'de en son erişilenleri hafifçe sallamak için aynı portalı yeniden açtığını mı düşünüyorsunuz?
Uyuşturucu Savaşında, gerçek ilhamın büyük bir rol oynadığına dair hiçbir soru yoktur. Granduciel rock tarihi ile başlarsa, onu derinlemesine dönüştürür: onu makineli ve havalı bir şekilde temizler, bir katedral tavana yakışır detay işlerini yapar, meditasyon seanslarını kapsayacak şekilde çalışma sürelerini genişletir. Sonuçlar şaşırtıcı derecede güzel. “Zincirlerde” yılın en güvenilir ruh hali geliştiricisidir, ancak ortaya çıkan ruh halini belirlemek zor olsa da - “acı tatlı bir şekilde hayatın üstünlüğünü kucaklayan” sayılır mı? Ve görkemli kanca, “Bekletme” ile yarıya bölündüğünde, harikası, daha önce gelmiş bir şey gibi görünmüyor, aksine her zaman olması gereken bir şey gibi geliyor.
3. Manyetik Alanlar, 50 Şarkı Anısı
Stephin Merritt’in en son albümü - ilk beş on yıllık yaşamının her yılı için bir şarkı - konsepti, Karl Ove Knausgaard'ın ve süpermarketteki Facebook Live'ın arkadaşları tarafından aşırı paylaşım çağında mükemmel bir kabus gibi gözüküyor. Ancak glum-ses ironisti Merritt “yayılmıyor”. Diğer sersemletici zaferinde olduğu gibi, 69 Love Songs, bu bölümlerin her biri, mücevherler ve traş makineleri ile süslenmiş, en sonuncusundan farklı, ince işlenmiş müzik kutuları gibidir. Bir yaşam öyküsünün bir dizi ardışık olaydan daha fazlası olduğunu kabul ederek, onun hikayesi, çocukluk döneminde ateizme (“'74 Hayır”) gelmenin, düşünürken içmenin muhteşem bir haraç olduğu (“'02 Sizin İçin Doğru Olun' 'harikası) üzerine yıkıcı bir biçimde komik bir anlatım içeriyor Bar ”) ve tüm romantik hayatını olanaklı kılmak dışında, kendi biyografisiyle doğrudan ilişkisi olmayan Stonewall ayaklanmalarının (“ '69 Judy Garland ”) kutlaması. Depresyon öyküsünü derinden biçimlendirir, ancak iki basamaklı miktarlarda ödediği harika müzikle karşılaşmanın verdiği sevinç de aynı şekildedir.
4. Migos, Kültür
Müzikologlar, yılın en saf albümünü yapan Atlanta rap trio Migos'un seslendirdiği her kuş çağrısı, makineli tüfek sesi ve “skrrt” ı incelemeliler. Elbette, goofy onomatopoeias'larından birinin şapkayla doygun bir şekilde dolandığında işinde matematiksel bir parlaklık vardır. Ya da Ofset'ten gelen hızlı ateşlenen üçüzler, yoldaşı Quavo’nun bilgisayarlı uyarısı tarafından dengelenir (ahem). Veya birçok kez kulağını telaşlı sözlerle şaşırtıyorlar (“cepler güçlü / bilek anemisi”). Gelenekçiler, dada paçavralarının sersemlemiş zeminler üzerinde tanımladığı bir haber yolunda liderlik yapmak için Migos'tan nefret ediyorlar, ama sonunda, Kültür'ün tüm vücut gezisi klasik hip-hop hikayesine dayanıyor. Hit1 hitleri “Bad and Boujee” nin kancasının dediği gibi “hiçbir şeyden bir şeye gelmediler”. Veya Quavo, eğlenceli sesli harflere tipik bir dikkatle başka bir yere koyarken: “Bir Kupa O'dan Geldim” oyun, Kama Sutra. ”
5. Margo Fiyat, Tüm Amerikan Yapımı
Argümantasyondan ziyade endişe, Donald Trump'ın birinci yılında ortaya çıkacak protesto kayıtlarının çoğunu anlaşılır bir şekilde teşvik etti: Lana Del Rey'in nükleer silahlarla karşı karşıya döndüğü, Vince Staples'ın Beyaz Saray'a olan orta parmağı ve Mavis Staples'in succor'ları arasındaki cesaret onlar. Ancak All American Made'da, Nashville'in yıkıcı Margo Price'ı, ikna edici hikaye anlatıcılığı için (bazen yayınlanmayan) politikanın kendisi hakkında tatlı sesini ve zekice klasikçi duyarlılığını kullanıyor. Erkekler ve kadınlar arasındaki ücret açığı, küçük kasaba ABD'sinin büyük işletme sömürüsü ve Amerikan’ın insanları cüzdanlarıyla yargılama eğilimindeki genel eğilimleri, ahlaki açıklık ve yazarın şefkatiyle tanımlanmıştı. Öğretim görevlisi de değil: “Zayıflık” ve “Küçük Bir Ağrı” nın ikisi, ülke bummers'lerini herkes gibi üstün, gönül yarasının her zaman bir düzeyde paylaşılan bir deneyim olduğu keskin bir anlayışla şekillendirilebileceğini gösteriyor.
6. Eerie Dağı, Bana Bir Karga Baktı
Bu bağırsakta bir albüm dinlemek için tam olarak doğru zaman veya yerin ne olduğu henüz net değil. Kesinlikle yalnız, kesinlikle sessiz bir yerde, bu Phil Elverum'un kaydettiği şeyi yansıtır: eşinin aylar önce kanserden öldüğü odada, genç kızı evde başka bir yerde. Büyüleyici ritimleri söyleyen ve onun enstrümanlarını zekice toplayan konuşmada, daha önce The Microphones'un bağımsız müzisyeni, açılış epifikasyonunu kucaklayan ve meydan okuyan şekillerde kaybını ve kederini giderir: “Ölüm gerçektir. Birisi orada, o zamanlar değil ve şarkı söylemek için değil. Sanata dönüşmek için değil. ”Elverum, duygusal olmama konusunda ciddi, ama yine de, doğadaki ve ev çöplüğünün ötesinden gelen kokuları ortaya çıkardığı için acı içinde anlam bulma dürtüsüyle güreşdiğini duyuyorsunuz. Bu rahatsız edici dinlemenin garip konforu, aslında, sanat yapmanın herşeyin hayatta kaldığının kanıtıdır.
7. SZA, Ctrl
Solána Imani Rowe'nin Sevgililer Günü'nde arkadaşı ile aldattığını açığa çıkararak eski bir kızı öptüğü Ctrl'nin açılış pasajında hala nefes alıyorum. Buzlu, buzlu, buzlu. Hip-hop’taki kadrolar ve öykü anlatımı üzerine çizilen bir nesil nesiller arasında, SZA onun taklit edilemez törenine, pop alışkanlıklarından ziyade anlatıya izin verme konusundaki istekliliğine, şarkılarını yapılandırmaya ve her şeyden çok korkutucu duygusal duruşuna dikkat çekiyor. Sözlü kelime araya girme, kendinden büyük şüphe duymalarıyla nasıl yüzleştiğini anlatır, ancak bu sadece öfkesini daha fazla güç verir. “Özür dilerim, ben daha hanımefendi değilim, üzgünüm, geceleri bacaklarımı traş etmediğim için”, tipik olarak güvence altına alınmış bir geri dönüş gerçekleştirmeden önce büyük “Drew Barrymore” yu sunuyor: “Özür dilerim: sana karma geliyor. ”
8. Rahipler, Hiçbir Şey Doğal Değil
Sex Pistols'un “Tanrı Kraliçeyi Korusun” adlı “geleceği yok… sizin için” çizgisi, punk rock'ın sonsuz olumsuz ideolojisini ve bunun gibi şeyleri özetledi. Ancak Washington DC'nin Rahipleri'nin ilk tam uzunluğu unvanı, her şeyi ayakta tutan ve “Dur!” Diye bağıran, bağımlılık yaratan ve hareket eden bir egzersiz unvanını veriyor. Grup arkadaşları bir vandalin kaçışıyla çırpınır ve havaya uçarken Katie Alice Greer, DIY müzik sahneleri gibi ticaretin - ve hatta sözde buna karşı geldiğinin - tüm yollarını - katılımcılarını asılsızlık ve uzlaşmaya götürür. En akıllı manevrası, iddialı bir eski alaycılığın radikal bir düşünceyle doruğa çıkması gibi, büyük siyasi dinamikleri küçük kişisel durumlara okumaktır: “Zaten bir şeyi kim hak ediyor? Ne aptalca bir kavram. ”
9. Kelly Lee Owens, Kelly Lee Owens
Uzun zaman önce tekno deponun dışında aşkın olabilir, onun manevi ilham, iç odak ve gerçekten iyi ev temizliği sağlayan kararlılığı açıktı. Dans müziği ve söz yazarı popu arasında paylaşılan bu öznitelikleri tanıyan elektronika yeniliği yapan Kelly Lee Owens, Cocteau Twins'in etkilediği ilahileri, zeminde dördüncü hipnozun geçişleri ile birleştiriyor. Çanların ve tablaların analog sesleri “Kuş” veya “Arthur” gibi çarpıcı bir ev hissi veriyor ve albümün her yerini saran pastel nabzına yerleştirilmiş çok sayıda yapısal ve lirik entrika var.
10. Jay-Z, 4:44
Görüntülerini her ikisine de ihtiyaç duydukları pop’un kraliyet çifti olarak kaydetmenin farkında olacağının farkına varmak için Jay-Z ve Beyoncé'e boyun eğin. Rapçi’nin 2013’teki albümü Magna Carta Holy Grail, kariyerinde son derece şişkinlik gösterdi ancak saat 4:44 açıklandı ve odaklandı; temel yeteneklerine dayanan bir efsanenin sesi, pazardaki yerini almaktan ziyade dinleyiciyle aynı seviyeye geldi. Buradaki kişisel mesajlar burada siyasi mesajlara dayanıyor ve eğer tüm dinleyiciler yatırım portföyünün (ya da yeni kırılganlığın) kara ilerlemenin anahtarını içerdiğine karar vermediyse, en azından albüm boyu tartışmayı sürdürmekte başarılı oldu. Eğlenceyi de unutmadı ve en mükemmel anların bazıları onlardan nesiller boyu eleştirmenlerle birlikte oyun oynamaktan geliyor. Bir noktada, sevgiyle çocuklarını bugün grup düşüncesi için parodiyor ve sonra aynı şey için kendi akranlarıyla alay ediyor: “Yepyeni davranmayı bırakıyorsunuz / Like Tupac da bir burun halkasına sahip değil mi?”