Bölüm 9
Şafak söküp gün ışıldamaya başladığında Henry yola çıkmaya hazırdı. Üç yüz şövalyesi başlarında Sör Osric olmak üzere Henry’i bekliyordu. Henry, Sör Osric’in gelmesini istememişti ama Üstat Norwin ısrar etmişti. ‘‘Güçlü bir kumandan sizin yanınızda olmalı lordum’’ demişti. Kendiside yetiştirdiği iki genç kadınla birlikte at üzerindeydi. Yokluğunda kuzgunlarla kimse ilgilenemeyecekti ama herhangi bir yaralanmada üstadın yanlarında olması önemliydi.
Bin erkek ve bin kadında hazır bir şekilde lordu bekliyorlardı. Yanlarında yol için iki somun ekmek, bir ufak tekerlek sert peynir, tuzlu et ve biri temiz su diğeri de tatlı bira olmak üzere iki matara vardı. ‘‘Fısıltı Yolu bizi kısa sürede istediğimiz yere götürecek’’ diye düşündü Henry. Yokluğunda köylerin kontrolü Orys’de olacaktı. Gün aşırı gelen yeni insanların yerleştirilmesi işiyle bizzat ilgilenecekti.
Erkeklerden ve kadınlardan oluşan iki bin kişinin başında Luke vardı. O da zırh giymiş ve kılıç kuşanmıştı. Henry’nin savaş konseyin de halkı temsil edecekti.
Vedalar edildi. Henry’nin Medea’ya vedası uzun ve şehvetliydi. Karısıyla kulübeden çıkmadan önce ilişkiye girmişti ve herkesin içinde uzun uzun öpmüştü. ‘‘İstediğim gibi olursa bir haftadan uzun süre ayrı kalacağım. Bu ayrılığı güzel hatırlamam gerek’’ diye düşünmüştü. Henry sonunda yola çıktığında neredeyse öğlen olmuştu. Son gelen köylülere ve duyulan haberlere göre Stannis Amcası, Fırtına Lordları ile birlikte Kral Toprakları’na yürüyüşe geçmişti. Kral Toprakları ise surları mühürlemiş, giriş çıkışları tamamen ortadan kaldırmıştı. Henry savaş için geç kalmak istemedi. Fısıltı Yolu sayesinde iki üç gün içinde Uyku Kalesi civarında olacaktı ve sonrası Kral Yolu sayesinde daha da kolay olacaktı.
Fısıltı Yolu, iki öküz arabasının birbirine sürtünmeden geçeceği kadar genişti. Bu nedenle Henry’nin adamları yolda sıkışarak gitmiyorlardı. İki kenarda da ağaçlar vardı. Büyük çam ağaçları, kavak ve meşeleler, huş ağaçları ve sedir ağaçları. Hepsinin arasında boyları göklere uzanan ceviz ağaçları da vardı. Ormanın derinlerinde at kestaneleri vardı. Tepelerin arkasında kestane ağaçları da vardı. Köylüler doğanın verdiği nimetleri topluyor ve en iyilerini lorda getiriyorlardı. ‘‘Hepsi iyi kalpli, ve sadık. En önemlisi bu.’’ Henry onlara kalacak yer vermişti ve onlar karşılığında çalışıyorlardı. Son bir hasat için tüm tarlalara buğday ve mısır dikilmişti. Yeni köyler yapılmaya başlanmış, değirmenlerin temelleri atılmıştı. Köylü kadınların yetenekli ve güzel kızları, kız kardeşlerinin hizmetine girmişlerdi. Henry’in gemilerinde çalışan kürekçilerden bazıları köylü kızlarla evlenmişti. Kürekçiler yeni köyler yapıyor yada Kırık Burun’da gemi yapımına yardım ediyorlardı. Henry’nin halkı mutluydu ve Henry halkına bir zarar gelsin istemiyordu.
Henry oğlu Steffarion için bir gelecek istiyordu ve bu geleceği kurmak için biraz daha bekleyecekti. Halkı içinden birçok kez talep geliyordu. Kalenin bir an önce yapılması ve lordun kaleye yerleştirilmesini istiyorlardı. Ama Henry olması gerekenleri bekleyecekti. ‘‘Olması gerekenler olacak ve ölmesi gerekenler ölecek.’’ diye düşündü. ‘’ Biz hariç. Bizim için en iyisini yapacağım. Oğlum bir gün babamın kalesinin lordu olacak ve Medea’yla Fırtına Burnu’nda uyanacağız.’’
Henry düşündükçe yol kısalıyor gibiydi. Kırk şövalye öncü birlik olarak gitmişlerdi. İkisi geri dönüp Uyku Kalesi’ne çok az bir mesafe kaldığını, lordun siperlerine uzakta kaldıklarını ve kalenin kapılarının kapalı olduğunu söyledi. Kısa süre sonra Uyku Kalesi’ni Henry’de gördü. Büyük ve eski bir kale olan Uyku Kalesi Staunton Hanesi’nin makamıydı ve lordub kapılarında Joffrey denen piçin sancağı vardı. ‘‘Dostum değil ama düşmanımsa çok yaşamayacak’’ diye içinden geçirdi Henry.
Fısıltı Yolu, Uyku Kalesi’nin yakınlarından geçiyordu ama lordun siperlerinden görünmediklerine eminlerdi. Yol, kaleye varmadan doğuya dönüyordu ve Rosby Yolu’na gidene kadar devam ediyordu. Henry ve kafilesi dar yoldan devam ediyorlardı ama kısa süre sonra güneş batmıştı.
Henry meşalelerin yakılmasını emretti ve yürüyüş hızını yavaşlattı. Yol fazla bozuk değildi ama yine de gereksiz maceralara girmek istemiyordu. Ormanların bittiği ve tarlaların başladığı yerde Henry kamp yapma emri vermişti. Kendisi at sırtında olabilirdi ama iki bin kişi yürüyordu. Şövalyelerinden birkaçını Kral’ın Şehri istikametine gönderirken birkaçını da Fırtına Toprakları’na giden istikamete gönderdi. ‘‘Orduların nereye gittiğini öğrenin. Boşuna surların dibinde beklemek istemiyorum’’ demişti. Adamları gönderdikten sonra üstadı, Luke’u ve Sör Osric’i yanına çağırdı. Planlarını onlarla paylaşmak istiyordu. ‘‘Savaşın en kanlı olduğu zamana kadar bekleyeceğiz. Surlar ve kapılar düşüp ordu şehre girdiğinde yük katarlarını alacağız. Yaklaşabildiğimiz yerlerde kaçan tüm atları toplayacağız. Kadınlar çadırları toplayacak. Öncelik lord çadırları, sonra asker çadırlarını toplayacaklar. Savaş bittiğinde zafer sarhoşu olacaklar, şafağa kadar vaktimiz olabilir. Surların yakın mesafesine kadar gelebiliriz. Ama önemli olan görülmemek. Kimse varlığımızı görmeyecek. Üstat yaralı askerler varmı bakacak. Sonra onlara bir teklif sunacak. Kal yada öl. Kabul eden her askeri götüreceğiz. Ayrıca hasar görmemiş zırh, kılıç, miğfer, balta ve başka birçok silah toplanacak. Atlara yükleyeceksiniz. Olabildiğince çabuk bir şekilde şafakta yola çıkacağız. Kimse bizi rahatsız etmeden Fısıltı Yolu’na gideceğiz. Eğer şansımız yaver giderse her birimizi atlara bineceğiz ve her birimiz silah yüklü atlar, yük dolu öküz arabaları ve çadır yüklü katırlarla eve döneceğiz. Sorusu olan var mı ?’’ Henry’nin ayrıntılı anlatımı kimsede soru yaratmamış olacakki kimse sesini çıkarmadı.
Luke okçuluk konusunda gelişmeye başlamıştı ve bir tavşan vurmuştu. Tavşanı Henry ile paylaştı. Tavşanın yağı ellerine bulaşırken şövalyeler geri dönüyordu. Şövalye atından inip diz çöktü ve ‘‘Lordum şu an savaş yok ama çok yakındalar. Şafakta surların dibinde çadırlarını kurarlar.’’ Henry aldığı haberlere sevinmişti. Daha ağır yola çıkacaktı ve yorgunluğu daha az bulacaktı. Şövalyelere uyumalarını söyleyip kendi tavşanının kalanını Luke’a verip sakın bir yer aradı. Uyumaya yakın Sör Osric’in yakınında olduğunun farkına vardı. Sör Osric gülümseyerek ‘‘Birileri uyur ve birileri uyuyanları korur. Uyuyun lordum, yarın yorucu bir gün olacak.’’ Henry Sör Osric’in dediğini yapıp uykuya daldı. Rüyasında yeşil alevleri gördü. Daha önce cam mumlarında gördüğü görüntüyü gördü. Yanan adamlar, suyun üstünde yanan ateş. Ama bu rüyada başka imgeler de vardı. Yeşil bir geyik hızla koşuyordu ve boynuzunu vurduğu yerlerden sarı güller fışkırıyordu. Geyik Henry’e bakacağı sıra Henry korkuyla uyandı. Daha güneş aydınlanmamıştı.
Şafağın gelmesini bekleyene kadar savaş çekicini temizledi. Saf ve kara çeliği yağlı bezle sildi ve tutacak yerini cilaladı. Bu sırada insanlar tek tek uyanmaya başlamıştı. Ekmek ve peynir fazla zengin bir kahvaltı olmasa da son derece douurucuydu. Üstelik tatlı biranın tadında meyve vardı. Henry yola çıkma emri verene kadar herkes kahvaltısını bitirmişti ve güneş yükseliyordu.
Rosby Yolu oldukça sakin geçiyordu. Köyler ve kasabaların uzağından geçiyorlardı, hiçbir çiftçinin onları görmesi olası değildi. Ancak Henry tedbirli davranıyordu. 10 şövalye artçı, 10 şövalyede öncü kuvvet olarak gönderilmişti. Hızla Kral Toprakları’na yol alıyorlar, şakalaşıyorlar ve savaş hakkında konuşuyorlardı. Henry de savaşı düşünüyordu. ‘‘Gördüklerim doğruysa yanımda fazladan adamlar bile götürebilirim’’ diye düşündü.
Kral’ın Şehri’ne bir kaç mil kala öncü kuvvetlerde ki bir asker geri döndü. ‘‘Lordum, Lord Stannis’in orduları kısa süre sonra şehre varacak ve gemiler çoktan Karasu’yu kapattılar. Emriniz nedir ?’’ Henry savaştan fazla uzakta kalmak istemiyordu. ‘‘Savaşın başlamasına kadar yakın bir yerde mevzi alın. Kimsenin dikkatini çekmeyin’’ emri verdi. Ve yürüyüşe devam ettiler.
Şehre vardılarında akşam oluyordu, şehir net görülemiyordu. Ama pis kokusu burna geliyordu; lağım, ufunet ve çürümüş bir şehir kokusu. Surlara yakın kamplar kurulmuştu ve gemiler Karasu’dan geçmeye başlamışlardı. ‘‘Savaş başlıyor’’ diye düşündü Henry. ‘‘Ve birazdan ilk adam ölecek’’.
İlk adam ölmüştü, sonra bir diğeri. Gemiler Kızıl Kale’ye çıkmak için ilerliyordu ve ordular surlara saldırıyordu. Komutanların bir kısmı çadırlarda olmalıydı. Yük katarlarında hala adamlar vardı. ‘‘Adamlar olmasa şimdiye almıştım’’ diye düşündü Henry. Ama adamlar oradaydı ve savaş devam ediyordu. Bağıran ve ölen adamların sesleri Henry’nin bulunduğu noktaya kadar geliyordu. Kadınlar yüzlerini buruşturmuştu ve erkekler aç bir şekilde savaşı izliyorlardı.
Sonra sanki gece güne döndü. Gökyüzü yeşil renk aldı. Cam mumları ve ardından rüyasında gördüğü gibi büyük bir felaket olmuştu. Üstat Norwin’e bakıp ‘‘Bu nedir Üstat ! Savaşçı gökten mi düştü ?’’ Üstat da şaşırmıştı ve heyecanlanmıştı ve endişesi belli olur cinstendi.
''Lordum bu çılgınateş. Kral’ın Şehri’nde ki Simyacılar Loncası yapar bunu. Suda sönmez, eti küle çevirir. İçten içe yakar. Çok tehlikelidir. Korkarım birazdan denizin üzerindeki herşey yanacak. ‘’
Henry denize baktı. Birçok gemiyi gördü. ''Amcamın donanması tarihe karıştı demekki. ‘’ diye düşündü. Ama hala kapılara saldıran askerler vardı. Ve bazı gemiler asker çıkarıyorlardı. Ve sonra yine bir şey oldu. Altın sancaklar taşıyan adamlar amcasının ordusuna saldırıyordu. Henry heyecanla doğruldu ve daha iyi görmeye çalıştı. Üstat Norwin dehşet içinde ‘‘Fırtına Lordları ihanet ediyor. Lordlar amcanıza ihanet ediyorlar.’’ Henry görüyordu. Emrindeki kadınlara dönüp emir verdi, ‘‘Gidin, şimdi tam sırası tüm yük katarlarını Rosby yoluna götürün. Ne kadar bulursanız o kadar atı da yanınıza alın. Çabuk olun’’. Sonra adamlara döndü, ‘‘Sizde çadırlara gidin ve hepsini toplayın ne kadar hazine varsa alın. Ne kadar at varsa alın. Ne kadar zırh ya da kılıç ne görürseniz alın’’ dedi. Üstat Norwin’e döndü ve ‘‘Siz de gidin Üstat. Ne kadar adam bulursanız o kadar kâr.’’ En son şövalyelerine döndü. ‘‘Bizler ise kaçan adamları toplayacağız. Hadi başlayalım’’ diyerek atını tırısa geçirdi.
Fırtına Lordları amcasının sadık askerlerine saldırmaya başladığında zaten hatlar kopmuş ve amcası mağlup olmuştu. Saldıranlar arasında Casterly Kayası’nın Lannister’ları ve Yüksekbahçe’nin Tyrell’larının sancaktarları görülüyordu. Ordu tamamen Kızıl Kale’ye dönmüş, Henry’nin olduğu yerde sadece cesetler ve çadırlar kalmıştı. Henry’nin adamları Florent, Morrigen, Estermont, Fossoway ve daha birçok lordun çadırlarını yağmalamaya başlamıştı. Askerlere ait çadırlar sökülüyor ve boş arabalara yada atlara yükleniyordu. Bulunan atlar bir ataya getiriyordu, heybetli küheylanlar ve büyük savaş atları vardı. Kızıl kısraklar ve siyah canavara benzeyen aygırlarda vardı. Hepsi kolay toplanıyordu çünkü atlar kendi oldukları bölgeye kaçıyordu. Henry siyah bir aygır bulmuş ve üstüne dört asker çadırı bağlamıştı. Üstat Norwin ve eğitimi kızlar askerle bakıyorlar ve yarası hafif olanları kaldırıp atlara bindiriyorlardı.
Sonra yine her şey bir an da oldu. Şehirden silahlı ve atlı bir grup geliyordu. Henry askerlere silahlarını çekmeleri emri vermişti. ‘‘Savaşacağım aklıma gelmemişti ama neden olmasın. Birkaç Lannister’ı cehenneme göndermekadar benim bir zevk’’ diye düşünüp üstünde geyik boynuzları olan miğferini taktı. Elinde savaş çekici vardı ve adamlarının önüne geçti.
Ama gelenler Lannister değildi. Baratheon sancaklı adamlardı. Liderleri sarı zemin üstüne uyuyan aslan olan bir adamdı. Genç birine benziyordu arkasınds aşağı yukarı dört yüz kadar süvari vardı. Genç lider miğfer çıkarttı ve Henry’e dönüp
‘‘Kimsin? Baratheon sancakları taşıyıp, geyik boynuzu miğfer giyiyorsun, neden ? Kimsin yabancı, düşman mı dost mu ?’’
Henry miğfer çıkarttı ve genç süvari önce şaşırdı sonra gözleri doldu. Henry ‘‘Ben Majesteleri Kral Robert’ın oğluyum, sen kimsin, niyetin nedir?’’
Adamın sesi çatallaşmıştı, arkasında ki askerlerden bazıları kendi aralarında konuşuyor bazıları sadece Henry’e bakıyorlardı. Adam sonunda cevap verdi.
‘‘Ben Sör Royce Grandison. Lord Hugh’un torunuyum. Önceki Kral Renly Baratheon’un yaverlerinden biriydim. Birkaç yıl önce beni şövalye ilan etti.’’ Genç adamın gözünden yaş akmaya başladığında zorlansa da devam etti ‘‘Siz, Kral Robert’ın gerçekten oğlu musunuz? Kralım Renly’e çok benziyorsunuz.’’
Henry olanları şimdi anlamıştı, amcasına benzetilmişti. Genç adama döndü ve ‘‘Zamanımız çok az, benimle gelecekseniz ne kadar at varsa toplayın yada ayağıma takılmayın. Gelirseniz anlatacağım, tabi sizin gibi gelecek başka birilerini daha bulursanız minnetdar olurum’’
Şafak sökmeden Henry büyük bir ganimet toplamıştı. Her adam ve kadında üçer savaş atı vardı. Her at yükle doluydu, zarar görmemiş binlerce kılıç ve zırh götürüyorlardı. Onlarca çadır toplanmıştı ve büyük çadırların hazinesi bizzat Henry’e aitti. Üstat, iyileşmesi muhtemel iki yüz adam bulmuştu. Kimisi kolundan yaralıydı ve kimisi bacağından. Küçük kesikleri olanlar vardı yada savaş sırasında aldığı darbeden bayılanlar vardı. Adamlar atlara bağlanmışlardı, üstat her biriyle ilgileniyordu. Kırk öküz arabası kadar yük katırları vardı. Ve her yük arabasına bağlı halde dört savaş atı vardı. Henry’nin kendi şövalyelerinin ise kendi atları hariç üçer savaş atları vardı. Atların tamamına yükler asılmıştı. Ve Henry’e bağlılık bildirmiş adamlar da Fısıltılar’a geliyorlardı. Henry; Sör Royce Grandison komutasında dört yüz yirmi süvari, iki yüz okçu ve beş yüz piyade askeri bulmuştu. Askerler ilk molada yedinin her yüzü adına yemin etmişlerdi. Hemen hemen hepsi Baratheon sancaklarıydı. Hain lordların askerleri yada Stannis’e sadık kalanların askerleri değillerdi. Fırtına Burnu’nun çocukları olarak Henry’e biat etmişlerdi.
‘‘Amcam tahtı şimdilik kaybetti ve Lord Tywin şimdilik kazandı. Ama asıl kazanan benim ‘’ diye düşündü. Hiçbir şeyi olmayan Henry’den onlarca askeri olan Lord Henry oldum. Ve bu daha başlangıç. Yakında herkes ismimi tanıyacak.’’