I. İpuçları ve Parlamento
Sovyetlerin gelişme ve ölüm aşamalarını kısaca hatırlıyorum. İlk Rus devrimi sırasında, 1905, Lenin, Sovyetlerden otoriteler olarak bahsetti. Nisan Tezlerinde şöyle yazdı: “Parlamento cumhuriyeti değil, SR R.D'den geri dönüş. geriye doğru bir adım olacak - ve ülke genelinde işçi sovyetleri, çiftlik ve tarla ve köylü milletvekillerinin baştan aşağı ”(SRD - İşçi Vekilleri Konseyi). Sovyetlerin ideolojik temeli, Çarlık Devleti Duma'daki seçimler sınıfının aksine, eşit seçim hakkına sahip demokrasiydi. Sadece yasama ve temsili görevleri yerine getiren Batı parlamentosunun aksine, Sovyetler “aşağıdan yukarıya” otorite, temsili, yasama, düzenleyici ve denetleyici organlar oldu. Güçlerini doğrudan veya oluşturdukları devlet organları aracılığıyla kullandılar. İdari ve yargı organları Sovyetlere karşı sorumluydu.
İlk aşamada, çok partili sistem Sovyetler'de normal bir temsilci organda olduğu gibi mevcuttu ve Sosyal Devrimciler ve Menşevikler en etkili güçtüler. Ancak, Temmuz 1918’teki Sol Sosyalist Devrim’in yenilgisinden ve partilerinin yasaklanmasından sonra, Sovyetler Bolşevik’lerin kontrolü altında kaldı. Kronstadt ayaklanmasının sloganları (yılın Mart 1921'i) - “Partilere değil Sovyetlere Gücü!” Ve “Komünistsiz Sovyetler!” - 10. Parti (B) Kongresi'nin partinin birliği ile ilgili sert kararlarına yol açtı. Stalin, Temmuz 1921’te, “Sovyet devleti içindeki siyasi liderler haline gelen ve faaliyetlerine ilham veren, ikincisinin organlarını yöneten ve faaliyetlerine ilham veren Komünist Parti, Sovyet devletindeki bir tür Kılıç Sahiplerinin bir düzeni olarak” tanımladı.
SSCB'nin kurulmasından sonra oy hakları üzerindeki kısıtlamalar kademeli olarak kaldırıldı ve “komünist ve parti dışı” bloğu adayları arasından genel, eşit ve doğrudan milletvekili seçimleri yapıldı. Birçok avantajı olan Sovyet modeli, tek partili sistemdeki büyük bir kusur ile işaretlendi. CPSU, Sovyetleri her seviyeden yönetti - köyden Yüksek Konseye. Resmen, Sovyetler iktidardaydı, ancak aslında kilit personel meseleleri ve sosyo-ekonomik gelişme alanlarında ilgili tarafların kararlarına bağlıydı.
Mart 14 SSCB Anayasasında önemli değişiklikler yapıldı: SSCB'nin başrolünde yer alan makale kaldırıldı, SSCB başkanının görevi kuruldu, çok partili sistem ve özel mülk kurumu tanıtıldı. Ağustos 1990'teki 19-21 olaylarının ardından, CPSU görevden alındı, bölgesel yürütme komitelerinin başkanları, Olağanüstü Durum Devlet Komitesinin birkaç alanda ortaklıkları yürürlüğe girdi ve Rusya Federasyonu başkanlık eden yürütme organı yürürlüğe girdi. 1991’in sona ermesine kadar, bölge yürütme kurulu başkanlarının bölgelerin idare başkanları (valiler) ile değiştirilmesi süreci vardı. 1991’te, Rusya Federasyonu Başkanı’nın inisiyatifine valilerin atanması prosedürü Yüksek Kurul’un onayına tabi olarak yürürlüğe girdi.
1993'un düşüşündeki siyasi kriz sırasında, Cumhurbaşkanı Yeltsin, mevcut Anayasaya aykırı olarak, Rusya Federasyonu Yüksek Sovyeti'ni feshetti. Birkaç ay boyunca Rusya Federasyonu Başkanı, ülkedeki tüm gücün farkına vararak diktatörlük rejimini uyguladı. Aralık ayında yasama, yürütme ve yargı organlarındaki yetkilerin ayrılmasını sağlayan yeni bir Anayasa kabul edildi. Buna göre, Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı, yürütme yetkisinin değil devlet başkanıdır, en önemli işlevi, öncelikle Rusya Federasyonu Anayasasının garantörü, insan ve medeni haklar ve özgürlüklerdir. Sovyet yasama iktidar modelinin yerine iki odalı meclis olan yerini aldı: Devlet Duma ve Federasyon Konseyi.
I-IV toplantılarının Devlet Duma'sında karma bir sistemde milletvekili seçimleri (parti listeleri ve tek üyeli seçim bölgeleri) yapıldı. 2007'ten beri milletvekilleri parti listeleri tarafından seçiliyor. Birleşmiş Milletler'in tek görevli milletvekilleri pahasına 2003'te aldığı anayasa çoğunluğu partiye (ve aslında Cumhurbaşkanlığı İdaresi'ne) Devlet Duma üzerindeki kontrolünü verdi.
Halen IV toplantılarında bulunan Devlet Duması yasama çalışmaları alanındaki girişimi kaçırdı. Ana faturalar yürütme organı tarafından hazırlanır. Böylesi temsili bir rejimde, Devlet Duma bugün bozulmaya devam ediyor. Birleşik Rusya’nın 2007 seçimlerinde, sinik olarak idari ve güç kaynaklarını kullanan, doldurma ve sahtekârlıktan aldığı ikinci “zaferinden” sonra, Devlet Duma’nın halk bilincindeki meşruiyeti büyük bir delik aldı. Ancak sosyo-ekonomik kriz, geleceğin korkusu, nüfusun politik pasifliğine neden oldu. Sonuçlar istifa etti.
Ancak, Aralık ayında yapılan Devlet Duma seçimleri 2011 ve Birleşik Rusya’nın aynı “zaferi” başka sonuçlara yol açtı. Seçim sonuçları sivil protesto faaliyetine neden oldu. Sonuç olarak, Devlet Duma'nın meşruiyeti hakkındaki görüş insanlarda sabitlendi, kendi kendini imha etmek için bir mekanizma başlattı. Pek çok insan sadece seçimlere ve milletvekillerine değil, aynı zamanda Devlet Duma'sına iktidarın bir kurumu olarak da kayıtsız. Ciddi bir bilgilendirme vesilesiyle bile - aktif bir muhalifin “iktidardaki iş” nedeniyle ondan halka ihracı - nüfusun dikkatini çekmedi. Çok sayıda skandal ve yasama çalışması, insanlar arasında keskin bir ilgiyi uyandırmaktan vazgeçti, yalnızca İnternet üzerindeki spekülasyonların, Rus liberal ve batı medyasındaki yayınların temeli oldu.
Devlet Duma'ya ilgiyi artırmak için, yetkililer tarafından çeşitli önlemler alınmaktadır. Son zamanlarda, özel bir olay aktif olarak çekildi - Birleşik Rusya’daki bir milletvekilinin işine yakalanan “gönüllü” bir hareket. Birleşik Rusya’nın “dürüstlüğü ve nezaketini” ve daha önce kovulan vekilinin “başkan yardımcılığına bağlı” hakkında bir halkla ilişkiler kampanyası yürüttüler. Bunu, Duma üyeleri tarafından yapılan “kirli çamaşırların” kitlesel bir gösterimi izledi. Ancak, şeref yardımcısı sorunu bile siyasi nedenlerden ve belirli karakterlerden dolayı seçici olarak gerçekleştiğini anlayan seçmenleri heyecanlandırmaktan çoktan vazgeçti. Esasen, suçlamalar mahkeme kararları değildi: Sovyet döneminin bir parti komitesi olarak parti içi komisyonlar “kaderlere göre”, onları “kendilerine” bırakıp bırakmamaya karar verdi. Hiç kimse, en yüksek yasama organındaki asılsız suçlamaların uygulanmasının Devlet Duma'sını kurtarmadığını, ancak halkın gözünde meşruiyetini düzelttiğini düşünmedi.
Federasyon Konseyinin otoritesi (bu kelime burada geçerliyse), doğrudan seçimlerin iptal edildiğinden beri uzun süredir düşük bir noktadadır. Ardından, mevcut valiler ve bölgesel yasama meclislerinin konuşmacıları bunun dışına fırlatıldı ve AP yetkilileri bileşimini manipüle etmeye başladı. Bölgeyle hiçbir ilgisi olmayan senatörlerin ortaya çıktığı ilk dönemdi. Senatörler, St. Petersburg'daki ünlü üniversitenin çalışanları, sorumlu yoldaşların akrabaları, federal yapıların çalışanları, valilerin ve diğer beylerin işinde arkadaş ve meslektaşlarıydı. Ardından, ülkenin liderliğine yakın olan Federasyon Konseyi'nin sözcüsü, yeni senatörlerin “kendi” odasına girmelerine izin verip vermeme konusunda inanılmaz bir hak kazandı. Federasyon Konseyi’nden bazı zengin ve “başarılı” üyeler on yıldan fazla bir süre sandalyelerinde oturuyorlar. Boşta kalmadıklarından sıkılmadılar, olası cezai kovuşturmalarının sona ermesinin "reçetesini" beklediler ve sonra ülkeyi terk ettiler. Zengin fakat “başarısız” olan diğer kişiler, Federasyon Konseyi'nde gerekli terimi görmedi ve mahkemenin kararını dinledi.
Böyle bir Federasyon Konseyine en azından bir miktar meşruiyet kazandırmak için, bir senatörün bölgedeki herhangi bir düzeyde bir milletvekili olma ihtiyacına ilişkin yasal düzenlemeler kabul edildi ve bu nedenle senatörleri Rusya haritasında bir yere “bağladılar”. Ancak bu, Federasyon Konseyinin otoritesinde bir artışa yol açmamıştır. Senatör adaylarını valilerin seçimlerine bağlamak, derin bir sistemik kriz içinde olan bu cesedi yapay olarak döllemek için yapılan bir başka girişimdi. Son on yılda, güçsüzlüğü, güçsüzlüğü, uyumluluğunu tüm dünyaya göstermiştir. sarkaç hikayeler 2011-2012'te keskin bir şekilde sallandı, olaylar her iki odaya da bir son verdi - “güç beşikleri”. Devlet Duma ve Federasyon Konseyi, parti ve devlet inşasındaki mevcut kilitlenmeyi teyit ederek düştü.
Ülke Başkanı, yalnızca dünya ve Rus siyasetinin en önemli konusu değil, aynı zamanda konusu ülke nüfusu olan ulusal politik tarihin bir ürünüdür. Aynı zamanda bir raf ömrüne sahiptir ve bu “beşik” in kaybı ülke için son derece tehlikelidir. Rusya'nın nüfusu bunu açıkça anlıyor. Hepsi Çarlık Rusyası'nın trajik sonunu inceledi, SSCB'nin son çöküşünü hatırla. Bu nedenle, Rusya Federasyonu başkanına sert bir şekilde “karşı koyan” muhalefetin başarılı olma şansı az. Çoğu Rus vatandaşı buna kayıtsız, ancak durum değişebilir.
Rusya'daki güçler ve parlamenter model bölünmesinin uzun sürmesi emredildi mi? Belki iktidar seçkinlerimiz ve milletin bir kısmı bozuldu ve sonuç olarak devlet zayıfladı? İnsanın yalnızca acı çekmesi gerekir ve her şey yoluna girer mi?
Her durumda, hafif kararlar ve cevaplar olamaz, çünkü bunlar ülkenin kaderini etkiler. Ancak iktidarın yapısı ve yapısı ile ilgili deneyler, “seçim atamaları” ile ilgili yasaların düzenli olarak değiştirilmesi gerekiyor. İnsanların kafasında sabitlenmeyen Rusya için kalıcı bir istikrarsız istikrarsızlık yaratıyorlar. İşlerin durumu için yukarıdan aşağıya bir envanter yapmak ve çözülmeyen sorunları yasal olarak düzenlemek gerekir.
Örneğin, Rusya'da yasalar, Rusya Federasyonu hükümetinin ve yargının faaliyetlerini düzenlemektedir. Cumhurbaşkanlığı İdaresi, Güvenlik Konseyi ve Devlet Konseyi hakkında federal yasalar yoktur. Cumhurbaşkanının hükümet ve hükümet organlarının kilit yapıları olsalar da, faaliyetleri federal yasalarla değil, prensip olarak geçici olması gereken yönetmeliklerle düzenlenir. Bu, yirmi yıldır ertelendi! Belki de, tüm bu yıl boyunca, başkanlara Spinoza’nın “herhangi bir yasaya bağlı olmayan ama herkesin her şeye uyması gerektiği” yüce iktidar hakkındaki sözleri yol göstericiydi. Ama bu sözlerden sonra yüzlerce yıl yaşıyoruz! Başkanla başlama ve bu makamların yetki ve sorumluluklarını yasal olarak belirleme ve hükümetin tüm dikey ve kollarında hareket etme zamanı gelmiştir.
Rusya Federasyonu Anayasa Mahkemesinin yetkileri Anayasa ile belirlenmiştir. Anayasal kontrolün uygulanması sırasında, Rusya devletinin gelişmesi için gerekli yasaların kabul edilmesine yönelik talebi karşılayabilir. Cumhurbaşkanı ve Anayasanın 125'inci Maddesinde listelenen diğer kuruluşların temyizleri üzerine, Anayasa Mahkemesi, ülkeye, birleşmiş devlet makamları sisteminin bir parçası olan valiliklerin seçilmesi ya da devlet kurumlarının bir parçası olan valilerin atanması, sistemin idaresindeki yerel yönetimlerin gerçek konumu, makamların sistemindeki gerçek durumun belirtilmesi hakkına sahiptir. Rusya. Mektup ve Anayasa'nın ruhuna göre, devlet kalkınması sorunları kendi yetki alanına giriyor.
Örneğin, iktidar organizasyonu için genel gereklilikleri yalnızca mevcut Anayasanın mektubuna değil, aynı zamanda tarihi geleneğe dayanarak formüle edersek, valiler atanmalıdır. Yerel yönetimlerle ilgili olarak, Anayasa ve geleneklere göre durum da açık görünüyor. Ona devlet iktidarı unsurunun hesap verebilir rolünü empoze etme girişimleri durdurulmalıdır. Ve bu gibi durumlar olmak için bir yere sahiptir.
Bu pozisyon, Devlet Duma milletvekillerinin görüşlerinden farklı olabilir. Anayasa Mahkemesinin anayasa denetiminin görevlerini çözdüğünü ve üyelerinin Rusya devletinin gelişimi konusunda bir pozisyon ifade etme hakkına sahip olduğunu düşünüyorum. Rusya vatandaşları gibi. Ülkenin yararına.
II. Çıkmaz
Liberal çıkmazın özü, eskiyi hızla yok ettikten sonra, Bolşevik liberallerinin 20 yıllarında yıktıklarından daha iyi olacak yeni bir tane yaratmamış olmalarıdır. Rusya’daki liberal reformların mantığı, yazarlar “her şeyi çabucak ve zeminde kıracağız” ideolojik temeli üzerinde dururken yeninin asla tamamlanamayacağı gerçeğini doğruladı. Çapulcılar gibi, onlar kırıldı ve sonra 90'lerde yaralanan ülkeyi soydular, toplam yolsuzluk sistemi yarattılar. Sonuç olarak, çoğu oligarş ve milyarder oldu.
Devlet idaresi, mal, ekonomi, emekli aylıkları, tıp, eğitim, ordu ve kolluk kuvvetleri sistemindeki reformları, insan faaliyetinin diğer alanları olumlu sonuç vermedi. Birçoğu tahrip edildi, aceleyle ve Rusya'nın zararına. Kendilerine güvendikleri kibir ve açgözlülükleri, sorumsuzlukları ve insanların aldatmaları, nüfusun çoğunun onlardan nefret etmesine neden oldu. Sokaktaki ve hatta geçit yolundaki herkesin kolayca girebileceğini, bağlantılar, para ve konuşmalar olacağını gösteren Rus dünya görüşünde doğanın içindeki kutsallığı yok ettiler. Ülke ve insanlar için yararsız ve etkili çalışma talep edilmemektedir. Kendin için - lütfen. Bugün, gelecek nesilleri bize zaten “başarıya” giden yollarını anlatıyor. Belykh (kupon satın aldı) ve Prokhorov (“pişmiş kot”) gençliklerinde “nasıl iş yaptıklarını” anlattı. Her ikisi de sonunda büyük işadamları ve politikacılar haline geldi. Tipik bir Amerikan başarı öyküsü: "John ağaçtan aşağıya tırmandı" ve iş ve iktidara girdi. Onları dinlemek için bu kadar aptal mıyız?
Nadir istisnalar dışında, 90 “liberallerinin” gerçek liberallerle hiçbir ortak yanı yoktur. Rusya'nın gururu haline gelen Rus liberallerinin sadece bazılarının isimlerini yazacağım: MM Speransky, Prens D.I. Shakhovskoy, P.D. Dolgorukov, A.I. Vasilchikov, N.S. Volkonsky, S.N. ve E.N. Trubetskoy, seçkin bilim adamları V.I. Vernadsky ve S.A. Chaplygin, kardeşler F.F. ve C.F. Oldenburg. Pek çok güncel “liberal” - Bay Koreiko'nun “Altın Baldır” dan mirasçıları - Rusya'ya utanç verici hale geldi.
Bugün, asıl soru hareketimizin vektörü ile ilgili: ikinci sınıf bir ülkenin tarihsel özerklik kilitlenmesinde ya da dünya gücüne geri dönüşünde. Mevcut Rus hükümetinin, ülkenin kalkınması için iyi düşünülmüş bir kalkınma politikası ve istikrarlı inançları bulunmuyor. Eylemleri, pragmatizm, korporatizm, bir iktidarın düşmanı, “manuel kontrol”, Rus üst katmanındaki muhafazakar siloviki ve pragmatik liberaller arasındaki güç dengesinin korunmasına dayanıyor. Kendini korumak için, yetkililer, seçkinlerdeki ikilemi kullanarak, düzenli aralıklarla kontrollü kaos yaratıyorlar: “tüccarlar siloviki”. Gerekirse, “liberal” ve “vatansever” gruplarını oluşturur ve onlarla yüzleşir, ana rakiplerinin safları arasında Rus çatışması yaratır - Rus milliyetçileri. Hükümetin kendisi, Prens Kropotkin'in tanımı gereği politik “göbeğe” karşılık gelen “merkez” in belirsiz tercihlerine sahiptir.
Her ne kadar yirmi yıllık reform döneminde elde edilen yorgunluk birçok insanı aktif olmaktan caydırsa da, 2011 seçimlerinin yılın Devlet Duma'sı sonucu birçok Rus şehrinde protesto sivil hareketi başlattı. Yetkililer böyle bir tepki beklemiyorlardı. Moskova'da ilk sivil toplantılar için on binlerce insan toplandı. Seçim sonuçlarının iptali, CEC başkanının istifası, adil seçimlerin yapılması ve diğerleri için talepte bulundular. Katılımcıların cesareti ve heyecanı - farklı bakış açıları ve mülk statüsüne sahip olmayan siyasetten uzak insanlar - şairin şu sözleriyle uyuşur: “Eğer bu bir güç değilse, kendimizi mahvederiz.” Yüksek makamlar, siyasi sistemi reform etme gereğini ilan ederek ve muhalefetle diyalog önererek cevap verdiler. Liberallerden ulusal demokratlara kadar çeşitli türlerdeki siyasi güçler, sivil eylemlere aktif olarak katıldı.
Muhalifler derhal “başarı ile sersemlemiş” oldu, ki bu gerçekten olmadı. Yaratıcı yazarlar, sorumsuz filozoflar ve siyaset bilimciler, Albion kıyılarındaki meslektaşları, bir sonraki “Rus devriminin” zaferini ve olasılıklarını tartışmaya başladılar. Yeni Halkımızın “profesörlükten” şaşırdık: bütün kötülükler - üstün güçten kralı kaldıracağız - tam ihtişam gelecek. Böylece herhangi bir isyan gerçeğe bağlı olmayan bir efsaneye dönüşebilir. Tipik bir liberal efsane: bir kez krala karşı, azizler demek. Tarihsel sürecin bir tür küresel yanlış anlaşılması, geçmişe bakamama ve geleceği hesaplayamama, bir siyasetçi ve bilim insanının yapması gerekenler.
Dünya olayların gelişimine aktif bir ilgi göstermeye başladı, Batılı politikacılar ve medya bu sürece aktif olarak katıldılar. Bunların en ayıkları, muhalif liderlerin iktidar süreleri boyunca ülkeye yaptıkları zarardan sonra insanlar arasında prestije sahip olmadıklarını belirtti. Muhalefetin liderleri yok ve Putin'in siyasi rakipleri yok.
Baş dönmesi, liberal grubun hareketteki gerçek gücü ele geçirmesine, siyasi saldırganlığı göstermesine ve Mart 2012’te cumhurbaşkanlığı seçiminin arifesinde durumun ağırlaşmasına neden oldu. Hareket radikalleşti, Batı yanlısı “etki etmenleri” içindeki inisiyatifi ele geçirdi. Yetkili makamlarla yapıcı bir sivil diyalog olasılığı kaçırıldı, durum durdu. Putin’i desteklemek için ülkede binlerce miting düzenlendi, destekçileri güçlerini gösterdi. Seçimler, cumhurbaşkanlığı seçiminde ikna edici zaferiyle sona erdi.
Putin’in açılışı aleyhindeki “milyonlarca Mart” sırasında, yılın Mayıs 6’inde muhalefet ve yetkililere sert bir muhalefet gerçekleşti. İsyanlara, protestocularla polis arasında kavga etmelerine, tutuklanmalarına ve ceza davalarının başlatılmasına yol açtı.
Organizatörlerin politik ve örgütsel sorumsuzluğu, saldırgan fikirli katılımcıların eylemdeki eylemleri mantıklı bir sonuç doğurdu. Sivil hareket, güvenlik güçleri ve cezaevi tarafından yapılan taarruz saldırıları altında kitlesel bir şekilde "çerçevelenmiştir". Daha fazla protesto kentte daha az aktif katılımcı toplandı. Devrimcilerin saflarına katılmak için acele etmediler. “Adil Seçimler İçin” sloganı ilgisini kaybetti, organizatörler yeni bir fikir bulamadılar. İstikrar gücü mücadelesi zaferle sonuçlandı.
2012'in ikinci yarısında yetkililer kasten ağırlaşmaya başladı. Toplumun bölünmesi seçkinlerin tutucu ve liberal kesimleri tarafından kalıcı olarak harekete geçti. Merkez TV kanallarında muhaliflerle ilgili "korku filmleri" gösterdi. Geri çekilirken, liberal azınlık sosyal ağlarda yeraltına girdi. Batı devletlerine hitap eden köprü, patladı ve kendisini beşinci sütun olarak gördü. Yetkililer "düşman imajını" zorlayarak cumhurbaşkanının etrafındaki nüfusu toplamaya çalıştı.
Durumun bankaları doldurduğu, “dondurulması” gerektiği ve yetkililerin tepkisi 2012'un sonunda açıkça ortaya çıktığı ortaya çıktı. Hükümetin kendisinde yolsuzlukla mücadelede belirleyici bir mücadele başladı. Muhalefet ile ilgili olarak - yasa dışı faaliyetler için sert cezalar. Putin’in “despotizminin” çığlıkları önemsiz: İmparator Alexander III tarafından dövülmüş yola çıktı. Ülkenin dondurulmasını sistematik olarak yapan Rus Çar III. Alexander, Rusya’ya yarar sağladı. Tarihte bir despot olarak değil, egemen olarak tarihe geçti. Yeterli güç katı bir yapıdır: devletin ve hükümetin kendisini tehdit eden yasadışı eylemleri her zaman ortadan kaldırır. Ancak özü sadece bu değil. Şu anki hükümetin bilinçaltında, 20. yüzyılda Rusya'nın “buz çözme” sonrasında nasıl seyyarlaştığı ile ilgili bir hatıra var. Şimdi, bazı muhalefet liderleri uzak diyarlarda dinlenmek için ayrılacak, diğerleri de katılımla ilgili konuşmalar için RF IC'ye katılacak ...
Asıl mesele dondurucunun bir saklama aracı olduğunu unutmamak. Periyodik olarak kapatılır, temizlenir ve yıkanır. Donma periyodik bir işlemdir, kalıcı kılmamak önemlidir, aksi takdirde yenilikçi gelişme yerine mütevazi bir mezarlık elde edebilirsiniz.
"Anti-manyetik yasaya" dahil olan Rus yetimlerinin yabancı evlat edinme yasağı aynı zamanda ülkedeki kontrollü bir bölünmenin kaynağı ve göstergesi oldu. AP'de tasarlandıysa, baharatlı yemekleri pişirmeyi bilen aşçılar var. Yaptığı değişikliklerin sonuçlarını ve yasanın kötü uygulanmasını uygun şekilde tartıştırabilmek önemlidir.
Örneğin, yabancıların engelli çocukları evlat edinmelerine izin veren değişiklik, eğer kabul edilirse durumu kötüleştirecektir. Normal bir insan için, genellikle onur ve vicdanın ötesindedir, çünkü utanmaz devlet alaycılığını engelli çocuklarımıza karşı meşrulaştırmayı teklif eder: "Al, Batılılar, bize uygun olmayan bir şey." Ama biz tüm çocuklarımızla kendimiz ilgilenmeliyiz! Onlara yurtdışında da dahil olmak üzere en üst düzeyde davranmak gerekir, ancak dünyaya zhlobstvo'yu gösteren yasaları değiştirmemek gerekir. Kimseye çocuklarınızı veremezsiniz, "eğer çeki çekmişlerse". Bütün çocuklara düzgün bir yaşam sağlanamazsa, etkinlikler kötü gelişecektir. Ahlaki bir yasa kabul ettik! Değişikliklerimiz ve eylemlerimizle onu ahlaksız hale getirme hakkımız yoktur.
Mevcut durumdaki ebeveynlerin çocuklarının yurtdışında eğitim almasını yasaklama olasılığı tartışılmaktadır. Yabancı evlat edinme yasasının kabulü sırasında fikir ortaya atıldı. Bu tür bir yaklaşımın, yalnızca “otoriteler” için değil aynı zamanda Rusya için de bu “yurtseverlere” duyulan nefret duygusunu hızla pekiştirmesi nedeniyle tehlikeli görünüyor. Ve bir sürü "elit" ailemiz var. Duma "yurtseverleri" nin yüksek sesle konuşan çocukların yabancı çalışmalarını tartışmak istemiyorum. Yirmi yıldan fazla süren ve neredeyse tipik hale gelen süreci anlatacağım. Genç bir adam veya bir çocuk yurtdışında uzun süre ayrıldığında, bir süre sonra vatan duygusunu kaybeder. Bu süreç genellikle nasıl geçiyor? Avrupa ya da Amerika Birleşik Devletleri'nde okumak üzere gönderilen çocuklar oraya sabitlendi, oturma izni aldı. Mezun olduktan sonra bir iş buldu, vatandaşlık aldı ve bir aile kurdu. Hala Rusya'yı sevdiler, ama “garip aşkla”: kural olarak, tatillerinde ya da tatillerinde eve gelmediler.
Aynı zamanda, büyükanne ve büyükbaba ve ebeveynler (önce hafta sonu için, daha sonra sonsuza kadar) Rusya'nın iş için kaldığı ülkeye taşındılar. Daha sonra aile “garip aşkı” “bu ülke” için göz ardı etme yoluna gitti. Genellikle, Anavatanın kaybedilmiş hissi, terkedilmiş ülkenin nefretine dönüşür.
Devletin ve halkın çıkarları için hangi görevlerin çözülmesi gerekiyor? Onlara karar veren vatanseverler mi olacak, yoksa şimdi modamızda “vatanseverler” mi?
Vatanseverlik, Anavatan için aşırı ve komik pathoslar olmadan sevgidir. Ruhun bu içsel hali, bir insanın toplumdaki konumuna ve talebine bağlı değildir. Savaştan önce, Sovyet yurtseverliğinin genç insanlar arasında kasıtlı eğitimi Büyük Savaş'ta zafer kazandı. Ülkeyi restore eden, bakir toprak ve uzayda uzmanlaşan, fabrikalar ve hidroelektrik santralleri inşa edenler, BAM'ın iyi eğitmenleri olduğunu belirtti. Uzun bir ruble pek çoğunu çekmedi, ama romantizm ve vatanseverlik. BAM ile ilgili kelimeler perestroykaya “hiçbir yere giden bir yol” gibi geldiğinde, Bam halkı kızdı ve şaşırdı. Birçoğu Uzak Doğu'dan ayrıldı. Böylece başlarında yıkım yarattılar ve ülkeyi yıktılar.
Bununla birlikte, o zamanlarda bile oldukça az sayıda genç kariyer “vatansever” vardı. Kural olarak, ilk seyahatten sonra öğrenci inşaat ekiplerine kök salmadılar. Orada çok çalışmak ve başarıları çağırmamak gerekiyordu. 80-x'in sonunda sayıları arttı - 90-s'nin başlangıcı: bunlara "Komsomol çocuklar" deniyordu. Kafesten atılmış, suratını kaybedenler, içlerine gömülmüş ve sarhoş olmuşlardır. Diğerleri, "başarılı", acımasız ve açgözlü başarılı işadamlarına dönüştü. Üçüncüsü, Komsomol “Parti gerekir:“ Yapmalıyız! ”Dedi. Yeni hükümette yer alan Komsomol,“ Evet! ”Dedi.
Şimdi genç kariyeri "yurtseverler" çok daha fazla hale geldi ve bu da ülkenin bozulmasına işaret ediyor. Birçoğunun arzusu - öğrencilerden doğruca büyük patronlara. İşçilere veya mühendislere değil, fabrikaya veya şantiyeye değil, yetkililere - eşeklerde yumuşak bir sandalye ve araba ile. Sadece bir "Nefret haftası" nı muhalefet düşmanlarına, küratörün talimatlarına aykırı olarak harcamak ve bir kariyer atılımı sağlamak gerekir. Aynı zamanda bir sosyolog (siyaset bilimci / iktisatçı / avukat / yönetici) diploması almak ve başkalarının nomenklatura mutluluğuna geçmek için vakti var. Birçok durum var, "döndürmek" gerekiyor.
Bütçe için (yani bizim pahasına) Seliger’de yetiştiriliyorlar. Şimdiden Strazburg ve ABD'de ek inkübatörlerin hayalini kuruyorlar: “buradan bir İsveçli ile karşılaşacağız.” Onları yakimenka liderleri tarafından Uzak Doğu'ya, en azından beş yıl boyunca (elbette, sahnede değil, kaderde 30 ve 40'te olduğu gibi, maaş için) göndermek, en iyisi olacaktır. bariz. Veya Rus Nechernozemie'de - şantiyelerde ve tarımda. Ülkenin oradaki nüfusu “aktivistlerimiz” ile arttırması faydalıdır.
Ne de olsa, genç vatanseverler değilse ülkeyi kim yetiştirir ve canlandırır? Ancak Nashi'nin gitmesi pek olası değil ve bu tür bir öneriyi vatanseverlik karşıtı provokasyon ilan edecek. Bunların en pragmatik Duma içine kaymış. Orada oturup, ülkeyi güzel bir geleceğe götürmeye hazırlar. Ve, “bu zamanların uyanıklığı, çıkmaz olaylarına karşı uyanıklıktır” diye önderlik edecekler.
Çıkmaz sokakta büyük başarılar yaşanmazsa, Büyük Zafer, yetkililerin yurtseverlik konusunu kullanmalarına izin verir. Birliğin çöküşü için suçluluk, insanları yeniden doğuş için bir araya getirebilir, ancak zamanı kaçırdık. BDT yetkilileri, seçkinleri ve yetkilileri buna izin vermez. Avrasya'nın beyannameleri devam etmektedir.
III. Stalin ve Putin
İnsanlar şekil I.V'e ilgi duyuyorlar. Stalin. Bazıları yeni bir devrime duyulan ihtiyaçtan bahsederken, diğerleri Putin'in Putin-2'ta emperyalist Stalin'in yeniden doğuşunu beklemesini bekliyor. Bu mümkün mü ve hangi biçimde? Stalin için nostaljik olanlara, daha önce cevap verdim - "Sonbaharın belirtileri: tutkularda" yazısında. Ancak son zamanlarda, Volgograd'ı Stalingrad Muharebesi'nde Nazilerin kazandığı zaferin 70 yıldönümü ile bağlantılı olarak yeniden adlandırmak için yapılan teklifler daha aktif hale geldi. Bir yıl içinde Leningrad ablukasının tamamen kaldırılmasının yıldönümünü kutlayacağız.
Petersburg'u yeniden adlandırmamız gerekecek mi, değilse de neden? Ne de olsa, Stalin kendine sadık bir öğrenci ve Lenin'in çalışmalarının devamı olarak nitelendirdi!
Elbette, Putin gibi Stalin gibi mutlak bir güce ve büyük bir devlet adamının bütün niteliklerine sahip. Putin ve Stalin'in de benzer güç kaynakları var. İktidar kaynağı "Putin-1" Yeltsin seçkinlerinin anlaşmalarına dayanıyor. Stalinist gücün kaynağı Zinovyev ve Kamenev ile Troçki'ye karşı taktiksel bir çarpışma içinde. Ama bu sadece yarı gerçek. Devrimden önce bile, Stalin partinin iç Rus kesiminde gerçek ama sessiz gücü kişileştirdi. Bu nedenle, Lenin'in yokluğunda VI Parti Kongresi'nde siyasi bir rapor hazırladı. Devrimden sonra, iktidarın zafer kazanması nihayet kuruldu: Lenin, Stalin, Sverdlov. Aynı zamanda, Stalin ve Sverdlov, Lenin ve Troçki'nin göçmenlerinin aksine, Rusya'da devrimin hapishanedeyken, sürgündeyken, kendi militanlarının militanları olmalarından yıllar önce çalıştı. Bu onlara belirgin bir avantaj sağladı. Sverdlov’un ölümünden sonra Lenin’in Çalışma ve Savunma Konseyi’nde vekilliği ve ardından Genel Sekreter olarak Stalin çok büyük bir güç kazandı. Lenin'in hayatı boyunca, o personelin ve sonra parti başkanı oldu.
Zaten 1922’te, Stalin'in ülkenin kilit kalkınma konularındaki kendi bağımsız rolü görüldü - örneğin, SSCB’nin devlet yapısının Lenin’den farklı bir görüntüsü. RSFSR içindeki geniş özerklik veya Birlik cumhuriyetlerinin ayrılığına kadar kendi kaderini tayin etmesi, temel çelişkilerinin örneklerinden biridir. 1923’te Stalin, dünya devriminin destekçisi olan küreselci enternasyonalistlerle gizli bir mücadeleye başladı. Lenin “Rus büyük güç şovenizmine” karşı bir savaşçıysa, Stalin cumhuriyetlerin ulusal ayrılıkçılığı sorununa daha fazla dikkat etti.
Stalin, daha sonra Brezhnev'de olduğu gibi, sayısız vuruştan ve kalp krizinden sonra, ülkedeki kişisel gücünün bütünlüğünü korudu. Lenin, hastalığın ilk aşamasından sonra, aslında onu kaybetti. Vakti yoktu ya da kendisi için kişisel olarak bir aygıt gücü sistemi kuramadı. Popüler liderin, sadece mitinglerde belirlenen pozisyonu kararsız. Ülkede istikrarlı bir durumla, lider ve aparatın gücü parti ve kitlelere göre daha güçlüdür. Kautsky de bundan bahsetti. Troçki'nin kaderi bunu ikna edici bir şekilde doğruladı. Kalabalığın fiyatı kararsız zamanlarda artar. Bu, 1917 ve 1991 yılları tarafından onaylanır.
Parti düzeninde destek oluşturan Stalin dışında hiç kimse, gerçekte bir olma ihtimalinden bahsetmeden lider rolünü üstlenemedi. 1934'e göre, Stalin mutlak bir güce sahipti, SSCB'nin tanınan lideri oldu. Stalin partinin tarihini, Troçki ise Stalin'in biyografisini yazdı. Bunlar Odessa’da söyledikleri gibi iki büyük fark.
Savaş sırasında Stalin, ROC'yi müttefiki olarak adlandırılan ateistleri kısalttı ve böylece Kilise'nin tarihi değerini ve rolünü tanıdı. Eski Rus askerlerinin Bolşevikler için değil, Kutsal Rusya için savaştığını anladı. Stalin'in gelenek unsurları savaşına (ROC'ye saygı, apoletler, imparatorluk generallerinin adlarıyla verilen emirlere) ve savaştaki Büyük Zafere dönüşü, kişiliğini ülkedeki ve dünyadaki eşi benzeri görülmemiş yüksekliklere yükseltti. Zafer Tostu ile Rus halkının Nazizm ve ülkedeki zaferdeki asıl rolünü güvence altına aldı. Zafer, Bolşevikler ve geleneğin destekçileri arasında bir miktar uzlaşma sağladı. Ancak Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesinde SSCB'nin çöküşüne kadar "Rus partisi" kısıldı.
Bazı önemli meselelerde, "Putin-1" Yeltsin entourage tarafından kendisine verilen bayrakların ötesine geçti. Rus milli marşı kabul edildi, “Yedi Banka” yla zafer kazanıldı, YUKOS davası kazandı. Kendisini siyasi olarak Yeltsin'den uzaklaştırdı, kişisel gücünü güçlendirdi, İdaresinin liderliğini ve St. Petersburg halkının ülkesini oluşturdu, büyük işinde "kendi" insanlarını dahil etti. Oligarşiye karşı bir hükümet sistemi olarak mücadele başlamadı, ancak YUKOS meselesi tarafından korktu. Ancak oligarklar, Yeltsin özelleştirmesinin sonuçlarının dokunulmazlığı konusundaki yasayı emretti. 2008’te anlaşmayı kabul ederek geçici olarak cumhurbaşkanlığını kaybetti, ülkedeki en yüksek otoriteyi elinde tuttu.
Yılın 2012 seçimini kazandıktan sonra, Putin-2 gerçekten mutlak bir güç kazandı. ROC karşısında güçlü bir desteği var, tüm çabalarında Kilisesi destekliyor. Yetkililerin senfonisinin bulutsuzluğu hakkında iddia etmek mümkün olsa da. Putin, Rusya'yı Rus halkı, Rus dili ve Rus kültürü tarafından mühürlenmiş çok ırklı bir devlet olarak ilan etti.
Eylemlerindeki farklılıkları not ediyoruz. Stalin tanıtımdan hoşlanmadı, çok az konuştu ve bu durumda herkes onu dikkatle dinledi. Putin isteyerek kitlelerle iletişim kurar, iyi konuşur ve manevralar yapmaz, hoş olmayan soruları cevaplar.
Stalin, 1932'ta başladı ve 1936 tarafından, 1918'te Bolşevik-Leninistler tarafından komünist düşüncenin dünya merkezi olarak kurulan yüksek eğitim ve bilim kurumu olan Komünist Akademisi'nin tasfiyesini tamamladı. Bu sayede kısa süre sonra “halkın düşmanı” haline gelen Leninist Politbüro üyeleriyle son aralığını gösterdi.
Aralık ayında, Kremlin’in 2012’inde, Putin en yüksek devlet ödüllerini SEÇ’in yaratıcılarına - Rusya’nın en önemli eğitim merkezi olan Kremlin’de - yüksek eğitim ve bilim kurumu - sundu. Bununla liberal ideolojiye desteğini gösterdi. Bununla birlikte, bu liberallerin yıllarca başkalarıyla ne hakkında konuştuğunu pekiştirebilse de, örneğin, EYO’nun bütçe finansmanını durdurmak ve böylece piyasadan tam anlamıyla bir pazar ilişkileri konusu oluşturmak. Ama bunun için gitmedi.
Bolşeviklerin iktidarın zirvelerine yükselmesi tesadüf değildi. Rus halkına özgü “büyük bilge kutsal yüce” arketipi, otokrasi, kilise ve Bolşevikler tarafından kullanılmıştır. 16. yüzyılın başlarında, Kilise’deki Josephitlerle çarpışmazlar arasındaki ideolojik farklılıklar ortaya çıktı. Muzaffer o zaman hiyerarşi, ritüalizm, itaat ve kişiliğin seviyelendirilmesi Bolşevikler tarafından tam olarak benimsendi.
Bu temelde, “liberal geleceğin” inşası üzerine bir ülke denemesi kurdular - komünizm, yani Batı liberalizminin Marksist bir modifikasyonu. Bolşevikler, 1917'in çocuklarını Kilise'den ayırdılar, onları komünist inançta büyüttüler ve onları yetkililere ve halkın ülkesine sadık olarak ikna ettiler. Bu çocuklar Büyük Vatanseverlik Savaşı'nı kazandı. Ancak torunlarının çoğu, hayatta kalmak ve kariyer için gerekli olan sözleri iman etmeden telaffuz etmeyi öğrendi. Torunları ve torunları, kelimeleri ve sembolleri tamamen değersizleştirmiş, erdemlerini etkisiz hale getirmiş ve onları ahlaksızlık sınırına getirmişti. Sonuç olarak, yılın 1917 çocuklarının şimdiki liberal soyundan gelenler (onların parlak temsilcileri - Gaidar, Chubais ve onlar gibi diğerleri), dede ve büyükbabalarının fikirlerini attılar. Açgözlülük, açgözlülük, açgözlülük, bencillik ve alaycılığın kötülüklerine odaklanarak, 1992'ta kendilerini özgürce, başkalarının reformlarına itaat etmelerini sağlarlar. Bu yüzden Rusya'da liberal bir çıkmazın spirali açıldı.
Stalin, kendisine adanmış ve herhangi bir davaya dirençli olan gönüllü Komsomol üyelerine sahipti, Putin, Kırmızı Muhafızlar rolüne bile uygun olmayan Nashi ve Mgerovtsy'ye para ödedi. Sadece ekstralar: "unutmayacağız, affetmeyeceğiz" - ve ... evlerine.
Stalin'in ortakları yurtdışında kişisel maddi destek noktalarına sahip değildi: bu onları rehineleri liderine sadık kılıyordu. Putin’in ortaklarının, gizli olanlar da dahil olmak üzere, kişisel sermaye ve mülkün birçok yabancı depolama noktası vardır. Bu onları Batı'ya bağımlı kılar, belirsiz durumlarda liderin sadakatini azaltır. Eski "yoldaşlar" Londra'da gösterdi.
Sonunda, yaşayan klasikler - Feuchtwanger, Rolland ve diğerleri - Sovyet lideri ve ülkesi tarafından büyülendi: aktif olarak Batıya olan hayranlığını aktardılar.
Batı'da bu seviyeyi uzun zamandır desteklemedik, ancak ülkedeki Batı yanlısı "etki ajanları" dolu. 2012’in sonunda, ABD ve Avrupa Birliği, lider ve Rusya’ya karşı olduklarını gösterdi ve “ajanlar” onlara destek verdi.
Stalin'in davranış sistemi onun gücün özü olduğunu gösteriyor. Putin'in davranış sistemi, onun bir güç manevrasının dehası olduğunu gösteriyor. İktidarın çekirdeği olarak, etkili Batı yanlısı yaratığı ile çevrilidir.
Devrimin taraftarlarına, ulusal kimliğin geçmişin tüm miraslarını içerdiğini hatırlatmama izin verin. Sovyet geçmişi bize hükmediyor, büyük başarıları ve insanların bugünkü kahramanlıkları birçok insanın bilincini belirliyor. Fakat şunu da unutmayalım ki, SSCB’de komünizmin inşası sadece fikrin gerçekleşemezliği ile engellenmedi. Sonunda, herhangi bir harika fikrin, hatta bir ütopik olanın bile, var olma hakkı ve bunu gerçekleştirme çabası vardır. Beranzhe'yi hatırlayın: "Lord! Eğer kutsal dünya gerçeğin yolunu bulamazsa, insanlığa altın bir rüya veren bir deli için onur duyarım. ”
Sorun şudur - bu amacın gerçekleştirilebilirliği ve insanların altın bir rüyada değil, sert gerçeklikte ödemek zorunda kalacakları bedel. Lenin ve Stalin yıllarında, Rus halkı da geçmişlerinin farkındalığıyla yaşadı, Gelenekten vazgeçmedi. Rus Ortodoks Kilisesi rahipleri olan gardiyanların ve taşıyıcıların balta altına düşen ilk kişiler arasında olmasının nedeni budur. Fikirlerini geliştirip geleneklerini yok eden Bolşevikler, yalnızca aktif olarak insanlara direnmekle kalmadı. Acımasız, aceleci, ateşli ve ülke çapında kamplar kuruyorlardı, kendilerini milyonlarca “sosyal ve sınıfsal yabancı”, “insan düşmanları” ve hatta toplumsal komşulardan kurtardılar ve serbest bıraktılar. Ne de olsa, “eski” in yok edicileri ve “yeni dünya” nın kurucuları ücretsiz dairelere ihtiyaç duyuyordu. Bolşevikler, ideolojik romantikler, genç ve özverili kahramanlara güvendiler, pragmatik alaycı "burada ve şimdi" kendileri için iyi bir hayat yarattı.
Dökme demir Molotovs ve demograf V.A.'nın diğer Kaganovich eserlerini sevenler için öneriyorum. Bashlacheva. Köylü Rus Rusların imhası olan kolektivite ve evlat edinmenin mağdurları hakkında konuşurlar.
Susayan yeni "Lider" e yeni bir dünya inşasının çoğunun yıkılmasıyla başlayacağını hatırlatmama izin verin. Ne de olsa, herhangi bir devrim çocuklarını mahvediyor. Boşuna, idarecilerle aynı tarafta olmayı ya da sıcağa oturmayı umuyorlar. İskelede olacaklar. Yeni Süpermen'in demir izleri durumunda, eski insanlara parlak bir geleceğin inşası sırasında her zaman kaldırılacak olan yapı malzemesi ya da çöp olarak muamele edilecektir. Yeni Shvonders da eski kiracıların ücretsiz daire ihtiyacı olacak.
Bu tam olarak Bolşevik liberallerinin 1990'lerde rol alması, “piyasaya uymayan milyonlarca insanın ölümünden” bahsetti. Daha sonra birçok kişi öldürüldü, ülke evsiz ve sokak çocukları ile boğuldu ve “uygun olmayan” mühendislerin, öğretmenlerin, doktorların ve bilim adamlarının çoğu “mekik tüccarlarına” dönüştü. Bununla birlikte, “Get Rich!” Sloganını ilan ederek, Bu liberaller Protestan emek ve birikim etiğini gerektirmedi. Yasadışı, alaycı ve cömertçe zenginleştirilebilir. Bu nedenle suçlular, gölgeli insanlar ve yolsuzluk görevlileri, haydutlar ve hırsızlar iktidara geldi. Şimdiye kadar, devrimci değişimlerin meyvelerini topluyoruz.
Bolşeviklerin ve liberallerin deneyleri, gücün ruhla uyumsuzluğunu, öznelliği korumanın önemini, onurunu ve insana olan inancını gösterdi. Onu bir manipülasyon nesnesine çevirmek güçsüzlüğe, idealliğin ve ilgisizliğin eksikliğine ve sonunda - gelenek ve desteğin kaybına yol açar.
Peki ya bugünün Rusya'sında Yeni Süpermen’in ruhla yeniden doğuşu Pol Pot’a Stalin’den daha yakın olacaksa? Yeni devrimin on dört yaşındaki dövüşçülerine, Lider'e bencil olmayan sadık bir sırtı ve güvenine sahip olacak. Üst düzey yoldaşlarının talimatlarını izleyerek konuşmazlar, ateş ederler. Gerektiğinde ve gerekli olan kişiden karaciğer kesilir. Ve ye. Aklı başında hiç kimsenin ülkeleri için benzer bir senaryo istediğini sanmıyorum. Böyle bir Liderin ortaya çıkması, Zarathustra'nın dediği gibi, “Tanrı öldü!” Diyecektir.
Yeni bir Stalin de beklememeliyiz, çünkü ideoloji ve toplam şiddet Rusya'da uzun süre üstün ve tam olarak hüküm süremez. Rekabetçi ve açık liderlik dünyasında, autarky aldatıcı ve tehlikelidir.
Mevcut çağ devletin doğru manevralarının zamanıdır. Aksi takdirde, dışardan sert bir izolasyon elde etmek ve beşinci sütumuzu (Libya opsiyonu) dikkate almak mümkündür. Bütün dünyaya, güçlü bir canlanmanın canlanmasına yol açan liberal çıkmazdan ve cumhurbaşkanının Anayasa'nın gerektirdiği yükü taşıyabilmesi için, sık sık rüzgâr ve yelkensiz bir çırpıda, sert bir şekilde ve tutarlı bir şekilde ihtiyacımız var. Tabağı çevirmemelisin, ruhun sebebi, Stalin'i Putin’den kör etmeye çalışıyorsun. Çalışmıyor ve gerek yok. Stalin hakkındaki düşünceler, halkımızın ülkemizde hüküm süren adaletsizliğe, yalan ve kötülüğe tepkisidir. Onları ortadan kaldırın - insanları sakinleştirin. Anılar kalacaktır.
IV. Sorunlar ve anlamları. Çıkmaz
Bin yıldan fazla bir süre boyunca Rusya onu sarsan birçok fırtına yaşadı. Her birinin kendi geçmişi, hedefleri, oyuncuları ve sonuçları vardı. Bunlar ve Rus Belaları.
Üç Rus Smoot'un ortaklığı - 1598'ten 1613'e. (gerçekçi olarak - 1618 ile), 1917'ten 1933'e. (kazananların kongre öncesi) ve yılın 1988'inden (Sumgait’te pogrom) bugüne kadar, - elitlerin ihaneti, nüfusun gücüne ve hukukuna saygısızlık, ağır sosyo-ekonomik ve politik kriz. Sonuçlar: Rurikovich hanedanı, Romanovlar ve CPSU hanedanlığının feshi, devlet devletinin felaketi, nüfusun ve topraklarının büyük kayıpları, Rusya, Rusya ve SSCB. 1618'taki Polonya-Litvanya Topluluğu ile ateşkes ile sonuçlanan ilk sıkıntılarda, Rusya uzun süredir önemli şehir ve bölgeleri kaybetti. Muhalefet karşısında zaferle sonuçlanan ikincide, Finlandiya ve Polonya Rusya'dan ayrıldı. Yirmi yıllık tahribattan sonraki ilk iki sıkıntı devletin restorasyonu ile sona erdi.
Mevcut, henüz tamamlanmayan huzursuzluk, büyük imparatorluğun yıkılmasına yol açtı - SSCB ve bağımsız devletlerin kalıntıları üzerinde ortaya çıkması. Mevcut 25 yaşındaki eksikliğin nedenleri, Rusya'nın kalkınması için ulusal bir model ve Batılı örneklerin eleştirel olmayan kopyalanmasında bulunmuyor. Bu, bağımlı devleti ve gerçek egemenliği vurgulamaktadır.
20. yüzyılda Rusya, devrimler, dünya ve iç savaşlar, devletin parçalanması ve kitlesel açlık, birkaç anayasa, ilahiler ve para reformları yaşadı. Rusya'nın katıldığı yerel savaşları ve askeri çatışmaları dahil edersek, barışçıl bir gelişme için pratikte zaman kalmaz. Tarihin trajik tekerleğini çeviren, yıkım kaosunu geçen, milyonlarca insanı kaybeden Rusya, 21. yüzyılın seyrek nüfus, serflik ve oligarşi haliyle tanıştı.
Rusya, sistemik bir yönetişim krizi, insanların bariz sosyal eşitsizliği, hükümete tamamen inanamayanlar, aşırılıkçılık ve suç yaşıyor. Eğer Çekler Slovaklarla, Gürcülerle Osetyalılar ve Abhazlılar, Hırvatlar ile Sırplar, Makedonlar, Karadağlılar ve Arnavutlar ile geçinemedilerse, Rusya'nın yüzlerce halkı ve milleti olan Rus halkının gücü pahasına tutulur. “Ülkenin Rus unsurlarının önceliğini öne sürerek daha fazla iç birliğe” ihtiyacı var (SS Oldenburg). Rus sorunlarının ihmal edilmesi ülkeyi bütünlük ve egemenlik kaybıyla tehdit ediyor.
Modern dünya küresel, karmaşık ve agresif bir hale geldi. İnsanlığın değer krizinde yaşıyoruz. Yaşamın doğuşunun ve ölüm olgusunun gerçek anlamı, birlikleri ve kutsallıkları kaybolur. Değerler çarpık, şiddetli şiddet ve insanların ahlaki çöküşü zafer kazanıyor.
Mevcut bir gerçeklikten yola çıkarak Rusya'nın sorunlarını nasıl çözebiliriz? Güçlü ve rekabetçi bir ülkeye ihtiyacımız var. Bunun için liberal reformların yarattığı oligarşik sistemi yenmeniz gerekir.
Büyük Vatanseverlik Savaşı çoktan uzak bir tarih oldu, Almanlarla uzlaşmamız oldu. Ancak, İç Savaşın “Klaas'ın külleri”, 20’in liberal zulmü olan 30 ve 90’in dehşeti, uzun zamandır torunlarımızın ve büyük torunlarımızın kalbini vuracak, siyasetçilerin deneyimlerinin yaşantılarını ve yaşamlarını hatırlatan uzun sürecek. Şimdi Büyük Kahramanların kahramanlarının, mağdurlarının ve uygulayıcılarının soyundan gelenlerin uzlaşmasına varmamız pek mümkün değil. Elbette, Rus Ortodoks Kilisesi'nin, kırmızı ve beyazın soyundan gelenlerin, masum bir şekilde öldürülenlerin ve uygulayıcıların, oturanların, dikilenlerin ve korunanların uzlaştırılması hakkında konuşacakları zaman gelecek. Fakat "Tanrı'nın değirmenleri yavaşça öğütülür."
Birinci Dünya Savaşı’nın sınırlarına düşen kahramanlarımızı unuttuk, Avrupa’nın koydukları anıtlara şaşırdık. Kimse ve hiçbir şey, zamanların ve kuşakların bağlantılarını kaybetmeyenler tarafından öğretilmez. Ancak İskender III saltanatının deneyimine, ekonomik, dış ve iç politikalarına, kralın kişisel özelliklerine, ulusal-muhafazakar egemen sınıfın ahlaki ve ticari itibarına değinmek anlamlıdır. Demokrasi ve kraliyet iktidarının birleşimi gibi, İvan III döneminde de büyük bir iktidar oluşturulması.
Geleneğin koruyucusu olan kilise, Rus halkındaki uyumu yeniden sağlamaya, bilinç ve davranışta Ortodoksluğa, yeni anlamlar, dinde ifade edilen yeni anlamlar, bilimsel düşünce ve gelenekler anlamında geri getirmeye yardım etmelidir.
Gençler, geleneksel Rus yaşam normlarına aşılanmalıdır - para ve bencillik mutlak gücünün reddi, şefkat, nezaket, görev duygusu. Rus şehirlerinde uzaylı ahlakına hükmetmemeli, “herkes kendisi için” ilkesiyle yaşayamayız. Yeni insanları sabırla ve bilerek eğitmek zorundayız ve onlar zaten Rusya’da ortaya çıktılar. “Babaların yeşil üzümleri yediklerine” rağmen, bugün gençler, başarısının Anavatana hizmet etmekte olduğu zaten büyüdü. Başka zamanlar geldiğinde, iktidarda olanlar da dahil diğer insanlar gelecek.
"Bütün dünyadaki kaderlerde daha fazla talihsizlik yok, sanki dünyanın gücü de ilk insanlar değil." Yani Zarathustra dedi.
Manevi özünde ve geleneğinde, Rusya “tüketici toplumu” ve finans merkezlerinin lideri değildir. Teknoloji ve kültürde dünya çapında atılımlar, devletlerin diyaloğunu etkilemesine yardımcı olacaktır. Fakat modernleşme ve inovatif gelişme ile ilgili sözler, işler tarafından desteklenmiyor, zaten bir haneyi at haline geldi. Ve halkın ruhsal motivasyonu olmadan, öncelikle gençlik Skolkovo da bize yardım etmeyecek.
Ahlaki, sorumlu, yetenekli ve çalışkan bir insan kültüne ihtiyacımız var. Bunun için, Rus ideolojik geleneğini politika ve ekonomi ile birleştirmek gerekiyor. Ne de olsa, Rus işadamları, yazılı prosedürleriyle Roma yasalarından ziyade eski Yunan yasalarına sahip yabancılardan (“el sıktılar ve sözleşme sonuçlandı”) ayrıldılar. Anarşizm, yerel özyönetim özgürlüğü arzusu, küçük işletme ve toprak mülkiyeti, hayatın toplam millileşmesine karşı Rus topraklarında kök saldı.
N.Viner, Batı girişimciliği hakkında mecazi olarak şöyle yazdı: “Sahtekarların toplandığı yerde, her zaman aptallar vardır; ve eğer yeterince aptal varsa, onlar sahtekarlar için daha karlı bir sömürü nesnesidir. ”
Rusya'nın sorumlu otoritesi bugün ne yapmalı?
İlk olarak, insanların yaşam standartlarını iyileştirmek için bir ulusal egoizm politikası izleyiniz. Batının tüm gelişmiş ülkelerinin bugünkü davranış şekli budur.
İkincisi, “altın milyar” nüfusu ile yaşam standartlarını ölçmek değil, kendimizi yakın zamanda “aynı paltodan çıktıkları” ile karşılaştırmak.
Üçüncüsü, “işçilere, mühendislere ve bilim insanlarına gitmenin” temyizinin maaşlarının ve önemlerinin öncelikli olduğu zaman bir etkisi olacağını anlamak; Buna dayanarak, bilinçli işler yaratın.
Ulusal çıkarların korunması (anlaşmalara tabi), bu zorunludur:
- Rus yasalarının uluslararası yasalar üzerindeki üstünlüğünü tekrar kurmak;
- kimsenin bize en iyisini vermeyeceğini ve başka türlü ihtiyacımız olmadığını anlamak;
- “uluslararası topluluk” ile yapılan sözleşmelerden ülke için tüm faydaları elde etmek;
- diğer bölgelerin Rus bölgelerindeki baskın etkisini ortadan kaldırmak.
Devlet düzeni, yabancı firmaların refah kaynağı değil, yerli sanayinin, savunma sanayinin ileri teknoloji sanayilerinin motoru olmalı. Emek verimliliği ve yeni kadrolara ihtiyacımız var - kalkınmanın itici güçleri.
O zaman her şey bizim için işe yarayacak, “başarılar döneminde yaşamak, çok iyi bir şekilde sahip olmak, maalesef zor”. Rusya kendini koruma içgüdüsü için çalışmalı, aksi takdirde sabırsızlık, pazarlık edememek, aşırılık için çabalamak bizi şoklara götürecek. Yığılma yıllarında biriken yorgunluk ve öfke bizi aklından mahrum bırakacak mı, politikacılar “protesto ateşi” ile mi oynayacak? Ne de olsa, tekerleğin içinde koşacak sincap değiliz!
Tarihsel isimlerin şehirlere dönmesi üzerine çıkmazı kırmanın önemli ve acılı sorununa değineceğim. Farklı ülkelerin farklı coğrafi isimleri vardır. Örneğin, İngiltere'de varoluşunun her zaman için tek bir yeniden adlandırma yoktu. Rusya'da şehirlerin, köylerin ve sokakların tarihi adlarını korumazlar. Bu çok yönlü problemin sadece bir yönünü not edeceğim: isimlendirme adının rezaleti.
Devrim sonrası Sovyet propagandası yöntem ve tekniklerinin son derece yüksek bir seviyede olduğu bilinmektedir. Sinema, tiyatro, edebiyat, ressam, heykeltıraş ve mimarlık figürleri anıtsal eserler yaratarak Parti ve İktidarı insanların zihninde sabitledi. Bu alana büyük önem verildi ve bunun üzerine sıkı parti kontrolü uygulandı. Savaştan önce ve ondan sonra, yeni anıtların kurulması ve şehirlerin yeniden adlandırılması büyük ölçüde gerçekleştirildi. Şehirleri, hem ölü hem de canlı olan parti ve devlet liderleri adına (parti takma adıyla) çağırdılar. Utançlarıyla, yerleşim (cadde, meydan) hızla yeniden adlandırıldı, anıt yıkıldı.
Parti liderlerinin ve liderlerinin isimlerine yüzlerce şehir, köy, kasaba adı verildi. Birçok yerleşim yeri adına onlarca kez tekrarladı. Toplam etkili propaganda sonuç verdi. Rusya'nın bazı büyük şehirleri hala isimlerini taşıyor.
Nüfusun yeniden isimlendirilmesine karşı protesto ettiği bilinen tek bir kitle durumu vardır. 27 Aralık 1984, ÇSGB Merkez Komitesi, Yüksek Sovyet Başkanlığı ve SSCB Bakanlar Kurulu’nun D.F’nin hafızasını sürdürme kararı ile kabul edildi. Ustinov ve SSCB Bakanlar Konseyi ve Izhevsk'in Ustinov olarak yeniden adlandırılması. Bunun haberi vatandaşların protestolarına neden oldu, konuşmalar polis tarafından dağıttı. Durumun malzeme analizi Merkez Komitesine gönderildi. Onlardan, işçilerin, çalışanların ve aydınların% 90'inden fazlasının, kentin tarihi ismini geri vermeyi talep ettiklerini takip etti. Bu iki buçuk yıl içinde yapıldı.
Yirminci yüzyılın 90'in başında, Akademisyen D.S önderliğinde tarihi coğrafi isimlerin restorasyonu için bir komisyon vardı. Likhachev. Mevcut federal yasaya göre, küçük yerleşim yerlerinin yeniden adlandırılması vatandaş toplanmasını gerektiriyor ve bölgesel (bölgesel) bir merkezin referanduma ihtiyacı var. Vatandaşların olumlu oyuyla, Devlet Duma yeniden adlandırma hakkında bir yasa kabul etti.
Şimdi, çoğu insan tarihi coğrafi ismin şehirlerine geri dönmesine sıklıkla karşı çıkıyor. Öncelikle finansal olmak üzere çeşitli sebepler ararlar. Tarihi isim nasıl geri döndürülür? Sonuçta, kentin adı o kadar basit değildi: zamanın kaderi ve bağlantısı, geleneğin önemli bir unsuru ve kültürel bir anıttır. Yasayı değiştirmek gerekli:
- ROC'nin katılımıyla yetkili komisyona geri dönmek;
- federal bütçeye atfedilen yeniden adlandırma maliyeti;
- tarihsel ismin iade edildiği kahraman kentinin (askeri ihtişam kenti) girişinde, örneğin, daha önce yapıldığı gibi çift işaretler bulunmalıdır: “St. Petersburg bir kahraman şehri Leningrad” dır.
Stalingrad Savaşı'nın yanı sıra, Leningrad'ın yenilgisinin trajedisini ve büyüklüğünü tarihe dökmek imkansızdır. Yılın Ocak 13 1944'inde (abluka Ocak 27'te kaldırıldı), Leningrad Şehir Konseyi İcra Kurulu kararının, 20'in tarihi isimlerini Nevsky Prospect de dahil olmak üzere şehrin merkezi sokaklarına geri getirme kararının alındığını unutamayız. Lenin Bulvarı, (!) Piskarevsky Bulvarı olarak değiştirildi. SSCB'de tarihi isimlerin toplu geri dönüşünün ilk ve tek vakasıydı.
Sovyet hükümeti, Çarlık zamanının özel bir sanatsal değeri olan bazı anıtlarını ve aynı zamanda sembolleriyle inşa edilen ve aynı zamanda bütün ülkeyi yeniden isimlendiren bazı anıtları soyundan çıkarmaya devam etti.
Lenin'in atı desteklediği iki nokta nedeniyle İsa'nın Isaakievskaya Meydanı'ndaki Nicholas I'e (onu yıkmak istediklerine) dayandığı bilinmektedir. III. Alexander Anıtı, mütevazı bir şekilde, Rus Müzesi'nin avlusunda yarım asırdan fazla durdu. Şimdi eskiden zırhlı bir arabanın bulunduğu Mermer Saray'da duruyor.
Rus imparatorları liberaller, yurtsever ve aydınlanmış Avrupalılardı. Rus, batılı değil! Sonuçta, onlar 20 ve 90 yıl değildi. 1000'in üzerinde yıl, Sorunlara rağmen Rusya'da ayakta durmakta ve artmaktadır.
Kings bunu anladı. Ayrıca anlamamız gerek.
"Liberal distemperin kilitlenmesi"
- Yazar:
- Boris Vinogradov
- Orijinal Kaynak:
- http://www.km.ru