Thomas Jefferson ve James Madison Jacksoncular mıydı? Cumhuriyetçi veya Demokrat-Cumhuriyetçi Parti'nin kurucularıydılar ve birçok Cumhuriyetçi Jackson'ı desteklemek için partiden ayrıldı ve ardından Demokratları buldu. Jefferson veya Madison'ın Cumhuriyetçi Partiden ayrılıp ayrılmadığını veya Andrew Jackson'ın destekçisi olup olmadığını çok merak ediyorum.
Kısa cevap: Jefferson, Jackson karşıtıydı. Madison ne Jacksoncu ne de Jackson karşıtıydı.
daha uzun cevap: 1828'e gelindiğinde, cumhurbaşkanlığı için her ciddi aday Cumhuriyetçi Parti'nin bir üyesiydi, bu yüzden Jackson'ın destekçileri kendilerini "Cumhuriyetçi Cumhuriyetçiler" veya "Ulusal Cumhuriyetçiler"den ayırmak için kendilerini "Jackson'ın Dostları" veya "Jacksonyalılar" olarak adlandırdılar. Adams, görevdeki Cumhuriyetçi Başkan. 1828 seçimleri Cumhuriyetçi Parti'nin sonunun başlangıcını temsil ettiğinden, Jackson'ın Cumhuriyetçi Parti'den (veya Cumhuriyetçi Parti'den) ayrılmayı desteklemesini desteklemek. Dolayısıyla bu soru şu şekilde yanıtlanabilir: “Jefferson ve Madison, Jackson'ın başkanlık tekliflerini destekledi mi?”
Jefferson: Jefferson, 1828'de Jackson'ın seçilmesinden önce ölmüş olabilir, ancak Jackson'ın 1824'teki ilk başkanlık yarışı için hayattaydı. O zamanki alıntılardan Jefferson'ın kesinlikle bir Jacksoncu olmadığını biliyoruz. Jefferson'ın Daniel Webster'a söylediği gibi:
Tutkuları korkunçtur. Ben Senato Başkanı [Başkan Yardımcısı] iken, o Senatördü ve duygularının aceleciliğinden asla konuşamazdı. Onu defalarca denediğini ve sık sık öfkeden boğulduğunu gördüm… General Jackson Başkan'ı görme ihtimali beni çok endişelendiriyor... O, böyle bir yer için tanıdığım en beceriksiz adamlardan biri. Yasalara veya anayasalara çok az saygısı var… O tehlikeli bir adam” (H.W. Brands, s. 97)
Madison: Madison, her zamanki gibi, tespit etmek daha zor. 1828 seçimleri sırasında partiden ve hizipten korktu. Ancak güney eyaletlerinin tarifeyi geçersiz kılabilecekleri ve böylece Birliği yok edebilecekleri yönündeki göstergeleri de aynı derecede tedirgindi. Elinden geldiğince yaşlı devlet adamları gibi davranmaya ve kampanyadan uzak durmaya çalışın:
Madison partizan canavarını kapısına dayanmış halde buldu... Kendi eyaletinde Adams adamlarının adını küstahça cumhurbaşkanlığı seçimleri listesine kaydettiklerini öğrenince dehşete kapıldı... En saygın siyasi arkadaşlarından ikisi, Joseph Cabell ve James Barbour ona yalvardı. 1828'in başlarında, Cumhuriyet'i kurtarmak için Jackson'a karşı halka açık bir tavır almak… [ama] Madison, kamuoyundaki sessizliğini yalnızca yurttaşları siyasi tartışmalarını 'ne tarafsız bir sonuç için elverişsiz ne de Temsilci Hükümet'in büyük ve ilerleyen davasına layık olmayan bir ruh ve tarzda' yürütmeye teşvik etmek için bozdu. (McCoy, 125-126)
Madison o kadar belirsizdi ki 1834 gibi geç bir tarihte bile “Madison defalarca [Jackson'ın] yönetici gaspının varsayılan kötülüklerine karşı sesini yükseltmesi istendi” (McCoy 158). Madison kesinlikle Jackson'a düşkün değildi, ancak “Jackson'ın popülaritesinin bir anormallik olduğuna inanıyordu, bu da onun patronajı kötüye kullanmasından kaynaklanan herhangi bir tehlikenin başkanlığıyla birlikte öleceğini öne sürüyordu” (McCoy 158). Madison, geçersiz kılma krizini Birlik için en büyük tehdit olarak gördüğünden, arkadaşları ne kadar yalvarırsa yalvarsın, Jackson karşıtı güçlere yardım etmeyi reddetti.
Kısacası, Madison bir Jacksoncu değildi, ancak Jackson'ın başkanlığının en önemli meselesi olarak gördüğü konuda Jackson'ı destekledi.
Jefferson ve Madison, anlamlı bir anlamda Jacksonlu değillerdi.
Jefferson, 1801'den 1809'a kadar Başkandı ve 1826'da Jackson başkanlığı devralmadan önce öldü.
Madison, 1809'dan 1817'ye kadar Başkandı
- Jackson'ın 1829'dan 1837'ye kadar
"Jacksonian" teriminin ilk kullanımı için kolay bir kaynak bulamadım, ama bahse girerim ki modern çağda kullanıldığı şekliyle bu terim ne Jefferson ne de Madison tarafından bilinmiyordu; ikisinin de "Jacksoncu" olduğu iddiası saçmadır. Jefferson, pastoral köleliğe, "arada bir küçük bir devrim"in savunuculuğuna, mantıksız, sorgulamadan, düşüncesiz, Fransız Devrimi'ne, Fransız'a ideolojik bağlılık ve derin düşüncesiz, mantıksız, gayretli küçümseme ve nefrete dayanan tuhaf, tutarsız bir siyaset felsefesi izledi. İngilizler için. (Kısmen Jefferson borçların ödenmesi gerektiğini anlamaktan aciz görünüyordu ve İngilizler borçların kanuna göre sözleşmeler olduğuna dair tuhaf bir fikre sahiptiler. Jefferson, Fransızların onları rahatsız eden insanların kafasını kesmeye başladığında iyi bir çözüm bulduğunu düşündü). Bunlar bizim Jacksonculukla ilişkilendirdiğimiz özellikler değil. Madison, Jefferson'ın politikalarının çoğuyla uyumluydu, ancak onlara, bizim bildiğimiz bir gerçekliğe dayanan bir temelden geldi.
"Jackson Demokrasisi", "Muğlak, tartışmalı bir kavram olan Jacksoncu Demokrasi, en dar anlamıyla, basitçe Andrew Jackson'ın ve Demokrat partinin 1828'den sonraki yükselişini ifade eder." Tarih kanalı
Wikipedia'nın tanımı potansiyel olarak daha kullanışlıdır, "Jackson demokrasisi, Amerikalı politikacı Andrew Jackson ve destekçileri tarafından sembolize edilen sıradan insan için daha fazla demokrasiye yönelik siyasi harekettir."
Yukarıdaki paragraflardan açıkça görülebilecek Jefferson hakkındaki kişisel siyasi görüşlerimi bir kenara bırakırsak, ABD Siyasi politikasının temel nosyonu Jefferson'dan Jackson'a kökten değişti.
Jefferson'ın "sıradan adamı" desteklediğini iddia etmek çok zor; Jefferson'un ideal dünyasında her erkeğin bir çiftliği olmasını, çiftlikte yaşamasını ve kendi kendine yetecek kadar üretmesini kabul ediyorum. Jefferson'ın ticaretle veya endüstriyle uğraşan herhangi birine duyduğu küçümseme, bu malları nereden elde edeceğine asla değinmedi; muhtemelen her erkeğin çiftliği işletmek için gereken tüm mamul malları yapmak için eğitilmiş köleleri olurdu. Jefferson, köleliğin sona ermesine sempatik açıklamalar yapmak için iyi bir baskı alsa da, ideal devlet vizyonu, mal köleliği olmadan var olamaz. Jefferson, zenginlerin yönettiği ve fakirlerin dayandığı bir dünyayı savundu.
Ön araştırma wikipedia'da aşağıdaki cümleyi bulurdu
"Jackson Demokrasisi", seçkinler tarafından hükümetin "tekelini" sona erdirdikten sonra. Jeffersoncular, miras alınan seçkinlere karşı çıktılar, ancak eğitimli erkekleri tercih ederken, Jacksoncular eğitime çok az ağırlık verdiler. Whig'ler, okulları ve kolejleri teşvik etme açısından Jefferson Demokrasisinin mirasçılarıydı.1 Jackson dönemi boyunca, oy hakkı (neredeyse) tüm beyaz erkek yetişkin vatandaşlara genişletildi."
Jackson farklıydı. Jackson'ın Amerika'sında sıradan insanlar demokratik sürece katıldı
Jeffersoncu ve Jacksoncu demokrasiler arasındaki farklar.
Webster'ın sözlüğü eşitliği "sayı, rütbe veya anlam bakımından aynı olmanın bir örneği" olarak tanımlar. Bu tanım birçok şekilde yorumlanabilir. Eşitlik, söz konusu kültürdeki insanların zamanları, koşulları ve zihniyetleriyle ölçülür. Amerika Birleşik Devletleri, tarihi boyunca birçok farklı eşitlik düzeyine ulaşmıştır. Zamanın bir ürünü, sürekli değişiyor. Hem Jefferson demokrasisi hem de Jackson demokrasisi, tüm insanların özgürlüğüne ve eşit haklarına olan inançlara dayanıyordu. Ancak Jacksoncular bu fikirler üzerinde daha kapsamlı hareket ettiler. Bu iki adam esasen aynı inanç ve fikirlerin çoğunu paylaşıyor olsa da, onlara nasıl davrandıkları ve onlar hakkında nasıl konuştukları konusunda gözle görülür bir fark vardı.
Jeffersoncılar, eğitimlilerin eşitliğine ve yönetimine inanıyorlardı. Jefferson, eğitimin tüm kötülüklerin tedavisi olacağına inanıyordu. "Halkı genel olarak eğitin, tiranlık ve adaletsizlik, gün ağarırken kötü ruhlar gibi yok olur" dedi.
(Hart, Albert, History Told by Contemporaries, Cilt iii.) Jacksoncular, yolsuzluğu sona erdirmenin en iyi yolunun, tüm sıradan insanların hükümetlerinde oy kullanmalarına ve söz sahibi olmalarına izin vermek olduğunu düşündüler.
Amerika Birleşik Devletleri Bankası ilk olarak George Washington görevdeyken kuruldu. Jefferson, tekele neden olacağından korktuğu için böyle bir bankayı onaylamadı. Bu düşüncelere rağmen, görevdeyken bu konuda hiçbir şey yapmadı. Jackson, hiçbir bankanın hükümetle ilişkilendirilmesini istemediğini açıkça belirtti. Kazanma şansını zedelemiş olsa bile, yeniden seçilmesine yakın bir zamanda bunu kamuoyunda tartıştı. Bankanın yeniden tüzüğü kongreden geçtiğinde, Jackson bankayı ortadan kaldırmak için veto yetkisini kullandı.
Zayıf bir ulusal hükümete olan inanç, iddia ettikleri Jeffersoncular tarafından tutuldu.
Alıntı stilleri:
Jeffersoncu ve Jacksoncu demokrasiler arasındaki farklar.. (2003, 01 Mayıs). WriteWork.com'da. 17 Haziran 2021, 05:43, https://www.writework.com/essay/differences-between-jeffersonian-and-jacksonian-demokracies adresinden alındı.
WriteWork katkıda bulunanlar. "Jeffersoncu ve Jacksoncu demokrasiler arasındaki farklar." WriteWork.com.tr WriteWork.com, 01 Mayıs 2003. Web. 17 Haziran 2021.
WriteWork katkıda bulunanlar, "Jeffersonian ve Jacksonian demokrasiler arasındaki farklar." WriteWork.com, https://www.writework.com/essay/differences-between-jeffersonian-and-jacksonian-democraces (17 Haziran 2021'de erişildi)
Diğer Kuzey Amerika Başkanları makaleleri:
Jeffersoncu Cumhuriyetçiliğe karşı Jacksoncu Demokrasi
. Thomas Jefferson. New York: Louisiana Eyaleti UP, 1987. Feldmeth, Greg D. "U.S. History Resources." Jackson Demokrasisi. 31 Mart 1998. 9 Kasım 2008. Jeffersoncu ve Jacksoncu Demokrasi.
Öğrenciler ve Prof. hakkımızda söyle:
"İyi haber: Başkalarının yazma yardımına başvurabilirsiniz. WriteWork'te 100.000'den fazla örnek makale var"
"C+ kağıdı olduğunu düşündüğüm şeyi A-'ya çevirdim"
Şafak S., üniversite öğrencisi
Newport, RI
Bizden bahsedildi:
- CNN
- KABLOLU
- Akşam Saatleri
- Sony
- Nepal Rupisi
- Bağımsız
- Boston Küresi
- Virginia Pilotu
375.000 üyemizin çalıştığı yer:
- Rutgers Üniversitesi
- Marist Koleji
- Boston Koleji
- Boston Üniversitesi
- Colorado Üniversitesi
- Maryland Üniversitesi
- Phoenix Üniversitesi
- New York Üniversitesi
- Indiana Üniversitesi
- Kolombiya Üniversitesi
- Miami Dade Koleji
- Missouri Üniversitesi
Popüler makaleler:
Marbury Vs. Madison
. federal yargıçlar ve Sulh Yargıçları ve Yüksek Mahkeme yargıçlarının sayısını azalttı.
Franklin Delano Roosevelt
. Mahkemeyi boşaltmak için yargıç sayısı on beşe çıktı. Kongre.
JFK Suikastı
. John F. Kennedy suikastının arkasında kimin olduğuna yeni bir ışık tuttu.
Thomas Jefferson
. John Adams (ikinci Başkan) ve Thomas Jefferson (üçüncü Başkan). Thomas Jefferson da bunlardan biriydi.
Thomas Jefferson
. kendi "mahkemesi". Jefferson ve. köleliğin. Thomas Jefferson, Deklarasyonu'nun yazarı.
James Madison
Madison biyografisini yazan Irving Brant, Thomas Jefferson ve James Madison arasındaki elli yıllık ilişkiyi "mükemmel bir şekilde dengeli bir dostluk" olarak nitelendirdi - hem kişisel hem de siyasi kariyerlerinde birbirlerini övdüler ve desteklediler.1
Madison, 16 Mart 1751'de (ns) Piedmont eşrafında, anne tarafından büyükanne ve büyükbabasının King George County'deki çiftliğinde dünyaya geldi ve adı babası James Madison, Sr.2'den yedisi on iki kardeşin en büyüğü olarak seçildi. yetişkinliğe kadar yaşadı, babasının 1780'lerde "Montpelier" olarak anılmaya başlayan çiftliğinin varisiydi.3
Çoğu genç Virginia beyefendisinin yaptığı gibi William ve Mary Koleji'ne gitmek yerine, Madison ve babası, hem Virginia'nın gelgit suyunun sağlıksız olduğu endişeleri hem de sağlıksız olduğu endişeleri nedeniyle eğitimi için Presbiteryen New Jersey Koleji'ni (şimdi Princeton Üniversitesi) seçtiler. Virginia kolejini kontrol eden Anglikan düzeniyle anlaşmazlıklar. Kişisel kölesi Sawney ile birlikte 1769'da Princeton'a doğru yola çıktı ve dört yıllık bir eğitim kursunu sadece otuz ayda tamamlamaya başladı ve Eylül 1771'de mezun oldu. Çalışmalarına devam etmek sağlığına zarar verdi ve ertesi bahar Madison, dinlenmek ve bir kariyere karar vermek için babasının çiftliğine döndü. Madison, yaşamı boyunca kendini sağlıksız olarak gördü. Ufak tefekti, yaklaşık 5'6" boyunda, hafif yapılıydı ve çeşitli şekillerde "zayıf", "solgun" ve "hasta" olarak tanımlansa da 85 yaşına kadar yaşadı. Princeton'dan mezun olduktan sonra hukuk okudu, ancak hiçbir zaman avukatlık yapmayı düşünmedi ve hiçbir zaman avukat olarak kalifiye olmadı.4
Madison, Princeton'da öğrenciyken kamu işleriyle ilgilenmeye başladı ve 1776'da, 25 yaşındayken, Williamsburg'daki Beşinci Virginia Konvansiyonu'na katılmak üzere Orange County'den iki delegeden biri olarak seçildi. Sözleşmeler, Amerikan Devrimi sırasında koloninin yasama organı olarak Burgesses Evi'nin yerini aldı. Haziran 1776'da Virginia'nın ilk anayasasının kabul edilmesinden sonra, Madison, Delegeler Meclisi'nin bir üyesi olarak devam etti ve burada, Jefferson, Kıta Kongresi'nden Williamsburg'a döndüğünde, genç üye Madison, Thomas Jefferson ile 1776 sonbaharında tanıştırıldı. İki adam, Virginia'daki yerleşik kilisenin gücünü azaltmak ve her ikisinin de derinden bağlı oldukları ve yıllarca işbirliği yapacakları bir konu olan dini özgürlüğü teşvik etmek için birlikte çalıştıklarında, bu düşüşle tanıştılar. 1779'da Jefferson Virginia Valisi ve Madison Danıştay üyesi olarak görev yaparken ikisi daha samimi hale geldi (ilk olarak 1777'de Vali Patrick Henry altında göreve atandı). Vali, konseyin tavsiyesi ve onayı olmadan çok az şey yapabileceğinden, Madison ve Jefferson neredeyse her gün temasa geçmeye başladılar ve karşılıklı hayranlık ve dostlukları arttı.5
Madison, Jefferson'ın 1781'de vali olarak görev yaptığı süreye ve ardından karısının 1782'de ölümünün ardından yasama soruşturmasının sertliğinin ardından Jefferson'ı tekrar kamu alanına çekmede etkili oldu. Kasım 1782'de Konfederasyon Kongresi'nin oybirliğiyle desteğiyle İngiltere.6 Madison'ın ısrarı üzerine Jefferson, randevuyu kabul etti ve Ocak 1783'te Philadelphia'ya geldi, ancak Paris'e gitme beklentisiyle, anlaşma Jefferson ayrılmadan önce imzalandı.
Philadelphia'dayken Jefferson, Madison ile aynı pansiyonda kaldı.7 Diğer yatılılar arasında New York Kongre Üyesi William Floyd ve genç kızı Kitty de dahil olmak üzere ailesi vardı. Jefferson'ın teşvikiyle, Madison, 16 yaşındaki Kitty'nin iki katı yaşında olmasına rağmen, Kitty Floyd ve Madison nişanlandılar. Jefferson flört etmeyle ilgili olarak şöyle yazdı: "Bana değeri yüksek olan bir komşu vermesini diledim ve bildiğim kadarıyla bu seni tek bir durumda olabileceğinden çok daha mutlu edecek. bu onunla sohbetin konusu, daha çok teşvikti ve sizin lehinize dilediğiniz her duyguya sahip olduğuna kendimi ikna edebildim."8 Jefferson'ın çöpçatanlık faaliyetleri umduğu gibi bitmedi, ancak New York, Kitty aynı yılın Temmuz ayında nişanı bozdu.9 Madison'ın 1794'te Dolley Payne Todd adında genç bir Philadelphia duluyla kur yapıp evlendiğinde başka bir ciddi romantizme başlamasından on bir yıl önce olacaktı.
Madison ve Jefferson'ın aynı Philadelphia pansiyonunu işgal ettikleri süre boyunca, Madison, "Kongre'nin kullanımına uygun kitapların bir listesini" derlemek üzere bir komiteye atandı ve muhtemelen iki adam bu kitabın derlenmesi konusunda görüş alışverişinde bulundular. liste. Bununla birlikte, öneri Kıtasal Kongre tarafından uygulanmadı ve Kongre Kütüphanesi Jefferson'ın başkanlığına kadar gerçekleştirilmedi.10 Jefferson'un kişisel kütüphanesi, Madison'ın başkanlığı sırasında, Kütüphane'nin yeniden inşasına başlamak için elbette satın alındı. orijinal koleksiyon 1812 Savaşı sırasında yakılmıştı.
Her iki adam da hayatları boyunca kitap topladılar. Madison 1836'da öldüğünde, Montpelier'deki kütüphanenin oldukça geniş olduğu biliniyordu (ancak hiçbir zaman Monticello'daki kadar kapsamlı veya tam olarak kataloglanmamıştı) ve Piedmont bölgesinde yalnızca Jefferson'un eski kütüphanesi ile rekabet edebildi. Montpelier ciltlerinden bazıları, 1784'te Paris'e gitmeden önce iki arkadaşın en büyüğü Jefferson aracılığıyla elde edilmişti: göz." Buna karşılık Jefferson, Fransa'nın büyükelçisi olarak görev yaparken arkadaşından yeğenleri ve koğuşları Peter ve Dabney Carr'ın eğitimini üstlenmesini istedi. Cumhuriyetler, Milletler hukuku ve Yeni Dünya'nın doğal ve siyasi tarihi üzerine, Yunan ve Romalı yazarların çok ucuza alınabilecekleri, sahip olmaya değer ve ortak listede olmayanları ekleyeceğim. Okul klasikleri."12
Madison hemen Paris'ten aldığı kitapları kullanmak üzere koydu ve Montpelier'den Jefferson'a şöyle yazdı: "Evde olduğumdan beri, arkadaşlığınıza çok şey borçlu olduğum edebi yükü gözden geçirmek için zamanım oldu. Koleksiyon mükemmel Madison, daha güçlü bir federal hükümete ihtiyaç olduğuna daha fazla ikna olurken Jefferson'ın kitapları özellikle yararlı olacaktı ve kitapların yardımıyla "Antik ve Modern Konfederasyonlar Üzerine Notlar" adlı bir makale hazırladı ve ardından ikinci deneme, "Birleşik Devletler'in Siyasi Sisteminin Kötülükleri."14 Dikkatli çalışması ve hazırlığı sayesinde Madison, anayasa reformu için önde gelen bir teorisyen oldu ve Madison'ın fikirleri, Virginia Planı'nın temelini oluşturdu. Amerika Birleşik Devletleri Anayasasının temeli. Hayatının sonlarında, Madison'a "Anayasanın yazarı" olarak atıfta bulunulduğunda, alçakgönüllülükle, "Bana hak talebinde bulunmadığım bir kredi veriyorsun" diye yanıtladı ve "belgenin dikkate alınması gerektiğini" söylemeye devam etti. çok kafa ve çok elin işi gibi."15
Madison, Paris'teki meslektaşını, Jefferson'un Din Özgürlüğü Statüsü'nün kabul edilmesi de dahil olmak üzere Virginia siyaseti ve Anayasa Konvansiyonu'nun işlemleri hakkında iyi bilgilendirdi. Bu dönemdeki yazışmaları, sadece iki adam arasındaki nadir anlaşmazlıklardan birkaçını değil, aynı zamanda önemli siyasi konularda nasıl birlikte çalıştıklarını da ortaya koyuyor.Örneğin Jefferson, Madison'ın federal kongreye tüm eyalet yasalarını veto etme teklifinde aşırı tepki gösterdiğini, "giysilerin tamamını kaplayarak küçük bir deliği" onardığını hissetti. Madison'a yazdığı mektupta, "Bir haklar bildirgesinin, genel ya da özel, dünyadaki her hükümete karşı insanların sahip olduğu ve hiçbir adil hükümetin reddetmemesi ya da çıkarsamaya dayanmaması gerektiğini eklememe izin verin."17 Madison, başlangıçta, Anayasa'nın onaylanmasını tehlikeye atabilecek herhangi bir şey yapma konusunda çekingen davranan, Jefferson'ın görüşüne ulaştı ve bugün genellikle yalnızca "Anayasanın Babası" olarak değil, "Haklar Bildirgesi'nin Babası" olarak da anılıyor. Anayasanın onaylanmasıyla ilgili tartışmalar sırasında, Madison'ın Jefferson ile düzenli yazışmaları, onay sözleşmesinin zemininde kendisine itiraz edildiğinde, "Şuna inanıyorum ki, bu beyefendi şimdi bu katta olsaydı, için bu anayasanın kabulü."18
Yeni cumhuriyeti kurma siyaseti dikkatlerinin çoğunu çekmesine rağmen, Jefferson ve Madison arasındaki dostluk birçok ortak çıkar üzerine kurulmuştu. Her iki adam da doğa bilimlerinin çalışmasına çok katılmışlardı. Örneğin, Paris'e gitmeden önce Jefferson, hava durumu gözlemlerini ve mevsimsel değişiklikleri kaydetmek için Madison'ı işe aldı ve üyeliği 1785'e dayanan Amerikan Felsefe Derneği üyeliğine aday gösterdi. enstrümanlar ve kitaplar. Yürüyüşlerinde veya "Batı Ülkesine bir gezinti durumunda" doğa olaylarını incelemesini ilerletmek için Madison, bir bastona takılan portatif bir teleskop fikrini ortaya attı ve ayrıca "durdurmak için bir yay" bulunan bir pusula istedi. Ertesi yıl Jefferson'a "Kimya'da bir sıçrama kazanmak için biraz kaşındığını" yazdı ve "Le adlı iki Kutu" ile birlikte "iyi bir temel inceleme" diledi. Necessaire chemique."20 Madison, Jefferson'un cevizler, şeker akçaağaç tohumları, Pippin elmaları ve diğer çeşitli tohumlar da dahil olmak üzere Amerika Birleşik Devletleri'nin benzersizliğini gösteren bitki ve hayvanlara yönelik taleplerini karşılamak için elinden gelenin en iyisini yaptığından, değiş tokuş tek yönlü değildi. ve Amerikan meyve ağaçlarının aşıları. Bununla birlikte, Jefferson'un canlı bir opossum talebini sağlamada başarısız oldu. Madison'ın 19 Haziran 1786 tarihli mektubu, bu iki adamın meşguliyetlerinin bir göstergesidir, çünkü Madison'ın bir "tez"e dönüştüğünü kabul ettiği uzun bir siyaset felsefesi tartışmasıyla başlar ve onun incelemesinin çok ayrıntılı bir açıklamasıyla sona erer. bir dişi gelincik ve onun Avrupa'daki muadili ile karşılaştırılması.21 Jefferson ve Madison, her ikisi de Kuzey Amerika ve Avrupa faunasını daha iyi anlamaya niyetliydiler ve Comte de Buffon'un Kuzey Amerika hayvanlarının yozlaşmasına ilişkin teorisini sınamak ve çürütmek için görevlendirildiler. Bunun nedeni, insanlığın akıl ve çalışma yoluyla ilerleme yeteneğine sahip olduklarına dair Aydınlanma inançlarının bir parçasıydı.
Jefferson ve Madison, siyaset felsefesi ve bilim alanlarında eşit haklara sahipti, ancak mimari sorularda Madison, Jefferson'a erteledi. Jefferson'ın Monticello'daki çabalarının aksine, Madison Montpelier'i sıfırdan inşa etmiyordu. Orange County'deki Madison malikanesindeki orijinal konak, 1755-1765 yılları arasında James Madison, Sr. tarafından inşa edildi, ancak 1794'te Dolley ile evlendikten sonra Madison, babası tarafından başlatılan evi kapsamlı bir şekilde genişletti ve yeniledi. Tadilat sırasında Madison, malzeme temininde tavsiye ve yardım için Jefferson'a güvendi ve hatta Monticello'nun çivi imalathanesinden çivi satın aldı.
1808 yazında, Madison, konağın önümüzdeki dört yıl boyunca devam edecek daha kapsamlı bir genişleme ve yeniden yapılanmasını planlamaya başladı. Jefferson o yaz Monticello'daydı ve istişare için müsait olacaktı, ancak Montpelier'deki büyük mimari değişikliklerle tanınan Jefferson'ın usta inşaatçısı James Dinsmore. Yıllar boyunca Madison, Dinsmore'a ek olarak çeşitli Monticello işçilerinin uzmanlığından yararlandı, inşaatçı John Neilson, Richard Richardson adında bir tuğla ustası ve Chilton adında başka bir işçi kullandı. Mimari tasarımın ne kadarının Jefferson tarafından incelendiği bilinmiyor. Montpelier'in Gürcü tarzından daha büyük ve daha rafine bir Neoklasik yapıya dönüştürülmesi, 1790'ların tadilatları ve 1808-1812 (çoğu zaman Madison'ların Washington'da olduğu) arasındaki daha kapsamlı yeniden yapılanma yoluyla oldu. Bu geçiş, öncelikle Monticello'nun inşası ve yeniden yapılanması sırasında Jefferson ile yakın bir şekilde çalışan ustalar tarafından gerçekleştirildi.
Jefferson ve Madison'ın mimari zevklerinde olduğu kadar görsel sanatlara bakışlarında da paralellikler görülebilir. Hem Monticello hem de Montpelier'i ziyaret eden Margaret Bayard Smith, Madison'ın Montpelier'deki sanat koleksiyonu için "uyandırdığı tarihi ve klasik fikirlerle akla etkinlik" verdiğini söyledi. görsel nitelikler değil, aynı zamanda sağladığı içerik ve entelektüel uyarım dikkate alındı. Bu nedenle, Monticello ve Montpelier'deki koleksiyonların benzer olması ve genellikle John Trumbull'un eseri de dahil olmak üzere aynı orijinal ana çalışmanın kopyalarını içermesi şaşırtıcı değildir. Bunker's Hill'deki Savaş ve General Montgomery'nin Ölümüve John Vanderlyn'in Niagara'daki şelaleler hakkındaki görüşleri.23 Dini konularda, şimdi Monticello salonunda asılı olan Magdalen, aslen Montpelier'deydi.
Jefferson ve Madison arasındaki siyasi konularda genellikle "büyük işbirliği" olarak adlandırılan şey, Jefferson'ın Paris'ten dönüşünden sonra ortaya çıktı. İlişkilerinin bu yönü başka yerlerde kapsamlı bir şekilde incelenmiştir (örneğin, aşağıda listelenen Diğer Kaynaklara bakınız), ancak kısa bir özet uygundur.
1790'larda, Jefferson başlangıçta George Washington yönetiminde Dışişleri Bakanı ve Madison yeni Temsilciler Meclisi'nde gayri resmi bir lider olarak hizmet ederken, iki arkadaş Federalist Sekreter tarafından desteklenen federal hükümet için geniş planlara karşı çıkma çabasında yakın işbirliği yaptı. Hazine Alexander Hamilton. Her ikisi de vatandaşları bölen bir parti ruhunu eleştirirken, bu siyasi muhalefet rolünde Jefferson ve Madison, Demokratik-Cumhuriyetçi Parti'yi oluşturma çabalarına etkin bir şekilde öncülük etti. Federalist John Adams 1796'da başkan ve Jefferson başkan yardımcısı seçildiğinde, gelecekteki olası siyasi sonuçlarından korktuğu için Jefferson'ı Adams'a dostane bir uzlaştırıcı mektup göndermemesi konusunda uyaran Madison'dı.24
Alien & Sedition Act'a karşı mücadeleleri ve Kentucky ve Virginia Kararları'na destekleri de dahil olmak üzere 1800'ün sert seçim kampanyasında Madison, Jefferson'ın en güvenilir sırdaşıydı. Jefferson'un 1801'de başkan olarak göreve başlamasından sonra, iyi arkadaşı Dışişleri Bakanı oldu ve şüphesiz Jefferson'ın yaşlı devlet adamının idaresi boyunca baş politika danışmanıydı. Başkanlıkta Jefferson'un yerine geçen Madison, her ikisinin de aradığı tarafsızlığı koruyamadı ve ulusu 1812 Savaşı boyunca yönetti.
Emeklilik yıllarında, Monticello ve Montpelier'de neredeyse komşu gibi yaşayan Jefferson ve Madison, son bir büyük işbirliğine katılacaklardı: Virginia Üniversitesi'nin kuruluşu. Her iki adam da, eğitimi cumhuriyetçi bir hükümet biçiminin başarısı için gerekli gördükleri için, kariyerleri boyunca ücretsiz devlet okulları fikrine adamışlardı. Madison, "Popüler bilgi ya da onu elde etme araçları olmayan popüler bir Hükümet, bir Fars'ın ya da bir Trajedi'nin ya da belki her ikisinin bir Prolog'undan başka bir şey değildir" inancını dile getirdi. Üniversite, ancak Jefferson ve James Monroe'ya 1816'da ilk Ziyaretçi Kurulu'nda katıldı. Üniversite için planlar ilerledikçe, Madison ilk fakülteyi seçme ve işe alma konusunda Jefferson ile yakın bir şekilde çalıştı ve Jefferson, Üniversite kütüphanesi için bir kitap listesinin hazırlanmasında Madison ile görüştü. Birbirlerini en son 3 ve 4 Nisan 1826'da Charlottesville'deki bir Ziyaretçiler Kurulu toplantısında görecekleri son mektuplarında, profesörlerin öğretim görevleri hakkında fikir alışverişinde bulundular. Jefferson, ölümü üzerine üniversitenin "bakımını" arkadaşıyla birlikte bıraktı. Madison, Jefferson'ın Rektörlük görevini üstlendi ve sağlığının Kurul toplantıları için Charlottesville'e gidemeyecek kadar zayıfladığı 1834 yılına kadar bu görevde kaldı.26
17 Şubat 1826'da Madison'a yazdığı bir mektupta Jefferson, onların uzun süreli dostluklarını gözden geçirdi: "Aramızda yarım asırdır devam eden dostluk ve siyasi ilke ve arayışlarımızın uyumu, benim için sürekli mutluluk kaynakları olmuştur. ' o uzun süre." Mektubu bir rica ile sonlandırdı: "Sen kendi hayatım boyunca bir destek direği oldun. Öldüğümde bana iyi bak ve sana son sevgilerimi bırakacağımdan emin ol."27 Gerçekten de Madison buna özen gösterdi. Jefferson'un öldüğü zaman, sadece Üniversite'nin bakımında değil, aynı zamanda Jefferson'ın itibarının koruyuculuğunda. Jefferson'un biyografi yazarları ve tarihçiler için kariyerinin önemli noktalarını özetledi ve büyükbabasının yazılarının 1829'da yayınlanan Jefferson'ın torununun baskısının yayınlanmasını ve kullanılmasını teşvik etti. Bu uzun ve gerçek dostluğun bir hatırası olarak Jefferson, vasiyetinde Madison'a bir altın bırakmıştı. - başlı baston.
Madison, 1836'da Montpelier'de öldü ve hem Jefferson hem de Monroe'dan daha uzun yaşadı. Son hastalığı sırasında Jefferson'a bakan Dr. Robley Dunglison, eski Başkan Madison'a katılmak için Baltimore'daki yeni evinden geldi. On altı yıllık köle uşağı Paul Jennings de ona eşlik etti. Madison, 28 Haziran'da, Bağımsızlık Bildirgesi'nin altmışıncı yıldönümü olan 4 Temmuz'a kadar ömrünü birkaç gün uzatmak için uyarıcıları reddettikten sonra öldü ve ertesi gün Montpelier'deki aile mezarlığına gömüldü. Ayine karısı Dolley ve diğer aile üyeleri ve arkadaşları ve yaklaşık 100 Montpelier kölesi katıldı. Birkaç yıl önce Madison, Jefferson'la birlikte kurmak için çok çalıştıkları cumhuriyetle ilgili nihai endişelerini ifade ettiği "Ülkeme Tavsiye"sini ölümünden sonra ifşa etmek için yazmıştı: "Kalbime en yakın ve inançlarımda en derin tavsiye. Devletler Birliği'ne değer verilmesi ve sürdürülmesidir."28
- Gaye Wilson, 24/10/97 revize Anna Berkes, revize edilmiş 8/29/14 John Ragosta, 5/9/20
Washington, Jefferson ve Madison
Bir zamanlar müttefik olan siyaset, Virginia'lı bu kurucu babaların ilişkilerini kırmaya hizmet etti.
George Washington'un ölüm hikayesi iyi bilinir: 12 Aralık 1799'da, 67 yaşındaki ekici, kar ve sulu karda arazisinin üzerinden geçerek iki gün içinde ölümcül olduğu ortaya çıkan bir boğaz enfeksiyonu geliştirdi.
Daha az bilinen (ve harika bir şekilde insancıllaştıran), Washington'un ölmeden önceki gece hakkında konuştuğu şeydir. Washington ve kişisel sekreteri Tobias Lear, Mount Vernon'daki salonda gazeteleri inceleyerek oturdular. Washington &ldquo[sic] çok neşeliydi&rdquo, diye hatırladı Lear ve yüksek sesle okudu & ldquove onun ses kısıklığı izin verirse.&rdquo
Washington konuşmayı giderek daha zor bulduğunda, Lear devraldı. James Madison'ın Virginia valisi için James Monroe'yu nasıl desteklediğini duyduğunda, Washington'un havası karardı, "çok etkilenmiş görünüyordu ve bir dereceye kadar edepsizlikle konuşuyordu."
Washington, hayatının bu döneminde Madison ve Monroe'dan memnun değildi ve ayrıca başka bir büyük Virginian ile tüm bağlarını koparmıştı. Bu, altı yıl önce Başkan Washington'un kabinesinde hizmet vermiş olan Madison ve Monroe'nun bir müttefiki olan Thomas Jefferson'dı.
Ömrünün sonuna gelindiğinde Washington, Madison ve Monroe'yu Jefferson'ın ülkenin geleceği üzerine bir mücadelede piyonlarından biraz daha fazlası olarak görmeye başlamıştı. Ulusun yönü konusundaki anlaşmazlıklar yıllarca geriye gitti, ancak Washington başkanlığı bırakıp Mount Vernon'a emekli olduktan sonra, Mayıs 1797'de kamuoyuna ve kişisel ve kişisel hale geldi.
Büyük devlet adamlarımızın "o iyi geceye nazik davranıp" eski düşmanlarla barışarak ve geçmişteki tüm ihlalleri bağışlayacağını düşünmek isteriz. Ancak Washington'la birlikte, acemi cumhuriyeti sağlam bir temele oturtma çabalarında devam eden siyasi yaralar hala akılda kaldı. Washington ve tüm bu büyük adamlar için oynanan bahisler bundan daha yüksek olamazdı. Bu yüzden anlaşmazlıklarını bu kadar ciddiye aldılar. Özgürlüğün geleceği, yalnızca Amerika için değil, insanlık için de inandıkları kararlara bağlıydı.
Washington ve Jefferson örneğinin gösterdiği gibi, bu anlaşmazlıkları neden bu kadar kişisel olarak ele aldıkları da ortaya çıkıyor. Bu iki adamın çok ortak noktası vardı. Dostça birlikte çalışmışlardı ve hayatlarının çoğu için yakın olmasalar da arkadaştılar.
Her ikisi de büyük Virginia plantasyonlarının ustasıydı. Virginia yasama meclisinde ve Kıta Kongresi'nde birlikte görev yaptılar, Jefferson Bağımsızlık Bildirgesi'ni hazırladı ve Washington Başkomutan seçildi.
Başkan Washington, Jefferson'dan kabinesine katılmasını istediğinde, Monticello'dan Lafayette'e kadar olan adamı, "başlangıçta en yüksek görüşe sahip olduğum bir adam" olarak nitelendirdi. &ldquoOnun zihni büyük ve güçlüydü&rdquo &ldquokorkudan acizdi&rdquo ve &ldquobütünlüğü çok saftı.&rdquo Washington &ldquo kelimelerin her anlamıyla, iyi ve harika bir adamdı.&rdquo
Muhtemelen kaçınılmaz olsa da, asla kavga etmeleri üzücü. Bu kaçınılmazdı, çünkü Amerika'nın geleceği için, Devrim Savaşı'nın kazanılmasından sonra netlik kazanmayacak olan derinden farklı vizyonlara sahiptiler. Vatansever liderler bir kez bağımsızlığa kavuştuktan sonra aslında yönetmek zorundaydılar ve yönetmek artık göz ardı edilemeyecek farklılıkları ortaya çıkardı.
Bu farklılıklar, Kurucuların yandaşlar (federalistler) ve muhalifler (anti-federalistler) olarak bölünmesinin &ldquofraksiyonları&rdquo ve daha sonra bugüne kadar Amerikan siyasetinde böyle bir rol oynayan partileri öngördüğü Anayasa mücadelesinde su yüzüne çıktı.
En geniş anlamıyla, Alexander Hamilton liderliğindeki federalistler, ticari çıkarlara bağlı güçlü bir merkezi hükümeti tercih ettikleri için Anayasa'nın onaylanmasını desteklediler. George Mason ve Patrick Henry de dahil olmak üzere anti-federalistler, güçlü devletleri ve tarım ekonomisini tercih ederek merkezi güce güvenmediler.
Rakiplerine göre, federalistler gerçekten "monarşistlerdi" ve Büyük Britanya'ya olan sevgileri, Bağımsızlık Savaşı'nın kazanımlarını mahvedecekti. Rakiplerine göre anti-federalistler, Fransa'ya olan tutkuları benzer şekilde Devrim'e ihanet edecek olan radikal "demokratlar"dı.
Başkan olarak Washington, acemi ulusun hayatta kalmasını güvence altına almak için elinden gelenin en iyisini yaptı, "hayati değerlerimizi parçalayan bu dahili anlaşmazlıkları" bir kenara bıraktı. Bunun imkansız olduğu ortaya çıktı. Jefferson'ın Dışişleri Bakanı ve Hamilton'ın Hazine Bakanı olmasıyla Washington, Hamilton'ın ticari programı ile Jefferson'ın tarımcılığı arasında ve Hamilton'ın Fransa ile savaşında Büyük Britanya'yı tercih etmesi ile Jefferson'ın Fransızlara verdiği destek arasında rekabet eden vizyonları arasında seçim yapmak zorunda kaldı.
Washington'un Hamilton'un gündemine tercih ettiği algısından bıkmış olan Jefferson, 1793'ün sonunda kabineden istifa etti. Başkanın keşfettiği gibi, bu zamana kadar Jefferson, Hamilton'ın programına ve dolayısıyla Washington'un kendi yönetimine karşı muhalefetin perde arkası lideri olmuştu. . İki yıl önce Jefferson, Philip Freneau'yu Dışişleri Bakanlığı'nın maaş bordrosuna koydu ve Ulusal Gazete'nin editörü olarak görevlendirdi. Freneau orada Jefferson'ın hâlâ görev yaptığı yönetime karşı kampanya yürüttü, bu da eleştirmenleri vurdu ve aralarında Washington'u sadakatsiz ve hatta hain olarak gördü.
Washington gururlu ve hassas bir adamdı, bu yüzden Jefferson'un eylemlerinin neden sadakatsiz göründüğü açık. Neden hain olarak görülebilecekleri, Kurucuların &ldquofraksiyonlar&rdquo hakkındaki görüşünü ve bizzat siyasi muhalefeti anlamayı gerektirir.
İronik bir şekilde, hem Hamilton'un Federalistleri hem de Jefferson'ın Demokratik Cumhuriyetçileri (partiler bilinecek gibi) partileri onaylamadılar. Richard Hofstadter, "Kurucular, modern demokratların yaptığı gibi, partizan rekabetin özgür hükümet dedikleri düzende siyasi düzen için bir değer olduğuna inanmadılar" diye yazdı. Bir Parti Sistemi Fikri: Amerika Birleşik Devletleri'nde Meşru Muhalefetin Yükselişi, 1780-1840.
Halkın kamu çıkarlarını desteklemek için memurları seçtiği bir cumhuriyette, partiler sadece meşru olarak kurulmuş hükümetin işini yapmasını engellemek için var olan yıkıcı olarak kabul edildi. Muhalefet partileri, Büyük Britanya Federalistleri ve Fransa Demokratik Cumhuriyetçileri gibi yabancı güçlerin gizli ajanları olmalıdır. Muhalefet gruplarının üyelerinin güdüleri bu nedenle şüpheliydi.
Bu görüşü paylaşan Jefferson, Washington'un Hamilton'un Federalistlerinin bir piyonu haline geldiğine ve Hamilton'un Federalistlerinin Büyük Britanya'nın piyonu olduğuna ikna oldu. Nisan 1796'da Jefferson, İtalya'daki bir arkadaşına Amerikan siyasetinin durumundan şikayet eden bir mektup yazdı. Jefferson, &ldquoBizi savaşa muzaffer bir şekilde taşıyan o asil özgürlük ve cumhuriyetçi hükümet sevgisinin yerine&rdquo diye yazdı, &ldquoan Anglikan, monarşik ve aristokrat parti ortaya çıktı,&rdquo ABD'ye Amerikan'dan daha fazla İngiliz hükümeti empoze etmeyi umuyordu.
&ldquoBu sana ateş verirdi,&rdquo diye devam etti, &ldquoBu sapkınlıklara giden mürtedleri, tarlada Şimşonlular [olan] ve mecliste Süleymanları [olanlar], ama başları kırpılmış olan mürtedleri size isimlendirseydim. Fahişe İngiltere tarafından.&rdquo
Ne yazık ki Jefferson için, 1797 baharında, Washington Mount Vernon'a emekli olduğunda, John Adams onun yerine başkan olmuştu ve Jefferson onun başkan yardımcısıydı, mektup Amerikan gazetelerinde yeniden basıldı. Jefferson bunu inkar etse de, Washington Jefferson'ın onu şu Samsonlar ve Solomonlardan biri olarak kastettiğinden şüpheleniyordu.Doğru ya da değil, Jefferson'un Federalistlere yönelik asidik görüşü artık halka açıktı ve Washington'ın Jefferson'a ve Madison ve Monroe dahil diğer Demokratik Cumhuriyetçilere duyduğu güven sarsıldı. Sonra ve orada, Washington ve Jefferson arasındaki iletişim kesildi.
Washington'un ihanet duygusu, Jefferson ve Madison'ın Monroe'nun 1797'de yayımlanan View of the Conduct of the Conduct of the Foreign Affairs of the United States'i araştırmasına yardım etmeye karar verdiğinde yoğunlaştı. yönetim politikasını savunuyordu ve kendi davranışını savunan bu kitap, Washington'un dış politikasını oldukça eleştiriyordu.
Washington'un kitabın kopyasının kenar boşluklarına karalanmış yanıtı, "George Washington Kağıtları'nın editörleri olarak, tüm yazılarında alay ve alay, alay ve sert eleştirinin en kapsamlı, aralıksız ve sivri kullanımını içerir&rdquo koymak.
Alaylar, alaylar ve alay, bu ihtiyatlı adamın olağan ifade tarzı değildi. Lear, ölmeden bir gün önce Madison'ın Monroe'yu vali olarak desteklediğini öğrendiğinde hatırladı.
Ama Mount Vernon'da karısıyla konuşurken sözünü sakınmadığına inanmak için sebepler var. Cemaatçi bir din adamı ve Federalist kongre üyesi olan Manasseh Cutler, 1802'deki ölümünden hemen önce, Martha Washington'un Jefferson'ı "en iğrenç" ve iki yıl önce cumhurbaşkanlığına seçilmesini "ülkemizin şimdiye kadar yaşadığı en büyük talihsizlik" olarak nitelendirdiğini hatırlattı. 1801'de Vernon Dağı'na saygılarını sunmak için Bayan Washington, görünüşünü "kocasının kaybının yanında" hayatının "en acı verici" olayı olarak hatırlayacaktı.
Belki Lady Washington, Jefferson'ı bu kadar küçümsediğini ifade ettiğinde yalnızca kendisi için konuştu, ancak görüşlerinin kocasından etkilenmiş olması muhtemel görünüyor. Ancak Washington'un hayatının sonunda Jefferson hakkında ne hissettiğini tam olarak bilmek imkansız, çünkü o asla söylemedi.
Bu iki büyük adamın bugün elimizde olan bakış açısıyla anlaşmazlıklarını görmeye geldiklerini düşünmek isteriz, ancak bu çok şey istiyor. Ne de olsa onlar büyük adamlardı, tanrı değillerdi.
Dijital Ansiklopedi
Washington Kabinesi
George Washington'un kabinesinde Thomas Jefferson, Alexander Hamilton, Henry Knox ve Edmund Randolph vardı.
Thomas Jefferson
Dönem: 1801-1809, Parti:#xA0Demokratik-Cumhuriyetçi
Thomas Jefferson, görevdeki ilk döneminde Louisiana Satın Alma'nın Mississippi Nehri ile Rocky Dağları'nın 2014 arasındaki devasa arazisinin satın alınmasına nezaret etti. 1803'te Fransa'dan satın alınan yeni toprak, Amerika Birleşik Devletleri'nin büyüklüğünü ikiye katladı. O yılın ilerleyen saatlerinde Jefferson, yeni edinilen batı bölgesi boyunca Lewis ve Clark seferine sponsor oldu.
Jefferson'ın ikinci döneminin çoğu, Fransa ile Büyük Britanya arasındaki tarafsızlığı korumaya ve Amerika Birleşik Devletleri'ni Avrupa savaşlarının dışında tutmaya çalışmakla geçti.
Madison Jefferson
Madison HEMINGS [Ebeveynler] 1, 2, 3, 4 19 Ocak 1805'te Monticello, Virginia'da doğdu. 1877'de öldü. 1831'de Mary Hughes MCCOY ile evlendi.
Madison Hemings, 19 Ocak 1805'te Monticello, Albemarle, Virginia'da doğdu. Madison, 28 Kasım 1877'de Ohio, Ross County'de 72 yaşında öldü.
21 Kasım 1831'de Virginia'da Mary McCoy ile evlendi. Mary, 1810'da Virginia'da doğdu. Madison, efendisinin 1826'da ölümü üzerine serbest bırakıldı. Jefferson'ın vasiyetiyle azat edildi.
Mary Hughes MCCOY, 1808'de Virginia'da doğdu. 1867'de öldü. 1831'de Madison HEMINGS ile evlendi.
Aşağıdaki çocukları vardı:
- M İsimsiz Oğul HEMINGS, 1833'te <Ohio>'da doğdu.
- F Sarah E HEMINGS 1835'te doğdu. 1884'te öldü.
- M Thomas Eston HEMINGS, 1838'de Ohio'da doğdu.
- F Harriet HEMINGS 1839'da doğdu.
- F Mary Ann HEMINGS, 1843'te Ohio'da doğdu.
- F Catherine Jane HEMINGS, 1844'te Ohio'da doğdu.
- William Beverly HEMINGS, 1847'de Ohio'da doğdu. 1910'da öldü. Leavenworth Ulusal Mezarlığı, Leavenworth, Kansas'ta Bölüm 28, Sıra 7, Mezar #12'ye gömüldü.
Herbert Barger Jefferson Aile Tarihçisi 301-292-2739 http://www.angelfire.com/va/TJTruth
Marangoz ve marangoz olan Madison Hemings (1805-1878), Jefferson'un vasiyetinde özgürlüğüne kavuştu ve 1836'da ticaretinde çalıştığı ve bir çiftliği olduğu güney Ohio'ya yerleşti.
James Madison Hemings (18 Ocak 1805 – 28 Kasım 1877) olarak dünyaya gelen Madison Hemings, melez köle Sally Hemings'in oğluydu ve yetişkinliğe kadar hayatta kalan dört çocuktan üçüncüsüydü. Annesinin statüsüyle köle olarak dünyaya geldi, 1826'da efendisi Thomas Jefferson'un iradesiyle serbest bırakıldı. Tarihsel ve DNA kanıtlarına dayanarak, tarihçiler Jefferson'un muhtemelen Hemings'in tüm çocuklarının babası olduğu konusunda hemfikirdir. 68 yaşında, Madison Hemings, 1873'te yayınlanan ve ulusal ve uluslararası ilgiyi çeken anılarında bağlantıyı iddia etti. 1998 DNA testleri, erkek kardeşi Eston Hemings'in Y kromozomu ile erkek Jefferson soyunun Y kromozomu arasında bir eşleşme olduğunu gösteriyor. Madison'ın oğullarının erkek soyundan gelen torunları yoktu, bu yüzden soyu test edilmedi. Tarihçiler konuyu tartışmaya devam ediyor.
Madison ve küçük erkek kardeşi Eston Hemings, Jefferson'un 1826 tarihli vasiyetiyle serbest bırakıldı, her biri Virginia'da evlendi ve 1835'teki ölümüne kadar aileleri ve annesi Sally ile Charlottesville'de yaşadılar. Her iki erkek kardeş de genç aileleriyle birlikte Chillicothe, Ohio'ya taşındılar. özgür devlet. Madison ve karısı, hayatlarının geri kalanını orada yaşadılar, o bir çiftçi ve çok yetenekli bir marangoz olarak çalıştı. On çocukları arasında Birlik'e İç Savaş'ta hizmet eden iki oğlu vardı: biri Amerika Birleşik Devletleri Renkli Birliklerinde, diğeri ise düzenli orduya beyaz adam olarak katılan.
Madison ve Mary Hemings'in torunları arasında, Batı Kıyısı'nda göreve seçilen ilk Afrikalı Amerikalı olan ve yaklaşık yirmi yıl boyunca Kaliforniya yasama meclisinde görev yapan Frederick Madison Roberts vardı. 2010'da, kendilerini Afrikalı Amerikalı olarak tanımlayan torunları Shay Banks-Young ve kendilerini Avrupalı Amerikalı olarak tanımlayan iki Wayles ve Hemings'in soyundan gelenler, Jefferson'un soyundan gelenler arasında boşlukları kapatmak ve "kişileri iyileştirmek" için yaptığı çalışmalardan dolayı uluslararası "Ortak Zemin Arama" ödülünü aldı. köleliğin mirası." Jefferson'ın hayatı boyunca orada yaşayan ve çalışan tüm insanların torunları için "Monticello Topluluğu"nu kurdular.
Madison, annesi Sally Hemings'in Thomas Jefferson'ın karısı Martha Wayles Skelton tarafından miras alınan melez bir köle olduğu Monticello'da köle olarak doğdu. (Sally ve Martha'nın babaları ekici John Wayles tarafından üvey kız kardeşler olduğu bildirildi. "Gölge bir aileye" sahip olduğu söylendi: kölesi Betty Hemings'ten altı çocuk.) Tarihçilerin Philip D. Morgan ve Joshua D. Rothman'ın yazdığı gibi , Wayles-Hemings-Jefferson ailelerinde, Albemarle County ve Virginia'da çok sayıda ırklararası ilişki vardı ve çoğu zaman birden fazla nesil aynı modeli tekrarlıyordu. Anılarına göre, Sally Hemings Madison'a babasının Thomas Jefferson olduğunu ve ilişkilerinin diplomat olarak görev yaptığı 1780'lerin sonlarında Paris'te başladığını söyledi. Hamile, çocuklarını serbest bırakma sözüne dayanarak Jefferson ile Amerika Birleşik Devletleri'ne dönmeyi kabul etti.
Madison, Monticello'da büyüdü. Hayatta kalan melez kardeşleri ağabeyi Beverly ve kız kardeşi Harriet ve küçük erkek kardeşi Eston'dı. 1873 tarihli anısına göre, Madison, Madison'ın karısı Dolley'nin isteği üzerine Jefferson'ın yakın arkadaşı ve gelecekteki başkanı James Madison'dan seçildi. Madison, bir çocuk olarak, hepsi ağır işlerden kurtulmuş olan kardeşleri ve annesiyle birlikte yaşadı. Jefferson'ı kibar ama Hemings'in çocuklarına baba tarafından çok az ilgi gösteren ya da hiç göstermeyen biri olarak tanımladı.
Ağabeyi Beverley gibi, 14 yaşında Madison da amcasının yanında çıraklık yaptı, Sally'nin Monticello'nun en yetenekli zanaatkarı olan kardeşi John Hemings, marangozluk ve ince ahşap işçiliği öğrenmek için iki yıl sonra küçük kardeşi Eston'a katıldı. Bu, her birine değerli bir ticaret verdi. Hemings kardeşlerin üçü de okudu ve Jefferson'la ilişkilendirilen keman çalmayı öğrendi. En yaşlı olan Beverley, Monticello'da Jeffersons tarafından düzenlenen danslara davet edilecek kadar iyiydi. Bir yetişkin olarak, Eston Hemings Ohio'da bir müzisyen ve şovmen olarak geçimini sağladı.
[değiştir] Jefferson'ın vasiyetinde serbest bırakıldı
Jefferson vasiyetinde üç köleye anında özgürlük verdi: Sally'nin erkek kardeşi John Hemings, kendisine aynı zamanda "iki çırağı Madison ve Eston Hemings'in hizmetini" vasiyet etti ve kardeşlerin her birinin kendi 21. doğum günlerinde serbest bırakılması talimatını verdi. Jefferson, Sally'nin iki yeğenini serbest bıraktı: Joseph Fossett ve Burwell Colbert. (John Hemings 1826'da dul ve çocuksuzdu, ancak Fossett ve Colbert evli ve geniş ailelerin babalarıydı. Jefferson eşlerini ve çocuklarını özgür bırakmadığı için hepsi Monticello'nun yaklaşık 130 kölesi ile birlikte açık artırmalarda satıldı. Adamlar ve arkadaşları, ailelerinin özgürlüğünü satın almak için çalıştılar.) Üç yaşlı adam Jefferson'a onlarca yıl hizmet etmiş olsa da, Madison ve Eston serbest bırakılmalarıyla ayırt edildiler. 21. Jefferson öldüğünde Madison 21 yaşındaydı ve Eston'a 21 yaşından önce serbest bırakıldı.
Mülkünün borçlu olduğunu ve serbest bırakılan kölelerin yasal olarak bir yıldan fazla Virginia'da kalamayacaklarını bilen Jefferson, Virginia yasama meclisinden beş kölenin azat edilmesini garanti etmesini ve erkeklere özel "kalma izni" vermesini istedi. ailelerinin ve bağlantılarının olduğu bu Devlette." Her iki talep de açıkça kabul edildi.
Yirmi bir yaşındaki Madison Hemings, Jefferson kısa süre sonra Eston'u öldükten hemen sonra serbest bırakıldı. Kardeşler Charlottesville yakınlarında bir ev kiraladılar ve anneleri Sally hayatının geri kalanında onlara katıldı. (Resmi olarak serbest bırakılmadı ama aynı zamanda Hemings'in yeğeni olan Jefferson'ın hayatta kalan kızı Martha Randolph tarafından kendisine "zamanı verildi".) 1830 Albemarle County nüfus sayımında Madison, Eston ve Sally Hemings özgür beyazlar olarak sınıflandırıldı.
Madison'ın 1873 tarihli anısına göre, ağabeyi Beverley ve ablası Harriet, Monticello'dan "kaçtıkları" 1822'de Washington D.C.'ye taşınmışlardı. Jefferson, Harriet'e yolculuğu için para verilmesini sağladı. Açık tenleri ve görünümleri nedeniyle (7/8 Avrupalı veya octoroon'dular), ikisi de hamlelerinden sonra beyaz toplulukla özdeşleşti ve muhtemelen isimlerini değiştirdi. Hemings, iyi durumdaki beyaz eşlerle evlendiklerini ve beyaz topluma geçtiklerini söyledi. Görünüşe göre babalıklarını bir sır olarak sakladılar, çünkü köle olarak kökenlerini ortaya çıkaracaktı ve tarihe karışacaktı.
Eylül 1831'de, yirmili yaşlarının ortalarında, Madison Hemings, Virginia Eyaleti'nde yapılan özel bir nüfus sayımında, "5:7 3/8 inç yüksek ışık tenli, hiçbir yara izi veya iz algılanamaz" olarak tanımlandı. Kırk iki yıl sonra, röportajı sırasında bir gazeteci onu "Beş fit on inç boyunda, seyrek yapılmış, kumlu tenli ve hafif gri gözlü" olarak tanımladı.
1834'te Madison, melez bir soydan gelen özgür bir kadın olan Mary Hughes McCoy ile evlendi (en az bir büyükbaba beyazdı, büyükannesi Chana'yı kölelikten kurtaran ve ondan çocukları olan ekici Samuel Hughes.) Virginia'da doğan iki çocukları oldu.
1836'da Madison, Mary ve bebek kızları Sarah, muhtemelen kendi ailesiyle birlikte oraya taşınmış olan kardeşi Eston'a katılmak için Charlottesville'den Pike County, Ohio'ya gitti. Gelişen özgür bir siyah topluluğa, her iki ırktan da kölelik karşıtlarına ve Yeraltı Demiryolunun bir istasyonuna sahip olan Chillicothe'de yaşıyorlardı. Pike County'deki hayatta kalan kayıtlar, Hemings'in 22 Temmuz 1856'da 150 $ karşılığında 25 akre (100.000 m2) satın aldığını, 30 Aralık 1859'da aynı alanı 250 $'a sattığını ve 25 Eylül'de akre başına 10 $ karşılığında 66 akre (270.000 m2) satın aldığını belirtiyor. , 1865. Hemings'in Ohio'da daha fazla çocuğu oldu.
1852'de Madison'ın erkek kardeşi Eston, ailesiyle birlikte Ohio'dan (ve erkek kardeşinden) Madison, Wisconsin'e taşındı ve 1850 tarihli Kaçak Köle Yasası'nın yürürlüğe girmesinden kaynaklanan olası tehlikelerden uzaklaşmak istedi. Köle yakalayıcıların özgür siyahları kaçırdığı biliniyordu. ve talep yüksek olduğu için onları köle olarak sattılar. Wisconsin'de tüm aile Jefferson soyadını aldı ve beyaz topluluğa girdi. Görünüşlerine ve çoğunlukla beyaz atalarına göre yaşadılar. En büyük oğulları John Wayles Jefferson, Devletler Arası Savaşta Birlik subayı olarak görev yaptı ve albaylığa terfi etti. Oğulları Beverly de Birlik Ordusu'nda görev yaptı ve beyaz bir kadınla evlendi. Kızları Anna beyaz bir adamla evlendi. Tüm Eston'un torunları beyaz olarak tanımlandı.
Madison ve Mary Hemings, hayatta kalan 10 çocuğun ebeveynleriydi. Anılarına göre, kızları Sarah (annesinin adını almıştır) ve bebekken ölen isimsiz bir oğlu Virginia'da doğmuştur, Ohio'da dokuz çocuk daha doğmuştur. Mütevazı derecede başarılı, özgür bir siyah çiftçi ve marangoz olarak sakin bir hayatı vardı.
Ohio doğumlu üç oğulları şunlardı:
Altı küçük kızı şunlardı:
Hemings anılarında, oğulları Thomas Eston Hemings'in Amerikan İç Savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri Renkli Birlikleri ile Birlik tarafında savaştıktan sonra Andersonville hapishanesinde öldüğünü söyledi. Oğulları William Beverly de, askere alınırken beyaz olarak kabul edilen 73. Ohio Piyade ile birlikte olduğu Birlik saflarında görev yaptı.
Jefferson-Hemings tartışması, Jefferson dul kaldıktan sonra, onun karışık ırktan kölesi Sally Hemings ile yakın bir ilişkisi olup olmadığı ve onun altı çocuğuna babalık yapmasıyla sonuçlanıp sonuçlanmadığı sorusuyla ilgilidir. Tartışma 1790'lardan kalma. Yirminci yüzyılın sonlarında tarihçiler kanıtları yeniden analiz etmeye başladılar. 1997'de Annette Gordon-Reed, tartışmanın tarih yazımını analiz eden ve on dokuzuncu yüzyıldan beri tarihçilerin erken varsayımları nasıl kabul ettiklerini ve tüm gerçekleri not etmeyi nasıl başardıklarını gösteren bir kitap yayınladı. 1998'de, baba(lar) olarak 150 yıldan fazla bir süredir önerilen Carr erkek soyu ile Hemings'in soyundan test edilen Carr erkek soyu arasında hiçbir eşleşme göstermeyen DNA analizinin sonuçlarından sonra bir fikir birliği oluşmaya başladı. Jefferson erkek soyunun nadir haplotipi ile Hemings'in soyundan gelenler arasında bir eşleşme gösterdi.
1998'den ve tarihsel kanıtları doğrulayan DNA çalışmasından bu yana, birçok tarihçi, dul Jefferson'un Hemings ile uzun ve yakın bir ilişkisi olduğunu ve dördü yetişkinliğe kadar hayatta kalan altı çocuğu olduğunu kabul etti. Monticello'yu yöneten Thomas Jefferson Vakfı (TJF), 2000 yılında bağımsız bir tarihi inceleme yürüttü, 2001'de Ulusal Soybilim Derneği'nin yaptığı gibi, her iki incelemenin alimleri Jefferson'un muhtemelen Hemings'in tüm çocuklarının babası olduğu sonucuna vardı.
Thomas Jefferson Heritage Society (TJHS) Scholars Commission (2001) gibi eleştirmenler bu sonuçlara karşı çıktılar. Jefferson'un Hemings'in çocuklarının babası olduğunu belirlemek için yeterli kanıt olmadığı sonucuna vardılar. TJHS raporu, Jefferson'un küçük kardeşi Randolph Jefferson'ın baba olabileceğini ve Hemings'in birden fazla ortağı olabileceğini öne sürdü.
Madison Hemings'in yaşayan erkek soyundan gelen yok ve Beverley Hemings'in soyundan gelenler tarihe kayboldu. Madison Hemings'in torunları, tıpkı Wayles-Jefferson'ın soyundan gelenlerin Thomas Jefferson'ın kalıntılarını rahatsız etmeyi reddettiği gibi, test için DNA'yı çıkarmak için rahatsız olan oğlu William Hemings'in kalıntılarına sahip olmayı reddetti (bir VA mezarlığına gömüldü).
2012 yılında, Smithsonian Enstitüsü ve Thomas Jefferson Vakfı, Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi'nde büyük bir sergi düzenledi: Jefferson'ın Monticello'sunda Kölelik: Özgürlük Paradoksu: "kanıtlar, Jefferson'un Sally'nin babası olduğu sonucunu güçlü bir şekilde desteklemektedir. Hemings'in çocukları.
Hemingses'in kızı Ellen Wayles Hemings, Oberlin Koleji mezunu Andrew Jackson Roberts ile evlendi. Ohio'dan Los Angeles, California'ya 19. yüzyılın sonlarında, altı yaşındaki ilk oğulları Frederick ile birlikte taşındılar. Roberts orada siyahlara ait ilk morgunu kurdu ve toplumda bir sivil lider oldu. Adını anne tarafından dedesinden alan oğulları Frederick Madison Roberts, ilk olarak 1918'de California yasama meclisine seçildi. Yeniden seçildi ve 16 yıl görev yaptı ve "meclis kotekanı" olarak tanındı. Mississippi Nehri'nin batısında göreve seçilen ilk Afrikalı-Amerikalı soylu kişi olduğuna inanılıyor. Hem o hem de kardeşi William Giles Roberts üniversiteden mezun oldu. Roberts soyundan gelenler, nesiller boyunca güçlü bir üniversite eğitimi ve kamu hizmeti geleneğine sahip oldular.
"Madison ve Eston Hemings'in soyundan gelenlerin deneyimleri, beyazı geçmenin faydalarını ve maliyetlerini gösteriyor. Madison Hemings'in oğullarından hiçbiri evlenmedi. William Beverly Hemings, İç Savaş'ta beyaz bir alayda (73. Ohio'da) görev yaptı ve 1910'da bir Kansas gaziler hastanesinde tek başına öldü. Kardeşi James Madison Hemings, renk çizgisinde ileri geri kaymış gibi görünüyor ve belki de Beyaz sakallı ve mavi gözlü, beyaz bir adama benzeyen gizemli ve sessiz bir ziyaretçinin kız kardeşlerinin torunları arasındaki hikayelerin kaynağı. Madison Hemings'in torunlarından birkaçı da çizginin diğer tarafında kalan kız kardeşlerinden boşanarak beyazı seçtiler.
Geçiş her zaman kalıcı değildi. Aralıklı geçiş, bir işten saç kesimine kadar her şeyi güvence altına almak için bir strateji haline geldi. Irk kimlikleri gün veya saate göre ayarlanmış, Hemings ailesinin açık tenli üyeleri işyerinde beyaz, evde siyahtı ya da komşu bir kasabada kuaförlük randevusu almak için beyaz bir soyadı ödünç aldılar."
Hemings'in Ohio'da kalan torunlarının çoğu, yirminci yüzyılın sonlarında Thomas Jefferson Vakfı'nın "Getting Word" projesinin bir parçası olarak iki Monticello araştırmacısı tarafından röportaj yaptı. Monticello'daki köle ailelerinin torunları arasından sözlü tarihler toplamaktı malzeme Monticello web sitesine eklendi. Araştırmacılar, Hemings'in soyundan gelenlerin nesiller boyu karışık ırk topluluğu içinde evlendiklerini, eğitimli bir sınıfın açık tenli eşlerini seçip siyah topluluk içinde renkli insanlar olarak tanımladıklarını buldular.
2010'da Sally Hemings'in kendilerini siyah ve beyaz olarak tanımlayan torunları Shay Banks-Young ve Julie Jefferson Westerinen, Martha Wayles Skelton Jefferson'ın soyundan gelen David Works ile birlikte "Araştırma Ortak Zemin" ödülüne layık görüldü. aileleri arasındaki bölünmeyi ortadan kaldırın ve köleliğin mirasını iyileştirin." NPR'de ve ülke çapındaki diğer röportajlarda yer aldılar.
Madison ve küçük erkek kardeşi Eston serbest bırakıldıktan sonra, her ikisi de çalıştı ve evlendi, 1835'teki ölümüne kadar aileleri ve annesi Sally ile Charlottesville'de yaşadılar. Her iki erkek kardeş de genç aileleriyle birlikte Chillicothe, Ohio'ya özgür bir eyalette yaşamak için taşındı. Madison ve eşi Mary, hayatlarının geri kalanında orada yaşadılar, o bir çiftçi ve çok yetenekli marangoz olarak çalıştı. On çocukları arasında Birlik'e İç Savaş'ta hizmet eden iki oğlu vardı: biri Amerika Birleşik Devletleri Renkli Birliklerinde, diğeri ise düzenli orduya beyaz adam olarak katılan.
Madison ve Mary Hemings'in torunları arasında Batı Kıyısı'nda göreve seçilen ilk Afrikalı Amerikalı Frederick Madison Roberts vardı. Yaklaşık yirmi yıldır Kaliforniya yasama meclisinde görev yaptı. 2010'da, kendilerini Afrikalı Amerikalı olarak tanımlayan torunları Shay Banks-Young, her biri Avrupalı Amerikalı olarak tanımlanan bir Wayles ve Hemings'in soyundan gelenlerle birlikte, Jefferson'ın soyundan gelenler ve halk arasında yaptıkları çalışmalardan dolayı uluslararası "Ortak Zemin Arama" ödülünü aldılar. boşlukları kapatmak ve "köleliğin mirasını" iyileştirmek. Jefferson'ın yaşamı boyunca orada yaşayan ve çalışan tüm insanların torunları için "Monticello Topluluğu"nu kurdular.
Madison, annesi Sally Hemings'in Thomas Jefferson'ın karısı Martha Wayles Skelton tarafından miras alınan melez bir köle olduğu Monticello'da köle olarak doğdu. (Sally ve Martha'nın üvey kız kardeşler olduğu, ikisinin de babaları ekici John Wayles'den olduğu bildirildi. Wayles'in "gölge bir aileye" sahip olduğu söylendi: üçüncü karısı öldükten sonra kölesi Betty Hemings'ten seks kölesi olarak aldığı altı çocuğu.) tarihçiler Philip D. Morgan ve Joshua D. Rothman'ın yazdığına göre, Wayles-Hemings-Jefferson ailelerinde, Albemarle County ve Virginia'da çok sayıda ırklararası ilişki vardı ve çoğu zaman bu modeli tekrar eden birçok nesil vardı. Anılarına göre, Sally Hemings Madison'a babasının Thomas Jefferson olduğunu ve ilişkilerinin diplomat olarak görev yaptığı 1780'lerin sonlarında Paris'te başladığını söyledi. Hamileyken, çocuklarını reşit olduklarında serbest bırakma sözüne dayanarak Jefferson ile Amerika Birleşik Devletleri'ne dönmeyi kabul etti.
Madison, Monticello'da büyüdü. Hayatta kalan melez kardeşleri ağabeyi Beverly ve kız kardeşi Harriet ve küçük erkek kardeşi Eston'dı. 1873 tarihli anısına göre, Madison, Madison'ın karısı Dolley'nin isteği üzerine Jefferson'ın yakın arkadaşı ve gelecekteki başkanı James Madison'dan seçildi. Madison, bir çocuk olarak, hepsi ağır işlerden kurtulmuş olan kardeşleri ve annesiyle birlikte yaşadı. Jefferson'ı kibar ama Hemings'in çocuklarına baba tarafından çok az ilgi gösteren ya da hiç göstermeyen biri olarak tanımladı.
Ağabeyi Beverley gibi, 14 yaşında Madison da amcasının yanında çıraklık yaptı, Sally'nin Monticello'nun en yetenekli zanaatkarı olan kardeşi John Hemings, marangozluk ve ince ahşap işçiliği öğrenmek için iki yıl sonra küçük kardeşi Eston'a katıldı. Bu, her birine değerli bir ticaret verdi. Hemings kardeşlerin üçü de Jefferson ile ilişkili enstrüman olan kemanı öğrendi ve öğrendi. En yaşlı olan Beverley, Monticello'da Jeffersons tarafından düzenlenen danslara davet edilecek kadar iyiydi. Bir yetişkin olarak, Eston Hemings Ohio'da bir müzisyen ve şovmen olarak geçimini sağladı.
Jefferson vasiyetinde üç köleye anında özgürlük verdi: Sally'nin erkek kardeşi John Hemings, kendisine aynı zamanda "iki çırağı Madison ve Eston Hemings'in hizmetini" vasiyet etti ve kardeşlerin her birinin kendi 21. doğum günlerinde serbest bırakılması talimatını verdi. Jefferson, Sally'nin iki yeğenini serbest bıraktı: Joseph Fossett ve Burwell Colbert. (John Hemings 1826'da dul ve açıkça çocuksuzdu, ancak Fossett ve Colbert evli ve geniş ailelerin babalarıydı. Jefferson eşlerini ve çocuklarını özgür bırakmadığından, hepsi de 1827'de Monticello'nun yaklaşık 130 kölesiyle birlikte müzayedelerde satıldı. Adamlar ve arkadaşları, ailelerinin özgürlüğünü satın almak için çalıştılar.) Üç yaşlı adam Jefferson'a onlarca yıl hizmet etmiş olsa da, Madison ve Eston, 21 yaşında "yaşlandıkları" için serbest bırakılmalarıyla ayırt edildiler. Madison, Jefferson'ın ölümü sırasında 21 yaşındaydı ve Eston'a "zamanı verildi" ve 21 yaşından önce serbest bırakıldı.
Mülkünün borçlu olduğunu ve serbest bırakılan kölelerin yasal olarak bir yıldan fazla Virginia'da kalamayacaklarını bilen Jefferson, Virginia yasama meclisinden beş kölenin azat edilmesini garanti etmesini ve erkeklere özel "kalma izni" vermesini istedi. ailelerinin ve bağlantılarının olduğu bu Devlette." Her iki talep de açıkça kabul edildi.
Yirmi bir yaşındaki Madison Hemings, Jefferson kısa süre sonra Eston'u öldükten hemen sonra serbest bırakıldı. Kardeşler Charlottesville yakınlarında bir ev kiraladılar ve anneleri Sally hayatının geri kalanında onlara katıldı. (Resmi olarak serbest bırakılmadı ama aynı zamanda Hemings'in yeğeni olan Jefferson'ın hayatta kalan kızı Martha Randolph tarafından kendisine "zamanı verildi".) 1830 Albemarle County nüfus sayımında Madison, Eston ve Sally Hemings özgür beyazlar olarak sınıflandırıldı.
Madison'ın 1873 tarihli anısına göre, ağabeyi Beverley ve ablası Harriet, Monticello'dan "kaçtıkları" 1822'de Washington D.C.'ye taşındı. Jefferson, Harriet'e yolculuğu için para verilmesini sağladı. Açık tenleri ve görünümleri nedeniyle (7/8 Avrupalı veya octoroon idiler), ikisi de hamlelerinden sonra beyaz toplulukla özdeşleşmiş ve muhtemelen isimlerini değiştirmiştir. Hemings, iyi durumdaki beyaz eşlerle evlendiklerini ve beyaz topluma geçtiklerini söyledi. Görünüşe göre babalıklarını bir sır olarak sakladılar, çünkü köle olarak kökenlerini ortaya çıkaracaktı ve tarihe karışacaktı.
Eylül 1831'de, yirmili yaşlarının ortalarında, Madison Hemings, Virginia Eyaleti'nde yapılan özel bir nüfus sayımında şu şekilde tanımlandı: 5"7 3/8 inç yüksek ışık teni, hiçbir yara izi veya iz algılanamaz". Kırk iki yıl sonra, röportajı sırasında bir gazeteci onu "Beş fit on inç boyunda, seyrek yapılmış, kumlu tenli ve hafif gri gözlü" olarak tanımladı.
1834'te Madison, melez bir soydan gelen özgür bir kadın olan Mary Hughes McCoy ile evlendi (beyaz bir ekici olan büyükbabası Samuel Hughes, büyükannesi Chana'yı kölelikten kurtardı ve ondan çocukları oldu.) Virginia'da doğan iki çocukları oldu.
1836'da Madison, Mary ve bebek kızları Sarah, muhtemelen kendi ailesiyle birlikte oraya taşınmış olan kardeşi Eston'a katılmak için Charlottesville'den Pike County, Ohio'ya gitti. Gelişen özgür bir siyah topluluğa, her iki ırktan da kölelik karşıtlarına ve Yeraltı Demiryolunun bir istasyonuna sahip olan Chillicothe'de yaşıyorlardı. Pike County'deki hayatta kalan kayıtlar, Hemings'in 22 Temmuz 1856'da 150 $ karşılığında 25 akre (100.000 m2) satın aldığını, 30 Aralık 1859'da aynı alanı 250 $'a sattığını ve 25 Eylül'de akre başına 10 $ karşılığında 66 akre (270.000 m2) satın aldığını belirtiyor. , 1865. Hemings'in Ohio'da daha fazla çocuğu oldu.
1852'de Madison'ın erkek kardeşi Eston, 1850 tarihli Kaçak Köle Yasası'nın yürürlüğe girmesi nedeniyle olası tehlikelerden uzaklaşmak için ailesiyle birlikte Ohio'dan Madison, Wisconsin'e taşındı. Köle yakalayıcıların özgür siyahları kaçırıp onları köle olarak sattıkları biliniyordu. , Derin Güney'de talep ve fiyatlar yüksek olduğu için. Wisconsin'de tüm aile Jefferson soyadını aldı ve beyaz topluluğa girdi. Görünüşlerine ve çoğunlukla beyaz atalarına göre yaşadılar. En büyük oğulları John Wayles Jefferson, Amerikan İç Savaşı'nda Birlik subayı olarak görev yaptı ve albaylığa terfi etti. Oğulları Beverly de Birlik Ordusu'nda görev yaptı ve beyaz bir kadınla evlendi. Kızları Anna beyaz bir adamla evlendi. Tüm Eston'un torunları beyaz olarak tanımlandı.
Madison ve Mary Hemings, hayatta kalan 10 çocuğun ebeveynleriydi. Anılarına göre, kızları Sarah (annesinin adını almıştır) ve bebekken ölen isimsiz bir oğlu Virginia'da doğmuştur, Ohio'da dokuz çocuk daha doğmuştur. Mütevazı derecede başarılı, özgür bir siyah çiftçi ve marangoz olarak sakin bir hayatı vardı.
Hemingses'in en küçük kızı Ellen Wayles Hemings, Oberlin Koleji mezunu Andrew Jackson Roberts ile evlendi. Altı yaşında ilk oğulları Frederick ile 1885'te Ohio'dan Los Angeles, California'ya taşındılar. Kıdemli Roberts, orada ilk siyahlara ait morgunu kurdu ve gelişmekte olan toplulukta bir sivil lider oldu. Adını anne tarafından dedesinden alan oğulları Frederick Madison Roberts, üniversite eğitimi aldı ve babasıyla ortaklaşa bir iş adamı oldu. Aynı zamanda bir topluluk lideri oldu.
1918'de ilk olarak Kaliforniya yasama meclisine seçildi. Defalarca tekrar seçildi, toplam 16 yıl görev yaptı ve "meclis dekanı" olarak tanındı. Mississippi Nehri'nin batısındaki siyasi ofise seçilen ilk Afrikalı-Amerikalı soylu kişi olduğuna inanılıyor. Hem o hem de kardeşi William Giles Roberts üniversiteden mezun oldu. Roberts soyundan gelenler, nesiller boyunca güçlü bir üniversite eğitimi ve kamu hizmeti geleneğine sahip oldular.
"Madison ve Eston Hemings'in soyundan gelenlerin deneyimleri, beyazı geçmenin faydalarını ve maliyetlerini gösteriyor. Madison Hemings'in oğullarından hiçbiri evlenmedi. William Beverly Hemings, İç Savaş'ta beyaz bir alayda (73. Ohio'da) görev yaptı ve 1910'da bir Kansas gaziler hastanesinde tek başına öldü. Kardeşi James Madison Hemings, renk çizgisinde ileri geri kaymış gibi görünüyor ve belki de Beyaz sakallı ve mavi gözlü, beyaz bir adama benzeyen gizemli ve sessiz bir ziyaretçinin kız kardeşlerinin torunları arasındaki hikayelerin kaynağı. Madison Hemings'in torunlarından birkaçı da çizginin diğer tarafında kalan kız kardeşlerinden boşanarak beyazı seçtiler.
Geçiş her zaman kalıcı değildi. Aralıklı geçiş, bir işten saç kesimine kadar her şeyi güvence altına almak için bir strateji haline geldi. Irk kimlikleri gün veya saate göre ayarlanmış, Hemings ailesinin açık tenli üyeleri işyerinde beyaz, evde siyahtı ya da komşu bir kasabada kuaförlük randevusu almak için beyaz bir soyadı ödünç aldılar."
Hemings'in Ohio'da kalan torunlarının çoğu, yirminci yüzyılın sonlarında Thomas Jefferson Vakfı'nın "Getting Word" projesinin bir parçası olarak iki Monticello araştırmacısı tarafından röportaj yaptı. Monticello'daki köle ailelerinin torunlarından sözlü tarihler topluyorlardı, materyal Monticello web sitesine eklendi ve Jefferson'un Monticello 2012 sergisinde ulusal Kölelik'e dahil edildi. Araştırmacılar, Hemings'in soyundan gelenlerin nesiller boyu karışık ırk topluluğu içinde evlendiklerini, eğitimli bir sınıfın açık tenli eşlerini seçip siyah topluluk içinde renkli insanlar olarak tanımladıklarını buldular.
Thomas Jefferson ve Sally Hemings
Karısının ölümünden yıllar sonra, Thomas Jefferson en az altı çocuğun babasıydı. Sally Hemings&rsquos çocuklar. Dört tanesi yetişkinliğe kadar hayatta kaldı ve Jefferson'un plantasyon kayıtlarında adı geçti: Beverly, Harriet, Madison ve Eston Hemings. Sally Hemings iki buçuk yıl (1787-89) Paris'te Jefferson'ın evinde hizmetçi ve hizmetçi olarak çalıştı. Özgür olduğu Paris'teyken, kendisi için & ldquoolağanüstü ayrıcalıklar&rdquo ve doğmamış çocukları için özgürlük karşılığında Monticello'daki köleliğe geri dönmek için Jefferson ile müzakere etti. On yıllar sonra Jefferson, Sally Hemings'in tüm çocuklarını serbest bıraktı &ndash Beverly ve Harriet 1820'lerin başında Monticello'dan ayrıldı Madison ve Eston vasiyetinde serbest bırakıldı ve 1826'da Monticello'dan ayrıldı. Jefferson, köleleştirilmiş başka hiçbir aile birimine özgürlük vermedi.
Thomas Jefferson'ın Monticello'da köleleştirilmiş bir kadın olan Sally Hemings'ten çocuk sahibi olduğu iddiası, Jefferson'un ilk başkanlık döneminde kamuoyuna yansımış ve iki yüzyıl boyunca tartışma ve anlaşmazlık konusu olarak kalmıştır. Belgesel, bilimsel, istatistiksel ve sözlü tarih kanıtlarına dayalı olarak, Thomas Jefferson ve Sally Hemings hakkındaki Thomas Jefferson Vakfı (TJF) Araştırma Komitesi Raporu (Ocak 2000), bu tarihsel konunun en kapsamlı analizi olmaya devam etmektedir.
Tarihsel arka plan
Callender'ın Jefferson ve Sally Hemings hakkındaki 1802 tarihli parçasından detay
Eylül 1802'de, Jefferson'un hoşnutsuz eski bir müttefiki olan siyasi gazeteci James T. Callender, bir Richmond gazetesinde Jefferson'ın uzun yıllar "cariyesi olarak kendi kölelerinden birini tuttuğunu" yazdı. Callender, "Adı Sally," diye devam etti ve Jefferson'ın kendisinden "birkaç çocuğu" olduğunu ekledi.
1802'den önce Jefferson ile köleleştirilmiş bir kadın arasında cinsel bir ilişki olduğuna dair söylentiler olmasına rağmen, Callender'ın makalesi hikayeyi geniş çapta yaydı. Jefferson'ın Federalist muhalifleri tarafından alındı ve Jefferson'ın başkanlığının geri kalanında birçok gazetede yayınlandı.
Jefferson'un politikası, kişisel saldırılara hiçbir kamusal yanıt sunmamaktı ve görünüşe göre, bu soru hakkında açık veya özel bir yorumda bulunmadı (1805 tarihli özel bir mektup, bazı kişiler tarafından hikayenin inkarı olarak yorumlanmış olsa da). Sally Hemings bilinen hiçbir hesap bırakmadı.
Jefferson'ın kızı Martha Jefferson Randolph, yayınlanan haberleri özel olarak yalanladı. Çocuklarından ikisi, Ellen Randolph Coolidge ve Thomas Jefferson Randolph, yıllar sonra böyle bir irtibatın hem ahlaki hem de pratik gerekçelerle mümkün olmadığını savundular. Ayrıca Jefferson'un yeğenleri Peter ve Samuel Carr'ın, açık tenli Monticello kölelerinin babaları olduğunu, bazılarının Jefferson'ın çocukları olduğunu düşündükleri için ona benzediklerini belirttiler.
Jefferson-Hemings hikayesi 19. yüzyıl boyunca Kuzeyli kölelik karşıtları, Amerikan demokrasisinin İngiliz eleştirmenleri ve diğerleri tarafından sürdürüldü. Genel olarak Amerikan nüfusu arasındaki canlılığı, zamanın Avrupalı gezginleri tarafından kaydedildi. 20. yüzyıl boyunca, bazı tarihçiler bir Jefferson-Hemings bağlantısı olasılığını kabul etti ve birkaçı buna inandı, ancak çoğu Jefferson araştırmacısı, böyle bir ilişki için durumu ikna edici bulmadı.
Ancak yıllar içinde, Thomas Jefferson-Sally Hemings ilişkisine olan inanç özel olarak sürdürüldü. Çocuklarından ikisi&mdashMadison ve Eston&mdashin, Jefferson'ın babaları olduğunu belirttiler ve bu inanç, önemli bir aile gerçeği olarak onların soyundan gelen nesillerin sözlü tarihlerinde devam ettirildi.
DNA Kanıtları ve Yanıtı
Nature dergisinin 5 Kasım 1998 tarihli sayısında, erkek soyu Jefferson ve Hemings soyundan gelenler üzerindeki DNA bulgularını içeriyordu.
Eugene Foster ve genetikçilerden oluşan bir ekip tarafından 1998 yılında gerçekleştirilen DNA testlerinin sonuçları, Jefferson-Hemings ilişkisinin ne reddedilebileceği ne de doğrulanamayacağı görüşüne meydan okudu. Field Jefferson (Thomas Jefferson'ın amcası), John Carr (Jefferson'ın Carr yeğenlerinin büyükbabası), Eston Hemings ve Thomas Woodson'ın erkek soyundan gelen Y kromozomal DNA örneklerini test eden çalışma, Jefferson arasında genetik bir bağlantı olduğunu gösterdi. ve Hemings'in torunları. Araştırmanın sonuçları, erkek Jefferson Y kromozomunu taşıyan bir kişinin, Sally Hemings'in bilinen son çocuğu olan Eston Hemings'in (1808 doğumlu) babası olduğunu ortaya koydu. O dönemde Virginia'da yaşayan ve bu kromozomu taşıyan yaklaşık 25 yetişkin erkek Jefferson vardı ve bunlardan birkaçının Monticello'yu ziyaret ettiği biliniyor. Ancak çalışmanın yazarları, "en basit ve en olası" sonucun Thomas Jefferson'ın Eston Hemings'in babası olduğu olduğunu söyledi.
DNA testi, Hemings ve Carr'ın soyundan gelenler arasında hiçbir genetik bağlantı bulamadı ve Jefferson'ın torunlarının, Carr yeğenlerinin Sally Hemings'in çocuklarının babası olduğu iddiasını yalanladı.
Ek olarak, DNA çalışması, aile üyeleri uzun süredir Thomas Jefferson ve Sally Hemings'in ilk oğlu olduğunu iddia eden Field Jefferson ve Thomas Woodson'un (1790-1879) torunları arasında hiçbir bağlantı bulamadı. Hemings'in ikinci en küçük oğlu Madison Hemings, 1873'te, annesinin Jefferson'ın 1789'da Fransa'dan döndüğünde (ki onun "kısa bir süre yaşadığını" söylediği) çocuğuna hamile olduğunu söyledi. Jefferson'ın kayıtlarında hiçbir belirti yok. Hemings'in 1795'ten önce doğmuş bir çocuğu ve Thomas Woodson'ın Hemings'in ilk çocuğu olduğunu destekleyen bilinen hiçbir belge yok.
Kasım 1998'de DNA testi sonuçlarının açıklanmasından kısa bir süre sonra, Thomas Jefferson Vakfı, dördü doktoralı olmak üzere dokuz vakıf personelinden oluşan bir araştırma komitesi kurdu. Ocak 2000'de komite, DNA çalışmasından, orijinal belgelerden, yazılı ve sözlü tarihsel hesaplardan ve istatistiksel verilerden elde edilen tüm bilinen kanıtların ağırlığının Thomas Jefferson'ın Eston Hemings'in babası olduğunu ve muhtemelen onun babası olduğunu gösterdiğini bildirdi. Sally Hemings'in Monticello kayıtlarında listelenen altı çocuğundan&mdashHarriet (1795 doğumlu bebeklik döneminde öldü) Beverly (1798 doğumlu) isimsiz bir kız (1799 doğumlu bebekken öldü) Harriet (1801 doğumlu) Madison (1805 doğumlu) ve Eston (1808 doğumlu).
O zamandan beri, Thomas Jefferson Miras Derneği tarafından görevlendirilen bir komite, esasen aynı materyali inceledikten sonra, farklı sonuçlara, yani Sally Hemings'in Thomas Jefferson'ın hayatında sadece küçük bir figür olduğu ve çocuklarından herhangi birinin babası olmasının çok düşük bir ihtimal olduğu sonucuna vardı. Bu komite ayrıca Nisan 2001'de yayınlanan ve 2011'de revize edilen raporunda, Jefferson'un küçük kardeşi Randolph'un (1755-1815) Sally Hemings'in en azından bazı çocuklarının babası olma olasılığının daha yüksek olduğunu öne sürdü.
Tarihsel Kayıttan
Aşağıdakiler Sally Hemings ve ailesi hakkında bilinenleri özetlemektedir.
- Sally Hemings (1773-1835), Monticello'da 1787'den 1789'a kadar Jefferson ve iki kızıyla birlikte Paris'te yaşayan köleleştirilmiş bir kadındı ve en az altı çocuğu vardı.
- Sally Hemings'in görevleri arasında Thomas Jefferson'un kızı Maria'ya (yaklaşık 1784-1787) bakıcı-refakatçilik, kızları Martha ve Maria'ya (1787-1797) hizmetçilik ve oda hizmetçisi ve terzilik (1790'lar-1827) sayılabilir.
- Sally Hemings'in bilinen bir resmi yok ve görünüşü veya tavrıyla ilgili sadece dört bilinen açıklama var.
- Sally Hemings bilinen hiçbir yazılı hesap bırakmadı.Okur yazar olup olmadığı bilinmiyor.
- Thomas Jefferson'ın kayıtlarında ve yazışmalarında Sally Hemings'e yapılan birkaç dağınık göndermede, onu ailesinin diğer üyelerinden ayıran hiçbir şey yoktur.
- Thomas Jefferson, Sally Hemings'in bilinen altı çocuğunun muhtemel gebe kalma zamanlarında Monticello'daydı. Bu zamanlarda başka bir yerde olduğunu gösteren hiçbir kayıt ya da Jefferson'ın babalığını dışlayacak herhangi bir doğum kaydı yok.
- Monticello'ya aşina olan kişilerin çağdaş anlatımlarında Sally Hemings'in çocuklarının farklı babaları olduğuna dair hiçbir belirti yoktur.
- Sally Hemings'in çocukları açık tenliydi ve üçü (kızı Harriet ve oğulları Beverly ve Eston) yetişkin olarak beyaz toplumun üyeleri olarak yaşadılar.
- Çağdaş hesaplara göre, Sally Hemings'in çocuklarından bazıları Thomas Jefferson'a çok benziyordu.
- Thomas Jefferson, Sally Hemings'in tüm çocuklarını serbest bıraktı: Beverly ve Harriet'in 1822'de Monticello'dan ayrılmalarına izin verildi Madison ve Eston, Jefferson'un 1826 vasiyetinde serbest bırakıldı. Jefferson, başka hiçbir nükleer köle ailesine özgürlük vermedi.
- Thomas Jefferson, Sally Hemings'i serbest bırakmadı. Jefferson'un 1826'daki ölümünden kısa bir süre sonra kızı Martha Jefferson Randolph tarafından Monticello'dan ayrılmasına izin verildi ve oğulları Madison ve Eston ile Charlottesville'de yaşamaya başladı.
- Thomas Jefferson'a veya Monticello topluluğuna yakın birkaç kişi, onun Sally Hemings'in çocuklarının babası olduğuna inanıyordu.
- Eston Hemings, adını 1852'de Eston Hemings Jefferson olarak değiştirdi.
- Madison Hemings 1873'te kendisi ve kardeşleri Beverly, Harriet ve Eston'ın Thomas Jefferson'un çocukları olduğunu belirtti.
- Madison Hemings'in Afrikalı-Amerikalı olarak yaşayan torunları, nesiller boyunca Thomas Jefferson ve Sally Hemings'in soyundan gelen bir aile geçmişine sahiptir.
- Beyaz olarak yaşayan Eston Hemings'in torunları, Thomas Jefferson'la ilgili bir aile öyküsünü aktardı. 1940'larda, aile üyeleri bu tarihi değiştirerek Jefferson'un kendisinden ziyade Jefferson'ın bir amcasının ataları olduğunu belirtti.
Madison Hemings'e göre, büyükannesi Elizabeth Hemings (1735-1807), Afrikalı bir kadın ile İngiliz bir deniz kaptanının kızıydı. Madison Hemings ve diğer hesaplara göre, Sally Hemings ve bazı kardeşleri, Thomas Jefferson'un kayınpederi John Wayles'in çocuklarıydı ve onu Jefferson'un karısı Martha Wayles Jefferson'un (1748-1782) üvey kız kardeşi yaptı. Elizabeth Hemings ve çocukları, yaşamı boyunca John Wayles'in çiftliğinde yaşadılar.
Thomas Jefferson ve Sally Hemings arasında, 1789'da Fransa'dan döndükten kısa bir süre sonra Monticello'da bir çocuğu olup olmadığı ve Jefferson, Hemings ve Thomas Woodson'ı bağlayacak bir şey olup olmadığı arasındaki ilişkinin doğası hakkında sorular var.
Daha fazla bilgi edinmek için, bazıları burada listelenen farklı bakış açılarına sahip okumalara bakın.
ALAKALI KAYNAKLAR
KAYNAKÇA
Birincil Hesaplar:
1847. Jefferson, Isaac. "Bir Monticello Kölesinin Anıları." İçinde Monticello'da Jefferson, James A. Bear, Jr., 1-24 tarafından düzenlendi. Charlottesville, Va.: University Press of Virginia, 1967. Bkz. s. 4.
1858. Coolidge, Ellen Randolph. Ellen Randolph Coolidge'den Joseph Coolidge'e, 24 Ekim 1858. Malone, Dumas'ta. "Bay Jefferson'ın Özel Hayatı." Amerikan Antikacılar Derneği Bildirileri 84 (1974): 1-8.
1862. Bacon, Edmund. "Jefferson Monticello'da" Monticello'da Jefferson, James A. Bear, Jr., 25-117 tarafından düzenlendi. Charlottesville, Va.: University Press of Virginia, 1967. Bakınız s. 99-100, 102.
1868. Randall, Henry S. Henry S. Randall'dan James Parton'a, 1 Haziran 1868. In Flower, Milton E. James Parton: Modern Biyografinin Babası. Durham, N.C.: Duke University Press, 1951. Bkz. s. 236-9.
1873. Hemings, Madison. "Alçaklar Arasında Yaşam, 1 Numara." Pike İlçe Cumhuriyetçi, 13 Mart 1873. Reed, Annette-Gordon'da. Thomas Jefferson ve Sally Hemings: Bir Amerikan Tartışması. Charlottesville, Va.: University Press of Virginia, 1997.
1873. Jefferson, İsrail. "Alçaklar Arasında Yaşam, No.3." Pike İlçe Cumhuriyetçi, 25 Aralık 1873. Reed, Annette-Gordon'da. Thomas Jefferson ve Sally Hemings: Bir Amerikan Tartışması. Charlottesville, Va.: University Press of Virginia, 1997.
Adair, Douglass. "Jefferson Skandalları." İçinde Şöhret ve Kurucu Atalar, Düzenleyen Trevor Colbourn, 160-91. New York: Norton, 1974.
Bear, James A., Jr. "Monticello'nun Hemings Ailesi." Virginia Süvari Birliği 29, hayır. 2 (1979): 78-87.
Bennett, Leron. "Thomas Jefferson'ın Zenci Torunları." Abanoz, Kasım 1954, 78-80.
Brodie, Fawn M. "Büyük Jefferson Tabusu." Amerikan Mirası 23, hayır. 4 (1979): 48-57, 97-100.
---. Thomas Jefferson: Samimi Bir Tarih. New York: Norton, 1974.
---. "Thomas Jefferson'ın Bilinmeyen Torunları: Tarihsel Sessizlik Üzerine Bir Araştırma." Amerikan Mirası 27, hayır. 6 (1976): 23-33, 94-99.
Onuf, Peter S. ve Jan E. Lewis, ed. Sally Hemings ve Thomas Jefferson: Tarih, Hafıza ve Yurttaşlık Kültürü. Charlottesville, Va.: Virginia Üniversitesi Yayınları, 1999.
Burstein, Andrew. Jefferson'ın Sırları: Monticello'da Ölüm ve Arzu. New York: Temel Kitaplar, 2005.
Burton, Cynthia H. Jefferson Kanıtlandı: Hemings Soykütüğü Araştırmasındaki Yanlışlıklar, İhmaller ve Çelişkiler. Keswick, Va.: Cynthia H. Burton, 2005.
Dabney, Virginius. Jefferson Skandalları: Bir Çürütme. New York: Dodd, Mead, 1981.
---. "Monticello Skandalları: Tarih ve Kurgu." Virginia Cavalcade 29, hayır. 2 (1979): 52-61.
Elis, Joseph J. Amerikan Sfenks: Thomas Jefferson'ın Karakteri. New York: Knopf, 1997. Bakınız s. 303-307.
French, Scot A. ve Edward L. Ayers. "Thomas Jefferson'ın Garip Kariyeri: Amerikan Hafızasında Irk ve Kölelik, 1943-1993." İçinde Jefferson'un Mirasları, Düzenleyen Peter S. Onuf, 418-56. Charlottesville, Va.: Virginia University Press, 1993.
Gordon-Reed, Annette. Monticello'nun Hemingsesleri: Bir Amerikan Ailesi. New York: Norton, 2008.
---. Thomas Jefferson ve Sally Hemings: Bir Amerikan Tartışması. Charlottesville, Va.: University Press of Virginia, 1997.
Graham, İnci M. "Thomas Jefferson ve Sally Hemings." Zenci Tarihi Dergisi 46, hayır. 2 (1961): 89-103.
Hyland, William G., Jr. Thomas Jefferson'ın Savunmasında: Sally Hemings Seks Skandalı. New York: Thomas Dunne, 2009.
Justus, Judith. Dağdan Aşağı: Hemings Ailesinin Sözlü Tarihi. Perrysburg, Ohio: Jeskurtara, 1990.
Leary, Helen F. M. "Sally Hemings'in Çocukları: Kanıtların Soykütüğü Analizi." Ulusal Soybilim Derneği Üç Aylık 89, hayır. 3 (2001): 165-207. Bu sayıda başka ilgili makaleler de var.
Malone, Dumas. Jefferson Başkan: Birinci Dönem, 1801-1805. Boston: Little, Brown, 1970. Bkz. Ek II, s. 494-8.
Malone, Dumas ve Steven Hochman. "Kanıt Üzerine Bir Not: Madison Hemings'in Kişisel Tarihi." Güney Tarihi Dergisi 41 (1975): 523-8.
McMurry, Rebecca L. ve James F. McMurry, Jr. Bir Skandalın Anatomisi: Thomas Jefferson ve SALLY Hikayesi. Shippensburg, Pa.: Beyaz Yele, 2002.
Moss, Sidney P. ve Carolyn Moss. "İngiliz Seyahat Kitaplarında Jefferson Karışıklık Efsanesi." Erken Cumhuriyet Dergisi 7, hayır. 3 (1987): 253-74.
Neiman, Fraser D. "Tesadüf veya Nedensel Bağlantı? Thomas Jefferson'un Monticello'ya Ziyaretleri ile Sally Hemings'in Kavramları Arasındaki İlişki." William ve Mary Üç Aylık 57, hayır. 1 (2000): 198-210.
Randolph, Laura B. "Thomas Jefferson'un Siyah Beyaz Torunları, Soyunu ve Mirasını Tartışıyor." Abanoz, Temmuz 1993, 25-29.
Turner, Robert F., ed. Jefferson-Hemings Scholars Komisyonu Jefferson-Hemings Matter Raporu. Charlottesville, Va.: Thomas Jefferson Heritage Society, 2001. (Yeni baskı 2009 sonbaharında yayınlanacak.)
Wilson, Douglas L. "Thomas Jefferson ve Karakter Sorunu." Atlantik Aylık, Kasım 1992, 57-74.
Woodson, Byron W. Ailede Bir Başkan: Thomas Jefferson, Sally Hemings ve Thomas Woodson. Westport, Conn.: Praeger, 2001.
Jefferson ve Madison Jacksoncular mıydı? - Tarih
Ders kitaplarını değerlendirirken, iyi düşünülmüş itirazlar sizi saldırıya, düşmanları savunmaya geçirir. Standart inceleme kriterlerimiz size bu avantajı sağlar. Ayrıca ders kitaplarını adil bir şekilde sıralamaya yardımcı olurlar.
Aşağıda lise ABD Tarihi ders kitapları için örnek standart inceleme kriterleri verilmiştir. Bu, kapsamlı bir kurs taslağı değil, ders kitaplarının ana konularda sıklıkla sansürlediği şeylerin bir listesidir.
"Devletlerin hakları" altında Anayasa, "devlet egemenliği"nden farklıydı üzerinde Anayasa. (Bu ayrım, ders kitaplarının İç Savaş'ın ayrılma ve hükümsüz kılmayı tersine çevirdiği için 10. Değişikliği yürürlükten kaldırdığını ima etmesini engeller.)
- "Devletlerin hakları", bölünmüş egemenlik anayasal ilkesini kabul etti. Sayılan yetkileri ve elastik maddeyi kesinlikle yorumladı. Egzersizinin örnekleri şunlardı:
- Maryland'in ABD'nin 2. Bankasını vergilendirme girişimi
Banka olmadığı için kesinlikle gerekli devredilen federal yetkilerin yerine getirilmesi için, ancak yalnızca uygunJeffersonians bunun anayasaya aykırı olduğunu söyledi.
- Devlet kiliseleri kurdu
İçinde Barron - Baltimore (1833), Yüksek Mahkeme, Haklar Bildirgesi'nin eyaletleri değil federal hükümeti sınırladığına karar verdi. Böylece, Birinci Değişikliğe rağmen, Connecticut'ta 1818'e kadar, Massachusetts'te 1833'e kadar yerleşik bir kilise vardı.
- "Devlet egemenliği", bölünmüş egemenlik anayasal ilkesini reddetti. İfadesinin örnekleri şunları içeriyordu:
- geçersiz kılma
Gürcistan, Cherokee toprakları üzerindeki yetkisine karşı bir Yüksek Mahkeme kararını görmezden geldi. Güney Carolina'nın Charleston'da tarife tahsilatını durdurma teklifi, katı inşaatçı, eyalet hakları milliyetçisi Andrew Jackson'dan bir ültimatom getirdi.
- ayrılma
Ayrılma, egemenliğin nihai olarak nerede olduğu sorusuydu. Bir devlet ayrılabiliyorsa, yapamıyorsa egemendi, federal hükümet egemendi. Anayasa, egemenliği böldüğü için ayrılma hakkı konusunda sessiz kaldı.
Aşağıdaki gerçekler, tüm ABD Tarih ders kitaplarının kapsadığı ana konularla ilgilidir, ancak her biri, eğitim kurumunun sansürlemeye çalıştığı politik olarak yanlış, büyük hükümet karşıtı ve/veya serbest piyasa yanlısı bir bakış açısını ifade eder. (Bu sadece kısmi bir listedir. Daha fazlası için bizimle iletişime geçin.)
Sömürge dini, bağımsızlığı ve utangaçlığı besledi.
- Kilise yönetimi, kendi kendini yönetmeyi teşvik etti:
- Amerika'da bir piskoposun olmaması, Anglikan kiliselerinin kontrolü altında olmadığı anlamına geliyordu.
- Cemaatçilik yerel özerklik getirdi.
- Presbiteryenizm temsili hükümeti içeriyordu.
- Kalvinist antlaşma teolojisi anayasacılığı besledi.
- Büyük Uyanış, kendi kaderini tayin hakkını teşvik etti:
- Kurtuluş için fırsat eşitliği vurgulandı (Metodizm'de kadere karşı akıl özgür iradesine karşı manevi yeniden doğuş).
- Yeniden teyit edilmiş Protestan bireyciliği (her kişinin Kutsal Yazıları yorumlama hakkı tüm inananların rahipliği)
- Ortak deneyimde birleşik koloniler.
- Devletten ayrılmayı tercih eden mezheplerin çoğunu (Baptistler, Metodistler) genişletti.
1763-1775 yılları arasındaki İngiliz Parlamento Yasaları, İngilizlerin tüm bu haklarını ihlal etti.
- Mülk sahiplerinin rızasıyla vergilendirme
- Akran jürisi tarafından yargılama
- Masumiyet karinesi
- Mülkiyete el konulmadan önce yasal süreç
- Kanuna aykırı mal haczi sorumluluğu
- Hızlı Deneme
- Barış zamanında rıza olmadan daimi ordu olmaz
- Özel evlerde askerlerin dörde ayrılması yok
- Barış zamanında seyahat özgürlüğü
İlk Kongre, Madison'ın Haklar Bildirgesi'ni federal hükümet kadar eyaletlere de uygulanacak şekilde yazma teklifini reddetti.
Kongre, dinin federal desteğini reddeden Birinci Değişiklik ile, "Din, ahlak ve bilginin iyi yönetim ve insanlığın mutluluğu için gerekli olduğunu, okulların ve eğitim araçlarının sonsuza kadar süreceğini belirten Kuzeybatı Yönetmeliğini onaylayıp, utandırıp" arasında bir çelişki görmedi. teşvik."
Madison ve Jefferson, "genel refah" maddesinin federal hükümete yalnızca sayılan yetkilerini kullanma yetkisi verdiğine ve hatta numaralandırılmış yetkilerin amacının numaralandırılmamış yetkileri hariç tutmak olduğuna karar verdiler.
Madison ve Hamilton (Federalist'te) federal hükümetin ve utangaçlığının, yalnızca münhasır ve utangaç bir şekilde devredilmiş yetkilerinin kullanılmasında eyaletler üzerinde üstün olduğu ve eyaletlerin anayasal olarak ayrılmış yetkilerinin uygulanmasında onun üzerinde üstün olduğu konusunda hemfikirdi.
Federalist, yargı denetiminin, yürütme ve yasama eylemlerinin Anayasa'nın verdiği yetkiler dahilinde olup olmadığını belirleyeceğini söyledi. Görevden alma tehdidi, yargıçları yasama yapmak için yargı denetimini kullanmaktan alıkoyacaktır.
Tek tip ve öngörülebilir hukukun üstünlüğünü sağlamak için Jefferson ve Madison, bir yasanın yazarlarının orijinal niyetinin geçerli olması gerektiğini söyledi.
Jefferson ve Madison, eylemlerinin anayasaya uygunluğunun tek yargıcının yalnızca federal hükümetin olduğunu reddetti, çünkü bu, Consti'shytu'shytion'dan ziyade federal hükümeti egemen kılacaktır. Devletlerin de, halkın korunmasına yardımcı olmak için Anayasa uyarınca federal gücün kapsamı hakkında karar vermeleri gerektiğini yazdılar.
Jeffersonians, 1801 Yargı Yasasını yürürlükten kaldırarak 16 federal yargıcı görevden alarak görevden aldı.
Daha ileri bir kontrol ve denge olarak, Jeffersoncular ve Jacksoncular, federal hükümetin her bir şubesinin (yalnızca Yüksek Mahkemenin değil) bir eylemin anayasaya uygunluğuna karar vermesi gerektiğini düşündüler.
- John Marshall, Devlet Sekreteri Madison'ın Yüksek Mahkeme'nin William Marbury'ye komisyonunu vermesi emrini görmezden gelmesini bekliyordu.
- Başkan Jefferson, hükümet ve utangaçlık şubelerinin eşitliğini öne sürerek, Başyargıç Marshall'ın Aaron Burr'ın davasında ifade vermesi için verdiği celbi reddetti (ancak ifade vermeyi teklif etti). Jefferson ayrıca davayla ilgili hangi belgelerin mahkemenin görebileceği kamu kayıtları olduğuna ve hangi belgeleri yürütme ayrıcalığı altında tutacağına karar verdi.
- Jackson, Yüksek Mahkemenin anayasaya uygun olduğunu ilan etmesine rağmen, anayasaya aykırı olduğuna inandığı için bir ulusal bankanın yeniden tüzüğünü veto etti.
- Lincoln, federal hükümetin diğer şubeleri aynı fikirde olmadıkça, Dred Scott kararının anayasa ve utangaç yorumu çözmediğini söyledi.
- Lincoln, Yüksek Mahkemenin yasağına rağmen İç Savaş sırasında bazı durumlarda habeas corpus'u askıya aldı.
Hükümet kurumları anayasal inter­pre&shhyasyon konusunda anlaşmazlığa düştüğünde, Jeffersoncılar ve Jackson­yanlar bir sonraki seçimde anlaşmazlığı çözmek için halka baktılar.
14. Değişikliğin orijinal amacını takiben, Yüksek Mahkeme kararları ilk başta hem beyazların (1873 Mezbaha davaları) hem de siyahların (1883 Sivil Haklar davası) haklarını ABD vatandaşı olarak dar bir şekilde tanımladı.
Federal güç üzerindeki anayasal kısıtlamalar giderek azaldı.
- McCulloch / Maryland (1819)
Yüksek Mahkeme, federal hükümete şirketler kurma yetkisi vermemek için bir Anayasa Konvansiyonu oylamasına rağmen, Birleşik Devletler Bankası'nı anayasa ve utangaçlaştırdı.
- Knox - Lee (1871)
Yüksek Mahkeme, Anayasa Konvansiyonu'nun buna izin vermemesi yönündeki bir oylamaya rağmen, ABD fiat kağıt parasını yasal ödeme aracı olarak kabul etti.
- 16. Değişiklik (1913)
Gelirlerin doğrudan federal vergilendirilmesi, Anayasa'nın yalnızca dolaylı vergilendirmeye olan orijinal güveninden ayrıldı.
- 17. Değişiklik (1913)
ABD Senatörleri artık eyalet yasa koyucuları tarafından seçilmediği için eyaletler federal güç üzerindeki kontrollerini kaybetti.
- 18. Değişiklik (1919)
Ulusal yasaklamada federal hükümet, eyaletlerin sağlık, refah, güvenlik ve ahlaki konular üzerindeki saklı polis gücünü kullandı.
- New Deal, refahı şu yollarla teşvik etmeye çalıştı:
&mdash fiyat enflasyonu (dolaşımdan altın çekilmesi)
&mdash parasal enflasyon (genişleyen banka kredisi)
&mdash üretimi kısıtlayan (AAA, SCDA Yasası)
&mdash kısıtlayıcı fiyat rekabeti (NIRA)
&mdash kısıtlayıcı ücret rekabeti (NIRA, NLRA, FLSA)
- NLRB - Jones ve Laughlin Steel (1937)
Yüksek Mahkeme, eyaletler arası ticaret maddesi uyarınca federal hükümetin eyalet içi üretimi düzenleyebileceğini söyledi.
- Wickard - Filburn (1942)
Yüksek Mahkeme, eyaletler arası ticaret maddesi uyarınca federal hükümetin eyalet içi tüketimi düzenleyebileceğini söyledi.
- Kore (1950) ve Vietnam (1964) Savaşları
Başkanlar, Anayasanın gerektirdiği Kongre savaş ilanı olmadan ABD güçlerini denizaşırı savaşa adadı.
Yargıtay'ın gücü, Anayasa'nın asıl amacının ihmal edilmesi nedeniyle zamanla büyüdü.
- Sherman Anti-Tröst Yasası (1890)
Bu Yasa o kadar belirsiz bir şekilde ifade edilmişti ki, Kongre bu konuda yasama yetkisini federal yargıya devrederek, kuvvetler ayrılığı ilkesini ihlal etti.
- Gitlow - New York (1925)
Yüksek Mahkeme, 1. Değişikliğin ifade özgürlüğü maddesinin eyaletleri 14. Değişikliğin yasal süreç maddesi ile sınırlandırdığı gerekçesiyle eyalet serbest konuşma yasaları üzerinde yargı ve yetki iddiasında bulundu. (Haklar Bildirgesi'nin asıl amacı, eyaletlerin kendi ifade özgürlüğü yasalarını yazmasına izin vererek, yalnızca federal hükümeti kısıtlamaktı. Yasal süreç maddesinin orijinal amacı, yalnızca devletleri, sanıkların usule ilişkin ortak hukuk haklarını inkar etmekten alıkoymaktı. iddianame ve mahkemede cevap.)
Yüksek Mahkeme, akıllıca, adil veya makul olanı anayasal olanla eşitledi.
Madison'lar hakkında
"James Madison, sadece 5 fit 4 inç boyunda duran ve nadiren 100 pounddan fazla tartan, hastalıklı ve hafif yapılı bir adamdı. Sesi o kadar zayıftı ki, insanlar genellikle konuşmalarını duymakta güçlük çekiyordu ve tekrarlayan “safra humması” nöbetleri ve “bir şekilde epilepsiye benzeyen ani ataklara karşı anayasal bir sorumluluk” olarak tanımladığı şey tarafından rahatsız edildi. Çağdaşlar Madison'ın şiddetli zekasını överken, birçoğu onun küçük boyunu ve çekingen tavrını da not etti. Virginia'lı bir politikacının karısı bir keresinde onu 'var olan en sosyal olmayan yaratık' olarak etiketlemişti.”1
Solda: Dolley Madison'ın orijinal dagerreyotipi. Sağda: Düzeltilmiş ve geliştirilmiş Dolley Madison
Sol: 4. ABD Başkanı James Madison'ın 1825 yaşam maskesinin John Henri Browere tarafından Photoshop rekonstrüksiyonu Sağ: 4. ABD Başkanı James Madison'ın 1825 yaşam maskesinin geliştirilmiş rekonstrüksiyonu
Bununla birlikte, James'in kötü bir mizah anlayışı olduğu biliniyordu ve arkadaşları ve tanıdıkları arasında bir veya iki kirli fıkra anlatabiliyordu. "Bir İngiliz diplomat onu 'neşeli ve güler yüzlü bir arkadaş' buldu. Başka bir kaynak James'i 'sürekli bir mizahçı' olarak nitelendirdi ve "masalı konuklarını her gün hikayelerini ve onları tuhaf anlatım biçimlerinde kahkahalara boğdu." 2
“Madison'ın sessiz ve emekli kişiliğinin aksine, karısı Dolley, coşkusu, sıcaklığı ve zekasıyla tanınan sosyal bir kelebekti. Madison, 1809'da başkan olarak ilk dönemine başladığında, ilk hanımefendi rolünü benimsedi ve Beyaz Saray'ı yeniden dekore ederek ve ilk Açılış Balosuna ev sahipliği yaparak görevlerini tanımlamaya yardımcı oldu. Genç kızlar için bir yetimhanenin “müdürü” olarak hizmet vererek, halka açık bir projede yer alan ilk hanımların geleneğini de başlattı. Dolley, Beyaz Saray hostesi olarak işinde özellikle etkili olduğunu kanıtladı. Haftalık resepsiyonları yabancı devlet adamları, entelektüeller ve politikacılar arasında sıcak bir bilet haline geldi ve yazar Washington Irving'in 'Bayan Madison'ın oturma odasının yanan ihtişamı' hakkında yorum yapmasına yol açtı.”3
13 Jacksoncu Demokrasi
Bugün ne kadar tuhaf görünse de, çoğu Amerikalı, Amerikan tarihinin çoğunda demokrasi hedefini benimsemedi. Olsaydı, çoğu insan için vatandaşlık ve oy hakkı elde etmek bu kadar zor olmazdı. Federalistler, ülkeye sahip olanların onu yönetmesi gerektiğini, emlak vergilerini ödeyenlerin kendileri olduğunu savundular. Ancak demokrasinin gidişatı Thomas Jefferson'ın 1800'de seçilmesiyle döndü ve Jackson Dönemi'nde ivme kazandı, adı Andrew Jackson'ın iki dönem başkanlığından, diğer bir adıyla 'Eski Hickory'. diğerleri, Jackson, oylamayı henüz kazanan seçmenlere hitap etti. O kadar belirleyici bir damgayı koydu ki 1820'ler ve 'lar Bunlara genellikle Jackson Çağı ya da Jackson Demokrasisi deniyor. Amerikan siyasetinin genişleyen seçmen kitlesinin etkilerine uyum sağladığı zaman olduğu için, bu dönem aynı zamanda 'Sıradan Adam Çağı' olarak da adlandırılıyor.
Andrew Jackson @ Yaş 78, 1845'te, Fotoğraf Edward Anthony
1830'lara gelindiğinde, tüm beyaz Amerikalı erkekler oy kullanabilirken, Koloniler ve Erken Cumhuriyet'te yalnızca yeterli mülke sahip olanlar oy hakkına sahipti. Yeni batılı eyaletler, anayasalarını Haklar Bildirgesi ile senkronize ettiler ve anayasalarını beyaz erkeklerin oy hakkına izin verecek şekilde yazdılar. Sonunda, orijinal on üç eyalet pes etti ve mülksüz beyaz erkeklerin oy kullanmasına izin vermek için yasalarını revize etti (Gürcistan ve Pennsylvania en başından beri vardı). İlk eyaletler kısıtlamaları gevşetmeseydi, daha fazla orta sınıf insan kısmen daha fazla siyasi güç için batıya göç edecekti. Artan oy hakları, cırcır etkisi bu, Federalistlerin 1790'larda olduğu gibi oy haklarına karşı çıkmayı zorlaştırdı. Evrensel beyaz erkeklik oy hakkı (UWMS) modern okuyuculara cömert görünmese de, o zamanlar için radikaldi. Fransa, 1792'de buna izin veren ilk ülkeydi, ondan önce ve onu 1776'dan 1830'a kadar parça parça ABD ve ardından 1848'de İsviçre izledi. Alman Konfederasyonu ve İngiltere, sırasıyla 1866 ve 1885'e kadar aynı şeyi yapmadı. ABD, bu yola beyaz erkeklerle başlamamış olsaydı, muhtemelen siyah erkeklere (1870), kadınlara (1920), Amerikan Kızılderililerine (1924) ve tüm azınlıklara (1965) oy hakkı vermezdi.
Amerika'nın 19. yüzyılın başlarında katılımcı demokrasiyi benimsemesi, başlangıçta beyaz erkeklerle sınırlıyken, artan oy hakkı için temelleri attı. Aynı zamanda, oyu kazanan beyaz adamlar, diğerlerinin oy almasını engelleyenlerdi. Bölüm 22'de göreceğimiz gibi, Jackson'ın Demokrat Partisi'nin mirasçıları, İç Savaştan sonra başkaları için demokrasinin engellenmesine yardımcı oldu. Yine de, 1960'lara kadar ortaya çıkmamış olsa da, Amerikan tarihinde demokrasiye doğru yerleşik doğal bir dürtü veya yörünge var gibi görünüyordu, ya da en azından bu, Whırıltılı tarihçiler gördü. Whig olmayanlar, tarihsel kaçınılmazlığı tamamen reddederler ve aşırı basitleştirilmiş, tek biçimli eğilimlere ve tek 'dönüm noktalarına' şüpheyle bakarlar. Jackson Dönemi'nde, Fransız seyahat yazarı Alexis de Tocqueville, Amerikalıların en belirgin özelliğinin eşitlikçilik duygusu olduğunu belirtti.
'Amerika Birleşik Devletleri'nin Kartal Haritası', 'Pennsylvania Vatandaşı'nın, E.L. Carey & A. Hart, Philadelphia'da, 1833
kökler
Demokrasinin tohumları, Klasik Yunanistan ve Roma ve ortaçağ İngiltere'sinde olmasa da, sömürge ve Devrim döneminde 1820'lerden daha önce ekildi. Amerikan Devrimi, eşitlikçi eğilimine müdahale etme olasılığı en yüksek olan birçok Sadık'ı korkutup kaçırdı. Ardından Jefferson'ın 1800'deki zaferi, 19. yüzyılın daha fazla oy hakkı elde etmesine yardımcı oldu. 1820'lerde ve '821730'larda daha piyasa odaklı bir ekonomi ve siyasi yorumlarla dolu ucuz gazeteler sağlayan buharla çalışan matbaalarla, bu yeni uygun erkeklerin artan sayısı oy kullandı. Oy verdikleri seçimler, kasaba meydanlarına, meyhanelere ve tütün dükkânlarına konan oy sandıklarıyla gürültülü geçti. Seçmenler rüşvete (çoğunlukla likit) ve yıldırmaya açıktı çünkü bugünün özel sandıklarının aksine oylar açıktaydı. Ancak seçmenler oldukça bilgiliydi. 1792 Posta Yasası, gazeteler ve postaneler için indirim oranları sağladı, çoğu zaman insanların okuması için etrafta dolaşan ekstralar bıraktı. Gazeteler, tıpkı YouTube® ve Netflix®'in bugün İnternet'teki bant genişliğini yutması gibi, posta sisteminin toplu ağırlığının büyük bir bölümünü kapladı.
Tocqueville, bu erişilebilir gazetelerin kırsal kesimdeki Amerikalıları, en azından okuryazar olanları, Avrupalı çiftçilerden daha fazla bilgilendirdiğini yazdı. New York'un 8217'leri ile büyük şehirlerde basıldılar. Güneş (1833-1850) kitle dolaşımına öncülük ediyor kuruş basın, ardından Philadelphia Genel Muhasebe (1836), New Orleans Picayune (1837), Baltimore Güneşi (1837) ve Cleveland Sade Bayi (1842). Haberler, ciddi siyasi içerik ve yerel haberlerden, kanatlı Marslı “adam-yarasalar” ve teleskoplarla görülen tek boynuzlu atlar gibi şeyler hakkında sahte hikayelere kadar uzanıyordu. Bu hayali hikayeler kısa sürede Güneş dünyanın en başarılı gazetesi. Tarihçi Matthew Goodman, tıpkı P.T. Barnum'un müzesiydi, ancak kuruş basını aynı zamanda meşru haberleri yayarken, tüccarlara ve politikacılara hitap eden daha yüksek fikirli altı penilik kağıtların yerini aldı. Bir sonraki bölümde hakkında daha fazla bilgi vereceğimiz telgrafların ortaya çıkmasıyla birlikte, Amerika'daki Associated Press (AP, 1846- ) ve İngiltere'deki Reuters (1851- ) gibi haber ajansları, “wires'ın haberlerini bir araya topladı. 8221, en önemli bilgileri ilk sıraya koyan yukarıdan aşağıya ters çevrilmiş piramit stilinde (sağda) yazı yazmak için 8221, böylece gazeteler yerden veya maliyetten tasarruf etmek için alt kısmı düzenleyebilir. 1790'ların Gazete Savaşları'ndan (Bölüm 11) daha az partizan olan 19. yüzyılın buharla çalışan gazeteleri katılımcı demokrasiyi geliştirirken okuyucuların gerçeği ve kurguyu ayırt etmesini hala zorunlu kılıyor.
“Meksika'dan Savaş Haberleri” (1848), Richard Caton Woodville, Crystal Bridges Amerikan Sanatı Müzesi, Bentonville, AR
Ardından, bir sonraki bölümde (14) tartışacağımız pazar odaklı ekonominin yükselişi vardı. İnsanların “cep defterleriyle oy verir” olduğuna dair bir söz vardır ve bu, piyasa ekonomisinde, seçmenlerin çoğunun, iktidarda kim olursa olsun hayatlarının pek de farklı olmayacağı basit toprak çiftçileri olduğu bir deyimden daha doğrudur. 1819 Paniği, çoğu insanın piyasa ekonomisine ne kadar entegre olduğunun altını çizdi. Napolyon Savaşları ve İngiltere'nin altın standardına dönmesi sonrasında yaşanan dalgalanmalar nedeniyle Avrupa'da gerileme başladı. Kötü banka kredileri ve pamuk piyasasının doygunluğu da dahil olmak üzere diğer faktörler Amerika'daki etkisini şiddetlendirdi. Pamuk fiyatları 34¢'dan 15¢/lb'ye düştü. aşırı arz nedeniyle, hazır giyim fabrikalarının ve satıcıların yetişebileceğinden daha fazla pamuk var. 1819 Paniği, 1790'larda Alexander Hamilton tarafından başlatılan birçok vatandaşı Ulusal Banka'ya karşı çeviren ev ve çiftlikler üzerinde hacizlere yol açtı. Merkezi hükümet bankayı yönettiğinden, seçmenler durgunluktan hükümeti sorumlu tuttu. Kötü krediler, büyük ölçüde, başlangıçta borçlulara güvenmeleri gereken borç alanların veya bankacıların hatasıdır, ancak insanlar nadiren finansal zorluklar için kendilerini suçlarlar.
Banka karşıtı duyarlılık, rasyonel olsun ya da olmasın, esas olarak halkların partisi Demokratik-Cumhuriyetçiler'in eline geçti. Hamilton'un bankasına razı oldular, 1816'da bile yeniden kiraladılar, ancak yine de hizip, yüksek finansa güvenmeyen seçmenlere hitap etti. Federalistler daha çok büyük iş dünyasının partisiydiler, ancak 1812 Savaşı'ndan sağ çıkamamışlardı. Kısmen bazıları savaş sırasında ayrılmayı düşündükleri için öldüler, ancak çoğunlukla zavallı beyazların oy vermelerine karşı koyamayacakları için - bu kendilerini haklarından mahrum etmek için oy kullanmayacakları için çok geç. Demokratik Cumhuriyetçilerin Ulusal Cumhuriyetçiler (daha sonra Whigs) olarak adlandırılan daha iş odaklı bir fraksiyonu, 1820'lerin sonlarında Jefferson'un eski hizbinden ayrılırken, kıç (orijinal çekirdek grup) işçi sınıflarını, küçük çiftçileri ve sınırda yaşayanları kucakladı. D-R's kıç grubu artık kendilerine Federalistlerin eskiden kullandıkları adla hitap ediyorlardı. hakaret 1790'larda onlar: Demokratlar ya da “demokrasi.” Eğer sıradan beyaz erkeklerin oy kullanmasına izin vermek için bir eşeğin kıçından daha aptal olmak zorunda olsaydın, o zaman, Tanrı aşkına, maskotları tekmeleyen bir eşek olurdu.
Bilinen İlk Siyasi Karikatür w. Demokratik Eşek, 1837
Siyasi partiler
Bu yeni seçmenleri harekete geçirmek ve onların görüş ve kanaatlerini birleştirmek için örgütlenmiş gruplar. Bu partiler hükümet tarafından yönetilmemiştir ve Anayasa tarafından oluşturulmamıştır. İnsanların hükümette hizmet etmek üzere seçilmelerinin bir yolu olarak hükümet dışında kuruldular. George Washington gibi kurucular partilerden kaçınmayı umuyorlardı, ancak önceki iki bölümde gördüğümüz gibi, gayri resmi kongre hizipler Federalistler ve Demokratik Cumhuriyetçiler, Jefferson ve Hamilton'ın 1790'lardaki rekabet eden politikaları etrafında birleştiler. New York'tan Martin Van Buren gibi yeni nesil Demokratlar, resmi kurumlar olarak fiili partilerin kötü bir şey olmaktan çok uzak yanları olduğunu savundu. Birincisi, ebeveynleri meyhaneci olan Van Buren gibi imtiyazsız erkeklere, bir şirket merdivenine benzer şekilde organizasyonda yükselmelerine izin vererek siyasete adım attılar. Stratejistlerin, farklılıkları bir kenara bırakarak ve ortak muhaliflere veya sorunlara karşı birleşerek oyların %50'sinden fazlasını elde edebilecek koalisyonlar kurmalarına izin verdiler. 19. yüzyılda partiler, seçmenlere bir kimlik duygusu vermek ve onları sloganlar, şarkılar ve alkolle harekete geçirmek (manipüle etmek?) için barbeküler, meşaleli geçit törenleri ve toplantılar düzenlediler. Sirk palyaçoları siyaset ve hicivli politikacılar hakkında şarkı söylüyordu. Politikacılar artık doğrudan oy almak için yaltaklanmak zorunda kaldılar, genellikle bir ağacı kesip bir güdük konuşma. 1830'ların başlarında Demokratlar, bir parti içindeki adayların birbirlerinden oy çalmaması için tek başkan/başkan yardımcısı adayları belirlemek için kongreler düzenlediler.
Stump Speaking, George Caleb Bingham, 1843-54, St. Louis Sanat Müzesi
Bütün bunlar yeni nesil politikacıları gerektiriyordu. Washington asla oy dilenmek için kendini alçaltmazdı ve hiç kimse Jefferson'ı yumuşak bir sesle megafon olmadan duyamazdı. Politikacıların kampanya rotalarında durmadan "etini bastırmak" zorunda kaldıkları günümüzün aksine, Washington, elitlerle bile başkan olarak el sıkışmayı reddetti, çünkü bunun ofisin saygınlığının altında olduğunu düşünüyordu. Ancak bir cumhuriyette partiler kaçınılmazdır çünkü koalisyonlar doğal olarak ortak düşmanları yenmek için bir araya gelirler. İdeal olarak, savaşa da yol açabilseler de, insanların nefretlerini ve anlaşmazlıklarını yönlendirmek için şiddet içermeyen bir yol sağlarlar. Parti sistemi, 1860'ta İç Savaşın ortaya çıkmasında suç ortağıydı ya da en azından onu engelleyemedi. Sistem, İşçi Partisi, Popülistler, Yeşiller, Çay Partisi vb. gibi üçüncü tarafları koparma ve sonra ikiye dönme eğilimindedir. Bunun nedeni, yeni partiler bölündükçe oyları sifonluyorlar ve bu noktada, birbirlerinden daha çok nefret ettikleri partilere karşı çıkmak için mevcut partilerden biriyle ittifakları yeniden oluşturuyorlar. Bir tarihçi, üçüncü şahısların bal arıları gibi olduğunu belirtti: "Bir kez sokarlarsa ölürler." Nadir durumlarda, ana partilerden birinin yerini yeni bir parti alacaktır. Bu, 1850'lerde yeni Cumhuriyetçilerin Whig'leri yerinden etmesiyle oldu. Bugün şimdilik Özgürlük Grubu (Çay Partisi) ve Donald Trump destekçileri Cumhuriyetçi manto altında toplanıyor.
ABD Gravür ve Baskı Bürosu
Bunu bize hatırlatmak için iyi bir zaman demokrat ve cumhuriyetçi ilk harfin büyük olup olmamasına göre farklı anlamlar taşır. Amerikalıların hepsi bir cumhuriyette veya temsili demokraside yaşıyor, ancak bugün her biri genel adlarıyla geniş bir seçmen kitlesine hitap etmeye çalışan iki ana parti, kapaklı Demokratlar ve Cumhuriyetçiler olarak biliniyor. Muhtemelen, belirli bir şeyi temsil eden isimler, seçimleri kazanmak için çok özel olurdu.
Eylem Jackson
1820'lerde Demokrat Parti'nin baş figürü olarak Van Buren, Amerika'nın en popüler ve ünlü adamı ve New Orleans Savaşı'nın kahramanı Andrew Jackson'ı tercih etti. Jackson, kabadayı bir sınır insanıydı ve mütevazi koşullarda doğan yeni nesil politikacıların yüzüydü. Ebeveynlerinin serveti ne olursa olsun (sadece Hamilton en azından bazı ayrıcalıklarla doğmamıştı), tüm Kurucular iyi eğitimliydi. Jackson, annesi de dahil olmak üzere ailesinin çoğu öldürülmüş olsa da, Devrim'e doğrudan katılmayacak kadar genç ve ilk önemli lider değildi ve öyleydi. Carolina sınırından geldi ve yanağında, çizmelerini parlatmayı reddettiği zaman bir Redcoat'ın onu kestiği bir yara izi vardı.
Andrew Jackson (yaklaşık 1780), bu Currier & Ives Painting, 1876'da cesur bir delikanlı olarak İngiliz Redcoats'a itaatsizlik ediyor.
Jackson'ın asgari örgün eğitimi onun zeki olmadığı anlamına gelmiyordu, ancak her şeyden önce bir eylem adamıydı, dolayısıyla alt başlığımızın başlığıydı. Bir nesil sonra Abraham Lincoln ve diğer yüzlerce 19. yüzyıl politikacısı gibi, kendi kendine bir ülke avukatı olacak kadar iyi okumayı öğrendi ve Amerika'nın pahalı hukuk okullarından birine gitmek yerine bir ofiste mesleğini geliştirdi. Jackson, Kızılderilileri sınır topraklarından temizleyen ve daha sonra daha yüksek bir fiyata yeniden satan haydutlara (özel askeri seferler) öncülük etti. Bu yollarla Memphis ve Nashville ortaya çıktı. Jackson takma adını kazandı, Eski Hickory, dürüst olmak gerekirse, hickory, yay ve tekerlek jant tellerini avlamak için kullanılan bir sert ağaçtır. Düellocu, kavgacı ve askerlik hayatından bir hatıra olarak, biri ciğerlerine yakın, diğeri omzunda olmak üzere içinde iki sümüklü böcek taşıyordu. Rakibini öldürmeden önce düelloda aldığı ciğerindeki top, “Two-Gun Andy”'in sürekli sorunlarına neden oldu ve bazen teatral bir etki için öksürmek için sık sık bir mendil çıkardı.
John Quincy Adams, Philip Haas tarafından 1843 Dagerreyotipi Kopyası, Metropolitan Sanat Müzesi
1824 seçimlerinde Jackson, diğer üç adaydan (%43) daha fazla popüler oy aldı, ancak seçim çoğunluğunu elde edemedi. Demokratlar, birbirinden oy çalan üç aday göstererek şanslarını azalttı. O zamanlar adayları başka türlü zorlayacak bir araç yoktu. Bu, seçimi, John Quincy Adams'ın başkanlığı kazanmasına yardım eden bazı kongre üyelerinin yönetiminde kabine atamaları kazandığı Temsilciler Meclisi'ne attı. Bu “Yozlaşmış Pazarlık” yasaldı, ancak Jackson'ın popüler oyu kazandığı düşünüldüğünde kötü görünüyordu. Adams'ın (Ulusal Cumhuriyetçi) eski Kurucu seçkinleri (John Adams'ın oğluydu) sembolize ettiği düşünülürse, daha da kötü görünüyordu, Jackson ise 'ortak adam' seçmeni ve sınırdaki kişiyi temsil ediyordu. Sadece onun sorumluluk alma, saçma sapan tarzına ilgi duymadılar, şimdi demokratik iradelerinin reddedilmesine kızdılar. Ancak Yaşlı Hickory'nin hikayesi 1824'teki kaybıyla sona ermedi.
Jackson'ın kaybı, Demokrat Parti'yi daha fazla seçmen uygun hale geldikçe harekete geçirdi ve koalisyonlarını genişletip sağlamlaştırarak parti siyasetine öncülük ettiler. Seçmenlerin hüsrana uğraması kolaydır çünkü çok az kişi herhangi bir partinin platformundaki tüm maddelere hemfikirdir. Ancak partiler kazanma konusunda ciddi olan herkes için en iyi mekanizmayı sağlar, çünkü her konuda hemfikir olmayan insanlar arasında geniş, şemsiye koalisyonlar yaratırlar. 1828 için Demokratlar, Jackson ve Jackson'ı birbirlerinden oy çalmaktan kaçınmak için — üç yıl erken (1825) — aday gösterdiler ve seçmenlere taşıdıkları kapsamlı bir platforma ulaştılar. Platformlar, ana konulardaki gündemler veya fikir ve konum listeleridir. Jackson da dahil olmak üzere hiç kimsenin seçim oylarının çoğunluğunu kazanmaması durumunda Meclis'teki oyları kontrol edebilmeleri için ara seçimleri kazanmayı garantilediler. Demokratların teması, Jackson'ın 1815 New Orleans zaferini anan ve partilerinin güney ve batı üssünün ruhunu yakalayan bir şarkı olan "Hunters of Kentucky" idi.
Jackson, 1828'de Adams'ı eğitimli, seçkin bir züppe olmakla suçlayarak sallandı. Gerçekten de Adams'ın çocukluk öğretmeni Thomas Jefferson'dı! Hatta onu (aslında) bir Rus diplomat adına dünyanın en eski mesleğinin hizmetlerini sağladığı için pezevenk olmakla suçladılar. Adams'ın kampı, Jackson'ın annesinin bir melezle evlenen Redcoats tarafından getirilen bir fahişe olduğunu ve Jackson'ın karısı Rachel'ı başka bir adamdan çaldığını ve boşanma gerçekleşmeden önce onunla evlendiğini ve onu ikiyüzlü biri haline getirdiğini söyledi. Gerçekte, Jackson'lar daha önceki boşanmasının kesinleşmediğini asla bilmiyorlardı ama teknik olarak suçlamalar doğruydu. Rachel haberi sert karşıladı ve Andrew seçimi kazanırken kalp krizinden öldü. Jackson, otoyolların Washington DC'yi kuşatmasından çok önce 'çevre yolunun dışındaydı' (yabancı bir aday). siyasi düşmanları karısını öldürmüştü. Jackson, 'Yüce Tanrı katillerini bağışlasın' dedi. “asla yapamam.”
'Jackson Men' 8221 kutlama için Federal Şehri bastı ve başkanlık tarihinin en ünlü açılış balosuna çarptı. Sadece bir nesil önce Martha Washington, Executive Mansion duvarındaki küçük bir yağ lekesini “Demokrat kalabalığı”na bağladı. Söylediği gibi burnunun yukarı doğru açılı olduğu düşünülebilir. Şimdi, 1829'da, Jackson'ın kabadayıları perdeleri ve avizeleri yırttı, halıyı bulandırdı ve esasen Beyaz Saray'ın bahçesinde kendilerine bir fıçı tutturdu. Daha sonra, New York'taki Jackson destekçileri ona 1400 libre gönderdiğinde. Jefferson'ın 1235-lb'sinden bile daha büyük bir çedar peyniri bloğu. 'mamut peyniri' yaz sıcağında ortalığı bulandırmadan Beyaz Saray'da paylaşmak için 10 bin misafiri davet etti. İki saatten kısa sürede yediler.
Kahramanları Jackson, yürütme organını hem yasama (Kongre) hem de yargı (mahkemeler) dalları ve eyaletlerle ilgili olarak güçlendirdi. Jefferson başta olmak üzere, önceki başkanların çoğunu karakterize eden gözetmen tipi yönetimlerin aksine, net bir platformla göreve geldi. Örneğin önceki cumhurbaşkanları vetoyu anayasaya aykırı veya çılgın kongre yasalarına yönelik olarak anladılar, ancak Jackson, kontrol ve denge sisteminin bir kısmının başkanın kabul etmediği herhangi bir yasayı veto etme hakkı olduğunu anladı, tıpkı Kongre'nin başkanın vetosunu geçersiz kılabilmesi gibi. 2/3 çoğunluk. On iki vetosu önceki altı yönetimin toplam onunu gölgede bıraktı.
Banka Savaşı
Jackson'ın hem gündemine hem de veto etme isteğine iyi bir örnek, onun National Bank'a karşı duruşuydu. Jackson, sadece tür olarak tanımlanan zor para (madeni para) veya altın ve gümüş gibi değerli metaller para birimi olarak kullanılmalıdır. Jackson'ın madeni para yerine kağıt paraya son vermesi ironik (yukarıda). Jackson, çalışan çiftçileri, zanaatkarları ve fabrika işçilerini ve kağıt dağıtan ve kendi elleriyle çalışan üreticilerden daha fazla para kazanan güvenilmeyen finansçıları temsil ediyordu. Jackson ve takipçilerinin, esas olarak ipotek kredisi verenlerin ve büyük bankaların sorumsuzluğu ve Wall Street'in türevlerinin karmaşıklığı nedeniyle Amerikan hanelerinden 10 trilyon doların buharlaştığı 2008 mali çöküşü hakkında ne düşüneceklerini hayal etmek için ürperebiliriz. Ürün:% s. Jacksonian Amerika'da, en büyük banka hükümetle ilişkiliydi ve daha önce de belirtildiği gibi, halkın hayal gücünü 1819 Paniğine bağladı.
Ulusal Banka'nın savunucuları, 1836'da ikinci yeniden kiralaması gündeme geldiğinde, Jackson'ın siyasi serpinti endişesi duymadan bankayı veto edeceğinden korktular, çünkü o, Topal ördek ikinci yönetiminin kuyruk ucunda. Jackson'ın engellemeye cesaret edemeyeceğini düşünerek, 1832 seçimlerinde dört yıl önce yeniden kiralamak için gündeme getirdiler, ancak yine de mutlu bir şekilde “canavarı öldürdü” (yukarıdaki çizgi film).
Donald Trump'ın 2016 kampanyası sırasında 'bataklığı kurutacağına' söz verdi, ancak başkanlığının başlarında Wall Street yanlısı bir platform benimsedi. Yine de, özellikle Barack Obama, 20 dolarlık banknottaki Jackson'ı Harriet Tubman ile değiştirmeye çalıştıktan sonra, Trump, Jackson'ın kişiliği ve kültürel popülizmiyle özdeşleşti ve Harry Truman gibi, Nashville dışındaki Hermitage plantasyonunu ziyaret ederek onu en sevdiği başkan olarak adlandırdı. Diğer favoriler arasında Abraham Lincoln > George Washington, Lyndon Johnson > Franklin Roosevelt, Ronald Reagan > Calvin Coolidge ve Barack Obama > Abraham Lincoln yer alıyor. Danışman Steve Bannon (sağ altta), Jackson'ın ekonomik popülizmi, milliyetçiliği ve düzen karşıtı bakış açısıyla da özdeşleşti.
İşbirliği yapmayan bir Hazine Sekreterini görevden aldıktan ve Başkan Yardımcısı Van Buren gibi devlet bankası destekçilerini dinledikten sonra, Andrew Jackson'ın yönetimi Ulusal Bankayı boşalttı ve parayı devlet bankalarına yeniden dağıttı. Bu, ne yazık ki, batı topraklarında sadece Jackson'ın korktuğu yolsuzluk ve aşırı spekülasyon türünü yaydı. Yaşlı Hickory, yolsuzluğun yalnızca daha yüksek güç seviyeleriyle ilişkili bir şey olduğu şeklindeki yaygın yanlış kanıyı safça paylaştı. Banka Savaşı ile, Jackson'ın Kongre ile ilgili olarak yürütme organını güçlendirdiğini, ancak Amerikan ekonomisini güçlendirmediğini görüyoruz.
John C. Calhoun, Rembrandt Peale, 1834, Gibbes Museum of Art, Charleston, SC
İğrençlik Tarifesi
Jackson'ın Ulusal Banka'ya karşı düşmanlığına rağmen, bir bakıma İttihatçıydı. Doğru, o bir köle sahibiydi ve Demokratların Jefferson'un zamanından beri hizmet ettiği seçmenlere baktı. Ancak, bankalar ve kölelik bir yana, Jackson, en azından ulusal hükümete başkanlık eden kişi olduğu zaman, ulusal hükümet üzerinde devlet iktidarını desteklemedi. Tarifeler veya ithalat vergileri konusundaki tartışma, Jackson'ın Birlikçi eğilimlerini vurgulayan bir örnekti. Kuzeyli üreticiler, daha ucuz işgücüne erişimle Avrupalı üreticilerle rekabet edebilmeleri için Amerikan endüstrilerini yükseltmek için korumacılığı desteklediler. Serbest ticaret savunucuları değildiler. Güneylilerin imalattan kazanacakları daha az şey vardı ve bunun yerine Amerikan ithalatına misilleme tarifelerini tokatlayabilecek Avrupalılara pamuk ihraç etmeye güveniyorlardı. Tarifeler yalnızca ABD'de satın aldıkları ürünleri daha pahalı hale getirdi.
Tarife tartışması devam ederken, Jackson, başkan yardımcısı John C. Calhoun'la, kabine üyelerinden birinin eşlerinden birinin, sözde tarihi dünyanın bir uygulayıcısı olan Peggy Eaton'ın yer aldığı bir pembe dizi bölümü sırasında aralarına girdi. 8217'lerin en eski mesleği, diğer kabine eşlerinin tüylerini kabarttı. Bu Petticoat Affair kendi başına yeterince ilginçti (burada yerimiz yok), ancak bunun sonucu, Calhoun'un Başkan Yardımcısı olarak istifa etmesi ve memleketi Güney Carolina'ya geri dönmesiydi ve burada “tarife”ye karşı direnişe önderlik etti. iğrençlikler." Jefferson ve Madison'ın eski İptal Etme Teorisini, 1790'larda İsyan Yasası üzerindeki tartışmadan geri dönüştürdü: Devletlerin anayasaya aykırı gördükleri herhangi bir ulusal kanunu geçersiz kılabileceği teorisi. Yeterince, İsyan Yasası gibi, 1828 Tarifesi bu davada anayasaya aykırıydı, çünkü koruyucu, yasal yerine yüksek tarife, ılımlı, gelir artırıcı tarife (yüksek tarifeler herhangi bir gelir getirmez çünkü kimse ürünü ithal etmez). Öte yandan, herhangi bir devlet hükümsüz kılma teorisine göre bir ulusal kanunu bozabilirse, o zaman devletler esasen gücün çoğuna sahip olacaktır.
Jackson, Güney Carolina Tarife Krizi'nin veya İptal Etme Krizinin kendisine bir ordunun önüne geçmek ve Güney Carolina'da savaş açmak için mükemmel bir fırsat sunduğunu düşündü. ala George Washington, Viski İsyanı'nda. Yürütme organının ve ulusal hükümetin eyaletler üzerindeki gücünü yeniden teyit ediyordu. Jackson tarifeye sıcak bakmadı, ama nöbetinde ulusa meydan okuyan bir devleti de sevmedi. Kongre, hiçbir savaş gerçekleşmemiş olsa da, Kuvvet Yasası (1833) olarak askeri harekata izin verdi. Bu arada Jackson sessizce Kongre'ye gitti ve onlardan %50 oranında indirdikleri tarifeyi düşürmelerini istedi. Bu iki eylemin birleşimi, daha asi Carolina'yı sakinleştirdi. Ateş Yiyenler. Jackson, iradeli bir İttihatçı gibi göründü ama hayatının geri kalanı için "Calhoun'u en yakın ağaca asma" şansını kaçırdığı için pişmanlık duydu.
Tarife Krizinin uzun vadeli, istenmeyen bir sonucu daha oldu. Calhoun başkan yardımcılığından istifa ettiğinde (esas olarak karısı Peggy Eaton ile sosyalleşmeyi reddettiği için), Martin Van Buren onun yerini aldı. Van Buren'in New York'tan ve Jackson'ın Tennessee'den olmasıyla, yönetimleri Demokrat Parti için ulusal bir kimlik oluşturmaya yardımcı oldu. Bölgesel (çoğunlukla güney) bir partiye dönüşmek yerine, onları birbirine bağlayan ortak bir kölelik desteğiyle kuzey-güney ekseninde güçlü kaldılar. Demokratlar, İç Savaş'a yol açan bölgesel kriz sırasında nihayetinde bölgesel olarak dağılsa da, bu, bölgesel çatışmayı bir çeyrek yüzyıl daha engellemeye yardımcı oldu. Güney, Demokratların 1860'taki yaz kongrelerinde kuzey ve güney gruplarına ayrılmasından kısa bir süre sonra Birlikten ayrıldı ve Abraham Lincoln'ün bir Cumhuriyetçi olarak zaferinin yolunu açtı.
Hint Kaldırma
Jackson, Güney Carolina'yı doğru yere koyarsa, Amerikan Kızılderililerine ve Yüksek Mahkeme'ye yönelik muamelesinde sınırlarını aştı. Sert şöhretine adil olmak gerekirse, Jackson'ın Hindistan politikası, önceki ve sonraki başkanlardan daha az aydınlanmamıştı. Bölüm 3'te gördüğümüz gibi, Avrupalılar kendilerine Keşif Doktrini aracılığıyla Hristiyan bir hükümdar tarafından yönetilmeyen herhangi bir yerden toprak alma ve fethetme hakkını verdiler. 9. Bölüm'de gördüğümüz gibi, George Washington, “acımasız vahşileri”, Beyazlardan hiçbir şeyi hak etmeyen, “toplam yıkım” olarak gördü. Washington, Kızılderililerden toprak satın almanın daha maliyetli olacağını düşündü. yine de savaştan daha etkilidir. Ve 12. Bölüm'de gördüğümüz gibi, Thomas Jefferson'dan Abraham Lincoln ve haleflerinin yönetimleri aracılığıyla 1890 ve sonrasına kadar sert bir yerinden edilme politikası devam etti. 19. yüzyılın başında Jefferson, Kızılderililere batıya göç etmeleri veya Beyazlar arasında kültürlenmeleri gerektiğini söyledi; bu, Hıristiyanlığa dönüşmek, avcılık yerine çiftçilik yapmak ve yazılı bir dil geliştirmek olarak tanımlandı. Amerikan hükümdarları, Beş Uygar Kabileden bazılarının yaptığı gibi, kaç grubun onları kabul edeceğini hafife aldı. Bu büyük doğu kabileleri arasında Chickasaws, Choctaws, Creeks, Cherokees ve Seminoles vardı. Bir Cherokee, Sequoyah (sağda), bir yazı dili geliştirdi ve hatta bazı Cherokeeler pamuk yetiştirmek için köleler bile satın aldı.
Bununla birlikte, Jackson'ın yönetimi tarafından, Beyazlar bu pamuk toprağına (ve uygun olarak adlandırılan White County, Georgia'daki altına) göz dikti ve kendileri için almak için anlaşmaları bozmaya başladı. Amerika'nın İstilası'nın zaman çizelgesinde 1830'ları gözden geçirmek için bir dakikanızı ayırın. Gürcistan'da Cherokee'ler anlaşmalarına dayanarak dava açtılar ve aslında ikinci denemelerinde Yüksek Mahkeme'yi kazandılar. Önceki ve sonraki çoğu başkandan farklı olarak (Lincoln ve Nixon tartışmasız istisnalardı), Jackson Amerikan hukukunun nihai hakemi olarak yargı şubesini onurlandırmadı. Bir ordusu olmadığı için Adalet John Marshall ve yargıyla alay etti ve vatandaşları Yüksek Mahkemeyi görmezden gelmeye teşvik etti.
Teknik olarak, Anayasa Mahkemeye son sözü vermez, ancak bu yetki olmadan yargı erki diğer ikisine karşı güçsüzdür. Belli ki bir orduları yok. Ruth Bader Ginsberg bir tank sürmedi. Sonrasında Marbury - Madison (1803) politikacılar, Yüksek Mahkemenin hukukun nihai hakemi olduğu konusunda hemfikirdiler. Cherokees davasında Jackson, yürütme organının yargı üzerindeki gücünü artırıyordu, ancak bu yönde çok ileri gitti. Mahkeme'nin Cherokee'nin mülklerinde kalabileceğine dair kararına rağmen Worcester / Gürcistan (1832), Jackson kalan Kızılderilileri batıya, ardından batı Arkansas Bölgesi'nin bir parçası olan Oklahoma'ya zorladı. Oklahoma Choctaw kelimelerinin birleşimidir tamam insanlar için ve humma kırmızı için. Jackson'ın Cherokee'lere karşı adaletsizliği özellikle dikkate değerdi çünkü 1812 Savaşı'nda Creek'lere karşı kendi savaşında müttefiklerdi. Görevden ayrıldığı zaman, yaklaşık 50 bin Kızılderili batıya itilmişti. Jackson'ın halefi Martin Van Buren, gönüllü olarak gitmeyi reddedenleri 1838 kışında Gözyaşı Yolu'nda batıya yürüyüşe zorladı. Tüm Amerikalılar Indian Removal'ı desteklemedi. Transandantal filozof Ralph Waldo Emerson, Martin Van Buren'e uzun ve öfkeli bir mektup yazarak, zorunlu yürüyüşe ve mülke el konulmasına ABD'yi dünyanın 'kokusu' yapacak bir 'öfke' olarak nitelendirdi. Osceola tarafından, ABD Ordusuna karşı yürütülen ve onları Florida Everglades boyunca vahşi bir kaz kovalamacasına yönlendiren. 2019'da Cherokee Milleti, 1835 Yeni Echota Antlaşması uyarınca Temsilciler Meclisi'ne ilk delegesini atadı.
Jackson'a muhalefet
Eski Hickory'ye karşı muhalefet, 1830'ların başlarında, sadece onun güçlü silahlı taktiklerine tepki olarak değil, aynı zamanda yıllar önce Federalistlerin ölümünden bu yana ABD'nin gerçekten iki partisi olmadığı için kuruldu. Federalistler resmin dışında olsalar da, işletmeleri destekleyen güçlü bir ulusal hükümet fikirleri hala canlıydı. Kentuckian Henry Clay liderliğindeki kendilerine Whigs adını veren yeni bir parti, Amerikan Sistemi adını verdikleri bir platform kurdu: daha yüksek tarifeler, Ulusal Bankanın yenilenmesi, eğitime destek ve yollar, köprüler ve köprüler gibi iç iyileştirmelerin (altyapı) teşvik edilmesi. kanallar. Demokratlar, Whigs'in sanayiyi çiftçiliğe tercih ettiğini söyledi, ancak tutumlarında, pamuk yetiştiricilerine tartışmalı bir şekilde zarar veren tarifelerin yanında çiftçilik karşıtı hiçbir şey yoktu. Aksi takdirde, çoğu çiftçi gelişmiş altyapıdan kazanç elde etti. Ancak Whig'ler arasında Jackson'ın muhafazakar bankacılık politikalarının 'Kral Pamuk'un büyümesini yavaşlattığını düşünen birçok güneyli Ekici de vardı.
İsim Whig'ler yeni partinin Federalistlerin elitist itibarından kurtulmasının akıllıca bir yoluydu, ancak fikirlerin izi 1790'larda Alexander Hamilton'a kadar uzanıyordu. Bundan önce, Whig'ler, hatırlayacaksınız, Parlamentonun Avam Kamarası'ndaki (ve Amerikan Devrimi) halkı destekleyen ve Muhafazakarlara, aristokrasiye ve krala karşı çıkan İngiliz partisiydi. Amerikan Whig'leri, Jackson'ı bir kral olarak döndürmeye bile çalıştılar ve adil bir şekilde seçildiği ve (bir süreliğine) bekar annesiyle birlikte bir kütük kulübesinde büyüdüğü için bu bariz bir çelişkiydi, ancak bu, onun bekar annesi olduğunu düşünen insanlar arasında yankılandı. kötüye kullanılan güç. Adaylığı sırasında bile eleştirmenler, Jackson'ın bir "Amerikan [Napolyon] Bonapartı" olacağından korkuyorlardı. Muhalefet partileri genellikle görevdeki başkanları diktatör olmakla suçlarken, bu Amerikan siyasetinde yaygın bir kalıp haline geldi. Bir deli, Jackson'a suikast düzenlemeye çalıştı, ancak tabancası yanlış ateşlendiğinde, başkan onu yakaladı, gün ışığını dövdü ve sevmediği bir senatöre komplo kurmaya çalıştı. Yaşlı Hickory'nin Gizli Servis'e ihtiyacı yoktu.
Jackson'ın ikinci dönemi, Mart 1837'de, kendisi ve halefi Martin Van Buren'in, Amerika'nın barışçıl iktidar geçişinin altını çizmek için görevdekileri (Jackson) alıp göreve başlama törenine birlikte seyahat eden bir başkan seçimi geleneği (Van Buren) oluşturmasıyla sona erdi. Arada burada bazı gerilimlere rağmen (örneğin, 1933'te Franklin Roosevelt ve Herbert Hoover), bu gelenek çoğunlukla modern zamanlara kadar devam etti (Trump-Obama 2020). Ancak Van Buren, hızla büyüyen pamuk pazarındaki başka bir bolluk, bir Hessen sinek istilası ve Jackson'ın Ulusal Banka'yı dağıtmasının neden olduğu ikinci durgunlukla mücadele etti. Jackson'ın 1836 tarihli Özel Genelgesi, tüm devlet arazilerinin altın veya gümüşle satın alınmasını zorunlu kıldı ve pamuk arazisinde bir gerilemeden korkan İngiliz bankalarıyla birleştiğinde, kredi kurudu. 1837'deki Panik nedeniyle, rakipleri ona Martin Van adını verdi. Harabe ve kötü ekonomi, Whiglerin 1840'ta Beyaz Saray'da ilk başarılı koşularını yapmaları için masayı hazırladı.
New York Bowery'deki 1837 Paniğinin Taş Baskısı, Edward Williams Clay, Kongre Kütüphanesi
1840 Seçimi
Farklı platformlarına rağmen, Whig'ler Demokratların kampanya planını kopyaladılar. Jackson gibi, onlar da 1812 Savaşı kahramanı, aynı zamanda akılda kalıcı bir takma adı olan William Henry Harrison'ı aday gösterdiler: Eski Tippekano, Indiana'daki Tippecanoe Creek'teki 1811 zaferinden sonra. Demokratlar, Harrison'ın siyasete ilgi ve deneyim eksikliği gibi görünmesi nedeniyle, hiçbir zaman oy kullanmadığını ve savaştan bu yana ön verandasındaki rocker'da viski içerek oturduğunu söyleyerek faul yaptı. Bir Demokrat gazete, "Ona bir fıçı elma şarabı verin ve ona yılda iki bin emekli maaşı ödeyin ve benim sözüme güvenin, günlerinin geri kalanını kütük kulübesinde oturacak" dedi. Hiçbir suçlama doğru değildi. Harrison, aslında, birkaç kez ofis için koşmuştu ve bir süre içki fabrikasını işletirken, kötü etkilerini görünce alkolü bıraktı. Ama adalet yerini buldu. Demokratların iftiraları, yanlışlıkla onun apolitik, yabancı statüsünü vurgulayan Whig'in eline geçti. Bugün dediğimiz gibi “mülkiyetini aldılar” ve hatta Log Cabin Campaign ibaresini ortaya attılar. Seçmenlerin seçilmiş yetkililerde isteyeceği son şey, politikacı, genellikle kişinin yüzünde alayla söylenen bir kelime. E.C. Booz'un içki fabrikası, seçmenlere üzerlerinde 'Tippecanoe & Tyler Too'nun bulunduğu kütük kabin şeklinde viski şişeleri verdi (Tyler, Harrison'ın Başkan Yardımcısıydı). Harrison, Demokrat rakibi Van Buren'in Beyaz Saray'da Fransız eğitimli bir şef tuttuğu ve 'çiğ sığır eti ve tuz' konusundaki zıt aşkını canlandırdığı gerçeğini öğrendi.
Harrison 1840 seçimlerini kazandı ve şiddetli bir sulu kar fırtınasında bir saat kırk dakikalık bir açılış konuşması yapmaya başladı. Zatürree yakalandı ve bir ay sonra öldü. Efsane, ölümünü uzun konuşması için ilahi cezaya değil, Harrison Sıfır Lanet'in ilk kurbanı olduğu için Tippecanoe Savaşı'nda Shawnee Indian Tecumseh'in ABD'ye koyduğu lanete bağladı. Sıfırla biten bir yılda seçilen başkanlar arka arkaya yedi yönetim için görevde öldü: Harrison, Lincoln, Garfield, McKinley, Harding, Franklin Roosevelt ve Kennedy. 1980'de seçilen Ronald Reagan vuruldu ama yaşadı, laneti bozdu.
Mississippi Kayıkçı, George Caleb Bingham, 1850, Ulusal Sanat Galerisi
Sıradan Adamın Yaşı?
Demokratik bir toplumda doğan modern öğrencilerin Jackson döneminin göze çarpan sınırlamalarını fark etmesi kolaydır. Demokratların muhaliflerinin, altyapıyı ve bankayı onaylamalarında sözde daha "elitist" olmalarına rağmen, oy kullanan işçi sınıfı erkeklerine kıyasla, kadınların ve Amerikan Kızılderililerinin haklarına saygı duymaya ve kaldırmaya daha açık olduklarını belirtmekte fayda var. Demokrat. Bu güne, seçkinler Amerikan siyasi jargonunda kaygan bir terimdir, genellikle zengin Beyazların işçi sınıflarını ilericileri dinlemekten caydırmak için aşağılayıcı bir şekilde kullandıkları bir terimdir. Jackson demokrasisi kesinlikle beyaz adamın demokrasi. Irkçılık öyle kabul edilmiş bir şey değildi çünkü bugün fark ettiğimiz daha erken bir dönemdi çünkü anakronistik bir şekilde modern standartları uyguluyoruz. Sıradan beyaz erkekler oy kullanma hakkını elde ettikten sonra, kadınların ve azınlıkların aynı hakka sahip olmasını engellediler.
Bununla birlikte, popülist çekicilikleri ile ilk Demokratlar, seçim siyaseti için uzun vadeli bir model belirlediler. Çok sayıda film, en ünlüsü Bay Smith Washington'a Gidiyor, seçmenlerin, görünüşte aşırı güçlü, insanlara tepkisiz uzak bir hükümet hakkındaki hayal kırıklıklarına oynadı. Bugünün politikacıları, Ross Perot'un 1992'deki ifadesini kullanacak olursak, kimin en çok "çevre yolu dışında" olduğunu kanıtlamak için kendilerini kandırıyorlar, bariz kariyer hedefleri ise, içeri çevre yolu. Sistemin ganimetlerinin tadını çıkarmak için göreve adayan, sistemi temizlemek için oy veren bir grup insan döngüsüne yakalandık. Göreve geldiklerinde, aday olarak karşı çıktıkları türden arka oda anlaşmaları yapmadan veya bir sonraki seçim için kampanya parasını kontrol eden iyi finanse edilmiş lobilerle (endüstri temsilcileri ve çıkar grupları) çalışmadan hiçbir şey yapamazlar. Göndermezseniz, parti desteğiniz uçup gider ve hiç kimse sunduğunuz hiçbir yasa tasarısına oy vermez. Ardından, seçim zamanı geldiğinde, kampanyacılar lobilerin kendilerine verdiği parayı, rakiplerini lobilere borçlu olmakla suçlayan reklamlar yayınlamak için kullanırlar.List of site sources >>>
Videoyu izle: Jefferson and Madison (Ocak 2022).
- geçersiz kılma
- Maryland'in ABD'nin 2. Bankasını vergilendirme girişimi