Savaş sevgili bir şeydir
28 Haziran 1914'te Avusturya-Macaristan tahtının varisi Arşidük Franz Ferdinand ve eşi Düşes Sophia Hohenberg'in bir Sırp lise öğrencisi Gavrila Princip tarafından Saraybosna'da öldürülmesinin Avrupa'daki finans piyasalarının durumu üzerinde neredeyse hiçbir etkisi olmadı. , bırakın Londra.
Ancak Avusturya'nın 23 Temmuz'da Sırbistan'a verdiği ültimatom her şeyi değiştirdi. Avrupa borsaları bir çöküş yaşadı ve yatırımcılar her zaman olduğu gibi istikrarsız zamanlarda banka altını şeklinde bir "güvenli liman" aramaya başladılar.
27 Temmuz'da Londra panik içindeydi ve İngiltere Merkez Bankası kağıt paralarını altınla değiştirmeye çalışan insan kalabalığı tarafından kelimenin tam anlamıyla kuşatıldı.
İnsanlar, 1914 yılının Temmuz ayında, altın karşılığında banknot alışverişi yapmak için İngiltere Bankası'nın önünde sıraya girerler.
Menkul kıymetler piyasası ve döviz piyasası aynı gün çöktü. Bu düşünülemez, ancak İngiliz finans sisteminin tamamen çöküşü, kendi başlarına bir şey yapamayan bankacıların tam önünde gerçekleşti ...
30 Temmuz'da İngiltere Merkez Bankası tek bir tepki verdi. silah cephaneliğinde: ertesi gün faiz oranını yüzde üçten dörde ve yüzde dörtten sekize çıkardı.
31 Temmuz'da Londra Menkul Kıymetler Borsası 113 yıllık borsasında ilk kez kapandı. tarihve 1 Ağustos'ta banka, banka faizini yeniden yüzde 10 gibi rekor bir seviyeye yükseltti.
Böyle bir senaryo planlanmamıştı, ancak ne Hazine ne de İngiltere Bankası'nın başka bir acil durum planı yoktu. Daha fazla faiz artırımının artık imkansız olduğu düşünülüyordu.
31 Temmuz Cuma günü kuşatma altındaki bankalara yardım getirmesi gerekiyordu. Ağustos ayında planlanan hafta sonu, Salı sabahına kadar kapılarını açmak zorunda kalmadıkları anlamına geliyordu, ancak bu hafta sonu artan kriz, resmi tatillerin uzamasına neden oldu. 3 Ağustos Pazartesi günü hükümet, Hazine'ye ve bankaya finansal piyasaları kurtarmak için bir dizi önlem almaları için zaman vermek için eşi görülmemiş dört günlük bir banka tatili ilan etti.
Banka Tatilleri Bildirimi, British Linen Bank (Lloyds Banking Group'un izniyle)
Bu tatiller sırasında, o zamanlar Hazine Bakanı olan David Lloyd George, Büyük Britanya'nın altın standardını terk ettiğine göre, Parlamentoda bir Yasa - Para Birimi ve Banknot Yasası hazırladı ve onayladı.
Bu yasaya göre Hazine, altın desteği olmadan 300 milyon sterlin değerinde (bugün 30 milyar sterlinden fazlaya eşdeğer) kağıt para ihraç etti.
Hazine (İngiltere Bankası değil) tarafından verilen aceleyle basılan küçük para birimi banknotlarının getirilmesi ve hükümetin sözleşme ödemelerine (bankaların mevduat ödemeyi reddetmesine izin veren) genel moratoryumu, insanların daha sonra açıldıklarında bankaların etrafında dolaşmasını engelledi.
Hazine, Hazine Daimi Sekreteri Sir John Bradbury tarafından imzalanan notlar yayınladı. İnsanlar tarafından hemen "Bradbury" lakabını aldılar.
Birkaç ay sonra, 1914 başlarındaki banknotun bu örneğinin yerini daha zarif bir versiyon aldı.
Vatanseverlik çağrıları ve hükümetin vatandaşlara kağıt parayı altınla takas etmeye çalışmaktan vazgeçmeleri çağrısı başarılı oldu. Bankalar 7 Ağustos Cuma günü yeniden açıldığında, ilk Bradbury'ler basılmış ve bankalara teslim edilmişti.
Altını yerel dolaşımdan kaldırarak, bu yasa altın standardını etkin bir şekilde askıya aldı ve uygulamada para arzında enflasyonist bir artışa izin verdi, bu da hükümetin yükümlülüklerini karşılamak için banknot basmasına olanak sağladı. Sonuç olarak, yasa, İngiltere Bankası aracılığıyla hareket eden hükümete, önceden izin verilen limiti aşan banknot ihraç etme konusunda daha fazla yetki verdi.
Böylece Birinci Dünya Savaşı'nın ilk muharebesi, İngilizler tek bir el bile ateş etmeden önce İngiltere Bankası tarafından kazanıldı.
Hükümet, savaşın çok maliyetli olacağını ve gerekli silah ve mühimmat için para toplamak için adımlar atması gerektiğini çabucak anladı. Savaşın ilk haftalarında, hükümet askeri harcamalarını İngiltere Merkez Bankası'ndan alınan kredilerle finanse etti, ancak 1914 sonbaharının sonlarında yeni fonlara ihtiyacı vardı.
7 Kasım'da Hazine Bakanı Lloyd George, savaşın Mart 339'in sonuna kadar süreceği varsayımıyla, 1915 milyon sterlinlik bir açık gösteren ilk askeri bütçeyi Avam Kamarası'na sundu. Bu arka plana karşı, bir dizi savaş kredisinde ilk olacak planlar uygulandı.
Kredi, önceki tüm devlet tahvillerinden çok daha büyük olmalıydı, bu da 350 milyon sterlin civarında bir miktar (bugün 35 milyar sterline eşdeğer).
Bu, daha önce alınan en büyük kredinin altı katıydı (60'de Boer Savaşı'nı finanse etmek için toplanan 1901 milyon sterlin). Kredinin %3,5 oranında faiz ödemesi vaat edilmişti ve 1925 ile 1928 yılları arasında hükümet tarafından geri ödenecekti.
Bu ilk savaş kredisi %5 indirimli olarak verildi, bu da yatırımcıların sadece 100 £ karşılığında 95 £ hisse satın alabilecekleri anlamına geliyordu - böylece kredinin beklenen ömrü boyunca yıllık %4'ün biraz üzerinde getiri elde etmeyi dört gözle bekleyebilirlerdi - için çekici bir getiri Devlet destekli yatırımlar.
İlk savaş kredisi, minimum 100 sterlinlik (bugün 10 sterlinin üzerine eşdeğer) bir aboneliği karşılayabilecek varlıklı bireyleri ve kurumları hedef aldı. Bu potansiyel yatırımcıları çekmek için Birleşik Krallık ticari bankalarının desteği şarttı.
Birinci Dünya Savaşı için finansman, Birleşik Krallık hükümetinin yıllık GSYİH'ye eşdeğer miktarda borç almasını gerektirdi. Ancak tahvil piyasasında ilk sermaye artırma girişimi başarısızlıkla sonuçlandı. 1914 savaş kredisi, planlanan 350 milyon Sterlin'in üçte birinden daha azını topladı ve yalnızca çok küçük bir yatırımcı grubunu çekti (bu gerçek, onlarca yıldır halktan gizlendi).
Bu aksilik, diğer tüm bağış toplama çabalarını etkiledi. "Her zamanki gibi iş" sloganı Britanya'nın savaşa ilk yaklaşımını karakterize ederken, ülke, uzun süredir kabul edilen tutarlı serbest ticaret, vergilendirme ve liberal kapitalizm ilkelerini yavaş yavaş terk etti.
1915 sonbaharında İngiltere, orta sınıf için teşvikleri genişleterek, ancak daha fazla sermaye çekmek için daha zenginler için oranları yükselterek vergileri keskin bir şekilde artırdı. Daha yüksek vergilerin özel tüketimi de yavaşlatması gerekiyordu, bu da daha yüksek enflasyona yol açtı.
1913/14 ve 1918/19 arasında, hükümet harcamaları 12 kattan fazla artarak 2,37 milyar sterline ulaştı. Vergi gelirleri aynı dönemde dört katına çıkmasına rağmen, geri kalanı finanse etmek için savaş kredileri gerekiyordu. Sonuç olarak, Birleşik Krallık hükümetinin borcu, dört yıl içinde GSYİH'nın kabaca %25'inden GSYİH'nın %125'ine yükseldi ve daha önce barış zamanında görülmemiş bir hızda tahvil ihracını ve borç birikimini gerektirdi.
Birleşik Krallık ulusal borcu
Bu benzeri görülmemiş maliyetler, savaşın hem askeri hem de finansal bir zorluk oluşturduğu anlamına geliyordu.
İtilaf ülkeleri arasında en zengin ekonomi ve zamanının finans merkezi olarak sermaye artırma, Britanya'nın askeri stratejisinin ikincil bir unsuru değildi.
Lloyd George'un 1914'te dile getirdiği gibi, Britanya'nın planı, kıtadaki Fransız kuvvetlerini desteklemek için bir ordu sağlama ve müttefiklerine silah ve malzeme sağlamak için sermaye artırma kabiliyetini sağlamak için ticaret ve deniz kuvvetlerini kullanmaktı.
Kısacası, kim ne derse desin ama savaş pahalı bir şeydir.
Bunu, sadece büyük yatırımcıları değil, aynı zamanda sıradan vatandaşları da çekecek birkaç askeri kredi takip edecek. Tanıtım birkaç adım daha yükseldi. Sonuç olarak, genellikle tanınmış sanatçılara ait, insanları tahvil satın almaya teşvik eden bir dizi göz alıcı poster yayınlandı.
%1916 Hazine bonoları için Nisan 5'da verilen bu reklam, zamanın tipik bir örneğiydi:
“Ülkene borç para verin. Asker üzülmez, canını ülkesine sunar. Özgürce sunuyor, çünkü hayatı Zafer'in bedeli olabilir. Ama Zafer parasız ve insansız kazanılamaz ve sizin paranıza ihtiyaç var. Bir askerin aksine, bir yatırımcı risk almaz. Hazine bonolarına yatırım yaparsanız, hem öz sermaye hem de faiz paranız Birleşik Krallık Konsolide Fonu'nda güvence altına alınır ... "
(Yazar tarafından çevrilmiştir. Özellikle doğru olduğumu iddia etmiyorum, ancak umarım anlamı açıktır).
Tank bankaları
1917'de savaş bonoları reklam kampanyası yeni bir soluk aldı. O zamanlar için tamamen alışılmadık bir pazarlama hamlesi kullanıldı. Mucize silahta halkın ilgisinin kullanılmasına karar verildi - tanklar.
Doğrudan Avrupa savaş alanlarından getirilen altı gerçek kıdemli tank, İngiltere, İskoçya ve Galler şehirlerini ve kasabalarını gezdi. Ana amaçları, devlet savaş tahvillerinin satışını kolaylaştırmaktı.
Bunlar, erkek modifikasyonunun İngiliz Mark IV ağır tanklarıydı - karışık top ve makineli tüfek silahlı (kadın modifikasyonunun aksine - sadece makineli tüfek silahına sahipti). Her birinin kuyruk numarasına ek olarak, o zamanın geleneğine göre kendi adı vardı:
• No. 113 Julian,
• 119 No'lu Eski Fatura,
• No. 130 Nelson,
• No. 137 Drake,
• 141 Egbert,
• No. 142 Demir Oranı.
Tankların Somme Muharebesi'ne katılımı ve Cambrai Muharebesi'ne son katılımları, halkın hayal gücünü ateşledi: gösterideki görünümleri, bu yeni harika silahtan etkilenen izleyiciler arasında çok popüler olduğunu kanıtladı.
26 Kasım 1917'de, savaşlarda yaralanan 141 No'lu "Egbert" tankı, Londra'daki Trafalgar Meydanı'ndaki Lord Mayor Gösterisine katıldı. Aralık ayında 130 numaralı tank Nelson onu iki haftalığına değiştirdi.
Kısa süre sonra kampanya tüm ülkeye yayıldı: seyahat eden tanklar yollarına çıkan her şehirde bir hafta geçirdi ve iki kız tankın içine yerleştirilmiş bir masadan savaş bonoları sattı. Buna "tank bankaları" demeye başladılar.
Tank şehre büyük bir tantana ile geldi. Üst düzey siviller ve yerel ünlüler tarafından karşılandı ve sık sık konuşmalar yapıldı. Tanka askerler ve topçu parçaları eşlik etti; bazen, tankların ortaya çıkmasından önce, uçak tahvillere yatırım yapma çağrıları ile şehrin üzerine broşürler ve kitapçıklar bıraktı.
Tank 113 Julian'ın ziyareti öncesinde Walsall'a broşür düştü.
Tank, yeteneklerini göstermek için halka gösteriler düzenlerdi.
Farklı şehirleri ziyaret eden tankları gösteren birkaç siyah beyaz sessiz video:
Her ilde alınan miktarın ulusal basında duyurulması, özellikle büyük sanayi şehirleri arasında bir rekabet unsuru sağladı.
Tutarın 2 milyon sterlinin üzerinde olduğu şehirler için "tank bankalarında" genel mevduat:
• Glasgow - 14 £
• Birmingham - 6 sterlin,
• Edinburg - 4 £,
• Manchester - 4 £,
• Bradford - 4 £
• Londra (2 hafta için) 3 £
• Newcastle - 3 £,
• Swansea - 2 sterlin,
• Gövde - 2 sterlin,
• Leicester - 2 £,
• Liverpool - 2 £,
• West Hartlepool - 2 £ (kişi başı 367 £),
• Sunderland - 2 £,
• Aberystwyth - 682 Sterlin - Kişi başına 448 Sterlin, daha sonra imparatorluğun en yüksek seviyesi olarak teyit edildi.
Ortalama bir işçinin o sırada haftada 2 sterlin kazandığını düşündüğünüzde, meblağlar gerçekten çok büyük.
1919'da Hazine, mali çabalarından dolayı 264 tankı çeşitli ilçelere aktarmayı kabul etti. Ulusal Savaş Tasarrufları Komitesi (savaş kredilerini ve tasarruf sertifikalarını teşvik eden bir kamu kuruluşu) hangi şehirlerin bu tanklardan birini alacağına karar verdi. Tanklar teslim alındıktan sonra genellikle parklara veya halka açık yerlere yerleştirildi. Ancak fon eksikliği veya genel kayıtsızlık nedeniyle, daha sonra basitçe durdular ve paslandılar.
Bu tankların biri hariç tümü, sonunda hurdaya satıldı veya II. Dünya Savaşı'ndan önce başka bir şekilde imha edildi. Kent, Ashford şehrinde yalnızca bir tank, büyük ölçüde 1929'da içine bir elektrik trafo merkezinin kurulması nedeniyle bugüne kadar hayatta kaldı. Tank artık tescilli bir savaş anıtıdır.
Bu tank hakkında bir hikaye içeren kısa bir video:
Aslında, Mark IV tankları İngiltere, Avustralya ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bir dizi müzede hayatta kaldı. Bununla Aberdeen Topçu Müzesi'nde tanıştım.
Bu da Brüksel'de, Kraliyet Ordu Müzesi ve Belçika Askeri Tarihi'nde.
PS
Aniden eğlenceli bir devamı aldığında bu makale üzerindeki çalışmamı neredeyse bitirmek üzereydim.
Yıllardır katkıda bulunduğum ve şimdi bana emekli maaşı ödeyen bir fondan mesaj aldım. Resmi emekliliğim için beni tebrik ettiler (son zamanlarda 67 yaşına girdim ve bu bizim bölgemizdeki emeklilik yaşı), aylık ödemelerin tam miktarını belirttiler, kuruluşlarının daha önce olduğu gibi çıkarlarımı koruduğunu, birikimlerimin güvende olduğunu söylediler ve sağlam ve hatta yavaş yavaş büyüyorlar, çünkü çeşitli ülkelerin sağlam banka fonlarına yatırıldılar (isimler listelenmiştir). Diğerlerinin yanı sıra, İngiliz borç yükümlülüklerinden (!) bir söz buldum.
İnternette dolaşırken ilginç bilgiler buldum.
Birinci Dünya Savaşı savaş tahvillerinin şu anda 120 yatırımcının elinde olduğu ortaya çıktı.
Ancak 2014'ten bu yana, yüzüncü yıl için Büyük Britanya, Birinci Dünya Savaşı sırasında mevduat sahiplerine olan borçlarını ödemeye başladı!
O zamana kadar bonolar da ölü sayılmazdı, onlara düzenli olarak faiz ödeniyordu.
Britanya Borç Yönetimi Departmanına göre, hükümet 1917'den bu yana sürekli %5,5 ve %8,64 savaş tahvillerine faiz olarak yalnızca 5 milyar sterlin (3,5 milyar dolar) ödedi.
İngiliz hükümeti ayrıca bir dizi başka antik Hazineyi geri almayı düşüneceğini söyledi.
Bu taahhütlerden bazıları XNUMX. (!) Yüzyıla kadar uzanmaktadır.
Böylece, 1853'te İngiltere Başbakanı William Gladstone, 1711'de kurulan South Sea Company'nin yetkili sermayesini konsolide etmek için tahvil çıkardı. Şirket 1720'de büyük borçlar bırakarak çöktü.
İngiliz hükümeti bir zamanlar ona Güney Amerika'daki İspanyol kolonileriyle tüm ticarette tekel sözü verdi. İngiltere'ye Hindistan ile gelişen bir ticaret sağlayan Doğu Hindistan Şirketi'nin başarısının tekrarını bekleyen yatırımcılar, şirketin hisselerini satın aldı.
Yöneticileri Güney Denizlerinin (günümüz Güney Amerikası) düşünülemez zenginlikleri hakkında masallar yayarlarken, şirketin hisseleri 1720'de sekiz kattan fazla arttı, Ocak'ta 128 sterlinden Haziran'da 1 sterline, yıl sonuna kadar düşüşe geçti.
Ancak İngiliz borsasında bu tahvillerin de çok yüksek olmasa da kendi kotaları vardır.
Güney Denizi Şirketi nedir! Bu piyasada, Napolyon ile yapılan savaşlar ve hatta 1853-1856 Kırım Savaşı için savaş borç bonoları kote ediliyor! Onların altında, mal sahipleri bugün çok uygun koşullarda kredi alabilirler.
Tabii ki, 1959'da balkondan güvercinleri bu tür bağlardan fırlatan bana göre, sorunun böyle bir formülasyonu tamamen sıra dışı görünüyor.
Daha önce verilen kredilerin kazançlarının dolaşımının durdurulduğu ve tahvillerin geri ödenmesinin 20 yıl ertelendiği bir kararname çıkarıldığında, büyükbabanın kutusundaki bir pakette tamamen işe yaramaz bir kutuda yatıyorlardı. Vatandaşlar, bir gün devletin tahviller için en azından bir miktar ödeme yapacağına inanmıyorlardı ve daha sonra çocukların güzel kağıt parçalarıyla oynamasına izin verilen birçok aile vardı. Şey, denemeye sevindim.
Kaynaklar:
Michael Anson, Norma Cohen, Alastair Owens ve Daniel Todman. Ülkenizin fonlara ihtiyacı var: İngiltere'nin Birinci Dünya Savaşı'nı finanse etmek için gösterdiği erken çabaların olağanüstü hikayesi
Norma Cohen. İngiltere savaş için nasıl ödeme yaptı: 1914-32 Büyük Savaşında Tahvil Sahipleri.
Daunton, M. (2002) Just Taxes: The Politics of Taxation in Britain 1914-1979, Cambridge
Sayers, RS (1975) İngiltere Bankası 1891-1944, Cilt. BEN.
Vikipedi makaleleri vb.
Bu makaledeki tüm görseller, aksi açıkça belirtilmedikçe, Wikipedia medya deposundan, Flikr ücretsiz görseller kaynağından ve benzerlerinden alınmıştır.