Üçüncü Büyücülük filmi, The Devil Made Me Do It, serinin kendi kendini iblisbilimci ilan eden Ed ve Lorraine Warren tarafından üzerinde çalışılan gerçek vakaların “gerçek hikayesini” kurgulama modelini takip ediyor ve bu sefer Arne Cheyenne Johnson’ın 1981’deki davasını sıfırlıyor ABD’de savunmada şeytani mülkiyeti kullanmaya teşebbüs eden ilk dava oldu. Doğal olarak, filmde tamamen zorlayıcı (ve kesinlikle doğaüstü) bir korku hikayesi anlatmak için icat edilmiş pek çok şey var. Ne de olsa Conjuring filmleri, iblisler ve kötü niyetli ruhlar gibi şeylerin varlığını zaten kurmuştur ve Patrick Wilson ve Vera Farmiga’nın oynadığı Ed ve Lorraine Warren, filmlerin dünyasında gerçek, gerçek, şüphesiz psişik yeteneklere sahiptir. böyle kesin iddialarda bulunamayan yaşamdaki meslektaşları.
Peki, gerçek Arne Johnson vakasını filmle ilişkilendirirken bu çizgiler nerede bulanıklaşmaya başlıyor? Hadi parçalayalım. The Conjuring 3’ten bazı spoiler gelecek, bu yüzden lütfen dikkatli ilerleyin.
Cinayete Giden Olaylar
Hem film hem de gerçek hayattaki olay Arne’nin kendisiyle değil, genç David Glatzel (filmde Julian Hilliard tarafından canlandırılıyor) ile başlıyor. 1980’de 11 yaşındaki David, ailesinin Brookfield, Connecticut’ta kiralık bir mülkü temizlemesine yardım ediyordu. “Yaşlı bir adam” tarafından defalarca tehdit edildiğini anlatmaya başladığında. Tabii ki, aileden kimse ona inanmadı ve sadece ev işleri yapmaktan kurtulmaya çalıştığını varsaydı. Ancak zamanla, bu “yaşlı adam” vizyonları, David’in kabuslardan çığlık atarak ve ağlayarak uyandığı, bu kişinin şeytani özelliklere sahip olduğunu ve Latince İncil ayetleri mırıldandığını anlatan korkunç karşılaşmalara dönüştü. Aile, iddiaya göre David’in nöbet benzeri nöbetler geçireceğini, gizemli morluklarla sonuçlanacağını ve İncil ve Kayıp Cennet’ten alıntı yapmak için garip seslerle konuşmaya başlayacağını söylüyor. Ayrıca evin çatı katından gelen garip sesler duyduklarını söylediler.
Sonunda Glatzel ailesi, David’in şeytan çıkarma ayini sırasında, filmin başladığı yer olan Warrens’ı içeri çağırdı. Film versiyonu, David’in sahip olduğu arka planın bir kısmını kapsıyor, ancak yaşlı adamı, David’in bir su yatağı aracılığıyla ilk karşılaştığı bir canavar lehine bırakıyor.
Şeytan çıkarma sırasında, Arne Johnson – daha sonra David’in ablası Debbie ile çıkıyor, görünüşe göre iblisi, filmde de oynayan David’i kurtarmak için kendi içine “davet etti”. Oradan, olaylar ilgili kişiler tarafından verilen hesaplardan uzaklaşmaya ve daha kurgusal alanlara dönmeye başlar. Johnson’a göre, iblis onu kiralık mülkteki eski bir kuyuda gördükten sonra tamamen ele geçirdi, ancak filmde David’in şeytan çıkarma ayini biter bitmez Arne için tüm bahisler kapandı. Ayrıca Ed Warren’ın (Patrick Wilson) neredeyse kalbini durduran iblis sayesinde ölümle başa çıkmasıyla ilgili kapsamlı bir alt konu var, ki bunun aslında gerçekleşmediğini söylemek yeterli.
Şeytan çıkarmanın kendisi bile bir tartışma konusudur. Hesaplara göre, David dört farklı rahibin dahil olduğu üç farklı şeytan çıkarma ayinine maruz kaldı, ancak Bridgeport Piskoposluğu, “Davud’a zor bir zamanda yardım etmenin” ötesinde herhangi bir katılım düzeyini doğrulamayı reddetti.
Ed’in görevden alınması ve Lorraine’in yanındayken, ele geçirilmiş Arne’nin gerçekten sarmal olmak için birkaç günü vardır, durumu gitgide daha da kötüleşirken Glatzel ailesi daha da akıllı kalmaz.
Cinayetin Kendisi
16 Şubat 1981’de Arne Johnson, ateşli bir tartışmanın ardından filmde Ronnie Gene Blevins tarafından canlandırılan Bruno adlı ev sahibi Alan Bono’yu tekrar tekrar beş inçlik bir çakı ile bıçakladı. Bildirildiğine göre Bono, Arne ve kız arkadaşı Debbie ile bir öğle yemeğinden sonra sarhoş olmuştu. Yüzleşme sırasında, Bono görünüşe göre Debbie’nin o sırada Debbie ve Arne ile birlikte olan 9 yaşındaki kuzeni Mary’yi yakaladı ve onu bırakmayı reddetti. Bıçaklamadan önce görgü tanıkları Arne’nin “hayvan gibi hırladığını” söyledi.
Bono olaydan birkaç saat sonra göğsünde “dört ya da beş muazzam yara” ile öldü.
Bu olayların film versiyonu açıkça ilişkiyi dramatize ediyor ve Mary’yi denklemden çıkarıyor, bunun yerine sarhoş bir Bono Debbie’yi yakalayıp hepsini Blondie’nin 1980 hit şarkısı “Call Me” ile dans ettirmeye çalıştıktan sonra Arne’ye gerçeküstü ve kabus gibi bir yolculuk yapmayı tercih ediyor.
Filmde, Arne birisini incittiğini düşündüğünü iddia ederek, hala kanla kaplı ve bir yolda yürürken şaşırmış bir şekilde yakalandı. Bunun gerçek olaylara dayanıp dayanmadığı tam olarak belli değil, ancak Arne iki mil uzakta bulundu ve hemen hapse atıldı. Bu, filmde belirtildiği gibi, Brookfield tarihinde kaydedilen ilk cinayetti.
Buradan itibaren, film gerçek özgürlükleri almaya başlar ve kan ritüelleri yapmaya çalışan satanistleri ve cadıları içeren bir alt konu sunar, film korkularında giderek daha büyülü hale gelmeye başladığında muhtemelen hiç gerçekleşmemiştir.
Deneme
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, The Devil Made Me Do It’in arka planında gerçekleşen asıl dava, filmin belki de en az ilginç kısmıdır ve çoğunlukla, psişik savaşa girerken hem Arne hem de Warrens için riskleri artıran bir itici güçtür. gerçek, gerçek şeytanlarla.
Gerçekte, şeytani mülkiyeti savunma olarak kullanma girişimi mahkeme tarafından düpedüz reddedildi. Yargıç, böyle bir savunmanın hukuk sisteminde asla yer alamayacağını söyleyecek kadar ileri gitti, çünkü ilgili ifadeye izin vermek “bilimsel değildi”, bu da jürinin müzakereleri sırasında şeytani bulundurmayı yasal olarak geçerli bir açıklama olarak kabul edemeyeceği anlamına geliyordu. Bu başarısız girişimin yerine, savunma kendini savunmayı savunmayı seçti.
Film versiyonu, gerçek hayattaki bu oldukça anticlimactic olay dönüşünü atlatmak için, gerçek yasal işlemlerin kendisini montaj formatında parlatır ve yasal bir argümana sahip olmayı yasaklama kararına asla değinmez. Davanın gerçek sonucunu açıklayan bir dipnotla bitiyor: Arne, 24 Kasım 1981’de birinci derece adam öldürmeden suçlu bulundu ve 10-20 yıl hapis cezasına çarptırıldı, ancak yalnızca 5’ini bitirdi.
Sonrası
Conjuring evreni, Warren’ları hem gerçekten fedakar hem de gerçekten psişik olarak tasavvur etse de, çalışmalarının gerçekliği genellikle çok daha karanlıktı. Çalıştıkları ailelerden hiçbir zaman para toplamasalar da, deneyimlerini anlatan, sonradan sömürücü veya kurgusal olarak görülen kitaplar yayınlarlardı.
Glatzel ailesinde durum böyleydi. Warren’lar, yazar ortakları Gerald Brittle ile 1983’te yayınlanan The Devil In Connecticut adlı bir kitapta olayları açıklamaları üzerinde çalıştı. 2007’de, Ed Warren’ın ölümünden bir yıl sonra, şimdi yetişkin David Glatzel ve kardeşi Carl Lorraine ve Brittle aleyhine dava açtı.
Carl’a göre, “[David] asla sahip olunmadı. O, ailemle birlikte, manipüle edildi ve sömürüldü, Warren’ların çok iyi olduğu bir şeydi ve yazarları Gerald Brittle ile birlikte, bizim pahasına zengin ve ünlü olmak için iblisler hakkında düzmece bir hikaye uydurdular ve biz kanıtlayacak kanıtlara sahip olmak. Warren’lar aileme defalarca milyoner olacağımızı ve kitabın kız kardeşimin erkek arkadaşı Arne’nin hapisten çıkmasına yardımcı olacağını söylediler. İlk günden bunun bir yalan olduğunu biliyordum ama çocukken bu konuda gerçekten yapabileceğim hiçbir şey yoktu.”
Carl, web sitesi internet arşivinde hala görülebilen Alone Through The Valley adlı olayların kendi versiyonunu anlatan her şeyi anlatan bir kitap üzerinde çalışmaya devam etti. Bununla birlikte, kitabın kendisi ya kitlesel pazar yayınına hiç çıkmadı ya da artık mevcut değil.
Ancak, dahil olan tüm taraflar Warrens veya okült konusunda aynı fikirde değil gibi görünüyor. Hem Arne hem de Debbie, Discovery Channel’ın A Haunting dizisinin bir bölümü için Warren’ın olaylar versiyonunda kararlı olduklarını iddia ettikleri dava hakkında röportajlar ve ilk elden açıklamalar sağladı.