Özlü'yü 18 Şubat 1986 yılında 42 yaşındayken kaybediyoruz. Edebiyatımızın çok genç yaşta kaybettiği, kendine özgü tarzıyla pek de duyulmayan bir yazar. Okuduğuma göre çok acılar çekiyor. Belki de bu yüzden çok fazla ölümden bahsediyor.
Tezer Özlü'yü okumadan önce şunu da belirtmeden geçmeyeyim. Çok mutlu yada neşeli bir halinizde okumalısınız. Eğer karamsar ve mutsuzsanız bu kitabı okuduktan sonra sanırım sizin de Tezer'in dediği gibi "Bittim, yaşamımı kapattım." deme olasılığınız bayağı yüksek.
Kitabı okurken oldukça renklı post-it kağıtlar yapıştırma gereği duyuyorsunuz. Her bir kelimesi sizi derinden sarsıyor ve bazen de bu kadar acıtmasını, doğru noktaya bu kadar yakın olmasını anlam veremiyorsunuz. Bitirdiğimde biraz daha sayfa var mı diye birkaç dakika öylece kaldım. Belki de fazlası zarar olabilirdi. Yada yine onun deyimiyle "Yazmayı keseceğim. Yeter. Gece ilerledi. Neredeyse bi çocuk doğurabilirim."
Son olarak da Tezer Özlü'nün diğer kitaplarını okumak için can atıyorum. Tabi bu kitapları arka arkaya okumamak lazım. Araya bir iki kitap koyarak okursak daha iyi olabilir.
-Puanım-
5/5