günü ABD Açık’ta Carlos Alcaraz’ı izliyorum kadar her şeyi tenis kortunda giyiyordum.
Hayır, forehand vuruşunun azaltılmasından ve vuruşundan bahsetmiyorum. Onun cüretkar yaratıcılığından bahsediyor: Alcaraz maçında ilk kaleye doğru ilerlerken Matteo Arnaldi İspanya’nın en uzun golünü attı. Alcaraz durdu, sırtını ağlara savurdu, sıçradı ve yükseğe uzanıp nadir görülen bir ters vuruşunu yaptı; Çoğu profesyonel bunu oynayabildiği kadar güçlü bir vuruşla vurmaya çalışıyor.
Alcaraz çoğu profesyonel değil. Ani bir hamle yapmak yerine, vuruşunu kasıtlı olarak azaltarak ve topu hafifçe ve bir eğriyle fırlatarak ağdan çok da uzak olmayan bir yere düşmesini sağladı.
Arthur Ashe Stadyumu’nda tıklım tıklım dolu bir salonun önünde backhand, havai atışla kazanan bir oyuncu mu? Bunu kim yapar?
6-3, 6-3, 6-4’lük galibiyetin ortasında küçük bir ve çok güzel, dudak uçuklatan ve daha önce her şeyi anlatan bir maçtı.
Bu, güçlü tenisçiler – tüm bu güçlü vücutlu oyuncular, artık her raket sertleşti – Alcaraz, en yumuşak, en yavaş tempo değişiminin vuruşunu yeniden canlandıran oyuncular arasında yer alır: düşmeu, diğer adıyla marshmallow, diğer adıyla damlalık.
Pazartesi günü Alcaraz’ı izleyenlerin de onaylayacağı gibi, bugünün oyuncuları ona daha sert vuruşlar yapıyor. Ancak büyük kazanç için (Flushing-Meadows’ta büyük zafer kazancı gibi) nüansların kritik değerleri vardır.
Tenisin en iyi oyuncuları, yakın zamana kadar düşen atışlarını giderek daha fazla kullanıyor.
Michael Chang, Jim Courier ve Roger Federer’e büyük şampiyonluklar kazandıran koçluk yapan Jose Higueras, geçen hafta Court 11’in önünde sıralanan tribünlerden bir maç izlerken, “Ah evet, bunu daha çok görebiliyoruz” dedi. Şunları şunları ekledi: “Sahanın tamamını, her parçayı kullanmanız gerekiyor. Bu yumuşak küçük çekimler bunu yapıyor. İnsanların bunun savunması amaçlandığı düşünülüyor ama aslında çok saldırgan.”
Damlalık, beyzboldaki değişiklik adımına eşdeğerdir. Kılıç değiştirme ve sürprizlerle ilgili. En iyi sakatlıkları (kadınlar maçında Alcaraz, Novak Djokovic ve Ons Jabeur’u düşünün) genellikle sanki taban çizgisine yönelik güçlü bir yer vuruşu veya voleybolu vurulmak üzereyken oluyorlar.
Ama bu bir hile. Top onların tellerinden fırlamıyor. Ağın üzerinden yağmur damlası çalışmaya başlamadan önce kısa bir süre bükülen hafif bir kaldırma ile uysal bir şekilde fırlıyor.
Düşen atışlar soruyor. “Hey, sen, orada taban çizgisinde kamp kurup başka bir iki elli ters vuruş yapanı bekliyorsun. Beni bekliyor musun?”
“Yön değiştirip hızlı bir koşuyu kaydetmeden iki kere zıplamadan beni yakalayabilir mi yanlış?”
Profesyonel sıralamalarda, John McEnroe’nun hakimiyetinden bir sonraki dönemi düşünün, 1990’larda ve 2000’lerin başlarındaki güçlü oyunlara kadar olan dönemi düşünün, tenisin lokumunun sonradan akla geldiği bir dönem vardı. Oyuncular bunu başardıklarında yüzdelere bağlı kaldılar, nadiren taban çizgilerinden veya büyük, yüksek gerilimli noktalardan vurdular.
Değişim, profesyonel tenisin ve iyi oyuncuların Avrupa’dan, özellikle becerikli bir dokunuşla ödüllendirilen bir yüzey olan toprakta oynayarak büyüyerek İspanya’dan giderek daha fazla uzaklaşmasıyla geldi.
Rafael Nadal, düşme şutunu tamamen benimsedi. İspanya’da genç yaşta eğitim gören Andy Murray, usta oldu.
Ancak Higueras’ın barajı yıkanmıştı Federer’e aitti. 2008’de Federer, İspanyol oyuncuyu oyunu yeni bir taşıma seviyesineya yardımcı olması için işe yayılmasında Higueras, yeni arkadaşının büyük forehand’ına güvenmeyi kolayca dropper kullanmayı tercih etti.
Higueras, karışıma yumuşaklık eklemenin, Federer’in zaten muhteşem olan oyununa son dokunuşu çocuklarımızı savundu. Daha fazla düşme şutunun karıştırılması, rakip hatların genel şutları savunmaya zorlanma; artık uzaktan kamp yapmak yok.
Federer, Higueras’ın gelişmesinden sonra, 2009’daki tek Fransa Açık da dahil olmak üzere yedi büyük şampiyonluk kazandı.
Federer bu değişikliği benimsedikten sonra, erkekler ve kadınların turnesindeki bir dizi oyuncuda aynı şeyi yaptı. O gün bu yana her yıl, düşme atışının kullanımı giderek oyunun bir parçası gibi görünüyor.
Bulgar ATP Turu emektarı Grigor Dimitrov geçen hafta “Bunu çaresizlikten kullanan oyuncular var” dedi. “Ritmi değiştirmek için bunu kullanan oyuncular var. Bunu bedava puan almak için kullanan oyuncular var ve bunu elde etmek için kullanan oyuncular var.”
Peki düşüş atışının ilerlemesine ulaştık mı?
“Bunu daha çok göreceğimizi düşünüyorum” dedi.
O tek kişi değil. Martina Navratilova, Alcaraz’ın daha fazla profesyonelin hükümdarlığını takip edecekti. Mart ayında “Oyun üzerinde bir etkisi olduğunu düşünüyorum” dedi, “oyuncular şunu görüyor: ‘İnanılmaz forehand ve backhand vuruşları yapamam, tüm sahada bir oyuncu olmalıyım, dokunuşa sahip olmalıyım’, Cesur olmalıyım vb.’”
Her maçta, 1. dakikada Alcaraz sürekli olarak bir forehand vuruşu yapacak, rakibinin Mach 10’luk bir top için taban çizgisinin gerisinde hazırlanacak ve ardından son nanosaniyede vuruşunu ilerletecek, topu kavrayacak ve onu bir kelebeğin hızıyla ağın üzerinden geçirecek.
Alcaraz yüzdelik oyun kitabını pencereden dışarı attı. Taban çizgisinin yakınında ister dosyada konuşulmuş olsun, ister maçın erken bölümünde ister durgunlukta ister en gergin anlarında olsun, ona fırsatta düşme şutları atacaktır.
Şutun ne olduğu sorulduğunda Alcaraz, şutu vurmanın rakibini ve şaşkına çevirmenin mutluluğunu hatırladığını. Mükemmel damlayı vurduktan sonra aklından neler geçiyor?
“Harika bir duygu” dedi geniş bir gülümsemeyle. “Yani, bir tane daha yaptığım gibi döngüler!”