Martin Ryle, FRS, İngiliz radyo gök bilimci. Astronomide yeni bir çığır açan radyoteleskop sistemlerini geliştiren ve bunların yardımıyla zayıf radyo kaynaklarının yerini belirleyen İngiliz radyoastronom (d. 27 Eylül 1918, Brighton, Sussex ö. 14 Ekim. 1984, Cambridge, İngiltere).
Gelişkin aygıtlarla evrendeki bilinen en uzak gök adaları gözlemlemiştir. Astronomi araştırmaları alanında verilen ilk Nobel Ödülü olan 1976 Nobel Fizik Ödülü nü Sir Antony Hewish ile paylaşmıştır.
Ryle, II. Dünya Savaşı sırasında Telekomünikasyon Araştırma Kurumu’nda radar donanımları üzerinde çalıştı. Savaştan sonra Cambridge Üniversitesi’ndeki Cavendish Laboratuvarı’na girdi. Burada yer ötesi radyo kaynaklarının araştırılmasına yönelik ilk çalışmaları başlattı ve radar ilkelerinden yararlanarak gelişkin radyoteleskoplar kurdu. 1948-59 arasında Cambridge’de fizik dersleri veren Ryle, 1957’de ayrıca Mullard Radyoastronomi Gözlemevi’nin yöneticiliğini üstlendi, iki yıl sonra da radyoastronomi profesörü oldu. 1952’de Royal Society üyeliğine seçildi, 1966’da “sir” unvanı aldı ve Sir Richard Woolley’den boşalan Kraliyet Astronomu görevini üstlendi (1972-82).Akışkanlar mekaniğinin anlaşılmasında önemli katkıları olan, ısının mekanik eş degerini tam olarak saptayan ilk bilim adamı
Ryle önceleri çalışmalarını Güneş’ten, Güneş lekelerinden ve birkaç yıldızdan gelen radyo dalgalarının incelenmesi üzerinde yoğunlaştırdı. Radyo kaynaklarının kataloglarının hazırlanması amacıyla Cambridge’de bir grup kurdu ve grubun çalışmalarını yönetti. Grubun hazırladığı Third Cambridge Catalogue (1959; Üçüncü Cambridge Kataloğu), kuvazarların keşfinde önemli rol oynadı.
Uzak radyo kaynakları olan kuvazarların haritasının çıkartılması amacıyla Ryle, açıklık bireşimi (apertür sentezi) olarak adlandırdığı bir teknik geliştirdi. İki radyoteleskop kullanarak ve bunların arasındaki uzaklığı değiştirerek, bilgisayar çözümlemeleri yardımıyla kuvazarların yerine ilişkin ayrıntılı veriler elde etti. Ryle 1960’ların ortalarında birbirinden 1,6 km uzaklıkta, raylar üzerinde hareket eden iki teleskop kurarak, 1,6 km çapındaki tek bir teleskoptan elde edilebilecek verime ve ayırma gücüne ulaştı. 1967’de Cambridge grubundan Antony Hewish ile Jocelyn Bell’in keşfettikleri ilk pulsarın konumunun belirlenmesinde de bu teleskop sisteminden yararlanıldı.