Çok süperlerdi be...Hatırlıyorum, bundan ortalama 10 sene önce, çocuk olmak mahallede top oynayıp, eve gelmek, eve geldikten sonra banyo yapıp çizgi film izlemekti. Özellikle belli başlı çizgi filmlerin saatleri bile olurdu. Bugün nasıl ki insanlarımız deli gibi dizilerinin saatini kaçırmadan ekran başına geçerlerse bizim için de o zaman bu durum geçerliydi.
Mesela en baba örneği vermek istiyorum. Hayal meyal hatırlıyorum o zamanları ancak 'Pokémon'u izlemeyen/bilmeyen yoktur. İlk başladığında ülke çocukları olarak öyle heyecanlıydık ki planlarımızı Pokémon'un yayın saatine göre düzenlerdik. İlk geldiğinde öğleden sonra olduğu için 'Pokémon Saati'nde herkes eve gider, yarım saat sonra dışarı çıkıp 'oha lan Ash'e bak, Pikachu da ne Thundershock attı roket takımına eheheh' gibi muhabbetler dönerdi. Tabii Thundershock demezdik, o bizim için Yıldırım Şoku saldırısı idi.
Bir de dönemin tek (hatırlayabildiğim tek) çizgi film kanalı Fox Kids efsanesi vardı.
Çoğumuzun en manyak çizgi filmleri muhtemelen Fox Kids'de yayınlanıyordu. Louie Anderson ve babası Andy Anderson ile askerlik anıları dinlemece, Çılgın Korsan Jack ve Lapacı ile hüzünlü hazine arayışları, Pinokyo, Peter Pan, Afacan Dennis biraz daha yeni döneme gelirsek Andy'nin Nesi Var ?, Nascar Racers, Roboroach, Wunschpunsch, 402 Numaralı Sınıf diyerek aklınızı alırım.
Peki ya Animated Series olarak gönlümüzde taht kurmuş çizgi filmler ? Evet, Spider-Man ve X-Men başta olmak üzere, Batman, Justice League, Fantastic Four, The Icredible Hulk gibi serilerden bahsediyorum. Yani kim Eddie Brock'un simbiyotu aldıktan sonra hayvan gibi kas çalışıp Peter'ın peşine düşmesini, Mary Jane'e sarkıp Peter'ın hayatını taciz etmesini ve hayatının dayağını atmasını özlemedi ki ? Ya da kim Wolverine'in pençelerini, Gambit'in iskambil kağıtlarını karizma patlaması yaparak fırlatmasını, Rogue'un kalçasını, Storm'un saçlarını özlemedi.
Bir de Allah'tan günümüzde hala sık sık yayımlanan Flintstones, Scooby Doo, Tom & Jerry gibi efsaneler var. İşin üzücü tarafı Looney Tunes'u fazla görememem. Bir karikatürle yazıyı sonlandırıyorum. Duygu seli yaşandı çünkü, ben ağlayacağım. Buradan yayıncılara sesleniyorum; 'Oğlum şunları verin lan, mal mal bentenleri bakuganları vermeyin, nolur lan'