İdiyopatik pulmoner fibrozis (IPF), akciğerlerdeki dokunun kalınlaşması, sertleşmesi ve skarlaşması (fibrozis) ile karakterize edilen kronik bir akciğer bozukluğudur. Etkilenen bireylerde nefes darlığı ve ilerleyici akciğer hastalığı gelişir. Sonuçta IPF, solunum yetmezliği gibi yaşamı tehdit eden komplikasyonlara neden olur.
Haber Merkezi / İlerleme hızı bir kişiden diğerine büyük ölçüde değişebilir. Yıllar geçtikçe çoğu kişide artan solunum semptomları, akciğerlerde ilerleyici yara izleri ve akciğer fonksiyonlarında kademeli bir azalma görülür. Daha az sıklıkla, etkilenen bireylerin akciğerlerinde hafif yara izleri olur ve hastalıkta uzun yıllar boyunca çok az değişiklik olur veya hiç değişiklik olmaz. Bazı durumlarda, bozukluk hızlı bir şekilde (akut şekilde) ilerleyebilir ve tanı konulduktan sonraki birkaç yıl içinde yaşamı tehdit eden komplikasyonlara neden olabilir.
‘İdiyopatik’ terimi, bozukluğun altında yatan nedenin bilinmediği veya kanıtlanmadığı anlamına gelir, ancak son zamanlarda genetik duyarlılığın bu hastalığa yakalanma riskinin %35-40’ından sorumlu olduğu gösterilmiştir. IPF’nin tedavisi olmamasına rağmen, bozukluğu yönetmek için çeşitli farklı tedaviler mevcuttur ve birkaç yeni tedavi seçeneği üzerinde çalışılmaktadır. Sonuçta, etkilenen bazı bireylerin akciğer nakline ihtiyacı olacaktır.
IPF’nin erken evrelerinde hiçbir semptom mevcut olmayabilir (asemptomatik). Yukarıda belirtildiği gibi, bozukluğun ilerlemesi oldukça değişkendir. Bazı kişiler, semptomların bir miktar iyileşmeden önce bir süre kötüleştiği ‘alevlenmeler’ yaşayabilir. İlk karakteristik semptom, özellikle egzersiz gibi efor sarf edildiğinde fark edilen nefes darlığıdır. Bu, nefes darlığı veya nefes darlığı olarak bilinir.
Etkilenen bireyler ayrıca çok az balgam çıkaran veya hiç balgam çıkarmayan hafif, kuru bir öksürük (verimsiz öksürük) sergileyebilir. Balgam, solunum yolundan öksürülen bir malzemedir ve tükürük, mukus ve balgamı içerebilir. Bu kalıcı, verimsiz öksürük 30 günden fazla sürer.
Hastalık ilerledikçe, etkilenen bireylerde orta düzeyde efor veya egzersiz sonrasında nefes darlığı gelişir. Hızlı, yüzeysel nefes alma sergileyebilirler. Kuru, kesikli, verimsiz öksürük de ortaya çıkabilir. Sonunda, minimum efor sarf edildiğinde ve hatta istirahat halinde bile nefes darlığı gelişebilir. Etkilenen bireyler, kontrol edilemeyen tekrarlayan öksürük nöbetleri yaşayabilir.
Ortaya çıkabilecek ek semptomlar arasında anormal yorgunluk, göğüste rahatsızlık, kademeli, istenmeyen kilo kaybı ve ağrıyan eklemler ve kaslar yer alır. Bazı kişilerde el veya ayak parmaklarında çomaklaşma gelişir. Çomaklaşma, el ve ayak tırnaklarının alt kısmındaki dokunun şişerek daha geniş ve yuvarlak hale gelmesidir. Etkilenen bireylerde tekrarlanan göğüs enfeksiyonları (kronik zatürre) gelişme riski yüksektir.
Sonuçta IPF’li bireylerde solunum fonksiyonu, solunum yetmezliği dahil ciddi komplikasyonlara neden olacak şekilde azalır. Pulmoner fibroz, pnömoni (akciğer enfeksiyonu), akciğerlerin çökmesi (pnömotoraks), akciğerlerin ana arterinde yüksek tansiyon (pulmoner hipertansiyon), akciğerlerde kan pıhtıları (pulmoner emboli) ve kalp yetmezliği gibi diğer ciddi tıbbi durumlara yol açabilir. IPF’li bireylerde akciğer kanseri gelişme riski yüksek olabilir.
Bazı kişiler, hastalığın hızlı ilerlemesini ve akciğer fonksiyonunda hızlı bir bozulmayı ifade eden ‘akut alevlenme’ yaşar. Akut alevlenmeler enfeksiyon, pulmoner emboli, pnömotoraks veya kalp yetmezliği gibi komplikasyon yaratan bir faktörle ilişkili olabilir. Ancak birçok vakada akut alevlenmeler tanımlanabilir bir neden olmadan meydana gelir.
IPF’nin kesin, altta yatan nedeni tam olarak anlaşılamamıştır. Bozukluk ailelerde ve ayrıca ara sıra ortaya çıkar. Hastalığın gelişiminde immünolojik, çevresel ve genetik faktörler de dahil olmak üzere farklı faktörlerin rol oynadığı düşünülmektedir. IPF gelişme riskinin %30’unu oluşturan en güçlü risk faktörü, MUC5B genindeki, akciğerdeki en küçük hava yollarında (solunum bronşiyolleri) daha fazla mukus üretimiyle sonuçlanan bir varyasyondur.
Uzun yıllar boyunca araştırmacılar vakaların çoğunun akciğerlerde aşırı yara izine neden olacak şekilde ilerleyen genel inflamasyondan kaynaklandığına inanıyordu. Ancak araştırmacılar artık çoğu vakanın küçük hava yollarını ve alveolleri (epitelyal hücreler) kaplayan belirli hücrelerin hasar görmesinden kaynaklandığına inanıyor. Alveoller akciğerlerde çok sayıda bulunan küçük, ince duvarlı hava keseleridir. Alveoller oksijenin kana girdiği ve karbondioksitin kandan çıktığı yerdir.
Alveoller, akciğerlerdeki ana hava yolu geçişlerinden ayrılan, bronşiyol adı verilen küçük, dar tüplerin uçlarında bulunur. Temel olarak, hava burun ve ağızdan solunur ve boğazdan nefes borusuna (trakea) doğru ilerler. Trakea, bronşiyollerin bağlı olduğu bronşiyal tüpler adı verilen hava geçişlerine ayrılır. Büyük olasılıkla, normal yara iyileşmesinin bir parçası olarak vücut, hasarlı epitel hücrelerini onarmaya çalışır. Bu yanıt anormaldir ve alveollerde ve çevredeki akciğer dokusunda ilerleyici skar oluşumuna ve hasara yol açar.
Açıklandığı gibi, ilk hasarın oluşmasının altında yatan neden her zaman anlaşılamamaktadır. Bu tür hasarlar, tetikleyici veya ‘tetikleyici’ bir maddeye kronik maruz kalma sonucu ortaya çıkabilir. Sigara içmek, özellikle en az 20 ‘paket’ yıl sigara içme öyküsü olan bireylerde, IPF ile güçlü bir şekilde ilişkilidir. Ek tetikleyici ajanlar arasında yabancı maddelerin akciğerlere kronik solunması (kronik aspirasyon) ve çeşitli gazlar ve dumanlar, inorganik tozlar (örneğin silika ve sert metal tozları) ve organik tozlar (örneğin bakteri ve hayvan) dahil olmak üzere belirli çevresel kirleticilerin kronik olarak solunması yer alır. proteinler).
Viral veya bakteriyel enfeksiyonlar, radyasyon tedavileri ve spesifik kemoterapötik ilaçlar, antibiyotikler ve kalp ilaçları dahil olmak üzere bazı ilaçlar da IPF ile ilişkilendirilmiştir. Romatoid artrit, lupus veya skleroderma gibi otoimmün hastalıkların pulmoner fibrozis ile ilişkili olduğu bilinmektedir. Çoğu durumda, hiçbir tetikleyici veya tetikleyici ajan tanımlanamamaktadır.
Araştırmacılar, etkilenen belirli bireylerin, yukarıda açıklanan bu tür maruziyetlerin ardından IPF geliştirmeye genetik olarak yatkın (duyarlı) olduğundan şüpheleniyor. Genetik olarak bir bozukluğa yatkın olan bir kişi, hastalık için bir gen (veya genler) taşır, ancak belirli çevresel veya immünolojik faktörler gibi belirli koşullar altında tetiklenmediği veya “aktive edilmediği” sürece bu hastalık ifade edilemeyebilir. IPF gelişiminde rol oynayan bir dizi gen, toplamda İPF gelişme riskinin %35-40’ını oluşturur. Bu genler, konak savunmasını, hücre hayatta kalmasını ve hücre-hücre etkileşimlerini koruyan genleri içerir.
Belirli vakalarda IPF ile ilişkili olabilecek spesifik genetik anormallikler arasında mukus proteini üreten MUC5B geninin mutasyonları; yüzey aktif madde protein C’yi kodlayan SP-C geninin mutasyonları (yüzey aktif madde, akciğerleri kaplayan sıvıların yüzey gerilimini azaltan bir yağ ve protein karışımıdır); ve telomerlerin sağlığı ve fonksiyonunda rol oynayan TERT ve TERC genlerindeki mutasyonlar.
Telomerler, kromozomların sonunda bulunan ve kromozomların replikasyonu ve stabilitesi için gerekli olan yapılardır. Telomerler, kromozomların birbirine yapışmasını, yıpranmasını veya hasar görmesini engellediği ve kromozom üzerindeki hayati genetik bilgiyi koruduğu için ayakkabı bağcıklarının plastik uçlarına benzetilmektedir. Ancak MUC5B geninin ekspresyonunu kontrol eden bir varyant, IPF gelişimi için en önemli risk faktörüdür ve bu hastalığa yakalanma riskinin %30’unu oluşturur.
Büyük olasılıkla, genel olarak IPF ve idiyopatik interstisyel pnömoniler, kısmen tek başına veya bazı kombinasyonlarda etkili olan birden fazla genetik varyasyondan kaynaklanmaktadır. Bu tür genetik mutasyonların belirli vakalarda IPF gelişiminde oynadığı rolü tam olarak belirlemek için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.
Vakaların %5-10’unda IPF aynı aile biriminin birden fazla üyesinde (yani ebeveyn, çocuklar ve kardeşler) meydana gelmiştir. Bu meydana geldiğinde ailesel idiyopatik pulmoner fibrozis terimi kullanılır. Ailesel IPF’nin semptomları ve nesnel belirtileri sporadik IPF’ninkilerle aynıdır, ancak bozukluk biraz daha genç yaşlarda ortaya çıkma eğilimindedir.
Pulmoner fibroz, Hermansky-Pudlack sendromu gibi ayrı bir genetik bozukluğun parçası olarak ortaya çıkabilir. HPS, albinizm, görme anormallikleri ve uzun süreli kanamaya yol açan trombosit fonksiyon bozukluğu ile karakterizedir. Belirli durumlarda, etkilenen bireylerde pulmoner fibroz gelişebilir. Birkaç farklı gendeki mutasyonların HPS’ye neden olduğu bilinmektedir; pulmoner fibrozun yalnızca iki spesifik mutasyonla, HPS1 geni ve HPS4 geniyle ilişkili olduğu görülmektedir.
Mide içeriğinin yemek borusuna geri akışı (yetersizliği) (gastroözofageal reflü veya GERD), obezite, amfizem ve obstrüktif uyku apnesi dahil olmak üzere, IPF’li bireylerde genel popülasyondaki bireylere göre daha sık görülen çeşitli durumlar ortaya çıkar. Bu bozukluklar arasındaki bağlantı (eğer varsa) tam olarak anlaşılamamıştır. Bazı araştırmacılar, çok küçük miktarlardaki reflü materyalinin tekrarlanan ve kasıtsız olarak akciğerlere aspirasyonu nedeniyle kronik GERD’nin IPF gelişimi için bir risk faktörü olabileceğine inanmaktadır.
Karakteristik semptomların tanımlanması, ayrıntılı hasta öyküsü ve kapsamlı bir klinik değerlendirmeye dayanarak idiyopatik pulmoner fibrozis tanısından şüphelenilebilir. Tanı, geleneksel göğüs röntgeni (radyografi), bilgisayarlı tomografi (BT) taramaları, solunum fonksiyon testleri, kan testleri ve akciğer dokusunun cerrahi olarak çıkarılması ve mikroskobik incelenmesi (akciğer biyopsisi) dahil olmak üzere çeşitli özel testlere dayanarak doğrulanabilir.
2014 yılında ABD Gıda ve İlaç Dairesi (FDA), IPF tedavisi için iki ilacı onayladı. Boehringer Ingelheim Pharmaceuticals, Inc. tarafından dağıtılan Ofev (nintedanib), akciğer dokusunun skarlaşmasında rol oynayabilecek birçok yolu bloke eden bir kinaz inhibitörüdür.
Diğer çeşitli tedavi seçenekleri, IPF semptomlarını tedavi etmeyi, hastalığın ilerlemesini yavaşlatmayı ve etkilenen bireylerin aktif ve sağlıklı kalmalarına ve yaşam kalitelerini korumalarına yardımcı olmayı amaçlamaktadır.
Spesifik terapötik prosedürler ve müdahaleler, hastalığın ilerlemesi gibi çok sayıda faktöre bağlı olarak değişiklik gösterebilir; ilgisiz ek hastalıkların varlığı (eş zamanlı hastalıklar); belirli semptomların varlığı veya yokluğu; bireyin yaşı ve genel sağlığı; ve/veya diğer unsurlar.
Belirli ilaç rejimlerinin ve/veya diğer tedavilerin kullanımına ilişkin kararlar, hekimler ve sağlık ekibinin diğer üyeleri tarafından, hastanın durumunun özelliklerine dayalı olarak hastayla dikkatli bir şekilde istişarede bulunularak alınmalıdır; olası yan etkiler ve uzun vadeli etkiler de dahil olmak üzere potansiyel faydalar ve risklerin kapsamlı bir şekilde tartışılması; hasta tercihi; ve diğer uygun faktörler.
Hayatlarının bir noktasında, IPF’li bireylerin çoğu, akciğerlerin oksijeni kan dolaşımına aktaramamasının telafisi için oksijen desteğine (oksijen tedavisi) ihtiyaç duyacaktır. Başlangıçta oksijen tedavisi yalnızca efor sarf edildiğinde gerekli olabilir, ancak bazı durumlarda sonunda sürekli olarak gerekli olabilir. Oksijen terapisi nefes darlığını azaltabilir ve bireylerin daha aktif olmalarını sağlayabilir.
IPF’li bireyler, kronik akciğer hastalıkları olan bireyler için standart bir tedavi seçeneği olan pulmoner rehabilitasyon olarak bilinen bir programdan yararlanabilirler. Pulmoner rehabilitasyon genellikle akciğer hastalığında deneyimli bir klinikte uzmanlardan oluşan bir ekibi içerir. Pulmoner rehabilitasyon bireylere egzersiz eğitimini öğretir; spesifik nefes alma stratejileri veya teknikleri; beslenme danışmanlığı; ve enerji tasarrufu sağlayan teknikler. Bu uzmanlar aynı zamanda hastalığın en iyi şekilde nasıl yönetileceği de dahil olmak üzere akciğer hastalığı konusunda eğitim verebilir ve psikolojik danışmanlık sağlayabilir.
Sigara içen etkilenen bireylere sigarayı bırakmaları şiddetle tavsiye edilir. Grip ve pnömokokal polisakkarit aşıları da şiddetle tavsiye edilir çünkü bu enfeksiyonlar özellikle İPF’li bireyler için zararlıdır.
IPF’li bireyleri tedavi etmek için başka bazı ilaçlar da kullanılmıştır. Uzun yıllardır, IPF’li bireylerin tedavisinde prednizolon gibi kortikosteroid ilaçlar sıklıkla azatiyoprin gibi immünosüpresif bir ilaçla birlikte kullanılmıştır. Bu ilaçlar inflamasyonu azaltır ve/veya bağışıklık sistemini baskılar. N-asetilsistein (doğal olarak oluşan bir antioksidan) olarak bilinen başka bir ilaç sıklıkla bu ilaç rejimine eklenir.
Bu ilaçlar genellikle genelleştirilmiş inflamasyonun IPF’nin önemli bir bileşeni olduğu yönündeki ilk teoriye dayanarak önerildi. Bununla birlikte, ilaçlar genellikle etkisizdi ya da çok az bir rahatlama sağlıyordu ve uzun süreli sağkalımı iyileştirdiklerine dair hiçbir kanıt yoktu. 2011 yılında (Raghu ve ark.), Amerikan Toraks Derneği tarafından yayınlanan bir fikir birliği makalesinde prednizolon, azatiyoprin ve N-asetilsisteini içeren kombinasyon tedavisinin yalnızca az sayıda hasta için önerildiği belirtildi.
IPF’li bireyler sonunda akciğer nakline ihtiyaç duyabilir. Bu tür bir ameliyatın, ciddi hastalığı olan, diğer tedavilere yanıt vermeyen ve başka ciddi tıbbi komplikasyonları olmayan genç hastalarda (65 yaş altı) olasılığı daha yüksektir. Bazı tıp merkezleri, başka ciddi tıbbi komplikasyonları olmayan 65 yaş üstü bireyler için akciğer nakli yapmayı düşünmektedir. Herhangi bir organ naklinde olduğu gibi, akciğer nakli de organ reddi veya enfeksiyon gibi önemli komplikasyon riski taşır.
Gastroözofageal reflü, midede asit üretimini azaltan veya baskılayan standart ilaçlarla tedavi edilebilir. GERD tedavisi, IPF’li bireylerde özellikle önemli olabilir çünkü bazı çalışmalar, GERD tedavisi alan bireylerde daha uzun hayatta kalma sürelerinin ve daha düşük fibrozis skorlarının olduğunu göstermiştir.
Ek tedaviler semptomatiktir ve standart yönergeleri takip edin. Örneğin, akciğer enfeksiyonları için antibiyotikler reçete edilebilir ve öksürük ilaçları ve oral kodein, kronik öksürüğün hafifletilmesini sağlayabilir.