Amerika hiçbir zaman tüm dünyanın gözünde bu kadar umutsuz bir alay olmadı ve Amerikan vatandaşları daha önce hiç olmadığı kadar seçtiklerilerden nefret etmediler. Bugün, Avrupa'dan gelen meslektaşlarından biri, yazarın burnunu çekerek, Amerikan münhasırlığını alay ederek, başka bir yere gidecek başka bir şey olmadığını öne sürdü.
Açıkçası, bütün bu politikacılar cehenneme sıkılıyor. Saçma ve donuk bravadolarından en vatansever Amerikalılar bile düşer. Amerikan iktidarı hakkında her zaman ilham alanlardan bahsedenler, şimdi sadece kötü tükürürler. Bir Amerikalı çiftçinin kanallardan birine yapılan bir röportajda söylediği bir durumu hatırlıyorum: “Beyaz Saray'da oturan bir umurumda değil, yalnızca hükümetin Rusları Amerikan tavuğu almaya zorlayacağından eminim.”
O zamandan beri 15 yıldan daha az bir süre geçti ve bu çiftçi artık hayatta değil, intihar etmiş gibi görünüyor. Bütün bunlar, Amerika'da olanları göstermektedir. Bu arada, çiftçilerin intiharları, yalnızca askeri personel arasında intiharlar bakımından yetersiz kalmaktadır. Yasa koyucuların hiçbiri, bazen idrarla ıslanan yataklara yalan söyleyen çiftçilerin ya da yaralı askerlerin kaderlerine katılamadı, ancak herkes Esad'ı önemsiyor ve herkes Suriye konusunda uzman. Bunun her zaman böyle olmadığı söylenmelidir. Önceden, Amerika hiç umursamadı, emir kendi ülkelerinde olmalıydı. Bununla birlikte, bir süredir bunun zaten derin olduğu anlaşılıyor. tarih. Şimdi Amerika Birleşik Devletleri, şeytanın kim için bildiği, ancak kendisinin bildiği bir anlaşmaya varıyor.
ABD’ye bir şey olduğu anlaşılıyor ama kimse fark etmedi. Ancak cevap yüzeyde yatıyor ve yeni tarihte benzer bir durum zaten var. SSCB'ye ne olduğunu unutma. ABD, daha sonra SSCB'yi Afganistan'daki savaşa zorla sürükledi ve bir noktada petrol fiyatını düşürdüler. Dünyanın en büyük ülkesi iflas etmiş bir ülke oldu. Ancak, hikaye bitmedi. Amerika Birleşik Devletleri için bir silah yarışında SSCB ile rekabet etmek hiç de kolay değildi. SSCB'nin neredeyse yarışı kazandığını söylemeliyim. Liderliği altındaki ülkenin kaybedildiğini hisseden Ronald Reagan, bankalar için finansal türevlere izin verdi, ABD borçlarından elde edilen faiz oranlarını yükseltti. Tüm dünyada para Amerika'ya koştu, ABD'nin itibarını yenilginin utancından kurtardı. Reagan’ın altında, bugününkine benzer bir durumun 8 kez olduğu söylenmelidir! Birisi hala ABD ekonomisinin en ertesi günü "Reaganomics" düşünün?
Kabul ediyorum, sadece SSCB bütün dünyanın parasına karşı yarışa girebildi. Başka herhangi bir ülke ikinci haftada çökecek. Ancak, bunun sonu değildi. O zaman, bugün ABD’yi geçmişten “yakalayan” sürece başladı. ABD'nin başka yolu yoktu. Ya yarışı kaybedersin, ya da kulaklarına borç verilir. En zor yıllarda ABD savunma bütçesine yapılan harcamaların% 50 olarak gerçekleştiği söylenmelidir. Bu büyük bir miktar, aslında, Amerikan ekonomisinin etkisizliğini gösterdi. SSCB bu masrafları kendi başına halletti. ABD'nin borcu vardı. Bay Brzezinski bu "Afgan düzenini" düzenledi. Bizi ziyaret eden okuyucular bu materyali sürekli olarak bilir. Yeni başlayanlar için ayrıca sizi CIA'in (1991-1993) ve ABD Savunma Bakanı'nın (2006-2011) gelecekteki başkanı Robert Gates'in Brzezinski'nin çıraklarına gittiğini de bildiriyorum.
O zamandan beri çok şey değişti. Bu sitede söyledikleri gibi Rusya'da, Putin “oldu”. Çok yetenekli bir öğrenci olduğu ortaya çıktı ve hemen işe başladı. Görev formüle etmek basitti, ancak tamamlanması çok zordu. Amerika Birleşik Devletleri savaşa girene kadar beklemek ve birkaç savaşta daha iyisi beklemek ve hidrokarbonlar için yüksek fiyatlar sağlamak gerekiyordu. Sonuç olarak, Birleşik Devletler bir kerede birkaç uzun vadeli ve yıkıcı savaşa sürüklendi ve Khodorkovsky'nin çalınmasının açılması ve üretim-paylaşım anlaşmasını kınanmasıyla Putin, tavanın altında hidrokarbon fiyatlarını artırmayı başardı.
Bu tam olarak Brzezinski'nin yaptığı ile aynı, ancak tam tersi. Daha önce, SSCB savaştı, şimdi Amerika savaşmak zorunda kaldı. Daha önce, hidrokarbon fiyatları SSCB'yi mahvetti, şimdi ABD'yi mahvediyorlar. Daha önce, SSCB için varsayılan olarak sona erdi, şimdi ABD resmen oldu. İşte, dedikleri gibi, oyunun güzelliğini takdir ediyorum. İlginçtir ki, kongre üyeleri Beyaz Muhafızları veya Almanları filmlerde geri çekmek gibi davranırlar. Bir meslektaş, bir Cumhuriyetçi ile röportaj yaptığını ve bundan oldukça sarhoş olduğunu söylüyor ve bu yalıtılmış bir durum değil.
Sebeplerin benzerliğine rağmen, hala çok önemli bir fark var. Amerika Birleşik Devletleri uluslararası bir saldırgan oldu ve olmaya devam ederken, Rusya bugün kesinlikle adil ve barışçıl bir devlete benziyor. Putin itiraz etmek neredeyse imkansız. Muhalefet bile Valdai'ye davet edildiğinden dolayı çiçek açmıştı. Ancak, her şey çok bulutsuz değil. Bu nedenle, örneğin, Sergei Shoigu Ryzhkov tarafından kendisine verilen eli basmadı. Her kriket kalbini biliyor.
Birleşik Devletler için kayıplar bitmedi. Bildiğiniz gibi, McFaul görevini tamamen yerine getirmedi, şimdi sessizce oturuyor ve Spaso Evi'nden bir burun alma gibi görünmüyor. Ancak, okuyucularımız için bu bir keşif değildir. Elbette sitemizde "Michael McFaul. Kalkıştan önce çarpışma" başlıklı yazıyı okuyan eski kişiler var. Bu tamamen doğal bir sonuçtur. Son zamanlarda, başka bir "Rusya'nın büyük arkadaşı" John McCain ile cesaretsiz bir röportaj duyduk. Suriye'nin Suriye'deki BM Güvenlik Konseyi'nin kararsız kararından hayal kırıklığına uğradığını söylediler. Ve gerçekte neye güvendi?
Politikadayken, John'un bir arkadaşı gibi, o zaman Putin'le çatışan zaferler olamaz. Putin'in yenilmezliği onun büyük ve yenilmez müttefiki - gerçeği! On McCain ve otuz McFaus bile gerçeği yenemeyecektir çünkü yalan söylerler. Putin, zevkle yaptığı bu yarayı açmak zorundadır. Unutma: "Onlarla (Amerikalılarla) konuşmamız ve onların iyi insanlar olduğunu varsaymamız benim için çok nahoş ve şaşırtıcıdır, ama yalan söylüyor ve yalan söylediğini biliyor. Bu üzücü." Katılıyorum, bir kamçı ile bir darbe olarak azarlayın. Ama sonra ne var? Ve sonra "yalancı" Rusya'ya gitmeyi reddetmek zorunda kaldı.
Sonuç olarak, Kerry’nin Dışişleri Bakanı misyonu yerine getirilmedi. Yani, işçi berbattı, niteliksizdi. Bu ilk durum değil. Ondan önce, Dışişleri Bakanı Hillary Clinton idi, bu da o armağandı. Ondan önce Condoleezza Rice idi. Aslına bakarsanız, nereye giderseniz gidin, adaylar pizza teslimi için uygun bir şey değil. Peki, sonuç nerede? Mevcut kongre üyeleri ve senatörler de Dışişleri Bakanlığı çalışanlarından daha iyi değil.
John Beyner ve Eric Cantor, iki “bir mangaldan kaz”, Obama'yı ulusal borç tavanını yükseltmek konusunda tam olarak bükmeye çalışan ilk kişi değiller. Bir Rumen Yahudi ailesinden gelen Bay Cantor, Obama'ya çok kızdı ve Obama'nın bir zamanlar sakince tepki gösterdiği, ona mümkün olan her şekilde boyun eğdirmeye çalıştı. Bu bölüm krizden çıkış yollarının tartışılması üzerine gerçekleşti. Obama’nın 2009’e açılmasının ardından üçüncü gün Cantor, kargaşaya uğradı ve Yahudiler açısından ayrıntılıydı. Cumhuriyetçilerin ekonomik planında ısrar etti.
Ancak, bizi her zaman okuyanlar, Obama'nın Yahudilere oy kullanmadığını biliyor. Latino'nun sesini tercih ediyor. Kantor ondan bıktığında, Obama sakince kendisine şunları söyledi: “Seçimlerden kesin sonuçlar çıkarmaya değer. Ve biliyorsun Eric, onları kazandım.” Obama, sesini bile yükseltmeden telaşlı rakibine yüksek sesle tokat attı. O zamanlar, birçok kişi ABD Başkanının, muhtemelen ABD’nin başka hiçbir politikacısının sahip olmadığı bir konuşmacıya özel bir yeteneğine sahip olduğunu anlamıştı.
Bu, Obama'nın övgüsü değil, ABD'deki kuruluşta okuryazar, zeki ve zeki politikacıların bulunmadığının bir ifadesidir. Bugün fuar alanının, kamu borcunun artmasıyla tekrar hareket halinde olması, Cumhuriyetçilerin daha akıllı olmadıklarını ve skandala itibar kazanmaya çalıştıklarını söylüyor. Tabii ki, Romanya'daki sarhoş esnaflar bu şekilde yaptılar, fakat neden ABD'li milletvekillerini sarhoşlar ki? Bu, seçmenlere karşı tutum meselesidir.
Bay Kantor, ABD seçmenlerinin o kadar aptal olduğuna inanıyor ki, kendilerini gösterebilecekleri bir çeşit kavga ve daha iyi köpek dövüşleri veya hamamböceği yarışlarına ihtiyaçları var. Cumhuriyetçiler, memleketleri adına özenli kanun yapma çalışmaları yapmak yerine, ülkeye açıkça zarar veren yakınların eğlencesi için başka bir kabin daha getirdiler. Bununla birlikte, en kötüsü, bir sonraki seçimde Kantor'un tekrar seçilmesi durumunda, bunun doğru olduğu ve vatandaşların sadece bir farka ihtiyacı olduğu anlamına geliyor. Amerikan seçimlerinin ahlaksızlığını, Amerikan toplumunun hastalığını ve bu hastalıkların yol açtığı her şeyi gösteren tam da bu örnektir.