Öyleyse neden Uzun Bıçaklar Gecesi oldu? Abartılı bir versiyon sözü verdim ve beraberinde gelen tüm açıklamalarla birlikte sunacağım. SA etrafındaki çatışma köken olarak karmaşıktı ve Almanya'nın karşı karşıya olduğu en önemli askeri-politik meselelere değindi ve bunlara da gerekli dikkat gösterilmesi gerekiyor.
Rem'in hırsları nedeniyle öldürüldüğü görüşü açıkça yanlıştır. Birincisi, birkaç yıl boyunca SA'ya büyük miktarlarda para pompalandı, birkaç yüz milyon Reichsmark, aslında Almanya'nın ikinci askeri bütçesi; Rem'e 4,5 milyon kişilik bir ordu kurması için verdiler ve sonra birden Rem'in hırsları olduğunu hatırladılar. Saçma olduğu ortaya çıktı.
Öte yandan, Rem'in tutkuları varsa neden bunları gerçekleştirmedi? Onun komutası altında Almanya'daki en güçlü ve silahlı örgüttü; Fırtına askerleri Reishwer, polis ve diğer paramiliter yapılardan daha güçlüydü. Dahası, Nazilerin Ocak 1933'e kadar silahlı olarak iktidarı ele geçirmeye hazırlandıkları ve Rem'in bunda kilit rol oynadığı biliniyor; ve 1933'te, henüz yasalarla belirlenen sınırsız yetkilerin tamamını elde etmemiş ve fırtına birlikleri tarafından desteklenen Nazi rejiminin ana direğiydi. Rem isteseydi Hitler'i devirebilirdi.
Öyleyse, gazlar, patlayıcılar ve mayınlar, uçaksavar ve sahra silahları, uçaklarla yapılan tatbikatlar (örneğin, Ekim 1932'de, uçağın bombalama yaptığı Berlin yakınlarında SA manevraları yapıldı) Rem'in askeri önceliğe sahip olduğunu, değil politik. Hitler'i devirmek için ne gaza ne de bombaya ihtiyaç vardır.
Bu koşulları bilmiyorsanız, bunun Nazi partisindeki bir iktidar mücadelesiyle ilgili olduğunu düşünebilirsiniz. SA'nın askeri eğitimi bu versiyonu yerle bir ediyor.
Mevcut sürümlerin hiçbir şeyi açıklamadığından emin olduktan sonra, kendi sürümümü geliştirme yolunu izledim.
Führer'in kaçmasını önlemek için
İlk an - Nazi partisinin gerçek temeli neydi? Bu, insanları bu partiye ve özellikle paramiliter yapılarına, gerçek hedeflerine ve sloganlara katılmaya sevk eden gerçek nedeni ifade eder. Sloganlar, siyasi örgütlenmenin fiili temelinden oldukça farklı olabilir ve bir kılık değiştirme işlevi görebilir.
Hitler, 1920'de destekçilerine en başından beri neden onunla birlikte olmaları ve onu dinlemeleri gerektiğini açıklamak zorunda kaldı. Nazi partisinin varlığının ilk haftalarından itibaren Fransa ile savaş hakkında konuşmaya başladığını biliyoruz. Evet, yakın zamanda sona eren Birinci Dünya Savaşında Almanya'nın ana galibi ile.
Bu ifade genellikle anlamsız olarak kabul edilir ve bence tüm programının anahtarı buydu. Öncelikle cephe hattındaki askerleri çeken Nazi partisi, öncelikle planlanan saldırgan savaşta kupalar pahasına üyelerine zenginleştirme vaadi etrafında inşa edildi. Cephedeki askerler Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra hiçbir şey almadılar: şöhret yok, onur yok, para yok, neredeyse kelimenin tam anlamıyla toplumun dibinde olmak. Hitler ceplerini dolduracaklarına dair söz verdiğinde onları ateşe verdi.
Aslında olan buydu. Naziler, tabandan Führer'e kadar, askeri soygunun yanı sıra astlardan ve sanayicilerden gelen "hediyeler" de dahil olmak üzere mevcut tüm yollarla servetlerini kazandılar. Bazı tahminlere göre, Hitler'in kişisel serveti 700 milyon Reichsmark'ı aştı. Hermann Goering, kendisi için sayısız hazineyi çaldı, büyük bir servet biriktirdi ve 1941'deki sermayesi 2,4 milyar Reichsmark olan büyük bir sanayi kuruluşu olan Reichswerke Hermann Göring'i yarattı. Savaş sırasında, Avrupa'nın en büyük endişesiydi. Albert Speer bile 1942'ye kadar 1,5 milyon Reichsmark'lık bir servet kazandı.
Şimdi olağanüstü bir gerçek. 1 Mart 1932'ye kadar Hitler bir Alman vatandaşı değildi; ilk başta hapishaneden çıktıktan sonra Nisan 1925'te terk ettiği Avusturya vatandaşlığına sahipti. 12 yıl boyunca Hitler vatansızdı ve Almanya'da hiçbir siyasi hakkı yoktu.
Naziler, en azından parti liderliği mensupları, şüphesiz bu gerçeğin farkındaydılar, ancak herhangi bir utanç duymadılar. Dahası, vatansız bir kişi haline gelen Hitler, Gregor Strasser'i parti liderliğinden ihraç etti. Neden?
Bana göre Nazi partisi Führer'i rehin aldı. İktidarı ele geçirmek, bir savaş başlatmak ve onunla zengin olmak için bir girişimde bulundular. Alman vatandaşlığına ve servetine sahip herhangi bir lider, orijinal hedefinden saparak, sürekli olarak tereddüt etmek ve hukuk politikasında bir yer edinme eğiliminde olacaktır. Amaç, Avrupa'nın en güçlü ülkesi olan Fransa ile kaçınılmaz olarak savaş olacak bir savaş başlatmaktır. Bu olasılık, açıkçası "aptalca" idi. Bu, liderin sürüklenip yoldan ayrılma tehdidine yol açtı. Sonra tüm rüyalar ve umutlar patladı.
Bu yüzden Naziler, kaçacak hiçbir yeri olmayan Führer'i seçti. Reddederek her şeyi kaybetti, hiçbir şey ve hiçbir şey oldu. Bu durumda, ölebilir veya basitçe sınır karakollarının arkasına atılabilir. tarihi vatan. Bu yüzden Hitler patentli bir radikaldi, bu yüzden savaşı savundu. Bu tarih boyunca önemli bir faktördür.
Nazilerin ve sanayicilerin planları gölgede farklılık gösterdi
Naziler, Alman sanayiciler tarafından finanse edildi. Genelde endüstrinin kendisinin kapma ve tazminat istediğine inanılıyor. Ancak meseleye, sanayicilerin katkılarının ilk kez yazarkasa gittiği 1920'lerin başındaki durumu dikkate alarak bakarsanız, bu saçma. Sonra mağlup ve silahsızlandırılan Almanya, galiplerin kontrolünde, herhangi bir savaş aklına bile gelemezdi. Reichswehr o kadar küçüktü ve o kadar zayıf silahlıydı ki, Polonya ve Çekoslovakya orduları ona ciddi bir tehdit oluşturuyordu.
Tarihsel figürlerin olaylarını, niyetlerini ve eylemlerini doğru bir şekilde değerlendirmek için, öncelikle sonradan düşünmekten kaçınmak, yani olay anındaki pozisyona göre değerlendirmek gerekir. Elbette 1920'lerin başında ne Naziler ne de sanayiciler 10-15 yıl içinde ne olacağı hakkında hiçbir şey bilmiyorlardı ve mevcut durum tarafından yönlendiriliyorlardı. Aynı kural, herhangi bir savaşı, özellikle de saldırgan olanı dışladı. Herhangi bir saldırganlık planı daha sonra boş bir fantezi gibi görünüyordu.
Bu nedenle Hitler, sanayicilere yıllar geçtikçe daha fazla para vermeye başladıkları için farklı bir şey teklif etti. O zamanın standartlarına göre kendilerine teklif edilen bu paraya değerdi.
Gerçek şu ki, sanayicilerin umutsuzca bir orduya ihtiyacı vardı. Alman sanayisinin temeli - kömür, sınırların çok yakınında bulunuyordu: Fransa ve Belçika'nın yanında Ruhr, Polonya'nın yanında Silezya. Kömür havzaları ele geçirilirse, Alman ekonomisinin yakın zamanda çökmesi kaçınılmazdır. Olan şey bu.
1930'da Alman ekonomisi. Ruhr ve Silezya kömürünün sınıra ne kadar yakın olduğu ve yakalama tehdidi altında olduğu açıkça görülüyor.
1923-1925'te Ruhr, Fransız birlikleri tarafından işgal edildi (Fransa bu şekilde tazminat için öncelikli kömür arzı aradı) ve Silezya'nın bir kısmı 1923'te Polonya lehine parçalandı. Etkileyici bir ekonomik kriz meydana geldi.
Alman Sanayicilerinin Kabusu Gerçekleşti: Düsseldorf'ta Yürüyen Fransız Askerleri
Alman sanayiciler yakıt kaynaklarını korumaya çok ihtiyaç duyuyordu. Bunun için bir orduya ihtiyaç vardı. Ve bodur bir Reichswehr değil, gerekirse Fransız ordusunu veya daha iyisi Fransa, Polonya ve Çekoslovakya'daki tüm koalisyonu yenebilecek bir ordu. Büyük bir orduya ve dolayısıyla yeniden askerileştirmeye ihtiyaçları vardı.
Weimar Cumhuriyeti hükümeti ile bu önemli sorun çözülemedi, bu da sanayicileri ikili bir oyun oynamaya ve alternatifler aramaya zorladı. İlk başta Alman milliyetçilerini finanse ettiler, sonra daha radikal bir seçeneğe, yani Hitler'e geçtiler.
Hitler'in Alman sanayicilere kesinlikle büyük bir ordu yaratacağına dair söz verdiği şey buydu. Onun dışında kimse bunu yapmaya cesaret edemedi.
Hitler'in 1920'lerde bir fetih savaşı planlarının apaçık uygunsuzluğu ile çok parayla desteklendiği gerçeği arasındaki garip çelişkiyi uzun süre düşündüm. Ama sonra fark ettim: Naziler ve sanayiciler farklı şeyler istiyorlardı, ancak hedeflerine ulaşmanın bir yolu üzerinde anlaştılar. Fransız, Polonya, Çekoslovak ordularını yenebilen Alman ordusu hem savunma hem de saldırı için uygundur. Planları, saha çalışanıyla hemen hemen aynı renkte, ancak biraz farklı bir tonda paltolardı.
Hitler ayrıca ikili bir oyun oynadı, partide fetihler vaat etti ve sanayicilerin toplantılarında güvenilir savunma vaat etti. Sahiplik çevreleri ona gerçekten inanmıyordu, ama başka seçenek yoktu. Weimar hükümetinin güçleri tarafından bir dizi yeniden askerileştirme girişiminin başarısızlığından sonra, sanayiciler komploya olgunlaştı ve Hitler'in iktidara gelmesi için düzenleme yaptı.
Sanayiciler arasında farklı insanlar vardı. Başlangıçta savaş ve soygun yapanlar vardı ve Herr Hitler'i kendi amaçları için kullanmayı düşünenler vardı. Hitler, ikincisini uzun süre kandırdı; saldırgan bir savaşın hazırlanmasına gerçekten katıldıklarını ancak 1938'de keşfettiler. Bazıları buna katıldı ve bazıları Hitler'den ayrıldı ve kaçtı.
Motorizasyon ve blitzkrieg
SA'nın 1933-1934'teki ani büyümesi, bence, Hitler'in iktidara geldikten sonra, Versailles kısıtlamaları altında, sözünü olabildiğince yerine getirmeye başlamasıyla ilişkilendirildi. Reichswehr'in emri, belgelerden de görülebileceği gibi, askeri eğitimde SA'ya destek ve yardım sağlayan bu konuda bile hemfikirdi. Sanayiciler aynı anda Hitler'i cesaretlendirerek SA'ya para pompaladılar: diyorlar ki, bir ordu yaratın ve biz de tüfekler, makineli tüfekler, toplar vereceğiz.
Ancak Hitler'in kendi planı vardı. Geriye pek bir şey kalmadı ama bazı izler kaldı. Yargılanabildiği kadarıyla SA'yı orduya yerleştirmeyi ve 1935-1936'da işe koyulmayı umuyordu. Doğu Prusya ve Silezya'nın bazı kısımlarının iadesi için büyük olasılıkla Polonya'ya karşı agresif bir savaş planlandı. Bu, Rem'in Reyshwer'ın Polonya ile savaş durumunda yarattığı Doğu Prusya'daki cephanelikler üzerinde kontrolü ele geçirmeye çalıştığı gerçeğiyle gösteriliyor. Görünüşe göre Saar bölgesi için Fransa ile savaş.
Hitler ayrıca SA'nın motorizasyonuna ve hareket kabiliyeti sayesinde kazanabileceğine, yani bir yıldırım fırlatacağına güveniyordu. Bu, otobanların inşası ve Hitler'in yönetiminin ilk yıllarında Almanya'da motorizasyonun geliştirilmesi için garip bir planla gösterilir. Planın tuhaflığı, Almanya'nın petrol ürünleri ithalatına ve yakıt tüketimine (2,4'de 682,9 bin otomobil için 1932 milyar litre veya günde 9,7 litre; bu yaklaşık 90-100 km) bağımlı olmasıydı. Almanya'nın karayolu taşımacılığına gerçekten ihtiyacı yok. Bununla birlikte, Hitler, araba satın almak için izin verilmesini zorladı: 1933 - 82 bin, 1934 - 159 bin (1932'de 41 bin izin verilmiş olmasına rağmen) ve yeni arabaları vergiden muaf tuttu.
Nihayet, Nazilerin inşa etmeye başladığı ilk otoban, Frankurth am Main'den güneye, Darmstadt ve Mannheim üzerinden Ren'in sağ kıyısında, Saar'ın ve Ren'in sol yakasını işgal eden Fransız topraklarının tam karşısındaki Heidelberg'e gitti. Otoban, Saarland Savaşı'nda kayalık bir yol olarak kullanılmış olabilir.
1935'te Alman otobanları. Halihazırda inşa edilmiş olan Frankfurt am Main - Heidelberg yolu burada işaretlenmiştir
Görünüşe göre Hitler ve Remus, 600 Parisli taksinin, savaşın sonucunu belirleyen Fas bölümünden bir tugayı transfer ettiği Marne Savaşı'ndan ilham aldı. SA arabalara bindirilirse, yıldırım savaşına güvenebilirsiniz.
Rem ve Goering arasında Hitler
Bu plan açık bir şekilde Ernst Röhm tarafından ayrıntılı olarak hazırlanmıştı ve çok dar bir insan topluluğu tarafından biliniyordu. Örneğin Goering, onun hakkında bir şey bilmiyordu ve SA'nın Nazilerin gücünü güçlendirmek ve Reichswehr'in bir rezervini oluşturmak için askeri eğitimde bulunduğuna inanıyordu. Özellikle Göring, uçaklar için kullanılabilecek otobanların yapımına destek verdi ve hatta yakıt ikmali için ikmal yollarının yapılması isteğini dile getirdi.
Ne zaman öğrendin Rem'den pilot okulu almaya çalıştığında. Mayıs 1933'te Lufthansa müdürü Robert Knauss ve Dışişleri Bakanı Erich Milch, ordunun gelişimi için bir plan hazırladı. havacılık 1934'teki sayısını 1000 bombardıman uçağı dahil 400 uçağa getirdi. Pilotlar aldı ve Goering, Rem'in 1000 kişilik bir uçuş okulu olduğunu hatırladı; tam ihtiyacınız olan şey. Rem elbette reddetti ve Goering, görünüşe göre yeni oluşturulan Gestapo'yu kullanarak SA'nın askeri planlarının kapsamını öğrendi. Bu büyük olasılıkla 1933'ün sonunda oldu.
"Onlar ciddi mi?" - o zaman sorulabilecek tek soru. Bu girişimden sonra, feci bir macera şiddetle sarsıldı ve Goering harekete geçmeye başladı ve Reichswehr'in komutasını bir müttefik olarak çabucak kazandı.
Hitler ile Goering arasında bu planlar hakkında açıkça bir konuşma vardı. Goering güçlü argümanlar ortaya koydu: Fransa'nın tek başına 5000 uçağı var ve neredeyse karşı çıkacak hiçbir şey yok; Hayır оружия ve büyük bir orduyu silahlandırmak için cephane. Nitekim, gizli fabrikalar da dahil olmak üzere tüfek üretim kapasitesi ayda 19 bin tüfek, Müttefikler tarafından izin verilen fişek üretimi - ayda 10 milyon parça, barut - ayda 90 ton, patlayıcı - ayda 1250 ton vb. Sanayiciler görünüşe göre Hitler'i savaş üretimi konusunda bir şekilde yanlış bilgilendirdiler.
Goering'in vardığı sonuç amansızdı: gerçekleştirilecek plan bir maceradır, yenilgi ve ölümden başka bir şey veremez. Bu nedenle, coşkuyu hafifletmek ve ciddiyetle savaşa hazırlanmak gerekir.
Burada Hitler kendisini çok zor bir durumda buldu. Bir yandan parti için planları, hayalleri ve umutları, Führer olarak kişisel konumu, sanayicilere verdiği sözler, çok para harcadı. Öte yandan Goering'in iddialarına katılmaktan başka bir şey gelmiyordu. Ve istiyorsun ve yapamıyorsun. Bu nedenle SA etrafındaki çatışmada Hitler tereddüt etmeye başladı ve uzun zamandır bir uzlaşma arayışına girdi.
Hiçbir taviz yoktu. Rem, başarılı olabileceğine inanıyordu ve Hitler'i, daha sonra SA'nın orduya tabi kılınması ile Reichswehr'i kabul ettiği için bir mürted olarak kabul etmeye başladı. Bu tam da yeniden askerileştirme planının farklı versiyonları arasındaki çelişkidir: savunmacı ve saldırgan; Bu, silah arkadaşlarının Hitler'i bu kadar uzun süre vatansız tutmasından kaçınmak için seçeneğin uygulanmasıdır. Reich Şansölyesi olan Hitler atladı - görünüşe göre Rem karar verdi.
Bunlar kişisel tutkuları değildi. Rem, Nazi partisinin gerçek amacından - onlara her şeyi veren saldırgan bir savaşa hazırlanmak - sorunun apaçık olduğunu düşünerek ve partinin onu takip edeceğine inanarak ilerledi. Konumu oldukça açık. Neden şimdi, partinin ana amacını gerçekleştirme aracı pratik olarak yaratıldığında, geri çekilmeniz, birine itaat etmeniz ve kendinizi savunma ile sınırlamanız gerekiyor mu? Endüstriyel asların çıkarına mı yoksa ne? Bütün retoriği buradan büyüyor.
Rem neden bunun için güç ve araçlara sahip olarak iktidarı ele geçirme girişiminde bulunmadı? Görünüşe göre Hitler'in kararsız tavrı tarafından aldatıldığı için. Rem, yargılanabildiği kadarıyla, Hitler'i er ya da geç sertliğiyle zorlamayı amaçladı.
Ancak Remus'a karşı koalisyonun lideri olarak Göring o kadar basit değildi. Himmler ve Heydrich ile birlikte, Hitler'e baskı yapmaya başladı, onu her türlü söylenti ve suçlayıcı kanıtla karıştırdı, bir darbe ve devirme ihtimaline işaret etti ve onu histeriye sürüklediler. Hesaplamaları, Hitler'in soğukkanlılığını yitireceği gerçeğine dayanıyordu.
Görünüşe göre, fotoğraf Rem'in tasfiyesinin hazırlığı sırasında çekilmişti: Himmler, Rem'in başının arkasına çok anlamlı bir şekilde bakıyor.
Burada, 12 yıl boyunca vatansız bir kişi olarak yaşayan Führer'in herhangi bir anda devrilebileceği ve imha edilebileceği açıklığa kavuşturulmalıdır. Şüphesiz, Hitler bundan çok korkuyordu ve geçmeyen bu yoğun stres nedeniyle sürekli olarak çok tedirgin oluyordu. 1933'ten bu yana konumu büyük ölçüde güçlendirildi, ancak eski korkular hala bir gecede geçmiyor. Bu Goering ve basılıyor.
Hitler'e ültimatom
Neredeyse her şeyi başardılar. Hitler, Rem'i şahsen tutukladı ve ondan sonraki ilk saatlerde histerik oldu, bu da görgü tanıklarını şok etti; hatta bazı SA liderlerinin infazına izin verdi. Ancak, vurulmalardan hemen sonra Hitler, Münih'ten Berlin'e uçtu ve Goering ve Himmler'e Rem'i hayatta tutmaya karar verdiğini söyledi.
"Uzun Bıçakların Gecesi" tarihinin en ilginç olayı burada yaşandı. Hitler, Goering ve Himmler 30 Haziran'dan 1 Temmuz'a kadar bütün gece ve 1 Temmuz 1934'te neredeyse öğlene kadar bütün sabah konuştu. Neredeyse 12 saat konuşma süresi! Bu açıkça eski silah arkadaşları arasında barışçıl bir konuşma değildi, Rem ve aslında uyguladığı planlar hakkında şiddetli, son derece uzlaşmaz bir anlaşmazlıktı. Hitler, agresif bir savaşa mümkün olan en hızlı geçiş planlarını sıkı sıkıya tuttu ve Rem'e bir cellat olarak ihtiyacı vardı.
Bu tartışmanın başında Hitler çok tedirgin ve çok yorgundu; ondan önce 28-29 Haziran 1934 gecesi dinlendi ve 29 Haziran sabahından 1 Temmuz sabahına kadar neredeyse ayağa kalktı, seyahat etti, uçtu ve her türlü toplantı yaptı. Orada tutkuların nasıl kaynadığını hayal edebilirsiniz.
Bana öyle geliyor ki, başarısız mücadeleden bitkin düşen Goering, son çareye, doğrudan bir ültimatom'a karar verdi. Açıkça görülüyor ki, Goering, Hitler'e, Himmler'in hemen burada ve hemen onu devireceğini ve Herr Reich Başkanı'nın Reich Şansölyesi olarak ya von Papen'i ya da Goering'i atayacağını Hitler'e söyledi. Ya Hitler onlara Rem verir ya da ikisini de öldürürler.
Bu kadar. Hitler'in kaçacak yeri yoktu. SA'nın kafası çoktan kesildi, Berlin tam hazırlıklı olarak SS'in gücünde, koruma arayacak kimse yok. Şimdi vurulacak ve sonra Goering ve Himmler size bunun, darbelerini kahramanca bastırdıkları stormtrooper'lar tarafından yapıldığını söyleyecekler.
Ve Hitler teslim oldu. Birkaç saat sonra Rem kendini vurdu.
Goering, Hitler'e hemen özü aşağıdaki gibi bir anlaşma teklif etti: Hitler, Fuhrer ve Reich Şansölyesi olarak kaldı ve sonra, çok uzak olmayan von Hindenburg'un ölümünden sonra, sınırsız yetkilerle Reich Başkanı ve Almanya'nın diktatörü olacak. O, yani Göring, her şeyi en iyi şekilde yapacak, havacılığı ve sanayiyi büyük bir fetih savaşına hazırlayacak, böylece bir garanti ile soygunda öncelik hakkını alacak ve cebine sığabilecek her şeyi alacaktır. Himmler, bu nedenle, ana paramiliter örgüt olarak SS, polis ve özel hizmetler ve ardından toprak, mahkumlar ve dilediğini yapma özgürlüğü.
Hitler yalnızca kabul edebilirdi. Hangi o yaptı.
Böylelikle istisnai öneme sahip bir sorun çözüldü. Bana göre Goering, aslında Almanya tarihini yeni bir yöne çevirdi.
Bu benim "Uzun Bıçaklar Gecesi" nin arka planının abartılı versiyonu. Bu şu anda teorik bir yeniden yapılanmadır; ancak, arşivlerde onu onaylayacak veya tamamlayacak belgelerin bulunabileceğini de ekarte etmiyorum. Birçok belge yakılmış ve bizim için ortadan kaybolmuş olsa da, yine de hayatta kalan belgelerde, en sıradan bakışta ilk bakışta gerekli bilgiler olabilir.
İlgilenenler tartışabilir. Ama neden birdenbire, havacılığa ve polise başkanlık eden, endüstriden uzak bir pilot olan Goering'in dört yıllık bir plana göre yetkilendirildiğini, yani tüm Alman ekonomisinin başkanı olduğunu ve metalurji tesisleri kurmaya başladığını mantıklı bir açıklamaya çalışarak başlamayı öneriyorum.