Klavyede yazabileceğimiz ve görebileceğimiz ya da göremediğimiz bir çok karakter vardır. ancak bilgisayarlar sadece ikili bilgiyi anlar ve hafızasındaki her şeyi ikili biçiminde saklar.Örneğin bir bilgisayar “A” karakterinin ne anlama geldiğini bilemez bu karakterler bilgisayar içinde ikili basamak dizisiyle temsil edilir. Bu karakterlerin her biri 8 bitlik dizi kodlarına ayrılmıştır.
ASCII tablosu
1963’ten önce, bilgisayarlarda karakterleri temsil eden altmıştan fazla farklı yol olduğu için makineler birbirleriyle iletişim kuramıyordu. IBM gibi büyük şirketler bilgisayar ağlarını büyütmeye başladıkça bu sorun daha da çok büyümeye başladı. aynı yıl içerisinde, ASCII bilgisayarlar arasında ortak bir dil olarak kullanılmaya başlandı. Fikir ise şöyleydi,128 karakterin her birinin standart sayısal bir değere sahip olmasıydı.
Mayıs 1961’de, bir IBM mühendisi olan Bob Benner, bilgisayar iletişimi için tek bir kod geliştirmek için Amerikan Ulusal Standartlar Enstitüsü’ne(ANSI) bir teklif gönderdi. ANSI,X3.4 adında bir komite oluşturdu ve bilgisayar üreticilerini John Auwaerter liderliğinde bir araya getirdi.Komite iki yıl boyunca,kodun işleyiş ve görünümünü tartıştılar.Komite üyeleri, 7 bit donanım limitlerinde çalışarak 128 karakter oluşturdular.
Bir zamandan sonra ASCII’nin yetersiz kaldığı anlaşıldı ve 7 bitlik ASCII 8 bite genişletildi.
ASCII kodu temel olarak bir klavyedeki karakterleri ve rakamları tanımlamak için kullanılmaya başlandı.