Doğduktan iki yıl sonra çalışmaya başlıyoruz.İlk çalışmamız emeklemek ve yürümek,ardından konuşmak.Bu bitince kurtulamıyorsun ebeveynlerinden.İlkokula başlayıp,sınıfta ilk okuyanların arasına girmek için çabalamakla devam ediyor..
Okul hayatın boyunca ya kuzeninle,ya sınıf arkadaşınla,ya komşunla,hep yarış halimdesindir.
Tek amacın çok çalışıp ondan daha başarılı olmak.
Sonra bununla da kalmaz,bu liste uzar gider…
Sonunda o listenin hepsini tamamlamış,çok başarılı ama mutsuz birey oluverirsin,yılların su gibi akıp gittiği yaşlarında!
Oysa artık insanlığın başarılı değil,merhametli,vicdanlı,mutlu insanlara ihtiyacı var.
Çok çalışılarak girilen sistemden,sağlığından olmadan ya da sana garanti gelen emekli maaşın bağlanmadan kopamıyorsun.
Ömrünü ev kırana,masraflarına bile yetmeyecek banka kartına satıyorsun!
İlginçtir bunun da doğru olduğunu,yapmayanların sistem dışı edildiği bir toplum da yaşıyoruz.
İnsan olmak hep bir değerle ölçülüyor.
Ne zaman konuştu,ne zaman yürüdü,ne zaman okuma-yazma öğrendi,hangi üniversiteyi kazandı,işi ne,kaç para kazanıyor,kiminle evlendi,evi var mı,arabası var mı,sigortası var mı?
Onlarca sorunun içinde;mutlu mu,kendine yetebiliyor mu,kendinden başkasına kime faydası var,kaç kitap okudu,kaç şair ismi biliyor,kaç şehir kaç ülke gezdi,ruh sağlığı yerinde mi,bu soruların bir tanesi bile yok.
Ve insanoğlu bu çarkın içinde debelenip duruyor.Ne için? Ah bir de kendisi bilse,yapar mı bunu kendine?
Otopilotta geçiyor ömrü…