– Kendini feda edecek misin?
– Bunu yiyebilir miyim?
Cale, Super Kayayı ve Oburu duymazdan geldi. Yumruklarını sıktı ve ardından onları açtı
‘Hadi kullanalım.’
Ateşli yıldırımı kullanmaya karar verdi. Yıldırımların su üzerinde çok daha güçlü olma eğilimi vardı. Bu yüzden büyücünün yıldırımlarını yok etmek için ateşli yıldırımlara ihtiyacı vardı.
Bir adım geri çekilip başkalarının incindiğini izleyemezdi.
Ateşli yıldırım, Cale’in elinde şiddetle dönmeye başladı.
Aynı zamanda, gökyüzü başının üstünde kükremeye başladı.
Rooooaaaaaaarrrrrrrrrrr.
Bu ses Choi Han’ın başını kaldırmasına neden oldu. Açık gökyüzünü görebiliyordu. Ancak Raon aklından konuşuyordu.
– Choi Han, insanımız ateşli yıldırımla onu vuracağını söylüyor, ama bunu yapacak olan ben olacağım, onun için endişelenme. Ben biraz harika ve güçlüyüm!
Çocuğun başıboş uğultuları kafasının içinde çınlamaya devam etti. Kulağa can sıkıcı gelse de Choi Han gülümsedi ve kılıcını savurdu.
Fiuvvvvv-
Siyah aura güvertenin bir parçasını kesti.
“Hahaha! Uzun zamandır böyle eğlenceli bir insan görmemiştim!”
Beyaz altın saçlı büyücü, gülmeye devam ederken siyah auradan kaçtı. Başka şansı yoktu.
Choi Han, vücudunda yaralar olmasına rağmen kırmızı gözlerle ona saldırıyordu. Uzun zamandır kimsenin böyle bir şey yaptığını görmemişti.
“Ne kaotik bir aura!”
Siyah auranın birden çok yöne doğru fırladığını görebiliyordu.
Bu kaotik aura, daha önceki sakin ve huzurlu auranın tamamen bir yalan olduğunu göstermek istercesine çılgına dönüyordu.
Aynı zamanda özgür hissettiriyordu.
“Maske takıyordun!”
Kendisini bir asil ya da şövalye gibi gösteren maskeyi çıkarmış ve vahşi benliğine dönmüştü. Avından başka bir şeye bakmayan vahşi bir hayvan gibiydi.
Ancak büyücü vahşi hayvana alayla baktı.
“Beni yenebileceğini mi sanıyorsun? Ne kadar da eğlenceli!”
Bu vahşi hayvan muhtemelen insanlar arasındaki en güçlü kılıç ustasıydı. Önemli miktarda yetenekle doğmuştu. Bu nedenle, bu vahşi hayvan muhtemelen kendisi gibi çok güçlü bir rakiple daha önce karşılaşmamıştı.
Büyücünün düşündüğü buydu.
“Kim kazanacak demiştin?”
Ancak Choi Han, baskın vahşi bir hayvandansa, zayıf bir varlıktı.
Karanlıklar Ormanı.
Oradaki en zayıf varlıktı. Hayatta kalmak için, kendini aç bırakmak anlamına gelse bile bir çukur kazmak ve günlerce altına saklanmak zorunda kalmıştı ve günlerce uykusuz kalmak zorunda kaldığı zamanlar da olmuştu.
Acı çekerken inlemiyordu bile.
Hayatta kalması gerekiyordu.
Kazanmak veya kaybetmek değildi bu, bir ölüm kalım meselesiydi.
Onun hayatta kalması için düşmanın ölmesi gerekiyordu.
Bu kadardı.
“Seni öldüreceğim.”
Choi Han, rüzgâr ve sudan yapılmış Ejderhayı tekmeledi ve havaya fırlattı. Hem Choi Han hem de kılıcı büyücüye doğru atılırken siyah aura dönen bir ok haline geldi.
Şiddetli bir saldırı gibi görünüyordu.
Aynı zamanda, güçlü ya da zayıf olsun, düşmanı ortada bırakmayacak bir saldırıydı.
“Ha!”
Büyücü, Choi Han’a bir kez daha güldü ve ondan kaçtı.
Bam! Baaaaam!
Siyah auradan çıkan oklar ve su Ejderhasının çenesi kısa süre sonra büyücünün durduğu yere indi.
Paaat-
Gemi yavaş yavaş batmaya başlayınca bir yöne doğru eğilmeye başladı.
“Ahhh! K, kurtar-”
“Koşun!”
Gemide bulunan Yenilmez İttifaktan insanlar kaçmaya çalıştı. Bununla birlikte, küçük yıldırım hala suyun üzerindeydi ve küçük mana küreleri suya ateş etmeye devam ediyordu.
“Uuaaahhhhhhh-”
Suya düşenlerin iniltileri duyuldu. Ancak, bu iniltiler suyun üstüne düzgün bir şekilde duyulamıyordu.
Rooaaaaaaaaaaaaaaarrrrr!
Ejderhanın hem rüzgâr hem de suyla dolu ağzı bir kez daha büyücüye doğru koştu.
Bam!
Güvertenin başka bir parçası yüksek bir gürültüyle koptu. Büyücü çoktan havaya geri dönmüştü. Su Ejderhası tam arkasındaydı.
Su Ejderhası ve büyücü, birbirine dolanan iki yılana benziyordu.
Ve sonra, büyücünün boynunu hedefleyen siyah aura vardı.
Pov! Pov! Pov!
Mana küreleri fırladı ama işe yaramazlardı.
“Sinir bozucu!”
Büyücü kaşlarını çatmaya başladı.
Neredeyse tamamen yok olan Kara Kemik Wyverni, su Ejderhasını mana kürelerinden korumak için vücudunu kullanmaya devam etti.
Kara Kemik Wyverne bakan büyücü Choi Han ile göz teması kurdu. Choi Han kafası karışmış bir şekilde soru sordu.
“Neden kaçıyorsun?”
Büyücü gülümsemeye başladı.
“Ah, farkındaydın demek.”
O anda oldu.
Boom- boom-booom-
Davulların sesini duyabiliyorlardı.
Aynı zamanda Choi Han, farklı bir sesin, oradan kaybolduğunu fark etti.
Ruuuumble. Gökyüzünün kükremesi. Cale ve Raon’un ateşli yıldırımlarının sesi kaybolmuştu. Bunun yerine, bölgeyi ele geçiren ses, davulların sesiydi.
Boom-
Boom- boom-
Booooom-
Tek bir gemi değildi.
Yenilmez İttifakın en büyük gemileri davul çalan insanlarla doluydu.
Bu büyük gemiler, kıyılardan gümüş kalkanın yakınlarına ulaşmak için kükreyen suya göğüs germişlerdi.
Boom-boom-
Güvertede dururken, göğüslerinde yıldızlarla davul çalan siyah kıyafetli insanlar vardı.
Arm’ın üyeleriydiler.
Choi Han’ın vücudu yukarı doğru hareket etmeye başladı. Su Ejderhası gökyüzüne doğru çıkıyordu.
Sonunda görebildi.
Ejderha melezine karşı savaştığı yere baktı. Batmaya başlayan gemiyi görebiliyordu.
Büyük gemiler, o gemiyi ortaya almış, bir daire oluşturuyordular.
Toplam 20 gemi vardı.
Orijinal denizciler olan Yenilmez İttifakın insanlarını göremedi. Arm’ın siyah kıyafetlerini giyen insanlar tüm pozisyonları devralmıştı.
Aynı zamanda bu büyük gemilerin güvertelerinde bir şeyler oluyordu.
Oooooooong-
Güvertelerinden ışıklar görünmeye başladı. Yüksek dereceli sihirli taşlarla sihirli halkalar oluşturuyorlardı.
“…Mümkün değil!”
Choi Han, yirmi sihirli daireye baktı ve aniden bir düşünceye kapıldı.
‘Hepsi tek bir büyü mü?’
“Ahahahaha! Şimdi anladın mı?”
Choi Han, büyücünün gülmeye devam ettiğini görebiliyordu. Büyücü daha sonra kollarını açtı.
“Bu benim eğittiğim insan büyücülerin gücü.”
Choi Han, Cale’in ona daha önce söylediklerini düşündü.
‘Arm’ın bir de Sihirli Tugayı olduğu söyleniyor.’
Choi Han, o Sihirli Tugayı kimin yarattığını anladı. Bilinçsizce ayağını yere vurdu.
Ejderhanın kafasının üzerindeki su üstüne sıçradı.
Choi Han, davranışlarıyla Raon’a bir soru soruyordu.
‘Büyü hakkında hiçbir şey bilmiyorum ama Raon, sen neler olduğunu biliyorsun, değil mi? Durum bu değil mi?’
Choi Han, su Ejderhasının başına ayağıyla vurmaya devam etti. Ancak çok geçmeden kılıcını geri çekti.
“Hadi gidelim.”
Su Ejderhası, Choi Han konuştuğu anda Raon’un onu duymasını umarak yeniden hareket etmeye başladı.
“Neden? Neden hala vazgeçmiyorsun?”
Choi Han, büyücünün onunla alay ettiğini görebiliyordu. Ancak Choi Han, su Ejderhasının hızla ilerlemesine izin verirken bakışlarını büyücüye odakladı.
Fişuuuuuu, fişuuuuuuuu-
Büyük su Ejderhası suyu kaba bir şekilde kesti. Büyücüye saldırmaya çalışırken ileri atıldı. Kara Kemik Wyverni de su Ejderhasını takip etti.
Büyücü onları kollarını açarak karşılarken güldü.
Bom! Bom!
Yirmi sihirli çember iç içe geçmeye ve bir bütün olarak kaynaşmaya başladı. Bütün bunların ortasında duran büyücü hala gülüyordu.
“Hepinizi öldüreceğim! Uzun zamandır bu kadar eğlenmemiştim!”
Aynı zamanda, büyücünün etrafında da birden fazla mana küresi yüzmeye başladı. Hala gelişmekte olan vahşi hayvanı parlak bir gülümsemeyle karşıladı.
“Gel!”
Choi Han, su Ejderhasının kafasını tekmeleyip havaya fırlarken büyücüye baktı. Büyücünün onun sıçradığını görünce gülümsedi.
Tak.
Kara Kemik Wyvern, Choi Han’ın ayağının altını destekledi.
Büyücünün yanından öylece geçti.
Siyah aura keskin bir şekilde kıvrıldı.
Baaaaaam!
Sihirli çemberin kaynaştırıldığı büyük gemide büyük bir patlama meydana geldi. Siyah aura, geminin güvertesinde bir kargaşaya neden olduğu için şeytana benziyordu.
“Sizi piçler!”
Su Ejderhası o anda büyücüye saldırdı.
Roooaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarr!
Choi Han, su Ejderhasının kükremesini duyabiliyordu.
Şak. Şak.
Şimdiye kadar sadece parmaklarını şaklatan büyücü, bu sefer farklı büyüler yapmak için iki elini de kullandı.
Ejderhanın ağzını hafif bir mızrakla deldi. Daha sonra gemiye bir kalkan yarattı, böylece siyah aura artık onu yok edemezdi.
“…Ne kadar da eğlenceli.”
Büyücü, bir strateji kullanmaya çalışan Choi Han’la alay ediyordu.
“Ama çok geç kaldın.”
Şak. Şak. Şak.
Büyücü defalarca parmaklarını şaklattı ve kalkanlar, yirmi geminin, hepsinin etrafında belirdi. Choi Han ve wyvern bu kalkanları kıramıyordu.
O anda oldu.
Boom!
Davul durdu.
Sessizlik alanı doldurdu.
Bu Choi Han’a uğursuz bir his verdi.
Büyük, mor bir büyü çemberini görebiliyordu. Sihirli çemberden çıkan ürkütücü bir güç vardı.
Choi Han daha sonra büyücünün genişçe gülümsediğini görmek için döndü. Büyücünün soğuk gözlerini de görebiliyordu.
Sessizlik sonunda bozuldu.
“İnsanların gerçekten dikkat etmesi gereken çok şey var.”
Soğuk bakışlı adam kendinden emin bir şekilde Choi Han ile konuştu.
“Bu yüzden sinir bozucu ve acınası durumdalar. Eh, sanırım bu aynı zamanda çok tatlı.”
Boom!
Yirmi geminin hepsi aynı anda davullarını çalıyordu.
O anda oldu.
Oooooooong-
Yirmi sihirli daireyi birbirine bağlayan çizgiler sallanmaya başladı. Mor ışık daha sonra havada yayılmaya başladı.
“Uh.”
Choi Han, wyvern’in boyun kemiğine tutundu.
Fuuuuuuuuuuuu, fuuuuuuuuuuuu-
Rüzgâr sihirli çemberin içinde toplanıyordu. Kara Kemik Wyverni, sanki bir fırtınadaymış gibi dümdüz uçmakta zorlanıyordu.
O anda büyücünün güldüğünü duydu.
“Hahahah! Ne kadar da acınası. Kaledeki tüm insanlar ölecek.”
Büyücü sanki yuvarlanmak ve kahkahalarla gülmek istiyormuş gibi görünüyordu. Choi Han, Kara Kemik Wyverninin kemiklerine fısıldadı.
“Mary, hadi gidelim.”
Choi Han nereye gitmek istediğini bilmiyordu.
Ancak, Kara Kemik Wyvernine ve onun aracılığıyla Mary’ye gitmeleri gerektiğini söylemeye devam etti.
“Gitmemiz gerek. Mary.”
Ancak Kara Kemik Wyverni sendelemekteydi ve sert rüzgârlarda yolunu bulamıyordu. Kara kemikler hala sağlamdı, ancak vücuduyla ışıklara karşı savunma yaptıktan sonra gücü düşük görünüyordu.
Choi Han daha sonra başının üstünde bir şey hissetti. Görmek için başını kaldırdı.
Mor gökyüzünü ve ona doğru gelen mor bir rüzgârı görebiliyordu.
Fuuuuuuuuuuuu-
Rüzgâr artık sarmaşıkları andırıyordu, birbirine dolanıyordu. Daha sonra nihayet büyük bir küreye dönüştü. Mor küre, dünyaya felaket getirmeye hazırmış gibi kükrüyordu.
Boom! Boom! Boom!
Davulların vuruşu yeniden duyulabiliyordu.
“Kahahaha, hah, çok eğlenceli! Gelip izlemenin eğlenceli olacağını biliyordum!”
Büyücü Choi Han’a döndü. Choi Han’ın rüzgâra boş boş baktığını görebiliyordu.
“Ne düşünüyorsun? Büyük sihir böyle bir şey.”
Büyücü, uzun zamandır merak ettiği ilk kişiye nazikçe sordu.
“Hmm?”
Ancak ifadesi kısa sürede tuhaflaştı.
“Evet. Büyük ve güçlü.”
Choi Han gülümsüyordu.
Mor kürenin ve mor gökyüzünün ötesinde küçük bir ışık görebiliyordu.
Yavaş yavaş mor gökyüzünü kesiyordu.
Bu ışık kırmızı renkteydi.
Choi Han’ın aşina olduğu bir renkti.
Yavaş yavaş gülümsemeye başladı.
Su Ejderhasının kendisine doğru uçtuğunu görebiliyordu.
– Choi Han! Yaralanmayacaksın! Mary’nin kemiklerine de bir şey olmayacak!
Raon’un sesini kafasında duyabiliyordu.
Choi Han o anda yanıp sönen kırmızı bir ışık gördü.
Bu ateşli yıldırımdı.
Ateşli yıldırım, mor küreye doğru yöneldi.
Yıldırımda Cale ve Raon’u hissedebiliyordu. Özellikle Raon’un büyük gücü yıldırımın içindeydi.
Fişuuuuuuuuuuu-
Choi Han ve Kara Kemik Wyverni o anda su Ejderhasını yakaladı. Aslında daha çok kucaklıyor gibiydiler.
Su Ejderhası hızla hareket etti ve bir yerde durdu.
Yenilmez İttifakın filosunun yanından geçtiler. Daha sonra düşmanı engelleyen büyük gümüş kalkana yaklaştılar.
Choi Han, kalkanın diğer tarafına baktı.
Orada duran birini görebiliyordu.
“İyi misin?”
Cale sakin bir sesle sordu.
Choi Han’a bir iksir verirken her zamanki sabit ifadesi vardı. Aynı zamanda Cale’in diğer elindeki ateşli yıldırım ve Cale’in yaralanmamak için kıvrılmış olması Choi Han’ın dikkatini çekti.
“Hey, kalkana yakın ol.”
Cale, gülümseyen Choi Han’ı görmezden geldi ve Raon’un kalkanına yakınlaştı.
Daha sonra kulaklarını kapattı.
Booooooooooooooooooooooooooom
Ateşli yıldırım mor küreyi delip geçti.
– Ben gerçekten büyük ve güçlü Raon Miru’yum ve altı yaşındayım! Ben harika ve güçlüyüm!
Cale düşünmeye başladı.
Ejderhalar gerçekten harika ve güçlüdür.