Yorumlarınız sayesinde, ahengi bozan türkçe kullanıcı adlarını editleyerek sunmaya karar verdim. Ancak gece gece orijinal isim üretemedim (=
Gözlüklü kedi- Gözlüklü (ne kadar da yaratıcı bir fikir di mi?)
Adamlar- adam (edım, diye okuyun gitsin)
Bizanskurdu- komutan kurt ( en azından gözlüklü'den daha çok düşünmem gerekti bunu )
Besiktasli- Beatrice (bitrays DEĞİL, beâtris √)
Madam_aylak= madoka
Lunaria ve Ren => isimleri bir oyundan aldım.
bölüm-2
gümüş saçlı, beyazlar elbiseler içindeki kız , namıdeğer "kâhin" geçmişe dair hiçbir şey hatırlamıyordu. yalnızca yanındaki uzun siyah saçlı ve siyah kıyafetler içindeki "rencrow" isimli erkekle aylardır, puiverion'un her köşesine kaçtıklarını hatırlıyordu.
"lunaria!! uyan buradan uzaklaşmamız lazım!... hemen! "
turkuaz çimenlerin arasında uyuyan beyazlar içindeki kız, yüreği ağzına gelmiş bir şekilde gözlerini açtı, "r-ren?" diyebildi sadece. genç adam onun tek bir kelime daha etmesine izin vermeden elini tuttu ve hızla yattığı yerden kaldırarak batıya doğru koşmaya başladı. lunaria itiraz etmeden elini tutan ren'in ardından var gücüyle koşmaya başladı. ardını dönüp baktığında onlarca kara yaratığın üzerlerine doğru koşmakta olduklarını gördü. korkusu yere kapaklanmasına neden olduysa da ren onu anında kaldırdı ve koşmaya devam ettiler.
göz deliklerinin içi boş olan kara yaratıkların, gizemli dövüşcü rencrow'a yetişmeleri imkansızdı, ancak lunaria onlar için fazlasıyla yavaştı. "ren..." diye düşündü beyazlar içindeki kız! neden bana yardım ediyorsun? gözlerini açtığından itibaren her zaman yanındaydı ren, hayatını onun için birçok kez tehlikeye atmıştı. lunaria'nın bu evrendeki tek güvenebileceği kişiydi o, yine de ne onun hakkında çok bilgisi vardı, ne de ren onu tam anlamıyla tanıyordu.
rencrow bir anda koşmayı bırakarak arkasını döndü ve kızı yere itti, önce buna bir anlam veremeyen kız, başını kaldırdığı gibi dehşete kapıldı. canavarlardan birinin uzun , kara pençeleri ren'in vücuduna saplanmıştı. genç dövüşçü kollarının üzerinde gizlenen kol-bıçaklarını (armblade) çıkararak yaratığı biçti. "kaç!" diye bağırdı genç adam. "çabuk ol!"
lunaria dehşete kapıldı, ne olursa olsun ren'i yalnız bırakamazdı, ancak dövüşme konusunda en ufak bir tecrübesi bile olmadığının farkındaydı. ren çevik hareketlerle kara yaratıkları hızla kesmesine rağmen ardı arkası kesilmeyecek gibiydi yaratıkların. sonunda "o" ortaya çıktı. kızıl derisi siyah dövmeleriyle ve yanan mızrağıyla bir zebaniyi andıran gaddarus...
ren kara yaratıklarla savaşırken önündeki koca düşmanı göremiyordu. gaddarus , ağır adımlarla ona doğru ilerlerken , o sadece kara yaratıkları biçiyordu. beyazlar içindeki kız buna bir anlam veremiyordu. "ren! ren! ....reeennn!!" gaddarus'u tek görebilen o muydu?
gaddarus'un yanan mızrağı, genç dövüşcünün sırtından girip karnından çıktığında, lunaria aynı darbeyi kendisi yemiş gibi hissetti. kalbi sıkışmaya başlamıştı, nefes alamıyordu. kararını vermişti, ren yoksa o da yoktu. ayağa kalktı ve titreyen bacaklarıyla yerde cansız yatan rencrow'a yaklaştı, gözyaşları görüşünü ne kadar kısıtlarsa kısıtlasın, genç adamın sırtındaki hançeri alabilmişti. hançeri alıp gaddarusa doğru uzattığında, kor şeytan haykırarak gülmeye başladı, gülerken ağzından duman çıkıyordu. etrafını daire şeklinde saran kara yaratıklar da ona eşlik ederlercesine sesler çıkarmaya başladılar. dişlerini sıktı ve mırıldandı, "beni kullanmanıza asla izin vermeyeceğim... asla...asla...asla...asla...asla...." ve hançeri kullanarak beklenmedik bir şekilde kendi boğazını kes...
beyazlar içindeki kız nefes nefese uyandığında, birkaç saniye nerede olduğunu kestiremedi. ardından bir kabustan uyandığını fark etti. başını kaldırdı,'turkuaz çimenlerin üzerinde uyuyordu ve hala geceydi. tepedeki ay etrafı aydınlatan tek ışık kaynağıydı. bütün bunların aksine onu en çok ilgilendiren şeyi aradı hızla doğrularak kalbi delicesine atarken yanındaki ağacın gölgesinde kamufle olmuş nöbet tutan, siyahlar içindeki rencrow'u gördü. doğru ya ren'in uyuduğuna daha önce bir kez bile şahit olmamıştı. "ren!... ren! diye bağırdığında genç dövüşçü çoktan bıçaklarını hazırlayıp yanına varmıştı bile. "buradan hemen kaçmalıyız"
ren "neden?" diye bile sormadan kızın elini tuttu ve batıya doğru koşmaya başladı. ancak lunaria anında onu durdurdu, "kuzey'e doğru" dedi. ren önce yıldızlara baktı ardından kuzeyi tespit ederek lunaria'yla birlikte koşmaya başladı. beyazlar içindeki kız düşündü, "nereye kadar kaçacağız? ne zamana kadar kaçacağız? neden bu gücü bir lanet gibi taşımak zorundayım?
düşüncelerini kesen yerlerdeki krem rengi çiçeklerdi. önlerinde onlardan yüzlercesi vardı. çiçekler oldukça naif ve sempatik görünüyorlardı ancak onlar sıradan çiçekler değildi, kokuları o kadar ağırdı ki, kokarcayı aratmıyordu. beyazlar içindeki kız bir anda gecenin karanlığına rağmen her yerin aydınlandığı gördü ve bacakları tutmaz oldu, rencrow onu tutmasa oracıkta yere yığılacaktı. kendine geldiğinde ren'in çatık kaşlarıyla karşılaştı, "lunaria! luna..."
"çiçekler! diye bir çığlık attı beyazlar içindeki kız, "kes onları!" rencrow buna bir anlam veremese de kızın dediğini yapmaya başladı, krem rengi zarif çiçekleri hançeriyle her kesişinde etrafa yayılan koku midelerini bulandırsa da buna katlandılar. yeteri kadar kestiklerini düşündüklerinde , yollarına devam ettiler."
yeraltının kara yaratıkları, birkaç dakika önce gümüş saçlı kızın uyuduğu turkuaz çimenlerin olduğu yerde, her zamanki devriyelerini geziyorlardı. bu o kadar sıradandı ki onlar için,'her zamanki gibi ortada hiçbir insan izine rastlayamamışlardı. geceydi ve orman sessizdi.
shewolf ve kurtları onların izini gayet kolay bir şekilde kilometrelerce öteden saatlerce takip edebilmişleri. kurtların hanımı "bu iş çantada keklik" diye mırıldanırken duyulmadığını sanıyordu. ancak usta orman korucusu hedap "kurtlar bile yanılabilir." diye cevap verdi. shewolf buna kızmıştı, kurtlar onun ailesiydi, kurtlar yanılamazdı!
bir anda üzerine binmekte olduğu kurt dahil bütün kurtlar durdular. koku , ilerlemelerine engel oluyordu. "neler oluyor?" diye sordu kurtların hanımı. usta korucu kısa bir süreliğine ormana daldı ve geri döndü. elinde ise krem rengi, kesik bir çiçek tutuyordu. durum onların aleyhineydi, kurtlar artık kahin'in kokusunu alamıyorlardı, ancak o yine de kukuletasının ardından sırıtmadan duramıyordu, "anlaşılan onları biraz küçümsemişsiniz, hanımım"
"kes sesini hedap! kes sesini!"
karanlıkla bütünleşmiş olan suikastçi, saatlerdir sürüyü takip ediyordu, kurtların kokusunu almamaları için krem rengi çiçekler olmasa da farklı yöntemlerle önlemini almıştı. darkier'in siyah pelerini gece görülmeden ve çıt çıkarmadan ilerlemesini sağlamıştı. kurtların hanımı ve korucu hedap'tan kurtulduğuna seviniyordu. ancak artık kahin hakkında en ufak bir ipucu bile yoktu elinde. geceyi geçirebilmek için en yakın hana gitmek üzere ana yola doğru yürümeye koyuldu. hanlarda elbet bilgi olurdu, yeteri kadar ücretle satın alınamayacak bilgi olmadığını biliyordu.
madoka (@madam_aylak) şansının bu kadar yaver gittiğine kendi bile inanamıyordu, kahın kız ve yoldaşının bulunduğu son 3 rotayı harita aracılığıyla inceleyerek 4. rotalarını öngörmeye çalışmıştı. bir at arabası aracılığıyla minik kasabaya çoktan ulaşmıştı. bir maceraya atılmanın heyecanıyla içi içine sığmıyordu. ta ki geceyi geçirmek üzere girdiği handa, kendisi dışında herkesin erkek olduğunu ve tüm gözlerin onun üzerinde olduğunu fark edene kadar. sarhoş oldukları belli olan iri yarı iki şişman
adam kalkarak onun yanına yöneldiler. uzun yolculuğun ardından cok aç olmasına rağmen yemeği es geçmeye karar verdiğinde iki adam çoktan yanına varmışlardı bile, adamlardan biri yağlı elini masaya vurmak üzereydi ki, eldivenli bir el, ondan önce davranarak masaya bir deste kart bıraktı. "üzgünüm beyler, bu oyuna katılamazsınız, bu madam ile bizim aramızda, öyle değil mi bayan madoka?" şık giyinimli bu adam aynı zamanda başına da gayet güzel bir şapka geçirmişti. iki iri yarı adam onun bu sözü üzerine nedense hiçbir şey demeden masadan ayrılmışlardı. usta kumarbaz adam'ın(@adamlar) namı buralara kadar gelmişti. az öncekimolaylara bakılırsa adam, bir kart oyunu ustasından daha fazlasıydı.
"dokuz krala( kart oyununun ismi) bayılırım, dedi madoka. tabi ki karşılıksız oynandığında.
"karşılıksız kart oyunu, tuzsuz ete benzer" dedi adam, ancak bu seferliğine istediğiniz gibi olsun" kartları dağıtırken madoka hariç kimsenin duyamayacağı bir sesle, "belki de bir ilham gelir ve geleceği görûp hamlelerimi tahmin edebilirsiniz, akademisyen hanım. ah... evet, tabi bunlar sadece peri masallarında olurlar. öyle değil mi?"
"ne demek anlaşmayı kabul etmedi!" kraliçe beatrice(@besiktasli) öfkesini bastırmak için yumruklarını sıkıyordu. "komutan kurt, (@bizanskurdu) ne yapıp edip, diğerlerinden önce ona ulaşmalısınız" beatrice kılıcını çekti, o oturduğu yerden yöneten sıradan bir kraliçe değildi. "aksi takdirde kılıcımı kızıla boyamam gerekebilir."
"siz kendinizi hiç yormayın" dedi komutan kurt. "kahin kız çok yakında emirleriniz altında olacak efendim."
nedense buna inanmadığını düşündü , kraliçe beatrice. geleceği görebilen birini yakalamak ne kadar kolay olabilirdi ki?
bu bölümde ismi geçen yazarlarımız:
(pi: @gaddarus) (pi: @madam_aylak) (pi: @shewolf) (pi: @bizanskurdu) (pi: @besiktasli) (pi: @darkier) (pi: @adamlar) (pi: @hedap)
05:41 editi= kendim tekrar okusam da merak uyandırmıyor. zaten az önce ben yazdım bunu, bu yüzden de kötü geliyor. kötü mü iyi mi, bunu anlayamıyorum ki? komik bir durum olmalı, belki de usta yazarlar zaten bunu anlayabildikleri için, ustalardır.