Yıllardır feminist hareket, transların ve özellikle de trans kadınların statüsü konusunda bölünmüş durumda. Jan Raymond ve Julie Bindel gibi tanınmış feministler, Germaine Greer’in “kadın olduklarını düşünen, kadın isimleri, kadınsı kıyafetleri ve bir sürü göz farı olan, bize bir tür korkunç bir parodi ” ifadelerine karşı açıklamalarda bulundular. Bazı önde gelen radikal feministler, trans kadınların kadın düşmanı, “sakatlanmış erkekler” olduğunu kamuoyuna açıkladılar; translar bu tacize, kendilerini şiddetle savunarak, anti-trans feministlerin başka konularda konuşma platformlarının reddedilmesini talep ederek ve bazı drumlarda da feminizmden tamamen vazgeçerek karşılık verdiler. Tartışmanın her iki tarafında kadınların ve erkeklerin maruz kaldığı derin kişisel ve ideolojik yaralar, ana akım basın bir cis feministin trans karşıtı bir makalesine yer verdiğinde yeniden güçleniyor.
Öte yandan duyarlı cis feministlerin çoğu, transfobik düşüncenin kurbanı oldu. Vakaların büyük çoğunluğunda, cis feminist transfobi, translara karşı derin, kişisel nefretten değil, söz konusu meselelerin şiddetli, trajik bir şekilde yanlış anlaşılmasından kaynaklanıyor. Kısa süre önce, feminist Julie Bindel, Standpoint dergisi için bir makalede şunları söyledi: “Son yasalar (insanların cinsiyetini değiştirmesine ve yeni bir doğum belgesi almasına izin veren Cinsiyet Tanıma Yasası) kadınların ve çocukların insan hakları üzerinde derin bir olumsuz etkiye sahip olacaktır”. Bu görüşlerin, “transseksüalizmin, doğası gereği erkeklerin silahlarla, kızların Barbie bebeklerle oynamalarının ‘doğal’ olduğu fikrini teşvik ettiği varsayımına dayanıyor ve cinsiyet rollerinin biyolojik olarak değil sosyal olarak inşa edildiği fikri” feminizmin antitezidir.
Bindel ve diğerleri, başlangıçta en iyi niyetlerle, yalnızca transseksüalizmin doğasını değil, aynı zamanda cis feministler ve trans hareketi arasında gerçek, kardeşçe ittifakın gerektirebileceği cinsiyet devrimi için radikal olasılıkları da yanlış anladılar.
(Bu makale esas olarak trans kadınların deneyimlerine odaklanmaktadır, çünkü bu deneyimler feminist düşüncenin son otuz yılı boyunca tartışmanın ana odağı olmuşturç. Amaç trans erkeklerin ve erkek çocuklarının deneyimlerini yok etmek değildir)
Kadınlık sosyal bir yapıdır ve Bindel onu bu şekilde tanımlamakta haklıdır. Bununla birlikte, transseksüel erkek ve kadınların, zarar verici klişeleri yeniden uygulamaktan cis erkeklerden ve kadınlardan daha suçlu olduklarını iddia etmek tamamen yanlıştır. Aslında, Bindel’in trans kimliklerle ilişkili olarak tanımladığı kadın düşmanlığı ve cinsiyetçi klişeleşme, tamamen trans topluluğuna haricen empoze ediliyor.
Bir trans hakları savunucusu olan Sally Outen şöyle belirtiyor: “Kendisine veya hissettiği cinsiyete göre güçlü bir şekilde tanımlanmayı isteyen bir kişinin, kendisiyle etkileşimde bulunanlar için süreci kolaylaştıracak ipuçları sağlamaya çalışması doğaldır. Bu kişi, toplumun kullandığı ipuçlarının klişeleşmiş doğası nedeniyle suçlanamaz veya suçlanabiliyorsa, bu tür ipuçlarını kullanan her cis cinsiyetli kişi eşit derecede suçludur. ”
Durumun gelişigüzel bir değerlendirmesi bile sorunun transseksüel insanlarda değil, neyin ‘erkek’ neyin ‘kadın’, ‘eril’ ve ‘dişil’ olduğu konusundaki tüm güvencesiz inşasında yattığını gösteriyor. Bindel’in trans kadınları tanımlaması kadınlıktan geçiş yapmak için mücadele eden günümüzün kararsız 12, 13 ve 14 yaşındaki cisseksüel kızlarından farklı değildir. Sutyenlerini loo-roll ile dolduran ve gösterişli ruj süren genç kızlar gibi, Bindel, Greer ve onların özel rezervlerini küçümseyen trans kadınlar, tüm büyüyen kızların arzuladığı şeyi özlüyorlar: “Toplumda Kabul Edilebilirlik.”
41 yaşında bir trans kadın olan Amy şöyle diyor: “Hayatın sonraki dönemlerinde geçiş gerçekten tuhaf bir deneyim, çünkü aniden ve beklenmedik bir şekilde ergenlik çağına giriyorsunuz, ayrıca damarlarınızda gençlik düzeylerinde kadın hormonları dolaşıyor. Kadınların kavradığı ergenlik yanlılığı, sosyalleşme ve toplumun beklenti ve gerçeklerine uyarak büyümediniz. Trans kadınlar bunları öğreniyorlar, benim durumumda sadece çeyrek asır geçti” Ya da bir cis arkadaşımın dediği gibi: “Eğer gençken bazı transların elde ettiği gelire sahip olsaydım, bir birçok şeyi kendim halledebiliyordum.”
Nitekim toplumsal olarak kabul gören kadın kimliğinin satın alınması gereken bir şey olduğu gerçeği, trans kadınların herkesten daha iyi anladığı bir şeydir. Ataerkil baskıyı küresel kapitalizmin mekanizmaları içine yerleştiren benim gibi sosyalist feministler için, kadın olarak ‘geçiş yapmak’ için büyük miktarlarda para harcama baskısı altında kendilerini bulan trans kadınların deneyimi daha acil ve üzücü bir süreçtir. Kıyafet ve makyaj alışverişinin cis kadınlar için önemli bir reşit olma ritüeli olduğu Birleşik Krallık’ta, kadın kimliğini ifade etmek isteyen tüm insanlar kadınlığı geçişin endüstrileri olan güzellik, diyet, reklamcılık ve modanın acımasız dayatmalarıyla boğuşmalıdır.
Bu gezegendeki tek bir kişi kadın olarak doğmuyor. Süreci isteyerek veya istemeden üstlenenler için kadın olmak eziyetli, büyülü, şaşırtıcı ve son derece politiktir. ‘Mama Cash: Cinsiyet Rollerinde Alış ve Satış’ makalesinde trans yazar Charlie Anders şöyle açıklıyor: “Transseksüel insanlar, kimlikleri yetişkin neofitleri olarak benimsemiş olan cinsiyetin yüksek maliyetini herkesten daha iyi anlıyorlar. İnsanlar genellikle düşündüklerinden daha çok çalışıyorlar. Kendilerinden beklenen erkek / kız davranışlarını devam ettiriyorlar. Acı verici deneme yanılma yoluyla belirli cümleleri kullanmamayı veya belirli bir şekilde yürümeyi öğrenmiş olabilirsiniz. Bir süre sonra, öğrenilmiş cinsiyet davranışı, güçsüz gözler için telafi etmeye çalışmak gibi neredeyse ikinci doğa haline gelir. Yine, trans insanlar sadece herkesin yaşadıklarını deneyimliyor. ”
“Cinsiyet değiştirme ameliyatı” kavramı ve pratiği, radikal feministlerin ve trans aktivistlerin geleneksel olarak en acı şekilde çatıştığı bölgedir. Bindel, diğerleriyle birlikte SRS’nin gerçekleştirildiği gerçeğinin “cinsiyet disforik olarak tanımlanan insanların hissettiği sıkıntıdan vazgeçip, insanları iyi hissettirmenin yollarını bulmak yerine ameliyata döndük” anlamına geldiğine inanıyor.”
Bindel, SRS “endüstrisinin”, eşcinsel ve cinsiyete uymayan erkek ve kadınların “insanların bedenlerini parçalamanın onları bir şekilde yıpratacağını düşünen kaçık psikiyatristler” tarafından aynı hizaya getirildiği bir sosyal söylemin parçası olduğunu öne sürüyor. SRS, burada cinsiyet uyumsuzluğunun sınırlarını denetlemenin kabul edilmiş bir yolu olsaydı, Bindel’in ameliyatı ‘sakatlama’ ile denklemi geçerli olmaktan çok daha fazlası olurdu Ancak, SRS böyle bir şey değildir.
SRS yalnızca çok nadiren ve transların sadece küçük bir kısmında gerçekleştiriliyor; bu kişiler için ameliyat, vücutlarını cinsiyet performanslarıyla aynı hizaya getirmek için bir strateji değil, Outen’ın rahatsız edici bir fiziksel uyumsuzluğunu iyileştirmenin bir yolu. Canlı bir şekilde “kendi istenmeyen anatomim tarafından ihlale uğratılmış gibi bir his” olarak tanımlanıyor.
Ameliyat normalde geçiş sürecinin geç bir aşamasıdır ve bunu tercih edenler için bir yaşam tarzı seçimleri yelpazesine girer. Trans aktivist Christine Burns şunları söylüyor: “Julie Bindel, insanların bedenlerini gerçekte olduğundan daha fazla değiştirme zorunluluğu hissetmeden cinsiyetlerinin nüanslarını çok daha özgürce ifade edebilecekleri bir toplum inşa etmemiz gerektiği konusunda oldukça haklı.”
“Ancak, pek çok trans insanın gerçekten yaptığı şey tam olarak bu. Cinsiyet kliniklerine gidenlerin sadece beşte biri yeniden atama ameliyatı geçiriyor. Diğer beşte dört ile sahip oldukları şeyi kalacak yere harcıyor. Bindel’in düşüncesi bunu kabul edemez. İkiliyi vurgulamaktan ötürü, transların yüzde 80’i toplumsal cinsiyet kalıplarında hayal ettiğinden çok daha fazlasını yapıyor. Ameliyat olsun ya da olmasın, translar cinsiyetin değişken ve akışkan olduğu gerçeğinin yaşayan örnekleridir.”
Elbette, diğer herhangi bir ameliyat gibi, SRS’nin de riskleri vardır ve hastaların küçük bir kısmı bu prosedürden pişmanlık duyacaktır. Ancak SRS’yi takip etmeye karar veren transların çoğu için operasyon, cinsiyet disforisinin zayıflatıcı etkilerinin ötesinde potansiyel olarak hayat kurtaran ilerlemeye izin veriyor. Dahası ameliyat sonrası trans bireylerin çoğu, operasyonun ikili cinsiyet kimliği etrafındaki genel sıkıntılarını azalttığını keşfetti. Amy şöyle açıklıyor: “Kadın olmak kimliğimin önemli bir parçası, ama artık her şeyi tüketen bir kısım değil. Geçiş yapıp ameliyatı bitirene kadar çok daha fazlaydı. Ameliyattan uyandım ve yanan uyumsuzluk, her şeyin yanlış olduğu hissi, artık yok muydu. Bu günlerde, aslında artık o kadar güçlü bir cinsiyet duygum olmadığının farkındayım. Buraya gelmek için tüm yaşadıklarım düşünüldüğünde, bu garip değil mi? ”
Trans hareketi içindeki radikal cinsiyet akışkanlığı, Bindel’in bu makaleyi yazma sürecinde onunla konuştuğumda her şeyin üzerinde vurguladığı şeydir: “Normallik korkunçtur. Normallik, bir politik aktivist olarak, dönmeye çalıştığım şeydir. Cinsiyet bükümü, öngörülen cinsiyet rollerinin dışında yaşayan insanlar harika – ve bilmeliyim. Kendimi hiç bir kadın ya da erkek gibi hissetmedim. Bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum. Öngörülen cinsiyet rollerimin dışında yaşıyorum, sıska ve şık değilim, makyaj yapmıyorum, ‘gerçek bir kadın’ gibi davranmıyorum ve belirlenmiş cinsiyet rollerinin dışında yaşayan herkes gibiyim ve bunun için sopa yiyorum. ”
Bindel’in kavrayamadığı şey, feminist hareketi yeniden birleştirebilecek bir gerçeğin bulunması dır. Translar, “klişeleşme arayışından” uzak, genellikle önceden belirlenmiş cinsiyet rollerinin dışında yaşamaya heveslidirler ve kadın düşmanı tarafından uygunluktan dolayı hayal kırıklığına uğrarlar. Toplum ‘geçiş yapmak’ isteyenlerden bunu talep eder. Marja Erwin bana “cinsiyet kimliği ve cinsiyet rolleri aynı değil. Ben transım ve hiper feminen stereotip değilim. Bir ara lezbiyenim ve femme’den daha şişmanım. Diğer trans kadınları tanıyorum ve tamamen femme olan diğerleri ve bunlar tabii ki heteroseksüel ve biseksüel kadınlar arasındaki eşdeğerlerdir. ”
Trans kadınlara dayatılan klişelerin çoğu, radikal feministlerin ve trans aktivistlerin kınamada hemfikir oldukları bir olgu olan cinsiyetçi tıp kurumları tarafından uygulanıyor. Bindel, birçok trans feminist gibi tıp uzmanlarına mesleki sorumluluklarının ötesinde sosyal ve ideolojik etki vererek psikiyatristlerin “cinsiyet sapması konusunu tanımlamalarına izin verildiği” gerçeğine itiraz ediyor. Birleşik Krallık’taki klinikler, trans bireylerin tedavi sunmadan önce bir dizi katı cinsiyet-performans kriterini yerine getirmelerini şart koşuyor ve SRS bu uyumu özel bir titizlikle talep ediyor. SRS almak için, trans kadın “hastaların” normalde iki yıl veya daha uzun süre “kadın olarak yaşamış” olmaları beklenir, ancak bireysel psikiyatristler ve doktorlar, “kadın olarak yaşamanın” neyi gerektirdiğine karar vereceklerdir.
İngiliz bir psikiyatristin tedaviyi reddettiği biliniyor çünkü trans kadın bir hasta pantolon giyerek randevuya gelmişken, Norveç’te tedavi gören trans bir erkek olan Kasper, ameliyathane görevlileri tarafından erkeklerle flört etmeyi bırakması için baskı gördü.
“Cinselliğim ve cinsel yaşamımla ilgili pek çok istilacı soruyu yanıtlamam gerekiyordu ve görmem gereken doktorlardan biri bana fiziksel olarak geçiş yapmanın erkek çocuklara ilgi duymamı nasıl engelleyebileceği konusunda bana ders verdi,” diyor.
Bütün bunlar, bazı feministlerin, ameliyatın cisseksüel gey erkekleri ve lezbiyenleri transseksüel heteroseksüellere ‘dönüştürmek’ için reçete edildiği korkusundan çok farklı.
Transların ‘sağlıklı’ veya ‘iyi bir tedavi ümidi’ olarak görülmeleri için cinsiyet stereotiplerine uymaları talebi, cis kadınların da psikiyatri mesleği ile ilişkilerinde deneyimlediği bir şey. Bazı yatılı tedavi merkezlerinde kadınların ‘psikolojik gelişimin’ bir işareti olarak makyaj ve elbise giymeleri için baskı altına alınması standart bir uygulamadır. Küresel psikiyatri kurumunun kurumsal kadın düşmanlığı, radikal feministlerin ve trans aktivistlerin birlikte yararlı bir şekilde karşı çıkabilecekleri bir şeydir.
Feministler (büyük platformlara sahip önde gelenler bile) ataerkil savunucuların yaptığı gibi, kadın olan ve olmayan, kadınsı olan ve olmayan şeylerin bekçisi olamazlar. Feminizmin özünde, böyle bir kapı bekçiliğinin cinsiyetçi, inatçı ve zarar verici olduğu fikri yatar. Greer, Bindel ve Jan Raymond gibi feministler, bir insanı kadın yapan şeyin vajinaya, göğüslere, kıvrımlara, uterusa sahip olmanın, doğurgan olmanın veya birkaç milyar XX kromozomlu spor yapmanın gerçekten var olduğuna inanıyorsa, kadınlarda bunların hiçbiri yok.
Dünyanın her yerinde mastektomi ya da biyolojik bozukluk sonrası göğüsleri olmayan cis kadınlar var; vajinasız doğan veya kadın sünneti mağduru kadınlar; doğal olarak veya hastalık nedeniyle çift cinsiyetli sıska kadınlar; infertil veya menopoz sonrası kadınlar veya önemli ölçüde interseks kadınların yüzde 0,2’si. Bu cis kadınların kadın kimliği de söz konusu mu? Öyleyse, feminizmin gidecek uzun bir yolu var.
Greer ve takipçileri, belirli cinsiyet rollerinin hala büyük ölçüde ‘erkek’ ve ‘kadın’ ikili kategorilerine girdiğini ortaya koyan ikili düşüncelerinin ardındaki bilime ilgisiz görünüyorlar, ancak insan bedenleri böyle bir şey yapmıyor. İnsan fizikselliği yelpazesi, eğer kültürümüzün bu kadar umutsuzca ihtiyaç duyduğu devrimci hareket olacaksa, feminizm olması gerektiği gibi, cinsiyet özciliğine inanmaktadır.
Trans aktivizmi, feminist hareketin yalnızca geçerli bir parçası değil, hayati bir parçasıdır. Bir kişinin biyolojik cinsiyetinin davranışları, görünüşü veya cinsel organlarının ve ikincil cinsel organlarının nihai yerleşimi hakkında hiçbir şey dikte etmesi gerekmediği fikri, artık böyle şeylerin mümkün olduğu ışıltılı bir gelecekte yaşadığımıza göre, feminist düşüncenin radikal kalbidir. Transfobiye ve transmizojiye karşı çıkmaları hem cis hem de trans feministlerin elzemdir.
Tersine, cinsiyetçi düşüncenin tam merkezinde, birlikte doğduğumuz bedenlerin karakterimizi, davranışımızı, görünüşümüzü, seçimlerimizi, ilişkilerimizin doğasını ve yaşamlarımızın işini dikte etmesi gerektiği varsayımı vardır. Feminizm, durumun böyle olmadığı şeklindeki hâlâ radikal bir görüşü öne sürüyor. Feminizm, cinsiyet kimliğinin, genlerimizde yazılmaktan çok, duygusal, kişisel ve cinsel bir varoluş hali olduğunu savunur; bu durum, ‘erkek’ ve ‘kadın’ ikili kategorilerini kapsayan ve ötesine geçen sayısız farklı şekilde ifade edilebilir. Feminizm, belirlenmiş toplumsal cinsiyet rollerinin (trans, cis, erkek, kadın ya da interseks) hiç kimsenin kimliğini, geçerliliğini veya insan değerini kanıtlamak için uymaya zorlanmaması gereken bir tiranlık olduğunu savunuyor.
Feminizm toplumsal cinsiyet devrimine ihtiyaç duyar ve toplumsal cinsiyet devriminin trans hareketine ihtiyacı vardır. Geçmişin acılarını bir kenara bırakmalı ve modern dünyada cinsiyetten rahatsız olan herkes arasında radikal bir dayanışmanın geleceğine bakmalıyız. Farklılıklarımız ne olursa olsun, çağdaş feminizm transları ideolojik müttefikler olarak tamamen ve sonunda kabul edene kadar, Germaine Greer, Julie Bindel, Christine Burns, Sally Outen ve daha iyi bir dünya için özlem duyan her feministin üzerinde çalıştığı şeye (cinsiyet stereotiplerinin zarar verici ve aşağılayıcı tiranlığına son vermek) asla ulaşamayacaktır. Farklılıklarımız ne olursa olsun, feminizm, radikal anne babalarımızın hayal etmeye cesaret ettikleri eşitlik türüne doğru çalışmayı umabilir.