Böylece, 1943 yılının başında durduk:
1. Sovyet endüstrisi, T-34'in seri üretimine hakim oldu - savaş yıllarında üretildiği tüm 5 fabrikalarında üretilmeye başlandı. Bu, elbette, Otuz Dörtlü'lerin serbest bırakılmasının Eylül 1942'ta durdurulduğu ve artık devam etmediği Stalingrad Tank Fabrikasını saymıyor.
2. dizayn tanka T-34 büyük ölçüde geliştirildi ve birçok “çocukluk çağı hastalığından” kurtuldu. Genel olarak, ordu şimdi biraz arttırılmış motor kaynaklarına sahip tamamen savaşa hazır bir tank alıyordu.
3. Kızıl Ordu büyük miktarlarda oluşturmayı başardı ve Alman tank bölümünün yerli karşılığı olarak görülebilecek (bir kopya değil!) Tank kolordu kullanmayı öğrendi. Karşılık gelen durumun ilk kolordusu, 4'in 1942 çeyreğinde ortaya çıktı.
Bu nedenle, 1942'in sonuna doğru, 1943'in başlangıcında, Kızıl Ordu'nun, faşist Almanya'nın güçleri gibi, bu kadar zorlu bir düşmana karşı bile, modern bir tank savaşını etkin bir şekilde idare edebilen kendi Panzervalarını aldığı söylenmelidir. Bununla birlikte, elbette, tank kuvvetlerimiz hala büyümek için yer açtı. Tank oluşumlarımızın eksikliklerini bir süre sonra değerlendireceğiz, ancak şimdilik “kasvetli Aryan dehası” nın Sovyet tank gücünün büyümesine ne yanıt verdiğine dikkat edelim.
Daha önce defalarca söylediğimiz gibi, T-34’in Alman tanklarına kıyasla büyük avantajı, Otuz Dört'ün her taraftan eşit şekilde korunduğu, karşı rezervasyondu. Aynı zamanda, Alman T-III ve T-IV, vücut zırhlarını arttırdıktan sonra bile, kaymaz ve o zaman bile - belli çekincelerle, yalnızca otomobilin önden yansıması düşünülebilirdi.
Bununla birlikte, elbette, tüm Sovyet ve Alman tanklarından gelen “karşı füze” terimi, ZV, 1 mm zırh plakalarının Wehrmacht’ın ilk savaş yılını gerçekten kırmak istemediği durumlar haricinde, zırh için tam olarak uygulanabilirdi. 75 mm T-45 zırh plakalarına gelince, bunlar rasyonel eğim açılarına rağmen sadece sınırlı sayıda topçu sistemine karşı boşluk bırakıyorlardı. Aslında, otuz dört zırh, kısa namlulu 34 ve 50 mm toplarına ve ayrıca daha küçük kalibreli toplara karşı iyi korundu. Ancak, uzun namlulu 75 mm topçu sistemlerinin zırh delici mermilerine karşı, T-50 koruması bu kadar iyi çalışmadı, ancak Otuz Dört'ün bu silahtan belirleyici bir zarar vermesi çok zordu ve Almanların kendileri yalnızca sınırlı derecede etkili olduğunu düşünüyorlardı. Aynı zamanda, Zırh delici mermileri, 34 mm kalibreli normal namlu uzunluğunda, T-75 tamamen isteğe bağlı olarak korunan silahların kabukları. Bu nedenle, 34’te yapılan 48 araştırma enstitülerine göre, toplam 1942-mm atılan mermi sayısının sadece% 31’i yalnızca tank için güvenliydi - ve herhangi bir sayıda merminin ateşlendiğine dair hiçbir garanti yok. kısa namlulu silahlar. Bu arada, 75-mm kabukları için, güvenli isabet sayısı% 31'e ulaştı.
Bu nedenle, 1941’ta T-34 ve KV ile karşılaşan Almanlar, elbette katlanmış silahlarla oturmadılar ve 1942 ile, Wehrmacht ve SS birimlerini yeterli miktarda tank karşıtı silahla doyurmaya başladılar. Neye benziyordu?
Çekilmiş silahlar
SSCB'nin işgaline başlamadan önce, Wehrmacht'in ana tank silahı, 37-mm “çırpıcı” Pak 35 / 36 idi.
Alman silahlarının tanımlarına biraz dikkat edelim. Almanların ilk figürleri kalibre ve milimetre yerine santimetre cinsinden anlamına geliyordu, ancak yazar tanımı yerli okuyucuya aşina tutmayı seçti. Ardından topçu sınıfının adını takip etti: Pak “Panzerabwehrkanone” veya “Panzerjägerkanone”, yani daha sonra çağrıldığı gibi bir tanksavar topu veya silah avcısı tankıdır. Ve son olarak, son rakamlar prototipin yapım yılıdır.
Bu silahın çok fazla değeri vardı. Otomobille ulaşımını basitleştiren ve hesaplamanın savaşta yuvarlanmasına izin veren çok hafifti. Silahın küçük ebadı etkili bir şekilde maskelemeyi mümkün kıldı ve mermilerin düşük ağırlığı ve başarılı tasarım yüksek oranda ateş üretmeyi mümkün kıldı. Ancak, hiç şüphesiz ki yararları için, “çırpıcı” temel olarak kurtarılamaz iki dezavantaja sahipti - küçük bir zırhın merminin etkisi ve yalnızca kurşun karşıtı zırhlı tanklara güvenle vurabilmesi.
Buna göre, Alman silahlı kuvvetlerinin yeni bir topçu sistemine ihtiyacı vardı ve 50 mm Pak 38'ti.
Son rakamdan görebileceğiniz gibi, bu silahın prototipi 1938'te ortaya çıktı, ancak Almanlar açıkça orduyu bu silahla doyurmak için acele etmiyorlardı: 1939'te, tüm 2 örneği, 1940 g - 338 birimleri ve bazılarında serbest bırakıldı. 1941 böyle silahlar ürettiğinde, seri üretimler 2072’te yaşandı. Pak 38'in çok başarılı bir topçu sistemi olduğunu kanıtladım. Hala oldukça hafif ve hareketliydi, ancak aynı zamanda gövdesi 60 kalibreye uzatıldı, zırh delici merminin başlangıç hızını T-34 ile orta mesafelerde daha fazla ya da daha az başarılı bir şekilde savaşmasını sağlayan değerlere yükseltti.
Böylece, 1942'te, Pak 38'in üretimi zirveye ulaştı - bu tür silahların 4 480'i piyasaya sürüldü. Bununla birlikte, “uzun” namluna rağmen, bu silahın zırh penetrasyon parametreleri artık tatmin edici değildi. Yani 1943 g'de, bir başka 2 826 ünitesinin üretiminden sonra. serbest bırakılmalarına son verildi.
Aslında, elbette, Wehrmacht bir 75 mm tanksavar silahına ihtiyaç duyuyordu ve Almanlar bu silahı kullanıyordu: ünlü 75 mm PaK-40.
Bu 75 mm VET tabancası, 1938'te geri oluşturulmaya başladı, ancak üzerindeki çalışma bir öncelik olarak düşünülmedi ve işte neden. Askeri aşıklarımızın çoğu hikayeler Bu topçu sistemine hayran olmak uzun zamandır iyi bir tondu. Zırh penetrasyonu ile ilgili olarak, hiç şüphesiz, bu kesimlere layıktır. PaK-40'in ilk 6,8 m / s hızıyla 792 kg zırh delici mermileri yakarken, ünlü 76,2-mm ZiS-3 - 6,5 kg ile ilk 655 m / s hızında çalıştığını söylemek yeterli. Aynı zamanda, Alman topu, mükemmel atış doğruluğu ile ayırt edildi (ancak, ZiS-3'in de kesin bir hassasiyeti vardı). Savaşın sonuna kadar, PaK-40'in son derece etkili bir tank karşıtı silah olarak kaldığı söylenmelidir: Muhtemelen EC-2 hariç, herhangi bir Sovyet zırhlı aracına güvenle çarptı.
Ancak doğal bir soru ortaya çıkıyor - Almanlar zaten 1940'ta mükemmel bir VET aracı yarattılarsa, 75-mm mucize toplarını derhal derhal koymalarını engelleyen ne oldu? Cevap çok basittir - tüm özellikleri için PaK-40, kategorik olarak yıldırım kavramına uymuyordu.
Gerçek şu ki, inkar edilemez haklarıyla PaK-40 yalnızca bir taş ocağında taşınabildi. Üstelik, yazarın anlayabileceği kadarıyla, otomobil sadece karayolu üzerinde sürmek için yeterli olabilirdi, ancak toprak yollarda veya arazi dışında çekerken, PaK-40'in özel bir traktöre ihtiyacı vardı. Savaş alanındaki hareketliliğin de sınırlı olduğu düşünülüyordu; hesaplama silahı bir yerden başka bir yere taşıyabilseydi, o zaman bir düzineden fazla metreden fazla olamazdı.
Bu arada, karşılaştırılabilir bir kütleye sahip olan ZIS-3'in, GAZ-AA gibi düşük güçte çalışan araçlar da dahil olmak üzere herhangi bir araç tarafından taşınabilmesi ve uzun mesafelerde savaşta ilerlemesini mümkün kılan, bunları ilerleyen tüfek ünitelerini doğrudan desteklemek için kullanabilmeleri ilginçti. Ancak, ZiS-3 ve PaK-40'in detaylı bir karşılaştırması, bu makale dizisinin kapsamı dışındadır, bu nedenle burada devam etmeyeceğiz.
Eh, 75-mm PaK-40'e dönersek, mükemmel bir anti tank aracı olduğunu not ettik, bu yüzden Almanların onu tank sonlarına “sürüklemesi” zordu. Bu topçu sisteminin artık savunma olarak bir saldırı aracı olmadığını söyleyebiliriz. Buna göre, blitzkrieg stratejisine hiç uymuyordu ve Wehrmacht füze karşıtı zırhlı tanklarla çarpışana kadar gücü aşırı olarak kabul edildi. Böylece, Wehrmacht uzun bir süre boyunca böyle bir topçu sistemine duyulan ihtiyacı hissetmedi ve üretimi ile sanayiyi acele etmedi.
Fakat SSCB'de bir şekilde yıldırım patlamasının işe yaramadığı ve 50-mm topçularının sadece kısmen T-34 ve KV'ye karşı mücadelede kullanıldıkları ortaya çıktığında, Kasım ayında 1941'in acilen PaK-40'i üretime sokma kararı aldı. . Şubat ayından bu yana 1942 seri üretimi ayarlayabildi ve yıl sonunda 2 114 gibi silahlar üretildi ve 1943'te üretimleri zaten 8 740 ünitelerdi ve daha da arttı.
PaK-40'in önemli bir dezavantajının, üretiminin karmaşıklığı olduğunu söylemeliyim. İşin garibi, ama PaK-40, Alman endüstrisi için bile çok karmaşık bir üründü. Şubat ayında, bu türdeki ilk 1942 toplar, 15 tarafından üretildi, ancak 150'te ayda planlanan silah üretimi sadece aynı yılın Ağustos ayında yapıldı. Fakat bu bile, genel olarak küçük bir silah sayısının mühimmat eksikliğinden muzdarip olduğu, ortalama olarak birliklerdeki silahların sürekli olarak birden fazla mühimmat almadığı ortaya çıktı. Almanlar özel bir "Ulrich" takımı oluşturmalı ve onlara "kabuk" sorununu çözmeleri için en geniş güçleri vermeliydi. Ancak, yalnızca 40'te kabul edilebilir PaK-1943 mühimmat ikmali sağlandı.
Yukarıdakilerin hepsine ek olarak, Almanların bir tane daha 75-mm silahı PaK-41 vardı.
Alt kalibreli mermilerin ateşlenmesi için tasarlanmış çok orijinal bir topçu sistemi idi. Namlusunun “değişken” bir kalibresi vardı, - kapıda 75 mm ve namluda 55 mm ve doğrudan silah kalkanına tutturulmuştu. Yüksek silah maliyeti ve aşırı - onun için mühimmat (ikincisi imalatında en kısa tungsten kullandı) büyük bir dizi silahta gitmedi. Ancak yine de bir miktar (en az 150 birimi) üretildi ve birliklere gönderildi.
Bu noktada, Alman çekili anti-tank silahlarının öyküsü, önemli bir “ama!” Olmasa bile tamamlanmış olabilirdi. Gerçek şu ki, ne yazık ki, yalnızca Alman fabrikaları değil, aynı zamanda Fransız ve Sovyet orduları da Wehrmacht'a tank karşıtı silahlar sağladı.
Zaten 1941'ta, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Almanlar belli sayıda yerli 76,2 mm F-22 silahını yakalamayı başardılar. Silah, genel olarak, daha büyük bir şarj ve bazı diğer yeniliklerin kullanımı için bir odanın deliğini içeren bazı değişikliklerden sonra Alman ordusunda hizmete girdi.
Çekilmiş varyantta Wehrmacht'a dönüştürülen ve aktarılan silahların sayısı bilinmemektedir, ancak bazı kaynaklara göre, 1942 silahları, 358'ta 1943, 169 ve 1944'ta yeniden toplanmıştır.
Ancak, Alman silahlı kuvvetlerinin, 75'taki tank karşıtı 1942-mm silahlarla sağlanmasına en büyük katkı Fransız ordusu tarafından yapıldı. Fransa'nın teslimiyetinden sonra Almanlar, diğer kupalar arasında, birkaç bin 75 mm'lik bölüm silahı aldı. 1897, "Schneider" şirketi. İlk başta, Almanlar onlarla hiçbir şey yapmadı, ama sonra, VET 75-mm silahlara olan ihtiyaç oldukça yükseldiğinde, bu araçları 50-mm Pak 38 silah arabalarına yükleyerek geliştirdiler.
1942'te, bu tür silahların 2 854'i, 1943 g - başka bir 858 birimi olan Wehrmacht'a transfer edildi. Pak 97 / 38 ve daha fazlası 160 tabancalar Pak 97 / 40 modifikasyonu. Böylece, 1942'ta, Fransız 75-mm silahları, bu kalibrenin en büyük çekme silahı, Wehrmacht PTO'daki haline geldi. Fransız silahlarının, 75'ta Alman Silahlı Kuvvetleri tarafından alınan toplam 1942-mm VET sayısındaki payı,% 52'ten daha fazlaydı.
Adalet konusunda, Fransız “yeniden işleme” becerilerinin hâlâ T-34 ve KV'ye karşı çıkmaya yetmediğine dikkat edilmelidir. Pak 37 / 38 zırh delici mermilerin başlangıç hızı bunun için yeterli değildi ve kurşun karşıtı zırhlı tanklarla tanışırken, genellikle kümülatif cephaneye güvenmek gerekiyordu.
Öte yandan, Wehrmacht'taki "Fransızlar", Alman askerlerinin T-34 ve KV'ye karşı olan tutumlarını çok iyi göstermektedir. Bugünün sözde-tarihçilerinin ne dediği önemli değil, otuz-dörtlünün eksikliklerinin tadını çıkarırken, ancak 1942'ta Almanlar kendilerini acilen 75-mm Pak 40 serisine koymak zorunda kaldıkları tatsız bir durumda buldular - ve bunu yapamadılar. Bu yüzden, 19. Yüzyılın sonundaki örneklemdeki kitlelerin Fransız kupa topçularına delikler açmak zorunda kaldık!
Bununla birlikte, Almanlar ana şeyde başarılı oldu - bazı verilere göre, Pak 40 ve 88 mm uçaksavar silahlarının toplam hacmindeki Pak 30'in 1942'in toplam hacmindeki 75'in% 50'sine ulaştığı ve aslanın PTO'nun kalan 97'in payının olduğu açıktı. mm Pak 38 / 50 ve uzun namlulu 38-mm Pak XNUMX.
Kendinden itmeli topçu bağları
“Sturmgeshütüm”, “Stug” ve daha sıkça “Sanat-fırtına” dediğimiz eski StuG III ile başlayalım. Bu kendinden tahrikli tarihçesi aşağıdaki gibidir. Alman askeri teorisine göre, tanklar neredeyse yalnızca Wehrmacht'ta tank bölümleri haline gelen, ne motorlu ne de piyade Alman bölümlerinin devlet tarafından kullanılmadığı özel oluşumlar için tasarlanmıştı. Bununla birlikte, modern savaşta piyadelerin zırhlı araçların desteğine ihtiyaç duyduğu açıktı - ve bu Almanların "çöplüklerine" verilen görevidir.
En "popüler" Alman savaş öncesi tankları, 37-mm toplarının büyük bir kısmı ile silahlandırılmış ve yalnızca yavaş yavaş 50 mm'ye aktarılmışsa, SPG başlangıçta kısa namlulu olsa da, 75-mm toplarını aldı.
Onların yüksek patlayıcı parçalanma mermileri, tank tabancalarından çok daha büyük bir güce sahipti ve namlunun küçük uzunluğu, düşük başlangıç hızı, T-III'e dayanarak kendinden tahrikli tabancaya uyum sağlamak için problem yaratmadı. Bununla birlikte, elbette, 75 kalibrede namlu uzunluğuna sahip 24 mm topçu sistemi, T-34 ve KV ile savaşmak için yeterli değildi, burada sadece kümülatif mermiler durumu kurtarabilirdi.
Ve bu çarpışmaların sayısı büyüdü ve büyüdü ve Alman piyade bölümlerinin kendilerinin yeni Sovyet tanklarına karşı çıkacak hiçbir şeyleri olmadığı açıktı. Çekilen topçu ile ilgili çabalar hakkında yukarıda açıkladığımız gibi bu yeterli değildi. Mart 1942’tan bu yana, Alman “maddeleri”, önce 75 ve daha sonra 40 kalibreli bir varil uzunluğuna sahip olan Pak 43’e benzeyen yeni bir 48 mm topçu sistemi alıyor.
Toplamda, 1942'ta, “uzun namlulu malzeme”, 600 üniteleri üzerinde, 1943 - 3 011 ünitelerinde yayınlandı.
Tank avcıları
II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, doğuda yoğunlaşan Alman kuvvetlerinin emrinde 153 tanksavar tank SAU Panzerjäger I (Panzerreger I) Silahlı Kuvvetler 47 mm ile silahlandırıldı.
Bunlar genel olarak T-34 ve HF için bir miktar tehdit oluşturabilecek makineler yalnızca sabot mermileri kullanırken çok eskiydi. 1941 sırasında Almanlar, Fransız tanklarından, bazıları Doğu Cephesi'ne düşen, aynı silahla bir başka 174 tanksavar yakıt deposu SAU'yu dönüştürdü.
Fakat bütün bunlar büyük ve büyük ölçüde önemsizce bir önemsemeyle donanmış, güç dengesini ciddi şekilde etkileyememiştir.
Bununla birlikte, 1942’te Almanlar, niteliksel olarak yeni bir seviyede özel tank karşıtı SAU’lar oluşturmaya geri döndüler: T-II şasisine dayanarak, üzerine 75 mm Pak 40 veya dönüştürülmüş F-22 kupasını kurdular. Bu ACS Marder II olarak adlandırıldı ve 1942 g'de serbest bırakılması 521 birimleriydi. - Bazıları doğrudan önceden üretilmiş T-II tanklarından dönüştürüldü.
Buna paralel olarak, Marder II Almanları üretimi organize etti ve Marder II'den farklı olan Marder III, yalnızca T-II'nin şasisinin yerine şasiyi Çek tankı Pz Kpfw 38'den (t) aldı. Bu tür SAU'lar, 1942, 454 birimlerinde serbest bırakıldı.
Tank karşıtı ACS ekipleri için eğitim düzenlemek için, bazılarını arkada bırakmak gerekliydi, ancak bu aşırı atık olarak kabul edildi ve bazı kupa tekniğine dayanarak benzer bir ACS oluşturulması önerildi. Sonunda, seçim Fransız paletli traktörde yapıldı - bu, 170 ünitelerinin piyasaya sürüldüğü Marder'ın ortaya çıkmasıydı.
İlginç bir şekilde, bu tür bir makinenin "eğitim" yönelimine rağmen nihayetinde Doğu Cephesi'ne gönderildi. Bu nedenle Almanların Pak 1942 ile donanmış 1 145 anti-tank SAU'yu yarattığını veya 40'ta F-22'i yakaladığını görüyoruz - hepsi elbette T-34 için tehlikeli. İlginçtir, Muller-Hillebrand biraz daha büyük bir sayı verir - 1 243 anti-tank SAU.
1943'te, tanksavar kendinden itmeli silahların serbest bırakılması biraz büyüdü: Marder II, yaklaşık 330 birimini serbest bıraktı ve yeniden taktı. Marder III - 1 003 birimleri
Tanklar
1942’te, Alman silahlı kuvvetleri sonunda hafif tankların seri üretiminden vazgeçti. 1941'te T-II ve Çek Pz Kpfw 38'in (t) seri üretimi devam etmekte olup, toplam lineer tank sayısının neredeyse% 846'ini (komutan tankları saymamak üzere) oluşturan 28 makineleri toplamda üretildi. 1942'te, bu tip hafif tanklar, yalnızca Almanya'daki yıllık tank üretiminin% 450'ini temsil eden yalnızca 11 araçlarını üretti. Aynı zamanda, Pz Kpfw 38 (t) üretimi Mayıs ayında, T-II - Temmuz ayında ise 1942 üretimine son verildi.
Orta tanklara gelince, üretimi artmaya devam etti: T-III, yaklaşık 1,5 kez ve T-IV - 2 kez 1941'ten daha fazla serbest bırakıldı Bir yandan, Almanların 1942'te olduğu görülüyor. hala T-III'e odaklandı, çünkü 2 605 üniteleri tarafından üretildiler. 994 birimlerine karşı T-IV, ama aslında bu yıl bir “kuğu şarkısı” “treshki” oldu. Gerçek şu ki, 1942’teki Almanlar, T-IV’ün üretimini genişletme sorununu çözdüler: eğer Ocak ayında 59 makineleri piyasaya sürülürse, Aralık ayında üretimleri neredeyse üçe katlandı ve 155 makinelerine ulaştı. Bu sayede, 1943, T-III üretimini daha ağır ve daha gelişmiş makinelerle değiştirmeyi başardı - Aralık ayında 1942 T-III üretimi 211 makineleriydi, ancak Ocak ayında 1943 yalnızca 46 makineleriydi ve sadece ilk 6 ayında 1943 r, yalnızca bu tür 215 tanklarını, yani ayda 36 makinelerinden daha az üretildi. Ve sonra "treshki" nihayet montaj hattından ayrıldı. Ve elbette, 1942'te Almanların ağır bir “Kaplan” üretimini başlattıklarını hatırlatmaya gerek yok, ancak ticari miktarlarda üretimlerini düzenleyememiş olsalar da - 1942'in bitiminden önce yalnızca 77 “Kaplanlar” piyasaya sürüldü.
Elbette, nicel olmasının yanı sıra, niteliksel değişiklikler de oldu. 1940 ile başlayarak, T-III, T-50'e çarpma kabiliyeti çok küçük olan bir kalibre 42 namlu ile 34-mm topunu aldı. Ancak Aralık ayından bu yana T-IIIJ1941 versiyonundaki 1, 50 namlu boyu kalibrelerine (Pak 60'e benzer) sahip daha güçlü bir 38-mm topçu sistemi aldı; bu, T-34'e yalnızca küçük değil, aynı zamanda orta mesafelerde vurma şansı verdi.
Bu fotoğrafta, yazar muhtemelen değişikliği tahmin etmedi, ancak bu uzun namlulu bir aletle bir “treshka”.
Elbette, bu silahın yerleştirilmesi “treshka” nın tank karşıtı potansiyelini artırdı, ancak yukarıda da belirttiğimiz gibi, Pak 38 yetenekleri T-34 ile savaşmak için hala yeterli değildi.
İlginç olan, Sovyet tanklarının yarattığı tehdide rağmen, Almanların hala, T-IV modellerinin ve “eşyalarının” başında kullanılan tüm 75 kalibreli namlu boylarında kısa namlulu 37-mm KwK 24 silahları için T-III'e geri dönmek zorunda kalmalarıydı. . Ayrıca, Temmuz-Ekim 1942'te, 447 T-IIIN modifikasyon tanklarının KwK 37 ile üretildiği tarihte yapıldı.
Bir yandan, bir tank savaşında neredeyse işe yaramaz silahlara böyle bir dönüş tamamen haksız görünüyor. Ancak, diğer taraftan, o yılların görüşlerine göre, tankların hala tanklarla mücadele etmemesi gerektiğini ve her halükarda, savaşta ana görevlerinin bu olmadığını hatırlamalıyız. Alman tankları, düşman savunma sistemlerini kırmak, bir atılım yapmak, yürüyüşe çıkan düşman birimlerini imha etmek, motorlu piyadelerin kuşatıcı halkayı kapatmasına yardım etmek, kuşatmadan kaçmaya çalışan askerlerin karşı saldırılarını kovmak zorunda kaldı. Diğer bir deyişle, hafif tarla tahkimatı, piyade, makineli tüfek yuvası, tarla topçusu, araba ve diğer zırhsız araçlar gibi hedefler, yalnızca Alman tanklarının öncelikli ve meşru değil, öncelikli hedefleriydi. Fakat teoride, tanksavar silahları, yani çekilen ve kendinden tahrikli tanksavar topçusu, düşman tanklarıyla baş etmek zorunda kaldı. Tank düelloları kuralın istisnası olmalıydı.
Ancak, doğu cephesindeki düşmanlıklar hızla Sovyet tanklarıyla savaşma görevini yalnızca MEÖ araçlarına kaydırmanın mümkün olmadığını gösterdi. Bu yüzden, Wehrmacht'ın silahının hem hedeflenmemiş hedeflerle savaşmak için hem de düşman tanklarına karşı yeterince güçlü olacak bir tanka ihtiyacı vardı. İdeal olarak, o zamanlar, zırh delici mermileri düşman zırhlı araçlara ve yüksek patlayıcı hedeflere vuracak kadar güçlü olan Pak 75 gibi bir 40 mm topçu sistemi bu amaç için uygundur.
Ancak Pak 40, kategorik olarak “üç” e yükleme denemelerine rağmen T-III’e girmek istemiyordu. Sonuç olarak, Almanlar iyi bilinen bir dualizme gitmek zorunda kaldı. T-III’ün büyük bir kısmı, T-50’le mücadele edebilen (zamanla da olsa) uzun namlulu tüfeklerle donatıldı, ancak yüksek patlayıcı mermileri diğer hedefleri yok etmek için yeterli eylemde bulunmadı. Diğer "treshki", tank karşıtı savaş için uygun olmayan, ancak tank tabancasının hedeflerinin geri kalanında çok daha iyi "işe yarayan" bir "kısa çubuklu" KwK 34 aldı.
Başka bir şey - T-IV. Bu savaş aracı T-III'ten daha ağır ve daha genişti, bunun üzerine 75 mm Pak 40'in montajı oldukça mümkündü. İlk defa, daha güçlü 75-mm KwK 40 L / 43 top (40'a kısaltılmış namlulu Pak 43'e benzer) (eğer isterseniz, Mart ayında piyasaya sürüldüğü takdirde TN-IVF2'e (veya Pz Kpfw IV Ausf F2) uygulandı.
İlk olarak, T-IV kısa namlulu bir 75-mm top KwK 37 ile silahlandırıldı ve Şubat ayına kadar 1942 g dahil, Quartet sadece böyle bir silahla üretildi. Mart-Nisan aylarında, “kısa” KwK 37 ve “uzun” KwK 40 L / 43 ile değişiklikler paralel olarak yapıldı ve aynı yılın Mayıs ayından bu yana Alman fabrikaları sonunda “uzun çubuklu” T-IV değişikliklerine geçti. 994, 1942'te yayınlanan toplam bu tür 124 tankları KwK 37 ve 870 ünitelerini aldı. - uzun namlulu KwK 40 L / 43.
Henüz Tiger tankları hakkında konuşmayacağız - aslında, bu ağır tank başlangıçta belirgin bir "tanka karşı" yönelime sahipti, çünkü yeteneklerinin aşırı derecede yüksek olması ve dünyadaki herhangi bir tanktan üstün olması.
Genel olarak, 1942’te Wehrmacht ve SS’in tank karşıtı yeteneklerinin niteliksel bir değişim geçirdiğini söyleyebiliriz. 1942’in sonunda - sanayicilerin çabaları ve savaş savaşlarının en yaygın şekilde kullanılmasından dolayı 1943’in başlangıcıyla Almanlar, çekilen ve kendinden itmeli PTO topçularını ve konvansiyonel kendinden tahrikli silahlarını T-34 ve KV ile savaşabilecek araçlarla yeniden donatmayı başardılar. Aynısı panzervaffe için de geçerliydi. 1942'in başlangıcında, ana tank tabancaları, 50-mm KwK 38 L / 42, namlu uzunluğu 42 kalibreli ve 75-mm KwK 37, namlu uzunluğu 24 kalibreli, zırhı sayaç zırhlı tanklarla başa çıkabiliyordu. Bununla birlikte, 1942'un sonunda, Alman zırhlı kuvvetlerinin temeli, uzun namlulu 50-mm KwK 39 L / 60 top ve mükemmel bir 75-mm KwK 40 L / 43 topçu sistemine sahip savaş araçlarıydı.
Bu nedenle, Sovyet tank kuvvetlerinin hem tecrübe hem de örgütsel yapıdan Alman Panzerva'ya çok yakın olduğu bir dönemde Almanlar en önemli avantajlardan birinin T-34'inden mahrum kalmayı başardılar. 1942'un sonunda başlar - 1943'un başlangıcı. T-34 artık füze karşıtı rezervasyonlara sahip bir tank olarak kabul edilemezdi.
Devam edecek ...