TBabayı oynamaktan, aynı zamanda emekli bir tetikçi olan babayı oynamaya kadar 55 yaş üstü aktörlerin alınması, Neesons ve Odenkirks ve Costners için bir nimetti, ancak kadın meslektaşları için daha az, anneden anneye karıştırıldı. emekli bir tetikçiyle evli. şeyler gibi görünüyor biraz Michelle Yeoh ve Viola Davis gişe başarısı için mücadele ederken (Jamie Lee Curtis, gelecek ay Michael Myers’ı “sonlandırmak” için geri dönmeden önce) geleneksel olarak onları silahsız bırakan aksiyon türüne girmelerine izin verilen benzer yaştaki daha fazla kadınla bu yıl gelişmek , ve şimdi, kaçınılmaz olarak, Netflix, bu sefer Oscar ödüllü Allison Janney için daha geleneksel bir araçla arkaya geliyor.
Keşke adı Lou olmasaydı, belli belirsiz bir heyecan duygusuyla yüksek sesle söylemesi zor, korkunç derecede aptalca bir başlık (sadece deneyin – Lou, Lou, Lou). Ne yazık ki aynı zamanda belirsiz bir heyecan duygusu ya da herhangi bir şey hissederek izlemek de zor, gerçekten, heyecan verici bir konsept olarak en iyi sonucu veren bir film – Allison Janney Alındı mı – gerçek bir şeyden daha.
Janney oynuyor, bunu anladınız, Lou, huysuz, kendi kendine yeten bir yalnız yaşayan veya ormanda var olan, bir şey veya biri tarafından musallat olan, özellikle dramatik bir fırtına sırasında bir gece işler karmaşıklaşana kadar kasıtlı olarak basit bir hayat. En yakın komşusu Hannah’nın (Jurnee Smollett) kızı, şunu anladık, alınmışve onu bulmak için Lou’nun yardımına ihtiyacı var.
Lou kim? Lou nedir? Ama en önemlisi, Niye Lou mu? Aralıklı olarak oyalanan ama çoğunlukla dikkat çekmeyen 107 dakikadan sonra, hem Janney’nin yeteneklerine hem de dikkatimize layık olmayan bir filmden sonra hiçbir fikrim yok. Lou, peçeyi gözümüzden çekmeden, ellerini kaldırıp omuz silkmeden önce kısaca bunun gerçekten bir şey hakkında olduğunu söylüyor. Film ilk olarak JJ Abrams’ın yapımcılığını üstlendiği Paramount’ta kurulmuştu, Netflix’te ortaya çıkan saçmalıkların çoğu göz önüne alındığında etkileyici olmayan bir köken hikayesiydi, ancak bu senaryonun neden bu kadar dikkat çektiği belki de filmin en büyük gizemi.
Başlangıçta Thelma & Louise’in Taken’la tanışması olarak tanımlanan Lou, Sleeping with the Enemy’nin Rambo’nun Taken’la buluşmasına benziyor ama ne yazık ki kulağa bu kadar eğlenceli gelmeyecek kadar eğlenceli. Kayıp çocuk, Logan Marshall-Green tarafından çabucak hiçbir şeye dönüşmeyen sabunlu bir tehditle oynanan tacizci eski bir eski çocuk tarafından yakalandı ve kadınları bir araya gelmeye zorlayan ilk fırtınalı izleme sahneleri verimli bir şekilde ilgi çekici. TV kredisi Outlander ve Westworld gibi tür ücretlerini içeren yönetmen Anna Foerster, nasıl aksiyon sahneleyeceğini ve bir ruh hali oluşturacağını biliyor (temel seviye yetkinlik, akışlı cehennem dünyasında hala çok şey ifade ediyor) ve Maggie Cohn ve Jack Stanley’in senaryosu işleri basit tuttuğunda , sahip olunacak eşit derecede basit bir eğlence var. Janney, her zamanki gibi gerçek bir profesyonel ve çoğunlukla komedi etkisi için kullanılan bıkkın sinizmi, onu inanılır bir şekilde perili bir anti-kahraman yapıyor ve Lou, diğer çalışmalarının ona her zaman sağlayamadığı daha sessiz, daha ağır anlara izin veriyor.
Ancak, karmaşık ve kafa karıştıran sıkıcı, raydan çıkaran bir dönüş var, sıkı bir küçük kovalamaca filmini çok daha büyük ve dahil edilmesi çok daha zor bir şeye dönüştürüyor. Filmi gevşek bir melodram haline getiriyor ve bizi aksiyondan daha da uzaklaştırıyor. adrenalini duyguyla değiştirmek için yanlış yönlendirilmiş bir girişim. Janney ne olursa olsun satıyor, ama sonunda kelimenin tam anlamıyla ve mecazi olarak yaralı yürüyor. Lou’nun saf varlığı, aksiyon filmlerinde 50 yaş üstü kadınlar için doğru yönde atılmış bir adım olabilir, ancak diğer her yerde yanlış bir adımdır.