YAĞMURLU BİR GÜNDÜ
Pazar yerinde rastladığım öğrencimle yağan yağmurun altında söyleştik.
-Nasılsın evlat?Her şey yolunda mı?Neler yapıyorsun?Hayat sana neler kazandırdı?Diye sordum.
Pazarcının tentesi altına çekildik.Yağmur çoğalmıştı.
Cüzdanını çıkardı,özenle yerleştirdiği resimdeki eşini ve kızının resmini gösterdi.Gözlerindeki ışık mutluluğu yansıtıyordu.
"Şükür iyiyiz,mutluyuz öğretmenim."Dedi.
Elimi omzuna koydum.
-Ne oldun?Mesleğin ne?Diye sordum.
Yıllar öncesi söylediğim o nasihatı tekrarladı.
"Sizin bir sözünüz vardı çokça tekrarladığınız öğretmenim.Önce insan olun, iyi insan olun.Gerisi gelir demiştiniz.O nasihatınızı hiç unutmadım ki."Dedi.
Sarıldım...Köylü kadının pazar tezgahındaki nergis çiçeklerinden bir demet alıp verdim.
-Bu çiçeklerden ne çok getirirdiniz.Sınıftaki boş reçel kavanozları nergislerle dolup taşardı.Bu demeti benim için eşine ve çocuklarına götürür müsün?Dedim.
O sulu gözlü,duygusal,ezber ettiği şiirleri okurken hep gözyaşı döken öğrencim titreyen eliyle kavradığı çiçekleri aldı.Uzanıp elimi öptü.
"Çok mutlu olacaklar."Dedi.
Pazarcı tentesinin altından saçılan yağmur taneleri miydi, yoksa gözlerimizin duygu sağnağı mıydı bilemiyorum. İkimizin de yanakları sırılsıklamdı.