"...Tabaklarımnızı aldılar bize limonlu dondurma getirdiler. Nagasava dondurmanın sadece tadına bakıp hemen bi' sigara yaktı. Hatsumi dondurmasına eline bile sürmedi. Bense, dondurmamı bitirdim, kahvemi de içtim. Hatsumi yan yana masanın üzerine koyduğu ellerini seyrediyordu. Her şeyi gibi, elleri de zarifti, şıktı. Naoko ve Reiko'yu düşündüm, şu sırada ne yapıyorlardı acaba? Belki de Naoko kanepee uzanmış, okuyor ve Reiko'da gitarla Norwegian Wood'u çalıyordu. Birdenbire, onların yaşadığı o küçük odaya dönmek için dayanılmaz bi' istek duydum. Burada ne işim vardı benim yahu?
-Bizi Vatanebe ile beni, birbirimize benzer kılan, başkalarından anlayış beklemememiz, dede Nagasava. Bu yüzden farklıyız biz.Herkeste çevredekiler tarafından anlaşılma isteği, bir saplantıya dönüşmüş, ama ne ben ne de Vatanebe, böyleyiz. Başkaları bizi anlamış anlamamış umrumuzda bile değil. Biz biziz, başkaları da başkaları..."
Haruki Murakami / İmkansızın Şarkısı (Norwegian Wood, ノルウェイの森)