Fed bunu nasıl bu kadar yanlış anlayabilir?
Parasal teşvik, daha düşük işsizlik (seçmenlerin tipik olarak istediği) ancak daha yüksek enflasyon (seçmenlerin genellikle istemediği) ile sonuçlanabilir. Bu ödünleşime ilişkin bir görüş, para politikasının toplam çıktıyı uzun vadeli potansiyel değerine yakın tutmaya çalışması gerektiğidir. Bu görüşe göre, GSYİH potansiyelin altında olduğu sürece, daha fazla teşvik, düşük enflasyon maliyetleriyle işsizliğin azaltılmasına yardımcı olabilir. Bununla birlikte, GSYİH potansiyelin üzerindeyse, daha fazla teşvik işsizliği artırmak için çok az şey yapacak ve esas olarak daha yüksek enflasyona yol açacaktır.
Önde gelen bir makroekonomi ders kitabından alınan aşağıdaki çizelge, bazen bu görüşü desteklemek için kullanılan bazı ampirik kanıtları özetlemektedir. 1964 ve 2018 yılları arasında her yıl bir daire ile temsil edilir. Yatay eksen, o yıl için gerçek GSYİH’nın, CBO’nun potansiyel GSYİH tahmininin üzerinde mi yoksa altında mı olduğunu ve ne kadar olduğunu özetler. Dikey eksen, enflasyonun bu yıl geçen yıla göre daha yüksek veya daha düşük olup olmadığını ve ne kadar olduğunu özetler. Enflasyonun yıllık bazda yatay seyrettiği (dikey eksende sıfır) yıllar, üretimin potansiyel (yatay eksende sıfır) olduğu yıllar olma eğilimindeydi. Enflasyonun güçlü artış gösterdiği yıllar, genellikle üretimin potansiyelin çok üzerinde olduğu yıllar oldu.
Aşağıdaki şekil bu verileri farklı bir şekilde göstermektedir. En üstteki grafik, 1960:Q1’den 2022:Q1’e kadar her çeyrek için gerçek ve potansiyel GSYİH arasındaki farkı göstermektedir. Bu boşluk, en son verilerle negatif olmaya devam ediyor. Önceki rakam ve potansiyel GSYİH’ye ilişkin en son CBO tahminleri tarafından yönlendirilen bir politika yapıcı, 2021 ve 2022’de enflasyonda bir artış endişesi duymadan ekonomik teşviklere devam edebileceğimiz sonucuna varabilir.
Hata! Aşağıdaki panel, artık herkesin çok iyi bildiği gibi, sonucun bu olmadığını gösteriyor. Enflasyon yükseliş trendindeydi. Profesör Jones ders kitabını güncellediğinde, 2021 ve 2022’deki ilk sayı oldukça etkileyici bazı aykırı değerler gösterecek.
Ancak bunlar, eğer tarih herhangi bir yargıç varsa, kaydedilen verilerin önerebileceği kadar etkileyici aykırı değerler olmayabilir. Bunu söylememin nedeni, CBO’nun, şimdi enflasyon hakkında bildiklerimizi göz önünde bulundurarak, 2021 ve 2022’de potansiyel GSYİH’yi muhtemelen olduğundan fazla tahmin ettiklerine sonradan karar vereceğinden şüpheleniyorum. CBO daha sonra 2021’deki potansiyel GSYİH’nın şu anda rapor ettiklerinden daha düşük olduğuna karar verirse, 2021’deki çıktı açığı negatiften ziyade pozitife dönecek ve veriler 2021 ve 2022’de enflasyonda en azından bir miktar artış öngörüyor gibi görünüyor. Bunun nedenlerinden biri ilk sayı verilere çok iyi uyuyor gibi görünüyor (ve açıkçası, uyum o kadar iyi değil), yatay eksendeki değişkenin, değişkenle bunun gerçekleştiğini daha iyi eşleştirmek için sonradan ayarlanmış olmasıdır. dikey eksen.
Bana göre, uyarıcı eşiklere ilişkin bu geleneksel anlayış, son iki yılda neler olduğu hakkında düşünmenin doğru yolu değildir ve hiçbir zaman da olmamıştır. Yakın tarihli bir makalede, modern ekonomileri üretken yapan temel özelliğin emek, sermaye ve üretken ağların uzmanlaşması olduğunu savunuyorum. Bunlar, çok özel görevlerin yerine getirilmesinde çok verimli olacak şekilde tasarlanmıştır. Böyle bir dünyada ekonominin ne kadar üretebileceği, yalnızca iş gücümüzün ve fabrikalarımızın büyüklüğüne ve kalitesine değil, aynı zamanda üreticilerin önceden sağlayabileceği mal ve hizmetler ile bunların özel ihtiyaçları arasındaki eşleşmeye de bağlıdır. alıcılar. Belirli bir mala olan talep, o malın üretimi için önceden ayrılan kaynaklara göre azaldığında, bu o malın üretiminde bir azalmaya yol açar. Uzmanlıklarımızı hemen değiştiremeyeceğimiz için bu, atıl kaynaklara ve genel GSYİH’de düşüşe yol açmaktadır.
Mevcut sorunlarımızın, büyük bir makroekonomik küvette akan su miktarının geleneksel özetleri olarak değil, üretim kapasitesi ve özel ihtiyaçlar arasındaki dengesizliklerin mikro düzeyinde anlaşılması gerekiyor. Artık petrol üretmiyoruz çünkü özel sondaj kuleleri tarlalarda değil. Cips olmadığı için arabalar üretilmiyor. Pilotların geri dönmemesi nedeniyle havayolu uçuşları iptal edildi. Bebek maması kıtlığı, Federal Rezerv’in çözebileceği bir sorun değil.
Sanırım çoğumuz bu tür mikro dengesizliklerin mevcut durumun ayrılmaz bir parçası olduğu konusunda hemfikiriz. Ancak makalede, çoğu tarihi ekonomik gerilemenin, insanların Detroit’in ürettiği varsayılan arabaları satın almak istememesi veya inşaat işçilerinin kimse yeni ev almak istemediği için boşta oturmasıyla aynı problemlerle geldiğini savunuyorum. İkincisi, elbette, Fed’in bir şeyler yapabileceği bir sorun. Ancak yine de inşaat piyasasına, uzmanlaşmış üretim faktörleri ile üretmek üzere tasarlandıkları belirli ürünlere (yani yeni evler) olan talep arasındaki uyumsuzluk açısından bakmanın daha iyi olduğunu düşünüyorum.
Bu bizi şimdi nerede bıraktı? Örneğin, raflarda daha fazla bebek maması almak için ithalat üzerindeki kısıtlamaları hafifletebilir ve üretim tesislerinde devlet kapatmalarını en aza indirebiliriz. Ancak iş GSYİH’nın belirli bir bileşenini artırmaya gelince, parasal ve mali teşvikler yanlış kaldıraçlardır.