Ertesi gün sabah erkenden University Mage Tower’a gittim.
“「 Kararmış Ateş 」…”
Ofis koltuğuma otururken Allen’ın müfredatı ile masamın üzerine dağılmış çeşitli büyülü kitaplar arasında gidip geldim. ‘Büyünün Elemental Özellikleri’ni nasıl öğretmem gerektiği konusunda hâlâ hiçbir fikrim yoktu, bu yüzden ilerlemem gereken yönü belirlemeye çalışıyordum.
“Bu, ‘Saf Elementleri’ açıklayabilir.”
Büyücü Kulesi’ndeki büyücüler için en zor büyü alanlarından biri bu ─ ‘Saf Elementler’di.
Bunu modern bilimle karşılaştırırsam, bu saf matematiği açıklamaya benzer. Ve matematiğin çeşitli konuları arasında yalnızca matematik, konunun sınırlarını aşabilen ileri bir sürece sahipti.
Ve ‘Saf Elemental Büyü’ için 「Karanlık Ateş」 iğrençliğin sınırında olan bir zorlukla övünüyordu. En azından Debutantes’in anlayabileceği bir seviyede değildi. Beklenmedik bir şeydi ama 「 BlackenedFire 」kolayca anlıyor gibiydim.
Bu bir uygulama değil, sadece saf bir şeydi. Başka bir deyişle, 「Anlama」, tek bir alanda daha derine inmek gibi basit bir süreçte en iyi şekilde çalışabilir. Tabii ki konuyu anlamış olmam onu elde edebileceğim anlamına gelmiyordu ama 「 BlackenedFire」’ın her köşesini seçtikten sonra ‘Pure Elements’ı kolayca anlamaları için ders kitabı örneği olarak kullanırdım.
“…Sanırım bu ders için yeterli hazırlık.”
Senaryoyu yazmayı bitirdikten sonra konferans düzenleyicimin üzerini örttüm ve kristal küreyle Allen’ı çağırdım.
“Alen, buraya gel.”
Beş saniye sonra, Allen önümde dururken kapıyı açtı.
“Evet, evet Profesör.”
Allen hızla geldi ama son derece bitkin görünüyordu. Gözlerinin altındaki koyu halkalar garip bir şekilde pandalarınkine benziyor.
“Sana en son ne sorduğumu hatırlıyor musun?” “Evet. Burada.”
Allen cüppesinin ceplerini karıştırdı ve bir broşür çıkardı. Bu bir müzayede kataloğuydu.
“Kar Tanesi Obsidyeni, ‘Routen’ müzayede evinin bu Çarşamba müzayedeye çıkacak listesinde yer alıyor.”
Allen’dan nadir cevherlerin müzayedeye çıkarıldığı müzayedeleri aramasını istedim. Kataloğa göz gezdirirken listenin sonunda ‘Snowflake Obsidian’ adlı minerali gördüm. Bu dünyadaki en iyi on mineralden biriydi. Benim gibi birinin bile bildiği bir ortam.
Bunun üzerinde, Ejder Kemikleri·Ejderha Boynuzu, efsanevi ve efsanevi öğelerden daha fazlasıydı. Bunlar para olsa bile satın alınamayacak şeylerdi. Yani teorik olarak Snowflake Obsidian, ‘elde edebileceğiniz en iyi ve en güçlü’ idi.
“Aferin. Müzayedeye katılacağımı söyle.”
“Evet. Evet. Anlıyorum.”
Allen geri dönmeden önce anlayışla eğildi.
Bilgin olsun, kişisel hesabımdaki tutarı zaten kontrol ettim. Hesap ve kart sistemi zaten bu dünyada icat edilmişti.
[ 205.238.039 ∃ ]
Hesabımdaki bakiye en az 200 milyon Elnes idi. Bu fazlasıyla yeterliydi. Kişisel bir hesaptı, bu yüzden içindeki her şeyi kullansam fark etmezdi. İlk etapta Yukline ailesi bu kadar hileli topraklarda yaşadığı için paraları kesinlikle çok yüksekti. Ne de olsa iyi bağlantıları olduğu için notları çok kötü olsa bile spordan çok para kazanacak insanlardı.
“…Bir düşünün, Allen sadece bir yüksek lisans öğrencisi.”
Onun için bir kez daha üzüldüm. Allen sıradan bir üniversitede yüksek lisans öğrencisiydi ama ona yapmasını emrettiğim şeyler son derece kişiseldi. Daha da kötüsü, Allen’ın koyu halkalarının gün geçtikçe daha da koyulaşmasının nedeni, onunla işi paylaşan tüm büyücülerin geçen yıl işi bırakmasıydı. Ve Deculein’in kişiliği açığa çıktığı için, Büyücü Kulesi’ndeki büyücülerin çoğu hiçbir zaman onun emrinde çalışmaya gönüllü olmadı. Modern zamanlarla karşılaştırırsam, Allen sadece tüm lisansüstü öğrencilerinin işlerini yapmıyordu, aynı zamanda profesörün özel işlerini de tek başına yapıyordu.
“Böyle karşılaştırırsam, o zaman zaten ciddidir.”
Eğer işler böyle devam ederse o zaman ya bıçaklanarak ölecektim ya da Allen fazla çalışacaktı. Gelecekte Allen’a daha iyi davranmam gerektiğine inandım.
Birkaç kişi seçelim.
“Bu, Profesör.”
Ben bunları düşünürken Allen içeri girdi ve bana bir zarf verdi.
“Az önce Büyücü Kulesi’nden resmi bir mektup geldi.”
“Tamam. O zaman şimdi işten çıkıp rahatlamalısın.”
“Evet. Evet.”
Gereksiz antika görünen zarfı yırttım ve içindeki resmi mektuba baktım.
[…Kıdemli Profesör Deculein tarafından yürütülen ‘Saf Elementlerin Yaratılması ve Buna Dayalı Dört Bağlı Sihir’ araştırmasının ilerleyişini kontrol etmek ve denetlemek için altı ay sonra bir duruşma yapılacak. Lütfen ilgili verileri o zamana kadar hazırlayın.]
“Ah.”
Bu, bir hata yaparsam profesör pozisyonumdan çekilebileceğim bir dönemdi. Bu oldukça önemli bir olaydı ama Deculein daha önce büyü üzerinde çalıştı mı? Durum buysa, araştırma nerede yapıldı ve bulguları neredeydi?
…Araştırma Enstitüsü.
*****
Deculain’in özel laboratuvarı oldukça kirliydi. Elbette, Deculain olduktan kısa bir süre sonra buraya gelemediğim için olabilir.
“…Ama burada bir şey olduğunu sanmıyorum.”
Herhangi bir şey için laboratuvarı aradım. Hatta telekinezimi tavandan odanın köşelerine kadar kullandım. Bu odadaki yerlerin çoğunu zaten kazdım. Bir toz bulutu dahil her türlü şey her yere uçtu ama ne kadar dikkatli bakarsam bakayım hiçbir şey çıkmadı. Yaktılar mı yoksa en başta hiç araştırma yapmamışlar mı bilmiyordum.
Ayağa kalkıp odanın içine bakarken telekinezi kullanmayı bıraktım.
Yararsızca geniş alan, tavanda örümcek ağı, içinde bir tür sıvı çürüyen ve çentik bulunan ajan şişesi, dönen bir kalem ve bir mana çıkarıcı…
Tek kelimeyle anlatabilseydim… Dağınıklık. Her şey bir karmaşaydı.
Hatta laboratuvarın zeminindeki bazı karolardan kabaran altın renkli baloncuklar bile vardı.
Bu kadar.
Parmağımı bile kullanmadan döşemeyi çevirdim. Karo ters döndü ve alanı bir kapak gibi kaplayan bir dışkı yığını vardı. Bu, Deculain’in bunu bulmasını engellemek için mükemmel bir savunma mekanizmasıydı. Tabii ki kişiliği beni de etkilediği için bir an başım döndü ama telekinezi ile pisliklerden kolayca kurtuldum. Bölmenin en altında, eski yıpranmış kağıtlar olduğunu tahmin ettiğim şeylerle dolu bir evrak çantası vardı. Evrak çantası, dışkı maddesi ve toz karışımının altına gömüldü. Bu kesinlikle Deculain’in işi değildi. Belki yerine
Deculain, o büyücülerin işiydi.
Çantayı açar açmaz yere koydum. Ufalanan kaka parçaları her yere sıçradı.
“.”
Bir an başım döndü ama çantanın içindekileri kontrol etmek için buna katlandım. Tam da beklediğim gibi evrak çantasının içinde bir sürü belge vardı. Kâğıtları telekinezi kullanarak yanıma getirdim ve ellerimde tuttum. Kâğıtlardan hafif bir kaka kokusu geliyordu.
Eldiven giydiğim için mutluyum.
“. Sihirli bir daire.”
Belgelerin yaklaşık 70 sayfası ‘teknik’ idi. Her şeyin sihirle ilgili olduğunu biliyordum ama her şey şifreliydi.
“Bu işe yaramaz.”
Sihirli daireyi 「 Anlayışımı」 kullanarak yorumladım. Manam tükendikçe, ilk sayfadan başlayarak her bir satır ortaya çıktı. Aynen böyle büyülü belgelerin içerikleri ortaya çıktı. Altın rengi bir ışık birdenbire öyle parlak parladı ki, neredeyse kör olacaktım.
Belgeden gelen ışık tüm laboratuvarı doldurdu ve sanki oda bu kadar göz kamaştırıcı bir ışıltıyı barındırmaya yetmiyormuş gibi görünüyordu.
“. Araştırmanın içeriği çok iyiymiş gibi geldi.”
Ancak tamamlanmış gibi görünmüyordu. Sayfalarda gözyaşı, boş paragraflar ve tamamen yanlış mantık vardı. Belgeleri nazikçe tuttum, kırmamaya dikkat ederken aniden evrak çantasının köşesinde bir aksesuarı gözümün köşesinde gördüm. Bir pandantifti.
Pandantifin içinde bir resim vardı, resim çoktan solmuştu ve köşeleri tamamen yıpranmıştı.
“.”
Bu bir baba ve kızının resmiydi. Babanın yüzü kırılmış ve paramparça olmuştu ama çocuk tıpkı normal yaramaz bir çocuk gibi ışıl ışıl gülümsüyordu. Hatta çocuk masum bir şekilde elini V şeklinde uzattı. Çocuğa yakından bakınca sanki bu çocuğun yüzünü tanıyormuşum gibi geldi. Çocuk hala çok naif, çok sevimli ve çok küçüktü ama emindim.
Ifrin Luna.
Belki de bu… büyücü ‘Luna’nın Deculain ile olan düşmanlığıydı.
“Merak etme.”
Kalbim biraz buruk olsa da, yine de içimden mırıldandım.
Benim anlayışım, araştırmanızın dağınık hatlarını organize edebilecek, yorumlayabilecek ve bir araya getirebilecektir. Ayrıca, henüz düşünmediğiniz şeyler hakkında daha fazla içgörü keşfedebilir ve hesaplayabilir. Sonunda, bu araştırma konusunu daha eksiksiz bir şekilde geliştirebilecektim.
Eğer araştırmayı bu şekilde tamamlayabilirsem…
“Adını ortak yazar olarak yazacağım.”
Talihsizdi ama öylece senin gözetiminde yayınlayamazdım. Ayrıca sicilimi tutmam gerekiyor. yerleştirdim
Belgeleri ve kolyeyi dışarı çıkmadan önce kendi evrak çantama koydum.
✶✶✶✶✶
Aynı zamanda…
Sihirbaz birinci sınıf öğrencileri, üniversitede bulunan ‘Light and Coffee’ adlı kafede sohbet ediyorlardı.
“Bence birbirimize bağlı kalmalıyız. Demek istediğim bir kulüp kurmaktı.”
Biri hariç her biri cübbeli, gurme tatlı ve kahve önündeydi. Ifrin, su içen tek kişiydi. Hiçbir tatlıyı, kahveyi sevmeme bahanesiyle sınıf arkadaşlarının ağzına giren pastaya öylece baktı.
“Yalnızca 30 halk var ve bu sefer biri lider olmalı, değil mi? Birbirimize bağlı kalmazsak, o zaman
sonunda haksız bir şey yaşıyor.”
Bunlar, kendileriyle aynı yılın büyücülerinden biri olan Julia’nın sözleriydi. Turuncu saçlı, sıradan bir burjuvaydı.
“Ifirn, katılacaksın, değil mi?” “…Ha?”
Şaşkınlıkla sessizce suyunu yudumlayan Ifrin, onun ani önerisiyle telaşa kapıldı.
“Hayır. Ben…”
“Ifirn, kesinlikle orada olmalısın.” O konuşurken Julia’nın kahve fincanı yere düştü.
“Sylvia’ya karşı savaştın ve karşı çıktın, değil mi? Bu söylentiyi duyduğumda çok mutlu oldum. Onun nasıl biri olduğunu biliyorsun, değil mi? Tam bir prenses.”
Ifrin acı acı gülümsedi.
O günkü büyük kavgadan beri, söylentiler böyle yayılıyordu ve Sylvia soylular için bir tür lider olurken, halk için lider kendisiydi. Kendisi de iyi bir aristokrattı ama onlar bu gerçeği kendileri atladılar.
“Ama… Böyle bir şey yapmak istiyorsak bir profesörden izin almamız gerekiyor… Böyle bir araya gelmemizi istemezler…”
Utangaç, ürkek ve sevimli bir adam olan ‘Ferit’ kendi kendine mırıldandı. Julia da dudaklarını büzerken başını salladı.
“…Bu doğru. Bu bizim en büyük sorunumuz.”
Kurmak istedikleri kulüp, sadece sıradan insanlar için olan bir kulüptü. Kendi hakları için mücadele etme fikrini seviyorlardı ama bir profesörden izin almak zor olacaktı. Bir kulüp kurmaları çok önemliydi ama profesörlerin çoğu soyluydu. Elbette halktan olan profesörler de vardı ama onlar profesör olarak atanınca fahri soylu oluyorlar ve gerçek soylular gibi poz vermeye başlıyorlardı.
“Ya Profesör Leline?”
Ferit’in gözleri büyüdü. İyi bir fikir olduğunu kabul etmiş gibi görünüyordu ama Julia sadece başını salladı.
“Şu şişman profesör hakkındaki söylentileri bilmiyor musun? Soylulara olağanüstü iyi davranmasıyla ünlüdür. Ben
Ayrıca sunbaelerimizden, şikayet için kendisine gelenleri kabul etmeyeceğini ve misafir etmeyeceğini duydum.”
“Ah. Gerçekten mi? Onun iyi bir insan olduğunu düşünmüştüm…”
“Değil mi? Ah, bu günlerde nasıl bir dünyada yaşıyoruz.”
Hangi profesörün iyi bir seçim olacağını tartıştılar. Ama görünüşe göre bu halk kulübünü kurmalarına yardım edecek hiçbir kodaman asil profesör yokmuş. Hayır, çok az kişi vardı.
“…Elbette Profesör Deculain söz konusu bile olamaz.”
Rondo adında bir adam sessizce mırıldanırken, Ifirn’in vücudu onun adından söz edildiğinde titredi.
“Ah, bu doğru! O profesör!”
Parmakları havada sallanırken, Julia’nın gözleri birden farkederek açıldı.
“En azından o profesör hem halkı hem de aristokratları eşit derecede görmezden geliyor. Bu adil değil mi?”
Bunun nesi adil?
Ifirn yavaşça koltuğundan kalkmak istedi ama… yapamadı.
Masa kahve ve tatlıyla doluydu, bu yüzden en az bir tane yemesi gerekiyordu.
Bugün açlıktan ölmek zorunda kalacağım…
“Yanıyor! Sormalısın!”
“.”
Sonra bir kıvılcım çıktı. Kekleri düşünen Ifirn, Julia konuşmaya devam ederken dudaklarını sıkıca ısırdı.
“Ifirn, söylentileri duydun, değil mi? Profesör Deculain sayesinde herhangi bir disiplin cezası almadığını duydum.”
“Ha? Hayır. Hayır. O Profesör, o kişi? Sadece her şey ikimiz için de iyi bitti.”
“Öyle mi? O zaman… Ah, başım ağrıyor! Kime soracağımıza sonra karar verelim. O zaman gidelim mi?”
Julia “kulüp oluşturma planını” havada sallarken ayağa kalktı.
Tam bu anı bekliyordum!
Ifirn başını sallarken acı acı gülümsedi.
“Ah. Üzgünüm. Zamanım yok, önce siz gidin…”
“Bu gece size gece yarısı atıştırması ısmarlayacağım çocuklar.”
“.”
“Ha? Ifi, ne dedin?”
Gece yarısı atıştırması.
Her şeyden önce, tadı konusunda o kadar seçici değildi. Tek yapması gereken karnını doyurmaktı. Ve eğer artıklar varsa, muhtemelen yurtlara götürebilirdi.
“….Ben sadece planın yazılmasına yardımcı olacağım.”
Ifirn beklenti içinde dudaklarını şapırdatırken sözlerini değiştirdi.
Grup kafeden çıktı ve kuleye geri döndü. Julia kendi kendine mırıldanırken elindeki kağıda bakmaya devam etti.
“Öncelikle, eğer sıradan insanlar için bir kulüp değilmiş gibi davranırsam… o zaman kesinlikle hile yapmak olarak etiketleyecekler… daha karmaşık… Ha?”
Başını kaşıyan Julia bir şey görünce kaskatı kesildi. Ve sadece Julia değildi. Herkes gece geç saatlerde atıştırmak için ne yiyeceğini düşünmeyi bıraktı. Eh, Ifirn hariç, geri kalanlar nefes almaya çalışan ağaçlar gibi kıpırdamadan duruyordu.
Aynı yolda, çok önlerinde, her yerde ve her zaman göze çarpan biri vardı. O kadar mükemmel bir yürüyüşü vardı ki ve dünyadaki tüm soylulardan daha asildi… ‘O’ onlarla aynı yolda yürüyordu.
“Ben, İfirn! Lütfen!”
“Ha? Ne? Gece yarısı atıştırmalık menüsü?”
Julia aniden planı Ifirn’e verdi.
“Ne oluyor. Neden birdenbire bunu bana veriyorsun?”
Ardından, şaşkına dönen Ifirn’i elinden geldiğince sert bir şekilde sırtına itti.
“-Evet!”
Ifirn hiçbir şey bilmeden geri döndü. Ve çok geçmeden birinin önünde durdu. Kişi o kadar uzundu ki bir an için görebildiği tek şey göğsüydü.
O anda etraflarında bir rüzgar esti ve etrafını berrak ve canlandırıcı bir ormanın kokusu sardı. Burnuna gelen berrak ve temiz koku birdenbire kendisini gergin hissetmesine neden oldu.
Ifirn yavaşça başını kaldırdı.
Yudum-
Boğazına oturan yumruyu yutmaya çalıştı.
Önünde açılan manzara şuydu…
Mükemmel bir takım elbise.
Asil bir kravat ve unvanını ilan eden saf altından yapılmış bir rozetle. Ardından düzgün bir yaka ve mükemmel şekilde şık bir çene çizgisi gelir.
Ve…
Sonunda yüzü… “. “
Deculain.
Ona tepeden bakıyordu.
Donmuş bir mücevher gibi soğuk bir şekilde parıldayan bir bakışla ona bakarken Ifirn ona şaşkınlıkla baktı.