Eyaletler Arası Otoyol Sistemi - Interstate Highway System
|Dwight D. Eisenhower Eyaletler Arası ve Savunma Otoyolları Ulusal Sistemi|
|Sistem bilgisi|
|Uzunluk||48.440 mil (77.960 km)|
|Oluşturulan||29 Haziran 1956|
|Otoyol isimleri|
|eyaletler arası||Eyaletler Arası X (IX)|
|Sistem bağlantıları|


Dünya Savaşı II
Amerika Birleşik Devletleri'nin 34. Başkanı
İlk dönem
İkinci dönem
başkanlık kampanyaları
Başkanlık Sonrası
Interstate ve Savunma Karayolları Dwight D. Eisenhower Milli Sistemi yaygın olarak bilinen Interstate Highway Sistemi , bir ağdır , denetimli erişim karayolları bunun bir parçasını oluşturur Ulusal Otoyol Sistemi ABD'de. Sistem, Amerika Birleşik Devletleri'nin bitişiğinde uzanır ve Hawaii , Alaska ve Porto Riko'da rotaları vardır .
ABD federal hükümeti ilk olarak 1916 tarihli Federal Yardım Yolu Yasası aracılığıyla karayollarını finanse etti ve 1921 tarihli Federal Yardım Karayolu Yasası'nın yürürlüğe girmesiyle ulusal bir yol şebekesi inşa etme çabasına başladı . 1926'da, Amerika Birleşik Devletleri Numaralı Karayolu Sistemi kuruldu ve ülkeler arası seyahat için ilk ulusal yol numaralandırma sistemini yarattı. Bununla birlikte, yollar hala devlet tarafından finanse edilmekte ve korunmaktaydı ve yol tasarımı için ulusal standartların yolunda çok az şey vardı. ABD Karayolları, iki şeritli bir ülke yolundan büyük bir çok şeritli otoyola kadar her şey olabilir.
Dwight D. Eisenhower 1953'te başkan olduktan sonra , yönetimi eyaletler arası bir otoyol sistemi için bir teklif geliştirdi ve sonunda 1956 Federal Yardım Otoyol Yasası'nın kabul edilmesiyle sonuçlandı. Daha önceki ABD Otoyol Sisteminin aksine, Eyaletler arası bir bütün olacak şekilde tasarlandı. - inşaat ve tabela için ulusal olarak birleştirilmiş standartlara sahip otoyol sistemi. Bazı eski otoyollar sisteme dahil edilirken, rotaların çoğu tamamen yeni inşaatlardı ve ABD'deki otoyol ağını büyük ölçüde genişletti. iyi kurulmuş mahalleler; 1960'larda ve 1970'lerde birçok otoyol isyanının bir sonucu olarak, planlanmış birkaç Interstate, kentsel merkezlerden kaçınmak için terk edildi veya yeniden yönlendirildi. Orijinal Eyaletler Arası Otoyol Sisteminin inşaatı, orijinal 1956 planından sapmalara ve federal standartlara tam olarak uymayan birkaç uzantıya rağmen 1992'de tamamlandı . Eyaletler Arası Otoyol Sisteminin inşaat maliyeti yaklaşık 114 milyar dolardı (2019'da 530 milyar dolara eşdeğer). Sistem, eklenecek yeni yollar için ek federal fon sağladığı için genişlemeye ve büyümeye devam etti ve sistem gelecekte büyüyecek .
İnşaatlarının çoğu federal hükümet tarafından finanse edilmesine rağmen, Eyaletler Arası Karayolları, inşa edildikleri eyalete aittir. Tüm Eyaletler Arası , kontrollü erişime sahip olmak , hemzemin kavşaklardan kaçınmak ve federal trafik işareti özelliklerine uymak gibi belirli standartları karşılamalıdır . Eyaletler Arası Karayolları, birincil Eyaletler Arası'na bir veya iki basamaklı numaralar atandığı ve daha uzun olanlardan ayrılan daha kısa rotalara, son iki hanenin ana rotayla eşleştiği üç basamaklı numaralar atandığı bir numaralandırma şeması kullanır. Eyaletler Arası Otoyol Sistemi kısmen , kendisi federal bir yakıt vergisi ile finanse edilen Otoyol Güven Fonu aracılığıyla finanse edilmektedir . Federal yasalar başlangıçta otoyol geçiş ücretlerinin tahsil edilmesini yasaklamış olsa da, bazı Eyaletler arası yollar , ya sisteme büyükbaba olarak dahil edildikleri için ya da sonraki mevzuat bazı durumlarda Eyaletler arası geçiş ücretine izin verdiği için paralı yollardır .
2018 itibariyle, ülkede sürülen tüm araç millerinin yaklaşık dörtte biri, toplam uzunluğu 48.440 mil (77.960 km) olan Eyaletler Arası Otoyol Sistemini kullandı.
Tarih
Planlama
Karayolları ulusal ağını oluşturmak için ABD hükümetinin çabaları bir günü başladı ad hoc geçişiyle temelinde 1916 Federal Aid Yol Yasası için beş yıllık bir süre içinde 75 milyon $ sağladı, eşleştirme fonları yapımı için devletlere ve karayollarının iyileştirilmesi. Ülkenin I. Dünya Savaşı ile bağlantılı gelir ihtiyaçları , 1921'de sona eren bu politikanın önemli bir şekilde uygulanmasını engelledi.
Aralık 1918'de, bir inşaat mühendisi ve Engineering News-Record'un editörü EJ Mehren, Devlet Karayolları Yetkilileri ve Otoyol Endüstrileri Derneği'nin Chicago'daki Kongre Oteli'ndeki bir toplantısında "Önerilen Ulusal Otoyol Politikası ve Planı"nı sundu. Planda Mehren, beş doğu-batı rotası ve 10 kuzey-güney rotasından oluşan 50.000 millik (80.000 km) bir sistem önerdi. Sistem, tüm yolların yüzde ikisini içerecek ve her eyaletten mil başına 25.000 $ (16.000 $ / km) maliyetle geçecek ve ticari ve askeri ulaşım avantajları sağlayacak.
1919'da ABD Ordusu, askeri araçların bir şehirlerarası yolculukta karşılaşacağı zorlukları belirlemek için ABD'ye bir keşif gezisi gönderdi. 7 Temmuz'da Beyaz Saray yakınlarındaki Elips'ten ayrılan Motorlu Taşıma Kolordusu konvoyunun Lincoln Otoyolu üzerinde San Francisco Körfezi'ndeki Presidio ordu üssüne 3.200 mil (5.100 km) gitmesi için 62 güne ihtiyacı vardı . Konvoy, güzergahta kalitesiz köprüler, kırık krank milleri ve çöl kumu ile tıkanmış motorlar gibi birçok aksilik ve sorun yaşadı.
O zamanlar 28 yaşında bir teğmen olan Dwight Eisenhower, daha sonra tarif ettiği gibi "en karanlık Amerika'da kamyon ve tankla" yolculuğa eşlik etti. Batı'daki bazı yollar "toz, tekerlek izleri, çukurlar ve deliklerin ardı ardına" idi. Eisenhower, "Eski konvoy beni iki şeritli iyi otoyollar hakkında düşünmeye başlamıştı... topraklarımız boyunca daha geniş şeritlerin bilgeliği" diye hatırladı.
1916 tarihli dönüm noktası yasası sona erdiğinde, yeni mevzuat kabul edildi - 1921 Federal Yardım Otoyol Yasası (Phipps Yasası). Bu yeni yol inşaatı girişimi, bir kez daha, yol yapımı ve iyileştirmesi için yıllık 75 milyon dolar tahsis edilen federal eşleştirme fonları sağladı. Ayrıca, bu yeni mevzuat ilk kez bu fonları, çeşitli devlet karayolu planlama kurulları arasında işbirliği kurarak, birbirine bağlı “birincil otoyollardan” oluşan ulusal bir karayolu ağının inşasına hedeflemeyi amaçladı.
Kamu Yolların Bürosu istedi Ordusu ulusal savunması için gerekli olarak kabul yolların listesini sağlamak. 1922'de, savaş sırasında Avrupa'daki Amerikan Seferi Kuvvetleri'nin eski başkanı General John J. Pershing , Pershing Haritası olarak adlandırılan, 20.000 mil (32.000 km) birbirine bağlı ana otoyoldan oluşan ayrıntılı bir ağ sunarak buna uydu .
1920'lerin on yılı boyunca, yeni bir ulusal otoyol sisteminin parçası olarak inşa edilen New York park yolu sistemi gibi projelerle yol yapımında bir patlama yaşandı . Otomobil trafiği arttıkça, planlamacılar, mevcut, büyük ölçüde otoban olmayan Amerika Birleşik Devletleri Numaralı Karayolları sistemini desteklemek için böyle birbirine bağlı bir ulusal sisteme ihtiyaç olduğunu gördüler . 1930'ların sonlarında, planlama yeni bir otoyol sistemine doğru genişledi.
1938 yılında Başkan Franklin D. Roosevelt'in verdi Thomas MacDonald Kamu Yollar, çalışma için sekiz otoban koridorları ile işaretlenmiş ABD'nin bir elle çizilmiş harita Bürosu baş. 1939'da, Kamu Yolları Bürosu Bilgi Bölümü şefi Herbert S. Fairbank , "Eyaletlerarası Otoyol Sistemine dönüşen şeyin ilk resmi açıklaması" olan Ücretli Yollar ve Serbest Yollar ve 1944'te benzer temalı Bölgeler Arası Karayolları adlı bir rapor yazdı .
1956 Federal Yardım Otoyol Yasası
Eyaletler Arası Otoyol Sistemi , kısmen Amerika'nın ilk yolu olan Lincoln Otoyolu'nu kullanan 1919 Motorlu Taşıma Kolordusu konvoyunda ülkeyi geçen genç bir Ordu subayı olarak deneyimlerinden etkilenen Başkan Dwight D. Eisenhower'da bir şampiyon kazandı . "Eski konvoy beni iki şeritli iyi otoyollar hakkında düşünmeye başlamıştı... topraklarımız boyunca daha geniş şeritlerin bilgeliği" diye hatırladı. Eisenhower ayrıca bir takdir kazanmıştır Reichsautobahn sisteminin modern ilk "ulusal" uygulanması Almanya 'nın Otoban o olarak görev yaptığı bir ulusal savunma sisteminin gerekli bir bileşeni olarak, ağın Supreme Commander of Müttefik Kuvvetler sırasında Avrupa'da İkinci Dünya Savaşı . 1954'te Eisenhower, eyaletler arası bir otoyol sistemi planı önermekle görevli bir komitenin başına General Lucius D. Clay'i atadı . Böyle bir sistemin inşası için motivasyonları özetleyen Clay, şunları söyledi:
Daha iyi otoyollara ihtiyacımız olduğu açıktı. Güvenlik için, daha fazla otomobili barındırmak için onlara ihtiyacımız vardı. Gerekirse savunma amacıyla onlara ihtiyacımız vardı. Ve onlara ekonomi için ihtiyacımız vardı. Sadece bir kamu işleri önlemi olarak değil, gelecekteki büyüme için de.
Clay'in komitesi, nüfusu 50.000'den fazla olan tüm Amerikan şehirlerini birbirine bağlayan 40.000 mil (64.000 km) bölünmüş otoyol inşa edecek 10 yıllık, 100 milyar dolarlık bir program önerdi . Eisenhower başlangıçta ücretli yollardan oluşan bir sistemi tercih etti, ancak Clay, Eisenhower'ı yüksek nüfuslu kıyı bölgelerinin dışında ücretli yolların uygun olmadığına ikna etti. Şubat 1955'te Eisenhower, Clay'in teklifini Kongre'ye iletti. Tasarı Senato'da hızla onaylandı, ancak Demokratlar Meclisi inşaatı finanse etmek için kamu tahvillerinin kullanılmasına itiraz etti . Eisenhower ve Meclis Demokratları, bunun yerine sistemi , kendisi bir benzin vergisi ile finanse edilecek olan Otoyol Güven Fonu aracılığıyla finanse etmeye karar verdiler . Haziran 1956'da Eisenhower , 1956 tarihli Federal Yardım Otoyol Yasası'nı yasalaştırdı. Yasaya göre, federal hükümet Eyaletler Arası Karayollarının yapım maliyetinin yüzde 90'ını ödeyecek. Her Eyaletlerarası Otoyolun en az dört şeritli ve hemzemin geçit içermeyen bir otoyol olması gerekiyordu .
Gayri resmi olarak Sarı Kitap olarak bilinen Eyaletler Arası Karayolları Ulusal Sisteminin Genel Konumunun 1955'teki yayını , Eyaletler Arası Otoyol Sisteminin ne hale geldiğinin haritasını çıkardı. Planlamaya yardımcı olan, Başkan Eisenhower Ocak 1953'te onu Savunma Bakanı olarak seçtiğinde hala General Motors'un başkanı olan Charles Erwin Wilson'dı .
Yapı
Eyaletler Arası Otoyol Sisteminin bir parçası haline gelen otoyolların bazı bölümleri aslında daha önce inşaata başladı.
Üç eyalet, ilk Interstate Highway unvanını talep etti. Missouri, yeni program kapsamındaki ilk üç sözleşmenin 2 Ağustos 1956'da Missouri'de imzalandığını iddia ediyor. İmzalanan ilk sözleşme, US Route 66'nın bir bölümünü şu anda Interstate 44 olarak adlandırılan bölgeye yükseltmek içindi . 13 Ağustos 1956'da, St. Charles County'de US 40 (şimdi I-70) üzerinde çalışmalar başladı .
Kansas, yasanın imzalanmasından sonra asfaltlamaya başlayan ilk kişi olduğunu iddia ediyor. Ön inşaat, yasa imzalanmadan önce gerçekleşmiş ve 26 Eylül 1956'da asfaltlanmaya başlanmıştır. Eyalet, I-70'in kendi bölümünü , 1956 tarihli yeni Federal-Aid Karayolu Yasası hükümleri uyarınca tamamlanan Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk proje olarak işaretlemiştir. .
Pennsylvania Turnpike aynı zamanda ilk Interstate Karayolları biri olarak kabul edilebilir ve "Interstate Sisteminin Büyükbaba" olarak bilinir. 1 Ekim 1940'ta, I-70 ve I-76 olarak adlandırılan otoyolun 162 mil (261 km)'si Irwin ve Carlisle arasında açıldı . Pennsylvania Topluluğu Pikes (atıfta atası olarak paralı belirtir otoyollar ).
Eyaletler Arası Otoyol Sisteminin yapımındaki kilometre taşları şunları içerir:
- 17 Ekim 1974: Nebraska , I-80'in son parçasının adanmasıyla tüm ana eyaletlerarası Karayollarını tamamlayan ilk eyalet oldu .
- 12 Ekim 1979: Kanada'dan Meksika'ya giden otoyol Interstate 5'in son bölümü Stockton, California yakınlarında yapıldı . İki komşu ülkenin temsilcileri, Kuzey Amerika ülkelerini birbirine bağlayan ilk bitişik otoyolu anma törenine katıldı.
- 22 Ağustos 1986: Kıyıdan kıyıya I-80'in ( San Francisco, California , Teaneck, New Jersey'e ) son bölümü , Utah , Salt Lake City'nin batı ucuna adandı ve I-80'i dünyanın ilki yaptı Atlantik'ten Pasifik Okyanusu'na uzanan bitişik otoyol ve o zamanlar dünyanın en uzun bitişik otoyolu. Redwood Road'dan Salt Lake City Uluslararası Havalimanı'nın hemen batısındaki bölüm . İthafta, bunun tesadüfen , yaklaşık 120 yıl önce benzer bir başarının gerçekleştirildiği Promontory Zirvesi'nden sadece 50 mil (80 km) uzakta olduğu kaydedildi , Amerika Birleşik Devletleri'nin İlk Kıtalararası Demiryolunun altın çivisinin sürülmesi .
- 10 Ağustos 1990: Kıyıdan kıyıya I-10'un ( Santa Monica, California , Jacksonville, Florida'ya ) son bölümü, Phoenix, Arizona şehir merkezinin altındaki Papago Otoban Tüneli'ne adanmıştır . Bu bölümün tamamlanması, başlangıçta planlanmış bir yükseltilmiş güzergahın iptalini zorlayan bir otoyol isyanı nedeniyle ertelendi .
- 12 Eylül 1991: I-90 Final kıyı-sahil Interstate Highway (olur Seattle, Washington için Boston, Massachusetts yükselmiş bir özveri ile tamamlanmak üzere) viyadük atlayarak Wallace, Idaho . Bu bölüm, sakinlerin, Wallace şehir merkezinin çoğunu yok edecek olan, başlangıçta planlanmış olan hemzemin hizalamanın iptalini zorlamasından sonra ertelendi . Sakinler bu başarıyı, şehir merkezinin büyük bir bölümünün tarihi bölge ilan edilmesini ve Ulusal Tarihi Yerler Kaydı'nda listelenmesini sağlayarak başardılar ; bu, orijinal hizalamanın yolunu engellemeyi başardı. Adandıktan sonra sakinler, kıtalararası bir Eyaletler Arası Otoyolda son trafik ışığının kaldırılmasını kutlayan sahte bir cenaze töreni düzenlediler.
- 14 Ekim 1992: Orijinal Interstate Highway Sistemi açılmasıyla komple olarak iddia edildiği I-70 aracılığıyla Glenwood Canyon içinde Colorado . Bu bölüm, 40 köprü ve çok sayıda tünel içeren 12 millik (19 km) açıklığa sahip bir mühendislik harikası olarak kabul edilir ve Amerika Birleşik Devletleri'nde mil başına inşa edilen en pahalı kırsal otoyollardan biridir.
Sistem için ilk maliyet tahmini 12 yılda 25 milyar dolardı; sonunda 114 milyar dolara mal oldu (2006'da 425 milyar dolara veya 2019'da 530 milyar dolara eşdeğer) ve 35 yıl sürdü.
1992–günümüz
süreksizlikler
Sistemin 1992'de tamamlandığı ilan edildi, ancak orijinal Interstates'den ikisi - I-95 ve I-70 - sürekli değildi: bu süreksizliklerin her ikisi de sistemi tamamen tamamlamak için gerekli bağlantıları kurma çabalarını engelleyen yerel muhalefetten kaynaklanıyordu. . I-95, 2018'de sürekli bir otoyol yapıldı ve bu nedenle I-70, süreksizliği olan tek orijinal Interstate olmaya devam ediyor.
Somerset Freeway'in iptali nedeniyle New Jersey'de I-95 kesintiye uğradı . Bu durum, 2010 yılında yapımına başlanan Pennsylvania Turnpike/Interstate 95 Interchange Projesi'nin 22 Eylül 2018'de kısmen açılmasıyla giderildi , bu da zaten boşluğu doldurmaya yetti.
Bununla birlikte, I-70 , Breezewood yakınlarındaki eşzamanlılığın doğu ucundaki Pennsylvania Turnpike ile doğrudan bir değişimin olmaması nedeniyle Pennsylvania'da süreksiz kalıyor . Her iki yönde de seyahat ederken, I-70 trafiği otoyoldan çıkmalı ve I-70'e yeniden katılmak için kısa bir US-30 (bir dizi yol kenarı hizmetini içerir) kullanmalıdır. Kavşak ilk olarak eski bir federal finansman kuralı nedeniyle inşa edilmedi, çünkü rahatladı ve bu da geçiş ücretleri ile finanse edilen yolları iyileştirmek için federal fonların kullanımını kısıtladı. Süreksizliği ortadan kaldırmak için çözümler önerildi, ancak iş kaybından korkan yerel muhalefet tarafından engellendi.
Genişleme
Eyaletler Arası Otoyol Sistemi birçok kez genişletilmiştir. Genişletmeler hem yeni tanımlamalar yarattı hem de mevcut tanımlamaları genişletti. Örneğin, I-49 bir otoyol olarak 1980'lerde sisteme eklenen, Louisiana , bir genişleme koridoru olarak adlandırılır ve FHWA genişletilmiş rota kuzeye onaylı Lafayette, Louisiana için, Kansas, Missouri . Otoyol bugün, yapım aşamasında veya aralarında planlama aşamasında olan bölümlerle ayrı tamamlanmış bölümler olarak var.
1966'da FHWA, tüm Eyaletler Arası Otoyol Sistemini daha büyük Pan-Amerikan Otoyol Sisteminin bir parçası olarak belirledi ve Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması (NAFTA) tarafından teşvik edilen Kanada ve Meksika ile ticarete yardımcı olmak için önerilen en az iki Eyaletlerarası genişleme başlatıldı . Şu anda birkaç ayrı tamamlanmış segmentte (en büyükleri Indiana ve Teksas'ta ) bulunan I-69 için uzun vadeli planlar , otoyol güzergahının Tamaulipas , Meksika'dan Ontario , Kanada'ya kadar uzanmasını sağlamaktır . Planlanan I-11 daha sonra Phoenix, Arizona ve Las Vegas, Nevada arasındaki Eyaletler arası boşluğu dolduracak ve böylece Sonora arasındaki CANAMEX Koridorunun ( I-19 ve I-10 ve I-15 bölümleriyle birlikte) bir parçasını oluşturacak , Meksika ve Alberta , Kanada.
Urban Interstates, yerel muhalefet nedeniyle terk edildi
Sakinlerin siyasi muhalefeti, Amerika Birleşik Devletleri'nde aşağıdakiler de dahil olmak üzere birçok otoyol projesini iptal etti:
- Memphis, Tennessee'deki I-40 rotası değiştirildi ve orijinal I-40'ın bir kısmı hala Sam Cooper Bulvarı'nın doğu yarısı olarak kullanılıyor .
- I-66 içinde Columbia bölgesinde 1977 yılında terk edildi.
- I-69 , Interstate 465'teki terminalini geçerek, Indianapolis şehir merkezinin kuzeydoğusunda, kuzeydeki Interstate 70 ve Interstate 65 ile kesişmeye devam edecekti . Yerel muhalefet 1981'de bu projenin iptaline yol açsa da, "kuzey bölünmesine" bağlantı için köprüler ve rampalar görünür durumda.
- I-70 yılında Baltimore Baltimore Beltway'den (çalıştırmak gerekiyordu Interstate 695 erdirilmesini kenti çevreleyen), I-95 , East Coast kuzeydoğu güneybatı için, bir diyagonal kursunda Maryland ve Baltimore aracılığıyla bu koşular Ana Yol; Bağlantı 1970'lerin ortalarında , Batı Baltimore'dan geçen Gwynns Şelaleleri akışını izleyen bir vahşi kentsel park rezervi olan Gwynns Falls-Leakin Park'tan geçmesi nedeniyle iptal edildi . Bu , kısmen inşa edilmiş ve US Route 40 olarak kullanılan ve Nowhere To Nowhere olarak adlandırılan I-170'in iptalini içeriyordu .
- New York'taki I-78 , I-278 , I-478 ve I-878 bölümleriyle birlikte iptal edildi . I-878'in I-78'in bir parçası olması gerekiyordu ve I-478 ve I-278, mahmuz rotaları olacaktı.
- San Francisco'daki I-80'in başlangıçta Panhandle Otoyolu boyunca şehrin Civic Center'ını geçerek Golden Gate Park'a gitmesi ve I-280 / SR 1'in orijinal hizasında sona ermesi planlanmıştı . Şehir bunu ve diğer birçok otoyolu 1958'de iptal etti. Benzer şekilde, 20 yıldan fazla bir süre sonra, Sacramento, I-80'i Eyaletler Arası Standartlara yükseltme planlarını iptal etti ve o zaman I-880 olan ve Downtown Sacramento'nun kuzeyinde seyahat eden otoyolu yeniden yönlendirdi.
- Baltimore'daki Jones Falls Otoyolu'nun (güney I-83 ) güney uzantısı olan I-83 , I-95'e bağlanmak için Patapsco Nehri / Baltimore Limanı'nın kıyısı boyunca uzanarak Fells Point ve Canton'un tarihi mahallelerini ikiye bölecekti , ancak bağlantı hiç kurulmadı.
- I-84 yılında Connecticut kez bir içine, doğu Hartford çatal planlanıyordu I-86 Sturbridge, Massachusetts için ve ben-84 Providence, RI planı öncelikle çünkü büyük Rhode Island deposu üzerinde beklenen etkisi, iptal edildi. I-84 tanımı Sturbridge'e giden karayoluna restore edildi ve I-84'ün bir parçası olarak planlananların tamamlanmış Doğu bölümleri için başka numaralar kullanıldı.
- I-95 , District of Columbia üzerinden Maryland'e 1977'de terk edildi. Bunun yerine I-495'e (Capital Beltway) yönlendirildi . Tamamlanan bölüm şimdi I-395'tir .
- I-95'in başlangıçta Güneybatı Otoyolu'nu çalıştırması ve iki otoyolun Central Artery boyunca Boston şehir merkezinden geçeceği I-93 ile buluşması planlandı , ancak yaygın muhalefet nedeniyle Route 128 çevre yoluna yeniden yönlendirildi . Bu isyan aynı zamanda I-93'ü I-90'a bağlayan İç Kuşak'ın iptalini ve US 3'ü Route 128 çevre yolunda taşıyacak olan ve Cambridge'deki Route 2 ile buluşacak olan Kuzeybatı Otoyolu'nun iptal edilmiş bir bölümünü de içeriyordu .
standartlar
Devlet Karayolu ve Taşımacılık Görevlileri Amerikan Derneği (AASHTO) bir feragat sürece tüm yeni Interstates yerine getirmesi gerektiğini bir dizi standardı tanımlamıştır Federal Karayolları İdaresi (FHWA) elde edilir. Neredeyse mutlak bir standart, yolların kontrollü erişim yapısıdır. Birkaç istisna dışında , trafik ışıkları (ve genel olarak çapraz trafik) gişeler ve rampa sayaçları ( yoğun saatlerde şerit birleştirme için ölçülü akış kontrolü ) ile sınırlıdır .
Hız limitleri
Being otoyollardan , Interstate Karayolları genellikle en yüksek olan hız sınırlarını belirli bir bölgede. Hız sınırları bireysel durumlar tarafından belirlenir. 1975'ten 1986'ya kadar, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki herhangi bir otoyoldaki maksimum hız sınırı, federal yasalara göre saatte 55 mil (90 km/s) idi.
Tipik olarak, Kuzeydoğu ve kıyı eyaletlerinde daha düşük limitler belirlenirken, Mississippi Nehri'nin batısındaki iç eyaletlerde daha yüksek hız limitleri belirlenir . Örneğin, kuzey Maine'de maksimum hız sınırı 120 km/s'dir, güney Maine'den New Jersey'e 50 ile 70 mph (80 ve 115 km/s) arasında değişir ve 50 mph'dir (80 km/s). ) New York City ve District of Columbia'da. Şu anda, başka yerlerdeki kırsal hız sınırları genellikle saatte 65 ila 80 mil (105 ila 130 km/s) arasında değişmektedir. Batı Teksas kırsalında I-10 ve I-20 , Nevada'da Fernley ve Winnemucca (Lovelock çevresi hariç) arasında I-80 ve I-15 , I-70 , I-80 ve I bölümleri gibi çeşitli otoyolların çeşitli bölümleri -84 , Utah'ta 130 km/s hız sınırına sahiptir. Idaho, Montana, Oklahoma, Güney Dakota ve Wyoming'deki diğer Interstate'ler de aynı yüksek hız sınırlarına sahiptir.
Bazı bölgelerde, eyaletler arası hız sınırları, önemli ölçüde tehlikeli alanlardan geçtikleri alanlarda önemli ölçüde daha düşük olabilir. I-90'daki maksimum hız limiti, aşırı sıkışık bir alanda önerilen 35 mph (55 km/s) limiti olan iki keskin viraj nedeniyle Cleveland şehir merkezinde 80 km/s'dir ; Batı Virjinya , Wheeling üzerinden I-70 , Wheeling Tüneli ve Wheeling şehir merkezinin çoğu boyunca maksimum 45 mph (70 km/s) hız sınırına sahiptir ; ve I-68 , keskin virajlar ve şehrin içinden geçen dar şeritler dahil olmak üzere birden fazla tehlike nedeniyle Cumberland, Maryland'de maksimum 40 mph (65 km/s) hız sınırına sahiptir . Bazı yerlerde düşük hız limitleri, davalar ve mukim taleplerinden kaynaklanmaktadır; tamamlanmasını tutan sonra I-35E içinde St. Paul, Minnesota mahkemelerde yaklaşık 30 yıldır başarıyla için kulis şehir güney şehir limitinden otoyolun şeridinde sakinleri 45 mph (70 km / s) 9.000 pound (4.100 kg) brüt araç ağırlığından daha ağır olan herhangi bir araç üzerindeki yasaklamaya ek olarak hız sınırı . I-93 içinde Franconia Notch State Park bu otoyol kenarında başına sadece bir şeritte oluşan bir ağaçlı yol olduğu için kuzey New Hampshire 45 mph (70 km / s) bir hız sınırı vardır. Utah Öte yandan, Interstates 15, 80, 84 ve 215 günü içinde 70 mph (115 km / s) kadar yüksek hız limiti Wasatch Cephesi , Cedar City ve George alanlar ve I-25 New içinde Meksika Santa Fe ve Las Vegas ile birlikte alanlar I-20 Odessa ve birlikte Teksas'taki Midland ve I-29 boyunca Kuzey Dakota Grand Forks alanda 75 mph (120 km / s) daha yüksek hız limitleri var.
Diğer kullanımlar
Ulusal Karayolu Sisteminin bileşenlerinden biri olan Eyaletler Arası Karayolları, askeri birliklerin havaalanlarına, limanlara, demiryolu terminallerine ve diğer askeri üslere gidiş geliş hareketini iyileştirir. Eyaletler Arası Karayolları ayrıca ABD Savunma Bakanlığı için kritik olarak tanımlanan bir yol sistemi olan Stratejik Otoyol Ağının bir parçası olan diğer yollara da bağlanır .
Sistem ayrıca kasırgalar ve diğer doğal afetler karşısında tahliyeleri kolaylaştırmak için de kullanıldı. Bir otoyolda trafik akışını en üst düzeye çıkarmak için bir seçenek, tüm şeritlerin giden şeritler haline gelmesi için bir bölücünün bir tarafındaki trafik akışını tersine çevirmektir. Kontraflow şeridinin tersine çevrilmesi olarak bilinen bu prosedür, kasırga tahliyeleri için birkaç kez kullanılmıştır. Georges Kasırgası'nın Eylül 1998'deki karaya ulaşmasından önce güney Louisiana'dan tahliyenin verimsizliğine ilişkin kamuoyunun tepkisinden sonra , hükümet yetkilileri tahliye sürelerini iyileştirmek için ters akışa yöneldi. In Savannah, Georgia ve Charleston, South Carolina , 1999 yılında, bir şerit I-16 ve I-26 beklentisiyle bir etkisiz hale yapılandırmasında kullanıldı kasırgası Floyd karışık sonuçlar.
2004'te , Tampa, Florida bölgesindeki Charley Kasırgası öncesinde ve Ivan Kasırgası'nın karaya çıkmasından önce Körfez Kıyısında kontraflow kullanıldı ; ancak tahliye süreleri önceki tahliye operasyonlarından daha iyi değildi. Mühendisler, çıkışların sınırlandırılması, askerlerin uzaklaştırılması (sürücülerin yön tarifi için durması yerine trafiğin akmasını sağlamak için) ve kamuya açık bilgilerin yayılmasının iyileştirilmesi dahil olmak üzere, önceki ters akış operasyonlarının analizinden öğrendikleri dersleri uygulamaya başladılar. Sonuç olarak, New Orleans, Louisiana'nın Katrina Kasırgası'ndan önceki 2005 tahliyesi çok daha sorunsuz gerçekleşti.
Göre şehir efsanesi , erken düzenlemeler savaş zamanlarında uçağın kullanabileceği şekilde böylece Interstate Highway Sistemi biri beş her dışarı mil düz ve düz inşa edilmelidir gerektiriyordu. Bu kuralın herhangi bir Eyaletler arası mevzuatta yer aldığına dair bir kanıt yoktur.
Numaralandırma sistemi
Birincil (bir ve iki basamaklı) Eyaletler Arası
Eyaletler Arası Otoyol Sistemi için numaralandırma şeması 1957'de Amerikan Devlet Karayolu ve Ulaştırma Yetkilileri Birliği (AASHTO) tarafından geliştirilmiştir. Derneğin mevcut numaralandırma politikası 10 Ağustos 1973'e kadar uzanır. Bitişik Amerika Birleşik Devletleri'nde, ana eyaletler arası eyaletler veya iki basamaklı eyaletler arası olarak da adlandırılan birincil eyaletler, 100'den küçük numaralara atanır.
Çok sayıda istisna mevcut olmakla birlikte, Eyaletler Arası numaralandırma için genel bir şema vardır. Birincil Interstate'lere bir veya iki basamaklı sayılar atanırken, daha kısa rotalara (mahmuzlar, döngüler ve kısa bağlantı yolları gibi) son iki hanenin ana rotayla eşleştiği üç basamaklı sayılar atanır (böylece, I-294 bir döngü edilene her iki uçta bağlanır I-94 , iken I-787 bağlanmış kısa düz rota I-87 ). Birincil güzergahlar için numaralandırma şemasında, doğu-batı otoyollarına çift sayılar, kuzey-güney otoyollarına tek sayılar atanır. Tek rota numaraları batıdan doğuya, çift sayılı rotalar ise güneyden kuzeye doğru artar (doğudan batıya ve kuzeyden güneye artan ABD Karayolları ile karıştırılmaması için). Bu numaralandırma sistemi, rotanın yerel yönü pusula yönleriyle eşleşmese bile genellikle geçerlidir. Beşe bölünebilen sayıların , trafiği uzun mesafelere taşıyan ana yollar arasında ana arterler olması amaçlanmıştır. Birincil kuzey-güney Interstates gelen sayısındaki artış I-5'e Kanada ve birlikte Meksika arasında West Coast için -I 95 Kanada ve aralarında Miami, Florida boyunca Doğu Kıyısı . Başlıca batı-doğu arteriyel Interstates gelen sayısındaki artış I-10 arasında Santa Monica, Kaliforniya ve Jacksonville, Florida'da için, I-90 arasındaki Seattle, Washington ve Boston, Massachusetts iki istisna dışında. I-50 ve I-60 yoktur, çünkü bu numaralara sahip rotalar muhtemelen şu anda aynı numaralara sahip ABD Karayollarına sahip eyaletlerden geçecektir ve bu genellikle otoyol yönetimi yönergeleri kapsamında izin verilmemektedir.
Ülkenin karşıt uçlarındaki yol kesimleri arasında çeşitli nedenlerle birkaç iki basamaklı sayı paylaşılıyor. Bu tür otoyollardan bazıları eksik Eyaletler Arası otoyollardır ( I-69 ve I-74 gibi ) ve bazıları rota tanımlarını paylaşır ( I-76 , I-84 , I-86 , I-87 ve I-88 gibi ). Bunlardan bazıları, 1973'te kabul edilen yeni bir politikanın sonucu olarak numaralandırma sistemindeki bir değişiklikten kaynaklanıyordu. Daha önce, ana yollardan uzun çıkıntılar için harf son ekli sayılar kullanılıyordu; örneğin, batı I-84 o kuzey gitti, ben-80N oldu I-80 . Yeni politika, "Yeni bölünmüş sayılar ( I-35W ve I-35E vb. gibi) kabul edilmeyecektir." Yeni politika ayrıca mevcut bölünmüş sayıların mümkün olduğunca çabuk ortadan kaldırılmasını tavsiye etti; Ancak bir I-35W ve ben-35E hala var Dallas-Fort Worth metroplex Teksas'ta ve bir I-35W ve I-35E aracılığıyla işletilen bu Minneapolis ve Saint Paul , Minnesota, hala var. Ek olarak, Kongre gereklilikleri nedeniyle, güney Teksas'taki I-69'un üç bölümü I-69W , I-69E ve I-69C (Merkez için) olarak ayrılacaktır .
AASHTO politikası, ana kontrol noktaları arasında süreklilik sağlamak için çift numaralandırmaya izin verir. Buna eşzamanlılık veya örtüşme denir . Örneğin, I‑75 ve I‑85 , Atlanta'da aynı yolu paylaşır ; Downtown Connector olarak adlandırılan bu 7,4 millik (11,9 km) bölüm, hem I-75 hem de I-85 olarak etiketlenmiştir. Eşzamanlılık uzunluğu makul olduğu sürece, Eyaletler Arası ve ABD Güzergah numaraları arasındaki eşzamanlılıklara da AASHTO politikası uyarınca izin verilir. Nadir durumlarda, aynı yolu paylaşan iki otoyol tanımı, zıt yönlerde seyahat ediyor olarak işaretlenir; Wytheville ve Fort Chiswell , Virginia arasında böyle bir yanlış yol eşzamanlılığı bulunur ; burada I-81 kuzey ve I-77 güney eşdeğerdir (yolun neredeyse doğuya doğru giden bölümü ile), I-81 güney ve I-77 gibi Kuzey.
Yardımcı (üç basamaklı) Eyaletler Arası
Yardımcı Eyaletler Arası Karayolları, esas olarak kentsel alanlara hizmet eden çevresel, radyal veya düz otoyollardır . Bu tür Eyaletler Arası Otoyollara, ana Eyaletler Arası Otoyolunun iki basamaklı numarasının önüne tek bir basamak eklenmiş üç basamaklı yol numaraları verilir. Mahmuz rotaları, ebeveynlerinden sapar ve geri dönmez; bunlara tek bir ilk rakam verilir. Çevresel ve radyal döngü yolları ebeveyne döner ve çift bir ilk rakam verilir. Birincil Interstates'in aksine, üç basamaklı Interstates, rota numarasına bakılmaksızın, rotanın genel yönelimine bağlı olarak doğu-batı veya kuzey-güney olarak imzalanır. Örneğin, Massachusetts'teki I-190 , kuzey-güney olarak etiketlenirken, New Jersey'deki I-195 , doğu-batı olarak etiketlenir. Bazı döngülü Eyaletler arası rotalar , pusula yönlerinin kullanılması belirsizlik yaratacağında, pusula yönleri yerine iç-dış yönleri kullanır. Bu rotaların çok sayıda olması nedeniyle, ana hat boyunca farklı durumlarda yardımcı rota numaraları tekrarlanabilir. Ancak bazı yardımcı otoyollar bu yönergelere uymamaktadır.
Alaska, Hawaii ve Porto Riko
Eyaletler Arası Otoyol Sistemi , diğer eyaletlere veya bölgelere doğrudan kara bağlantıları olmamasına rağmen , Alaska , Hawaii ve Porto Riko'ya da uzanır . Ancak, sakinleri hala federal yakıt ve lastik vergileri ödüyor.
Hepsi en kalabalık Oahu adasında bulunan Hawaii'deki Interstates, H önekini taşır . Durumda üç tek basamaklı yol ( H-1 , H-2 ve H-3 ) ve bir yardımcı yol ( H-201 ) vardır. Bu Eyaletler Arası, birkaç askeri ve deniz üssünün yanı sıra Oahu'ya ve özellikle Honolulu'nun kentsel çekirdeğine yayılmış önemli toplulukları birbirine bağlar .
Hem Alaska hem de Porto Riko, fonlarının yüzde 90'ını Eyaletler Arası Otoyol programından alan kamu otoyollarına da sahiptir. Alaska Interstates ve Porto Riko tek ve çift sayılar üzerinde kurallarına bakılmaksızın fon sırasına göre sıralı olarak numaralandırılmıştır. Ayrıca sırasıyla A ve PR öneklerini de taşırlar . Ancak, bu karayolları, Eyaletler Arası Otoyol numaralarına göre değil, yerel adlarına göre imzalanmıştır. Ayrıca, bu güzergahlar resmi Eyaletler Arası Otoyol standartlarına göre ne planlanmış ne de inşa edilmiştir .
Mil işaretleri ve çıkış numaraları
Bir veya iki basamaklı Eyaletler Arası'nda, mil işareti numaralandırması neredeyse her zaman güney veya batı eyalet sınırında başlar. Eyaletler arası bir eyaletten geliyorsa, numaralandırma yolun güneyde veya batıda başladığı yerden başlar. Eyaletler arası rotalar için tüm yönergelerde olduğu gibi, bununla birlikte, çok sayıda istisna mevcuttur.
Bir şehrin etrafında tam bir çevresel (daire) baypas oluşturan ilk çift sayıya sahip üç basamaklı Eyaletler Arası, bir güney kutbu konumu yakınında çevresel rotayı ikiye bölen bir Interstate'in hemen batısından başlayarak saat yönünde numaralandırılmış mil işaretçilerine sahiptir. Başka bir deyişle, Indianapolis çevresinde 53 millik (85 km) bir rota olan I-465 üzerindeki mil işareti 1, Indianapolis'in güney tarafında (I-465'in güney ayağında) I-65 ile olan kavşağının hemen batısındadır. , ve mil işareti 53, aynı kavşağın hemen doğusundadır. Bir istisna I-495 yılında Washington metropol o yolun bir parçası da bir parçası olduğu için Kilometre Taşları yönünün arttıkça, I-95 .
Çoğu Eyaletler Arası Otoyol, mesafeye dayalı çıkış numaralarını kullanır, böylece çıkış numarası en yakın mil işaretiyle aynı olur. Aynı mil içinde birden fazla çıkış meydana gelirse, sayılara A ile başlayan alfabetik sırayla harf sonekleri eklenebilir. Az sayıda Eyaletlerarası Otoyol (çoğunlukla Kuzeydoğu Amerika Birleşik Devletleri'nde) sıralı tabanlı çıkış numaralandırma şemalarını kullanır (her çıkışın yoldaki mil işaretleri dikkate alınmaksızın 1'den başlayarak numaralandırılmıştır). Bir Eyaletler Arası Otoyol, Arizona'daki I-19 , kilometre bazlı çıkış numaralarıyla imzalandı. New York eyaletinde, Eyaletler Arası Otoyolların çoğu, bazı istisnalar dışında sıralı çıkış numaralandırmasını kullanır.
İş yolları
AASHTO, birincil ve yardımcı Eyaletler arası tanımlamalardan ayrı bir özel rota kategorisi tanımlar. Bu güzergahlar, Eyaletler arası inşaat veya sınırlı erişim standartlarına uymak zorunda değildir, ancak dernek tarafından tanımlanıp onaylanabilecek güzergahlardır. Aynı rota işaretleme politikası hem ABD Numaralı Karayolları hem de Eyaletler Arası Karayolları için geçerlidir; ancak, iş rotası tanımlamaları bazen Eyaletler Arası Karayolları için kullanılır. Business Loops & Business Spurs olarak bilinen bu rotalar, esas olarak bir şehrin kurumsal sınırları boyunca hareket eder, düzenli rota şehir etrafında yönlendirilirken merkezi iş bölgesinden geçer. Ayrıca kırmızı ve mavi kalkan yerine yeşil bir kalkan kullanırlar.
finansman
Eyaletler Arası Karayolları ve geçiş hakları, inşa edildikleri devlete aittir. Eyaletler Arası Sistemin federal olarak sahip olunan son kısmı , Washington Başkent Çevre Yolu üzerindeki Woodrow Wilson Köprüsü idi . Yeni köprü 2009 yılında tamamlandı ve ortaklaşa Virginia ve Maryland'e ait. Bakım genellikle devlet ulaştırma bakanlığının sorumluluğundadır. Ancak, Interstate'in yerel makamlar tarafından sahip olunan ve sürdürülen bazı bölümleri vardır.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Eyaletler Arası Otoyolların inşaat ve bakım maliyetlerinin yaklaşık yüzde 70'i, başta federal, eyalet ve yerel yönetimler tarafından toplanan yakıt vergileri olmak üzere kullanıcı ücretleri aracılığıyla ödendi . Çok daha az ölçüde, ücretli otoyollarda ve köprülerde toplanan gişelerle ödendi . Federal benzin vergisi ilk olarak 1932'de galon başına bir sent olarak uygulandı; Eisenhower yönetimi sırasında, Karayolu Gelir Yasası tarafından 1956'da kurulan Otoyol Güven Fonu , galon başına üç sentlik bir yakıt vergisi öngördü ve kısa süre sonra galon başına 4,5 sente yükseldi. 1993'ten beri vergi galon başına 18,4 sentte kaldı. Karayolu seyahatiyle ilgili diğer tüketim vergileri de Otoyol Güven Fonu'nda birikmiştir. Başlangıçta, bu fon, eyaletler açısından, ilk yıllarda "10 cent dolar" ile inşa edilen Interstate sistemini inşa etmenin federal kısmı için yeterliydi, çünkü federal hükümet maliyetlerin% 90'ını öderken, devlet 10'u ödedi. %. Sistem, yakıt ve diğer sürüş yönleri (örneğin, lastikler üzerindeki tüketim vergisi) üzerindeki vergi oranından daha hızlı büyüdü.
Bu otoyolların geri kalanı genel fon gelirleri, tahvil ihraçları, belirlenmiş emlak vergileri ve diğer vergiler tarafından karşılanır. Federal katkı, büyük ölçüde motorlu taşıt ve yakıt vergilerinden (2007'de yüzde 93,5) ve devlet katkısının yaklaşık yüzde 60'ından gelmektedir. Ancak, herhangi bir yerel yönetim katkısı, kullanıcı ücretlerinin yanı sıra ezici bir şekilde kaynaklardan sağlanmaktadır. 20. yüzyılda ve 21. yüzyılda on yıllar geçtikçe, otoyollara harcanan kullanıcı ücretlerinin kendisi maliyetlerinin yaklaşık yüzde 57'sini karşılıyor ve kullanıcı ücretlerinin yaklaşık altıda biri toplu taşıma dahil diğer programlara gönderiliyor. büyük şehirlerdeki sistemler Eyaletler Arası Karayollarının 1956'dan önce planlanan veya inşa edilen bazı büyük bölümleri, örneğin Massachusetts Turnpike (I-90), New York State Thruway (I-87 ve I-90) ve Kansas Turnpike ( I-35, I-335, I-470, I-70). Connecticut Turnpike (I-95), Virginia'daki Richmond-Petersburg Turnpike (ayrıca I-95) ve Kentucky Turnpike (I-65) gibi diğerlerinin inşaat tahvilleri ödendi ve ücretsiz oldular. .
Amerikan banliyöleri genişledikçe, otoyol altyapısının bakımı için katlanılan maliyetler de arttı ve yeni eyaletler arası inşaat için çok az fon bıraktı. Bu, banliyö bölgelerinde sınırlı erişimli otoyollar inşa etmenin yeni yöntemi olarak paralı yolların (paralı yolların) çoğalmasına yol açmıştır. Bazı Eyaletler Arası, artan bakım maliyetlerini karşılamak ve eyalet ulaşım departmanlarının eyaletlerinde en hızlı büyüyen bölgelere hizmet vermeye odaklanmasını sağlamak için özel olarak korunur (örneğin, VMS şirketi I-35'i Teksas'ta tutar).
Atlanta , Dallas ve Los Angeles gibi şehirlerde ücretli HOV / HOT şeritlerinin eklenmesiyle yapıldığı gibi, Interstate Sisteminin parçalarının gelecekte bakım ve genişletme taleplerini karşılamak için ücretlendirilmesi gerekebilir . Geçiş ücretinin bir kısmı, tıkanıklığı azaltmanın bir yolu olarak ücretli yollara vurgu yapan SAFETEA-LU yasasının bir etkisi olsa da , mevcut federal yasa, bir devletin bir otoyol bölümünü herkes için ücretli bölüme değiştirmesine izin vermemektedir. trafik.
geçiş ücretleri
Eyaletler Arası Otoyol Sistemine yaklaşık 2.900 mil (4.700 km) ücretli yol dahildir. Federal mevzuat başlangıçta eyaletler arası geçiş ücretlerinin tahsil edilmesini yasaklamış olsa da, eyaletler arası otoyol sistemi kurulduğunda sistemdeki ücretli yolların çoğu ya tamamlanmış ya da yapım aşamasındaydı. Bu karayolları, sistemin diğer bölümlerine mantıklı bağlantılar sağladığından, Eyaletler Arası otoyollar olarak belirlenmiştir. Kongre ayrıca, bu paralı yollara paralel ücretsiz Interstates inşa etmenin veya bu tesisleri finanse eden tüm tahvil sahiplerine doğrudan geri ödemenin ve geçiş ücretlerini kaldırmanın çok maliyetli olduğuna karar verdi. Bu nedenle bu paralı yollar edildi grandfathered Interstate Highway Sistemi'ne.
Eyaletler arası olarak belirlenen ücretli yolların ( Massachusetts Turnpike gibi ) tipik olarak geçiş ücreti toplamaya devam etmesine izin verildi, ancak genellikle bakım ve iyileştirmeler için federal fon almaya uygun değiller. Acil onarımları finanse etmek için federal fon alan bazı paralı yolların (özellikle Mianus Nehri Köprüsü'nün çökmesini takiben Connecticut Turnpike (I-95) ), otoyolun inşaat bonoları ödenir ödenmez geçiş ücretlerini kaldırması gerekiyordu. Ek olarak, bu ücretli tesisler Eyaletler Arası Otoyol standartlarından geçmiştir . Bunun en belirgin örneği batı yaklaşımdır Benjamin Franklin Köprüsü de Philadelphia , I-676 , tarihi bir alan boyunca bir yüzey sokak bölümüne sahiptir.
Ücretli tesisler ve Eyaletler Arası Karayolları ile ilgili politikalar o zamandan beri değişti. Federal Karayolları İdaresi güncel bir uzantısı ise, mevcut Interstate Karayolları üzerinde toplamak gişelerinden için bazı devletleri izin verdi I-376 bir bölümünü dahil Pennsylvania Rotası 60 tarafından tolled edildi Pennsylvania Turnpike Komisyonu Interstate atama almadan önce. Ayrıca, daha yeni gişe tesisleri (1990'ların başında inşa edilen I-376'nın ücretli bölümü gibi) Interstate standartlarına uygun olmalıdır. 2009'da Tek Tip Trafik Kontrol Cihazları Kılavuzuna yeni bir ekleme, otoyol geçiş ücretlerini toplayan Eyaletler Arası Karayolları'ndaki eyaletler arası öncünün üzerine sarı üzerine siyah bir "Ücretli Geçiş" işaretinin yerleştirilmesini gerektiriyor.
2005 yılında çıkarılan SAFETEA-LU olarak bilinen mevzuat , eyaletleri “yenilikçi finansman” yöntemleriyle yeni Eyaletler Arası Karayolları inşa etmeye teşvik etti. SAFETEA-LU, devlet kurumları veya kamu-özel ortaklıkları aracılığıyla, eyaletler arası paralı yolların inşası üzerindeki kısıtlamaları hafifleterek, devletlerin yenilikçi finansmanı takip etmelerini kolaylaştırdı . Bununla birlikte, SAFETEA-LU, mevcut ücretsiz Interstates'e geçiş ücreti yükleme yasağını yerinde bıraktı ve yükseltmeleri ve onarımları finanse etmek için bu tür yolları ücretli yapmak isteyen eyaletlerin önce Kongre'den onay alması gerekiyor. Birçok eyalet, yüksek doluluk ücretli şerit ve diğer kısmi geçiş yöntemlerini kullanmaya başladı ; bu sayede, oldukça sıkışık otoyolların belirli şeritleri ücretli olurken, diğerleri ücretsiz bırakılarak insanların daha az sıkışık şeritlerde seyahat etmek için bir ücret ödemesine izin verildi. Mevcut otoyollara SICAK şeritler eklemek için son projelere örnek olarak , Capital Çevre Yolu'nun Virginia kısımlarındaki Virginia SICAK şeritleri ve diğer ilgili eyaletler arası otoyollar (I-95, I-495, I-395) ve ekspres ücretli şeritlerin eklenmesi yer almaktadır. Interstate 77 , Charlotte metropol bölgesinde Kuzey Carolina'da .
Ücretli ve ücretli olmayan Eyaletler arası güzergahlar
Federal fonlarla finanse edilen Eyaletler Arası Karayolları, "ücretli" Eyaletler Arası güzergahlar olarak bilinir ve 42.000 millik (68.000 km) otoyol ağının bir parçası olarak kabul edilir. Federal yasalar ayrıca, her ikisi de Eyaletler Arası Otoyol standartlarını karşılıyorsa ve sisteme mantıklı eklemeler veya bağlantılarsa, "ücrete tabi olmayan" Eyaletler Arası rotaların, eyaletlere benzer şekilde finanse edilen otoyolların ve ABD Otoyollarının Eyaletler Arası olarak imzalanmasına izin verir. Bu eklemeler iki kategoriye ayrılır: Halihazırda Interstate standartlarını karşılayan rotalar ve henüz Interstate standartlarına yükseltilmemiş rotalar. Yalnızca Eyaletler Arası standartları karşılayan güzergahlar, önerilen numaraları onaylandıktan sonra Eyaletler Arası olarak imzalanabilir.
tabela
eyaletler arası kalkan
Eyaletler Arası Karayolları, kırmızı, beyaz ve mavi bir işaret üzerine yerleştirilmiş bir numara ile imzalanır . Kalkan tasarımı kendisi olduğunu tescilli markasıdır ait Devlet Karayolu ve Taşımacılık Görevlileri Amerikan Derneği . Kırmızı, beyaz ve mavi renkler Amerikan bayrağının renkleri olduğu için seçilmiştir . Orijinal tasarımda, eyaletin adı otoyol numarasının üzerinde gösteriliyordu, ancak birçok eyalette bu alan artık boş bırakılarak daha büyük ve daha okunaklı rakamların basılmasına izin veriliyor. Yalnızca kalkanla işaretler , güvence işaretleri olarak her Eyaletler arası periyodik olarak yerleştirilir . Bu işaretler genellikle 36 inç (91 cm) yüksekliğindedir ve iki basamaklı Eyaletler Arası eyaletler için 36 inç (91 cm) genişliğinde veya üç basamaklı Eyaletler arası 45 inç (110 cm) genişliğindedir.
Eyaletler arası iş döngüleri ve mahmuzları, kırmızı ve mavinin yeşille değiştirildiği, "INTERSTATE" yerine "BUSINESS" kelimesinin göründüğü ve "SPUR" veya "LOOP" kelimesinin genellikle sayının üzerinde göründüğü özel bir kalkan kullanır. Yeşil kalkan, bir şehrin merkezi iş bölgesinden geçen ana rotayı işaretlemek için kullanılır; bu, ilgili Interstate'i iş yolunun bir (mahmuz) veya her iki (döngü) ucunda kesişir. Güzergah genellikle şehrin şehir merkezinin veya diğer büyük iş bölgesinin ana cadde(ler)inden geçer. Bir şehirden geçen Eyaletler Arası sayısına ve buradaki önemli iş bölgelerinin sayısına bağlı olarak, bir şehir, Eyaletler arası türetilmiş birden fazla iş rotasına sahip olabilir.
Zamanla, Interstate kalkanının tasarımı değişti. 1957'de Texas Otoyol Departmanı çalışanı Richard Oliver tarafından tasarlanan Interstate kalkanı tanıtıldı ve 100 giriş içeren bir yarışmanın galibi oldu; o zaman, kalkan rengi koyu lacivert ve sadece 17 inç (43 cm) genişliğindeydi. Üniforma Trafik Kontrol Cihazları Manuel (MUTCD) standartları 1961, 1971 ve 1978 sürümlerinde kalkan revize etmiştir.
Çıkış numaralandırma
Eyaletler arası eyaletlerin çoğunun çıkış numaraları vardır . Diğer otoyollar gibi, Interstates de sürücülerin kavşaklar ve çıkışlar yoluyla istenen varış noktasına doğru yönlendirilmesine yardımcı olmak için kontrol şehirlerini listeleyen kılavuz işaretlere sahiptir . Eyaletler arası tüm trafik işaretleri ve şerit işaretlerinin , Tekdüzen Trafik Kontrol Cihazları Kılavuzuna (MUTCD) uygun olarak tasarlanması gerekiyor . Bununla birlikte, tabelalarda birçok yerel ve bölgesel varyasyon vardır.
Uzun yıllar boyunca, Kaliforniya bir çıkış numaralandırma sistemi kullanmayan tek eyaletti. Halihazırda büyük ölçüde tamamlanmış ve imzalanmış bir karayolu sistemine sahip olması nedeniyle 1950'lerde muafiyet tanındı; eyalet genelinde çıkış numarası tabelası yerleştirmek çok pahalı kabul edildi. Maliyetleri kontrol etmek için California, 2002'de otoyollarına çıkış numaralarını dahil etmeye başladı - Eyaletler arası, ABD ve eyalet yolları. Caltrans, çıkış numarası tabelasını genellikle yalnızca bir otoyol veya kavşak inşa edildiğinde, yeniden inşa edildiğinde, güçlendirildiğinde veya onarıldığında kurar ve genellikle zaten var olan bir tabelanın sağ üst köşesine yapıştırılır. Otoyollar boyunca daha yeni işaretler de bu uygulamayı takip ediyor. Kaliforniya Eyaletler Arası'ndaki çoğu çıkışın, özellikle kırsal alanlarda, artık çıkış numarası tabelaları var. Bununla birlikte, California, deneyler veya özel amaçlar için birkaç tane bulunmasına rağmen, hala kilometre noktalarını kullanmıyor. 2010-2011'de, Illinois Eyaleti Ücretli Otoyol Kurumu , I-90 (Jane Addams Memorial / Northwest Tollway) ve Tri-State Tollway'in I-94 bölümünde eyaletin geri kalanıyla aynı olacak şekilde tüm yeni mil işaretçilerini yayınladı, daha önce güneyde I‑80/I‑94/IL Route 394'te başlayan I‑294 bölümüyle eşleşmişti. Bu aynı zamanda Ronald Reagan Tollway'in (I-88) ücretli kısmı için de geçerliydi. Paralı yol ayrıca çıkışlara çıkış numarası sekmeleri ekledi.
Çıkış numaraları, çoğu eyalette Eyaletler arası kilometre işaretçilerine karşılık gelir. On I-19 içinde Arizona inşaat sırasında, bir geçiş nedeniyle ABD için itme, çünkü, ancak, uzunluk Mil yerine kilometre olarak ölçülür metrik sistemin ölçüm yanlışlıkla tüm farz olduğunu yeterince çekiş kazanmış otoyol ölçümleri sonunda metrik olarak değiştirilecektir; Metrik kullanan Meksika'ya yakınlık da bir faktör olabilir, çünkü I‑19, I‑10'u Nogales'teki yüzey sokakları aracılığıyla Meksika Federal Otoyol sistemine dolaylı olarak bağlar . Çoğu çift sayılı eyaletler arası yollarda kilometre sayısı batıdan doğuya doğru artar; tek sayılı eyaletler arası kilometre sayısı güneyden kuzeye doğru artar.
New York Eyalet Otoyolu da dahil olmak üzere bazı otoyollar sıralı çıkış numaralandırma şemalarını kullanır. New York Eyalet Otoyolu üzerindeki çıkışlar, kuzeye ve ardından batıya Albany'den seyahat eden Yonkers'tan sayılır . New York Eyaletinde I-87 üç bölümde numaralandırılmıştır. Birinci bölüm oluşturan başlıca Deegan Otoyolu içinde Bronx kavşak I-87 ikinci bölümü, bir parçasıdır, 1'den 14'e sıralı olarak numaralandırılmış olan, New York Eyalet Thruway Yonkers başlar (çıkış 1) ve kuzey devam etmesi Albany (çıkış 24); Albany'de, Thruway batıya döner ve 25 ila 61 arasındaki çıkışlar için I-90 olur. Albany'nin kuzeyinden Kanada sınırına kadar, I-87 üzerindeki çıkışlar, Adirondack Kuzey Yolu boyunca sırayla 1'den 44'e kadar numaralandırılmıştır . I-87'de aynı numaraya sahip birden fazla çıkış olduğu için bu genellikle kafa karışıklığına neden olur. Örneğin, I-87'nin Thruway bölümündeki 4 numaralı çıkış, Yonkers'taki Cross County Parkway'e bağlanır, ancak Northway'deki 4 numaralı çıkış, Albany havaalanının çıkışıdır. Bu iki çıkış bir numarayı paylaşıyor ancak 150 mil (240 km) uzaklıkta bulunuyor.
Birçok kuzeydoğu eyaleti, çıkışlar arasında kaç mil geçtiğine bakılmaksızın, çıkış numaralarını sırayla etiketler. Interstate çıkışlarının hala sırayla numaralandırıldığı eyaletler Connecticut, Delaware, New Hampshire, New York, Rhode Island ve Vermont; bu nedenle, tamamen bu eyaletler içinde kalan ana Eyaletler Arası Karayollarından beşi ( 87 , 88 , 89 , 91 ve 93 ), tüm güzergahları boyunca sıralı olarak numaralandırılmış kavşaklara sahiptir. Maine, Massachusetts, Pennsylvania, Virginia, Georgia ve Florida bu sistemi birkaç yıl boyunca takip etti, ancak o zamandan beri kilometre bazlı çıkış numaralarına dönüştü. Georgia 2000'de, Maine ise 2004'te yeniden numaralandırıldı. Pennsylvania Turnpike hem mil işareti numaralarını hem de sıralı numaraları kullanır. Mil işareti numaraları, tabelalar için kullanılırken, dahili olarak kavşakları numaralandırmak için sıralı numaralar kullanılır. New Jersey Turnpike New Jersey kullanımı mil belirteçleri olan I-95 ve-78, aynı zamanda sıralı numaralandırmanın sahip olarak belirtilen kısımlar, ancak diğer Interstates dahil.
İşaret yerleri
Eyaletler arası yollarda yaygın olarak kullanılan dört işaretleme yöntemi vardır:
- Otoyolun kenarında, çoğunlukla sağda yerde bir işaret bulmak ve çıkışların yanı sıra dinlenme alanlarını , gaz ve konaklama gibi sürücü hizmetlerini, eğlence alanlarını ve otoyol adlarını belirtmek için kullanılır.
- İşareti bir üst geçide bağlama
- Tam üzerine montaj taşıma köprüsü karayolu tüm genişliğini köprü ve genellikle iki veya daha fazla belirti gösterdiğini
- Karayolunun bir tarafında bulunan yarım portallara, yere monte edilmiş bir işaret gibi montaj
İstatistik
Ses
- En ağır seyahat : Günde 374.000 araç: Los Angeles, California'da I-405 (2008 tahmini).
Yükseklik
- En : 11,158 feet (3,401 m): l-70 içinde Eisenhower Tünel de Continental Divide olarak Colorado Rocky Dağ .
- En düşük (arazi) : -52 fit (-16 m): I-8 de Yeni Nehri yakınında Seeley, California .
- En düşük (sualtı) : -103 fit (-31 m): I-95 yılında Fort McHenry Tüneli altında Baltimore .
Uzunluk
- En uzun (doğu-batı) : 3,020.54 mil (4,861.09 km): I-90 den Boston, Massachusetts , hiç Seattle, Washington .
- En uzun (kuzey-güney) : 1908 mil (3071 km): I-95 den Kanada sınırındaki yakın Houlton, Maine , için Miami, Florida .
- En kısa (iki haneli) : 1,69 mil (2,72 km): I-69W , Laredo, Teksas .
- Devlet satır aralarını En uzun kesimi : 881 mil (1.418 km): I-10 Teksas'ta gelen New Mexico yakınında eyalet sınırına El Paso için Louisiana yakın eyalet sınırında Orange, Teksas .
- Devlet satır aralarında kısa segmenti : 453 ft (138 m): Interstate 95 / I-495 üzerinde (Sermaye Beltway) Woodrow Wilson Bridge genelinde Potomac Nehri onlar kısaca en güney ucu çapraz District of Columbia ile kendi sınırları arasındaki Maryland ve Virginia .
- En uzun eşzamanlılık : 278,4 mil (448,0 km): I-80 ve I-90 ; Gary, Indiana için, Elyria, Ohio .
Devletler
- Interstate tarafından hizmet verilen çoğu eyalet : 15 eyalet artı Columbia Bölgesi: Florida , Georgia , Güney Carolina , Kuzey Karolina , Virginia , DC , Maryland , Delaware , Pennsylvania , New Jersey , New York , Connecticut , Rhode Island üzerinden I-95 , Massachusetts , New Hampshire ve Maine .
- Bir eyaletteki çoğu Interstates : 32 rota: New York, toplam 1.750,66 mil (2.817,41 km)
- Bir eyaletteki çoğu birincil eyaletler arası : 13 güzergah: Illinois
- Bir eyalette en fazla eyaletler arası mesafe : 3.233,45 mi (5,203,73 km): Teksas, 17 farklı rotada.
- Bir eyalette en az eyaletlerarası : 3 güzergah: Delaware, New Mexico, Kuzey Dakota, Porto Riko ve Rhode Island
- Bir eyaletteki en az birincil eyaletler arası : 1 rota: Delaware, Maine ve Rhode Island (her durumda I-95).
- Bir eyalette en az eyaletler arası mesafe : 40,61 mil (65,36 km): Delaware, 3 farklı rotada.
Etki ve karşılama
1956 tarihli Federal Yardım Otoyol Yasası'nın yürürlüğe girmesinin ardından, yolcu ve yük için demiryolu sistemi keskin bir şekilde düştü, ancak kamyon taşımacılığı endüstrisi çarpıcı bir şekilde genişledi ve nakliye ve seyahat maliyetleri keskin bir şekilde düştü. Banliyöleşme , merkezi şehirlerde mevcut olandan daha kolay erişilebilir, daha büyük ve daha ucuz konutların hızla büyümesiyle mümkün oldu. Turizm de dramatik bir şekilde genişledi ve daha fazla servis istasyonu, motel, restoran ve ziyaretçi atraksiyonu için bir talep yarattı. Güneş Kuşağı'na kış tatilleri veya kalıcı yer değiştirme için çok daha uzun mesafeli hareket vardı ve evdeki akraba ziyaretlerine kolay erişim sağlandı. Kırsal alanlarda, alışveriş yapanlar eyaletler arası yolu takip ettikçe ve yakınlarına yeni fabrikalar yerleştirildiğinden, kasabalar ve küçük şehirler şebekeden çıktı.
Sistem, ana karayollarının yetersiz olduğu Güney eyaletlerinde özellikle güçlü bir etkiye sahipti. Yeni sistem, ağır imalat sektörünün Güney'e taşınmasını kolaylaştırdı ve Walmart (Arkansas'ta) ve FedEx (Tennessee'de) gibi Güney merkezli şirketlerin gelişimini teşvik etti .
Eyaletler Arası Otoyol Sistemi, kendisinden çok uzakta olan bazı şehirlerin düşüşüne katkıda bulunduğu ve şehir merkezlerindeki azınlık mahallelerini yerinden ettiği için eleştirildi. Karayolları, mahalleler arasında fiziksel engeller yaratarak ırk ayrımını arttırdığı için de eleştirildi. Diğer eleştirmenler , 1950'lerden bu yana Amerika Birleşik Devletleri'nde toplu taşımadaki düşüş için Eyaletler Arası Otoyol Sistemini suçladılar .
Ayrıca bakınız
- Ülkelerine göre karayolu sistemleri
- Kontrollü erişimli otoyol sistemlerinin listesi
- Otoyollarda motorsuz erişim
Notlar
Referanslar
daha fazla okuma
- Browning, Edgar A (2011). İş Başında Yol Yapım İnşaat Ekipmanları: New England'ın Yeşil Dağlarından geçen Eyaletler Arası Otoyolların İnşası . İkongrafix. ISBN'si 978-1-58388-277-1.
- Friedlaender, Ann Fetter (1965). Eyaletler Arası Otoyol Sistemi. Kamu Yatırımlarında Bir Araştırma . Amsterdam: Kuzey Hollanda Yayıncılık. OCLC 498010 .
- Hanlon, Martin D. (1997). Oraya Buradan Ulaşabilirsiniz: Eyaletler Arası Karayolları Amerika'yı Nasıl Dönüştürdü ? New York: Basingstoke. ISBN'si 978-0-312-12909-5.
- Lewis, Tom (1997). Bölünmüş Karayolları: Eyaletler Arası Karayollarının İnşası, Amerikan Yaşamının Dönüştürülmesi . New York: Viking. ISBN'si 978-0-670-86627-4.
- Lichter, Daniel T.; Fuguitt, Glenn V. (Aralık 1980). "Ulaştırma İnovasyonuna Demografik Tepki: Eyaletler Arası Otoyol Örneği". Sosyal Güçler . Cilt 59 hayır. 2. s. 492–512. doi : 10.1093/sf/59.2.492 . JSTOR 2578033 .
- Gül, Mark H. (1990). Eyaletler Arası: Ekspres Otoyol Politikaları 1939–1989 . Knoxville: Tennessee Üniversitesi Yayınları. ISBN'si 978-0-87049-671-4.
Dış bağlantılar
- İlgili coğrafi veriler Interstate Highway Sistemi de OpenStreetMap
- Dwight D. Eisenhower Eyaletler Arası ve Savunma Karayolları Ulusal Sistemi , Federal Otoyol İdaresi (FHWA)
- Rota Günlüğü ve Bulucu Listesi , FHWA
- Turner-Fairbank Otoyol Araştırma Merkezi , FHWA
- Eyaletler Arası Otoyol Sistemi , Dwight D. Eisenhower Başkanlık Kütüphanesi ve Müzesi
- "Kamyon Taşımacılığına Devam Edin mi?: Yolları ve demiryollarını onarmak için daha fazla vergi öder miydiniz?" , ŞİMDİ PBS'de