Udon Thani hastanesinde dayanılmaz bir keder alayına tanık oluyoruz.
Bir araç konvoyu gelirken dar bir yolun kenarında duruyoruz. İçeride, en kötü toplu çekimden ölenlerin cesetleri var. Taylandtarihi.
Tabut çıktıktan sonra bir dondurucu kamyonu yukarı çeker ve tabut. Sağlık çalışanları, tabutları hastanenin kapılarına taşımak için sıraya girmeye çalışırken çılgınca caddede sıraya giriyor.
Birçoğu parlak renklidir, bazıları dekorasyonla süslenmiştir. Çizgi sonsuz görünüyor. Montaj hattına benziyor.
Küçük günlerinin nasıl başladığını, kahvaltıda ne yediklerini, ne oynadıklarını, kimlerle oynadıklarını, nasıl veda ettiklerini merak ediyorum.
Saldırganın güvenli alanlarına, oyun ve öğrenme cenneti olması gereken bir yere girdiğini gördüklerinde, gözlerini nasıl bir kafa karışıklığı ve dehşet doldurmuş olmalı.
Detaylar mide bulandırıcı. Pek çok kişi öğleden sonra kestirirken öldü. Bazı öğretmenler, silahlı adamdan merhamet dilendiğini anlattı.
Görünüşe göre bir çocuğu kucağında tutarken öldürüldü. Bir yetkili bana çok azının hayatta kaldığını söyledi.
Ama Nong Bua Lamphu hastanesinde biraz umut buluyoruz.
Yoğun bakım ünitesinin dışında otururken, oğlu Sumaee’nin iki yetenekli beyin cerrahı tarafından kafasından iki kurşun çıkarılmış olan Joy ile tanıştım.
Joy bana kafasından bıçaklandığını ve ardından iki kez vurulduğunu söyledi.
Korkunç haberi duyan annesi okula gitti. Her yerde ceset ve kan gördüğünü iç organlarıyla ayrıntılarıyla anlatıyor.
“Bayıldım” diyor. Ama sonra kocası, Sumaee’nin bir kurtarma ekibi tarafından ambulansa götürüldüğünü gördü.
Joy, tüm enerjisini ona güven vermeye odaklamaya çalıştığını söyledi. “Ambulansta bacaklarını ve ayaklarını tutuyordum ve ona güçlü olmasını söylemeye çalışıyordum.”
Yıllar boyunca bana resimlerini ve videolarını gösterirken ağlıyor.
Ne kadar akıl almaz bir şiddete tanık oldu. Ve annesinin şimdi yakından gördüğü ne büyük bir ahlaksızlık.
Sıkıntısı, zihninde oynamaya devam ettiği, onunla yaptığı son alışverişle birleşiyor.
Okula gitmemesi için yalvarmıştı. “Ama onu ben zorladım” diyor.
Çoğumuzun bir aşamada çocuklarımızla yapmış olduğumuz konuşmalardır. Pişmanlık duygusu duymak onu sakat bırakıyor.
O gün, diğer tüm ebeveynler ve diğer çocuklar gibi, güvende olduklarını varsaymak için her türlü nedeni vardı.