“Meral: Neden fotoğrafıma bakıyordun? Bana ait olan bir şeyi öğrenmek hakkımdır.
Halil: Hayır. Sana ait bir mesele değil bu. Resminle benim aramdaki bir durum seni ilgilendirmez. Ben senin resmine aşığım.
Meral: İyi ama âşık olduğun benim resmim. İşte ben de buradayım. Söyleyeceklerini dinlemeye geldim.
Halil: Sen resmin değilsin ki. Resmin benim dünyama ait bir şey. Ben seni değil, resmini tanıyorum. Belki sen benim bütün güzel düşüncelerimi yıkarsın...
Meral: Bu davranışların bir korkudan ileri geliyor.
Halil: Evet, bir korkudan ileri geliyor. Bu korku sevdiğim şeye ebediyen sahip olabilmek için çekilen bir korku. Ben senin resmine değil de, sana âşık olsaydım o zaman ne olacaktı? Belki bir kere bile bakmayacaktın yüzüme. Belki de alay edecektin sevgimle. Hâlbuki resmin bana dostça bakıyor ve ebediyen bakacak...„
Sevgi merminiz, saygı tüfeğiniz olsun. Çocuklar ölmesin. Savaşlar artık dursun. Ne buldun Ademoğlu? Nefretinde boğuldun. Çocuklar ölüyorken söyle sen ölmedin mi? Yoksa böyle kötü bir filmi sadece izledin mi?
“Gençtik ve kırılmaktan zevk alıyorduk. Kırıldıkça çoğaldığımızı, kırıldıkça güçlendiğimizi sanıyorduk. Kırıldık, bazen gerçek bazen de oyun oynayarak. İki biradan sonra yaşanmamış sevgilere ağladık. Kitaplarda okuduğumuz ama henüz tatmadığımız duyguların peşinden koştuk gerçekmiş gibi...„