Bu hafta, yine bir hükümetin kapatılması kaçınılmaz görünüyor çünkü Temsilciler Meclisi Özgürlüğü Grubunun büyük bir kısmı, Tim Matheson’un “Hayvan Evi”ndeki sözleriyle şöyle düşünüyor: “Bu durum kesinlikle birilerinin gerçekten nafile ve aptalca bir jest yapmasını gerektiriyor. ”
Hangi durum?
Bu konuya gelmeden önce, aptalca ve beyhude bir jest yapmaya kararlı olduğunuzda her durumun işe yarayacağını anlamak önemlidir.
Amerika’da “karşı kültür” terimi hippiler, beatnikler, bohemler ve benzerleriyle o kadar ilişkilendiriliyor ki, kendilerini muhafazakar olarak tanımlayanları karşı kültür türleri olarak düşünmek tuhaf görünebilir. Ama kanıtlar her yerde; çılgın komploculuk ve ayrılık seçici de olsa tuhaf olanlarla konuşun, savunmalar ile ilgili kanunsuzluk ve hatta şiddet – pek çok sağcının gerçek muhafazakarlık iddiasını bırakıp sağdan gelen kalıcı bir icracı radikalizm tavrını tercih ettiği.
Temsilciler Meclisi Cumhuriyetçi konferansının kenarlarında bu türden çılgınca şeyleri bolca bulabilirsiniz. Ancak kolektif olarak bu karşı-kültürel dürtü kendisini en uygun şekilde neredeyse Freudyen bir kaybetme dürtüsünde gösterir.
Bu da bizi şu duruma getiriyor. Bu yılın başlarında Temsilciler Meclisi Başkanı Kevin McCarthy, Demokratlarla borç tavanını 2025’e kadar uzatan mütevazı derecede başarılı bir anlaşma yapmayı başardı. İnanılmaz derecede dar, dört sandalyeli çoğunluğu ve koalisyonunun kırılgan doğası göz önüne alındığında, bu selamladı o zamanlar McCarthy ve Cumhuriyetçiler için hatırı sayılır bir kazançtı ve iddiaya göre GOP’un iktidar partisi olabileceğini kanıtlıyordu.
Radikallerin sorunu da buydu. Kendinizi “sistemin”, “kurumun” veya “rejimin” geri dönülemez bir şekilde yozlaştığına veya bir tür varoluşsal düşman olduğuna (binlerce yıldır sayısız karşı kültür arasında ortak bir kanaat) ikna ettiğinizde, herhangi bir anlaşma şekli, bunu yaptığınızın kanıtı olarak görülür. “hepsi satıldı.” İlkelerinizden (bunlar her ne olursa olsun) taviz vermediğinizi reddedilemez bir şekilde göstermenin tek yolu kaybetmektir. Şehitler saftır. Anlaşma yapıcılar işbirlikçidir.
Böylece Özgürlük Grubu’nun ayaktakımını kışkırtan çekirdeği, şunu ilan etti: haddelenmiş borç tavanı mücadelesinde ve bütçe “sürecini” (daha iyi bir ifadeyle) herkesi harcama kesintilerine zorlamak için kullanma sözü verdi. McCarthy’nin onlara tutmadığı sözler verdiğini iddia ediyorlar ki bu doğru olabilir. Hükümetin borçlanmasının ve harcamalarının kontrolden çıktığı ve bu duruma müdahale edilmesi gerektiği konusunda ısrar ediyorlar ki bu kesinlikle doğru. Bir şeyler yapılması gerekiyor.
Haklısın. Ama ne?
Cevapları hükümeti kapatmaya zorlamak.
Tek sorun? Bu belki de modern siyasi çağın en öngörülebilir senaryosudur. Kimseyi şaşırtacak şekilde, seçmenler hükümetin kapatılmasından hoşlanmıyor ve, mucizevi bir söz, Kapatmaya zorlayan parti hükümeti kapatmakla suçlanırken diğer parti (ki bu durumda hem Senato’yu hem de Beyaz Saray’ı kontrol ediyor) kolay puanlar alıyor.
Ve eninde sonunda bir anlaşmaya varılır, ancak ancak yeterli hasarın kendine verilmesinden sonra. Bu, “Dediğimi yap, yoksa sen pes edene kadar bu çekiçle defalarca elimi kırarım” demeye benzer.
Veya belki de bu, 1960’larda Berkeley veya Kenyon kafeteryasını işgal eden radikal öğrenci öğrencilerinin daha iyi kütüphane saatleri, daha fazla park yeri ve ABD kuvvetlerinin Vietnam’dan tamamen çekilmesi talebine benziyor. Veya belki de Leninist “ne kadar kötü olursa o kadar iyi” ruhundan kaynaklanıyordur. Sonuçta felaket gibi felaketler yaratarak geçimini sağlayan insanlar. McCarthy olarak söz konusu Pazartesi, “Sanki sizi kapanmaya sürüklemek ve sonra kapanmanın sorumlusu olarak sizi suçlamak istiyorlar.”
Görünüşe göre gösterge paneli azizi Donald Trump’ın geldiği yer burası. Hafta sonu GOP’un tüm nüfuza sahipmiş gibi davranması gerektiğini yineledi. Sosyal medyada şu paylaşımı yaptı: “HERŞEYİ ALAMADIĞINIZ TAKDİRDE KAPATIN!” Elbette Trump hükümetin kapatılmasını şunun için kullanmak istiyor:fonu geri almakKendisine ve “diğer vatanseverlere” karşı federal soruşturmalar sürüyor. Bu radikal aptallığın harika bir fikir olduğunu düşünseniz bile, bunu Demokratların kontrolündeki bir Senato aracılığıyla ve başkanın vetosunu aşarak başarabileceği fikri çocukça bir fantezidir.
Ancak direnenlerin nispeten daha mütevazı taleplerinin bile bu engelleri ortadan kaldırması pek mümkün değil; yine, tüm bunların bu kadar beyhude ve aptalca olmasının nedeni de bu. Bu maskaralıklar başarısız olacak, ancak bu durum birçok Cumhuriyetçinin yeniden seçilme şansını zedeleyecek. 18 Biden’ın kazandığı ilçelerden. Aslına bakılırsa en kararlı radikaller, kaybetmekten korkmadıkları son derece güvenli koltuklardan geliyorlar. Meclisin kontrolünü kaybetmeye gelince, bu onların ne kadar ilkeli olduklarını kanıtlar.