"Kalp kırıklığına iyi gelen gönül alan otu gelmiştir. Ruha şifa niyetine." yazsa bir aktarın kapısında, hiç düşünmeden dalarız içeri, hiç birbirimizi kandırmayalım şimdi. Bazen insanlardan beklediklerimizi, beklediklerimiz gerçekleştirmeyecek. Bazen yaptıklarımızı düzeltecek bir ilahi güç gelmeyecek. İşte o zaman başka yollara başvuracak insan, şifa niyetine.
Öyle bir ot mutlaka bir yerlerde yeşeriyor. Dağ köylerinin birinde, bir evde kurutuluyor taş bir odada. Bir gün biri onu çuvallar içinde, bir gemiye bindirecek. Okyanus aşacak, limanlara yanaşacak. Oradan kara yoluyla dağların arasından geçecek, geniş vadileri yaracak. Bir gün bir bakmışız, bir aktarın küfesinde duruyor, ruha şifa niyetine. Sakın çok almayın, başkalarına da kalsın. Herkese yetsin gönül alan otu.
Birkaç dakika demleyin, süzdürün, için. Oh, şifa niyetine. 24 saat içinde kalp kırıklığı azalacak. O ot, o koca dağın tepesinde boşuna yetişmedi. Onu toplayan köylünün taştan evinde boşuna kurutulmadı. Okyanusları aşmadı boşuna, inanın. İyi gelecek.
Birilerinden bir şey beklemek yerine, en başta kendi kendinize kırdığınız kalbinizi kendiniz tamir edin. Kalbi boşlamak, başkalarının eline teslim etmek yanlıştı, kabul edin. Suçu önce başkasına atmaktan vazgeçin. Bir şey kırıldı mı, elinizdeyse siz tamir edin. Bir tutam gönül alan otu alın mesela. Kalp kırıklığına iyi geliyor. Ruha şifa niyetine.
-Hayal dünyasından sevgilerle.-