Pek çok uzman, zırh ve topçu döneminde inşa edilen en karmaşık gemileri Iowa tipi savaş gemileri olarak adlandırıyor. Amerikalı tasarımcılar ve mühendisler temel savaş özelliklerinin - sürat, koruma ve silahlar - uyumlu bir kombinasyon elde etmeyi başardılar.
Bu gömleklerin tasarımı 1938 yılında başladı. Temel amacı, yüksek hızlı uçak gemisi oluşumlarına eşlik etmek ve onları Japon gemilerinden ve ağır kruvazörlerden korumaktır. Bu nedenle, ana koşul 30 düğümü hareketi idi. Şu anda, yılın Londra Denizcilik Konferansı 1936’inin kısıtlamaları, Japonya’nın nihai belgeyi imzalamayı reddetmesi nedeniyle sona ermiştir. Bu sırada, standart yer değiştirme 35'ten 45 bin tona yükseldi ve topçu 406 mm yerine kalibre 356 mm aldı. Bu, daha güçlü makineler kurmak için deplasmandaki artışı kullanarak, koruma ve silahı bu türden inşa edilmiş gemilerde bulunanlardan üstün olan bir gemi geliştirmeyi mümkün kıldı. Yeni projede, gövdenin uzunluğuna neredeyse 70 metre ilave edildi, genişlik değişmeden kaldı, Panama Kanalı'nın genişliği ile sınırlı kaldı. Tekne, geminin kıçını ve ön kısmını daraltmayı mümkün kılan yeni santral konumu nedeniyle de hafifletildi. Özellikle, bu nedenle, Amerikan savaş gemileri karakteristik "baton" görünümünü kazandılar.
Artan gövde uzunluğu, zırhın ağırlığını etkilemiş olsa da, gerçekte, elemanlarının kalınlığı, 310 mm'nin ana zırhlı kemeri olan Güney Dakota tarzı gemilerle aynı kalmıştır.
Iowa sınıfı gemiler, namlu uzunluğu 406 kalibreli gövdeleriyle aynı olan yeni 50 mm silahlar aldı. Yeni Mk-7 silahları öncekilerden daha üstündü - “Güney Dakota” tipi gemileri donatan 406-mm 45 kalibreli Mk-6. 1918 yılında geliştirilen 406-mm Mk-2 ve Mk-3 araçları ile karşılaştırıldığında, yeni Mk-7 ağırlığı önemli ölçüde azalttı ve tasarım modernleştirildi.
Bu topçu sisteminin oldukça ilginç olduğunu belirtmekte fayda var. tarih. 20-lerde, daha sonra Washington Konferansı'nın kurbanı olan savaşçıları ve savaş gemilerini içeren çok sayıda 406-mm / 50 silah üretildi. Bu araçların yeni projede kullanılması, finansal maliyetleri önemli ölçüde düşürdü ve aynı zamanda yeni ve daha güçlü silahlar kurarak yer değiştirmedeki artışı haklı çıkardı. Ancak sonuç olarak, yer değiştirmeyi en azından 2000 ton kadar arttırmanın gerekli olacağı ortaya çıktı. Mühendisler bir çıkış yolu buldular - daha hafif araçlar yaptıkları, tasarım farkının yararı yeterliydi. Mk-7 tipi tabancalarda namlu, şarj haznesi alanındaki 1245 mm çapına, namludaki 597 mm'ye ulaşan bir astar ile kapatılmıştır. Olukların sayısı 96'e eşitti, her 3.8 göstergesi için bir dönme kesme eğimiyle 25 mm derinliğine ulaştılar. Ayrıca, 17.526 mm kalınlığa sahip namludan 0.013 metre mesafedeki deliğin krom kaplaması da kullanılmıştır. Namlu hayatta kalma kabiliyeti, 300 atışları ile ilgiliydi. Aynı zamanda, sallanan bagajdaki piston valfı aşağı katlanmıştır. Yapısal olarak, 15 kademeli sektörlere sahipti ve dönme açısı 24 dereceye ulaştı. Atıştan sonra, oyuk düşük basınçlı hava ile temizlendi.
Silahın ağırlığı, panjur olmadan 108 tona ve onunla birlikte 121 tona ulaştı. Ateş ederken, 300 kilometresinde bir zırh delici 1225 kilogram kabuğunu fırlatabilecek neredeyse 38 kilogram ağırlıkta bir toz yükü kullanılmıştır. Ayrıca, silah yüksek patlayıcı mermileri ateşleyebilir. Projenin bir parçası olarak, Iowa cephanesinin 1016 kilogram Mk-5 zırh delici mermileri içermesi gerekiyordu, ancak 1939'in ortasında ABD Donanması, 8 kilogramına ulaşan yeni bir MK-1225 mermisi aldı. Bu, "Kuzey Carolina" ile başlayan, tüm Amerikan savaş gemilerinin ateş gücünün temeli olan bu çaptaki en ağır mermidir. Karşılaştırma olarak, İngiliz savaş gemisi Nelson'da kullanılan 406 mm mermi yalnızca 929 kg ve Japon Nagato 410-mm mermi 1020 kg ağırlığındaydı. Mk-1.5 mermisinin ağırlığının yaklaşık% 8'i patlayıcı yük olmuştur. Zırhı 37 mm'den daha fazla olan bir zırha çarptığında, Mk-21 alt sigortasının musluğu, 0.033 saniyelik bir yavaşlama ile çalıştı. Tam bir toz dolumu ile, 762 m / s'deki ilk hız sağlanmış, düşürülürken, bu gösterge 701 m / s'ye düşmüştür, bu da mermi 45 kalibreli silahların Mk-6'e benzer balistik olmasını sağlamıştır.
Doğru, bu gücün bir ters tarafı - güçlü namlu aşınması vardı. Bu nedenle, kıyıya ateş etmek için savaş gemileri gerektiğinde, daha hafif bir mermi geliştirilmiştir. Yüksek patlayıcı Mk-13, 1942'te hizmete girdi, ağırlık sadece 862 kilograma ulaştı. Birkaç farklı sigorta ile donatıldı: Mk-29 - anında çarpma şoku, Mk-48 - 0.15 saniyede yavaşlama ile şok ve ayrıca 62 saniyeye ayarlı uzaktan tüp Mk-45. Merminin ağırlığının% 8.1'u bir patlayıcı tarafından işgal edildi. Savaşın sonuna doğru, savaş gemilerinin ana göstergesi yalnızca sahile ateş etmek için kullanıldığında, Mk-13 mermileri, 147.4 m / s'de başlangıç hızını sağlayan 580'e düşürülen ücretler aldı.
Savaş sonrası yıllarda, Iowa tipi savaş gemilerinin mühimmatı birkaç yeni 406 mm mermi örneği ile dolduruldu. Özellikle, Mk-13, Mk-143, 144, 145 ve 145, Mk-144 temelinde geliştirilmiştir. Hepsi çeşitli türlerde uzaktan elektronik tüp kullandılar. Ek olarak, Mk-146 ve 400, sırasıyla 666 ve XNUMX boşluklarına sahiptir.
1950-lerin başlangıcında, Mk-7 toplarına, TNT eşdeğerinde bir W-23 nükleer yükü - 23 CT ile donatılmış bir Mk-1 mermisi verildi. Merminin ağırlığı 862 kilogram, uzunluk - 1.63 metre ve görünüşü neredeyse tamamen Mk-13 kopyalandı. Resmi verilere göre, nükleer top mermileri, yılda 1956'tan 1961'a kadar olan Iowa savaş gemileriyle hizmet ediyordu, ancak aslında her zaman karada tutuluyorlardı.
Zaten 1980-e yıllarında, Amerikalılar 406-mm silahlar için yüksek menzilli bir sabot mermisi geliştirmeye çalıştılar. Ağırlığı 454 kilogram olmalı ve başlangıç hızı - maksimum 1098 kilometre menzili olan 64 m / s. Doğru, bu gelişme deneysel test aşamasını bırakmadı.
Silahların hızı dakikada iki atış oldu ve kuledeki her bir silahın bağımsız ateşini sağladı. Çağdaşlar arasında, sadece Japon süper bağlayıcı "Yamato" ana kalibrenin daha ağır bir ağırlığına sahipti. Üç silahlı taretin toplam ağırlığı yaklaşık olarak 3 bin ton idi. Atış, personelin 94 erkeğinin hesaplanmasını sağlamıştır.
Kule, 300 derecelerinin yatay olarak kaydırılmasını ve + 45 ve -5 derecelerini dikey olarak değiştirmesini mümkün kılmıştır. 406-mm kabukları, kulenin barasının içine yerleştirilmiş iki katlı sabit bir dairesel depoda dikey olarak depolanmıştır. Kule tesisinin döner yapısı ile mağaza arasında, bağımsız olarak dönen iki halka platformu vardı. Onlara, kulenin yatay yönlendirme açısına bakılmaksızın telesiyejlere taşınan kabukları verildi. Toplamda üç asansör vardı, merkezi olan dikey bir boru idi ve uçtakiler eğriydi. Her birinin çalışması, 75 güçlü elektrik motorunu sağladı.
Yüklerin depolanması için, kulenin halka yapısına bitişik olan alt bölmelerde iki katmanlı mahzenler kullanılmıştır. 100 hp kapasiteye sahip bir elektrik motoru tarafından çalıştırılan üç adet şarj zinciri asansörü kullanılarak altı ünitenin çardaklarında servis edildi. Selefleri gibi, Iowa kulelerinin tasarımında da yük zincirini mahzenden kesen bir aşırı yük bölmesi bulunmuyordu. Amerikalılar yangının asansörlerden geçmesine izin vermemesi gereken karmaşık bir hermetik kapılar sistemi olmasını umuyordu. Ancak, bu karar tartışılmaz görünmüyor - Amerikan savaş gemileri, çağdaşlarının çoğundan daha fazla havaya uçma riskiyle karşı karşıya kaldı.
Bir numaradaki standart 406-mm taret, 390 mermileri, iki numaralı taret 460 ve 3 taret sayısı, 370 idi. Ateş ederken, savaş gemisinin hareket yönünü ve hızını, ayrıca hava koşullarını ve mermi uçuş zamanını dikkate alan özel bir analog bilgisayar cihazı kullanıldı.
Doğruluk, radar kurulumları olmadan Japon gemilerine göre avantaj sağlayan radarın kullanılmasından sonra önemli ölçüde arttı.
Önceki modellerde olduğu gibi, ağır uçaksavar silahları olarak on adet 127 mm eşleştirilmiş üniversal ünite kullanıldı.
Uçaklarda çekim yapılırken yükseklik aralığı, dakikada 11 çekimlerde belirtilen atış hızında 15 kilometreye ulaştı. Küçük kalibreli topçu, iki namlulu 40-mm Bofors otomatik tüfeklerin yanı sıra ikiz ve tek namlulu 20-mm hava tabancalarından oluşuyordu. Yangın kontrolü için "boforsov", Mk-51 yönetmen sütununu kullandı. Oerlikon başlangıçta tek tek yönlendirildi, ancak 1945'te, Mk-14 nişan sütunları tanıtıldı, bu da ateşleme için otomatik olarak veri verdi.
Iowa sınıfı savaş gemilerinin yer değiştirmesi, 57450 güç ünitesinin gücü olan 57600-212000 ton, hp. Cruising range - 15000 düğüm hızında 33 deniz mili. Bu tür gemilerin mürettebatı 2753-2978 kişiydi.
İnşaat sırasında, gemiler aşağıdaki silahlarla donatılmıştı - üç kuleye yerleştirilmiş 9 mm 406 toplar, on kuledeki 20 mm toplar ve mm 127 ve 40 mm otomatik uçaksavar silahları.
Haziran ayında, 1938, proje "Iowa" gibi yapı gemileri onaylandı. Toplam altı gemi inşa etmeyi planlıyordu. 1939'te Iowa ve New Jersey yapımı için emir verdiler.
Savaş gemilerinin inşasının benzeri görülmemiş bir hızda yapıldığına dikkat edin. Bu süre için tipik olmayan elektrik kaynağı kullanılmıştır. İlk gemi çifti 1943 yılında hizmete girdi. Amiral gemisi savaş gemisi "Iowa" aldı. Tekerlekli sandalyenin artması ile ayırt edildi.
İkinci Missouri ve Wisconsin çifti 1944 yılı için yapıldı. Başlangıçta, üçüncü çiftin cesetleri - "Kentucky" ve "Illinois" - "Ohio" ve "Montana" olarak atıldı - "Montana" türünün birinci ve ikinci savaş gemisi. Ancak 1940'te Acil Askeri Gemi İnşa Programı kabul edildi, bu yüzden Iowa savaş gemilerini inşa etmek için kullanıldı. Ancak bu gemiler üzücü bir kader bekliyorlardı - inşaat savaştan sonra donmuştu ve 1950'lerde metal üstünde satılıyorlardı.
Iowa tipi gemiler, 27 Ağustos 1943'teki savaş görevine girdi. İstihbarat uyarınca Norveç sularında olan Alman savaş gemisi Tirpitz'in muhtemel saldırılarını engellemek için Newfoundland adasına gönderildiler.
1943'in sonunda, savaş gemisi Başkan Franklin Roosevelt'i Tahran Müttefik Konferansında Kazablanka'ya teslim etti. Konferanstan sonra, başkan bunun üzerine ABD'ye götürüldü.
2 Ocak Yılın 1944'i Iowa, Marshall Adaları'ndaki operasyonlar sırasında ateş vaftizini alan 7 Linear Division'ın amiral gemisi olarak Pasifik Okyanusu'nu ziyaret etti. Ocak 29'ten Şubat 3'e kadar gemi, Enolvetok ve Kwajalein atolls uçak gemisi grevlerine destek verdi ve ardından Truk Adası'ndaki Japon üssüne saldırdı. Aralık 1944’a kadar, savaş gemisi Pasifik’teki düşmanlıklara aktif olarak katıldı. Bununla beraber, üç düşman uçağı vuruldu.
15 Ocak 1945 "Iowa", revizyon için San Francisco limanına geldi. 19 Mart 1945'te Okinawa'ya gönderildi ve 15 Nisan'da geldi. 24 Nisan 1945'te gemi, Okinawa'daki Amerikan birliklerinin inişini kapsayan uçak gemilerine destek sağladı. 25 Mayıs - 13 Haziran tarihleri arasında Iowa, Kyushu'nun güney bölgelerini bombaladı. 14-15 Temmuz, gemi Hokkaido - Muroran adasındaki Japon metropolüne saldırılarda yer aldı. 17-18 Temmuz, Honshu adasında Hitaki şehrine saldırılarda. 15 Ağustos 1945'te düşmanlıkların sona ermesine kadar, gemi oluşumların eylemlerini destekledi havacılık.
29 Ağustos Yılın 1945'i Iowa, işgalci kuvvetlerin bir parçası olarak Amiral Halsey'in amiral gemisi olarak Tokyo Körfezi'ne girdi. Ve Eylül ayında, 2 teslimiyetin Japon makamlarca imzalanmasına katıldı.
Serinin ikinci zırhlısı - "New Jersey" Pasifik gemilerinin hava savunmasını güçlendirmek için 23 Ocak 1944'te Ellis Adası'ndaki Funafuti'ye gitti filo. Zaten 17 Şubat'ta, zırhlı, Japon filosunun muhripleri ve hafif kruvazörleri ile deniz savaşına girmek zorunda kaldı. Gemi ayrıca Okinawa ve Guam adalarının kıyılarındaki operasyonlarda yer aldı ve Marshall Adaları'na baskın sırasında koruma sağladı. Geminin uçaksavar savaşçıları dört Japon torpido bombardıman uçağı düşürmeyi başardılar.
Japonya’nın teslimiyetine son verdikten sonra New Jersey, Amerikan filosunun amiral gemisi olan Ocak 18, 1946’in yerini alarak Tokyo Körfezi’nde yer aldı.
Savaş gemisi Missouri, Amerikan denizcilerine Okinawa ve Iwo Jima adaları için kanlı savaşlarda destek verdi. Orada, birkaç kez kamikaze uçağı tarafından saldırıya uğradı, bu da gemiye ciddi zarar veremedi. Doğru, onlardan birinin çukuru şimdi görülebilir. Toplam savaş gemisi savaş gemisi altı Japon uçağı düşürdü. Gemi ayrıca Hokkaido ve Honshu adalarının bombardımanında da yer aldı.
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, 2 Eylül 1945, Müttefik kuvvetlerin komutanı General Douglas McCart, koşulsuz Japon teslimiyetini kabul etti. Resmi tören Missouri savaş gemisinde Tokyo Körfezi'nde gerçekleşti.
Battleship "Wisconsin" Pasifik Okyanusu'nda eskort uçak gemisi bağlantıları aldı. Bu süre zarfında üç düşman uçağı düşürdü, paraşütçülerin Okinawa'ya inişini ateşle destekledi. Savaşın son aşamasında Honshu adasının kıyılarını bombaladı.
18 Aralık 1944, savaş gemisi Filipin Denizi'ndeki 3 filosunun güçlü bir tayfun merkezine çarptığı Luzon Adası'ndan yaklaşık 480 kilometre uzakta olan mücadelesinde yer aldı. Sert hava koşulları başlamadan önce, denizde gemi taşımacılığı gerçekleştirildi. En güçlü fırtına, üç Amerikalı avcıyı batırdı. Öldürülen 790 denizciler, hala 80 yaralandı. Üç uçak gemisinde, 146 uçağı tamamen ya da kısmen tahrip edildi. Dahası, savaş gemisi komutanı hafif yaralanan sadece iki denizci hakkında haber verdi.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, çoğu zaman için savaş gemilerinin kendilerine verilen beklentileri karşılayamadıklarını belirtmekte fayda var. Savaş gemileri arasında denizde üstünlük için tek bir genel savaş yoktu ve topçu düelloları çok nadirdi. Ayrıca, savaş gemilerinin denizaltıların ve uçakların saldırılarına karşı çok savunmasız oldukları ortaya çıktı. Düşmanlıkların sona ermesinden sonra, bütün ülkeler bu sınıfın savaş gemilerini üretmekten vazgeçtiler, bu yüzden bitmemiş savaşlar metale geçti.
Birçok uzman güdümlü füzeler ve atom bombası çağının başladığını, bu nedenle savaş gemilerinin savaş gemileri gibi eski olduğunu belirtti. Ve aslında, Amerikan’ın Novato Zemlya’da Bikini Atoll ve Sovyet’te yaptığı testlerden sonra, 20-300 metre yarıçaplı bir alandaki 500 kt’ye eşdeğer bir patlamanın ardından tüm sınıfların gemilerinin batırılacağı ortaya çıktı.
Böylece, şimdi etkili göründü silâh yüzey gemilerine karşı - nükleer suçlu uçaklar, ama savaş gemilerinin buna değmeyeceğini, gereksiz hale geldiğini söylemek.
9-11 kilometre yüksekliğinde bir bomba düştü, yaklaşık 400-500 metre saptı. Paraşütle düşme süresi üç dakikaya ulaşır. Bu süre zarfında, 30 düğümü hızında seyahat eden bir gemi, 2.5 kilometrede seyahat edebilir. Savaş gemilerinin bir bombadan kaçmak için her fırsatı vardı. Ayrıca, geminin hava savunması uçak gemisini aşağı indirebilir.
Topçu düelloları için tasarlanan savaş gemileri, savaş karşıtı füzeler için “sert bir somun” olacaktı; zırhları, uçak gemilerini yok etmek için oluşturulan yeni “süper silahlara” karşı güvenilir bir şekilde koruyor.
Bu tür gemiler kıyı boyunca yapılan grev ve iniş kuvvetlerinin desteği için vazgeçilmezdi. 1949 yılında, zaten yedek olarak, tekrar hizmete gönderildiler. Bu zamanda, dört savaş gemisinin de katıldığı Kore savaşı başladı. Dahası, meydanlarda ateş etmediler, ancak kara kuvvetlerini desteklemek için “belirle” grevlerinden sorumluydu. Bunlar çok etkili bombardımandı - bir 1225 kilogram merminin patlaması, güç olarak onlarca obüs kabuğuyla karşılaştırılabilir. Doğru, Koreliler geri döndü. March 15 Wisconsin 1951, Samjin kasabası yakınlarındaki 152 mm'lik silahların bir parçası olarak bir kıyı bataryasından ateşlendi. Ana güverte seviyesinde, 144 ve 145 çerçeveleri arasında, sancakta bir delik vardı. Üç denizci yaralandı. 19 Mart 1953, gemiye savaş alanını terk etme emri verildi.
21 Mart 1953, savaş gemisi New Jersey, düşman kıyı topçularının ateşine girdi. 152-mm'lik mermi ana toper taretinin çatısına çarptı ve küçük hasarlara neden oldu. İkinci kabuk sert motor odasına çarptı. Sonuç olarak, bir kişi öldü. Üç kişi daha yaralandı. Gemi tamir için Norfolk'taki üsse gitti.
New Jersey’nin savaş gemisi, Ocak 1953’in Kore sahiline ateş ediyor.
Kore Savaşı'nın sona ermesinden sonra, savaş gemileri, uzun süre olmasa da, tekrar yedeklere girdi. Vietnam Savaşı başladı, gemiler yeniden popüler oldu. Düşmanlıklar alanında "New Jersey" e gitti. Bu sefer gemi meydanda ateş açtı. Bazı askeri uzmanlara göre, bir gemi yaklaşık elli avcı bombardıman uçağının yerini aldı. Sadece ne uçaksavar pilleri, ne de kötü hava koşulları bunu önleyemedi - her koşulda destek sağlandı.
Vietnam Savaşı sırasında, savaş gemileri de ellerinden gelenin en iyisini yaptılar. Aynı zamanda, 16 inçlik mermiler Amerikan vergi mükelleflerinin cebine isabet etmedi, çünkü İkinci Dünya Savaşı sırasında birçoğu vardı.
1981'ten yılın 1988'ine kadar dört geminin de derin bir modernizasyonu gerçekleşti. Özellikle, sekiz adet fırlatıcı fırlatıcısı ile BGM-109 Tomahawk cruise füzesi - her bir kurulumda dört füze, dört adet AGM-84 Harpoon dört roket fırlatıcı, Phalanx uçaksavar topçu sistemleri, yeni iletişim sistemleri ve radar sistemleri ile donatıldı.
28 Aralık 1982, ABD Başkanı Ronald Reagan'ın katıldığı füze savaş gemilerinin ilk temsilcisi - "New Jersey" nin görevlendirilmesi için ciddi bir tören düzenledi. Pasifik'in sularındaki denemeler ve eğitim programlarından sonra, gemi “temel görevlerini” üstlendi - düşmanca ABD rejimi üzerindeki baskı, çeşitli “sıcak” noktalarda güçlülük gösterdi. Temmuz ayında, savaş gemisi 1983, Nikaragua sahilinde devriye gezdi ve sonra Akdeniz'e gitti. Aralık 14 "New Jersey", Güney Lübnan topraklarında Suriye hava savunma pozisyonlarına ateş etmek için ana kalibre silahları kullandı. Toplam 11 yüksek patlayıcı mermisi ateşlendi. 8 Şubat 1984 Bekaa Vadisi'ndeki Suriye pozisyonlarına ateşlendi. Savaş gemisinin silahları, 300 mermilerini ateşledi. Bu misilleme eylemiyle ABD ordusu, düşürülen Fransız, İsrail ve Amerikan uçaklarından intikam aldı. Silahlar, birkaç üst düzey subayı ve bir Suriye ordusu komutasını barındıran komutanlığı imha etti.
Şubat ayında 1991’ta, Iowa’daki savaşlar Irak’la savaşta yer aldı. Basra Körfezi topraklarında iki savaş gemisi kuruldu - "Wisconsin" ve "Missouri". Savaşın ilk aşamasında, füzeler kullanıldı, örneğin Missouri, düşmanın 28'unda Tomahawk cruise füzelerini ateşledi.
Ve şubat ayında, 406 mm toplar bombardımana bağlandı. Irak, işgal altındaki Kuveyt sahilinde çok sayıda askeri teçhizata yoğunlaştı - ağır savaş silahları için cazip bir hedefdi. Şubat 4 Missouri, Kuveyt-Suudi sınırına yakın bir savaş konumundan ateş açtı. Üç gün boyunca geminin silahları bir 1123 atışı yaptı. Missouri Operasyonu sırasında ayrıca koalisyon kuvvetlerinin Basra Körfezi'ni Irak deniz mayınlarından temizlemesine yardımcı oldu. Bu zamana kadar, savaş bitmişti.
6 Şubat, düşman topçu bataryasını 19 mil mesafesinden ezilebildi. Sonra silah depolarına ve yakıt depolarına yönelik grevler vardı. Şubat 8 Ras al-Hacı yakınında bir batarya tarafından tahrip edildi.
21 Şubat'ta her iki zırhlı da El-Shuayba ve El-Kulaya'nın yanı sıra Failaka adasını bombardıman etmek için yeni bir pozisyona doğru yola çıktı. Gemiler ayrıca Irak karşıtı koalisyon güçlerinin ilerlemesini de destekledi. 26 Şubat bombardımanı tanklar ve Kuveyt Uluslararası Havaalanı yakınındaki tahkimatı.
Savaş mayınlarının toplarını, 18-23 mil mesafesinden bombardıman ettikleri, yaklaşan mayınlar ve sığ sular tarafından engellendiği için dikkat çekicidir. Ancak, bu etkili ateş için yeterliydi. Nokta çekimlerinde, doğrudan vuruşların yaklaşık% 28'i gözlendi veya en azından hedef ciddi hasar aldı. Kaçırılanların sayısı yaklaşık olarak% 30 idi. Atışı düzeltmek için, helikopterleri değiştiren Pioneer dronları kullanıldı.
Çöl Fırtınası Operasyonu sırasında gerçekleşen komik bir savaş bölümünden bahsetmeye değer. Faylak Adası'nın bombardımanına hazırlanırken, savaş gemisi yangını ayarlamak için uçağı zehirledi. Aynı zamanda, operatör onu mümkün olduğu kadar düşürmeliydi ki düşman onu neyin beklediğini anlayabilecekti. Uçağı fark eden Irak askerleri, pes ettiklerini işaret eden beyaz bayraklar yükselttiler.
Belki de personel ilk kez insansız bir araca teslim oldu.
"Soğuk savaş" sona erdikten sonra savaş gemilerinin hizmetten çekilmesi başladı. 16 Nisan 1989, "ilk zil" geliyordu. İkinci kulenin merkezi 16 inç tabancasının içinde bir toz yükü patladı. Patlama, 47 insanını öldürdü ve silahın kendisi de ciddi şekilde hasar gördü. Kule patlama dalgasının çoğunu içerebildi, bu yüzden diğer bölümlerdeki ekip neredeyse etkilenmedi. Toz mahzenini tesisin geri kalanından ayıran patlayıcı kapılar tarafından kurtarıldılar. İkinci kule kapatıldı ve mühürlendi, bir daha asla çalışmadı.
1990'te "Iowa" savaş gemisi savaş filosundan çekildi. Ulusal savunma rezerv filosuna katıldı. Gemi, 8 Mart 2001 tarihine kadar Newport'taki denizcilik eğitimi ve eğitim merkezi topraklarına atıldı. Ve yılın 21 Nisan 2001’inden 28’un Ekim 2011’ine kadar Sesun Körfezi’ne park edildi.
Goole Earth'ün uydu görüntüsü: Sassun Bay, 61g'deki USS Iowa BB-2009
Ekim 28 Savaş gemisi 2011, Los Angeles limanındaki kalıcı bir yatağa geçmeden önce tamir etmek için Kaliforniya'daki Richmond limanına çekildi. 9 Haziran 2012, gemi zanaat listesinden çıkarıldı. Temmuz 7'ten beri müze haline getirildi.
"New Jersey" operasyonu 1991 yılına kadar sürdü. Ocak 1995'e kadar, gemi Bremengton'daydı, daha sonra yazıldı ve New Jersey eyaletinin yetkililerine devredildi. Ekim 15 2001, bir müzeye döndü.
Missouri, 1995 yılında yazılmıştır. Şu an Pearl Harbor'da, yılın 1941 trajedisinin anısına bir anıta dönüşüyor.
Ekim 14 2009, savaş gemisi, üç aylık bir revizyon için Pearl Harbor tersanesinde kuru iskeleye yerleştirildi ve 2010 yılının Ocak ayında sona erdi. Artık müze gemisi iskele duvarında bulunuyor.
Goole Earth Satellite Image: USS Missouri BB-63, Pearl Harbor'da
Wisconsin'in kariyeri Eylül 1991'ta sona erdi. Mart 2006’a kadar rezervini korudu. 14 Aralık 2009, Amerikan Donanması gemiyi Norfolk kentine transfer etti. 28 Mart 2012, Ulusal Tarihi Mekanlar Siciline dahil olan ve ardından savaş gemisinin durumunu kaybettiği savaş gemisi.
Kullanılan kaynaklar:
AB Shirokorad "Kruşçev'i yok eden filo"
http://korabley.net/news/linkori_tipa_aiova_vsem_linkoram_linkori/2008-11-22-62
http://ru.wikipedia.org/wiki/Линейные_корабли_типа_«Айова»
http://lifeatwave.ru/interest/231-qq-uss-missouri--
http://lenta.ru/articles/2005/07/06/battleships/