Kaç kişinin nöro-farklı (aka nörotipik değil) olduğuna dair bir tahmin veren, başvurabileceğim sağlam bir çalışma bulmaya çalışıyorum. Kesin bir cevap yok gibi görünüyor, ancak sürekli olarak bulduğum tahmin %15-20.
Nörodiverjan insanlarda Otizm, DEHB, Disleksi, Duyusal İşleme Bozuklukları vb.
'İnsanların %20'si' gibi bir istatistik yayınlayan ve ardından 'bu, 5 kişilik bir ekibiniz varsa, bunlardan 1'inin nöro-farklı olduğu anlamına gelir' diyen makaleleri biliyor musunuz? Bu açıklamaları okuduğumda hep gülüyorum. Amaçlarının rastgele bir istatistiği okuyucunun ilişkilendirebileceği somut bir şeye dönüştürmeye çalışmak olduğunun farkındayım. Ama gerçek şu ki, 5 kişilik bir ekibiniz olabilir ve her biri nöro-farklıdır. VEYA 5 kişilik bir ekibiniz olabilir ve sıfır nöro-farklı olabilir.
Nörofarklılıkları olan bazı insanlar okulda mücadele etti - davranışsal mücadeleler ve / veya öğrenme mücadeleleri. Ancak nöro-çeşitliliği olan bazı insanlar mükemmel öğrenciler olarak karşımıza çıktı. Öğretmenin evcil hayvanıydılar. İyi notlar aldılar. Çok çalıştılar ve herhangi bir sorun çıkarmadılar. Sonraki örnek bendim.
Yüzeyde, çok çalışmış ve iyi notlar almış gibi görünüyordum. Ama içten içe mücadele ediyordum. Sürekli bende bir sorun olduğunu düşündüm. Ve sahtekar olduğumun ortaya çıkmasından çok korkuyordum. Bu yüzden, ait olmadığım gerçeğini saklamak için herkesten daha çok çalışmaya tüm çabamı sarf ettim. Ve kendimi her zaman tükenmişliğin eşiğinde buldum.
İş gücüne 20 yılı aşkın bir süre önce katıldım ve yine de büyüdüğümde ne olmak istediğimi bilmiyorum.
İşten işe gidip geldim. Kâr amacı gütmeyen kuruluşlar için doğrudan posta kampanyaları yönettim. Kısa bir satış dönemim oldu. Bir okulda web sitelerini yöneten, planlayan ve sanat programları için bağış toplama projelerinde PTA ile birlikte çalışan bir okulda çalıştım. Kurumsal bir kullanıcı konferansı için etkinlik planlayıcısıydım. İletişim, kopya düzenleme, yazma ve içerik yönetimi yaptım. Bütçeleri hallettim. Oluşturulan metrikler ve analitik gösterge panoları. Hatta bir noktada sertifikalı bir vergi hazırlayıcısı oldum. İşe alma etkinlikleri yürüttüm, saha dışında yöneticilik planları yaptım ve Ar-Ge vergi kredisi projelerinde çalıştım. Yeni işe alınanlar için bir eğitim programı oluşturdum ve uyguladım. Sıfırdan çeşitli paydaşlarla inisiyatifler oluşturmak için nokta kişi oldum. Bunlar, 'kariyerimin' gelişigüzelliğine dair birkaç örnek.
Patronlarımdan herhangi birine sorsaydın, sana harika olduğumu söylerlerdi. Ben sıkı bir çalışanım. Ben güvenilirim. Proaktifim ve işleri hallederim. Ben onların 'git' insanıyım. Sadece iki kez olumsuz geri bildirim aldım. Bir keresinde e-postalarda çok doğrudan olduğum ve daha 'sıcak ve bulanık' olmam gerektiği söylendi. Bu arada, bu tamamen geçerliydi. Rastgele 'hoş sözler' eklemenin amacını görmedim. Bazen birisinin bana neden ping attığı noktasına gelmeden önce nasıl olduğumu ve hafta sonumun nasıl geçtiğini soran bir Slack borsası başlatmasını hala garip buluyorum. Geçen sefer işimi çok çabuk bitirdiğim söylendi. Hatalardan söz edilmedi, sadece çok verimliydim. O zaman ve şimdi bile, alınması çok tuhaf bir geri bildirim parçası gibi geliyor.
İşlerimin her birinde yaptığım işten heyecan duyduğum zamanlar olsa da, çalışma hayatımın çoğu yoğun kaygı ve korkuyla doluydu.
Son teslim tarihleriyle mücadele ediyorum ve yapılacaklar listemdeki tek şey dışında tam anlamıyla diğer her şeyde süper üretken olacağım .yapmam gerektiğini bildiğim şey. Ama kendimi bunu yapmaya ikna edemiyorum. Ne kadar denersem deneyeyim. Kendime ne kadar bağırsam da, kendime saçmaladığımı söylesem de. Ve sonra son dakikada, nihayet diz çöküp bu işi bitireceğim. Ve bitirdiğimde, aslında o kadar da kötü olmadığını fark ettim ve neden bu konuda bu kadar endişeli olduğumu ve en başta ona başlamanın benim için neden bu kadar zor olduğunu bilmiyorum. Ve kendime koyduğum stres miktarı çok büyüktü. Ama bir dahaki sefere benzer bir proje ortaya çıktığında, beynim ilk seferki ile tamamen aynı tepkiyi veriyor - Bunu hayatım boyunca yapamam ve yeniden derin bir endişe çukuruna batmaya başlıyorum.
Ya da bazen o kadar bunaldım ki hiçbir şeye odaklanamıyorum çünkü yapacak çok işim var ve nereden başlayacağımı bilmiyorum. Kendimi çok yetersiz ve tam bir sahtekar gibi hissediyorum. Sonra birinden durumu soran bir e-posta alacağım. Ve bir sahtekar olduğunun ortaya çıkma korkusu devreye girer ve kontrolü ele alır. Bu yüzden, sakatlayıcı bir endişem, şüphem ve ne yaptığımı bilmeme hissine sahip olmama rağmen, eğer yapmazsam insanların olacaklarından korktuğum için hayatımı emen projeye yeniden giriyorum. bende hayal kırıklığına uğradım
Yorucu oldu.
Bir yıldan biraz daha kısa bir süre önce bir psikiyatrist tarafından DEHB teşhisi konduğunda, hayatımda ilk kez 'normal' hissettim. Teşhisim beni tam anlamıyla azınlığa koyduğundan beri komik buluyorum. Ve genellikle "normal" olan çoğunluktur.
Beynimin farklı çalıştığını öğrendiğimde, beynimin bilgiyi işleme ve dünyayı deneyimleme şeklindeki benzersiz yolunu benimsemeye başladım. Mücadele ettiğim her şeye hayatımdan silmem gereken gizli bir kanser muamelesi yapmak yerine, onlar hakkında konuşmaya başladım.
Birden patronumun masamın yanında dururken üzerinde çalışmamı istediği üç şeyden oluşan bir listeyi ağzından kaçırdığında benden yapmamı istediği şeyi unuttuğum için kendime bağırmıyorum. Bunun yerine dürüsttüm. "Hey, ilk söylediğin şeyi unuttum. Bana tekrar söyler misin?” Ve bu olduktan sonra kendi kendime düşündüm, 'Neden o anda bir şeyler yazmayarak bir şeyler kanıtlamam gerekiyormuş gibi hissediyorum?' Ve şimdi birisi bir projeyi tartışmak için masama uğrarsa, ayrıntıları unutmamak için bilgisayarıma dönüyorum ve yazmaya başlıyorum. Her toplantıda not alıyorum. Zamanın yaklaşık %99'unda onlara bir daha asla bakmam. Ama not alarak konuşmayı takip etmiyorsam, beynim muhtemelen başka yerlere gidiyor. Ve nişanlı kalmak istiyorum. Bu yüzden not alıyorum.
Rastgele bir koridor konuşmasından sonra biriyle devam etmem gerekirse, onlardan bana bu konuda hızlı bir e-posta veya Slack mesajı göndermelerini isterim. Ve neden olduğu konusunda dürüstüm. Masama döndüğümde yüzlerce başka şey düşünüyor olacağım ve ne konuştuğumuzu hatırlamayacağım. Gecenin bir yarısı uyandığımda yapmam gereken bir şeyi veya takip etmem gereken birini hatırladığımda veya bir sorunla ilgili bir ampul anım olduğunda kendime e-postalar gönderiyorum. inşa ettiğim araç.
Bununla ilgili komik bir hikaye. Bir keresinde biriyle bir proje hakkında konuşmam gerektiğini kendime hatırlatmam gerekti ve kendime e-posta göndermek yerine sabah 4'te ona e-posta gönderdim. Ama konu satırında onun adını tamamen yanlış yazdım ve 'Amy', 'çılgın' oldu. Neyse ki cevap verdi (çünkü hatırlatma e-postamı hiç almadım ve işe gittiğimde bunu tamamen unutmuştum). Kıkırdadı, ben de. Bu teşhis konmadan önce olmuş olsaydı, bütün gün içimden kendime bağırırdım ve beni nasıl asla ciddiye almayacağına dair bir hikaye uydururdum. aptal olduğumu ve pozisyonum için nitelikli olmadığımı düşünüyor olmalı, filan, falan, falan.
DEHB teşhisi konmak, başıma gelen EN İYİ şeydir.
Şanslıyım. Son derece şanslı. Güçlü yönlerimi kullanan işte bir rol üstlenebildim. Ve (çoğunlukla) mide ekşimesine, endişeye ve uykusuz gecelere neden olan şeylerden kaçınabiliyorum. Hala mücadele ettiğim görevleri üstleniyor ve beni sınırlarımı zorluyor muyum? Kesinlikle. Ama aynı zamanda 'normal' olmaya çalışmayı bırakacak güveni de buldum.
Bir meslektaşımın bu hafta bana söylediği gibi, tipik olmaktan başka her şeyim. Ve başka türlü olmazdı.
Bu gezegende gelişmeye devam etmek istiyorsak, tehlikeli konuşmalar yapmak zorunda kalacağız. Yaptıklarımıza, yaptıklarımıza ve şu anda yapmaya devam etmeye hazır olduğumuz (veya yapmayı planladığımız) şeylere meydan okuyanlar.
Taba rengi deri koltuğa çöktüm. Güneş gözlüklerim başımdan düşüyor ve ben anahtarlarımı yerine koymaya çalışırken getirdiğim iki çanta birbirine dolanıyor.
Kaç kez bir plastik şişeyi, cam kavanozu, alüminyum kutuyu veya yeşil enerji paketini iki kere düşünmeden çöpe attınız? Kaç kez geri dönüşüm karşılığında bir şey alabilmeyi diledin? Çoğu insan gibiyseniz, cevap muhtemelen birçok kez. Geri dönüşüm genellikle herhangi bir acil veya somut fayda sağlamayan bir güçlük, angarya veya görev olarak görülür.
Çoğu zaman kendimizi, bizim için iyi olduğunu bildiğimiz şeyleri uygulamakta zorlanırken buluruz. Bir başkasına onu sevdiğimizi söylemekten bir korsan gibi konuşmayı hatırlamaya kadar, her zaman bu şeyleri zaten yaptıkları için bir günlük, haftalık veya aylık olaylara gerek olmadığını iddia edenler olacaktır.
Dün, İsveçli şarkıcı Loreen'in kupayı evine götürdüğü, iki kez kazanan ilk kadın olduğu ve ABBA'nın yarışmayı kazanmasından 50 yıl sonra tacı İsveç'e geri getirdiği ışıltılı, kaotik bir büyük finalle bu yılki Eurovision Şarkı Yarışması'nın kapısını kapattık. "Waterloo" ile. Pop müzik kanonundaki en büyük oyunculardan biri olmaya devam ettiler.
Alyson Lee, yönetici devlet işleri danışmanı Federal hükümetin yıllık ödenek süreci, karbon dioksit giderimini (CDR) finanse etme çabalarımızın merkezinde yer alır. Carbon180 her yıl, gelecek yılın dolarının nereye akacağını yönlendirmeye yardımcı olmak için çeşitli kongre ofislerine talepler sunar.