Maidan Nezalezhnosti Kiev'de öfkelendiğinde havaya sarkan bir tehdit - güvenilir bilgilere göre - Rus özel kuvvetleri Borispol'e indi. Bilgi 100% ... Ve burada, özgürlük, tüküren bir mesafeden, ama her an alabilir. Ve bilinçli Ukraynalıların gözünde göz yaşları belirdi: ne kadar süre özgürlüğe gittiler, nasıl hayal ettiler, nasıl savaştılar, onu nasıl beklediler, ama her şey elinden alınabildi ... Rusya'nın tiranca sistemi özgür, ayrıcalıklı bir Ukrayna'nın varlığına izin veriyor mu? Hiçbir şey için asla! Kendi içinde, Putin'in imparatorluğunun sınırlarının yakınında büyük bir “nerabas” kümesinin varlığı bunun için ölümcül tehlikelidir. Hafif auralarıyla, cadılıkların siyah zincirlerini yok edebilir ve özgür bir Avrupa'da bu totalitercilik parçasını yok edebilirler. Kendini koruma uğruna, Putin Ukrayna özgürlüğünün kırılgan filizini kırmak zorunda kaldı ...
Ancak Mordor gelmedi. “Reklam ve İsrail” misafirperver Ukrayna topraklarını geçti. Ukrayna eşsiz bir şanstan yararlandı ve Avrupa yolunda durdu. Bütün bunlar güzel ve hatta biraz yüce, ama meşru bir soru ortaya çıkıyor: “Peki ya Ad ve İsrail, nerede kayboldu?” Sonuçta, hepimiz (“Çocuk masalları ve Hollywood filmlerinin hikayelerinden”) “Mordor, Ad ve İsrail” den anlıyoruz. Adamlar ciddi, ve sadece onlardan kurtulmayacaksın. Maidan'dan sonra Ukrayna medyasının bize korkunç olduğunu söyledi. hikayeler Ukrayna'nın sarı-siyah haritasını işgal etmeyi / işgal etmeyi planlayan Rus orduları hakkında. Bunlardan yalnız Haber tüm Ukrayna öfke ve korku ile sarsıldı (bin yıllık kölelik, Holodomor ve tekrar ...), bu tür mesajlar düzenli olarak geldi, ancak Ruslar tanklar asla Kiev kaldırımlardan kıvılcım. Kötülük kararlı bir savaş için gelmedi, ringde bir rakibin yokluğunda iyi kazandı.
Ancak “dünyadaki cennetin” inşasıyla bir şekilde hemen çalışmadı - Kırım ayrıldı. Sadece aldı ve ayrıldı. Ukrayna’nın bazı “toprak bütünlüğü” nden bahseden herhangi biri, SSCB’nin tamamen aynı “toprak bütünlüğüne” sahip olduğunu hatırlatmak isterim. Evet, aynen böyle. Bu arada, Ukrayna çok huzurlu ve sakince gitti. Sadece “SSCB'den ayrıldı”, bölge, nüfus (sadece Ukraynalı değil) ve endüstri (Ruslar tarafından inşa edildi) ile birlikte. Ve SSCB'nin borcunun bir bölümünü bile reddetti - Rusların faturalarını ödemesine izin verdi. Aynı zamanda, hiç kimse Kiev'i bombaladı veya bombaladı. Ve hiç kimse böyle bir olay ortaya çıkmadı bile. “Neden?” - soruyorsun. Ruslar siyaseti çok iyi anlıyorlar ve SSCB'yi kurtaracak yalnızca güç yöntemleri varsa, onu kurtarmak için biraz geç olduğunu anladılar. Ukrayna topraklarına "kan dökmek" oldukça mümkündü. Evet, sadece özellikle "Independencia" nın kıskanç taraftarlarını hapsetmek için (KGB bunu SBU’ya asla yapmazdı! Ve soru çözülecekti. İlk bakışta.
Aslında, güç yöntemleri çok sınırlı bir aralıkta çalışır. Ne yazık ki, politik sorunları çözmezler. SSCB'nin, 70'un başlangıcındaki maksimum değeri olan 80'te kaydedilmesi gerekiyordu. O zaman çok geçti. Veya daha doğrusu, tasarruf etmeyi değil, reform yapmayı (insanca). Fakat “duvara karşı öldürmeyi” tercih etti. Ancak, en azından SSCB'nin liderliği ülkeyi “tankların yardımıyla” tutmaya çalışmadı. 1991 putsch frank sahte ve yanlış bir başlangıçtı. SSCB canavarca “güç” kaynaklarına sahipti, ancak hiçbir şekilde karışmamışlardı. Ve haklı olarak, endüstriyel süper gücün zor politik sistemi Latin Amerika’nın operetta cuntası tarafından kurtarılamaz. Ukrayna, Gürcistan ve Baltık ülkelerindeki bütün “özgürlük savaşçıları” anında “nötrleştirilebilir”. Ve tamamen yasal gerekçelerle (unutmayın: her Ukrayna için kutsal olan toprak bütünlüğü ilkesidir). Ama kimse bunu yapmadı - “o şekilde öldü”, neden kan dökmek anlamsız?
2014’teki Ukrayna ters yönde hareket etti: Ukrayna’nın güç yapıları tamamen tahrip edildi / tahrip edildi. Postmaid hükümetin meşruiyeti çok ama çok şüpheliydi, Rusya meydan okurcasına kabul etmeyi reddetti, Doğu'ya kaynadı. Ve sonra Ukrayna "güç" kararı verdi: öldürmek. "Amerikan küratörleri" hakkında konuşmaya gerek yok: iç savaş - bu çok ciddi. “Özgür Ukrayna” Kırım'dan atılıyordu ve direnmeye bile çalışmadı (korkutucu). Ancak orduyu isyancı Donbass'a (eşzamanlı olarak Rus saldırganlığı masallarını anlatan) harekete geçirdi ve attı. Yüzlerce ve binlerce kurbanla kanlı bir savaş başladı. Cennetin inşası ertelendi - ilk önce "saldırgan" ı yenmelisin. Bu konu neredeyse 2 yılı geliyor, bize Rus saldırganına karşı savaşan cesur Ukraynalı birlikler hakkında bilgi veriliyor. Ve hiç kimse milisleri ve onların taleplerini salamadı, bütün parmaklar Putin'e işaret etti. Bu bir kişi olmazdı ve Ukrayna'nın özgür topraklarında barış ve ekonomik refah olurdu ... Ama Rus tanklarının sürekli tehdidi reformcuların bütün çabalarına zarar verdi.
Aslında, “reformcuların hükümeti” bütün gücünü hırsızlığa harcadı ve “Donbass'a ulaşmak” için daha fazla insan öldürmeye çalıştı. Ve "Rus istilası" hakkında konuşma kaplıydı. Beyler, Panov ve yaşlılar: Yakında 2 hakkında bir şeyler duyduk ve Khreshchatyk'teki Rus tankları nerede? Tüm bu zaman boyunca sadece yalan mı söylüyorduk? Ve sıkıca ve yüzüne. "Rus istilasının" sürekli teması çok uzun sürdü. Ve nerede o? 2'e göre, yeni hükümet Ukrayna ekonomisini tahrip etmeyi ve makul olmayan krediler almayı başardı ve bunların hepsi gelmeyen bu “Rus tanklarını” durdurmak için yapıldı. Ve burada 2015 / 2016 kışı: para yok, ülke dış borçlar için ödeme yapmıyor (iflas etmiyor, iflas etmiyor!), Kömür ve elektrik yok, gaz yok ve ihracat yok ve 3 Rusya'ya milyarlarca borçla karşı karşıya. Ve Ukrayna yine Donbass'a koşuyor (öldür!) Ve elektrik kulelerini Kırım'a doğru havaya uçuruyor. Ve yine "Rus tankları" hakkında konuşma. Dilenci, kirli, faşist Bandera'nın daha değerli bir şeyleri olduğu ortaya çıktı: özgürlük. Ve onu almak istiyorlar.
Beni şaşırtan şey, tamamen ciddiyetle, yetişkinlerin “Rus tanklarının gelmesi” risklerini değerlendirmesidir. Tanklar "özgürlüğü" yok etmeye gelecek ve bu "genç bir Avrupalı" nın hayatında olabilecek en kötü şey. Ekonomiye cehenneme! Önemli olan - doğudan gelen Rus tankları. Her durumda, bu Doğu Avrupa ülkelerinin resmi makamlarının politikasıdır. Rahatsız edici soruları cevaplamak istemiyorlar: peki ekonomi, ya işler, ya sosyal alan? Nasıl yaşayacağız Panov ve ne? Bunlar uygunsuz sorular ve gereksizdir. Bu nedenle, Dalia Grybauskaite ve Toomas Ilves, bu tank kıyameti hakkında konuşurlar ... Ben bu Estonyalılar, Letonya ve Polonya hakkında daha fazla bir şey bilmediğim için, ekonomik reformların orada başarısız olduğunu hemen söyleyebilirim. Tamamen ve tamamen. İyi beslenmiş, zengin ve müreffeh bir ülkede insanları sarhoş Rus tankerleriyle ilgili korku hikayeleriyle korkutmaya gerek yok. Ancak, ekonomi ile ilgili her şey gerçekten kötüyse ve hiç para yoksa ve insanlar yöneticilere rahatsız edici sorular sormaya başlarsa, o zaman “sihirli değnek” çalışır: Rus tankları, yeni edinilen özgürlüğü paletli izlerle ezmeye hazır.
İflas ettiler (sadece Ukrayna değil), dolayısıyla “tank histerisi”. Çok basit, üzgün ve üzgün. Bazı Doğu Avrupa ülkelerinin liderleri, revizyondan önce çiftlikleri çalma konumundalar. Ve "kırmızı horoz" a nasıl izin veremezsin? Ne de olsa tüm sorunları çözecek: Rus “saldırganları” geldi ve hızla büyüyen ekonomimizi mahvetti. Bu durum çok ciddi ve eğer yakınlardaki AB ülkelerinin liderlerinin ellerinde kibrit ve gaz kutuları kullandıklarını görüyorsak, bu hiç de komik değil, hiç de komik değil. Ekonomik "mucizeler" sona erdi, gündelik hayata sert başladı. Aynı zamanda, NATO’nun yabancı bir bölgede (örneğin Suriye’de) gerçekleştirdiği tüm eylemlerin doğru, mantıklı ve harika olduğu konusunda bir bilgi standardı oluşturulmaktadır. Ve Rusya’nın her türlü misilleme hareketi saldırganlıktır ... Bu kötü ve son derece tehlikelidir.
Bireysel olarak, tüm bu olaylar çok kötü değil, ama toplamda ... Belarus'ta bile, konu aktif olarak tanıtılıyor: “Ruslar gelirse ne yapmalı”. Yani, “varsayılan” tartışma bu “tank” rotasına itiliyor. Bir benzetme çizeceğim: Her gün tüm kanallarda Nibiru gezegeninin gelişiyle ve ilgili "bunt" hakkında söylendiğini hayal edin. Radyoda, televizyonda, internette, geniş ekranlarda, kesişme noktalarında ve alışveriş merkezlerinde sadece tek bir arsa var - Nibiru ... Burada “gönüllüler” hakkında düşüneceksiniz, ve bu delilikler nelerdir? Geceleri, evde yatakta yatarsınız ve kafanızda tek bir arsa kaydırır: “ciddi Nibiru gezegenine varış”. Burada istemsiz yazmaya başlayacaksınız. Rus tank tehdidi yaklaşık olarak aynı: insanlar beyni yıkandı. Ve çok, çok profesyonel. Ve burada komik olan hiçbir şey yok - bu çok kötü bir işaret. Gerçek şu ki, Doğu Avrupa’daki savaş ABD’de birçok sorunu çözecektir. Birincisi, Rusya'yı sert bir şekilde zayıflatacak ve itibarını zayıflatacak: aniden saldırganlık yaptı. İkincisi, Doğu Avrupalılar için yaşam standardı ve beklentileri hakkındaki tüm soruları kaldırıyor: “Hamster / Putin her şeyi yutmuş”. Üçüncüsü, Batı Avrupa’yı ciddi şekilde zayıflatır, “Rus saldırganlarla” olan bağlarını tamamen koparır ve bunu% 100’a ABD’ye bağımlı kılar.
Yukarıdakilerin tümü ile bağlantılı olarak Avrupalıların ve özellikle Doğu Avrupalıların pozisyonları şaşırtıcıdır: “Rus saldırganından” beslenmeleri, beslenmeleri ve korunmaları güzel olurdu. O zaman her şey açıktır ve davranışları anlam ve mantık kazanır, ancak aslında top yem / yem kuşu ördeği olarak kullanılmaları beklenir. Bu şimdi kesinlikle açık: Baltıklar NATO’nun bir parçası, teorik olarak bu “Rus tanklarına” giriyorlar. Büyük bir savaşın bir nedeni var ve Kremlin bunun farkında. Beyaz Saray'da herkes her şeyi çok iyi anlıyor, ancak Amerikan ağır zırhlı araçlarıyla garip bir “hareket” yaşanıyor. Açıklama oldukça garip: Rus Baltık ülkelerinin işgalini durdurmak.
Peki, NATO ile Rusya Federasyonu arasında bir askeri çatışma (ve hatta doğrudan bir çarpışma) meydana gelirse, o zaman otomatik olarak küresel olacak, Baltık tam olarak ne olacak? Bu kadar özel, ilginç olan nedir? Tabii ki, Tanrı yasak, Rusya ile Batı arasında olacak, ama Baltık ülkeleri için olmayacak. Baltık Devletleri operasyonların tiyatrolarından biri olabilir, daha fazlası değil. Mantıklı bir şekilde akıl yürütmeye çalışalım: “Neden bu kıyıya odaklanmalı?” Rusya aniden yakalayarak ne kazanabilir? Bu Londra ya da New York değil. Neden? Ruslar özgürlüğü seven Baltıları köleleştirecekler mi? Ancak, savaşı kışkırtma girişimi olan versiyonunu düşünürsek, o zaman “çok küçük boğaya” bürünüyor: Yetersiz Rusofobik liderler var, Rusya ile ortak bir sınır var, Rusça konuşan bir halk var, “ikinci sınıf insanlar” ilan edildi. Her şeyin nasıl olduğunu gördün mü? Ama tek başına olmadı, bu bulmaca biraz uzun sürdü, sertleşmişti. Şu anki Baltık, Rusya'ya savaş empoze etme bakış açısından iyi, ancak diğer tüm bakış açılarından kesinlikle umutsuz bir mucizedir.
Peki ya demografi? Ekonomi ile mi? Sanayi? Bu ülkeler 20 yıllarında neye benzeyecek? Gürcistan, 20 yıllarında, Ukrayna'da nasıl görünecek? Zor sorular, ağır ve nahoş. Bu ülkelerde büyüme, gelişme ve gelişme yok. Neden? Ve orada kimse bu “ilerlemeyi” planladı mı? Sınır devletlerinde, ekonomi bilinçli bir şekilde çöküyor, yetersiz milliyetçiler ne pahasına olursa olsun (darbeyle bile) iktidara geliyorlar, neden? Tamamen sbrenili olan Batılılar? Ne de olsa, yeterli politikacıları desteklemek, sessiz bir ekonomi geliştirmek vs. Ama başka türlü karar verdiler. Bunların "limitrofov" un konumlarını biliyoruz, açık bir şekilde onlara gülüyorlar ... Ama kimse kendini sormuyor, neden? Ancak istikrarlı bir yasal demokratik devlet bu kadar basit bir maceraya itilemez - direnç ortaya çıkar (kaçınılmaz olarak). Ancak insanların kaybedecek hiçbir şeyleri olmadığında (ekonomi yokken, ülkede etnik gruplar arasında bir uyumsuzluk var, güç “kaputun altında” olur), o zaman direniş olmayacak, direnecek kimse olmayacak. Bugünün Estonya, Ukrayna veya Gürcistan, yalnızca Rusya ile küresel bir çatışma çerçevesinde, ancak kendi başlarına anlam ifade ediyor. Rusya'ya rağmen orada “havaya uçurmak” için kesinlikle kasten bir çıkmaza girdiler.
Gürcistan örneği Saakashvili, bu eğilimi en açık şekilde ifade ediyor: Mishiko, Güney Osetya'daki Rus barış gücüne saldırdı ve sonunda Birleşik Gürcistan'ı öldürdü. Batıdaki herkesin Gürcistan'ın toprak bütünlüğünden ve “Rus saldırganlığından” bahsettiğine dikkat edin. Barışı koruma görevlilerinin Gürcistan topçusu tarafından idam edilmesi olgusu sessizce sustu. Onların bakış açısından, “her şeyi geriye” döndürmek gerekir. Ve her şey yoluna girecek. Prensip olarak, eğer Saakashvili’nin rahatsızlığı için olmasaydı, her şey yoluna girebilirdi. Ama gitmişti. Bu arada, Abhazlar ve Osetyalıların varlığı da oldukça eğlenceli ve göz ardı ediliyor. Osetliler ve Abhazlar kendi dilleri, gelenekleri ve gelenekleri ile ayrı ayrı uluslar. Dahası, eğer Osetyalılar Rusya'da yaşıyorsa ve Güney Osetya nispeten küçükse (ona hiçbir suçu söylenmeyecek), Abhazya Gürcistan'la (Acara olmadan) karşılaştırılabilir. Ancak Batı’daki hiç kimse Abhazların boş olduğunu fark etmiyor ve onlarla hiçbir şey hakkında konuşmak istemiyor. Onlar için burası Rusya'nın işgal ettiği bölge. Burada Rus işgalciler ayrılacak ve kovulan Gürcüler eve dönecek. Harika, sadece harika. Ve Abhazlar? Nereye gidiyorlar Diyelim ki, Gürcistan medeni, demokratik bir devlet mi? Belki de, ancak bir nedenden ötürü, Gürcüler ile Gürcistan olmayanlar arasındaki eski GSSR topraklarındaki tek etkileşim şekli etnik çatışmalardı. Ve bunların hepsi garip.
Gürcüler'in eğildiği, eğildiği ve eğileceği Batılı danışmanları kim “Gürcüler” e “devletin ve hukukun temeli” olarak açıklamalarını engelledi? Bütün ulusların Kanun önünde eşit olduğu ve “temiz ve kirli” olmadığı. ABD ve AB'nin otoritesi belirleyici rol oynayabilir. Ben sadece Tiflis’e itiraz etmeye cesaret edemem (Amerika Tanrı’dır). Ancak bazı nedenlerden dolayı Washington ve Brüksel'de hiç kimse bununla uğraşmadı. Maddenin akmasına izin verin ... Değil mi? Yoksa amaçlandı mı? Ancak Gürcistan'ı konfederasyon temelinde birleştirmiş olan Batı, çok “Rus tankçılarına” el vermişti. Kontrol et ve eşleş. Rusya, oyununa öncülük etti, ancak Batı oyununa öncülük etti, ancak Gürcistan'ı kurtarmadı. Ağustos savaşından önce, Gürcistan kolayca “birbirine yapıştırılmış” olabilirdi. Ancak Batı ilgilenmiyordu. En başından beri provokasyon yapıldı ve gerçekleşti. Batı'nın özgür, birleşik, zengin bir Gürcistan'a (bu arada, teoride çok güçlü bir PR) değil, Tiflis'e giden Rus tanklarının bir resmine ihtiyacı vardı. Her şey, ilk bakışta mantıksız ve saçma kararları açıklayan şey tam olarak budur. Ne pahasına olursa olsun resim. Gürcistanların kendilerine ne olacağı hiç kimsenin ilgisini çekmedi. Putin Gürcistan'a saldırdı! Tüm gazetelerde verim manşetleri.
Dahası, bu “Rus tankları” oldukça beceriksizce düzenlenmiştir: çok fazla kir, kan ve sahtekarlık. Ancak yayın yönetmenleri bir saniye durmuyor - bir fotoğrafa ihtiyaçları var ve anlıyorlar. Ukrayna'da her zamanki gibi gittiler: bütün bu kanlı kabusa, Batılı izleyiciye Kiev'e giden Rus tanklarının bir resmini sunmak için ihtiyaç duyuldu. Film gerçekleşmedi ve şimdi Bandera "ekstraları" ile ne yapılması gerektiği kesinlikle anlaşılmaz. Teoride, aynı Estonya yetkilileri vatandaşlarının güvenliğini sağlamak istiyorlarsa, Rusya ile arkadaş olmalı ve jeopolitiğe girmemeliler. Şey, hatta ocağın arkasındaki fare gibi sessizce otur. Ancak kışkırtıcı bir ifadeyi bir diğeri izliyor, askeri geçit töreni Rusya sınırından 300 metre mesafede gerçekleşti. Neden? Bana neden bütün bu sirkte açıkla? Batı’nın Estonya’da zengin, özgür, müreffeh bir toplum kurmak istediği versiyona dayanarak. Eylemler arkadaşlarımdan birinin söylediği gibi teoriye karışma, ritma yapma. Fakat eğer Rus tanklarını Tallinn'e gönderecek bir yayın varsa, o zaman evet, her şey çok mantıklı. Ancak bu, elbette, gerçek dışı bir şekilde havalı - tüm ülkeyi bir röportaj uğruna birleştirmek.
Bu arada, yapılabilecek çok az şey var. Ben burada büyük bir karamsarım. Sonsuz provokasyonlar er ya da geç, sadece türün yasalarına göre savaşa son verir. Ukrayna ve Kırım'da olduğu gibi - çok kirli bir darbe oldu (her anlamda), Rusça konuşan nüfusa açık tehditler vardı, kanlı kaos, kitlesel tutuklamalar ve muhaliflerin dayakları vardı. Ancak tüm bunlar "perde arkasında" kaldı. Resim: Demokratik, halk devrimi ve Rusya'nın Kırım'a katkısı. Böyle şeyler. Genel olarak, elbette, bu ekstralara büyük neşe duyan Doğu Avrupalıların zihinsel seviyelerini etkiler, neye güveniyorlar? Tabii ki, Ruslardan nefret etmek ve Amerikalıları sevmek mümkün ve gerekli, ancak bu fedakarlığa bağlı değil. Bu ilahi demokrasi rüzgarının savaşçıları nelerdir? Böyle bir durumda, prensipte, "suyun kurumasını" nasıl sağlayabileceğimizi göremiyorum. 2014 yazında, Ukrayna birlikleri açıkça Rus topraklarına ateş açtı. Ne olmuş yani Avrupa gözlerinde oldukça sevimliydi. Bir zamanlar Yanukoviç’in bir mendille taklit ettiği, IMF’ye para karşılığı gitmediği anlaşılıyor (Lukashenko’nun aksine, neyle dolu olduğunu anlamak). Böylece, Rusya aynı "dansı" çok uzun süre yapabilir, ancak kaçınılmaz olarak, er ya da geç, cevap vermek zorunda kalacak. Rakiplerimizin herhangi bir eyleminin otomatik olarak meşru olarak ilan edildiği durum ve saldırganlığa verdiğimiz yanıt - temel olarak bizi çıkmaz bir noktaya götürür. "Çıkmıyoruz". GSVG Almanya'dan çekildiğinde, bu görkemli eylemin sonucu olarak mermilerin Rostov bölgesine düşeceğini düşünecek olan, ancak tam olarak bu oldu.
Her nasılsa “ortak bir Avrupa evinde” bizim için işe yaramadı. Kimin suçlu olduğunu söylemek zor, ama olan bu. Bu arada, Rusların Türklerin “kurutmasının” en son yıkımı da bu basit şemaya uyuyor (elbette, emri veren halk tarafından bilinmese de). Bu nedenle, genel olarak, tahmin karamsardır: çok fazla aptal ABD için kestaneleri ateşten çekmeye hazır ve bazı nedenlerden dolayı hepsi Rus tanklarını bekliyorlar.