Uzayda Yükselen - Tibet Platosu Kayalık Dağlarla Buluşuyor
Everest Dağı'nın ilk temizlik seferinde yardımcı lider olmak için Nepal'e gitmeden önce, Nepal ve Tibet hakkında elimden gelebilecek her şeyi okudum.
O zamanlar yabancıları kapatan Tibet'e hayran kaldım. Bu 1967 idi. Alexandra David-Neel'in bir kitabı beni en çok büyüledi. Tibet'teki Büyü ve Gizem'de, Tibet Llamas'ın akciğer-gom-pa'yu plato boyunca koşarken izlediğini yazdı. Sözlerini okurken Tibet platosunda seyahat eden keşişleri hayal edebiliyordum. O zaman uzayda sıçramanın visseral deneyimini istedim. Kitabını ve keşişlerin tanımını tamamen unuttum.
Yıllar sonra ay ışığında Sopris Dağı'nı yürüyüşe çıktım. Her zaman olduğu gibi, planım görünmeden gitmek, asla kimseye söylememek, yalnız dağlardan geçmekti.
Yıllar boyunca vahşi hayatta kalma keşif gezilerimi geliştirdim. Yaralı bir hayvan gibi, acı dayanılmaz hale geldiğinde, yalnız vahşi doğanın, sırrımın, kutsal evimin rahatlığına sığınıyorum.
Kendimi, özümü bulmak için doğada kaçıyorum. Vahşi dağlık bölge beni canlı tutar, bir çiftliğin otlak otlaklarını veya bir golf sahasının evcilleştirilmiş otlarını değil. Pürüzlü dağların, yüksek dağ çayırlarının, el değmemiş ormanların ve serbest dolaşan nehirlerin vahşi manzaralarını yutuyorum. Gerçek doğayı seviyorum, insan tarafından oyulmuş ve kalıplanmış kapıların dışını değil.
Doğanın vahşeti, insanlığa mümkün olduğunca uzağa, bilinmeyene daha derinlemesine bakarken ruhumu yatıştırıyor. Amacım kendimi insanların delilik ve vahşetinden uzak tutmak. Doğaya ve vahşi hayvanlara güveniyorum; İnsanlardan etkilenen insanlara ve hayvanlara güvenmiyorum.
Her solo macera giderek daha zorlu. Sınırlarımı zorlayıp test ediyorum. Doğayı hayatta kalacak kadar iyi okumayı biliyor muyum? Karanlıkta korunmasız kamp yapmak için vahşi hayvanlarla nasıl uyum sağlayacağımı biliyor muyum?
Sololar için listem:
· Birkaç gün daha gitsem bile çalışma programımı kimse beni özlemeyecek şekilde düzenleyin.
· Hiç kimseye vahşi doğaya girdiğimi söyleme.
· Asla orman servis kaydını imzalamayın.
· Asla arabamı park ettiğim yola girmeyin. Birkaç mil yol boyunca yürüyüş yapın ve vahşi doğaya girin.
· Asla bir parkuru takip etmeyin. Her zaman vahşi yolumdan geç.
· İnsanları görürsem veya duyarsam saklan.
· Çadır yok, sadece bir muşamba.
Her gezide hayatta kalma testlerimi yapıyorum. Bu maceraya, listeye ekliyorum - harita yok, pusula yok, ayna yok (yardım için sinyal vermek için) ve el feneri yok. Tek parça halinde, zarar görmeden yapabilir miyim?
Bu solo, Mt. Sopris yaşadığım Aspen, Colorado, vadiden aşağı. Elk Range, Mt. Sopris sıradışı renkler, sütlü açık gri iri taneli granit kayalar ve morumsu-kırmızı ufalanan tortul kayalara sahiptir.
Birkaç mil boyunca dağlık bölgede yürüyüş yaptıktan sonra ana kurallardan birini çiğniyorum. Birisinin ağladığını duydum. Sobs, beni kır çiçekleri alanında dizlerini ileri geri sallayan dehşete kapılmış küçük bir kıza yönlendiriyor.
Kız İzci Grubu'nun gece kampının bir parçasıdır. Gruptan uzaklaştı, panikledi ve bilinmeyene doğru ilerlemeye devam etti. Onu rahatlattıktan sonra kız ve ben grubunu bulmaya başladık.
Kaos, Kız İzci'nin kamp alanında çok yaygındır. Eşleşmeyen kutuplar yanlış çadır döngülerini ortaya çıkarır, çadır sinekleri arkadadır ve gelişigüzel pişirme donanımı kıymık ahşap piknik masasını kaplar. Asla kaçırmayın, lider kızı bir kenara fırçalar. Küçük kızın sinir sistemine travma etch izledim.
Yine izden ayrılıyorum, sırt çantamı saklamak için bir yer buluyorum ve dağa çıkmaya başlıyorum. İlerlemem yavaş. Jilet gibi keskin pürüzlü granit, hassas bir dengede sandalyelerin büyüklüğünü döşer. Devasa düşen ağaçlar, dengesiz değişen kayalar ile serpiştirilir. Eminim ormanın kenarında molozun etrafında bir patika var ama kolay yolu izleyemeyecek kadar inatçıyım.
Gece ve gündüz arasındaki zaman diliminde alacakaranlıkta, dünya keskin ısısını serbest bırakır. Hava kayıyor, yokuş yukarı doğru ilerlerken yutkunan karanlığa açılıyor. Mt. East Ridge'deki ilk yanlış zirveye çıkan dağ eteğine doğru sürünerek bastırıyorum. Sopris. Dağ eteğindeki taş yığını olarak bilinen uçurumun eteğinde yıpranmış kayaların eğimli yığını, keskin uçlu granit kayalardan daha kolay manevra yapacaktır.
Uğursuz bulutlar ay ışığını engeller. Artan duyular rüzgardaki değişiklikleri dinler. Nemin patlamaya hazır olduğunu hissediyorum. Zirveye ulaşma planım kesildi. Kasvet genişliyor, rüzgar omurgama bir ürperti gönderiyor. Dağa inme zamanı.
Ayağa kalkıyorum ve bulutlara bakıyorum. Değiştirilmiş bir durum bilincimi sarar ve adım atmak yerine atlarım. Dünya yerçekimi tutuşunu rahatlatır. Kaygan yamaçlar, sivri kenarlar ve devrilme kayaları üzerinde kayarım. Her adım, büyük düşmüş ağaçların üzerinde tonozlar, bir yükselişten diğerine zemine zar zor dokunur.
Ben ne halt ediyorum? Düşünceler beynime akıyor. Ya düşersem ve bacağımı kırarsam? Kimse beni özlemeden önce günlerce burada olabilirdim. Ciddi sorun korkusu devreye giriyor. Duruyorum, oturuyorum ve derin nefes alıyorum. Dağ çamı kıçımın kurutulmuş ağaç kabuğunu ezmesi gibi sallanıyor. Korku vücudumdan aşağı kayar ve ayaklarımdan çıkar; karşılığında dünya beni güvenlik ve sevgi ile dolduruyor. Kalbim açılmamış, vahşi doğada içiyor.
Rahat, ayağa kalkıp arıyorum. Saniyeler içinde bedenim bu değiştirilmiş duruma geçer ve bir adım atıyor, daha doğrusu başka bir zamana ve yere dönüşerek başka bir boyuta dönüşüyoruz.
Çatlak kenarlar, keskin kırık dallar, hafifçe yeryüzüne dokunarak, dağdan aşağıya doğru kayarım. Farklı bir ritimde, ayaklarım neredeyse bir keskin kararsız kayadan diğerine geri döner. Doğadaki iksir içen sarhoş kayalar, çöküşün eşiğinde sallanmak. Jilet gibi keskin kayalar karanlığı keser.
Çok hafif oluyorum. Bir yayla bağlandım ve büyük düşmüş ağaçlarla ve düz bir şekilde yapışan keskin granit kayalarla kaplı pürüzlü yamaçtan on beş ila yirmi feet aşağı intim. Sıçramak, uçmak, yokuş aşağı uçmak, bacak kırma arazisinin üzerinden atlamak. Şehvetli karanlık yağmur bulutları dolunay karartır.
Ya bacağımı keskin bir kayaya fırlatırsam? Sırt çantamı karanlıkta nasıl bulacağım? Dikkatlice fark ettiğim tüm önemli noktalar gizlidir. Yine, korku bedenime girer ve bedenimden geçer. Duruyorum, oturuyorum ve kendimle konuşuyorum. Sadece poponuzu kayalar boyunca kaydırın ve sonunda eğimden çıkacaksınız. Eski kotlarınızı giyiyorsunuz; yırtılmaları önemli değil.
Tibet hakkında bir kitaba geri döndüm. Nepal'e gitmeden önce yediğim beş kitaptan bir kitabın bir kısmı her zaman göze çarpıyordu. Doğru adı hatırlayamıyorum, ancak Tibet rahiplerinin Tibet platosuna sıçradığı vizyonu sağlam. İşte olan budur. Ayrıntıları yeniden yaşamaya çalışıyorum ama kayboluyorlar.
Rüzgar sırtımdan titreme göndererek inliyor. Bulutlar yoğunlaşıyor. Bakıyorum ve küçük bir parlak çizgi ayın kenarını açığa çıkarıyor. Yine, üçüncü boyutlu gerçekliğin ötesinde, geçmişte bilinen ancak günümüzde bulanıklaşan başka bir dünyaya taşınan değişmiş bir duruma geçiyorum.
İçgüdüsel olarak aydınlık kenara odaklanıyorum. Ayağa kalkıp uçuyorum, dengesiz kayalar ve yuvarlak ağaç gövdelerine dokunarak dalları dışarı atıyorum. Özgür, zincirsizim, dağdan kolayca ve zarafetle süzülüyorum.
Sonra aniden durdum. Sola dönüp ormanın derinliklerine yürüyorum ve tekrar duruyorum. Sağımda sırt çantam bir ağacın yanında duruyor.
1924'te Alexandra David-Neel, Tibet'in uzak ve yasak başkenti Lhasa'ya ulaşan ilk Avrupalı kadındı. Aynı zamanda, çalışan bir akciğer-gom-pa'yu gözlemleyen ilk ve belki de tek Batılı idi. Tibet'teki Büyü ve Gizem'de David-Neel, “O zamana kadar neredeyse bize ulaşmıştı; Mükemmel sakin sinsi yüzünü ve geniş açık gözlerini, uzayda yüksek bir yerde bulunan görünmez uzak mesafeli bir nesneye sabitlenmiş bakışlarıyla açıkça görebiliyordum. Adam kaçmadı. Sıçramalarla ilerleyerek kendini yerden kaldırmış gibi görünüyordu. Sanki bir topun esnekliğine sahipmiş ve ayakları yere her dokunduğunda geri tepmiş gibi görünüyordu. Adımlarında bir sarkaç düzenliliği vardı. ”
Benim bakış açımdan, o gece eski hatıralar aktive edildi. DNA'mda kodlanmış bir boyut olan başka bir zaman ve gerçeklik yaşadım.
Devam eden işimden bir alıntı anı.
Yayınlanan 22-04-2020