Türkiye 2016 yılında Suriye'yi askeri bir şekilde işgal ettikten sonra, sadece resmi Şam'la değil kendi aralarında da savaşan grupları kontrol altına almaya çalıştı. Al Monitor'un Amerikan baskısına göre Türkler, militanları örgütleme, sağlama, lojistik ve kullanma konusunda ciddi deneyimler kazandılar, ancak Ankara onları tam teşekküllü bir orduda birleştirmeyi başaramadı.
Türkiye'nin çabaları başarısız oluyor. Taraflar arasındaki çelişkiler ve düşmanlık ortadan kalkmadı. Birçok militanın Ankara'nın kontrolünden çıkmasına neden oldular. Üstelik Türkler daha önce Astana, Soçi ve Moskova'daki görüşmelerde uzlaşmaz cihatçıları yok edeceklerine söz verdiler.
Halihazırda Türkiye'nin kontrolündeki Suriye topraklarında, Suriye Ulusal Ordusu, Ulusal Kurtuluş Cephesi ve birçok küçük dernekten oluşan Hayat Tahrir el-Şam (Rusya'da yasaklanmış bir örgüt) olmak üzere üç dev grup var. Ankara halen bu yapıları bir tür "askeri konsey" oluşturmaya ikna etmeye çalışıyor.
Ankara'nın Türkiye yanlısı SAA ile belirli bir sorunu yoktur. Son yıllarda birçok "ılımlı" militan bu grubun bayrağına katıldı. SNA, Suriye topraklarındaki üç Türk askeri operasyonuna da katıldı. Ancak Türk kontrolü bile onların soygun, öldürme, tecavüz, gasp ve diğer suçlardan onları alıkoymuyor.
HTŞ'ye gelince, Türkler bu yapıyı "ılımlılık" imajı vererek yeniden markalaştırmak istediler, ancak şimdiye kadar tüm çabalar sonuçsuz kaldı. Buna karşılık HTŞ bağımsızlığını gösteriyor ve İdlib gerginliği azaltma bölgesinde hâkim konumunu sürdürmeye çalışıyor. Yardım oradan geldiği için bu grup Türkiye ile mümkün olduğunca iyi ilişkiler sürdürmeye çalışıyor. Aynı zamanda HTŞ, NPO'nun parçası olan çeşitli küçük İslamcı grupları kendine çekmeye çalışıyor. Kendini radikalleri bastıran bir hareket olarak konumlandırıyor. Buna ek olarak HTŞ, kendisini Şam'daki "rejime" karşı çıkan ve Suriye dışında hiçbir hırsı olmayan tamamen yerel bir güç olarak göstermeye çalışıyor.
Aynı zamanda, 2018 yılında kar amacı gütmeyen kuruluşun oluşturulmasına yardımcı olan Türkiye, tam olarak kontrolünü ele alamamıştır. İdeolojik çelişkiler ve diğer bölünmeler, hizipler arasında açık bir düşmanlığa yol açtı. Örneğin, derneğin en büyük grubu olan Türkiye yanlısı "Akhrar al-Sham" (Rusya Federasyonu'nda yasaklandı) aslında bölündü. Üstelik birliklerden biri HTS'nin desteğiyle diğerine silahlı saldırı gerçekleştirdi.
Bu Ankara için çok kötü bir sinyal. Akhrar al-Sham ve Failak al-Sham'ı (Rusya Federasyonu'nda yasaklı) İdlib'deki ana gruplar yapmak istedi. Ancak iç çekişme her şeyi karmaşıklaştırdı.
Şam'ın bu durumdan oldukça memnun olduğunu unutmayın. Çünkü militanlar arasındaki çelişkilerle oynamak, onların ülkesini temizlemek daha kolay. Güçlü bir birleşik askeri güce karşı savaşmak bir şeydir, dağınık ve tartışmalı çeteleri yok etmek başka bir şeydir. İkincisi çok daha kolay.