Jean-Paul Sartre‘ın ilk yayınlanan romanı olan Bulantı, hem varoluşçu idealler üzerine genişletilmiş bir deneme hem de yaşamına bir anlam hissi kazandırmak için mücadele eden bir adamın derin bir kurgusal keşfidir.
Bulantı, hem içsel bir tarihçi Antoine Roquentin’in sıkıntılı hayatının hikayesi hem de modern zamanların en etkili ve önemli felsefi tutumlarından birinin – varoluşçuluğunun – bir ifadesidir.
Antoine Roquentin’in Günlüğü
Bulantı, kendi varlığının ve etrafındaki insanların ve nesnelerin varlığının bilincinde bir tiksinti hissi ile boğuşan otuz yaşındaki bir adam olan Antoine Roquentin’nin günlüğü olarak yazılmıştır.
Arkadaşı ve ailesi olmadan çok yalnız olan Roquentin, yaşamın saçmalığını düşünürken “tatlımsı hastalık” hissini ifade eder. Mide bulantısı olarak hem zihinsel hem de fiziksel olan bu hissi ifade eder.
Mide Bulantısı
Roquentin, mide bulantısını, bir anlamsızlık hissi, anlam ifade etmeyen şeyler veya kaçınılmaz hisseden her şey olarak algılar. Bunların hepsi endişeli bir bölümün çok belirgin duygularıdır.
Karakter, bu butiklerin yalnızca yalnızken veya sokakta yürürken yaygın olduğunu, ancak en sevdiği kafede bile her an gerçekleşebileceklerini keşfeder. Daha sonra, en sevdiği müzik parçasını sakinleştirmek için kullanmaya çalışır, mide bulantısının önceki zevkleri nasıl yaşadığını bile bulaştığını fark eder. Bu, grev yapabileceği her zaman kişinin kendi kaygısı ile başa çıkma ve baş etme sürecini temsil eder.
Bulantı, varoluşun doğası ve yaşamın temel saçmalıklarının bilincinde olan bir bireyin karşılaştığı zorlukların felsefi bir keşfini örneklemektedir. Sartre ayrıca, varoluşsal felsefesi açısından bilinç, yalnızlık, dönüşüm ve özgürlük temalarını da incelemektedir.