et yiyicilerin çocukları ete zorlaması doğru mu?
'güç' kelimesi beni rahatsız ediyor ve işte neden.
yiyecekleri satın alıyorum. yemekleri hazırlıyorum ve vejeteryanım.
yani çocuklarım yanımdayken, yedikleri şey bu: yediğim aynı şey.
onlar için et almayacağım ve hazırlayıp pişirmeyeceğim. ben sadece değilim
ve bunu yapmak zorunda olmamalıydım. bu, ek bir masraf, ek iş (iki öğün yemek) olacaktır ve ayrıca yıllardır ete dokunmadığım gerçeği de vardır. ve çoğu çocuktan daha iyi yiyorlar, sizi temin ederim.
onları vegan olmaya zorlamıyorum.
onları akşam yemeği için yaptığım şeyleri yemeleri veya aç etmeleri için “zorluyorum”. her ebeveynin yaptığı şey az ya da çok.
(bana söyleyecek olanlar için, çocuklarımı kötüye kullandığımı söylemek için: okula gidiyorlar, ve vegan olmayan yemekler. vakitlerinin yarısını anneleriyle birlikte geçiriyorlar, vegan olmayan da. çocuklarımın pastırma, jambon, yumurta ve süt alamadığı için endişeleniyorsanız,… yanlış yaparsınız. sadece benimle olduklarında anlamazlar. sonuçta dünya vegan değildir.)
evimin dışında bir sürü hayvansal ürün var. ama evimde hepimiz aynı şeyi yiyoruz.