Günümüzde her uçakta bulunan karakutular ilk olarak 1950’li yıllarda Avustralyalı havacılık uzmanı David Warren tarafından geliştirilmiştir. Karakutu sabit disk benzeri bir cihazdır. Uçak kazasından sonra kaza nedeninin aydınlatılmasında rol oynayan en önemli unsulardır.
Genel kanının aksine düşen bir uçaktaki karakutular düştükten hemen sonra otomatik olarak sinyal göndermez. Karakutular sadece tuzlu suyla temas ettiklerinde, yani uçak denize düşmüşse sinyal göndermeye başlar. Bu şu anlama geliyor: Bir göle veya kara parçasına düşen bir uçaktaki karakutuların bulunması tamamen arama ve kurtarma ekiplerinin becerisine kalıyor.
Denize düşen bir uçaktaki karakutular saniyede bir defa olmak üzere her biri bir milisaniye süren 37,5 kHz gücünde yüksek frekanslı ses dalgaları (ultrason) gönderir. Böylece karakutuların bulunduğu yer, insan kulağının işitemediği bu ultrason sinyalleri sayesinde denizde yaşayan diğer canlılar, gemiler veya dalgalardan kaynaklanan sese ve gürültüye rağmen kolaylıkla tespit edilebiliyor.
Bu sistemin zayıf yönü ise karakutuların deniz dibinden gönderdiği sinyallerin menzilinin sadece 2000 metre ile sınırlı olması ve sinyallerin kat ettikleri mesafeyle doğru orantılı olarak zayıflaması. Denizde bulunan karakutuların sinyal gönderme süresi yapılarına göre 30-90 gün arasında değişiyor.