Göğsüm gerçekten ağrıyor. Sadece bir dakikaya ihtiyacım var … sadece bu ağacın yanında oturmak lazım. Kısa bir süre önce yol açtığım araba kazasından sonra kendimi kötü hissetmiyordum, ama emniyet kemeri gerçekten kazıyordu ve bu koşuya hiç alışkın değilim Hala üzerimde Paschar var mı? Evet? İyi.
Bana burada dinlenmemi söylüyor. Sakin ol ve polisin Felix ile ilgilenmesine izin ver. Onun peşinden gitme.
Burada dinlenemem, karıncalar olabilir. Bu ağacın altında uyuyakalırsam karıncaların her tarafımı gezmesini istemem. Ayrıca, Felix’i durdurmak için daha iyi bir şansım var, çünkü tek yapmam gereken yanına yaklaşmak ve ona uğultu atmasını ve asla geri dönmemesini söylemek. Umarım işe yarar. Neredeyim ben? Bu hangi ev numarası? Altmış dört?! Bu sokakta çok fazla ev var.
“Meredith … e gitmelisin.” Gerçekten nefessiz hissediyorum.
Paschar hala beni durdurmaya çalışıyor. Dedi ki Lily, gidersen–
“- Ben öleceğim.” Bunu hissediyorum. Haklı olduğunu biliyorum. Paschar her zaman haklıdır. Ama eğer biliyorsam, belki değiştirebilirim. Ölmek zorunda değilim. Ben de ölmek istemiyorum, Tanrım. Benden ölmemekte daha iyi kimse yok. Ölümün geldiğini başka kim görebilir? Kimse. Ölüm meleği ile çalışan siyahlı kadın bile, benim kadar geldiğini göremiyor. Oraya gittiğimde odaklanmalıyım, Felix’i durdur, Meredith’e yardım et.
– ve göğsüm gerçekten ağrıyor. İddiaya girerim üzerinde büyük, emniyet kemeri şeklinde bir çürük var. Belki Paschar’ın dediği gibi burada biraz rahatlayacağım.
Hayır, kalkmalıyım. Kafamda hala görebildiğim beyaz pencere çerçeveleri olan yeşil ev olan seksen altı Rosemont’a ulaşmalıyım, ama hafızanın azalması gibi daha da koyulaşıyor.
Ayağımı alıyorum, ayakkabı bağcığımı kontrol ediyorum; çünkü günü kurtarırken onlarla yolculuk yapmak istemiyorum ve böyle ölmemi sağladıktan sonra tekrar kaldırıma koşmaya başladım. Felix görünüşte hiçbir yerde yok. Arkamda sirenler var, muhtemelen Felix’i babamın arabasına çarptırdığı yere kadar. Babamın nerede olduğunu merak ediyorum. Felix’in arabası vardı ve Felix telefonumuzu evde cevapladıysa babama bir şey yapmış olmalı. Babamın ölmesini istemiyorum. Bana Roger gibi davul çalmayı öğretecekti. Ve armonika, buna daha az ilgi göstermeme rağmen. Ölme baba!
Önümüzdeki yeşil ev var. Posta kutusunu tanıyorum. Yolda siyah bir araba park halinde. Muhtemelen Meredith’in koruyucu ebeveynlerinden birine ait. Ya da her ikisi de. Belki sadece bir arabaları vardır. Sonuçta her ailenin her yetişkin için bir arabası yoktur. Sonra tekrar, belki Meredith’i okuldan alanlardan sonra doğruca eve gitmediler. Başka bir öğrencinin sırt çantasını ateş topuna çevirdiğim için askıya alınırsam, babamın beni doğruca eve götüreceğinden eminim, ama Meredith’in üvey ailesi onu doktor görmeye götürür ya da yetimhaneye geri götürürdü, çünkü kusurlu olduğunu düşünüyorlar. . Zavallı Meredith, kusurlu değil, sadece özel biri! Ve belki de tam olarak sandığım gibi evde, neredeyse Lisa Welch’i bir cürufla yakmak için topraklanmış.
Garaj yolunu kapatıyorum çünkü bacaklarım ağrıyor ve göğsümde ciddi bir ağrı var. Yanımda stabby hissi var. Sadece oturup oturup ağlamak istememi sağlıyor, ama bunun için zamanım yok. İşte benim sloganım bu, ağlamak için zamanım yok. Ağlamak için zaman yok.
Kapı zilini çaldım. İçlerinde çanlar çalmakta olan bir orkestra varmış gibi ses çıkarmak gerçekten hoş. Kimse cevap vermezse ne yapacağımı bilmiyorum. Belki bir demet kapıya vurup sonra içeride görüp göremediğimi görmek için pencereleri kontrol et. Peki ya Felix zaten içeride Meredith’i ve üvey ebeveynlerini öldürüyorsa? Peki, filmlerde gördüğünüz gibi bir tür destansı savaşı yapıyorlarsa ve ateşli yumrukları varsa ve o ne yaparsa yapsın. Sır atıyor. Bilirsin, düşünmeye gel, Felix’in armağanı veya laneti ya da her neyse kavgada bu kadar iyi değil.
Beyaz saçlı yaşlı bir bayan kapıya cevap verir. Nana’mın kullandığı gibi üzerinde çiçek spiralleri olan mavi bir elbise giyiyor. Saygılı olmayı unutma, kendime düşünüyorum.
“Merhaba!” Diyor bir gülümsemeyle. Sahte görünmüyor. Sahte yetişkin gülümsemelerini söyleyebilirim. Ağızlarını kıvırırlar ama gözlerinde gerçekte nasıl hissettiklerini değiştiremezler. Sahte gülümsemeler, birisinin size kamerayı göstermesi ve gülümsemenizi ve peynir demenizi söylemesi gibidir ancak bir osuruk içinde tutmaya çalışıyorsunuzdur. “Sen Lily olmalısın.”
“Nasıl bildin?” Ne söyleyeceğimi unuttum. Neden herkes benim kim olduğumu biliyor?
“Merry bize sizden bahsetti” dedi, “Sizi“ T ”olarak nitelendirdi. Onu kontrol etmen çok hoş. Okuldaki olayın bir çeşit yanlışlık olduğunu biliyorum. Eğer onu görmeye gelirseniz, odasındadır. ”
“Lütfen polisi arar mısınız bayan?” Mümkün olduğunca kibar ve sakince soruyorum. Acı çekmeye hazırım.
Benim tarafımı tutarak beni kapıda dik durmaya çalışırken görüyor. “Ah canım, iyi misin?”
“Meredith’i incitecek bir … gelincik yüzlü adam var. Lütfen–“
Kenara çekilir ve bir dizi merdivene işaret eder. Bu ev içi gerçekten güzel. Her yerinde halı var ve evimdeki halıdan farklı olarak düzenli olarak süpürüyorlar gibi görünüyor. Bizimki birileri düzenli olarak kahve döküyor gibi görünüyor. Muhtemelen birileri düzenli olarak kahve döküyordur. “Sen Merry’yi gör ve otur. Telefona bakayım tamam mı? Birşeyler içmek istermisin?”
“Hayır, teşekkür ederim.” Aslında biraz limonata kullanabilirim, ama yutmak acı verebilir. Kendisini merdivenlerden yukarı sürüklerken, onunla dalga geçiyorum ve korkuluk tutuyorum. Korkuluk bile güzel. Tamamen parlatılmış ve pürüzsüzdür ve kıymık atmaz. Meredith, üvey ebeveynlerinin evlerini gerçekten temiz tuttuğu için şanslı.
İkinci katta beş oda var. Meredith muhtemelen yanmakta olandır. Sadece hiçbiri yanmıyor. Ben de duman kokusu almıyorum. Bu iyi. Yine de dikkatli olmalıyım, çünkü bu kadar yakın olduğumda, eğer sinirlenirse, onunla birlikte olduğumu fark etmeden bütün evi yakabilir.
Meredith! Gerçekten sadece oturmak istiyorum.
Koridorun sonunda kafasını odadan çıkardı. “Zambak?”
Koridorda yavaşça ona doğru yürüyorum. Sırtım ve boynum da atmaya başladı. “İyi misin?” Diye soruyorum.
Yatak odasında ahşap paneller var. En azından umarım sadece paneller. Belki altında tuğla vardır. Bu güvenli olurdu. Tuğla ateş yakmaz, değil mi? Umarım altında küstahça ya da süper yanıcı bir şey değildir. Paschar, sahte panellerin altında sıva olduğunu söyledi. O bir yardım. Kendimi ölüme yaktığımı göremiyorum, bu yüzden beni uyarmadan önce bir şeyleri görme yeteneğime güveniyorum. Çok dikkatli olmalıyım. Hala öleceğimi hissediyorum, ve o an geldiğinde tepki vermeye hazır olmam gerekiyor.
Meredith bir lambalı ve içinde bir kaplumbağası olan bir cam kafesi olan bir masada oturuyor. Aman Tanrım, çok şanslı! Bir kaplumbağa istiyorum. İki tane Donatello ve Raphael vardı, ama tam da iyi bir Leonardo yapacak bir güne bakıyordum. Yine de öldü. Evcil hayvan dükkanındaki diğer hayvanlarla birlikte. Ve görünüşe göre yemekhanede birkaç kişi var. Meredith’in evcil hayvanıyla güvendiğine inanamıyorum. Sanırım kaplumbağaların yanması kolay değil, kendilerini söndürmek için suya atlamaları gerekiyor.
“Ben iyiyim.” Meredith ayağa kalkıyor. Bunu, saçlarını yüzünü, ailesini öldüren ateşten gelen yara izleri üzerinde asılı tutmak için yaptığını düşünüyorum.
‘Tamam bak,’ Ben kapıya yaslanıp kaplumbağanın tankının kadehine tırmanmaya çalışmasını izliyorum. “Bu güzel bir kaplumbağa. Ayrıca, bir adam var – gelincik– Araba kazası geçirdim– Oturmam gerekiyor. Ölüyor olabilirim. ”
Meredith’in yatağı çok rahat görünüyor. Başını yatırmak için üç büyük yastığı var. Muhtemelen üzerlerinde uyuya kalabilirim ama beynim yarışıyor. Ve uzanarak acı veriyor. Aslında ayağa kalkmaktan daha kötü. Uzanmayalım. Hayır, oturmak da iyi değil, o kadar yumuşak ki göğsüme baskı yapıyormuş gibi hissediyorum. Burada yatağın yanında diz çökeceğim. Tamam, işe yarıyor. Guh.
Meredith beni yatağın üzerinde salladığını, sonra biraz yuvarlanıp oturduğunu, sonra da kaçıp yanına geldiğini izliyor. “Bana araba kazasından bahsettiniz. Ve gelincik. Buralarda hiçbir gelincik yok. ”
“Hayır, bu bir erkek– gelincik suratlı. Onun adı Felix. Ve bu farklı bir araba kazasıydı. Az önce onu sokaktan aşağı çarptım. O senin için geliyor. Ve sanırım ölüyorum. ”
“Ne? Niye ya?”
Burası ısınıyor mu? Oda ısınmaya başlıyormuş gibi hissediyor. Neredeyse koklayabiliyorum. Belki de sadece benim. Çok acı çekiyorum. Sanırım terliyorum. Umarım polis yakında gelir. Belki de bir ambulans.
“Neden hangi kısım?” Nefesimi tutamıyorum.
“Neden benim için geliyor?”
“Çünkü oğlumu öldürdün.”
İkimiz de dönüp bakıyoruz. Felix koridorda kapının önünde duruyor. Yüzü bir tarafta şişmiş görünüyor ve alnında ve boynunda akan kan var. Neredeyse bir zombiye benziyor. Zombi filmlerinden hoşlanmıyorum çünkü her zaman insanlara paramparça olduklarını gösteriyorlar ve sonra içleri yeniliyor. Bir keresinde bir Cadılar Bayramı filmi maratonunda gördüm. Babam bunun iyi olacağını düşündü çünkü siyah beyazdı ve bunlar genellikle çok korkutucu değildi, ama bu çok korkutucu oldu. Felix bu filmin yarısı kadar korkutucu.
“Bayan Lake nerede?” Meredith sorar ve bana doğru ilerler. Nefes almakta güçlük çekiyorum, ancak kendisiyle bir şekilde yüzleşmeyi başarabiliyorum.
Paschar bir şey söylüyor. Yine de onu duymak zor. Lily, bir şeyler yapmalısın.
“Koruyucu annen mi? O iyi. Kestiriyor. Burada onun için değilim. ”Ayaklarından birini sürükleyerek odaya girdi. Ondan bir yerden kan akıyor ve yerde iz bırakıyor. Umarım kanıdır ve Bayan Lake değil, sanırım kapıyı cevaplayan hoş bayan. Felix’in diğer elinde bir şey var gibi görünüyor. Tanrım, muhtemelen bıçak ya da başka bir şey.
“Bay. Felix, ”Diyorum ki düzelterek,“ Sahip olduklarını bırakıp buradan çıkacaksın. ”
Bana gülüyor. Hayır, değilim.
“Evet. Uh. Evet öylesin. ”Gerçekten mi? Şimdi? Şimdi çalışmıyor mu? Ne verir?
Felix bize doğru yürüyor. Meredith bana yaklaştığında kolumu onun etrafına koydum. Çoğunlukla çökeceğimi ve çökmek istemediğimi düşündüğüm için. Bu berbat.
“Sana anlattı mı Meredith?” Gözünün üzerinden kan akıyor. Çok iğrenç. Bu gösteriyi duraklatabilir miyiz ve sen kendini yıka, lütfen? Benim tarafıma kazanı düzeltmeye çalışırken Meredith’i öldürmeyeceğine söz verirsen, sırayla yapabiliriz. Aslında, ikisini de arayalım ve hastaneye bakalım.
“Bana ne söyle?”
“Ne iyi bir arkadaş, senden sır saklıyor.”
“Hangi sırları?” Meredith bana bakıyor.
Omuz silkmeye başlıyorum ama bu çekim ağrılarımın yanımda kalmasına neden oluyor. “Beynine girmeye çalışıyor! Onu yak, Meredith! ”
“Bu doğru, Meredith, beni yak. Sanki oğlumu yaktın, Joey. Onu hatırla? Karnaval’ı hatırladın mı? ”Yaklaşıyor. Geri çekiliyoruz. Yatak odasında yerimiz bitiyor. Aynı zamanda büyük bir yatak odası. Yatak odamın bu kadar büyük olmasını isterdim. Ve bir kaplumbağam vardı. Ve burada değildim, içsel yaralanmalardan ya da bir şeyden ölmek, deli bir adamla uğraşmak.
“Bu bir kazaydı.” Meredith mırıldanıyor. Beni o tutuyor. Bana tuttuğu için gerçekten minnettarım. “Yangına neden olmak istemedim. Daha önce hiç böyle olmadı. ”
“Bay. Felix, pencereden atlayacaksın! ”Bağırdım.
Felix başını sallar ve bir tür salak gibi bir surat yapar. “Keser misin?” Meredith’e geri döndü ve tekrar bize doğru adım attı. “Bir kaza olduğunu biliyorum canım. O zaman kimseye zarar vermek istemediğini biliyorum. ”
Öyleyse neden onu öldürmek istiyorsun? Öfkeyle söylüyorum. Bacaklarımda Felix ve Meredith arasına girecek kadar güç var, ben de yapıyorum. Lily Madwhip, insan kalkanı. Burası öldüğüm yer, değil mi Paschar? Oh, yatakta. Ve sessiz kaldı. Aptal melek
“Onu ne zaman öldüreceğimi söylemiştim?” Tekrar eğlenceyle başını salladı, ama kanı akıyor, bu yüzden komik olanı görmek biraz zor.
Bu noktada kafam karıştı. “Dedin–“
“Geri kalanımızı ondan korumam gerektiğini söyledim aptal kız. Senin ve benim gibiler. Basit, sade, sıradan insanlar değil. Bizim gibi insanlar bir araya geldiğinde ne olduğunu görmüyor musun? ”Meredith e döner. Benim hissettiğim gibi kafam karıştı. “Sana da söylemedi, değil mi? Sırlarla dolu, arkadaşın Lily. Aslında ikiniz de varsınız. ”
Meredith bana iyi gözleriyle bakıyor. “Bana ne söyle?”
Felix gülümsüyor. “Senin gibi biri ve benim gibi biri bir arada olduğunda, hediyelerimiz güçlenir. Ateş hediyen, geleceği görme hediyen, insanların sırlarını tanıma hediyem. Şu anda, hiçbir şeye dokunmadan ateş açabilirsiniz. Sadece söyleyerek olayların olmasına neden olabilir. Ve ben, pekala … İnsanların sonunda gerçeği söylemesini sağlarım. ”
Bunun dışında bir şeyleri gerçekleştiremem gibi görünüyor çünkü Felix’i bir şeyler yapmak için iki kez denedim ve suratıma güldü. Belki hissettiğim bu acı yüzünden yeteneğimi kaybettim.
“Ne demek istiyorsun?” Meredith sorar.
O bana döner. “Seni ne korkutuyor, Lily?”
Ne? Sorması çok garip bir şey. Ve yine de ikisine de söylemenin çok zorlayıcı bir ihtiyaç olduğunu hissediyorum. Ağzımı veya beynimi kontrol edemiyorum.
“Köpekbalıkları!” Bağırdım. Köpekbalıkları çok korkutucu. Birden fazla diş sırası var. Tanrı’nın dediği gibi, “İnsanların okyanuslarımda yüzmeye ve tüm balıkları rahatsız etmelerine bıktım, bu yüzden iri, zilyon dişleri ve çılgın gözleri olan bir balık yapacağım ve tek yaptığı şey sizi yemek.” Teşekkürler tanrım. Köpekbalıkları için teşekkürler.
Felix yanıp sönüyor. “Evet, ama seni başka ne korkutuyor?”
“Palyaçolar” kabul ediyorum. Neden kimsenin palyaçolar düşündüğünü anlamıyorum. Onlar saf kabus yakıtıdır.
Felix bana kaşlarını çatıyor. Sanırım bunlar aradığı cevaplar değildi çünkü serbest elini yumruk olarak sıkıştırarak bana vurmaya hazır görünüyor. “Yok hayır! Ailenin senin bir ucube olduğunu düşünmesinden ve seni sevmemesinden korkuyorsun. ”
“Ah evet.” Evet, bu oldukça doğru. Sonuçta, olmasaydım, muhtemelen hala Roger’a sahiplerdi. Ve babam Roger’ı severdi. Annem de yaptı, ama babamın yaptığı gibi değil. Bazen ikisinin de beni sevdiğini düşünüyorum ama söylediklerim onları korkutuyor. Onların ucube olduğumu düşünmelerini istemiyorum.
Meredith ikimizi de sessizce izliyor. “Anlamadım.”
Ben de yapmam, dürüst olmak gerekirse. Tabii, Felix kontrol etmeden beni neyin korkuttuğunu söylememi sağladı; Benden zorla yaptırmam gerekmiyordu.
“Neden en iyi arkadaşına onun hakkında ne düşündüğünü söylemiyorsun, Lily?” Felix dişlerini bir gülümsemeyle okşuyor. İşte oradaki sahte gülümseme. Ya da belki de benim gibi acı çekiyor, tüm yüzü berbat görünüyorsa.
“Beni bejjostan korkutuyorsun.” Dedim. Oh hayır! Tamam, söylemek istemedim. Meredith benim arkadaşım ve beni korkuttuğu doğru, ama bunu asla söylemem çünkü benim arkadaşım. Çünkü onu kızdırabilir ve sonra Felix’in oğlu Joey ve kendi ailesine yaptığı gibi beni canlı yakmasına neden olabilir.
Felix ellerini bir sihirbaz gibi sallıyor. “Bir değişiklik için gerçeği duymak hoş değil mi?”
Meredith bana bakıyor ve itiraf ettiğim şeyden zarar gördüğünü görebiliyorum. Dudağı titriyor, ki bu tipik olarak birinin ağlamak üzere olduğunu gösteriyor. Ellerini tuttum ve sıkıp ona baktım, belki biraz fazla– gözümü kırpsam iyi olur, onu korkutmam. “Beni korkutuyorsun ama sen benim en iyi arkadaşımsın. Jamal’dan sonra. Ve gerçekten Paschar. Sen benim üçüncü en iyi arkadaşımsın. Ve senin için bir trafik kazası geçirdim. Ama ateş güçlerin korkunç. Üzgünüm.”
Felix başını sallıyor. “Başka?”
“Yüzün de bir mum gibi görünüyor. Aman Tanrım, üzgünüm Meredith! ”Aptal Felix! Kes şunu! “Ama nasıl göründüğün umrumda değil! Ve sadece bir kaza yüzünden böyle göründüğünü de biliyorum. ”Dönüp Felix’e süper kızgın bakışlarımı veriyorum. “Bunların herhangi birinin beni ondan korumakla ne alakası var?”
Odadaki sıcaklık kızartıyor. Sanırım yaz aylarında dışarıdayken havayı salladığını ve sokaktan yükselen ısıyı görebildiğimi düşünüyorum. Meredith bu mu? Bunu yapıyor mu? Neden Felix’i bırakamıyorum?
“Aptal Lily, Meredith’i alıp ona öğreteceğim. Ona, hediyesini doğru şekilde, doğru insanlara nasıl kullanacağını öğret. Ne de olsa bütün sırlarını da biliyorum. ”
Meredith sertleşiyor. Onu sakinleştirmek için tekrar ellerini sıkıyorum. Aynı yerde üçümüzle işler daha da güçlenir mi, ve tüm odanın ısınmasına neden olan şey bu mu bilmiyorum. Tek bildiğim onu sakinleştirmem ve Felix’i bizden uzak tutmam gerekiyor. Ve hastaneye git, çünkü içimdeki bir şey benim tarafımdan çok kötü bir bıçak tutuyor.
Felix, yanında tuttuğu elini tutar. İçinde katlanmış bir kağıt parçası var. “Lily’nin sırrını söylemenin zamanı geldi, Meredith, kızım.”
Meredith görünüşte titriyor. İçinde neler olup bittiğini biliyorum çünkü onunla uğraşmak zorunda kaldım. Kafasındaki şeyin ağzından çıkmasına izin vermemeye çalışıyor. Yine de itiraf ediyorum, aslında ne tür bir sırrı olduğunu merak ediyorum. Bu yüzden sadece kaşlarımı kaldırıp izliyorum.
“Bir kaza değildi.” Nihayet bulanıklaştı.
“Ne kaza değildi?” Diye soruyorum.
Bana bakıyor ve yanakları koyu kırmızı. Utandığını mı yoksa ateşi mi çektiğini söyleyemem. Yüzünün yandığı bile kızarma. “Ailemi bilerek ateşi kastetmiştim.”
Tamam, peki … Korkuyorum. Ayrıca artık dayanamıyorum, bu yüzden masasının yanındaki sandalyeye oturdum. Bana söylediklerinden dolayı değildi, ama muhtemelen ona öyle gözüküyor.
“Düşündüğün gibi değil!” Meredith beni tekrar ayağımdan çekmeye çalışıyor ama çok acı çekiyorum, bu yüzden direniyorum. “Benim bir canavar olduğumu düşünüyorlardı. Seninkiler gibi! Karnavaldaki yangından sonra beni bodrumda kilitlemeye başladılar! Eğer yapabilselerdi beni öldürürlerdi! Tekrar gerçekleşemedi, alevler hiçbir yerden çıkmadı ve başka ne yapacağımı bilemedim, bu yüzden bodrumdaki bazı şeyleri normal bir yangına başlatmak için kullandım ve itfaiyenin çağrılmasını ve bulunurdu. Onların ölmesini istemedim! Ya da bunun benim başıma gelmesi için! ”Yüzündeki yara izlerini işaret ediyor.
Felix öne çıkar ve omzuna bir el koyar. Dokunuşuyla gergin, ama sonra rahatlamış gibi görünüyor. İkisine de bakamıyorum, artık ne yapacağımı bilemiyorum. Odadaki ısı beni terletiyor ve öksürmek istiyorum, ama korkarım öksürüğüm de yanımdaki ağrıyı alevlendirecek.
“Sahip olduklarını hak ettiler canım.” Dedi ürkütücü ve rahatlatıcı bir tonda. Ayrıca, en iyi kısmı bırakıyorsun.
Ne hakkında konuştuğunu bilmiyorum.
“Tabii ki yapıyorsun! En iyi tarafı, derinlerde bir yerde Ben– seviyordu onları yakıcı.”
Sonunda ikisine de bakıyorum. Felix’in Meredith’in etrafında bir kolu var ve kafasını utandırıyor, ama aynı anda başını sallıyor. “Hoşuma gitti,” diye fısıldadı. Sesi ürkek sakin, tıpkı erkek gruplarını sevdiğini, ailesini öldürmekten hoşlanmadığını itiraf ettiği gibi.
Aman Tanrım, Paschar bana bunun olmadığını söyledi!
Bana öyle olduğunu söyledi. Nathaniel bize onları yaktığını söyledi. Neden başka bir varsayım olsun ki?
Bunu neden durduramıyorum? Ona soruyorum, neden Felix’i bırakamıyorum?
Bir insanı kendi doğasına karşı hareket ettiremezsiniz.
Tamam, harika, bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum ve tam olarak bakmaya vaktim yok çünkü muhtemelen burada ölüyorum.
Felix, Meredith’i elinden alır ve onu benden uzaklaştırmaya başlar. “Benimle gel canım.”
Meredith ondan uzaklaştı ve bana doğru geri adım attı. “Seninle gelmiyorum! Lily yaralandı ve sen de kötüsün! ”
Teşekkürler Meredith!
“Kötülük?”, Göğsünü göğsüne bıçakladığı gibi bir el koyarak, rahatsız edici davranıyor. “Ben kötü değilim! Diğer insanlara yardım etmek, hak edenleri incitmek için hediyenizi kontrol etmeyi öğrenmenize yardım etmek istiyorum! Koruyucu aileniz, gerçek ailenizden daha iyi anlamayacak! Ve bana borçlusun. Bir yaşam için bir yaşam. Oğlumu benden aldın. Onun yerine geçmen doğru. ”
“Onu rahat bırak!” Yanımdan tutarak korkuyorum.
Alt katta, birisi ön kapıya çarpıyor. “Merhaba! Evde kimse var mı? Küçük bir kız arıyorum! ”Oh umarım benim hakkımda konuşurlar, çünkü şimdi bu evden çıkmak istiyorum. Buradaki çılgınlık iki katına çıktı.
Felix bana bakıyor ve ruhumla ilgilendiği hissine kapılıyorum. Gelincik özelliği sıkar ve ağzını ürpertici yarı gülümsemelerden birine sokar. “Kötülük hakkında konuşmak ister misin tatlım? En iyi arkadaşın Lily senin şeytan olduğunu düşünüyor. ”
“Bu doğru değil!” Beraber tutamıyorum ve sandalyeden ayrılıyorum. Şimdi ağlamak için tamamen uygun bir zaman. Annemi ve babamı istiyorum. Roger’ı bile istiyorum. Felix’in poposunu tekmeleyecek. Güçlü ya da hiçbir şey değildi, ama Felix şu anda iyi durumda gibi görünmüyor. Jeeeez onun üzerindeki kana bakar. İddiaya girerim içimde kanıyor gibi. Bundan sonra hastaneye hava yolu alıp alamayacağımı merak ediyorum.
Felix Meredith’e döndü ve elini tekrar ele geçirdi. Bana bakıyor ve karşılığında elini tutuyor. Sadece elini tutarak değil, geri tutuyor. Meredith, onu dinleme! O bir çakal ve hileci!
“Sana bütün sırlarını bildiğimi söyledim.” Diye bağırıyor bana.
“Gidelim,” dedi Meredith sessizce. “Bana yalan söyleyen bir arkadaşa ihtiyacım yok.”
Aşağıdan itibaren ön kapının sesini açarak geliyor. Muhtemelen tekmelemeye gerek yoktu, kilitli olduğunu sanmıyorum. Sadece düğmeyi dene! Ben her zaman düğmeyi denerim. Paschar kilitli olduğunu söyledi. Tamam, ne biliyorum. Burada ölmeyi bekleyen bir topun içinde kıvrıldım. Şimdi mi? Hayır, hala hayatta. Daha önce hiç bu kadar acı hissetmemiştim. Üç ay önce T kemikliyken ve Roger öldüğünde bile, gerçek kırbaçlarla hiçbir ilgisi olmayan kırbaç denen bir şey aldım ve bu o kadar da kötü değildi.
Biri merdivenlerden yukarı koşuyor. Her ağır ayak sesini duyuyorum, THUMP THUMP thump thump thump, bize doğru değil, bizden uzağa doğru hareket ediyorlar gibi geliyor. Ya da belki bu benim bayılmam. Vücudum kapanıyor mu? Öldüğün zaman hayatın boyunca gözlerinin önünde yanıp söndüğünü duydum. Acaba Roger veya terapist Bayan Kristie için mi oldu? Acaba hamster gözlerimin önünde hayatının yanıp söndüğünü gördü mü? Bu kısa olurdu.
Felix ve Meredith’e son bir kez baktım. Elele tutuşup pencereye doğru ilerliyorlar. Kolayca açabileceğiniz mandallı pencerelerden birine sahiptir. Odamda olanlar, onları yukarı kaydırmak için yandaki bu küçük sekmeleri çekecek bir yetişkine sahip olmalısınız. Ailemin Meredith’te olduğu gibi pencereleri açmasını sağlayabilir miyim acaba. Ya da sanırım. Yaşadığımı farz ediyorum. Neredeydim?
Ah evet, Meredith ve Felix, beni pencereden dışarı attılar, fareler gibi sessiz kaldılar, merdivenlerden yaklaşan birinin sesi kısıldı ve yumuşadı. Felix’in yüzünde kafa karışıklığı var ve Meredith’e bir şey söylüyor, ama onu duyamıyorum. Omzunun üstünden bana bakıyor ve bana da bir şeyler söylüyor.
İç kısımlarım sıkışmış gibi hissediyorum. Kömür kokusu alıyorum, tıpkı babamın ızgarada yaz aylarında barbekü yapmak için kullandığı gibi. Summer’dan bahsetmişken, odadaki sıcaklık tekrar yükseliyor ve bir çaydanlık gibi ıslık sesi yükseliyor. Ben çaydan hoşlanmıyorum. Birisi yaşlı yaprakları suya batırma ve onlardan gelen korkunç şeyleri içme fikrini nasıl buldu? Bu sadece delilik. Eğer düşünürseniz çok fazla yemek çılgınca.
Oh hayır, Meredith onu kaybediyor olmalı. Odayı dolduruyor duman var. Muhtemelen her şeyi ateşe veriyordur çünkü Felix ondan korktuğumu ve yanıklarının çirkin olduğunu düşünüyor. Sıcaklığı hissedebiliyorum ama alevleri göremiyorum, sadece dumanı. Duman beni dalga geçiyor gibi üzerime atmaya başladı. Kumsaldayım ve duman okyanus. Ben sadece burada bu duman içinde uzanacağım ve sanırım beni örtmesine izin vereceğim. Okyanusta boğulabilirim. Huzurlu ve sessiz.
Ama elbette, okyanus değil ve Meredith değil. Öyle olmadığını biliyorum. Tıpkı Paschar’ın söylediği gibi. Buraya gelmeden önce hissettiğim gibi. Ölüm benim için geliyor. Ölüm ve sessizliğin meleği, Dumah ve siyahlı kadın. Salonun giriş kapısında, üçümüze baktığımızda, Felix ve Meredith pencereden dışarı tırmanmaya çalışıyor, ben de yere yatıyorum. Dördümüz odada … gerçekten mi? Aynı anda dört mü? İki hafta önce sadece ben ve Paschar vardı ve şimdi burada, Meredith’in yatak odasının zemininde uzanıp, daha sonra süper suikastçılar ya da bir şey olmak için gelincik adamla kaçarken ve ölüm meleği doğup giderken, “hey Sizin parti verdiğinizi duydum! ”
Bu şimdiye kadarki en kötü gün.