beklemediğimiz yahut ummadığımız bir sözün, bir davranışın, bir bakışın, bir ifadenin kalbimizi ince ince sızlatması durumudur. çok daha naif ve kişilikli bir tutumu da vardır kırgınlığın, belli belirsiz gölgesi geçer gözlerden hiç anlaşılmaz insanın kendi kendine onardığı bir çatlaktır.
eski bir dosta "insan neden kırılır ki?" diye sormuştum. "beklentilerle alakalı" diyerek örneklendirmişti. ve mantıklı gelmişti o zaman. her ne kadar beklenti mantıklı bir gerekçe olsa da bugünlerde daha iyi anladım ki kırılmak, değer vermekle alakalı. değer vermediğin birinden beklediğin şey yerine gelmese de kırılmıyorsun.