1960'ların ortalarından sonlarına kadar birçok yoksul Afrikalı-Amerikalı mahallede bastırılmış hüsranlar taştı ve blok blok kontrolden çıkan isyanları ateşledi. Mülkleri yakma, hırpalama ve yağmalama, öfkeli kalabalıklar, bazı mahalle sakinlerinin ve kolluk kuvvetlerinin şaşırtıcı derecede rastgele yaralanmalara veya ölümlere maruz kaldığı kaos yarattı. Birçok Amerikalı, isyancıların en büyük ve en görünür grubunu temsil eden dışarıdaki ajitatörleri veya genç siyah adamları isyanları suçladı. Ancak, Mart 1968'de, Kerner Komisyonu bu varsayımları alt üst etti ve kentsel Amerikan kargaşasının kilidini açan anahtarı siyahların öfkesini değil beyaz ırkçılığını ilan etti.
Kötü polislik uygulamaları, kusurlu bir adalet sistemi, vicdansız tüketici kredisi uygulamaları, yoksul veya yetersiz konut, yüksek işsizlik, seçmenlerin bastırılması ve kültürel olarak yerleşik diğer ırk ayrımcılığı biçimlerinin tümü, Amerikan şehirlerindeki Afrikalı-Amerikalı mahallelerin sokaklarında şiddetli kargaşayı teşvik etmek için bir araya geldi. , kuzey ve güney, doğu ve batı. Ve siyahi huzursuzluk ortaya çıktığında, yetersiz eğitimli polis memurları ve Ulusal Muhafız birlikleri, etkilenen mahallelere girerek şiddeti daha da kötüleştirdi.
Beyaz toplum, başkanlık tarafından atanan panel rapor edildi , gettoya derinden karışmış durumda. Beyaz kurumlar onu yarattı, beyaz kurumlar onu koruyor ve beyaz toplum buna göz yumuyor. Ulus, Kerner Komisyonu uyardı ABD o kadar bölünmüştü ki, Birleşik Devletler radikal olarak eşitsiz iki topluluğa ayrılmaya hazırdı - biri siyah, biri beyaz.
William S. Pretzer, ayaklanmaların farklı bir siyasi aktivizmi temsil ettiğini söylüyor. Ulusal Afrika Amerikan Tarihi ve Kültürü Müzesi kıdemli küratörü. Genellikle baskıcı ve şiddet içeren polis eylemleriyle ateşlenen kentsel ayaklanmalar, kitlesel, kamusal ölçekte siyasi meşru müdafaa ve ırksal kurtuluş eylemleriydi. Sivil Haklar ve Oy Hakları Kanunları ile federal düzeydeki yasama başarıları, polisin suistimaliyle, ekonomik eşitsizlikle, ayrılmış konutlarla ve düşük eğitimlerle karşı karşıya kalan Afrikalı-Amerikalıların günlük yaşamlarına yansımadı. Pretzer, siyah ırka dayalı şiddetin 1960'ların Amerikan kültüründe benzersiz olmadığını söylüyor: Beyaz Güneyliler vahşice saldırarak bir emsal oluşturdu özgürlük binicileri ve diğer sivil haklar protestocuları.
Kerner Komisyonu, gergin polis ve Ulusal Muhafızların bazen silah seslerini duyduktan sonra silahlarını pervasızca ateşlediklerini doğruladı. Yukarıda, polis 1967 Newark İsyanları sırasında sokaklarda devriye geziyor.(© Bud Lee, Smithsonian Ulusal Afrika Amerikan Tarihi ve Kültürü Müzesi Koleksiyonu)
Başkan Lyndon Johnson, Detroit'te 43 ve Newark'ta 26 kişinin öldüğü ve diğer 23 şehirde daha az can kaybına neden olan şiddetli 1967 isyanlarının kökenini belirlemek için Kerner Komisyonu'nu kurdu. İsyanla ilgili en son soruşturma, 1965 Watt isyanının köklerini araştıran McCone Komisyonu idi. sanık huzursuzluğu körükleyen ayak takımı. Kerner Komisyonu, sosyal bilimcilerin çalışmalarına ve ulusun yoksullaştırılmış siyah kentsel bölgelerine veya genellikle gettolara ilişkin derinlemesine çalışmalarına dayanarak, isyanların nedeni hakkında oldukça farklı bir yoruma ulaştı.
Komisyon, çatışma anlarında, korkunun, isyanın parçaladığı mahallelerde şiddeti tetiklediğini belirledi. Detroit kargaşası sırasında, şehir şu anda korkuyla doluydu. Raporda, Ulusal Muhafızlar korktu, vatandaşlar korktu ve polis korktu. Komisyon, gergin polisin ve Ulusal Muhafızların bazen silah seslerini duyduktan sonra silahlarını pervasızca ateşlediklerini doğruladı. Aralıklı olarak, bulunması zor veya var olmayan keskin nişancıları hedef aldılar ve Ulusal Muhafızlar bir olayda silah sesinin kaynağını ararken, bir istasyon vagonunda bulunan beş masum kişiyi vurarak birini öldürdüler. Beyaz topluluktaki bazı korku odaklı inançların aksine, Detroit ve Newark'ta öldürülen insanların ezici bir kısmı Afrikalı-Amerikalıydı ve ölenlerin sadece yüzde 10'u hükümet çalışanıydı.
Amerika'daki ırk isyanlarının ardındaki gerçeği bulmak, yalnızca Kerner Komisyonu tarafından değil, 1967'nin sonlarında üstlenilen bir görevdi. Haber Haftası üretilmiş rahatsızlıklar hakkında rapor veren ve ırk eşitsizliğine olası çözümler sunan büyük bir özel bölüm.
O konunun bir kopyası ikamet Ulusal Afrika Amerikan Tarihi ve Kültürü Müzesi koleksiyonlarında. Derginin grafik olarak güçlü kapağı, iki Afro-Amerikalı eli gösteriyor. Biri kara gücün yumruğunu oluşturur; diğerinin parmakları hafifçe kıvrılmış. Pretzer, belki de bu elin Amerikan rüyasına uzandığını ya da başka bir yumruğu kapatma yolunda olduğunu söylüyor. Kasten belirsizdi, diyor. Ayrıca kapakta şu başlık yer alıyor: Amerika'daki Zenci: Yapılması Gerekenler. Pretzer'e göre bu, Afrikalı-Amerikalıları analiz edilecek bir konu ve hakkında ve onlar için alınan kararlardan başka bir şey olarak nitelendirmiyor.
1967 sonlarında, Haber Haftası rahatsızlıklar hakkında rapor veren ve ırk eşitsizliğine olası çözümler sunan büyük bir özel bölüm hazırladı.(Smithsonian Ulusal Afrika Amerikan Tarihi ve Kültürü Müzesi Koleksiyonu, © Newsweek, Inc. 1967)
Dergi, cevabın düzenli entegrasyonda yattığına inanan bir şehir plancısı ile röportaj yaptı. Planına göre, beyazların siyah komşuları tarafından asla tehdit altında hissetmemeleri için her banliyöde yalnızca belirli sayıda siyah yeniden konumlandırılacaktı. Bu, entegre bir toplum yaratacaktır, ancak siyah seçenekleri bir kez daha sınırlandırarak elde edilirse entegrasyon doğru olur mu? Pretzer'in öne sürdüğü gibi, derginin radikal değişim araştırması bir şekilde hala Afrikalı-Amerikalıları, nerede yaşadıklarını seçmek isteyebilecek insanlardan çok satranç taşları gibi görmeyi başardı.
derginin editörü, Osborn Elliott , paketin bu çağda saygı duyulan nesnel habercilikten uzaklaşmayı ve yeni bir savunucu gazetecilik türüne doğru bir atılımı temsil ettiğine inanıyordu. Sadece ölen insan sayısını, hasar gören binaları ve kırılan mağaza camlarını okumaktansa, Haber Haftası bu istatistikler olmadan bir geleceği şekillendirmeye çalıştı. Dergi, patlayan şehirlerin ve kışkırtıcı söylemlerin kaçınılmaz olarak açıkça ortaya koyduğu gibi, sorunun acil olduğunu savundu. Okurlarının kulağına fısıldamak yerine, Haber Haftası yüzlerine bağırıyordu. Dergi, sayısını Kerner Komisyonu'nun Mart ayı nihai raporundan yaklaşık üç ay önce yayınladı. Bu özel proje, Amerikan Dergi Editörleri Derneği'nden 1968 Ulusal Dergi Ödülü kazandı.
Haber Haftası 'in bulguları gözden kaçmadı, ancak Kerner raporu çok daha fazla tartışma yarattı. 20'li yılların başlarında gecekondulara yığılan Avrupalı göçmenlerin oluşturduğu kitleye karşı çıkan ortak bir eleştiriyi çürüttü.inciyüzyılın ortalarında kırsal Güney'den şehir merkezlerine taşınan Afrikalı-Amerikalılar. Göçmenlerin çoğu yavaş yavaş Amerika'nın sosyal merdivenini yükselttiğinden, bazıları daha sıkı çalışmanın Afrikalı-Amerikalıları yoksulluktan ve orta sınıfa götüreceğini öne sürdü.
Illinois Valisi Otto Kerner, Jr (ortada, masanın başında) başkanlığındaki Ulusal Sivil Bozukluklar Danışma Komisyonu, Mart 1968'de raporunu yayınladı.(Smithsonian Ulusal Afro-Amerikan Tarihi ve Kültürü Müzesi Koleksiyonu, Gift of Clarence, Mary ve Robert Bryant)
Aksine komisyon, göçmenlerin ezilmesinin, sanayileşme patlamasının doldurulabileceklerinden daha hızlı vasıfsız işler yarattığında meydana geldiğini savundu. Öte yandan Afrikalı-Amerikalılar, sanayileşmenin yavaşlaması ve vasıfsız iş arzının düşmesiyle geldiler. Ayrıca, ırk ayrımcılığı, Afrikalı-Amerikalıların yoksulluktan kaçma yeteneklerini sınırladı.
Dahası, rapor ayaklanmalara karşı ortak bir tepkiyi esefle karşılıyordu: polis memurlarının yoğun nüfuslu kentsel mahallelerde kullanmak üzere daha ölümcül silahlarla donatılması. Birincil tavsiyesi, getto zenginleştirmeyi, önemli sayıda Zencinin getto dışındaki topluma entegrasyonunu teşvik etmek için tasarlanmış programlarla birleştiren bir politikaydı.
Hem Kerner Komisyonu hem de Haber Haftası Afrikalı-Amerikalılara eşit fırsatlar sağlamak için agresif hükümet harcamaları önerdi ve her biri Afrikalı-Amerikalı liderlerden ve beyaz liberallerden övgü aldı. Öyle olsa bile, Amerika Birleşik Devletleri başkanı bir hayran değildi.
Johnson yanıt vermesi için herhangi bir baskıyla karşılaşmadı Haber Haftası ancak bir başkanın kendi seçtiği komisyon tarafından hazırlanan bir raporun kamuoyuna açıklanmasını önermemesi nadirdir. Yine de, LBJ'nin yaptığı buydu.
Başkan ılımlı komisyon üyelerini seçmişti çünkü onların programlarını destekleyeceklerine, dışarıdaki ajitasyonun kanıtlarını arayacaklarına ve ulusal politikacıları oluşturan ya da bozan beyaz orta sınıfa suç yüklemekten kaçınacaklarına inanıyordu. Rapor onu kör etti. Komünist ajitasyonun ayaklanmaları ateşlediğini öne sürmüştü ve rapor, ayaklanmaların herhangi bir organize plan ya da 'komplo'dan kaynaklanmadığını ve bunların sonuçları olmadığını öne sürerek, buna karşı çıktı ve komisyon başka bir ortak iddiayı reddetti. : sorumsuz gazetecilerin getto mahallelerini ateşe verdiği suçlaması.
Johnson'ın duygularına rağmen veya belki de onlar sayesinde, rapor büyük haber oldu. Johnson Birimi Zenci İsyanlarında Beyazlara Saldırdı, oku içinde bir başlık New York Times . Bantam Books tarafından hızla basılan 708 sayfalık rapor, birkaç hafta içinde 740.000 kopya satılarak en çok satanlar arasına girdi. Zamanlar yayınlandıktan sonraki ilk hafta her gün raporla ilgili ön sayfa makalelerine yer verdi. Birkaç gün içinde hem CBS hem de NBC, ırk ve yoksulluk arasındaki bağlar hakkında belgeseller yayınladı.
Geri tepme anında gerçekleşti. Anketler, beyaz Amerikalıların yüzde 53'ünün ayaklanmalara ırkçılığın yol açtığı iddiasını kınadığını, siyah Amerikalıların yüzde 58'inin bulgulara katıldığını gösterdi. Rapordan önce bile, beyazların sivil haklara verdiği destek azalıyordu. 1964'te çoğu Kuzeyli beyaz Johnson'ın sivil haklar girişimlerini desteklemişti, ancak sadece iki yıl sonra, anketler çoğu Kuzeyli beyazın Johnson'ın çok agresif bir şekilde bastırdığına inandığını gösterdi.
Beyaz'ın Kerner Komisyonu'na verdiği yanıt, Richard Nixon'ı o yıl başkanlığa seçen kanun ve düzen kampanyasının temellerinin atılmasına yardımcı oldu. Amerikalılar, beyaz önyargının tüm ağırlığını dikkate almak yerine, polis memurlarını askerler gibi silahlandırma ve şehir içi suçları çökertme çağrısı yapan retoriği onayladılar.
Hem Kerner Komisyonu Raporu hem de Haber Haftası Paket, büyük devlet harcamaları gerektiriyordu.
John F. Kennedy, 1960'ların sonunda bir Amerikalı'nın aya ulaşacağını ilan ettiğinde, Cumhuriyetçiler bile onun arkasında sıraya girdi. 1968'de, ırk eşitsizliği için iddialı bir tedavi önerdiklerinde, Kerner Komisyonu üyeleri muhtemelen JFK'nin yankılarını duydular. kelimeler : Bu on yılda aya gitmeyi ve diğer şeyleri yapmayı seçiyoruz, kolay oldukları için değil, zor oldukları için.
Gerçekten de Birleşik Devletler aya ulaşacak kadar zengindi; Yine de Pretzer, Johnson yönetiminin kaynaklarını Vietnam'daki savaştan sosyal reforma kaydırmayacağını ve Kongre'nin vergi artışlarını kabul etmeyeceğini söylüyor. Ayrıca, eyalet yasama organları, federal eylemlerin yerel etkisini rutin olarak köreltti.
Nihayetinde aya gitmek, ülkenin ırksal sorunlarını çözmekten çok daha kolaydı. Politik olarak, uzay yolculuğuna milyarlarca dolar harcamak, ırksal eşitsizliği düzeltmeye çalışmaktan daha satılabilirdi. İlk Afrikalı kölelerin 17. yüzyılın başlarında Kuzey Amerika'ya gelmesinden bu yana, genellikle yasalarla desteklenen önyargı, Afrikalı-Amerikalıların deneyimlerini sınırladı.
İlk siyah başkan Beyaz Saray'da oturduğunda bile, genç siyah erkeklere ölümcül polis saldırıları ırksal kargaşa yarattı. Afrikalı-Amerikalı yoksulluk bugün bir sorun olmaya devam ediyor. 1969'da siyahların yaklaşık üçte biri yaşadı yoksulluk sınırının altında. 2016 yılına kadar bu sayı düştü Afrikalı-Amerikalıların önemli bir kısmı 1960'ların yasalarından bir artışla orta sınıfa geçtiği için yüzde 22'ye çıktı, ancak yoksulluk içinde yaşayan siyahların yüzdesi hala beyazların yüzdesinin iki katından fazla. Siyahların artık hükümette daha yüksek bir sesi var ve yine de yoksulluk ve haklarından mahrum bırakılma devam ediyor. Kerner Komisyonu'nun potansiyel değişim konusundaki iyimserliğine rağmen, son 50 yılda Amerika'nın ırk ayrımını sona erdirmek veya Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yoksulluğun ırksal bileşenini ele almak için yalnızca dağınık çabalar olmuştur.