Mükemmel yeni stand-up gösterisi “Cold Lasagne Nefret Kendimden 1999” da James Acaster hayatının en kötü yılını anlatıyor: Yıkıcı bir ayrılık, intihar düşünceleri ve zihinsel bir çöküşün ardından, ilk kez bir terapistle görüşmeye başladı. zaman. “Çünkü ben İngilizim ve gereken bu,” dedi. Duygularım hakkında konuşmadan önce tüm hayatım paramparça olmalıydı. ”
Birkaç yıl önce New York’u gezen ancak yakın zamanda Vimeo’da satışa sunulan Acaster’ın şovu, İngiltere’nin meşhur sert üst dudağını hedef alıyor. Yeni gösterisinin iki yayılan, tiksindirici komik saatlerinden sonra ortaya çıkan tema, sadece akıl sağlığı hakkında konuşmanın zorluğu değil, aynı zamanda stoacılığın tehlikeleri.
Amerikan ve İngiliz komedisi arasındaki farkla ilgili kapsamlı genellemelerden daha kötü bir şey yok, ki bu benim bir tane yapmak için kendimi mazur gösterme yolum: Daniel Kitson, Josie Long ve Acaster gibi İngiliz çizgi romanlarında daha az yaygın olan bir anlatı ve tematik hırs var. burada çizgi romanlar arasında. Belki de kısa kulüp setleri yapmak yerine Edinburgh Festival Fringe’de saatlerce süren şovlar sergileyerek dişlerini kestikleri içindir. Her halükarda, Acaster, şakalarını, fikirlerin metaforlar ve konudan uzaklaşmalar yoluyla bütünleştiği zor bir yapıya sığdırıyor.
İlk perdede – bu özel bir ara ile – viral hale gelen “Great British Bake Off” görünümünde duygusal bir çöküşten bahsettiğini anlatıyor. Akıl hastalığının seyirciyi güldürmek için ne kadar çabuk eğlenceye dönüştüğüyle alay ediyor ve yaptıklarında onlara kızıyor. Sonra buna gülüyorlar.
Acaster’ın, hayranlarıyla alay ederek ve onlarla olan ilişkisini aşağılayıcı olarak tanımladığı defalarca yaptığı kalabalığa iğneleme biçiminde bir öz farkındalık var. Saygısız komedisi, izleyiciye hakaret etmekten zevk alıyor. “Geceler boyu odada komedi hakkında en çok şey bilen benim ve kazanmam gerek sizin onayı? ” bıkkınlıkla diyor.
İngiliz hayranlarını şovun bir parçası haline getirmenin bir amacı var. İngilizce ikonlar onun düzenli hedefleridir. Brexit’e gördüğüm en keskin komik saldırıyı yaptı ve Ricky Gervais’in transfobisine karşı çevik çarpıklığı da viral oldu. Acaster zaten neredeyse basmakalıp bir İngiliz komedi markasına sahip: beyin ve sarhoş, ironi ve ısırgan alay katmanlarının içine sarılmış. State of the Nation özel hissine sahip samimi hikayelerle dolu bir stand-up gösterisine nadiren rastlanır.
Acaster, “Cold Lasagne” a kadar, 2018’de aynı gün yayınladığı dört Netflix spesiyalitesiyle tanınıyordu. İlk ve en iyisi olan “Repertuar”, bir kız arkadaşının onu “Seni seviyorum ama sevmiyorum” dedikten sonra terk ettiğini anlattı. Seni tanıdığımı hissediyorum. Bu şovun iskelet anahtarı ve geri kalan şakalarının çoğu iddiasına kanıt sağlıyor. Oyunbaz gözlemsel komedisi seyirciyi uzakta tutuyor, hatta bir noktada onun aslında bir çizgi roman kılığına girmiş gizli bir polis ofisi olduğunu iddia ediyor, şov boyunca sadık kaldığı bir çizgi. Saçma kibirlere böylesine bağlılık, işinin eğlencesinin bir parçası.
Yeni spesiyalitesi, başlarda güneş gözlükleriyle sahnede kasılarak ve bir masadan bardaklara vurarak, havalı bir parıltıyla mikrofonu kapmadan önce kalabalığa küfrederek kişide kahkahalar da buluyor: “Şimdi manşetlere başlayalım: Şimdi küfrediyorum. Başka bir kız arkadaşının ayrılık için yaptığı açıklamayı anlatıyor, ama bu sefer bunun nedeni, yardım almayı reddetmesi ve üzüntüsünün nasıl yayılmasıyla ilgili. Bu gösteri öncekilerden çok daha günah çıkarma amaçlı. Geçmiş çalışmaları özel hayatından kaçınırken, bu rahatsızlık verecek kadar derinlere iniyor.
İkinci perdede Acaster, menajeri, terapisti ve kız arkadaşıyla mutsuz bir şekilde kopmuş ilişkilere dair üç hikaye anlatıyor. Her biri, çok fazla şey söyleyip söylemeyeceği konusunda belirli bir endişeye dayanan virtüöz bir set parçası.
Vurgu, kız arkadaşının en iyi İngiliz çizgi roman kurumu Bay Bean’i canlandırmasıyla tanınan Rowan Atkinson’la nasıl çıktığına odaklanan ayrılık, fiziksel maceralarda uzman. Acaster bir hüzünlü somurtkanlıkla, genç bir çizgi roman olmanın tuhaf bir şekilde komik dehşetini anlatıyor, bir korku filminde kemanların aciliyetiyle defalarca söylediği bir cümle “Bay Bean’e terk edildi.” Bu, acımasız ve önemsiz olduğu eleştirisini tahmin etmek için sürekli olarak saptığı, alçakça bir komedi şaheseridir.
Acaster, insanların ne düşündüğünü umursamayan gerçeği söyleyen bir çizgi roman değildir. İyi bir çıkış yapmaktan endişe duyuyor gibi görünüyor, ancak öykülerine başka bir gerilim katmanı eklemek için kendi duyarlılığını kullanıyor. Menajeriyle sonuçları açıklarken, büyük bir adil olma şovu yapıyor, öyle ki hikayeyi sadece kendi bakış açısından anlatacağını söylüyor. Şöyle başlıyor: “Bilmen gereken ilk şey, her şeyi mahvettim ve bunu gülmek için yaptım. ”
Bu tanıdık bir numaradır, düşüncelerinin korkunç mantığını hayal ederek birini gülünç duruma düşürür, ancak çok azı buna tam olarak veya uzun süre bağlı kalmıştır. Acaster’ın esprilerinin çoğu teatral bir kaliteye sahip ve o sadece gösterileri değil, aynı zamanda pandomimi sahne donanımı ile birleştiriyor. Brexit hakkındaki fikrini göstermek için bir restoranda yemek siparişi vererek kısa bir oyun bile yapıyor.
Dövüşlerini zevkle gerçekleştiriyor ve menajeri ile olan tartışmasında, onu terapiste götüren zihinsel sağlıkla mücadelesini hatırlatıyor ve bu da dizinin en patlayıcı kavgasıyla sonuçlanıyor. Özel kısa mesajlarını ona okumak için telefonunu çıkardığında, kirli oynamanın keyfini çıkaran biri gibi gülümsüyor.
Bu, açıkça pek çok enkarnasyondan geçmiş bir şovdur, bu yüzden “Cold Lasagne Hate Myself 1999” ı satın alarak, benzer temalarda 40 dakikalık bir performans daha elde edersiniz. Soğuk lazanyadan aslında hiç bahsedilmiyor ama “kendimden nefret ediyorum” bile tuhaf görünüyor, çünkü burada pek çok başka nefret var.
Boğuk öfke bazen bir kurgu, diğer zamanlarda bir yumruk çizgisidir, ancak bu şov için her zaman gereklidir. Bir noktada Acaster, ülkenin her yerini gezdiğini söylüyor ve ekliyor: “Size söyleyeyim: Britanya’dan nefret ediyorum, kesinlikle nefret ediyorum. ”
Sonra özür dilercesine, kelimelerin kesin dizilişini her zaman alarma geçirir. “Bunu yanlış ifade ettim,” dedi durarak. İngilizlerden nefret ediyorum. “