Konuştuğum kız, kıtadaki en büyük İmparatorluk olan Gardias İmparatorluğu’nun İlk Prensesi Charlotte de Gardias’tan başkası değildi.
Diyelim ki bu yaygın durumlar gibiydi.
Diyelim ki ben gerçekten Demon King’s Castle’da bir tutsaktım ve gerçekten hafıza kaybı yaşadım.
Daha sonra ağlayan bir kızı ne olduğunu bilmeden hücresinden çıkarmaya çalıştım, onu teselli ettim ve hatta ona yiyecek bir şeyler bile verdim çünkü böyle aç kaldığı için ona acıdım. Ancak, aslında iblis kral ordusu tarafından esir alınan imparatorluk prensesi olduğu ortaya çıktı!
O zaman diyelim ki prensesle birlikte kurtarılacaktım.
O yüzden prenses onlara bana son derece saygılı davranmalarını söyleyecekti diyelim.
Buna en uygun ifade “ne klişe” idi.
Fakat.
Düşük seviye kamuflaj büyüsü ile görünüşünü değiştiren bir iblistim.
Ne yani, işler böyle geliştiyse ben biraz mahvolmuş değil miydim?
İblis Kralın Kalesinden mezbahaya götürülen bir inek gibi çıkarıldım ve savaş alanından çok uzakta İblis Fetih Ordusu garnizonunun başkomutanının kışlasına yakın bir yere vardım.
Sayısız büyücü ve rahip prensese yaklaştı ve hemen harekete geçti. Benim hakkımda da bazı önlemler aldılar.
Rahatladım, ölümsüz niteliklerim yoktu, bu yüzden rahiplerin üzerimde yaptığı iyileştirme büyüsü herhangi bir hasara veya başka bir şeye neden olmadı. Kutsal gücü reddeden bir anayasam olmadığı için kesinlikle şanslıydım.
Elbette, bunun bir sorun olmayacağını zaten biliyordum. Öyle olsaydı, insan tarafından kurtarılmaya bile çalışmazdım.
Pis bir piç olduktan kısa bir süre sonra, birçok insan beni yıkamak, silmek ve temizlemek için bana sarıldı. Sıcak bir gündü ama hata yaparsam öleceğim korkusu her şeyin üstesinden gelmemi sağladı.
Bir büyücü, örneğin üzerimdeki lanetleri gidermek için bir büyü yaparsa, her şey biterdi. Neyse ki, İblis Kralın Şatosunu aramak için çok sayıda birlik görevlendirildi ve büyücü güçleri arasında çok fazla kanayan ve yaralı insan olduğu için Prensesle sadece ilgilenmeleri zor görünüyordu.
Ancak soru şuydu, Charlotte doğal olarak iyi huylu muydu yoksa bir şekilde benden hoşlandı mı?
“Lütfen bu kişiye iyi bakın. Ne de olsa o benim velinimetim.”
Sonunda sorun, beni çok fazla önemsemesiydi.
Kendi enerji eksikliğine rağmen, sürekli olarak onlara önce benimle ilgilenmeleri talimatını veriyordu. Biraz önce kolumu doladığım kızın önünde eğildim.
“H, hayır. Sorun değil Majesteleri. Ben iyiyim. Gerçekten sağlıklıyım. Evet.”
Aslında özel bir şey yapmadım bile.
“Hafızanı kaybettiğini söyledin. Sana ağır bir lanet uygulanmış olmalı.”
“H, hayır, öyle değil! Hatırlamama gerek yok. Evet, o kadar da önemli değil. Evet.”
“Bu…”
Hayır, senin iyi bir kız olduğunu biliyorum ama bana biraz izin vermez misin?
Bana bir bisküvi için çok fazla şey veriyorsun.
Sonunda, bana ve prensese bakmak için mola bile vermeyen hemşireleri ikna ettikten sonra kışlanın yanındaki özel odada yatmama izin verildi. Çökmeye yakındılar.
Öncelikle.
Bir kaplanın ağzına atlamak için çökmekte olan bir mağaradan kaçmış gibi hissettim.
[Etkinlik tamamlandı – Düşüş]
[100 başarı puanı kazandınız.]
Bir şekilde ilk engeli aştım..
* * *
Prensesin benim için ilgisi ısrarcıydı.
Bazı temel ilk yardım işlemleri bittikten sonra, prenses beni kışlaya geri çağırdı.
Bir masanın üzerinde çok miktarda yiyecek seti vardı.
“İyi yiyemezdin. Devam et ve ye.”
“Ah, evet… Evet.”
Ancak ona kolay kolay dokunamazdım. Şu an bana bakan çok fazla göz vardı. Prenses bana baktı ve neler olduğunu anlamış gibi başını salladı.
Bu kadar insan bana baktığında boğazımdan bir mısır tanesi bile alamayacak biri olduğumu düşünüyor gibiydi.
Prenses çevredeki muhafızlara, büyücülere ve rahiplere baktı.
“Dışarı çık ve bekle.”
“Bu, ama Majesteleri…”
“İblis Kral’ın öldüğünü ve buranın güvenli hale geldiğini söylemedin mi?”
Prensesin nazik emriyle herkes kışladan ayrıldı ve geride sadece ben ve prenses kaldı. Bana sessizce baktı.
“Hadi çabuk yiyelim.”
“Evet, ha? Ah, evet. Evet.”
Prenses kavrulmuş hindi bacağını çıplak elleriyle tuttu ve ısırmaya başladı.
“….”
Rahatça yemek yemek istediği için onları kovmuş gibiydi.
“E, erm… Ah. Wo, hastalanmayacak mıyız…?”
Bir insan bu kadar uzun süre aç kalsa ve böyle bir şey yese, midesinde ölüme kadar gidebilecek sorunlar yaratmaz mı?
Dışarıdaki rahiplere çok mu güveniyorsunuz?
“Sen de. Çabuk ye.”
Bunu ona söylemenin bir anlamı yoktu.
* * *
Yemek oldukça büyüktü, bu yüzden prenses bir şeyler yerken düşüncelerimi toparlamak için zamanım oldu.
Prolog’da İblis Kral Valier öldü ama ondan önce olan bir durum vardı.
Demon World, Demon World War olarak adlandırılan, insanlar ve Demon Realm arasında topyekün bir savaş.
Doğal olarak, devam eden bir savaş olduğu için kahraman, İblis Kralı yok etti. Sonunda birbirlerini yok etmelerine rağmen.
Savaşın nedeni bilinmemekle birlikte Demons adı altında başlatıldı. İblis Kral Valier inanılmaz derecede güçlü güçlere sahipti ve İnsan Koalisyonu’nu teslim etmeye çalıştı.
Valier, Koalisyonun kilit isimlerini kaçırmak için İnsan Kuvvetlerinin çeşitli yerlerinde gizlenmiş casuslarını kullandı. Savaşa katılmalarını engellemek için politikacıları, kralları, güçlü savaşçıları ve büyücüleri kendilerini veya ailelerini kaçırdı.
Ve en önemli rehine, Gardias İmparatorluğu’nun Birinci Prensesi ve annesiydi.
Valier, İmparatoriçe ve Prenses’i kaçırmayı başardı. İmparator savaştan çekilirse diğer güçlerin de peş peşe geleceği açıktı.
Ancak İmparator, İblis Dünya Savaşı’ndan vazgeçmenin büyük bir hata olacağını biliyordu. İmparatorluk çekilirse, yok olacaktı.
Sonunda rehinelerden vazgeçip topyekun bir savaş başlatmaktan başka çaresi kalmamıştı. Tüm rehineler öldürüldü, ancak birçok kıvrım ve dönüşten sonra prenses hayatta kaldı.
Böyle bir şey miydi….?
Hayır, sanmıyorum.
Haydi bunun hakkında düşünelim.
Kesinlikle yazdığım bir roman ama dürüst olmak gerekirse her cümlesini hatırlayamadım. Prolog nispeten daha az akılda kalıcıydı. Ne de olsa o kısmı en uzun zaman önce yazdım.
Sevimli bir yüzle önümde yemek yiyen prenses, bir okul draması olan romanımın ana karakteri değildi.
Dürüst olmak gerekirse, adının Charlotte de Gardias olduğunu bile bilmiyordum. Hatırlamadığımdan değil, en başta bilmiyordum. Yoldan geçen birinin adını hatırlamamak değil de, daha sonra adı geçen kişinin adının “Ah, işte böyle biri vardı” yazdığını görünce.
Prensesin adını hiç hatırlayamadım.
Bunu biraz daha düşünelim.
Yazdıklarım gerçeğe dönüştü.
Sonuç olarak, hayal bile edemediğim tüm kısımlar dolduruldu.
Bu benim bildiğim dünyaydı ve aynı zamanda hiç tanımadığım şeylerle dolu bir dünyaydı.
Kapıyı koruyan askerlerin her birinin kendi geçmişleri vardı ama ben onları tanımıyordum. Bu benim düşündüğüm dünya olsa da, olayların böyle olması doğaldı. Bu, sanal ortamların bir anda gerçeğe dönüşmesi gibiydi.
Bu nedenle, bu dünyada ben onları tarif etmemiş olsam da her zaman olan olaylar olacaktı ve zaten olmuş olaylar da olmalı. Geçmişte, bugünde ve gelecekte hakkında hiçbir fikrimin olmadığı şeyler vardı.
Ancak yazdığım cümleler mutlaka gerçekleşecekti.
İmparator rehinelerden vazgeçti ve topyekun bir savaş başlattı. Demon Realm’in boyun eğdirilmesi başarılı oldu ve eğer İmparator rehineler yüzünden savaştan çekilirse, diğer katılımcılardan çok fazla tepki alacaktı ve bu nedenle İmparatorluğun düşme olasılığı küçük değildi.
Bu doğruydu.
Ve ana anlatı için oldukça önemli olması gereken Birinci Prenses hakkında hiçbir şey yazmadım. Tabii ki, bunun sadece normal bir okul kesiti olması gerekiyordu, ancak imparatorluk ailesinin geçmişinden de biraz bahsedildi.
Ancak, Birinci Prenses tam önümdeydi ve yine de bu kız hakkında hiçbir şey yazmadım. Bu yanlış bir çıkarım olsa da, ya İblis Kral tarafından kaçırılan prenses rolündeki bir karakter varsa? Onu anlatının içine sokup daha önemli hale getirmez miydim?
Ana sahneye çıkacağı kesin olan önemli bir karakterin, ana anlatıdan sapması olması gereken bir şey değil.
Prensesin hikayede daha sonra önemli bir rol alması gerekmesine rağmen, gelecekte görünmüyor bile.
O, İblis Dünya Savaşı’ndan sağ kurtulan İlk Prenses’ti, biliyor musun?
Ancak, bu karakter neden görünmüyor ve yazar olarak neden onun hakkında hiçbir fikrim yok?
Kendi romanımı bir tür kehanet olarak görmekten başka seçeneğim yoktu. Kendi yazımı yorumlamak zorunda kaldığım bu garip şeyi yapmak zorunda kaldım.
Yazar genellikle hikayenin kalıntılarından habersizdi, ancak şimdi söz konusu kalıntıları yaşıyordum. Şimdi şeylerle dolu olacaklar ve olacaklar ve neyle ilgili hiçbir fikrim yok.
Bu dünya gerçeğe dönüşürken hikayenin dolan boşluklarını bulmalı ve onları bildiğim geleceğe bağlamalıydım.
Bu iki değerli anlatının bildiğim geleceği nasıl etkilediğini anlamam gerekiyordu. Prenses şu anda bu şekilde kurtarıldı, ancak gelecekte imparatorluk ailesinin hikayesinde hiç yer almadı.
Cevabı iki olguyu kullanarak bulmam gerekiyordu.
İki olası cevap vardı.
Birinci.
Benim varlığım bir şekilde hemen ölmesi gereken prensesi yaşattı.
Tek başına ağlayan prensesin kendi canına kıyabilmesi garip gelmedi. Ayrıca, aşırı derecede yetersiz beslenmişti. Ancak, bu tek bir bisküvi ile çözülebilir mi? Her neyse, benim varlığımın prensesi kurtarma ihtimali vardı. Çok düşüktü ama oradaydı.
Saniye.
Bu olası cevap, romanımda farkında olmadığım çok büyük bir olayın gerçekleşmiş olabileceği varsayımına dayanıyordu.
Mesela yazdığım büyük olaylar yine istenildiği gibi akıp giderdi. Bunun arkasında başka sebepler olabilir.
Diyelim ki A olayı gerçekleşti. Bunun için bir açıklama yazdım, ancak perde arkasında, A olayının gerçekleşmesine neden olan tamamen farklı bir faktör olabilirdi.
Diyelim ki yazdım, birdenbire oldu. Bu durumda ne yapmalıyım? Diyelim ki mantık sorumsuzca böyle yazılmış.
Bununla birlikte, bu dünya gerçeğe dönüştüğü anda bunun bir arka plan hikayesi, bir nedeni olması çok saçma olmaz. Başka bir deyişle, bir tür olasılık düzeltmesi olmuş olabilir.
Bir süre önce ışınlanma parşömenini kullanmaya çalıştığımda olan buydu.
Böylece bu dünyada hangi olayların olacağını bilecektim ama neden olduğunu bilemeyecektim. Bu çok garip bir durumdu. Bunların hepsi, bu hikayeyi çok sorumsuzca ve kabaca, her şeyi düzgün bir şekilde açıklamadan yazdığım için oldu.
Kesin olmadığım için bu benim cezam mıydı?
Yani, prensesin hayatta kalmasının sebebi ben değilsem, sadece bir cevap daha vardı.
Öldürülecekti ya da yakında ölecekti.
“Neden yemiyorsun?”
Sevimli küçük prenses bana sakince sordu.
* * *
Hayattan kesit hikayelerinde bile kötü adamlara ihtiyaç vardı. Kötü adamların olmadığı hayattan kesit hikayeleri olabilir, ancak bunlar başyapıtlar diyarındaydı. Bir kötünün varlığı, anlatı sürecini basitleştirdi. Biri bunu kötü bir adamın yaptığını yazarsa, birçok şeyi açıklayabilir.
Bunu neden yaptı? Birisi böyle bir şey sorsa, bunu “Çünkü o kötü bir adam hah” şeklinde açıklayabilirdi.
Bu yüzden, kötü adam olmadan hayattan kesitler içeren bir hikaye yazacak kadar yetenekli değildim.
[Şeytan Kral Öldü]’nün ana kötü adamı İmparatorluk Prensi Bertus de Gardias’tı.
Bazı küçük kötüler vardı ama prens biraz farklıydı. Akademi’de bulunan kötü adamlara biraz özensiz ve ikinci sınıf denilirse, prens gerçek anlaşma olur. İnsanları öldürmek için komplo kuran bir tipti. Ona bir sonraki imparator olmak için her şeyi yapacağı ayarını verdim.
Bertus’un bakış açısına göre, iblisler tarafından kaçırıldıktan sonra canlı dönen İlk Prenses’in varlığı, onun için yalnızca bir diken olacaktır. Sırf bu kadar zorluk çekmiş olduğu için, prenses çok fazla dikkat toplayacak bir konuma gelecekti ve onun nasıl Birinci Prenses olduğuna bakılırsa, tahta geçme hakları benzer olacaktı.
Bertus, Birinci Prenses’in hayatta olduğunu ve ölmediğini bilse utanırdı. Elbette onun öldüğünü düşünecekti, ama o canlı olarak geri döndü.
Eğer durum buysa, Charlotte’un yakında Bertus ya da adamlarından biri tarafından öldürülmesi büyük bir ihtimaldi.
Charlotte, ana hikayenin kalıntılarında perde arkasında ölecekti. Ana hikayeye bile katılamayacaktı.
Charlotte muhtemelen yakında ölecekti. İmparatorluğa bile gidememe olasılığı da o kadar düşük değil.
Charlotte yakında tehlikede olacaktı. Nasıl olduğunu bilmiyorum. Ben bunu düşünürken, prenses sonunda doyduğu için içini çekiyordu.
Bu kızı kurtarabilecek miydim?
Hayatım rüzgarda düşen bir yaprak gibiydi, bu yüzden başka birinin hayatını umursayacak durumda mıydım?
Charlotte burada ölse ve büyücüler de bakışlarını benden çevirse benim için daha iyi olmaz mıydı?
Tam bu düşünce aklımdan geçerken, omurgamdan aşağı bir korku duygusu yayıldı.
Ben sıradan bir insandım. Bu sıradan bir durum değildi ama ben yine de sıradan bir insandım. Böylesine küçük bir çocuğun ölümünü kullanarak hayatta kalmayı planlama düşüncesi bile şimdiden kendimden tiksinmeme neden oldu.
Charlotte, sahip olduğum en yakın müttefikti ve kafasının ne zaman kesileceğini bilemediği bir durumdaydı. Charlotte’un benim tarafımda olması, gelecekte ne gibi beklenmedik bir durum olursa olsun, onu benim için büyük bir güç yapacaktı.
Şöyle düşünelim.
Konuşabildiğimiz tek zaman şimdiydi. Yemek bittikten sonra gardiyanlar tekrar gelirdi. O zaman önemli şeylerden konuşamaz olduk.
Ona hayatının tehlikede olduğunu nasıl iletebilirdim ki? Bunu neden bildiğimi nasıl açıklayacaktım?
Charlotte bana bakarken ağzının kenarındaki yağı sildi.
Charlotte’un gözlerindeki o ana kadar masum ve saf olan bakış birdenbire soğumuş gibiydi.
Tam onun etrafındaki atmosferin aniden değiştiğini düşünürken, Charlotte alçak sesle konuştu.
“Şimdi, dikkatlice dinle.”
Charlotte’un tavrı öncekinden daha ciddiydi.
“Hayatımız tehlikede.”
Charlotte benim söylemek istediğim şeyi önümde açtı.
Ve bana tehlikede olanın sadece kendisinin değil, bizim olduğumuzu söyledi. Sana söylüyorum, sensin.