Çok çok uzaklarda kasvetli bir ormanda, küçük bir böcek yaşardı. Adı BUZZ idi. Buzz karanlıktan çok korkardı. Onun gibi karanlıktan korkan DÂNA adlı bir tırtıl arkadaşı vardı. Her gece iki arkadaş baş başa oturur ve hevesle gün ışığının çıkmasını ve hassas ışınlarıyla karanlığı eritmesini, mavi gökyüzünü aydınlatmasını beklerlerdi.
Bir gece, Buzz ve Dana’nın tam karşısında iki karga dalın üstünde tüneyip gevezelik yapıyorlardı.
“Siyah Gölet’in kıyısında gece ne yetiştiğini biliyor musun?” diye sordu kargalardan biri.
“Hayır”, dedi diğeri. “Lezzetli mi? Gece orada hiç uçmadım çok korkutucu bir yer. Fakat sabah biraz denemekten mutlu olurdum! Sabahları iştahım çok olur.”
“İnanmayacaksın ama orda kıyıda sihirli bir ot yetişiyor. LUMİNA deniyor adına ve onu yiyen kişi karanlıkta ışıldamaya başlıyor.”
“Otu hiç yiyen oldu mu?” diye sordu diğeri.
“Yo… Kurtlar, ayılar ve diğer orman hayvanları, karanlıkta ışıldamak istemezler çünkü bu şekilde avlanmakta zorlanırlar. Ve daha küçük hayvanlar ışıldamak istemez zira onları yemek isteyen daha büyük hayvanlardan gizlenemeyeceklerdir.”
“Şu Lumina otundan bir parça yemek isterdim,” dedi Buzz. Ama Siyah Gölet, tüm ormanın en korkunç yeridir.”
Çok geç olmuştu artık ve Buzz, Lumina otunun hayaliyle uyudu.
Sabah, Dana Buzz’u uyandırdı, “Uyan, sana hoşça kal demek zorundayım.”
“Bir yere mi gideceksin?” diye sordu Buzz.
“Hayır, kozanın içinde sarmalanıp, bir ay boyunca içinde uyumanın zamanı geldi benim için. Bir ay geçtikten sonra uyanacağım, kozanın dışına çıkacağım ve sonra tekrar birlikte olacağız” diye açıkladı Dâna.
“Tamam Dâna, git ve uyu. Seni gözetleyeceğim,” dedi Buzz.
“Yakında görüşürüz! Bensiz burada tek başına iken cesur olmaya çalış” dedi Dâna ve yumuşak, ipeksi kozanın içine doğru kendini büktü.
Kozasının daldan rüzgarla uçmamasından ve kargalar tarafından ezilmemesinden emin olmak için, arkadaşını sabırla beklemeye başladı Buzz.
Sonunda bir ay geçti ama Dâna tam kozasından çıkmaya hazırken, ağır bir ağaç suyu damlasının Dâna’nın üzerine düştüğünü gördü Buzz. Koza hareket etmeye başladı ve Buzz, Dâna’nın kozadan çıkma seslerini duyabiliyordu; rat-a-tat tat,rat-a tat-tat.
Fakat Dâna çıkamadı yapışkan cıvık su bir kaya gibi sertleşti. Bütün gün geçti ve akşam oldu. Dâna’nın takadı kalmamıştı; çırpınışları gittikçe zayıflıyordu.
“Bekle Dâna, yardım çağıracağım,” Buzz söz verdi ona ve güçlü bir böcek görmek için uçtu.
“Bay güçlü böcek, sen çok kuvvetlisin. Tırtıl Dâna’ya kozasından çıkması için yardım et lütfen!”
“İsterdim fakat çok meşgulüm” dedi böcek ve doğruca uyumaya gitti.
Buzz aceleyle bir arıya vardı.
“Bayan Arı, iğnen çok güçlü ve jilet gibi keskin belki Dâna’nın kozasını delebilirsin.
“İğnemi daha önemli sorunlar için saklıyorum,” dedi arı ve uçup gitti.
Sonra Buzz ormanın diğer yakasında bulunan arkadaşı ağaçkakanın yanına uçmaya karar verdi.
“Memnuniyetle yardım ederim, ancak karanlıkta bir şey göremiyorum. Biri yolumu aydınlatmazsa, Dâna’nın bulunduğu ağaca gidebilecek yolu bulamam.”
Buzz’un aklına hemen Lumina otu geldi
“Burada bekle, hemen döneceğim,” dedi ağaçkakana ve Kara Göl’e doğru yol aldı.
Buzz, Dâna’ya o kadar çok yardım etmek istiyordu ki, karanlıktan dahi korkmuyordu.
Ot’u yiyip alacağı ışığın, büyük hayvanların onu görmeyi kolaylaştıracağı gerçeğini bile düşünmüyordu.
Kara Göl’ün kıyısına varır varmaz, Lumina otunu gördü. Uzun safir mavisi sapları esintide sallanıyordu. Buzz kondu ve küçük bir parça ısırdı. Aniden minicik bedeni altın gibi ışıldamaya başladı.
“Ağaçkakana doğru hızla uçtu.”
“Şimdi yolu görebiliyor musun ağaçkakan?”
Bu arada, kozasının içinde, Dâna son çabalarıyla yorgunluktan tükenmişti.
Buzz, ağaçkakanı ağaçlarına getirdiği zaman, Dana artık hareket etmiyordu.
“Bekle Dana, yardım geldi.” diye haykırdı Buzz.
Ağaçkakan geniş ve jilet gibi keskin gagasını hazırladı ve kozaya dikkatli bir vuruş yaptı. Yapışkan su akıp gitti; Dana son bir itiş yaptı ve nihayetinde kozasından çıktı.
Fakat kozadan çıkan bir tırtıl değildi; Dana şimdi şahane bir kelebekti! Parlayan kanatlarını yaydı ve Buzz’dan saçılan ışıktan ışıldıyordu. Dallar bile ışıldamaya başladı; Buzz, hiçbir yerden oluşmamış minik bir güneş gibi görünüyordu ve tüm dostlarını yumuşak ışığıyla sardı.
“Çok güzelsin Dâna!” diye haykırdı Buzz.
Kargalar, bu inanılmaz gelişmeleri tüm ormandakilere ilettiler; Lumina otunu yeme cesaretini gösterebilecek kadar cesur bir böcek var.
Herkes kahramanı görmeye geldi. Kurtlar, ayılar, baykuşlar ve kartalların hepsi, minicik böceğe büyük bir saygıyla bakıyorlardı. Cesaretinden dolayı onu taktir ettiler.
O günden sonra, Buzz ormanda bir nevi kahraman oldu ve diğer hayvanlar onu “Ateşböceği” diye çağırmaya başladılar.
Sonunda, karanlık orman karanlık olmaktan kurtuldu. Karanlığı daima aydınlatan minik bir ateş, ışıldayan bir nokta var şimdi. Ve her gece Ateşböceği, ormandaki hayvanlara korkularının üstesinden gelmede ve evlerinin yolunu bulmada yardımcı oluyor.Resimleyen: E.STRONİKA