Kore’deki ABD Ordusu askerleri. 1950g
Endişeyle yirminci yüzyılın ikinci yarısına başladı. Dünyada soğuk savaş çok azdı. Hitler karşıtı koalisyonun eski müttefikleri barikatların karşı taraflarında durdu, aralarındaki çatışma büyüdü. Bir yandan ABD’nin önderlik ettiği NATO bloğu ile bir yandan da SSCB ve müttefikleri arasında ortaya çıkan silahlanma yarışı ivme kazanıyordu. Çeşitli gerginlik dereceleri çatışmaları alevlendi ve dışarı çıktı, partilerin çıkarlarının çarpıştığı sıcak noktalar ortaya çıktı. 50'lerin başında bu noktalardan biri Kore Yarımadası idi.
Japonya-Japonya Savaşı'ndan sonra Japonya tarafından eklenen Kore, Müttefiklerin Kahire Konferansı'ndaki bağımsızlıkları için söz verdi (Aralık 1 1943). Karar, Baraj Sonrası Bildirimi'nde (26 Haziran 1945) verildi. Japonya, II. Dünya Savaşı'nda teslim olduğunda, Müttefikler, kuzeyindeki Japon birliklerinin güneyde SSCB'ye, ABD'ye teslim olacağı 15 paralelinde bir bölme çizgisi oluşturmak için bir anlaşmaya (1945 Ağustos 38) ulaştı. Teslim olma şartlarını takiben, SSCB 38'i siyasi sınır olarak paralel gördü: “demir perde” düştü.
Moskova Dışişleri Bakanları Toplantısı'nın kararlarına uygun olarak, ortak Sovyet-Amerikan komisyonunun oluşturduğu görevler, Geçici Kore Demokratik Hükümeti'nin kurulmasına yardımcı olmak ve uygun önlemleri almaktı. Bu amaçla Komisyon, tekliflerini hazırlarken, Kore demokratik partileri ve kamu kuruluşları ile istişarede bulundu. Komisyondaki Sovyet tarafı, öncelikle halkın iradesini ifade eden sol demokratik partilere ve örgütlere dayanıyordu. Amerika Birleşik Devletleri temel olarak sağcı kuvvetlere ve kapitalist Amerika'ya odaklanan ve Güney Kore'de işbirliği yapan kamu partileri ve örgütlere güvendi. ABD'nin istişareler konusunda aldıkları pozisyon, bir kez daha Kore halkının sesini dinleme konusundaki isteksizliklerini, bağımsız bir demokratik Kore'nin kurulmasına doğrudan karşı olduklarını gösterdi. Amerikan hükümeti kasıtlı olarak, demokratik partilerin, sendikaların, köylülerin, kadınların, gençlerin ve Güney'in diğer örgütlerinin temsilcilerinin istişarelerine katılmayı dışlamaya çalıştı. Aralık'ta Moskova kararlarına karşı çıkan parti ve grupların müzakerelere 1945'te getirilmesinde istişarelerde bulundu.
Sovyetler Birliği, aksine, Komisyon’ta, mümkün olan en fazla sayıda Kore demokratik partisinin ve kamu kuruluşunun, halkın gerçek çıkarlarını ifade eden kamuoyunun istişarelerine katılımı konusundaki geniş bir çizgi üzerinde yürüdü. ABD’nin faaliyetleri sonucunda, Mayıs 1946’e kadar, Komisyon herhangi bir karara varamadı ve çalışmaları yarıda kesildi.
Bu arada, Kore’nin siyasi ve demokratik gelişiminin ana çizgisi giderek Kuzey’e kaymıştır. İşçi Partisi'nin öncülüğünde, ilerici güçlerin sağlamlaştırılması süreci geliştirildi, işçi kitlelerinin aktif katılımı ve sürekli Sovyet yardımının katılımıyla, Kore çapında, bağımsız ve gerçekten halk devletinin yaratılması için ulusal birlik ve demokrasi mücadelesi gelişti. Kuzey Kore, birleşmiş Kore'nin geçici bir demokratik hükümetinin kurulmasını amaçlayan bütün ulusun çabalarını birleştiren merkez oldu. Kuzeydeki halkın gücü, Sovyetler Birliği ile en önemli eylemleri koordine ederek ülkeyi ve politik yapısını birleştirme konularında bir inisiyatif politikası yürüttü.
Kuzey Kore İşçi Partisi'nin kurduğu 29 Ağustos 1946 kongresinde, Kore halkının merkezi görevi şöyle tanımlandı: “Güney Kore’nin halk karşıtı tepki çizgisini mümkün olan en kısa sürede aşmak, orada tutarlı demokratik reformlar yapmak ve aynı şekilde yeni, demokratik bir Kore inşa etmek Birleşik ve bağımsız. " Bu görevi yerine getirmenin en önemli koşulu, Birleşmiş Demokratik Ulusal Cephenin güçlendirilmesiydi - Kore'nin tüm yurtsever, demokratik güçlerinin birleşmesiydi.
Kuzey Koreli komünistler tarafından ülkenin birliği mücadelesinin merkezi unsuru olarak benimsenen birleşik cephenin taktikleri, özgürlük ve demokrasi mücadelesinde sosyal güçleri birleştirmenin kanıtlanmış bir yoluydu. Yedinci Komintern Kongresi tarafından aday gösterilen Kore Koreli Komünistler tarafından Kore'nin Japon sömürge yönetiminden kurtarılması mücadelesinde zaten kullanıldı. Şimdi, ülkenin bölünmesi şartlarında, Birleşik Demokratik Ulusal Cephesi, anavatanın birleşmesi sorununa demokratik bir çözüm için özellikle ilgili ve etkili bir mücadele şekli haline geldi. Kuzey Kore'deki bu halkın gücü, başka bir nedenden dolayı da önemliydi. Güney Kore'de, o zaman, Ortak Komisyon'da Kore Geçici Hükümeti'nin kurulmasını engelleyen Amerikan askeri idaresinin politikalarına karşı kitlelerin mücadelesi büyüyordu. İşçi Partisi ve Güney Kore'nin Birleşmiş Demokratik Ulusal Cephesi bu mücadeleye katıldı. En büyük performans, özellikle Ortak Komisyon faaliyetlerinin derhal başlatılmasını talep eden işçiler, köylüler ve nüfusun diğer kesimleri tarafından genel bir siyasi eyleme dönüşen demiryolu işçileri grevi olmuştur. Aralık ayında, 1946, sağcı bir çete, Lee Seung Man'i Washington'a, ABD'yi ayrı bir Güney Kore hükümeti kurma sorumluluğunu almaya ikna etmesi için Washington'a gönderdi. Amerikan iktidar partilerine, "Rusların Kore'nin tamamı için özgür bir hükümet kurulmasını kabul etmeyeceği" iddiasında bulunduğunu söyledi. Lee Seung Man önerdi: Güney Kore hükümeti için Kore bölünmüş olduğu sürece çalışması gereken seçimleri ve birleşmeden hemen sonra genel seçimleri düzenlemeyi; Birleşmiş Milletlerde bu hükümeti kabul et ve Kore'nin Kuzeyi ve Güneyinin işgali sorunları hakkında doğrudan SSCB ve ABD hükümetleriyle müzakere etmesine izin ver; Her iki yabancı ordu aynı anda geri çekilene kadar ABD’nin Güney Kore’deki birliklerini sürdürmektedir.
Missouri kruvazörü Kuzey Kore pozisyonlarına ateş ediyor
ABD Dışişleri Bakanı Marshall ve Güney Kore’deki ABD askeri yönetiminin başkanı General Hodge, daha sonra Seung Man’in planını reddetti ve Kore’yi birleştirmenin tek doğru yolu olduğunu iddia ederek bir vesayet planında ısrar etmeye devam etti. Bundan sonra, Kore'nin içindeki durum keskin bir şekilde ağırlaştı: Hodge, Şubat ayında Washington’a 1947’ta Washington’a, ABD ve SSCB’nin Kore’yi birleştirmek için acil önlemler almadığı takdirde bir iç savaşın kaçınılmaz olduğunu yazdı. Amerikan tarafında, General D. MacArthur'un Kore konusundaki önerileri böyle bir "önlem" idi. Öngördüler: Kore sorununun BM Genel Kuruluna devredilmesi; Kore sorununu izlemek ve esasa ilişkin tavsiyelerde bulunmak için, ilgisiz devletlerin temsilcilerinden oluşacak bir Kore komisyonu oluşturulması; Sanatın uygulanması için kabul edilebilir bir çözüm bulmak üzere Amerika Birleşik Devletleri, SSCB, Çin ve Birleşik Krallık hükümetleri arasında daha fazla toplantı yapılması. Kore ile ilgili Moskova Dışişleri Bakanları Toplantısı 3; Bağımsız bir devlet kurmaya çalışan siyasi ve ekonomik bir birlik olarak Kore'nin başarılı gelişmesini engelleyen sorunları tartışmak ve çözmek için ABD ve SSCB temsilcilerinin üst düzey toplantıları. Böylece, Ortak Komisyonun çalışmaları sırasında Amerika Birleşik Devletleri, Amerikan modelinde gelecekte Kore sorununu çözme temelini atmaya çalıştı, yani gerici ayrı Güney Kore hükümetinin çekirdeği yaratıldı.
Kuzey Kore nüfusunun oybirliği ile desteklenen Güney Kore’deki çalışanlar tarafından oluşturulan yeni bir grev ve konuşma dalgası sonrasında, Ortak Komisyon’un yeniden başlatılması ve Sovyetler Birliği’nin bu konuda aktif bir girişim başlatılması, 21’in Mayıs’taki Ortak Komisyon 1947 yeniden çalışmaya başladı.
Bu dönemdeki uluslararası durumun önemli ölçüde kötüleştiği vurgulanmalıdır - Soğuk Savaş'ın yüksekliği, “sınırlayıcı komünizm” doktrininin, “Marshall Planı'nın uygulanması” nın sert siyasi rotası, Cumhurbaşkanı G. Truman'ın sert siyaseti. Bununla birlikte, bu olumsuz koşullar altında, SSCB'nin ısrarlı çabaları sayesinde, Amerikan tarafındaki gecikmelerin direnişine ve taktikleri olmasına rağmen, Ortak Komisyon, 1947'un sonunda bazı sonuçlar elde etti, Kuzey ve Güney Kore'deki demokratik partiler ve kamu kuruluşları Ortak Komisyon'a başvurularda bulundu. onunla yapılan sözlü istişarelere katılma niyetiyle ilgili olarak, bu amaçlarına dikkat çekti, temsilcileri Kore Geçici Demokratik Hükümetin yapısı ve ilkeleri hakkındaki görüşlerini ve ulusal otoriteler ve Geçici Hükümetin siyasi platformu. 39'ten gelen siyasi parti temsilcilerinin ve 386'ten gelen kamu kurumlarının temsilcilerinin güney bölgesinden ayrılmaları dikkat çekicidir. Tüm Kore nüfusunu 52 milyon ile aşan ve açıkça sahtekarlık ve sahtekarlığa işaret eden 20 milyonu temsil ettiğini iddia ettiler. Kuzeyden 3 partileri ve 35 kamu kuruluşları temsil edildi. Sovyet tarafı, partilerin ve grupların sayısını Güney'den 118'e düşürmeyi önerdi, ancak Amerikan tarafı böyle bir hareketin aslında Kore hükümetinde Komünistlerin hâkimiyetine yol açacağını belirterek bunu reddetti. Bununla birlikte, net ve kesin bir şekilde elde edilen ilk sonuçlar, Kore halkının ulusun geleceğini bağımsız bir demokratik kalkınmada gördüğünü söyledi. Ancak, bu tam olarak iç ve dış reaksiyonun ciddi korkularına neden oldu.
17 Eylül 1947, Amerikan tarafı ile bir anlaşmaya varmak için başka bir çaba sarf edildi: Her iki delegasyonun bakış açılarının yakınlaştığı meselelerin uygulanmasına devam edilmesi önerildi. Ancak, bu durumda, ABD temsilcilerinin Komisyona açık bir yanıtı gelmedi. Son olarak, Eylül 26’te, Ortak Komisyonun toplantısında, Sovyet hükümeti adına yeni bir yapıcı öneri yapıldı: aynı anda Sovyet ve Amerikan birliklerini 1948’in başında Kore’den geri çekmek ve Korelilere kendilerine ulusal bir hükümet kurma fırsatı vermek. Böylece, Koreli halk bağımsızlıklarını ve devletlerini mümkün olan en kısa sürede herhangi bir dış müdahale olmadan geri getirme şansına sahipti. Bu öneri, Müttefik güçlerin önceki yükümlülüklerini yerine getirmesiyle ortaya çıkan güçlükleri derhal ortadan kaldırarak, Kore sorununa radikal bir çözüm öngördü. Sadece Amerika Birleşik Devletleri ve Güney Kore atamaları bu öneriye olumsuz tepki verdi. ABD bunu kabul etmeyi reddetti, Ekim 1947’te Sovyet-Amerikan Ortak Komisyonu’nun faaliyetlerinin sona ermesine yol açtı.
Mayıs ayında, 1948 Güney Kore'de, ABD tarafından kurulan bir BM komisyonunun kontrolü altında ayrı bir seçimle yapıldı. Eski devlet başkanı, Washington Üniversitesi'nden Lee Seung Man'deki eski profesör seçildi. Güney Kore hükümeti, Kuzey'in komünist kuvvetlerinin hemfikir olmadığı elbette tüm ülkenin hükümetini ilan etti. 1948 yazında, Eylül ayındaki 9’in Demokratik Halk Cumhuriyeti’nin Kore Cumhuriyeti’ni (DPRK) ilan ettiği Kore Yüksek Ulusal Meclisi için seçimler düzenlediler. Böylece, Kore'nin iki devlete bölünmesinin yasal bir kaydı vardı ve her birinin hükümeti kendisini tek meşru ilan etti.
Kim Il Sung için SSCB'nin desteği özellikle önemliydi, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ulusal ekonomisini restore ederek, dünyanın en güçlü ülkelerinden biriydi. Kim Il Sung, Ekim 13’te 1948’in DPRK I.V.’nin ilanıyla Kuzey Kore hükümetine hoş geldiniz telgrafında olduğunu hatırladı. Stalin, yeni devlet için “ulusal canlanma ve demokratik gelişme yolundaki faaliyetlerinde”, iki devlet arasındaki ilişkilerin sorunlarını çözmeden başarı dilekleriyle sınırlı kaldı. Bu nedenle, DPRK hükümetinin başı, Moskova’nın DPRK hükümet delegasyonunu Sovyetler Birliği’nin ziyaretine rıza göstermesini istedi. Kuzey Kore Komünistlerinin lideri, Stalin'in DPRK'daki tutumunu netleştirmeye ihtiyaç duyuyordu.
1949'un sona ermesinden bu yana, iki Kore devleti arasındaki ilişkiler giderek daha da keskinleşti. Her iki hükümet de, her birinin himayesinde olan Kore'nin birleşmesini istedi. Ekim ayında, Güney Kore Cumhurbaşkanı Lee Seung Man, 1949, Incheon'daki Amerikan denizcilerle yaptığı röportajda, "Bu sorunu savaş alanında çözmek zorunda kalırsak, bizden istenen her şeyi yapacağız" dedi. 30 Aralık düzenlediği basın toplantısında, "Kuzey ve Güney Kore'yi kendi başımıza birleştirmeliyiz" diyerek konumunu sıkılaştırdı. 1 Mart 1950, Seul'deki bir mitingde konuşan Lee Seung Man, "Kore'nin birleşme saatinin yaklaştığını" açıkladı. Savunma bakanı da ifadeler konusunda utangaç değildi. 9 Şubat 1950. Dedi ki: "Kayıp bölgelerin restorasyonu için savaşmaya hazırız ve sadece sipariş bekliyoruz."
Kore Savaşı için bir mühimmat daha
ABD aynı zamanda, daha sonra Seul’deki Amerikan büyükelçisi J. Muccio’nun, “genel bir taarruz vaktini 38’in paralelinin kuzeyindeki bölgeye getirmesini” sağlamak için çok şey yaptı. Güney Kore’deki ABD Askeri Askeri Müşaviri General W. Roberts, Ocak ayındaki 1950’te, savaştan beş ay önce, Güney Kore bakanları ile yaptığı bir toplantıda, “saldırıya başlayacağımız” olduğuna işaret ederek, saldırı için bir bahane oluşturulması gerektiğine karar verdi. geçerli bir nedeni vardı. ”
38 paralelinin kuzeyinde, aynı zamanda çok savaşçı planlar da vardı, ancak bu ifadeler yayınlanmadan gizlilik kapsamında yapıldı. 1949 yılı boyunca yoğun silah, askeri teçhizat, SSCB'den Kuzey Kore'ye mühimmat dağıtımı devam etti. 1950 nüansları yaptı. 19 Ocak 1950 Kremlin Pyongyang'dan önemli bir mesaj aldı. Sovyet büyükelçisi Shtykov şunları söyledi: “Akşamları, Çin büyükelçiliğinde büyükelçinin ayrılışıyla ilgili olarak bir resepsiyon aldı. Kim Il Sung bana yaptığı zaman boyunca şunları söyledi: Şimdi Çin'in kurtuluşu sona erdi, bir sonraki konu Kore'nin kurtuluşudur. Gerillalar olayı çözmeyecek. Geceleri tekrar toplanmayı düşünerek uyumam. Mao, güneye ilerlemeye gerek olmadığını söyledi. Fakat eğer Lee Seung Man ilerlerse, karşı saldırıya geçmesi gerekir. Fakat Lee Seung-man gelmiyor ... O, Kim Il Sung, Stalin'i ziyaret etmek ve Güney Kore'nin kurtuluşuna saldırmak için izin istemek zorunda. Mao yardım sözü verdi ve Kim Il Sung onunla buluşacak. Kim Il Sung, Güney'den Güney'e ilerlemek için Stalin'e kişisel raporunda ısrar etti. Kim Il Sung bir sarhoş durumda ve heyecanlı bir durumda konuştu. ”
Stalin cevaplamak için acelesi yoktu. Konunun görüşülmesi gerektiğine inanan Mao Zedong ile mesaj alışverişinde bulundu. Ancak bundan sonra, Moskova'dan Stalin'den Pyongyang'a kadar olan yılın 30'i Ocak 1950'i şifrelemeye başladı: “19 Ocak'tan 1950 mesajı alındı. Böyle büyük bir anlaşma hazırlık gerektirir. Davanın büyük bir risk oluşturmayacak şekilde organize edilmesi gerekir. Kabul etmeye hazır ... "
Pyongyang'da telgraf, garantili başarı elde etmek koşulu ile operasyona rıza olarak kabul edildi. Pekin'e yapılan bir başka görüşmeden sonra, 9 Şubat'ta Stalin, Pyongyang’ın vatanını askeri yollarla birleştirme niyetini onaylayan Kore Yarımadası’nda büyük çaplı bir operasyon hazırlamayı kabul etti. Bunu takiben SSCB'den teslimatlar keskin bir şekilde arttı. tanklar, topçu, tüfek оружияmühimmat, ilaçlar, petrol. Sovyet danışmanlarının katılımıyla Kore ordusunun merkezinde, geniş çaplı bir operasyon için planın geliştirilmesi derin gizlilik içinde gerçekleştirildi ve birkaç yeni Kore oluşumunun oluşumu hızlandırıldı. Fakat Stalin, Kim Il Sung'un kampanyasını kabul etti, hala tereddüt etti. o korktuğum ABD, Kuzey ve Güney Kore arasındaki anlaşmazlığa yol açabilecek sonuçlara yol açabilecek ve belki de bir nükleer savaşı tehdit eden iki süper güç arasında doğrudan bir çatışmaya yol açacak olan çatışmaya müdahale etti. Bu nedenle, Moskova’nın bir yandan Pekin’in DPRK’nın Kore’nin güç birliği konusundaki eylemlerini desteklemekte ve diğer taraftan ABD’nin ABD’yle savaşa girme riskini önlemek için yaklaşmakta olan ihtilafa katılma ihtimalinden uzaklaşmasına yardım etmesini onayladığını belirtti. Kore işlerine müdahale etmeleri durumunda. Kremlin, Kim Il Sung'un güneye doğru yaklaşımının, enerjik ve hızlı davranması durumunda başarı ile taçlandırılabileceğine inanmaya gittikçe daha fazla eğildi. Bu durumda, Kuzey Kore ordusu, Amerikalılar olaylara müdahale etmeden önce Kore'nin güney kısmını ele geçirmeyi başarabilirdi.
Amerikalıların konumu, Moskova’nın göründüğü gibi, Güney Kore’nin Uzak Doğu’daki Amerikan stratejik öncelikleri arasında ilk sırada yer almadığını ümit etmelerini sağladı. Örneğin, ABD Dışişleri Bakanı D. Acheson 12 Ocak 1950, Güney Kore’nin Amerika Birleşik Devletleri’nde, Pasifik bölgesinde "dolaşım çevresinin" bir parçası olmadığını açıkladı. “Benim konuşmam” diye hatırladı, “Güney Kore'ye saldırmak için yeşil ışığı açtı.” Elbette, Acheson'un bu ifadesi Kuzey Kore liderleri tarafından dikkate alındı. Bununla birlikte, hesaplama yapılmamıştır - ve büyük olasılıkla bu konuda bir şey bilmiyordu - ABD hükümetinin bir diğer önemli belgesi. Mart ayında, ABD Ulusal Güvenlik Konseyi 1950, hükümetin dünyanın her yerindeki komünizmi sıkı bir şekilde kısıtlaması tavsiye edilen bir SNB-68 yönergesi hazırladı. Yönerge, SSCB'nin “patchwork saldırganlığı” na toplam savaştan daha fazla girme eğiliminde olduğunu ve ABD'nin bu tür bir saldırganlığı reddetme konusundaki herhangi bir başarısızlığının “çok tereddütlü ve geç önlem almanın kısır bir döngüsüne” ve kademeli olarak “yürürlükte olan pozisyonların kaybedilmesine neden olabilir” düğmesine basarak. " Direktifte yer alan ABD’nin, “hayati ve çevresel çıkarlar” arasında bir ayrım yapmadan, dünyanın herhangi bir yerinde SSCB’yle yüzleşmeye hazır olması gerektiği belirtildi. 30 Eylül 1950 ABD Başkanı Harry Truman, bu yönergeyi onayladı ve ABD'nin Güney Kore'yi savunma yaklaşımını temelde değiştirdi.
Bu arada DPRK’da Seung Mang’ın askerlerine karşı ilk büyük çaplı saldırı operasyonu için hazırlıklar sona erdi. Büyük komşularının desteği ile cesaretlendirilen - SSCB ve PRC - Kim Il Sung bir istila emri verdi. Haziran 25'teki 1950'in şafağında, Kore Halk Ordusu (KPA) Kore Cumhuriyeti'nin derinliklerine bir saldırı başlattı. Kuzey Koreliler, Güney'e bir saldırı geliştirdiğinde, Kim Il Sung, Sovyet danışmanlarını doğrudan savaş hattında önderlik eden birimlere göndermek istedi. Moskova'dan reddetti izledi. Ancak, savaşın başlamasıyla, Kuzey Kore birliklerinin büyük başarılarına rağmen, Pyongyang, Moskova ve Pekin'de umdukları gibi dış politika olayları gelişmedi. Savaşın ilk günlerinden itibaren, ABD'nin aktif müdahalesi sonucu çatışma uluslararası hale geldi. Amerika’nın savaşa katılımının Kore’nin iç meselelerine müdahalesi olarak yorumlanmadığından emin olmak için, ABD’nin siyasi liderliği, askerlerinin eylemlerini uluslararası hukuk açısından yasal hale getirmeye özen göstermiştir. Amerika Birleşik Devletleri, Kore’deki Amerikan seferi kuvvetlerini “BM birlikleri” haline getirme sorununu BM Güvenlik Konseyi’ne oyladı. Bu eylem veto hakkını kullanarak önlenebilirdi, ancak Sovyetlerin BM temsilcisi Ya.A. Malik, Moskova yönünde, Stalin'in diplomasisinin önemli yanlış hesaplaması olan BM Güvenlik Konseyi toplantısını bıraktı. Amerika Birleşik Devletleri'ne ek olarak, 15 ülkeleri de “komünizme karşı kampanyaya” dahil oldu, ancak Amerikan birlikleri elbette müdahaleci birliklerin temelini oluşturdu.
Savaş iki Kore arasında olmasına rağmen, bu iki devletin sadece SSCB ve ABD'nin kuklaları olduğu açıkça görülüyor. Ne de olsa Kore Savaşı, İkinci Dünya Savaşı'nın sonundan bu yana ilk ve en büyük ihtilaftı. Buna dayanarak, Kore'nin “soğuk savaş” ın başlangıcı için başlangıç noktası haline geldiğine karar verilebilir. O sırada BM Genel Kurulunun Amerika’da göze çarpan etkisi altında olduğu ve bunun da elbette ders üzerinde çok fazla etkisi olduğu gerçeğini dikkate almamak mümkün değil. hikayeler Kore savaşı. ABD, yalnızca Kuzey Kore’yle değil aynı zamanda Güney’le de ilgili olarak, Mann Mann’ın yönettiği iktidar çevrelerine şiddetle bastırırken saldırgan oldu. Zamanın birçok kaynağı, yalnızca ABD’nin baskısı altında olan Güney Kore’nin DPRK’ya yönelik bir saldırı başlattığını söylüyor.
Kore Savaşı'nın Başlangıcından Beri Altmış Yıl
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter