Bir önceki okuduğum kitap "Dostluk Ekmeği" idi. Konusu güzel, sürükleyici bir kitap. Ama beni asıl çeken kısmı, günlük hayatın içine dahil edilmiş eski bir mezhebin var olması. Uydurulmuş bir şey değil. Bakınız açıklamasına;
Amiş (Pensilvanya Almancası: Amisch, İngilizce: Amish), ABD'nin Pensilvanya ve Ortabatı eyaletleri'nde (ve Kanada'da) yaygın olan tutucu bir Hristiyan mezhebidir. 18. ve 19. yüzyılda Almanya, Fransa ve İsviçre'den gelen göçmenler tarafından kurulmuştur. Amişler basit bir yaşama inanırlar, otomobil, telefon, elektrik gibi modern yaşamın kolaylıklarını kullanmaktan sakınırlar. Fayton kullanımı yaygındır. Bu insanlar kendilerini toplumdan dinsel inanışları yüzünden ayırırlar. Örneğin orduya katılmazlar. Kurucusu Jakop Ammann (1644 - 1712 ya da 1730) adlı İsviçrelidir.
Amiş çocuklar 8. sınıfta devlet okullarından alınarak evde eğitim görmeye başlarlar. Amiş inancından olanların başka mezhep ya da dinden biriyle evlenmesine izin verilmez.
İşte bu mezhebin bir ürünü dostluk ekmeği. Hamuru mayalayıp 10 gün süreyle ilgileniyorsunuz. 10. günde dörde bölüp bir parçasını kendinize ayırıp kalan üç parçayı dağıtıyorsunuz. Ama hamur olarak. Hatta isterseniz kendi parçanızı da o zaman pişirmeyip tekrar mayalamaya devam ediyorsunuz. Bu şekilde zincir gibi etrafınıza yayılmaya başlıyor.
Hamurun pişirilme sırasında değişik uygulanışları var. Kek, ekmek, krep ya da muffin olarak pişirebilirsiniz. Ayrıca sade, muzlu, fındıklı, haşhaşlı gibi istediğiniz malzemelerle de çeşitlendirebilirsiniz. Tıpkı hayattan ne aldığınız ve ona ne katıp etrafa verdiğinizle ilgili gibi.
Ben hamur uygulamasına başladım. Belki size de gelir bir parçası :)