APR'deki dış politika öncelikleri ve bütçe sorunlarındaki değişim ABD'yi Orta Asya'daki programlarını kısıtlamaya itiyor. İlk kez, Dışişleri Bakanlığı ve Amerika Birleşik Devletleri Uluslararası Kalkınma Ajansı (USAID), 2011'taki Orta Asya projeleri için fonları keskin bir şekilde azaltarak 436'tan 126 milyon dolara tahsisleri düşürdü. Gelecekte, Dışişleri Bakanlığı'nın Kongre’nin bütçe talebine göre, 2013’in 118 milyon dolar tutarında olması gereken giderlerin kademeli olarak azaltılması devam etti. (% 12 ile 2012 seviyesine düşürme). Görevlendirilme altında temel olarak politik, sosyo-ekonomik ve insani nitelikte programlar bulunduğundan, Orta Asya cumhuriyetlerinde Amerikan iç politik süreçleri üzerindeki etkisinin azalmasını bekliyoruz. Bununla birlikte, böyle bir düşüşün sorunsuz bir şekilde gerçekleşeceği anlaşılmaktadır. Bir yandan, ABD Dışişleri Bakanlığı, örneğin İnternet teknolojilerinin diplomatik pratikte yaygın kullanımıyla, protesto ve muhalif duyguları harekete geçirmek için daha az maliyetli fakat gelecek vaat eden bir araç kullanarak bütçeleri daraltmak için adımlar atıyor. Öte yandan, STK'lara, medyaya ve Orta Asya'nın diğer kamu kurumlarına benzer enjeksiyonlar, Amerikan devlet kurumlarının düşen yeteneklerinin etkisini hafifleten özel Amerikan vakıfları ve müttefik Avrupa yapıları tarafından gerçekleştirilmektedir.
Alternatif bir senaryoya göre, güvenlik durumu gelişmekte olup, Washington, aksine, bölgedeki ülkelerin güvenlik ve özel hizmetleriyle ilgili her türlü eğitime, ekipman temini, bilgi paylaşımı ve diğer etkileşimlere yönelik harcamaları arttırmaktadır. Sadece 2012’te
Amerika Birleşik Devletleri (Dışişleri Bakanlığı, Pentagon ve Enerji Bakanlığı aracılığıyla), bu alandaki Orta Asya cumhuriyetleriyle işbirliği maliyetini hemen% 40 veya 60 milyon dolar kadar arttırdı. Yıl sonunda, siyasi ve insani yardım girişimlerinin neredeyse iki katı olan 215 milyon doları buldu. İlginç bir şekilde, güvenlik konularına olan ilginin artması, Avrupa Birliği tarafından ve kişisel olarak, bölge için yeni bir Çerçeve Strateji geliştiren ve 2013’te sona eren eski belgenin yerini alan AB Orta Asya Özel Temsilcisi Patricia Flor tarafından da gösteriliyor.
ABD’nin Orta Asya’ya yönelik güncellenmiş yaklaşımının bir diğer belirgin özelliği de askeri teknik temasların yoğunlaşmasıdır. Bugün ABD Savunma Bakanlığı aracılığıyla ana kaynakların tahsis edildiği ve muhtemelen bölgedeki kilit kararların alındığı görülmektedir.
Çok az insan, Amerikalıların, bugün Kırgızistan Manas'taki Transit Ulaştırma Merkezi olan Afgan operasyonlarına eşlik etmek için gerekli olan büyük bir askeri tesisi korumak için Orta Asya'da adımlar atacaklarından şüpheleniyor. Amerika Birleşik Devletleri için bu sınıfın temeli, yalnızca rütbe-dosya ve özellikle değerli yüklerin Afgan savaş tiyatrosuna aktarıldığı en önemli altyapı merkezi değil, aynı zamanda Afganistan hava sahasında yakıt ikmali yapan üç hop havaalanının en yakın olanıdır. elektronik gözetim ekipmanının yerleştirilmesi.
2005’in “lale devrimi” deneyimi, Manas’ı korumak için Amerikan diplomasisinin, siyasi kurumun etkileyici bir kısmının hala Washington’a odaklandığı Kırgızistan’ın iç işlerine müdahale eden en ciddi önlemleri alabileceğini gösteriyor. Amerikan uzman çevrelerinde, ilkini organize etme ihtiyacı hikayeler ABD Başkanının Orta Asya’yı ziyareti, Bişkek’te durdurulması ve ABD’nin Temmuz ayında sona erecek olan Manas anlaşmasının uzatılması da dahil olmak üzere ABD’ye yönelik görevlerin çözülmesi amacıyla durduruldu. Bu durumda, ABD askeri üssünü, daha önce Güney Kore müteahhitlerinin yardımıyla yeniden inşa edilen ve halen boşta olan Özbek Navoi havaalanında kurulan diğer cumhuriyetlerdeki önceden hazırlanmış yerlere yerleştirme seçeneği göz ardı edilemez.
Daha küçük ABD askeri tesisleri ağının büyümesi ihtimali yüksek: özel kuvvetler için eğitim kampları; NATO kargo için transit yolların çeşitlendirilmesi için multimodal aktarma noktaları; Afganistan sınırlarına yakın ekipmanların ve silahların depolanmasına yönelik depolar, orada durumun ağırlaştırılması durumunda yeniden bölgeye konulabilir ve çatışma bölgesine aktarılabilir (bu tür depoların yaratılması, Kuveyt’te Irak’tan 2011’e asker çekilirken Amerikan kumanyasında kullanılmıştır).
Aynı zamanda, Taşkent giderek daha fazla Orta Asya’daki ABD’nin öncelikli askeri-teknik ortağı olduğunu iddia ediyor. Özbekistan toprakları üzerinden Afganistan’da NATO’nun gruplandırmasını sağlayan Kuzey Arz Ağının ana kanalını geçmektedir. Cumhuriyet makamları, keşif uçağı, helikopter ve mayın korumasına sahip tekerlekli zırhlı araçlar da dahil olmak üzere IRA'dan çekilen askeri teçhizatın transferi konusunda Washington'la görüşüyor.
Ek olarak, Orta Asya, Amerikalılar tarafından artan bir şekilde önemli bir arka destek alanı olarak görülmektedir. Washington, 2012’te Orta Asya cumhuriyetlerinde arz alımlarını hemen artırarak, hacmini 7 milyar dolara yükselterek, ana payın (1,3 milyon) Türkmenistan’dan yakıt alımına düştü. Benzer bir miktar 820 milyar dolar. 1,3’ten sonra, Beyaz Saray, IRA’nın mevcut liderliğini destekleme vaadi bırakmazsa, Afgan Ulusal Ordusu’na yakıt ve madeni yağ sağlamak için her yıl ortalama 2013 milyon dolar yeterli olacaktır. veya 2014 milyar dolar. 555-2,8 sırasında Afganistan'daki petrol ürünleri kıtlığı ve komşu ülkelerden yapılan ithalatlarla ilgili sorunlar nedeniyle, Türkmenistan'daki Türkmenbaşı rafinerisi yakın gelecekte Amerikalılar için önemli bir yakıt kaynağı olmaya devam edecektir.
Genel olarak, Amerika ve Orta Asya ülkeleri arasındaki askeri teknik işbirliğinin mevcut artışı, Afganistan'daki eylemlerin yoğunlaştırılmasıyla ilişkili olduğundan, beklentileri büyük ölçüde Amu Darya'nın güneyindeki durumun gelişmesine bağlı olacaktır. Peştun isyanının başarısı ve hükümetin Batı'ya sadık kaldığı Kabil'de iktidarın tutulması.
Orta Asya’daki ABD ekonomik politikasına gelince, büyük olasılıkla, daha önce olduğu gibi, üç ana görevi çözme - Hazar hidrokarbonlarına erişim kazanma, Moskova ve Pekin’in temsil ettiği stratejik rakipleri zayıflatma, Afganistan’ın ekonomik istikrarını sağlama ve bağımlılığını azaltma hedefi olacak. Dış hibelerden.
ABD şirketlerinin şu andaki ticari çıkarları, kanıtlanmış rezervleri dünya toplamının% 2,5-3'inden değişen Orta Asya'nın petrol kaynaklarına odaklanmaktadır. Buna göre, Kazakistan petrol sektöründeki yatırımların (29-1993'in üzerindeki 2009 milyar dolar) yatırımlarının, bölgedeki tüm diğer ülkelerdeki ve sektörlerdeki (2009 listesinde bir sonraki Özbekistan) ABD’deki yatırımları önemli ölçüde aşması durumunda kalacak. 500 milyon dolar.). Aynı zamanda, tahminlere göre, Astana’nın, 1990’lerin petrol imtiyazlarını mali ve çevresel taleplerin baskısı altında revize etme arzusu ve bölgenin coğrafi izolasyonu, bunun yanı sıra, Rusya boru hattı sistemi yoluyla Batı pazarlarına verilmesi gereken hammadde ciddi bir sorun olacak.
Bu temelde, ABD sözde lobiye devam edecek. Rusya topraklarını atlayarak "Güney enerji koridoru". Ancak Hazar altındaki boru hatlarının inşasına karşı çıkmaları, onları esas olarak bu koridorun batı kesimini oluşturmaya odaklanacak ve Haziran ayında Washington’ın aralarında bulunduğu 2012’in Trans-Anadolu doğal gaz boru hattının 2017’e döşenmesi konusunda bir anlaşma imzaladığı Azerbaycan ile Türkiye arasında
Dışişleri Bakanlığı tarafından 2011 yazında ilan edilen ve Orta ve Güney Asya ile Afganistan arasında altyapı oluşturmak ve bunlar arasındaki ticareti serbest bırakmak için tasarlanan Yeni İpek Yolu'nun ekonomik programı uzun vadeli olarak tasarlanmıştır. Her ne kadar Yeni İpek Yolu çerçevesinde, Amerika Birleşik Devletleri bir dizi yerel projeyi (Özbekistan'dan Mazar-i-Sharif'e kadar birçok otoyol, köprü, elektrik hattı ve demiryolu hattı) uygulamada başarılı olmuş olsa da, TAPI doğal gaz boru hattı ve CASA-1000 gibi büyük ölçekli bölgeler arası iletişim bulanık. Onların “metalde enkarnasyonları” Afganistan’daki güvensiz yoldan, yüksek maliyetten, ham madde bazındaki belirsizliğinden, potansiyel alıcı ve transit ülkelerden gelen ham madde gerilimlerinden, İran ve Çin’in alternatif tekliflerinden etkileniyor. Bununla birlikte, Beyaz Saray muhtemelen terfisi Orta Asya'daki Rus ve Çin etkisinde düşüş vaat eden, İran'ı daha fazla tecrit eden ve Hazar bölgesindeki gaz kaynaklarına erişimin açılmasını vaat eden projeleri bırakmayacak.
Yeni İpek Yolu da halen geçici, ancak Avrasya Birliği'nin potansiyel bir rakibi. Washington’daki ikincisi, Kremlin’in Sovyet sonrası alandaki konumunu güçlendirmeye yönelik bir mekanizma olarak görülüyor. Buradan Batı’nın artan itibarsızlığına maruz kalacak. Bir karşı ağırlık olarak Amerikalıların, daha sonra CU ve CES'in yasal çerçevesine katılımlarını zorlaştıran koşullar altında bölge ülkelerinin DTÖ'ye katılım sürecini zorlamaları beklenmektedir.
Sonuç olarak, ABD’nin Orta Asya’daki gelecekteki stratejisini tahmin etmenin, Afganistan’da durumun gelişmesi, İran hükümetini zorla değiştirme girişimi, küresel mali ve ekonomik krizin yeni bir aşaması, Özbekistan ve Kazakistan’daki devlet başkanlarının değişmesi gibi birçok belirsizliğin varlığı ile büyük ölçüde karmaşık olduğu belirtilmelidir. vs. Açıkçası bir şey - bölge, önde gelen dünya güçlerinin çıkar çatışması sahnesi olmaya devam edecektir - Rusya, ABD ve Çin.