Yazmak hep bir yarayı iyileştirmek içinmiş sanki. Tıpkı sarı sıralarda otururken tuttuğum günlüklerin hep buhranlı zamanlarda sayfalarını doldurmam gibi. O zaman kendimce bana büyük gelen acıları dökmem içinmiş o sayfalar. Rengarenk kalemler kullanırdım o zaman, bazıları kokardı bile. Şimdi bütün kalemlerim simsiyah, sanki en iyi onlar anlatan...
Büyüyünce anladım sanırım. Bazen o kadar ama o kadar çok acırmış ki yara... Hissiz olurmuş. O zaman da tükenirmiş meğer kelimeler. Çünkü bir kapı kapanırmış, içerilerde bir yerde. O kapıdan çıkarmazmışsın hiçbir şeyi dışarı. Ve sokmazmışsın dışardan hiçbir şeyi içeriye.
Çünkü kapanmış o kapı bir fırtınada. Bir müddet kapalı tutmuşun girmesin içeri toz toprak diye. Ve sen tam, "heh şimdi aralıyorum" derken, biri yine çarpmış gitmiş o kapıyı... İşte o zaman kelimeler de susmuş, iyileşmek için yazmaktan vazgeçmişin çünkü artık iyileşmesini bekleyeceğin bir yaran olduğunu bile fark etmez olmuşun. Dünyaya küsmüşün.
Ama o kapı... En ufak meltemle aralanmaya hazır yine... Ve ben yine yazıyorum.