Bir rahibi nasıl meslekten olmayan birine dönüştürürsünüz? "Bozulma ayini" olarak bilinen bu süreç, resmi olarak ilk kez on dördüncü yüzyılda kayıtlara geçmiştir. Daha çok "papazlıktan çıkarma" terimine aşina olabilirsiniz; bu terim, ortaya çıktığı üzere, kelimenin tam anlamıyla bir papazın soyulmasını, onu kutsal bir kişi olarak işaretleyen her bir giysi katmanının metodik olarak çıkarılmasını gerektiriyordu.Ayrıca bakınız: Antik Roma'da Köle Tasmaları
Ortaçağ tarihçisi Dyan Elliott'un yazdığı gibi, bir rahibin giysileri özenle hazırlanmış bir kutsallık mesajıydı:
Rahip, iffetli mesleğinin yürüyen sembolüydü: beyaz alb, ruhun saflığını; kemeri, iffeti temsil ediyordu. Piskopos üç tunik giyiyordu: beyaz keten tunik saflığı; ipek tunik - cinsel birleşme olmadan kendiliğinden oluştuğuna inanılan solucanların eseri - iffet ve alçakgönüllülüğü; üçüncüsü ise havadar dinginliği gösteren sümbül rengiydi.
Bir rahibin rahip oluşu, onu mertebesine uygun cübbelerle süsleyen ve ellerini kutsal chrism ile mesheden törensel bir giydirmeyi içeriyordu. Bu sürecin önemi atanma anının ötesine uzanıyordu: Elliott, bir rahibin her giyindiğinde bu ritüeli yeniden canlandırdığını savunuyor - Orta Çağ'ın bazı dua kitaplarında belirtildiği gibiayakkabılarını ve giysilerini çekerken söyleyecek bir şey bulamadılar.
Çarmıhtan indirilme de bu sesli ifadeleri tersine çevirdi. Her bir giysi katının çıkarılmasına bir lanet eşlik etti:
Kutsal giysilerinizi elinizden alıyor ve sizi kutsal onurdan mahrum bırakıyoruz... Kutsal giysilerinizi elinizden alıyoruz orarium ya da çalmak, taşımayı küçümsediğin Tanrı'nın tatlı boyunduruğunu ve gözlemlemeyi küçümsediğin masumiyet çalmasını temsil eder...Ayrıca bakınız: Amerika Birleşik Devletleri'nde Indigenismo
Rahibin parmakları, bir zamanlar onları mesheden kutsal yağı çıkarmak için bir cam parçasıyla kazındı ve saçları, bademciklerinin görünümünü yok etmek için kırpıldı.17. yüzyıldan kalma bir İtalyan alb
On ikinci yüzyıla ait bir atasözüne göre, din adamları sıradan insanlardan, insanların hayvanlardan uzak olduğu kadar uzaktı. Düşmek için büyük bir yol vardı; bu nedenle güçlü bir ritüele ihtiyaç vardı. Kilise bunu tasarlarken, şövalyelerin ve askeri subayların alçaltılması için yapılan benzer ayinlerden ilham almış olabilir. Edebiyat ve tiyatro uzmanı Margaret Loftus Ranald, William Segar'ın 1590 tarihli Şeref ve Silahlar Kitabı Hain olduğu düşünülen şövalye, kardeşliği tarafından tam bir zırh giydirilir ve rahiplerin genellikle cenaze törenleri için ayrılmış duaları okuduğu bir kiliseye getirilirdi. Her Mezmur'un sonunda, kardeşlik, gözden düşmüş kişiden bir parça zırh çıkarır ve giderken lanetler ilan ederdi: "Bu, sadakatsiz ve"Şövalye bir kez soyulduktan sonra "Hain" adıyla yeniden vaftiz edildi ve ardından şövalyelik unvanını alırken çıktığı merdivenlerden aşağı atıldı.
Aşağılama ayini, ilk kez resmi olarak yazılı hale getirilmeden çok önce kullanılıyordu. 897 yılında Papa 6. Stephen'ın selefinin cesedini yargıladığı ve kadavranın dini giysilerini çıkarıp meshedilmiş iki parmağını keserek bu ürkütücü olayı sonlandırdığı meşhur Kadavra Sinodu'nda ayinin ana hatları görülebilir.On dördüncü yüzyıl, kilisenin sapkınlıkla ilgili artan endişesine bir yanıt gibi görünüyor. Daha da önemlisi, papazlıktan çıkarma, bir rahibi dini mahkemenin yargı yetkisinden çıkarıyordu. Filolog ve tarihçi Leena Löfstedt'in işaret ettiği gibi, bu, suçlanan kişiyi çok daha sert cezalar verebilecek olan devletin otoritesine geri döndürüyordu. Bir rahip papazlıktan çıkarılabilir ve sonraidam edilmek üzere laik mahkemeye teslim edildi; ritüelin sembolik dönüşümünün çok gerçek, hatta ölümcül sonuçları vardı.
Aynı zamanda, bu tür bir kamusal aşağılama istenmeyen sonuçlar da doğurabilirdi. Sempati duyan gözler için, görevden alınan bir rahibin çektiği acılar kolayca İsa'nın çilesine benzeyebilirdi - özellikle de bunu bir idam izlediğinde. 1415 yılında Praglı teolog ve reformcu Jan Hus'un görevden alınması ve idam edilmesiyle ilgili çağdaş anlatımlarda bunu görebiliriz. Hus'un takipçileri neredeyseThomas A. Fudge'ın olayları anlatan bir on beşinci yüzyıl passion metninin çevirisinde de görüldüğü gibi, bu olay hemen bir şehitlik olarak görülmeye başlanmıştır:
Ama sonunda onu mahkûm edenler arasında anlaşmazlık çıktı: Bazıları başını tıraş etmek isterken, diğerleri itiraz etti... Başına, üzerinde "bu adam inatçı bir kâfirdir" yazılı ve iğrenç üç şeytan çizilmiş kâğıttan bir taç koydular. Ve o, kurbana götürülen bir hayvan havasıyla, yüksek sesle değil ama Rabbinin sabrıyla şöyle dedi: "BenimKurtarıcı'nın kutsal başının üzerinde taşıdığı bu yük ağır ve bunaltıcıydı. Hafif ve kolay olan bu yükü, senin adın uğruna öpmek için can atıyorum, Rabbim İsa Mesih."
Mahkûm edilen ve şeytanlarla taçlandırılan Hus, kazığa bağlanarak yakıldı. Alevler söndükten sonra, vücudunun kalan kısımları kül olana kadar ikinci kez yakıldı ve küller dikkatlice toplanarak Ren Nehri'ne atıldı - tüm bunlar, kalıntılarının destekçileri tarafından kutsal emanetler olarak görülmesini önlemek içindi.
Hus'un alçaltılması sırasında yaşanan kargaşada bazı giysileri kalabalık tarafından çalınır. Bu izleyiciler Hus'a sempati duymaktan çok uzak olsalar da, idamı denetleyen yetkililer giysilerin zamanı geldiğinde kutsal emanetler haline geleceğinden endişe ederek giysileri gerçek değerlerinin üç katına el koyanlardan satın almak zorunda kalırlar. Giysinin gücü işte böyledir.