Mutlakiyetçilik, iktidarın genel olarak bir parlamentoya ya da topluma karşı hesap vermeden komuta eden tek bir insanda bulunduğu mutlak bir hükümet sistemidir . Mutlakçılık, on altıncı yüzyıldan on dokuzuncu yüzyılın ilk yarısına kadar birçok devrimi devirdiğinde olağandı.
Toplam güce sahip herhangi bir hükümet mutlakiyetçi olarak nitelendirilebilse de, kavramın açık bir ifadesiyle, on altıncı ve on sekizinci yüzyıllar arasında Avrupa'yı yöneten mutlak monarşilere atıfta bulunulmaktadır.
Mutlakiyetçiliğin kökenleri, gerçek iktidar ilahi hakkı teorisinin geliştirildiği Fransa'da gerçekleşir. Bu pozisyon, bazı kişilerin hükümeti uygulamak için Tanrı tarafından seçildiğini varsayar. En radikalleşmiş versiyonlarda bile, hükümdar Tanrı'nın kendisi olarak kabul edilir.
Bu hükümet biçimine göre, kral yasadır, çünkü o, ne ve ne yapılacağına karar veren kişidir. Kanunlar çıkarlarına ve asillerin çıkarlarına göre belirlenir, krala her zaman son kararı vermesine rağmen tavsiyelerde bulunur.
Genelde, mutlakiyetçi kral, ne zaman gerektiğinde despotizmini gösterse de, halkla babalık muamelesini sürdürür.
Mutlakiyetçi kral tahtını ömür boyu işgal eder. Güç kalıtsaldır : kral öldüğü zaman oğlu onun yerini alır.
Kral ayrıca kiliseyi, özellikle de idari kısmını ve zenginliklerle ilgili olarak yönetir . İnanç ve inançlarla ilgili sorular din adamlarına bırakılmıştır.
İktidarın tek bir kişide merkezileştirilmesinin ötesinde, mutlakiyetçi rejimin, sistemin düzgün işleyişinden sorumlu olan bürokratlar ve kamu görevlileri, diğer bölgelerle ticaret ve savaş anlaşmaları imzalayan büyükelçiler ve delegelere ve emir.
Son derece ünlü olan ve bu kavramı açıkça tanımlayan bir ifade var. "Devlet Ben" diyor ve tahtında sessiz kalan Fransa’nın Louis XIV’ine layık görüldü çünkü fikirleri ve uygulamaları arasında yasal bir sınır veya başka bir tabiat bulunmadığını biliyordu.
Milliyetçilik ve kurumsal reformlar
Bu nedenle, on altıncı yüzyılda, cumhurbaşkanının o bölgeye ait olduğu ve her yere hükmettiği mutlak monarşilerin kurulması için gerekli olan ulusal kavram için güçlü bir talep olduğunu açıklığa kavuşturmak önemlidir. Ek olarak, kral, bölgedeki tüm sakinleri toplayacak ve ahlaki çıkarlarını gözetecek bir Ulusal Kilise inşa etmeye kararlıydı. Her durumda, bu son nokta hiçbir zaman tam anlamıyla uygulamaya geçirilemedi, çünkü birçok egemen Roma'nın görevlerine sadık kaldı. Her durumda, kilisede Ulusal Kiliselerin doğuşuna yol açacak bazı reformlar yapmayan ve bu şekilde başkaları da vardı.Bu milliyetçi hareketi yönetenler, gerçek gücün ilahi kökeni hakkındaki teorilerinde Roma kilisesi tarafından kurulanlardan ayrılmayı başaran egemen Luther ve Calvin'di . Yetki alanlarındaki mutlak güçle, hükümdarlar bütün halkların haklarını geçersiz kılabilir ve bu şekilde mutlakiyetçiliğini kullandılar. Feodalizmin ihmali olarak ortaya çıkan bu kavram, ondan çok da farklı değil: ilahi bir yasa ve doğal bir yasa ile tüm insanların eylemlerini kontrol ettiler.
Mutlakiyetçilik halkın çıkarlarını temsil etmediğinden ve iktidar sınıfı onun tarafından yönetilenlerden derinlemesine bölündüğü için, toplumdan çıkarlarını temsil eden, devletlerin çıkarlarını sağlayacak olan çeşitli devletlerin oluşumuna yol açacak çeşitli devrimler gerekliydi. ve ondan ayrılmadıklarını.
Ne yazık ki, iktidar arzusu ve insanın sistematik olarak kendisinin yaptığı kötüye kullanma her zaman mevcuttur, bu nedenle mutlak monarşiler parçalanmış olsa da, mutlakiyetçi hükümetler ortaya çıkmaya devam eder, diktatörlük bunun bir örneğidir .