dan işleri daha iyi yapmak-mümkün borç
Geçenlerde Cory Doctorow’un sosyal medyanın (esas olarak Facebook ve Twitter) “şitleştirmesinin” insanların yeni bir şey denemeleri için “değiştirme maliyetlerini” düşürmeye nasıl yardımcı olduğuna dair harika makalesi hakkında yazdık. Çoğulcu sitesinde devam niteliğindeki bir parçada Doctorow, temelde tüm büyük şirketlerin içinden geçtiği süreci araştırıyor. sonunda “enşitleşme” aşamasına geldive (1) süper anlayışlı (2) üzerinde düşünmek gerçekten faydalı ve (3) son zamanlarda düşündüğüm bir dizi başka fikirle uyumlu. Açılış paragrafı çağlar için bir tanesidir:
Platformlar şu şekilde ölür: Birincisi, kullanıcıları için iyidir; daha sonra ticari müşterileri için işleri daha iyi hale getirmek için kullanıcılarını kötüye kullanırlar; son olarak, tüm değeri kendilerine geri almak için bu ticari müşterileri kötüye kullanıyorlar. Sonra ölürler.
Bu süreç hakkında çok daha fazla ayrıntı sağlıyor. Başlangıçta şirketler kullanıcılara ihtiyaç duyar ve onların ihtiyaçlarını karşılayarak başarılı olurlar:
Bir platform başladığında kullanıcılara ihtiyaç duyar, dolayısıyla kendisini kullanıcılar için değerli kılar. Amazon’u düşünün: Uzun yıllar, satın aldığınız her şeyi sübvanse etmek için sermaye piyasalarına erişimini kullanarak zararına çalıştı. Malları maliyetinin altında sattı ve maliyetinin altında sevk etti. Temiz ve faydalı bir arama yaptı. Bir ürün aradıysanız, Amazon onu arama sonuçlarının en üstüne koymak için elinden gelenin en iyisini yaptı.
Ve özellikle girişim destekli dünyada, bunu yapmak genellikle daha kolaydır, çünkü kar için fazla bir talep yoktur (hatta bazen gelir), kullanıcı büyümesine odaklanıldığı için. Dolayısıyla, şirketler tüm bu VC nakit parasını alıyor ve bunu sübvanse etmek için kullanıyor ve… bu genellikle tüketiciler için gerçekten harika.
Ancak, nihayetinde, bu şirketler risk sermayesini daha büyük bir şirkete satarak veya tercihen büyük bir halka arz yoluyla, şirketi halka arz ederek, halka açık hisse senedi piyasalarına erişim sağlayarak ve… Wall Street’in kaprisleri. Bu, Cory’nin makalesinde bahsetmediği ama son zamanlarda üzerinde epeyce düşündüğüm ve yapbozun önemli bir parçası olduğunu düşündüğüm kısım.
Halka açıldıktan sonra, Wall Street’ten o üç aylık davul ritmini alırsınız. önemli olan her şey gelir ve kar büyümesidir. Aslında, artık çoktan unutuldu, ancak Jeff Bezos ve Amazon aslında bu trende karşı çıkan ender şirketlerdi ve en azından bir süreliğine Wall Street’e, giderek daha fazla yatırım yapacağı için böyle şeyler beklememesini söyledi. müşterilerine hizmet verirken Wall Street, Bezos’u bunun için cezalandırdı. Şimdi çoktan unutuldu, ama Wall Street kesinlikle nefret Müşteri sadakatini kilitleyen, ancak büyük bir para israfı olduğunu düşündükleri Amazon Prime. bu aynısı doğruydu şirket için büyük bir gelir kaynağı haline gelen Amazon Web Services’in.
Ancak Wall Street vizyoner değil. Wall Street uzun vadeli stratejiye inanmaz. Kısa vadenizi vurmaya inanıyor sürekli artan numaralar üç ayda bir Yoksa seni cezalandırır.
Ve bu, oldukça sık olarak, Cory’nin enşitleştirme yerçekiminde iyi bir şekilde ortaya koyduğu sürece yol açar. Çünkü bir kez halka açıldıktan sonra, hâlâ kullanıcıları ve müşterileri memnun etmeye odaklanmak isteyen yöneticileriniz olsa bile, eninde sonunda herhangi bir halka açık şirketin, genellikle Wall Street deneyimine sahip olan ve şirket hakkında konuşan başka yöneticileri olacaktır. önem Wall Street’i mutlu tutmak. Sık sık alıntı yapacaklar Milton Friedman’ın en aptalca fikri: bu bir tek şirket yöneticilerinin mutemet görevi hissedarlar için karlarını artırmaktır.
Ancak bununla ilgili yıllardır tartıştığım en önemli sorunlardan biri, olsa bile tek amacınızın hissedarların kârını artırmak olduğuna (gülünç bir şekilde) inanıyorsunuz, bu da çok önemli bir değişkeni dışarıda bırakıyor: hangi zaman diliminde?
Bu yazdığım bir şeye geri dönüyor 15 yılı aşkın bir süre önce, Craigslist’ten bahsediyor. O zamanlar, Craigslist neredeyse kesinlikle en çok çalışan başına düşen kâr açısından dünyada başarılı bir şirket. Bir düzine kadar çalışanıyla tekne dolusu para kazanıyordu. Ancak şirketin CEO’su (bu arada Craig değildi) şirketin “geliri maksimize etmeye” odaklanmadığından bahsetmişti. Sonuçta, Craigslist’in çoğu aslında ücretsizdir. Ücretlendirilen yalnızca birkaç kategori vardır ve bunlar en ticari olanlar (iş ilanları) olma eğilimindedir. Ve bu, bazılarının şirketin kapitalist bir içgüdüden yoksun olduğu iddiasıyla sonuçlandı ve bu bir şekilde korkunçtu.
Ancak, o sırada yazdığım gibi, bu, zaman değişkenini dışarıda bıraktı. Çünkü geliri maksimize etmek, kısa dönem (yani, Wall Street’in gerektirdiği 3 aylık pencerede) genellikle uzun vadeli sürdürülebilirlik ve uzun vadeli kârlardan fedakarlık etmek anlamına gelir. Bunun nedeni, yalnızca bir sonraki çeyreğe (veya cömert davranıyorsak belki de sonraki iki ila dört çeyreğe) bakıyorsanız, o zaman müşterilerinizden daha fazla değer sızdırmak için cazip olacaksınız. “Geliri maksimize et” veya “hissedarlar için karı maksimize et.”
O halde, Cory’nin formülasyonunda bu, bizi enşitleştirme sürecinin ikinci aşamasına götürür: ticari müşterileriniz için işleri daha iyi hale getirmek için kullanıcılarınızı kötüye kullanmak. Bunun nedeni, “Wall Street” ve tüm “hissedarlarınıza karşı güvene dayalı görev”in, müşterilerinizi daha fazla değer veya daha fazla “kullanıcı başına ortalama gelir” (ARPU) için sıkıştırmıyorsanız, o zaman bir şekilde hayatta kalamayacağınızı öne sürmesidir. mütevelli görevinize. Ancak bu, müşterileriniz için sık sık berbat olduğunu göz ardı eder ve onlara başka bir yere bakıp oraya gitmeleri için bir pencere açar. Tabii bu gerçekçi bir seçenekse.
Elbette pek çok şirket, kısmen ataletle ama aynı zamanda sıklıkla kapsamlı bir rekabetçi ekosistemin olmaması nedeniyle bu aşamada tutunuyor. Ve sonunda, ticari müşterilerini memnun etmek için kullanıcılarını ne kadar suistimal ettikleri konusunda bir tür sınıra ulaştılar, bu da Wall Street’i ve onun kısa vadeli odak noktasını memnun etmelerini sağlıyor.
Bu da bizi Cory’nin kutsallaştırmanın üçüncü aşamasına getiriyor. Tüm değeri yakalamaya başladıkları yer.
Tim O’Reilly yıllardır (doğru bir şekilde) savundu iyi şirketlerin “yakaladıklarından daha fazla değer yaratması” gerektiği. Buradaki fikir oldukça basit: Fazlalığınız varsa ve bunun daha fazlasını başkalarıyla (kullanıcılar ve ortaklar) paylaşırsanız, bu kullanıcılar, ortaklar, müşteriler için giderek daha fazla neden olduğundan, uzun vadeli varlığınız için aslında daha iyidir. , vb. sizinle iş yapmaya devam etmek için. Gerçekten de, yukarıdaki bağlantıda (on yıl öncesinden), O’Reilly, doğrudan Cory’nin kutsallaştırma denemesinden çıkmış olabilecek bir örnek sunuyor:
O’Reilly, SXSWi’deki bir röportajda MIT araştırmacısı Andrew McAfee’ye “Microsoft’u düşünün,” dedi, “her masada ve her evde bilgisayar vizyonu bilgi işlem dünyasını sonsuza dek değiştiren ve geliştiriciler için zengin bir ekosistem yaratan Microsoft. Microsoft’un büyümesi durdukça, giderek daha fazla fırsatı kendileri için tükettiler ve yenilikçiler başka bir yere, İnternet’e taşındı.”
Ve olan bu. Bir noktada, işletme hedeflerinizi memnun etmek için kullanıcılarınızı kötüye kullandıktan sonra, oldukça doğal sınırlara ulaşırsınız.
Ancak Wall Street ve Friedman doktrini daha fazlası için çığlık atmayı asla bırakmaz. Uzun vadede hissedarlarınızı yok edeceğiniz anlamına gelse bile, bu kısa vadeli pencerede hissedarlar için kârınızı “maksimumlaştırmanız” gerekir. Ve böylece, herhangi bir fazla değeri “masanın üzerinde kalan para” veya almanız gereken para olarak görürsünüz.
Eski telif hakkı endüstrisi bunun klasik örneğidir. Yıllar boyunca pek çok örnek verdik, ancak plak şirketleri internete nasıl uyum sağlayacaklarını bulmakta zorlanırken, birkaç yılda bir müzik tabanlı video oyunları gibi bazı yeni çözümler ortaya çıktı (örn. Gitar kahramanı) ve çılgınca başarılı olacaklar ve herkese çok para kazandıracaklardı… ve sonra eski plak şirketi yöneticileri gelip nasıl olduğunu haykıracaktı onlar alıyor olmalı tüm bu parasonunda hiçbir şey yapmadıkları için onlara tüm bu bedava parayı aniden veren altın kazı öldürdü.
Ve böylece, enşitleştirme eğrisinin bu son ayağı, bu eski endüstrilerin daha geniş ekosistemle (genellikle genel işinizin büyümesini sağlayanlarla) iyi oynamayı reddettiği ve yakalamaya çalıştığı zaman olur. herşey şirketlerin bu şekilde öldüğünün farkına varmadan kendileri için değer.
Tabii ki, bunun yakın tarihli bir örneği, Elon’un üçüncü taraf Twitter uygulamalarını öldürmesidir. Kimse resmi olarak kabul etmemiş olsa da, temelde herkes bunun, bu uygulamaların kullanıcılara reklam göstermemesi ve Elon’un reklam geliri konusunda o kadar çaresiz olması nedeniyle olduğunu söylüyor, kullanıcıları kendi kafasına “zorlamak” için bu uygulamaları kapatması gerektiğini düşündü. bunun yerine uygulamalar.
Ancak, elbette, gerçekten yaptığı tek şey, yalnızca Twitter uzman kullanıcılarının çoğunu uzaklaştırmak değil, aynı zamanda Twitter’ı daha da kullanışlı hale getirmek için aslında daha fazlasını yapan geliştiricileri de kapatmaktır. Elon pastadan daha fazlasını kapmaya çalışırken, pastayı daha da büyütme yeteneğini kapatıyor.
Hem Cory’nin hem de benim birlikte çalışabilirliğin önemi hakkında konuşmaya devam etmemizin sebeplerinden biri de bu. Bu, yalnızca bunun olduğu yerlerde kullanıcıların silolardan çıkmasına izin vermekle kalmaz, aynı zamanda enşitleşme süreciyle mücadele etmeye de yardımcı olur. BT kuvvetler şirketler, Wall Street’in en son taleplerinin peşinden koşmak yerine, kullanıcılarına değer ve artı değer sağlamaya odaklanmaya devam edecek.
Enshittify’ın cazibesi, birlikte çalışabilirlik üzerindeki blokajlarla daha da artıyor: Twitter birlikte çalışabilir istemcileri yasakladığında, API’lerini sinirlendirdiğinde ve kullanıcılarını bios’larına Mastodon tanıtıcıları dahil ettikleri için askıya alarak periyodik olarak terörize ettiğinde, Twitter’dan ayrılmayı zorlaştırıyor ve böylece artıyor. Enşitleştirme kullanıcılarının miktarı, ayrılmalarını riske atmadan zorla beslenebilir.
Ancak, belirttiği gibi, bu strateji yalnızca çok uzun süre işe yarar:
Bir kutsallaştırma stratejisi, yalnızca ölçülü miktarlarda izlenirse başarılı olur. En kilitlenmiş kullanıcı bile sonunda bir kırılma noktasına ulaşır ve oradan uzaklaşır. Damdaki Kemancı’daki Anatevka köylüleri, Kazakların şiddetli baskınlarına ve pogromlarına yıllarca göz yumdular, ta ki tahammül etmeyene kadar ve Krakow, New York ve Chicago’ya kaçtılar.…
Bunu aşmanın yolları var ama kolay değil. Cory ve ben birlikte çalışabilirliği (düşmanca birlikte çalışabilirlik dahil) zorluyoruz çünkü uzun vadede bunun aslında kullanıcılar için işleri daha iyi hale getirdiğini biliyoruz ve şirketleri ve hizmetleri, kullanıcılarına istendiğinde kötüye kullanılabilecek sonsuz bir kumbara gibi davranmamaları için teşvikler yaratıyor. Cory bunu bir “çıkış özgürlüğü” olarak çerçeveliyor.
Politika yapıcılar çıkış özgürlüğüne, yani geride bıraktığınız topluluklarla bağlantıda kalmaya, satın aldığınız medya ve uygulamaların keyfini çıkarmaya ve oluşturduğunuz verileri korumaya devam ederken batan bir platformdan ayrılma hakkına odaklanmalıdır.
Ancak, yapılabilecek daha çok şey var ve bu, Friedman’ın hissedar kârlarını en üst düzeye çıkarma Doktrini’ni geri itmekle başlamalı. bir tek mutemet görev. Şirketlerin hissedarlardan daha fazla paydaşa sahip olduklarını ve buna göre hareket edeceklerini açıkça belirtmelerine izin veren B Corp. gibi şeylerde bu görüşe karşı bazı hareketler gördük. Veya (en azından) bir şirketin halka açık olması için bir alternatif sunmaya çalışan, ancak üç aylık raporlama sonuçlarına bağlı olmayan Uzun Vadeli Borsa gibi deneyler.
Bunların hepsi önemli, ancak zaman ufku fikrini orada tutmanın da önemli olduğunu düşünüyorum. “Kârı en üst düzeye çıkarmak” demek bir şeydir, ancak bunu her duyduğunuzda “hangi zaman diliminde” sormanız gerekir. Çünkü bir şirket, kısa vadede, şirketlerin gelecekteki beklentilerini azaltmayı garanti edecek şekilde bir ton fazladan para sıkıştırabilir. Enşitleştirme sürecinde olan budur ve gerçekten de tüm şirketler için kaçınılmaz bir yasa olması gerekmez.
Filed Under: Cory Doctorow, Enshittification, Güvene Bağlı Görev, Friedman Doktrini, Kar Maksimizasyonu, Kısa Vadeli Düşünme, Değer Yaratma, Wall Street
Kaynak : https://www.techdirt.com/2023/01/24/how-the-friedman-doctrine-leads-to-the-enshittification-of-all-things/