Yakın zamana kadar ABD'ye döndüğümden beri yaşadığım tuhaf yorgunluk baskısının kaynağını gerçekten hissetmemiştim. Haklarından mahrum bırakıldı, reddedildi, saygısızlık edildi ve evet, görünmezdi. Sen birinde çivilenmiş Julia E Hubbel'in! İşte okuduktan sonra, yaşadıklarıma dair daha derin bir anlayışa sahip olduğum makalesi.Sadece başka bir yaşlı beyaz kadın
Ve ben de beyaz ayrıcalığıyla ilgili itirazlarım oldu. Bundan her zaman biraz daha fazla utandım.
İki yıl önce Güney Afrika'da bir arkadaşım için evde oturdum. Rondavel küçüktür ve şirket için hazırlanmamıştır, bu yüzden uçağı kalkana kadar Blyde Kanyonu eko-rezervinde yakındaki bir kulübeyi üç günlüğüne kontrol ettim.
İlk sabahımda, günün ne getireceğinden emin olamayarak, ön camlardan dışarıya zebralara ve çakıllı yolda geçen bir antilopa baktım. "Antilop mu? Bu bir antilop mu? " İçimdeki eğlencem aşağı yukarı zıplamaya ve zıplamaya başladı. Bugünün maceraları iyi gelişti. Sırıtarak, çaydanlığı çalıştırdım.
Bir süre sonra, ikinci fincan çayım sırasında bir hizmetçi kapımı çaldı. Yatağını mı yaptın ?! haykırdı. Yetkin bir yetişkin kadın olarak tepkisine şaşırdım. Yapmamalı mıydım?
"İşim hanımefendi," diye cevapladı sessizce. "Oo elbette." Bunun bir tür otel olduğunu unutmuştum. Sonra farkındalık doğdu. Yatağı o güzel çiçeklerle süsledin mi? Yatak örtüsüne narin desenler halinde serpiştirilen çiçekler bir sanat eseriydi ... eşit derecede sevgiyle komodinlere aktardım, ikisinden de sunak yaptım.
Kadın gülerek başını salladı, "evet" bir eli geniş gülümsemesini kapattı.
Adını çabucak öğrendim ve beni bu kadar iyi hissettirdiği için kalbimden teşekkür ettim. Onun işi olup olmadığı umurumda değildi, sanat güzeldi ve takdir edilmeye değerdi. Utangaç kahkahasını örten elin sadece onun işi olduğunu düşündüm. Daha fazla yanılmış olamazdım. Yoksa ben miydim?
Üç gün sonra dağ yoluna taşındım. Başka bir arkadaşım, kimin ne zaman gelebileceği de dahil olmak üzere yerin rutini boyunca beni götürmüş ve soldan rahat bir şekilde sürdüğümden emin olmuştu. Bana Hoedspruit'i gezdirdi, nereden neyi satın alacağımı bana bildirin ve beni su deposunu işleten insanlarla tanıştırdı. Bu bölgedeki yerli olmayanlar için şişelenmiş su bir zorunluluktur.
Arkadaşlarımın dediği gibi 'hizmetçiler' için her sabah neden çay yapmam gerektiğini ve kaldığım süre boyunca neden yardımlarına ihtiyaç duyulduğunu merak ettiğimi hatırlıyorum. Aldırmadım, çünkü endişelendiğim yerde çaydanlık neredeyse her zaman sıcak. Ama merak ettim.
Ertesi sabah görev duygusuyla 'kahvaltı rock'ına çay götürdüm. Rooibus'u onlar için hazırladım, iki şekerli beyaz ve evin karşısındaki levreklerine doğru yolumu seçtim, gülümsedim ve kendimi tanıttım. Çay onların beğenisine göre değilse bana haber vermeleri gerektiğini de ekledim.
Eller anında ağzına gitti, her iki başın da utangaç bir şekilde eğilmesiyle birlikte hızlı kahkahaları kapattı. Hmm. Böylece ise kültürel, bir şey eksikti hissetmeye başlayan edebilmiş. O günün ilerleyen saatlerinde gerçek mesaj bana çarptı.
Kahya Lusa, beni geniş beton sundurmaya çağırdı ve bahçıvan Hilde'nin benimle konuşmak istediğini söyledi. İstinat duvarında, bir tür plastikten dokunmuş birkaç renkli yer paspası vardı. Ah, ne kadar güzel! Eliyle ağzını anında kapatan Hilde'ye gülerek iltifat ettim. Bağırsağım büküldü. Bu gerçekten kültürel olabilir, ancak bedenim boyun eğdirmeye koşullu bir yanıt tanıdı.
Burada kimseyi eleştirmiyorum. Söyleyebileceğim tek şey, içim soğuk sert bir topa dönüşürken gözlerimin yaşlarla dolduğu.
Kendimi onlara gülümsemeye zorlayarak, her iki kadına da arkadaşımın evinde kalmamın nedenlerinden birinin şu anda kendi evim olmaması ve bu nedenle ev eşyalarını saklayacak yerim olmadığını, hatta güzel olanları bile açıklamak için acele ettim. bunlar. Hilde'nin hayatını hissettim, bunun bir parçası olarak satmak için bu el sanatlarını yaratmak, tıpkı beyaz ayrıcalığımın hayır demek zorunda kaldığımı hissettiğim gibi.
Kendime ait bir evim olmadığı, eşyaları saklayacak yerim olmadığı netleşince her iki kadın da gülümsedi. Gülümseyerek içeri girmek için döndüm.
Hilde'nin nasırlı eli kendi başıma düştü. Gözlerindeki ışık çok şey söylese de, tek söylediği "Her şey yolunda anne ..." oldu. Birinin paraya ve belirli bir yaşam tarzına sahip olduğu ve birinin hiçbirine sahip olmadığı varsayıldığı iki kadın, birbirlerine anlayış ışığında bakıyorlardı. Daha değerli ne olabilir?
O günden itibaren, ben dikkatli yürüyüşlerime çıkarken, bana yeni yerler göstererek ve beni leopar ve yılanın varlığı konusunda uyarırken, mülkteki işçiler başlarını salladılar ve gülümsediler. Psişik duyularım, bir şekilde, rezervdeki tipik bir misafirden bir şekilde farklı olarak kabul edildiğimi söyledi. Öyle olmasa bile bunun doğru olduğunu düşünmek isterim. Görüldüğünü hissettim. Ne onlar ne de ben görünmez hissettik. Hepimiz birlikte doğal dünyanın bir parçasıydık.
Birkaç yıl Yucatán'da yaşarken, meşhur ağrılı baş parmağım gibi dışarı çıkmaya çok alışmıştım. Kızıl saçlı suratım o kültürde çok belirgindir. Saçımın gri olmasına izin vermeyi dilemeye başladım. En azından o zaman sadece cildim sıkışırdı! Görünürde her türlü greft ve greft için hedef oldum. Her. Gün. Ve bazı çok iyi arkadaşlarımın ve yukarıda bahsedilen psişik becerilerimin yardımıyla orada sörf yapmayı öğrendim. İspanyolcam zorunluluktan gelişti. Ve tüm bunlar, "altmışın üzerinde". {Eğlenceliydi!}
Connecticut'taki arkadaşlarımı ziyaret edene kadar, hemen farklı olarak damgalanmanın baskısının ne kadar büyük olduğunu fark etmemiştim. Beyaz çitli mahalleleri, ikinci bir bakış atmadan içeri girebileceğim bir mahalleydi. Bunun nasıl bir his olduğunu unutmuştum. Daha uzun ve daha uzun yürüyüşler yaptım, fark edilmeden gitmekten keyif aldım.
Birkaç yıl sonra ve burada kilit altındaydık. Bazı yönetim işleri yapmak için ABD'ye döndüm ve vay! Yerinde barınma. Yıl geçtikçe, farklı türden bir baskı gittikçe daha ağır bir şekilde arttı. Bu neydi? Bir öğrenci ve bilinç araştırmacısı olarak, bu tür şeylerin tipik olandan daha fazla farkındayım, ancak bunu tam olarak anlayamadım… ta ki belirli düşünceleri izlemeye başlayana kadar.
Bana kalan zamanda ne yapacağım? Kalan zaman? "Belki de elimden geleni yapmam ve gerileyen yıllar boyunca kanepede sörf yapmam gerekiyor." Ne? Benimle dalga mı geçiyorsun? Bu düşüncelerin benim için yerli olmadığını çok iyi bilerek, onların kaynağını aradım.
Aile üyeleri ve ev arkadaşımla yaptığım sohbetlerimde bu ülkedeki kolektifin gözünden görmeye başladım. Emeklilik yaşında beyaz bir kadın, “kariyeri” olan ve tavsiye edilmeyen bir yaşam tarzı nedeniyle hem evinden hem de statüsünden vazgeçmiş {Yine neyle? } ve şimdi hiçbir şey kalmadı. Hiçbir şey kalmadı mı? !!!
Vay. Bu, Kissinger'ın "işe yaramaz yiyicileri" (yaşlıları tarif eden) ile kastedilen ve gelişmiş kronolojiye ulaştıklarında neden bu kadar çok kişinin düşüşe geçtiği olmalıdır. Hayat ya da kendim hakkında ne hissettiğimden daha fazla bir şey olamaz. Bu tutum, her seferinde FTS cevabımı getiriyor. On yıl önce, inme sonrası hekime de aynı şeyi söyledim ve bu benim duruşum olmaya devam ediyor. Ancak, bu ülkedeki yaşlı beyaz kadınlar bu şekilde algılanıyor ve bu şekilde muamele görüyor. Faydasız. Görünmez. FTS!
Çözümüm? Benim için işe yarayan, ben olduğum şey olmak ve kolektifin basmaktan korktuğu yere “cesurca gitmek”, ister bilinçte olsun, isterse uzun süreli seyahat, meşhur mavi pasaport sahipleri için bir daha mümkünse. Sadece kendimizi değiştirebiliriz ve başka bir yaşama şekline örnek olabiliriz.
Her şey yolunda anne. Evet, öyle ve olacağız… İşte böyle hissetmek böyle.
İlham için Julia E Hubbel'e teşekkürler . Bu onun tekerlek yuvası. Hatırlatma için teşekkürler!
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Igala topraklarının bugün hala var olduğuna inanıldığını biliyor muydunuz, çünkü Prenses İnikpi, Igala topraklarının kendisine zulmedenlerden kurtulabilmesi için canlı canlı gömülmeyi kabul ederek en büyük fedakarlığı yaptı. Moremi'nin oğlu Oluorogbo'yu Oduduwa'ya kurban ettiğini ve ayrıca Ile-Ife'deki halkını terörize eden Igbo teröristi tarafından yakalanmasına izin verdiğini biliyor muydunuz? ? Kraliçe Daura'yı ve oğlu Bawo aracılığıyla Hausa eyaletlerini bir araya getirmedeki başarılarını duydunuz mu? Kitap, farklı dönemlerde Nijerya'daki kadınların yaşamı, yaşam tarzı, işi, etkisi ve istismarına dair kısa öykülerin harika bir koleksiyonudur. özellikle,
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.
Sarı laboratuvarımız Olivia, biz neredeysek orada olmayı severdi. Burada 2016'da Krater Gölü'nde 21 metrelik bir karavanda 90 günlük kros yürüyüşümüzde donuyorduk.
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.