Sahte İncil Shapira Parşömeni Gerçek Olabilir!
Daha önce bir aldatmaca olarak reddedilen eski bir İncil el yazması olan Shapira parşömeninin aslında gerçek olduğunu söylüyor, bu kayıp eserin çizimlerini ve transkripsiyonlarını dikkatle inceleyen bir İsrailli-Amerikalı bilim insanı. Shapira parşömeni, 1883 yılında British Museum’a bir milyon pound karşılığında satmaya çalışan bir antika satıcısı olan Wilhelm Moses Shapira’nın onuruna seçildi.
Shapira Parşömeni ve Bilimsel Şüphenin Karmaşık Hikayesi
Shapira’nın British Museum yetkililerine sunduğu şey, Yaslanmış kağıt parçalarına basılmış, Tesniye Kitabının neredeyse hayal edilemeyecek kadar eski bir kopyasından geldiğini iddia ettiği soluk paleo-İbranice yazı 15 parçasını içeriyordu. Bu hem Yahudi Tevratının hem de Eski Hıristiyan Ahit’in beşinci kitabıdır ve Musa’nın İsraillilere Vaat Edilmiş Topraklara girmeden kısa bir süre önce verdiği üç vaazın metnini içerir.
Shapira, yıpranmış el yazmasını Ürdün’deki Ölü Deniz’den çok uzak olmayan bir mağarada gizlenmiş bir Bedevi kabilesinden aldığını söyledi.
Sonunda müze, Shapira Parşömeni’ni satın almayı reddetti ve resmi olarak sahtecilik olarak etiketledi ve bu süreçte Shapira’nın itibarını zedeledi. Ancak Almanya’daki Potsdam Üniversitesi İncil Çalışmaları Bölümü’nde profesör olan Idan Dershowitz’e göre bu karar hem yanlış hem de iftira niteliğindeydi.
Dershowitz, parşömen metninin ve Shapira’nın parşömene ilişkin faaliyetlerinin derinlemesine analizine dayanarak, el yazmasının eski zamanlardan kalma meşru bir eser olduğunu ve aslında şimdiye kadar bulunan en eski otantik İncil el yazmasını temsil ettiğini iddia ediyor. Dahası, Shapira aleyhindeki suçlamaları adaletin ciddi bir hatası olarak görmezden geliyor (ve Shapira alenen aşağılandıktan bir yıl sonra intihar ettiğinden Dershowitz haklıysa, özellikle trajik bir durumdu).
Orijinal el yazmaları artık mevcut değildir ve aldatmaca ilan edildikten kısa bir süre sonra “ortadan kaybolmuştur”. Ama 19 inci-Orijinalinden yapılan yüzyıl rekreasyonları hala varlığını sürdürüyor ve Dershowitz, çarpıcı ve şaşırtıcı sonucuna varmak için bu görüntülere ve yazılara güveniyordu.
Dershowitz, New York Times’a “İncil disiplininin neredeyse tüm varlığı boyunca bu metnin konuşmanın bir parçası olmaması akıllara durgunluk veriyor” dedi.
Shapira’nın 1883’te Scientific American’da yayınlanan ve yaptığı kapsamlı notları gösteren özel makalelerinden ayrıntılar. (Scientific American, 27 Ekim 1883 / Kamu malı )
Shapira Parşömenleri Yeniden Değerlendirildi
Başlıklı bir makalede ” Musa’nın Valediction: Shapira Tesniye Fragmanları Üzerine Yeni Kanıt Alman dergisi ZAW’ın (Zeitschrift für die Alttestamentliche Wissenschaft) son sayısında yer alan Dershowitz, Shapira Scroll’un gerçekliğini desteklemek için davasını ortaya koyuyor.
Belgedeki yazı tarzının, Kral Süleyman zamanında (İlk Tapınak dönemi olarak bilinir) kullanılan biçimiyle, eski İncil senaryosuyla tamamen tutarlı olduğunu savunuyor. Bu, MÖ 10. yüzyıl kadar uzun zaman önce bestelenmiş olduğu anlamına gelebilir, bu da onu şimdiye kadar bulunan en eski el yazması yapar.
Dershowitz’e göre belgenin içeriği özellikle aydınlatıcı. Tesniye Kitabından şu anda kayda değer ve önemli şekillerde var olduğu için, bu eserin bir öncüsü veya atası olduğunu kuvvetle gösterir. Dershowitz, ancak modern kaynak-içerik analizi yoluyla böyle bir belirleme yapmanın mümkün olduğunu iddia ediyor ve bu nedenle hiçbir 19. yüzyıl sahtekarının, Tesniye’nin o kitabın şu anki anlayışıyla tamamen tutarlı olduğu iddia edilen daha önceki bir versiyonunu üretmek için gerekli bilgiye sahip olamayacağını iddia ediyor edebi evrim.
Dershowitz ayrıca Shapira’nın kişisel, özel kağıtlarının, görünüşe göre kaydırma metnini kendi başına deşifre etmeye ve yorumlamaya çalışırken yaptığı el yazısı notları içermesi gerçeğine büyük önem veriyor. Dershowitz, belgeleri kendisi uydurmuş olsaydı ve ne söylemeleri gerektiğini zaten bilseydi, böyle bir faaliyete girmesi (ve bunu yaparken hata yapması) için hiçbir neden olmayacağını söylüyor.
Bu olayların tesadüfi veya öngörülü yönlerinden biri, Shapira’nın hikayesi ile Ölü Deniz Parşömenlerinin hikayesi arasındaki bariz paralelliktir. İkincisi aslında Bedevi çobanları tarafından Ölü Deniz’den çok uzak olmayan bir yerde (dolayısıyla adı) bir mağarada gizlenmiş olarak keşfedildi. Shapira Parşömenlerinde olduğu gibi, Ölü Deniz Parşömenlerinin içeriği de geleneksel kanonun içeriğinden önemli ve ilginç şekillerde ayrılıyordu. Sahtecilik suçlamaları da yapıldı ve son zamanlarda Washington DC’deki bir müzede tutulan sözde Ölü Deniz Parşömenleri koleksiyonunun tamamının sahte olduğu ortaya çıktı.
Bu iki hikaye arasındaki dikkat çekici benzerlik, Shapira Parşömenlerinin gerçekliği lehine ikinci derecede kanıt olarak kabul edilebilir. Yine de, becerilerinin yanı sıra bir sahtekar olan Wilhelm Moses Shapira’nın da psişik olduğu ve geleceği görme yeteneğine sahip olduğu anlamına da gelebilir.
Shapira kaydırma öyküsünü kapsayan, uzman “Dedektif” CD’si Ginsburg’un Sharp-Eye-Ra’da (Shapira) üstünlük sağladığını gösteren Punch dergisi illüstrasyonu. (w: Punch (dergi) / Kamu malı )
Shapira Parşömenlerine Karşı Dava
Shapira Scroll’a sahip olduktan sonra, British Museum, orijinalliğini değerlendirmek için Christian David Ginsburg adlı ünlü bir İncil bilgini çağırdı.
Ginsburg’un Shapira’nın ürettiği parçaların sahte olduğunu açıklaması uzun sürmedi. Shapira’nın bunları, otantik Tevrat el yazması sayfalarından boş bölümleri dilimleyerek ve ardından sahte senaryolarını üstlerine yazdırarak oluşturduğu sonucuna vardı. Bu yüzden parşömenini bütün formdan ziyade parçalar halinde teslim etti.
Yazar ve araştırmacı Chanan Tigay, Shapira’nın şu anda San Francisco Eyalet Üniversitesi Kütüphanesi’nde bulunan kişisel İncil el yazmaları koleksiyonunu karıştırırken, bu teoriyi doğrulayan kanıtlar ortaya çıkardı. Shapira’nın koleksiyonu arasında Tigay, boş alt bölümleri eksik olan ve Shapira’nın bunları keskin bir aletle düzgün bir şekilde dilimlediğini gösteren 10 komut dosyası sayfası buldu.
Bu sahte silah kanıtının farkında olan Dershowitz, (tamamen ikna edici değil) Shapira’nın bunu yalnızca söz konusu sayfalarda su hasarı olduğu için yaptığını ve yayılmasını önlemek için alt kısımların dilimlenmesi gerektiğini iddia ediyor. Daha ileri.
Dershowitz’in özgünlük tezinin altını oyan diğer bir zorluk, Wilhelm Moses Shapira’nın aslında eski eserlerin doğrulanmış bir sahtekarı olmasıdır. Üretken bir koleksiyoncu ve antika satıcısıydı, ancak Shapira’nın o zamanlar bu alandaki ünü yıldızlardan daha azdı. Ünlü bir olayda, yeni bir ev satın almasına izin verecek kadar yüksek bir fiyata 1,700 sahte figürini Berlin’deki bir müzeye sattı.
The British Library koleksiyonundan MS 1883-84 tarihli “orijinal” Shapira Scroll parçalarından birinin litografisi. (Christian David Ginsburg / Kamu malı )
Yerleşik Anlatılara Meydan Okumanın Zorluğu
İnsanın neye inanmayı seçtiğine bakılmaksızın, kabul edilen tarihi tartışırken, Idan Dershowitz’in güçlü bir dalgaya karşı yüzdüğüne dair çok az şüphe var.
Shapira Scrolls’un orijinal kopyası çalışma için mevcut olmadığından, çoğu İncil bilgininin Dershowitz’in davasını zorlayıcı olarak kabul etmesi olası değildir. Ancak inceleme için mevcut olsa bile, din tarihçilerinin büyük çoğunluğu muhtemelen en güvenli yolu ve en az direniş yolunu temsil edecek olan önceden verilmiş hükme bağlı kalmayacaktır.
Bununla birlikte, Dershowitz’in konuyla ilgili yaklaşan kitabı yayınlandığında, tarihi gizemlerle ilgilenenler arasında canlı bir satıcı olmalı ve kuruluş anlatılarına meydan okumaktan korkmayan, başına buyruk araştırmacılara hayran kalmalıdır. Bu, Dershowitz’in ulaşmaya çalıştığı seyirci olmayabilir, ancak hipotezine en açık olan tek kişi olabilir.
Üstteki resim: Burada resmedilen Ölü Deniz Parşömenleri gibi, Shapira parşömeni (ve orijinal parçaların “kaybolduğunu” hatırlayın!) “Hikayedeki” önemli ayrıntılardan şüphe eden hem şampiyonları hem de şüpheci uzmanları barındırıyor. Kaynak: Vadiml / Adobe Stock
.