3. Ben hislerimi göstermekten aslında biraz çekinen biriyim. İlk önce ‘aman takmıyorum’ gibisinden takılmaya çalışan -aslında yüzümden her şey okunsa da- içten içe üzülen, sonra bol ağlamalı, nerede hata yaptım, o nerede Hata yaptı diye düşünmeli, mutsuzluk, hüzün, bazen nefret, daha sonra ise alışma süreci ile stabiteye bağlama. Tamamen aştığımda ise gayet mutluyum.