Devletin malı deniz yemeyen keriz. Devletin malı deniz yemeyen keriz. Çocuklar okul"un koridorunda böyle söylerken öğretmene yakalanırlar; Öğretmen çocukların kulaklarından tutup, devlet diye bir adam var mı ha? diye azarlar çocukları. Arkalardan biri var hocam, der: devlet bahçeli.
Evet, devlet diye bir adam var ama o devlet, bu devlet değil. Neyse.
Bir Devletle barışmak, barış yapmak çok zor. Çünkü savaşanla barışacak, barış yapacak olan ayni değil. Birileri karar verir birileri savaşır, ölür. Devlet denen yapı böyle işliyor. Sayısal bakılıyor, hesaplar yapılıyor, çıkarma, bölme, gelen giden Acıların çığlıkları mümkün değil, o kalın duvarlardan, çelik kapılardan içeri bir sigara ateşi kadar aydınlık götürmez. Zira yanan onların canı değil
Devletlerin savaş mantığında şu esastır: yenilene, ya da yenene kadar devam. Biri, birini yenilgiye uğratana kadar; ocaklar sönene, kan gövdeyi götürene, anaların gözyaşları kuruyana, sayısal hesaplar artık tutmayana, ucu onlara, karar sahiplerine, deri koltuk, zırhlı camların ardında oturanlara dokunana kadar
Yani savaşta devletin duygularına, vicdanına, adaletine seslenmek anlamsız, Sayısal verilerle hesapların tutmayacağını anlatmak daha fazla etki eder.
Zira devlet insan değil
Nasıl anlatabilirsin ölümün karanlığını! İnsanın kutsallığını, annenin yanan bağrını, sevgilinin hasret, özlemle bekleyişini. O Gencecik insanların hayallerini, kendine sakladıkları o dünyalarını, yaşama olan inançlarını ve yaşama olan sevgilerini.
Anlamaz.
Ama mısır, Libya, tunuz, Suriye bir şeyler anlatıyor olmalı.
Yenidünya"da, eski hesaplar tutmuyor artık