Yaşam öyle emredildi ki, denizaltıların askeri filolarda ortaya çıkmasıyla birlikte, denizaltılarının herhangi bir nedenle yüzeye çıkma kabiliyetini kaybettiği durumlarda denizaltıları kurtarma ihtiyacı ortaya çıktı. Ve bu oldukça sık oldu. Sonuçta, ilk denizaltılar çok kusurlu ve kullanımı tehlikeliydi.
Öykü
Bir denizaltının mürettebatının kurtarılması ve yüzeye kaldırılmasına yönelik ilk çalışma, 1724 yılında St. Petersburg'da, Neva Nehri üzerinde, Efim Nikonov tarafından tasarlanan "gizli bir gemi" nin testleri sırasında gerçekleşti. Derideki bir sızıntı nedeniyle, "gizli gemi" mürettebatla birlikte battı ve kurtarılması gerekiyordu.
İmparator Peter ben kurtarma operasyonlarını bizzat ben denetledim, onun liderliğinde denizaltı emniyet halatı ile kıyıya çekildi, dalgıçlar tarafından keskinleştirildi ve at çekişiyle sahile çekildi. Mürettebatın ölümüne izin verilmedi. Böylece, belki de dünyada, batık denizaltına yardım sağlamak için başarıyla gerçekleştirilen kurtarma operasyonlarının başı, Tüm Rusya İmparatoru Pyotr Alekseevich idi.
Zaman geçti, XX yüzyıl geldi. İlerleme yüzyılı denen şey boşuna değil. Başlangıcında, dünyanın en gelişmiş devletlerinin donanmaları için savaş denizaltılarının toplu tasarımı ve inşası gelişti. Rusya'mızda sualtının doğum günü filo 19 Mart 1906 olarak kabul edildi. İmparator II. Nicholas'ın
"Rus İmparatorluk Donanması Askeri Gemileri Sınıflandırıcısı" na "Denizaltılar" bölümünü dahil etmek için "En yüksek komuta etmeye tenezzül ettim".
Ayrıca, Rus Donanma Dairesi'nin emriyle denizaltılar, filonun bağımsız bir gemi sınıfı ilan edildi.
XNUMX. yüzyılın başında, farklı devletler denizaltıları ve mürettebatlarını kurtarma sorununa farklı şekillerde yaklaştı.
Japonya'da vatanseverlik eğitimi ön plana çıktı - denizaltı mürettebatına İmparatorun ihtişamı için sevinçle ölmeye hazır olma aşılandı.
Rusya'da, Amirallik Kurulu'nun talebi üzerine, İmparator II. Nicholas, denizaltı mürettebatına özel hizmet koşulları için - tabiri caizse, riski telafi etmek için - aylık parasal ikramiye ödenmesine ilişkin bir kararname imzaladı. Ne yazık ki, Admiralty Collegium imparatorun dalışın teknik güvenliği hakkındaki sorusuna cevap veremedi, ancak üzerinde düşüneceğine söz verdi.
Almanya'da daha geniş ölçekte yaklaştılar. Alman Devlet Şansölyesi, sorunu yabancı kraliyet meslektaşlarından biraz daha düşünceli bir şekilde ele aldı. Kararnamelerine göre, sadece denizaltılara aylık para ödeneği ödenmeye başlanmadı, aynı zamanda özel bir geminin - bir denizaltı kurtarıcısı - tasarımı ve inşası düzenlendi.
Ve 1907'de, 1600 ton deplasmanlı katamaran tipi bir gemi - "Vulkan" denizaltılarının kurtarıcısı Alman denizaltı oluşumuna dahil edildi.
Alt topraktan 500 tona kadar kaldırma ağırlığına sahip nesneleri kaldırmaya izin veren bir kaldırma cihazı ile donatılmıştır. O dönemde en gelişmiş dalış ekipmanı ve ekipmanları ile donatılmış bir grup dalgıç, kaldırılan nesneleri keskinleştirmek için su altında çalışmaları gerçekleştirdi.
"Volkan"
Aslında Volcano, dünyanın ilk özel denizaltı kurtarma gemisiydi.
Bu arada, 17 Ocak 1911'de Volkan, dalgıçların yardımıyla, Alman filosu U-3'ün batık denizaltısının baş ucunu keskinleştirdi ve yüzeye çıkardı, 30 denizaltı için bağımsız bir çıkış sağladı. torpido tüpü. Sonra bu tekneyi kaldırdı.
Ne yazık ki, Vulcan'ın yaşı kısa sürdü. 1918'in sonunda, mağlup olan Almanya'nın kupalarının bölünmesinde İngiltere'ye gitti. Ve 6 Nisan 1919'da sular altında kaldı.
Majestelerinin filosunun denizaltılarının kafasını karıştırmamak için inanılıyor. Sonuçta, o sırada İngiliz filosunun denizaltı mürettebatına yardım sağlamak için kuvvetlerin ve araçların bileşimi, Japonya'dakiyle yaklaşık olarak aynıydı.
Şaşırtıcı - İngiliz Deniz Kuvvetleri Komutanlığının lordları neden bu gemiyi kendi İngiliz denizaltılarının operasyonlarının arama ve kurtarma desteğine koymadılar?
Bunun nedeni, İngiliz sertliği ve alt sınıfa karşı aristokratik küçümseme gibi görünüyor.
Ancak Rusya'mıza geri dönelim.
O günlerde denizaltı olan yeni "tuhaf" gemilerde, esas olarak tüm yaşamlarının amacı Çar'a ve Anavatan'a hizmet eden ve hizmetlerinin temelini itaat ve profesyonel olarak gören subaylar atandı. okuryazarlık. Ve elbette, gemilerinin eylemleri için arama kurtarma desteği sorunları onları hiç ilgilendirmiyordu.
Ayrıca o günlerde Filonun Yüksek Komutanlığı her zaman yapıcı tekliflere açıktı. Ve yaptılar.
Kronstadt askeri dalış okulunun önerisi üzerine, 1907'den itibaren, doğrudan okulun atölyeleri tarafından yapılan denizaltılara dalış ekipmanı sağlanmaya başlandı. Ekipman, gemi dalış operasyonlarını gerçekleştirmek için tasarlanmıştı (bir denizaltının balık ağlarından çözülmesi, gövde üzerinde çalışma, vb.).
Haziran 1909'da Sibirya (Uzak Doğu) filosunun Kefal denizaltısının komutanı V.A. Komutan Merkushov, Deniz Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı'na, özel bir denizaltı kurtarma gemisinin inşası için bir öneri ve gerekçesiyle bir rapor sundu.
Mantık basitti - batık teknenin mürettebatının hayatını kurtarmak ve onu onarım ve ardından hizmete almak için yüzeye çıkarmak. Tasarım sırasında bir prototip için, yukarıda bahsedilen Alman kurtarma gemisi "Vulkan" ı almanızı tavsiye etti.
Rapor değerlendirildi, onaylandı ve 1911'de geminin projesi geliştirildi. Kronstadt askeri dalış okulunun memurları, tasarımında aktif rol aldı. 25 Kasım 1912'de, Putilov Fabrikası tarafından bir kurtarma gemisinin inşası emri kabul edildi.
"Volkhov"
17 Kasım 1913'te gemi suya indirildi. Ve 14 Temmuz 1915'te "Volkhov" adıyla Baltık Filosuna girdi.
Geminin 3100 tonluk bir deplasmanı, alt topraktan 1000 tona kadar kaldırma ağırlığına sahip nesneleri kaldırmak için bir kaldırma cihazı ve bir dalış servisi vardı.
Böylece: özetlenen fikirle rapordan Rus filosunda benzeri olmayan gemiye sadece 6 yıl geçti.
Bilgisayar olmadan, ancak bir çizim tahtasında ve bir hesap cetveli ile. Ve yetersiz fon veya ithalat ikamesi yok. Muhtemelen, kral denizaltılarının hayatlarını takdir etti. Evet ve Donanma Genelkurmay Başkanlığı o günlerde kapitalist sanayinin amiral gemilerine doğru devlet yaklaşımını bulmayı başardı.
"Komün" adı altındaki bu kurtarma gemisinin halen Rus Karadeniz Filosunun arama kurtarma güçlerinin bir parçası olarak görevde olduğu unutulmamalıdır.
Rus İmparatorluk Donanması, denizaltı operasyonları için bir arama kurtarma sistemi oluşturmadı. O zamanlar vakitsizdi. Bununla birlikte, denizaltılarının hayatlarını kurtarmakla ilgili olarak devlet asaletini takip eden iktidardakilere delici kanıtlarla gösterdi.
"Komün"
Mart 1931'de denizaltı "Rabochy", Baltık Filosunda bir denizaltıyla çarpışma sonucu 84 metre derinlikte battı. 21 Haziran'da kurtarma gemisi "Kommuna" tarafından yüzeye çıkarıldı. Onu kaldırma işi büyük zorluklar ve risklerle doluydu. Sonuçta, o günlerde dalgıçlar, büyük derinliklerde çalışırken, nefes almak için sıradan havayı kullanırlardı.
Bu, dalgıcın yetersiz kalmasına yol açan nitrojen anestezisine (nitrojen zehirlenmesi) neden oldu ve bu da onu ölümle tehdit etti. Tekne kaldırıldıktan sonra su basmayan kompartımanlarda bulunan kişilerin uzun süre yaşadıkları ve oksijen yetersizliğinden öldüğü tespit edildi.
Bu, Devrimci Askeri Konseyi'nin derhal Askeri Tıp Akademisine ve EPRON'a denizaltılar için kurtarma ekipmanı tasarlama görevini atamasına ve Deniz Kuvvetleri Halk Komiserliği'nin teknik yönetimi temelinde acil kurtarma için kalıcı bir komisyon yaratmasına neden oldu. . Söz konusu komisyonun gözetiminde, ekipman mümkün olan en kısa sürede oluşturuldu.
Böylece, 1932'den itibaren denizaltılar, E-3 serisinin kendi kendine yeten bir solunum cihazına sahip ilk seri kurtarma ekipmanını almaya başladı; E-5 ”ve TU-1 dalgıç kıyafeti ve daimi komisyon, dalış işini ve denizaltıları kurtarma araçlarını geliştirmek için çalışmalarını sürdürdü.
Denizaltıların denizaltıdan 16 metre derinlikte kurtarma ekipmanından ilk pratik çıkışı, Kaptan 1. Sıra G.N.'nin önderliğinde tatbikatlar sırasında gerçekleştirildi. Lisans.
1938'de, Pasifik Filosunun denizaltılarına kurtarma ekipmanının tanıtılmasının ilerlemesi kontrol edildi. Sonuçları çok acınacak haldeydi - gemiler kurtarma ekipmanı aldı, ancak denizaltıları kullanım kuralları konusunda eğitecek kimse yoktu.
Sonuçlara dayanarak, RKKF Askeri Konseyi, kıyı eğitim istasyonlarının en hızlı inşası ihtiyacına karar verdi ve bunlara personel atadı: denizaltıların planlı hafif dalış eğitimini yürütmek ve devleti kontrol etmek için bir dalış uzmanı, bir fizyolog ve dalış eğitmenleri denizaltılarda kurtarma ekipmanı.
Aynı yılın 24 Ekiminde, Pasifik Filosu komutanının emriyle 2. sıra amiral gemisi N.G. Kuznetsov, denizaltıların bağımsız çıkışında deneysel egzersizler başarıyla gerçekleştirildi. silah Torpido tüpünden su altındaki Shch-112 denizaltısından ve aynı yoldan geri dönüyor.
Ek olarak, tatbikatlar sırasında ilk kez, bir şamandıra boyunca denizaltıların bağımsız bir çıkışı, 40 metre derinlikten ve 70 metre derinlikten serbest bir çıkış yapıldı. Tabii ki, tekneden inenler denizaltılar değil, askeri dalgıçlardı.
Ancak bu öğretilerin gerekliliği ve önemi küçümsenemez. Denizaltıları, kurtarma ekipmanının kullanımında oldukça kesin bilgi ve becerilere sahip olan birinin batık tekneden yüzeye çıkabileceğini gösterdiler ve ikna ettiler. Ayrıca, dalış keşif ve sabotaj birliklerinin gizlice iniş için denizaltı kullanma ve görevi tamamladıktan sonra geri verme imkanı gösterildi.
Ve böyle bir birim, 30 Temmuz 1941'in emriyle EPRON başkanı Arka Amiral F.I. Krylova "Vyborg şehrinden Leningrad şehrine tahliye edilen bir askeri dalış okulunun dalış personelinden özel bir dalgıç biriminin oluşturulması üzerine." Daha sonra, bu birim kendini solmayan bir ihtişamla kaplayan Özel Amaçlı Şirket (RON) olarak tanındı.
Sovyet hükümeti, genel olarak Donanma ve özel olarak denizaltı operasyonları için bir arama kurtarma sistemi oluşturmak zorunda kaldı. Dahası, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nı yürütme sürecinde ve hemen sonrasında.
22 Haziran 1941'de NK Donanması ve NK MF No. 0525/22 ortak emriyle Donanmaya Özel Amaçlı bir Sualtı Seferi (EPRON) tanıtıldı.
2 Temmuz 1942'de 0469 Sayılı Donanmanın NK'sinin emri gereği EPRON'un kadrosunu ikiye katlayarak ve onunla Deniz Kuvvetlerinin işlevsel dalış hizmetini birleştirerek (Donanma Genelkurmay Kurtarma Dairesi), Deniz Kuvvetlerinin Acil Kurtarma ve Gemi Kaldırma Hizmeti kuruldu. Tuğamiral F.I. Krylov. Daha sonra, Donanma'daki gemilerin ve yüklerinin yanı sıra insanların kurtarılmasını organize etmek için sistematik bir yaklaşımın atası oldu.
3 Ocak 1944'te, 05 Nolu Donanmanın NK'sinin emri uyarınca, hizmet yeniden düzenlendi ve Donanmanın Acil Kurtarma Servisi (ACC) olarak yeniden adlandırıldı.
Bu zor zamanda denizcilerin hayatını kurtarma görevi, savaş görevleriyle aynı seviyeye yükseldi. Zaten Ocak 1945'te, askeri zorluklara rağmen, Lomonosov şehrinde (Leningrad şehrinin bir uydusu) acil kurtarma için bir araştırma enstitüsü düzenlendi.
O andan itibaren, bir bütün olarak Donanma operasyonlarının (PSO) ve denizaltılarının uyumlu, çok seviyeli bir arama kurtarma destek sisteminin inşası ve sistemin ayrı bir unsuru olarak SSCB ölçeğinde başladı.
Böylelikle, hem Donanma PSO Sisteminin hem de Donanmanın özel dalış keşif birimlerinin kökeninde aynı kişilerden ikisi olduğu sonucuna varabiliriz: EPRON'un son başkanı ve Deniz Kuvvetlerinin ilk amirali Foti Ivanovich Krylov ve Halkın Donanma Komiseri (daha sonra SSCB Donanması Başkomutanı) Amiral Nikolai Gerasimovich Kuznetsov.
50'li yılların başlarında, nihayet "Kefali" komutanının kategorik olarak haklı olduğu anlaşıldı. Acil durum denizaltılarına yardım sağlamak için gerçekten özel kurtarma gemilerine ihtiyaç var.
27 Kasım 1957'de 26 projesinin uzun deniz bölgesi MB-527'nın bu tür ilk gemisi Donanmaya kabul edildi ve daha sonra SS-26 olarak yeniden adlandırıldı. Şu anda Karadeniz Filosunda "EPRON" adı altında hizmet vermektedir.
Gemi, 200 metre derinliğe kadar derin su dalış kompleksi, bir kurtarma çanı, denizaltı malzemelerini yenilemek için hava kuvvetleri tedarik sistemleri, batık bir denizaltının sığınak bölmeleri için bir havalandırma sistemi ve bir çekme vinci ile donatılmıştır.
Nesnenin üzerindeki sabit ankraj için, 500 metreye kadar kurulum derinliğine sahip gemide dört set yol sabitleme ekipmanı vardı. Bu tür toplam 8 gemi inşa edildi.
Şubat 1958'de, SSCB Bakanlar Konseyi'nin "Donanmanın kurtarma gemileri ve acil kurtarma ekipmanı ile acil kurtarma hizmetinin sağlanması hakkında" Kararı yayınlandı ve bu, hem bilim hem de endüstri tarafından derhal infaz için kabul edildi.
"Karpatlar"
Sonuç olarak, Eylül 1967'de filo, acil durum denizaltılarına yardım sağlamak ve onları yüzeye çıkarmak için tasarlanan Proje 530 Karpaty kurtarma ve kurtarma gemisini aldı. 1968 yılında, bu gemi dünyada ilk kez 200 metre derinlikten ölen denizaltı SF S-80'i kaldırdı.
Aynı zamanda, bu tür gemiler için yeterince yüksek teknolojili kurtarma ekipmanının çalıştırılması için daha derin bilgiye sahip uzmanlara ihtiyaç vardı. Bu bağlamda, 8 Ağustos 1963'te, OMU / 3/7296 sayılı Donanma NGSH Direktifi, VVMIU'ya uygun olarak gerçekleşti. VE İÇİNDE. Puşkin şehrinde (St.Petersburg'un bir banliyösü) bulunan Lenin, üç yıllık eğitim dönemine sahip dalgıç teknisyenleri bölümü açıldı.
Ve 1975'ten beri, uzmanların eğitim seviyesi daha da artırıldı. Rusya Gemi Mimarisi Mühendisliği Okulu'ndaki en eski gemi inşa fakültesi tarafından eğitilmeye başladılar - VVMIOLU, F.E. Dzerzhinsky.
Kaza oranının analizi, barış zamanında denizaltıların en çok eğitim sahalarında, üs noktalarının hemen yakınında kazalara maruz kaldıklarını gösterdi. Ve yapılan hesaplamalara göre, denizaltıların savaş eğitimi sürecine tam teşekküllü bir arama ve kurtarma desteği için, uzakta (bir denizaltı filosu başına) en az bir SLSF ve en az iki SLSF'ye sahip olmak gerekir. deniz bölgesine yakın.
"Zangezur"
Sonuç olarak, 1963 yılında, derin deniz dalış kompleksi, sığınak bölmelerindeki denizaltılar için bir kurtarma çanı ve yaşam destek sistemleri ile donanmış 532 Zangezur projesinin yakın deniz bölgesi denizaltısının ilk özel kurtarma gemisi Donanmaya girdi. .
Bu kurtarma gemisi, Donanmanın 39. Acil Kurtarma Okulu'ndan tanıtıldı. SSCB Donanmasının neredeyse tüm derin deniz dalgıçları bu konuda eğitim aldı. Bu tür gemilerden toplam 13 birim inşa edildi.
Savaş eğitimi bölgelerini kapsadıktan sonra, soru, savaş uyarısı alanlarının PSO'su ve buzla gizlenmiş alanlar da dahil olmak üzere denizaltıların savaş hizmeti hakkında ortaya çıktı.
Ve burada Acil Durum ve Kurtarma İşleri Araştırma Enstitüsü personelinin yaratıcı düşüncesi, bugün dünyada benzeri olmayan bir başyapıt üretti.
Merkezi Tasarım Bürosu "Malakhit" ile birlikte çok sayıda araştırma ve geliştirme çalışması yaptıktan sonra, bir kurtarma denizaltısı için bir taslak tasarım geliştirdi. Bundan sonra, dokümantasyon, tasarım çalışması ve tasarım dokümantasyonunun geliştirilmesi için Lazurit Merkezi Tasarım Bürosuna aktarıldı.
Tekne güzeldi. Jules Verne'in fantastik Nautilus ve The Mystery of Two Oceans'taki Pioneer denizaltısından bile daha iyiydi. Sadece doymuş dalış için derin su dalış kompleksine ve bir çekme vincine ek olarak, 1837 projesinin iki derin deniz kurtarma aracını taşıdığı için.
7 Eylül 1975'te Proje 940'ın teknesi, Komsomolsk-on-Amur kentindeki Leninsky Komsomol tersanesinin kızağından suya girdi.
Toplam 2 ünite inşa edildi: Pasifik Filosu ve Kuzey Filosu için.
Hızını kaybetmiş hasarlı denizaltının buzun altından çekilmesi, denizaltıların buzun altına batan denizaltıdan kurtarılması sorunları çözüldü. Ek olarak, filo, hava koşullarından bağımsız olarak, amaçlanan amacı için iş yapabilecek bir kurtarma gemisi aldı.
1981'de, bu teknelerden biri (Pasifik Filosunun BS-486'sı) dünya pratiğinde ilk kez kurtarılmış denizaltıları batık S-178 denizaltısının ilk bölmesinden su altındaki dalış kompleksine transfer etti.
Aynı zamanda, Sovyet Donanması'nın Dünya Okyanusu büyüklüğüne kadar genişleyen etki alanı, PSO kuvvetlerinin kurulmasını gerektiriyordu.
Elbruz
Bu bakımdan 28 Aralık 1980'de en güçlü hikayeler Karadeniz Filosunda kalan 537 projesinin denizaltıları "Elbrus" PSO kurtarma gemisi. Ve ondan sonra Pasifik Filosuna giden "Alagez" adı altında ikinci (aynı).
Ayrıca, 20 Temmuz 1978'de, 0536 “M. Rudnitsky ". Gemide iki insanlı su altı aracı vardı: bir işçi (proje 1839) ve bir kurtarma (proje 1837K).
"G. Titov "ve" Sayan "
Toplam iki gemi inşa edildi. Ve 18 Mayıs 1982'de, gelişmiş arama yeteneklerine ve denizaltıları kurtarma işlevine sahip bir arama ve araştırma gemisi “G. Titov "projesi 05361.
Aynı "Sayany" nin ikinci gemisi, alt toprakta büyük boyutlu nesneleri aramak için bir çekme kompleksi ile donatılmış (incelenen şeridin genişliği 2000 kilometre olan 1,5 metreye kadar derinliklerde) "Trepang-2", Pasifik Filosunun bir parçası oldu. 1986'da, DPRK Hükümeti'nin talebi üzerine, Japonya Denizi'nde Kuzey Kore kıyılarında batan bir Proje 633 denizaltısı aradı.
Şiddetli bir fırtınada, mümkün olan en kısa sürede tekne 140 metre derinlikte bulunmuş ve incelenmiştir. Ancak, üzerindeki sığınak bölmelerinin perdelerinin tahrip olması nedeniyle denizaltılar kurtarılamadı. 2015'ten beri Sayany, Sivastopol'da bir çöplükte modernizasyon veya hizmetten çıkarma bekliyor.
"Ruff"
1985 yılında, su üzerinde yüzen personele tabandan 2500 kilometreye kadar mesafelerde yardım sağlamak için kabul edildi. havacılık deniz arama ve kurtarma kompleksi An-12PS, proje 347M "Ruff" in bir çıkarma kurtarma botu ile.
1990 yılına gelindiğinde, SSCB Donanması, yalnızca yakın denizlerdeki değil, aynı zamanda uzak okyanus bölgelerindeki operasyonları için arama ve kurtarma desteği için dünyadaki en güçlü ve en iyi sisteme sahipti. PSO oluşumlarının gemileri, yalnızca Deniz Kuvvetleri ve Savunma Bakanlığı'nın değil, birçok üçüncü taraf kuruluşun da yararına çok çeşitli çalışmalar gerçekleştirdi.
Ama "atılgan" doksanlar patladı ...
Doksanlı yıllar ülkede anlaşmazlığa neden oldu, filoyu ve PSO sistemini yendi. Ve neredeyse geçti.
Neredeyse, hiç kimse, özel denizaltı kurtarma gemilerinin sadece denizaltıların hayatlarını kurtarmakla kalmayıp, acil durum denizaltılarına yardım sağladığını ve tasarımı devlet sırrı olan boğulmuş ürünleri yüzeye çıkardığını hiç hatırlamadı. Aynı zamanda, belirli bir dalış kompleksi için maksimum derinliklerde deniz alanlarının alt toprağında derin su dalışı sualtı teknik çalışmalarının tüm kompleksidir.
Kuzey Deniz Rotası sularının gelişmesi için yarın ihtiyaç duyulacak olan tam da budur. Sonuçta, insansız su altı araçları, dip madencilik komplekslerinin çalışmasını sağlamanın yanı sıra anketlerdir. Ve bu komplekslerin kurulumu, kazaların ve sökümlerin sonuçlarının ortadan kaldırılması dalgıçlardır.
Ne yazık ki, Meksika Körfezi'ndeki petrol platformu felaketinin dersi unutuldu.
Donanmamızda bugüne kadar sadece üç özel denizaltı kurtarma gemisi bulunmaktadır. Aksine, iki buçuk. Ve hiçbir deniz havacılık arama kurtarma kompleksi yok. Buna göre gemi inşası, askeri-bilimsel destek ve personelin eğitimi enkaz altındadır.
2021 yıl.
Pencerenin dışında baharın görünür tezahürleri var. 20 yıldan biraz daha uzun bir süre önce, Rus Donanmasının denizaltısı "Kursk" kayboldu. Elektronik ve yazılı basın, bu felaketin nedenini çözmeye çalışan Donanmaya yakın çeşitli yazarların yayınlarıyla doludur.
Birçok versiyon var. Hepsi farklı. Ve nedense hiç kimse bu "bilgi gürültüsünün" arkasında, bu felaketin ana "sırrı" olan, başlatılmamış gözden gizlenmiş bir örtü olduğunu görmez; bu, yirmi yıldan fazla bir süredir, ara sıra muğlak bir şekilde kendini gösteren ve kendisini hatırlatan, sürekli olarak denizaltı mürettebatının ölümünü ve devlete en önemli gizli bilgilerin kaybolmasını tehdit ediyor.
Ve bu sırrın özü basittir - genel olarak Donanma operasyonları ve özel olarak denizaltıları için bozuk ve dolayısıyla yetersiz işleyen bir arama kurtarma sistemi.
Sonuç
Ve sonuçlardan biri olarak - Rus Donanması'ndaki son derece yetersiz sayıda özel denizaltı kurtarma gemisi ve Kuzey Filosundaki tam yokluğu.
Sonuçta, bugün (Kursk'tan 20 yıl sonra) Kuzey Filosunda veya Baltık'ta veya Akdeniz'de bir denizaltı felaketi meydana gelirse, bunun Kursk'un tam bir tekrarı olmayacağına dair hiçbir kesinlik yoktur.
Bugün, tıpkı 20 yıl önce olduğu gibi, denizaltıları kurtaracak neredeyse hiçbir şeyimiz yok batık bir denizaltının bölmelerinden. Ve kesinlikle kaldıracak bir şey yok bu bir tekne yüzeye.