Marx’ın Felsefesi Marx, evreni sürekli bir «oluşum» halinde görür.
Marx bu görüşü belirtmek için Hegel’in tez, antitez, sentez diyalektiğini kullanır ve dünyanın gelişmesini, kimi anlarda, zamanla birikmiş belli belirsiz nicel değişmelerin ortaya koyduğu gerilimle ve denge bozukluğuyla kaçınılmaz biçimde meydana gelen (nitel sıçrama) devrimlerle açıklar.
Her devrimi yeni ve geçici bir denge izler. Fakat diyalektiği Hegel tabiatta İdea’nın gerçekleşmesini göstermek için kullandığı halde, Marx bu diyalektikten sadece maddi bir evreni ortaya koymak için yararlanır: «Hegel’in diyalektiği başı üzerinde yürür; bu diyalektiğin akla yatkın olabilmesi için bunun ayaklarını yere bastırmak yeter.»