Nusrat Ahmed, çocukken İngiliz müzelerini ziyaret ettiğinde kendini hep bir yabancı gibi hissederdi. Pakistan kökenli bir İngiliz, “Anlatılan hikayeler aracılığıyla kendimi müze alanlarında görme fırsatım olsaydı, o zaman mirasımla bağlantı kurmanın bir yolunu bulmak çok daha kolay olurdu” diyor.
54 yaşındaki Ahmed, şu anda Birleşik Krallık’ın Güney Asya sanat ve eserlerinden oluşan ilk kalıcı galerisinin koordinatörü ve bu geniş, çeşitli bölgenin çağdaş ve alakalı hissettirecek şekilde yansıtılmasına yardımcı oluyor.
Altı yıldır yapım aşamasında olan Güney Asya Galerisi (SAG), Şubat ayında Manchester Müzesi’nde açıldı. British Museum ile ortaklaşa kuruldu ve bu iki enstitünün kalıcı koleksiyonlarından eski eserlerin yanı sıra yeni sipariş edilen sanat eserlerini ve topluluk üyelerinden ödünç alınan nesneleri içeriyor. Burada, özellikle British Museum’un, sömürge yönetimi sırasında yağmalanan Afrika bronzları, eski Hint heykelleri ve Rosetta Taşı dahil olmak üzere değerli ve kültürel açıdan önemli eserler bulundurduğuna dair haberler yapmaya devam ettiğini ve sürekli olarak geri dönmeyi reddettiğini belirtmek gerekir. kendi ülkeleri.
Şimdi, bu galerinin Manchester’daki büyük Güney Asya topluluğuyla ilgili ve onu yansıtan olmasını sağlamak amacıyla, 30 topluluk lideri, eğitimci, sanatçı, tarihçi ve gazeteciden oluşan bir ekip, Manchester Müzesi’nin talebi üzerine koleksiyonun küratörlüğünü yapmasına yardımcı oldu. yönetmen Esme Ward.
Sonuç, hem yaşayan Asyalı-İngiliz sanatçıların İngiliz ve Güney Asya kültürlerinin birbirine bağlılığı üzerine canlı bir duvar resmini hem de Mohenjo-daro’da bulunan 4.000 yıllık buğday tanelerini içeren 400 metrekarelik bir alan; Sri Lanka’dan eski bir zümrüt broş ve bugün dünyada Müslüman bir kadın olmanın nasıl bir his olduğuna dair karma teknik bir sanat eseri. Bir göz at.
Tekstil etiketi (yaklaşık 1920)
“Ralli Brothers, Manchester”, 1900’lerin başından kalma bu parlak renkli etiketi ilan ediyor. Kardeşler, İngiliz tekstil merkezinde bir değirmene ve Hindistan’da ilgili bir satış noktasına sahipti. Hintçe, Urduca, Bengalce ve İngilizce dillerinde tekrarlanan metin, bu materyalin muhtemelen en çok nerede ve hangi topluluklar arasında satıldığını gösteriyor.
.
1. Dünya Savaşı üniforması (1914-18)
Bu eser, sergilerin düzenlenmesine yardımcı olan South Asian Gallery Collective’in bir üyesi olan gazeteci ve yayıncı Talat-Farooq Awan’dan ödünç alınmıştır. Awan’ın büyük büyükbabası tarafından 1. Dünya Savaşı’nda takılmıştı. Onu eski bir sandıkta buldu ve geçen yüzyılda faşizme direnme ve demokrasiyi destekleme çabalarına Güney Asya’nın çoğu kez unutulan katkısının bir sembolü ve hatırlatıcısı olarak bağışlamaya karar verdi. .
.
Lahor’dan Uzun Görüşe (2001)
İngiliz Müslüman müzisyen Aziz İbrahim’in ilk albümü, ailesinin Pakistan’daki Lahor’dan Manchester’daki doğum yeri olan Longsight’a yaptığı yolculuğu anlatıyor. İbrahim’in “Asian Blues” stili, gitardan sitar ve santur gibi geleneksel Hint enstrümanlarını anımsatan sesler çıkarmak için tınlamayı içerir. Lahore to Longsight’ta Pencapça, Urduca ve İngilizce şarkı sözleri ve tabla oyuncuları Inder Goldfinger ve Talvin Singh’in müziği yer alıyor.
.
Buğday taneleri (yaklaşık MÖ 2000)
Bu 4.000 yıllık tahıllar, şimdi Pakistan’ın Sindh kentinde bulunan İndus Vadisi bölgesi Mohenjo-daro’da bulundu. Buğday burada gıda olarak yetiştiriliyordu ve bu tahıllar, bölgede hala yaygın olarak yetiştirilen bir mahsulün eski tarihini çağrıştıran bir hatırlatıcıydı. O dönemde bile İran, Mezopotamya ve Çin gibi zamanın diğer uygarlıklarıyla ticareti yapılacak bir meta olarak yetiştirildi.
.
Duygu Haritası (2023)
Singh Twins’in (Amrit Kaur Singh ve Rabindra Kaur Singh) yaptırdığı bu 17 metre uzunluğundaki duvar resmi, onların Hint ve İngiliz kökenli İngiliz sanatçılar olarak kimliklerini ve deneyimlerini yansıtıyor. Eski miraslarının yanı sıra bugün canlı ve gelişen bir topluluğa üyeliklerine değiniyor. Kurumsallaşmış önyargı ve yanlış algılamaların unsurlarına ışık tutar. “Duygusal harita”, Güney Asya’nın eski zamanlardan kolonyal ve post-kolonyal modern zamanlara geçişindeki deneyimini yansıtan, içinden geçen üç anlatı dizisine sahiptir. Bu anlatılar sergilerin geri kalanında da görülebildiğinden, duvar resmi galerinin havasını belirliyor.
.
Yalvarırım Beni Tanımla (2018)
Multidisipliner bir sanatçı olan Azraa Motala’nın bu 2 metrelik otoportresi, kültürel olarak miras kalan beklentileri ve genç bir İngiliz Güney Asyalı Müslüman kadın olarak kendi kimliğini keşfetmek için Batı’nın portre geleneğini fotoğrafla birleştiriyor. Giysileri en göze çarpan işaretler görevi görüyor, süslü lehenga eşofman altı ve spor ayakkabılarını ortaya çıkarmak için düşüyor; duruşu zarafet ve meydan okumadır. Başlık, izleyiciyi bu kişiyi bir kutuya sığdırmaya zorluyor; aynı zamanda Güney Asyalı Müslüman kadınların onları piyon, klişe ve kısıtlayıcı namus tanımlarının savunucuları olarak gören bir sosyal ve politik sistemde karşı karşıya kaldıkları birçok marjinalleştirme katmanını da hatırlatıyor.
.
Zümrüt broş (yaklaşık MS 1700)
Yeşil, İslam’da iyi şansın, sağlığın ve cennet bahçelerinin rengidir, bu nedenle Babür döneminde zümrüt büyük talep görüyordu. Bu mücevherlerin en iyileri, Portekiz ticaret gemilerinde seyahat eden Güney Amerika’daki şu anda Kolombiya olan yerden geldi. Babürlüler ve diğer kraliyet mensupları tarafından hatıra olarak alınan bu taşlara genellikle semboller veya harfler işlenmiştir. Yüzyıllar boyunca el değiştiren ve sonunda Patiala Bhupinder Singh’in Mihracesi olan bu büyük Kolombiya mücevherinde gravür görülebilir. 1911’de Singh, Fransız kuyumcu Jacques Cartier ile Delhi’ye yaptığı bir ziyarette tanıştı ve kraliyet mücevher koleksiyonunu modernize etmeye yardım edip etmeyeceğini sordu. Ve böylece, 1930’larda Cartier, zümrüdü elmas ve platin Art Deco tarzı tokalı bir broş haline getirdi. British Museum’dan ödünç alınmıştır.
.
İndus Vadisi taş mühürleri (yaklaşık MÖ 2500)
Bu oyulmuş taş mühürlerin üzerindeki yazıtlar muhtemelen Güney Asya’daki en eski yazı biçimidir. Eski Mısır hiyerogliflerinin aksine, bu piktogramlar hiçbir zaman deşifre edilmedi. Bildiğimiz, medeniyetin uzak kültürlerle bağları olduğu. Diğer eşyaların yanı sıra İndus Vadisi mühürleri, boncukları ve heykelleri, o zamanlar bilinen dünyada – Uzak Doğu’dan Batı Avrupa’ya kadar olan topraklarda ortaya çıkarıldı. Bu mühür günümüz Irak’ında bulundu.
.
Anna Mani’nin Fotoğrafları (1956)
Hindistan’dan bir fizikçi ve meteorolog olan Anna Mani, Dünya Meteoroloji Örgütü’nün 1956’da İsviçre’deki uluslararası toplantısına katılan tek kadındı. Bir dizi fotoğraf, onun etkinlikte geçirdiği zamanı yakalıyor. Mani, 1960’larda mevcut enstrümanları bir ozon sensörü oluşturmak için uyarlamakla tarihe geçecekti. Buluşu daha sonra bilim adamlarının insan yapımı kirleticilerin ozon tabakası üzerindeki etkilerini incelemelerine yardımcı olacaktı.
HT Premium ile sınırsız dijital erişimin keyfini çıkarın
Okumaya devam etmek için Şimdi Abone Olun