Enerji kıtlığının alevlenmesi durumlarında, gölgelerde geçici olarak tatlı su bulunan durum ortaya çıkmıştır. Bu arada, bu alanda kişi feci sonuçlara ve şiddetli çatışmalara neden olabilir. Ne yazık ki, acil sorun henüz savunma ve güvenlik alanındaki uzmanların dikkatini çeken öncelikli bir konu haline gelmedi, insanlığın geleceği ise çözümüne yönelik yaklaşımların tanımına bağlı. Ve Rusya.
KÜRESEL SORUN
İnsan vücudunun neredeyse üçte ikisi sudan oluşur, bu yüzden her gün 2 litre hakkında içmesi gerekir. Dünya yüzeyinin% 70'inden fazlası suyla kaplı olsa da, sadece% 2,5 içmeye uygundur. Ayrıca, tatlı su çok düzensiz bir şekilde dağılmıştır. Bolluğu bir yere götürülürse, o zaman birkaç bölgede durum farklıdır: 2006'in sonunda, dünya nüfusunun% 80'inin yaşadığı 40 ülkeleri su kıtlığı yaşadıklarını söyledi. Dünya'nın her nüfusu için, ortalama olarak, 7,5 bin metreküp su vardır, ancak bunlar çok düzensiz dağılmıştır: Avrupa'da - 4,7 ve Asya'da - sadece 3,4. Su tüketimi - kişi başına - gelişmiş ülkelerde, Avrupa ile Amerika Birleşik Devletleri arasında bile - zaman zaman önemli ölçüde değişmektedir. BM, yılda 230 milyar metreküp tatlı su kıtlığının 2025 tarafından tahmin edileceğini, 1,3-2,0 trilyona yükseleceğini tahmin ediyor. Diğer hesaplamalara göre, bir çeyreğin çeyreğinde zaten toprakların üçte ikisi su kıtlığı yaşayacak.
Dünya topluluğunun mevcut duruma tepki vermediği söylenemez. Böylece, BM Su Sekreteryası, 1978’te kuruldu ve 2003’in 2005’ten 2015’e kadar olan Uluslararası Tatlı Su Yılı ilan edildi. "Su On Yılı" ilan edildi. XX yüzyılın 80'lerinde "Uluslararası İçme Suyu ve Sanitasyon Yılı" sırasında. şehir nüfusuna içme suyu tedarikini% 2 oranında artırmayı başardı. Bu kez su kıtlığı koşullarında yaşayan insan sayısının yarıya indirilmesi planlanmaktadır.
Ancak, gezegendeki durum kötüleşiyor. Her yıl yaklaşık 6 milyon hektarlık bir arazinin çöle dönüşmesi. Su kıtlığının yol açtığı hijyenik koşullar nedeniyle, dünyada her gün yaklaşık 6 bin kişi ölüyor. Arazi alanının% 20'inden daha fazla, antropojenik aktivite, yalnızca insan ihtiyaçlarını karşılamak için hizmet vermeye başlayan ve artık doğal nesnelerin özelliklerine sahip olmayan doğal ekosistemlerin kapasitesinin sınırlarının ötesine geçmiştir.
Su kalitesi de kötüleşiyor. Her yıl, 160 milyar metreküp insanlardan yeraltı suyundan alınır ve sıvı endüstriyel atıkların% 95'e kadarı kesinlikle kontrol edilemeyen su kütlelerine boşaltılır. Birçok ülkede asit yağmuru artık nadir değildir. Eğer kirlilik geri döndürülemez hale gelirse, su tekrarlanamayan kaynaklar kategorisine girebilir.
Bu şartlar altında, su rezervleri üzerinde kontrol kurulması, özellikle komşular tarihsel olarak düşmanca davranıyorsa ve bir ülke su akışını kısıtlayabiliyorsa, giderek artan bir şekilde uluslararası çatışmaların nedeni olmaktadır. Aşırı ve cezai ikna grupları, özellikle gücün yozlaşmış olduğu veya devletin anomisinin belirtileri olduğu durumlarda suyla başa çıkmaya başlar.
Çatışma potansiyelinin açık olmasına rağmen, ulusal ve uluslararası güvenlik alanındaki su ile ilgili bir şekilde ya da bir başkasıyla ilgili tüm problemler çok daha geniştir ve bu nedenle bir bütün olarak düşünülmelidir.
Birçok saygın uzmana ve suya karşı savaşın analistlerine göre XXI yüzyılın bir gerçeği haline gelebilir.
GIDROORUZHIE
Suyun rolü en açıktır - hem canlılığı korumanın bir aracı hem de bir yıkım aracı olarak - askeri çatışmalarda ortaya çıkmıştır. Alfabetik gerçek: Su arzındaki düşmandan mahrum bırakılması, onun üzerindeki zaferi garanti eder. Bunu yapmak için, barajlar düzenleyin ve nehri engelleyin, uykuya dalın ve zehir kuyuları vb. Çöl arazisinde su kaynakları mücadelenin odağındadır. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın böylesi bir bölümü, ilk yazar Vladimir Bogomolov tarafından açık bir şekilde anlatılmıştı: “İki yıl önce kavgaları hatırladı - kırk saniye yazında, Stalingrad yakınlarındaki Kotelnikovo bölgesinde. Onun şirketi - on dokuz kişi! - kuyu savundu. Sıradan iyi. Orada, bozkırda kuyu nadir görülür ve su kaynakları için sert ve ölümcül bir mücadele vardı. ” Bugünlerde bile, Güney Osetya ile ilişkilerin bozulmasıyla birlikte, Gürcistan'ın derhal Tskhinval'a su akışını kısıtlaması şaşırtıcı değildir.
Belirgin nedenlerden dolayı, hidrolik yapılar yakalanabilir veya amaçlı olarak imha edilebilir. Bilindiği gibi, 1945'te, Berlin'deki Sovyet birliklerinin metroyla ilerlemesini önlemek için, Hitler onu Spree ile su basmasını emretti. Irak'ta 2003’te bir operasyon yürüten ABD ve İngiliz birlikleri, Hüseyin’in “hidrolik” (rezervuarlardan su tahliyesi) kullanacağından korkuyordu. Günümüzde, Özbekistan ordusunun birimleri hidroteknik tesislerinde egzersiz yapma konusunda deneyim kazanmaktadır.
Terörizmle mücadelenin, gelişmiş ve bu nedenle savunmasız toplumların örgütlenmesi, feci sonuçlara yol açan hidrolik yapıların yıkılma olasılığını dikkate almak zorundadır. Aynı terörist yapılar için, bu tür nesnelerin yenilgisi asimetrik yüzleşme için gerekli fırsatları sağlar. Birkaç on yıl önce, bir Alman sosyolog ve avukat Carl Schmitt, olası senaryoyu şu şekilde tarif etti: “Sauerland'da, çocuk doktorlarının tulumlarında gerçek bir partizörün, en yakın dağa gideceğini ve oradan Sauerland'ın ve en yakın bölgedeki selleri engelleyen tüm barajları yok edeceğini hayal ediyorum. “Etki, tüm Ruhr bölgesinin bir bataklığa dönüşmesi olacak.” Ayrıca, 2006 Kasım'ında yerel özel hizmetlerin aşırılıkçıların Rusya'nın güneyindeki hidrolik yapılarında bir dizi patlama yapma niyetini nasıl önlediği de hatırlanmalıdır. Rus FSB'ye başkanlık eden Nikolai Patrushev, “Bunlardan birine bir sabotaj ve terör eylemi gerçekleştirilirse, bütün bölgenin hayati faaliyetlerinin felç edilmesi, büyük insan kayıpları, ciddi ekonomik kayıplar dahil olmak üzere feci sonuçlar doğabilir” dedi.
Askeri güç, hem politik hem de ekonomik çelişkileri çözmenin ana yolu olmaya devam ediyor.
POLİTİKA ARACI OLARAK SU KAYNAKLARI
Uygulama, suyun ulusal çıkarların gerçekleşmesi için de güçlü bir araç olabileceğini göstermektedir. Hidro kaynaklarının ve doğal coğrafi konumunun pragmatik ve rasyonel kullanımına çok tipik bir örnek Türkiye'dir. Ülke, önemli miktarlarda içme suyu satışı konusunda deneyime sahiptir, ancak Ankara’nın komşularındaki esnek “su” kaldıracını kullanmasıyla ilgilenilen şey, sorunun ticari tarafı değildir.
Maksimum faydalar, 22 barajlarının, 19 hidroelektrik santrallerinin ve rezervuarlarının inşa edilmesinin planlandığı Dicle ve Fıratların üst kısımlarının Türkiye topraklarında konumlandırılmasından kaynaklanmaktadır. Az yağış nedeniyle, bu nehirlerin havzasındaki ülkeler, tarım alanlarının yapay sulanmasına başvurmak zorunda kalmaktadır. Türkiye’nin belirttiği planlar uygulanırsa, Suriye ve Irak’ın aşağısına akan suyun hacmi önemli ölçüde azaltılacaktır. Öte yandan, Türkiye, suyu doğrudan “davranışlarına” ve uygunluklarına bağlı olan, komşularına ölçülü bir şekilde su tahsis etme imkânını elde etmektedir. Bu arada, 1990-1991’te, Körfez Savaşı’nın arifesinde, Türkiye - Suriye ile anlaşma yaparak - Hüseyin’in sağladığı suyu sınırlandırarak baskı yapmaya çoktan başladı.
Bir baskı aracı olarak su Türkiye tarafından ve Suriye ile ilgili olarak kullanılıyor. 1987’te iki ülke su konularını düzenleyen bir anlaşma imzaladı. Ankara’nın durumu Şam’ın Kürt İşçi Partisi’nin desteğini terketme şartıydı. Türkiye'nin kendi devletlerinin kurulması için savaşan Kürtlerin topraklarında hidrolik yapılar oluşturulması karakteristiktir.
HER ZAMAN SU'DA MÜCADELE
Görünüşe göre, ilk savaşlar hikayeler insanlık, yaşam veren nem sıkıntısından kaynaklanıyordu: Mezopotamya'daki Mesih'in Dicle ve Fırat sularını kullanma hakkı için mücadele etmesinden iki buçuk bin yıl önce. Modern koşullarda, hayati bir kaynak olarak su için savaşın kendisinde olma olasılığı keskin bir şekilde artmaktadır.
Dünyada susuzluk milyonlarca insanı çekiyor.
Durum, arazinin yaklaşık% 50'inin iki veya daha fazla devlete ait nehir havzalarından suyla beslenmesidir. Komşular bazen birbirlerini bir açık yapmakla suçluyorlar ya da askeri güç kullanımı için hazır olduğunu gösteriyorlar. Öyleyse, 70'in sonunda. Geçtiğimiz yüzyılda Mısır, Etiyopya'yı, ABD'nin desteğiyle inşa edilen Yukarı Nil'de kurulan barajları bombalayarak tehdit etti.
Günümüzde saygın uzmanlar ve politikacılar terörle mücadelenin devrinden sonra önümüzdeki yıllarda kaynaklar konusunda silahlı çatışmaların devam edeceği ve suyun yüzleşmenin ana hedeflerinden biri olacağı konusunda hemfikirler. Aynı zamanda, Batıda uzman toplum temsilcileri ve politikacılar en aktif endişeyi dile getirirken, Rus tarafının bu konudaki yetkili konumu henüz dile getirilmemiştir.
Uluslararası İmar ve Kalkınma Bankası Başkan Vekili 1995'e geri döndüm. I. Serageldin, gelecek yüzyılın savaşlarının petrol için değil su için savaşacağına dair güvenini belirtti. Eski İngiltere Savunma Bakanı D. Reid, "su savaşları" döneminin başlangıcını öngördü. 2006'teki iklim değişikliği zirvesinde, su havzalarının çöllere dönüşmesi, buzulların erimesi ve su zehirlenmesi gibi siyasi çatışmaların artacağı konusunda uyardı. Su kaynaklarının tükenmesi küresel güvenlik için bir tehdit haline geliyor ve İngiliz ordusunun ortaya çıkan çatışmaların çözümüne katılmaya hazır olması gerekiyor. Baskın böyle tahminlerde yalnız değildir. Aslında, aynı zamanda, Fransa’nın savunma bakanlığının başı olarak görev yapan M. Allo-Marie, “Yarının savaşları su, enerji ve belki de yemek için savaşlar” dedi. Onun sözleri gezegendeki yiyecek krizinin zeminine karşı özel bir ilgiyi hak ediyor. Birleşmiş Milletler Üniversitesi G. van Ginkel rektörü de “suya karşı uluslararası ve iç savaşların 21. yüzyılın siyasi yaşamının ana unsuru haline geldiğini” belirtti.
Araştırma kurumlarında, Amerika Birleşik Devletleri, petrol ihraç eden ülkelerin çoğunda istikrarın enerji güvenliğine ve geleneksel olarak dünyadaki Amerikan değerlerini destekleme olasılığına bağlı olduğu su sorunlarını bağlama eğilimindedir. Nisan ayında ABD Başkanı 2007'e gönderilen Deniz Araştırmaları Merkezi tarafından yayınlanan bir raporda, su kaynaklarının azaltılmasının ulusal güvenlik için “ciddi bir tehdit” teşkil ettiği belirtildi. Bir grup emekli amiral ve general, gelecekte ABD'nin su üzerinde şiddetli savaşlara sürükleneceği konusunda uyardı. Washington yönetimine yakın uzman yapıları, sonuçlarda daha az kategorik değildir: “Su sorunu ABD ulusal güvenliği için kritik öneme sahiptir ve insani ve demokratik kalkınmadaki Amerikan değerlerini desteklemede önemli bir unsurdur.”
Durumun küresel ölçekte kaçınılmaz şekilde alevlenmesini beklemeden Washington, şu ana kadar komşularla paylaşılan yakındaki su kütlelerini tek elle elden çıkarmaya hazırlanıyor. ABD hükümeti, 2006’te, endişe verici oranda kirlenen Büyük Göller Kıyısı Muhafızını kullanma niyetini açıkladı ve etrafındaki büyük nüfus ve sanayi büyümesi nedeniyle, su tabanları, makineli tüfeklerle donanmış gemilerde devriye geziyor. Kıyılardaki antremanlar için 34 atış poligonları oluşturuldu, her biri binlerce canlı mühimmatın göle ateşlendiği sayısız egzersiz yapıldı.
Birleşik Devletler, Büyük Göller'de devriye gezmek için gelişmiş bir seçime başladı.
RUSYA YAKIN ÇATIŞMA POTANSİYELİ
Rusya'nın yakın çevresinde çatışma potansiyelinin arttığı belirtilmelidir. Orta Asya'da, Sovyet döneminde su kaynakları üzerinde sürtünme yaşandı, ancak daha sonra tek bir devlette yaşadık ve durum ele alınabilirdi. Bugün durum hızla kötüye gidiyor: 15-20 yıllarında bölgenin su kaynaklarının en az üçte bir oranında azaltılması bekleniyor.
İlk olarak, bölgede iklim değişikliği akut. Birkaç yıldır Fergana Vadisi'nde kuraklık duruyor, Syr Darya'nın suları Aral Denizi'ne ulaşmıyor, Özbekistan topraklarının ortasına zorlukla ulaşıyor. Bu ülkenin batı bölgeleri neredeyse tamamen susuz kalıyor.
İkincisi, ekosistem üzerindeki antropojenik yük artmaktadır. Bölge, nüfus artış hızının yüksek olduğunu ve gıda kıtlığının mahsul altındaki alanı azaltmayı imkansız kılıyor. Bunların sulanması hala arkaik bir şekilde yapılır, arkiklere göre, nemin sonucu, modern teknolojilerin uygulanmasından ziyade yetişen ürünler üzerinde birkaç kez daha fazla harcanır. Olanların üzücü sonuçları, bölgedeki ülkelerin Amu Darya ve Syr Darya sularının ardındaki “soğuk savaşı” nedeniyle, alanı yarım yüzyıldan fazla kez azalmış olan Aral Denizi örneğinde görülebilir. Ancak son zamanlarda balık denizi bakımından zengin ve zengin, dünyanın dördüncü en büyük gölü idi.
Üçüncüsü, su kaynaklarının kullanımıyla ilgili devletlerarası ilişkiler düzenlenmemiştir. En akut çelişkiler, Kırgızistan'da bulunan ve bölgedeki tüm tatlı su kaynaklarının yaklaşık% 40'ini içeren Toktogul rezervuarının çalışma modu ile ilgilidir. Cumhuriyet, yıllık toplam akışın onda birini elinde tutuyor, ancak birkaç yıl boyunca, kaynak yetersizliği nedeniyle, kendi hidroelektrik santrallerinde üretilen elektrikle ısıtılması gerekiyor. Sonuç olarak, kışın Özbekistan ve Kazakistan'ın ihtiyaç duyduğundan daha fazla su tahliye edilir, ancak yazın su ihtiyacı çok daha fazla olduğunda deşarj sınırlıdır.
Kırgızistan, Kazakistan, Özbekistan ve Tacikistan, Naryn-Syrdarya'nın hidro kaynaklarının kullanımı konusunda bir çerçeve anlaşma imzaladı. Havza İki taraflı anlaşmaların imzalanmasını müteakip dörtlü belgelerin yıllık olarak imzalanmasını sağlayan nehirler. Ancak, birkaç yıldır Taşkent imza atmaktan kaçınıyor. Bu arada, Özbek ordusu halihazırda hidrolik yapılar üzerine askeri tatbikatlar yaptı.
Bölge ülkelerinin liderleri çeşitli seviyelerde forumlarda (SCO, CSTO, CIS çerçevesinde) kınıyorlar ve Rusya'ya itiraz ediyorlar. N. Nazarbayev Çin'e birtakım iddialarda bulundu. Astana'nın Pekin'deki bir dizi “su” projesi hakkında ciddi endişeleri var. Kazakistan Devlet Başkanı, ülkesinin su mevcudiyeti açısından BDT'deki en son yeri işgal ettiği düşünülürse anlaşılabilir.
Çin Halk Cumhuriyeti’nin önderliği, kanal inşaatının tamamlandığı Batı Çin’in kalkınmasını hızlandırmayı amaçladı; bununla birlikte Irtyş’in merkezlerinden gelen suyun bir kısmı Karamaya petrol havzası işletmelerine ve tarım arazilerinin sulanmasına aktarılacak. Ayrıca, suların% 80'in Balkhash Gölü'ne akmasını sağlayan sınır aşan İli Nehri'nin üst kısımlarına su alımının artırılması da planlanmaktadır. 3,5 küpü ile Çin'den veya Çin'den su alım miktarını arttırın. Yılda km 5 Balkhash'ın sığ ve tuzlanmasına neden olur. Irtysh, Rusya'nın ana nehirlerinden biri olan Ob'un en büyük koludur ve Kazakistan'da Zaisan Gölü'nü besler. Pekin’in planlarının uygulanması, suyun Kazakistan’ın bazı bölgelerine akışını önemli ölçüde azaltacak, Ust-Kamenogorsk, Semipalatinsk, Pavlodar, Irtysh - Karaganda kentleri su açlığı yüzünden tehdit altında olacak ve Rusya Omsk bölgesindeki Irtysh seviyesinin düşmesine neden olacak.
Çin'in kendisinde, neredeyse her yerde kaliteli su sıkıntısı hissedilir,% 70, teknik amaçlar için bile kullanılamaz. En tehlikeli atıklarla birlikte nehir kirliliği yaygınlaşmıştır ve tesislerde neredeyse hiç atık su arıtma tesisi yoktur. Pekin genellikle kaza ve felaket ölçeğini gizler; bu da sonuçlarını değerlendirmeyi ve komşular tarafından uygun önlemleri almayı zorlaştırır. Toz fırtınaları, sarı yağmurlar Çin'den Rusya'ya geliyor. Sungari sınırı boyunca çevre dostu tesisleri bulunmayan yüzlerce sanayi kuruluşu var. Kirliliğin etkilerini ortadan kaldırmak için Rusya zaten askeri birimler kullandı.
Sürekli büyüyen kaynak açlığının koşullarına ne kadar ilgi duyduğunu tahmin etmek zor olmayacak, özellikle de kuzeydeki komşusu için, özellikle de Baykal'dan Pasifik Okyanusu'na kadar olan geniş alanda, doğal kaynaklar açısından çok zengin, sadece 10 milyonu Rusya'da yaşıyor. insanlar. Açıkçası, böyle bir dengesizlik kendi içinde süresiz olarak devam edemez.
Bu şartlar altında, Çin’in resmen “yaşam alanını” arttırma doktrinine uyması endişe verici. Modern dünyanın gelişiminin özelliğinin, birçok ülkenin yaşam alanları için gerçek güçlerine uygun yeni stratejik sınırlar oluşturma arzusu olduğuna inanıyorlar. Bu nedenle, “güçlü” güçlerin yaşam alanlarının stratejik sınırlarının devletin sınırlarının çok ötesine geçtiğini ve “zayıf” devletlerin etkisinin gerçek alanlarının bölgeleri üzerindeki kontrolün kaybedilmesine yol açabilecek yetenekleriyle uyuşmadığını Pekin'e inanıyorlar. Bu tür uygulamalara uygun olarak, devlet sınırının sarsılmaz olduğu ve revizyona tabi olmadığı kabul edilirken, stratejik sınır, modern ÇHM'nin asıl topraklarının çok ötesine uzanır. Pekin'deki ülke dışındaki alanın, sınırların resmi bir şekilde ihlal edilmesini önleyerek keşfedilmesi gerekli ve mümkün olduğu düşünülmektedir. Stratejik sınırlar içinde, çıkarlarını korumak için askeri güç kullanımına izin verilir. Aynı zamanda, ÇHC liderliği, ülkenin 2050'ten önceki kalkınma tahminlerini dikkate alarak askeri stratejinin devletin ekonomik ve politik çıkarlarına hizmet etmesini talep ediyor.
Ve burada soru meşru: Çin, Rusya'yı “zayıf” bir devlet olarak görecek mi?
Çin Halk Kurtuluş Ordusu (PLA), dünyanın en büyük ordusu olan PRC'nin silahlı kuvvetleridir (2 250 000, aktif çalışanlar). 1, 1927’te, Çin İç Savaşı sırasında Mao Zedong’un (1930-e) önderliğinde Mao Zedong’un öncülüğünde düzenlenen komünist Kızıl Ordu’daki Nanchang’ın ayaklanması sonucunda kuruldu. Devletin
Çin Halk Kurtuluş Ordusu (PLA)
Çin Halk Kurtuluş Ordusu (PLA)
RUSYA'NIN SU KAYNAKLARI İLE İLGİLİ ALANLAR
Rusya'yı etkileyen tatlı su kıtlığı sorununu küresel ölçekte çözme yaklaşımları dünyada şekilleniyor. Bu nedenle, Blue Covenant kitabının yazarı M. Barlow, su krizinin üç ana nedenini belirler: tatlı su kaynaklarını tüketmek, su kaynaklarına haksız erişim ve su rezervleri üzerinde kurumsal kontrol. Tüm bunlar, yazara göre, "gezegen ve hayatta kalmamız için ana modern tehdit". Bu nedenle, üç zorunluluk içermesi gereken bir “antlaşma” olan küresel bir antlaşma ile başlaması önerilmektedir. Birincisi, insanların ve devletlerin dünyanın su kaynaklarını korumasını ve korumasını gerektiren su tasarrufu. İkincisi, su adaletiyle ilgili, su ve kaynakları olan Kuzey dünyası ve ondan yoksun olan Güney Dünyası arasındadır. Su demokrasisi konusundaki üçüncü zorunluluk, su hakkının halkın temel evrensel hakkı olduğunu kabul etmesi gereken tüm hükümetler arasındadır. Hükümetler dahil, diğer ülkelerin vatandaşlarının da su hakkına sahip olduğunu kabul etmelidir.
Barlow'un koşulsuz bir şekilde, “devletin” sularına hiçbir şekilde engelsiz bir şekilde erişebilmelerini, ılımlı bir biçimde ifade etmelerini öneriyor olması utanç vericidir. Ne de olsa, kimin yeterli suya sahip olduğu ve bu kadar çok ihtiyacı olan sorusuna verilen cevap açık bir sır değildir, su sahiplerine tazminat öngörülmemektedir.
Büyük olasılıkla, kaynaklar için ağırlaştırılmış küresel mücadele koşullarında, böyle bir yaklaşım ilgilenen taraftarları bulacaktır. Bilindiği gibi, dünya kamuoyu ısrarcı ve profesyonelce Rusya'nın doğal kaynaklarının tüm insanlığın mülkü olduğu fikrine dayatıyor. Daha kesin olmak gerekirse, ihtiyaç duyanlar tarafından serbestçe kullanılmaları gerekir. Bu arada, 2006'in baharında, eski ABD Dışişleri Bakanı Albright, Rusya'nın nasıl elden çıkarılacağını bilmediği kadar doğal bir zenginlik olduğu zaman durumun adaletsizliğini ilan etti. Kısacası, aşırı casuistry'yi reddeder ve kendi adlarına göre şeyler söylersek, aralarında Rusya'nın en başta olduğu tatlı su bakımından zengin ülkeler dostane bir şekilde “paylaşmaya” davet edilir.
Rusya'nın beklentilerini değerlendirmek için ülkemizin konumunun eşsiz olduğu unutulmamalıdır. 23,6 bin metreküp olduğunu söylemek yeterli. Baykal suyun km'si yalnızca Rus tatlı su rezervlerinin% 80'inden fazla değil, aynı zamanda dünyanın% 20'inden de fazladır. Genel olarak, ülkemiz üçüncü dünya rezervlerine sahiptir ve bu göstergede ikinci sırada, yalnızca Brezilya'da ikinci sıradadır. Bununla birlikte, Rusya daha elverişli bir coğrafi konum ve su sıkıntısı çeken ülkelere yakınlığı ile ayırt ediliyor.
Asıl amacının, Mart ayında İstanbul'da düzenlenen 5'teki 2009-Dünya Su Forumu'ndaki organizatörlerin ne olduğunu söylemek zordur, ancak yukarıda belirtilenler göz önüne alındığında, bu konu (“suları ayıran sınırların ortadan kaldırılması”) konusu oldukça belirsizdir. Evrensel sevgi, refah, fırsat eşitliği, tam bir barışçıllık ve hümanizmin katılımı dönemi çok geçmeyecek gibi görünüyor. Gerçekler, pragmatizmin hâlâ uluslararası ilişkilerde hüküm sürdüğü ve siyasi aktörlerin ulusal çıkarları savundukları (genellikle başkalarının pahasına olduğu gibi), doğal kaynakların yetersizliği tüm sonuçları ile yoğunlaşıyor.
Her durumda, Rusya bir seçim yapmanın gerekli olduğu noktaya hızla yaklaşıyor. Sonuçların ve senaryoların kendiliğinden değil, bilinçli ve hazırlıklı olmasını diliyorum.
Ne Yapmalı?
Bir başlangıç için, ülkedeki siparişi geri vermelisiniz. Nitekim, Rusya'da hala suyun birkaç saat beslendiği birkaç şehir ve kasaba var. Hükümet, sık sık toplu zehirlenme vakalarına ve bulaşıcı hastalıkların salgınlarına yol açan düşük su kalitesine özel önem veriyor. Yüksek kaliteli içme suyu olmadan, Rusların demografik durumunu, sağlık ve yaşam beklentilerini iyileştirme hakkında konuşmak gerekli değildir. Ülke, dünyadaki su saflığı sıralamasında yedinci sırada yer alıyor ve bu da büyük toplam rezervinden kaynaklanıyor. En kirli bölgeler Urallar, Batı Sibirya ve Amur'dur. Rusya Güvenlik Konseyi 30 Aralık 2007 toplantısında, o zamanki devlet başkanı, bazı bölgelerde 35 - 60 arasındaki içme suyunun% sıhhi standartlara uymadığını belirtti. V. Putin daha sonra “Amur ve Irtysh nehir havzalarındaki toprakların sınır aşan kirlenmesinin” aslında Çin'e doğrudan işaret ettiğini belirtti. D. Medvedev yaptığı konuşmada, ülkedeki yeraltı içme suyu kaynaklarının% 40'inin ve% 17'in sağlık standartlarına uymadığını söyledi. Toplantıda durumu iyileştirmek için bir dizi önlem belirlendi.
Su tasarrufunda önemli sonuçlar elde edildi. Bu nedenle, bugün ortalama Muscovite günde 280 litre, birkaç yıl önce de 100 başına daha fazla litre tüketti. Rusya’nın Doğal Kaynaklar ve Çevre Bakanı Y. Trutnev 20’in Mart ayında İstanbul’da düzenlenen 2009’te bildirdiği üzere, geçtiğimiz 5 yıllarında, ülke gayri safi yurtiçi hasıla birimi başına su kullanımını neredeyse yarıya indirmeyi başardı.
Temiz içme suyu, kirlilik ve tehlikeli atıklarla boğulan bir dünyada paha biçilmez bir kaynak haline gelir.
Açıkçası, Rusya'nın hem iç hem de dış yönlerini birbirine bağlayacak kapsamlı, bütünsel, kavramsal olarak şekillendirilmiş bir su politikasına (hidropolitik) ihtiyaç vardır. Böyle bir politikanın hedefleri aşağıdakileri belirlemelidir: mevcut kaynaklara saygı ve korunma; yeni su kaynaklarının keşfi; suyun rasyonel kullanımı; su kirliliğinden kaçınmak; Gelecekte onları karşılamak amacıyla mevcut su ihtiyacını karşılamak. Mevcut durumda, mevcut kaynakları yönetme çabalarını koordine etmek için, hidro kaynaklar bakımından zengin devletler ittifakı oluşturma umutlarını dikkatlice düşünmek gerekir.
Ek olarak, kişi gerçeklerle yüzleşmeli ve su kaynaklarına bu kadar cömertçe sahip olan Rusya'nın açılma mücadelesinin ortasında olacağını kabul etmelidir. Su kaynakları için mücadeleye girmenin kaçınılmazlığı hakkında pratikte şüphe yoktur ve büyük olasılıkla, soru yalnızca zaman içindedir. Bu şartlar altında, yabancı ortaklarımıza net sinyaller göndererek tutarlı bir resmi pozisyon gereklidir. Rusya Federasyonu'nun 2020'ten önceki Ulusal Güvenlik Stratejisinde, “az miktarda hammadde, enerji, su ve gıda kaynakları mücadelesinde yoğun rekabet” ulusal güvenliğe yönelik olası tehdit kaynakları olarak seçildi.
Görünüşe göre, su mücadelesi için kuvvet senaryoları olasılığındaki artışı önceden hesaba katmak gerekir; bu, askeri gücü uygulama kararını son çare olarak belirlemenin gerekli olduğu anlamına gelir. Rusya'nın su kaynaklarını terörist saldırılara ve diğer saldırılara karşı korumak için bir dizi önlem alınması öngörülüyor. Ülkenin su sistemi kritik altyapılar arasında olduğundan, bilgi toplamak ve işlemek, potansiyel tehditlerin zamanında tespit edilmesine izin veren bilimsel temelli yöntemler geliştirmek için bir sistem oluşturulması ihtiyacı vardır.
Su politikasının terör karşıtı bileşeni, Moskova örneğinde açıklanabilir. Şehir, statüsü ve sembolik değeri nedeniyle, diğer faktörler zaten teröristler için cazip bir hedef. Bu arada, toplam 14 milyon insan büyükşehir sıhhi tesisatından su kullanıyor, yani. ülke nüfusunun yaklaşık% 10. Aynı zamanda, metropolün kendisi ve çevresi, Rusya topraklarının sadece% 0,3'ini kaplar. Nüfusun yüksek konsantrasyonu, Moskova hidroelektrik tesislerinde terörist eylem olasılığını önemli ölçüde artırıyor.
Bu arada, ABD Savunma Bakanı R. Gates, ülkesinin iç güvenliğine yönelik en büyük tehditlerden biri olan içme suyunun zehirlenmesi tehlikesini doğru bir şekilde belirledi. ABD'de, Eylül ayındaki 11 olaylarından sonra, su hatlarını ve içme suyu kaynaklarını terör saldırılarına karşı korumak için, 2002'ta oluşturulan Ulusal Güvenlik Bakanlığı'nın su altyapısının güvenliğinden sorumlu olması ve özel bir bölüm kurması karakteristiktir. İlgili ihtiyaçlar için hemen 500 milyon dolardan fazla tahsis edildi, sonraki yıllarda bu miktar yalnızca arttı.
Suyun belirli ve sürekli artan bir maliyeti olduğu için, hidro kaynakların elden çıkarılması sorununun ticari bileşenini dışlamak imkansızdır. Tatlı su, Rusya'ya bitişik olanlar da dahil olmak üzere bir dizi devletin sosyo-ekonomik gelişimini sınırlayan ve onu oldukça popüler bir ürün yapan bir kaynaktır. Avrupa’nın gelişmiş ülkelerinde metreküp su fiyatı 3 euro’ya yakındır. 2008'te, bakanların ve valilerin Birleşik Rusya fraksiyonuyla yaptığı bir toplantıda B. Gryzlov, suyunu petrol ve gazdan sonra en kârlı üçüncü ihracat kalemine dönüştürmeyi teklif etti. Suyun satılması için Sibirya nehirlerinin akışının bir bölümünü Orta Asya'ya devretme periyodik olarak yeniden canlandırılmış fikrinden bahsetmiyorum bile. Moskova Belediye Başkanı Y. Luzhkov, uzun yıllar boyunca, Başkan V.Putin’e 2002’te geri gönderilen ilgili bir analitik not göndererek bu fikri tutarlı bir şekilde destekledi. Su ve Barış adlı kitabında ayrıntılı bir geçmiş ve tartışmalar yer almaktadır. Bu arada, Kazakistan Cumhurbaşkanı, Mayıs 2007’taki St. Petersburg’taki BDT zirvesine bir kez reddedilen projenin tartışmasına geri dönme çağrısında bulundu. N. Nazarbayev ve meslektaşlarının uluslararası forumlardaki ifadelerinin durumun ciddiyetini gösterdiğine ve su kaynaklarıyla ilgili çatışmaların sınırlarının ötesine gidebileceğine işaret ettiğini belirtmek gerekir.
Su kıtlığı sorununu çözmede, Rusya başka yollarla da katılabilir. Bu nedenle, savunma sanayinin işletmeleri, denizden endüstriyel miktarlarda damıtılmış su elde etmelerine olanak sağlayan eşsiz tuzsuzlaştırma tesislerinin oluşturulması alanında ümit verici uygulamalara sahiptir. Uzmanlara göre, bugün bu tür tesislere olan küresel ihtiyaç yılda 5-7 milyar dolar.
Genel olarak, durumun aciliyetine rağmen, mevcut su kaynaklarının kullanımına dengeli ve makul bir yaklaşımla Rusya'nın ulusal çıkarlarını koruyabileceği ve hatta maddi temettüleri alabileceği anlaşılmaktadır.