İngilizler “Felaketi engelledi” vasi Gazetenin yenilgiye ilişkin görüşü - yalnızca 31,000, Avusturya’nın cumhurbaşkanlığı seçimlerinde geçen hafta sonu sağ olan Özgürlük Partisi’nden 4.64 milyonlarca oy kullandı.
Ancak, çeşitli popülizm biçimlerinin - göçmen karşıtı ya da daha geniş çapta kuruluş karşıtı olmasının - Atlantik'in her iki tarafında yükselişe geçtiği sonucundan kaçmak zor.
Tartışacağım Avusturya, bir kömür madeninde bir kanarya. Yeni bir siyasi bölünme ortaya çıkıyor.
Peki bu bölünme nedir ve sonuçları nelerdir?
Sadece Avusturya değil
Örneğin İsviçre'de, İsviçre Halk Partisi, oyların yüzde 29'ini aldı. geçen yılın seçimi. Anketler, Fransa’da bugün cumhurbaşkanlığı seçimleri yapıldığında, Ulusal Cephenin Denizci Le Pen’in ilk turda en fazla oy alacağını ileri sürüyor. Yüzde 31 artış. . Ve bu oylama anomalisi değil, partisini çekti altı milyon 2015 bölge seçimlerinde oy kullandı.
İskandinavya'nın daha geleneksel sosyal demokratik devletlerinde bile, Danimarkalıların yüzde 20’i ve İsveçlilerin 13 yüzde Son seçimlerde genel olarak sağ milliyetçi partiler olarak görülenlere oy vermişlerdir.
Beklenmeyen şey, bunların göreceli olarak zengin ülkeler olduğu.
Seçmenler arasındaki hoşnutsuzluk normalde işsizlik, yoksulluk ve düşük eğitim düzeyleri ile ilişkilendirilir.
Dolayısıyla bu açıdan, aşırı sağ parti Jobbik’in gol attığı Macaristan gibi daha fakir, Komünizm sonrası ülkelerde milliyetçiliğe destek bulmak şaşırtıcı değil. Yüzde 21 artış. göçmenlik karşıtı, AB karşıtı ve milliyetçi bir platform üzerindeki ulusal seçimlerde. Veya içinde Yunanistan or ispanyaişsizliğin hala yüzde 20'i aştığı yerlerde. Yunanistan'da popülist değişim ağırlıklı olarak sola doğru Syriza partisi ile. İspanya'da çoğunlukla iki form aldı. Biri Katalan milliyetçiliğidir. Diğeri sol kanat popülizminden. Sonuç olarak, ülke birden fazla partiye bölünmüş, Yok yöneten bir koalisyon oluşturma yeteneğine sahiptir. Yine de, diğer yerlerdeki en sağdaki gibi, Yunanlıların ve İspanyolların her ikisi de kendilerini AB'nin güçlerinden izole etmek istediklerine hala katılıyorlar.
Fakat Avusturya’nın Avrupa Birliği'ndeki en düşük işsizlik oranlarından bazıları oran son iki yılda artmış olsa bile. Ve bu olan bir ülke büyüdü Bazı komşularının ekonomileri küçülmüş olsa bile, AB yoluyla Avrupa ekonomisine entegrasyonunda. Aynı zamanda, tarihsel olarak ekonomik olarak yararlanan bir ülkedir. Doğu Avrupalı mültecileri kabul etmek Soğuk Savaş sırasında. Bu yüzden yenilerini kabul etmek daha rahat olmalı.
E-posta ile son alın
Tüm Avusturyalıların neredeyse yarısının Avrupa Birliği'nden ayrılmayı savunan bir partiye oy vermiş olması, bu nedenle ciddi ve daha genel bir şeylerin sürdüğünü söylüyor.
Ne Amerika ne de İngiltere bu eğilimlere karşı bağışıklık kazanmaz.
İngiltere ve Amerika
Britanya'da daha az dışa dönük bir radikal popülizm hakimdir. Çok sağdaki Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi (UKIP) Brüksel’den (Avrupa Birliği’nin) hoşlanmadığını, göç etmeyi ve ulusal egemenlik sevgisini paylaşıyor. Ancak ırkçı eğilimler liderliği arasında daha az belirgindir ve daha ateşli tartışmalar Kıtadaki meslektaşlarından daha.
Gelecek ay, İngiltere’nin Avrupa Birliği’nde kalıp kalmayacağı konusundaki referandum, tüm Avrupalılar için ortak olan angajman ya da yalıtım arasındaki ayrımı kristalize ediyor.
Bir tarafta, Avrupa Birliği ile ve özellikle de nispeten liberal olan göç akımları ile ilgili yaygın bir çelişki var. Anketler bildirildi Yüzde 40 artış. seçmenlerden biri İngiltere'nin çıkışına oy vermeye hazır. Öte yandan, iktisatçılar, kanıtların Britanya’nın alacağını öne sürdüğünü açıkça kabul ediyor acı eğer bırakmışsa. Fakat Avusturya’da olduğu gibi anketler önermek Ülkenin genel ekonomik sağlığının çoğu zaman sorun olmadığını söylüyor.
Asıl soru, bunun yerine, mevcut durumda hangi grup insanın acı çektiğidir. Dışarıda bırakıldığını düşünenler, duyulmamış sesleri, mevcut sistemin faydalanıcıları olan kuruluşa karşı çukurlaştırıldı.
İki popülizm hikayesi
Amerikan başkanlık kampanyası da aynı türden bir quandary yaratıyor.
Amerika'nın ekonomisi nispeten zengin, işsizlik yüzde 5 seviyesine kadar düşüyor ve etkileyici değilse de ekonomiyi yavaş yavaş kazıyor bir delikten.
Oysa ABD'deki en coşkulu destek iki popülist aday olan Donald Trump ve Bernie Sanders içindir.
Donald Trump'ın sürümü Avrupa'da sıkça görülenlere benziyor. Göçmen karşıtı, Müslüman karşıtı, NAFTA karşıtı ve serbest ticaret karşıtı bir ticarettir. Belgesiz Meksikalı işçiler veya Çin eşyaları olsun, işleri uzak tutmak için duvarlar inşa etmeye odaklanıyor. Avrupa'da olduğu gibi “biz” ve “onlar” yaklaşımı var.
Bernie Sanders, yabancı düşmanlığına karşı muhalifindeki Trump'tan daha farklı olamazdı. Ancak popülizmi, üretimdeki iş kayıplarına odaklanan serbest ticaret için bir düşmanlığı paylaşıyor. Onun destekçileri ayrıca, yaygın bir küstahlık duygusunu paylaşıyorlar - insanların haksız politikacılar tarafından aldatıldığını hileli sistem. Yani bu açıdan bazılarının şaşırtıcı olmaması uzmanlar Sanders destekçilerinin Hillary Clinton'a karşı yapılan genel seçimlerde Trump’u tercih edebileceğini belirtti.
Kozmopolit vaat
Peki, bunun için ne yapacağız? Hem Avrupa hem de ABD’deki geleneksel siyasi bölünme, sol ve sağ arasında olmuştur. Ancak, Soğuk Savaş sonrasında, partizan çizgileri boyunca, küreselleşmenin faydalar sağladığı konusunda geniş bir fikir birliği vardı.
Siyasi partiler muhafazakar veya sosyalist bir etiket taşımış olabilir. Ancak, sol partilerin merkeze taşınmasıyla genellikle benzer politikalar uyguladılar.
Ekonomik politikalara gelince, “Yeni” merkezci Bill Clinton Demokratları ılımlı Cumhuriyetçi meslektaşlarına benziyorlardı. Serbestleşme, serbestleşme, özelleştirme ve serbest ticareti tercih ettiler. Aynısı Tony Blair'in İngiltere'deki İşçi Partisi'nin 1990'lerde versiyonunda da geçerlidir.
Avusturya ve Almanya gibi ülkelerde, Sosyal Demokratlar sağ merkezci meslektaşlarıyla büyük koalisyonlarda hüküm sürdüler. Ve bugün bile, François Hollande'nin Sosyalist hükümeti Fransa’da yapılan emek reformlarını uygulamaya koymaya çalışıyor. yabancılaşmış kendi destekçileri ve Fransa'nın muhafazakar muhalefeti tarafından tarihsel olarak savunulanları daha çok andırıyor.
Bir süre bu politikaların işe yaradığı görülüyordu. Düşük faiz oranları ve büyümekte olan bir orta sınıfın ortaya çıkması gibi yerlerde Çin ve Hindistan daha fazla yatırım ve daha fazla tüketim olduğu anlamına geliyordu. Amerika ve Avrupa ekonomileri büyüdü.
Elbette bazı insanlar imalattan hizmet temelli ekonomilere dönüşümün hızlanmasıyla geride kaldı. Ancak her iki kıtadaki seçmenlere söz verildi parlak bir gelecek küreselleşme süreçleri gelecekteki ödülleri sağlayacak. O zamanki Amerikan Başkan Yardımcısı Dick Cheney iddia
Günde milyonlarca insan, küreselleşmeden olacağından daha iyi durumda ve çok az insan bundan zarar görüyor. ”
Herhangi bir ıstırap geçici olur.
2008'in Büyük Durgunluğu, dikkatlice yapılmış yapıyı yıkarken getirdi. Yunanistan'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne en büyük yük, daha önce benzeri görülmemiş seviyelere sahip, her şeyden önce çok özel gruplar tarafından karşılandı. işsizlik ve üretim işçileri. Ekonomik kaybın sık sık yoğunlaştığı gerçeği belirli coğrafi bölgeler ağrının yoğunluğunu arttırdı. Ve maaşlarda vaat edilen büyüme gibi liderler tarafından Başkan Obama sahip değil materializedABD gibi resesyon öncesi seviyelerden geri dönen ülkelerde bile.
Popülist ayaklanma
Suçluluk büyüdü. Ve soldan veya sağdan fırsatçı, popülist politikacılar bu şaşkınlığa nasıl dokunacaklarını biliyorlar.
Büyük konuşmalarda Trump’ın dile getirildi küreselleşmeye karşı. Sanders ile ilişkilendirir yüzde bir ve üretimde iş kaybı. Mesela Le Pen, karşılaştırılabilir argümanlar Fransa’da olduğu gibi Hofer Avusturya’da yaptı.
Siyasi bölünmenin yeni bir boyutu var. Artık sadece sol ve sağ arasında değil, elbette Bernie Sanders, Donald Trump ile birlikte tüm puanlarla birlikte toplanmamalı. Kampanyası yabancı düşmanlığı yok.
Ancak mesele şu ki, ikinci bir ayrılık ortaya çıktı. Bir yandan kozmopolitlerdir. Ekonomik küreselleşmeyi, çokkültürlülüğü ve bütünleşmeyi ve sınırları sınırlı bir dünyayı tercih ediyorlar.
Diğer taraftan popülistler var. Yerel yönetime, yönetilen ticarete ve bu akışların daha büyük bir düzenlemesine - para ve insan lehine- dirler. Hepsi olmasa bile kozmopoliteciliğin dayandığı şeyleri reddediyorlar.
Bu popülist saygısızlık anlaşılabilir bir durumdur. Çok fazla söz verdiler ve yalan söylediklerini bilen ya da teslim edemeyeceklerini kabul edemeyecek kadar aptal olan politikacılar tarafından çok az ödül verildi.
Şimdi tartışacağım, Birleşik Devletler'deki Hillary Clinton, Birleşik Krallık'taki David Cameron ve Fransa'daki François Hollande gibi - aynı siyasi çizgilerin aynı kozmopolit politikacılarına kalmış. Tasarruf programlarından kaçınmaları ve yaşam şansından mahrum kalanları ödüllendiren genişletilmiş yeniden dağıtım programları başlatmaları gerekiyor.
Amerika bu konuda örnek teşkil ediyor. Hillary Clinton olarak keşfetti bölgeye yaptığı son ziyarette, Appalachia'nın kömür madencileri yeteneklerinin adapte edilebileceği yeni endüstrilere ihtiyaç duyuyor. Bölgesel üretim yatırımını teşvik etmek için devlet teşviklerine ihtiyaçları var. Çocuklarının üniversiteye gitmeleri ve tekrarlayan bir yoksulluk tuzağından kaçmaları için eğitim burslarına ihtiyaçları var. Üstelik çok umutsuz olan sağlık hizmetleri gibi genişleyen ekonomik sektörlere girebilmek için caddelere ihtiyaçları var. yoksul Bölgenin bazı bölgelerinde.
Ne yazık ki ihmal edilen altyapı gelişimi de başka bir seçenek. Amerika'nın köprülerinde, yollarında ve tünellerinde bakımsızlık var. Nitekim, bu tür projeler Daha Kayıt tutmaya başladığından bu yana herhangi bir zamanda olduğundan daha fazla kamuoyu fonu Ülke, 2008 Büyük Durgunluğu sonrasında altyapı gelişimine yatırım yapma şansını kaçırdı. Şimdi bunu yapma fırsatı - ve pek çok hoşnutsuz popülizm destekçisinin şikayetlerini ele almak için.
Haklarından mahrum edilmiş kişilerin, iyi bir istihdama ve politikacıların vaatlerini yerine getirecekleri hissine ihtiyacı var. Özgünlük, popülizmle mücadelenin anahtarıdır.
Alternatif, hem ülkeler arasında hem de ülkelerdeki insanlar arasında duvarların yükseldiği bir dünya.
Yazar hakkında
Simon Reich, Küresel İlişkiler Bölümü ve Siyaset Bilimi Bölümü Profesörü, Rutgers Üniversitesi Newark. Son kitapları arasında Good-Bye Hegemony! Küresel Sistemde Güç ve Etki (Richard Ned Lebow ile, Princeton University Press, 2014), Global Norms, American Sponsorluğu and the Emerging Patterns of World Politics (Palgrave, 2010) ve Child Soldiers in the Age of Fractured States (University of Fractured States) Pittsburgh Press, 2009)
İlgili Kitaplar