Hazreti Musa dışlandı.
Hazreti İsa çarmıha gerildi.
Hazreti Muhammed'in dişleri kırıldı.
Hitler ‘büyük' ilan edildi.
Stalin ‘kahraman' oldu
Yahudiler parçalanarak dışlandı.
Müslümanlar her saat her dakika ölüyor.
Afrika'da saniyede on insan ölüyor.
Kendini Müslüman gören sakallılar insanları vahşice katletti.
Bir cani çıkıp onlarca insanı bir camide silahla taradı.
Birçok ülkede insanların büyük kısmı yokluk çekiyor.
İnsanlar gittikçe vahşet çemberine doğru sürükleniyor.
Fark ediyor musunuz?
Ben fark etmiyorum.
İnsanlar hiçbir zaman vahşet çemberine doğru sürüklenmedi. Çünkü insanın bencil doğası zaten tarih boyunca bu tür vahşetleri defaatle gösterdi. Hatta çok daha ağır problemler çıkardı. Uyarıcı niteliğinde olan insanları, peygamberleri dışladı, öldürdü, yaktı. Birçok yazar öldükten sonra kıymete bindi. Birçok sanatçı ölünce anlaşılmak istemediği halde, ancak ölünce anlaşıldı. Birçok heykeltıraşın yaptığı heykellerin içindeki ayrıntılar sonradan fark edildi. Da Vinci'nin Mona Lisa'sı yaşarken beş para etmezken, şimdi milyar dolarla ölçülemiyor. Üstelik hem gülüp hem de ağladığı söyleniyor. Da Vinci yaşarken, ne ağlıyordu ne de gülüyordu değil mi? Beş para etmez kağıt parçasıydı sadece.
Bir sokak köpeğinin ölmesi, sokak köpeği olduğunu ancak gösterebiliyor, dikkat ettiniz mi? Hayvan severlerimiz mesela, klişe oldu hayvan kürkleriyle dolaşmaları. Feministler ‘kadın' için toplanırken, ezan ıslıklamamayı öğrenemedi gitti. Solcu bir adam sağcı birini eleştirirken, küçük görmek zorunda kaldı. Sağcısı da solcuyu bir kalıba sığdıramadı. Bilge bir adam, halkı daima küçük gördü. Çok şey öğrendi ama halkın eğitilerek bir seviyeye getirileceğini öğrenemedi. Tarihi boş verin. Şimdi ne mi oluyor? Birçok sanatçı, yazar, ressam, heykeltıraş hiç bilinmeden, aç kalarak yaşamını sürdürmeye devam ediyor. Üstelik bu insanlar yüz yıl sonra insanlığın çehresini değiştirmiş kişiler olarak bilinecek. Ama şimdi beş para etmez, on para görmezler. Ölünce heykelleri dikilecek adamlar olacak.
Ne garip değil mi insan? Öldürmeden sevmiyor. Öldürmeden değer vermiyor. Öldürmeden ağlamıyor. Aslında insan garip değil, tarih bilen biri için. Tarih bilen biri de insan olduğu için garipsemiyor tüm bu olanları. Hani halk arasında sıkça söylenen bir söz vardır. ‘Şu adam, iyi bir insan, kimseye zara vermez!'İşte bu söz bile her şeyi anlatmaya yetiyor. Herkes iyiyse o zaman kötüler nerede diye sormadan edemiyor insan. Kimse paraya tapmıyor, paraya önem vermiyor fakat açlıktan ölen ölene. Hiç kimse kendisinin değiştiği anda başkalarının da değişebileceğini fark etmiyor. Ne garip şu insanoğlu, ölmeden ölümün varlığını bir türlü kafasına sokamıyor.
Ne garip!
Mehmet SAYAR