Yıldızların patlaması için düşündüğümüzden daha fazla yol var ve sonuncusu micronova adıyla biliniyor. Bu küçük ama güçlü yıldız patlamaları, daha büyük benzerleriyle pek çok ortak noktaya sahiptir, ancak yalnızca yıldızların kutuplarında meydana gelir.
1572’de, Danimarkalı astronom Tycho Brahe tarafından “nova” veya yeni yıldız olarak bilinen daha önce hiç görülmemiş bir yıldız gökyüzünde belirdi. Tycho’nun nova’sı, “göklerin” aslında tüm zamanlar için değişmediğini ortaya çıkararak astronomiyi değiştirdi. Astronomi geliştikçe, insanlık bu tür novaların düzenli olarak meydana geldiğini öğrendi, ancak bunlar yeni yıldızlardan ziyade aniden çok daha parlak hale gelen eski yıldızlardır. Parlaklığın boyutundaki farklılıklar, sıradan novalar ve süpernovalar arasında bir ayrıma yol açtı.
Nature’da, Avrupa Güney Gözlemevi’nden bir ekip şimdi karşılaştırma yaparak mikronovalar olarak adlandırdıkları üçüncü bir kategoriyi tanımlıyor. Bununla birlikte, sıradan insan standartlarına göre, bu olaylar mikro olmaktan başka bir şey değildir.
Novalar ve Tip 1a süpernovaları, beyaz cüceler ve eşlik eden yıldızlar arasındaki etkileşimlerin sonucudur (diğer süpernova biçimleri çok farklı kökenlere sahiptir). Beyaz cüceler o kadar yoğundur ki, daha dağınık komşulardan malzeme çekebilirler. Bir beyaz cüce üzerinde çok fazla malzeme biriktiğinde, 1.4 güneş kütlesi eşiğini geçtiğinde, bir süpernova olarak patlayacaktır. Diğer durumlarda, malzeme beyaz cüce üzerinde bir kabuk oluşturarak daha mütevazı ama yine de çok güçlü bir patlamaya yol açar; burada yeni edinilen büyük miktarlardaki hidrojen birkaç hafta içinde helyuma dönüşür.
Ancak bazı durumlarda, makale, güçlü manyetik alanlara sahip beyaz cücelerin gelen materyali kutuplarına doğru yönlendirdiğini ortaya koyuyor. Süreç, güneş patlamalarından kaynaklanan yüklü parçacıkların Dünya’nın manyetik kutuplarına yönlendirilme ve aurora yaratma şekliyle karşılaştırılabilir, ancak ölçek çok daha büyüktür. Bu, sıradan bir novaya benzer bir patlamaya yol açar, ancak yıldızın küçük kısımlarıyla sınırlıdır ve bu nedenle daha az enerjiktir.
Radboud Üniversitesi’nden Profesör Paul Groot yaptığı açıklamada, “İlk kez, hidrojen füzyonunun yerel bir şekilde de gerçekleşebileceğini gördük. Hidrojen yakıtı, bazı beyaz cücelerin manyetik kutuplarının tabanında tutulabilir, böylece füzyon sadece bu manyetik kutuplarda gerçekleşir. Bu, bir nova patlamasının gücünün yaklaşık milyonda birine sahip olan mikro füzyon bombalarının patlamasına neden oluyor, bu nedenle mikronova adı.” dedi.
Adına rağmen, bir mikronova, birkaç saat içinde nükleer füzyona giren 20.000 trilyon ton malzeme içerebilir. Şaşırtıcı ölçü birimleri şu anda tüm öfke gibi görünüyor, bu yüzden yazarlar bunu 3.5 milyar Büyük Giza Piramitleri olarak tanımlıyor. Burada IFLScience’da bunu 100.000 Everest Dağı olarak düşüneceğiz. Bu kadar malzemeyi yakmak, yıldızın 10 saate kadar bir süre boyunca en az üç kat daha parlak olmasına neden olur.
Durham Üniversitesi’nden Dr. Simone Scaringi, “Bu fenomen, yıldızlarda termonükleer patlamaların nasıl meydana geldiğine dair anlayışımıza meydan okuyor. Bunu bildiğimizi sanıyorduk, ancak bu keşif, onlara ulaşmak için tamamen yeni bir yol öneriyor. Bu sadece Evrenin ne kadar dinamik olduğunu göstermeye gidiyor. Bu olaylar aslında oldukça yaygın olabilir, ancak çok hızlı oldukları için onları harekete geçirmek zor.” dedi.
Patlamadan önce beyaz cücenin üzerine akan malzemenin yakın çekim görüntüsü.
Yıldızların kısa süreli dramatik parlaması, gökbilimciler şimdiye kadar nedenini açıklayamadan son 40 yılda birkaç kez kaydedildi. Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS) tarafından sık sık tekrarlanan yıldız parlaklığı ölçümleri, ekibin yalnızca üç tane daha bulmasını değil, kaynaklarını da incelemesini sağladı.
TESS’in tespit ettiği üç patlamadan ikisi bilinen beyaz cücelerdi, biri geçmişte yoğun bir şekilde incelendi, ancak açıklamalarını doğrulamak için ekibin üçüncü mikronovanın da bir beyaz cüce olduğunu kanıtlaması gerekiyordu ve bunu çok büyük teleskop kullanarak yaptılar.