Eleanor saf kan bir Eliot’tu. Her ne kadar köşeli ve pahalı yüzünün ölçüleri yaklaşık olarak, bir ayakkabı kutusununkilerle aynıysa da yüzünün uzunluğu, Eleanor’un kendine has güzelliğinin bir parçasıydı. Charles Tolliver, henüz Eleanor’un babasının hukuk bürosundaki en kıdemsiz elemanken, Elliot’ların en büyük kızını elde ettiği için kendisini şanslı saymıştı. Şimdi olsaydı, babasının parasına rağmen, ona beş metreden fazla yaklaşmazdı. Zavallı Lily, diye geçirdi aklından Eleanor, eyalet yolunun yirmi beşinci kilometresinde açılan, Wal-Mart şubesi yüzünden işleri bozulan hırdavatçı dükkanının önünden, topukları tıkırdayarak geçerken. Lily bir Eliot olamayacak kadar zayıf, yetersiz bir kız kardeşti. Korkulu korkulu bakan bir çift kahverengi gözün oturtulduğu yüzü köşeli değil, tam tersine yuvarlaktı ve Eleanor’un en cömert anlarında bile, şişko diye vasıflandırdığı bir figürdü. Eliot kadınlarının üç kuşak boyunca devam ettikleri Sweet Briar’a kaydolmak yerine, New York’ta bir sanat okuluna gitmeyi tercih etmişti. Orada muhtemelen ressam olan biriyle tanışıp evlenmişti. Muhtemel sözcüğü, Eleanor’un onun arkadaş ları için kullandığı bir sözcüktü. Bütün bu olan bitenden sonra, Lily düğününe hiç kimseyi davet etmemişti. Her ne kadar daha sonra bu konuyla ilgili olarak bir mektup yazmışsa da Lily ne zamandan beri güvenilir birisiydi? Bunu görmek için dokuzuncu sınıftayken Eleanor’un okul formasını, üzerine kızgın bir ütü koyarak nasıl yaktığına bakmak yeterliydi. Ressam daha sonra bir uçak kazasında ölmüştü.