Tupolev Tu-142 "Ayı"
Bu devasa ve eski görünümlü uçak, Havacılık Günü'nde dördünün Moskova üzerinde uçtuğu 1955'ten beri Rus hizmetinde. Ayı'nın turboprop motorları, süpürülmüş kanatlı olmasına rağmen, 1950'ler için bile eski moda görünüyordu ve bu, uçağın genellikle hafife alınmasına neden oldu. Ayı, denizaltı karşıtı ve Denizcilik keşiflerinden nükleer bir seyir füzesi fırlatma platformuna kadar birçok görev gördü. Bear-F ASW versiyonu ilk olarak 1973'te ortaya çıkan istisna olmasına rağmen, Bear-D ilk kez 1967'de görülen en yaygın varyanttır. Bear çok eski moda bir uçaktır. sadece iyi yakıt ekonomisi onları uzun menzilli deniz uçakları için uygun kılan turboprop motorlarla değil, aynı zamanda II. Buna rağmen Ruslara iyi hizmet ettiler ve bu devlerin devasa AS-3 Kanguru nükleer füzesini taşıdıkları düşüncesi, kendisi bir savaş uçağı boyutunda, yanlış olmasına rağmen 800 kilotonluk bir yük taşıması, Soğuk Savaş sırasında birçok NATO planlamacısının kabuslarına neden oldu. Ruslar, bu silahı, silahın yakınından geçmenin bile yıkıcı olacağı taşıyıcı gruplara karşı kullanmayı planlamıştı. Ayı, Küba, Angola ve Vietnam da dahil olmak üzere birçok ülkeden (normalde Guam gibi ABD topraklarında faaliyet gösteren B-52'nin yanı sıra RAF Fairfield'den yakın zamanda yapılan bir konuşlandırmadan farklı olarak) faaliyet göstermektedir.
Azami hız; 925Km (575mph).
Silah yükü; 20412 kg.
11340 kg (25.000 lb bomba yükü) ile Maksimum Menzil 12550km (7.800 mil)
Tupolev Tu-95
Tupolev Tu-95 (Nato-raportointinimi Dayanmak) Tupolevin strategiseksi pommikoneeksi hakkında Tupolev Tu-4 seuraajaksi sunnittelema nelimoottorinen potkuriturbiinikone, joka otettiin käyttöön Neuvostoliitossa 1956. Konemallia käytetään myös meritiedusteluun. Venäjän üzerinde Malli, Ukrainan ve Intian käytössä.
|Tu-95MS NATO: "Ayı H"|
Tu-95MS (RF-94130) Skotlannin pohjoispuolella 2014
|tippi||stratejinen pommikone|
|Alkuperämaa||Neuvostoliitto|
|Valmistaja||Tupolev|
|Ensilento||12. marraskuuta 1952|
|Müunnelmat||Tupolev Tu-114|
Tupolev Tu-142
Tupolev Tu-95LAL
Tupolev Tu-95
NS Tupolev Tu-95 (Rusça: Туполев Ту-95 NATO raporlama adı: "Dayanmak") büyük, dört motorlu bir turboprop motorlu stratejik bombardıman ve füze platformudur. İlk olarak 1952'de uçan Tu-95, 1956'da Sovyet Hava Kuvvetleri'nin Uzun Menzilli Havacılık ile hizmete girdi ve Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri'ne hizmet etmesi bekleniyor. En az 2040'a kadar kuvvetler. [1] Deniz devriyesi için geliştirilen bombardıman uçağı Tu-142, yolcu uçağı türevi ise Tu-114 olarak adlandırıldı.
Uçakta ters dönen pervaneli dört Kuznetsov NK-12 motoru var. Bugün hala operasyonel kullanımda olan tek pervaneli stratejik bombardıman uçağıdır. Tu-95, özellikle pervane kanatlarının uçları ses hızından daha hızlı hareket ettiğinden, en gürültülü askeri uçaklardan biridir. [2] Belirgin geriye doğru savrulan kanatları 35°'lik bir açıyla ayarlanmıştır. Tu-95, çok sayıda inşa edilmiş süpürülmüş kanatlara sahip pervaneli bir uçak olarak benzersizdir.
Tasarım ve gelişim
Andrei Tupolev liderliğindeki tasarım bürosu, Sovyetler Birliği'nin ilk kıtalararası bombardıman uçağı olan 1949 Tu-85'i, bir Boeing B-29 Superfortress kopyası olan Tu-4'ün büyütülmüş bir versiyonu olarak tasarladı. [3]
1950'de hem Tupolev hem de Myasishchev tasarım bürolarına yeni bir gereklilik getirildi: önerilen bombacının yakıt ikmali yapılmayan 8.000 km (5.000 mil) menzile sahip olması gerekiyordu, bu da Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kilit hedefleri tehdit edecek kadar uzaktı. Diğer hedefler, hedef üzerinde 11.000 kg (24.000 lb) yük taşıma kabiliyetini içeriyordu. [4]
Tupolev uygun bir motor tipi seçmekle karşı karşıya kaldı: Tu-4, pistonlu motorların bu kadar büyük bir uçak için yeterince güçlü olmadığını ve önerilen T-4 kıtalararası jet bombardıman uçağı için AM-3 jet motorlarının çok fazla yakıt kullandığını gösterdi. gerekli aralığı verin. [5] Turboprop motorlar, pistonlu motorlardan daha güçlüydü ve o sırada mevcut olan turbojetlerden daha iyi menzil sağlıyordu ve ikisi arasında en yüksek hızı sağlıyordu. Turboproplar ayrıca başlangıçta Boeing B-52 Stratofortress için uzun menzil ihtiyacını karşılamak için [6] ve İngiliz uzun menzilli nakliye uçakları Saunders-Roe Princess, Bristol Brabazon ve Bristol Britannia için seçildi.
Tupolev bir turboprop kurulumu önerdi ve bu konfigürasyona sahip bir Tu-95 tasarımı hükümet tarafından resmi olarak 11 Temmuz 1951'de onaylandı. Her biri dört kanatlı iki ters dönen pervane ile donatılmış dört Kuznetsov [7] çift turboprop kullandı. nominal 8.900 kW (12.000 hp) güç derecesi. Zamanı için geliştirilmiş motor, Ferdinand Brandner yönetimindeki eski Junkers mahkum mühendislerinden oluşan bir Alman ekibi tarafından tasarlandı. Gövde, ana kanat direğinin bomba bölmesinin önündeki gövdeden geçmesini sağlayan bir açı olan 35 derecelik süpürme ile ortaya monte edilmiş bir kanatla gelenekseldi. Geri çekilebilir üç tekerlekli bisiklet iniş takımı, üç dişli dikme ünitesinin tümü arkaya doğru çekilirken, ana dişli üniteleri iç motor nasellerinin uzantılarına arkaya doğru çekildi. [4]
2TV-2F motorlu Tu-95/I, ilk olarak Kasım 1952'de kontrollerde test pilotu Alexey Perelet ile uçtu. [8] Altı aylık test uçuşlarından sonra bu uçakta bir pervane dişli kutusu arızası meydana geldi ve Perelet'i öldürerek düştü. İkinci uçak Tu-95/II, birleştirilmiş 2TV-2F'den daha güvenilir olduğunu kanıtlayan dört adet 12.000 eshp Kuznetsov NK-12 turboprop kullandı. Başarılı bir uçuş testi aşamasından sonra, Tu-95'in seri üretimi Ocak 1956'da başladı.[7]
Uzun süredir Tu-95, ABD/NATO istihbaratı tarafından sal-20. Bu, uçak için orijinal Sovyet Hava Kuvvetleri ataması olsa da, operasyonel birimlere tedarik edildiği sırada zaten daha iyi biliniyordu. Tu-95 atama Tupolev tarafından dahili olarak kullanıldı ve Tu-20 ataması SSCB'de hızla kullanım dışı kaldı. ABD istihbarat ajanları tarafından elde edilen birçok belgede Tu-20 adı kullanıldığından, ad Sovyetler Birliği dışında kullanılmaya devam etti. [4]
Başlangıçta, Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanlığı Tu-95'i maksimum 640 km/sa (400 mph) hıza ve 12.500 km (7.800 mi) menzile sahip olarak değerlendirdi. [9] Bu rakamların defalarca yukarı revize edilmesi gerekti. [4]
Amerikan muadili Boeing B-52 Stratofortress gibi, Tu-95 de Rus Hava Kuvvetleri'nde çalışmaya devam ederken, daha sonraki birkaç bombardıman tasarımı yinelemesi geldi ve gitti. Bu uzun ömürlülüğün bir nedeni, B-52 gibi farklı görevlerde değişiklik yapmaya uygunluğuydu. Tu-95 başlangıçta serbest düşen nükleer silahları düşürmeyi amaçlarken, daha sonra seyir füzelerinin konuşlandırılması, deniz devriyesi (Tu-142) ve hatta sivil uçak (Tu) gibi çok çeşitli görevleri yerine getirmek üzere değiştirildi. -114). Tu-114'ten bir AWACS platformu (Tu-126) geliştirildi. Soğuk Savaş'ın bir simgesi olan Tu-95, yalnızca bir silah platformu olarak değil, aynı zamanda Sovyet ve daha sonra Rus ulusal prestijinin bir simgesi olarak hizmet etti. Rus hava kuvvetleri, yükseltme çalışmalarının ardından Tu-95MS'lerde bir dizi modernize edilmiş stratejik bombardıman uçağının ilk örneklerini aldı. Geliştirmeler, bombacının elektronik silahları ve hedefleme sistemleriyle sınırlandırıldı. [10] İlk partinin modernizasyonu Mart 2020'de tamamlandı. [11]
Tu-116
Tu-114A'nın zamanında bitirilmemesi durumunda bir geçici önlem olarak tasarlanan iki Tu-95 bombardıman uçağına yolcu bölmeleri takıldı. Her iki uçak da aynı yerleşim düzenine sahipti: ofis alanı, VIP koltuklarında her biri 20 kişinin konaklayabileceği 2 bölümden oluşan bir yolcu kabini ve geri kalan 70 m3 (2500 cu ft) kabin normal bir uçak olarak yapılandırılmıştı. Her iki uçak da sonunda çeşitli Tu-95 filoları tarafından mürettebat feribotları olarak kullanıldı. [12] Bu makinelerden biri Ulyanovsk Merkez Havalimanı'nda muhafaza edilmektedir.
Modernizasyon
Şu anda, Rusya'nın Tu-95MS bombardıman uçaklarının devam eden modernizasyonu, öncelikle uçak silahlanmasına, yani yeni Kh-101/102 gizli seyir füzesinin uyarlanmasına yöneliktir. Modernizasyon, 8 adede kadar Kh-101/102 seyir füzesi için dört kanat altı dikmesinin kurulumunu ve ayrıca uçağın ana silah bölmesinin Kh-101/102 (7,5 m (25 ft)) boyutundaki seyir füzeleri için ayarlanmasını içeriyor. [13] Ayrıca, modernize edilmiş Tu-95MS uçakları, radyo-radar ekipmanı ve GLONASS'a dayalı hedef bulma/navigasyon sistemi kullanıyor. [ kaynak belirtilmeli ] Kh-101/102 füzelerini taşımak için modernize edilen ilk Tu-95, Tu-95MS idi. Saratov, 2015 yılının başlarında Taganrog'daki Beriev uçak fabrikasında kullanıma sunuldu. [13] Mart 2015'te Rus Hava Kuvvetleri'ne devredildi. [14] 2015'ten bu yana, seri modernizasyon, Samara'daki Aviakor uçak fabrikası tarafından da yürütülüyor. yılda üç uçak oranı. [13] [15] Aviakor tarafından modernize edilen ilk Tu-95, Tu-95MS idi. Dubna, 18 Kasım 2015'te Rus Hava Kuvvetleri'ne devredildi. [16] Gelecekte, Tu-95MS'ler, artan uçuş menzili, muharebe yükü ve azaltılmış gürültü ve titreşim için yeni Kuznetsov NK-12MPM turboprop motorlarla da yükseltilecek [17] ] ve Rus şirketi Gefest & T'den SVP-24 nişan ve bilgisayar sistemi ile. [18]
"Tu-95MSM" olarak bilinen Tu-95MS16 bombardıman uçaklarının daha karmaşık modernizasyonu, şu anda Rusya Savunma Bakanlığı tarafından 23 Aralık 2009'da yayınlanan bir sözleşme kapsamında Tupolev tarafından geliştirilmektedir. Bu modernizasyon, yeni Novella-NV1'in kurulumunu içerecektir. .021 radar, mevcut Obzor-MS yerine, SOI-021 bilgi görüntüleme sisteminin ve Meteor-NM2 hava savunma kompleksinin kurulumu. Ayrıca, "MSM" varyantına göre modernize edilen uçak, yükseltilmiş Kuznetsov NK-12MPM turboprop motorlarla donatılacak. [13] [17] İlk modernize uçak için bir sözleşme Şubat 2018'de imzalandı ve ilk uçuşun 2019'un sonunda yapılması planlandı. [19] İlk Tu95 MSM ilk uçuşunu 22 Ağustos 2020'de yaptı. [20]
Operasyonel geçmiş
Sovyetler Birliği
Özellikle Tu-95RT varyantı, diğer uçaklar, yüzey gemileri ve denizaltılar için bir deniz gözetleme ve hedefleme görevi gerçekleştirdiği için Soğuk Savaş'ın gerçek bir simgesiydi. Gövdenin altında, yüzey gemilerini aramak ve tespit etmek için kullanılan bir radar antenini barındırdığı bildirilen büyük bir çıkıntı ile tanımlanabildi. [21]
1960'ların başlarından ortalarına kadar Sovyetler Birliği tarafından bir dizi nükleer yüzey testi yapıldı. 30 Ekim 1961'de modifiye edilmiş bir Tu-95 adı verilen AN602 cihazını taşıdı ve düşürdü. Çar Bombasışimdiye kadar patlatılan en güçlü termonükleer cihazdı. [22] Olay belgeleme amacıyla filme alındığından, söz konusu testin video görüntüleri mevcuttur [23]. Görüntüler, özel olarak uyarlanmış Tu-95V uçağını – ventral yüzeyleri anti-flaş beyazı [24] ile boyanmış – bombayı taşırken, uçağın iç ve dışının uçuş sahnelerini ve patlamayı gösteriyor. Bomba, Avro Lancaster'ın B.1 Özel versiyonunun on- ton Grand Slam "deprem bombası". İle birlikte Çar Bombası, Tu-95, RDS-4 Tatyana (kırk iki kiloton verimle bir fisyon bombası), RDS-6S termonükleer bomba, RDS-37 2.9 megaton termonükleer bomba ve RP-30-32 200 kiloton bomba. [25]
Bu bombacının ilk versiyonları, ekipleri için rahatlıktan yoksundu. Nemli ve pis bir içleri vardı ve uçakta ne tuvalet ne de mutfak vardı. [25] Bombardıman uçağındaki yaşam koşulları yetersiz olsa da, ekipler savaşa hazır olmalarını sağlamak için genellikle haftada iki kez 10 saatlik görev gezisine çıkarlardı. Bu, yıllık toplam yaklaşık 1.200 uçuş saati verdi. [26]
Bombardıman uçağı, görevlerinin doğası gereği mevcut en iyi mürettebata sahipti. Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı kutuplar arası saldırılar uygulamak için Kuzey Kutbu'na sık sık görevler üstleneceklerdi. Amerikalı meslektaşlarının aksine, misyonlarını asla nükleer silah taşıyarak uçmadılar. Bu, gerçek mühimmatın üslerdeki özel sığınaklardan gelmesi ve bomba bölmesinin altındaki servis açmasından uçağa yüklenmesi gerektiğinden göreve hazır olmalarını engelledi, bu işlem iki saat sürebiliyordu. [27]
Rusya
1992'de, bağımsızlığını yeni kazanan Kazakistan, Dolon hava üssündeki 79. Ağır Bombardıman Uçağı Havacılık Tümeni'nin Tu-95 uçağını Rusya Federasyonu'na iade etmeye başladı. [28] Bombardıman uçakları zaten Uzak Doğu Ukrainka hava üssünde bulunanlara katıldı. [29]
17 Ağustos 2007'de Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, Rusya'nın 1991'de durdurulan stratejik havacılık uçuşlarına devam ettiğini ve bombardıman uçaklarını uzun menzilli devriyelere gönderdiğini duyurdu. [30] [31]
NATO savaşçıları, genellikle birbirlerine çok yakın olan NATO hava sahasının çevresinde görevlerini yerine getirirken Tu-95'lere müdahale etmek ve onlara eşlik etmek için gönderilir. [32] [33] [34] [35]
Rus Tu-95'lerin, Ocak 2008'de Tu-22M3 stratejik bombardıman uçakları ve A-50 havadan erken uyarı uçaklarıyla birlikte Fransa ve İspanya kıyılarında bir deniz tatbikatına katıldığı bildirildi. [36]
Ekim 2008'deki Rus İstikrar 2008 askeri tatbikatı sırasında, Tu-95MS uçakları 1984'ten beri ilk kez canlı havadan fırlatılan seyir füzeleri ateşledi. Kh-55 seyir füzesinin uzun menzili, Tu-95MS'nin bir kez daha bir füze görevi görebileceği anlamına geliyor. stratejik silah sistemi [37]
Temmuz 2010'da, iki Rus Tu-95MS stratejik bombardıman uçağı, havada 43 saatten fazla zaman harcadıkları sınıftaki bir uçak için kesintisiz uçuş için dünya rekoru kırdı. Bombardıman uçakları Atlantik, Arktik ve Pasifik okyanusları ve Japonya Denizi boyunca uçtu ve dört havada yakıt ikmali ile toplamda 30.000 km'den (19.000 mi) fazla yol kat etti. Ana görev, bu kadar uzun bir uçuş sırasında, özellikle motorları ve diğer sistemleri izleyerek uçağın performansını kontrol etmekti. [38]
17 Kasım 2015'te Tu-95'ler, ilk kez Suriye İç Savaşı'ndaki Rus askeri müdahalesinin bir parçası olarak uzun menzilli hava saldırılarında görevlendirilerek muharebede ilk kez sahneye çıktılar. [39]
17 Kasım 2016'da, modernize edilmiş Tu-95MS stratejik bombardıman uçakları ilk muharebe konuşlandırmalarını gerçekleştirerek, Suriye'deki çeşitli militan pozisyonlarda Kh-101 seyir füzelerini fırlattı. [40]
5 Aralık 2017'de iki Tu-95MS stratejik bombardıman uçağı ve iki Il-76MD nakliye uçağı ilk kez Endonezya'daki Biak Hava Üssü'ne indi. Bombardıman uçakları, hava üssüne inmeden önce havada yakıt ikmali ile 7.000 km'den (4.300 mil) fazla yol kat etti. Ziyaretleri sırasında, Tu-95'in mürettebatı, sekiz saatten fazla havada kalarak güney Pasifik üzerinde ilk devriye uçuşlarını gerçekleştirdi. [41] [42]
Olaylar
- 1968'de bir eğitim uçuşu sırasında Karadeniz üzerinde iki uçak kaybedildi. Her iki uçak da denize düştü, bunlardan biri daha sonra kurtarılacaktı ve 18 kişiden sadece bir mürettebat üyesi hayatta kaldı. Bu uçaklar Ukrayna'daki AFB Uzyn'den hareket ediyordu. [kaynak belirtilmeli]
- 8 Haziran 2015'te bir Tu-95, Ukrainka bombardıman üssünde bir pistten kaçtı ve uzak doğu Amur bölgesinde kalkış sırasında alev aldı. Sonuç olarak, bir mürettebat üyesi öldürüldü. [43][44]
- 14 Temmuz 2015'te bir Tu-95MS'nin Habarovsk'un dışında düştüğü ve yedi mürettebattan ikisini öldürdüğü bildirildi. [kaynak belirtilmeli]
Varyantlar
Medya oynat
Tu-95 türevleri
Temel Tu-95/Tu-142 uçak gövdesinin birkaç başka modifikasyonu mevcuttu, ancak bunlar Batı istihbaratı tarafından büyük ölçüde tanınmadı veya Sovyet ordusu içinde hiçbir zaman operasyonel statüye ulaşmadı.
Tu-95MS-6 Ayı-H
Tu-95, Rus Hava Kuvvetleri'nin en eski ve en onurlu uçağıdır. Hala uzun menzilli havacılığın büyük kısmını oluşturan stratejik bir bombardıman uçağıdır. Önceki modellerden farklı olarak, modernize edilmiş Tu-95MS, daha yüksek hız profiline sahip yeni bir kanada sahiptir. Yeni bir stabilizatör takılmıştır, şimdi yakıt üretimi ile ilişkili merkezleme değişikliğine bağlı olarak kurulum açısını otomatik olarak değiştirebilir. Yerleşik radyo-elektronik ekipman (avionik) tamamen değiştirildi. İkincisi, iki yerleşik bilgisayar, bir yerleşik elektronik savunma kompleksi Meteor-NM, vb. İçerir. Yerleşik elektronik harp sistemleri modernize edilmektedir. Ana değişiklikler grev silahlarıyla ilgilidir. Batı'da "Ayı" lakaplı, haklı olarak Soğuk Savaş'ın sembollerinden biri olarak kabul edilir. Tu-95?? stratejik füze gemisi (NATO kodlaması: Ayı), uzun menzilli stratejik havadan fırlatılan seyir füzelerinin bir taşıyıcısı olarak geliştirildi. Uçak, Tu-95'in değiştirilmiş bir versiyonudur. Nükleer üçlünün bileşenlerinden biri olan dünyanın en hızlı üretim turboprop füze taşıyıcı uçağıdır. Tu-95?? 1957'den beri Rus Hava Kuvvetleri ile operasyonel hizmette olan Tu-95 stratejik bombardıman uçağının bir modifikasyonu olarak 1981'de seri üretime alındı.
Modernizasyon çerçevesinde, birkaç düzine stratejik bombardıman uçağının güncellenmesi planlanırken, geri kalanı silinecek. Modernizasyon, uçağın hizmet ömrünü 2025'e kadar uzatacak, aynı zamanda uzmanlar, makinenin 2030-2040'a kadar süreceğini söylüyor. Şu anda, Rusya Hava Kuvvetleri, 32 stratejik Tu-95MS bombardıman uçağı ve depoda yaklaşık 60 uçaktan oluşuyor.
1968-1972 yıllarında Samara'daki OJSC Havacılık Fabrikası "Aviacor", Tu-142 denizaltı karşıtı uçakları üretti. Toplamda, fabrika ilk üç sayı 4200, 4201, 4202 dahil olmak üzere 18 Tu-142 üretti. 1973'te MAP, Tu-142'nin üretimini Taganrog kentindeki 86 numaralı fabrikaya devretmeye karar verdi. 1970'in sonunda, uzun menzilli uçaksavar Tu-142M temelinde, SSCB Silahlı Kuvvetleri'nin uzun menzilli havacılığının temeli haline gelen yeni bir stratejik bombardıman uçağı Tu-95MS vardı. 1981 yılında, yolcu Tu-154'ün serbest bırakılmasına paralel olarak, tesis uçağın seri üretimine başladı. 1990'ların başında, 37. VA'nın (CH) bir parçası olarak dört stratejik bombardıman alayı tamamen oluşturuldu. Tu-95MS'nin seri üretimi 1992'de tamamlandı (toplam 90 uçak üretildi). Fabrikada üretilen ve onarılan uçakların testleri 1941'den bu yana Bezymyanka havaalanında yapılıyor.
Çeşitli modifikasyonlara sahip Tu-95 uçakları, 1990'ların başına kadar operasyonel hizmetteydiler, motorları, silah yapısı ve teçhizatı için çok sayıda büyük modifikasyon ve modernizasyon çalışması yapıldı. 1970'ler-1980'lerde ?u-95?-22 füze gemileri taşıyan ?-22? füzeler, seri üretilen ?u-95 temelinde oluşturuldu. 1960'ların sonlarında, Tu-95RD'nin derinlemesine modernizasyonu, daha sonra Tu-142 uzun menzilli denizaltısavar uçakları ile sonuçlandı, daha sonra Tu-142M modifikasyonuna dayanarak, uzun menzilli seyir füzeleri taşıyan Tu-95MC stratejik füze taşıyıcı uçak oluşturuldu.
1970'lerin başında, Raduga Tasarım Bürosunda, General Designer I.S. Seleznev, küçük boyutlu stratejik havacılık seyir füzeleri Kh-55'in oluşturulmasına yönelik çalışmalara başladı.Tu-142MS olarak adlandırılan Tu-142M uçağının modernize edilmiş bir versiyonu, yeni silahın taşıyıcısı olarak önerildi (TsAGI bilim adamları bu kompleks kavramının oluşumuna önemli katkılarda bulundular). Başlangıçta, Tu-142MS, ayrıca bir CD ile donatılmış daha karmaşık ve pahalı çok modlu Tu-160 bombardıman uçağına bir alternatif olarak kabul edildi. Gelecekte, programlar üzerinde paralel olarak çalışmaya devam edilmesine karar verildi.
Başlangıçta, uçağın, her biri çok konumlu davul rampalarında altı CD'yi barındırması beklenen iki kargo bölmesiyle donatması gerekiyordu. Bununla birlikte, kabul edilebilir bir hizalama sağlamadaki zorluklar ve büyük miktarda iyileştirme, tasarımcıları kendilerini altı füze için bir kargo bölmesiyle sınırlamaya zorladı. Bombardıman uçağı ayrıca daha güçlü bir alternatör için yeni bir sürücü ile geliştirilmiş, daha ekonomik NK-12MP motorları aldı. Üretim Tu-142M uçağının, yeni füze fırlatıcılarını test etmek için tasarlanan Tu-95M-55 versiyonuna dönüştürülmesi, Temmuz 1977'de başladı ve Temmuz 1978'de tamamlandı. Yükseltilen uçak, 31 Temmuz'da ilk uçuşunu yaptı. Daha sonra, RC'yi test etmek için aktif olarak kullanıldı. 1978 g. MMZ IOpytK'da, başka bir Tu-142M'yi tam bir ekipman ve silah seti ile donatılmış tam teşekküllü bir füze taşıyıcısına yeniden donatmaya başladılar. Çalışma Eylül 1979'da tamamlandı. Tu-95MS adını alan uçak, ilk uçuşunu Eylül 1979'da yaptı ve 1981'de Taganrog Havacılık Fabrikasında seriye yeni bir füze gemisi fırlatıldı ve 1983'te üretimi devredildi. Kuibyshev'e.
Bombardıman uçağı, uçuş sırasında yakıt ikmali sistemi ile donatılmıştır. Tu-95MS'nin pruvasında geri çekilemez bir yakıt alıcı çubuğu vardır. Uçağın çift silindirli üç sütunlu bir iniş takımı vardır. Ana destekler çift eksenlidir, uçuş sırasında kanat gondollarına çekilir, yay tek eksenlidir, gövdeye geri çekilir. Aşağıda, gövdenin ortasında büyük bir bomba yuvasının kapıları var. Mürettebat (gemi komutanı, yardımcısı, navigatör, yardımcı navigatör, uçuş mühendisi, yerleşik iletişim sistemlerinin operatörü ve kıç topçu), gövdenin ön ve kıç kısımlarında bulunan basınçlı kabinlerde bulunur. Mürettebatın küçük bir mutfağı ve tuvaleti var. Uçağın acil tahliyesi, her iki kokpitteki kapaklardan hareketli bir zemin (hareketli bantlı konveyör) kullanılarak gerçekleştirilir.
Tu-95MS, Obzor radarlı bir navigasyon ve nişan sistemi ile donatılmıştır. Ayrıca, keşif ekipmanının yanı sıra aktif ve pasif karıştırma sistemleri içeren bir hava savunma kompleksi (BKO) bulunmaktadır. Ekipman, optik bir bombardıman görüşü OPB-5 ile "Sezyum" eki ile birleştirilmiş panoramik bir Rubidium-MM radarı içerir. Uçaktaki savunma silahlarının ateşini kontrol etmek için Argon radyo görüşü kurulur. Uçak, radyo istasyonları, interkom, radyo altimetreleri, radyo pusulası, uzun menzilli navigasyon ekipmanı ve kısa menzilli navigasyon sistemi ile donatılmıştır.
KR RKV-500A (X-55) tarafından taşınan Tu-95MS: gövde içi tambur çok amaçlı PU MKU-6-5 üzerinde 6 ve 4 alt direk üzerinde 10. Bunların yerine, direklerde 8 adede kadar Kh-55M KR asılıdır. Füze taşıyıcıları ayrıca ventral süspansiyonda küçük kalibreli bombalar için 2 konteyner taşıyabilir. Tu-95MS'nin savunma silahı, kıç savunma kurulumunda (Tu-143MZ ve Il-76 uçağı ile birleştirilmiş) bulunan 2 adet ikiz 23-mm GSh-23L çift namlulu toptan oluşur.
Füze taşıyan bombacının iki modifikasyonu yapıldı - kargo bölmesinde ve iki kanat altı harici sert noktada (31 uçak üretildi) füze silahlandırmalı Tu-95MS-6 ve dört kanatlı sert noktalı (57 uçak) Tu-95MS-16 . İkincisi, özellikle iki AM-23 topu yerine bir dizi farklılığa sahipti, iki GSh-23L çift namlulu tabanca takıldı, kokpit enstrümantasyonu değiştirildi, kabin ergonomisi geliştirildi, vb. Daha sonra, şartlara göre Rus-Amerikan stratejik saldırı silahları anlaşmalarından, tüm uçaklar Tu-95MS-6 varyantının silahlandırılması için standartlaştırıldı. Tu-95MS'nin seri üretimi 1992'nin başına kadar devam etti. Şu anda Rus Hava Kuvvetleri'nde 28 Tu-95MS-6 ve 35 Tu-95MS-16 uçağı bulunuyor.
Şubat 1994'te Rus Genelkurmay Başkanlığı, Kazakistan'daki Chagan havaalanındaki 40 Tu-95 Bear H stratejik bombardıman uçağına Rusya'daki askeri hava üslerine taşınmaya hazırlanmalarını emretti. Ev sahibi hava kuvvetleri filosunun bir kalıntısı, 340 havadan fırlatılan seyir füzesini ve nükleer silahı devre dışı bırakan, paketleyen ve Rusya'ya taşıyan Rus 12. Sonunda, 1995 baharında Rus hava kuvvetleri filosu, üssü, tesislerini ve yedi eski, çalışamaz durumdaki Tu-95 bombardıman uçağını terk ederek ayrıldı. Kazakistan Savunma Bakanlığı üssü satın aldığında, START Antlaşması protokolleri uyarınca elemeye tabi olan yedi Bear H bombardıman uçağını devralmıştı. 1997'de Kazakistan Savunma Bakanı talep etti ve ABD Savunma Bakanlığı, CTR programının bu modası geçmiş bombardıman uçaklarını ortadan kaldırmak için ekipman ve hizmetler sağlayacağını kabul etti.
Ukrayna, 19 Tu-160 Tupolev bombardıman uçağı, 25 Tu-95MS Tupolev ağır bombardıman uçağı ve 1.068 havadan fırlatılan seyir füzesi miras almıştı. Bunlar sofistike silahlara sahip modern uzun menzilli uçaklardı. Ukrayna Hava Kuvvetleri ve hükümet için, miras kalan Tu-160 ve Tu-95 bombardıman uçaklarıyla ne yapılacağına karar vermek zordu. Bunlar stratejik nükleer bombardıman uçaklarıydı, ancak nükleer silahlar zaten Rusya'ya gönderilmişti. Uçaklar büyüktü ve çok pahalıydı, bakımları devlete küçük bir servete mal oluyordu. Proje, 44 bombardıman uçağının 19 Tu-160 ve 25 Tu-95MS ile havadan fırlatılan 1.068 seyir füzesinin Aralık 2001'e kadar ortadan kaldırılmasını şart koşuyordu. Ukrayna, 11 stratejik bombardıman uçağı, sekiz Tu-160 ve üç Tu-95 ve 581 Kh göndermeyi kabul etti. Ukrayna'nın doğalgaz borcunda 285 milyon dolarlık bir indirim karşılığında Rusya'ya -55 seyir füzesi. Tüm eleme çalışmaları Ukrayna hava üsleri Priluki, Uzin ve Belaya Tserkov'da yapıldı. Hızlı gitti. Altı ay içinde, Ukraynalı taşeronlar 11 Tu-160, 27 Tu-95 ve 483 Kh-55 havadan fırlatılan seyir füzesini söküp imha etti.
Kasım 2015'ten 2017 ortasına kadar, Havacılık ve Uzay Kuvvetleri Suriye'deki terörist hedeflere 95'ten fazla Kh-555 ALCM ve en son Kh-101'i ateşledi. Bu havacılık silahlarının (ASP) taşıyıcıları, stratejik füze taşıyıcıları Tu-160M, Tu-95MS ve Tu-95MSM'dir. Yüksek hassasiyetli APS kullanan grevlerin ana kısmı, 83 ALCM'nin başlatıldığı Kasım 2015'te düştü. 2016-2017 döneminde, Havacılık Kuvvetleri'nin uzun menzilli havacılık uçakları, Tu-95MSM stratejik füze taşıyıcılarından yaklaşık 15 Kh-101 füzesi kullandı. Bu uçaklar, modernizasyon çalışmalarının bir parçası olarak, en son Kh-101 ALCM'leri başlatmak için ek olarak dört adet ikiz kanat altı fırlatıcı APU-5M ile donatıldı. Kh-101 füzeleri daha önce Suriye operasyonunda kullanılmıştı. Özellikle, 17 Kasım 2016'da Tu-95MSM uçağı bu uçak silahını ilk olarak Suriye'deki bir operasyon sırasında kullandı.
05 Temmuz 2017'de stratejik füze gemileri Tu-95MS, Rusya Federasyonu topraklarındaki Engels havaalanından havalandı, havada yakıt ikmali ile bir uçuş yaptı ve Hama ve Humus illeri sınırındaki IŞİD teröristlerinin hedeflerine vuruş yaptı ( Suriye Arap Cumhuriyeti) en son seyir füzeleri H-101 ile. Füze saldırısı sonucunda 3 büyük silah ve mühimmat deposu ile Akerbat kasabası yakınlarında teröristlere ait bir komutanlık imha edildi. Bu, nesnel kontrol verileriyle doğrulandı. En son yüksek hassasiyetli füzeler H-101 ile yapılan saldırılar, yaklaşık 1.000 km menzilden yapıldı. Rus Su-30SM savaş uçakları, stratejik füze taşıyıcıları Tu-95MS'nin hava korumasını gerçekleştirdi. Muharebe görevinin başarıyla tamamlanmasından sonra, tüm Rus uçakları bulundukları yerin hava alanına döndü. X-101 - radar görünürlüğünü azaltmak için modern teknoloji kullanılarak üretilen, havadan fırlatılan en son Rus stratejik seyir füzesi. 4500 km'ye kadar etkili maksimum menzil.
26 Eylül 2017'de Saratov bölgesindeki Engels hava üssünden kalkan Tu-95MS bombardıman uçakları, Suriye'deki uluslararası terör gruplarının nesnelerine seyir füzeleri ateşledi. Uçak Engels havaalanından havalandı ve İran ve Irak toprakları üzerinde uçtu. Suriye hava sahasında stratejik bombardıman uçakları, Deyrizor ve İdlib illerinde bulunan en önemli IŞİD ve Jabhat al-Nusra hedeflerine Kh-101 seyir füzeleri ateşledi. Beklenmedik saldırılar, teröristlerin komuta karakollarını, donanım ve insan gücü toplama alanlarını ve mühimmat depolarını ortadan kaldırdı. Hedef izleme verileri, atanan tüm hedeflerin ortadan kaldırıldığını doğruladı. Su-30 ve Su-35 avcı uçakları Tu-95MS bombardıman uçaklarını koruyordu. Stratejik bombardıman uçakları başarıyla yaklaşık 7.000 kilometre uçtu. Uçuş sırasında Il-78 tanker uçakları tarafından yakıt ikmali yapıldı. Suriye Arap Ordusu'nun son teröristlerin köprübaşını ortadan kaldırmaya yönelik taarruzunu desteklemek amacıyla IŞİD hedeflerine füze saldırıları düzenlendi.
Rusya Savunma Bakanı Sergei Shoigu, 30 Ocak 2018'de stratejik füze taşıyıcıları Tu-160 ve Tu-95MS, Suriye'de 66 seyir füzesi saldırısı gerçekleştirdiğini ve bunların her birinin amaçlanan hedefi imha ettiğini söyledi. Operasyon sırasında Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri ekiplerinin 34.561 sortiyi başarıyla tamamladığını söyledi. Stratejik füze gemileri Tu-160 ve Tu-95MS, her biri hedeflenen hedefi imha eden seyir füzeleriyle 66 saldırı başlattı."
Tu-160, Tu-95MS ve Tu-22M3 stratejik uçaklarının mürettebatı, Suriye'deki muharebe görevlerini mümkün olan en doğru ve kayıpsız şekilde tamamladı. Bu, 21 Aralık 2018'de uzun menzilli havacılık komutanı Korgeneral Sergei Kobylash tarafından "Krasnaya Zvezda" gazetesine verdiği röportajda açıklandı. Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri Başkomutanının kararına göre, stratejik Tu-160, uzun menzilli hassas silahların kullanıldığı Tu-95MS uçakları ve modernize edilmiş Tu-22M3 uçaklarının kullanımı ile Suriye Arap Cumhuriyeti'ndeki misyonları gerçekleştirmek için havadan bombalar kullanıldı."
Stratejik ve uzun menzilli havacılık uçak sistemleri için geniş çaplı bir modernizasyon programı çerçevesinde, Tupolev PJSC şu anda Tu-95MC stratejik bombardıman uçağının operasyonel etkinliğini artırma ve operasyonel ömrünü uzatma görevlerini yerine getiriyor. Rusya'nın Savunması.
[3] TU-95K ve TU-95KD / TU-95KM / TU-95K-22
* Daha güçlü hava savunmaları ile başa çıkmak için birincil Sovyet stratejisi, bir bombardıman uçağının nispeten güvenli bir mesafeden bir hedefi yok etmesine izin verecek uzak füzelere doğru hareket etmekti. 1955'ten itibaren bir Tu-95M'yi Kh-20 (NATO AS-3 Kanguru) füzesini taşımak için modifiye etme çalışmalarıyla, Bear'i bir uzak füze taşıyıcısı olarak kullanmaya ilgi vardı. ilk uçuş 1956'nın başında. Füze / füze taşıyıcısı "kompleks", "Kometa-20" veya sadece "K-20" olarak adlandırıldı ve bu nedenle revize edilmiş bombacıya "Tu-95K" adı verildi.
Kh-20, gövdenin altında yarı harici olarak taşınan ve fırlatmak için hava akımına doğru uzanan büyük bir sıvı yakıtlı roket aracıydı. Denemeler için, iki pilotlu Mikoyan MiG-19 avcı uçağı, Tu-95K tarafından taşınmak üzere modifiye edildi, havadan fırlatılan avcı uçakları "quotSM-20" olarak adlandırıldı. Bu arada, özel pilotlu bir ramjet nükleer saldırı uçağının bir Tu-95 tarafından taşınacağı ve ramjet aracının hedefe hızlı bir şekilde atılması için hedef alanın dışına atıldığı planlar da vardı - ancak bu konsept hiçbir zaman uygulamaya geçmedi. sahne.
Bir Tu-95M, Tu-95K'nın prototipi olarak modifiye edildi ve ilk uçuşunu 1956'nın başında yeni haliyle gerçekleştirdi. Revize edilmiş bombacının modifiye edilmiş bir burnu vardı, ön cam ortadan kaldırılmış ve belirgin bir kaporta alta sarılmıştı. Kh-20 füzesini yönlendirmek için kullanılan Yad radarının (NATO Crown Drum) burnunun ucu -- bombardıman uçağının füzeyi hedefine yönlendirmek için hedefi izlemesi gerekiyordu. Tu-95K, 1960 yılında NATO tarafından tanındıktan sonra hizmete kabul edildi ve "Bear-B" raporlama adı verildi.
Kh-20 füzesi elbette "sürükleyici"ydi ve bombardıman uçağının menzilini kesti. Çözüm, havada yakıt ikmali yapmaktı. Başlangıçta fikir, Tupolev Tu-16 bombardıman uçağında kullanılan "kanat ucundan kanat ucuna" yakıt ikmali şemasını uygulamaktı, bu yüzden Tu-95K, Myasishchev M-3'ten hortum ve drogue yakıt ikmali için bir burun probu ile donatıldı. "Bison" tankerler. Sonuç, "Dalniy" veya "Range" anlamına gelen "D" ile "Tu-95KD" olarak biliniyordu. Toplam 70 ila 80 Tu-95K/KD makinesi üretildi ve Tu-95K'lerin çoğu Tu-95KD spesifikasyonuna güncellendi. 1970'lerde, güncellenmemiş birkaç Tu-95K, Tu-95U'nun çizgileri boyunca bir eğitmen konfigürasyonuna, "quotTu-95KU"ya dönüştürüldü.
Tesadüfen, Tu-95K/KD, Kh-20 füzesini karnının altında taşımak üzere donatıldığından, bombardıman uçağı serbest düşen bombaları taşıyamadı ve bu nedenle, bu tür füzeleri çekmek için kullanılabilecek özel bir merkez hattı harici konteyner geliştirildi. cephane. Ayrıntılar, konteynerin hiçbir zaman operasyonel kullanıma ulaşmadığı net değil.
* 1960'larda, birçok Tu-95KD makinesi yeni aviyoniklerle güncellendi ve revize edilmiş "Tu-95KM" adı verildi ve "M", etkin bir şekilde "Modernleştirilmiş" anlamına geliyordu. Tu-95KM, radyo ve radar emisyonlarından hedefleri belirlemek için kullanılan SRS-6 Rhomb-4A elektronik gözetleme önlemleri (ESM) sistemi için arka gövdenin her iki yanında birer gözyaşı damlası kaplaması dışında tamamen Tu-95KD'ye benziyordu. Kh-20 füzesi de geliştirilmiş "Kh-20M" spesifikasyonuna yükseltildi. NATO, Tu-95KM'ye "Bear-C" raporlama adını verdi.
* Kh-20 füzesi ses altıydı ve bu nedenle 1960'ların sonunda açıkça zamanın gerisindeydi. NATO'nun "quotAS-4 Kitchen" olarak adlandıracağı çok daha yetenekli bir süpersonik füze olan çok daha güçlü bir savunma silahı olan Kh-22 üzerinde on yılın başlarından beri çalışmalar sürüyordu. Tu-95'in uygun bir taşıyıcı versiyonunun geliştirilmesi için çalışmalar başlatıldı ve bu versiyon "Tu-95K-22" olarak ortaya çıkacaktı.
Bir Tu-95KM prototip olarak değiştirildi. Revize edilen uçak, Tu-95KM'ye çok benziyordu, ancak güncellenmiş hedefleme ve aviyonik sistemlerine sahipti, kuyruk tabancaları silindi ve ECM teçhizatı ile değiştirildi. Tu-95K-22 aslında üç Kh-22 füzesi taşıyabilir, biri Kh-20'de olduğu gibi karnında, artı bir pilon üzerindeki her bir iç kanadın altında - üç füze alışılmadık bir uyum gibi görünse de. Prototipin ilk uçuşu 1975'te yapıldı, ancak denemeler zaman alıcıydı, ilk Kh-22 fırlatma sadece 1981'de gerçekleşti ve tip 1987'ye kadar operasyonel hizmete ulaşmadı. Tu-95K-22 filosu her iki yeni inşa edilmiş uçaktan oluşuyordu. ve Tu-95KM makinelerinden yükseltmeler. NATO, varyanta "Bear-G" raporlama adını verdi.
Bazı Bear-G'ler, ikincil bir görev olarak atmosferden radyoaktif serpinti toplamak için her kanadın altına bir hava örnekleme podu ile donatıldı. Bazı Tu-95K-22 makineleri ayrıca geleneksel saldırı için üç harici bomba konteyneri taşıyacak şekilde donatıldı, savaş yükü 45 250 kilogram (550 pound) bomba, birincil görev hava sahası saldırısıydı.
Buna ek olarak, bir Tu-95M'yi, esasen Kh-22'nin küçültülmüş bir türevi olan ve genellikle Tupolev Tu-16 "Badger" bombardıman uçağı tarafından taşınan KSR-6 stand-off füzesini taşıyacak şekilde modifiye etme çalışmaları yapıldı. Değiştirilmiş Tu-95M'nin ilk uçuşu 1976'daydı, ancak daha sonra Tu-95'i KSR-6 fırlatma platformu olarak kullanmak için zorlayıcı bir neden olmadığına karar verildi.
Tu-95 Değişiklikleri
Tu-95'in seri üretiminin en başından itibaren, bu uçağın geliştirilmiş modifikasyonlarının geliştirilmesi, daha gelişmiş ekipman ve düşmanın hava savunma bölgesine girmeden hedefleri vurmaya izin veren güdümlü silahlarla donatılmaya başlandı.
İlk değişiklik, uçağın 1955'te seri üretiminin başlamasından iki yıl sonra ortaya çıktı: tüm uçağın Tu-95M adını alması sayesinde daha da güçlü NK-12M motorları sağlandı. Bunun altında birliklerle hizmete girmeye başladı. Ancak, ikincisi tamamen doğru değildir. Tu-95'in tüm modifikasyonları, iki yolcu modeli, keşif uçağı, AWACS, denizaltı karşıtı vb. Böylece birlikler ve sivil havacılık, her bir özel amaç ve koşul için gerekli olan değişiklikleri aldı. Tu-95 ailesindeki ilk füze taşıyıcısı, 1958'de üretime giren Tu-95K idi. 1960'ların ortalarında. füze gemilerinde aviyonikler modernize edildi, ardından bu uçaklara Tu-95KM adı verildi. Araçlar, maksimum 600 km fırlatma menziline sahip gelişmiş bir Kh-20M seyir füzesi aldı. Tu-95'in geliştirilmiş NK-12M motorları ile daha da geliştirilmesi olan Tu-95M, ilk uçuşunu 1957'de yaptı.
1955'ten 1958'e kadar, Kuibyshev'deki P18 fabrikasında 31 Tu-95 ve 19 Tu-95M uçağı inşa edildi. Daha sonra, tüm Tu-95 bombardıman uçakları Tu-95M seviyesine yükseltildi. Bu uçaklar 1980'lerin ortalarına kadar hizmette kaldı, ardından bazıları 1990'ların başına kadar kullanılan Tu-95U eğitim uçaklarına dönüştürüldü.
1960'larda, Tu-95 - Tu-95RTs okyanus keşif uçağı, Tu-126 AWACS uçağı ve Tu-142 uzun menzilli denizaltı karşıtı uçak temelinde birkaç özel amaçlı uçak geliştirildi. 1964 yılında. radyo-teknik ve fotoğrafik keşif ekipmanı ile stratejik bir keşif uçağı Tu-95RA oluşturuldu. Bu uçak, "hortum konisi" tipinde bir uçuş sırasında yakıt ikmali sistemi alan "doksan beşinci" aileden ilki oldu.
1970'lerin başında, General Designer I.S. liderliğindeki Raduga Tasarım Bürosunda. Seleznev, X-55 küçük boyutlu stratejik havacılık seyir füzelerinin yaratılması için çalışmalara başladı. Tu-142MS olarak adlandırılan Tu-142M uçağının modernize edilmiş bir versiyonu, yeni silahın taşıyıcısı olarak önerildi. TsAGI çalışanları, bu kompleksin konseptinin oluşumuna önemli katkılarda bulundu. Başlangıçta, Tu-142MS, aynı zamanda bir CD ile donatılmış daha karmaşık ve pahalı çok modlu Tu-160 bombardıman uçağına bir alternatif olarak kabul edildi. Gelecekte, programlar üzerinde paralel olarak çalışmaya devam edilmesine karar verildi.
Seri Tu-142M uçağının tam bir ekipman ve silah seti ile donatılmış tam teşekküllü bir füze gemisine dönüştürülmesi Temmuz 1977'de başladı ve Eylül 1979'da tamamlandı. 31 Temmuz'da modernize edilen uçak ilk uçuşunu yaptı. Tu-95MS olarak adlandırılan uçak, ilk uçuşunu Eylül 1979'da yaptı ve 1981'de Taganrog Havacılık Fabrikasında seriye yeni bir füze gemisi fırlatıldı. 1983 yılında üretimi Kuibyshev'e (şimdi Samara) devredildi.
1989'da, seri Tu-95MS, bir yük ile hız ve irtifa için 60 rekor kırdı. 1980'lerde SSCB, Tu-95MS uçaklarının yerini almak üzere tasarlanmış yeni nesil bir stratejik bombardıman uçağı yaratma çalışmalarına başladı.Bununla birlikte, Sovyetler Birliği'nin çöküşü, Rusya'daki ekonomik kriz ve bunun sonucunda savunma harcamalarında yaşanan keskin düşüş, Uzun Menzilli Havacılığın yeni havacılık teknolojisi modelleri ile yeniden donatılması konusundaki çalışmaların yavaşlamasına neden oldu. Bu koşullarda, Uzun Menzilli Havacılık'ın mevcut uçak filosunu modernize etme görevleri öne çıktı.
Tu-95MS'nin seri üretimi 1992'nin başına kadar devam etti. Uçağın çeşitli modifikasyonları SSCB'nin çöküşüne kadar Uzun Menzilli Havacılık ve Donanma ile hizmet verdi. Bundan sonra, Tu-95'ler Rus ve Ukrayna hava kuvvetlerinin emrindeydi. Şu anda, Rus Hava Kuvvetleri 28 Tu-95MS-6 ve 35 Tu-95MS-16 uçağına sahip. Ayrıca Ukrayna'nın 23 uçağı var. Ukrayna'da, uçak kullanım bulamadı ve koruma altında.
Kullanım kolaylığı ve güvenilirliği nedeniyle, Tu-95, çok daha gelişmiş süpersonik füze taşıyıcısı Tu-160'ın benimsenmesinden sonra bile hizmette kaldı, ancak bu, pahalı bir özel bakım altyapısının oluşturulmasını gerektiriyor.
Varyantlar Başa dön
- AYI A - TU-95 / TU-95M -- Bear A, yüksek irtifa hassas bombalama yapabilen uzun menzilli bir stratejik bombardıman uçağıdır. TU-95 ve TU-95M bombardıman uçakları, maksimum tasarım menzilinde 9.000 kg bomba taşımak üzere tasarlandı ve bu, uçağın menzili azaltılarak daha da artırılabilir. Kendini savunma için altı adet radar kontrollü tarete monte AM-23 silahı taşıdılar. İlk iki tam donanımlı Tu-95 uçağı, Ağustos 1955'te fabrikadan ayrıldı ve Ekim 1955'te uçuş testlerine başladı. 5.000 kg yük taşıyarak maksimum 850 km/s hıza ve maksimum 10.200 m hizmet tavanına ulaştı. 12.100 km menzil. Bomba bölmesi 14.2 m (46.6 ft) uzunluğundaydı. TU-95M olarak adlandırılan sonraki uçak, daha fazla kalkış ağırlığına izin veren daha güçlü ve daha yakıt verimli NK-12M motorlarına sahipti. Eylül ve Ekim 1957'deki testler sırasında, maksimum 905 km/s hıza, 12.150 m'lik bir tavana ve 13.200 km'lik bir menzile ulaştı. Menzil ve hız gereksinimlerinin yetersiz kalmasına rağmen, konuşlandırma Ekim 1957'de başladı. Bu uçaklar üzerinde yapılan çalışmalar sırasında, hava savunmasına karşı koyma yetenekleri gelişmiş bir bombardıman uçağının geliştirilmesine devam edildi. 1952'de hükümet, tavanı 17.000 m olan bir yüksek irtifa stratejik bombardıman uçağı sipariş etti. Testlerde NK-12M motorlarıyla donatılmış bir prototip kullanıldı, ancak artan irtifa bombardıman uçağının bekasını artırmadığı için geliştirme durduruldu. Çoğu 'Bear-As' daha sonra füze taşıyan Bear-B konfigürasyonuna dönüştürüldü. Yaklaşık bir düzine hayatta kalan 'Bear-As', eğitim görevleri için Tu-95U konfigürasyonuna dönüştürüldü
- AYI - TU-95V - 1956'da inşa edilen Tu-95V, büyük hidrojen bombaları taşımak için tasarlandı. Bu bombalar 1950'lerin sonunda faaliyete geçmediği için bu uçak eğitim amaçlı kullanıldı. Bununla birlikte, 1961 yılında, TU-95V uçağının elden geçirilmesi, No. Kuibyshev'de 18. Uçak, 31 Ekim 1961'de test edilen, yaklaşık 27.500 kg ağırlığında ve 58 megaton verime sahip hidrojen bombasını taşıyordu. BEAR A'nın bu versiyonu, görünüşe göre Batı istihbaratı tarafından farklı bir varyant olarak tanınmadı ve ayrı bir atama almadı.
- AYI - TU-95N -- 1958'de tek bir uçak, OKB-256 P.V. tarafından geliştirilen "PS" saldırı uçağı "RS"yi taşımak için kullanılan TU-95N'ye dönüştürüldü. Tsibina, ancak bu gelişme çizgisi tavizsiz olduğunu kanıtladı ve kısa süre sonra durduruldu. Bu projenin varlığı gerçeği, görünüşe göre o sırada Batı istihbaratı tarafından tespit edilmedi ve bu varyant Batı'da ayrı bir tanım almadı.
- AYI B - TU-95K / TU-95KD - Ayı B, kısmen uçak gövdesi içine yerleştirilmiş bir Kanguru (350 nm menzilli) havadan karaya füze taşıyordu. BEAR A TU-95M'den en görünür değişiklik, füze güdüm radarı için 3,3 metre genişliğinde düşük I-bandı A-336Z Crown Drum tarama antenini barındıran burnun altına geniş, düz tabanlı anten kaportasının eklenmesidir. TU-95K ve süpersonik Kk-20 (AS-3) havadan karaya füzeden oluşan TU-25K-20 silah sisteminin geliştirilmesine Mart 1955'te başlandı. hem uçak hem de füze ve bazı kaynaklar tarafından kullanılan "Tu-95K-20" isimlendirmesi hatalı olabilir]. 350 km'lik menzili, hava savunmasını aşmaya yetecek kadar olan havadan karaya füze, gövdenin altına yerleştirildi. Prototipin ilk uçuşu 01 Ocak 1956'da yapıldı ve geliştirme yoluyla füze fırlatma ve yönlendirme sistemi, uçağın gövdesi ve yerleşik elektronikler üzerinde devam edildi. TU-95K'nın seri üretimi 1958 baharında başladı ve Eylül 1959'da operasyonel konuşlandırma başladı. Ek yakıt tankları ve Tu-95K'nın füzesi, uçağın menzilini azaltan ağırlık ve sürtünme artışına neden oldu. Bu performans açığının havadan yakıt ikmali ile dengelenmesi gerekiyordu. Bu "hortum konisi" sistemi üzerindeki çalışmalar Mayıs 1960'ta başladı ve 1961'de tamamlandı. Bu havada yakıt ikmali sistemiyle donatılan bombardıman uçakları Tu-95KD adını aldı. Bazı 'Bear-B'ler eğitim görevlerine düşürüldü. Başa dön
- AYI C - TU-95KM -- 1960'larda birkaç TU-95K ve TU-95KD bombardıman uçağı yeni bir radyo mühendisliği ve navigasyon sistemi aldı ve isimleri TU-95KM olarak değiştirildi [bazı Batılı kaynaklar Tu-95KM Bear-C'nin yeni yapılmış bir uçak olduğunu iddia ediyor , bir dönüşüm yerine]. Bear C, gövdenin kıç bölümünün karşı taraflarında bulunan iki çift keşif radomunun eklenmesiyle, görünüş olarak son seri Bear B Tu-95KD'lere benzer. Birçok Tu-95KM, 'Bear-G' konfigürasyonuna yükseltildi ve hiçbirinin orijinal konfigürasyonda çalışmaya devam ettiğine inanılmıyor.
- AYI D - TU-95RT'ler -- Bear D, ELINT keşif de yapabilen Bear A'nın bir çeşididir. TU-95RTS deniz keşif uçağı 1960'ların başında geliştirildi ve ilk uçuş testini Eylül 1962'de gerçekleştirdi ve seri üretim 1963'te başladı [bazı Batılı kaynaklar, uçağın artık Tu-95M 'Bear-As'tan dönüştürüldüğünü öne sürüyor. ]. TU-95RTS, 1964'te donanma havacılığıyla uçmaya başladı ve 1966 baharında operasyonel envantere girdi. Bear-D ilk olarak 1967'de Batı istihbaratı tarafından tanımlandı. Yeni varyant, yeni bir genişletilmiş çene kaportası ve eski silah bölmesinin yerine çok daha büyük Big Bulge I-bant arama radarı. Bu arama radarı, gemi, denizaltı ve havadan fırlatılan füzeler için hedefler elde ederek orta rota füze rehberliği sağladı. Tu-95RT'ler, ağır bir bombardıman uçağının gövdesi üzerine inşa edilmiş olmasına rağmen, bir deniz devriye uçağı olarak tasarlanmış ve inşa edilmiştir. TU-95RT'lerin deniz karakol uçakları ağır bombardıman uçağı olmadılar ve değiller, havadan karaya silahlarla donatılmadılar veya dönüşüm geçirmediler. Tu-95RT uçakları, onları Tu-95 tipi ağır bombardıman uçaklarından ayıran dış özelliklere sahiptir: Bomba bölmeleri, hava bombalarını veya füzeleri askıya almak veya taşımak için harici taşıyıcı kirişleri ve bu tür silahların kontrolü için gerekli donanımları yoktur. Bu uçakların karakteristik diğer farklılıkları, gövdenin altında ve uçağın yanlarında yer alan yüzey durum gözetim ekipmanının ilave üç boyutlu anten kaportasıdır. 1991 yılının ortalarından itibaren Sovyetler Birliği, yalnızca deniz hava üslerinde bulunan 37 Tu-95RT uçağına sahipti. START I Antlaşması uyarınca, tüm Tu-95 varyantları ya ağır bombardıman uçakları, nükleer olmayan ağır bombardıman uçakları, test ağır bombardıman uçakları, eğitim ağır bombardıman uçakları veya eski ağır bombardıman uçakları olmalıdır. Ancak START II Onikinci Mutabakat Bildirisi, mevcut 37 TU-95RT (Ayı D) deniz devriye uçağını eski ağır bombardıman uçakları olarak değerlendirilmekten muaf tutuyor. Teklif, Tu-95RT'ler hakkında bilgi ve bu bilgiyi doğrulama fırsatı sağlayarak Mutabık kalınan Beyan'ı tamamlar ve güçlendirir. Büyükelçiler Brooks ve Nazarkin arasındaki 31 Temmuz 1991 tarihli mektup alışverişinde, uçakların deniz harekatı için olduğu, ağır bombardıman uçağı olmadığı, havadan karaya silahlarla donatılmadığı veya dönüşüme tabi tutulmadığı belirtilmiş, ayrıca bu uçakların ayırt edici özellikleri sıralanmıştır ve Sovyetler Birliği'nin bu tür 37 uçağı olduğunu şart koşuyor. 37 uçak, ağır bombardıman uçakları veya eski ağır bombardıman uçakları için hava üslerinde, ağır bombardıman uçakları uçuş test merkezlerinde veya ağır bombardıman uçakları için eğitim tesislerinde bulunmamalıdır. Eski ağır bombardıman uçakları olarak kabul edilmeyecekler ve bu nedenle nükleer olmayan silahlar için donatılmış ağır bombardıman uçakları, eğitim ağır bombardıman uçakları ve eski ağır bombardıman uçakları için Antlaşma sınırları altında "sorumlu" olmayacaklardı. Sovyetler Birliği'nin bu tür uçakları üretmeye devam etmesi durumunda, bu tür tüm yeni uçaklar Antlaşma uyarınca eski ağır bombardıman uçakları olarak kabul edilecek ve havadan karaya silahlar için donatılmadıklarının doğrulanması için denetime tabi tutulacaktır. Taraflar, Antlaşma'nın imzalanmasından en geç 240 gün sonra, Sovyetler Birliği'nin (i) bu tür uçakların tanımlanmasına yardımcı olacak fotoğraflar sağlayacağı, (ii) belirli koşullar altında bu tür bir uçağın sergisini yapacağı ve (iii) Amerika Birleşik Devletleri'nin talebi üzerine, belirtilen koşullar altında bu tür diğer 36 uçağı sergileyecektir. Yaklaşık 15'inin 1994'te AV-MF ile hizmette kaldığına inanılıyordu. Başa dön
- AYI E - TU-95U -- Ayı E, Ayı A'nın fotokeşif gerçekleştirmek için değiştirilmiş bir çeşididir. Batılı kaynaklara göre, fazlalık Tu-95M'lerin dönüştürülmesiyle Deniz Havacılığı için yaklaşık 12 adet üretildi. Uçak, eski bomba bölmesinde, yedi kamera penceresi olan hafif şişkin bir çıkarılabilir keşif paletine sahiptir - sancak tarafının daha kıç tarafında tek bir pencere ile önde yan yana üç pencere çifti. START I anlaşması uyarınca, Taraflar, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği tarafından Tu-95U olarak belirlenen, daha önce Amerika Birleşik Devletleri tarafından Bear E olarak bilinen ve şimdi Bear T olarak bilinen tüm uçakların, ağır bombardıman uçakları eğitmek. Doğrulama amacıyla arka gövdenin etrafına kırmızı bantlar boyanmıştır.
- AYI F - TU-142 / TU-142M -- Bear F, en az dört farklı varyanttan [en az Bear-F Mod IV'e kadar] oluşan, farklı sayıda anten kaportasına sahip iki ana versiyonda mevcuttur. Bear F'nin görevi denizaltıları tespit etmek ve imha etmektir. Tu-142 deniz keşif uçağının geliştirilmesi, 1960'ların ortalarında, BEAR D Tu-95RTS'nin başlatılmasından kısa bir süre sonra başladı. Tasarım değişiklikleri arasında yeni bir kokpit ve biraz daha uzun burun ile birlikte yeni bir alt takım (şişkin alt takım kapıları ile) ve uzatılmış akorlu bir dümen yer alıyor. Tu-142'de dorsal ve ventral top taretleri bulunmuyor. TU-95RTS'nin daha güçlü NK-12MV motorlarına sahip bu yükseltilmiş versiyonu, 1968 yazında uçuş testlerine başladı ve Aralık 1972'de deniz havacılığı ile konuşlandırıldı. Rus kaynaklarına göre, Nr. 18 Kuibyshev'de ve 1970'lerin ortasından Fabrika No. 86, Taganrog'da. Batılı kaynaklar, Taganrog'daki üretim hattının 1983'te Bear-F ve Bear-H'yi inşa etmek için yeniden açıldığını bildiriyor. 1972'de TU-142'nin yükseltilmesi, denizaltı karşıtı savaş için kullanılan TU-142M ile sonuçlandı. TU-142M [Bear F Mod 2]'nin ilk uçuşu 04 Kasım 1975'te yapıldı ve Sovyet Deniz Havacılığına konuşlandırılması 1980'de başladı. 1982'de hizmete giren Tu-142M2 [Bear-F Mod 3], sivri uçlu bir kuyruk kaplamasında ve uzatılmış bir sonobuoy bölmesinde yeni bir MAD. Tu-142M3 [Bear-F Mod 4], yeni bir burun altı sensör paketini içeriyordu. İlk olarak 1986'da Batı istihbaratı tarafından tanımlanan Bear-F Mod 4, 1990'ların sonunda düşük hacimli üretimde kaldı. Tu-142 (Bear F) denizaltı savaş devriye uçakları, Sovyetler Birliği tarafından Tu-95'ten ayrı bir uçak türü olarak belirlenmiş olmasına rağmen, esasen Tu-95 ağır bombardıman uçağının tasarımıyla aynı tasarıma sahiptir. START I anlaşmasına göre, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği tarafından Tu-142 olarak belirlenen ve belirli bir uçağın nasıl donatıldığına bağlı olarak Amerika Birleşik Devletleri tarafından Bear F veya Bear J olarak bilinen tüm uçaklar, eski ağır bombardıman uçakları olmak.
- AYI F - TU-142LL - En az bir 'Bear-F', test motoru orta bölümün altında yarı geri çekilebilir bir kızağa monte edilmiş olarak, bir motor test yatağı olarak hizmet edecek şekilde dönüştürülmüştür.
- AYI - TU-95K5 -- 1976-1977'de iki KSR-5 [AS-6 KINGFISH] füzesi taşıması beklenen yeni bir Ayı modifikasyonu olan TU-95K-5'i geliştirme çalışmaları başladı. Ancak, TU-95K-22'yi üretme kararı ve TU-95MS uçağının geliştirilmesi nedeniyle tüm faaliyetler kısa süre sonra durduruldu. Bu tasarım projesinin varlığı, o sırada Batı istihbaratı tarafından tespit edilmedi ve bu varyant, uçuş testlerine veya üretime girmediği için Batı'da ayrı bir atama almadı.
- AYI G - TU-95K22 -- 1970'lerin başında, mevcut eski TU-95K ve TU-95KD bombardıman uçaklarının Kh-22 havadan karaya füzeler ve Backfire bombardıman uçaklarında kullanılan güdüm sistemleriyle donatılması için çalışmalar başladı. Havadan karaya füzeler (ASM'ler) taşımak üzere yapılandırılan bu eski BEAR uçakları, ses altı AS-3'ün yerine yeni süpersonik AS-4 füzesini taşıyacak şekilde yeniden yapılandırıldı. Bu bombardıman uçakları TU-95K-22 adını aldı ve gövdenin altında bir Kh-22M füzesi veya kanatların altındaki direklerde iki Kh-22H füzesi taşıdı. Geniş düz burunlu anten kaportası, Bear-B ve Bear-C'ninkinden ayrıntılı olarak farklıdır ve Kh-22 için Down Beat kılavuz radarının antenini barındırır. Kapsamlı savunma amaçlı aviyonik paketi, gövde üzerindeki sayısız radom ve kaplama ile kanıtlanır ve hayatta kalma ideolojisinde temel bir değişime işaret eder. Öz savunma silahları, önceki modellere kıyasla buna bağlı olarak azaltılmıştır. Uzatılmış bir kuyruk konisi, kuyruk taretinin yerini aldı ve dorsal taret, yalnızca tek bir ventral top taretini bırakarak tamamen kaldırıldı. TU-95K-22'nin ilk uçuş testleri Ekim 1975'te gerçekleşti ve 1970'lerin sonunda TU-95K'nın yeniden donanımı başladı. Operasyon testinden sonra, TU-95K-22 1982'de aktif envantere dahil edildi. Bu yeniden yapılandırmaların birçoğu (BEAR G) 1985'te tamamlandı. 1998'e kadar bu yeniden yapılandırılmış uçakların 45'inden fazlası çalışır durumdaydı. Başa dön
- AYI - TU-95M-55 - 1970'lerin ortalarında Kh-55 uzun menzilli havadan karaya füze çalışmaları başladı. Başlangıçta yeni TU-160 süpersonik bombardıman uçaklarında konuşlandırılması planlanan TU-95'i Kh-55 ile donatmak için çalışmalar yapıldı. Tu-95M-55 olarak adlandırılan Kh-55 füzeleri ile donatılmış TU-95 bombardıman uçaklarının testleri 1978'de başladı. Tamamlanmasının ardından proje reddedildi ve Kh-55 füzelerini taşımak için yeni bir Tu-95MS uçağının geliştirilmesine başlandı. başlatıldı. Bu tasarım projesinin varlığı gerçeğinin o sırada Batı istihbaratı tarafından tespit edilip edilmediği açık değildir ve her halükarda bu varyant Batı'da ayrı bir tanım almamıştır.
- AYI H - TU-95MS -- Tu-95MS uçağı, Tu-142'yi temel alır ve bu nedenle TU-95'ten bir takım ayrıntılarda farklılık gösterir. Tu-95MS'nin burnu Bear-C ve Bear-G'ninkine benzer, ancak daha derin, daha kısa bir anten kaportası ile gövdenin her iki yanından geriye doğru uzanan kablo kanalları. Denizcilik Tu-142'nin 178 cm'lik ön gövde tapasından yoksundur ve önceki bombardıman varyantlarının daha kısa kanatçık ve yatay, sarkık olmayan yakıt ikmali sondasını tutar. Arka top kulesi, önceki modellerde taşınan tek namlulu NR-23 çiftinin yerine tek bir çift namlulu GSh-23L topuyla yeni bir tasarımdır. İlki Eylül 1979'da olmak üzere başarılı testler yapıldıktan sonra 1981'de seri üretime başlandı. BEAR üretim hattının yeniden açılmasıyla birlikte Sovyetler, BEAR turboprop bombardıman uçağının yeni, yükseltilmiş bir çeşidini üretmeye başladı ve böylece uzun menzilli uçuşlarını artırdı. menzilli bombardıman kuvveti. BEAR bombardıman uçağının bu tamamen yeni çeşidi - BEAR H - uzun menzilli Kh-55 [AS-15] havadan fırlatılan seyir füzesi için fırlatma platformu oldu. İlk versiyon, bomba bölmesinde bir mancınık üzerinde bulunan Kh-55 havadan karaya füzeleri taşıyordu. Bu, 1960'lardan beri BEAR uçak gövdesinin grev versiyonunun ilk yeni üretimiydi. Seri üretimdeki BEAR H ile, 1970'lerin sonlarına özgü BEAR uçaklarının envanterindeki düşüş tersine döndü. 1988'e gelindiğinde, BEAR H bombardıman uçaklarının Kuzey Amerika'ya yönelik saldırıları simüle ettiği düzenli olarak gözlemlendi.
- AYI H6 - TU-95MS6 -- TU-95MS6 uçağı olarak belirlenen versiyon, bir döner fırlatıcı üzerinde bomba bölmesinde bulunan Kh-55 havadan karaya füzeleri taşıyordu.
- AYI H16 - TU-95MS16 -- TU-95MS16, gövde içinde altı füze ve kanatların altında 10 füze taşıyordu. Her bir iç kanat panelinin altına üç kanat altı dikmesi yerleştirilmiştir, dıştan takmalı çift üç füze ve diğer iki tekli füze taşır.
- AYI J - TU-142MR -- TU-142MR, denizaltı iletişim rölesi için kullanılan Tu-142M'nin bir başka modifikasyonuydu ve ulusal komuta makamlarının ve stratejik füze taşıyan denizaltıların iletişim kurmasına izin verdi. Gövde altı arama radarı kaldırıldı ve uçak, birkaç kilometre uzunluğundaki bir tel anten için gövde altı vinç bölmesiyle donatıldı. Tu-142 (Bear J) deniz haberleşme rölesi uçağı, Sovyetler Birliği tarafından Tu-95'ten ayrı bir uçak türü olarak belirlenmiş olmasına rağmen, esasen Tu-95 ağır bombardıman uçağının tasarımıyla aynı tasarıma sahiptir. START I anlaşmasına göre, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği tarafından Tu-142 olarak belirlenen ve belirli bir uçağın nasıl donatıldığına bağlı olarak Amerika Birleşik Devletleri tarafından Bear F veya Bear J olarak bilinen tüm uçaklar, eski ağır bombardıman uçakları olmak.
- AYI T - TU-95U - Yaklaşık bir düzine hayatta kalan 'Bear-As', mühürlü bomba bölmeleri ve arka gövdenin etrafına boyanmış geniş bir kırmızı bant ile Tu-95U konfigürasyonuna dönüştürüldü. START I anlaşması uyarınca, Taraflar, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği tarafından Tu-95U olarak belirlenen, daha önce Amerika Birleşik Devletleri tarafından Bear E olarak bilinen ve şimdi Bear T olarak bilinen tüm uçakların, ağır bombardıman uçakları eğitmek. Çoğu, Ryazan'daki Uzun Menzilli Havacılık eğitim merkezinde hizmet verdi ve çoğu 1991 ve 1992'de kullanımdan kaldırıldı
Rusya, Ukrayna ve Hindistan (Ayı F) Ayı'yı kullanır. Başa dön
1991'de START-1 anlaşması imzalandığında, Rus kuvvetlerinde hala 147 bombardıman uçağı ve füze gemisi görev yapıyordu: 84 TU-MS ve 63 TU-95K-22, TU-95K ve TU-95M. Eğitim için ek bir 11 TU-95U kullanıldı.
Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, bir birim Bear uçağı, yirmi üç TU-95MS, bir TU-95K ve bir TU-95M uçağı ile Ukrayna'da kaldı. Bu uçaklar Ukrayna'ya geçti ve START-1 anlaşmasının hükümleri uyarınca hizmet dışı bırakıldı. Gaz borcunun ödenmesi için Ukrayna'nın Rusya'ya takas ettiği toplam 11 stratejik bombardıman uçağı ve 600 havadan fırlatılan füze 2000 yılının ortalarında transfer edildi. İki Tu-160 bombardıman uçağı Ukrayna'nın Chernigov bölgesindeki Priluki'den Rus hava üssü için uçtu. Engels. Füzeler demiryolu ile Rusya'ya gönderildi.Üç Tu-95MS bombardıman uçağı ve altı Tu-160 uçağı, hükümetler arası anlaşmaların yerine getirilmesi için Ekim 1999'dan beri Engels'e ulaşmıştı. Rusya'ya taşınmadan önce, Priluki havaalanında 19 Tu-160, Uzin'de ise 21 Tu-95MS konuşlandırıldı.
Sovyetler Birliği'nin dağılması sırasında, on üç TU-95MS-16 ve yirmi yedi TU-95MS-6 Kazakistan'da bulunuyordu. Ardından Kazakistan'da bulunan tüm Bear uçakları Rusya'ya devredildi.
Rus Tu-95 ve TU-95MS uçakları şimdi iki hava üssünde konuşlandırıldı Toplam on dokuz TU-95MS16 ve iki TU-MS6, 121. Moskova bölgesindeki Engels Hava Üssü. Svobodny'deki Ukrainka hava üssünde (73. Ağır Bombardıman Hava Bölümü), Kazakistan'daki Semipalatinsk'teki Dolon hava üssünden yeniden konuşlandırılan 16 TU-95MS16 ve 26 TU-95MS6 bombardıman uçağı var. TU-95K-22 bombardıman uçakları hizmet dışı bırakılmaya tabidir. 1997'nin başlarında beş TU-95K-22 hizmet dışı bırakıldı ve Zngyelse'de yeniden donatıldı ve beşi Ryazan eğitim merkezinde. Sekiz TU-95, Zhukovskiy'deki [Ramenskoye] uçuş testi enstitüsünde yer almaktadır ve bir TU-95K uçağı, Ryazan'da statik bir görüntü olarak hizmet vermektedir.
1990'ların ortalarında ve başlarında inşa edilen TU-95MS, 2010 ve 2015'e kadar faaliyette olacak. Rusya şu anda mevcut Kh-55'in yerini alacak yeni bir havadan karaya füze üzerinde çalışıyor.
Haziran 1999'un sonlarında iki TU-95 Bear bombardıman uçağı, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana Moskova'nın en büyük askeri tatbikatlarının bir parçası olarak ABD'nin çarpıcı mesafesinde uçtu. Bombardıman uçakları, İzlanda yakınlarında dört ABD F-15 avcı uçağı ve bir P-3 devriye uçağı tarafından durduruldu ve adanın etrafında saat yönünde uçuşa eşlik etti. Ayılar ve iki Blackjack, Moskova'nın doğusundaki Engels Hava Üssü'nde bulunan Donbass Red Banner 22. ağır bombardıman bölümündendi. Başlangıçta orta Norveç Denizi boyunca uçtular. Yolun yarısını geçtiklerinde, Blackjack'ler Ayılardan ayrıldı ve Norveç kıyı şeridi boyunca uçtu.
16 Eylül 1999'da bir çift Rus Tu-95 Bear bombardıman uçağı ABD Hava Kuvvetleri tarafından Alaska kıyılarına doğru yöneldi. ABD savaş uçakları, radara yakalanan uçağı engellemek için gönderildi. Hava Kuvvetleri yetkilileri, her iki bombacının da ABD hava sahasına geçmeden ve yaklaşan savaşçılardan yaklaşık 90 mil uzakta döndüğünü söyledi. Sovyetler Birliği, Soğuk Savaş sırasında Alaska'ya doğru uçarak ABD hava savunmasını düzenli olarak test etti, ancak Hava Kuvvetleri, Mart 1993'ten bu yana ilk kez bunu belgelemişti.
Anten geliştirme ve test etme
Bu zorluklardan biri, uzun mesafeli kablo anteninin tasarımı ve üretimiydi. Hava akımıyla başa çıkabilmesi için bu uzunlukta bir kabloya ihtiyaç duyan Sovyet tasarımcıları için yepyeni bir meydan okumaydı. Ayrıca, tüm serbest bırakma işlemi sırasında, ayrıca temizlenmesi ve çekilmesi sırasında anteni havada sabit tutacak kadar güçlü olması gerekiyordu.
1974'te testler yapıldı. Görev için seçilen uçak, Lockheed C-130 Hercules'ün Sovyet muadili olan dört turboprop An-12 idi.
Test yatağı An-12, eskiden red” olan c/n 9900902 idi. 2500 m (8200 ft) uzunluğundaki bir tel anten (TWA) prototipi, bir ram hava türbini tarafından sürülen güçlü bir BLT-5 vinci ile birlikte ona bağlandı.
Dört turboprop An-12 –, Lockheed C-130 Hercules'in Sovyet muadili, anteni test etmek için kullanıldı. (ABD Ulusal Arşivleri)
Uçak, kanat uçlarında ve yüzgecin tepesinde puro şeklindeki üç kaplamasıyla tanınabilirdi. Ayrıca, birçoğu, antenleri, gözlemcilerin uçağın bir An-12VKP Zebra Hava İndirme Komutanlığı olduğuna inanmalarına yol açtı.
Bununla birlikte, tüm iletişim sistemini işlevsel hale getirmek için birkaç test gerekliydi. Bu süre zarfında, birçok test her türden başarısızlık gösterdi.
Tupolev Tu-142 'Ayı' - Tarihçe
Editörün Notu Temmuz 2007: Tu-95/142'nin bu teknik profili o zamanlar mevcut olan en iyi malzemelerden derlenmiştir. 1991'de Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana, Ayı'nın erken tarihi ve kullanılan çok çeşitli varyantların ayrıntılı konfigürasyonu hakkında önemli ölçüde daha fazla ayrıntı elde edildi. Daha yeni bir Ayı analizi artık mevcut [Devamı. ].
Boeing B-29'un tüm torunları arasında en dikkat çekici olanı Tupolev Bear. Ayı, Rusya'nın stratejik havacılık kuvvetlerinin temel dayanağı ve Rus deniz stratejisinde kilit bir unsurdur ve şu anda bu rollerden en az birini desteklemek için üretimdedir. Yeni Bear H, Rusya'nın ilk seyir füzesi gemisidir ve bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri'ni muazzam bir Over-The Horizon (OTH) radar ağı kurmaya yönlendirmiştir, bu, Bear'in çağının bir tasarımı için oldukça büyük bir başarıdır.
Ayı'nın kökeni, Japon savunması tarafından ciddi şekilde hasar gören birkaç USAAF B-29 uçağının Rus topraklarına indiği 1945 yılına kadar izlenebilir. Mürettebatlar ülkelerine geri gönderilirken, B-29'lar Sibirya'yı asla terk etmedi. Fabrikalarından gönderilen Tupolev ve Shvetsov bürolarından mühendisler, uçağı son bileşenine kadar soymaya, hepsini analiz etmeye ve belgelemeye başladılar.
1945'te Rus bombardıman uçağı tasarımı on yıllardır en kötü durumdaydı, tek üretim dört motorlu bombardıman uçağı savaş öncesi tasarımdı ve USAF'nin B-29 filosuna kıyasla umutsuzca yetersizdi. Rusya'nın yeni edindiği nükleer kapasitesini yansıtmak için yetenekli bir bombardıman uçağına ihtiyacı vardı ve B-29'u kopyalamak, bir tane elde etmenin en acısız yoluydu. Sağlam B-29'un, 1949'da SSCB'ninki kadar eski bir endüstriyel altyapıda başarıyla üretilebilmesinin takdiridir.
Tamamen Sovyet tasarımı olarak selamlanan Tu-4 Bull, ilk olarak 1947'de uçtu ve 1949'da seri üretime girdi, sonunda 1200 üretildi. Ruslar, dört top kulesini uzaktan kontrol eden uçak gövdesini, motorları, sistemleri ve benzersiz ateş kontrol sistemini kopyaladılar. Uçaklar arasındaki dikkate değer fark, B-29'un 50 kalibrelik toplarına tercih edilen Rus NS-23 topunun kurulumundaydı.
Tu-4, Rusya'ya güvenilir bir nükleer saldırı gücü sağlarken, ABD'nin B-50, B-36 ve B-47'yi konuşlandırması, daha yetenekli bir uçağa ihtiyaç olduğunu açıkça ortaya koydu. Tupolev bürosu, Tu-4 tasarımını daha büyük Tu-80 ve Tu-85'e dönüştürdü ve sonunda bu tarihe kadar kullanılan karakteristik camlı burun ve kademeli gövdeyi benimsedi.
Bu uçakların hiçbiri başarılı olarak kabul edilmedi ve Ruslar yeni geliştirilen turbojet ve turboproplara yöneldiler, böylece iki büyük uçak ailesi – Badger ve Bear – ortaya çıktı.
Porsuk ve Ayı, Rus uçak tasarımında hem evrimsel hem de devrim niteliğindeydi. Evrimsel yön, Boeing mirasını doğrudan gösteren gövde ve sistemlerin tasarımındaydı. Devrim niteliğindeki yön, süpürülmüş kanat ve türbin güç santrallerinin uygulanmasındaydı.
Tu-95 1951/52'de tasarlandı ve ilk kez 1955'te uçtu. Tu-95'in gövdesi birçok açıdan B-29'unkine benziyor, enine kesiti dairesel, kanatların basınçlı bir ön kısmı ile , altında ve arkasında bir silah bölmesi bulunan kalın kanat köklerini destekleyecek sağlam bir yapıya sahiptir. Kanadın arkasındaki gövde, atalarının genel konfigürasyonunu koruyor, ancak çoğu versiyonda sadece tek bir basınçlı kabuk kullanıldığı görülüyor, dikey dengeleyicinin altında bu, kıç nişancı/operatör istasyonlarını içeriyor. Kuyruk uçağı gövdenin biraz yukarısına kaldırılmıştır ve gövdenin sonunda bir kuyruk nişancı istasyonu bulunmaktadır. Nişancıların kanadın hemen kıçına konuşlandığı B-29'un aksine, Tu-95 nişancı(lar)ında kuyruk düzleminin altında iki büyük gözlem kabarcığı bulunur. Ancak Tu-95, Tu-4'ün uzaktan kumandalı top taret sisteminin bir kısmını elinde tutuyordu, geri çekilebilir bir sırt ve her biri bir çift 23 mm NR-23 top içeren ventral bir barbet.
Uçağın camlı burnu, denizci/bombardıman istasyonunu barındırıyordu ve onu çift kontrollü geleneksel bir uçuş güvertesi takip ediyor. Ön gövde, neredeyse kesinlikle sistem operatörleri (örneğin daha sonraki türevlerinde saldırı radarı), bir topçu ve muhtemelen bir görev komutanı veya siyasi subay (bu benzersiz bir strateji olmayacaktı, Betty gibi Japon bombardıman uçakları bir komutan taşıdı) için ek istasyonlar barındırıyor. 1950'ler ve 1960'lar boyunca nükleer sistemler üzerindeki yüksek derecede KGB kontrolü göz önüne alındığında, pilot istasyonlarının hemen kıç tarafında ve biraz üzerinde oturacak yer neredeyse doğal bir çözüm gibi görünüyor). Gövde silah bölmesi, kanat köklerinin altında ve arkasında bulunur, birkaç yüksek verimli nükleer cihaza sığabilir. Tu-4'te kullanıldığı şekliyle ileri ve arka basınçlı alanları birbirine bağlayan gövde tünelinin muhafaza edilip edilmediği açık değil, ancak beklenen sorti süresi göz önüne alındığında bir anlam ifade edebilirdi.
Arkadaki basınçlı alana erişim, bazı fotoğraflarda görülebilen, neredeyse kesinlikle bir karın kapağından (cf Badger) sağlanmaktadır.
Tu-95'in kanadı ve motoru, öncekilerden radikal bir şekilde ayrıldı. Dört çift çiti olan geniş süpürülmüş kanat, dört büyük motor naselini içte ve dışta Fowler kanatçıkları ve geleneksel kanatçıklar taşıyordu. Kalınlığı ve alanı yakıt için önemli bir hacim sağladı, yerdeki fark edilir özşekil, uçuş yükü altında kayboluyor. İç kısımdaki motorlar, ana şasiyi gizleyen geniş arka kenar bölmeleriyle son bulur. Bu düzenleme, stabilite için geniş bir yol sunar, gövde/orta bölüm alanını faydalı yük için serbest bırakır ve kanat yapısını, şasi kuyusu ihtiyacı ile cezalandırmaz.
Bu nitelikler Tupolev bürosu için o kadar önemliydi ki, bu konfigürasyon onun ticari markası haline geldi.
Güç santralleri, ters yönde dönen dört kanatlı AV-60 pervanesini çalıştıran dört büyük 12.000 shp Kuznyetzov NK-12 turboprop, Rus tasarım felsefesini simgeliyor - basitlik, boyut ve kaba kuvvet yoluyla performans elde etme. Tu-95'in 0.87 Mach çizgi hızında, bu aksesuarlar uçlardan çok önce süpersonik ve kesinlikle en yüksek verimlilikte çalışmıyorlar. Yine de bu konfigürasyon, seyir hızında makul olmayan bir ceza olmaksızın günün turbojetlerine üstün yük/menzil sunuyordu ve bu görüş bugüne kadar hiç şüphesiz hüküm sürüyor. 1955'te hız ve vuruş yarıçapı, birçok Batılı tüm hava savunma savaşçılarını yenmek için yeterliydi.
Tu-95'in motor düzeninin ilginç yan etkilerinden biri inanılmaz bir pervane gürültü seviyesidir, seyir hızında bile bıçak uçları 750 rpm pervanelerdeki düşük hıza rağmen hafif süpersoniktir. Gemideki elektronik sistemlerin titreşimden kaynaklanan arızalarında pervane harmoniklerinin katı bir ceza alması gerektiğinden hiç şüpheniz olmasın.
Bir RAAF P-3C tarafından Cocos adalarından fotoğraflanan uzun menzilli bir deniz devriyesi ve ASW uçağıdır. AV-MF'nin bu uçaklardan dört düzine kadarını kullandığına inanılıyor.
Günümüzde oldukça önemli olan bir diğer yan etki, dönen pervanelerin, özellikle önden bakıldığında, muazzam radar kesitidir. Sadece uçağın algılama menzilini arttırmakla kalmayıp, aynı zamanda geri dönüşü de modüle eder ve böylece uçağın kimliğini uygun şekilde oluşturulmuş bir radar sistemine ihanet edebilir.
Genellikle Tu-20 olarak adlandırılan Tu-95, 1955'te Sovyet VVS'nin (Hava Kuvvetleri) Dal'naya Aviatsia (DA - Uzun Menzilli Havacılık) ile hizmete girdi ve ilk kez 1955 Havacılık Günü uçuşlarında halka tanıtıldı. Birçok Batılı analist Tu-95'i bir yıl önce tanıtılan turbojet motorlu Myasishchev M-4'ün ciddi bir rakibi olarak görmese de, Sovyet hava stratejistleri üstün menzili ve daha uyarlanabilir konfigürasyonu için Tupolev'i açıkça tercih ettiler. Myasishchev M-4 Bison bugün öncelikle bir tanker olarak hizmet veriyor.
NATO tarafından Bear olarak belirlenen Tu-95'in erken türevleri stratejik nükleer saldırı uçağı olarak hizmet ederken, gövde bir yolcu taşımacılığı olarak daha da geliştirildi. Yeni Tu-114 Cleat'in gövdesi, Ayı'nınkinden daha büyük bir çapa sahipti ve orta kanat konfigürasyonu yerine alçak bir kanat kullandı.
Bir uçak olarak çok az başarı elde etti, ancak Tu-126 Moss Havadan Erken Uyarı sistemi için bir gövde tasarımı sağladı. Moss, 1970'de IOC'ye ulaştı ve 1971'de Bangladeş savaşında Pakistan'a karşı Hindistan hava operasyonlarını desteklemek için Hindistan'a konuşlandırılan tek bir uçakla. Moss'un Flat Jack AEW radarı, çok düşük karadan aşağı inceleme performansı ile ödüllendirildi ve yetenekteki bu sınırlama, Rusların şimdiye kadar bu türden sadece bir düzine kadar konuşlandırmasının nedeni olabilir. Şimdi yeni Il-76 Mainstay sistemi ile değiştiriliyor.
Nihayetinde, füze silahlı yüzyıl serisi avcı uçaklarının ve yeni Karadan Havaya Füze (SAM) sistemlerinin konuşlandırılması, Ayı'nın stratejik bir delici olarak ölümüne yol açtı. Ayrıca, havacılık tarihinde belki de benzersiz bir evrimsel yolun başlangıcını, otuz yılı aşkın bir süredir üretimde tutulan bir cephe stratejik savaş uçağının başlangıcını işaret etti. Bu uçağın en az dokuz farklı versiyonu mevcuttur ve bunlardan en az biri hala seri üretimde olabilir.
Bear A, Tu-95'in camlı bir burnu, çeneye monte edilmiş navigasyon/saldırı radarı ve dahili olarak serbest düşme nükleer bombaları taşıyan ilk nükleer saldırı versiyonuydu. Ellili yılların ortalarında Sovyet elektronik savaş kabiliyetinin durumu göz önüne alındığında, bu uçak, kıç yarıküredeki önleyiciler tarafından tehdit edildiğinde altı NR-23 topuna büyük ölçüde güveniyordu. Bu silah sisteminin temel sınırlamaları göz önüne alındığında, kısa süre sonra Bear B'nin yerini aldı.
Bear B, devasa AS-3 Kanguru stratejik nükleer soğukluk füzesi ile donanmış, özel bir uzun menzilli füze gemisiydi. Kanguru önemli bir silahtı ve Su-7 Fitter uçak gövdesinden türetildi. Bu haliyle, 5.000 lb'si büyük bir termonükleer cihaz olan, piyasaya sürüldüğünde yaklaşık 25.000 lb ağırlığındaydı.
Kanguru muhtemelen, kanat ve gövde yapısını paylaştığı Tesisatçı gibi bir Al-7F son yanan turbojet tarafından destekleniyordu. Ayı B, Kanguru'sunu bir karın boşluğunda taşıyordu. Bir kaporta Kanguru'nun girişini kapladı ve turbojet için kullanılacak olan yüksek basınçlı havalı marş sistemini neredeyse kesinlikle kapladı. Bear B, geniş burnun çoğunu kaplayan büyük bir Crown Drum I-bant seyir/saldırı radarı ile hedeflerini belirledi. Kanguruyu fırlattıktan sonra Ayı, füze için rehberlik etti.
Bazı kaynaklar, ışın sürüş kılavuzunun ilk kullanımını ve ardından veri bağlantısı orta rota güncellemelerini önermektedir, ancak görev profili göz önüne alındığında, Kanguru'nun basit bir işaret verici transponder taşıdığı ve hedefine yön ve konumu koruyan basit bir otomatik pilot tarafından yönlendirildiği çok muhtemeldir. . Bir A-336Z veya 346Z veri bağlantısı, Kanguru orta yol rehberlik sistemine bağlandı. Kanguru yaklaşık 40.000 fitte fırlatılacak ve buradan 1.6 Mach'ta yaklaşık 60.000 fit'e tırmanacak ve daha sonra büyük termonükleer savaş başlığıyla yok edeceği hedefine 1.8 Mach'lik sığ bir dalış yapacaktı. Maksimum menzil 350 nm olarak tahmin edildi.
Bear B, dümenin altında bir kuyruk uyarısı ve silah yerleştirme radarı taşıyordu, bu bir Bee Hind olabilirdi, ancak Kutu Kuyruğu genellikle türün sonraki versiyonlarına atfedilir. Altı NR-23 silahı da tutuldu. Daha sonraki bir aşamada bu uçaklar Sirena II ve III Radar Hedef Arama ve Uyarı (RHAW) ekipmanlarını ve standart SRO-2 Dost Düşman Tanımlama (IFF) sistemlerini aldı. Navaids, A322Z Doppler sistemini ve RSBN-2 kısa menzilli navigasyon sistemini içeriyordu.
Bear B altmışlı yılların başında hizmete girdi ve DA müttefiki yaklaşık 50 uçak aldı. Bazıları görünüşe göre Deniz Keşfi rolünde kullanılmış, uçak içi yakıt ikmali sondaları takılmış ve kıç sancak gövdesinde büyük bir kaporta kullanılmıştır.
1973'te Kuzey Denizi üzerinde RAF Phantoms tarafından fotoğraflanan bir Ayı D. D versiyonu, öncelikle gemi karşıtı seyir füzeleri için doğru rehberlik verileri sağlayan bir ara fırlatma istasyonu izleme uçağı olarak kullanıldı.
Bear C ilk olarak 1964'te Müttefik gemilerini gölgede bıraktı. Bu uçak, neredeyse kesinlikle Elektronik Destek Önlemleri (ESM) antenlerini barındıran, kıç gövdesinde ek kabarcık kaplamaları olan bir Kanguru yetenekli vuruş versiyonuydu.
Bazı Bear C uçaklarının kuyruk taretleri silindi ve elektronik donanımı da barındıran aerodinamik bir kuyruk konisi kaportası ile değiştirildi.
Bear C, Crown Drum saldırı radarını korudu ve benzerlikleri nedeniyle genellikle Bear B ile birlikte Bear B/C olarak belirlendi.
İlk olarak 1967'de görülen Bear D, Rus Aviatsia Voenno Morskovo Flota (AVMF-Sovyet Filosu Hava Kolu) MR kuvvetinin ana versiyonu ve en önemli tiplerinden biridir. Bear A'nın parlak burnunu korurken, aynı zamanda I-band Puff Ball seyir/saldırı radarının küçük çene anten kaportasını, bir uçak içi yakıt ikmali sondasını ve onun ayırt edici özelliğini, güçlü I/J ile ilişkili devasa ventral anten kaportasını da taşır. -band Big Bulge yüzey arama ve hedefleme radarı. Bear D, MR/Strike Bear C'nin gövde anteni kabarcıklarını korur ancak kuyruk düzleminin uçlarında ek ESM kaplamaları vardır.
Savunma paketi, daha önceki uçaklarda olduğu gibi ventral barbet ve kuyruk tareti muhafaza edilen Box Tail atış kontrol radarını içerir. Daha sonraki bazı uçaklarda, kuyruk nişancı istasyonu, bazı Bear C uçaklarındakine benzer bir kuyruk konisi ile değiştirilir.
Bear D hiçbir saldırı silahı taşımaz, ancak gemi/alt fırlatılan Yüzey-Yüzey Füzeleri (SSM) için bir Ufuk Üstü (OTH) hedefleme platformu olarak hizmet eder, kesinlikle hedef konumlarını aktarır ve büyük olasılıkla 200nm sınıfı gibi SSM'ler için orta yol kılavuzu sağlar. SS-N-3A/B Shaddock ve muhtemelen daha yeni olan alt, 300nm sınıfı SS-N-12'yi başlattı.
AV-MF, Vietnam'daki Cam Ranh Bay hava üssünde üslendiği bildirilen bu uçaktan 45'ini kullanıyor.
Bear E, görünüşe göre çok azının yapıldığı uzun menzilli bir keşif versiyonudur. Gövdesi, uçak içi yakıt ikmali probu, arka gövde kabarcıkları ve bomba bölmesinde bir sensör paleti olan bir Ayı A'nın gövdesidir.
Tu-142, başka bir AV-MF versiyonudur. 1970 civarında hizmete girdi ve uzun menzilli Denizaltı Savaşı ücret (ASW) devriyesi ve Deniz Keşfi (MR) ile görevlendirildi. Bear F aynı zamanda büyük bir versiyondur ve üretimine 1980'lerde olduğu gibi yeniden başlandı, temel tip ise çeşitli sistem yükseltmelerinden geçti.
Son modelin gövdesi (mod 2, 3, 4) Tu-142M Bear F, A stili ile görev odaklıdır, ancak bazı Bear D'lerde olduğu gibi camlı bir burun ve çene kaportası ile uzatılmış ileri gövde, uçak içi yakıt ikmali probu, artırılmış ön cam derinliği ve şişkin burun tekerleği kapıları. Yüzey arama radarının (muhtemelen Big Bulge'un bir türevi) ventral radomu, ana silah bölmesinde depoların taşınmasına izin vermek için ileri kaydırıldı, bunlar arasında torpidolar ve çeşitli türlerde derinlik şarjları var. Bir sonobuoy dağıtıcı bölmesine yer sağlamak için ventral ve dorsal barbetler uçaktan çıkarıldı. Birçok Bear F uçağı, dikey dengeleyicinin tepesinde bir Manyetik Anomali Dedektörü (MAD) bomu da taşır. Daha önceki birçok uçakta ayrıca içten takmalı motor kaportaları da genişletilmişti, ancak bu daha sonra terk edildi.
Tu-142, Bear'ın sonraki tüm versiyonları gibi, 40.000 ft'de yaklaşık 500 kt'lik bir çizgi hızı ve 4.475 nm'lik yakıt ikmali yapılmamış bir savaş yarıçapı sunan 14.795 shp NK-12MV turboprop ile donatılmıştır. Bu versiyonun yaklaşık 55'i AV-MF hizmetindedir ve tip görünüşe göre Cam Ranh Bay'de konuşlandırılmıştır.
Bear G, eski Bear B/C uçaklarına yakın zamanda yapılan bir güçlendirmenin tanımıdır. Kendinden öncekiler gibi Bear G de uzun menzilli bir füze taşıyıcısıdır ve bir çift çok güçlü AS-4 Kitchen füzesi ile donanmıştır. Bear G, bir uçak içi yakıt ikmali sondası taşır ve Backfire/AS-4'te ortak olan yeni bir Down Beat navigasyon/saldırı radarını barındıran Crown Drum saldırı radarının ayırt edici radomunu korur. Bu, Backfire'ın atış kontrol ve navigasyon/saldırı sistemlerinin kullanımını önerir.
Ek bir küçük anten kaportası, yakıt ikmal sondasının hemen altına yerleştirilmiştir, hava durumu/seyrüsefer radarına veya yüksek güçlü bir ECM antenine (bkz. B-52G) ait olabilmesine rağmen amacı belirsizdir. Bear G, bazı Bear D'lere benzer bir kuyruk konisi ile donatılmıştır, ancak ventral barbeti ve bununla ilişkili gözlem kabarcıklarını korur. Arka gövde ESM kabarcıkları, yeni kuyruk bölümünün üstünde ve altında ek radomlarla daha da desteklenir, bunlar büyük olasılıkla ECM sistemleriyle ilişkilidir.
Bir analistin kuyruk konisini büyük bir VLF anteni (cf Tacamo) ile ilişkilendirdiği aktarıldı, ancak bu, uçağın grev rolüyle tutarsız görünüyor.
Tu-126 Moss aslında bir Tu-114 Cleat uçak gövdesidir, sırayla Bear'den geliştirilmiş ve havadan erken uyarı radar sistemi ile donatılmıştır. Moss hizmette başarısız oldu ve sadece bir düzine inşa edildi, günümüzde rolü 11-76 Candid'in daha yetenekli Mainstay türevi tarafından devralındı.
Bu tablo çeşitli kaynaklardan derlenmiştir ve ağırlıklar, performans ve ekipman uyumu gibi öğeler dikkatle ele alınmalıdır. Birçok kaynak, Bee Hind atış kontrol radarını Bear Bee Hind'e atfederek ilk versiyonlarda taşınıyordu, ancak daha büyük Box Tail ekipmanı tarafından yerini aldı. Son model Bear F ve Bear H, daha yeni nesil sistemler taşıyabilir, ancak bu aşamada açık literatürde hiçbir şey yayınlanmamıştır (Yazar).
Bear G, uzun menzilli saldırı ile görevlendirilmiştir ve iki kanat kökü ve bir gövde istasyonunda AS-4 Kitchen'ın hem nakliye karşıtı hem de nükleer versiyonlarını taşıyabilir. 14,3301b sıvı yakıtlı roketle çalışan Kitchen, ilk olarak altmışlı yıllarda konuşlandırıldı ve RAF'ın Vulcans and Victors'daki biraz daha küçük Hawker Siddeley Blue Steel'i gibi Blinder ve Backfire uçaklarında taşındı.
Konvansiyonel veya nükleer olabilen 2.000 lb'lik bir savaş başlığı taşır. Mutfak, fırlatma platformundan 250 nm'ye kadar olabilen hedefine sığ bir dalış yapmadan önce, genellikle yaklaşık 80.000 ft'ye tırmanacağı ve 2.5 ila 3.0 Mach hızında gideceği yerden yaklaşık 35.000 ft'de başlatılır (bazı kaynaklar 400 nm'ye kadar olduğunu önerir) . Alternatif olarak Kitchen, 170 nm'ye kadar olan bir hedefe doğrudan sığ bir dalışa fırlatılabilir. Kitchen, atalet veya otopilot orta yol rehberliği kullanır ve nakliye karşıtı versiyonlarda terminal homing için bir J-bant aktif radar arayıcı kullanılır. Bear G için IOC'nin 1984 olduğu tahmin edildi ve bu uçak kara hedeflerini vurma yeteneğine sahip olsa da, birincil rolü en iyi donanımlı olduğu Batı nakliye şeritlerini engellemekte yatıyor.
AV-MF Bear D/F, uydu (radar okyanus gözetleme uydu sistemleri) ve kendi radar ve ESM sistemleri tarafından sağlanan hedefleme verileri ile Bear G, kapsamlı bir hava savunma sistemi tarafından kapsanmayan herhangi bir nakliyeyi kolayca avlayabilir. Mutfağın menzili ve hızı, Bear G'nin güçlü soğuk hava karıştırıcıları ile destekleme yeteneği ile birleştiğinde, uçağın bir geminin SAM şemsiyesinin ötesinden saldırmasını sağlar. E-2C/F-14/F-18 kapağına sahip bir USN CBG, Ayı'yı uzak tutabilirken, diğer nakliyeler bu 4,500 nm yarıçaplı uçağa karşı son derece savunmasızdır.
Bear H, bu ailedeki en yeni saldırı uçağıdır ve Kuybyshev fabrikasında hala seri üretimde olduğu bildirilmektedir. Bu uçak, kavramsal olarak AGM-109 Tomahawk ailesine benzeyen yeni AS-15 Havadan Fırlatmalı Seyir Füzesi ile donanmış Rusya'nın ilk seyir füzesi gemisidir.
Son model Bear F uçak gövdesine dayanan Bear H, bir J-bant Kısa Boynuz saldırı radarı taşır ve önceki versiyonlar tarafından taşınan kabarcıkların ve çıkıntıların çoğundan yoksundur. Ventral barbet, ilişkili gözlem kabarcıklarıyla birlikte yoktur, ancak kuyruk tabancaları ve atış kontrol radarı kalır. Bear G'de olduğu gibi, yakıt ikmali sondasının altına küçük bir anten kaportası yerleştirilmiştir.
Bear H ayrıca, farklı eklemlerden de anlaşılacağı gibi, kıç gövdenin çoğunun yeniden tasarlanmış gibi görünmesine rağmen, çok eski versiyonların büyük gövde bomba bölmesine sahiptir. AS-15 ALCM, bomba bölmesinde (8), kanat köklerinin (4) altında taşınır ve 1.500nm sınıfı menzil sunar. Bu füzenin bir tür Tercom güdümünü kullanıp kullanmadığı açık değil, çünkü konuşlandırılması çok daha ucuz bir alternatif olacak olan Glonass (ABD Navstar GPS'e Sovyet eşdeğeri) uydu navigasyon sistemiyle çakışıyor.
Doğruluğu nükleer saldırılar için yeterlidir. Ruslar kesinlikle Bear H'ye bir taahhütte bulundular, çünkü bu türden 40'tan fazlasının DA VVS ile hizmette olduğu bildirildi ve ABD'nin Pasifik kıyılarına yönelik simüle edilmiş grevler geçen yıl boyunca birçok kez uçtu. Bear H'nin B-1 benzeri Blackjack A ile desteklenmesi ve yerini alması bekleniyor.
Bear J, Bear'ın en son türevidir (ve ilk olarak bu yılki Sovyet Askeri Gücü sayısında rapor edilmiştir). Bu uçak, nükleer balistik füze fırlatma denizaltılarını destekleyen ABD Donanması Tacamo'ya çok benzeyen Çok Düşük Frekanslı (VLF) bir iletişim röle platformu olarak hizmet ediyor. Yazma sırasında hiçbir ayrıntı mevcut olmasa da, dayanıklılık ve gövde ömrü gereksinimi, yeni Tu-142M uçak gövdelerinin kullanımını ima ediyor.
Bear J'nin uzun bir VLF tel anteni taşıması gerektiğinden, neredeyse kesinlikle bazı C, D ve tüm G uçaklarında ortak olan kuyruk konisi kaplamasını kullanacaktır, ancak bu örnekte anten kablosu tamburunu ve destekleyici tahrik ve besleme donanımını barındıracaktır. Bu uçağa ikincil bir rol atfedilmemiştir, ancak bir Elint platformu olarak işlev görebilir.
Yaşına rağmen, DA'nın yaklaşık 150 uçağı (esas olarak G/H) ve AV-MF'nin yaklaşık 100 uçağı (esas olarak D/F) ile Bear, Sovyet envanterindeki kilit tiplerden biri olmaya devam ediyor. Batı standartlarına göre, Ayı, büyük bir kızılötesi ve akustik imzaya ve geniş bir radar kesitine sahip, eski ve sofistike olmayan bir uçak gövdesidir. Bununla birlikte, rollerinin çoğu için yeterlidir ve 4.500 nm sınıfı yakıt ikmali yapılmamış çalışma yarıçapı, deniz keşif ve grev rollerinde bir varlıktır.
AV-MF Bear D/F uçağı ve DA Bear G uçağının avcı-katil çiftleri, Cam Ranh Bay gibi ileri üslerden çalıştırıldığında, Özgür Dünya'nın nakliye şeritlerinin büyük bir bölümünü genişletilmiş menzillerde kapsayabilen, yetenekli bir deniz kontrol silah sistemini temsil eder. .
Sekiz Bear D/G uçağının Cam Ranh'a kalıcı olarak yerleştirilmesinin Avustralya'da çok az ilgi çekmesi şaşırtıcıdır, çünkü bu, gerektiğinde çok kısa sürede Bear G saldırı uçağının konuşlandırılmasını destekleyebilecek bir altyapı ile sonuçlanacaktır. Hükümetin Jindalee OTH-B radar sistemiyle ilgili acelesi bu koşullar altında mantıksız değildir.
Son bir düşünce olarak, son otuz yılda Sovyet küresel güç projeksiyonunun bir sembolü olan Ayı'nın Boeing'in B-29'unun doğrudan bir varisi olması oldukça paradoksaldır. Hatırlamaya değer.
Dosya:Tu-142MR-1990.jpg
Dosyayı o anda göründüğü gibi görüntülemek için bir tarih/saat üzerine tıklayın.
|Tarih/Saat||küçük resim||Boyutlar||kullanıcı||Yorum Yap|
|akım||23:43, 24 Ağustos 2019||3.000 × 2.400 (3.21 MB)||Hohum (mesaj | katkılar)||Ayrıntıları azaltmadan azaltılmış sarı renk lekeleri.|
|21:31, 24 Ağustos 2019||3.000 × 2.400 (3 MB)||AlbertoDV (mesaj | katkılar)||Biraz kontrast ve ışık geliştirmek için orijinal fotoğraftan elden geçirilmiş fotoğraf. Orijinalden önceki eski eserler, fotoğraf bilgisiyle çok agresifti.|
|15:44, 7 Mart 2014||3.000 × 2.400 (1.45 MB)||Hohum (mesaj | katkılar)||Yeniden işlenmiş seviyeler|
|19:09, 8 Kasım 2009||3.000 × 2.400 (1.58 MB)||Hohum (mesaj | katkılar)||Azaltılmış kroma, seviyeler.|
|12:59, 21 Mart 2007||3.000 × 2.400 (3.59 MB)||Liftarn (mesaj | katkılar)||<|
Bu dosyanın üzerine yazamazsınız.