İster bir mesajı olsun, ister basit bir eğlence biçimi olsun, 20. yüzyılın başlarında şarkılar toplum yaşamının önemli bir parçasıydı. Popüler tüketim için çalınacak şarkılar, Béranger ve Jean-Baptiste Clément gibi şarkı yazarlarını alarak Devrim'e kadar uzanan uzun bir gelenekten geliyordu ve her tür dinleyici ve amaç için her türlü biçimde geldiler.
Konuları geleneksel dini ve çocuk şarkılarından çok farklı olan mutlu sonla biten aşklar kabare sahnesinde en yaygın olanlardı. Doğaları gereği sözlü oldukları için, bu popüler şarkılar, çok ucuz küçük versiyonlar şeklinde üretildi ve yaygın olarak duyuldu; bunların bir kısmı, yüzyılın sonundan itibaren, bazen büyüklerin imzasını taşıyan illüstrasyonlar aracılığıyla yeni bir boyut kazandı. sokaklarda veya dergi ve günlük gazetelere ek olarak satılan isimler. Sosyal veya politik bir mesaj içeren şarkılar da yaşadı, şarkıcı söz yazarlarının sesleriyle taşındı ve 1914 öncesi toplumda hüküm süren kilise karşıtı, anarşist ve antimilitarist duyguların sayısız örneğini içeriyordu.
Tüm barbarlığıyla Birinci Dünya Savaşı'nın şarkı yazarlarını susturduğu ve insanları "şarkılara olan susuzluktan" aç bırakmış olabileceği düşünülmüş olabilir. Hiç de bile. Millet öne çıkarken şarkı söylerdi, cesaretlerini artırmak için ve her şeye rağmen kendilerini eğlendirmek için arka kademelerde şarkı söylerlerdi. Yine de, yeni ve tekrar gözden geçirilen temalar aracılığıyla, herkesin yaşadığı zorluklara dair bir ipucu vardı. BnF'nin Müzik bölümünde (Fransız Ulusal Kütüphanesi) bulunan Büyük Savaş şarkılarının 300'den fazla küçük versiyonundan, 1914'te 45 ve 1916'da 37'ye kıyasla, yalnızca 1915'te yaklaşık %70'i (215) çıktı. ve 1918.
Birinci Dünya Savaşı'nın ilk iki yılında, yurtsever şarkılar, 1871 yenilgisinden sonra görülene benzer şekilde, büyük bir canlanma yaşadı. Marseillaise veya devrimci şarkı olan Carmagnole gibi çok popüler melodiler veya şarkı sözleri genellikle kaplıydı. ( La Carmagnole du Kaiser , The Carmagnole of the Kaiser) ( La française, sur air de la marseillaise , The Frenchwoman to the tune of the Marseillaise) etikette.
Müttefik güçlerin milli marşlarının ve geleneksel "gezi şarkıları"nın yanı sıra, Ulusu muazzam bir cumhuriyetçilik dalgası içinde birleştirmeyi amaçlayan pek çok "vatansever şarkı", Belçika'da ve ardından Fransa'da başlıca askeri hareketlere tanıklık etti. ; Liège ve Namur burçlarının düşüşü, Paris kuşatması ve Marne için taksilere el konulması, düşmanı şeytanlaştırılacak ve alay edilecek bir şey olarak gösteren kavgacı ve intikamcı bir coşkuyla anlatıldı.
Gerçekten de "krautlar", savaş boyunca Fransız kadınlarına tecavüz etmek ve çocukları öldürmek gibi en kötü vahşetlerden sorumlu olmakla suçlandılar: l'Enfant au p'tit fusil de bois , Il est foutu Guillaume! , Siperdeki gazeteci çocuk , İmparatorluk şarkısı ve Küçük tahta silahlı çocuk
1914 sonbaharından itibaren savaşın bir çıkmaza girmesiyle, çatışmanın hızlı bir şekilde sona erdirilmesi konusundaki kararlılık ve umut, giderek yerini savaş alanlarının sert gerçekliğine bıraktı. Savaşa katkılarını ölümsüzleştiren şarkıların sözlerinde ve resimli kapaklarında ölü ve yaralılara göndermeler görülmeye başlayacaktı. Aynı zamanda, Panthéon'da Valmy ve Büyük Ordu'nun kahramanlarından ve hatta Jeanne d'Arc'tan, askere alınanları savaş için mideyle doldurmak ve en gençleri askere gitmeye teşvik etmek konuşuldu.
Yaralılar ve ailelerine destek için yardım çalışmaları yoğunlaştırıldı. Kasım 1914'ten itibaren, arka kademelerdeki tiyatroların yeniden açılması ve ordu tiyatrolarının kurulmasıyla birlikte, eğlenceye yönelik şarkılar, genellikle propaganda veya mutlu duygularla dolu, askerlerin can sıkıntısı deneyimine panzehir olarak görünmeye başladı. siperler ve onlara arka kademelerle bir temas şekli sağlamanın bir yolu olarak.
Söz yazarı Théodore Botrel veya ünlü Marche de Douaumont'un (Douaumont Yürüyüşü ) yazarı besteci André Caplet gibi çağrılan veya cepheye gönderilen müzisyenler yeteneklerini Orduya yardım etmek için kullanacaklardı. Arka kademeler, duygusal veya komik duyguları canlandıran, genellikle renk açısından zengin olan ve çalışan şarkılardan alınan argoyu içerecek şekilde popüler bir dilde "gerçek hayat şarkıları" performanslarına tabi tutuldu. amatör yazarlar tarafından yazılmamış veya bestelenmemiş (bunların %60'ı anonim kalacak), bilinen şarkı sözleri ve ezgiler kullanılarak herhangi bir eşlik olmaksızın bir melodi ile sınırlandırılacaktır.
Polka veya yürüyüş ritimlerine dayanan korolar ve beyitler biçiminde, hepsi siperlerdeki günlük yaşamla ilgili olacak ve sırayla "poilu" (piyade) veya "bleuet" (mavi üniformalı) farklı silah ve işleri onurlandıracaktı. 1915 piyadeleri), havacılara “sürücü” şoförlerini, sedyecileri, hemşireleri ve sağlık hizmetlerini unutmadan. Arka kademeler, uzun klişeler listesiyle geride bırakılmayacaktı: Fransız kadınları, bir kez daha sadık anneler, kız kardeşler ve eşler gibi geleneksel rollerine indirgendi, arka kademelere "top"taki savaş çabalarına katkıda bulunmak için çağrılan uzman işçiler. ve mühimmat" fabrikaları.
Savaşın başlangıcında Fransız ordusunun en sadık yoldaşı ve gururu olan süngü, makineli tüfek ve ünlü 75 mm sahra tüfeği, uğultularıyla şarkılara ritim verirken, aşk hikayeleri ve diğer “üç kuruşluk romantizm”, askerlerin ve insanların zihinlerini savaşın dehşetinden uzaklaştırmayı amaçlıyordu. Çok nadiren imzalanan, bazen renklendirilen resimli kapaklar (kendisi de çokça görülen Fransız bayrağının renklerinde) bu zor yıllara rağmen kullanılan dille uyumluydu: Melodi gibi estetik, ciddi veya dans için, bilimsel veya basit, heyecan verici veya dokunaklı olabilecek, şarkıdaki dil türüne uyacaktır.
"Kolay" bir repertuarın yanı sıra, yerleşik yazarlardan, genellikle muhafazakar geçmişlerden (örneğin Charles Péguy) ve çoğu profesyonel müzisyenlerden (Claude Debussy) gelen yüksek edebi ve müzikal içeriğe sahip şarkı sözleri de vardı. ön cephedeki konserlerde. Ne kadar çeşitli olursa olsun, bu düzenlenmiş şarkılar yine de propaganda makinesinin araçlarıydı ve sıkı sansüre tabiydi. Bu şarkı nasıldı Les héros de Craonne 1917 5 Mayıs kendisini feda Paquette lige övgü olarak 1918 yılında yazılmıştır (Craonne kahramanları), ünlü Chanson de Craonne için cevap olduğu iddia edildi.
Song of Craonne'un kendisi, Ulus açısından yıkıcı doğası nedeniyle kınandı ve vaat edilen ödüllere rağmen anonim yazarı asla maskesini düşürmedi… Barıştan bazen bahsedilse de, bunun nedeni adil bir savaşta savaşılmasıydı " özgürlük ve insanlığın savunması için" 1914'te, ancak savaşmayı reddetmeyi ima eden geniş bir Kardeşlik hareketiyle kazanılacak olan barış, 1916'nın sonunda ortaya çıktı: "Bu kadar acıdan sonra, nefret sonunda pes edecek. Kardeşliğe giden yol! Artık kanlı kavgalar yok, anlamsız katliamlar yok, O halde bundan böyle insanlık barış içinde yaşasın! Koro… Bırakın Dünya Birlik Olarak Savaşsın ki Barış galip gelsin!"