Uç güvercinler, alışılmadık uçuş teknikleriyle diğer çeşitlerden farklı olan yüksek uçan alt türler grubudur. Kuşlar, ismin temelini oluşturan uçmaktan daha olasıdır. 2019 yılına kadar, çok az sayıda uç güvercin kaldı ve cinsin safkan temsilcilerinin sayısı giderek azalıyor.
Uç güvercinlerin ayırt edici özellikleri
Uç güvercinler, aşağıdaki özelliklerle diğer ırklardan ayrılır:
- kuşun gövdesi 45 ° C'lik karakteristik bir eğime sahiptir;
- yetişkinlerin ortalama uzunluğu 35-40 cm'dir;
- kafa yuvarlak, dikdörtgen;
- orta veya küçük boyutlu gaga, uç hafifçe aşağı eğilir;
- boyun güçlü, muhteşem bir şekilde tüylü;
- göğüs iyi gelişmiştir;
- kuyruk güçlü, büyük;
- tüyler serttir, tüyler vücuda sıkıca oturur;
- bacakların derisi kırmızımsı.
Uç güvercinlerin rengi geniş bir renk paleti ile temsil edilir: hem tek renkli siyah beyaz temsilciler hem de alacalı bireyler vardır. Bu çeşitlilik güzellikte farklılık göstermez, ancak son güvercinler dekoratif bir alt tür olarak yetiştirilmemiştir. Bunlar, uçma niteliklerine göre değerlendirilen kuşlardır.
Önemli! Ağda, diğerleri gibi orak güvercinlerin de son ırklara ait olduğuna dair yaygın bir yanlış kanı var, ancak durum böyle değil. Birincisi, bu iki alt türün uçuş şekilleri birbirinden farklıdır. İkincisi, iki yüz kayası var.
Yılların sonu güvercinler
Uç güvercinlerin anavatanı Ukrayna'dır, ilk temsilciler Nikolaev bölgesinde yetiştirildi. Bu bölgenin bozkır ikliminin, güvercinlerin rüzgarın kuvvetini kullanarak oldukça sıra dışı bir uçuş tarzı geliştirmesinin nedeni olduğuna inanılıyor.
Son güvercinlerin yılları şu şekilde karakterize edilebilir:
- Kuş, hızlı ve neredeyse dikey bir şekilde havalanır, ardından kanatlarını keskin bir şekilde katlar ve aşağıya düşer, bu da popo güvercinlerinin İngilizce isminin temelini oluşturur - "tucherez". Bu kalkış özelliği sayesinde yaklaşık 4 m alana sahip küçük platformlardan yükselirler.2.
- Güvercinler gürültü olmadan kolayca uçarlar. Havada kuvvetli rüzgarlar ve yukarı çekişlerle desteklenirler ve yerin üzerinde zahmetsizce yüzmelerini sağlarlar.
- Uçuş sırasında kuş, kanatlarını yeryüzüne paralel tutar ve tüylerini tek bir düzlemde yayar. Kanatlar maksimum uzunluğa doğru fırlatılırken, kuyruk biraz alçaltılmış ve aynı genişlikte.
- Güvercin kuyruğunu biraz alçalttığı için sanki açılı uçuyormuş ve kuyruğa oturuyormuş gibi görünür.
- Uç güvercin 90 ° C açıyla yere iner.
- Sürüdeki güvercinler birlikte havada süzülmelerine rağmen gökyüzünde tek tek ayrılmayı ve bekletmeyi tercih ederler.
Nikolaev cinsinin Zaporozhye popülasyonunda, bu güvercinlerin ayrı bir cinse ayrılması için temel teşkil eden biraz farklı bir uçuş düzeni gözlemlenmiştir. Kuş, dönüşümlü olarak sağ ve sol kanadı kullanarak daire olmadan uçar. Böyle uçan bir resme "neşeli" adı verildi.
Kuvvetli rüzgarlarda popo güvercini 1-1,5 saat gökyüzünde kalır ancak düzenli eğitim kuşların dayanıklılığını artırır. Yetkin bir şekilde eğitilmiş bir güvercin, 8-9 saatlik uçuşlara dayanabilir.
Güvercin ırklarının sonu
Uçan uç güvercinlerin ataları, Yunanistan'dan Ukraynalı denizciler tarafından getirilen bireylerdi. Yüz çeşitliliğinin ilk safkan temsilcileri Nikolaev bölgesinde yetiştirildi, dolayısıyla türlerin adı - Nikolaev uç güvercinleri. Uzun bir süre boyunca, dağıtım alanı Ukrayna ile sınırlıydı, ancak sonuçta yeni türler, onları aktif olarak üretmeye başladıkları Rusya'da tanındı. Resmi olarak, güvercinlerin son alt türleri 1910'da tescil edildi.
Ön uçuş düzeniyle iki güvercin cinsi arasında ayrım yapmak gelenekseldir: Nikolaevskie ve Kirovograd Leylak. Birbirlerinden sadece görünüşte değil, aynı zamanda yazın özelliklerinde de farklılık gösterirler.
Tipik bir Nikolaev güvercini şuna benzer:
- bunlar orta boy kuşlardır, bir yetişkinin vücut uzunluğu 40 cm'yi geçmez;
- iniş düşük, vücut orta derecede gelişmiş, biraz uzamış;
- güçlü, kaslı ve hafif kalkık göğüs;
- boyun biraz kısadır;
- sırt düz ve geniştir;
- kanatlar vücuda yapışmaz, ancak katlandığında kapanır, uzunlukları kuyruğun uzunluğuna karşılık gelir;
- güvercin kanatlarını katladığında, alt kısımları kuyruğa uzanır;
- kuşların başları, vücudun büyüklüğüne orantılı olarak dar, hafif uzun ve küçüktür;
- başın tüyleri pürüzsüzdür;
- gaga ince ve uzundur, küçük boyutludur;
- mum hafif, neredeyse beyazdır;
- göz kapakları bej;
- gözler küçüktür, irisin rengi tüylerin rengine göre belirlenir: beyaz bireylerde gözler koyu kahverengidir, alacalı güvercinlerde, iris altındır, vb .;
- kuyruk geniş ve uzundur, arkaya sorunsuz bir şekilde akar;
- Nikolaev güvercinlerinin tüyleri elastik, geniştir;
- kuşların bacaklarında tüy yok ve aşağı, çıplaklar;
- bacakların rengi kırmızımsı bir tonla kahverengidir, pençelerin rengi daha açıktır ve büyük ölçüde tüylere bağlıdır: beyaz güvercinlerde pençeler ten rengindedir, alacalı olanlar - gri;
- Tipik bir rengi adlandırmak zordur, Nikolaev güvercinleri hemen hemen tüm tonlarda gelir - kırmızı, kül, siyah, mavi, beyaz ve alacalı tüy renkleri vardır;
- bir güvercinin göğsünde ve boynunda, rengine bakılmaksızın metalik bir parlaklık olmalıdır.
Kirovograd Leylakları benzerlerinden çok daha küçüktür, ancak dışa doğru çekicidir - kuşlar zarif duruşları ve zarafetiyle ayırt edilirler. Ek olarak, Kirovograd uç güvercinleri oldukça eğlencelidir.
Önemli! Kirovograd cinsinin yetiştirilmesindeki zorluk, bu kuşların huzursuz ve huzursuz olması gerçeğinde yatmaktadır. Dişi, isteksizce yavruyu yumurtadan çıkarır.
Kirovograd cinsinin tanımı aşağıdaki gibidir:
- bir güvercinin vücut uzunluğu ortalama 30 cm'dir, en az 32, daha büyük bireyler atılır;
- kafa küçüktür, ancak vücudun büyüklüğü ile orantılıdır;
- gözler hafif, neredeyse beyaz;
- kısa gaga;
- göğüs iyi gelişmiştir ve kaslıdır, ancak merkezde küçük bir çukur vardır;
- güvercin kanatlarını katladığında uçları neredeyse kuyruğunun ucuyla aynı hizadadır;
- cinsin tüyleri yoğundur;
- kuş tüyünün rengi Nikolaev uç güvercinlerinde olduğu gibi çok farklı olabilir: mavi, siyah, kırmızı, beyaz, sarı veya alacalı.
Nikolaev ırkı gibi, Kirovograd Leylakları da bugün nadirdir.
Uç güvercinlerin içeriği
Uç güvercinlerin bakımı özellikle zor değildir ve Kirovograd ve Nikolaev ırkları amatör yeni başlayanlar tarafından bile yetiştirilebilir. Kuşlara bakmanın basitliği, iddiasızlığı ve hemen hemen her tür bakma koşullarına kolayca uyum sağlama yeteneklerinden kaynaklanmaktadır - kış aylarında düşük sıcaklıkların bile popo güvercinleri üzerinde ciddi bir etkisi yoktur. Ayrıca kuşlar hızla gelişir ve mümkün olan en kısa sürede cinsel olgunluğa ulaşır. Yemin türü ve kalitesi de gerçekten önemli değildir; popo güvercinleri yiyecek seçimi konusunda seçici davranır.
Önemli! Uç alt türlerin yetiştirilmesindeki olası bir zorluk, güvercinlerin mizaçlarıdır. Kirovograd ırkı telaşlı ve huzursuzdur.
Türlerin avantajları arasında iyi doğurganlık vardır ve çoğu durumda satın almak için belirleyici faktör bu hale gelir. Nikolaev güvercinleri, Kirovograd güvercinlerinden daha sessiz oldukları için daha popülerdir. Bu güvercinlerin dişileri yumurtalarını kendi kendilerine kuluçkaya yatırırlar; Kirovograd Sirenevleri gibi izlenmelerine gerek yoktur. Uçtaki güvercinleri tutmanın tek koşulu, kuşların tam gelişim için geniş bir büyük kuş kafesine ihtiyaç duymasıdır. Bunları dairede bulundurmak kesinlikle yasaktır.
Sürü odası temiz, kuru ve cereyandan arındırılmış olmalıdır. Zaman zaman büyük kuş kafesi dezenfekte edilir. Kış için, kadın ve erkeklerin ayrı tutulmasının organize edilmesi tavsiye edilir, Şubat ayında birleştirilir. Bu gibi durumlarda, zaten Nisan ayında yavrularlar.
Uç güvercinler günde 2 kez beslenir. Türlerin iddiasız ve beslenmeye karşı iddiasız olmasına rağmen, kuşları mineral takviyeleri ile beslemek asla gereksiz değildir. Son cinsin diyetine sindirimi kolay olan hafif yemleri dahil etmek daha iyidir. Güvercin beslenmesi en genel haliyle aşağıdaki ürünlerden oluşur:
- yulaf;
- mısır ezmesi;
- bezelye;
- sulu yiyecekler;
- yeşillik.
Tavsiye! Çiftleşmeden 2 hafta önce kuşlar kenevir tohumu ile beslenir. Bu süre zarfında dişilerin ihtiyaç duyduğu çok miktarda besin içerirler.
Civcivler yetişkinlerden daha sık beslenir - günde 3 defa. Yaşamın ilk haftalarında mısır ezmesi vermek daha iyidir, yeşillikler daha sonra tanıtılır. Tüm yeni yemler ve gıda katkı maddeleri, kuşların sindirim sistemini zorlamamak için yavaş yavaş diyete dahil edilir.
Son alt türlerin içeriğinin bir özelliği erken eğitimdir. Kuşları zamanında eğitmeye başlamazsanız, daha sonra yaz aylarında kusurlar geliştirirler, ayrıca daha az dayanıklı olurlar ve uzun süre havada kalamazlar.
Civcivler 6-7 haftadan başlayarak atlamadan eğitilir. Sabahları zamanlanmış egzersizler düzenlenir. Gece uçuşları bir sürüle değil, her kuşla ayrı ayrı denenir. Aynı zamanda, biri aniden zamanında dönmezse endişelenmenize gerek yok. Kuvvetli rüzgar veya yağmurda kuşlar genellikle uzun mesafelere uçarlar, ancak daha sonra her zaman eve dönerler, bu ortalama 3-4 günden fazla sürmez.
Sonuç
Uç güvercinler, eskisi kadar sık bulunmayan alışılmadık bir uçuş düzenine sahip kuşlardır. Cins sayısı giderek azalıyor, çok az safkan birey var. Herhangi bir işlem yapılmazsa, cins soyu tükenmiş duruma geçecektir.