Bu çalışmada; Osmanlı Devleti?ndeki temel eğitim kurumlarının ilki olan sıbyan mektebleri ele alınmış ve ana tema olarak da bu eğitim kurumlarındaki öğretmen ve öğrencilerin sahip olmaları gereken vasıflar ile eğitim-öğretim faaliyeti esnasındaki ilişkileri üzerinde durulmuştur.
Çalışmada, Osmanlı klasik dönem temel eğitim yapısı alanında en değerli kaynaklardan biri olan Amasyalı Ali bin Hüseyin?in “Tarîku’l- Edeb” adlı eseri genel şablon olarak kabul edilmiştir. Ayrıca, bu eserde yer alan pedagojik eğitim önerileri, dönemin bazı eğitim içerikli eserleriyle karşılaştırılarak, Osmanlı klasik dönemi temel eğitim felsefesi hakkında bir değerlendirme yapılmak istenmiştir.
Konunun izahı yapılırken, önce öğretmen ve öğrencinin vasıfları ele alınmış ve sonra da öğretmen-öğrenci İlişkileri aktarılmıştır. Bu kapsamda öncelikle “Tarîku’l-Edeb”de yer alan prensipler ifade edilmiş ve daha sonra bu öneriler İbn-i Sahnun, Kabisî, İmam Burhaneddin Ez- Zernûcî gibi o dönemde revaçta olan eğitimcilerin eserlerindeki benzerlik veya farklılıklarla karşılaştırılmıştır.
Sonuç olarak; Tarîku?l-Edeb?in, Osmanlı Yükselme Dönemi?nin başlarında kaleme alındığı halde, sıbyan mekteplerinde istenen öğretmen-öğrenci profilini ve bunlar arasında olması gereken pedagojik ilişkileri ayrıntılı olarak ifade etmesi nedeniyle temel eğitim açısından kayda değer bilgiler içerdiği anlaşılmıştır.
Tariku‟l-Edeb, Osmanlı, Sıbyan Mektebi, pedagoji, öğretmen, öğrenci
Tam Metin : PDF