Güney Koreli Olimpiyat patenci Yuna Kim’in annesi Mee-hee Park, hayatını kızının başarısına adadı. 2010’da Vancouver’daki Kim’in altın madalyası ve dün Soçi’de gümüş, kişisel bir bedel olarak Park’a ve ailenin geri kalanına geldi: Park resim derslerini bıraktı, topluluk toplantılarına katılmayı bıraktı ve Güney Kore’de kocasını ve diğer kızını bıraktı. Kim ile seyahat edebilirdi.
“Yuna’da görev aldım,” diye yazdı Park, Güney Kore’de Kim’in devasa bir yıldız olduğu en çok satan bir anı yazdı. “Yuna için okulda olduğumdan daha çok çalıştım. Kendimi, ben aşık olduğumdan daha tutkulu bir şekilde adadım. ”
23 yaşındaki Kim, Soçi’de gümüşü kazandıktan sonra emekli olma planlarını açıkladı. Kızının buz pateni kariyerinde kimliğini kaybettikten sonra Park ne yapacak??
Çocukların büyüdüğü ve dışarı çıkacağı her ebeveynin karşılaşması gereken bir soru. Ancak elit sporcuların ebeveynleri boş yuva sendromunun aşırı bir versiyonuyla karşı karşıya kalabilirler. Geri kalanımız için bu olimpik ebeveynler, çocuğunuzun hayallerini kendi kimliğinizi kaybetmeden nasıl destekleyecekleri konusunda uyarıcı öyküleri veya rol modelleri olabilirler..
Savcı Yüzücü Missy Franklin’in annesi olan Franklin, kızının postayla uğraşmalarını ve daha önce gelen altın madalyaları, beş altın madalya kazandıktan sonra gelen röportajlar ve fotoğraf çekimleri taleplerini karşılaması için hekim pratiğinden iki yıl aldı. Londra 2012 Olimpiyatları.
Missy’nin çocukluk dönemi boyunca, kızı kızına ve uygulamalarına, sağlıklı yemek ve atıştırmalıklara yöneldi ve ev ödevi ve diğer derslere yardımcı oldu – ve koçu anne olarak değil, koçu olarak ayırt etmeyi başardığını söyledi..
Franklin, TODAY Moms’a “Uygulamaların nasıl ilerlediğiyle ilgilenirken, onları denetlemem gerekmedim” dedi. “Bunu yapan koç buydu.”
Bunun yerine, kızının bakkallık pratiği, tıbbi dergileri okuma veya kocasıyla bir randevu gecesi için kullandığı zamanı kullandı. Missy, erken uygulamalardan kendini uyandırmaktan sorumluydu ve annesi, diğer sporlardan vazgeçip yüzmeye odaklanmaya karar verdi..
“Sadece aktif ve sağlıklı bir çocuk olmasını istedik,” D.A. Franklin diyor. “Var olduğumuz tek nedeni, çünkü ona spor. O değildi bizim spor.”
Yine de, Franklins geçen sonbaharda üniversite için ayrılan Missy olmadan bir evde yaşamaya uyum sağlamak için mücadele ediyor.
“Boş yuvanın fiziksel olarak çok acı çektireceği hakkında hiçbir fikrim yoktu. Kalbim gerçekten ağrıyor, ”D.A. Franklin diyor. “Bütün gün bir sandalyede oturmak istedim. Artık taşınmak için bir neden olmadığı anlaşılıyordu. ”
Olimpik olmayan seviyede bile, anne olmak ve çocuklarınızın spor ve aktivitelerine ayak uydurmak tam zamanlı bir iş olabilir..
Üç çocuk annesi olan Laurie Golden, bir spor anne olmaktan hoşlanıyor, ama “it” zamanını bir kenara bırakmak zor olduğunu itiraf ediyor. Çocukları pratiğe dökmek, aperatifler yapmak, çamaşır yıkamak ve oyunlarında tezahürat yapmak arasında bir saç randevusu planlamak veya ping yapmak için zaman bulmakta zorlandı..
“Sonuç olarak, gündelik kıyafetlerimin çoğu, bir tür takım logosunu içeriyor” diyor.
Bir takım yöneticisi olarak, Golden annelerin çocuklarının sporlarına yaptıkları yatırımları diğer oyuncularla konuşmak ya da koçu tacizde oynamak gibi çok zorluyor..
“Bir anne olarak, çocuğumun hedeflerine değil, hedeflerine ulaşmasına yardım etmek istiyorum ve bazı anneler çizgiyi geçiyor” diyor Golden. “Eğer bütün kimliğiniz bir spor anne olarak sarılmışsa, hayatınız bittiğinde hayatınızda büyük bir boşluk kalır.”
Böylece, nasıl destekleyici bir anne olabilirsiniz ve kendi kimliğinizi korurken, çocuğunuzun hayatına nasıl dahil olabilirsiniz??
Psikoterapist ve TODAY katılımcısı Dr. Robi Ludwig, “Ebeveynliğe ilaveten, tutku duyduğunuzu hissettiğiniz şeyleri takip etmeniz çok önemlidir. Ebeveynler, insanların kendileri olarak nasıl büyüyebileceklerini düşünmelidir, çünkü “bu, çocuklarınız için de büyük bir rol modelidir” dedi.
Ludwig, çocuklarıyla yaşamaya çalışan ebeveynlerin “kendi seçimlerini yapma, güven ve seçim yapma yeteneklerini sağlama hakkını çocuklarına” söyleyebileceklerini söylüyor. “acıdır, çünkü sana ihtiyaçları var ama aynı zamanda sana ihtiyacım yok.”
Franklin boş yuvasına iyi uyum sağlıyor ve yine de her gün telefonda kızıyla konuşuyor..
“18 yaşından beri annem olmaktan sonra, rolüm değişiyordu ve üzülmem gerekti ve sonra benim için neyin olduğunu bulmaya ihtiyacım vardı,” D.A. Franklin diyor ki.
Missy üniversiteye başladığından beri, Franklin doktorluk uygulamasına devam etti, yemek pişirme derslerine, akşam yemeği saatlerine kocası ve arkadaşları ile kaydoldu ve evin tadilatına başladı – ancak Missy’nin eski odasına çalışmadığı için her bahaneyi buldu..
“Bugün o odaya bakıyorum ve birkaç doldurulmuş hayvan, okul arkadaşlarının fotoğrafları, ilk sporlarından aldığı lise, lise metinleri ve dolapta asılı olan Londra Olimpiyatları takımının donanımını görüyorum” diyor. “Bir gün, bu odayı yeniden düzenleyeceğim ve paketleyeceğim, ama şimdi zevk alacağım – sadece olduğu gibi.”