İlk başkanlık adaylığını 1960 yılında John F. Kennedy'ye kaptırdıktan sonra, eski Başkan Yardımcısı Richard Nixon, 1968 başkanlık seçimlerini kazanarak Cumhuriyetçi Partiyi yeniden iktidara getirdi. 20 Ocak 1969'da göreve yemin eder ve bölünmüş bir ulusu iyileştirme sözü verir.
Nixon Güvercin, Açılış Geçit Töreni Rotasını Kanıtladı
Bay Shenkman, HNN'nin editörü ve Presidential Ambition: Gaining Power at Any Cost'un (HarperCollins) yazarıdır.
Geçmişteki açılışlar hakkında eğlenceli gerçekler:
En tuhaf an: Harry Truman'ın 1949 açılış geçit töreninde, beş B 36 bombardıman uçağı, binanın 1500 fit yakınında uçan Beyaz Saray'a simüle saldırılar düzenledi. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde bu, böyle bir şeyin meydana geldiği bilinen tek örnek.
en tuhaf gerçek: Richard Nixon'ın açılış töreni rotası güvercinlere karşı korumalıydı, yetkililer Pennsylvania Bulvarı'na kuşların rahatsız edici bulduğu bir kimyasal püskürtüyordu. Halk, spreyin ölümcül olmadığından emin oldu.
Açılışlarında güzel vakit geçiren başkanlar: George Washington ve William Henry Harrison, LBJ'den önce açılış törenlerinde dans eden tek başkanlardı.* (diğer ikisi, James Polk ve James Buchanan, Beyaz Saray'da dans etmeyi yasakladı.)
Göreve gelişinde kötü zamanlar geçiren başkan: Yemin etmeden hemen önce sinirlerini yatıştırmak için bir bardak brendi içmek zorunda kalan Buchanan. İki hafta önce dizanteriye yakalandı.
Bir unutkanlık vakası: Buchanan'ın göreve başlama töreni, yetkililer görevden ayrılan başkan Franklin Pierce'ı almayı unuttuklarını fark edince yirmi dakika ertelendi. Willard Oteli'nde bulundu ve platforma koştu.
İlkler: Göreve başlama törenini açık havada ilk gerçekleştiren: Monroe. Oğlunun açılışını gören ilk anne: James Garfield'ınki. Göreve başlama töreninde düzenli bir takım elbise giyen ilk başkan: LBJ.
Geçmiş açılışların gizli tarihindeki yasadışı bölüm: FDR, bir kerelik sevgilisi Lucy Mercer'in dört açılışının her birine davet edilmesini sağladı. Elbette Eleanor'un bilgisi olmadan her birine katıldı.
En kötü söylentinin yanında: 1876'daki tartışmalı seçimde Kongre tarafından seçilmesinden sadece iki gün sonra göreve başlayan Rutherford B. Hayes, mağlup rakibi Samuel B. Tilden'in bir darbe yapmayı planladığı konusunda uyarıldı. Tilden evde kaldı, ama hayal kırıklığına uğrayan destekçilerinin çoğu geldi ve Hayes'e Bronx'a tezahürat yaparak adresini boğdu. (En kötü söylenti, Lincoln'ün yemin etmeden önce öldürüleceği şüphesiydi.)
Yeni başkan için en büyük düşüş: Uyumak için Beyaz Saray'da üst kata çıktığında Franklin Pierce, hiçbir yerde yatakların yapılmadığını keşfetti. Dört yıl sonra, halefinin avantajlı bir başlangıç yapabilmesi için Beyaz Saray'dan bir gün erken ayrıldı.
En yanıltıcı çizgi: “hepimiz federalistiz, hepimiz cumhuriyetçiyiz.” Bu unutulmaz iki partili mesajı ilettikten sonraki haftalar içinde, Thomas Jefferson düzinelerce Federalist memurunu toptan işten çıkarmaya başladı.
En unutulmaz satırlar: “Hiç kimseye karşı kin ve hayırseverlikle” (Lincoln) “Korkmamız gereken tek şey korkunun kendisidir” (FDR) “ülkenin sizin için ne yapabileceğini değil, sizin ülkeniz için ne yapabileceğinizi sorun” ( JFK) “uzun ulusal kabusumuz sona erdi” (Gerald Ford).
Birbirlerine söyleyecek en az şeyi olan gelen ve giden başkanlar: Andrew Jackson ve John Quincy Adams (Jackson'ın açılışına katılmayı reddeden). FDR ve Herbert Hoover (Pennsylvania Bulvarı'ndaki halefiyle birlikte yolculukta taş gibi oturuyordu). Ike ve Harry Truman (son dakikada, otelinde Ike'a gitmeyi reddederek, Ike'ı Beyaz Saray'da ona gitmeye zorladı).
Ten kısa açılış adresleri: Washington'un ikinci (135 kelime) FDR'nin dördüncü (573 kelime). En uzun açılış konuşması: İki saatten fazla süren William Henry Harrison'ınki.
En kötü kötü zamanlama vakaları: Martin van Buren'in açıldığı gün, bankaları kapatan ve işletmeleri iflas ettiren 1837 Paniği vurdu. Dört yıl sonra, federal hükümetin iflas edeceği bilgisi verilen William Henry Harrison'ın göreve başlama törenini gölgeleyen başka bir panik vurdu ve onu uygun acil durum fonları için özel bir Kongre oturumu toplamaya zorladı.
En dürüst itiraf: Açılış töreninin ardından William Howard Taft Beyaz Saray'a döndü, bir sandalyeye çöktü ve “Artık başkanım ve tekmelenmekten bıktım” dedi.
En aldatıcı an: Buchanan, Mahkeme nasıl karar verirse versin, kölelikle ilgili yaklaşan bir Yüksek Mahkeme kararına uyma sözü verdi. Aslında, iki yargıcı kendi yoluna oy vermesi için uygunsuz bir şekilde baskı yaparak sonucu zaten biliyordu. (Karar, kötü şöhretli Dred Scot davasındaydı.)
fibbing yakalandı: Kampanya sırasında Ronald Reagan defalarca Arlington Mezarlığı'na gömülen bir gazi hakkında bir hikaye anlattı. Reagan'a hikayenin doğru olmadığı söylendi. Umursamadı ve açılışında tekrar söyledi.
Kurucu Atalardan bu yana işlerin nasıl değiştiğine dair en açık işaret: Jefferson adresini verip yemin ettikten sonra öğle yemeği için oteline geri döndü. Her zamanki koltuğuna bir misafir oturdu ve Jefferson ayağa kalkıp bir kadın lokanta gönüllü olarak yerini alana kadar sabırla beklemek zorunda kaldı.
Açılışlar geçmişi hakkında en üzücü gerçekler: Üç cumhurbaşkanı, seçimleri sırasında aileden öldü. Jackson, muhalefetin acımasız iftira ve ima kampanyasının sonucunda Andrew Jackson'ın karısının öldüğünü iddia etti. Hem Franklin Pierce hem de Calvin Coolidge oğullarını kaybetti. Pierce'ın oğlu, ailesinin gözleri önünde bir tren kazasında öldü. Pierce'ın karısı, çocuğun ölümü için başkanı suçladı ve bunu Tanrı'nın intikamı olarak nitelendirdi. Baş koca ona yalan söylemişti. Adaylığı kazanmak için parmağını bile kıpırdatmadığını iddia etmişti, oysa tabii ki kazanmıştı. Açılışına katılmayı reddetti ve bir ay boyunca Beyaz Saray'a taşınmayı erteledi. Coolidge'in oğlu, Beyaz Saray'da tenis oynarken su toplamasına yakalandıktan sonra zehirlenerek öldü.
Sonunda pişmanlıklar: Küçük James Madison, gergin ve içine kapanık, yemin töreni sırasında “Yatakta olmayı tercih ederim” demişti.
Başkan Nixon'ın İlk Açılış Konuşması, 1969
Senatör Dirksen, Sayın Yargıç, Sayın Başkan Yardımcısı, Başkan Johnson, Başkan Yardımcısı Humphrey, Amerikalı dostlarım ve dünya toplumunun hemşehrilerim:
Bugün bu anın ihtişamını benimle paylaşmanızı rica ediyorum. Gücün düzenli aktarımında, bizi özgür tutan birliği kutlarız.
Tarihteki her an, kısacık bir zamandır, değerli ve eşsizdir. Ancak bazıları, onyılları veya yüzyılları şekillendiren kursların ayarlandığı başlangıç anları olarak öne çıkıyor.
Bu böyle bir an olabilir.
İnsanın en derin özlemlerinin çoğunun sonunda gerçekleştirilebileceği umudunu ilk kez mümkün kılan güçler şimdi birleşiyor. Değişimin sarmal hızı, bir zamanlar yüzyıllar sürecek olan ilerlemeleri kendi yaşam süremiz içinde düşünmemize izin veriyor.
Uzayın ufuklarını genişleterek, yeryüzünde yeni ufuklar keşfettik.
Ile makalenizi okumaya devam edin WSJ üyeliği
Vietnam Savaşı üzerine Adres
1968'de cumhurbaşkanlığına aday olan Richard Nixon, kısmen Vietnam'daki savaşı sona erdirme sözü üzerine kampanya yürüttü. Göreve başlamasından on bir ay sonra yaptığı bu konuşma, ABD'yi çatışmadan çekme planının ayrıntılarını verdi. ABD ve Güney Vietnam kuvvetleri için askeri durum düzelmiş olsa da, savaşa verilen iç destek aşınmaya devam etti. Nixon, selefi Lyndon Johnson'ı tekrarlayarak, aksi takdirde istikrarsızlık ve şiddetin küresel çapta yayılacağına dair vaatlerini yerine getirmek için Amerikan kararlılığını gösterme ihtiyacından bahsetti. Ayrıca yeni bir politika ilan etti: Vietnamlaştırma veya Nixon Doktrini. Bu politikaya göre, Amerika Birleşik Devletleri diğer ulusların savunmasına yardım edecek, ancak bu ulusların savunmaları için insan gücünü tedarik etmesi gerekecekti. Nixon Doktrini böylece Truman Doktrini gibi bir şeye dönüş oldu (Belge 2). NSC 68 (Belge 6) gibi daha önceki Soğuk Savaş politikalarının varsayımlarının ve Kennedy'nin Açılış Konuşması (Belge 20) retoriğinin aksine, ABD'nin Soğuk Savaş ile savaşmak için sınırsız kaynağa sahip olmadığının kabul edildiğini gösterdi. Savaş karşıtı gösterilerin etkisini kabul eden ve bir karşı ağırlık arayan Nixon, konuşmasını Amerika'nın kabul edebileceği koşullarda savaşı sona erdirme çabalarını destekleyeceğini umduğu Amerikalıların "sessiz büyük çoğunluğunu" hatırlatarak bitirdi. Başkan, savaş karşıtlarına yönelik bir tokatlamada ayrıca, “Kuzey Vietnam, ABD'yi yenemez veya küçük düşüremez. Bunu sadece Amerikalılar yapabilir.”
Kaynak: Amerika Birleşik Devletleri Başkanlarının Genel Belgeleri: Richard Nixon, 1969 (Washington, D.C.: U.S. Government Printing Office, 1971), 901–9. Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi ve Müzesi'nde çevrimiçi olarak mevcuttur. https://goo.gl/WwSY6R.
İyi akşamlar, Amerikalı dostlarım:
Bu gece sizinle tüm Amerikalıları ve dünyanın her yerindeki birçok insanı derinden ilgilendiren bir konuda konuşmak istiyorum - Vietnam'daki savaş.
. . . Beni dinleyen bir çoğunuzun aklında olduğunu bildiğim bazı sorulara cevap vermek istiyorum.
Amerika ilk etapta Vietnam'a nasıl ve neden dahil oldu?
Bu yönetim önceki yönetimin politikasını nasıl değiştirdi?
Paris 1'deki müzakerelerde ve Vietnam'daki cephede gerçekte ne oldu?
Savaşı sona erdireceksek ne gibi seçeneklerimiz var?
Barış için beklentiler nelerdir?
Şimdi 20 Ocak'ta göreve başladığımda karşılaştığım durumu anlatarak başlayayım.
– Savaş 4 yıldır devam ediyordu.
- 31.000 Amerikalı eylemde öldürüldü.
– Güney Vietnamlılar için eğitim programı programın gerisindeydi.
- 540.000 Amerikalı Vietnam'daydı ve bu sayıyı azaltma planı yoktu.
– Paris'teki müzakerelerde ilerleme kaydedilmemiş ve ABD kapsamlı bir barış önerisi ortaya koymamıştı.
– Savaş, içeride derin bir bölünmeye ve birçok dostumuzdan ve yurtdışındaki düşmanlarımızdan eleştirilere neden oluyordu.
Bu koşullar göz önüne alındığında, tüm Amerikan güçlerinin derhal geri çekilmesini emrederek savaşı bir an önce bitirmemi isteyen bazıları oldu.
Siyasi bir bakış açısından bu, popüler ve takip edilmesi kolay bir yol olurdu. . . .
. . . [ama] Kararımın gelecek nesil üzerindeki etkisini ve Amerika'da ve dünyada barış ve özgürlüğün geleceği üzerinde düşünmek zorundaydım.
Hepimiz anlayalım ki, önümüzde duran soru, bazı Amerikalıların barıştan yana, bazılarının barıştan yana olup olmadığı değil. Söz konusu soru, Johnson'ın savaşının Nixon'ın savaşı olup olmadığı değil.
Asıl soru şu: Amerika'nın barışını nasıl kazanabiliriz?
Peki, şimdi temel soruna dönelim. Amerika Birleşik Devletleri ilk etapta neden ve nasıl Vietnam'a dahil oldu?
On beş yıl önce Kuzey Vietnam, Komünist Çin ve Sovyetler Birliği'nin lojistik desteğiyle, bir devrimi kışkırtarak ve destekleyerek Güney Vietnam'a Komünist bir hükümet dayatmak için bir kampanya başlattı.
Güney Vietnam Hükümeti'nin talebine yanıt olarak, Başkan Eisenhower, Güney Vietnam halkına Komünist bir devralmayı önleme çabalarında yardımcı olmak için ekonomik yardım ve askeri teçhizat gönderdi. Yedi yıl önce Başkan Kennedy, savaş danışmanı olarak Vietnam'a 16.000 askeri personel gönderdi. Dört yıl önce, Başkan Johnson Güney Vietnam'a Amerikan muharebe kuvvetleri gönderdi. . . .
. . . Artık savaşın içinde olduğumuza göre, onu bitirmenin en iyi yolu nedir?
Ocak ayında, Amerikan kuvvetlerinin Vietnam'dan ani bir şekilde çekilmesinin yalnızca Güney Vietnam için değil, Amerika Birleşik Devletleri ve barış nedeni için de bir felaket olacağı sonucuna varabildim.
Güney Vietnamlılar için, bizim hızlı geri çekilmemiz, kaçınılmaz olarak, Komünistlerin 15 yıl önce Kuzey'de ele geçirmelerini izleyen katliamları tekrarlamalarına izin verecekti. . .
Birleşik Devletler için, Ulusumuzun tarihindeki bu ilk yenilgi, yalnızca Asya'da değil, tüm dünyada Amerikan liderliğine olan güvenin çökmesine neden olacaktır. . . .
Bu nedenlerle, tüm güçlerimizi derhal geri çekerek savaşı sona erdirme önerisini reddettim. Bunun yerine hem müzakere cephesinde hem de savaş cephesinde Amerikan politikasını değiştirmeyi seçtim.
Birçok cephede verilen bir savaşı bitirmek için birçok cephede barış arayışına giriştim.
14 Mayıs'ta bir televizyon konuşmasında, Birleşmiş Milletler huzurunda ve bir dizi başka vesileyle, barış tekliflerimizi çok ayrıntılı olarak ortaya koydum.
– 1 yıl içinde tüm dış güçlerin tamamen geri çekilmesini teklif ettik.
– 1 yıl içinde ateşkes önerdik.
– Komünistlerin örgütlü bir siyasi güç olarak seçimlerin düzenlenmesine ve yürütülmesine katılmasıyla uluslararası denetim altında serbest seçimler önerdik. Ve Saygon Hükümeti 2, seçimlerin sonucunu kabul etme sözü verdi. . . .
Hanoi 3, tekliflerimizi tartışmayı bile reddetti. Tüm Amerikan kuvvetlerini derhal ve koşulsuz olarak geri çekmemizi ve ayrılırken Güney Vietnam Hükümetini devirmemizi şart koşan şartlarını koşulsuz kabul etmemizi talep ediyorlar. . . .
Savaşın sona erdirilmesi müzakerelerinin önündeki engelin ABD Başkanı olmadığı anlaşıldı. Güney Vietnam Hükümeti değil.
Engel, diğer tarafın adil bir barış arayışında bize katılma konusunda en az istekliliğini göstermeyi kesinlikle reddetmesidir. Ve bunu, tek yapması gerekenin bir sonraki tavizimizi ve ondan sonraki tavizimizi, istediği her şeyi alana kadar beklemek olduğuna ikna olduğu sürece yapmayacaktır. . . .
Şimdi başka bir cephede daha cesaret verici bir rapora dönelim.
Barış arayışımızı başlattığımız zaman, müzakere yoluyla savaşı sona erdirmeyi başaramayacağımızı fark ettim. Bu nedenle, barışı getirmek için başka bir planı yürürlüğe koydum - müzakere cephesinde ne olursa olsun savaşı sona erdirecek bir plan.
Bu, 25 Temmuz'da Guam'daki basın toplantımda anlattığım, ABD dış politikasındaki büyük bir değişimle uyumludur. Nixon Doktrini olarak tanımlanan şeyi kısaca açıklamama izin verin – bu yalnızca Vietnam'daki savaşın sona ermesine yardımcı olmayacak bir politikadır. , ancak gelecekteki Vietnamları önlemek için programımızın önemli bir unsurudur. . . .
. . . – İlk olarak, Amerika Birleşik Devletleri tüm antlaşma taahhütlerini yerine getirecektir.
– İkinci olarak, bir nükleer güç, bizimle müttefik olan bir ulusun veya hayatta kalmasının güvenliğimiz için hayati olduğunu düşündüğümüz bir ulusun özgürlüğünü tehdit ederse, bir kalkan sağlayacağız.
– Üçüncüsü, diğer saldırı türlerini içeren durumlarda, talep edildiğinde antlaşma taahhütlerimize uygun olarak askeri ve ekonomik yardım sağlayacağız. Ancak, savunması için insan gücünü sağlamanın birincil sorumluluğunu üstlenmekle doğrudan tehdit edilen ulusa bakacağız.
Özgürlüğü savunmak herkesin işidir - sadece Amerika'nın işi değil. Ve özellikle özgürlüğü tehdit edilen insanların sorumluluğundadır. Önceki yönetimde Vietnam'daki savaşı Amerikanlaştırmıştık. Bu yönetimde barış arayışını Vietnamlaştırıyoruz.
. . . [T] birliklerimizin [şimdi] birincil görevi, Güney Vietnam kuvvetlerinin Güney Vietnam'ın güvenliğinin tüm sorumluluğunu üstlenmesini sağlamaktır. . . .
. . . Güney Vietnam kuvvetleri güçlendikçe, Amerika'nın geri çekilme oranı daha da artabilir. . . .
Amerikalı dostlarım, söylediklerimden eminim ki bu savaşı bitirmek istiyorsak önümüze sadece iki seçeneğimiz olduğunu anlamışsınızdır.
- Bu eylemin etkilerine bakılmaksızın tüm Amerikalıların Vietnam'dan derhal ve hızlı bir şekilde geri çekilmesini emredebilirim.
– Ya da mümkünse müzakere edilmiş bir çözüm yoluyla ya da gerekirse Vietnamlaştırma planımızın devam ettirilmesi yoluyla adil bir barış arayışımızda ısrar edebiliriz – bu plan uyarınca tüm kuvvetlerimizi Vietnam'dan bir programa göre çekeceğimiz bir plan. Güney Vietnamlılar kendi özgürlüklerini savunacak kadar güçlendikçe programımız.
İkinci dersi seçtim.
Ve şimdi, müsaade edersem, bu ulusun özellikle endişe duyan gençlerine bir söz söylemek istiyorum ve onların bu savaş hakkında neden endişe duyduklarını anlıyorum.
Barış endişenizi paylaşıyorum.
Ben de senin kadar barış istiyorum. . .
Barış için bir plan seçtim. Başarılı olacağına inanıyorum.
Başarılı olursa, eleştirmenlerin şimdi ne dediği önemli olmayacak. Başarılı olmazsa, söylediğim hiçbir şeyin önemi kalmayacak.
Bugünlerde vatanseverlikten ya da ulusal kaderden bahsetmenin moda olmadığını biliyorum. Ama bu vesileyle bunu yapmayı uygun görüyorum.
İki yüz yıl önce bu Millet zayıf ve fakirdi. Ama o zaman bile Amerika dünyadaki milyonların umuduydu. Bugün dünyanın en güçlü ve en zengin ulusu olduk. Ve kaderin çarkı öyle döndü ki, dünyanın barış ve özgürlüğün hayatta kalması için sahip olduğu herhangi bir umut, Amerikan halkının özgür dünya liderliğinin meydan okumasını karşılamak için ahlaki dayanıklılığa ve cesarete sahip olup olmadığı tarafından belirlenecek. . . .
Ve bu gece – size, Amerikalı dostlarımın sessiz büyük çoğunluğuna – desteğinizi istiyorum. . . .
Barış için birlik olalım. Yenilgiye karşı da birlik olalım. Çünkü anlayalım: Kuzey Vietnam, ABD'yi yenemez veya küçük düşüremez. Bunu sadece Amerikalılar yapabilir. . . .
Nixon'ın İlk Açılış Konuşması - TARİHÇE
Richard M. Nixon dün barışa "kutsal bir bağlılıkla" Amerika Birleşik Devletleri'nin 37. Başkanı oldu.
Kaliforniya, Whittier'in küçük kasabasından bakkalın oğlu, bu yüzyılda Başkanlık için yenilip ardından kazanmak için geri dönen tek adam, görev yeminini 12:16'da tamamladı. İki haftadan kısa bir süre önce 56. doğum gününü kutladı.
Sloganlardan, hatip jestlerinden veya özel tekliflerden yoksun, ciddi ve ölçülü bir Açılış Konuşmasında, Mr.Nixon, ulusal ve uluslararası uzlaşma arayışına liderlik etmenin yanı sıra dinlemeye de söz verdi.
Amerikalıları "sesimizi alçaltmaya" ve şişirilmiş ve öfkeli söylemlerden kaçınmaya çağırdı.
"Birbirimize bağırmayı bırakmadan, sözlerimizin yanı sıra sesimizin de duyulabilmesi için yeterince sessiz konuşmadan birbirimizden öğrenemeyiz" dedi.
Göstericiler Kayaları Fırlattı
Ancak iki saatten kısa bir süre sonra, militan ve çoğunlukla genç göstericilerden oluşan gruplar, Beyaz Saray'daki Kongre Binası'ndan Açılış Geçit Töreni'ne giden Bay Nixon'ı taşıyan, yakından korunan Başkanlık limuzinine savaş karşıtı sloganlar attılar ve taşlar ve bira kutuları fırlattılar. Birkaç küçük nesne limuzine çarptı.
Yeni Başkan'a görevdeki ilk gününde verilen fiziksel güvenlik, geçit töreni güzergahı boyunca ve şehir genelinde Capitol'de konuşlandırılmış 3.000'den fazla Bölge polisi, 5.000 düzenli birlik ve 1.000 Ulusal Muhafız da dahil olmak üzere hafızadaki en ayrıntılı güvenlikti.
Düzensiz göstericiler, geçit töreni güzergahı boyunca binlerce kişi arasında yaklaşık bin kişiydi.
Bölge polisine göre, olaylarda en az 81 kişi tutuklandı. Biri polis 12 kişi yaralandı.
Bununla birlikte, çoğunlukla, Bay Nixon, Açılış Konuşmasını karakterize eden aynı kısıtlama ruhuyla ifade edilen iyi niyet ve iyi dileklerle karşılandı. Her tarafta Ulusun sorunlarının çok derin ve zorlukların coşku ya da partizanlık için çok şiddetli olduğu duygusu vardı.
Açıkçası Gururlu ve Mutlu
Yeni Başkan, kendisinden daha önce kurtulan yüksek makama ulaştığı için açıkça gururlu ve mutlu olmasına rağmen, sekiz yıllık Demokratik yönetimin ardından Cumhuriyetçi Parti'nin yürütme yetkisine dönüşüne ilişkin konuşmasında hiçbir atıfta bulunmadı.
Demokrat Parti'nin gücü, Bay Nixon'ın belirttiği gibi, Ulusun en derin sıkıntılarının Başkan Franklin D. Roosevelt tarafından "Tanrıya şükür, sadece maddi şeyler" ile ilgili olarak tanımlandığı zaman, bunalımda şekillendi.
Bay Nixon, Capitol'de kurşunsuz, rüzgarsız gökyüzü altında toplanan 65.000 kişilik kalabalığa, "Bugünkü krizimiz tam tersi," dedi.
"Kendimizi mallar açısından zengin ama ruhumuz perişan bulduk, muhteşem bir hassasiyetle aya ulaştık ama burada, yeryüzünde gürültülü bir anlaşmazlığa düştük."
"Savaşa yakalandık, barış istedik. Bölünerek parçalandık, birlik istedik. Etrafımızda boş hayatlar, doyum arayanlar görüyoruz. Yapılması gereken işleri, onları yapacak elleri beklediklerini görüyoruz.
"Ruhun krizine," dedi, "ruhun bir cevabına ihtiyacımız var."
Nixon, selefinin Büyük Toplumunda kutlanan hükümet sosyal hedeflerinin peşinde "acil olarak ilerlemeye" söz verirken, Ulusu daha büyük, maddi olmayan sorunlara çözümler için "kendi içimize bakmaya" çağırdı.
Üç Eski Başkan Yardımcısı
Konuşmasını net, yankılı bir sesle okurken arkasında oturanlar, pek çok umutlarının suya düştüğü bir yılın ardından yüksek görevi bırakmış olan Lyndon B. Johnson ve Hubert H. Humphrey idi. Ayrıca, Bay Nixon tarafından ulusal bilinmezlikten sıyrılarak başkan yardımcısı aday yardımcısı olan Spiro T. Agnew vardı. Tarihte ilk kez yetki devrinde müdür yardımcılarından üçü başkan yardımcısı olarak görev yapmış ve dördüncüsü bu görevi üstlenmişti.
Ruhsal gücün tuzakları da çok fazla kanıttı. Bay Nixon, Dışişleri Bakanlığı'ndaki Açılış Dua Ayini'ndeki faaliyetlerine beş din adamının duaları veya konuşmalarıyla başladı. Açılış platformunda, görev yemini ederken sol elini iki eski aile İnciline yerleştirdi. Vaiz Dr. Billy Graham da dahil olmak üzere beş farklı din adamı, Açılış töreni sırasında Ulus ve yeni liderleri için dualar etti.
Nixon ve Agnew aileleri, Kongre liderleri ve Açılış katılımcıları için törenden hemen sonra verilen öğle yemeğinde Nixon, "Bugün verilen beş duanın hepsi, bu odada bulunan aynı Tanrı'ya dua edildi ve bu duaların her biri okunacak" dedi. iyi tarihte." Graham'ın yanı sıra, dualar bir Afrika Metodist Piskoposluk bakanı, bir haham, bir Rum Ortodoks Başpiskoposu ve bir Roma Katolik piskoposu tarafından yapıldı. Nixon'ın doğduğu inancı temsil eden California'dan bir Quaker lideri, önceki dua ayininde kutsamayı yaptı.
Öğle yemeğinden hemen önce, yeni Başkan, kabinesinin 12 üyesinin resmi adaylıkları da dahil olmak üzere ilk resmi belgelerini imzaladı. Tüm kabine seçimleri, tek tartışmalı seçimi olan İçişleri Bakanı olarak atanan Walter J. Hickel dışında, Senato tarafından hızla onaylandı. Hickel'in onayının yakında, belki bugün olması bekleniyor.
Cumhuriyetçilerin 1953'te Demokratların göreve başlamasından ve geçmiş on yıllardaki diğer bazı cumhurbaşkanlığı devirlerinden farklı olarak, giden ve gelen liderler arasındaki ilişki dostane ve hatta zaman zaman samimi görünüyordu. Törenden önce Beyaz Saray'da Bay Johnson, Bay Nixon'ı sıcak bir el sıkışma ve Bayan Nixon'ı bir öpücükle karşıladı.
Capitol'e giderken, iki adam, Bay Nixon'ın bir noktayı belirtmek için arada sırada elleriyle işaret ettiği hareketli bir sohbet içinde görünüyordu. İki adam, sekiz yıl önce, Bay Nixon, terfi denemesinde başarısız olan ve görevinden ayrılan bir Başkan Yardımcısı iken ve Bay Johnson, bir zamanlar "en önemsiz ofis" olarak adlandırılan görevde onun halefiyken, aynı Pennsylvania Bulvarı yolculuğuna birlikte çıkmışlardı. " dünyada.
Capitol'ün kendisinde, Cumhuriyetçi'nin 1950'lerdeki şiddetli bir partizan olarak geçmişine ve 1968 kampanyasının "başarısızlıkları dışarı at" tenörüne rağmen, Bay Nixon'ın selefine yönelik zımni eleştirisinin tek bir pasajı vardı. Hükümetin ve halkın ulusal sorunlarla mücadelede uyum içinde hareket etmesi gerektiğini savunan yeni Başkan, "Bay Johnson'ın kamuoyu tarafından reddedilmesine açık bir göndermede bulunarak", "geçmiş ıstırabın dersi, insanlar olmadan yapabileceğimizdir. insanlarla hiçbir şey, her şeyi yapabiliriz."
Açıklama, 30'ların soğuğunda iktidar transferini görmeye gelen Cumhuriyetçilerin eldivenli ellerinden alkış aldı. Bay Nixon, sekiz kez daha alkış dalgaları ve soğuk ayakların yere çarpmasıyla kesildi - ama hiçbiri coşkulu ya da gürültülü değildi.
O tür bir durum ya da bu tür bir konuşma değildi. Açılış platformu, her ikisi de Demokrat Parti tarafından kontrol edilen iki Kongre kanadının üyeleri tarafından her iki tarafta kuşatıldı. Önde, kürsünün hemen önünde kurşun geçirmez camdan bir ekran vardı; bu, mevcut liderlerin siyasi kaderini birdenbire değiştiren suikastları hatırlatıyordu.
Bay Nixon, güven ve destek kazanmaya ve liderliğini sağlam bir şekilde kurmaya çalışırken, sonbahar kampanyasındaki kalabalığı memnun eden tüm yumruk çizgilerinden kaçındı ve Ulus'a yaptığı çağrıyı boş ve genel bir düzyazı olarak verdi. Genellikle konuşmalarını ezberler ve onları jestlerle süsler. Dün konuşmasını okudu, hazırlanan metinden neredeyse tek kelime değiştirmedi, kolları neredeyse hareketsizdi.
"Yalnızca üretebileceğimizi vaat edeceğiz," dedi ve bu vaatler, amaçları yüksek olsa da, doğası gereği geneldi.
Biri ırkların uzlaştırılmasıydı - "siyah ve beyaz birlikte, iki değil, tek bir ulus olarak." Kanunların geçişinin büyük önem taşıdığı bir dönemden sonra, Bay Nixon, şimdiki işin kanuna hayat vermek olduğunu söyledi.
Bay Nixon, onurlu şartlarla sona erdirmeyi taahhüt ettiği Vietnam savaşına özel bir atıfta bulunmadı. Milli Güvenlik Kurulu'nun ilk toplantısını saat 14.00'e planladı. Ancak bugün, saat 15:30'da Genelkurmay Başkanı Orgeneral Earle Wheeler ile görüşecek.
Bay Nixon, Moskova'da yapılan ve stratejik nükleer silahları engellemeyi amaçlayan görüşmelerde Sovyet ilgisinin yeniden canlandığına dair duyuruya atıfta bulunmadı. "Yük veya silahları azaltmak için işbirliği yapmayı" teklif etti, ancak bir sonraki cümlede "gerektiğimiz kadar olmamız gerektiği kadar güçlü olacağız" dedi.
Bir başka noktada, dünyaya barışı sağlamanın onuru, millet olarak "büyüklüğe çağrımızdır" dedi.
"İlk kez, dünya halkları barış istediği ve liderler savaştan korktuğu için" dedi, "zamanlar barıştan yana."
Öğleden sonra, Bay Nixon, Beyaz Saray'daki stanttan Açılış Geçit Törenini gözden geçirdi ve Açılış balolarına yapılacak ziyaretlere hazırlanmak için Executive malikaneye girmeden önce sonunda sokaktaki insanlarla el sıkıştı. Günün büyük bölümünü tehdit eden yağmur, saat 18.00 sıralarında yağmaya başladı.
Dün gece Nixon'lar, kızları ve damadı David Eisenhower, onurlarına düzenlenen altı açılış balosunu gezdi. Beyaz Saray'dan ayrılmadan önce Devlet Yemek Salonu'ndaki özel bir resepsiyonda 150 akraba ve arkadaşını ağırladılar. İçecekler, sıcak ve soğuk ordövrler ve kahveyi içeriyordu, ancak alkollü içecekler yoktu.
Podcast: “Ruhun Cevabı”
20 Ocak 1969'da Richard Nixon, Amerika Birleşik Devletleri Başkanlığı için yemin etti. Bu ay, bu önemli olayın 50. yıl dönümü.
Richard Nixon sol elini yeni First Lady Pat Nixon'ın elindeki Milhous Ailesi İnciline koydu. İşaya 2:4'e açılan ayet şöyle diyor: "Kılıçlarını saban demiri, ve mızraklarını budama çengelleri yapacaklar; millet millete kılıç kaldırmayacak, ve artık cengi öğrenmeyecekler."
Nixon daha sonra anılarında ilk açılış konuşmasının ana temasının barış olduğunu söyledi.
Nixon Now podcast'inin bu özel baskısında, "An Answer of the Spirit"te, Nixon'ın ilk açılış konuşmasında ilettiği barış mesajını açıyoruz.
Transcript
[Başkan Nixon'ın Yemin Edişinden Ses]
Başkan Nixon, Yargıç Earl Warren'ı tekrarlıyor: Ben, Richard Milhous Nixon, Birleşik Devletler Başkanlığını sadakatle yerine getireceğime ve elimden gelenin en iyisini yapacağıma, Birleşik Devletler anayasasını koruyacağıma, koruyacağıma ve savunacağıma yemin ederim. Devletler. Allahım bana yardım et.
Bu, 20 Ocak 1969'da Amerika Birleşik Devletleri Başkanlığı için yemin eden Richard Nixon'dı. Bu ay, bu önemli olayın 50. yıl dönümü.
Richard Nixon sol elini yeni First Lady Pat Nixon'ın elindeki Milhous Ailesi İnciline koydu. İşaya 2:4'e açılan ayet şöyle diyor: "Kılıçlarını saban demiri, ve mızraklarını budama çengelleri yapacaklar; millet millete kılıç kaldırmayacak, ve artık cengi öğrenmeyecekler."
Nixon daha sonra anılarında ilk açılış konuşmasının ana temasının barış olduğunu söyledi.
Nixon Now podcast'inin bu özel baskısında, "An Answer of the Spirit"te, Nixon'ın açılış konuşmasında ilettiği barış mesajını açıyoruz.
Webster Sözlüğü, barışın çeşitli tanımlarını içerir. Siyasi anlamda, barışı “yasa veya geleneklerle sağlanan bir topluluk içinde bir güvenlik veya düzen durumu” olarak tanımlar.
Başka bir tanım, “hükümetler arasında bir devlet veya karşılıklı uyum dönemi” okur.
Barış aynı zamanda “insanlar arasında uyum” veya “sessiz ve sakin bir ruh hali” anlamına da gelebilir.
Hippo'lu büyük Katolik Peder Augustine, barışı “düzenin huzuru” olarak tanımladı. Kamusal yaşamda mükemmel adalet ve erdemin bir tezahürü olarak düzen.
Nixon'ın Milhous ailesinin incili üzerine yemin etmesi, annesinin Quaker mirasına ve dinin barışa bağlılığına saygı olarak görülebilir.
En etkili erken dönem Quaker'ı George Fox, ilk olarak Dostlar Topluluğu 1651'de barışın tanıklığı, yaşamın ve gücün tüm savaşları ortadan kaldırması gerektiği erdeminde yaşama arzusunu ilan etti.
[Ses: Protestocular “Ho Ho Ho Chi Minh, NLF kazanacak” diye bağırıyor.]
Savaş karşıtı hareket, barış ve Vietnam Savaşı'na bir son verme arayışındaydı. Birçoğu, çağrılarında samimiydi. Ancak Nixon, Beyaz Saray yakınlarındaki 12. Caddede bir açık hava limuzininde geçit töreni yaparken, barış aradıklarını iddia eden insanlar yeni başkanın aracına sopalar, taşlar ve havai fişeklerle ateş açtılar. "Ho Ho Ho Chi Minh, NLF kazanacak" diyerek Vietkong Bayrağını kaldırdılar.
Tarihin ironik bir cilvesi olarak, Baş Yargıç Earl Warren, Görev Yemini'ni yönetti. Yargıç Warren, Kaliforniya'da uzun zamandır Nixon'a siyasi bir rakip olmuştu. Richard Nixon 1946'da ilk kez Kongre'ye aday olduğunda, Golden State Valisi Warren, Nixon'ı desteklemeyi reddetti. Warren, 1950'de ABD Senatosu Yarışı'nda Hollywood yıldızı Helen Gahagan Douglas'a karşı koştuğunda Nixon'ı tekrar desteklemeyi reddetti.
Ve Warren 1952'de partisinin Başkan adaylığını aradığında Nixon, Kaliforniya'nın seçim delegasyonunu, Amerika'nın sevilen Normandiya kahramanı General Dwight D. Eisenhower için nihai aday arkadaşı için yönlendirdi.
Ertesi yıl, Eisenhower bir kerelik rakibini Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi Başyargıcı olarak atamıştı.
ABD Anayasası ve yasalarının daha radikal bir liberal yorumuyla, Nixon'ın Başkan Yardımcısı olarak ilk döneminden Başkan olarak ilk döneminin ilk yılına kadar hüküm süren Warren Mahkemesi, Amerikan kültürünü büyük ölçüde şekillendirmeye yardımcı oldu.
Azınlıklar için Sivil Haklar'ı genişleterek, Yargı Sürecini garanti ederek ve siyasi eşitsizliği tedavi ederek pek çok adaletsizliği düzeltmiş olsa da, Warren Mahkemesi, ifade özgürlüğünün tanımlarını pornografiyi de içerecek şekilde genişlettiğinde, aynı zamanda geleneksel görüşteki birçok Amerikalı için bir hakaretti. Amerika'da mahremiyete ilişkin temel bir hak olduğuna ve sonunda kürtaj hakkının yolunu açacağına hükmetti.
Nixon, Mahkemenin birçok açıdan çok ileri gittiğini kabul etti. Ayrıca Mahkeme'nin düzen ve adalete saygıyı baltalamakla doğrudan çok yanlış yaptığını hissetti: Mahkeme, suçluları şımarttı ve daha hoşgörülü ve daha az erdemli bir toplum yarattı.
1967'de Nixon bir makale kaleme aldı. Okuyucunun özeti, "Amerika'ya ne oldu?" Nixon yazdı:
Yargıçlarımız, suç güçlerine karşı barış güçlerini zayıflatmakta çok ileri gitti.
Fikir oluşturucularımız, bir yasa çiğnendiğinde suçlunun değil toplumun suçlanacağı doktrini desteklemekte çok ileri gitti.
Öğretmenlerimiz, vaizlerimiz ve politikacılarımız, her bireyin hangi yasaların iyi ve hangi yasaların kötü olduğunu belirlemesi ve daha sonra sevdiği yasalara uyması ve sevmediği yasalara uymaması gerektiği fikrini savunmakta çok ileri gittiler.
Böylece, Vietnam'daki savaşa karşı çıkan birçok kişinin, geçit törenlerini bozarak, devlet dairelerini işgal ederek, askerlik kartlarını yakarak, asker trenlerini bloke ederek veya Amerikan bayrağına saygısızlık ederek bu savaşı protesto edenleri mazur gördüğünü, görmezden geldiğini ve hatta alkışladığını görüyoruz.
Aynı müsamahakarlık, medeni haklar peşinde yasaya karşı gelenler için de geçerlidir. Bu eğilim Amerika'da o kadar ileri gitti ki, yalnızca kanunsuzluğa artan bir hoşgörü değil, aynı zamanda sivil itaatsizliğin artan bir halk kabulü var.
Gazeteci The Making of a President 1968'de, gazeteci Theodore White, 1960'ların ortalarında, "Amerika'yı süpüren tarihin fırtınaları, orta sınıf Protestan Amerika'nın yüzyıllardır el üstünde tuttuğu her değeri karıştıracak ve sarsacaktı. ”
Bu noktaya nasıl geldik?
Nixon açılış konuşmasını yazmaya hazırlanırken, kampanya yardımcısı ve eski hukuk ortağı Leonard Garment bir not gönderdi.
Giysi, Cumhuriyet siyasetinde bir anormallikti. Göçmen bir ailenin oğlu olan ve 1968'den önce New York'ta doğan Demokrat, Nixon'a karşı kampanya yürüttü ve çalıştı ve hatta evinde Nixon rakibi Senatör Robert F. Kennedy için bir bağış toplama etkinliği düzenledi.
Garment, Nixon'la ilk kez 1964'te tanışmıştı. Canı sıkılmış ve depresifti, hayatında ve kariyerinde düzlüğe çıktığını hissetmişti. Mazlumlara sempati duyması dışında, siyasi konularda özel bir güçlü duygusu yoktu.
Garment daha sonra Nixon'ın "farklı bir hayata ve kurtuluş olasılığına açılan bir kapı" olduğunu yazdı.
Garment, geçmişinin de önemli olmadığına inanıyordu. Nixon, kampanyasına ilişkin farklı görüşleri açıkça memnuniyetle karşıladı ve birçoğunun “parıldayan fikirlerden daha azına sahip” olan “gereğinden fazla” Cumhuriyetçilere erişimi olduğunu söyledi.
Leonard Garment: Başardık. Demek istediğim, genel nitelikte belirli bir tür hırsa sahip iki kişi arasında, gerçekten güvercin deliği olamayacağı, ancak birbirimizde gördüğümüz bir karşılıklılık duygusu vardı. Yani, bende tam olarak ne gördüğünü söyleyemem ama bunun bir şey olduğunu biliyordum. Ama hukuk firmasının ve üst yönetimin bir bağlantısıydım ve bir dava avukatıydım ve gençtim ve biraz zekiydim, bu yüzden onun için ilginçti. Ve benim için, bildiğim ama hiçbir zaman parçası olmadığım bir dünyaya erişimi temsil ediyordu ve ben ilgili, meraklı ve hırslıydım. O noktada çok olumlu olan politik bir yapıya sahiptim. Yani siyasetle ilgileniyordum..
Demek istediğim, geleneksel Demokratlardan daha solda olduğum bir şey varsa, bir tür anormal kişilik, o zaman ve sonrasında [gülüşmeler].
Garment'in Nixon'a gönderdiği notta, "Amerika'nın ruh halinin deşifre edilmesi ve ele alınması gerekiyor," dedi, "Amerika'daki ruh hali birikmiş hoşnutsuzlukları yüzeye çıkardı."
Amerika'da yaşam hızla ilerlemişti. Nüfus patladı, ekonomi patladı, şehirler büyüyordu ve İkinci Dünya Savaşı'nın sonundan bu yana teknoloji büyük ölçüde ilerlemişti. Altmışlı yıllara gelindiğinde, üniversite yaşı da Savaşın bitiminden bu yana altı kat arttı.
Amerika zenginleşirken - hala büyük suç, yoksulluk ve eşitsizlik sorunları vardı. Bu toplumsal sorunların çoğunu çözmek için maddi çözümler kullanıldı.
Başkan Lyndon Johnson 1964'te Great Society'yi kurdu. Onun yönetimi federal hükümetin boyutunu genişleterek 42 milyar dolar ya da ulusal borcun yüzde 13'ünü ekledi. Bu ödünleşim, yirmi yılı aşkın bir süredir görülen en yüksek enflasyon oranlarıydı.
Sivil Haklar konusundaki siyasi ilerlemeye rağmen, siyahlara ve diğer azınlıklara karşı önyargı, yalnızca Güney'de değil, tüm ülkede yaygındı. Ülkenin siyah gençliğinin dörtte biri de işsizdi.
Öğrenciler, ebeveynlerinin geleneksel normlarını aşan yeni fikirlerle profesörler tarafından eğitildi. LSD, Harvard Profesörü Timothy Leary gibiler tarafından terfi ettirildi, esrar protesto hareketinin popüler uyuşturucusu oldu ve şehir merkezindeki gençlere crack-kokain satıldı.
Soğuk Savaş gerilimleri yükseliyordu ve ABD'nin Vietnam Savaşı'na katılımı 500.000'den fazla askere ulaştı.
Amerika'nın liderliği tamamen savaş çabalarına bağlıydı ve kayıplar sona ermeden ortaya çıktıkça, Amerika'nın gençliği amacını düşündü. Ayrıca, en yoksul ve en az eğitimli Amerikalıların neden hükümetleri tarafından askere alınıp uzak bir ülkede ölmek üzere görevlendirildiklerini, zengin ve siyasi olarak birbirine bağlı olanların bu kaderden erteleyerek kurtulduklarını da merak ettiler.
Bu biriken hoşnutsuzluklar ve hızlı toplumsal değişimler, birçok kişinin sorunlarını çözmek için hükümetlerine güvenemeyeceklerine inanmasına neden oldu.
Birçoğu içe döndü ve kayıtsız hale geldi, diğerleri ise Amerika'nın büyük şehirlerinin sokaklarında ayaklandı.
Garment, Amerika'daki temel sorunun güç kavramı olduğu sonucuna vardı.
Garment, “Ulusal güç ya da dış politika üzerindeki güç değil, kişinin günlük yaşamını etkileyen olaylarda yer alma, hareket etme, rol oynama gücü” diye yazdı. "İnsanın yeteneklerini kullanmak için derin, ilkel bir ihtiyacı vardır... anlamlı kelimelerle bireysel ifade için kaynaklarımız azaldı."
Garment, Nixon'a Ulusun Başkenti'nin adımlarını attığında, ilk açılış konuşmasının bu ana bir yanıt olması gerektiğini söyledi.
Hoşnutsuzluğun farkına varın, ancak umudu kutlayın.
Amerikan halkına, aileleri, mahalleleri ve toplulukları aracılığıyla çalışarak, ülkelerini daha iyi hale getirme ve değiştirme güçlerini dile getirin.
Jim Keogh bu noktayı genişletti.
Keogh, Nixon'ı yirmi yıl boyunca Zaman, Nixon yönetimine bir konuşma yazarı olarak katılmadan önce derginin yönetici editörü ve ardından baş editör olmak için yükseldi.
Keogh, seçilen başkan için notlarında, Nixon'ın kampanya sırasında kullandığı birkaç cümleyi listeledi ve yeniden çalıştı.
Bir cümle, "Bu, halkın fikirlerine açık ve halkla iletişiminde açık bir yönetim olacak - açık kapılar, açık gözler ve açık fikirli bir yönetim olacak" dedi.
Keough, bireysel inisiyatife yeni bir açıklığın ulusal birliğin anahtarı olduğu fikrini genişletti.
Keogh'un mantığı, "Vatandaşların sesini duyurmak için yasayı çiğnemesi gerekmeyecek," dedi. Hayal kırıklığı sona erdiğinde, kaçak hükümet dizginlendikçe şiddet azalacak, kişisel özgürlük artacak, alçaltıcı refah sistemleri değiştirildikçe, Amerikan şehrine barış geri dönerken bireysel inisiyatif öncülük edecek, Amerika barışı daha iyi inşa edebilecek. Dünya."
[Senatör John F. Kennedy ve Başkan Yardımcısı Richard Nixon arasındaki ilk televizyon tartışmasından ses]
Howard K. Smith: “İyi akşamlar, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki televizyon ve radyo istasyonları ve bunlara bağlı istasyonlar, iki büyük başkan adayı tarafından mevcut siyasi kampanyadaki konuların bu şekilde tartışılmasına olanak sağlamaktan gurur duyuyor. Adayların tanıtıma ihtiyacı yoktur. Cumhuriyetçi aday, Başkan Yardımcısı Richard M. Nixon ve Demokrat Aday, Senatör John F. Kennedy.”
1960'larda televizyon, Amerikan siyasi deneyimini büyüttü.
1960 seçimleri sırasında televizyon, Senatör John F. Kennedy ile televizyonda yayınlanan ilk başkanlık tartışmasında Nixon'ın zayıflıklarını büyüttü.
Sekiz yıl sonra, Nixon ve kampanya ekibi derslerini aldı. Kampanya yardımcıları, adaylarının mesajı için geniş kitlelerden yararlanmak ve onu tam da amansız seyahatin getirdiği ızdıraptan korumak için yeni kitle iletişim araçlarının kullanımını teşvik etti.
1962'de, Kaliforniya valisi için yaptığı talihsiz kampanya sırasında Nixon, popüler hafta sonu komedi saati “Laugh in”in yazarı Paul Keyes ile tanıştı.
Keyes, Nixon'ın bir arkadaşı ve destekçisi oldu ve 1968 kampanyasında dış danışman olarak görev yaptı.
Nixon'ı insani bir taraf göstermeye ve daha genç seçmenlere ulaşma çabasının bir parçası olarak siyasi kişiliğine daha fazla mizah katmaya çağırdı. Bazı siyasi yardımcılarının tavsiyelerine karşı Nixon, Keyes'in “Laugh-In” programına katılma davetini kabul etti.
Nixon kısa bir görünüşe karar verdi ve kafası karışmış görünerek şovun ünlü sloganını eğlenceli bir şekilde söyledi: "Bana sock it".
[Müzik]
Kadın: NBC, güzel şehir Burbank!
[Gülüşmeler]
Kadın: “Ah, merhaba Vali Rockefeller. Ah hayır, Bay Nixon'ı bir 'Bana sokun' diye hareketsiz bırakabileceğimizi sanmıyorum.
Richard Nixon: Bana uyar!
Keyes, yönetimin sırdaşlarından biri olmaya devam edecekti. O da açılış konuşmasının temasıyla ilgili düşüncelerini paylaştı.
Keyes, Nixon'a, "Açılış konuşmasını tamamlamadan önce okumanızı istediğim birkaç düşünce," diye yazdı. "Barışa odaklandım. İnsanların en çok özlediği şeyin bu olduğunu hissediyorum.”
Keyes'in Assisi'li Aziz Francis'in Barış Duası'ndan ödünç aldığı açıktır.
Aziz Francis duasına başlar, “Tanrım, beni esenliğinin bir aracı yap.”
Dünyanın ve ruhun mücadelesinin panzehirlerini göstermeye devam ediyor:
Nefretin olduğu yerde, bırak sevgi ekeyim
Yaralanmanın olduğu yerde, pardon
Şüphenin olduğu yerde, inanç
Umutsuzluğun olduğu yerde, umut
Karanlığın olduğu yerde, ışık
Hüzün, neşenin olduğu yerde.
Keyes, bu şablonu kendi zamanında barışı vurgulamak için kullanır.
Barışın bilinmediği yerde - onu hoş karşılayalım
Barışın kırılgan olduğu yerde - onu güçlendirelim
Barışın geçici olduğu yerde - onu kalıcı hale getirelim
William Safire, Patrick Buchanan ve Raymond Price, seçilen cumhurbaşkanına taslakları sunan başlıca konuşma yazarlarıydı. Hepsi kampanyadan önce Nixon için çalışmaya başladı.
Safire, Richard Nixon'ın 1959 Temmuz'unda New York'taki bir halkla ilişkiler firmasında çalışan bir ajan olarak başlayan siyasi kariyerine tanık olmuştu.
Müşterilerinden biri olan All State Properties, Rusya pazarına girmek isteyen bir ev inşaatçısıydı. Moskova'daki Amerikan Sergisinde, Levittown, New York'ta görüleceği gibi, uygun fiyatlı orta sınıf tarzı bir Amerikan evi sunma fikirleri vardı.
Ardından Başkan Yardımcısı Nixon sergiyi açtı ve Sovyet Lideri Nikita Kruchshev'i Amerikan tüketici ürünleri ve cihazlarının çeşitli teşhirleri aracılığıyla gezdi. Safire'nin anlatımına göre, Kruschev ev sahibini RCA Renkli Televizyon sergisinde pusuya düşürme fırsatını yakaladığında, iki adam bir ilçe panayırında birkaç politikacı gibi ortalıkta dolaşıyordu.
Amerika Birleşik Devletleri'nde kameralar yeniden yayın için yuvarlanırken, Krushchev Nixon'a Amerikan kapitalizminin ilkeleri ve dış politikası hakkında saldırıya başladı.
[Başkan Yardımcısı Nixon ve Sovyet Lideri Nikita Kruşçev'in Sesi]
Krushchev: Amerika ile aynı başarı seviyesinde olacağız. Ve sonraki yıllarda ilerlemeye devam edeceğiz. Ve sizi kavşaklarda geçeceğimiz zaman. Sizi dostça selamlayacağız [gülüyor].
Nixon: Her yerdeki insanlar için özgür bir fikir alışverişi olmalı. Bizden önde olabileceğiniz bazı durumlar var. Örneğin, uzay araştırmaları için roketlerinizin itiş gücünün geliştirilmesinde. Örneğin televizyonda önünüzde olduğumuz bazı durumlar olabilir. Ama ikimiz için de [Krushchev'in kesintileri]
Krushchev: Önümüzde olmayacaksın - yanlış, yanlış. Bu teknikte olduğu gibi roketlerde de önünüzdeyiz.
RCA sergisinden ayrılırken Nixon telaşlı görünüyordu. Safire, Nixon'ın askeri yardımcısı Don Hughes'a Nixon ve Kruşçev'i müşterisinin tipik Amerikan evine götürmeleri için bağırdı.
Safire, evi çevreleyen çite ve bir cipin arka tamponuna bir zincir bağladı ve iki liderin ve onu takip eden kalabalığın evin mutfağına girmesine izin vermek için çiti aşağı çekti.
Nixon toparlandı. Kruşçev Başkan Yardımcısı'na katılmaya devam ederken, Nixon ulusunun siyasi ve ekonomik felsefesini açıkça savundu - Kruşçev'in öfkesini geri çekmesine neden oldu.
Ertesi gün Nixon'ın parmağını Kruşçev'in göğsüne sapladığı bir fotoğraf tellere çarptı. Amerikan Başkan Yardımcısı, güçlü ve sakin bir Soğuk Savaşçı olarak göründü.
Safire: Seansın sonunda herkes çekildi ve Nixon bana "Mutfağınızı gerçekten haritaya koyduk, değil mi?" dedi. Ben de 'Bahse girerim' dedim. Ve Harrison Salisbury, 'Ona Sokolniki Zirvesi diyeceğiz' dedi. . Pekala, kimse Sukolniki'yi seçmedi, ben de aliterasyondan yararlanan 'Mutfak Konferansını mı kastediyorsun' dedim. İçeri girmeme izin verdiğim için bana Mutfak Konferansı diyerek geri ödedi. Böylece mutfağımız ünlü oldu. Ve çıkarken Nixon, 'Spaso House'a gelin, konuşalım' dedi, çünkü benim iyi bir uşak olduğumu düşündü. Böylece o gece konuştuk ve ertesi yıl, 1960, kampanyası için çalışmaya gittim.
Safire açılış taslağını bir halkla ilişkiler uzmanının gösterişli havasıyla tatlandırdı. Belki de çok fazla Keogh düşündü.
"İşte bir gişe rekorları kıran bir fikir!" Safire bir kapak notunda haykırdı. “Ruslarla bir astronot değişimi önerin. Birlikte aya iniyoruz. Anında yumuşama!”
Safire'nin kancası, yalnızca kendi ülkesinde değil, tüm dünyada yeni bir kişisel özgürlük çağı için çağrıda bulunan gerçek bir ilerici Başkan Woodrow Wilson'du.
Woodrow Wilson, Columbia Bölgesi polis şefine, seyircilerin barikatların arkasında tutulduğunu fark ettiğinde, “İnsanların öne çıkmasına izin verin” dedi.
Safire, zamanlar için bir bükülme ekledi:
Bugün, kişisel özgürlük reddediliyor ve insanlık onuru erteleniyor, gücümüzün temel köküne dönmenin ve tekrar “Halk Bir Araya Gelsin” demenin zamanı geldi.
Safire'nin kafasında “İnsanlar Bir Araya Geliyor” kendi adına bir birlik çağrısı değildi. Bu, araçları idealist olmayan bir ilerleme taahhüdü çağrısıydı.
Amerikalılar realisttir. Ve sadece realistler iyimser olabilir, çünkü onlar neyi başarabileceklerini bilirler, dedi Safire.
Safire daha sonra yönetim için bir dizi hedef sıraladı: savaşların sonu, zorbalığın sonu, insan onurunun yükselişi.
Amerikalıların evrenin vatandaşları olmaları - insanı uzaya fırlatmaları, kütleyi enerjiye dönüştürmeleri ve canlı organları nakletmelerine rağmen dünya vatandaşı olamamaları - savaşlara bir son bulmaları, insan kitlelerine birey olarak davranmaları, serbest bırakmaları ironisi hakkında yazdı. insan yaşamını zenginleştirmek için insan ruhu ve insan ihtiyaçlarını karşılamak için hükümet fikirlerini nakletmek.
Safire, Aralık 1968'de, ay yüzeyine yakın üç astronotun tüm Dünya'yı fotoğraflayabildiği Apollo 8 Misyonuna atıfta bulunarak taslağını “Son zamanlarda dünyayı Tanrı'nın gördüğü gibi görmenin şokunu hissettik” dedi.
Devam etti: "Bundan bir yüzyıl sonra, milyonlarca uzay yolcusu Dünya'ya bakacak ve bugünün insanları için bir şükran dalgası hissedecek."
Patrick Buchanan, 1966'da Nixon Kampanyasına katıldı ve patronun baş muhafazakarıydı.
Kariyerinin ilk yıllarında Louis Küre Demokrat, gazetenin yardımcı editör yazarı olmak için yükseliyor.
Senatör Goldwater'ın 1964 başkanlık seçimlerindeki kaybının ardından, Buchanan, muhafazakarlığın geleceği hakkında görüş bildirdiği makalesi için 2.000 kelimelik bir makale kaleme aldı. Genç muhafazakar için, hareket değil, aday mağlup oldu. "Savaşı değil, bir muharebeyi kaybetti."
Buchanan, Nixon ile ilk kez Aralık 1965'te, gelecekteki adayın Illinois, Bellevue'deki bir Cumhuriyetçi etkinlikte konuştuğu zaman resmi olarak tanıştı.
[Patrick Buchanan'ın Sesi]
Buchanan: Bir davetiye almıştım çünkü Don Hesse, Louis Küre Demokrat karikatürist Nixon'ın bir arkadaşı ve bir hayranıydı ve [Senatör Everett] Dirksen'in yerini doldurduğu konuşmasının ardından Nixon için bir kokteyl partisi düzenliyordu ve ben yanına gittim ve Nixon ile yaklaşık 10 dakika konuştum. ve ona erken binmek istediğimi söyledim.
Ve bana ne yaptığımı sordu, ben de ona tüm farklı konularda başyazılar yazdığımı söyledim çünkü sadece iki başyazı yazarımız var. Bana baskı yapmaya devam etti ve ertesi gün karikatürist bana Nixon'ın tüm zamanını beni sormakla geçirdiğini söyledi.
Ertesi gün karikatürist bana Nixon'ın bütün zamanını beni sorarak geçirdiğini söyledi.
Nixon, Cumhuriyetçiler arasında ılımlı olarak kabul edildi. Eisenhower için çalıştı ve ilerici başkanlar Theodore Roosevelt ve Woodrow Wilson ile benzer felsefi ruhlara sahipti.
Ancak, ateşli bir anti-komünistti. Suçlanan Sovyet-Casus Alger Hiss'e karşı davadaki performansı, onu muhafazakar harekete sevdirdi. Muhafazakarlar, ideolojik farklılıklara rağmen, 1964 Başkanlık Yarışı'nda Senatör Barry Goldwater için kampanya yürüttüğünde Nixon'ın sadakatini de hatırladılar.
Nixon'ın 1968 kampanyası boyunca, Buchanan, Nixon'ın muhafazakarlarla belirlenmiş irtibatı olacaktı.
Buchanan'ın ayrıca doğrudan ve kararlı bir yazı tonu vardı.
Buchanan, konuşma taslağının notunda Nixon'ı "basit ve etkili" olmaya ve medyaya oynamamaya çağırdı.
Uzun oyuna odaklanın, diye vurguladı Buchanan. Tarihçilerin ne söyleyeceğine odaklanın.
Buchanan, taslağının açılış cümlesinde Franklin Delano Roosevelt'in ilk açılış konuşmasını hatırladı. Amerikan halkının güveni Büyük Buhran tarafından sarsılmıştı. FDR, umuda ilham vermek için podyuma çıktı:
[Başkan Franklin Delano Roosevelt'in İlk Açılış Konuşmasından Ses]
Roosevelt: Bu, her şeyden önce gerçeği, tüm gerçeği, dürüst ve cesurca konuşmanın zamanıdır. Bugün ülkemizin dürüstçe karşı karşıya olduğu koşullardan da çekinmemize gerek yok. Bu büyük Millet, dayandığı gibi dayanacak, dirilecek ve gelişecektir. O halde, her şeyden önce, korkmamız gereken tek şeyin korkunun kendisi olduğuna dair kesin inancımı belirtmeme izin verin. Ulusal hayatımızın her karanlık saatinde, dürüstlük ve canlılığın liderliği, zafer için gerekli olan halkın kendi anlayışı ve desteğiyle karşılaştı. Ve bu kritik günlerde bu desteği tekrar liderliğe vereceğinize inanıyorum.
Benim ve sizin tarafınızdan böyle bir ruhla ortak zorluklarımızla karşı karşıyayız. Allah'a şükür sadece maddi şeylerle ilgilenirler.
Buchanan, yeni krizin önceki neslin krizi olduğunu, ancak bunun tam tersi olduğunu savundu. Maddi şeylerle ilgili bir kriz değildi. Bu bir ruh kriziydi.
Taslak, Amerika'nın her zaman olduğu gibi dayanacağını savundu, ancak bu belirli zorluklar dizisi Amerikan erdemlerinin bir testiydi - özellikle bilgeliği, sabrı, dayanıklılığı ve kendi demokratik ilkelerine bağlılığı.
Yazarın muhafazakar ilkelerine uygun olarak, toplumun sorunlarını çözmek hükümetin görevi değildi.
Hükümet çok şey yapabilir - şiddeti azaltabilir, yasaları çıkarabilir ve adaletsizlikleri düzeltebilir.
Ancak hükümet, ulusun kolektif ruhunu iyileştiremedi ve kaldıramadı.
Buchanan'a göre, "birlikte çalışma iradesinin, uzlaşma ruhunun veya bütün bir halktaki hayırseverlik ruhunun" yerini alamazdı.
Editoryal çalışmanın büyük kısmı Raymond K. Price, Jr.'a düştü.
Muhafazakardı, ancak Buchanan ile aynı kolda değildi.
NS New York Times Nixon, "zor" konuşmaları yazmak için Buchanan'ı görevlendirirken, Başkanın "düşünceli" konuşmaları yazmak için - daha sonra Beyaz Saray konuşma yazarı olacak olan - Price'a dokunacağını kaydetti.
Price, ticari olarak bir gazeteciydi ve gazetenin fikir sayfalarının baş editörü olmak için yükseldi. New York Herald Tribune.
Nixon'a ilk olarak 1967 baharında başkanlık yarışına hazırlanmak için katıldı ve adaya yabancı çalışma gezilerinde eşlik etti.
Asya'ya yapılan gezi dikkat çekiciydi.
Price, çeşitli Asyalı liderlerle yapılan toplantıların çoğuna katıldı ve daha sonra bu olayları tamamen öz ve küçük bir konuşma olarak yansıttı.
Price daha sonra Nixon hakkında şunları yazmıştı: “Ayrıca konuşmayı daha büyük dünya resmine, Çin, Sovyetler Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri'nin gelecekteki olası rollerine ve bu rollerin genel olarak Asya üzerindeki etkisine yönlendirecekti.”
Her toplantıdan sonra Nixon, taşınabilir bir IBM dikte makinesinde öğrendikleri hakkında kapsamlı notlar kaydetti.
Bu toplantılar, Nixon'ın, Price'ın da yardımıyla, "Viet Nam'dan Sonra Asya" başlıklı etkili makalesini kaleme aldığı temel oldu. Dış İlişkiler Dergisi aynı yılın ekim ayında.
Nixon, Amerikalıların Asya hakkında daha dinamik düşünmesi gerektiğini ve miyop sınırlama stratejisinin ABD için felaket olduğunu savundu.
“Kıtanın ucundaki küçük bir ülke aklımızın ekranını doldurdu ama haritayı doldurmuyor” diye yazdı.
Asya değişiyordu. Güneydoğu Asya liderleri, Avrupalı sömürgecilerin hâlâ toplumlarının sorunlarının nedeni olduğuna ikna olmadılar. Ve Komünizmin parıltısı aşınmaya başlamıştı. Japonya, Tayvan, Güney Kore ve Singapur gibi ülkeler örnekti ve ekonomik büyümenin yüksek yüzdelerini sürdürüyorlardı.
Çin, odadaki ejderhaydı. Nixon, hakim olan bu bölgesel siyasi ve ekonomik tutumlar tarafından Maoist ideolojisinin kademeli olarak tasfiye edilmesi yoluyla değişmeye ikna edilebileceğine inanıyordu.
Nixon, bu küçük gezegende, Çin'i uluslar ailesinin dışında “öfkeli izolasyon” içinde bırakacak, orada fantezilerini besleyecek, nefretlerini besleyecek ve komşularını tehdit edecek yer olmadığı sonucuna vardı.
Dış İlişkiler makalesindeki anahtar sözcük olan “öfkeli izolasyon” Price'ın açılış taslağına dahil edildi.
Price, "Toplumumuzdaki anlaşmazlıklar, dünyadaki anlaşmazlıkların aynası" diye yazdı.
Safire'nin Woodrow Wilson'ın açılış konuşmasına yaptığı göndermeyi ele alan Price, şunları ekledi: “Mesafeler küçüldükçe, silahlar hem sayı hem de güç olarak çoğaldıkça, burada evde bir dostluk içinde değil, her yerdeki insanlarla birlikte ilerleme ihtiyacımız yoğunlaşıyor. ”
Ek notlarında Price, Ruhun Krizine “Ruhun Cevabı”nı vurguladı: “insanı yaratılışta diğerlerinden ayıran, onun zaferlerine güç veren ve onu yenilgide ayakta tutan o eşsiz, değerli, tanımlanamaz şey.”
Nihayetinde Price için, sesleri bu "kelime ateşi" içinde kaybolan unutulmuş Amerikalılardı."
İlerlemenin merkezindeydiler. Yetenekleri ve çabalarıyla, umutların gerçekleşmesine, yanlışların düzeltilmesine, kardeşliğin yeniden keşfedilmesine olanak sağlayan bir “ruh katedrali” inşa edebilirlerdi.
Konuşma yazma ekibinin katkılarına rağmen, bu adamlardan hiçbiri hayalet yazar olarak kabul edilmedi.
"Bay. Nixon, her kelime üzerinde telaşa kapılan dikkatli bir editör olarak biliniyor” dedi. "Ortalama olarak, yazara sekiz kez, kenar boşluklarına notlar karalanmış olarak - her zaman saat yönünde - ve son bir versiyona ulaşılmadan önce uzun eklemelerle bir konuşma verir."
Bu konuşma bir istisna değildi.
Price, taslaklar üzerinde Nixon ile çalışmayı önerdi. İkili sekiz gün boyunca çalıştı - diğer konuşma yazarlarının düşüncelerini ve Nixon'ın kampanya hakkında söylediği alıntıları birleştirerek - her gün yeni bir taslak hazırladı. Başkan, göreve başlama gününde son kopyasını okumadan önce yedi taslak tamamlandı.
Fiyat, taslaktan sonra bir taslak gönderir. Nixon altını çizer, yeni kelimeler önerir, tüm paragrafların üzerini çizer ve mesajını iletmenin yeni yollarını arardı.
[Raymond K. Price, Jr.'ın Sesi]
Price: Bazıları sadece onunla buluşuyordu, bazıları bir şeyler konuşuyordu ve sonra bana bir şeyler taslağı hazırlıyordu ve sonra ileri geri gidiyorduk. Yazma sürecini her zaman bir düşünme süreci olarak kullanırdı. Fikirler arasında, taslaklar ve incelikli fikirler arasında gidip gelirken ve açılış töreninde kaç tane taslağın üstünden geçtiğimizi hatırlamıyorum, ama biz ilerledikçe her şeyi halletmeye çalışıyorduk.
Örneğin üçüncü taslakta Nixon, ruhun krizinin nasıl tedavi edileceğini ele alan bir paragrafın kenarlarına “doğamızın daha iyi melekleri” yazdı.
Bir ruh krizine, Amerika'nın ruhun bir cevabına ihtiyacı var.
Onu bulmak için kendimizden öteye bakmamız gerekmez. Bu cevabın unsurları içimizde, her birimizin içinde.
Artan karmaşıklık dünyasında, çoğu zaman gözden kaçırdığımız basit şeyler. Evet, bu basit şeyler kalıcı şeylerdir ve temel şeylerdir. Sadelik gerçeğin özüdür. İyilik, saygı, sevgi, nezaket - bunların hepsi basit şeyler.
Bugün en acil sorular, zenginliğin yaratılmasıyla değil, zenginliğin kullanılmasıyla, teknolojinin gizemleriyle değil, doğanın gücünden yararlanmayan, ancak insanın enerjilerini serbest bırakmasıyla ilgilidir.
Bu, bilimin dehasını değil, karşılıklı bağımlılığımızın tanınmasını gerektirir. Birbirimize bağırmayı bırakıp birbirimizi dinlemeye başlamamızı, sesimizi alçaltmamızı ve karşılıklı saygı eşiğimizi yükseltmemizi gerektirir.
Nixon tarafından bazı yeniden yazımlardan sonra, son taslak basitleştirilmiş düzyazıda şunları duyuyoruz:
[Başkan Nixon'ın İlk Açılış Konuşmasından Ses]
Nixon: Ruhun krizine, ruhun bir cevabına ihtiyacımız var.
Ve bu cevabı bulmak için kendi içimize bakmamız yeterli.
Doğamızın daha iyi meleklerini dinlediğimizde, onların basit şeyleri, iyilik, nezaket, sevgi, nezaket gibi temel şeyleri kutladıklarını görürüz.
Büyüklük basit tuzaklarla gelir. Bizi ayıran şeyleri aşmak ve bizi birleştiren şeyleri sağlamlaştırmak istiyorsak, bugün en çok ihtiyaç duyulan şeyler basit şeylerdir.
Sesimizi alçaltmak basit bir şey olurdu.
Bu zor yıllarda Amerika, taraftarların hoşnutsuz olduğu öfkeli retorikten, ikna etmek yerine poz veren abartılı retorikten nefrete dönüşen, verebileceğinden fazlasını vaat eden şişirilmiş retoriğin söz ateşinden mustarip oldu.
Birbirimize bağırmayı bırakana kadar birbirimizden öğrenemeyiz. Yeterince sessiz konuşmadan sözlerimiz kadar sesimiz de duyulabilir.
Konuşmanın en önemli anlarından biri, altıncı taslağa kadar yer almıyor. Fiyat başlangıçta şöyle yazar:
Bugün bu milletin ve dünya tarihinin en heyecanlı döneminin başlangıcına katılma ayrıcalığına sahibiz. Bundan sekiz yıl sonra Amerika bir ulus olarak 200. yılını kutlayacak. Ve şu anda yaşayan çoğu insanın yaşamı boyunca, insanlık bin yılda bir gelen o büyük yeni yılı kutlayacak - Üçüncü Binyılın başlangıcı.
Son versiyonda, Nixon bu önemli dönüm noktası noktalama işaretini ve soyutlamayı verir:
[Başkan Nixon'ın İlk Açılış Konuşmasından Ses]
Nixon: İlk kez, dünya insanları barış istediği ve dünya liderleri savaştan korktuğu için, zamanlar barıştan yana.
Bundan sekiz yıl sonra Amerika bir ulus olarak 200. yılını kutlayacak. Şu anda yaşayan çoğu insanın yaşamı boyunca, insanlık, bin yılda bir gelen ve üçüncü bin yılın başlangıcı olan o büyük yeni yılı kutlayacak.
Nasıl bir ulus olacağımızı, nasıl bir dünyada yaşayacağımızı, geleceği umutlarımızın suretinde şekillendirip şekillendirmeyeceğimizi eylemlerimiz ve seçimlerimizle belirleyeceğiz.
Nixon daha sonra konuşmasında barışın ana temasına döner:
[Başkan Nixon'ın İlk Açılış Konuşmasından Ses]
Nixon: Tarihin bahşedebileceği en büyük onur, barışçıl unvandır. Bu onur, şimdi Amerika'yı, dünyayı en sonunda kargaşa vadisinden çıkarmaya ve insanlığın medeniyetin başlangıcından beri hayalini kurduğu o yüksek barış zeminine götürmeye yardım etme şansını çağırıyor.
Price, gelecek dönem başkanına yazdığı notlarda, Nixon'ın Amerikan toplumunu onarmayı ele alması gerektiğini vurguladı. Bir dizi sorunu ve bunlara karşılık gelen çözümleri yazdı:
Irk — tek bir topluluk olmak
Barış — bir dünya topluluğu inşa etmek
Bizi bir araya getirin - bir topluluk olarak
Hükümet — toplumun çerçevesi
Sesimizi Aldırın— bir topluluk gibi davranın
Panzehir, esasen Leonard Garment'ın daha önce yazdığı bir nottu: her bireyin harekete geçmesi ve yer alması ihtiyacı.
Fiyat üç taslağa şunları yazdı:
Bugün topluluk kumaşını her seferinde bir dikişle yeniden örmemiz gerekiyor. İlk ihtiyacımız büyük bir sıçrama değil, adımlardan oluşan bir sonsuz büyük bir tasarım değil, ulusal gazeteden çok mahalle gazetelerinde manşetlere çıkan o küçük, görkemli çabalardır.
İş yerinde üç taş kesiciyle karşılaşan bir gezginin öyküsü anlatılır:
Birincisine sordu: 'Söyle bana, ne yapıyorsun?'
Adam cevap verdi: "Bir taş kesiyorum."
İkinciye sordu: 'Peki ne yapıyorsun?'
Adam döndü ve cevap verdi: "Duvar yapıyorum."
Sonra gezgin aynı denklemi üçüncü adama koydu.
Üçüncü taşçı ayağa kalktı ve ellerini kaldırdı ve gözleri parladı. Cevap verdi: 'Bir katedral inşa ediyorum.'
Nixon ve Price, son taslakta bu kavramı etkili bir dile damıtmışlardı: bireysel Amerikalılar, bir topluluk duygusuyla güçlenmiş ve aydınlanmış, ruha bir cevap vererek:
[Başkan Nixon'ın İlk Açılış Konuşmasından Ses]
Görevlerimizin büyüklüğüne uymak için, yalnızca büyük işletmelerde değil, daha da önemlisi ulusal gazete yerine mahalle gazetelerinde manşetlere çıkan o küçük, görkemli çabalarda yer alan halkımızın enerjilerine ihtiyacımız var.
Bunlarla, her birimiz onu birer birer taş yükselterek, komşusuna yardım ederek, önemseyerek, yaparak büyük bir ruh katedrali inşa edebiliriz.
Price: Konuşmanın tamamında harika bir birlik olduğunu düşündüm. Gerçekten iyi biri olduğunu düşündüm. Ve ülkenin iyileşmesi gereken bir dönemdi ve bence bu bir şifa konuşmasıydı. İleriye dönük bir konuşmaydı, yeni yönler açısından yaratıcı bir konuşmaydı, bize savaşan bir yol değil, yerel ve uluslararası olarak yeni şeyler yapmanın yeni yollarına doğru sağlam bir yol gösterdi. Ve içindeki bir satır ailesi tarafından mezar taşı için seçildi ve yani, ‘tarihin bahşedebileceği en büyük onur, barışçıl unvandır.’.
Bu özel Nixon Now Podcast'i "An Answer of the Spirit"te bize katıldığınız için teşekkür ederiz.
Lütfen Başkan Nixon'ın NixonFoundation.org'daki ilk açılışının 50. yıldönümü münasebetiyle özel çevrimiçi sergiye göz atın. Gelecek bölümler için bizi izlemeye devam etmek için iTunes, Soundcloud ve Stitcher'daki bu podcast'e abone olun. Ben Jonathan Movroydis, imza atıyorum.
Kaynaklar
Amadeo, Kimberly. “LBJ Başkanlığı Bugün Sizi Nasıl Etkiliyor” Denge, 12 Ocak 2019.
Amadeo, Kimberly. "BİZ. 1929’dan 2010’a Yıla Göre Enflasyon Oranı” Denge, 12 Ocak 2019.
Buchanan, Patrick. En Büyük Geri Dönüş: Richard Nixon Yenilgiden Yeni Çoğunluğu Yaratmak İçin Nasıl Yükseldi, PP.
24-27. New York: Taç forumu, 2014.
Buchanan, Patrick. “Seçilmiş Pasajlar/Açılış Pasajları,” Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 7 Ocak 1969.
“Ulusal Olarak Televizyonda Yayınlanan İlk Tartışma: Richard Nixon ve John F. Kennedy.” John F. Kennedy Başkanlık Kütüphanesi. 26 Eylül 1960.
Giysi, Leonard. Çılgın Ritim: Brooklyn, Caz ve Wall Street'ten Nixon'ın Beyaz Sarayına Yolculuğum. PP. 65-68, 69. New York: Times Books, 1997.
Giysi, Leonard. “Açılış,” Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, Tarih Bilinmiyor.
Haldeman, H.R. Memorandum to Richard Nixon'a Siyasi Kampanya hakkında, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 20 Haziran 1967.
Hess, Stephen. Bit Player: Başkanlar ve Fikirlerle Hayatım. PP. 66-68. Washington, DC: Brooking Institutions Press, 30 Ekim 2018.
Keog, James. “Açılış Üzerine Notlar,” Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 11 Ocak 1969.
Anahtarlar, Paul. “Barış Üzerine: Açılış Konuşması Düşüncelerini İncelemek”, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 12 Ocak 1969.
"Mutfak Tartışması." Richard Nixon Vakfı, 26 Temmuz 1959.
Nixon, Richard. “Vietnam'dan Sonra Asya” Dış İlişkiler Dergisi, Ekim 1967.
Nixon, Richard. “Açılış Adresi,” Amerikan Başkanlık Projesi, California Üniversitesi, Santa Barbara, 20 Ocak 1969.
Nixon, Richard. “Açılış Adresi,” Richard Nixon Vakfı, 20 Ocak 1969.
Nixon, Richard. Richard Nixon'ın Anıları, New York: Grosset & Dunlap. 1 Mayıs 1978.
Nixon, Richard. "Amerika'ya ne oldu?" Okurların Özeti, 1967 Ekim.
Leonard Garment ile Sözlü Tarih, Bölüm I. Timothy Naftali ve Paul Musgrave tarafından yapılan röportaj, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 6 Nisan 2007. Transkript için buraya tıklayın:
Raymond K. Price, Jr. ile Sözlü Tarih Timothy Naftali'nin Röportajı, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 4 Nisan 2007. Transkript için buraya tıklayın.
"Barış." Merriam-Webster Sözlüğü.
Price, Jr., Raymond K. Açılış Taslağı 1, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 3 Ocak 1969.
Price, Jr., Raymond K. Açılış Taslağı 2, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 10 Ocak 1969.
Price, Jr., Raymond K. “Seçilmiş Başkan için Muhtıra, Konu: Açılış,” Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 12 Ocak 1969.
Price, Jr., Raymond K. Açılış Taslağı 3, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 12 Ocak 1969.
Price, Jr., Raymond K. Açılış Taslağı 4, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 16 Ocak 1969.
Price, Jr., Raymond K. Açılış Taslağı 5, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 17 Ocak 1969.
Price, Jr., Raymond K. Açılış Taslağı 6A ve 6B, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 18 Ocak 1969.
Price, Jr., Raymond K. Açılış Taslağı 7, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 18 Ocak 1969.
Fiyat, Jr., Raymond K. Nixon'la birlikte, PP. 20-28, New York: Viking Press, 1977.
“Barış için Quaker Tanıklığı: Giriş,” Swarthmore Koleji Barış Koleksiyonu, Swarthmore Koleji.
"RN'nin Kopyası, Açılış Adresi." Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 20 Ocak 1969.
Roosevelt, Franklin Delano. Açılış Konuşması, Franklin Delano Roosevelt Başkanlık Kütüphanesi, 20 Ocak 1933.
Safir, William. Düşüşten Sonra: Watergate Öncesi Beyaz Saray'ın İçeriden Görünümü, PP. 2-6, New York: Çifte Gün, 1975.
Safir, William. Taslak Açılış Konuşması, Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi, 2 Ocak 1969.
"Nixon'a tak." Rowan ve Martin'in Laughin, 1968.
Beyaz, Theodore. Bir Başkanın Yapılışı 1968, PP. 38, 68, New York: Atheneum Publishers, 1969.
Weigel, George. “Bugün Barış Ne Anlama Geliyor” Ulusal İnceleme, 13 Ekim 2016.
Şimdi Yayınlanıyor
Bay Kasırga
Bay Kasırga araştırma ve uygulamalı bilimdeki çığır açan çalışması binlerce hayat kurtaran ve Amerikalıların tehlikeli hava olaylarına hazırlanmalarına ve tepki vermelerine yardımcı olan adamın olağanüstü hikayesi.
Çocuk felci haçlı seferi
Çocuk felci haçlı seferinin hikayesi, Amerikalıların korkunç bir hastalığı yenmek için bir araya geldiği bir zamana saygı duruşunda bulunuyor. Tıbbi buluş sayısız hayat kurtardı ve Amerikan hayırseverliği üzerinde bugün de hissedilmeye devam eden yaygın bir etki yarattı.
Amerikan oz
Sevgilinin yaratıcısı L. Frank Baum'un hayatını ve zamanlarını keşfedin Harika Oz Büyücüsü.
İkinci Açılış
WASHINGTON, 20 Ocak—En genel bir dille çerçevelenen ikinci açılış konuşmasında, Başkan Nixon, önümüzdeki dört yıl için, hükümetin geri çekilmesi, öz-bağımlılık felsefesine göre şekillendirilmiş bir ulusal Hükümet kurma kararlılığının taslağını çizdi. yurtiçinde ve yurtdışında yardım ve dış ilişkilere Amerikan katılımının bir sınırı. Bunu, John F. Kennedy'nin 12 yıl önce aynı podyumda kullandığı dili ve yaklaşımı benimseyerek, ancak anlamı o kadar tamamen tersine çevirerek yaptı ki, Demokrat Başkanların kırk yıldır Washington'a getirdikleri hükümet felsefesini reddetti.
Haber Analizi
Bay Nixon, önümüzdeki dört yıl içinde, dört yıl önce Lyndon B. Johnson'dan devraldığı “büyük toplum”un parçalanmasını tamamlamaya çalışacağını belirtti. Geçen Kasım'daki ezici zaferin ardından kendine güvenen Başkan, çağrısını neredeyse yalnızca kendisine oy verenlere bağladı.
Dört yıl önce liberallere yaptığı bir jest, "Dışlananları getirmeye çalışacağız. Geride kalanlara yardım edeceğiz, yetişeceğiz."
Bunun yerine, Bay Nixon, tarihin uzun yargıları için deGaulle tarzında hüküm süren tecrit ve yalnızlık içindeki bir Başkan olarak seçim sonrası imajını pekiştirdi.
Tarihin Yargısı
Her fırsatta, Amerika'da her şeyi yanlış ve çok az şeyi doğru bulanlar tarafından kuşatıldık" dedi. "Ama eminim ki, bu, içinde yaşama ayrıcalığına sahip olduğumuz bu olağanüstü zamanlarda tarihin yargısı olmayacak."
Ayrıca, konuşmada, yalnızca yurtdışındaki askeri silahların kullanımında değil, aynı zamanda geniş bir yelpazede Cumhurbaşkanlığı yetkisini sınırlamanın yollarını arayan bir Kongre ile büyüyen çatışmayı azaltmayı amaçlayan hiçbir şey yoktu. yerli programlar Konuşmanın tonu ciddi ve sertti, ancak teslimat çok fazla duygu göstermedi.
Konuşma sadece Cumhurbaşkanı'nın fikirleri değil, aynı zamanda çoğunlukla kendi diliydi. Üzerinde uzun saatler, altı gün izin ve Key Biscayne, Fla.'daki, sadece bir iskelet kadrosuna sahip olduğu sahil evinde ve son iki gündür Beyaz Saray'da çalıştı.
Geçmişin bir dizi açılış konuşmasından, en azından 1905'te "daha erkeksi ve daha sert erdemler" ilan eden Theodore Roosevelt'e geri döndü.
Başkan, Vietnam barışı için müzakerelerin kritik bir aşamaya ulaştığı bir zamanda ve Bay Nixon'ın geçen ay Hanoi ve Haiphong'un bombalanması emrini verdikten sonra, kendi kendini tecrit etmesi nedeniyle hem Sağdan hem de Soldan bir eleştiri akışı altındayken hazırlandı. .
Bu süre boyunca, Bay Nixon, sınırlı görüşmeler ve yardımcıları aracılığıyla, kriz ruhu içinde geliştiğini ve artan eleştirilerden rahatsız olmadığını bildirdi.
Böylece özenle cilaladığı konuşma, dış ve iç politikalarını yineledi ve geçen Kasım ayında Cumhurbaşkanlığı seçiminde kendisine verildiğine inandığı görev doğrultusunda Hükümeti yönetme kararlılığının altını çizdi.
20 Ocak 1961'de Başkan Kennedy, "Ülkenizin sizin için ne yapabileceğini değil, sizin ülkeniz için ne yapabileceğinizi sorun" demişti. Bugün Başkan Nixon dedi ki, "Kendi yaşamlarımızda, her birimiz sadece Hükümetin benim için ne yapacağını değil, kendim için ne yapabilirim?" diye soralım.
Başkan Kennedy, çokça alıntılanan bir pasajda şöyle dedi: "Bizi iyi ya da kötü istese de, her ulus bilsin ki, bizim için her türlü bedeli ödeyeceğiz, her yükü taşıyacağız, her türlü zorluğa göğüs gereceğiz, her dostu destekleyeceğiz, her düşmana karşı çıkacağız. özgürlüğün başarısının hayatta kalmasını sağlamak için. ”
Başkan Nixon, Vietnam'daki uzun savaşın sona erdiğini ilan ettikten sonra, "Amerika'nın herkesi, ulusun çatışmasını kendimize ait kılacağı veya diğer ulusun geleceğini kendi sorumluluğumuz haline getireceği zaman geçti veya diğer ulusların insanlarına kendi işlerini nasıl yöneteceklerini söylemeye cüret et.”
Ardından, 1960'ta John Kennedy tarafından kıl payı yenilgiye uğratılan adam, ana temasına geçerek, "Abrad ve evde, paternalizmin küçümseyici politikalarından - 'Washington en iyisini bilir''in uzaklaşmasının zamanı geldi.
Bu, yontma politikalarının “sorumluluklarımızdan bir geri çekilme değil, ilerlemenin daha iyi bir yolu” olacağı şeklindeki açıklamasıyla biraz yumuşatıldı. Ancak konuşmanın itici gücü daha az hükümet içindi.
Adres de, Bay Nixon'ın yeniden seçilmesinden bu yana yürütme organına verdiği yeni şekle uygundu. Kendilerine ait bir siyasi seçmen kitlesine sahip olan ve ilk dönemde çeşitlilik ve tartışma getiren yetkilileri - eski Michigan Valisi George Romney ve eski bir Wisconsin Temsilcisi olan Melvin R. Laird gibi kabine üyesi olan adamları ayıkladı. ve onların yerine Beyaz Saray direktiflerine daha iyi uyması beklenen iş dünyasından ve başka yerlerden az bilinen uzmanlar getirildi.
Bu gelişme karşısında, Başkan Nixon'ın bugün ulusal hükümetin programlarını geri alma vaadi ciddi bir anlam taşıyordu.
Yurt içindeki bireyleri ve yurt dışındaki ulusları kendileri için daha fazlasını yapmaya, kendileri için daha fazla karar vermeye teşvik edelim” dedi. “Sorumluluğu daha fazla yere yerleştirelim. Başkaları için yapacaklarımızı, kendileri için yapacaklarıyla ölçelim.”
"İşte bu yüzden," diye devam etti, "her sorun için salt hükümetsel bir çözüm sözü vermiyorum. Bu sahte sözle çok uzun yaşadık. Hükümete çok fazla güvenerek, ondan sağlayabileceğinden fazlasını istedik. Bu, yalnızca şişirilmiş beklentilere, bireysel çabanın azalmasına ve hem Hükümetin hem de insanların neler yapabileceğine olan güveni aşındıran bir hayal kırıklığı ve hayal kırıklığına yol açar.”
Adreslerde Kontrast
Hubert H. Humphrey karşısında küçük bir farkla kazandıktan sonraki dört yıl önceki adresi ile bugünkü adresi arasında belirgin bir tezat vardı. Daha sonra, daha uzun, daha ayrıntılı bir konuşmada, ırksal uzlaşma çağrısında bulundu ve “Artık servetimizin, yurtdışındaki savaşın yıkımından, ülke içindeki halkımızın acil ihtiyaçlarına aktarılabileceği günü planlayacağız” dedi.
Bugün, ulusun “yeni bir barış çağının eşiğinde” olduğunu söyledikten sonra Bay Nixon şunları söyledi:
“Bugün, Amerika'da hayatı daha iyi hale getirmek için her zamankinden daha fazlasını yapma şansımız var - daha iyi eğitim, daha iyi sağlık, daha iyi konut, daha iyi ulaşım, yasalara saygıyı yeniden sağlamak için daha temiz bir çevre, topluluklarımızı daha yaşanabilir kılmak için: Tanrı'nın her Amerikalıya tam ve eşit fırsat verme hakkını sağlamak.”
Ancak tarif ettiği yol, Güneydoğu Asya'daki savaştan gelen fonları kendi kendine yardım ve sorumluluk için iç ihtiyaçlara yönlendirmek değildi.
Calvin Coolidge, 1925'teki açılışında, "Ekonomi, en pratik biçimiyle idealizmdir" dedi. Bay Nixon, bugün "Hükümet insanlardan daha azını almayı öğrenmeli ki, insanlar kendileri için daha fazlasını yapabilsin" derken aşağı yukarı aynı şeyi söylüyor gibiydi.
Bay Nixon'ın dört yıl önce ve bugün yaptığı konuşmalarda elbette benzerlikler vardı. 1969'da en çok alıntılanan satırlardan biri, Amerikalıları seslerini düşürmeye ve birbirlerine bağırmayı bırakmaya çağırmaktı", bunu şiddetli savaş karşıtı protestolar, Başkan Yardımcısı Agnew'in "radiclib"lere, haber medyasına ve kükreyen saldırılara yöneltti. 1970 siyasi kampanyaları
Bugün, Bay Nixon daha az hakaret içeren temayı tekrarladı. “Uygarlık ve edep” ve “birbirlerinin haklarına ve duygularına ve her Amerikalının aziz doğuştan hakkı olan bireysel insanlık onuruna yeni bir saygı düzeyi” çağrısında bulundu. Aynı zamanda, solun ABD'den büyük bir hayal kırıklığına uğrayan kesimine dolaylı yoldan saldırdı.
Çocuklarımıza ülkelerinden, anne babalarından, Amerika'nın evdeki rekorundan ve dünyadaki rolünden utanmaları öğretildi” dedi.
Adres, Başkan'ın 8 Kasım'dan bu yana yaptığı eylem ve sözlerde olduğu gibi, önümüzdeki dört yıl boyunca yürütme organının, Bay Nixon'ın seçim sonuçlarına okuduğu “yetkiyi” yürürlüğe koymaya yönlendirileceğini açıkça belirtti.
Richard Nixon'ın İlk Açılış Konuşmasının Konuşma Analizi
1: İletişim, Beyaz Saray'da Nixon'ın başkanlık açılışı için yapılan bir konuşmaydı.
3: Richard Nixon, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı
4: Seyirci, Amerikan halkı ve Amerika Birleşik Devletleri ile ilişkisi olan diğer uluslardı.
5: “Tarihin bahşedebileceği en büyük onur, barışçıl unvandır. Bu onur şimdi Amerika'yı çağırıyor - sonunda dünyayı kargaşa vadisinden çıkarmaya ve insanın medeniyetin başlangıcından beri hayalini kurduğu o yüksek barış zeminine götürmeye yardım etme şansı.
Başarılı olursak, gelecek nesiller şimdi yaşadığımızı, anımıza hakim olduğumuzu, dünyayı insanlık için güvenli hale getirmeye yardım ettiğimizi söyleyecek.
Bu bizim yüceliğe çağrımızdır.
Amerikan halkının bu çağrıya cevap vermeye hazır olduğuna inanıyorum.”
Nixon'ın açılış konuşması, dünyayı daha güvenli bir yer haline getirmek için Vietnam savaşının sona erdirilmesi ve Soğuk Savaş'ın kapatılmasının altını çizdi. Bu konuşma, Nixon'ın başkanlığını açtığı gibi, dış politikasını ve yönetimine yönelik hedeflerini de açtı.
6: Bu konuşmanın önemi, Nixon'ın ulus için ideallerinin ne olduğunu, Soğuk Savaş dönemi düşüncesinden ve Vietnam savaşından açıkça etkilenen yüce hedeflere odaklandığını göstermesidir. Konuşma aynı zamanda Nixon'ın bir politikacı ve ulusun endişelerinin farkında olan ve bu endişeleri nasıl gidereceğini bilen biri olarak becerilerini de tasvir ediyor. Aynı zamanda birçok şey vaat eden, ilham verici ve umutlu olan açılış konuşmaları geleneğini takip etti.
7: Nixon'ın başkanlığını açmak ve görev süresinin tonunu ve ABD'nin dış ilişkiler konusunda alacağı yönü belirlemek için yazılmıştır.
8: Amerika Birleşik Devletleri'nin endişelerinin çoğu Vietnam'a dahil oldu ve popüler olmayan savaşı sona erdirdi. Ve hükümetin insanların hayatında çok büyük bir rol oynadığına dair yaygın bir inançtı ve hükümetin her zamankinden daha fazla para harcadığına ve daha fazla program yürüttüğüne işaret ettiğinde ele alıyor. Ülkeyi geliştirmek için sadece devlet bürokrasileri yerine her bireyin dahil olması gerektiğini söylüyor.
9: Konuşmanın tamamında Nixon, Vietnam savaşının sona ermesinin dünyaya barış getireceğini ve ulusal moralin düzeleceğini ima ediyor, ancak bir ülkede bir savaşın sona ermesi dış ilişkileri nasıl bu kadar önemli ölçüde iyileştirebilir? Gerçekten Vietnam'daki savaşı bitirmenin dünyayı fark edilir derecede daha barışçıl hale getireceğini mi düşündü, yoksa sadece Amerika Birleşik Devletleri ve Vietnam'ı mı kastetti?
Nixon'ın İlk Açılış Konuşması
Richard Milhous Nixon, 20 Ocak 1969'da öğle saatlerinde Amerika Birleşik Devletleri'nin 37. başkanı olarak yemin etti.
Nixon'ın yemin etmesini dinleyin (2m)
Nixon'ın Açılış Konuşmasını Dinle (18m)
Nixon'ın Açılış Konuşmasını İzle (18m)
Başkan Nixon'ın ilk açılış konuşmasının metni.
Senatör Dirksen, Sayın Yargıç, Sayın Başkan Yardımcısı, Başkan Johnson, Başkan Yardımcısı Humphrey, Amerikalı dostlarım ve dünya toplumunun hemşehrilerim:
Bugün bu anın ihtişamını benimle paylaşmanızı rica ediyorum. Gücün düzenli aktarımında, bizi özgür tutan birliği kutlarız. [Daha fazlasını okuyun…]