bir şeylerin düzelmesi için çabalamayı bıraktım. artık kabulleniyorum penceremin önünde duran yeşil saksı boş. neden diye sormuyorum ya da bir çiçekle donatmıyorum onu. boş işte. gidene niye diye sormuyorum. kalana da.
bir pencere önünde bir gün benim için doğacak güneşi bekliyorum. bugün neden doğmadı diye sorgulamadan. olduğu gibi.
anonymous asked:
Dokunmak bu kadar mı önemli? Yanında durmak neden insanlara yetmiyor?