Fullafk.com – Walter Dean Myers’ın Monster romanının bir filme uyarlandığını görmek neredeyse hiç şaşırtıcı değil. 1999 Ulusal Kitap Ödülü adayı, öznel ve nesnel anlatı ritimlerini karşılaştırmak için birinci şahıs günlük girişlerinin stillerini senaryo formatıyla bir araya getiriyor. Film endüstrisi kodamanlarının ve Hollywood yazarlarının bu yapıyı gümüş tepside bir hediye olarak gördüklerini hayal ediyorum. Ancak Monster’ın 2018 Sundance Film Festivali’ndeki prömiyerinden, 2019’da alınmasından ve 2021’de Netflix’te yeniden toplanıp dağıtılmasından bu yana, bu ilgi çekici hediye görünüşe göre rafa kaldırıldı, ardından kutulandı ve tavan köşesine itildi.
Yönetmen Anthony Mandler’in bugün Netflix’te yayınlanan ilk uzun metrajlı filmi Monster için aklındaki sonuç olamaz dedi. Gecikmeli salıverilmesi, ideal olarak ilgi çekici bir hikayenin canlandırıcı vizyonuna işaret eden, ancak daha çok erdem sinyalini ve hatta oportünizmi çağrıştıran bir muamma olarak ortaya çıkıyor. Canavar, Myers’ın romanında sorulan karmaşık soruları, yanıtlarını geniş, gri tonlamalı vuruşlarla boyayarak, gerçeğin veya karakterin görsel estetik lehine derinlemesine incelemesinden vazgeçerek köreltiyor.
Mandler’in ilk filmi (kendisi bir müzik video yönetmeni ve gösteriyor) Harlem’in en prestijli okullarından birinde 17 yaşındaki film öğrencisi Steve Harmon’un (sağlam bir Kelvin Harrison Jr.) hikayesini anlatıyor. Steve’i kanlı hale getiren bir soygun planına dahil ettiği iddia edilen bilge çete üyesi Will King (A $ AP Rocky, tamamen çekici) ile yakınlaşır. Steve cinayetten tutuklanır ve çok kolay bir şekilde kalıcı hale gelebilecek yeni ortamıyla mücadele etmek ve bir çıkış yolu bulmak zorundadır.
Monster, Netflix’te izlemeye değer mi?
Monster, Amerikan hukuk sistemi, Harlem ve ırk ilişkileri dahil olmak üzere pek çok şey hakkında olmak istiyor. Romanın biçimi ve işlevi açısından en önemli şey, gerçeğin incelenmesidir. Steve’in okuyucuya deneyimi aktarması son derece öznel, kabarcıklı ve kaba, tanıdıklarla etkileşimleri açık bir şekilde kişisel bir sesle süzüldü. Romandaki Harmon, filmdeki Steve’den çok uzak duruyor, ikincisi kendi insanlığı ve hedefleri hakkında çok daha az bir algıya sahip.
Monster’da Steve’in kamera arkasındaki gözü, film analizleri içinde bulunduğu film kadar kafa karıştıran (ve bazen de istemeden üzerine yansıtan) film profesörü Bay Sawicki’nin emriyle bile, “2010’ların müzik videosu vibezzz” inin ötesine geçmiyor.
Bahsetmişken, Tim Blake Nelson’ın karakteri, Steve’in dünyadaki yerinin çeşitli yönlerinin belirsiz uzantıları olarak hizmet eden uzun bir yardımcı karakter listesinden sadece biridir. En az saldırgan olarak, daha yoğun bir çete üyesi olarak sahne çiğneme performansı Denzel’in oğlunu bir sonraki film yıldızı olarak sağlamlaştıran John David Washington’dur. Bobo’suna, Steve’in ebeveynlerini oynayan Jeffery Wright ve Jennifer Hudson ile yaklaşık aynı miktarda ekran süresi verildi. Herkes iyi ama çaresizce yeterince kullanılmıyor.
Bu, Monster’ın güvenli bir şekilde kavraması için birkaç şey bırakır. Geriye dönüş (Harlem’de) ve şimdiki zaman (hapishane) arasında gidip gelerek, Monster, kendisinden önceki Gece gibi nesnel gerçeklik veya erkeklik hakkında kayda değer bir şeyler söyleme potansiyeli sunuyor. Ya da tam bir drama olabilir, Ne Zaman Bizi Gördükleri gibi hapsedilmiş bir çocuk olmanın ne anlama geldiğine dair mutlak umutsuzluğu sunabilir. Canavar oraya asla tam olarak ulaşamaz, belki de en iyi örneği, filmin, romanın sonunda Harmon ile avukatı arasındaki belirleyici bir andan ayrılma yönündeki beyinsiz seçimidir.
Monster’daki yukarıdaki gibi seçimler, romanın ve bu filmin gösterime girdiği Amerikan zeitgeist’in noktasını gözden kaçırma eğilimindedir, bu da umutsuzca önemsiz hissettiren, çatlaklardan düşmeye mahkum bir filmle sonuçlanır. Steve Harmon’un kendi özelliğinin bundan daha iyi olacağını umuyoruz.