Oscar’lar aptalca. Hollywood kendine ödüller veriyor ve sanat eserlerini – nesnel olarak öznel bir araç – “en iyi” olarak müjdeliyor. Yine de, Halle Berry’nin duygusal kabul konuşmasını kim unutabilir? Veya Julia Roberts orkestrayı el sallıyor mu? Ya da Roberto Benigni tam bir deli gibi seyircinin etrafında koşturuyor mu? Her şeyin büyüleyici bir yanı var ve bir Oscar’ın tarihteki yerini sağlamlaştırdığını inkar etmek mümkün değil. Zaferi veya başarıyı garanti etmeyebilir, ancak sonsuza dek yaşayan bir anın anlık görüntüsüdür.
Daha fazla uzatmadan, 21. yüzyılın En İyi Erkek Oyuncu Oscar kazananları, her yıl kimin kazanması gerektiği de dahil olmak üzere en kötüden en iyiye doğru sıralanıyor.
20. Rami Malek – Bohemian Rhapsody (2018)
Kim Kazanmalıydı: Bradley Cooper ‘A Star Is Born’
Bohemian Rhapsody’deki Freddie Mercury rolünde Rami Malek’in sırası kötü bir performans değil. Peki Oscar’ların yapıldığı şey mi? Kime sorduğunuza bağlı. Bu, çoğu zaman Oscar zaferine yol açabilecek mükemmel bir “gösterişli” performans – sahte dişler, peruklar, Freddie Mercury’nin gerçek şarkı sesiyle karıştırılmış ses. Ama tüm parıltının ve ihtişamın altında gerçekten bu kadar çok madde var mı? Bohemian Rhapsody, neredeyse tamamen Malek ve performansı tarafından yapılan anlara sahiptir, ancak genel olarak Bryan Singer’in biyografisi, hücumla sınırlanan gerçeğin sterilize edilmiş bir versiyonudur. Geriye dönüp baktığımızda, Malek’in ödülü burada, Bradley Cooper’ın A Star Is Born’daki sersemlemiş kalbini dışarı atması üzerine alması daha da çileden çıkardı.
19. Jean Dujardin – The Artist (2011)
Kim Kazanmalıydı: Brad Pitt ‘Moneyball’
İşte eğlenceli bir gerçek: Sanatçı, izleyicilere sunulan ve En İyi Film, En İyi Yönetmen ve En İyi Erkek Oyuncu dahil olmak üzere beş Oscar kazanan uzun metrajlı bir film. Şüphesiz, tarihteki en karanlık Oscar juggernaut’larından biridir – sessiz çağa unutulsa bile mükemmel bir övgü. Onun hile, Oscar kampanyasının peşinde olduğu birkaç ayda sihrini gerçekleştirdi ve iyi bir sanatçı olan Jean Dujardin, büyüleyici sessiz performansı için En İyi Erkek Oyuncu Oscar ödülünü eve götürdü. Yine, güzel bir film ve güzel bir performans, ancak Sanatçı, tüm bu ödülleri eve götürdüğü gece kolektif hafızamızdan silinmeye başladı.
18. Colin Firth – The King’s Speech (2010)
Kim Kazanmalıydı: Jesse Eisenberg ‘The Social Network’
The Social Network’ün The King’s Speech filminin En İyi Filmini kaybetmesine hâlâ kızgınım, ama Jesse Eisenberg’in En İyi Erkek Oyuncu’yu Colin Firth’e kaptırmasına da kızıyorum. İkincisi inanılmaz derecede yetenekli bir sanatçı ve şüphesiz bir noktada Oscar sahnesine çıkması gerekiyordu, ancak The King’s Speech, kazanılması gereken çok küçük bir film. Ancak bu, Oscar’ların favori kategorilerinden bir başkasına uyuyor, “ünlü A-lister, zorluklara karşı fiziksel bir meydan okumayla mücadele eden birini oynuyor.” Bu, bu listede göreceğiniz sonuncusu olmayacak.
17. Russell Crowe – Gladiator (2000)
Kim Kazanmalıydı: Tom Hanks ‘Cast Away’
Russell Crowe, En İyi Film ödüllü Gladyatör dalında çok iyidir, ancak 2000 yılında kazandığı Oscar, bir önceki yıl kaybetmiş olması için açıkça bir telafi oldu. Gerçekten de Crowe, 1999’da Michael Mann’ın The Insider filmindeki çarpıcı dönüşüyle En İyi Erkek Oyuncu ödülünü tamamen hak etti, ancak o yılki ödül, Amerikan Güzeli için Kevin Spacey’ye gitti. Bazen Akademi yanlış anladığında, seçmenler pişmanlık hissederler ve daha sonra o oyuncuya veya film yapımcısına daha az dikkat çekici bir çalışma için ödül verirler (ayrıca bkz: Bir Kadının Kokusu Al Pacino). Burada gerçekten olan buydu, çünkü Gladyatör heyecan verici bir kılıç ve sandalet destanı olsa da Crowe, The Insider’da bir ihbar çalarken vurduğu derinliklere tam olarak vurmuyor.
16. Adrien Brody – The Pianist (2002)
Kim Kazanmalıydı: Nicolas Cage ‘Adaptation’
Adrien Brody, hafızadan silinmiş bir film olan The Pianist’te çok iyi. Nicolas Cage, bugün hala konuşulmakta olan Charlie Kaufman’ın aklından gelen parlak bir hikaye olan Adaptation’da bir sonraki seviye harika.
15. Sean Penn – Mystic River (2003)
Kim Kazanmalıydı: Bill Murray ‘Lost in Translation’
Sean Penn’in yıkıcı satır okuması “Oradaki benim kızım mı?” Clint Eastwood’un keder dramasında Mystic River, muhtemelen o yıl ona tek başına Oscar kazandıran şeydi. Ve bu iyi bir performans! Bu film, Mystic River’ın ödüllerinin çoğunu Yüzüklerin Efendisi: Kralın Dönüşü olan juggernaut’a kaptırmasıyla onu Akademi sevgilisi yapan bir dizi Eastwood filmi başlattı. Ancak Penn’in performansı, Oscar ödüllü “kederli baba” nın daha iyi dönüşlerinden biri olmaya devam ediyor.
14. Jamie Fox – Ray (2004)
Kim Kazanmalıydı: Leonardo Di Caprio ‘Aviator’
İşte tam bir fiziksel dönüşüme sahip başka bir tarihsel figür performansı ve aslında Jamie Foxx, Taylor Hackford’un beşikten mezara biyografisindeki Ray Charles olarak neredeyse tanınmaz durumda. Ray filmi son derece rakamlara göre, ancak bazen bu kadar çarpıcı bir performansınız olduğunda bu gerçekten önemli değildir. Foxx tamamen Ray Charles, siğiller ve hepsi haline gelir ve bu etkileyici bir başarıdır. Bazıları Leonardo DiCaprio’nun bu yıl The Aviator’daki aynı derecede etkileyici dönüşüyle öne çıktığını düşünüyordu, ancak Akademi Martin Scorsese’nin kendi epik biyografisini büyük ölçüde küçümsedi. Hala DiCaprio’nun performansının daha etkileyici olduğunu düşünüyorum, ancak Foxx’un Ray’de harika olduğunu inkar etmek mümkün değil.
13. Jeff Bridges – Crazy Heart (2009)
Kim Kazanmalıydı: Jeff Bridges ‘Crazy Heart’
Jeff Bridges, kefaret için son bir şans yakalayan alkolik bir country şarkıcısının duygusal hikayesi Crazy Heart’da kalbinizi kıracak. Bu, oyunculuk adaylıklarını belirlemeye yatkın olan performans odaklı bir film türüdür, ancak Bridges’in mirası ve statüsü, iş kazanana karar vermeye geldiğinde kesinlikle “onun zamanı” havası yarattı. Ve buna kızmak imkansız çünkü gerçekten harika bir performans.
12. Forest Whitaker – The Last King of The Scotland (2006)
Kim Kazanmalıydı: Forest Whitaker ‘The Last King of The Scotland’
İskoçya’nın Son Kralı yılındaki Forest Whitaker’ın galibiyeti uzun bir zaman oldu ve filmin kendisi görülmesi gereken bir klasik ya da başka bir şey olarak kalmamış olsa da, Whitaker’ın performansı hala korkunç. Deneyimli oyuncu, genç bir doktorun (James McAvoy) gözünden anlatıldığı gibi diktatör Idi Amin’e hayat veriyor. Whitaker’ın performansıyla ilgili bu kadar etkileyici olan, Amin’i çekici bulmanız… ta ki bunu yapmayana kadar. Whitaker, Amin’i bu kadar tehlikeli kılan ölümcül kusurlara dayandırmak için karakterin derinliklerine inerken, Amin gibi diktatörlerin nasıl iktidara gelebileceklerine dair bir pencere.
11.Eddie Redmayne – The Theory of Everything (2014)
Kim Kazanmalıydı: Steve Carell ‘Foxcatcher’
İşte başka bir “aktör, çok makyajlı tarihi bir figürü oynuyor ve bir Oscar kazanıyor” vakası, ama dürüst olmak gerekirse, Stephen Hawking olarak Eddie Redmayne’in sırası geldiğinde onları suçlamak zor. Bu gerçekten etkileyici bir performans ve The Theory of Everything, türünün çoğu biyografisi için ortalamanın üzerinde. Steve Carell’in Foxcatcher’a tam anlamıyla dalması kesinlikle ürkütücüydü, ancak çok azı Bennett Miller’ın ölçülü, titiz dramını sindirmek için gücü veya sabrı buldu. Şüpheye düştüğünüzde, “gösterişli” kazanır, ancak Redmayne’ın buradaki ödülüne karşı çıkmak zordur.
10. Sean Penn – Milk (2008)
Kim Kazanmalıydı: Mickey Rourke ‘The Wrestler’
2008, son derece rekabetçi bir En İyi Erkek Oyuncu yarışıydı ve Mickey Rourke’nin The Wrestler’daki ruh bariz performansıyla muhtemelen kazanmayı hak ettiğini düşünürken, Sean Penn’in Milk’te son derece iyi olduğunu inkar etmek mümkün değil. Gus Van Sant’ın Kaliforniya’da kamu görevine seçilen ilk eşcinsel erkek biyografisi hassas ve trajik bir film ve Penn, Harvey Milk’i bu kadar yakışıklı yapan şeyin kalbine inmek için harika bir iş çıkarıyor. Burada hafif bir “heteroseksüel oyuncu gey bir adamı” cesurca “canlandırdığı için ödül alıyor” hissi var, ama yine de Penn’in performansının ne olursa olsun oldukça iyi olduğunu düşünüyorum.
9. Leonardo Di Caprio – The Revenant (2015)
Kim Kazanmalıydı: Michael Fassbender ‘Steve Jobs’
Ve burada mutlak yanlış film için nihai “zamanı gelmişti” ya da “zamanı gelmişti” galibiyetine geliyoruz. Leonardo DiCaprio, yaşamı boyunca Oscar’a layık bir dizi performans sergiledi ve The Revenant’ta kesinlikle her şeyi sunsa da, filmin daha az performans ve daha çok “fiziksel olarak kameranın önünde cehenneme” olduğu hissinden kurtulamıyorum. Evet biliyorum, bu çok yöntemsel bir dönüş (çiğ bizon ciğeri yedi, çok üşüdü), ancak harika DiCaprio performanslarının panteonunda bunun The Wolf of Wall Street veya Django Unchained kadar iyi olduğundan emin değilim veya Yapabiliyorsan Beni Yakala. Yine, iyi bir performans – o yaşayan en iyi aktörlerimizden biri – ve hiç şüphe yok ki, bunun için kendini zili koydu, keşke sonunda daha iyi bir film için Oscar’ını kazanmış olsaydı.
8. Matthew McConaughey – Dallas Buyers Club (2013)
Kim Kazanmalıydı: Leonardo Di Caprio ‘The Wolf of Wall Street’
Fiziksel dönüşümlerden bahseden Matthew McConaughey, Jean-Marc Valle’nin cesur AIDS draması Dallas Buyers Club için protezlerden veya dijital efektlerden kaçınarak, onaylanmamış uyuşturucuları dağıtım için Texas’a kaçıran bir AIDS hastasını canlandırmak için bir ton ağırlık verdi. Film, “McConaissance” ı sağlamlaştırdı ve iyi bir nedenden ötürü – bu McConaughey’nin cesur bir yüz takması ya da kameraya saldırması değil. Bu performans, oyuncunun ruhundan doğmuş gibi geliyor ve şimdiye kadar beyaz perdede canlandırma fırsatı verilmemiş olan duygusal derinliklerine ulaşıyor. Oldukça harika, ancak The Wolf of Wall Street’in muhtemelen Leonardo DiCaprio’nun kariyerinin şimdiye kadarki en iyi performansı olduğundan bahsetmeseydim ihmal ederdim.
7. Gary Oldman – Darkest Hour (2017)
Kim Kazanmalıydı: Gary Oldman ‘Darkest Hour’
Tüm fiziksel dönüşümler Oscar yem olarak ortaya çıkmaz. Gary Oldman’ı Winston Churchill’e dönüştüren makyaj gerçekten akıllara durgunluk veriyor, ancak onun sırasını Oscar’a layık kılan, altındaki performans. Oldman, emin olmak için rolün içinde kayboluyor, ancak aynı zamanda bu tarihsel figürü, kendisini ve etkisini ilişkilendirilebilir kılacak bir şekilde hayata geçiriyor. Churchill’in içindeki çatışmayı, empatiyi ve II.Dünya Savaşı boyunca onun son derece önemli kararlarına yol açan motivasyonları görebilirsiniz. Oldman doğdu ve bir kez olsun bu oyuncu gerçekten Oscar’a layık bir performansla kazandı.
6. Joaquin Phoenix – Joker (2019)
Kim Kazanmalıydı: Adam Driver ‘Marriage Story’
Joker hakkında ne düşünürseniz düşünün, Joaquin Phoenix’in içinde mükemmel olduğunu inkar etmek imkansızdır. Fiziksel, duygusal, zihinsel olarak – Phoenix bu rolü tamamen üstleniyor ve sonunda Arthur Fleck’in onu Joker’e (ya da öyle mi?) Dönüştüren öyküsüne bağlı kalıyor. Sırayla trajik ve mide bulandırıcı ve Phoenix’in bir rol için gideceği derinlikleri daha da gösteriyor. Burada çılgınca seçimler yapıyor ve bunlar neredeyse her zaman işe yarıyor, ama elbette bunu The Master gibi filmlerdeki çarpıcı dönüşlerden sonra yıllardır biliyoruz. Joker’i gerçekten sevmeyen biri olarak bile, Phoenix’in galibiyetiyle tartışmak benim için zordu – kesinlikle anlayabiliyorum. Adam Driver Marriage Story’de yılın performansını vermiş olsa bile.
5. Casey Affleck – Manchester by The Sea (2016)
Kim Kazanmalıydı: Casey Affleck ‘Manchester by the Sea’
Keder, ekranda gösterilmesi zor bir duygudur, ancak pek çok kişi denemiştir. Ama Kenneth Lonergan’ın muhteşem draması Manchester by the Sea’de Casey Affleck’in yaptığı şey hem beklenmedik hem de son derece insani. İşte büyük bir hata için kendini affetmeye dayanamayan bir adam ve o zamandan beri tüm hayatını buyurdu. Altında bitmeyen bir acı var ve yüzeye ne kadar yaklaşırsa yaklaşsın boğulmaktan kendini alıkoyamıyordu. Bu, şimdiye kadar bir Oscar kazanan en yürek burkan, yürek burkan performanslardan biridir ve Akademi bir kez olsun, inceliğin genellikle “Büyük” duygulardan daha etkileyici olduğunu fark etti.
4. Philip Seymour Hoffman – Capote (2005)
Kim Kazanmalıydı: Philip Seymour Hoffman ‘Capote’
Philip Seymour Hoffman’ın bize verecek çok daha fazla inanılmaz performans sergilediğini bilerek gittiğini hatırlamak hâlâ acı veriyor. Capote’deki Truman Capote rolüyle Oscar kazandı, filmin In Cold Blood’ın yazımını anlatırken ikonik yazara empati duygusu getirirken rolde kayboldu. Boogie Nights’dan The Master’dan Capote’ye kadar bu adamın menzili – hepsi birbirinden çılgınca farklı performanslar, hepsi kendi tarzlarında mükemmel.
3. Denzel Washinton – Traning Day (2003)
Kim Kazanmalıydı: Denzel Washinton ‘Traning Day’
Denzel Washington, Eğitim Günü’nün sahibi. Üçüncü perdede göze batan olay örgüsü boşluklarını gerçekten umursamadığın noktaya kadar, çünkü performansından çok etkilenmişsin. “King Kong benden bir bok yok” filmin en alıntılanan mısrası haline geldi, ama aslında Washington’un bu yozlaşmış polisi oynamaya yönelik bütün yaklaşımının simgesi. King Kong’un kendisi gibi durup durur – şiddet veya hukuk tehdidine karşı dayanıklıdır, onu dakikalarca memnun eden veya eğlendiren her şeyi yapar. Kandırdığı kadar korkunç ve Washington kesinlikle bu dengeyi bozuyor. Denzel Washington, Tom Hanks veya Meryl Streep gibi, sürekli olarak harika oldukları için kabul ettiğimiz oyunculardan biri, ama bu filmde adam o harika – Washington’un aşağılık bir karakteri oynamaya ayak parmağını daldırdığı birkaç zamandan biri. . Tarihi Oscar zaferi hak edilmişti.
2. Daniel Day-Lewis – Lincoln (2012)
Kim Kazanmalıydı: Daniel Day-Lewis ‘Lincoln’
Daniel Day-Lewis’in tüm zamanların en iyi oyuncularından biri olduğunu söylemek klişe haline geldi, ama kahretsin o gerçekten de tüm zamanların en iyi oyuncularından biri. Steven Spielberg’in hafife alınmayan başyapıtı Lincoln’ü izlemek, bir Amerikan başkanının iktidarın yüküyle boğuşmasına tanık olmaktır. Day-Lewis burada sesten duruşa ve yürüyüşe kadar tamamen dönüşüyor, ancak bu sadece çan ve ıslıklarla dolu süslü bir performans değil. Her şey Day-Lewis’in bu rolü o kadar derinden yaşıyor ki, her sözü, hareketi ve glace size Abraham Lincoln’ün duygusal ve zihinsel durumunu anlatıyor. Filmi bu kadar dikkat çekici kılan şey, aslında bir süreç hikayesi olmasıdır – Amerikan siyasetinin gerçekte nasıl işlediğini, hayal kırıklığı, önyargı ve biraz yozlaşma ile dolu çılgınca bir tarih. Day-Lewis’in Lincoln’ünün 13. Değişiklik’i zorlamanın yapılacak doğru şey olup olmadığı veya Özgürlük Beyannamesi’ni gerçekten yürürlüğe koyma gücüne sahip olup olmadığı ile boğuşmasını izlemek, Spielberg’in ustaca engelleme ve atış kompozisyonunun yardımıyla bitmek bilmeyen ilgi uyandırıcıdır. Bu standart bir biyografi değildir. Bu canlı bir belge ve Day-Lewis onu uçuruyor.
1. Daniel Day-Lewis – There will be Blood (2007)
Kim Kazanmalıydı: Daniel Day-Lewis ‘There will be Blood’
Dürüst olmak gerekirse, buradaki 1 ve 2 numara berabere olabilir. Ve belki de olmalıydılar. Ancak, Daniel Day-Lewis için There Will Be Blood’da, sadece zorluk seviyesi için tarihsel bir figürü canlandırmaya karşı sıfırdan bir karakter yaratması konusunda biraz avantaj sağlayacağım. Daniel Plainview, Amerikan kapitalizminin vücut bulmuş hali olan parlak, aşağılık, korkak bir insan ve Day-Lewis’in performansını bu kadar olağanüstü kılan şey, ikinizin de ondan kesinlikle nefret etmeniz ve yine de onun başarılı olması için hala biraz kök salmanızdır. Paul Thomas Anderson’ın filmi, karmaşık duygular ve üzücü temalarla dolu yoğun bir filmdir, ancak Day-Lewis atan, kara kalptir.
Kaynak: Collider.com