“Niye başkalarının ilgisinin özlemini çekiyoruz; çünkü olduğumuz şeklimizle içimiz boş. Olduğumuz şeklimizle, biz YOKUZ. Olduğumuz şeklimizle, bir var oluş merkezimiz yok. Sadece gürültüyüz, kalabalığız, efendileri evde olmadığı veya uykuda olduğu için birbiriyle kavga eden bir ev dolusu uşağız. Başkalarının ilgisini arzuluyoruz çünkü böylece en azından bir sahte-merkez yaratabiliriz. Eğer gerçeği ortada değilse en azında bir sahte-merkeze güvenebiliriz. Bu, sana bir birliktelik görüntüsü verecek, seni bir kişi yapacaktır. Sen bir birey değilsindir; bireysellik, gerçekten merkezli bir varlık olmanın korkusudur, insan kim olduğunu bilir. Ama bir birey değildirsen, bir kişi olabilirsin, bir kişiliğe ulaşabilirsin. Ve kişilik için dilencilik yapılması gerekir. Bireysellik, senin en özdeki gelişmendir. O bir büyümedir; onu kimseden dilenmen gerekmez ve onu, kimse sana veremez. Bireysellik, senin açılmandır. Ama kişilik için dilenilebilir, onu sana insanlar verebilir -aslında, onu sana sadece başkaları verebilir.
Eğer bir ormanda yalnızsan, unutma ki bir kişiliğin olmayacaktır. Bireyselliğin olacaktır ama kişiliğin olmayacaktır. Eğer Himalayalar’da yalnızsan, kimsindir -biz aziz mi, yoksa bir günahkar mı? Seni taktir edecek veya küçümseyecek kimse yoktur, seni iyi ve kötü şekilde ünlü yapacak biri yoktur, kendinden başka kimse yoktur. Bütün bu yalnızlığın içinde kimsindir? Bir aziz mi yoksa bir günahkar mı? Çok ünlü bir kişi, bir VIP mi yoksa bir “hiç kimse” mi? Hiç biri değilsindir. Ne çok önemli bir kişi ne de bir “hiç kimse”sindir çünkü ikisi olmak için de diğerlerine ihtiyaç vardır. Senin kişiliğini yansıtabilmek için, diğerlerinin gözleri gereklidir. Sen ne şusundur, ne de bu. Olduğun gibisindir, bütün çıplaklığın ve gerçekliğinle.
Bu, bu kadar çok insanın toplumdan kaçmayı uygun görme sebeplerinden biridir. Aslında bu, toplumdan kaçmak için, topluma karşı bir hareket değil, kişilikten vazgeçmek için bir çabadır. Devamı için tıklayın.