Kemal Kılıçdaroğlu, "Baba-oğul gibiyiz" diyerek Ekrem İmamoğlu ile aralarındaki yakınlığı tarif etmişti. İmamoğlu da "gurur duyuyorum" diyerek yanıt vermişti Kılıçdaroğlu'na.
Siyasette baba oğulu, oğul babayı tanımaz, denir. Kılıçdaroğlu, İmamoğlu'nun siyasi hırslarının farkındaydı fakat yine de nezaket kapılarını zorladı, centilmen olmak istedi.
Ekrem İmamoğlu'nun bu tür inceliklere ayıracak vakti yoktu. Açık açık, bütün kabalığıyla, kendisine "oğlum" diyen (üstelik İstanbul'u kendisine altın tepside sunan) Kemal Kılıçdaroğlu'nu önce cumhurbaşkanlığı adaylığından etmek için, sonra da genel başkanlıktan devirmek için harekete geçti.
Bu vefasızlığın ve siyasi hodbinliğin alkışlandığı, gurur duyulduğu, onay gördüğü tek ülke elbette burası olmasa da bu kadar çok destek görmesi de doğrusu biraz şaşırtıcı oldu. Kılıçdaroğlu'nun en yakınındakiler bile partiye dün gelmiş kurnaz bir müteahhide CHP'yi anahtar teslim verdiler. İmamoğlu'nun hayatındaki en kısa sürede, en kârlı biçimde bağladığı iş bu olmalı.
İmamoğlu, kendisine vekil tayin ettiği Özgür Özel ile CHP'yi (İBB'nin imkanlarıyla) biraz parayla, biraz istikbal dağıtarak ele geçirdi.
Kılıçdaroğlu'nun sırtındaki hançerin arka plandaki hikayesi bu işte. Peki babasını arkadan hançerleyen biri bu ülkeye neler yapmaz? Onu da varın siz düşünün.