Metal tekerlekler düz zeminde hızla dönerek koridorda hızla ilerledi, bir süre sonra acil servisin kırmızı ışığı yandı.
“Acil kan nakli gerekiyor, aileyle iletişime geçin ve onları ameliyat için imzalamaya hazırlayın…”
Uzaktan çok fazla gürültü geliyordu. Jiang Ting, acil servisin dışındaki koridorda oturmuş, ayaklarının altındaki parlak zemine bakıyordu. Aniden hemşirenin hevesli sesi başının üstünden duyuldu: “Hastanın aile üyesi misiniz?”
Jiang Ting’in tepki vermesi iki saniye sürdü ve başını kaldırdı.
Hemşire endişeli görünüyordu: “Hastanın aile üyesi misiniz?!”
“…HAYIR.” Jiang Ting trans halinde, “Ben… ben onun arkadaşıyım” dedi.
Hemşire şaşkındı. Bu sırada biri koridordan koşarak geldi, sırtını omzundan tuttu ve dönmesini sağladı. Ma Xiang ıslak polis kartını çıkardı ve hemşirenin önüne gösterdi:
“Yaralanan kişi, Asayiş Büromuzun Kriminal Soruşturma Birimi başkan yardımcısıdır. Bu konu yerel polis karakoluna bildirilmiştir. Lütfen hemen operasyonu gerçekleştirin, acele edin!”
Hemşire hızla kaçtı.
Ma Xiang da ambulansla yeni gelmişti ve şu anda nefesi kesilmiş bir tavuk gibi görünüyordu. Damlayan saçlarını taradı ve karşı sıraya oturdu: “Xiao Zhang yan odada tedavi görüyor.”
“…ciddi mi?”
Ma Xiang başını salladı: “Bilmiyorum. Bir grup insan kendi yapımı yasadışı silahlar kullanıyor olmalıydı. Xiao Zhang kolundan vuruldu. Fazla kanamadı ama yaralayıp yaralamadığını söylemek zor. kemikleri olsun ya da olmasın. Ambulanstayken, eyalet departmanına çoktan haber vermiştim. Belediye Bürosu ve yerel kamu güvenliği düzgün insanlara sahip, olay mahallini kapattılar ve bu insanları takip ediyorlar. Jianning Şehir Bürosu da acilen sevk edildi. Teknik müfettiş Müdür Huang buraya gelsin.”
Jiang Ting başını salladı ve aniden bir şey hatırladı: “Peki ya Li Yuxin?”
Ma Xiang iki eliyle başını tuttu ve on parmağını saçlarına soktu. Bir süre sonra nihayet yüzünü kaldırdı ve boğuk bir sesle, “Yüzdüm ve onu ve Xiao Zhang’ı birkaç yüz metre götürdüm, ancak kıyıya ulaştığımda, onun göğsünden vurulmuş olduğunu gördüm.”
“……..”
“Ambulanstakiler onu kurtaramadı.”
Uzaktan sesler geliyordu ama acil servisin dışındaki koridor boğucu derecede sessizdi.
Jiang Ting, bilinmeyen bir süre sonra “Hedefleri Li Yuxin’di,” dedi.
Bir patlama ile Ma Xiang yumruğunu tezgaha vurdu: “Ama aynı zamanda davayı başka kim araştırabilir, ayının kalbini ve leoparın safrasını yiyen ve buna cesaret eden Li Yuxin’i gözaltı merkezinden çıkardığımızı kim bilebilir? Kriminal Soruşturma Biriminin önünde olmak mı?! Ha?!”
Ma Xiang kükredi ve koridorun sonundaki acil servisteki birkaç hemşire aynı anda geri döndü, ancak iki adım ileri gittikten sonra utanç içinde tekrar durdular.
“Bu insanlar yakalanana kadar, hiç kimse şüpheden kurtulamadı…” Jiang Ting derin bir nefes aldı ve “Sen, ben, Yan Xie, Xiao Zhang, şehir bürosunun ilerlemesinden haberdar edilen tüm içerdekiler” dedi. vaka, hatta ölü Li Yuxin’in kendisi bile… Hepimizin aşağı yukarı şüphelenilebilecek noktaları var.Bu şüpheler, Hu Weisheng’in uyuşturucu bağımlılığından öldüğü o gece 502 Feng Yuguang davasında da su yüzüne çıktı.Ama bu sefer, daha fazlasıydı. agresif ve bariz.”
Sesi nazikti ama sözleri ağırdı ve Ma Xiang’ın kalbi öfkeyle doluydu ama bilinçaltında bastırılmıştı: “Yani…”
Jiang Ting ona doğrudan cevap vermedi ve dudaklarının kenarlarını kısaca seğirdi:
“Tabii ki benim şüphem en büyüğü.”
Gerçekten de, herkes kamu güvenlik sisteminin içinden biriydi. Sadece o, “Birim Yardımcısı Yan’ın arkadaşı” dışında hiçbir kökeni olmayan, kimliği belirsiz bir yabancıydı. Feng Yuguang davasından önce şehir bürosundaki hiç kimse onu görmemişti.
Olayda gerçekten bir içeriden biri varsa, o zaman bu içeriden Jiang Ting olma olasılığı en yüksektir.
“Ama Kardeş Yan tarafından kurtarılan sensin.” Ma Xiang içini çekti ve “Polis arabası nehrin dibine battığında, Kardeş Yan ve Xiao Zhang’ı Li Yuxin ile çektim; son oksijen parçası için savaşarak, son parçadan önce tüm gücümle yüzeye doğru koştum. Oksijen tükendi. Yaşam ve ölüm gerçekten saniyenin onda birkaçı kadardı. Zorla kurtulan ve araba tamamen nehre dalmadan önce sizi arka koltuktan kurtarmak için koşan Kardeş Yan’dı. Durumda, Kardeş Yan da senin emniyet kemerine takılıydı, ikinizin de şimdiye kadar işi bitmiş olurdu.”
“……..”
Ma Xiang başka bir şey söylemek istedi ama dekan aceleyle acil servisten çıktı: “Yoldaş polis memuru, bu sizin kamu güvenlik büronuzun telefonu!”
Ma Xiang, bildiğini belirtmek için başını salladı, ardından ayağa kalktı ve Jiang Ting’e baktı:
“Yani, Kardeş Yan’ın arkadaşı mısınız yoksa düşmanla işbirliği yapan içeriden biri misiniz, Danışman Lu?”
İkisinin gözleri acil servisin dışında havada buluştu ve uzun bir süre sonra Jiang durdu ve yavaşça, “…Ben, Kardeş Yan’ın olduğumu düşündüğü kişiyim.”
Ma Xiang, sanki istediği cevabı almış gibi başını salladı ve hızla acil servise yürüdü.
Arkasında, Jiang Ting’in kansız yüzü suya batırıldıktan sonra özellikle soğuktu ve duvar saatine baktı.
Öğleden sonra saat altıyı çoktan geçmişti ve o kişinin ilan ettiği infaz saatine sadece iki saatten az bir süre kalmıştı.
Şu anda Ma Xiang’a hatırlatmadığı şey, Li Yuxin’in açıklayabildiği her şeyi çoktan açıklamış olması ve gerçekten söylenecek hiçbir şey kalmamış olması. Onu Tianzong Dağı sahnesine götürmek, aramaya biraz yardım etmeyi umuyor. Eğer gerçekten içeriden bir ihbarsa ve “o kişi” onu öldürüp susturmak istiyorsa, onu öldürmenin ne anlamı var?
Daha fazlasını söyleyeceğinden korkan insanlar olmadıkça.
Zaman geçti, saatin saniye ibresi dakika dakika hareket etti ve Jiang Ting’in kara gözlerine yansıdı——
Görüntü olarak tavuk kanını kullanan Li Yuxin, baskı altına alındıktan sonra He Liang’ı öldürür, peki görüntü olarak kartal kanını kullanan Bu Wei ne yapacak?
Ya da her şeyin arkasındaki beyin ondan ne yapmasını istiyor?
……
Saat yedide, Tianzong Dağı’nın altında.
“Evet, biliyorum. Belediye Bürosundan Yaşlı Wei, teknik müfettişle birlikte yolda. Jiangyang İlçesindeki olay yerine vardıktan sonra benimle iletişime geçecek. Ayrıca, Yardımcı Yan ve Xiao Zhang, olay yerine gelir gelmez beni bilgilendirecekler. operasyon bitti.” Komuta aracının içinde, Müdür Lu uydu telefonunu kapattı ve aceleyle etrafındaki insanlara döndü: “Olay yerinde durum nasıl?”
“Müdür Lu’ya rapor ver, arama ve kurtarma ekibi operasyon haritasının kırmızı alanını tamamen kapladı. Şimdiye kadar hiçbir haber yok ve şimdi turuncu alana yayılıyor!”
“Direktör Lu, uydu haritası ve hava fotoğrafı sonuçları çıktı. Tüm dağda dört anka ağacı kaydedildi ve sekiz anka ağacının büyüdüğünden şüpheleniliyor. Polis köpekleri ayrı ayrı hareket ediyor!”
“Direktör Lu! Yerel hastanenin ambulansı gelemiyor, alternatif bir planımız olup olmadığını sorun!”
“Yönetmen Lu…”
Çalan telefon ve bağırışlar birbiri ardına çınladı ve komuta arabasının içi büyük bir pazar sahnesi gibiydi. Müdür Lu içini çekti ve bir şey söylemek üzereydi ki birdenbire herkesin arkasından son derece sakin ve sert bir kadın sesi duyuldu ve anında tüm sesleri bastırdı:
“Ambulansa destek sağlamak için insan gücü ayarlayın ve kamu güvenliği ile yerel polis karakolunun ortak savunmasına önderlik etmeleri için on iki dedektif ekibini anka ağacının büyüdüğünden şüphelenilen herhangi bir yere dağıtın. Teknik dedektif gerçek– komuta arabasına yakın yol bölümlerinin zaman izleme. Geri kalan insanların söyleyecek bir şeyleri var mıydı? Bir tane gelin!”
Herkes aynı anda geri döndü – Yu Zhu’ydu.
Birim Yüzbaşı Yu, kalabalığın bakışları arasında komuta arabasına bindi. Müdür Lu kenara çekildi, ona yanına oturmasını işaret etti ve sadece ikisinin duyabileceği bir sesle yavaşça, “Yan Xie’ye bir şey oldu!” dedi.
Yu Zhu başını salladı ve usulca, “Beklendiği gibi, o gün bu kadar çok insanın önünde hastalıktan emekli olma meselesinden gerçekten bahsetmemeliydim…” dedi.
“Bildiğin gibi.”
Müdür Lu bir süre duraksadı, sonra normal ses seviyesine döndü, her zamanki gibi sakindi: “Madem buradasın, hadi birlikte komuta çalışmasına katılalım, kaçıranın ilan ettiği zamana daha bir saatten fazla var – teknisyen buraya gelsin, Size ekibin geri kalanını veriyorum. Yerinde keşif ekibinin durumu nedir?”
……
Aynı zamanda ilkel dağ ormanları.
Ayak, düşen çürüyen yapraklara bastı, her adımda, ince ve keskin ölü dallar flaşın içine derinden battı ve onları çıkarmak çok çaba gerektirdi. Shen Xiaoqi neredeyse bilincini kaybetmişti ve aniden mesafeye belli belirsiz yansıyan ateşli kırmızı bir bulut bulmasının ne kadar sürdüğünü bilmeden sadece mekanik olarak ilerledi.
Görüşü şimdiden pusluydu ve çifte görüntüler uzun süre üst üste bindikten sonra ağzından zorla birkaç kelime çıktı: “Bak… Bak, Anka Ağacı!”
Onu desteklemek için elinden geleni yapan Bu Wei, başını kaldırdı.
Bir anda ikisi dengelerini kaybedip gümbürtüyle yere düştüler ve iki ceset gibi yamaçtan aşağı yuvarlandılar. Ağrı, bir patlama ile kayaya çarpana kadar baş dönmesi izledi.
“Bu Wei … Bu Wei!”
Shen Xiaoqi acıyı umursamadı, Bu Wei’nin seğirmeyi durduramayan vücudunu sallayarak yerde ilerlemek için elinden gelenin en iyisini yaptı.
“Uyan Bu Wei, uyan!” Shen Xiaoqi, aşırı su eksikliği nedeniyle sesi boğuk olmasına rağmen bağırdı: “Seni incittim, seni incittim!…”
“Önemli değil,” Bu Wei vücudunu desteklemek için dişlerini gıcırdattı ve zar zor ayağa kalktı: “Önemli değil…”
İki yarı yetişkin çocuk yerde oturmuş, birbirlerine yaslanmışlardı. Uzaktaki yamacın tepesinde, ateşli kırmızı anka ağacı, çaresiz gözlerinde yansıyan öfkeli bir alev gibiydi.
Shen Xiaoqi mırıldandı, “Hepsi benim hatam. Yaralanmam olmasaydı, hiç kaybolmazdık. Ben olmasaydım…”
Bu Wei, sanki fiziksel gücü akıl sağlığını desteklemek için yeterli değilmiş gibi vücudunu kıvırmak için elinden geleni yaptı, gözlerini kapattı ve başını salladı: “Önemli değil, kesinlikle canlı çıkacağız… Koruyacağım Sen.”
“Ama seni koruması gereken kişi ben olmalıyım!” Shen Xiaoqi gözyaşlarına boğuldu ve tekrar etmeye devam etti: “Eğer canlı çıkarsak, sana kesinlikle borcumu ödeyeceğim ve seni bu hayatta kesinlikle koruyacağım! Bu Wei, Bu Wei!”
––Size kesinlikle geri ödeyeceğim.
Seni bu hayatta kesinlikle koruyacağım.
Bu Wei nihayet güldü, sanki bu cümleyi uzun zamandır bekliyormuş gibi, zayıf yüzündeki gülümseme son derece tatmin edici ve mutluydu.
“Gerçekten mi?” Boğuk sesi hipnotize edici gibiydi, “…O zaman bunu hatırlamalısın” dedi.
Shen Xiaoqi’nin yürek burkan çığlıkları, sanki zaman geriye doğru akmış gibi, eski ve sararmış bir yemini hatırlatarak dağın yarısında yankılandı. Güneş yavaş yavaş batıya doğru hareket etti, gün batımı sonrası kızıllık altından kırmızıya döndü ve göğün yarısı kanla doldu; Bilinmeyen bir süre sonra, acının çığlıkları duyulmaz oldu ve çocuk bilinçsizce ölü ağaçların arasına düştü.
Kimsenin görmediği şey, çok da uzakta olmayan, tepenin tepesinde, Ölüm Tanrısının sessizce ormandan çıktığıydı.
……
Bang!
Acil servisin kapısı çarpılarak açıldı. Boş koridorda Jiang Ting neredeyse anında ayağa kalktı ve hemşirenin üzerinde kanlar olan beyaz bir laboratuvar önlüğüyle dışarı fırladığını gördü: “Çabuk, çabuk, kişi nerede? Reçete edilen amiodaron henüz gelmedi mi?”
Acil servisteki başka bir hemşire elinde bir kan torbası ve bir ilaç kutusuyla dışarı fırladı. Devir teslimi şahsen kontrol edecek zaman yoktu ve eşyaları doğrudan başını çevirip geri koşan cerrahi hemşirenin kollarına tıkıştırdı.
“Affedersin–“
Yüzbaşı Jiang’a aşina olan biri olsaydı, şu anda yüzü gri ve çökmekte olan Jiang Ting’in gerçek olmadığından şüphelenirlerdi. Çok benzeyen bir sahte olmalı. Ancak şu anda kimse detayları net olarak göremiyordu. Ameliyat hemşiresi çoktan acil servise koşmuştu. Jiang Ting keskin bir şekilde nefes aldı ve kırmızı ışığa baktı.
—— Acil bir ilaç olan amiodaron, ameliyatlar sırasında ritim bozukluğu için kullanılır.
Kalp ritim bozukluğu neden oluştu? Operasyon nereye gitti? Yan Xie’ye ne oldu?!
Jiang Ting hala buzlu nehrin dibinde gibiydi. Arabaya dört bir yandan akan su ciğerlerini doldurdu, solunum yollarını kapladı ve kanındaki son oksijen izini de dışarı atmaya zorladı. Birkaç adım geri attığını, sırtının duvara çarptığını, dizlerinin güçsüzleştiğini ve dayanamadığını fark etmemişti.
“…Danışman Lu…”
Bir ses onu çağırıyordu ama sisin içinde duyamıyordu.
“Danışman Lu!”
Jiang Ting ürperdi ve keskin bir şekilde başını çevirdi, ancak onun Ma Xiang olduğunu gördü.
Ma Xiang, Jiang Ting’in yüzü karşısında şaşkına döndü ve ardından tepki verdi: “Ah, sen…”
Jiang Ting elini kaldırdı, desteğini engelledi ve yavaşça banka yürüdü ve oturdu.
“Xiao Zhang’ın yandaki ameliyatı bitti. Doktor bunun başarılı olduğunu söyledi, ancak sekel kalmaması için iyi bir şekilde iyileşmesi gerekiyor. Kurşun sol kolunun kasına saplandı ve çıkarıldı ve ifade için saklandı. Müdür Huang ve diğerleriyle görüşmek için daha sonra kaza mahalline geri döneceğim.”
Jiang Ting hiçbir şey konuşamadı ve sadece başını salladı.
“Danışman Lu?” Ma Xiang sonunda endişelenmekten kendini alamadı: “Burada yalnız mısın?”
“…..” Jiang Ting ağzını kapattı ve iki kez öksürdü, ardından boğuk bir sesle, “Ben iyiyim” dedi.
Gerçekten iyiymiş gibi görünmüyordu.
Ne de olsa ciğerleri suyla tıkanmıştı ve hastaneye vardığında her şey kaos içindeydi, bu yüzden aceleyle bir hemşireden bununla ilgilenmesini istedi. Ma Xiang, onu ayrıntılı bir inceleme yapmaya ve ardından bir süre dinlenmeye ikna etmek istedi, ancak Jiang Ting’in kan çanağı gözlerini görünce zorla sözlerini tuttu, arkasını döndü ve sıcak içecekler ve kuru giysiler istemek için hemşire istasyonuna gitti. . Bir süre sonra acil servisin dışındaki koridora döndü ve eşyaları Jiang Ting’in yanına koydu, ardından bir havluya sarılı cep telefonlarını Jiang Ting’in kollarına tıkıştırdı.
“Danışman Lu?”
“……..”
“Bu senin telefonun.”
Jiang Ting’in ruhu pek iyi değildi ve bir süre tepki vermedi.
“Kardeş Yan’ın ve senin. Acil serviste bir stajyer hemşire buldum ve bir saç kurutma makinesi alıp bir süre üfledim. Hala açıp açamayacağınıza bakın veya bir an önce ailenizle veya kız arkadaşınızla iletişime geçin.”
Yan Xie, günde iki cep telefonu kullanıyor. Yerli telefon, Belediye Bürosu ve kendi iPhone’u tarafından verildi. Üç telefonun da suya düştükten sonra gücü kesildi ve şu anda açılıp açılamayacaklarını bilmiyorum.
Jiang Ting onları devraldı.
Ma Xiang, son derece yüksek IQ’su ve içgörüsünden çok etkilenmişti. Ama şu anda durumun iyi olmadığı belliydi, bu yüzden bir şey söylemeye cesaret edemedi. Bir süre tereddüt ettikten sonra dikkatlice şöyle dedi: “Danışman Lu, yaşam ve ölüm kader tarafından yönetilir ve cennette zenginlik ve onur vardır. Xiao Zhang’ın kolundan çıkan mermiye bir baktım. Kendi kendine yapılmış olmalı küçük bir menzile sahip mermi. Sanırım Kardeş Yan bu sefer çok fazla tehlikede olmayacak, bu yüzden fazla endişelenme.”
Jiang Ting fısıldadı, “Hmm. Biliyorum.”
Ma Xiang tekrar nasıl ikna edeceğini bilemedi: “O zaman… Önce nehir setine geri döneceğim, iletişimde kalalım.”
Jiang Ting sessizce başını salladı.
Ma Xiang arkasını dönüp gittikten sonra, acil servisin dışında kalan tek kişi Jiang Ting’di. Yanıp sönen kırmızı ışık yüzünün yarısına yansıdı, yeşil ve kırmızının garip ve tuhaf bir iç içe geçmesini oluşturdu.
Duvardaki saat hala çalışıyor. Saat yedi buçuk.
Bir şey hakkında düşünmeye konsantre olmak istedi ama beyni nehir suyuna batmış gibiydi ve hiçbir şey hatırlayamıyordu. Bir süre 8:09’a kadar ne kadar kaldığını bile sayamadı ve başının yan tarafındaki ağrı testere gibi keskindi.
Jiang Ting bir süre sessizce oturdu ve cep telefonunu açtı.
Tuğla eski makinenin sağlamlığı, ultra ince bir akıllı telefonunkinden çok uzak. Ekran, sanki yaşam ve ölüm çizgisinde uzun süre mücadele ediyor ve çığlık atıyormuş gibi, açılış ekranında onlarca kez titriyor. Vızıltı! Bir sesle, ardından bir jingle ile hayata döndü. Spam metin mesajları canlıydı ve ekrana koştu.
Jiang Ting doğrudan ekrana baktı ve okunmamış istem çubuğunda başka bir ses geldi ve gönderen Yan Xie’nin adı yanıp söndü.
…Ah evet.
Yan Xie kazadan önce ona mesaj atıyordu.
Jiang Ting’in işaret parmağı hala nehirdeki toprağın buzlu soğukluğunu ve hafif balıksı doğasını taşıyordu, metin mesajını nazikçe açtı. Görünen ilk şey, gönderilmiş olduğuydu:
[Koğuştan ayrıldığında bana böcek mi koydun?]
Yan Xie: [Evet. Korkacak ne var, neden sana yardım edeceğime inanmıyorsun?]
Boş, bembeyaz koridorda Jiang Ting başını eğdi, bir eliyle ağzını kapattı ve titreyerek gözlerini kapattı.
-İnan, diye düşündü, gerçekten inanıyorum.
Bu yüzden lütfen, beklentilerimi karşılamada başarısız olmayın. Sana inanıyorum, bu yüzden lütfen gözlerini aç ve canlı dön.