Denizaltı I-400 teslimattan kısa bir süre sonra. Fotoğraf Ww2db.com
İkinci Dünya Savaşı sırasında Japon denizaltı gemi inşasının gelişiminin zirvesi, uçak taşıyan denizaltı "Sentoku" projesiydi. Bu tür gemilerin üslerden çok uzakta faaliyet göstermesi ve düşman hedeflerine karşı hava saldırılarının yapılmasını sağlaması gerekiyordu. Ancak, bu denizaltıları inşa etmek için tüm çabalar haklı değildi - hiçbir zaman bir savaş görevini tamamlayamadılar.
Özel görevler
1941-42'nin başında. Japonca komut filo Amerika kıtasını vurma konusunu incelemeye başladı. Uçak gemilerinin veya yüzey gemilerinin kullanılması aşırı derecede tehlikeliydi ve bu nedenle deniz uçakları-bombardıman uçakları taşıyan ağır bir denizaltı fikri ortaya çıktı. Ön ve teknik tasarımın gelişimi 1942 baharına kadar devam etti ve ardından inşaat başladı. Proje "Tokugata Sensuikan" ("Sentoku" olarak kısaltılır) - "Özel denizaltı" adını aldı.
"Sentoku" tipi teknelerin genel görünümü. Grafikler Wiki.wargaming.net
Orijinal planlar 18 geminin inşasını gerektiriyordu. Ancak, 1943'te inşaat planı ikiye bölündü. Sonra birkaç sipariş daha iptal edildi. Sonuç olarak, filo yalnızca beş denizaltı almayı umuyordu. Bunlardan sadece üçü tamamlandı ve teslim edildi - diğer ikisi çeşitli nedenlerden dolayı hizmete ulaşamadı ve söküldü.
Lider tekne I-400, 18 Ocak 1943'te Kure tersanesinde atıldı. Bir sonraki I-401 Nisan ayında inşa edilmeye başlandı ve sonbaharda üç bina daha atıldı. I-400'ün yerleştirilmesinden tam olarak bir yıl sonra ve 1944'te üç tekne daha izlendi. Öncü gemi yeni 1945'in arifesinde teslim edildi ve I-401 ve I-402 Ocak ve Temmuz aylarında hizmete girdi. Merakla, inşaatın son aşamasında, I-402 bir uçak gemisinden bir tankere dönüştürüldü. Böylece, sonunda filo sadece iki ağır uçak taşıyan tekne aldı.
Denizaltı diyagramı. Sağlam kasanın bölümleri aşağıdadır. Wikimedia Commons Grafikleri
Özellikleri ve Faydaları
"Sentoku", 122 metre uzunluğunda ve toplam 6,7 bin ton deplasmana sahip dizel-elektrikli bir tekneydi. Bu serinin gemileri, nükleer denizaltıların ortaya çıkmasından önce dünyanın en büyüğü olarak kaldı. Enine ve boyuna bir bölme ile bölünmüş, kesişen daireler şeklinde bir enine kesite sahip sağlam bir kasa kullanıldı. Bundan dolayı, hangar-üstyapısı ve mancınık için gerekli olan büyük bir tekne genişliği elde etmek mümkün oldu.
Amerikalı bir subay açık bir hangarı inceler. ABD Donanması Fotoğrafı
Mürettebat, dahil bir buçuk yüz kişiden oluşuyordu. iki düzine memur. Özerklik - 90 gün, ancak hizmet koşulları arzulanan çok şey bıraktı.
Büyük denizaltı, gelişmiş bir torpido ve topçu silahları kompleksi aldı. Pruva bölmesinin iki güvertesine 533 mm kalibreli dört torpido tüpü yerleştirildi. Mühimmat - 20 torpido. Güvertede, üst yapının arkasında 140 mm'lik yivli bir silah vardı. Uçaksavar silahları, bir tek ve üç üçlü montajda 10 25 mm kalibreli makineli tüfek içeriyordu.
I-400'de hangar içi. Fotoğraf Ww2db.com
I-400'ün ana saldırı aracı ve kardeş gemileri "Aichi" M6A "Seiran" yüzer bombardıman uçaklarıydı. 480 km / saate varan hızlar geliştirdiler ve 800 kg'lık bir bomba veya 1,2 bin km aralığında benzer bir yük sağlayabilirler.
Sentoku denizaltısının üst yapısı, 3 uçağın yanı sıra yakıt ve mühimmat içeren konteynerleri barındırabilen silindirik kapalı bir hangar şeklinde yapıldı. Hangardan çıkış pruva ambarından yapıldı; Önünde mancınık raylı bir kılavuz vardı. Suya inmesi önerildi, ardından uçağın bir vinç kullanarak güverteye tırmandı. Tekneye dönmeden uçma imkanı da değerlendirildi.
Kazananlar, 140 sonbaharında I-400 denizaltısının 1945-mm topunu inceliyorlar.
Savaş hizmeti
Sentoku'nun yapımı tamamlandığında, Amerika Birleşik Devletleri kıtasına başarılı bir saldırının imkansız olduğu anlaşıldı. Denizaltı uçak gemisi ve uçağı fırlatma hattına yaklaşmayı başardıysa, hava savunması önemli hedeflere geçmelerine izin vermezdi. Bu bağlamda, Panama Kanalı'nın yapılarına Atlantik tarafından saldırmak için alternatif bir plan ortaya çıktı.
Planlama ve hazırlık ciddi şekilde ertelendi ve operasyon ancak Haziran 1945'te başlayabildi. Denizaltılar I-400, I-401 ve başka bir projenin I-13 ve I-14'ü, Güney Amerika'yı gizlice dolaşıp Panama Kanalı'nın girişine yaklaşacaktı. Ardından intihar pilotlarının bulunduğu on uçak, ilk hava kilidinin kapılarına saldıracaktı.
Yüzer iniş takımlarına sahip bombardıman uçağı M6A "Sayran". Fotoğraf: Wikimedia Commonc
Ancak haziran sonunda yeni bir düzen geldi. Uçak gemileri "Sentoku", Amerikan yüzey gemilerine saldırmak için Ulichi Atoll'a transfer olmaya karar verdi. Hazırlıklar yine çok zaman aldı ve denizaltılar yalnızca Ağustos ayı başlarında bir seferber oldu. Hedeflerine ulaşamayan denizaltılar bir teslim mesajı aldı. Birkaç gün sonra, operasyondaki tüm katılımcılar ABD Donanması gemileriyle karşılaştı ve teslim oldu.
Bu sırada başka bir operasyon için hazırlıklar yapılıyordu. Eylül sonunda, Sentoku'lu Seiranlar, enfekte böceklerle birlikte ABD topraklarında bombalar atacaklardı. Ancak Japonya'nın yenilgisi bu bombardımanı iptal etti.
Denizaltı I-401 denizde. Fotoğraf Wikimedia Commons
Kazananlar, yakalanan denizaltıları inceledi, ancak onları kurtarmadı. Nisan'dan Haziran 1946'ya kadar I-400, I-401 ve I-402 gemileri ateşleme hedefi olarak kullanıldı. Bu egzersizlerin bir sonucu olarak, üç eşsiz gemi dibe gitti. Bitirilmemiş iki tekne söküldü.
Başarısızlık nedenleri
Sentoku sınıfı denizaltılar, hizmet ettiklerinden daha uzun süre geliştirildi ve inşa edildi. Buna ek olarak, birkaç aylık hizmet boyunca hiçbir zaman tam teşekküllü seferler yapmadılar ve savaşlara katılmadılar. Bu nedenle, karmaşık ve iddialı bir proje, gemi inşasının temel yeteneklerini göstermek dışında hiçbir sonuç vermedi.
Amerikan yüzer üssü USS Proteus'un (AS-400) yanındaki denizaltı I-19, 29 Ağustos 1945 Fotoğraf Ww2db.com
Diğer eksikliklerin ve zorlukların doğrudan ilişkili olduğu projenin temel sorunu yanlış bir kavram olarak düşünülebilir. Saldırı uçağını bir denizaltıya yerleştirmek bazı avantajlar sağlayabilir, ancak birçok sınırlama ve güçlük getirir. Bu nedenle "Sentoku" çok büyük ve ağır olduğu kadar üretilmesi ve çalıştırılması da zor oldu. Ek olarak, uçaktaki az sayıdaki uçak ve mühimmatın yanı sıra kullanımlarının özellikleri nedeniyle varsayımsal potansiyel azaldı.
Uçak gemisi denizaltılarının inşasının başlaması, Japonya'nın ilk kez ciddi bir kaynak ve endüstriyel yetenek sıkıntısı yaşadığı döneme denk geldi. Bu nedenle 18 tekne serisi birkaç kez küçültüldü ve sonuç olarak sadece iki uçak taşıyan denizaltı ve bir su altı tankeri inşa edildi ve devreye alındı. Böylesine "güçlü" bir grubun savaş değeri şüpheliydi.
Proteus yüzen üssü (solda üst yapının sadece bir kısmı görülebilir), denizaltılar I-400 (solda) ve I-14 (sağda). Fotoğraf Ww2db.com
Nihayet savaşın son aylarında Japon komutanlığı kendisini son derece zor bir durumda buldu. İstenilen gemi gruplamasına sahip olmadığından, kararlı ve hatta maceralı operasyonlar gerçekleştirmeye çalıştı. Bununla birlikte, farklı planlar arasında fırlatmak, bir dizi operasyonun zamanında hazırlanması ve gerçekleştirilmesi için zamanın olmamasına yol açtı - ve teslimiyet tüm planlara son verdi.
Tarihte yer
Bu nedenle, Sentoku denizaltıları şüpheli bir konsepte dayanarak inşa edildi, çok karmaşıktı ve sayıca azdı ve doğru kullanılmadı. Bütün bunlar onların tam teşekküllü muharebe birimleri olmalarına ve düşmana en azından bir miktar zarar vermelerine izin vermedi. Aksine, I-400 ve I-401, Amerikan denizcilerinin kupa alma ve çalışma konularını uygulamalarına yardımcı oldu ve ayrıca atış eğitimi de verdi.
Ancak "Sentoku", hikayeler - en azından başarısızlıkları yüzünden. İkinci Dünya Savaşı'nın en büyük, en ağır ve en yararsız denizaltıları oldukları ortaya çıktı.