Almanya’daki bir arkeolojik alandan çıkarılan eski kemikler, arkaik insanların en az 320.000 yıl önce derileri için ayıları soyduğunu gösteriyor.
Bir mağara ayısının falanks ve metatarsal pençe kemiklerinde bulunan işaretler (Ursus spelaeus veya U. deningeri) bu türden bilinen en eski kanıtlardan bazılarını temsil eder ve eski akrabalarımızın o dönemde bölgedeki sert kış koşullarında hayatta kalmak için kullandıkları önlemlerden birini gösterir.
“Ayıların, özellikle de mağara ayılarının sömürülmesi, yüzyılı aşkın bir süredir devam eden bir tartışma olmuştur ve yalnızca hominin diyetleri bağlamında değil, aynı zamanda derilerin kullanımıyla da ilgilidir.” bir araştırma ekibi yazmak Almanya’daki Tübingen Üniversitesi’nden arkeozoolog Ivo Verheijen liderliğinde.
“Deri sömürüsünün kökenlerinin izini sürmek, Orta Pleistosen sırasında Kuzeybatı Avrupa’nın soğuk ve sert koşullarında hayatta kalma stratejilerinin anlaşılmasına katkıda bulunabilir.”
Almanya’nın Schöningen kasabasını çevreleyen bölge yıllardır arkeologların ilgisini çekmektedir. 1990’larda, araştırmacılar, şimdiye kadar keşfedilen en eski tam ahşap silahlar da dahil olmak üzere, yakınlardaki bir açık madenden bir antik eser hazinesini ortaya çıkardılar. bir dizi mızrak 300.000 ila 337.000 yıl öncesine tarihlenmektedir.
Diğer öğeler arasında taş aletler, kemik aletler ve mağara ayılarınınkiler de dahil olmak üzere bir dizi hayvan kemiği vardı. Ve bu kemiklerin çoğu kesim izleri vardı üzerlerinde – eski insanların hayvanları kestiğine, aletlerinin giderken kemikleri oyduğuna dair bir işaret.
Ancak iki pati kemiğindeki kesik izleri merak uyandırıcıydı. Sadece küçük ve hassas değillerdi, orada oldukları gerçeği de soruşturma sebebiydi.
“Kemiklerdeki kesik izleri, arkeolojide genellikle etin kullanıldığının bir göstergesi olarak yorumlanır.” Verheijen açıklıyor. “Ama el ve ayak kemiklerinden çıkarılacak et neredeyse yok. Bu durumda, bu kadar ince ve kesin kesim izlerini derinin dikkatli bir şekilde soyulmasına bağlayabiliriz.”
Kemiklerini ayı pençe kemiklerindeki diğer kesik izleri örnekleriyle karşılaştırdılar. Bilimsel literatürde analiz edilenve nihayetinde deri yüzmeye atfedilir. Schöningen’de bulunan kemiklerdeki kesik izleri, Verheijen ve ekibinin eski insanları (ya homo heidelbergensis veya Neandertaller) site kullanımdayken ayıların derisini yüzüyordu.
Bu, insanlara nispeten tüysüz postlarından daha iyi koruma sağlamış olabilir. Ayılar en sıcak zamanlarda kalın bir kürke sahiptir; kışın soğuğa karşı daha fazla yalıtım sağlayan yumuşak bir astarın büyümesiyle tamamlanır. O zamanlar dünya buzullar arası bir dönemde – yani buzul çağları arasında, yani nispeten ılık – olmasına rağmen, kışlar yine de sert geçerdi.
“Bu yeni keşfedilen kesik izleri, yaklaşık 300.000 yıl önce, kuzey Avrupa’daki insanların kısmen sıcak ayı derileri sayesinde kışın hayatta kalabildiklerinin bir göstergesi.” Verheijen diyor.
Bu da doğal olarak derilerin nasıl elde edildiği sorusunu gündeme getiriyor. Kullanılabilir olması için, bir ayının derisinin ölümden hemen sonra soyulması gerekir, bu nedenle bir mağara ayısının düşerek ölmesini beklemek, yararlı bir strateji olmayacaktır. Şans eseri, bölgede bulunan kemikler ve silahlar bir cevap veriyor.
“Bir arkeolojik alanda yalnızca yetişkin hayvanlar bulunursa, bu genellikle avlanmanın bir göstergesi olarak kabul edilir.” Verheijen diyor. “Schöningen’de tüm ayı kemikleri ve dişleri yetişkin bireylere aitti.”
Böylece, birlikte ele alındığında, Schöningen’deki ayı kalıntıları, insanların ayıları avladığını ve ardından lüks postları için onların derisini yüzdüğünü gösteriyor. Araştırmacılar, bu postları tam olarak nasıl kullandıkları konusunda spekülasyona açık olmaya devam ediyor, ancak bu tür insan gruplarının çıplak dolaşmasının pek olası olmadığını söylüyorlar; bu nedenle, derilerin ya giymek ya da uyumak için kullanılmış olması muhtemeldir.
Araştırma, dergide yayımlandı. İnsan Evrimi Dergisi.
Kaynak : https://www.sciencealert.com/cut-marks-on-ancient-bones-reveal-what-was-in-fashion-320000-years-ago