16 Aralık 2007
“...dedem iki kez belediye başkanı olmuştu, parayla da matrak bir ilişkisi vardı ama yalnızca yanında aileden bir kadın varsa ikinci sınıfta yolculuk ederdi. neden üçüncü sınıfı yeğlediğini sorduğumda, “çünkü bir dördüncü sınıf yok”, yanıtını verdi.”
ankara’nın gökgürültüsü bir başkadır. istanbul’unkiler gibi anlık değildir, başlar ve bikaç saniye sürer gümbür gümbür. ordaki ilk yılımda ne olduğunu anlayamamıştım, uçak mı geçiyor, bir makine mi çalışıyor bu kadar yüksek sesle diyordum, sonra anladım ki gök gürlüyormuş... karasal iklimle ilgili olsa gerek. anlatırkense şu kelimeleri kullanıyordum “tencereler yuvarlanıyor gibi”... marquez ise şöyle diyor: “... ‘en çok özlediğim de ne biliyor musun, öğleden sonra üçteki gökgürültüleri.’ bu sözü beni etkiledi çünkü ben de bizi siestadan uyandıran, yuvarlanan taşların sesini andırır o eşsiz gürültüyü hatırlıyordum, ama hiçbir zaman saatin yalnızca üç olduğunun farkında değildim.”
babasının çapkınlığını yorumluyor marquez: “hamağın yanında arada bir geceleri ona hizmet vermesi için, yayları iyice yağlı portatif bir bekar karyolası duruyordu elbette. bir ara kaçak bir avcının eğilimlerine sahipmiş, ama yaşam bana bunun yalnızlığın en acı biçimi olduğunu öğretti ve babama büyük bir şefkat duydum.”
“kendimi bildim bileli mina’nın beni sabahları diş fırçalamaya zorlamasının işkencesini çektim. ben böyle kıvranırken o dişlerini uyumadan önce çıkartıp temizlenmeleri için bir bardak suya bırakmak gibi bir ayrıcalığı vardı. bunun onun doğal dişleri olduğunu sanır, onları guajira büyüleri sayesinde takıp çıkarabildiğine inanırdım. bir keresinde gözlerinin, beyninin, dilinin ve kulaklarının tersini görebilmek için bana dişlerini göstermesini istedim, ama yalnızca damağını görünce hayalkırıklığına uğradım. kimse bana bu diş mucizesini açıklayamadığı için uzunca bir süre beni de diş hekimine götürerek böyle takıp çıkabilen dişler yaptırmaları için huysuzluk ettim; ben sokakta oynarken, ninem dişlerimi fırçalayabilecekti böylece.”
“... dev bir kitaptı, içi resim doluydu, cildinde dünyayı omuzlarının arasında taşıyan iri bir atlas vardı. o sırada ne okumayı biliyordum ne de yazmayı, ama iki bin sayfalık böyle koskocaman ve içi resimlerle dolu bir kitap söz konusuysa, albay’ın(dedesi) söylediğinde ne kadar haklı olduğunu hayal edebiliyorum. kilisede gördüğümde dualar kitabının boyutları da beni şaşırtmıştı, ama sözlük daha da kalındı. ilk kez tüm dünyaya bakıyormuşum gibi geldi.
‘ne kadar sözcük var içinde?’ diye sordum.
‘hepsi var,’ yanıtını verdi dedem.”
24 Kasım 2007
what the bleep do we know'u izledim. bir gün önce de anjelika akbar'ın vereceği konser ile ilgili röportajını izlemiştim televizyonda. ortak konuları suyun hafızası olması; şöyle ki bir su şişesine üstüne hiçbir şey yazmadan bir gece beklettiğinizde baklava dilimi gibi bir şey olurken üstüne sevgi sözcükleri yazıp ya da birkaç kere seni seviyorum filan deyip bekletildiğinde ve sabah dondurulup mikroskopta bakıldığında çok harika şekiller ortaya çıkıyormuş (burda fotografları var). e insanın da vücudunun çoğu sudan oluştuğuna göre bazı çıkarımlar yaparsınız artık. bunlar quantum fiziğiyle ve bilişsel psikoloji teorileri ile de uyum içersinde ayrıca.
sırça başlığımı da değiştiriyorum. ameliyat oldum baktım, o kadar acıya katlanabildiğime göre cam kadar da kırılgan değilmişim hahayt. ne yapsam ne yapsam, kendini karbon sanan boşluk olabilir belki.
11 Kasım 2007
slavoj zizek, lacancı psikanaliz'i politika, film analizi gibi günlük meselelere uygulayan bir filozof. mesela diyor ki insanın içtikçe içesi gelen şekersiz kola, aslında Marx'ın "fetiş meta"sı, Freud'un "superego" su ve Lacan'ın "objet petit a" sıdır.
"Günümüzde piyasa, kötü huylu özelliklerinden arındırılmış ürünlerle dolu:
Zengin Kremalı, Yağsız Krema, Enfes Kremalı
Gayet Bira, Alkolsüz Bira
Kafeinsiz Kahve, Bu Sabahki Sıcak İçeceğiniz
Sanal Seks, Seks Yapmadan Seks
Kimsenin Ölmediği Harp Sanatı (tabii bizim taraftan kimsenin), Savaşsız Savaş"
-Kukla ve Cüce adlı kitabından.
bir de insan sevmiyor, dünyayı da, sempati duydum kendisine, hayret. diyor ki:
"En kötüsü, bazı aydınların oynamaya bayıldığı “Hepimiz insanız” oyununu oynamak. Belli bir aydın kişilik sergiliyorsunuz, ama sonra 'Biliyor musun, her şeye karşın ben de temelde senin gibi biriyim. Hayatın küçük keyiflerinden zevk alırım. Ben de senin gibi bir insanım' gibi küçük
ayrıntıların sinyallerini veriyorsunuz. Ben insan değilim. Bir canavar olduğumu iddia ediyorum.
Teorisyen maskesi altında, çikolatalı pastadan hoşlanan sıcak bir insan falan değilim. Bunu veya şunu seviyorum ve bu da beni insan yapıyor diyemem. Kimse gücenmesin ama kendimi insanmış gibi yapan, insanı oynayan biri olarak görmeyi yeğlerim."
P.S.: Resim Gorgon Tales tarafından yapılmıştır. Fikirlerimi sanata dönüştürdüğü için kendisine teşekkürlerimi sunarım.
29 Ekim 2007
"Nâzım Hikmet vatan hainliğine devam ediyor hâlâ.
Amerikan emperyalizminin yarı sömürgesiyiz, dedi Hikmet.
Nâzım Hikmet vatan hainliğine devam ediyor hâlâ."
Bir Ankara gazetesinde çıktı bunlar, üç sütun üstüne, kapkara haykıran puntolarla,
bir Ankara gazetesinde, fotoğrafı yanında Amiral Vilyamson'un
66 santimetre karede gülüyor, ağzı kulaklarında, Amerikan amirali
Amerika, bütçemize 120 milyon lira hibe etti, 120 milyon lira.
"Amerikan emperyalizminin yarı sömürgesiyiz, dedi Hikmet
Nâzım Hikmet vatan hainliğine devam ediyor hâlâ."
Evet, vatan hainiyim, siz vatanperverseniz, siz yurtseverseniz, ben yurt
hainiyim, ben vatan hainiyim.
Vatan çiftliklerinizse,
kasalarınızın ve çek defterlerinizin içindekilerse vatan,
vatan, şose boylarında gebermekse açlıktan,
vatan, soğukta it gibi titremek ve sıtmadan kıvranmaksa yazın,
fabrikalarınızda al kanımızı içmekse vatan,
vatan tırnaklarıysa ağalarınızın,
vatan, mızraklı ilmühalse, vatan, polis copuysa,
ödeneklerinizse, maaşlarınızsa vatan,
vatan, Amerikan üsleri, Amerikan bombası, Amerikan donanması topuysa,
vatan, kurtulmamaksa kokmuş karanlığımızdan,
ben vatan hainiyim.
Yazın üç sütun üstüne kapkara haykıran puntolarla :
Nâzım Hikmet vatan hainliğine devam ediyor hâlâ.
28.7.962
Nazım Hikmet
21 Ağustos 2007
Oraya temiz ruhlar gitmez miydi?
Ve yaralar da ruha kadar ulaşamazdı; öyle değil mi?"**
**Rainer Maria Rilke - Bütün Hikayeler/İsa Çocuk
15 Ağustos 2007
sizin alınız al inandım
morunuz mor inandım
tanrınız büyük amenna
şiiriniz adamakıllı şiir
dumanı da caba
ama sizin adınız ne
benim dengemi bozmayınız
bütün ağaçlarla uyuşmuşum
kalabalık ha olmuş ha olmamış
sokaklarda yitirmiş cebimde bulmuşum
ama ağaçlar şöyleymiş
ama sokaklar böyleymiş
ama sizin adınız ne
benim dengemi bozmayınız
aşkım da değişebilir gerçeklerim de
pırıl pırıl dalgalı bir denize karşı
yan gelmişim diz boyu sulara
hepinize iyi niyetle gülümsüyorum
hiçbirinizle döğüşemem
siz ne derseniz deyiniz
benim bir gizli bildiğim var
sizin alınız al inandım
morunuz mor inandım
ben tam dünyaya göre
ben tam kendime göre
ama sizin adınız ne
benim dengemi bozmayız
"Tel cambazı istiyordu ki dünya istediği gibi olsun. Bile bile aldanmaya vardırıyordu işi. Ama olmuyordu kendisi vardı."(Atlıkarınca)*
*Turgut Uyar, Dünyanın En Güzel Arabistanı
10 Ağustos 2007
12 Temmuz 2007
fourteen years
thirty minutes
fifteen seconds i've
held this grudge
eleven songs
four full journals
thoughts of punishment
i've expended
not in contact
not a letter
such communication
telepathic
you've been vilified*
used as fodder
you deserve a piece
of every record
but who's it hurting now?
who's the one that's stuck?
who's it torturing now
with an antique knot in her stomach?
i want to be big and let go
of this grudge that's grown old
all this time i've not known
how to rest this bygone
i wanna be soft and resolved
clean of slate and released
i wanna forgive for the both of us
like an abandoned house
dusty covered
furniture
still intact
if i visit it now
will i simply re-live it
somehow gratuitous
but who's still aching now?
who's tired of her own voice?
who is it weighing down
with no gift from time of said healing
i want to be big and let go
of this grudge that's grown old
all this time i've not known
how to rest this bygone
i wanna be soft and resolved
clean of slate and released
i wanna forgive for the both of us
maybe as i cut the cord
veils will lift from my eyes
maybe as i lay this to rest
dead weight off my shoulders will rise
here i sit
much determined
ever ill-equipped
to draw this curtain
how this has entertained
validated
and has served me greatly
ever the victim
but who's done whining now?
who's ready to put down
this load i've carried longer than
i had cared to remember
i want to be big and let go
of this grudge that's grown old
for the life of me i've not known
how to rest this bygone
i wanna be soft and resolved
clean of slate and released
i wanna forgive for the both of us
7 Temmuz 2007
Oruç Aruoba'nın "Olmayalı" kitabından alıntıladığım ve sadece italik harfli kısmı bana ait olan bu yazı da benden tüm sevdiklerime gitsin.
3 Haziran 2007
“Seni ararım; bulursam, ne iyi – bulamazsam da, ne yapalım, bulamamışımdır.” Böyle dedin bana: -
İlişkinin bir aşaması çıkıyordu ortaya yavaş yavaş: senin ile benim birlikte olduktan sonra, yeniden birlikte olmamıza kadar geçecek süre içinde, birimizin ötekini araması:-
‘Aramak’ – ne söz, değil mi?
Hani, bir yerden dönecektim; sana saatini de söylemiştim; gelince senin notunu buldum: “Daha gelmediğini bile bile aradım – öylesine, işte...” diyordun – içim ışıldadı:-
İşte tam da buydu ‘aramanın’ özü – ‘bulunama’yacağı bilindiği zaman bile, aramak...
Çok önceleri de, “Hep böyle oluyor” demiştin, “ne zaman seni düşünsem, sen beni arıyorsun.”
Öyleydi : nasıl açıklanabilir, bilmiyorum ama garip bir ulaşım (iletişim, iletişme?...) vardır, ilişkideki iki kişi arasında. Sanki, aralarındaki uzam farkını yokeden bir şey – karşılıklı olarak birbirlerini düşünmelerinin ikisinin de bulunmadıkları bir yerde, buluşması gibi...
(Geçenlerde, bir kırtasiyecide, Bu Defter için bir fotokopi çektiriyordum. Telefon çaldı; kırtasiyeci açtı, konuştu: çok içten bir konuşmaydı. Kapatınca, benim soran bakışlarıma yanıt verdi: “Babam – her akşamüstü aramamı bekler; ben aramazsam da, kendisi arar: ben de, işte, arayamazsam bilirim ki o arayacak.” – Şaştım kaldım, böyle bir baba-oğul ilişkisinin hâlâ olanaklı olabilmesine – Hasan Dayı’yı anımsadım – sen, anımsı - - - Hayır...)
- Ve, “bulmak” – bu da, ne söz...
“Seni bekliyorum” dedim sana – sonra düşündüm:-
Acaba temelde, her ilişki, hep, bekleme değil mi? – buluşma, kavuşma, “halvet” olduğunda bile, bir gelememişlik, ulaşamamışlık, erememişlik, yatmaz mı her ilişkide?
Bir durumu - karşılıklı olarak – bilinçlendirdiklerinde bile, ilişkide olan iki kişi – sen ile ben – hep – karşılıklı ve bilinçli de olsa – beklentiiçinde olmazlar mı – olmayabilir miyiz – bu durum, hiç bitebilir mi?
Bunu – bu durumdan çıkan bu soruyu – durumlarının sorunluluğunu – bilinçlendirebilirlerse – karşılıklı olarak -, belki...
Oruç Aruoba, İle, 1999
1 Haziran 2007
“Birbirinden en ayrı gemilerde bile bizim için yol aynı olurdu, nehirden yukarı – çünkü bizi aynı kaynak bekliyor”. Rilke, bunu Lou Salome’a yazmış (Oruç Aruoba İle'de alıntılamış).
Bilemiyorum ulaşamadığı için mi bu kadar büyüttü Rilke onu gözünde?
"...Ama özledinse, türküsünü söyle sevenlerin; övüldüğünden
Daha da ölümsüzdür onların duyguları.
Bırakılmışları söyle,o neredeyse kıskandığın,
Doymuşların çok daha ötesinde sevenleri. Başla,
Hep yeniden başla hiç erişilmez övgüye;
Düşün: Yiğit kendini saklar, yokoluş bile
Varlık yoludur ona, en sonuncu doğuştur.
Ama sevenleri içine alır soluğu tükenmiş doğa,
İkinci bir kez daha olamazmış gibi artık bunu başaracak güç. Gaspara Stampa’yı
Düşünüp andın mı yetesiye, öyle ki
Sevdiğini yitiren kızın biri o yücelmiş örnek önünde
Kendi kendine desin: Ben de onun gibi olabileydim?
Bu en eski acılar içimizde artık
Meyva vermesin mi? Sevdiğimizden severek
Kopmak, onu titreyerek aşmak çağı değil mi:
Nasıl aşar kirişi ok, o yoğun sıçrayışta bir şey olmak için
Kendinden öte. Vergi değil çünkü bir yerde kalmak..." (Rilke, Duino Ağıtları)
31 Mayıs 2007
yetişir ağır ağır çocuklarda kendini tanır sonra hemen unutur
olmalı
eğer ipler senin elindeyse hemen çek göster
göster bana na kadar çelimsiz ve sevimsiz olduğumu
yaşanır ağır ağır büyük aşklar tomar tomar gelir üstüme birikir
yetişir ağır ağır salaklarda kendini tanır sonra elbet(!) unutur
olmalı
eğer ipler senin elindeyse hemen çek göster
göster bana ne kadar çelimsiz ve sevimsiz olduğunu
yaşanır
olmalı
mete özgencil (buraya mp3 koyma yetim söz konusu değil)
28 Mayıs 2007
büyük olmaya elverişli bir bahar
eskiden yaşanılmış ve her şeye rağmen
insanlara göre bir bahar
suların kana kestiği yahut
suların kana kestiği bir bahar.
hızla gelişecek kalbimiz
bir mavilik kalıbında
bir odada, en olağan bir odada
en sade, en insanca bir odada
bir kadınla bir erkeğin olduğu bir odada
bir kadın bir erkeğin,
bir kadınla bir erkek olduğu
ellerin ve omuzbaşlarının
birbirini bulduğu.
birden gerçekliğini algılayarak
saat çalınca ve görünce güneşi
birden vazgeçilmezliğini algılayarak
önemli ve gerekli buluşunu kendini
birden hatırlayarak
geleceğe hazırlayınca olanca göğüslerini
ve herşeye ve ölüme. kalbimiz
hızla gelişecek
çağımıza pek uygun bir hızla
gelişecek kalbimiz.
...
Turgut Uyar
3 Mayıs 2007
8 Nisan 2007
üstüne üstlük dönüşte bir konakta niğde gazozuyla mantı yedim ki aman o neydi öyle yarabbim, nimet. niğde gazozu da çamlıcanın daha yoğun tadında mükemmel bir gazozmuş, yazık ki pazarlamaları iyi değil, hiçbir yerde satılmıyor. ankara gazozu varmış eskiden mesela, kaybolmuş gitmiş artık. üstünde frambuaz aromalı yazıyordu, hiç çamlıca gazozunun tadının franbuazdan geliyor olabileceğini düşünmemiştim, şaşırdım.
şurda da ondan bahsetmiştim.
bu da böyle bir anımdı.
26 Mart 2007
21 Mart 2007
ey aşk, al sana seni anlatan bir alıntı: "ilkbahar için şöyle diyemezsin: erken gelsin ve uzun sürsün. sadece şunu diyebilirsin: gelsin bahar, taşıdığı umutla yıkasın beni ve elinden geldiği kadar kalsın."
paulo coelho - on bir dakika
ve son olarak dünyanın tüm squirl nut zipperları ve anthony and the johnsonları birleşin!
10 Mart 2007
...Sen germedin, yazık, ne de anası gerdi
kaşlarının yayını böyle bekleyiş dolu.
Seninle değil, onu duyan kız, seninle değil
dudağının kıvrılışı daha verimli anlatıma.
Sanır mısın gerçekten, senin tüy gibi hafif ortaya çıkışındır
onu böylesine sarsan, sen ki sabah yeli gibi gelirsin?
Gerçi onun yüreğini oynattın; ama içinde boşanan
daha eski korkulardı hafif dokunuşlarınla senin.
Çağır onu... Gene bütün bütün çağıramazsın karanlık
çevresinden. İstemesine ister, kopup gelir, rahatlayıp alışır
senin saklı yüreğine, alır ve başlar kendini.
Ama hiç başladı mı kendini?
...
Rilke - III. Ağıt
Kim, bağırsam, duyardı çığlığımı melek
Saflarından? Tut ki biri yüreğine aldı beni
Apansız: Yok olur giderdim daha güçlü varlığının
Önünde. Evet, güzel dediğin yalnız başlangıcıdır
Korkunç olanın, anca dayandığımız;
Tansırız onu, çünkü hor görür, umursamaz
Bizi yerle bir etmeyi. Her bir melek korkunçtur.
İşte böyle kendimi tutuyorum, karanlık
Hıçkırışın çağrısını içime atıp. Ah kimden,
Kimden bize hayır var? Ne melekten, ne insandan,
Ne de bilmiş hayvanların gözünden kaçıyor
Bizim pek güvenilir olmadığımız
İmlenen dünyada. Belki de bize kalan
Yamaçta bir ağaçtır, her gün onu yeniden
Görelim diye, dünkü sokaktır belki,
Ya da kötü büyütülmüş bağlılığıdır bir alışkanlığın,
Hoşlanmıştır, gitmemiştir, kalmıştır.
Ve gece, ey gece, evrenler dolusu yel
Yüzümüzü böyle aşındırırken, -hangimize kalmaz o,
Özlenip beklenen, sessiz aldatan gece, tek başına
Yüreğin zorlukla aşacağı. Daha mı kolaydır sevenler için?
Ah onlar da bahtlarını birbirleriyle örterler, o kadar.
Evet, sensiz olmuyordu baharlar. Kimi yıldız
Beklemişti senden, onu fark edesin.
Bir dalga yükselmişti geçmişte sana doğru:
Ya da açık pencereden bir keman sesiydi
Kendini sunmuş. Ödevdi hepsi.
Üstesinden gelebildin mi ama? Bekleyişle
Dalgın değil miydin hep, her şey bir gelecek sevgiliden
Haber verirmiş gibi? (Onu nereye koyup saklayacaksın,
Sana gelip giderken büyük, yabancı düşünceler,
Çoğu zaman gecelerken yanında.)
Ama özledinse, türküsünü söyle sevenlerin; övüldüğünden
Daha da ölümsüzdür onların duyguları.
Bırakılmışları söyle, o neredeyse kıskandığın,
Doymuşların çok daha ötesinde sevenleri. Başla,
Hep yeniden başla hiç erişilmez övgüye;
Düşün: Yiğit kendini saklar, yokoluş bile
Varlık yoludur ona, en sonuncu doğuştur.
Ama sevenleri içine alır soluğu tükenmiş doğa,
İkinci bir kez daha olamazmış gibi artık bunu başaracak güç. Gaspara Stampa’yı
Düşünüp andın mı yetesiye, öyle ki
Sevdiğini yitiren kızın biri o yücelmiş örnek önünde
Kendi kendine desin: Ben de onun gibi olabileydim?
Bu en eski acılar içimizde artık
Meyva vermesin mi? Sevdiğimizden severek
Kopmak, onu titreyerek aşmak çağı değil mi:
Nasıl aşar kirişi ok, o yoğun sıçrayışta bir şey olmak için
Kendinden öte. Vergi değil çünkü bir yerde kalmak.
....