Bu Okuyucular Platformunda, yazarınız benzersiz, nesli tükenmekte olan bir NYC müzesini araştırıyor ve içindeki belirli bir öğenin endüstrinin önemi hakkında nasıl ciltler dolusu konuştuğundan bahsediyor.
Eskiden başkaları da vardı – Budapeşte'de, Amsterdam'ın dışında – ama bugün sadece bir tane var. Bazen öğleden sonra New York City'deki (NYC) işimden izin alırım ve onu ziyaret etmek için Long Island City, Queens'e giderim. E treninden birkaç blok ötede, taksi gibi boyanmış büyük bir bina ve ikinci kata çıkan merdivenleri çıkarsanız, solunuzda dünyanın tek tuğla-harç asansör müzesi olan Asansör Tarih Derneği'ni bulacaksınız. . Asansör de var ama merdivenler kadar kullanışlı değil. Diğer ulaşım teknolojileri (taksiler, merdiven boşlukları, servis garajındaki araba asansörleri) ile çevrili asansörün tarihi, home.
Kurucu ve yönetmen Patrick Carrajat ile bir öğleden sonra ziyaret ettiğimde ve asansör parçaları, kılavuzlar, reklamlar, oyuncaklar ve çeşitli hatıralardan oluşan koleksiyonuna ne eklediğini gördüğümde, en sevdiğim parçanın önünde her zaman bir veya iki dakika geçiririm. Asansörde duran ve elinde tüfek tutan bir adamın fotoğrafı. Bir başlık, 1936'da NYC'nin apartman grevi sırasında çekildiğini açıklıyor. Müzedeki en dikkat çekici veya çarpıcı nesne değil ve kesinlikle Pat'in en değerli mülkü değil. Eğer sorarsanız, köşedeki tam işlevli kül kaldırma tertibatını gururla gösterecek, 1860'lara dayanan ve tek kolun gücüyle 2000 libre kaldırabilen dişlilerin bir zaferi. Ardından, 1870'lerin Otis sipariş defterini raftan alacak ve Elisha Graves Otis'in oğlu Norbert'in zarif elinde listelenen siparişleri görebilmeniz için çevirecek. Belki size üzerinde bir Kızılderili kafası olan Amerikan Asansörleri araba şalterini gösterir. Ancak, arkasındaki hikaye ve bu hikayenin asansör tarihinin önemini göstermesi nedeniyle en çok tüfek fotoğrafı olan adamı seviyorum.
1930'larda, Franklin Delano Roosevelt'in New Deal'i ülkeyi Büyük Buhran'dan çıkarmaya çalışırken, işçi sendikaları güçleniyordu. Böyle bir birlik, bugünün 32BJ'si olan Uluslararası Hizmet Çalışanları Sendikası'nın öncüsü olan Uluslararası Bina Hizmeti Çalışanları Sendikası'nın 32B'siydi. 1934'te, NYC'nin Garment Bölgesi'ndeki asansör operatörleri ve diğer hizmet çalışanları için başarılı bir grev çağrısında bulundu ve 1936'da, başta konut olmak üzere birçok bina türünde şehir genelinde daha büyük bir grev çağrısında bulundu.
Kısmen kiracıların genellikle grevcilerin tarafında sıralanması nedeniyle çok başarılı oldu. Pat, fotoğrafın ünlü Chelsea Hotel'den birkaç blok ötede, 23. Cadde'deki büyük bir kompleks olan London Terrace'a ait olduğunu düşünüyor. Grev sırasında, London Terrace'taki bir kiracı komitesi, grevcilerin taleplerini desteklemek için ev sahiplerine yazdı. Kira kesintisi teklifini ancak kıl payı yendiler ve yönetim tarafından işe alınan grev kırıcıları haydut olarak tanımlayıp tanımlamamayı tartışmak için çeyrek saat harcadılar (bunun yerine “karakterler” kelimesine karar verdiler).
Ancak daha zengin mahallelerde, kiracıların asansör operatörlerine sempati duyma olasılıkları daha düşüktü. Grevcilerin eylemleri yardımcı olmadı. Bir gece, Doğu Harlem'deki özellikle gürültülü bir sendika toplantısından sonra, lobi pencerelerini kırarak Park Avenue'de geçit töreni yaptılar. London Terrace'ta da şiddet ve sabotaj vardı; Favori bir numara, en üst kata çıkıp grev kırıcı operatörü bayıltmaktı. Kiracıların çoğu sendikal şiddete göz yummuş gibi görünüyor. 925 Park Avenue'de yapmadılar. Frederic Coudert Bellinger adlı emekli bir başsavcı yardımcısı, komşularını Kiracılar Savunma Birliği'nde örgütledi ve basına kur yaparak gazetecilere “Militan bir örgüt olmayı planlıyoruz” dedi. Buna karşılık, Gençlerin Sosyalist Birliği, “Bir Fıçı Eğlence, Bellinger Yukarı ve Aşağı Gidiyor” ve “Dillinger Gitti, Bellinger Gidiyor, Gidiyor” gibi pankartlarla greve çıktı.
Sanırım fotoğraf Bellinger'ın 925 Park'ta asansörü korurken poz verirken. Belki emekli olmak için biraz genç görünüyor ama ben onu şapkasından tanıyorum. Frederick Coudert Bellington, Büyük Savaş gazisiydi ve 1936 grevi sırasında devriye görevi için bir kez daha Brodie miğferi taktı. Bu onun sembolü oldu ve destekçileri, kötüleyicileri ve basın ona Tin Hat Bellinger demeye başladı.
Aslen John Leopold Brodie tarafından İngiliz ordusu için tasarlanan miğferin geniş ağzı, askerlerin boyunlarını ve omuzlarını başlarının üzerinde patlayan mühimmatın şarapnellerinden korumak için tasarlandı. Daha çok yumruklara, kurşun borulara, binaların cephelerine asit saldırılarına ve ara sıra pis koku bombalarına kadar giden asansör savaşları için pek uygun görünmüyor, ancak Bellinger ve Kiracı Savunma Birliği'ndeki yoldaşları hiç eylem görmemiş gibi görünüyor. . Amerikan ordusu, savaşa ilk girdiğinde İngiltere'den birçok Brodie miğferi satın aldı, ardından M1917 adlı bir nakavt üretti. Bellinger aslında ikincisini giymiş olabilir.
En çok da bu fotoğrafı beğendim çünkü asansörlerin önemini anlamış bir adamı gösteriyor. Çalıştıklarında halk onları fark etmez, ancak 1936'da grev yapan operatörler New Yorklulara asansörlere ne kadar güvendiklerini gösterdi. Grev haftalarca sürdü, şehir gazetelerinin ön sayfalarında yer aldı, belediye başkanından başlayarak tüm siyasi yetkililerin dikkatini çekti ve vatandaşların yaşamın günlük gereksinimleriyle baş etme becerilerini zorladı.
Tıpkı trenler, kamyonlar, uçaklar ve toplu taşıma sistemleri gibi, asansörler de trafiği durdurabilir ve dünyayı sarsabilir. Bir tüfekle korunmaya değer. Çok fazla asansör operatörü kalmadı ve otomasyondan beri hiç kimse bir şehrin asansör trafiğini bir kuruşta durduramaz, bu yüzden artık 1936 grevi gibi anlar yaşamıyoruz. Asansörlerin şehirlerin en temel ihtiyaçları için ne kadar hayati olduğunu birbirimize hatırlatmanın başka yollarına ihtiyacımız var.
Asansör tarihi önemlidir ve bu nedenle Pat, Asansör Tarih Kurumu'nu kurmuştur. Müzeyi neredeyse sadece kendi parasıyla destekliyor. Burayı işletmek ayda 4,000-5,000 ABD Dolarına mal oluyor. Kısa süre önce onu kapatmayı, Avrupa'daki diğer asansör müzelerinin yolundan gitmesine izin vermeyi düşündü, ancak en azından sonbaharda çalıştırmayı yeniden taahhüt etti.
Kişisel birikimlerini müzeye yatırmaya devam etmeye istekli olsa bile, dikkate alınması gereken daha uzun bir dönem var; 71 yaşında zeki, enerjik ama bir gün başkalarının devralmak zorunda kalacağını bilecek kadar dürüst. Pat'in nezaketle bana yönetmen yardımcısı unvanını verdiği şurada burada biraz yardım ediyorum. Ancak, büyük sarı bir binadaki küçük alanından hayatta kalabilmek ve büyüyebilmek için müzenin endüstriden çok daha fazla yardıma ihtiyacı olacak.
Her şeyden önce Pat, müzenin asansör endüstrisindeki insanlara kendi tarihlerini öğretmesini istiyor. Bence herkes asansörlerin tarihini - tasarımı, yapımı, kurulumu ve bakımının yanı sıra kullanımlarına, sosyal işlevlerine ve asansör yaşamından doğan kültürü bilmeli. Arabalara, uçaklara ve trenlere takıntılı bir dünyada yaşıyoruz, ancak asansör tartışmasız toplumu bu diğer ulaşım teknolojileri kadar dönüştürdü. Asansörün tarihi, şehrin, modern dünyanın tarihidir. İnsanlar bilmeli.
Editörün Notu: Bu makaleyi beğendiyseniz ve sektörümüzün tarihinin önemli olduğunu düşünüyorsanız, lütfen şu adrese katkıda bulunmayı düşünün: The Elevator Historical Society, 21-03 44th Avenue, Suite 206, Queens, New York 11101.
Daha fazlasını alın Elevator World. Ücretsiz e-bültenimize kaydolun.