ABD ve İngiliz ordularının 2003’te yürüttüğü askeri operasyonun “Irak’ın Özgürlüğü” adını verdiği deneyimler, “havadan yere operasyon” kavramına ve NATO bloğu ülkelerinin ordularına dayandığını gösteriyor. - "İkinci kademe ile mücadele" kavramı. Bununla birlikte, herkes özünün Sovyet askeri bilim tarafından geliştirilen derin operasyonlar teorisine benzer olduğunu, eski sıralı operasyonlar teorisi yerine 1930'ler kadar erken olduğunu bilmiyor. Bu teori, Birinci Dünya Savaşı sırasında askeri sanat teorisi ve pratiğinde ortaya çıkan “konumsal çıkmazdan” bir çıkış yoluydu. Gerçek şu ki, savunma olanaklarının, cephelerin pasif muhalefetine yansıyan bir saldırı ihtimalinden daha yüksek olduğu ortaya çıktı.
Bugün terimi derin operasyon açıkça tanımlanabilir - Bu, bir savaşta silahlı kuvvetlerin kullanılmasının bir şeklidir, grupların eşzamanlı yenilgisini sağlar ve düşmanın savunmasının operasyonel inşasının tüm derinliğini ifade eder. kalp derin operasyon karşıt tarafın taktik bölgesini seçilen yönde kırma, ardından savaşa başarı geliştirme kademesini - mobil gruplar (tanklar, motorlu piyade) ve operasyonel hedefe ulaşmak için havadaki inişler.
Temelde, bu savaş yöntemi, temel olarak teknik olarak donanmış ordularla ve aynı zamanda savaş sanatının gelişiminde niteliksel bir sıçrama ile yeni bir saldırı eylemleri teorisidir. Derin operasyonlar teorisinin benimsenmesiyle birlikte, büyük düşman gruplarını kuşatmak ve yenmek amacıyla yüksek oranlarda büyük bir derinliğe kadar bir saldırı yapması olasılığı ortaya çıktı.
Derin operasyon teorisinin gelişimi ve savaş oyunlarındaki, egzersizlerdeki ve askeri manevralardaki konumlarının kapsamlı pratik doğrulaması, önde gelen Rus askeri liderleri ve teorisyenleri V.K. Triandafill, M.N. Tukhachevsky, A.I. Egorov, I. P. Uborevich, büyük ilgi gördü. I. E. Yakir, Ya I. Alksnis, K.B. Kalinovsky, A.N. Se-dyakin ve diğerleri. Askeri yazılarda, derin bir operasyon, ana saldırı yönünde faaliyet gösteren bir şok ordusu tarafından yürütülen bir operasyon olarak tanımlandı. (1 şeması).
Düşmana karşı güçlü bir ilk saldırı sağlamak ve başarının hızlı bir şekilde gelişmesi için, bir saldırı kademesi, bir atılım kademesi, yedekler, havacılık orduları ve hava birlikleri. Echelon saldırısı bunun bir parçası olarak, taktik savunma bölgesini kırmaya yönelik, tanklarla ve toplarla donatılan tüfek kolordu olması planlandı.
Atılım Geliştirme Echelon Genellikle birkaç mekanize veya tank kolordu içeren (Mobil grup), havacılık desteğiyle ve iniş kuvvetleriyle işbirliği yaparak operasyonel başarıda taktik başarının hızlı bir şekilde geliştirilmesine hizmet etti. Bu kademenin devreye girmesi, düşmanın savunmasının taktik bölgesinin devreden çıkarılmasından sonra en uygun seçenek olarak kabul edildi ve yetersiz bir şekilde gelişmiş savunma ve daha önce büyük rezervlerin bulunmaması durumunda. Güçlendirilmiş gruplardan ayrılırken, bu seviyenin kullanımı dışlanmadı ve taktik savunma bölgesinin devrini, saldırı kademesi ile birlikte tamamlamak için. Ancak, bu seçenek daha az uygun olarak kabul edildi.
Ayrıca (özellikle V.K. Triand-fillov'un yazılarında) kuvvetler ve araçlarla belirleyici manevraların kullanılmasıyla operasyonel derinlikte bir atılımın geliştirilmesine yönelik eylem yöntemleridir. Tüm bunlar, düşmanın savunma atılımının başarılı bir şekilde gerçekleştirilme şansını, yüksek hızlarda bir saldırganın büyük bir derinliğe kadar gelişmesini sağlamıştır. Derin bir operasyon yapma yöntemlerinde önemli bir rol, kısa ve uzun menzilli havacılık ve arkadaki hava ve deniz saldırı kuvvetlerinin sürekli inişi ile düşmanın savunmasının operasyonel inşasının tüm derinliği üzerinde eşzamanlı etkiye tahsis edilmiştir.
Bu daha sonra cephenin derin bir saldırı operasyonunun gelişmesine izin verdi. Bu bağlamda cephe hattı ve ordu birliklerinin rolü hakkındaki görüşler de değişti. II. Dünya Savaşı'nın başlamasından kısa bir süre önce, derin operasyonların sadece bir cephe tarafından değil, aynı zamanda büyük havacılık güçlerinin ve kıyı bölgelerinin ve deniz bölgelerinin etkileşimi ile etkileşen birkaç cephe hattı birliği tarafından da gerçekleştirilebileceği sonucuna varıldı. filo. Aynı zamanda, cephe operasyonel-stratejik bir birlik olarak kabul edildi.
Ordu aynı sendikaların temel olarak öndeki eylem için tasarlanmıştı. Derin bir operasyon ordusunun bağımsız davranışı yalnızca bireysel çalışma alanlarında veya özel koşullarda (dağlar, çöller) mümkün olduğu şekilde kabul edildi. Derin operasyonlar için, önde birkaç şok ve konvansiyonel ordunun, 1 - 2 mekanize veya tank kolordu, 15 ve daha fazla havacılık bölümünün (ön hava kuvvetlerinin ve birleşik silah hava kuvvetlerinin bir parçası olarak) olması uygun görülmüştür. Böyle bir kompozisyonda cephenin, 300 - 400 km ve derinliğe kadar bir grupta saldırı yaratacağı varsayıldı - 300 - 300 km (2 şeması). Ana darbe 60 - 100 km sahasında vuruldu. Atılım alanında yoğunluk oluşturuldu: 2 - 2,5 km, 50 - 10 toplar ve 50 - 100 tanklar başına bir bölüm.
Operasyon cephesinin süresi, o zamanın görüşlerine göre, mobil gruplar için ortalama günlük 15 - 20 km saldırgan - günlük olarak 10 - 15 gün ve mobil gruplar için 40 km. Ön cephe, güçlü bir ilk operasyonel kademenin (kombine silahlı ordulardan), hareketli bir grubun (tank ve mekanize oluşumlardan), ayrıca havacılık gruplarının ve rezervlerin yaratılmasını öngörmüştür.
Cepheye ana saldırı yönünde ilerleyen bir ordu (şok ordusu), 4 - 5 tüfek kolordu, 1 - 2 mekanize kolordu, 7 - 9 topçu ayağı ve 7 - 8 uçaksavar topçularını içerebilir. Eylemleri sürekli olarak 2 - 3 havacılık bölümleri tarafından sürdürüldü. Böyle bir kompozisyonda ordunun, 25 - 30 km sektöründeki düşman savunmasını kırabileceği ve 50 - 80 km genişliğindeki bandında 75 - 110 km derinliğine ilerleyebileceği düşünülüyordu. Hareketli ön grup Düşmanın savunmasının taktik bölgesinin atılımını tamamlamak veya başarısını geliştirmek için savunmasının ikinci aşamasından sonra savaşa girmek gerekiyordu. Derin operasyonlar teorisindeki büyük önem, güvenilir hava savunması organizasyonuna da (AD) eklenmiştir.
Sovyet Silahlı Kuvvetleri'ndeki derin operasyonlar teorisine göre, zaten 1930-ler'de, ayrı bir tank ve mekanize kolordu ve ayrıca örgütsel olarak Yüksek Komuta uçaklarına (askeri özel kuvvetler) ve askeriye bölünmüş kuvvetli hava kuvvetleri yaratıldı. Hava Kuvvetleri orduları. Daha sonra, askeri bir havacılık olduğu varsayıldı (kolordu filosu).
1942 - 1945'taki derin operasyonlar teorisinin temellerinin canlılığı, Sovyet birliklerinin Alman işgalcilerine karşı operasyonlarında ve savaşlarında açıkça ortaya çıktı. Savaş sırasında, bu teori, daha etkin ekipman ve silahlarla Sovyet birliklerinin teçhizatı, organizasyonel yapısındaki değişiklikler ve komutanlar, karargahlar ve komutanlar tarafından dövüş deneyiminin kazanılmasıyla geliştirildi. Böylece, 1942'ta, düşman henüz çok kademeli savunmayı kullanmadığında, esas olarak her kademede tek kademeli savaş oluşumları ortaya çıktı. Bunların böyle bir inşası, güçlü bir ilk grev sağladı ve düşmanın sığ savunmasından geçmek için uygun değildi. 1943'teki Alman birlikleri derin kademe konumlu bir savunma savunmasının inşasına taşındığında, tüfek kolordu, bölümler ve alaylarla daha derin mücadele için hareket etmeye karar verildi.
Almanların güçlü kademesiz savunmasının atılımı, bir veya birkaç sektörde ön kuvvetler tarafından derinlemesine ve yanlarda, aynı zamanda büyük düşman gruplarını kuşatmak ve yok etmek amacıyla yönlerin birleştirilmesinde çabaların geliştirilmesiyle gerçekleştirildi. 1941 ile karşılaştırıldığında, atılım oranları önemli ölçüde arttı (günde 12 - 20 km'ye) ve bir dizi operasyonda (Yassko-Kishenevskaya, Vistula-Oder, vb.) Günde 20 - 35 km'ye ulaştı. Savaşın sonunda, ön cephe saldırı operasyonlarının derinliği önemli ölçüde arttı ve 400 - 600 km'ye ulaştı. Aynı zamanda, dar aralıklı alanlarda 7 - 12 yüzde. genişliği! hücum cepheleri ve orduları, genellikle yüzde 70 - 80'e odaklandı. Top ve% 100'e kadar. tanklar ve ACS.
Cephe ve ordularda başarıyı teşvik etmek güçlü mobil gruplar, ikinci kademeler, havacılık grupları ve tüm savaş silahlarından rezervler oluşturuldu. Bir veya iki etkileşimli cephenin kuvvetleri tarafından büyük düşman gruplarının çevrelenmesi sanatında operasyonların gerçekleştirilmesinde büyük başarılar elde edildi. Etraftaki grupları elimine alma sanatı, onları daha önce kuşatma sırasında ve daha sonra imha sırasında parçalara ayırmak suretiyle daha da geliştirildi. Çevrelenmiş düşman gruplarının tasfiyesinin en tipik örnekleri Vitebsk-Orsha, Bobruisk, Doğu Prusya ve diğer taarruz operasyonlarıdır.
Savaş sonrası dönemde, derin operasyonlar teorisi yeni teknolojinin ortaya çıkışıyla gelişmeye devam etti. оружия.
Ancak “derin operasyon” terimi artık resmi belgelerde kullanılmamakla birlikte, bu teorinin genel ilkeleri şimdi bile anlamlarını yitirmemiştir. Dahası, derin operasyon teorisinin ana içeriği organik olarak modern operasyonel sanatın temeli oldu. Günümüzde ön cephe (ordu grupları) operasyonu değil, askeri harekat tiyatrosu (harekat tiyatrosu) operasyonu belirleyici faktör olarak kabul edilmektedir. İkinci Dünya Savaşı sırasında bir grup cephenin niteliksel olarak iyileştirilmiş bir operasyonu olarak, operasyonlar tiyatrosunda gerçekleştirilen savaşlar, savaşlar, grevler, stratejik veya operasyonel görevlerin çözülmesi için stratejik bir yönelimi temsil eden büyük bir derinlikte gerçekleştirilir. Doğası gereği, her türlü Silahlı Kuvvetlerin çabalarıyla yürütülen yeni bir birleşik silah operasyonu.
Bu tiyatroda bir işlemdir sadece eşzamanlı olmayan (daha önce olduğu gibi) bir sistemi değil, aynı zamanda birkaç cephenin (ordu grupları) ve filonun sıralı operasyonlarını ve aynı zamanda tek bir silahlı silah komutasındaki operasyon tiyatrosundaki operasyonları içeren havadan ve antiphibif, etkileyici ve savaş karşıtı operasyonları içerir. Derin bir operasyon fikrini tamamen somutlayan kişi oydu.
Tiyatroda operasyon hem savunma hem de karşı saldırı olabilir (saldırgan). İkinci Dünya Savaşı cepheleri grubunun operasyonlarının aksine, birçok durumda doğaya odaklanabilir, daha yüksek bir hızda gerçekleştirilebilir, askeri operasyonların karada, havada ve denizde eşzamanlı olarak değil, aynı anda gelişen büyük alanlarda olağanüstü dinamizmi ile ayırt edilebilir. ve derinlemesine.
Kıta tiyatrolarında stratejik bir operasyonun bir parçası olarak, cephelerin ilk ve sonraki operasyonları (ordu grupları) yapılabilir ve kıyı bölgelerinde, cephelerin ilk ve daha sonraki operasyonları da gerçekleştirilebilir. Modern derin operasyonun niteliksel olarak yeni doğası, operasyondaki “ana grev yönü” kavramı da dahil olmak üzere diğer kavramların netleştirilmesini gerektirmektedir. Birliklerin (kuvvetlerin) muhalif düşman gruplarını en önemli yönde yenmek için yaptıkları eylemlerle birlikte, modern şartlardaki ana darbe, düşmanın en önemli hedeflerini ve seçilen grev hattında olmasalar da, derinlikteki nesneleri öncelikli imha etmeyi de içermelidir. Menzillerinin ve önemlerinin gücünün, bir atılımın başarısı ve bir bütün olarak operasyon üzerinde belirleyici bir etkisi olabilir. Operasyonun sonuna kadar üstünlüğün korunması yangın, kuvvetler ve araçlarla geniş manevralar pahasına gerçekleştirilir. Aynı zamanda, hava saldırı silahlarının rolü ve önemi keskin bir şekilde artırıldı.
Savaş öncesi derin operasyon teorisinin fikirleri şimdi NATO bloğunun askeri kavramlarında ve modern savaş araçlarında uygulanmasında kullanılıyor. Uzun menzilli yüksek hassasiyetli silahların ve her şeyden önce keşif grev ve keşif-ateş komplekslerinin geliştirilmesi, niteliksel olarak yeni birliklerin kontrol ve teçhizatlarının yanı sıra, şok alanı araçlarının da savaş operasyonlarını yürütme yöntemlerinde değişikliklere neden oldu. Örneğin, hava sahası operasyonu (savaş) kavramı, daha önce de belirtildiği gibi ABD birliklerinin operasyonlarının temelidir ve NATO bloğuna mensup ülkelerin ordularında, türü ikinci kademeye karşı mücadele kavramıdır. Onların özü, derin operasyon teorisine benzer ve aynı anda yalnızca karşı grubun ilk kademesinin birlikleri üzerine değil, aynı zamanda arkadaki en önemli nesnelere (ikinci aşamada, kontrol noktaları, rezervler, roket kuvvetlerinin pozisyonları, topçu, hava sahaları ve haberleşme) üzerine büyük grevler sağlamadan ibarettir. düşman kuvvetlerinin operasyonel inşasının derinliği.
Bir ordu grubu aracılığıyla eşzamanlı yenilginin derinliği, bu görüşlere göre, 500 km veya daha fazlasına ulaşabilir. Aynı zamanda, derinlemesine hedeflere yönelik grevlerin, hedef, yer, zaman üzerindeki eylemlerinin sıkı bir şekilde koordine edilmesi ve havadan taarruz kuvvetlerinin ve cepheden ilerleyen birliklerin muharebe operasyonları ile eşgüdümlü olarak farklı kuvvetler tarafından yaratılması planlanmaktadır. Asıl önem, saldırıya ani bir geçiş ve inisiyatifin ele geçirilmesidir.
Bu nedenle, modern şartlarda muhalif düşmanın bütün derinliğinin eşzamanlı olarak vurulması, tüm derin etkili araçların yüksek hassasiyetli hava saldırısı araçlarının geniş kullanımıyla birleşik silah operasyonlarının geliştirilmesinde ana eğilim haline geliyor. Birliklerin eylemlerindeki yüksek gerginlik, geniş odaklanma özellikleri, durumdaki hızlı ve ani değişiklikler, operasyonların görülmemiş dinamizmi, operasyona katılan ve önceden silahlar tarafından organize edilen birliklerin, uçakların ve deniz kuvvetlerinin etkileşiminin rolünü her zamankinden daha fazla arttırıyor Komutan ve personelin yanı sıra operasyonel (mücadele), maddi ve teknik destek için geniş bir önlem kompleksi.
Asılsız olmamak için, ABD ve İngiliz ordusu tarafından 2003’ta yürütülen “Irak’a Özgürlük” olarak adlandırılan askeri operasyon tecrübesine bakalım.
Son Operasyonel Planı sadece 18 Mart yayınlandı 2003 Kara kuvvetlerinin işgali ve deniz saldırı kuvvetlerinin inişi Mart 21'in sabahında gerçekleştirildi.
Ana grev yönünde Fırat ve Dicle nehirleri boyunca Irak askeri birliklerinin yenilgisi, Bağdat ve engellemelerine erişimi olan asıl görevi - Irak askerlerinin yenilgiye uğratan askerlerinin "Güney" gruplamasıydı. Sermayeye bir saldırı yapılması iki operasyonel alanda eşzamanlı olarak planlandı: Kuzeydoğu (Kuveyt-Irak sınırı - Basra - Amara - Bağdat) ve kuzeybatı (Kuveyt-Irak sınırı - Nasiriyah - Tepe - Bağdat). Askerlerin operasyonel binası, kuzey-batı yönünde ikinci bir kademe kadrosu kurulmasını ve başkenti ve diğer büyük şehirleri daha fazla ele geçirme görevlerini çözmeyi amaçlayan havadan ve amfibi havadaki oluşumlardan genel bir rezerv tahsis edilmesini öngörüyordu.
Diğer alanlarda özel kuvvetler birimleri tarafından sınırlı sayıda eylem yapılması öngörülmüştür. Ayrıca, kuzey-doğu operasyonel yönünde, amfibi bir iniş operasyonu gerçekleştirerek Faw Yarımadası'ndaki petrol alanlarının kontrolünü alma görevini yerine getirmek için Güney grubunun kuvvetlerinin bir kısmı tahsis edildi.
İçin sipariş birleşmiş bir grup birlik (kuvvetler) oluşturulması ABD Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanları Komitesi tarafından Aralık 24’te 2002’te Savunma Sekreteri'ne devredildi, düşmanlıkların başında deniz ve hava kuvvetlerinin konuşlandırılması tamamlandı.
Donanma gruplaması Üç ana yönde konuşlandırıldı: Pers ve Umman körfezlerinde - ABD Donanması'nın üç uçak gemisi ve bir - İngiliz Donanması, 81 yüzey gemileri (NK) ve 9 nükleer denizaltıları (PLA) - Tomahawk SLCM'nin taşıyıcıları da dahil olmak üzere 8 savaş gemisi ; Kızıldeniz'in kuzey kesiminde - SLCM'nin 13 taşıyıcıları (7 NK ve 6 PLA); Akdeniz'in doğu kesiminde - iki uçak gemisi ve dört SLCM gemisi dahil olmak üzere 7 savaş gemileri. Toplam - 6 uçaklarında bulunan 278 uçak gemileri ve 36 füzelerine mühimmat ile 1100 uçak gemileri SLCM. Aynı zamanda, yaklaşık 900 füzesi doğrudan gemilere ve 200'ten önce - destek araçlarına yerleştirildi.
Konuşlandırılmış hava kuvvetleri grubunun bileşimi ABD, İngiltere'nin 700 taktik uçak saldırı uçağı ve Bahreyn, Katar, Kuveyt, Umman ve Suudi Arabistan, Türkiye hava üslerine (Avb) ve ABD Hava Kuvvetlerinin stratejik bombardıman uçağının 550'ine dayanan Avustralya hava kuvvetleri hakkında 43 savaş uçakları dahil Avb İngiltere, ABD ve Umman. Aynı zamanda, B-2 A bombardıman uçaklarının bir kısmı ilk kez kendi Beyaz Beyaz hava üslerinde değil, Fr. Belirli bir sıcaklık ve nem koşullarını koruyacak bir sistemle onlar için özel hangarların yerleştirildiği Diego Garcia.
Kuvvetler ve hava kuvvetleri ve koalisyon grubunun donanmasına yönelik hava saldırısı araçlarının toplam bileşimi, 875 saldırı uçakları ve 1000 deniz ve hava üssü füzelerinden daha fazlasıdır.
Koalisyon grubunun kara kuvvetleri konuşlandırması, bölgedeki Hava Kuvvetleri ve Donanma'nın ardındaki gecikmeyle gerçekleştirildi. Önümüzdeki operasyon alanında yaratılmasının doğrudan önderliği, ABD Silahlı Kuvvetleri Toprak Oluşturma Komuta Merkezi Komutanlığı 3'inci kara ordusunun merkezi tarafından yapıldı. 2002'in ikinci yarısından itibaren, merkez çabaları bir komuta ve kontrol sisteminin konuşlandırılmasını hedefliyordu; Irak kuvvetlerinin durumu ve faaliyetleri hakkında istihbarat bilgisi edinmek; Kara birliklerinin hızlı alımı ve konuşlandırılması için koşullar yaratılması. Bu amaçla, kara kuvvetleri için beş tugay silah seti önceden Kuveyt topraklarında depolandı. Malzeme ve teknik araç stoklarının önceden yaratılması ve silahların ve askeri teçhizatın tiyatroda depolanması, 40'ten 15 günlerine toprak bağlantılarının dağıtılma süresini kısalttı.
Operasyonun başlamasıyla birlikte, kara kuvvetleri koalisyon grubunun savaş yapısı; üç bölüm, yedi birlik ve sekiz tabur. Onları desteklemek için, 11-I taktik grubu (OTG) ordusu havacılık, 75 OTG saha topçusu ve ABD kara kuvvetlerinin OTG hava savunma / füze savunması oluşturuldu. Grup, 112 bin kişiyi, 500 tankını, 1200 zırhlı savaş aracını, 900 silahları, MLRS ve harçlarını, 900 helikopterleri ve 200 uçaksavar füzesi sistemleri hakkında bilgi verdi.
Koalisyon kuvvetleri, üç bölümü, yedi günü ve iki taburu içeren Güney gruplandırmasına dayanıyordu. Çoğu kuzeybatı Kuveyt'teki saha kamplarında bulunuyordu ve Amerika Birleşik Devletleri 24 Seferi Deniz Taburu (Ebmp) ve İngiliz 3 Tugayı (İngiltere) Basra Körfezi'ndeki gemilerdeydi.
Ürdün'de "Batı" grubu oluşturuldu. Rangerların 75 Piyade Alayı’nın iki taburundan, ABD Özel Kuvvetler Özel Kuvvetler taburundan ve İngiltere Özel Kuvvetler Özel Kuvvetler Şirketi’nden oluşuyordu. Ülkenin doğu kesiminde toplam 2 bin kişi olan tarla koşullarında birimler yer almaktadır. Irak'ın kuzeyinde (Kürt Özerk Bölgesi'nin ülkesi) iki tabur ve İngiltere ve ABD Kara Kuvvetleri Özel Kuvvetlerinin bir şirketi olarak toplandı. Eylemleri, 10 helikopterlerine kadar sağladı.
Irak Operasyonu, Planlandığı gibi, Irak'taki özel harekat kuvvetlerinin yoğun kullanımıyla Mart 21.00'te 19 2003'te başladı. Kara Muharebe Operasyonları Koalisyonlar planlanan tarihten bir gün önce ve yoğun kuvvet kullanımına ve hava saldırısı araçlarına başlamadan önce (hava saldırısı operasyonu) ortaya çıktı.
Güney grubunun birlikleri (3 şeması) kuzeydoğu operasyonel yönünde, Mart ayının başlarında 20 sabahının erken saatlerinde, Irak hedeflerine seçici roket bombalama saldırıları koalisyonuyla eş zamanlı bir saldırı başlattılar. Irak topraklarının işgali, savaş öncesi düzende, topçu, ordu ve taktik uçakların desteğiyle gerçekleştirildi. Saldırının yangın hazırlığı gerçekleştirilmedi. Askeri Birimler ve Deniz Birlikleri 1 Seferleri Birimi (Edmp), Zırhlı Tugayın 7'i (BTR), Zırhlı Birim'in 1'i (BRL) ve Ayrı Hava Taarruz Tugayı'nın 16'i (OWB) askeri birimler ve alt birimleri ve 15 Seferi Deniz Taburu (Ebmp) - Umm-Qasr'da.
Mart 21 gecesi bir deniz çıkarma operasyonu gerçekleştirildi. Faw Yarımadası'na iniş gücünün inişi, deniz ve kıyı topçularının desteğiyle helikopterler ve amfibi saldırı araçları kullanılarak kombine bir şekilde gerçekleştirildi. Sonuç olarak, güney petrol terminallerinin kontrolünü alma görevi başarıyla çözüldü. Aynı zamanda, Basra ve Umm Qasr'ın hareketiyle, koalisyon grubunun kuzey-doğu operasyonel yönündeki ana kuvvetleri başarılı olamadı ve Basra-Amar yönünde ilerlemeyi reddetmek zorunda kaldı.
Kuzey-batı operasyonel yönünde, birlikler Mart 20 akşamı saldırganlık başlattı. İlk kademe 3'in th mekanize bölümü (MD) askeri birimlerinde, esasen r'nin sağ yakası boyunca çöl alanı boyunca savaş öncesi oluşumlarda ilerlemiştir. Fırat. İkinci kademe 101'inci hava saldırısı bölümünün (VSD) askeri birlikleri vardı. Tugay taktik grupları Birinci kademe (BrTG), r'nin sol yakasındaki köprüleri ve köprü başlarını ele geçirmeye çalıştı. Nasıriye, Samawah ve Necef kentlerine yakın Fıratlar. Ancak, Irak garnizonlarının inatçı direnişi, Amerikalıları konumsal hareketlere geçmeye zorladı.
Bu şartlar altında, gelişmiş askeri 3 birimleri kuzeyde ilerlemeye devam etti ve Mart ayına kadar 25, Irak savunmasının ilk savunma hattına, 400 km civarında dört gün geçerek Karbala kenti yakınlarındaki başkente olan yaklaşımlarına ulaştı. Aynı zamanda, bölücü güçlerin üçte ikisine Nasiriyah, Samawah ve Necef'teki savaşlarla bağlandığı için daha fazla ilerleme mümkün değildi. Askeri birimler arasındaki büyük boşluklar nedeniyle, açık kanatlara ve arka bölgelere Iraklı birlikleri vurma tehdidi vardı. Uzun süreli iletişim, arkaya arka kuvvet sağlama görevlerini çözmeyi zorlaştırdı. (4 şeması).
Mevcut durumda, Güney grubunun komutası saldırıyı durdurdu ve birliklerin yeniden toplanmasını sağladı. Askeri birimler ve 1 birimleri, 2 Ebrmp ve 15 Ebmp birimleri kuzeydoğu yönünden Nasiriyah şehrine yeniden dağıtıldı ve 101 filosunun (ikinci kademe) Es Samaw kentlerine yaklaşırken askeri birimler 3 md serbest bırakılması ile görevlendirildi. Necef. Operasyonel rezervinden çekilen 82 Havadaki Birimin (Havadaki Birim) bir tezi “Batı” grubunu güçlendirmek için gönderildi. İkinci tugay da yeni bir görev aldı: birliklerin tedarik yollarını korumamız gerekiyordu.
Nasıriye bölgesinde yoğunlaşan Deniz Piyadeleri birlikleri ve askeri birlikleri görevlendirildi: Irak garnizonlarını yerleşim yerlerinde engelleme güçlerinin bir parçası, Interfluve'deki çığır açmaya odaklanma çabaları ve Irak'ın başkentine hızlandırılmış çıkış. bu, yeni operasyonel sektördeki düşmanlıkların açılması anlamına geliyordu (Nasiriyah - Kut - Bağdat).
Mart 27 askeri birimler ve birimler 1 ekstresi ve 15 ebmp güçlendirilmiş 24 ebmp, havacılık nehri zorlayarak operasyonel rezerv savaşına girdi. Fırat, Mezopotamya'ya gitti ve Kut şehrine saldırdı. Nehri zorladıktan sonra. Kaplanların ve Kut'un güçlerinin bir bölümünü ve deniz araçlarını engellemesi, güneyden gelen İngiltere silahlı kuvvetleri ile birlikte kuzeyden Al-Amar şehrinin yakalanmasına yönlendirildi. 1 EHMP'nin ana güçleri, Nisan ayında Kut-Bağdat ve 5 yollarında taarruzlarını başkentin doğu ve güney-doğu eteklerinde sürdürdü.
Kuzeybatı yönünde, 3 inci bölümünün tugay taktiksel grupları bölünmüş, yaklaşımlarda yakalanan çizgileri Nasiriyah, Samawah ve Necef kentlerine aktarırken yakalanan çizgileri Bağdat'a karşı saldırıya devam etmelerine izin verdi. Karbala - Hill bölgesinde bir grup Irak askerini engelledikten sonra, bölümün ana güçleri gölün kıyısında bir baypas manevrası yaptı. El Milch ve April 5 Bağdat'ın güney-batı eteklerine ulaştı.
Üç gün boyunca Amerikan topçu ve saldırı uçağı, güçlendirilmiş pozisyonların, direniş merkezlerinin ve Irak savunmasının bireysel atış noktalarının sistematik olarak imhasını sermayeye en yakın yaklaşımlarla gerçekleştirdi.
Anglo-Amerikan komutanlığına göre, operasyonun en zor kısmı olacak olan Bağdat'a yapılan saldırı böyle değildi. Irak’ın Bağdat’ın “garip savunması” na olan utanç verici sonucu, başkentteki Cumhuriyet Muhafızları Komutanı General Al-Tikriti de dahil olmak üzere üst düzey Iraklı askeri liderlere rüşvet verilmesi operasyonunun sonucuydu. Daha sonra, BCC komutanının şahısındaki Amerikan tarafı General T. Franks, Iraklı komutanların geniş bir rüşvetine başvurduğunu ve bazı şehirlerde savaşmadan silah bırakmaya zorladıklarını kabul etti.
Bağdat’ın ele geçirilmesinden sonra, Güney gruplaşmasının temel çabaları Tikrit’e hakim olmaya odaklandı. Ana grev yönünde (Bağdat - Tikrit) Kuveyt'ten gelen 3 md, 1 edmp ve iki taneye kadar BrTGr 4 md askeri birimi aktif olarak görev yaptı. Ba-Akub bölgesindeki son direniş merkezlerinden birini (Bağdat'ın yaklaşık 1 km kuzeydoğusunda) ortadan kaldırmak için 80 öfke kuvvetinin bir kısmı yerleştirildi. Ancak, başkentin düşüşüyle birlikte, diğer Irak şehirlerinin garnizonları direnişe son verdi. Tikrit, Nisan ayında Irak kuvvetleri 13 tarafından terk edildi. Aynı gün, İngiliz birlikleri Umm Qasr üzerinde kontrol kurdu.
Diğer yönlerde (4 şeması) koalisyon kuvvetlerinin düşmanlıklarının içeriği genellikle operasyonun planları ile tutarlıydı.
27 Mart'tan itibaren, "Kuzey" kara kuvvetleri koalisyonunun konuşlandırılması başladı. Belirli bir şirketin taktik grubu olan 173 md ile 10 ovdbr ve taburu 1 lpd'ye dayanıyordu. Silahlar ve teçhizatlar, Irak'ın Kürt Özerk Bölgesi hava alanlarına kaldırıldı. Personelin çoğu paraşütle paraşütle geçti. Nisan ayının başında, konuşlandırılmış askeri birimlerin yanı sıra, kuzey bölgelerinde ABD ve İngiltere kara kuvvetlerinin Özel Kuvvetler bölümlerinin faaliyet gösterdiği Kuzey grubu, yaklaşık 4000 halkı vardı. Grubun askeri birimleri ve birimleri, Kürt silahlı kuvvetleri ile birlikte, havacılığın desteğiyle, 10 Nisan'ında Kerkük şehrini ve 12 Nisan'ında Musul kentini ele geçirdi. Operasyonun son aşamasında, güçlerin bir kısmı ve Kuzey gruplaşmasının araçları Tikrit kentinde ustalaştı.
Koalisyon kuvvetlerinin operasyondaki başarısı, her türlü silahlı kuvvetin yakın işbirliğinin düzenlenmesi sayesinde sağlandı. Aynı zamanda, Amerikan komutasına göre, bunu başarmada temel rol, hava sahasında mutlak üstünlük, düşmana karşı bilgi üstünlüğü ve kara kuvvetlerine güçlü destek sağlayan Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetlerinin savaş operasyonları tarafından oynandı.
21.00 21'ten Mart ayında Mart 23'a kadar hava saldırısı operasyonu çerçevesinde hava saldırı kuvvetleri ve varlıklarının yoğun kullanımı gerçekleştirildi. VNO sırasında, iki büyük roket hava saldırısı (MRAU) yapıldı. Sadece iki günde, uçak yaklaşık 4 bin uçak türüne uçtu. Irak tesislerinde, yaklaşık 3 ALCM ve 100 SLCM'lerin kullanıldığı 400'a bin birim yüksek hassasiyetli silah kullanıldı.
Mart 24'ten operasyonun sonuna kadar, havacılık, tek ve grup roket hava saldırılarıyla sistematik düşmanlıklar yapmak biçiminde kullanıldı. Uçaklar ve deniz uçakları her gün ortalama bir 1700 sortisi gerçekleştirdi. Aynı zamanda, daha önce planlanan nesnelerin imhası için kalkışların payının azalması eğilimi belirlendi (VNO sırasındaki 100 yüzdelerinden, sistematik düşmanlıkların yürütülmesi sırasında 20 yüzdelerine). Kara kuvvetleri ve deniz piyade gruplarının kara tabanlı saldırı operasyonunun başlamasıyla doğrudan hava desteği sınırlı kuvvetlerle gerçekleştirildi ve Mart 25'ten itibaren bu görev yüzde 75'e kadar dağıtılmaya başladı. havacılık çeşitleri.
ABD stratejik bombardıman uçaklarının payına Fairford Hava Kuvvetleri Üssü'nde (UK) bulunan ve en aktif şekilde kullanılan B-500 H uçağı ile daha fazla 52 kalkış yeri vardı. Diego Garcia. Düşmanların patlamasından bu yana dördüncü gün, B-52 H bombardıman uçakları, bu ağır stratejik uçağı kullanmanın yeni bir yolu olan kara kuvvetlerine saldırmak için Irak'ın batı bölgelerinde havaya karşı tetikte olan görevine geçti. B-1 B Markaz-Tamarid hava üssünden (Umman) ve B-2 A Whitement hava üssünden (ABD) ve Fr. Diego Garcia.
Taktik uçak F-15 E, F-16 C / D çok amaçlı avcıları ve Tornado avcıları, F-117 A, A-10 A ve Orta Doğu hava limanlarından işletilen Harrier avcı bombardıman avcıları tarafından temsil edilen Müttefik Hava Kuvvetleri. Uçuş içi yakıt ikmali, 30 uçağı KS-250 ve KS-135 üzerinden sağlandı.
Taşıyıcıya dayalı havacılığın kullanılması, Doğu Akdeniz'in bölgelerinden 50 inci taşıyıcı grev tugayının (AUS) uçak gemilerinden, Basra Körfezi'nin kuzey kesimi bölgelerinden ve 60 inci AUS'den gerçekleştirilmesi planlandı. İkinci durumda, savaş manevrası alanlarının seçimi, ülkenin kuzey bölgelerinde Irak silahlı kuvvetlerinin gruplarının yangın imhası gerekliliği olmuştur.
Irak tesislerinde, Basra Körfezi, Kızıldeniz'in kuzey kısmı ve Akdeniz'in doğu kısmındaki yüzey gemilerinden ve nükleer denizaltılardan oluşan deniz kaynaklı seyir füzeleri başlatıldı. İlk füzelerin lansmanı, ABD Cumhurbaşkanı tarafından seçici saldırı başlatılması kararının alınmasından iki saat sonra Mart ayında 20'te gerçekleştirildi.
“Merkezileştirilmiş ağlar tarafından birleştirilmiş dağınık platformlarla savaş operasyonlarının yürütülmesi” kavramının uygulanması çerçevesinde, ilk kez düşman kıyı tesislerine karşı nükleer denizaltıların (PLA) yoğun kullanımı yöntemi uygulanmıştır. Böylece, ilk MRAU hava saldırısı operasyonunda, 14 seyir füzelerinin fırlatıldığı 12 PLA (ABD Donanması - 2, İngiliz Donanması - 100) yer aldı. Hava kampanyası süresi için tahmin edilen ABD ve İngiliz denizaltı denizaltıları, Tomahawk 240 SLCM'nin etrafına konuşlandırıldı. Sonuçta, toplamda 23 füzesinden daha fazla kullanılan 14 NK ve 800 denizaltılarına roket saldırıları çekildi (toplam cephane yükünün yüzde 62'ı).
Toplamda 25 gün (20.3 - 13.4), Hava Kuvvetleri ve ABD ve İngiliz Donanması, 41 bin uçuş hakkında, 29 bin cephane harcadı. SLCM ve ALCM'nin kullanımı göz önüne alındığında, yüksek hassasiyetli silahların payı yüzde 68 oldu.
Irak'ta Operasyon Özgürlüğü Operasyonunun ana sonucu jeostratejik öneme sahip. Birleşik Devletler bu bölgedeki ilerlemesi için stratejik tabanını genişletti.
Askeri olarak, Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri, keşif ve hassas silahların operasyonun amaçlarına ulaşılmasındaki rolünde bir artış eğilimi olduğu doğrulandı. Yüksek hassasiyetli sistemlerin geliştirilmesinde niteliksel olarak yeni bir aşama, ortak bir kavramın uygulanması ve zaman, mekan, hava, deniz ve yer bazlı keşif ve tek bir sisteme entegre imha araçlarının kullanımında birbirine bağlıydı.
Irak'taki düşmanlıkların sonuçları, ABD silahlı kuvvetlerinin ana inşaat programlarının içeriğini doğrudan etkiledi. Önümüzdeki yıllarda en yoğun gelişmeyi sağlayacak öncelikli alanlar şunlardır: gözlem, istihbarat ve bilgi toplama sistemlerinin geliştirilmesi; hava ve deniz saldırı silahlarının doğruluğunun arttırılması ve hem silahın hem de taşıyıcıların da dahil olduğu uzun mesafedeki hedeflere ulaşma yeteneklerinin arttırılması; Veri aktarımı ve yukarıdaki tüm araç ve sistemlerin ağ entegrasyonu alanındaki fırsatların genişletilmesi.