Pink Floyd'un son albümü. 1994'te çıktığından sonra grup, albümün turnesine çıktı sonra Live 8'e kadar tıpkı bir ışığın sönüşü gibi söndü gitti. Grubun klavyecisi Richard Wright'ın 2008'deki zamansız ölümüyle, artık grubun son albümü diyebiliriz Division Bell'e.
Floyd'un ilk dönemlerini, Waters dönemini sevenler; grubun lirik beyni olan Roger Waters ayrıldıktan sonra yapılan A Momentary Lapse of Reason ve Division Bell'i pek sevmezler. Çünkü bu albümler, bir Animals'ın veya bir The Wall'un politikliğine sahip değildir, sözler daha zayıftır. Öte yandan her ne kadar A Momentary Lapse of Reason'ın zayıf bir albüm olduğuna inansam da Division Bell, müzik olarak dehşet bir eserdir.
Gilmour'un Tanrı eli değmiş gitarı ve sesi, Richard Wright'ın klavyesi, Nick Mason'ın davulu yanında grubun Momentary'den beri basçılığını yapan Guy Pratt'in bası, Pink Floyd ekürisinden Tim Renwick'in destek gitarları ve Jon Carin'in synth ve programlamasıyla büyük gruba yakışır bir vedadır Division Bell.
Grubun ismi, ünlü merhum yazar ve The Hitchhiker's Guide to the Galaxy ile hatırladığımız Douglas Adams tarafından bulunmuş, kapak yine Storm Thorgerson tarafından yaratılmış, sözler büyük bölümü Polly Samson'a, müzik Floyd'a ait. Bir insan daha ne bekler ki?
Albümden Coming Back To Life, Take it Back, Keep Talking ve tabii ki High Hopes dinlemesi gereken şarkılar.