Dünya siyasetinde durumun nasıl geliştiğine bakarsanız, en güçlü değişiklikleri görebilirsiniz.
Küresel finansal seçkinlerin dağılması kavramı ile aynı fikirde değilsiniz, ekonomik krizin devamına inanamazsınız, içtenlikle "Avrupa değerlerine" inanabilirsiniz, ancak Obama'nın son konuşmalarını okumak için yeterli - BM Genel Kurulunda geçen sonbaharda Kongre'nin son konuşmasının - ve bir şeyin olduğu belli oluyor. Ve burada, belirli bir kişinin önerdiğimiz değişikliklerin nedenlerine inanıp inanmadığı çok önemli değil. Çünkü değişiklikler tam olarak gerçekleşiyor.
Elbette, burada bile bir devekuşu gibi davranabilirsiniz (daha doğrusu, bir devekuşu için söylenti özellikleri olduğu gibi), yani başınızı kuma gizleyin ve hiçbir şey düşünmeyin. Ama yine de bu azınlıklar azınlık. Ve geri kalan, tam tersi, başlarını bir miktar kırılma hissetmek için çeviriyorlar ... Ve bu durumdaki ana şey, seçkinler arasında ne olacağını, yani karar verebilecek (her zaman istememekle birlikte) insanların ne olacağını anlamak. Gerekli ölçek Tabii ki onlar için düşünemiyoruz, ancak bazı sebepler verebiliriz.
Dolayısıyla, ilk ve ana grup kesinlikle hiçbir şeyi değiştirmek istemeyen gruplardır. Elit ne kadar uzun olursa “sessiz otur”, o kadar çok insan. Aslında, ülkemizde onları her gün televizyonda görüyor, gazetelerde okuyor ve devlet kurumlarında görüyoruz. Ancak diğer ülkelerde birçoğu var. Hayatta bir görevi vardır - tomurcuk içinde sistemde kendilerine güzel bir yaşam sağlayan bir şeyi değiştirme çabasını kullanmak. Ve sadece durumun değişmesi gerektiğine dair bir ipucu vermeye çalışan herkes, bu grup tarafından en büyük zulümle - fiziksel olarak olmasa da, sosyal ve politik yaşam çerçevesinde - ortadan kaldırılmaktadır. Krizden çıkma arzusu olarak algılanmadığından, birisini mevcut seçkinlerden nasıl uzaklaştırıp yerine oturduğunu.
Net bir şekilde, sonuç olarak, reform olasılığı keskin bir şekilde sınırlandırılmıştır, ki bu er ya da geç bir patlamaya yol açar. Klasik örnek, Rusya aristokrasisinin emlak aristokrasisinin ülkedeki bir şeyleri değiştirmedeki kategorik isteksizliği ilk önce bu aristokrasinin ölümüne ve daha sonra ülkedeki temel değişikliklere yol açtığı zamandır. Fakat daha "yumuşak" durumlar var.
Şimdiki anı anlamak için, bugün bu grubu kimin kişiselleştirdiğini görmeniz gerekir. Bana öyle geliyor ki iki ana bölümden oluşuyor. Bunlardan ilki, uluslararası finansörler (krizin bir sonucu olamayacak kadar büyük kısmı için, finansal sistem kısa olacağından dolayı), ikincisi bürokrasidir (uluslararası neredeyse doludur, ulusal büyüktür). Yine, para azaltma ve yönetim yapısının basitleştirilmesi nedeniyle.
Bu güçler ne yapıyor? Bürokrasiyle ilgili her şey açık: burada bizimki uluslararası olandan farklı değil, bürokrasi her zaman ve her yerde aynı. Ve çok basit bir şey yapar, basında elimizde olanların “bekçi” adını almasından sorumludur. Diğer bir deyişle, “güvenlik” sağlama parametrelerini (alıntılar bizim için değil, sadece kendisi anlamına geldiği için alıntı yapar) yetkisiz faaliyetleri ortadan kaldırır, eğitim seviyesini düşürür ve listede devam eder. “Özgürlük ve demokrasi” ile ilgili öfkeli çığlıklar altında, dünyada da aynı şeylerin bizimle olduğu gibi olacağına dikkat edeceğim. Ancak, literatürde bu kombinasyon o kadar çok kabul edildi ki, bir şekilde tekrar etmenin bile bir sakıncası yoktu.
Finansörler ile biraz daha karmaşık. Gerçek şu ki, içlerinde seçkinlerin bir kısmının “yok olma” süreçleri çoktan başlamış ve sorunun yavaş yavaş “bugün siz ve yarın öleceğim” formülüne indirgenmesi. Ancak aynı zamanda, daha az koruyucu eğilim yoktur, ancak ekonomi dahil geçici endüstrilerde kendilerini gösterirler.
Bunların özü en basit formülde ortaya çıkar: “Çaresizce yapılabileceklerin yaratıcı bir kısmına ihtiyacımız var, ancak yalnızca bizimle hiçbir şey yapmama şartı altında”. Büyüyen güvenlikle birlikte, Merkez Bankamızın son günlerdeki ruble devalüasyon nedenleri hakkındaki hikayeleri tarzında ustaca muhakeme. Sen komik misin Bir profesyonel olarak, gerçekten değilim, çünkü içlerinde aynı şeyi söylediklerini mükemmel bir şekilde anlıyorum. Sadece “sola adım, sağa adım ...” çünkü, anladın.
Ve bu durumda, ilk defa, bazı anlarda İngilizcenin Rusça'dan daha "güçlü" olduğunu itiraf etmeliyim. Gerçek şu ki, “yapabilmek” - “olabilir” ve “olabilir” iki fiilleri var. İkincisi, elbette gerçekleşen fiziksel olasılık (bizim durumumuzda reform) anlamına gelirse, o zaman ilki gerçekleştirilemeyecek olan gerçek uygulama anlamına gelir. Çünkü elitlerin çoğunun koruyucu içgüdüsünü “öldürememek” için elitlerin o kısmı (insanlar ya sessiz ya da boşanmış) değişmek istiyor. Ülkemizde bu seçkinler çoğunlukla bürokrasiden ve bunların arasında - hiç bir değişiklik kabul etmeyen finansör ve avukatlardan oluşmaktadır.
Peki tüm bunları aynı anda anlayanlar bir şeyi nasıl etkileyebilir? Büyük soru Elbette, gençleri eğitebilirsin, ama sıradan gençlerin ne üzerinde çok az etkisi var ve elitler ana baba statüsünü devraldıkları dünyayı mahvetmek istemiyorlar. Elbette, bireysel istisnalar vardır, ancak havayı yapmazlar. Bu nedenle, yüksek olasılıkla, 1917 yılına benzer bir kriz içindeyiz, sadece küresel ölçekte.
Ancak şimdi, bugün pratikte hiçbir komünist yok. Bunun yerine politik İslam'ımız var. Ve o zamanki Komünistler gibi o da modern kapitalizmi reform etme olasılığını düşünmüyor, sloganı “tüm şiddet dünyasını, yere indireceğiz…” dır. Ama "ve sonra" - hayır. Eksik. “Maidan” daki genç insanlar gibi: “ulusal devlet” kurma arzusu yok, ama artık sahip olacağına dair bir anlayış yok. Finansörler ve bürokrasi ne kadar zorsa, açıkça “kiracı değil” (Obama'nın bile anladığı!) Olan eski sistemi savunuyorlar, İslam'ın zaferi!
Elbette, ben (ve benimle aynı fikirde olanların) hiçbir şey anlamayan veya görmeyen bir marjinal olduğunu ve krizin bitmek üzere olduğunu iddia edebilirsiniz. Ancak, bu açıkça görüldüğü gibi, yapıcı bir çıkış yolu değil - en azından düşünen insanlar için. Ama ne yapıcı bir çıkış yolu? Henüz göremiyorum ...
Hadi tartışalım!