İstanbul'da nadiren arabama yolcu alırım. Otostop çeken kişi in midir, cin midir, terörist midir, hırsız mıdır, bilemezsiniz. Bu durum Anadolu için geçerli değildir. Yolda biri el edince -otostop değil- arabayı durdurup yolcuyu alırsınız.
Bugün köye doğru arabayı sürerken ileride birinin el ettiğini görüyorum. Tereddüt etmeden duruyorum. Camı açtığımda adam nereye gittiğimi soruyor.
- Filanca köye gidiyorum.
- Tamam o zaman, köyün girişinde inerim.
Orta yaşlı adam arabaya biniyor.
- Allah razı olsun dayı. Ne zamandır bekliyorum. Bu yoldan da ilk defa gidiyorum. İyiki beni aldın.
- Önemli değil abi, diyorum.
Adamın hayvancılıkla uğraştığı belli, gariban da bir görünümü var.
- Nereye gidiyorsun abi.
- Ben falanca köyün mandırasına gidiyorum.
Mandıra mı kaldı diye düşünüyorum. Üstelik Kasım ayı. Hayvan otlama zamanı da değil. Meğer dört mevsim mandırada kalan ve hayvancılıkla uğraşan bir abiymiş. Hasta babası için kasabaya ilaç almaya inmiş, geri dönüyormuş. Aklıma başka şehirlerden çobanlık yapmaya gelen işçiler geliyor.
- Ne zaman geldiniz buralara, nerelisiniz?
- Buralıyım ben. Oldum olası mandırada yaşıyorum, hiç dışarı çıkmadım.
- Sizden başka kim var mandırada?
- Kimse yok, sadece biz varız.
- Ee köyde eviniz yok mu?
- Bizim amcalar gaddar insanlardır dayı, babama köyden ev vermemişler. Köyde evimiz yok.
Adam konuyu dağıtmak için bana birkaç soru soruyor. Bazı soruları iki defa soruyor, biraz saf olabilir diye düşünüyorum. Ama samimiyetinden şüphe yok. Beni mandıraya davet ediyor.
- Yolun düşerse mutlaka beklerim, bir çayımı içersin diyor.
Mandıranın ismini ben de birkaç defa soruyorum. Hayat bu, belli olmaz. Belki yolumuz düşer.
- Ee diyorum, siz kaymakamlığa falan başvurun, sosyal yardım ile belki köye küçük bir ev bile yapabilirler.
Daha sorular bitmeden ineceği yere geliyoruz. Çay içmeye beklediğini tekrar hatırlatıyor. Cebinden bir Muratti sigara çıkarıp uzatıyor. İçmediğimi söylüyorum. Ateş soruyor. Hemen arabanın çakmağına basıyorum.
- Bu arabanın çakmağı daha hiç kullanılmadı, siftah olsun.
Arabanın çakmağı atıyor. Ağzındaki sigaraya çakmağı değdiriyorum. Bir iki nefes çekip sigarayı yakmaya çalışıyor. Sigara pek yanacak gibi değil sanki, belliki tütünü kalitesiz. Bir iki nefes daha çekiyor. Arabadan iniyor, vedalaşıyoruz.
Arabanın gazına dokunduğumda içimde garip bir his var. Sanki elli yıl önceki bir sahneyi bugünün dekorunda yaşamış gibiyim. Acaba yokluk ama sükunet içinde yaşayan bu adamın hayatı mı gerçek, yoksa biz nimetler içinde ama kargaşa içinde yaşayanlarınki mi?
Kim bilir..