Refah devletinin tarihindeki asıl dönüm noktası, II. Dünya Savaşı ve onu izleyen bir gelişme —Batı ile Sovyet bloku arasındaki soğuk savaş rekabeti— oldu. Savaş başlı başına, sosyal dayanışma konusunda sağlam bir ders olmuştu. Londra'da savaş muhabiri olan Amerikalı yazar John Steinbeck, 16 Temmuz 1943'te şöyle yazıyordu: Sıradan halk çok şey öğrendi ... Onlar yoksulluğun boyunduruğundan kurtulmak istiyorlar. Bu, küçük çiftliğinin icra tehlikesinde olmaması demek. İş demek ... Okulların olması ... parasız ilaç bulunabilmesi demek ... Ülkede kişisel çıkarlar mı egemen olacak? ... Bu insanlar ayda 50 dolar kazanırken, birileri servet mi biriktiriyor? Pek çok askerle konuştuğunuzda, dışa vurdukları kaygı son derece çarpıcı ... Vatana dönüp kendilerini bir iç savaşın eşiğinde bulmak istemiyorlar.
Yugoslavya'nın Dışişleri Bakanı Vojislav Marinkoviç, müzakereler sırasında başarısızlığın nedenlerini sıraladı. Ona göre, laissez-faire iktisatçıları ekonomik dengenin serbest ticaretle tekrar kurulacağını ummuşlardı. Oysa serbest ticaret yalnızca gelişmiş ülkelere hizmet ediyordu. Yoksul tarım ülkeleri, denizaşırı rakipleriyle nasıl rekabet edebilirdi? Himayeci gümrük tarifelerinin dayatılması irrasyoneldi ve dünya ticareti için tehdit oluşturuyordu. Peki zor durumdaki ülkeler için akla yatkın başka çözümler var mıydı? "...Siz onları gelecekteki felaketlerle tehdit ediyorsunuz; oysa onlar felaketi zaten yaşıyor." (Carr, 1964: 58)