Emre yok huzur var
Fenerbahçe, şampiyonluk yolundaki en kritik maçlarından birinde bana göre en önemli rakibini eze eze yendi. Maçın özeti bu. Başakşehir gibi ligin en diri ve tempolu takımı, Kadıköy'de nefes bile alacak fırsat bulamadı. Sarı-lacivertliler maçın başlama düdüğüyle birlikte öylesine bir baskı kurdu ki Başakşehir'in başı döndü, kaba tabirle Fener'den dayak yedi.
Düşünün bu Başakşehir pas takımı. Ama Fenerbahçe karşısında 3 pas yapamadı. Yapamadı çünkü sarı-lacivertliler buna izin vermedi. Ortada Ozan-Gustavo, solda Dirar ve Tolga yetmezmiş gibi sahada basmadık yer bırakmayan Muriqi de olunca ve takım halinde müthiş bir konsantrasyon ve iştahla oynayınca Başakşehir neye uğradığını şaşırdı.
Ersun Yanal, sezon başından beri yaptığı yanlışından sonunda döndü. Emre yok huzur var. Nedenini anlayamadığım bu ısrar bitince Fenerbahçe de alev aldı. Ozan-Gustavo ikilisini bozmak en basit anlatımla futbol aklına ihanettir. Emre'ye formayı vermeyen Yanal artık takımın tek patronu! İlk yarım saatte işi bitirmek isteyen Yanal'ın oyun planı kaçan goller yüzünden tutmadı. Kruse zor olan yerine kolayı mücadelenin başında yapsaydı maç ilk yarıda bitebilirdi. Aynı Kruse maçı koparan golü attı. Ancak golde Muriqi'in koşusu gol kadar değerliydi. Bu iştah ve tempo Fenerbahçe'yi şampiyon yapar.