Chelyabinsk özel kuvvetlerinin topraklarında bulunan anıtta iki kişi vardı - bir krapovoi bere içinde genç bir majör ve dört ya da beş yaşında küçük bir kız, parlak bir ceket karanfil buketi bastırıyordu.
- Baba, bu anıt kime ait? Babasına mavi gözler serperek sordu.
- Babam yoldaşlar.
- Neden onlar için bir anıt? - çocuk merak etmeye devam etti.
- Onlar, bebeğim, bir iş gezisinden dönmediler.
“Neden geri dönmedin?” - Küçük kızın sesiyle huzursuz notlar geliyordu.
- Görevi yapmaya devam edin.
- Döndün mü?
- Ve geri döndüm.
Binbaşı kızının açık kahverengi saçını okşadı ve başını hafifçe anıta doğru eğdi. Anlaşarak başını salladı, yavaş yavaş anıta yürüdü, üssüne çiçek koydu. Daha sonra babasına geri döndü ve yetişkinlerin dikkatinden mahrum kaldı, babanın koşusundan kamufle oldu.
Memur, boğazına kadar yükselen yumruğu yuttu, kolunu omuzlarının etrafına koydu ve yanına biraz bekleyen diğer askerlere yavaşça yürüdü ...
Ve özel kuvvetlerde ve istihbaratta
“Ve biliyorsunuz, Novosibirsk Askeri Enstitüsünden Urallar Bölgesi İç Kuvvetler Bölümüne mezun olduktan sonra 2004 yazına genç bir teğmen olarak geldiğimde, ilk önce onları VGO muhafızına göndermek istediler” diyor büyük Alexander Oleksandr. - O zaman hatırlıyorum, personel subaylarına skandal yaptı. "Ya özel kuvvetlerde" "diyorum" ya da bugün işten atılıyor. " Onlar homurdandı, bu tür ifadeler için beni azarladı, ancak emri Çelyabinsk müfrezesine verildi.
Varışta, beklendiği gibi, kendimi komutan Albay Viktor Alekseevich Fomchenko ile tanıştırdım. Konuşma sırasında sürekli pasaportuma baktı. Pekala, oturuyorum, özellikle endişelenmiyorum: Enstitüden mavi diploma ile mezun olmama rağmen, sertifikada dört kişiden daha fazla beşlik var. Sonunda komutan: “Peki ya teğmen, iletişim yoluyla? Beş. Yani bir elektronik istihbarat müfrezesinin komutanlığına gidiyorsun. Bunu duydum mu? Hepsi, artık gecikme yok, git, davayı ve pozisyonu al.
Hepsi sanırım geldi! Savaş grubuna girmek istedim, böylece hemen ciddi bir işe başlayabildim, ama burada ... Ama takım lideri ile tartışamazsınız. Keşif grubuna alınan ödevleri rapor etmek ve erkeklerden ne tür bir hayvan olduğunu öğrenmek için elektronik istihbarat bölümüne gittim.
Bana işletme ve bakım konusunda akıllı donanım ve literatür verdiler, tanışmamı ve öğrenmemi söylediler. Ve eğer hepsi İngilizce ise, nasıl ustalaşılır? Neyse ki benim için gençler çalışma grubuna getirildi. Kişisel meselelerini incelemeye başladım, bakıyorum ve savaşçılardan biri İngilizce öğretmeni! Komutana koştum, böylece eğitimden sonra bu adam takımda bana dağıtılacaktı, ancak şimdilik çeviri için özel edebiyat kullanmasına izin verildi.
Böylece yavaşça ve öğrenmek için yeni bir uzmanlık haline geldi. Ve Nisan 2005'ta başlayan ilk görev gezimde, çocuklarla radyo istihbarat subayı olarak gittim. Ayrılma daha sonra Kurchaloy’a dayanıyordu, Çeçenya’nın her yerinde çalışmak gerekliydi. Militanlarımızın teçhizatına telsiz müdahalelerinin ardından elde edilen bilgilere göre planlanan operasyonlar yapıldı.
Elbette, savaş gruplarına ve pusulara katılmak, keşif ve arama faaliyetlerine katılmak mümkündü. Genel olarak, bazı savaş deneyimleri ortaya çıktı. Ve yılın sonunda da yeşil bere takma hakkı sınavını geçti.
Komutan bu konuya iyice yaklaştı: Nizhny Tagil özel kuvvetlerinin ayrılmasından özel eğitmen olarak davet edildi. Bizler, izciler, bizler için ciddiye aldık ve bizi hayal kırıklığına uğratmadık. O zaman benimle birlikte keşif grubumuzdan birkaç savaşçıya bere verildi. Bu arada, doğum günümde Aralık 2.
Kendisine iyi bir hediye söyleneni yaptı. Ancak Nizhny Tagil öğretim görevlileri bizi tebrik ettiğinde, yeşil berenin elbette iyi olduğunu belirten bir not olarak, ancak Özel Kuvvetler'deki her üyenin bir Krapovi bereli almak için çaba göstermesi gerektiğini söylediler.
Ve hayatımda yeni, somut bir hedefim olduğunu anladım ...
Zor yıl
Alexander, yeni 2006 yılını sadece yeşil berede değil, aynı zamanda yeni pozisyonda da gördü: Aralık ayı ortasında, gençlerle çalışmak için keşif ekibinin komutan yardımcılığına atandı.
İlkbaharda, dekolman Kuzey Kafkasya'ya başka bir gezi için ayrıldı. Sanya ilk partiyle gitmedi: üssündeydi, sakince günlük resmi görevler yapıyor ve erkeklerin yerine geçecek zamanı bekliyordu.
23 Mayıs arama grubu Chelyabinsk, militanlarla çatışmaya girdi. Çete yenildi, ancak çok pahalı bir bedeli oldu: dört özel kuvvet öldü, birkaç kişi yaralandı. Bu nedenle, Kıdemli Teğmen Uhatkin için iş gezisi planlanandan daha erken başladı.
- Keşif grubunun komutanı daha sonra bizi ciddi şekilde yaraladı ve diğer bazı adamlar bağlandı. İşte biz acil olarak LDPE genel başkan yardımcısı ile ve memur sayısını geri yüklemek için uçtu. - İskender ağırca içini çekiyor ve hayatını sonsuza dek “önce” ve “sonra” olarak ayıran günlerin hikayesini sürdürüyor. - Dürüst olmak gerekirse, savaşçılarımızın çoğu o zamanlar çok moral bozucu görünüyordu. Yine de, bir savaşta bu tür kayıplar! Bu nedenle, çocukların moralini yükselterek başladık. Ve kişisel bir komutan örneğinden daha iyi ve daha etkili hiçbir şey yoktur. Bu nedenle, sipariş alındı - siz astlarla aramaya başlayacaksınız. Başka yol yok ...
Daha sonra kavgaya çıkışlar sık sık meydana geldi. Bütün yaz etkindi. Her nasılsa, üssü birkaç günlüğüne bıraktık. Prosherstili'nin geniş bir alanı, birkaç pusu sahneledi, topçu implante edildi, yürekten oyuldu. 29 August, zaten derin akşam olan dekolman yerine geri döndü. Sadece hamam sular altında kaldı, bölge komutanına çağırdıklarında martı içmek için oturdular. Dedi ki: “Her şey, özel kuvvetler, gerisi bir kenara kondu, böyle bir meydanda yeni bilgiler var. Yarın sabah tekrar aradığın günü ara. Git hazır ol. ”
Ve neden hazırlanmalıyız? Günlük çıktı - ortak bir şey, yiyecek yok, uyku tulumu gerekmez. Su, suhpay evet daha fazla mühimmat - tüm hazırlık bu. Bunun için her zaman hazırız.
Geri döndü, izcilerini bilgilendirdi. Dinlenmek için uzandık. Sabah uyandık, toplanmaya başladık. Ve burada sen istiyorsun - inan, sen istiyorsun - hayır, ama kafamda garip bir şey olmaya başladı. İlk başta sıfır kamuflaj koyun. Sonra şunu düşünüyorum: “Neden giyinirim? Sonuçta, bir şeye kirli. Eski, iyi giyilmiş olarak değişti. Sonra spor ayakkabı yepyeni çekti. Ve yine düşünce kayıyordu: “Futbol oynayacağım mı? Gözyaşı içmekle aynı şeyi yırtacağım! ”Downtden berelerinde pereobulsya onları çıkardı.
Orijinal olay olmadan ve programa çıktı. Komendaç ve iç birliklerin operasyonel birimleri o zamanlar zaten engellendi. Sonra içeri girdik - ekibimizin üç grubu ve iki özel veveshnyh özel kuvvetleri daha sonra çalıştı.
Muhtemelen üç saat kadar gittiler. Grubumla birlikte dağ geçidi boyunca hareket ediyordum. Şüpheli bir şey fark eden baş devriyesi durma işareti verdi. Herkes dondu ve savaşçılarımın grubun özünde nasıl hareket ettiklerini görmek için döndüm: Kim nereye gitti, kim varilleri nereye gönderdi? Parmak uçlarını açtı, hemen ve altında patladığında sol topuğunu yere indirdi.
Gopeshka çalıştı sanki biraz böyle bir alkış. Ben hala bilinci kapatmamakla birlikte, onların bir pusuya çarptıklarını düşünmeyi başardım ve el bombası fırlatıcılarının bombalaması başladı. Sonra - etrafındaki duman, kulakların çınlaması, hiçbir şey görmüyorum. Başka bir an sonra görme geri döndü, aşağı baktı - tek ayak üstünde duruyordu, sağa. Evet, hepsi bu kanda. Ve sol ayakkabı paramparça olmuş.
Bu video sinyali beyne girdikten sonra, gerçeği algılamak için çalışmaya başladı. Ve sonra acı vardı. Evet, o kadar korkunç ki baskı altında yere düştüm ve iyi bir paspas çığlık attım. Zaten grubumdan ve tıp hocası Max Atkonov'dan gelen topluluklar etrafta dolaşıyor: savaşçılar bir kavşaktan geçtiler ve üzerime yaktılar, ağrı kesiciler enjekte ettiler, bandaj uygulamaya başladılar.
Bilinçli olmama rağmen, biraz bilinçsizdim: Bacaklarımda neyin yanlış olduğunu görmeye istekliydim. Çocuklar sola görünmüyor, diyorlar ki: "Burada istersen, sağa hayran ol." Elbette, o da aldı - ve parçalar koptu ve yanık - ama yine de çok korkutucu görünmedi.
İlk yardımla işlerini bitirdiklerinde tahliye olmaya başladılar. Aradığımız yerde, helikopter oturamıyordu - dağlar, yamaçlar ormanla kaplı, tek bir oyukla. Gruba sıhhi kurulun içine yerleştirmek için yapmam gereken yerdeki açıklık koordinatlarını verdiler. Adamlar sedyeler inşa etti, acı çekti.
Sadece hareket başladı - yeni bir patlama! İlk başta sedyeyi önünde tutan dövüşçünün havaya uçtuğunu düşündüm: sadece bir dizine düştü. Sonra baktım - hayır, adam ayağa kalktı, sadece ayaklarının dibinde durdu. Oru: "Başka kim?!"
Birkaç dakika önce beni bağlayan tıbbi teknisyenimiz Maxim Atkonov'un da mayına bastığını hayal edin. Ve ayrıca bacaklarını kaybetti! Yani, şimdiden acilen boşaltılması gereken iki ağır olanımız var ...
Bizi dört saat kadar çıkardılar. İlk önce kendi başlarına, ardından ekibimizin başka bir arama grubu yaklaştı. Zaten telsizde, sorunlarımızdan haberdar edildiler, bu yüzden küçük kardeşler kasten aramayı yarıda keserek bize yardım etmeye gitti. Bu özel bir kuvvettir, atmaz!
"Kesmeye çalışmayın!"
Helikopter yaralıları Khankala'ya getirdi. Oradan, Alexander ve Maxim derhal, birliklerdeki 46-th tugayının bulunduğu yere nakledildiler, burada ameliyathanelerdeki doktor ve masalar onları bekliyordu.
- Psikolojik olarak hazır, muhtemelen her özel kuvvetlere ciddi şekilde zarar verebileceğinize. Ama sana olduğunda, beklenmedik bir şekilde olur - Alexander iç çeker. Sonra kısa bir sessizliğin ardından devam ediyor: “Topuğum tamamen kustu”. Ayağın ön kısmı, parmaklar kalmıştı, hatırlıyorum ki, hala onları helikopterle hareket ettirmeye çalışıyordum. Ve onlar bile itaat ediyorlarmış gibi görünüyor ... Her ne kadar, belki de hepsi bana sadece görünüyordu: bilinç yavaş yavaş kayboldu, çok fazla kan kaybettim ve anestezi hareketi.
Operasyona hazırlanmalarına başladıklarında, bir enerji dalgalanması oldu. Sonra doktorlarla savaştım! Pantolonumu maskkhalattan kestiler ve bağırdım ki fırlatmamaları için kullanacağım, ameliyattan sonra onları dikeceğim. Ve dekolte pantolonum olmadan nasıl gideceğim? Sonra bir tişört için başladılar. Yine inanıyorum, kesmek için değil, bu bir hediye!
Genelde, uzun süre savaştık. Sonunda, siparişler beni kanepeye sabitledi, bana bir şey enjekte ettiler. Ve bağlantıyı kesmeye başladım. Hatırladığım son şey: Gücümü topladım, doktoru kolundan yakaladım, gözlerinin içine baktım. “Doktor” derim, “bacağını kesmeyi bile düşünmeyin. Ben net almak düşüyorum. Bacak olmadan nasıl koşabilirim? .. ”. Ve bayıldı.
Sabahları yoğun bakım ünitesindeki yatakta toplanan. Anesteziden uzaklaşmadım, bu yüzden yavaşça düşünüyorum. Ama yine de düşünüyorum. İlk kendimi incelemeye karar verdim. Levhanın kenarını geriye attı ve neredeyse inledi: Sağ bacak bandajlarla kaplı, güverte gibi uzanıyor, ayakları görünmüyor. “İşte piçler” diye düşünüyorum, “neden doğru kesilmiş!” Sonra bakıyorum: diz bütün gibi görünüyor. Bu incinir, bir yere de gelir. Evet, parmaklar bandajın altından dikizlerken. Biraz sakinleşti. İkinciye bakmaya karar verdim. Kağıdı daha ileri itti.
Dizin altında sol bacak yoktu ...
Kendinizi bu şekilde ilk kez gördüğünüzde, elbette, ilk şok durumundasınız. O zaman secde edersin. Kafasında düşüncelerin bir kasırgası var, fakat özleri bir şeye kadar kaynıyor: “Peki ya sonra? Bir şey nasıl yaşanır?
Yani burada ilk başta Maksikom ile oldu. Yalan söyleriz, güdüklerimize bakarız. Ya sessiziz ya da askerlerden kovulduğumuzda ne yapacağımız hakkında konuşacağız, ilaçlar için para alacağız ve bir protez arayacağız, nasıl geri döneceğiz, daha sonra ne yapmalı?
Bizden doktorlar bizi indirmeye başladı. Bize ücretsiz ilaçlar verildiğini, Moskova bölgesindeki bir askeri hastanede protez tedavisini ve hazırlığını yapacağımızı ve ayrıca protezleri ücretsiz yapacağımızı açıkladık. Ve genel olarak askerler bizi terk etmeyecek. Örnekler genel olarak az ya da çok güvence verildiğinde yeterince güvence altına alınmıştır.
Bir süre sonra, General Roman Aleksandrovich Shadrin bize geldi. Daha sonra, İç Birlikler'in Urallar Bölgesi'ndeki acil durumlar için komutan yardımcılığı yaptı ve gruplamada bazı yüksek mevkilerde bulundu. Takımdan getirdiğimiz şeyler, erkeklerden gelen hediyeler, meyveler. Doktorlar bize onun hakkında şikayette bulundular: derler ki, özel kuvvetler bunalmış, yemek yemeyi reddediyorlar, değişiklik yapmak istemiyorlar. General beyinlerimizi babalık bir şekilde temizledi ve gelecekteki planlarımızı sordu.
Hayatım boyunca sadece askeri harcadım ve gördüysem ne gibi planlarım olabilir?! Tabii ki, daha fazla hizmet etmek istediğini söyledi. Ve mümkünse özel kuvvetlerde kalın. General pozisyonumu anladığını, onayladığını, iç birliklerin komutasına getireceğini ve mümkün olan her şekilde yardım etmeye çalışacağını söyledi.
Ruhtan düşen bir taşı severim. Amaç tekrar belirdi, şimdi iyileşmek ve yaşamak için iyiliği vardı.
Ama karımla ilgili hala bir açıklama vardı.
Zhenoterapiya
- Kendimi Balashikha'da ana askeri hastanede buldum. - Konuşmamız boyunca ilk defa, Alexander düşüncelere gülümsedi. - Karım hakkında bir süredir hiç düşünmedim, ama endişelerinin ardında bir şekilde arka plana kayboldu. Sonra bana çok rahatsız hissettiğim ve koltuk değneği istediğim bir tekerlekli sandalye verdiler. Onların yardımı ile kendimin hareket edebileceğimi düşündüm.
Fakat yükselir kalkmaz kanın çıkışı yaraları iyileştirmeye başladı, korkunç iyileşmeye başladılar ve tamamen iyileşmedikleri yerlerde kanamaya başladılar. Pansumanlar çok acı vericiydi. Yine bebek arabasına binmek zorunda kaldım. Ne kadar dayanabileceğimi öğrendim, normal bir şekilde yürümeyi öğrendiğim sürece. Ruh hali - cehenneme, tekrar çekilmiş, iştahsız, yaşamak istemiyorum.
Sonra hastane koridorunu kendi işimde dolaştırıyorum, ziyaretçilerin arkasındaki hemşirenin kime geldiklerini sorduğunu duydum. Ve benim adım geliyor! Arkanı dön - Olya kuzenimin yanında duruyor.
Bana yaklaşıyor, gülümsüyor. Ve yine, kafamdaki bütün kan aktı. Koridor boyunca araba sürerken hala geri duruyordum. Fakat kendilerini koğuşta nasıl buldular, sonra hemen ağlamaya başladılar: “Ne diye bağırıyor, boşanma belgelerini getirdim? İmzayı nereye koyacağımızı gösterelim. Şimdi her şeyi çözeceğiz! ”
Olya, savaştan önce odanın etrafına bir komutan gibi baktı. Sakince herkesin dışarı çıkmasını istedi. Ve konuşma aramızda başladı ...
Ona engelli bir insanla yaşamın zor olduğu gerçeğini anlatıyorum. İnsanların normal olarak iki bacağı olmadan yaşadığını söyledi. Ben - boynunda bir yük olmak istemiyorum. Dekolte beni bekliyor, yaralandıktan sonra buluşmaya ve daha fazla hizmet için bir yer bulmaya hazır. Ben - o şimdi sakat, ve o ne kadar güzel. O - bunun olabileceğini sevdiğini ve biliyor olduğunu ... Ve böylece birkaç kez bir dairede.
Kabul ediyorum, anın sıcağındaydım, sık sık basılmamış ifadelere başvurdum. Olya, o gittiğinde, kelimenin arkasından cebine girmiyor ... Ve sohbetimizin en tepesinde, Alexander Sergeevich Kovalev odaya girdi. Bu çok ünlü bir askeri cerrah, ölümden fazla yaralı çocuğu çıkardı ve hayata döndürdü. Olga'yı dirsekten tutuyor ve aralarında böyle bir diyalog var:
- Kadın, hangi sebepten dolayı ve hangi hak ile gürültü yapıyoruz?
Kovalev'e bakıyor:
- Sen kimsin?
- Aslında bölüm başkanı ve bu hastadan sorumlu doktor benim.
- Ben onun karısıyım.
- Ne olmuş yani?
- Neden boşanmış boşandım.
- Ya sen?
- Onu seviyorum.
Alexander Sergeevich gülümsedi.
- Ukhatkin, ben doktor olarak, size yarım saatlik bir kadın terapisi daha öneririm. Bir ilaç olarak al.
Ve odayı terk etti. Ve biz Olga ile kaldık. Uzun süre konuştular. Ama zaten, partimize düşen her şeyle başa çıkabilmek için nasıl birlikte yaşayacağımızla ilgili. Genelde, o gün benim yerimdeki beyin nihayet ayağa kalktı.
Olya iki hafta Balashikha'da kaldı. Her gün gördük, sadece hastanede değil: “Vityaz” müfrezesinden gelen adamlar askeri kampta bir daire kiralamaya yardımcı oldular ve onların yardımı ile karımdan kaçarken “kaçtım” dedi. .
Ve sonra nihayet hızlı bir şekilde iyileşmenin ve hatta, hatta hizmete ve aileye geri dönmenin gerekli olduğunu anladım.
Kısacası normal hayata ...
Dönmek
- Beni 26 Aralık'ta yazdılar. - Sigarayı sıkan Alexander G., hikayesinin son kısmına geçti. “Bu yüzden 2007 ile bir yıl evde, ailemle tanıştım - Olya ve zaten kendi içinde taşıdığı bebeğimizle. Ve Yeni Yıl tatilinden sonra, dekolte edildiğini açıkladı. “Her şey” dedim, “yeter, yoruldum, al.” Her gün servise gitmeye başladı, ancak "neşelendirmek" yine de mümkündü. Önce bir koltuk değneği ile, sonra bir bastonla, iyi ve biraz sonra onsuz nasıl yapılacağını öğrendim.
İlk başta çocuklar bana biraz acıdı. Görecekler - sağlık hakkında soracakları ilk şey, onları basamaklarda desteklemeye çalışıyorlar, toplantılarda bir sandalye önereceklerinden eminler. Sonra onlara, bu tür dikkat işaretleri yüzünden sadece daha kötüye gittiğini söyledim - neden bir kez daha sakat olduğumu hatırlatmalıyım? Çocuklar her şeyi doğru anladılar, bana eşit olarak davranmaya başladılar ve komutanlar - herkesle aynı şeyi istediler. Ve mesele gitti!
Keşif grubunda birkaç ay görev yaptım, sonra bir süre araştırmacı olarak zaman geçirdim ve daha sonra adli destek grubu başkanlığına kıdemli asistanlık pozisyonu verildi. Şimdi yaptığım şey bu.
23 Şubat 2007, Cesaret Emri ve kestane bere ile ödüllendirildim. Yani, hayallerimden bir başkası gerçek oldu ...
Bir zamanlar tabur komutanına yükselmeyi planladım, ideal olarak - özel kuvvetlerin ayrılması ya da operasyonel alay komutanı olmak. Şimdi anlıyorum ki bu zaten elde edilemez. Ama pişman değilim. Öncelikle, çünkü beni rahatsız etmeyen şu anki pozisyonumu ayık bir şekilde değerlendiriyorum. İkincisi, yeni hayallerim, yeni planlarım var.
Elbette, aile ile bağlantılılar. 16 Ağustos 2007 yılı, sadece düğünün yıldönümünde, bir Dasha vardı. Hayatım boyunca yaşadığım her şeyden sonra, bir kızı kucağımda tutmak, nasıl büyüdüğünü görmek, ona konuşmayı öğretmek, ilk adımlarını atmak ... Olya'nın tekrar hamile olduğunu açıklamasından sadece babamın rolüne alışmaya başladım. Artem'ı beklediler, hatta bir isim almayı bile başardılar - Artem. Fakat Arinka doğdu. Her ne kadar Dashutka'lı kız kardeşler olsalar da, çok farklılar: en büyüğü sakin, şefkatli, kadınsı ve küçük olan bir ateşçi kız, herhangi bir erkeğe başlamalı, biraz geri çevrilmiş olacak - hemen. Oğul yine de planlarında kaldı. Peki ya oğlu olmayan özel kuvvetler?
Şimdi bir insanın mutluluğu için ihtiyacı olan her şeye sahibim: bir ev, favori bir şey, harika bir aile. Doğa ile arkadaşlarla dışarı çıkmayı severiz, sık sık balık tutmaya gideriz. Bisiklete biniyorum, futbol oynuyorum, ancak saha oyuncusu olarak çalışmam. - Zaten sağlıklı insanlar için çalmam - ama güvenli bir şekilde kapıda duruyorum, çocuklar şikayet etmiyor. Yüzmeyi severim, sakatlanmadan önce olduğu gibi iyi yüzerim. Genel olarak, dolu bir hayat yaşıyorum.
Şimdi otuz üç yaşındayım.
Ve aynı miktarda iki kez daha yaşamaya niyetliyim!