Okumak üzere olduğunuz makale, Kevin Carson tarafından kaleme alınmış ve Faruk Pak tarafından Türkçe ’ye çevrilmiştir. 13 Ocak 2014 tarihinde “Five Libertarian Reforms Millenials Should Be Fighting For” başlığı altında yayınlanmıştır.
Y kuşağı hiç hoşnut değil ve bunda şaşılacak bir şey yok. 2008 yılında, McGovern’dan bu yana Demokrat adaylar arasında en solcu söylemi kullanan başkan adayını desteklemek üzere rekor sayıda katılım gösterdiler. Bu başkan, LBJ’nin Goldwater’ı yenmesinden bu yana en büyük Demokrat seçim marjıyla, görünüşte filibuster’a dayanıklı bir Demokrat Kongre çoğunluğuyla göreve geldi. FDR’nin 1933’te göreve gelmesinden bu yana yaşanan en büyük ekonomik çöküşle yüzleşerek göreve geldi ve radikal değişim için ezici bir destek toplayabilirdi. Bunun yerine, Paulson TARP programını birkaç kozmetik değişiklikle devam ettirerek, Amerika’daki en büyük “batamayacak kadar büyük” sanayi şirketini kurtararak ve ilk olarak Richard Nixon tarafından önerilen ve Mitt Romney tarafından Massachusetts’te uygulanan ulusal sağlık “reformunu” uygulayarak ılımlı bir Cumhuriyetçi olarak yönetti.
Bu arada yirmili yaşlardaki gençler, 90’lardaki çöküşün ardından Japonya’nın “Kayıp Kuşağı “na benzer bir durumla karşı karşıya. Yeni üniversite mezunlarının yaklaşık yarısı işsiz ya da eksik istihdamda ve benzer bir kısmı da ailelerinin yanına geri taşınmış durumda.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bu nesil kendilerine satılan sistem – temsili demokrasi, kapitalizm, Amerikan Rüyası – hakkında tamamen hayal kırıklığına uğramış durumda. Obama’yı 2008’de göreve getirdikten sonra, 2010’da sürüler halinde evde kaldılar – GOP’un Kongre’yi süpürmesinin arkasındaki ana faktör. Temsili demokrasinin ve siyasi sürecin değersiz olduğu ve tek alternatifin mevcut sistemin dışında yeni bir sistem inşa etmek olduğu varsayımı üzerine kurulu bir hareket olan Occupy hareketinin belkemiğini oluşturdular. Anketlerde, bu demografik grup “sosyalist sistem” olarak adlandırdıkları sistemi tercih edenler, kapitalizmi tercih edenler ve emin olmayanlar arasında üçe bölünmüş durumda.
Aşağıda önerdiğim reformların hepsi serbest piyasa özgürlükçü reformlarıdır, ancak aynı zamanda zenginliği rantçı sınıflardan gerçekten üreten insanlara kaydırdıkları, dev şirketlerin gücünü kırdıkları ve daha eşitlikçi bir servet dağılımı ile daha adil bir sistem yarattıkları için esasen sosyalist veya anti-kapitalisttirler.
1. Kredi tekeline son verin. Şu anda kredi ve değişim aracında yapay kıtlık yaratan bir para sistemimiz var. Devlet, devlet imtiyazlı bankalardan oluşan bir kartele değişim aracı ihraç etme tekeli veriyor. Bu bankalar kendilerine hiçbir maliyeti olmadan havadan borç para verirler. Hükümet rezerv oranını her değiştirdiğinde ya da federal tahvilleri geri satın alarak bir bankanın rezervlerine bir miktar para yatırdığında, bu durum bankanın daha önce var olmayan bir yere borç vermesine izin verilen para miktarını artırır. Ancak ödünç verilen para havadan gelse de, banka bu parayı faizle ödünç vermeye devam eder.
Aynı zamanda, devlet lisanslı kapitalist bankalar kredi verme tekeline sahiptir, böylece bu hizmet için tekel fiyatı (yani tefeci faiz oranları) talep edebilirler. Sadece borçlunun teminatıyla desteklenen teminatlı krediler veren bankaların bile yasal olarak tanımlanmış bir asgari sermaye düzeyini korumaları gerekmektedir ki bu da kredi vermek için rekabet eden banka sayısını azaltan bir giriş engelidir.
Serbest bir ekonomide, sıradan insanlar, önceki değişimlerden herhangi bir depolanmış değere sahip olmadan, değişim eyleminin kendisi ile kendi değişim araçlarını yaratabilirler. Bu, Tom Greco ve E.C. Riegel tarafından savunulan türden bir karşılıklı kredi takas sisteminin temelidir. Kredi takas sisteminin tüm üyeleri, kredili mevduat koruması ile belirli bir düzeyde eksi bakiyeye geçmesine izin verilen bir çek hesabı gibi çalışan bir hesap tutar ve ödenmemiş bakiyeleri periyodik olarak kapatır. Bu, para fakiri bir ortamda ticareti kolaylaştırmak için bir değişim aracı yaratmanın bir yoludur. Başka bir üyenin mal veya hizmetlerini satın aldığınızda, bakiyeniz düşer. Mal veya hizmet sattığınızda ise bakiyeniz yükselir. Negatif bakiye (belirli bir miktarda ve belirli bir süre için) çalıştırmanıza izin verildiğinden, parasız başlayabilir ve becerilerinizi satın alma gücüne dönüştürebilirsiniz.
Serbest bir ekonomide, aynı şekilde, herhangi bir birey grubu bir bankacılık kooperatifi kurmakta ve önceden herhangi bir sermaye rezervi biriktirmeksizin üyelerin kabul ettiği herhangi bir teminat türünü krediye dönüştürmekte özgür olacaktır. Bu tür ortak bankaların serbest girişi ve rekabeti, teminatlı kredilerdeki faiz oranını yönetimin gerçek genel maliyetine indirecek ve teminatsız kredilerdeki faizi bile eşdeğer bir tefecilik primi ile düşürecektir.
Mevcut kapitalist ekonomide kredi tekelinin etkisi sermayeyi yapay olarak kıt ve emek için pahalı hale getirmektir, böylece sermaye sahibi sınıf iş fırsatlarına erişimi kontrol edebilir ve bunun için tekel fiyatı talep edebilir. Sonuç olarak, istihdam fırsatlarının sayısı işçi sayısına kıyasla yapay olarak azdır, böylece işçiler iş için rekabet etmek yerine tersini yaparlar; işveren masadan kalkma konusunda üstün bir yeteneğe sahip olduğundan, işçiler patronların şartlarına göre çalışmayı kabul etmek zorundadır.
Kredili serbest ekonomi, yoksul insanların becerilerini kayıt dışı ve takas ekonomisinde satın alma gücüne dönüştürmelerini kolaylaştırmak, ortalama bir insanın borç yükünü azaltmak, ücretleri yükseltmek, işçilerin çalışma ortamında söz hakkını artırmak, ortalama çalışma haftasını azaltmak ve ortalama emeklilik yaşını düşürmek anlamına gelecektir. İşler bir değişiklik olarak işçiler için rekabet edecek ve işçiler işlerini kaybetme korkusuyla her türlü aşağılamaya kölece katlanmak yerine, işverenler işgücünü işe alamama korkusu içinde olacaklardır.
2. Toprak tekeline son verin. Arazi tekeli, boş ve işlenmemiş araziler üzerindeki her türlü mülkiyet hakkıdır. Franz Oppenheimer, Devlet adlı eserinde, ekonomik sömürünün ancak işverenlerin serbest meslek fırsatlarını rekabete kapatabilmeleri halinde mümkün olabileceğini savunmuştur. Bunu yapmanın bir yolu, yukarıda gördüğümüz gibi, sermayeyi yapay olarak kıt hale getirmektir. Ancak Oppenheimer’ın vurguladığı bir diğer yol, boş arazilerde serbest meslekten ücretli istihdama yönelik rekabeti ortadan kaldırmaktı. Araziye tamamen el konulduğunda, işverenlerin artık serbest meslek olasılığına karşı ücretli emek için rekabet etmesine gerek kalmayacaktır. Ve çoğu arazi şu anda bir şekilde tahsis edilmiş durumda.
Ancak arazi doğal olarak (yani fiili işgal ve kullanım yoluyla) mülkleştirilmeye yakın bile değildir. Sadece yasal olarak el konulmaktadır; boş arazileri çitle çeviren ve araziyi fiilen geliştiren ilk sahiplerinden haraç alan toprak ağalarına izin verilerek ya da toprak ağası sınıfına siyasi unvan verilerek ve onların araziyi halihazırda işgal eden ve işleyenlerden haraç – kira – almalarına izin verilerek.
Toprak tekelini, soyluların ya da onların mirasçılarının ya da vekillerinin, ataları zaman içinde toprakta yaşayan ve toprağı işleyen insanlardan kira topladığı Avrupa’daki kapitalizm öncesi mülkiyet ilişkilerinin kalıntılarında ve benzer kapitalizm öncesi tarımsal toprak mülkiyeti modellerinin hüküm sürdüğü Üçüncü Dünya ülkelerinde görüyoruz. Örneğin Sanayi Devrimi İngiltere’de, açık arazilerin koyun otlatmak için çitlenmesi ve ortak arazilerin Parlamento tarafından çitlenmesi köylülüğü toprağın çoğundan mahrum bıraktığı ve onları mülksüz bir proletaryaya dönüştürdüğü için bu biçimi aldı.
Bunu, hem sömürge hem de bağımsızlık sonrası hükümetlerin kayırılan tebaaya muazzam toprak hibeleri verdiği Kuzey Amerika gibi yerleşimci toplumlarda görüyoruz (sömürge Amerika’sında yüz binlerce dönümlük hibeler, ABD hükümetinin Fransa’nın yüzölçümüne eşdeğer demiryolu arazisi hibeleri, çitlerle çevrili devasa arazileri kullanım dışı tutmak için “fiyat destek sübvansiyonları” verilen tarım işletmeleri, vb.) ABD’nin Louisiana Satın Alma ve Guadalupe-Hidalgo Antlaşması’ndan (daha önce İspanyol tacında ve Meksika hükümetinde olan topraklar) toprak oturumlarının mülkiyetini öncelediği, “kamu” alanında tutmaya devam ettiği ve daha sonra tomrukçuluk, çiftçilik, madencilik ve petrol çıkarlarına ayrıcalıklı erişim sağladığı durumlarda görüyoruz.
Bunu Latin Amerika’daki hacienda sisteminde görüyoruz; dev araziler çoğunlukla komşu köylülerin kullanımına kapalı boş ve atıl arazilerden oluşurken, toprak fakiri veya topraksız köylüler yaşamak için patron için ücretli işçi olarak çalışmaya zorlanıyor. Bunu, Avrupalı sömürgeci elitlerin yerli ekicileri ülkedeki en iyi %20’lik araziden mahrum bıraktığı ve onları ücretli emek piyasasına zorladığı Kenya’nın Doğu Afrika yaylaları gibi Üçüncü Dünya bölgelerinde görüyoruz. Bunu Üçüncü Dünya toprak sahibi elitlerinin köylüleri hakları olan topraklardan çıkarıp ulusötesi tarım şirketleriyle işbirliği içinde kent ve ihracat pazarı için nakit ürün üretimine dönüştürmelerinde de görüyoruz. (Açlığın temel nedeni yetersiz gıda üretimi değil, daha önce kendi topraklarında kendi kendilerini besleyen köylülerin, eski toprakları McCattle’lara yem yetiştirmek için kullanılırken Kalküta’nın derelerinde ya da Nairobi’nin gecekondu mahallelerinde yaşıyor olmalarıdır).
Sömürge ve sömürge sonrası dönemlerde Üçüncü Dünya’da madenlerin ve doğal kaynakların kitlesel olarak kamulaştırılmasında bunu görüyoruz: Güney ve Orta Afrika’nın maden endüstrileri; Endonezya’daki Shell Oil ve benzerleri, zenginlikleri çıkarmalarına karşı çıkan yerel halkı katletmek için genellikle ölüm mangaları kiralıyorlar.
Güney Afrika’nın madenleri, onları (ve atalarınınkini) bazen köle emeğiyle geliştiren işçilere gitmelidir. Latin Amerika’nın haciendaları topraksız köylülere gitmelidir. Dünyada asalet unvanına sahip bir parazitin elinde bulunan her toprak parçası, şu anda orada yaşayan ve çalışan insanların özgür ve temiz mülkiyeti haline gelmelidir. Amerika’nın şu anda sahipsiz bir unvanla kullanım dışı tutulan her bir dönümü sahipsiz olarak kabul edilmelidir.
3. “Fikri mülkiyet” tekeline son verin. Henry George, Jr. Kapitalizmde zenginliğin ana kaynağının “doğal fırsatlara erişimi kontrol ederek” rant toplamak olduğunu savunmuştur. Thorstein Veblen ise buna “sermayeleştirilmiş hizmetsizlik” ya da başkalarının üretken faaliyetlerini engellememe karşılığında haraç alma adını vermiştir. Her iki şekilde de durum aynıdır: Küçük para gerçekten bir şeyler üretmekten gelir, ancak gerçekten büyük para başkalarının üretmesine izin verilen koşulları kontrol etmekten gelir.
Bir önceki bölümde anlatılan araziyi çitle çevirmenin tüm farklı yolları ne kadar önemliyse, “fikri mülkiyet” de şirket yönetici sınıfının üretken fırsatlara erişimi kontrol ederek kâr elde etmesinin tartışmasız en önemli aracıdır.
Patentler, telif hakları ve ticari markalar, küresel şirket ekonomisinin en önemli sektörlerinin iş modellerinin merkezinde yer almaktadır. Eğlence ve yazılım (Microsoft, müzik ve plak şirketleri) kârlarını tamamen telif haklarının kontrolünden elde etmektedir. Üretim şirketlerinin giderek artan bir kısmı, tüm üretimlerini bağımsız atölyelere yaptırmakta, ancak patent ve ticari markaları kullanarak ürünü satma hakkı üzerinde tekel oluşturmaktadır – Nike’ın Vietnam’da sadece birkaç dolara mal olan bir çift spor ayakkabıyı ABD’de 200 dolara satabilmesinin nedeni budur.
Şirketler hala kendi ürünlerini üretiyor olsalar bile, patentler üzerindeki gömülü kira, fiyatın büyük bir bölümünü oluşturuyor; örneğin, 90’larda Tom Peters, yeni Minolta fotoğraf makinesinin fiyatının %90’ının, üretimde kullanılan malzeme ve işçiliğin gerçek maliyetinden ziyade “akıldan” oluştuğunu söyleyerek övünüyordu. Planlı eskitmeye dayalı iş modelleri ve tamiri yenisinden daha pahalıya mal olacak ya da bir rakibin ürettiği aksesuarlarla birlikte çalışamayacak şekilde tasarlanmış ürünler, endüstriyel tasarım patentleri olmadan imkansız olurdu. Eğer bir rakibin platformu için jenerik modüler aksesuarlar ve yedek parçalar geliştirme konusunda yasal bir kısıtlama olmasaydı, rekabet baskısı tamiri kolay ve rakibin ürünleriyle çalışan ürünler üretmek yönünde olurdu.
Teknolojik değişimin bir şeyler üretmek için gereken sermaye harcamalarını radikal bir şekilde azalttığı bir dönemde (örneğin, fabrika mallarının eşdeğerini %1 maliyetle üretebilen masa üstü açık kaynaklı dijital kontrollü takım tezgahları), eski kurumsal dinozorların işlerini sürdürmelerinin tek yolu, yeni teknolojinin kullanılabileceği koşulları kontrol etmek için “fikri mülkiyet” kullanmaktır.
“Fikri mülkiyet” saf ve basit bir korumacılıktır. Gümrük tarifeleri gibi, belirli bir pazarda belirli bir malı kimin satabileceğini kontrol ederek kar elde etmenin bir yoludur – sadece ulusal sınırlar yerine şirket sınırlarında işler.
“Fikri mülkiyet” ortadan kaldırıldığında rekabet müzik, film, yazılım ve ilaç maliyetlerini neredeyse sıfıra indirecektir. Satın aldığımız çoğu mamul malın fiyatındaki en büyük payla birlikte planlı eskitmeyi de ortadan kaldıracaktır.
“Fikri mülkiyet” olmadan, teknolojik ilerlemenin tüm faydaları, devlet imtiyazlı kapitalistler tarafından bir rant kaynağı olarak hapsedilmek yerine, ortalama insan için yaşam maliyetlerinin ve çalışma süresinin azaltılması şeklinde derhal toplumsallaştırılacaktır.
4. Plütokratlara verilen asgari ücreti sonlandırın. Asgari ücretin 15 dolara çıkarılması önerileri anlaşılabilir bir şekilde popüler. Ancak işleri tersine çeviriyor. İşçilerin şu anda emeklerinin tam karşılığını alamamalarının nedeni, kapitalistler ve toprak ağaları tarafından kontrol edilen devletin, sıradan insanların becerilerini ve çabalarını geçim kaynaklarına dönüştürme becerilerini kontrol etmesidir. Yukarıdaki bölümlerde sıralanan tüm ayrıcalık biçimleri, bireyin becerileri ve çabası ile ihtiyaçlarının karşılanması arasına dikilen gişeler anlamına gelmektedir. Bu tür geçiş kapıları nedeniyle, ayrıcalıklı sınıflar yapay mülkiyet haklarını ve toprak, sermaye ve bilgi kullanımındaki yapay kıtlıkları kullanarak sıradan insanları, kendilerini beslemelerine izin verilmesinin bir koşulu olarak bir parazit tabakasını beslemek için fazladan çalışmaya zorlayabilmektedir. Önceki üç bölümdeki tüm ayrıcalık biçimleri aslında devleti kontrol eden mülk sahibi sınıflar için bir asgari ücrettir.
Ancak hükümet politikalarının, bir bireyin rahat yaşayabilmesi için yerine getirmesi gereken emek miktarını yapay olarak arttırdığı başka yollar da vardır. Yerel sağlık, güvenlik ve imar yasaları bireylerin evlerinde mikro işletmeler kurmalarını zorlaştırmakta ya da suç haline getirmektedir (dikiş makinesiyle kıyafet yapmak, değiştirmek ya da tamir etmek, sıradan bir mutfak fırınıyla mikro fırın işletmek, boş bir odada kuaför salonu açmak, komşular için kreş işletmek, sadece bir aile arabası ve cep telefonuyla ruhsatsız taksi hizmeti vermek gibi).
Bu tür lisans yasalarının etkisi, tamamen teknik açıdan tamamen gereksiz olan giriş engelleri oluşturmak ve iş yapmanın bir koşulu olarak endüstriyel sınıf ekipman satın almak ve bağımsız ticari gayrimenkul kiralamak için büyük sermaye harcamaları gerektirmektir. Bu da hizmet edilmesi gereken borç yükünü ve bu yükü karşılamak ve daha derin bir çukura düşmemek için her ay gelmesi gereken asgari gelir akışını yapay olarak şişirmektedir. Ve sermaye harcamaları ve başarısızlık riski, tuğla ve harç işletmelerini, sadece kendi becerilerini bir gelir kaynağına dönüştürebilen sıradan insanların rekabetinden korur.
Öte yandan, iş yapmanın genel maliyetini ve buna hizmet etmek için gereken gelir akışının boyutunu azaltan her şey, aslında “iş dünyasında” olmak ile “iş dünyasının dışında” olmak arasındaki engeli de azaltır. Bir kişi halihazırda sahip olduğu sıradan ev sermaye mallarının yedek kapasitesinden yararlanarak işe girebildiğinde, zaten ödediği aynı konutta faaliyet gösterdiğinde, neredeyse sıfır ekstra genel giderle çalışabilir. Tüm gelir serbest ve temizdir ve işlerin yavaş olduğu ya da hiç iş olmadığı dönemleri deliğe girmeden atlatabilir. Yani hiç risk almadan bir yandan da kademeli olarak bir iş kurmak mümkün.
Temel yaşam maliyetleri düşük olduğunda bu iki kat daha doğrudur. Ancak devlet aynı zamanda düzenleyici gücünü konut maliyetini ve hatta var olmanın maliyetini yapay olarak artırmak için de kullanıyor. Çoğunlukla müteahhitler ve vasıflı zanaatkârlar tarafından yazılan yerel inşaat yönetmelikleri, yerel inşaat tekniklerinin yanı sıra ucuz modüler inşaatın daha yeni, kullanıcı dostu biçimlerini de suç saymaktadır. Ivan Illich’e göre, 1940’larda Massachusetts’te konutların yaklaşık %30’u hala kendi kendine inşa ediliyordu; ancak o zamandan bu yana çok daha kullanıcı dostu bina teknolojilerinin geliştirilmesine rağmen bu oran neredeyse sıfıra düştü. Colin Ward da aynı şekilde, iki savaş arası dönemde İngiltere’nin Laindon ve Pittsea mahallelerinde – bugün Brezilya’daki favelalara çok benzeyen – sevgiyle inşa edilen ve bugün yasadışı olan konutları anlatıyor. Estetik yönetmelikler, ön bahçede sebze yetiştirmek ve tavuk beslemek gibi şeyleri yasaklıyor. Bazı eyaletlerde kamu hizmeti şirketleri, evlerine güneş paneli ekleyen insanlara cezalandırıcı vergiler uyguluyor. Serserilik yasaları ve arabada yaşamaya karşı yasalar, bir iş ya da sabit bir ikamet yeri olmadan var olma eylemini suç haline getiriyor.
İngiliz tarihindeki en mutlu insan sınıflarından biri, 18. yüzyılın toprak fakiri köylüleriydi; ortak araziye inşa edilmiş kulübeleri, fens ve ormanlarda avlanma, çilek ve yakacak toplama ve ortak arazide birkaç domuz veya inek otlatma özgürlüğü sayesinde rahat yaşayabiliyor ve kendilerine uygun olduğunda “squire “dan ücretli tarım işçiliğini kabul edebiliyorlardı. İngiltere’nin toprak sahibi sınıfları çöplükleri ve ortak otlakları kapattı ve kulübeleri yıktı, çünkü uygun gördükleri şekilde iş alırken ya da bırakırken rahatça yaşayabilecek bir emekçi halk sınıfına sahip olmaya dayanamadılar.
Serbest meslek ve rahat, düşük maliyetli geçimin önündeki engellerin kaldırılması, bu köylü sınıfının geliştiği koşulları yeniden yaratma etkisine sahip olacak ve sıradan insanların geçimlerini sağlamak için kapitalist bir patronun ücretli emeğine bağımlı olmadan rahatça hayatta kalmalarını sağlayacaktır.
5. Refahı en tepeden tabana indirin ve dağıtın. Jim Henley bir keresinde bunu, koltuk değneklerini ortadan kaldırmadan önce prangaları ortadan kaldırmak olarak tanımlamıştı. Liberteryenlerin söylemeyi sevdiği gibi, devlet genellikle bacaklarınızı kırar ve sonra size koltuk değneği verir. Ancak bunun sınıfsal yönü önemlidir: Devlet, hizmet ettiği zenginlerle rekabet etmenizi engellemek için bacaklarınızı kırar, ancak sistemi istikrarsızlaştırabilecek ve hatta bir devrime yol açabilecek kitlesel açlık ve evsizliği önlemek için size koltuk değnekleri verir. Asgari ücret, gıda kuponları ve Kazanılmış Gelir Vergisi Kredisi gibi şeyler devlet müdahalesinin ikincil biçimleridir ve asıl işlevleri zenginlere rant sağlamak ve ekonomik gücü dev şirketlerin elinde toplamak için birincil müdahale biçimlerinden kaynaklanan sorunları dengelemek veya iyileştirmektir.
Dolayısıyla devletin kademeli olarak küçültülmesine yönelik herhangi bir gündem bu bağlamı dikkate almalıdır. İlk olarak zenginler ve büyük şirketler için refah sağlanmalı, son olarak da sıradan insanlar için refah sağlanmalıdır. Serveti birkaç elde toplayan tüm yapay mülkiyet biçimlerini, yapay kıtlığı, sübvansiyonları ve giriş engellerini ortadan kaldırarak işe başlarsak ve serbest rekabetin muazzam servet yoğunlaşmalarını yok etmesine ve aşağıya doğru yeniden dağıtmasına izin verirsek, refahın, asgari ücretin veya gıda pullarının hala var olup olmadığını bile fark etmeyebiliriz, çünkü bunlar tartışmalı bir nokta olacak kadar az insan tarafından kullanılacaktır.
Kaynak: C4ss.org