Güney Amerika’da, Atlantik okyanusuna açılan ‘deniz’de, Il Han Yu şu anda homurdanıyordu.
“Bu sefer bir hain bulursam, bana süper güçlü ve harika bir uçan araç verin.”
[Böyle bir şey inşa etmiyoruz çünkü biz melekler uçabiliyoruz.] (Liera)
“Ah! Gerçekten yardımcı olmuyorsun.”
Il Han’ın gitme ihtiyacı gördüğü ülkeler çoğunlukla Güney Amerika’daki ada ülkeleriydi. Bu ülkeler o kadar küçüktü ki, Büyük Afet’ten sonra hayatta kalmaları ilgi çekici bile değildi.
Düştüklerine dair herhangi bir haber gelirse şanslı olurdu ve sessizce ortadan kaybolan çok sayıda ülke vardı. Kang MiRae’nin verdiği bilgiler olmasaydı Il Han da bunu bilemezdi.
İlk başta Yu Il Han kendini gizleyip uçağa binmeyi planlıyordu ama en hızlı trene binse bile Güney Amerika’nın Venezuela’sına 25 saatten fazla sürdüğünü öğrenince vazgeçti.
Venezuela’nın güzellikleriyle tanışmaktan da vazgeçmek zorunda kaldı. Ve burada, okuldan ayrıldığı dönemde şahsen değil, dergilerde güzel kadınları gördüğü için dört gözle bekliyordu. Kahretsin!
[Aferin sana!] (Liera)
“Bütün meleklerin zihin okuma becerileri var mı?”
Ve böylece, Il Han’ın seçtiği yöntem, tepede görüldüğü gibi, ‘deniz’di. ‘Deniz’ ile herhangi bir gemi veya tekne kastedilmemiştir. Uçaklardan bile daha yavaşlardı.
Şaşırtıcı bir şekilde, Il Han şu anda wuxia romanlarındaki uzmanlar gibi suyun üstünde koşuyordu. Nasıl? Bu, İnsanüstü güç ve Sıçrama becerilerinin yanı sıra envanterinin dayanak noktalarını, eh, kalkanları belirtmek için uzaktan toplama işlevinin birleşimiydi.
İşlem çok basitti. İlk olarak, tüm gücüyle yerden sıçrar ve mümkün olan tüm yeniden sıçrama sayılarını kullanarak havada ateş ederdi. Birden fazla yeniden atlama yoluyla hız kazanmak, biraz pratikle kolaydı.
Daha sonra, yavaşladığında, envanterinin ağırlığını denize doğru düşmek için kendi üzerine aktarır ve deniz yüzeyini gördüğünde, altındaki envanterinde bulunan herhangi bir kalkanı çağırır ve kalkanı kullanırdı. tekrar sıçramak için dayanak noktası olarak ve süreç kendini tekrar eder.
Bu şekilde, denize düşmeden sonsuz uzunlukta bir mesafe koşabilirdi. Hem de Son*c’yi geride bırakacak bir hızla!
Bu süreçte en önemli şey, kalkanı envanterine toplamaktı. Hız olarak biraz kötü görünse de saatte 6 bin kilometre hızla ilerliyordu.
Bir ton balığı aniden denizden uçarsa Il Han’la çarpışması nedeniyle anında parçalanırdı. Yu Il Han saatte 6 bin kilometre hızla koşarken bir şekilde taze ton balıklı suşiyi dört gözle bekliyordu ama ne yazık ki böyle bir şey olmadı.
“Ama ben biraz fazla havalı değil miyim? İşte.”
[Mir’i kaldırıp ona binebilirsin.] (Liera)
“Mir’in 4. sınıfını beklemek yerine, insanlık için sihirli taşlarla çalışan uçan-tahtalar icat etmek daha hızlı olabilir. Hayır…”
Tam cevap verirken, kafasının içinde bir şimşek çaktı.
“Hayır, sadece kendim yapabilirim!”
[Bunu söylememeliydim.] (Liera)
“Nasıl aklıma gelmez ki? Kahretsin, geçen sefer yaptığım tasarıma bakarsam, o zaman bir araç yapabilirim sanırım…!”
Ancak, böyle bir şey yaratmak için çok geçti. Her şeyden önce okyanusun ortasında olduğu için metalleri çekiçleyecek bir ortam değildi.
Daha sonra kafasındaki fikirleri toplayarak bir tasarım yapması daha doğru olacaktır. Saatte binlerce kilometre hızla denizin üzerinde (tam olarak biraz yukarıda) koşarken bile envanterinden bir kağıt parçası çıkardı.
Pekala, ‘kağıt’ yerine bir kumaş parçasına daha yakındı ve pratik bir kullanımı olmadığı için deri zırhın altına giymek için yaptığı başarısız bir kumaş zırh parçasıydı. Her neyse, bir tuvalin gücünden bir şey kaybetmezdi. Yine de, bu konuda hiçbir şeyle rekabet etmek istemedi.
İlk bahsettiği şey az önce bahsettiği şeydi: uçan-tahta. Bir kişinin gökyüzünde uçmasını sağlayan araç.
Ancak şimdi düşününce onu bir araca dönüştürmenin bir anlamı yoktu. Sadece uygunsuz değildi, aynı zamanda verimsizdi.
“Araçların çok fazla israfı var. Sıçrama yeteneğim zaten var, bu yüzden en üst düzeye çıkarmak için yapmalıyım…”
[Demek yamaç paraşütü gibi bir şey yapıyorsun.] (Liera)
“Ancak, bu çok daha akıllı ve güçlü.”
Denize birkaç parça kumaş atıldıktan sonra Il Han’ın ozalitinde ortaya çıkan şey, metalik tüylerden yapılmış bir çift kanattı. İncelikle oyulmuş binlerce bıçaktan yapılmış güzel bir çift kanat.
Üstüne bir de Liera ve Spiera’nın bile anlayamadığı satırlar dolusu metin yazıyordu. İlk başta bunun Cennetin dili olduğunu düşündüler ama aslında eski elf diliyle ejderha dilinin karışımıydı. Bu, Dil becerisi maksimum seviyede olduğu için yalnızca Il Han’ın yaratabileceği bir sanat eseriydi.
Spiera, metalik tüylü kanatları ve bu kanatları süsleyen zarif karakterleri görünce haykırdı.
[Gerçekten güzel. Demek sanatta da yeteneğin vardı?]
“Evet, sanatı severdim. Tek başıma bir şeyler yapabildiğim dönemdi. Her zaman yalnız olmama rağmen, herkesin yalnız olduğu zamanı ancak sanat temsil ediyordu. Kendimi yalnız hissetmeden tuvali doldurmam gerekiyordu.”
İstemeden mayına basan Spiera ne yapacağını bilemedi. Kanatların pragmatik olmaktan çok estetik göründüğünü söyleyerek karşılık vermek isteyen Liera’ya baktığında, Il Han’ın olumsuz duygularını kışkırtma korkusuyla bunu yapmaktan kaçındı.
Her şeyden önce.
[Ama bunu sırtına takacaksan cübbeyi ne yapacaksın? …ha?] (Liera)
Bu sözlerle Liera, bir şey fark ettiğinde Il Han’ın zırhındaki cübbeyi kontrol etti. Cüppeye iliştirilmiş pullu hançerler artık görünmüyordu.
[Ya bıçak şimşek fırtınası…?] (Liera)
“Aslında bir kez denedim ama şimşek fırtınasının gücü çok güçlüydü ve hançerler buna dayanamadı…”
Bu nedenle, Il Han’ın bıçaklı şimşek fırtınası hayalinden vazgeçmekten başka seçeneği yoktu. Ve onu savaşta bir kez bile kullanmamıştı! Bu, demircilik kariyerinin en büyük başarısızlığıydı.
“Ben de hançerlere yeni bir hayat vermeye karar verdim. Şu anda Erta onu teslim etmenin ortasında olmalı.”
Hançerlerde iki seçenek vardı. Şok alırken dışarı fırlama seçeneği ve orijinal yerine geri dönme seçeneği. Aslında, silah atışlarında kullanılabilecek daha iyi bir cephane yoktu.
Yu Il Han, bu iki seçeneğin etkinliğini en üst düzeye çıkarabilecek epeyce taşınabilir silah yaptı. Cübbenin üzerinde bir dekorasyon olmaktansa, canavar imhasında kullanılsalar daha iyi olurdu.
Sıradan bir insanın 3. sınıf bir canavarı öldürmesine izin verebileceğinden, etkisi büyük olacaktır. Yu Il Han, Yıkım İblis askerlerinin böyle bir silahla karşılaştıklarında yüz ifadelerinin ne olacağını merak ediyordu.
“Üstelik, Bayan MiRae’nin sihri devreye girerse, bu. kekeke.”
[IlHan yine havalı bir ifade veriyor.] (Liera)
[Orada bir ada görüyorum. Yine de düşüşünü yaşayan ülkelerden biri olmamalı.] (Spiera)
Karayı veya denizi göz ardı ederek Seul’den Atlantik’e düz bir çizgide koştuğu için, varış noktasının yakınında bir adayı sadece 3 saatte bulabildi.
Atlantik’te bir grup küçük ülke olarak adlandırılabilecek bir takımada.
Bunlardan sadece birkaçının harap olduğu bildirildi. Ancak insanlar takımadaları bundan çok önce terk etmişti ve şimdi ilgilenmiyorlardı bile.
Küçük ölçekli adaların başka dünyalarda öğrendikçe tehlikeli hale geleceğini herkes biliyordu ve başka yerlere gitme lüksü ve parası olan insanlar tehlikeden kaçarak büyük ölçekli şehirlere çoktan ayrılmışlardı.
Bu nedenle, sayısız adada kalan insanların canavarlara karşı savaşacak ne gücü ne de cesareti vardı ve yetersiz servetleri olduğu için yaşam alanlarını da terk edemiyorlardı.
Bu adalarda canavarlar çıksa da, canavarlar insanları yese ya da bir zindandan kaçış meydana gelip canavarlar adaları ele geçirse de insanlar umurlarında değildi.
İlk etapta onları kurtarmak gibi bir niyetleri olmasa da, insanlar onları Dünya’nın yeni bir aşamaya ilerleme sürecinde kaçınılmaz olarak meydana gelen ‘fedakarlıklar’ olarak adlandırdı. Yine de Il Han, rol yaparken onları düşünmediği için bir şey söyleyemedi.
Ve tam da ortam böyle olduğu için, dünya görüşünden saklanmak ve bir şeyler tasarlamak için mükemmel bir yerdi. Düşününce, herkesin bakışları Terkedilmiş Dünyalar’da toplanmış olsa bile, New York’un göbeğinde kimse bir şey yapamazdı.
“Fuu.”
Şimdi hesaplaşma zamanıydı. İçgüdülerinin doğru mu yanlış mı olduğunu teyit etme zamanı gelmişti. Eğer yanılıyorsa, o zaman şok içinde yere yığılırdı. Eh, ancak oğlunu ve astlarını kurtardıktan sonra.
Yu Il Han başını kaldırdı ve öne doğru baktı. Bir insanı aşan sadece kas gücü değildi, aynı zamanda görme yeteneği de öyleydi. Onlarca kilometre uzakta olmasına rağmen adanın manzarasını hala inceleyebiliyordu.
Ancak adanın kıyısında hiçbir şey yoktu. İnsan yok, hayvan yok, canavar yok.
Dışarıdan huzurlu görünse de bu yüzden daha da tuhaftı. Bunun nedeni, insan uygarlığının izlerinin hâlâ orada olmasıydı. Bunun anlamı şuydu…
“Piyango almam gerektiğini düşünmüyor musun?”
[Onlarla bu kadar çabuk tanışacağımızı düşünmemiştim…] (Liera)
…Yu Il Han ilk denemede büyük ikramiyeyi vurdu.
Tahminlerinin doğru çıkmasıyla rahatlamış hisseden ve Dünya’da can sıkıcı bir şeyler olduğu gerçeğine öfkelenen ve aynı zamanda Terkedilmiş Dünyalar’la savaşa giden astları için endişelenen Yu Il Han bir kalkan çağırdı ve tekmeledi. kapalı.
Bacak kaslarını Superhuman Strength ile güçlendirdi, mana kullanarak daha da güçlendirdi ve toplam dört sıçrama ve yeniden sıçrama kullanarak anlık da olsa mutlak bir hız üretti.
“Kucağımdan kaymamaya dikkat et.”
[Evet, seni sonsuza kadar yakalayacağım!] (Liera)
“Sonsuza kadar çok uzun.”
Kafasını kumsala çarpmadan önce havada bir kalkan çağırdı ve yön değiştirdi. Hiçbir şeyin olmadığı bir yerde metal dedektör kullanamayacağı için tüm adayı taramaya karar verdi.
[Uçmaktan daha hızlı olabilirsin.] (Liera)
“Uçabilirim!” 1
Ayrıldığı gün, Tanrı’nın gücüyle Kore’ye geri gönderildi, ama şimdi kendi yeteneğiyle uçuyordu. Tabii ki, kesin konuşmak gerekirse, gerçekten uçmuyordu!
[Buldum.] (Spiera)
İlk konuşan Spiera oldu.
[İnsan varlığı. Onlarca 2. sınıf. Dünyalı olabilirler ama…] (Spiera)
[2. sınıf bir Dünya insanının şu anda burada kalmasına gerek yok. İl Han onları da buldum. Bu taraftan.] (Liera)
Yu Il Han iki meleğin raporunu duyduğu anda Il Han acilen durdu ve yere indi.
Yerden hafifçe tekmeledi ve işaret ettikleri yöne doğru koştu. Sonunda o da bir şeyler hissedebiliyordu.
İnsanlar, birçok insanın varlığı. Bazı sesler duyabiliyordu ve bunlar Dünya’nın herhangi bir dilinde konuşulmuyordu ama Il Han onları anlayabiliyordu.
Bu, onların Dünya’dan insanlar olmadıklarını kanıtladı. Maksimum seviye Dil becerisi, bunun gibi önemsiz durumlarda da yardımcı oldu.
“Bu yöntemle gerçekten kazanabilir ve avantaj sağlayabilir miyiz? Bunun yerine şimdiye kadar her şey çok iyi gittiği için endişeleniyorum.”
“O lanet olası melekler en azından yalan söylemezler. Komutan bekliyor, o yüzden bu işi çabucak bitirelim.”
İnsanları sayarsak, bir şeyler yapan zırh giyen tam olarak 29 2. sınıf insan vardı. Yu Il Han onlara yaklaştıktan sonra ne yaptıklarını anladı…
“Heh.”
Ve sahne çok saçma olduğu için sonunda güldü.
“Öyleyse ölenlerin hepsinin cesetleri buradaydı.”
[Bu, simya için malzeme toplamaktır. Başka bir deyişle, sihir tespiti ile ortaya çıkmayan özel bir dönüşüm tekniği için…] (Liera)
Liera tam devam edecekken ağzını kapattı. Il Han’ın istediği açıklama değildi.
“Lanet olsun, yine yırtıldı.”
“Ben de sana söküm becerilerini geliştirmeni söyledim. Maaşından bir kesinti alman umurumda değil.”
İnsanların derisini soymanın tam ortasındaydılar. İnsanlar, Sökme becerisini kullanarak diğer insanların derisini yüzüyordu.
Anlayamıyordu, anlamak da istemiyordu. İstese bile davranışları değişmezdi.
Ölüm tanrısı gözlerinde ışıkla öne çıktı.
Ölüm üzerlerine düştü.