Hıristiyan
Hristiyanlar Mesih'e güvenen herkesdir. Kutsal Ruh'un yenilenmesi ile Hıristiyan yeniden doğar ve Tanrı'nın lütfu aracılığıyla evlat edinilerek Tanrı ve diğer insanlarıyla doğru bir ilişkiye yerleştirilir. Bir Hıristiyanın hayatı Kutsal Ruh'un meyvesiyle karakterizedir. (Romalılar 10,9-13; Galatyalılar 2,20; Yuhanna 3,5-7; Mark 8,34; Yuhanna 1,12-13; 3,16-17; Romalılar 5,1; 8,9; Yuhanna 13,35, 5,22; Galatyalılar 23)
Tanrı'nın çocuğu olmak ne demektir?
İsa'nın öğrencileri bazen kendi kendine yeterli olabilir. İsa'ya bir kez sordular: "Cennetin krallığındaki en büyük kim?" (Matta 18,1). Başka bir deyişle: Tanrı halkı arasında hangi kişisel nitelikleri görmek istiyor, hangi örnekleri en iyi buluyor?
Güzel soru. İsa onları önemli bir noktayı açıklığa kavuşturmak için aldı: "Eğer dönüp çocuk gibi olmazsan, cennetin krallığına gelmeyeceksin" (V.3).
Öğrencilerin şaşkın olmasa da şaşırmış olmaları gerekir. Belki de, bazı düşmanları tüketmek için gökten ateş çağıran İlyas gibi birini veya Musa Yasasını tehlikeye atan insanları öldüren Pinhas gibi bir gayreti düşünüyorlardı. (Tekvin 4: 25,7-8). Tanrı halkının tarihindeki en büyük değiller miydi?
Fakat onun büyüklüğü fikri yanlış değerlere dayanıyordu. İsa onlara, Tanrı'nın halkında gösterileri ya da cesur eylemleri değil, çocuklarda daha çok bulunması muhtemel özellikleri görmek istediğini gösterir. Küçük çocuklar gibi olmazsanız, Reich'in içine giremeyeceğiniz açıktır!
Ne şekilde çocuklar gibi olmalıyız? Olgunlaşmamış, çocukça, cahil mi olmalıyız? Hayır, çok önce çocukça yollar bırakmalıydık (1 Korintliler 13,11). Diğerlerini korurken çocuğun bazı özelliklerini kaldırmalıydık.
İhtiyacımız olan özelliklerden biri İsa'nın Matta 18: 4'te söylediği gibi alçakgönüllülüktür: "Bu çocuk gibi kendini alçaltan herkes cennetin krallığındaki en büyük şeydir." Tanrı'nın fikrine göre, alçakgönüllü bir kişi en büyüğüdür - örneği Tanrı'nın gözünde insanlarında görmek istediği en iyisidir.
İyi bir sebepten dolayı; alçakgönüllülük için Tanrı'nın bir kalitesidir. Tanrı, kurtuluşumuz için ayrıcalıklarından vazgeçmeye hazırdır. İsa'nın ete dönüştüğünde yaptığı şey, Tanrı'nın doğasının bir anormalliği değil, Tanrı'nın gerçek ve sadık kalmasının bir vahiyiydi. Tanrı, Mesih gibi olmamızı istiyor, ayrıca başkalarına hizmet etmek için ayrıcalıklardan vazgeçmeyi de istiyor.
Bazı çocuklar mütevazı, bazıları değil. İsa bir noktaya değinmek için belirli bir çocuğu kullandı: çocuklar gibi davranmalıyız - özellikle Tanrı ile olan ilişkimizde.
İsa ayrıca çocukken diğer çocuklara sıcak davranmanız gerektiğini de söyledi. (V. 5), hem mecazi anlamda hem gerçek çocukları hem de çocukları düşündü. Yetişkinler olarak gençlere nezaket ve saygı göstermeliyiz. Aynı şekilde, Tanrı ile ilişkilerinde ve Hıristiyan öğretimi anlayışlarında hala olgunlaşmamış kibar ve saygılı yeni inananlar almalıyız. Bizim alçakgönüllülüğümüz sadece Tanrı ile olan ilişkimize değil, aynı zamanda diğer insanlarınkiyle de ilişkilidir.
Abba, baba
İsa, Tanrı ile benzersiz bir ilişkisi olduğunu biliyordu. Sadece babası onu başkalarına ifşa edebilecek kadar iyi tanıyordu. (Matta 11,27). İsa Tanrı'ya, çocukların ve yetişkinlerin babaları için kullandıkları İhale Abba ile seslendi. Kabaca modern kelimemiz "papa" ya karşılık gelir. Dua ederken İsa papa ile konuştu, yardım istedi ve hediyeleri için ona teşekkür etti. İsa bize kralla izleyici olmak için gurur duymamız gerekmediğini öğretiyor. O bizim babamız. Ona hitap edebiliriz çünkü o bizim babamız. Bize bu ayrıcalığı verdi. Böylece bizi duyacağından emin olabiliriz.
İsa'nın oğlu olduğu gibi Tanrı'nın çocukları olmasa da İsa öğrencilerine Tanrı'ya papa olarak dua etmeyi öğretti. Uzun yıllar sonra Pavlus, Aramice konuşan bölgelerden bin milden fazla Roma'daki kilisenin Aramice Abba kelimesiyle Tanrı'yı çağırabileceği görüşünü aldı. (Romalılar 8,15).
Abba kelimesini bugünün dualarında kullanmak gerekli değildir. Ancak, ilk kilisede kelimenin yaygın olarak kullanılması, öğrencileri çok etkilediğini gösteriyor. Onlara Tanrı ile, özellikle de Mesih aracılığıyla Tanrı'ya erişmelerini sağlayan bir ilişki olan yakın bir ilişki verildi.
Abba kelimesi özel bir şeydi. Diğer Yahudiler de böyle dua etmedi. Ancak İsa'nın müritleri yaptı. Tanrı'yı babaları olarak tanıyorlardı. Onlar sadece seçilmiş milletin üyeleri değil, kralın çocuklarıydı.
Yeniden doğuş ve evlat edinme
Çeşitli metaforların kullanılması, elçilere, inananların Tanrı ile olan yeni topluluğunu ifade etmeleri için hizmet etti. Kurtuluş terimi, Tanrı'nın malı olacağımız fikrini aktardı. Günahın köle pazarından muazzam bir fiyata - İsa Mesih'in ölümü - kurtarıldık. “Ödül” herhangi bir kişiye verilmemiştir, ancak kurtuluşumuzun maliyetli olduğu düşüncesini taşımaktadır.
Uzlaşma terimi, bir zamanlar Tanrı'nın düşmanları olduğumuzu ve şimdi de İsa Mesih aracılığıyla dostluğun restore edildiğini vurguladı. Ölümü, bizi günahlarımızdan ayıran Tanrı günahlarının geri ödenmesine izin verdi. Tanrı bunu bizim için yaptı, çünkü kendimiz yapamadık.
Sonra İncil bize birçok benzetme verir. Ancak farklı analojileri kullanmamız gerçeği bizi yalnız hiçbirinin bize tam bir tablo veremediği sonucuna götürüyor. Bu, özellikle birbiriyle çelişecek iki analoji için geçerlidir: ilki, [en baştan] Tanrı'nın çocukları olarak doğduğumuzu, diğeri benimsediğimizi gösterir.
Bu iki analoji kurtuluşumuzla ilgili olarak bize önemli bir şey gösteriyor. Yeniden doğmak, insanlığımızda köklü bir değişim olduğu, küçük başlayan ve yaşamlarımızda büyüyen bir değişim olduğu anlamına gelir. Biz yeni bir yaratım, yeni bir çağda yaşayan yeni insanlar.
Evlat edinme, bir zamanlar bizler krallığın yabancılarıydık, ama şimdi Tanrı'nın kararını ve Kutsal Ruh'un yardımı ile Tanrı'nın çocukları olduğunu ilan etti ve miras ve kimliğe tam haklara sahip oldu. Biz uzaktakilere, İsa Mesih'in kurtarıcı çalışmaları ile yaklaşıldık. Onda ölürüz, ama onun yüzünden ölmek zorunda değiliz. Onun içinde yaşıyoruz, ama biz yaşayan biz değiliz, ama Tanrı'nın Ruhu tarafından yaratılan yeni insanlarız.
Her metaforun kendi anlamı vardır, fakat aynı zamanda zayıf noktaları vardır. Fiziksel dünyadaki hiçbir şey, Tanrı'nın yaşamlarımızda yaptıklarını tam olarak aktaramaz. Bize verdiği analojilerle, ilahi filiation'ın incili resmi özellikle kabul edildi.
Çocuklar nasıl olurlar?
Tanrı, yaratıcıdır, sağlayıcı ve kraldır. Ama bizim için daha da önemli olan onun babası. Birinci yüzyılın kültürünün en önemli ilişkisinde ifade edilen samimi bir cilttir.
O zamanlar toplumun insanları babaları tarafından tanınırdı. Örneğin, adınız Eli'nin oğlu olan Yusuf olabilirdi. Toplumdaki yeriniz babanız tarafından belirlenecekti. Baban ekonomik durumunu, mesleğini ve gelecekteki eşini belirlerdi. Miras kalan her neyse, babandan gelirdi.
Günümüz toplumunda annelerin daha önemli bir rol oynaması daha olasıdır. Günümüzde pek çok insan anne ile babadan daha iyi bir ilişkiye sahiptir. Eğer bugün İncil yazılmış olsaydı, kesinlikle anne benzetmeleri de dikkate alınacaktı. Ancak İncil'de, babalık benzetmeler daha önemliydi.
Bazen kendi kişisel niteliklerini ortaya koyan Tanrı, kendisini daima bir baba olarak adlandırır. Eğer dünyevi babamızla ilişkimiz iyiyse, analoji iyi çalışır. Fakat kötü bir baba ilişkisine sahip olmak, Tanrı'nın bize O'nunla olan ilişkimiz hakkında bize ne söylemeye çalıştığını bilmemizi zorlaştırıyor.
Tanrı'nın dünyevi babamızdan daha iyi olmadığı yargısı bizim değil. Ama belki de onu bir insanın asla başaramayacağı ideal bir ebeveyn ilişkisinde hayal edebilecek kadar yaratıcıyız. Tanrı en iyi babadan daha iyidir.
Tanrı'nın çocukları olarak Tanrı'ya Babamız olarak nasıl bakıyoruz?
- Tanrı'nın bize olan sevgisi derin. Bizi başarılı kılmak için fedakarlık yapıyor. Bizi imajında yarattı ve bizi mükemmel görmek istiyor. Genellikle, ebeveynler olarak, öncelikle kendi ebeveynlerimize bizim için yaptıkları her şey için ne kadar değer vermemiz gerektiğinin farkındayız. Tanrı ile olan ilişkimizde, yalnızca yararımız için yaşadıklarını bastırdığını hissedebiliyoruz.
- Tamamen O'na bağımlı olmak için, Tanrıya güvenle bakıyoruz. Kendi varlıklarımız yeterli değil. İhtiyaçlarımıza dikkat etmesi ve yaşamlarımız için bizi yönlendirmesi için ona güveniyoruz.
- Her gün güvenliğinden zevk alıyoruz, çünkü yüce bir Tanrı'nın bizi izlediğini biliyoruz. İhtiyaçlarımızı biliyor, günlük ekmek veya acil yardım olsun. Zorunda değiliz
endişeli endişeli çünkü babam bize sağlayacak.
- Çocuklar olarak, Tanrı'nın krallığında bir gelecek garanti edilir. Başka bir benzetme kullanmak için: mirasçıları olarak muhteşem bir servete sahip olacağız ve altının toz kadar bol olacağı bir şehirde yaşayacağız. Orada bugün bildiğimiz her şeyden çok daha büyük değerde bir manevi bolluğa sahip olacağız.
- Kendimize güven ve cesaret var. Zulüm korkusu olmadan içtenlikle vaaz verebiliriz. Öldürülsek bile korkmuyoruz; çünkü kimsenin bizden alamayacağı bir babamız var.
- Sınavlarımıza iyimser bakabiliriz. Babamızın uzun vadede daha iyisini yapabilmemiz için bizi eğitmede zorluklara izin verdiğini biliyoruz. (İbraniler 12,5: 11). Hayatımızda çalışacağından, reddedilmeyeceğinden eminiz.
Bunlar muazzam nimetler. Belki daha fazlasını düşünürsün. Ama eminim ki evrende Tanrı'nın çocuğu olmaktan daha iyi bir şey yoktur. Bu, Tanrı'nın Krallığının en büyük nimetidir. Küçük çocuklar gibi olduğumuzda, tüm neşe ve nimetlerin varisi oluruz.
sarsılmaz, Tanrı'nın ebedi krallığı.
Joseph Tkach