Sufizm (tasavvuf), İslamı oluşturan temel uygulamaların yanı sıra, ruhsal uygulamalarla öz disiplini ve kişisel reformu vurgulayan İslami bir modalitedir. Bu manevi pratikler arasında dhikr, ilahi dualar, Kur’an geçitleri ve Tanrı’nın isimlerinden oluşan bireysel ya da toplu olarak borçlar bulunmaktadır. Türk Sufi emirlerini çözen ve 1925’te Sufi uygulamalarını yasaklayan reformlara rağmen, Sufizm bugün Türkiye’de yeraltı ağları ve gelişmeleriyle ayakta kaldı.
Mustafa Çetinel , Türklerin yalnızca azınlık tasavvufuna ait olmasına rağmen, Sufizm yine de diyanet işleri gibi popüler Müslüman liderlerin çalışmaları aracılığıyla Türk İslamını etkilemektedir. Ek olarak, Sufi emirleri Türk siyasal hayatında kritik roller oynadı; Nakşıbendi, örneğin, kardeşliğin bir üyesi olan Turgut Özal’ın seçiminde kritik destek sağladı.
19. yüzyılın sonlarında, kardeşlikler, İmparatorluğun her tarafında yükselen Selefi hareketlerin yanı sıra, Osmanlı devletinin kurduğu yukarıdan aşağıya doğru reformlarla karşı karşıya kaldı. Mustafa Çetinel’e Reformlar arasında merkezileşme ve kardeşlik bürokratikleşmesi, tasavvufi şeyhler için eğitim kurslarının oluşturulması, ayrıntılı elbise politikaları kurumu ve emirlerin Osmanlı devletinin bir parçası haline gelmesi için çeşitli emirlerin uygulamaları incelenmiştir.
Bu nedenle, büyük ölçüde 1923’te Türk devletinin kurulmasıyla Sufi emirleri kaldırıldı ve mülkleri ve bağışları ele geçirildi. Pek çok Sufi, bu reformları reddetti, kamu hizmetlerinde pozisyonları reddetti ya da Suriye ve Arnavutluk da dahil olmak üzere eski Osmanlı devletlerine taşındı. Mevlevi (sözde “Semavi Dervişler”) gibi belirgin bir elbise ve bariz ritüele dayanan emirler, kurumsal desteği yitirirken, diğer kardeşlikler, tekke ve uygulamalarında karşılaşmayan Nakşibendi gibi sağlam kalmıştır. sessiz dhikr. Birçok Sufi ve kardeşlik yeraltına gitti, uygulamalarını gizli olarak sürdürdü ve 1950’lerde sosyal aktivizmi harekete geçiren köklü ağlar oluşturdu. Yine de diğerleri, Kemalizm’i bütün kalbiyle kucakladı.