Afrikalı Amerikalılar için, Amerika Birleşik Devletleri’nde yasallaştırılmış köleliğin sonu, özgürlüğün başlangıcıydı – ama sadece başlangıç. Kurtuluşlarının eksikliği, 19 Haziran 1865’te Teksas, Galveston’da bir Birlik generalinin Amerika’nın en yeni federal bayramı olan Juneteenth Ulusal Bağımsızlık Günü’nde hatırlanan bildirisinde açıkça görülmektedir.
General Gordon Granger’ın bildirisinin ilk kısmı göz kamaştırıyor. “Teksas halkı, Birleşik Devletler Yürütme Kurulu’nun bir bildirisine göre, tüm kölelerin özgür olduğu konusunda bilgilendirilir” yazıyor. “Bu, eski efendiler ve köleler arasında kişisel haklar ve mülkiyet haklarında mutlak bir eşitliği içerir ve aralarında şimdiye kadar var olan bağlantı, işveren ve ücretli emek arasındaki bağlantı haline gelir.”
Bildirinin ikinci kısmı, daha önce köleleştirilmiş insanlara vaat edilen “mutlak eşitlik”in mutlak olmadığını açıkça ortaya koyuyor.
Bildiri, “Azaltılmışlara şu anki evlerinde sessizce kalmaları ve ücret karşılığında çalışmaları tavsiye ediliyor” diye devam etti. “Askeri mevzilerde toplanmalarına izin verilmeyeceği, ne orada ne de başka bir yerde boşta desteklenmeyecekleri kendilerine bildiriliyor.”
Eski kölelerin kanuni özgürlüğü vardı belki ama ekonomik özgürlüğü yoktu. Kendi toprakları yoktu, bu yüzden kendi mahsullerini yetiştiremediler. Kendilerini köleleştiren insanlar için, ancak şimdi ücret karşılığında çalışmaları emredildi. Yiyecek ve barınma gibi hayatın zaruretleri için kazançlarının büyük bir kısmını veya tamamını eski sahiplerine bağışlamak zorunda kalacaklardı. Bu, eski efendilerinin sahip olduğu ekonomik özgürlüğün yalnızca zayıf bir görünümüydü.
Juneteenth tatili, tüm ırklardan insanların yaşamları ve toplumları hakkında düşünmeleri için bir fırsattır. Özgürlük nedir gerçekten? Kim tamamen özgür, kim kısmen özgür ve kim hiç özgür değil?
Juneteenth bildirisinin çifte mesajını daha iyi anlamak için, Chicago Üniversitesi’nde tarihçi ve 1998’de ödüllü bir kitabın yazarı olan Amy Dru Stanley’i aradım, “Kölelikten Sözleşmeye: Ücretli Emek, Evlilik ve Köle Çağında Pazar. Kurtuluş.”
Stanley, Amerika Birleşik Devletleri’nin ilk günlerinde başkaları için çalışan insanların tamamen özgür olmadıklarını düşündüklerini anlattı. Oy önceleri mülk sahibi olan (ve ileride beyaz ve erkek olan) kişilere mahsustu. Thomas Jefferson, küçük çiftçiler üzerine kurulu bir demokrasi tasavvur ediyordu. 1785’te yazdığı bir mektupta, “Dünyanın yetiştiricileri en değerli vatandaşlardır” diye yazmıştı. en kalıcı bağlar.”
Devletler, İç Savaş’tan önceki on yıllarda oy hakkı için mülkiyet şartlarını yürürlükten kaldırdı, ancak başkaları için çalışmak hala bir boyun eğdirme biçimi olarak görülüyordu. Köle sahibi plantasyon sahipleri, mülksüz beyaz Kuzeylilerin hayatlarını kontrol ettikleri Afrikalı Amerikalılardan daha iyi durumda olmayan “ücretli köleler” olduklarını söyleyerek kölelik karşıtlarıyla alay ettiler.
Stanley bana, “Kendine hakim olma, ekonomik bağımlılık tarafından aşınmış olarak görülüyordu,” dedi.
Doğal olarak, özgürleşme geldiğinde, eskiden köleleştirilmiş insanların istediği ilk şey, haklı olarak gerçek bağımsızlığın önkoşulu olarak gördükleri topraktı. Garrison Frazier adlı bir Baptist bakan, savaş sekreteri Edwin Stanton’a ve Birlik generali William Sherman’a, “Deva’yı kendimizden en iyi şekilde almanın yolu, toprağa sahip olmak ve onu kendi emeğimizle çevirmektir” dedi. Ocak 1865’te Savannah, Ga.’da toplandı. Dört gün sonra Sherman, daha önce köleleştirilmiş ailelerin her birine 40 dönümlük arazi sözü verdi (“ve katır” kısmı daha sonra geldi).
Ancak federal hükümet, daha önce köleleştirilmiş insanlara toprak ve dolayısıyla gerçek bağımsızlık vaadini hiçbir zaman yerine getirmedi. Ekonomi, resme girdi, dedi Stanley: Eğer Afrikalı Amerikalılar kendi arazilerinde geçimlik ürünler yetiştirirse, geniş tarlalarda yetiştirilen tüm pamuk, tütün, şeker ve pirinci kim ekecek ve hasat edecekti?
İç Savaştan sonra, toprak dağıtımı yerine köleliğin yerini, yetiştiricilerin kiracı çiftçilerin yetiştirdikleri mahsulün bir kısmını elinde tutmalarına izin verdiği ortakçılık aldı. Bu, kiracıları mal sahiplerine neredeyse kölelik kadar boyun eğdirdi.
Aynı zamanda, Kuzey’deki sanayileşme, giderek daha fazla beyaz Amerikalı’nın ücret karşılığı çalıştığı anlamına geliyordu – Stanley’e göre 1875’te yaklaşık üçte ikisi. Birçoğu kendileri ve Afrikalı Amerikalılar arasındaki bağlantıyı kurdu. 1894’teki Pullman demiryolu grevine liderlik eden Eugene Debs, “Pulman’ın paternalizmi, bir köle sahibinin insan mallarına olan ilgisiyle aynıdır. Köleliği ve aşağılamayı önlemek için grev yapıyorsunuz.”
Bugün, Debs ve diğerleri tarafından kullanılan “ücretli kölelik” tabiri etkisini yitirdi. Ücretli çalışan birçok insan çok iyi yapıyor, teşekkürler. Ve sözde daha bağımsız olan birçok çiftçi ve işletme sahibi, kötü hava koşullarından kötü müşterilere kadar kontrollerinin ötesindeki güçler tarafından hırpalanıyor. Juneteenth ilanından 157 yıl sonra değişmeyen şey, Afrikalı Amerikalıların çoğunluğunun servetten yoksun olmaya devam etmesidir. Federal Rezerv anketine göre, 2019’da Siyah ailelerin medyan serveti beyaz ailelerin 142.500 dolarına karşılık sadece 24.100 dolardı.
Bir şeylerin değişmesi gerekiyor ama ne? Ekonominin doğası değişti ve hala çok az insan eşitsizliğin çözümünün insanlara tarım için araziler vermek olduğunu düşünüyor. Jefferson’ın hayal bile edemediği şekillerde ekonomik olarak birbirimizle iç içeyiz. Stanley, arazi hibeleri yerine işçiler için yeni korumaların sendikalaşma, hükümet düzenlemesi ve kar paylaşımı olduğunu söyledi. Formülü üzerinde tartışılabilir, ancak arkasındaki motivasyon tartışılmaz. Ekonomik özgürlüğü içermesi gereken özgürlük, şimdi orijinal Juneteenth’te olduğu kadar önemlidir.
Hafta sayısı
5.35 milyon
FactSet tarafından ankete katılan ekonomistlerin medyan tahminine göre, Mayıs ayında ABD’deki mevcut evlerin mevsimsellikten arındırılmış yıllık satış oranı. Bu, Nisan ayındaki 5,61 milyon hızdan aşağı olacaktır. Yüksek fiyatlar ve yükselen ipotek oranları talebi azalttı. Ulusal Emlakçılar Birliği’nin resmi rakamı Salı günü açıklaması planlanıyor.
Günün Sözü
“Para, yalnızca finansal nedenlerle olsa bile, yoksulluktan daha iyidir.”
— Woody Allen, “Tüysüz” (1975)
Geri bildiriminiz var mı? [email protected] adresine bir not gönderin.