Bölüm 308: Gidip Bakmak İstiyorum
Çeviri: RassNt
"Hala resim çizmeye zamanı kalmışsa ikisi de yaralanmamış demektir. Tehlikenin geldiğini hissedince muhtemelen kendi istekleriyle gittiler." Chen Ge Fan Yu ve Jiang Ling'e asla normal çocuk gibi bakmıyordu.
"Neye bakıyorsun?" Yaşlı Wei ve hemşire oraya doğru geldiler. Kağıttaki yazıyı gördüler. "Eve dönüyoruz mu? Bu ne demek?"
"Yetim kalmadan önce ikisinin de evi vardı." Bu kelimeleri görünce Chen Ge'nin aklına ilk gelen yer Jiang Ling'in büyüdüğü Lin Guan Köyü olmuştu. "Buradaki durumu Yüzbaşı Yan'a bildirin. Bu gece ıssız bir yerlere gidebiliriz."
"Tamam."
Chen Ge bunun ardından en altta kalan dördüncü resme baktı. Bu resimde siyah renkle yıkık bir ev çizilmişti ve tabuta benzeyen bir şey sol duvara yaslanmıştı. Üçüncü resimde kapıdan giriyorlar ve bu son resimde bir ev var. Fan Yu bana kapının yerini mi anlatmaya çalışıyor?
Son resmi katladı ve cebine attı. Tahminine göre Fan Yu ve Jiang Ling'in girdiği bu ‘kapı’ tabutlu eski evde gizleniyor olmalıydı. Lin Guan Köyü'ne gittiğimde kapısının dışına tabut koyulmuş bir ev görmedim. Fan Yu'nun resmettiği ev muhtemelen dağların içindeki Tabut Köyü'nde olmalı.
İnsanlar kaybolmuştu ve bu tahmini açığa kavuşturmanın tek yolu bizzat Tabut Köyü'ne gitmekti. Chen Ge derin bir nefes aldı. Onları bir an önce bulmalıyım. Kapıdan girdikten sonra çıkmaları zor olacak!
"Bay Chen, Fan Yu ve Jiang Ling'in başına bir şey mi geldi sizce?" Hemşire endişeyle sordu. Chen Ge hemşireye baktı ve resimleri yerine koydu. Cevaplanması gereken başka bir soru vardı.
Fan Yu'nun resimlerinin hiçbirinde Doktor Chen yoktu!
Bu kaybolma olayında onun ne tür bir rolü vardı? Eğer Doktor Chen bir hayalet hikayeleri toplumu üyesiyse Fan Yu'nun resmindeki ince canavarın pencereden değil de Doktor Chen'in sırtından gelmesi gerekmiyor muydu?
Chen Ge'nin hayalet hikayeleri toplumundan anladığı kadarıyla hayalet birisini ele geçirdiğinde o kişi mental acı ve baygınlık geçirmesi gerekiyordu ama Doktor Chen ortalıkta yoktu.
Herif basit biri değil, dikkatli olmam gerek.
Chen Ge hemşireyi teselli ettikten sonra Yaşlı Wei ile birlikte Çocuk Evi'nden ayrıldılar. "Burada olanları Yüzbaşı Yan'a ilettim, şimdi nereye gidiyoruz?"
"İlk önce Yeni Yüzyıl Parkı'na geri dönmemiz lazım, bir şeyler almam gerek." Topluluk bir haftada üyelerinin dörtte üçünü kaybetmişti; silah kullanmaya zorlanmışlardı, o yüzden doğal olarak Chen Ge dikkatsiz davranamazdı. Yaşlı Wei onu sorgulamadı, Yüzbaşı Yan'ın verdiği emir Chen Ge'yi koruması gerektiği yönündeydi.
Yeni Yüzyıl Parkı'na vardıklarında Chen Ge hemen korku evine giderek çekiç, teyp, Kalem Ruhu ve Xiaoxiao'yu aldı. Ardından Batı Jiujiang Özel Akademisi'nden çizgi romanı aldı ve kokulu oğlan ile asılı öğrenciyi ona katılmaları için davet etti.
Eğer Zhang Ya burada olsaydı sıkıntı olmayacaktı.
Chen Ge iyice şişen sırt çantasına baktı ve iç geçirdi. "Hala güvenli hissetmiyorum!"
Masada yatmış kuyruğunu ısıran beyaz kediye gözü kaydı. Biraz düşündükten sonra kediyi aldı. "Kırsalda yaşayanlar, hayaletlerin kedilerden korktuğunu söylerler."
Chen Ge şaşkın bakışları içindeki kediyi hemen başka bir çantaya koydu. "Seni ne zamandır besliyorum, bu gece yardımına ihtiyacım var."
Kedi daha tepki bile veremeden iki çantayla birlikte korku evinden dışarı fırladı.
Arabanın içinde Chen Ge kedinin nefes alması için çantayı açtı. "Yaşlı Wei, arabayı sür. Bugün dağın eteğindeki Lin Guan Köyü'ne gideceğiz."
Chen Ge'nin arabaya dolu iki çantayla girdiğini gören Yaşlı Wei'nin yüzünü bir merak sardı. Chen Ge'nin aşırı tepki verdiğini düşündü. Ne de olsa normal bir insanın bakış açısına göre, kayıp çocukları aramakla insanların gözlerini oyan bir grup katili kıyaslayınca ikincisi çok daha tehlikeli görünüyordu.
"Yanına neler aldın? Niye kedi miyavlaması geliyor?" Yaşlı Wei arabayı çalıştırdı. Yüzbaşı Yan ile birlikte zehirlenme davasında çalışmıştı ve o yüzden köyün yerini biliyordu.
"Kedim bizi lanetlerden koruyabilir."
"Sen öyle diyorsan öyle olsun."
…
Saat onda nihayet Lin Guan Köyü'ne vardılar. Araba durduğunda Chen Ge arabadan indi ve peşinde beyaz kedisiyle birlikte köye koştu.
"Bekle beni!" Yaşlı Wei arabayı park etti ve kafasını kaldırdığında Chen Ge çoktan kaybolmuştu. Chen Ge Fan Yu'nun resmini çıkardı ve resimdeki evle köydeki evleri karşılaştırdı.
Lin Guan Köyü'ne giden bir yol vardı ama yol yarım kalmıştı. Köyün girişinde bitiyordu. Çevredeki binalar terk edilmişti ve bütün evler kilitliydi.
Saat daha on ama köy çoktan kararmış.
Tıpkı en son geldiği zaman gibi köyde yaşayan kimseyi göremedi.
"Etrafta böyle dolaşma; gereksiz yanlış anlaşılmalara sebep olacaksın." Yaşlı Wei nihayet Chen Ge'ye yetişti ve onu köyden çıkarmak için fırladı.
"Peki senin önerin nedir?"
"Soracak birini bulmaya ne dersin?" Yaşlı Wei kapılardan birini tıklattı. En başta adam kötü karşılasa da Yaşlı Wei rozetini gösterdikten sonra köylü kapısını itaatkar bir şekilde açtı ve onları karşıladı.
"Bugün köyde orta yaşlı bir adamla birlikte iki çocuk gördünüz mü?" Yaşlı Wei doğrudan sordu.
"Çocuk kaçırma olayı mı?" Ev sahibi dürüst bir çiftçiydi.
"Sadece soruya cevap verin."
"Hayır, artık buraya insanlar nadiren geliyor." Onlar konuşurken Chen Ge odanın içine şöyle bir göz attı. Küçük bir mihrap vardı ve onun üstünde eski günlerden kalma siyah beyaz bir resim duruyordu. Bunun dışında çiftçinin evi normaldi.
"Şu resme bir bakın, bu köyde buna benzer bir şey var mı?" Chen Ge resmi çiftçinin önüne koydu.
Adam kafasını kaşıdı. "Bu ne? Evin yanındaki şey kitaplık mı?"
"O bir tabut." Chen Ge bunu dediğinde diğer ikisi sessizliğe büründü.
"Kim kapısının önüne bir tabut koyar. Burada böyle bir şeyimiz yok." Çiftçi Chen Ge'ye kaçamak bir bakış attı. Bir nedenden ötürü adamdan korkmuştu.
"Başka bir sorum olacak, dağların içindeki Tabut Köyü'nü biliyor musunuz?"
Chen Ge Tanıt Köyü'nden bahsettiğinde çiftçinin gözleri titredi ve paniğini gizlemek için suyu kaptı. "Neden soruyorsun? Orası bir salgınla lanetlendi. Ölmeyenler oradan kaçtı. Buradaki hiçbir köylü lanetlenmemek için o ismi söylemeye cesaret edemez."
"Görünüşe göre köyden haberiniz var. Nerede olduğunu biliyor musunuz?" Chen Ge sakince konuştu ama bakışları korkutucuydu. "Oraya gidip bir bakmak istiyorum."