Dünyanın çalışan en eski demiryolu, İngiltere’nin Leeds kentindeki Middleton demiryoludur. Middleton, son 260 yıldır dünyadaki diğer demiryollarından daha uzun süredir ilerliyor. Kömürü Middleton maden ocaklarından Leeds fabrikalarına taşımak için 1758 yılında bir Parlamento Yasası ile kurulmuştur. O zamanlar raylar tahtadan yapılmıştı ve endüstrilerde yüksek fırınları çalıştırmak ve madenlerden su pompalamak için buhar motorları kullanılıyordu.
Middleton maden ocaklarını işleten Brandlingler, Rothwell’deki Fentonların yaptığı gibi kömür taşımak için nehre erişemedikleri için rakiplerine karşı dezavantajlıydı. Bu nedenle, işletme sahibi Charles Brandling’in temsilcisi Richard Humble, atların ahşap rayların üzerinden kömür yüklü vagonları çekebileceği bir vagon inşa etmeyi önerdi. İlk vagon yolu 1755 yılında Brandling arazisi boyunca inşa edildi ve Thwaite Kapısı’ndaki nehir kenarındaki rıhtımın dost komşuları oldu. Bu, 1757’de Leeds’e genişletildi. Kalıcılığı sağlamak için Brandling, Parlamento tarafından yetkilendirilen dünyadaki ilk demiryolu olan bir Parlamento Yasasında onay istedi.
En eski demiryolu Middleton
Kömürü ucuza nakletme yeteneği fiyatları düşük tuttu ve Leeds’teki birçok gelişmekte olan endüstrinin ucuz kömürü ısı ve güç kaynağı olarak kullanmasına olanak sağladı. Bu da Leeds’de çömlekçilik, tuğla ve cam yapımı, metal işleme ve bira üretimi gibi birçok endüstrinin gelişmesine yardımcı oldu.
19. yüzyılın başında buhar teknolojisinde çok ilerleme kaydedildi. Öncü mühendis Richard Trevithick, Trevithick’in Coalbrookdale demirhanesi için ürettiği ilk buharlı lokomotifin geliştirilmesinin yolunu açan ilk yüksek basınçlı buhar makinesini inşa etti. İki yıl sonra Trevithick, Pen-y-darren demirhanesi için başka bir buharlı lokomotif inşa etti.
Middleton Colliery, Salamanca adlı ilk buharlı lokomotifini 1812’de aldı. Richard Trevithick’in tasarımını ödünç alan ve daha yumuşak bir sürüş sağlamak için iki silindir kullanarak geliştiren İngiliz buhar motoru ve takım tezgahı üreticisi Matthew Murray tarafından yapıldı.
Salamanca ilk kremayer ve pinyon lokomotifiydi. Tek bir raf, dar açıklıklı rayların dışında koşuyordu ve lokomotifin sol tarafındaki büyük bir dişli çark ile tutturulmuştu. Dişli çark, merkezi baca kazanının tepesine yerleştirilmiş ikiz silindirler tarafından çalıştırılıyordu. Salamanca o kadar başarılıydı ki, maden ocağının yirmi yıldan fazla çalıştığı aynı tasarıma sahip üç lokomotif daha sipariş etti. Orijinal Salamanca yalnızca altı yıl hayatta kaldı. Kazanı patlayan ve sürücüsünü öldüren Salamanca bir daha kullanılamadı. Dünyanın ilk normal lokomotif sürücüsü James Hewitt’i öldüren başka bir kazan patlamasından sonra, Middleton Colliery buhar gücünü bıraktı ve ana çukurun yakınındaki 1 millik bir bölüm dışında at taşımacılığına geri döndü.
Buharlı lokomotif 1866’da yeniden tanıtıldı ve 1881’de demiryolu, Midland Demiryolu ile bağlantı kurmasına izin verecek şekilde 1,435 mm standart açıklığa dönüştürüldü. Demiryolu, maden ocağının kapanmasına yani 1960’lara kadar çalışmaya devam etti ve bu da gönüllüleri demiryolunun işletmesini üstlenmeye yöneltti.
Bugün, Middleton Demiryolu, birkaç eski buharlı motor ve vagonları arasında birkaç dizel lokomotif bulunan dünyanın en eski demiryolu olarak faaliyetine devam ediyor.