Günlerin son saatlerini susturduğumda, geceye seni anlatmak için aynadan yansıyan fotoğrafını öpüyorum. Bunları yazarken ruhum çekiliyor ve ben, kalbimdeki mezarlığın içinde gezintiye çıkıyorum ama ne çare; sana koştuğum sokaklar, hep çıkmaz. Sonra gece, aheste aheste karanlık olurken balkona çıkıyorum; her zamanki gibi fonda çalan şarkılar eşlik ediyor bana, son zamanlarda varlığımın bir misine ipliğine bağlı olduğu vakitlerde. Yokluğunun varlığında bitiyorum; hemşire “Kolunu uzat!” dediği zaman, yaka kartındaki ismi fark ediyorum da yine içimdeki okyanuslara, bir damla daha yaş bırakıyorum.
Biliyorum ki sen de beni özlüyorsun; en azından böyle sanıyorum. Kandırıyorum galiba kendimi; sen, beni düşünmezsin ki… “Acaba yaşıyor mu?” deme isteği gelmez, üstünde uyuyakaldığım o narin kalbine. Sen, bana sırtını ezberletirsin de ben, senden vazgeçmem.
Vakit dolduğunda sabah olacak yine ve ben, bana verdiğin ahşap arabanın peşine takılıp sana geleceğim masum rüyalarımda.