Ben hiç müzik aleti çalmadım. Ne üflemeli, ne telli nede vurmalı hiçbir çalgı aleti kullanmadım. Kullanmadım zira bu konuda zerre yeteneğim ve merakım olmadı. Özellikle büyük kentlerde, yeraltı treni girişlerinde, kalabalık popüler meydanlarda ve İstanbul İstiklal caddesi gibi insanların sel olup aktığı yerlerde “sokak çalgıcıları” görmek artık sıkça rastlanan manzaralar oldu.
İyi bir dinleyiciyim demek doğru olsa da, bir ney üflemeyi, bir keman veya saz çalmayı çok isterdim. Büyük kızım resimde olduğu kadar bu konuda da yetenekli, sanırım bu özelliklerini anneden almış. Bir müddet ney kursuna gitti, epey melodi çaldı ancak ağırlığı her zaman resim yapmaya verdiğinden, şimdi pek çalmıyor. Bir ara ben denedim, mümkün değil tek bir ses bile çıkartamadım.
Sokak çalgıcıları demiştim. İstiklal Caddesi boyunca onlarca çalgıcıya denk geldim, hoşuma gidenleri çektim. Fakat biri vardı ki makineyi doğrulttuğum da hemen çalmayı bırakarak bana hemen önünde ki yazılı kağıdı gösterdi. Kağıtta “önce bahşiş, sonra foto” yazıyordu. Cebimdeki bozukları verdim sonra neşe ile çalmaya devam etti. Ne adını sordum, ne kim olduğunu. Sorsam da söylemezdi zaten. Öylece birkaç dakika dinledim ve uzaklaştım.