Alfred Sisley Kimdir ?
Alfred Sisley Kimdir ?
Alfred Sisley Biyografi
İNGİLİZ RESSAM
Doğum: 30 Ekim 1839 – Paris, Fransa
Ölüm: 29 Ocak 1899 – Moret-sur-Loing, Fransa
Alfred Sisley’in Biyografisi
Alfred Sisley, varlıklı İngiliz göçmenlerin oğlu olarak Paris’te doğdu. Annesi Felicia Sell, bir müzik uzmanıydı ve babası William Sisley, yapay çiçekler ve ipek ihraç eden kazançlı bir işletmeye sahipti. Felicia ve William, uzun bir İngiliz kaçakçı ve tüccar soyundan gelen kuzenlerdi. Alfred, biri – en büyük erkek kardeş – genç yaşta ölen dört çocuktan biriydi. Ne yazık ki, Alfred’in 1857’de ticaret kariyeri için okumak üzere Londra’ya gönderilmeden önceki ergenliği hakkında çok az şey biliniyor. Londra’dayken, Sisley’nin zamanının çoğunu John Constable ve JMW Turner’ın National Gallery’deki sergilerini ziyaret ederek geçirdiği söyleniyor.
Sisley, 1860’ta Paris’e döndü ve burada École des Beaux-Arts’a kaydoldu . Paris’te Charles Gleyre’nin (1806-74) atölyesinde okurken sanatçılar Frédéric Bazille , Pierre-Auguste Renoir , Claude Monet ve James Whistler ile tanıştı.. Sisley’nin akademik eğitimi “teknik ve hazırlık” üzerine odaklanmıştı, ancak Gleyre yeni, “izlenimci” tarzı teşvik etmekten kısmen sorumluydu. Gleyre, özgünlüğün önemini vurgularken öğrencilerine hafızadan çizim yapmayı ve doğayı incelemeyi öğretti. Sisley’nin öğrenci çalışmalarının hiçbiri günümüze ulaşmadı ve erken dönem resimlerinden sadece birkaçı açıklanabilir. Prusya istilasının ardından Bougival’den kaçtığında 1870’den önceki çalışmalarının yok olduğu varsayılabilir. Hayatta kalan en eski resimleri, özellikle renklere olan ilgileri açısından Barbizon okulunun resimlerini andırıyor. İlk çalışmalarının iyi örnekleri , son versiyonu 1868’de Salon’a kabul edilen La Celle-Saint-Cloud (1867) yakınlarındaki Kestane Ağaçları Bulvarı’nın üç farklı yorumudur.
Sisley, Gleyre’nin stüdyosundaki eğitimleri sırasında Renoir ile yakın arkadaş oldu. Renoir, sık sık onun hoş ve karizmatik mizacından bahsederek, oğluna “[Sisley] keyifli bir insandı… ve birden Sisley ortadan kaybolacaktı. Sonra onu eski flört oyununda keşfedecektim.” Gleyre’in diğer öğrencileri arasında “çalışkan ve girişken” bir üne sahipti.
1866’da Sisley, Marie-Louise Adelaide Lescouezec (Eugénie) adında bir çiçekçiyle tanıştı. Renoir, “son derece iyi yetiştirilmiş” göründüğünü hatırladı. Yetiştirilme tarzı belirsizdir, ancak bir hesap, ailesinin mali zorluklarının onu model olmaya zorladığını ileri sürer. Erken yaşamının bir başka açıklaması, bir subay olan babasının, o genç bir kızken bir düelloda öldürüldüğünü gösteriyor. Şüpheli geçmişine rağmen, Sisley ona aşık oldu ve ölümüne kadar ona bağlı kaldı. Tanıştıktan bir yıl sonra, çiftin oğlu Pierre doğdu, ardından 1869’da bir kızı Jeanne doğdu. 1870’de Fransa-Prusya savaşının patlak vermesinden sonra, Sisley’nin mali durumu istikrarsızlaştı. Sisley babası tarafından desteklenmişti, ancak savaşın başlamasından kısa bir süre sonra işi başarısız oldu.
Babasının ölümünün ardından, Sisley ilk kez ailesini maddi olarak desteklemek için sanatına güvenmek zorunda kaldığı için kendini resme adadı. Sisley’nin stili de bu sıralarda olgunlaştı. Bir renkçi olarak gerçek potansiyelini ve aynı zamanda gevşek fırça darbeleri kullanarak doğayı yakalama yeteneğini sergilemeye başladı. Sisley’nin bu zamana ait resimleri etkileyici bir ton yelpazesini temsil ederken, ışığın karmaşık görsel efektlerini oluşturma yeteneği manzaralarına hayat veriyor. Sanat tarihçisi Christopher Lloyd’a göre, Sisley’nin kompozisyonları titizlikle organize edilmiş ve “sürekli değişim halinde olan bir dünyaya düzen getiriyor.” Kariyeri boyunca Sisley havada çalıştı , doğrudan astarlanmış bir tuval üzerine resim yaptı ve kompozisyonlarını stüdyoda nadiren rötuşladı.
Sisley’nin Empresyonist harekete olan bağlılığı hiçbir zaman bocalamamasına rağmen, tablolarını satamaması onu 1870’lerde Salon’da sergilemeye geri götürdü. Salon Jürisi onu 1867 ve 1879’da reddetse de, kariyerinin ilerleyen zamanlarında resimlerini kabul ettiler. Çalışmalarını akademik bir ortamda sergileyemediği için, Sisley resimlerini 1874’teki ilk Empresyonist sergide sergiledi. Ortaya çıkan grup, Sisley’nin beş resim sergilediği fotoğrafçı Nadar’ın atölyesinde toplandı. Louis Leroy, Charivari için bir eleştirmen, oradaydı ve başlangıçta aşağılayıcı bir terim olarak kullanılan İzlenimcilik terimini icat etti. Leroy, sanatçılara sadece izlenimlerini resmeden “sorun yaratanlar” adını verdi. Sisley, çalışmalarını 1874 ve 1890 yılları arasında istikrarlı bir şekilde sergilemeye devam etti. Diğer sanat ve kurumsal mekanlarda olduğu kadar, Empresyonist gösterilerin çoğunda da sergiledi. 1872’de Sisley, Georges Petit’in yerini aldığı 1891 yılına kadar kendisini temsil eden özel bir sanat tüccarı olan Paul Durand-Ruel ile tanıştı.
Sisley, yetişkin yaşamının çoğunu yoksulluk içinde geçirmişti, çoğu zaman mütevazı meblağlar için kredi talep etmek zorunda kalmıştı. O ve ailesi, bir düzineden fazla kez daha ucuz konut aramak için Paris’in kenar mahallelerine taşındı. Tanınma eksikliği ve korkunç mali durumu, sosyal ilişkilerden kaçınmasına neden olan duygusal sıkıntıya neden olurken, hayatı boyunca arkadaş canlısı ve sevilen biri olarak kalmayı başardı.
Sisley’nin karısıyla evlenmesi hayatının sonlarına kadar (1897) değildi. Marie, Galler’deki düğünlerinden Fransa’ya döndükten kısa bir süre sonra, Ekim 1898’de kanserden öldü. 1899 yılının Ocak ayında Sisley’nin sağlığı kötüydü. Yakın arkadaşı Monet’i kendisini ziyaret etmesi için davet etti ve Monet oradayken çocuklarına bakmasını istedi. Sisley bir hafta sonra gırtlak kanserinden öldü ve Moret mezarlığına gömüldü. Anısına bir büst dikildi.
Mayıs 1899’da Monet, Georges Petit’ten Sisley’nin çocukları için para toplamak için Hotel Drouot’ta bir müzayede düzenlemesini istedi. Petit, tablolarından yirmi yedi tanesini satarak 112.320 frank topladı. Ek olarak, Sisley’nin Port-Marly’deki Flood (1876) tablosu 1900 yılının Mart ayında 43.000 franka satıldı; bu, bir yıl önce satılan yirmi yedi tablosunun neredeyse yarısı kadardı. Sisley yaşamı boyunca ün kazanmamış olsa da, çağdaşlarının çoğu yeteneğini fark etti. Sanat eleştirmeni Wynford Dewhurst, “Sanatın her dalında kendini gösteren sanatçılar nadirdir, bir dalda mükemmel olan adam şanslıdır. İkincisinin bir örneği, bazılarının mirasını bırakan saf ve basit ‘ paysagiste ‘ Sisley’dir. şimdiye kadar boyanmış en büyüleyici manzaralar.”
İzlenimciliğin popülaritesine rağmen, Sisley yaşamı boyunca çok az tanınma ve başarı elde etti ve çağdaşlarına kıyasla hala yeterince çalışılmıyor. Ciddi bir bilimsel düşüncenin olmaması, genellikle onun parçalanmış ulusal kimliğinin bir sonucu olarak kabul edilir. Sisley, iki kez Fransız Vatandaşlığı başvurusunda bulunmasına ve reddedilmesine rağmen, hayatı boyunca İngiliz vatandaşlığını korudu. Yine de, kariyeri boyunca hareketin orijinal felsefesini sürdüren Fransız İzlenimciliğinin kurucu üyesiydi.
Sisley’nin ilk çalışmaları, Barbizon okulu ile daha sonra İzlenimcilik olarak bilinen şey arasında bir bağlantı görevi gördü. Post-Empresyonist harekete doğrudan dahil olmamasına rağmen, duyguları harekete geçirmek için yenilikçi renk ve doku kullanımı sonraki hareketin temel taşıydı.
Ressam ve eleştirmen Eugène Fromentin, Sisley’i Renoir, Monet ve Pissarro kadar yetenekli olarak değerlendirdi ve şunları yazdı: “Bir sahnenin çevresinden koparıldığı ve tanımlanamaz bir duyguya kapıldığı o şaşırtıcı algı anlarını hatasız bir şekilde aktarıyor. sanki başından beri onları arıyormuş gibi sahneler, ama yine de onları cezbederken silahsızlandıran bir çekingenlik havasıyla ortaya koyuyor. Empresyonist resim algımızı genişletiyor ve büyük Avrupalı peyzajcıların saflarına katılıyor.” Gerçekten de, çalışmaları kendi adına konuşuyor ve manzaraları yaşam ve duygu ile doldurma konusundaki muazzam yeteneğini gösteriyor. Işık ve renk konusundaki ustalığı, Paul Cézanne gibi türde çalışan sonraki sanatçıların yolunu kesinlikle açtı.