Claudio Merulo Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Claudio Merulo Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Doğum tarihi: 8 Nisan 1533, Correggio, Emilia-Romagna, İtalya
Ölüm tarihi ve yeri: 4 Mayıs 1604, Parma, İtalya
Claudio Merulo Biyografi
İtalyan besteci, orgcu ve öğretmen Claudio Merulo (1533-1604), org kompozisyonunda bağımsız bir üslubun evriminde özellikle önemliydi ve klavye tokkatasının gelişimine önemli katkılarda bulundu.
Gerçek adı Merlotti olan Claudio Merulo, kısa bir süre Brescia’daki Katedral’in orgcusu olarak görev yaptı. Daha sonra 1557’de Venedik’teki St. Mark’s’ta ikinci orgcu ve 1566’da Annibale Padovano’nun yerini alan ilk orgcu oldu (o sırada Andrea Gabrieli ikinci orgcu oldu). 1586’da Merulo Parma Dükü’nün hizmetine girdi, ertesi yıl oradaki Katedral’de orgcu oldu ve 1591’de dukalık hizmetine orgcu olarak geri döndü. Organ yapımına aktif ilgi. Eserlerinin çoğu, çeşitli üslup yeniliklerinin tarihlendirilmesini zorlaştıracak kadar, ölümünden sonra veya kompozisyonlarından yeterince uzun bir süre sonra yayınlandı.
Henüz Merulo’nun vokal çalışmaları hakkında yeterince bilgi yok; kutsal vokal polifonisinin büyük Venedik ustaları arasında yer alması mümkündür. Venedik polikoral tarzında bazı Kitleler ve bazı motetler vardır. Dört ciltlik madrigal (1566-1604’te yayınlandı) dönemin normal üslubu içinde.
Organ müziğinde Merulo ve çağdaşları, kendine özgü bir deyimsel üslubun ve enstrümana uygun biçimlerin ortaya çıktığı kritik noktada durmaktadır. Canzoni d’intavolatura d’organ’ında…. Lib. I (1592’de yayınlandı) deyimsel ayrımın mutlak olmadığını gösteren, enstrümantal topluluk için ayrı bölüm kitaplarında başka bir kaynakta görünen klavye tablosunda dört parça var.
Padovano ve Andrea Gabrieli’nin tokkataları, çıkış noktası olarak oldukça serbest bir tonlama stilini alır (orgcu tarafından şarkıcılara, özellikle de ünlülere ses vermek için çalınan küçük giriş parçaları). Toccate d’intavolatura d’organo’sunda (1604, iki kitap) Merulo, formu sıkılaştırmak için tasarlanmış birkaç öğeyi tanıtıyor. Toccata’nın normal rapsodik tarzındaki bölümler arasında, bir ya da iki bölümü, ridercar’ın taklitçi tarzında birleştirir. Aynı zamanda, aynı tematik malzemeyi kullanarak yapısal bağlantı kurarak, açılış ve kapanış bölümlerine bazı taklit çalışmaları da katıyor. Yapısal dayanıklılığa olan bu ilgi, onun ricercari’sindeki ( Ricercari d’intavolatura d’organo,1605) monotematik tedaviye doğru. Bazı durumlarda, parçanın sonlarında, daha önce tanıtılan bir karşı konuya geri döner ve onu taklit eder.
Merulo ayrıca org canzonaları, org ayinleri, birkaç orijinal enstrümantal eser ve bazı intermezziler (saraylarda icra edilen tesadüfi müzikli sahne eserleri) yazdı.
16. yüzyılda, performans ve doğaçlamanın dehası, St. Mark’s’taki orgcuların faaliyetlerinde önemli bir rol oynadı. Merulo, bir icracı olarak öyle bir üne sahipti ki, öğrencisi Girolamo Diruta’nın ( II Transilvano, kısım I, 1593; kısım II, 1608) kaleminden çıkan performans üzerine kesin çalışmadaki uygulamaları ve öğretimi merkezi hale getirildi.