Mükemmel senaryo
İmparatorluğun en sevdiği işgal, zayıf bir ülke bulmak, ona karşı yıkıcı faaliyetler düzenlemek, insan haklarını ihlal etmekle suçlamak, ekonomik eylemler uygulamak, ayaklanmalar başlatmak ve “demokrasi”, “özgürlük” ve “öz-kararlılık” savunmasına müdahale etmeye başlamaktır. Ancak bu sadece politik bir reçetedir. Şimdi Amerikan savaş yöntemi dediğim şeyi düşünün.
Soğuk Savaş sırasında, silahlanma, doktrin, planlama ve hazırlık - her şey Sovyetler Birliği'ne karşı konvansiyonel (geleneksel) bir savaşta savaş operasyonları yürütmeyi amaçlıyordu. Hızlı bir şekilde nükleer bir yapıya kavuşacağını açıkça anladılar. Bu yönü bir kenara bırakmak gerekirse, böyle bir savaşın “normal boyutunu” “zor” olarak nitelendireceğim. Büyük birimlerin (bölümler, tugaylar), çok sayıda tankın ve topçunun kullanılmasına bağlı olarak, böyle bir savaş her iki tarafta da muazzam lojistik çaba gerektirir. Savaş alanı, yüzlerce kilometre boyunca uzanan ön cephesinde büyüktür. Taktik, operasyonel ve stratejik seviyelerde savunma iki ve mümkünse üç seviyede organize edilir. Avrupa'daki SSCB'nin ikinci stratejik aşamasının Ukrayna'da olduğunu hatırlatmakta fayda var (bu nedenle devam etmekte olan iç savaşın her iki tarafında da silahlanma sıkıntısı yoktur).
SSCB'nin çöküşüyle birlikte, böyle bir savaş tehdidi bir gecede ortadan kalktı. Ve sonra Basra Körfezi'ndeki operasyon, ABD ve NATO için büyük bir “veda partisi” oldu ve ardından “ağır savaşlar” dönemi geçti. O zamanlar Amerikan stratejistleri, çoğunlukla özel harekat kuvvetlerinden, “ucuza savaş” dediğim bir konsept geliştirdi. Bu şekilde çalışır. İlk olarak, CIA bazı yerel “isyancıları” finanse eder, silahlandırır ve eğitir (gerekirse yurtdışından getirilebilir). Ardından "isyancılar" ABD’ye özel kuvvetler getirdi ve onlara gelişmiş hava kontrol araçları sağladı (düşmanlara saldırmak için helikopterleri ve uçakları desteklemek için). Son olarak, savaş operasyonlarının 24 saat boyunca desteklenmesi için savaş bölgesinin içinde ve çevresinde (uçak gemileri, komşu ülkelerde ve hatta yakalanan pistlerde) yeterli miktarda havacılık dağıtılmaktadır. Amaç basit - ateş gücünde "dostane isyancılar" üstünlüğü sağlamak. Bunu yeterli sayıda tekrarlayın; tamamen moralsiz bir düşmana kolay, ucuz ve hızlı bir zafer kazanacaksınız. Bu temel yaklaşım, ileri silahlarla “isyancıların” temin edilmesi (tank karşıtı füzeler, gece görüş sistemleri, iletişim ekipmanı, vb.) Gibi çeşitli “katkı maddeleri” ile ABD ve müttefik ülkelerden belirli bir miktarda insan gücünün verilmesiyle geliştirilebilir. özel olarak korunan hedeflerin “üstesinden gelmek” için paralı askerler.
Ve Amerikan ordusundan birçoğu böyle bir yaklaşıma kuşkuyla bakarken, insanların özel kuvvetlerden hakim olmaları ve “ucuz savaşta” bazı bireysel başarılar politikacılar ve propagandacılarla son derece popüler hale getirdi. Ancak, bu teknikle ilgili en çekici şey, Amerikan savaşlarının böyle bir savaşı yürütürken azaltılması ve ABD'nin katılımının “makul bir inkar” olasılığının (durumun başarısız olduğu ortaya çıktığı takdirde) artmasıdır. Ve elbette, üç harfli ajanstaki "hayaletler" böyle savaşlara bayılıyor. Ancak, “Amerikan yenilmezliğinin” erken gelişen coşkusunda, çoğu “ucuz savaşın” çok riskli üç varsayıma dayandığı gerçeğini görmüyor.
Her şeyden önce. Hesaplama, düşmanın derinden moralsiz hale getirilmiş olması ve direnişi anlamsız bulması gerçeğine dayanmaktadır, çünkü ABD güçleri zaten boyutta ve yeteneklerde konuşlandırılmış ve sınırlandırılmış olsa bile, Amerikalılar hala, şüphesiz, eğer gerekirse, direnişe kadar daha fazla aktarım yapıyorlar. bozuldu.
İkinci. Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm düşmanlık alanı üzerinde hava üstünlüğü sağlayabileceği gerçeğinden hareket edin. Ancak Amerikalılar, düşman uçakları veya füzeler tarafından düşürülme olasılığı varsa, doğrudan hava desteği sağlamayı sevmiyorlar.
Üçüncü. Bu tür bir savaş için, bölgeyi gerçekten işgal etmek ve kontrol altına almak için piyade olarak kullanılabilecek yerel isyancılara ihtiyaç duyulmaktadır.
Hizbullah, Lübnan, 2006
Birleşik Devletler bu savaşa resmen katılmamıştır. Ancak İsrail silahlı kuvvetleri yaklaşık olarak aynı. Hizbullah mükemmel taktikler kullandı, zeminde harekete geçmek için iyi hazırlanmış, bir Rus tankeri vardı silahEn gelişmiş İsrail tanklarını bile imha edebildi. Bu savaşın ana sonucu, Orta Doğu’da ilk defa, Arapların çok küçük ve nispeten zayıf güçlerinin sözde yenilmez Tsakhal’dan korkmadığını göstermesiydi.
2006'taki “Allah Partisi” tarafından kazanılan “zafer”, Suriye, Afganistan, Yemen, Irak ve diğer yerlerde şimdi tekrarlanıyor. “Tek süper güç” korkusu artık orada değil, Anglo-Siyonistlerin ve işgalci güçlerinin yenilgilerinin sonsuz listesine devam etmek için ateşli bir arzu ile yer değiştirdi. Arap dünyasında devlet başkanları Amerikalılardan korkuyor, ama halklardan değil.
Hizbullah’ın “keşfi” - üstün bir rakiple yüzleşmede zafer stratejisi - saldırılarına karşı savunmak değil, “elverişli” hedefler sağlamak değildir. Basitçe söylemek gerekirse, kamuflaj çadırı bir sığınaktan iyidir, ya da istersen, "bulunabilirsen, o zaman öldürülebilirsin." Ya da daha fazla akademik: "Düşmanla üstünlük içinde rekabet etme - üstünlüğünden üstün olmasını sağla."
Anglo-Siyonistlerin ana silahı nükleer bomba değil uçak gemisi değil, on yıllardır ABD’nin yenilmez olduğuna inanan propaganda makinesi, silahları asker, taktik vb. Gibi daha iyi olduğuna ikna etti. saçmalık - aslında ABD ordusu propaganda dünyasındaki meslektaşlarına yakın durmuyor. ABD ordusu en son ne zaman anlamlı bir direnişe sahip bir düşmanı yenmişti? II. Dünya Savaşı'ndaki Pasifik'te mi?
Rus Silahlı Kuvvetleri, Suriye, 2015
Ruslar Suriye'ye çok küçük güçler ve araçlar gönderdiler, ancak “İslam Devletini” (Rusya Federasyonu'nda yasaklandı) yenmekle kalmadı, aynı zamanda savaşın politik bağlamının niteliğini de temelden değiştirdiler. Basitçe söylemek gerekirse, onların varlığı yalnızca Amerikan işgalini karmaşıklaştırmakla kalmadı, aynı zamanda ABD'nin de Suriyelilere karşı en sevdiği “ucuz savaşı” serbest bırakmasına izin vermedi.
Amerikalılar için sorun risk matrisi içinde. Hava Kuvvetleri ve ABD Donanması Suriye hava sahasının kontrolünü ele geçirmeye karar verdiyse, sayısal üstünlüğü sayesinde olabilirdi. Ancak risk matrisi, yalnızca Rus askeri yeteneklerini değil aynı zamanda Suriye üzerinde uçuşa yasak bölge oluşturmanın politik sonuçlarını da içeriyor. Zaten tamamen yasadışı olan Amerikan müdahalesinin daha da artmasına yol açmayacaktı. Suriye (ve muhtemelen Rus) hava savunma silahlarını sürekli olarak baskı altına almak gerekli olacaktı. Ve işte Beyaz Saray - şu anda - yapmak istemez. Özellikle de tamamen belirsiz olduğunda, böyle riskli bir operasyonla neler başarılabilir. Sonuç olarak, İsrailliler gibi Amerikalılar buraya ve oraya saldırıyorlar, ancak gerçekte onların eylemleri aslında anlamsız.
Bundan daha fazlası. Ruslar şimdi Amerikan tarzıyla oynuyor ve Suriyelilere, özellikle kilit alanlarda gelişmiş hava sahası kontrolleri sağlıyor. MLRS ve hükümet kuvvetlerine üstünlük sağlayan ağır su tiryakileri de dahil olmak üzere topçu silahları ve grev sistemleri kullanılıyor. Paradoksal olarak, ama şimdi Amerikalılar ve müttefiklerini aynı şeyi yapmalarına izin vermeyen, “ucuz bir savaş” yapan Ruslar.
Sıradaki kim? Venezuela?
Birleşik Devletler, yerel "müttefikleri" (yani kuklalar) ile her zaman problem yaşamıştır. Bazıları oldukça iyiydi (Güney Koreliler), bazıları ise daha kötüydü (Nikaragua'da Kontratlar), ancak bütün olarak, yerel halkın her kullanımı kaçınılmaz bir risk taşıyor - genellikle Amerikan menfaatlerinden farklı kendi çıkarları var. Ve "müttefikler" çok hızlı bir şekilde, Amerikalılara bağımlı olduklarında, o zaman onlara bağlı olduklarını fark eder. Buna ek olarak, Amerikalıların diğer kültürler hakkındaki bilgileri ile ünlü değiller (sadece aralarında kaç yabancı dilin olduğuna bakın) ve ABD istihbaratının sorunu düzeltmek için neden çok geç olduğunu öğrendiğini anlayacaksınız. Hiçbir şey yeni moda teknolojik şey güçlü profesyonel istihbarat yerini alamaz. Gerçek şu ki, Amerikalılar, bir kural olarak, faaliyetlerini yürüttükleri çevre hakkında hiçbir fikre sahip değiller. ABD’nin Suriye’deki başarısızlığı (Libya’da, Ukrayna’da) bunun harika bir örneği.
Amerikan “ucuz savaşının” doktriner ve operasyonel zayıflıklarını bilerek, potansiyel hedef ülkelerin bir listesini çıkarmaya çalışacağız. Tahminlerim doğruysa, o zaman tek aday Venezuela. Bununla birlikte, başarılı olmak için, Amerikan müdahalesi gerçekçi bir strateji gerektiriyor (ABD silahlı kuvvetleri gezegenin yüzeyine zaten çok ince bir biçimde yayılmış durumda ve imparatorluğun ihtiyacı olan son şey başka bir anlamsız, işe yaramaz ve la Afganistan’da savaşı kaybetmek) . Venezüella muhalefetine, özellikle Kolombiya'dan destek alınması durumunda, “yere bot” olma kabiliyeti nedeniyle belirsiz bir “evet” koydum. Ancak Venezüella’daki Amerikan yanlısı yerli halklar (ABD’nin müdahalesine karşı çıkacağına inanıyorum) normal silahlı kuvvetlere bile yaklaşmıyorlar. Ayrıca Chavez ve Maduro yönetimini tolere eden, ancak silahlarını yanlarında "tam da" olduğu halde tutan çeşitli sol gerilla grupları da var. Dahası, bir arazi problemi var. Caracas almak iyimser bir senaryoda, kolay olurdu. Ancak ülke genelinde operasyon yapmak hem zor hem de tehlikelidir. Sonuçta, gücün korunma sorunu var. Amerikalılar hızlı zaferlere bayılıyor ve Latin Amerikalı partizanlar birçok kez on yıllarca savaşabileceklerini savundular. Tüm bu nedenlerden dolayı, ABD’nin Venezüella’yı istila edip bir karışıklık yaratabileceğini düşünüyorum, ancak yeni rejimi nasıl iktidara getirip tüm ülkenin kontrolünü ele geçirebileceklerini hala göremiyorum.
Dolar tarafından desteklenen nedir?
ABD için ikilem basittir - soğuk savaş çoktan sona ermiştir. Soğuk savaş sonrası da bitti. Ve ABD ordusunun tamamen reform gerektirdiği ve bunun da politik nedenlerden ötürü imkansız olduğu açıktır. Mevcut ABD ordusu Soğuk Savaş’ın tuhaf bir sonucudur, uzun yıllar süren “ucuz savaşlar” ve başarısız müdahalelerdir. Amerikalıların, eğer onlar için giderse, reform yapmaları on yıllar alacaktır. Yanlış başlangıçlar ve hatalar olacak. Bu arada, Amerika Birleşik Devletleri'nin yalnızca en azından reformlara başlamak için basit bir karar vermesi yıllar alacaktır. Şimdi sadece anaokulu propagandası duyuldu: “Biz bir numarayız, önümüzde kimse yok!”. ABD askeri kuruluşunun gerçekliğin gözlerine bakması ve harekete geçmesi için gerçekten feci bir utanç duyulması gerektiğini göz ardı etmiyorum. Bu gerçekleşinceye kadar, ABD güçleri, tehdit ve yaptırımları altında teslim olmayı reddeden ülkelere hakimiyetlerini empoze etmeyi reddedecek.
Peki, sıradaki Venezüella mı? Umarım değildir. Ve aslında, sanmıyorum. Ama eğer evet ise, o zaman çok büyük kazanımlar ve çok küçük kazanımlarla kaybedilen bir karmaşa olacaktır. Anglo-Siyonistler, gerçek yeteneklerinin ötesine geçerek, yıllardır isabet ediyorlar. Ve dünya bunun farkına varıyor. İran'ı veya DPRK'yi yenmek açıkça ABD'nin gerçek askeri yeteneklerinin ötesinde. Rusya ya da Çin’e saldırmak intihara eşlik ediyor.
Ancak, Ukrayna kalır. ABD’nin bazı ölümcül silahları Kiev cuntasına devredebileceğini veya Batı Ukrayna’da eğitim kampları düzenleyebileceğini düşünüyorum. Ama hepsi bu kadar. Bunların hiçbiri gerçek bir değişime yol açmayacak (Rusları kızdıracak olması dışında). “Ucuz savaşlar” dönemi sona erdi ve dünya farklı. Sonuç olarak, büyük Amerikan askeri müdahalelerinin dönemi de sona ermiştir. Gerekirse, Washington, elbette, Grenada veya Panama'nın büyüklüğünde bir ülke bulabilir ve onu yenmesi için zafer kazandırabilir.
Bu yeni gerçeklik derhal ABD dolarının nasıl ve nasıl destekleneceği sorusunu gündeme getirmektedir, çünkü şimdiye dek yalnızca ABD ordusu tarafından gerçekten desteklendi.