Sakar bir araya gelin
Benimle zehirli yulaf ezmesi
Ve yemekten hemen sonra
Hakkında şarkı söyleyeceğim silâh,
Silah, silah şarkısı.
Vladimir Vysotsky. Silah şarkısı
Benimle zehirli yulaf ezmesi
Ve yemekten hemen sonra
Hakkında şarkı söyleyeceğim silâh,
Silah, silah şarkısı.
Vladimir Vysotsky. Silah şarkısı
Silahlar ve firmalar. Kitabı V.E. Markevich'in "El Ateşli Silahları" (yani, ilgilenen herkesin "İncil'i") tarih silahlar), 1850'lerde Amerika Birleşik Devletleri'ndeki silah ustası Wesson'un Volcanic adlı en orijinal cihazın (patent 14 Şubat 1854) şarjör sisteminin tekrar eden bir tabancasını patentlediğini okuyabiliriz. Ve sonra aynı yıl aynı cihazdan ve tamamen aynı çok özel mühimmat için bir karabina da piyasaya sürdü. Ve bu silahla ünlü karabina ve Winchester tüfeğinin tarihinin tam o anda başladığı.
Ancak tarihin derinliklerine indiğimizde, Markevich'in nedense hakkında yazmadığını, ancak Volcanik ile doğrudan ilgili olanı da bulabiliriz. Yani, temelini oluşturan şey. Ve kaldıraçlı aksiyon tüfeğinin tüm bu hikayesinin çok daha erken başladığı ortaya çıktı ve buna ek olarak Bay Wesson ile değil, New York'tan Walter Hunt adında bir adamla.
Ve dünyayı henüz görmemiş bir tüfek yaratmayı düşünen, (yapmadan önce) bunun için bir kartuşa ihtiyaç duyacağına karar verdi. Ve böylece 1848'de, "Rocket Ball" adlı dünyanın ilk mermi kartuşunu önerdi. Boşluğu, ateşleme için balmumu deliği olan bir karton disk ile içinde tutulan barutla doldurulmuştu.
Evet, evet, Hunt'ın mermisinin kendi astarı yoktu! Ancak çok garip bir adı olan "Desire" tüfeği, dünyada birbiri ardına 12 mermi sığabilen namlu altı tüp şarjörüyle donatılmış ilk tüfeğiydi.
Bu arada, Walter Hunt bu tüfeğe ek olarak birçok harika icat yaptı. Dahası, modern dünyamızın görünümünü büyük ölçüde belirlediler. Çünkü aralarında mekik dikiş makinesi, çengelli iğne, kar küreme bıçağı ve çok daha fazlası var.
Yukarıda belirtildiği gibi, "Arzu" tüfeği, namlunun altına monte edilmiş boru şeklinde bir şarjöre sahipti ve fişekleri ondan kıçına doğru hareket ettirmek için bir manivela mekanizması kullanıyordu. Ancak ateşlediği kartuşlarda, tıpkı namludan doldurma tüfeğinde olduğu gibi, atıcının her atış için manuel olarak ayarlaması gereken primerler yoktu. Bu nedenle, Hunt tüfeği, şarjör tüfeğine doğru bir adım olsa da, tasarımının hala önemli bir iyileştirmeye ihtiyacı vardı.
Lewis Jennings ayrıca, şarj başlatma sistemini otomatikleştirmek ve onu gerçek bir şarjör tüfeği yapmak için Hunt tüfeğini geliştirmeye karar verdi. Daha sonra Smith & Wesson şirketinin kurucularından biri olan Horace Smith ona katıldı. Jennings ve Smith o sırada Robbins & Lawrence'taydı. Ve aynı zamanda onlara başka bir efsanevi kişi katıldı - o zamanlar Robbins ve Lawrence'ta ustabaşı olarak çalışan Benjamin Tyler Henry.
Bu tüfeğin iki dergisi var.
Astarsız Rocket Ball kartuşları için bir tane. Üst kısımda astarlar için bir mağaza var. Kolu değiştirdiğinizde, namlunun altındaki boru şeklindeki dergiden yeni bir kartuş hazneye yerleştirilecek ve aynı zamanda primer, makaranın üstündeki deliğe beslenecektir.
Kısa süre sonra Smith-Jennings tüfeği olarak bilinen geliştirilmiş bir versiyon çıktı. Ancak yine de bir "kült silahı" haline gelmedi.
Daniel Wesson, 1850'de Robbins & Lawrence'a geldi. Tüm ekip Hunt's Rocket Ball'u ve Desire tüfeğini nasıl geliştireceklerini düşünmeye başladı.
Ertesi yıl, 1851, Robbins & Lawrence Company, Horace Smith'i Londra'nın modern Hyde Park'taki Crystal Palace'da düzenlenen Great British Exhibition'a göndermeye karar verdi. Sergide Smith, daha sonra bir manivela mekanizmasına sahip hassas tüfeklerde başarıyla kullanılan, daha sonra ilk gerçekten pratik üniter kartuş haline gelen rimfire kartuşunun mucidi Louis Flaubert ile tanıştı.
ABD'ye döndüklerinde Horace Smith ve Daniel Wesson, patentlerini ihlal etmemek için Flaubert'in rimfire kartuşundan çok farklı yeni bir kartuş buldular.
Smith ve Wesson kartuşunun tasarımında, başlatıcı bileşim iki metal disk arasına yerleştirildi ve forvetin bunlar üzerindeki etkisi tutuşmasına neden olabilirdi. Aslında, dünyanın ilk kovansız kartuşunu buldular ve bunun için bir tabanca ve karabina yarattılar.
Dış (fotoğraf Alain Daubresse'nin izniyle)
Yeniden yükleme sırasında volkanik (fotoğraf Alain Daubresse'nin izniyle)
Kartuş iticinin hareket ettiği dergi yuvası (fotoğraf Alain Daubresse'nin izniyle)
İtme kolu, dergiyi kartuşlarla doldurmadan önce durana kadar döner kavramanın içine geri çekildi (fotoğraf Alain Daubresse'nin izniyle)
Smith ve Wesson, kartuş ve manivela mekanizmalı tüfek tasarımlarını 1854'te patentledi, ancak bu kartuşların ilk örnekleri elle yapıldı.
O zamanlar, bu tasarımın kartuşlarının seri üretimi için hiçbir teknoloji olmadığı ortaya çıktı, bu yüzden üretimlerinin çok pahalı olduğu ortaya çıktı. Buna rağmen, Smith ve Wesson, bu mühimmat için bir manivela mekanizmasına ve bir namlu altı şarjörüne sahip birkaç tabanca modeli yayınladı ve onlarla çalışan Tyler Henry, bunları tüfekleri için kullandı, bir manivela desteğiyle kontrol edilen bir cıvata ile sonunda "Henry'nin braketi" ve adlı.
Kesinlikle eşsiz bir fotoğraf. Elinde bir Volkanik tabanca tutan 7 Arkansas Kolordu'nun bir Kuzeyli askerini gösteriyor. Yani, hiçbir zaman standart silah olmamalarına rağmen, belirli bir kısmı Amerikan ordusuna bile girdi. Kongre Kütüphanesi
Ancak, ne tabanca versiyonunda ne de karabina versiyonunda "Volkanikler" dedikleri gibi gitmedi.
Birkaç sebep vardı. Bu, 10 mm'lik bir roket mermisinin zayıf darbe kuvveti ve yeniden doldururken sol elle çalıştırma ihtiyacıdır ki bu çok uygun değildi. Ve ayrıca, bu silahın atıcı için basitçe tehlikeli olduğu ortaya çıktı, çünkü astarı içindeki önceki merminin ucuyla delme tehlikesi vardı. Bu durumda mağaza patladı. Ve eğer bir tabanca söz konusu olduğunda hayatta kalmak bir şekilde mümkün olsaydı, karabina dergisindeki böyle bir patlamanın (özellikle sol eliyle tutarken) hem silahın kendisi hem de atıcı için ölümcül sonuçları olurdu.
Bugün, bu tür "kovansız kartuşlar" için yalnızca üç karabina bilinmektedir. Biri Bill Cody Ateşli Silahlar Müzesi'nde, diğer ikisi özel ellerde. Bunlardan biri 22-24 Mayıs 2020 tarihli Rock Adası Müzayedesinde satışa çıkarıldı.
Rock Island Auction'dan kovasız kartuşlar için Smith ve Wesson karabina. Bu karabininin özelliği, ana tetik muhafazasının alıcıya takılı olması ve kolun ayrı bir parça olması ve etrafına "sarılmış" olmasıdır. Kundağın sol tarafına "iyi bir tokalaşma" kazınmış. Horace Smith ve Daniel Wesson arasındaki ortaklığı sembolize etmesi muhtemeldir. (Revivaler.com'dan fotoğraf)
Öyleyse Tyler Henry nedir? Bütün bunlarda nasıl bir rol oynadı ve tam olarak ne yaptı? Biyografisiyle başlayalım.
Henry tüfeğinin şematik diyagramı. Kapağı ve kartuş besleme tepsisini kontrol etmeye yönelik manivela mekanizması ve kartuş kasasının kenarındaki başlatma şarjı üzerindeki etkinin etkinliğini artırmak için aynı anda iki vurucuya sahip U-şekilli kapak çok açık bir şekilde gösterilmiştir. Ve sonuçta ramrod nerede, siyah barut kartuşlarıyla onsuz yapamazsın? Ve bu tüfeğin rampası monte edildi, vidalandı. Ve kıçında tutuldu.
Benjamin Tyler Henry (22 Mart 1821 - 8 Haziran 1898), 1821'de Claremont, New Hampshire'da doğdu. Gençliğinde bir silah ustasıyla çalıştı ve Windsor, Vermont'taki Robins & Lawrence Arms Company'de ustalaşmak için çalıştı ve burada Dilek olarak bilinen tüfeği geliştirmek için Horace Smith ve Daniel B. Wesson ile çalıştı.
Benjamin Tyler Henry'nin portresi
1854'te Horace Smith ve Daniel B.Wesson, Cortland Palmer ile birlikte yeni bir şirket kurdular ve bu tüfeğin çalışma mekanizmasını geliştirdiler ve volkanik tabancayı geliştirdiler.
Üretimi, Norwich'deki (Connecticut) Horace Smith'in atölyesinde kuruldu. Orijinal adı "Smith & Wesson Company", 1855'te "Volcanic Repeating Arms Company" olarak değiştirildi. Oliver Winchester olan yeni yatırımcıların cazibesiyle eş zamanlı olarak.
Volcanic Repeating Arms Company, Volkanik tasarımın (o zamana kadar hem tabanca hem de karabina versiyonları üretildi) ve Smith & Wesson'dan mühimmat için tüm haklarını aldı. Wesson, sekiz ay boyunca fabrikanın müdürü olarak kaldı, ardından tekrar Smith'e katıldı ve yeni bir şirket "Smith & Wesson Revolver Company" kurdular.
Henry'nin tüfek şarj tertibatı. Stones River Bettlefield Milli Parkı fotoğrafı. Tennessee
Belki de bu, bu tüfeğin en orijinal parçasıydı.
Sekizgen namlu sonunda yuvarlaktı. Ve bu kısımda, namlu altı dergi ile tutturulmuş bir debriyaj takıldı. Yayı, depo boyunca oluk boyunca hareket eden kartuş itici üzerindeki bir kolu kullanarak içine hareket ettirmek ve ardından yana çevirmek gerekiyordu. Şarjör borusu bu şekilde açıldı ve kartuşlar içine yerleştirilebilir: teker teker, mermiler ileri. Sonra kavrama yerine geri döndü, iticili yay serbest bırakıldı, itici kartuşlara doğru bastırıldı. Bir namlu altı kolu ile çalışırken, tepsiye beslendiler, tokmak seviyesine yükseltildiler ve daha sonra cıvata ile odaya itildiler, ardından tüfeğin içinden ateş etmek mümkün oldu.
Kötü olan, itme kolunun ateş ederken sık sık atıcının eline yaslanmış olmasıydı, bu da (bunu savaşın sıcağında fark etmemişse) bir sonraki fişeği tedarik edememe nedeniyle ateşlemede gecikmelere yol açtı.
Ancak şimdi, Rollin White'dan bir tambur için patentini satın alarak, zaten revolver üretmeye başladılar.
Ancak Winchester, 1856'nın sonunda Volcanic Arms şirketini iflas ettirdi ve sonra kendisi satın aldı, ancak üretimi Nisan 1857'de New Haven Arms Company'yi kurduğu New Haven'a (Connecticut) transfer etti. İşi yönetmesi için Tyler Henry'yi tuttu ve ona iyi bir maaş verdi.
16 Ekim 1860'da Henry, artık Volcanic için kovansız mühimmat değil, yandan ateşlemeli kartuşlar ateşleyen .44 kalibrelik bir dergi tüfeği için bir patent aldı. Dahası, ilk Henry'nin tüfekleri o zamanlar çok pahalıydı - parça başına 50 dolar (üç aylık bir asker maaşı!), Bu yüzden 1862'nin ortasına kadar orduda kullanılmak üzere üretilmediler.
New Haven Arms Company tarafından üretilen Henry Rifle Model 1860, .44 kalibre. Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi. Washington
1864'te Henry, Winchester'a kızdı (emeği için yetersiz tazminat nedeniyle) ve Connecticut yasama meclisinin New Haven Arms'ın mülkiyetini kendisine devretmesini sağlamaya çalıştı.
Avrupa'dan aceleyle dönen Oliver Winchester, hamlenin önüne geçti ve New Haven Arms'ı Winchester Repeating Arms Company olarak yeniden düzenledi. Ve sonra Winchester, Henry tüfeğinin temel tasarımını tamamen değiştirdi ve geliştirdi.
Onu Winchester'ın ilk tüfeği olan Model 1866'ya dönüştürdü ve Henry'nin tüfeğiyle aynı .44 rimfire mermilerini ateşledi, ancak geliştirilmiş bir şarjöre sahipti. Ve en önemlisi, içine kartuş yüklemek için alıcının sağ tarafında bir "kapak" aldı. Dahası, Winchester'ın bu yeniliği kendisinin bulmadığı açıktır. Ve çalışanı Nelson King'in gelişiminden yararlandı. (Bu arada, bu ayrıntıya "kraliyet yeniliği" lakabı verildi). Ayrıca bu modelde, ilk olarak bu silahı gerçekten rahat hale getiren ahşap bir ön uç kullanıldı.
Sonuç olarak, Henry gücendi.
Winchester Repeating Arms Company'den ayrıldı. Daha sonra 1898'de ölümüne kadar özel atölyesinde silah ustası olarak çalıştı.
Henry tüfeği elinde olan kuzeyli bir asker. Kongre Kütüphanesi
Yani gördüğünüz gibi o kadar da bir şey yapmadı. Basit gelişiminin ne kadarının kurnaz patronu tarafından ezildiğini kıskanıyordu!
Kuzeyli askerler savaşta. 3 numaralı asker bir Henry tüfeğiyle silahlanmış. Genellikle, bu tür tüfeklere sahip askerler, alayın bayrağını korumakla görevlendirilirdi! Liliana ve Fred Funkenov'un “Silahlar ve Askeri Kıyafet Ansiklopedisi. 2003. - 111. yüzyılların Amerika kıtasındaki savaşlar. M .: AST / Astrel, XNUMX S.XNUMX
Bununla birlikte, 15 mermi tüfeği ABD İç Savaşı'nda tarih yazdı.
7. Illinois Gönüllü Alayı onunla silahlanmıştı ve diğer birimlerle karşılaştırıldığında (hala namludan doldurulan tabanca tüfeklerinden ateş ediyor) Kuzey ordusunun neredeyse en "katil" birimi olarak kabul ediliyordu.
Güneyliler onu aradı
"Lanet tüfek"
ve reklam iddia etti ki
Pazartesi günü yükleyebilir ve ardından Pazar gününe kadar tüm hafta boyunca çekebilirsiniz.
Elbette bu bir abartıydı.
Ancak 15 saniyede 30 el ateş edilebileceği şüphesiz. Oysa astar tüfekler dakikada maksimum iki mermi veriyordu.
Devam edecek ...