Analiz için üreme hücrelerimin bir örneğini verdikten iki gün sonra, Park Slope Food Coop'un bodrum katında tropikal bir çekirdekli meyvenin kurutulmuş meyvesini paketliyordum ve kararını açıklarken daha gürültülü iş arkadaşlarımdan birini dinlememeye çalışıyordum. birinci sınıf öğrencisini yerel bir devlet okulundan çekip, maliyetine ve ayrıntılı başvuru sürecine rağmen, onu tanınmış özel bir okula yerleştir.
Park Slope Food Coop, oryantasyonda size söyledikleri gibi, ülkedeki en eski ve en büyük aktif gıda kooperatifidir. Her sağlıklı yetişkin üye kooperatifte dört haftada bir iki saat kırk beş dakika çalışır. Karşılığında normal bir süpermarkete göre daha az kârlı bir mağazada alışveriş yapabilirsiniz; fiyatlar düşük tutulur çünkü işgücü üyeler tarafından katkıda bulunur; kimse kar elde etmiyor. Malların çoğu çevre dostudur, en azından karşılaştırmalı olarak ve mümkün olduğunda yerel kaynaklardan temin edilmektedir. Alex, Brooklyn'e taşındığımda üyeydi ve dairemden çok uzak olmadığı için ben de katıldım. Seyahat sırasında eksik vardiyalar yüzünden sık sık askıya alınmasına ve her zaman üyelerinin kendini beğenmişliği, örgütsel aptallığı ve ödeme hatlarının uzunluğu hakkında şikayette bulunmasına rağmen, üye olarak kaldım. Gerçekten de, nadiren herhangi bir şeyden şikayet eden Alex dışında tanıdığım üyelerin çoğu için (“Benim adıma şikayetimi yapıyorsun”), kooperatife hakaret etmek onun kültürüne katılımın bir yoluydu. Şikayet etmek, kooperatife ait olmanın sizi kapitalist bir ağda anlamlı bir şekilde daha az düğüm haline getirdiğine, kooperatif nüfusunun büyük ölçüde şu ya da bu türden soylulardan oluştuğunu anladığınıza inanacak kadar aptal olmadığınızı gösterdi ve yakında. Üye olmayan birine kooperatifin bir parçası olduğunuzu kabul ettiyseniz, kendinizi muhtemelen 401 (k) 'lerinde Monsanto veya Archer Daniels Midland'a yatırım yapan bağnazlardan ayırmak için acele ettiniz. Union Market veya Key Food'dan alışveriş yapanlara acıma ve öfke karışımı. Daha da kötüsü: T o New York Times raporların doğruluğu tartışmalı olmasına rağmen, bazı üyelerin dadılarını vardiyalarını yapmak için gönderdiklerini ifşa etmişti. Şimdi, çocuğunun eğitiminden söz eden kadın neredeyse kesinlikle bir bağnazdı.
Yine de, sürekli aşağılamama ve yemeklerim en iyi ihtimalle beceriksiz olmasına rağmen, kooperatifin ahlaki açıdan önemsiz olduğunu düşünmemiştim. Yiyecek ve ev eşyalarına harcadığım paranın, emeği paylaşan ve görünür kılan ve genellikle açıkça şeytani holdinglerin sorunu olmayan ürünleri taşımak için güvenebileceğiniz bir kuruma gitmesini sevdim. Ürün büyük ölçüde zehirsizdi. Kooperatif bir aşevi işletmesine yardım etti. Mahalledeki bir evsizler barınağı yandığında, “biz” —size kooperatif hakkında konuşurken birinci çoğul kişiyi kullanmayı öğrettiler - parayı yeniden inşa etmek için bağışladık.
Her dört Perşembe gecesi 'gıda işleme' olarak bilinen bir yerde çalıştım: Kooperatifin bodrum katında, 'ekibimin' diğer üyeleriyle birlikte, kuru ürünleri ve zeytinleri paketleyip tartıp fiyatlandırıyordum; Çeşitli peynirleri kestik, paketledik ve fiyatlandırdık, ancak minimum beceri gerektirdiğinden peynirden kaçınma eğilimindeydim. Genel olarak iş basitti: bodrum katındaki raflarda dökme yiyecek kutuları organize edildi. Yukarıda kurutulmuş mangolara ihtiyaç duyulursa, on poundluk kutuyu buldunuz, bir kutu kesici ile açtınız ve meyveyi küçük plastik poşetlere böldünüz ve ardından bağlayıp tek tek etiketleri basan bir tartı üzerinde tarttınız. Sonra üst kata yiyecekleri alıp alışveriş katındaki rafları yeniden doldurdunuz. Plastik eldivenlerinize ek olarak önlük ve bandana giymeniz gerekiyordu. Açık parmaklı ayakkabılar yasaktı ama hiçbir zaman bir çift açık burunlu ayakkabım olmadı. İyi ya da kötü, çoğu insan, tıpkı şu anda konuşan kadın gibi girişken ve kararlıydı - bu, yoldaşlarım için geçişin daha hızlı ilerlemesini sağladı; benim için konuşma genellikle zamanı yavaşlattı.
Lucas için doğru öğrenme ortamı değildi. Öğretmenler gerçekten denediler ve halk eğitimine inanıyoruz, ancak diğer çocukların çoğu kontrolden çıktı. '
Hemen yanında papatya çayı paketlemek için çalışan adam, 'Doğru' demek zorunda hissetti.
Açıkçası bu çocukların hatası değil. Birçoğu evlerden geliyor ... ”Mango çantalamama yardım eden kadın, dost olduğum Noor, saldırgan bir yüklem beklentisiyle biraz gerildi.
“—Hey, onlar her zaman soda içiyorlar ve abur cubur yiyorlar. Elbette konsantre olamıyorlar. '
Adam, Doğru, dedi, cezasının daha da kötüye gitmediğini belki hafifletmişti.
'Bir tür kimyasal madde yüksekler. Yiyecekleri, hangi hormonları bilenlerle dolu. Öğrenmeye çalışan diğer çocuklardan öğrenmeleri veya onlara saygı duymaları beklenemez. '
'Elbette.'
Bu tür bir değiş tokuş olmasına rağmen dır-dir Xchan g dır-dir gerçekten aşina olduğum kelime değil, ırksal ve sınıf kaygısını ifade etmek için yeni bir biyopolitik kelime değil: kahverengi ve siyah insanların biyolojik olarak aşağı olduğunu iddia etmek yerine, sempati duyduğunuz nedenlerden ötürü olduklarını iddia ettiniz. aslında onların suçu değildi - yedikleri yiyecek ve içeceklerden ödün verilmişti; tüm bu yapay boyalar içlerinde koyulaştırmıştı. Fosforik asit ve E150d içeren yüksek fruktozlu gazlı içeceği hiç yudumlamamış olan çocuğunuz daha hassas bir enstrümandı: daha saf, daha akıllı, şiddet içermeyen. Bu düşünce tarzı, sosyal eşitsizliğin yeniden üretimini meşrulaştırmak için, altmışların radikalizminin söz dağarcığını - ekolojik farkındalık, şirket karşıtı ajitasyon, vb. - konuşlandırmasına izin verdi. Kendi genetik materyalinize - en son pıhtılaşmış soya suyunda Lucas'ı beslemek - bakımını fedakarlık olarak yeniden tanımlamanıza izin verdi: bu sadece Lucas için değil, gezegen için de iyidir. Ancak cehalet ya da çaresizlik nedeniyle çocuklarının derin yağda kızartılmış, mekanik olarak işlenmiş tavukları tanımasına izin verenlerden, Brooklyn'de orantısız bir şekilde siyah ve Latin olanların, ne pahasına olursa olsun Lucas'ın korunması gerekir.
Noor küçümseme düşüncelerimi yarıda kesti: 'Bana hatırlat, çocuğun var mı?'
'Hayır.' Noor mangoları topluyordu. Torbaları bağlıyordum, tartıyor ve etiketliyordum.
'Yapamam,' dedi, 'New York okullarında gezinmekle başa çıkamazdım.'
Alex, ya da Alex ve ben, çoğalırsak bununla nasıl başa çıkacağız? Özel okul için yeterli param olsaydı, baştan çıkarılmayacağıma emin miydim? Konuyu değiştirmeye istekliydim. 'Büyürken abur cubur yedin mi?'
'Asla evde değil, arkadaşlarımla - her zaman.' Evde ne yedin? Noor Boston'luydu ve şimdi lisansüstü okuldaydı, önceki vardiyamızda öğrenmiştim.
“Lübnan yemekleri. Bütün yemekleri babam yaptı. ' Lübnanlı mıydı?
'Beyrut. İç savaş sırasında bırakıldı. '
'Ve senin annen?' Adamı yanlış etiketlediğimi, elektrik terazisine yanlış kodu girmiş olduğumu fark ettim. Onları yeniden yapmak zorunda kaldım.
Boston'luydu. O taraftaki ailem Rus, Yahudi ama o büyükanne ve büyükbabaları hiç tanımadım. '
'Kız arkadaşımın annesi Lübnanlı,' dedim bazı nedenlerden dolayı, belki de zihinsel olarak Alex'ten ve döllenme konusundan uzaklaşmak için. Alena’nın annesi de Beyrut’luydu ama Alena’nın kız arkadaşım olup olmadığını kim bilebilirdi. 'Lübnan'da hâlâ çok ailen var mı?'
Durakladı. 'Uzun Hikaye. Benim bir tür karmaşık ailem var. '
'İki saatten fazla zamanımız var,' diye haykırdım alaycı bir çaresizlikle, ama Nur üzgün ya da en azından ciddi göründüğü için çabucak yoluma devam ettim: 'Ailemdeki hiç kimse yemek yapamaz, bu yüzden biz ...' Ama sonra başladı konuş, ikimiz de gözlerimizi işimizin üzerinde tutuyoruz. Quaker pedagojisinin erdemlerini tartışan diğerleri tarafından duyulmayacak kadar sessizce konuştu.
Nur, babam üç yıl önce kalp krizinden öldü ve ailesinin büyük ölçüde hala Beyrut'ta olduğunu söyledi, ancak bu sözlerle olmasa da. Büyüdüklerini zar zor görmeme rağmen, kendimi hep onlara bağlı olduğumu düşünmüşümdür. Babamın gerçekten güçlü bir Lübnan kimliği duygusu vardı ve ben de öyleydim. Beni iki dilde yetiştirmeye çalıştılar. O çok laik bir Müslümandı, her şey kadar bir Marksistti ve ebeveynlerinden biri Hıristiyan'dı, ama ABD'de, belki de tüm ırkçılık ve cehaletlere bir tepki olarak, Boston'da bir camiye katılmaya karar verdi - gerçekten camiden çok bir kültür merkeziydi. Oraya giderek büyüdüm ve tanıdığım çocukların çoğundan bir farklılık duygusu geliştirdim. Lisede ve daha sonra üniversitede Orta Doğu politik davalarında aktif oldum ve BU'da Orta Doğu çalışmaları okudum. BU Arap Öğrenci Derneği'ne dahil oldum, ancak bazen annemin ailesi Yahudi olduğu için karmaşık olabiliyordu, hiç dindar olmasa da ve ne olursa olsun, annemle sık sık gergindi çünkü benim sadece babamınkiyle ilgilendiğimi düşünüyordu. tarih, pahasına onunla özdeşleşmişti. Neyse, babam öldükten yaklaşık altı ay sonra annem çıkmaya başladı. flört onun kullandığı kelimeydi - Stephen adında eski bir arkadaşı, MIT'de bir tür fizikçi, küçükken ara sıra çocuklarıyla oynadığımız için hep az tanıdığım; o zamandan beri boşandı. Annem bir akşam yemekte kardeşime ve bana Stephen'tan bahsetti, bizim için zor olacağını bildiğini söyledi, ama anlayacağımızı umuyordu. İkimiz de tuhaflaşmamıza ve özellikle de ağabeyim çok kızmış olmasına rağmen anladığımızı söyledik, ancak bana öfkesini dile getirdiğini sanıyorum.
Evde yaşamıyordum, dedi Noor, üniversitede son sınıftaydım ve arkadaşlarımla yaşadım, bu yüzden Stephen'ı pek görmedim, ama kardeşim Stephen'ın her zaman geleceğini söyledi ve kardeşim ve ben her ikisi de hız konusunda oldukça üzgün. İkimiz de şüpheliydik - nasıl olmazdık? - aşklarının bir geçmişi olduğundan, babam hala hayattayken başlamış olmalıydı. Kardeşime, ilişkinin muhtemelen sadece annemin kederiyle baş etme çabası olduğunu söyledim, muhtemelen ciddi değildi, ama annemle her konuştuğumda Stephen'la birlikte görünüyordu. Babamın ölümünden yaklaşık bir yıl sonra, üç aylığına Mısır'a gitmeyi planlıyordum çünkü Kahire'deki Amerikan Üniversitesinde bana bu burs teklifini Arap-Amerikan mezunları için almıştım ve ayrıca Lübnan'ı da ziyaret etmeyi planlıyordum. Anlaşmamdan birkaç gün önce annem beni aradı ve onunla öğle yemeği için buluşup buluşamayacağımı sordu. Ses tonundan bana yeniden evlendiğini söyleyeceği hemen belliydi, bunu hemen biliyordum ve bana halka açık bir yerde söylemek istediğini biliyordum çünkü ilk tepkimin geçici olabileceğini düşündü. ve sonra kardeşime kimin çıldıracağını söylemesine yardım etmemi isterdi. Kızgın olmadığıma şaşırmıştım, belki de kısmen ebeveynlerimin evliliğinin son yıllarında çok açık bir şekilde yabancılaşmış olması, ama üzgün ve biraz hasta hissettim ve Back Bay'de aşırı pahalı bir Fransız evinde tanıştık.
Noor'un öyküsünün bu noktasında, PA'nın üzerinden kurutulmuş mangoların stokta olup olmadığını - 'kurutulmuş mangolarımız kalmadı mı?' Diye soran bir ses geldi ya da gıda işlemeden birileri bir miktar getirebilir mi? Anlatısını bölmek konusunda ne kadar isteksiz olsam da, bu kaçınılmaz olarak benim işimdi. Noor'a hemen döneceğimi söyledim, önlüğümden bir tür kese yaptım, küçük, etiketli çantalardan bazılarını doldurup üst kata çıkardım. Her zamanki gibi, alışveriş katının yarı kamusal alanına saçlarımda bir banana ve pastel bir önlükle çıkmaktan utanıyordum. Koridorlar mobbinge uğradı - kooperatifin onbeş bin aktif üyesi ve altı bin fit karelik bir alışveriş alanı vardı, radikal, kasıtlı bir etkisizlikten söz etmek için değil - ve toplu bölüme giden yolumu doldurmak zorunda kaldım. mangoları bıraktığım yer. Bodrumda cep telefonu hizmeti almadım ve şimdi telefonum arka cebimde titreşti ve Alex'ten bir metin aldığımı, tek kelimelik bir sorgu: 'Sonuçlar mı?'
Bodrumda, Nur'un yanında başka bir üyenin yerimi gasp ettiğini gördüm; Çuvalladığı her şeyi bitirmiş ve sonra işimi devralmış olmalı. Kooperatifte genellikle sessiz ve yardımseverdim, ancak iç monoloğum ne kadar eleştirel olursa olsun, bu sefer dedim ki: Affedersiniz, ama Noor ile sohbetime devam edebilmek için işimi geri almak istiyorum. Bir kızgınlık izi bırakmadan kesinlikle dedi ve ben bağlamaya, etiketlemeye, tartmaya devam ettim. Sorun şuydu ki, içeri girmem diğer birkaç üyenin dikkatini çekmişti ve Noor, dinliyorlarsa hikayesine devam etmeyecekti. Sessizce çalıştık, başkalarına dinlediklerini bildiğimizi ilettik ve bu da ilgilerini daha da artırdı. Noor'un sessiz kaldığı ve hikayesinin olası sonuçlarını hayal ettiğim dayanılmaz bir on dakika geçti: Stephen ölümcül bir İslamofobik çıktı ve / veya FBI için çalıştı ve onu BU Arap Öğrenci Derneği'ni etkilemek için kullanmaya çalıştı ya da belki de ailesinin Lübnanlı kısmı, annesinin yeniden evlenmeyi planladığı için herkesi öfkeden kurtardı.
İş arkadaşlarımız en sonunda kendi konuşmalarını başlatıp bizi unuttuklarında, Noor anlatımını benim sormama gerek kalmadan aldı: Demek oradaydık bu Fransız restoranındaydık. Garson siparişimizi alır almaz, Noor bana dedi, anneme dedim ki: Stephen ile evleneceksin, değil mi? ve gergin bir şekilde güldü ve Stephen'la evliliği tartıştıklarını söyledi, bu belki bir gün olabilirdi, ama bu yüzden beni öğle yemeğine davet etmemişti, bu noktada bana evlendiğini söyleyeceğini varsaydım. kanser falan. Ama bunun yerine bana dedi ki: Nur, babanla ben bebekken bir karar verdik ve her zaman bunun doğru karar olup olmadığını merak ettim ama baban emindi ve bir anlaşmamız olduğu konusunda ısrar etti ama öldüğüne göre ben Tekrar düşünüyordum ve şimdi yanıldığımızı hissediyorum. Annem, baban, dedi Nur, tam olarak bu sözlerle olmasa da, biyolojik baban değildi, dedi. Başka bir adamdan hamile kaldım ama baban ve ben aşıktık ve bir çocuk istiyorduk ve bu yüzden evlendik, seni çocuğumuz olarak yetiştirmemize karar verdik ve bunu yaptık ve bildiğin gibi baban seni çok sevdi ve düşündü her zaman kendi çocuğu olarak senden. Ailesinde o kadar çok kargaşa, kesinti ve sürgün olmuştu ki, sanırım tamamen kendi evinizde, tamamen bizim çocuğumuz gibi hissetmenizi istedik. İlkokuldayken çok kavga ettik çünkü sana söylemediğim için pişmanlık duyuyordum, ama o noktada onun konumu, başlangıçta yanılmış olsak bile çok geç olduğuydu çünkü ihanete uğramış ve kafan karışmış hissedecektin ve bu psikolojik olarak zarar verici olurdu. Ama geçen yıl bunu sürekli düşünüyordum, dedi Nur'un annesi ona ve kendi ölümlülüğümü düşünerek ve bu haber ne kadar rahatsız edici olursa olsun size söylemem gerektiğini hissediyorum. Ayrıca, size bunu söylemenin ilişkimiz için önemli olduğunu anlamama yardımcı olan biriyle terapi görüyorum. Açık olmak istediğim şey, babanızın sizi herhangi bir babanın kızını sevebileceği kadar sevdiği ve doğru ya da yanlış olarak verdiğimiz karar ne olursa olsun, sizin için neyin en iyisi olacağına dair bir fikir verdik. Noor bana konuşmasının son bölümünü açıkça ezberledi, dedi.
'Tanrım' dedim.
Daha da çılgınlaşıyor, dedi Noor gülümseyerek. Bir garson önüme bir salata koydu ve benim yanıt vermemi beklerken annemin söylediklerini almaya çalışırken salataya baktığımı hatırlıyorum. İkimizin de orada sessizce oturup yemek yemediğimizi, cevabımın oluşmasını beklediğimizi hatırlıyorum. Biraz etki için canlandığımı hissettim çünkü hiçbir şey hissedemiyordum ve sonra annem devam etti: Noor, dedi, şimdi daha sessizce, ilk sorunuzun biyolojik babanızın kim olduğu olacağını hayal ediyorum - ki bu aslında Noor bana ilk sorum bu değildi, dedi - ve neden tüm bunları size anlatmak istediğimin bir parçası, bunun neden kesinlikle gerekli olduğunun bir parçası ve sanırım Stephen'la yeniden bu kadar ilgilenmemin bir parçası -
'Tanrım,' diye tekrarladım. Mangoları bitirmenin hikayeyi yeniden kesintiye uğratmasına izin vermemek için olabildiğince yavaş çalışıyordum. Noor benimle birlikte çalışmasının ritmini yavaşlattı ve bu da hikayeyi yavaşlatmasına neden oldu.
Doğru, dedi Noor bana. Çünkü, annem Stephen gerçek baban dedi ve sonra düzeltti: biyolojik baban. Onunla babanla tanışmadan önce çıkmıştım ve ikimiz için ilişkimizin, en azından romantik ilişkimizin uzun sürmeyeceği açık olsa da ve dikkatli olsak da hamile kaldım ve baban. Demek istediğim, Nawaf - Nawaf, babam olarak gördüğüm adamın adıydı, dedi Nur bana ve annemin her zaman 'baban' veya 'baban' dediğini duymak korkunçtu -Nawaf istedi Noor'un annesi kötü bir çocuk, dedi ve aşık oluyorduk ve bu yüzden evlenmeye ve bir aile kurmaya karar verdik. Stephen'a planımızı anlattık ve Stephen hayatının o noktasında bir çocukla hiçbir şey yapmak istemedi ve kararımıza saygı duyacağını ve hiçbir şey söylemeyeceğini söyledi. Ve Stephen, bildiğiniz gibi, sonunda kendi ailesi oldu. Komik, dedi Noor bana, hala hiçbir şey hissetmedim; Ellerimi tabağımın her iki yanındaki masanın üzerine koydum ve etkiyi beklediğimi ve beklediğimi hatırlıyorum ve olan tek şey ellerimin solmasıydı.
'Solmak mı?'
'Demek istediğim solmaya başladılar,' dedi Noor, eldivenli ellerini bana göstermek istermiş gibi çalışmasından kaldırarak. 'Her zaman tenimin koyu olduğunu düşünmüştüm çünkü babamın cildi koyu renkliydi, çünkü onun peşinden gittim, çünkü Arap-Amerikalıydım ve orada oturup ellerime bakarken hiçbir şey hissetmeden görebiliyordum. Cildim biraz beyazladı, vücudumdan renk boşaldığını hissettim, bunun nedeni muhtemelen şoktaydı, ama yani ellerimden başlayarak kendi vücudumu farklı görmeye başladım. '
Annene ne dedin? Diye sordum. Noor zeytin tenliydi. Vardiyamızın öncesine göre şimdi bana farklı mı görünüyordu?
“Tuvalete gitmem gerektiğini ve restorandan çıktığımı söyledim. Biraz komikti, ”Noor güldü,“ ona tuvalete gitmem gerektiğini söyledim, çünkü beni ön kapıdan çıkarken görebildiği için geri döneceğimi düşünmemişti. Her neyse ”—Noor'un tonu biraz değişti ve hikayesini sona erdireceğini gösterdi -“ Bana Lübnan'daki ailem hakkında soru sormuştun - şimdi karmaşık çünkü onlara ailem diyebilir miyim bilmiyorum, tam olarak . '
Hikayeyi biliyorlar mı? Diye sordum.
Babam söylemedikçe, ki bunu yaptığını hayal bile edemiyorum. Annem öyle düşünmüyor. '
Onları Kahire'de yaşarken gördün mü?
Sonunda hiçbir yere gitmedim. Büyük bir depresyona girdim ve sonunda ondan çıktığımda, yüksek okula başvurdum ve buraya taşındım. '
'Siz' —Soruyu nasıl soracağımı bilmiyordum— 'Hala kendinizi Arap-Amerikalı olarak görüyor musunuz?'
Bana sorulduğunda, üvey babamın Lübnanlı olduğunu söylüyorum. Sanırım doğru. Hala inandığım her şeye inanıyorum; nedenlerden herhangi birine dair anlayışımı değiştirmedi. Ama nedenleri önemseme hakkım, bu isme sahip olma ve dili konuşma, yemeği pişirme ve şarkı söyleme ve mücadelelerin bir parçası olma hakkım - bunların hepsi değişti, hala değişim sürecinde, olması gerekip gerekmediğini. Mesela birisi Zuccotti Park'ta Occupy’nin Arap Baharı ile olan ilişkisi hakkında bir konuşma yapmamı istedi ve ben de kalifiye hissetmedim, bu yüzden hayır dedim. Anlatamadığım pek çok insan var çünkü istemeseler bile bana farklı davranacaklar. ben bana farklı davran. '
'Bunların nasıl hissettirdiğini hayal edemiyorum, olmalı,' dedim. Önemli olanın sperm donörü olmadığını, gerçek babanın onu seven ve büyüten adam olduğunu söylemek istedim, ancak konumumu nazikçe nasıl ifade edeceğimi anlayamadan önce Alex'in gelecekteki vizyonuyla dikkatim dağıldı , birine aşık olmak, belki “bizim” çocuğumuzla şehir dışına taşınmak. Ben baba olarak kabul edilir miydim? Sadece bir bağışçı mı? Bir şey değil?
Sessiz kaldığı ve sessizliği doldurmam gerektiğini hissettiğim için, hikaye anlatımı ve el emeği arasındaki bağlantı hakkında belirsiz bir şey söylemeyi seçtim, ikincisi birinciyi nasıl kolaylaştırır, çalışma ortak bir algısal kalıp yaratır, ama onun yolu başını salladı beni görmezden geldiğini belirtti.
'Çoğu zaman hâlâ etkiyi bekliyormuşum gibi hissediyorum, restoranda hissettiğim gibi hissediyorum. Bu arada, annem ve Stephen artık birlikte yaşıyor. Evlenmediler. Hepimiz bir şeyleri yoluna koymaya çalışıyoruz. Söyleyeceğim şey, biraz benziyor - hiç cep telefonunuzdan biriyle konuşmaya devam edip aramanın düştüğünü, devam ettiğini ve sonra biraz utandığınızı fark etmediniz mi? '
Ben yaptım dedim.
“Ağabeyi tarafından gerçekten haksızlığa uğrayan ama bu konuda onunla hiç yüzleşmemiş bir arkadaşım var. Detaylar önemli değil. Ama bir gün bunu yapacak, onunla telefonda yüzleşecek cesareti buldu. Yıllardır cesaretini artırıyordu. Kardeşini aradı ve dedi ki: Sadece dinlemeni istiyorum. Tek kelime söylemeni istemiyorum, sadece dinle. Ve kardeşi tamam dedi. Ve arkadaşım ona söylemesinin çok uzun zaman aldığını, dairesinde ileri geri yürüdüğünü ve söylenmesi gerekeni söylediğini, gözlerinden yaşlar aktığını söyledi. Ama sonra konuşmayı bitirdiğinde, ancak konuşmayı bitirdiğinde, kardeşinin orada olmadığını, aramanın kaybolduğunu fark etti. Ağabeyini panik içinde aradı ve dedi ki, `` Bunun ne kadarını duydun? ve kardeşi dedi: Dinlememi istediğini söylediğini duydum ve sonra bağlantımız koptu. Ve arkadaşım her ne sebeple olursa olsun bir daha yapamadı, söylediklerini tekrarlayamadı. Arkadaşım bana bunu söyledi ve bana şimdi daha da kafası karıştığını, daha yalnız hissettiğini, çünkü son olarak erkek kardeşiyle yüzleşmekle ilgili bu yoğun deneyimi yaşamıştı ve bu deneyim onu biraz değiştirdi, hayatında büyük bir olaydı, ama bu asla gerçekten olmadı: düzensiz cep telefonu hizmeti nedeniyle kardeşiyle asla yüzleşmedi. Oldu ama olmadı. Hiçbir şey değil ama asla gerçekleşmedi. Ne demek istediğimi anlıyor musun? Noor, 'bir telefon görüşmesi yerine olan ama asla gerçekleşmeyen o noktaya kadar tüm hayatımdı' dedi.
Noor'un saatlerdir konuştuğunu hissetmeme rağmen, vardiyamızın sadece kırk beş dakikası geçmişti. Son mangolarımızı da paketlediğimizde, kasadan birisi geldi ve kasada hiç kimsenin çalışıp çalışmadığını sordu; Kasiyerlerden biri eve erken gitmek zorunda kalmıştı ve başka birine ihtiyaçları vardı. Noor, daha önce check-out yaptığını ve eldivenlerini, bandana ve önlüğünü attığını ve bana veda ettikten sonra yukarı çıktığını söyledi. Vardiyanın geri kalanını randevularla geçirdim ve saate bakmamaya çalıştım.
Vardiyam sona erdiğinde kooperatiften ayrıldım, önce birkaç torba mango satın aldım ve mevsimlik olmayan derecede sıcak olduğu için uzun bir yürüyüşe çıkmaya karar verdim. Union Street'te Park Slope ve Boerum Hill'deki mahallemde ve Cobble Hill boyunca ve birkaç millik bir yürüyüşle Columbia Caddesi'ne ulaşana kadar BQE'nin ötesinde yürüdüm. Columbia'ya doğru sağa döndüm - su solumdaydı - ve Furman oluncaya kadar yürüdüm ve daha sonra Brooklyn Bridge Park'a inene kadar bir mil kadar devam ettim, birkaç koşucu ve teneke kutular toplayan evsiz bir adam hariç alışveriş sepeti boştu. Bir bank buldum ve gökyüzündeki muhteşem köprünün kolye ışıklarına baktım ve suya yansıyarak demir korkuluğun üzerine gelecek bir dalgalanmanın düşeceğini hayal ettim. Erken çiçek açan pamuk ağaçlarının hafif, şuruplu kokusunun kokusunu alabileceğimi düşündüm, yılın başlarında bile sahte bir kaynak olarak tanımlanamayacak kadar sıcak bir sıcaklıkla karıştırıldı, ama bu hafızanın tetiklediği hafif bir koku halüsinasyonu olabilirdi - ya da buldum kendimi beyin tümörü düşünüyorum. Suyun karşısında bir helikopter, kuyruğunda yavaş bir flaşla kendini dikkatle South Street'in yanındaki şehir merkezindeki helikopter pistine indiriyordu.
Anakronik çiçeklerle bezenmiş ya da bağlanmamış gece havasını soludum ve Manhattan'ın silüetine, sayısız ışıklı pencereye ve caddedeki trafiğin sıvı safir ve yakutuna baktığımda az ya da çok her zaman hissettiğim küçük heyecanı hissettim. FDR Drive ve kulelerin mevcut yokluğu. Bu sadece benim içimde üretilen bir mekanı inşa eden bir heyecandı, asla doğal dünya değil ve yalnızca ölçek ölçülemez olduğu zaman - pencerelerin insani boyutu, bu kadar uzak mesafeden ufuk çizgisinin daha büyük mimarisiyle birleşiyor ama dağılmıyordu. Henüz var olmayan kolektif bir kişinin ifadesi, maddi imzası, hala ikamet etmeyen, çoğul sanatlar, en yakın sicillerinde bile olsa, kendisine hitap edildi. Yalnızca yüce bir kentsel deneyim benim için mümkündü çünkü ancak o zaman hesaplamanın ötesindeki büyüklük topluluk sezgisiydi. Toplu borç, belediye suyundaki eser miktarda antidepresan, geniş arteriyel trafik ağı, artan şiddette değişen hava durumu modelleri - nehrin Whitman tarafından aşağı Manhattan'a baktığımda, anlık olarak kötüye giden sanatçılardan biri olmaya karar verdim kolektivite biçimleri, kendi olasılığının kolektif figürleri, komünal bedenin önündeki propriyoseptif bir işarettir. Ufuk çizgisine girmeye çalıştığımda hissettiğim - ve onun yerine onu içine aldığım - boş olmaktan ayırt edilemeyen bir dolgunluktu, kişiliğim o kadar soyut bir kişiliğe dönüşüyordu ki bana ait olan her atom, kurguya aitti. Dünya onun etrafında yeniden düzenleniyor. Küstah işbirliği saçmalığı gibi gelmeden söylemenin bir yolu olsaydı, ona, en rahatsız edici ve acı verici şekilde bile kendinizle özdeş olmadığınızı keşfetmenin, her ne kadar kırılmış olsa da, ışıltıyı içerdiğini söylemek isterdim. Gelecek dünyanın, her şeyin aynı olduğu, ancak biraz farklı olduğu, çünkü geçmiş, şimdiki zamanımızdan olan ama asla gerçekleşmemiş olanlar da dahil olmak üzere tüm anlarında alıntı yapılabilir. Beni o gece yarısı bankta otururken görmüşsünüzdür, saçlarım bandanadan kopmuş, sorumsuz miktarda kükürtsüz mango yerken ve kendimi geleceğe yansıtırken hafif bir gözyaşı olayına maruz kalmıştım.
Nereden 10:04 . Picador'un izni ile kullanılmıştır. Telif Hakkı 2014, Ben Lerner.