II. Alman İmparatoru Wilhelm II
Wilhelm'e rehberlik etmek için eskisini, dünyayı, “böl ve ele geçir” formülünü kullandı. Tek bir denizcilik acentesi yerine, üç güçlü kuruluş ortaya çıktı: Filo Yüksek Komutanlığı, Donanma Bakanlığı ve Kaiser’in Kişisel Deniz Kabini. Her üç bölümün de başkanları doğrudan imparatora rapor verme hakkını aldı. Amirallerin ve yetkililerin entrika ve düşmanlık için nasıl fırsatlar yarattığını hayal etmek kolaydır.
Amiral von Tirpitz
Sistemin sadece entrikaya dahil olması için değil, aynı zamanda etkili bir şekilde çalışması için olağanüstü bir kişilik gerekiyordu. Alman filosunun tarihindeki bu yer, yöneticisinin özlemlerini iyi bilen ve bunların uygulanması için gerekli araçları sunan Amiral von Tirpitz'e aittir. Bununla birlikte, 1897'ten önce, Tirpitz'in kendisini Deniz Bakanlığı başkanlığına kurduğu zaman, neredeyse 10 yılı geçti. Açık Deniz Filosunun geleceğin yaratıcısı kendisi de bu on yılı “kaybetti” olarak adlandırdı. Nitekim, o yıllarda Alman gemi inşası, nihayetinde İngiltere ile bir çatışmaya yol açan bu canavarlık hızını henüz kazanmamıştı. Ancak, o yıllar kayıp olarak adlandırmak tamamen doğru olmaz. Kullanımları açıkça ifade edilmiş bir kavramın bulunmamasına rağmen, kruvazanlar da dahil olmak üzere savaş gemileri inşa edilmeye devam edildi.
Tirpitz'in gelmesinden hemen önce, Denizcilik Bakanlığı, altı yıllık bir aradan sonra, “Victoria Louise” tipi bir dizi kruvazör tarafından “teslim edildi”. Ve sadece bir seri değil, Almanya'daki bu tür tüm gemiler arasında şimdiye kadarki en büyüğü - beş ünite.
Ne Kaiser ne de Maritimes Bakanı, bu gemileri kısmen ideolojik nedenlerle değil, belki de önceki deniz kurallarının kıskançlığından dolayı bu gemileri sevdi ve şiddetle eleştirdi.
Bu gemilerde her şey garipti. İlk önce, hız. 18,5 düğümünü geçmedi - bir önceki sürüm olan Kaiserin Augusta'nınkinden üç düğüm daha az. Oldukça büyük (yaklaşık 6,5 bin ton) ve ayrıca düşük hızlı bir geminin güçlü bir şekilde korunması gerektiğini varsaymak mantıklıdır. Ancak, savunma istenen çok şey bıraktı. Yalnızca mekanik kurulum alanında etkileyici bir kalınlığa (100 mm) sahip eğimli, yalnızca zırh destesinden oluşuyordu. Çok az kişi kendilerini hizmette ayırt etmeyi başardı: Almanlar ilk kez kruvazörlerine, daha fazla zırhlı kruvazörün korunmasına girebilecek kadar güçlü ve daha da hızlı ateş edebilecek kadar güçlü olan bir 210 mm kalibreyi sundu. (Almanlar, büyük kalibreli silahlarda bile kama cıvataları kullandı.) Genel olarak, İngilizce Edgar'ın bir tür Cermen versiyonu elde edildi, ancak daha az hızlı ve daha kötü zırhlı. Fakat aynı zamanda altı yıl gecikti.
Hatalar "teknik" özelliklerle sınırlı değildi. Her ne kadar yeni kruvazörlerin kolonilerde hizmet etmesi amaçlanmış olsa da, sıcak bir iklimde, onların üzerinde yaşama koşullarının ılımlı bir şekilde ortaya konması, arzulanan şekilde bırakılmış olması anlamına geliyor. Kabinlerde ve savaş pozisyonlarında Avrupa ikliminde bile insanlar çok yüksek sıcaklıklardan acı çektiler. Sebep buhar hatlarının başarısız olmasıydı. Aşırı ısınmanın ortadan kaldırılması, güçlü fanların yardımı ile bile başarısız oldu. Uzun yolculuklar için yeterli kömür yoktu: dolu bir yük olsa bile, çok sık doldurulmalıdır. Sonunda, yüzeysel olarak bile, yüksek gövdeleri ve geniş üst yapılarıyla “louises” büyük ve hantal görünüyordu. Tabii ki, duyumlar dahil değildi, ancak geniş bir hedef alan kırılganlığı artırarak, savaş niteliklerini neredeyse geliştirmedi. Genel olarak, Almanlar oldukça büyük, fakat geriye zırhlı kruvazör aldı;
Yağmacılar için - çok yavaş ve kısa bir menzil ile. Bunları lineer filo ile birlikte kullanmak da pek mantıklı görünmüyordu, çünkü modern savaş gemilerine kıyasla bile neredeyse hız rezervi yoktu.
Bununla birlikte, başka koşullar altında (örneğin, belki de İngiltere hariç, neredeyse tüm düşmanları olan küçük veya hatta büyük bir savaşta), “Victoria Louise” gibi beş kruvazörün, en azından birkaç yıl boyunca seyirciliğin temeli haline gelmesi oldukça muhtemeldir. Alman filosunun güçleri ve muhtemelen Almanlar onlardan utanmak zorunda kalmayacaktı.
Diğer ülkelerdeki benzer savaş birimleri uzun bir ömür sürdü ve birçoğu Birinci Dünya Savaşı'nda bile aktif rol aldı. "Louise" in payı tamamen farklı bir kadere sahipti. Deniz bakanlığı başkanı Tirpitz her şeyde düzeni tercih etti ve “işe yaramaz” gemiler onun akut antipati atağı olmasına neden oldu. Kaybedenler, denizaşırı mülklerden anavatanlarına ve geri dönüşlerine sürekli olarak transfer edildi ve hizmete girdikten on yıldan daha kısa bir süre sonra, kapsamlı yeniden donanıma “mahkum edildi”.
Victoria Louise
İşler gemilerin görünüşünü bile değiştirdi: kalın “savaş” ön direği modern direğe yol açtı, üst yapılar ve köprüler yeniden yapıldı. Kazanların değiştirilmesi sonucunda, boru sayısı üçten ikiye düşürüldü. Tamamen anlaşılmaz hareketler için, eş zamanlı olarak bir çift 150-mm silahı çıkardılar; savaşta kruvazörlerin rolünü azaltan 88-grafikleri ile değiştirdiler. Aynı zamanda kömür stokunu arttırdı. Ancak, en ilginç şey: modernizasyon tamamlandıktan hemen sonra, uzun süredir acı çeken kruvazör, deniz harp gemileri ve gemi jungları için eğitim gemileri rütbesine derhal indirildi. Böylece, kariyerleri bitmek üzere. 1914 yılında bile, dünya savaşı başladığında ve Almanya tüm sınıfların gemilerinde ciddi bir kıtlık yaşamaya başladığında, “louise” kıyı savunmasına sadece kısa bir süre dikkat çekti. Aynı yılın sonunda, dördü hizmet dışı bırakma emri verildi. 1916 tarafından kaybedenler yavaş yavaş silahsızlandı ve imparatorluğun yenilgisine kadar kruvaziyer halinde işletildiler ve ardından kruvazör hurda için sessizce söküldü. Serinin en uzun gemisi en uzun sürdü.
1920’te, Victoria Louise’in Flora Sommerfeld ticari gemisine yeniden düzenlenmesi gerçekleşti. Buharlı gemide, eski savaş gemisinden çıkarılmış dört silindirik kazan tarafından üretilen buhar, üç makineden sadece birini terk etmiş; 2000 hp 12 hub hareketini geliştirmek için yeterli. Genel olarak, 6,5-bin tonluk kruvazörün kargo kapasitesinin yalnızca 3700 tescilli tonlara eşdeğer olduğu gerçeğini dikkate almazsanız, yeniden donanım bazı başarılar için düşünülebilir. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Louise’in ticaret kariyeri, savaştan bile daha kısaydı.
Zırhlı "büyük kruvazörlerin" belirgin şekilde başarısız olması, bu gemi sınıfının gelişim politikasında çarpıcı bir değişikliğe yol açtı. Aynı zamanda, süreç, kendi izlerini dolaşmış bir tavşanın çalışmasına biraz benzemeye başladı. En önemlisi, neden Almanya’nın aynı Grosse Kreuser’e ihtiyaç duyduğu konusunda net bir anlayış eksikliği.
Bir sonraki gemi Furst Bismarck, en büyük ve en iddialı olanlardan biri olan Alman zırhlı kruvaziyer temsilcisi oldu. "Furst Bismarck", üstündeki tinerin (100-milimetre) bulunduğu, kalınlığında (dar da olsa) zırh kayışı olan "Louise" ile karşılaştırıldığında neredeyse iki katı yer değiştirmiştir; Ana kalibre, aynı zamanda iyi korunan bir çift iki kule kulesinden oluşuyordu. Genel olarak, Bismarck, Rus yarı kruvazörlerini, Zafer türü yarı Karnavallarını çok daha az hatırlatıyordu, sadece daha az güçlü ve biraz daha kötü korunuyordu. Ve, bu gerçekten kötü - çok daha küçük bir aralık ile. Bununla birlikte, bu tür gemilerin Rusya için değeri hala tartışma konusuysa, Bismarck'ın Alman donanmasındaki rolü belki de kafa karıştırıcıdır. Gerçekten de, tek bir gemiden bir filonun bir “filo kanadı” oluşturmak daha saçmadır (dahası, sadece yarım düğüm). Yalnız güçlü bir akıncı olarak mı kullanıyorsun? - Biraz daha iyi: yalnız ve yeterince özerk değil. Genel olarak, tamamen askeri bir anlamda, ikinci deneyim çok daha kabul edilebilir olsa da, yeterince büyük ve pahalı bir birimin kullanımı anlaşılmaz kalmıştır.
Zırhlı kruvazör "Furst Bismarck"
Doğal olarak, denizaşırı bölgeleri cankurtaran olduğu ortaya çıktı. "Bismarck" geleneksel olarak ahşap ve münzevi metalleri kapladı ve ilk on yılını uzun yolculuklarda geçirdi. Ardından, neredeyse altı yıl süren uzun bir onarım ve yükseltme dönemi geldi, ardından kötü bir geleneğe göre, gemi sadece “canlandı” derhal silahsızlandı ve itfaiyecilere hazırlanmak için bir eğitim gemisine dönüştü. Oldukça iyi, ama barış zamanı tamamen açıklanamayan Bismarck, Birinci Dünya Savaşı sırasında ülkesine faydalı değildi.
zırhlı kruvazör "Niobe", zırhlı kruvazör "Prince Heinrich"
Benzer bir kaderi aşağıdaki deneyi doğurdu. Büyük bir lineer filosunun oluşumunu ciddiye alan Tirpitz, oldukça mantıklı bir şekilde Bismarcks'ın inşaatının sürekliliğinin paradan başka bir şey olmadığı sonucuna varmıştır ve daha ucuz ve hızlı bir zırhlı kruvazör olan Prince Heinrich'in gelişmesini talep etmiştir. Ancak, tasarımcılar onu memnun etmedi. Yer değiştirmeyi 1700 tona düşürdükten sonra, iki akslı 240 mm tareti bir tabanca ile değiştirerek, "yarı Bismarck" ı ürettiler. Zırhla kaplı alan önemli ölçüde artmasına rağmen, genel olarak, hızlı ateş topçularının yaygın bir şekilde gelişmesi nedeniyle, dünya gemi inşa fikirlerinin ana akışında yer alan kemer kalınlığı da yarı yarıya azaldı. Kendi silahlarıyla ilgili ilginç bir karar verildi. On altı inçlik kolun tamamı, iki seviyeli gövdelerde gövdenin merkezine çekildi, ancak İngiliz “iki katlı” nın aksine, silahlar, üzerinde de 88 grafik kağıdı olan tek bir zırhlı kutuya yerleştirildi. Bu düzenleme sonraki tüm Alman zırhlı kruvazörleri için geleneksel hale geldi. Avantajları vardı, çünkü yalnızca silahların kendilerini korumakla kalmayıp, gövdenin orta kısmında üst güverteye kadar oldukça geniş bir alanı da korumak mümkündü. Ayrıca açık bir kusur vardı: Bu çok katlı “tavuk kümesine” yakalanan ağır bir mermi tamamen parçalanabilir. Ve Almanlar, Falkland savaşında pratikte bu teorik pozisyonu deneyimlemek zorunda kaldılar; Scharnhorst ve Gneisenau'da ilk vuruşlardan ortaya çıkan orta silahlardı.
kruvazör "Scharnhorst"
Alman kruvazörü Gneisenau, battı 8 Aralık 1914
Dışarıdan, "Prens Heinrich", selefi "Furst Bismarck" gibi, başarısız olan kız kardeşlerine de çok benziyordu - "Louise" in öncülleri. Hepsi aynı uzun kıkırdak ve karakteristik kuvvetli kavisli yırtıcı kök ... Ve yine yeni gelenler işsiz kaldı. Bu sefer - neredeyse resmen: "Heinrich" başlangıçta kolonilerde hizmet için tasarlanmıştı. Ancak, tesadüfen, savaşın başlangıcında, kendisini genel olarak üzgün kaderini belirleyen evsel sularda buldu. Aynı şemaya göre, savaş faaliyeti yerine, “yaşamın ilk döneminde” (o zamana kadar yalnızca 12 yıllarına hizmet etti) gemi, yardımcı kategorisine daha sonra transfer edilerek modernizasyon için gönderildi.
Bu savurganlığı anlamak zor. İlke olarak, her iki ilk Alman zırhlı kruvazörü uzak okyanuslarda iyi bir şekilde kullanılabilir. Pasifik Okyanusu'ndaki o dönemde ne olacağını hayal edebiliyoruz, eğer bu sulardaki iki Spee biriminin bir filosu yerine iki çift güçlü zırhlı gemi olduğu ortaya çıktı. İngilizler (ve müttefikleri, Japonlar) ve bu nedenle tehdidi itmek için zorlanmak zorunda kaldılar, avcılara birkaç güçlü savaş gemisi filosu gönderdiler. Ancak kader gerçekte olduğu gibi şekillense ve kruvazörler tam olarak Almanya'da kalsalar da, hem Bismarck hem de Heinrich, 240-mm silahlarıyla hem Baltık'ta hem de maksimum 203 silahlı Rus zırhlı kruvazörlerine karşı yararlı olabilir. -milimetre (yeni "Rurik" hariç). Fakat Açık Deniz Filosunun komutası, muhtemelen küçük erkek kardeşlerinin kaderi göz önünde bulundurularak, onları hareket halinde kullanmaya karar vermedi.
Bu arada, deneme yanılma sonucu, Tirpitz bakanlığı, nihayet göründüğü gibi, gerekli zırhlı kruvazör tipini verdi. Bu nedenle, önümüzdeki dört yıl içinde, 1900-th'den 1903-th'e, her yıl çok benzer iki tip gemi üretildi. Prens Adalbert-Friedrich Karl ve Roon-York çiftleri, esas olarak, tek 240-mm birimlerinin iki tabancalı 210-mm ile değiştirildiği Heinrich ile aynıydı. Sonuç, her bakımdan "ortalama" olan oldukça dengeli bir gemiydi. Topçu gücü ve savunması açısından, “Asame” Armstrong'undan daha düşüktü, ancak İngiliz “ilçesi” veya Fransız “çift yönlü” tarafından silahlı sadece orta kalibreli (152 - 164-mm) silahlarla karşılaştırıldığında iyi görünüyordu. Aynı zamanda, “İngilizlerin” hızı “Almanların” hızından oldukça yüksekti. (İkinci paritedeki hareketi artırmaya yönelik utangaç bir girişim, yaklaşık olarak 400 ton yer değiştirme fiyatına yarım düğümün sefil bir artışına neden oldu.) Rus "Bayan" daha güçlü çekincelere, ancak daha az güçlü silahlara sahipti. Ve benzeri.
Genel olarak, Alman zırhlı kruvazörlerinin açıkça başarısız ya da bazı özel olarak gelişmiş olduğunu söylemek gerçekten zor. Yapımlarının kalitesi hakkında herhangi bir şikayet yoktur (geleneksel olarak yüksek). Asıl sorun onları kullanıyordu. Ve burada Almanlar makul bir çözüm bulamadılar. II. Dünya Savaşı'nın başlamasından bu yana, Adalbert ve Karl, Alman filosunun Rus filosundan önemli ölçüde düşük kaldığı ve Avrupa'da en güçlü olanlardan biri olduğu Baltık'a yerleşti. Ama ortaya çıktığı gibi, uzun sürmedi. Baltık'ın doğusundaki tek bir Alman zırhlı kruvaziyerinin bile her görünümünün Rus komutasının bütün kruvazör mürettebatını mümkün olduğunca denize götürmesini sağlamasına rağmen, düşman komutasının en az dördünü (eğer Prince Heinrich'i düşünürsek, neredeyse aynı birimleri) birleştirmek istemiyordu. ve onları açık çatışmalarda kullanmaya çalışın. Almanlar, prensipte "sorunsular" ı yakalayıp vahşice kırabilecekleri Gangut türündeki yeni korkulardan korkmaya devam etti. Ancak Rus Korkuslular asla savaş operasyonuna girmediler. Bu arada, Alman "zırhlı gemi" sayısı hızla azaldı. Kasım 1914’de iki hafta arayla iki mayın mayın tarlasında öldü: Baltık Denizi’nde, Friedrich Karl ve Kuzey Denizi’nde, kelimenin tam anlamıyla Yade Nehri’nde kendi çukurunda ve ayrıca bariyeri York’ta. Kalan çift çok sık denize girmedi, fakat “Adalbert” de kaderden kaçamadı. “Kardeşlerin” kaybından yaklaşık bir yıl sonra, özellikle bir müttefike yardım etmek için Baltık'a giden İngiliz denizaltı E-8 tarafından torpidolandı. Yalnız bırakıldığında, “Roon” eski akrabaların kaderi, “Bismarck” ve “Henry” oldu. 1916'ta, hala yaşlanmayan (on yıldan daha az bir süredir hizmette olan) gemi kovuldu ve kayan kışlaların rolünü üstlendi. Doğru, ilk önce, altı 150-mm'lik altı adet hangar ve silahlanma ve aynı sayıda uçaksavar silahı (Gotland uçak gemisi kruvazörünün bir tür öncüsü!) İle yüzer bir su uçağı tabanına yeniden inşa edilmesi gerekiyordu.
Scharngorst ve Gneisenau
Sadece bir sonraki (ve son) “geleneksel” Alman zırhlı kruvazör çifti gerçekten ünlüydü. Scharnhorst ve Gneisenau'nun öncekilerden çok daha güçlü savaş birimleri olduğuna ve tasarım ve hayatta kalma konusunda onlardan önemli ölçüde farklı olduğuna inanılıyor. Aslında, zamanla çok geç kalmış olan bu gemilerde, Almanlar yalnızca seleflerinden açıkça gördükleri yapıcı “delikleri” “takmaya” çalıştı. Hem genel düzeni hem de teknik çözümleri tamamen koruyan tasarımcılar, vücudun ortasındaki üst gövdelerdeki dört 150-mm tabancasını 210-grafik kağıdı ile değiştirdi ve toplam sayıyı altıya çıkardı. Zırh kemerinin kalınlığı bir buçuk kat arttı, bu yaklaşık olarak yabancı çağdaşların korunmasına karşılık geldi. Son olarak, hız tamamen kabul edilebilir bir 23,5 düğümüne yükseldi. İyi gelişmiş önceki projeler nedeniyle, tüm bunların fiyatı küçüktü - sadece 2000 ton ek yer değiştirme ile ilgili. Geliştiricilerin her şeyi başardığını söyleyemeyiz. Daha önce olduğu gibi, topçu, seyir mücadelesinde çok sayıda yararsızdır 88 grafiği içeren çok sayıda kalibreden oluşuyordu.
Spee (Spee) Maximilian von (1861-1914), Sayı, Alman Amiral Yardımcısı
Temelde, bu kruvazörlerin şöhretleri kendi eserleri ile değil, Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte, Amiral von Spee'nin Pasifik Filosunun ana kuvvetini oluşturdukları tesadüfen elde edildi. Kompozisyonunda oldukça güçlü olan İngiliz ve Japon birlikleri, düşman filosunu uzun ve başarısız bir şekilde yakaladılar. Sonunda, Arka Amiral Cradock tarafından yakalandı, ama ... kendisi için ölümcül bir sonuçla. Scharnhorst ve Gneisenau'nun (düzenli olarak atış pratiği için ödül aldı) iyi eğitimli topçuları, bir tanesine Good Hope da rakiplerinden daha fazla olan bir çift İngiliz zırhlı kruvazörü gönderdi. İnatçı İngiliz, “nihai çözüme” ulaşmak için bir kerede Atlantik'in uzak sularına üç kıymetli savaş uçağı göndermek zorunda kaldı. Falkland'larla yapılan savaşta Alman gemileri, Invincible and Unlexible ile ümitsiz bir savaştan sonra düştü ve 30 - 40'ten 12 inçlik mermiler aldı.
Spee filosunun destanı, Alman kruvazörlerinin geri kalanının daha iyi bir mizacı varsa (veya daha kalın bir kullanım) olsaydı ne kadar gürültü yaptığını gösteriyor. Tabii ki, onlar da Intente her zaman daha fazla gemi koyabildiğinden, intihar bombacıları tarafından okyanus yollarına katlanırlardı, ancak müttefiklere ne kadar baskı yapabileceğini tahmin edebilirsiniz. Ne de olsa, "standart" zırhlı Almanlar bile, "denizaşırı" tipindeki "avcılar" - İngiliz denizaşırı kuvveti kuvvetlerinin temeli olan savaş gücünde aşıldı. Almanya'nın kendi “okyanus” şansı vardı, ancak bunu asla kullanamadı.