Bazı kitaplar tavada yanıp söner, eğlence için okunur ve bir sonraki şanslı kişinin alması ve eğlenmesi için bir otobüs koltuğuna bırakılır, çoğu mevsim bittikten sonra unutulur. Diğerleri burada takılır, okunur ve yeniden okunur, öğretilir ve tartışılır. bazen büyük sanat nedeniyle, bazen şans nedeniyle, bazen de zamanın kültürünün bazı unsurlarını tanımayı ve yakalamayı başardıkları için.
Şu anda, hangi kitapların hangileri olduğunu çoğu kez bilemezsiniz. Müthiş gatsby piyasaya sürüldüğünde en çok satanlar arasında değildi, ancak şimdi bunu 1920'lerde belirli bir Amerikan duyarlılığının simgesi olarak görüyoruz. Elbette, sonradan görme duyuları da bozabilir; kanon belirir ve belirsizleşir. Yine de önümüzdeki haftalarda, her biri ayrı bir on yılı tanımlamaya çalışan bir liste yayınlayacağız. 1900'lerden itibaren (şimdiye kadar hiç şüphesiz tahmin ettiğiniz gibi) ve (neredeyse tamamlanmak üzere) 2010'lara gelene kadar geri sayım.
Bu listelerdeki kitapların Amerikan kökenli olması gerekmese de, her on yılda Amerikan yaşamının gerçek ya da entelektüel bir yönünü çağrıştıran kitaplar arıyorum - küresel bir mercek çok daha uzun bir liste gerektirecektir. Ve tabii ki, çeşitli ve karmaşık olduğu gibi, on yıl veya herhangi bir sayıdaki Amerikan yaşamını gerçekten tanımlayabilecek bir liste yok, bu yüzden ayrıntılılık konusunda herhangi bir iddiada bulunmuyorum. Basitçe, birlikte okunduğunda, o on yıl için edebi kültür manzarasının adil bir resmini verecek kitapları seçtim - hem olduğu gibi hem de hatırlandığı şekliyle. Son olarak, iki süreç notu: 12 bölümlük listenin tamamında kendimi yazar için bir kitapla sınırladım, böylece her ikisi de önemli olsa bile bazı çalışmaların başkalarının lehine atlandığını görebilirsiniz (örneğin, görmezden geldim Dublinliler 1910'larda dahil edebilmek için Ulysses 1920'lerde) ve çevrilmiş çalışma söz konusu olduğunda, açık nedenlerden dolayı İngilizce çevirinin tarihini kullanacağım.
Son bölümümüz için, aşağıda şu ana kadar 2010'ları tanımlayan 10 kitap bulacaksınız (korkmayın - neredeyse bitirdik). Bunun için, içinde bulunduğunuz bir anı değerlendirmenin imkansız olduğu uyarısını da ekleyeceğim ve geriye bakmadan, hangi kitapların dayanacağı ve hangilerinin hafızalarımızda eriyeceği konusunda iddialarda bulunmanın zor olduğunu ekleyeceğim. Eşit derecede ikna edici olacak başka bir 10 liste yapabilirdim (bu tüm bu listeler için doğru olabilir), ama bugün oturduğum yerden en iyi kararımı kullandım. (İçin buraya gidin 1910'lar , 20'ler , 30'lar , 40'lar , 50'ler , 60'lar , 70'ler , 80'ler , 90'lar , ve 2000'ler ).
Jennifer Egan, Goon Squad'dan Bir Ziyaret (2010)
Egan bu kitabı yayınladığında çoktan yerleşmişti, ancak onu ev ismi yapan da oydu. Ulusal Kitap Eleştirmenleri Birliği Ödülü'nü, bir Jonathan Franzen romanının yarışmaya başladığı bir yıl içinde kazandı. LA Times Franzen'in fotoğrafını yayınladı NBCC ödülünü kapsaması nedeniyle, ciddi alay . Bu arada Pulitzer ödülünü de kazandı ve yönetim kurulu, bunu 'dijital çağda büyümek ve yaşlanmakla ilgili yaratıcı bir araştırma, warp hızında kültürel değişime karşı yürekli bir merak sergileyen' olarak nitelendirdi.
Çay Obreht, Kaplanın Karısı (2011)
Bu roman, 2011'de yayımlandığında tam anlamıyla bir sansasyon yarattı - her ikisi de şaşırtıcı olmayan, adı bilinmeyen bir Balkan bölgesinde, Amerikalıların bilmediği ve gücü düşünüldüğünde şaşırtıcı olmayan Yugoslavya olan isimsiz bir Balkan bölgesinde geçen bir efsane ile aşılanmış bir hikaye olduğu düşünüldüğünde. Obreht'in sadece 25 yaşında olması (2011'de İngiltere'nin Orange Ödülü'nü kazanan en genç oydu) ve çocuk, Amerikalılar bir mucize sever. Özellikle wunderbook'u gerçekten hayal kırıklığına uğratmayan bir harika. Bu arada, bunun olduğunu biliyor muydun acentesi tarafından satılan ilk kitap ve editörünün edindiği ikinci kitap? Wunder-şehri.
Ama onu bu kadar kalıcı bir roman yapan şey bu değil. 'Ne yapar Kaplanın Karısı o kadar özel ki, tipik göçmen anıları ya da ince gizlenmiş otobiyografik romanla hiçbir ilgisi yok ”diye yazmıştı Charles Simic New York Kitap İncelemesi .
Biri bunun farkına varır Kaplanın Karısı , birçok farklı öyküsüyle muazzam karmaşıklıkta bir roman. Birincisi, bir zamanlar Yugoslavya olarak bilinen ülkenin kaderine karışmış bir hayat hikayesi olan, etnik nefret ve şiddet zamanında şefkatini ve namusunu koruyabilen, anlatıcının sevgili büyükbabası için genişletilmiş bir ağıt; aynı zamanda bu acımasız ve anlamsız savaşlarda evsiz kalan tüm bu isimsiz erkek, kadın ve çocuklar için bir ağıttır. Gibi Arap geceleri Öykü anlatıcılığı ve ölümü savuştururken ve kaçınılmaz olanı ertelerken büyüleme gücü hakkında bir kitap.
Kitap büyük bir başarıydı, bir New York Times en çok satanlar ve bir Ulusal Kitap Ödülü finalisti ve Obreht'i New Yorklu İmrenilen 40'ın altında 20 liste .
Elena Ferrante, Benim harika arkadaşım (ilk İngilizce çevirisi, 2012)
Alexandra Alter'in 2016'da belirttiği gibi, 'Elena Ferrante’nin romanlarına olan coşku o kadar yüksek ki epidemiyolojik terimlerle tanımlandı ve bu fenomeni neredeyse bulaşıcı bir hastalık gibi gösteriyor.' Evet, Ferrante Fever. Bu bir şey . Bu bir film . Ve HBO uyarlaması Kasım ayında geldiğinde daha da yaygınlaşacak. Dizi, Kuzey Amerika'da iki milyondan fazla, dünya çapında ise milyonlarca kopya sattı ve edebiyatta artan kadın arkadaşlık eğiliminin figürüydü. Yazarlara daha fazlasını yapma (ve satma) lisansı veriyor ve geri kalanımıza şunu hatırlatıyor: onları kutlayın. Bazı eleştirmenler, onu otokurgu akımının en ileri noktasına koydu, ancak Ferrante kendi çalışmalarını bu şekilde tanımlamadı. Her iki durumda da, bunların 2010'larda herkesin okuduğu kitaplar olduğu inkar edilemez.
George Saunders, On Aralık (2013)
Literary Hub ofisinde George Saunders'ın kitabının bu diziye koyması gereken bazı tartışmalar vardı. Ancak edebiyat dünyasındaki insanlar Saunders'ı yıllardır biliyor olsa da, On Aralık gerçekten bir ev ismi haline geldiğini - büyük ölçüde teşekkürler New York Times Dergisi 2013'ün ilk sayısının kapağında ilan ederek: ' George Saunders Bu Yıl Okuyacağınız En İyi Kitabı Yazdı . ' Çok tuhaf kısa öykülerle dolu bir kısa öykü koleksiyonu olmasına rağmen herkesin bitip bir kopya satın alması şaşırtıcı değil - Kitabın Amazon'da ön sipariş verildiğini ve mağazalarda tükendiğini hatırlıyorum ve doğal olarak ortaya çıktı. çok satan. Ayrıca önemli olan etkisi de var - bir Saunders hikayesini okuyan neredeyse her yazar, onun bir yönünü nasıl yansıtacağını bulmak için en azından biraz zaman harcıyor. 2006'da MacArthur Genius Ödülü'nü kazandığında, jüri onu 'genç yazar kuşağını etkilemeye devam eden ve çağdaş Amerikan kurgusuna kendi başına bir mizah duygusu, acılar ve edebi üslup getiren son derece yaratıcı bir yazar' olarak tanımladı. Ayrıca, Saunders, dışsal bir ahlaki merkez arıyorsanız, bulabileceğiniz kadar iyi bir ahlaki merkezdir, hiçbir şey için değil. Bunu da dahil ediyorum çünkü umarım ahlak ve nezaket bu on yılı tanımlama yolunda hala bir yol bulabilir. Bu konuda iyimser değilim ama Saunders muhtemelen olacaktır.
Claudia Rankine, Citizen: An American Lyric (2014)
Hem kültürel bir anı tanımlayan hem de onun için kesinlikle gerekli olan kitaplar kategorisini sunabilir miyim? . . bir şiir kitabı mı? Bu on yılda mı? (Edebiyat Merkezi editörlerinin ve benim buna inanmadığımıza dikkat edin, sadece ileri sürmeme izin verin.) Holly Bass'ın 2014'te söylediği gibi New York Times , 'Michael Brown ve Eric Garner davalarıyla ilgili ulusal gösterilerin ışığında, Vatandaş Claudia Rankine’in son şiir kitabı 'zamanında'.
Yüzen bir kapüşonun kapak resmi bile, kolları ve gövdesi kesilmiş, zamanında görünüyor. Bunu izleyen herhangi bir Amerikalı, Şubat 2012'de bir mahalle nöbetçisi gönüllü tarafından vurularak öldürülen siyahi bir genci hemen hatırlayacaktır. Ancak sanatçı David Hammons tarafından yapılan bu çalışma, 1993'te, Trayvon Martin doğmadan çok önce yaratıldı.
Ve bu Rankine'in kibirinin bir parçası gibi görünüyor: Bazı (beyaz) okuyucular için haber olarak geçen şey, (siyah) diğerleri için basitçe gündelik yaşanmış deneyimdir.
Irkçılığı, kötü etkilerinin yükünü taşımayanlar için alakalı ve hatta aşikar hale getirme zorluğu aldatıcıdır. Rankine zekice şiir biçimlerini okuyucuları silahsızlandırmaya ve muhtemelen ırkçı olma imasına karşı dikkatlice oluşturulmuş savunma mekanizmalarımızı atlatmaya zorluyor.
Oldukça süslü bir çok satanlardandı, bir şiir kitabı için başka bir başarı (hatta bir eleştiri kitabı olarak ikiye katlanan bir kitap) ve okumadıysanız okumalısınız.
Karl Ove Knausgaard, Benim mücadelem (ilk İngilizce çevirisi, Don Bartlett, 2014)
Bir başka edebi sansasyon - önce Norveç'te, kitaplar orada yayınlandığında ve daha sonra İngilizce konuşulan ülkelerde, ilk kitap 2014'te ve sonuncusu da bu yıl yayınlandı. Hari Kunzru, '2012 yılına kadar kitaplar [Norveç'te] 458.000 kopya sattı,' diye yazdı. Gardiyan , “5 milyonluk bir ülkede şaşırtıcı bir rakam.
Knausgaard’ın evlilikleri, babasının alkolizmi, ikinci karısının iki kutuplu bozukluğu ve babalığa dair çelişkili duyguları hakkındaki gözü kara tanımlamaları, Oprah'ın sırılsıklam İngilizce dünyasından daha az halka açık itiraflarda rahat olan bir ülkenin Lutherci duyarlılıklarını derinden şok ediciydi. Yorumcular, yeni edebi duyguya takıntılıydılar. Knausgaard cesur muydu yoksa utanmaz mıydı? Bu kadar çok insanın özel hayatını kendi hayatıyla birlikte ortaya çıkarmak etik miydi? Nefret mektubu ve ölüm tehditleri aldı. Amcası yasal işlem başlattı. Bir İsveçli, bir Malmö kitabevinin K bölümünü ateşe verme konusunda son derece kritik bir adım attı ve polise bunu Knausgaard'ın 'dünyanın en kötü yazarı' olduğu için yaptığını söyledi. Peki ya başlık- Benim mücadelem veya Benim mücadelem , Hitler’in kötü şöhretli otobiyografisine bir referans mı? Son kitap (henüz İngilizce yayınlanacak) Naziler hakkında 400 sayfalık bir makale içeriyor ve göçmen karşıtı kitle katili Anders Breivik'in tartışmasıyla sona eriyor. Bu adam hangi yüzü açıklıyordu? Okuyucularının ne tür bir bakışla buluşmasını istiyordu?
ABD'de bu his biraz daha az yoğundu, ancak Knausgaard, onu ince bir şekilde gizleyerek, üzerine çekecek kadar ünlüydü (ve öyle). Daha genç , Hillary Duff ile nerede sevişti ve bundan daha Amerikalı ne olabilir? Devam eden ve çok tartışılan 'otokurgu' trendinin figürü ve ilham kaynağı oldu sonsuz eleştiri ve konuşma, kınama ve övgüler ve dürüst olmak gerekirse, on yılı tanımlayan bir kitabı, hepimizin bir fikri olan birini seçmekten başka nasıl seçebiliriz?
Sadece Yanagihara, Biraz Hayat (2015)
Kitaplardan bahsetmişken, hepimizin hakkında bir fikri vardı - bu devasa, derinden üzücü romanın fanatik hayranları ve can sıkıcı hakaretleri var. Yine de daha fazla hayran, bahse girerim. 'Hiç kimse Hanya Yanagihara’nın ikinci romanını beklemiyordu, Biraz Hayat , en çok satan biri olmak için — başlangıçta uzunluğu ve rahatsız edici bazı sahneleri nedeniyle başlangıçta tereddüt eden yazar, temsilcisi veya editörü değil, 'diye yazdı Jennifer Maloney. Wall Street Journal . “Mart ayında ABD'de piyasaya sürülmesine rağmen, parlak eleştiriler eşliğinde sessizdi. Ancak son aylarda kitapçılar ve okuyucular tarafından, özellikle de insanların yoğun duygusal tepkilerini paylaştıkları Twitter'da beslenerek ivme kazandı. ' Kısa süre sonra, Booker Ödülü için uzun listeye alındığı Birleşik Krallık'ta ve daha sonra ABD'de en çok satanlar listesine girdi.
Garth Greenwell aradı yakalanması zor Büyük Eşcinsel Roman için bir aday, “henüz kimse tam olarak fark etmemiş olsa bile. Hanya Yanagihara’nın Biraz Hayat, Mart ayında yayımlanan, sezonun en çok konuşulan kitaplarından biri olarak selamlandı. 'Tour de force,' 'olağanüstü,' 'Temel ve indirgenemez' 'şaşırtıcı,' ve ' önemli bir Amerikalı romancı . ' Ancak gördüğüm kitabın hiçbir bölümü, onu temelde eşcinsel yaşamları hakkında bir roman olarak tartışmadı - eşcinsel erkeklerin sosyal ve duygusal yaşamlarının en hırslı tarihi yıllarca ortaya çıktı. ' Greenwell'in kendisi, elbette, Büyük Eşcinsel Romanının yazarıdır.
Brigid Delany, romanı kaygı çağındaki okuyucular için mükemmel bir modern klasik olarak görüyor. 'Günlük sosyal etkileşimlerimiz birkaç düzineden potansiyel binlere çıktı ve her an akıllı telefonlarımızda yanımızda taşıyoruz' diye yazdı. Gardiyan .
Huzursuz sermaye, tavşanı kovalayan tazılara her türlü zanaatkarlıktan daha çok benzeyen bir çalışma hayatı anlamına gelir. Bizi bir araya getirecek dinlenme, mola, ortak inanç yoktur ve rüyalar ile gerçeklik arasında bir boşluk vardır; istediğin büyük hayat, kurduğun küçük hayattır.
Ama eğer kaygı çağımızın yüküyse, dostluk onun merhemidir.
Arkadaşlık teselli eder Biraz Hayat , anksiyeteyle dolu herhangi bir yaşamda olduğu gibi ve burada o kadar zarif bir şekilde gerçeğe benziyor ki - güzellik ve karanlık akımlarla dolu - neredeyse gerçeğe yaklaşıyor.
Arkadaşlarım beni ağlattıysa Biraz Hayat yaptım, onlar benim arkadaşım olmayacaktı, ama yine de onun işaretini alıyorum.
Viet Thanh Nguyen, Sempatizatör (2015)
Nguyen’in ilk romanı Pulitzer de dahil olmak üzere yalnızca bir dizi ödül kazanmakla kalmadı, aynı zamanda bir şekilde hemen gerekli hissetti: sanki her zaman kanonun bir parçasıymış gibi, ama daha yeni yazılmış gibi. İçinde New York Times , Philip Caputo vurgulanmış Vietnam'da doğmuş, ABD'de büyümüş ve Vietnam savaşına getirilmiş 'farklı bakış açısı' Nguyen. 'Kitabı literatürdeki bir boşluğu dolduruyor, daha önce sessiz olana ses veriyor ve geri kalanımızı 40 yıl önceki olaylara yeni bir ışıkla bakmaya zorluyor.'
Ancak bu trajikomik roman, daha evrensel temaları aydınlatmak için tarihsel bağlamının ötesine uzanıyor: Doğu ile Batı arasındaki ebedi yanlış anlamalar ve yanlış anlamalar ve doğru ile yanlış arasında değil, doğru ile doğru arasında seçim yapmaya zorlanan insanların karşılaştığı ahlaki ikilem. İsimsiz kahramanı-anlatıcı, anonimliğine rağmen unutulmaz bir karakter, bölünmüş bir kalbi ve zihni olan Amerikanlaştırılmış bir Vietnamlı. Nguyen’in bu tür ikircikli kişiliği tasvir etme becerisi, Conrad, Greene ve le Carré gibi ustalarla karşılaştırıldığında olumludur.
Ron Charles da, aradı 'Kesinlikle yeni bir savaş kurgu klasiği' ve bazı pasajlarının çağdaş alaka düzeyine işaret etti, ancak onu 'işkencenin ahlakı hakkındaki mevcut ruh arayışımıza bağlı hissetmek için çok büyük bir roman' olarak nitelendirdi. Ve bu, Güneydoğu Asya'daki yanlış yolumuza ilişkin düşünceli bir düşünceden bile daha fazlası. Bu tarihi anları aşan Nguyen, insan hayatının yalnızlığını, kardeşliğin bedelini ve sempatimizin trajik sınırlarını çekiyor. '
Colson Whitehead, Yeraltı Demiryolu (2016)
Her ödülü kazandığından bahsetmiyorum bile, herkesin okuduğu bir kitap daha var: Pulitzer Ödülü, Ulusal Kitap Ödülü, Arthur C. Clarke Ödülü ve 2017 Andrew Carnegie Mükemmellik Madalyası. Oprah ayrıca kitap kulübü için seçti ve Booker için uzun listeye alındı. Önemli değil. Ve şaşırtıcı değil - kitap, Michiko Kakutani yazdı , 'Okuyucuyu köleliğin korkunç insani bedellerine dair yıkıcı bir anlayışla baş başa bırakan güçlü, neredeyse sanrısal bir roman.' 2016 aynı zamanda, köleliğin mirasının giderek haberlerde ve kültürel ilgimizde arttığı bir yıldı ve bu nedenle Kakutani'nin işaret ettiği gibi, kitabın bazı vahşetleri “bugün yankılanıyor: silahsız polis cinayetleri siyah adamlar ve oğlanlar, genellikle azınlıkları hedef alan dur-kalk politikaları ve politikacıların önyargı ve korkuyu artırmak için kullandıkları göçmen karşıtı dil. Bay Whitehead bu tür paralellikleri italik yapmıyor. Buna gerek yok. Burada anlattığı üzücü öykü, Afrikalı-Amerikalıların ve göçmenlerin acı çekmeye devam ettiği adaletsizliklerin arka öyküsüdür, ancak yalnızca Faulkner'ın dediği gibi, “geçmiş asla ölmedi. Geçmiş bile değil. '
Tommy Orange, Orada (2018)
Bu liste için 2018'den bir kitap seçmek gerçekten zor, ancak en az birinin ilk 10'a girmesi gerektiğini düşündüm ve bu nedenle seçtim Orada Oakland'da yaşayan çağdaş Amerikan Yerlileri hakkında karmaşık ve şanlı bir roman ŞU aranan ' yılın en heyecan verici ilk romanı . ' Ve onlar sadece onlar değildi.
' Evet, Tommy Orange’ın Yeni Romanı Gerçekten O Kadar İyi , ”Colm Tóibín romanı“ kimlik ve onun kırık alternatifleri üzerine hırslı bir meditasyon, zaman, yoksulluk ve kentsel yaşam merceğinden süzülen mit üzerine, kırılganlığından dolayı gelenek üzerine daha da baskıcı, sanki Oakland'ı, şehri büyük ve büyüleyici karakterlerinin benzerliğinde yeniden yaratmak için bir arzu ve hayal merkezi olarak yeniden şekillendiriyor. '
Aynı zamanda günümüzün adil bir yansımasıdır. 'Karışıklık ve belirsizlik, iki dünya arasında sıkışıp kalma, kayıp ve kayıp hatırasıyla, aynı zamanda kafa karışıklığı, dikkat dağınıklığı ve tedirginlikle deforme edilmiş bir hayat yaşama fikri, bazı karakterleri harekete geçirir ve ses çıkarır. beyin uyumsuzlukla yoğunlaşmak için yanıyor, ”diye yazıyor Tóibín. 'Orange’ın karakterleri aynı zamanda günümüzün sıradan olasılıklarından, ortak arzu ve duygulardan da besleniyor.' Hepsine şunu söylüyorum: aynı.
Ayrıca bakınız:
Jonathan Franzen, Özgürlük (2010),Patti Smith, Sadece çocuklar (2010),Rebecca Skloot, Henrietta'nın Ölümsüz Yaşamı Eksikliği (2010), Siddhartha Mukherjee, Tüm Hastalıkların İmparatoru (2010),Sheila Heti, Kişi Nasıl Olmalıdır? (2010), David Mitchell, Bin Sonbahar veya Jacob de Zoet (2010), Tao Lin, Richard Yates (2010), Gary Shteyngart, Süper Hüzünlü Gerçek Aşk Hikayesi (2010), Laura Hillenbrand, Kırılmamış (2010),Julian Barnes, Bir Son Anlayışı (2011),Jesmyn Ward, Kemikleri Kurtar (2011),Haruki Murakami, 1Ç84 (ilk İngilizce çevirisi, 2011),Ernest Cline, Hazır Oyuncu Bir (2011),E. L. James, Grinin Elli Tonu (2011), Ben Lerner, Atocha İstasyonundan Ayrılma (2011), Karen Russell, Swamplandia! (2011), Tom Perrotta, Artıklar (2011),Maria Semple, Bernadette nereye gittin? (2012),Cheryl Başıboş, Vahşi (2012), Gillian Flynn, Gone Girl (2012),Kate Atkinson, Hayattan Sonra Hayat (2013), Chimamanda Ngozi Adichie, Americanah (2013), Rachel Kushner, Alev Atıcılar (2013), Donna Tartt, Saka Kuşu (2013), Ben Lerner, 10:04 (2014), Rachel Cusk, Anahat (2014) Elizabeth Kolbert, Altıncı Yok Oluş (2014), Roxane Gay, Kötü Feminist (2014), Helen Macdonald, H Hawk içindir (2014),Jenny Offill, Spekülasyon Bölümü (2014) Anthony Doerr, Göremediğimiz Tüm Işık (2014), Eula Biss, Bağışıklık Üzerine (2014),Marlon James, Yedi Cinayetin Kısa Tarihi (2014),Ta-Nehisi Kaplamaları, Dünya ve Benim Arasında (2015) Lauren Groff, Kaderler ve Hiddetler (2015),N. K. Jemisin, Beşinci Sezon (2015), Paul Beatty, Satış (2015), Maggie Nelson, Argonotlar (2015),Naomi Alderman, Güç (2016), Emma Cline, Kızlar (2016), Han Kang, Vejetaryen (ilk İngilizce çevirisi, 2016),Susan Faludi, Karanlık Oda'da (2016), Matthew Desmond, Tahliye (2016), Hisham Matar, Geri dönüş (2016), Garth Greenwell, Sana Ne Ait (2016), David Grann, Çiçek Ayının Katilleri (2017) Min Jin Lee, Pachinko (2017) Patricia Lockwood, Papaz (2017), Celeste Ng, Her Yerde Küçük Yangınlar (2017), Carmen Maria Machado, Vücudu ve Diğer Partiler (2017), Ta-Nehisi Coates, Sekiz Yıl İktidardaydık (2017), Masha Gessen, Gelecek Tarihtir (2017), Sally Rooney, Arkadaşlarla Sohbetler (2017), Ottessa Moshfegh, Başka bir Dünya için özlemini çeken (2017) George Saunders, Bardoda Lincoln (2017), Jesmyn Ward, Söyle, Gömülmemiş, Söyle (2017), Mohsin Hamid, Batıdan Çık (2017), Lisa Halliday, Asimetri (2018), Michael Wolff, Ateş ve öfke (2018)