Hakkında "yeni Soğuk Savaş" yazmadı, muhtemelen sadece çok tembeldi. Aslında, Rusya ve ABD'nin yarım yüzyıl önce olduğu gibi nükleer cephaneleriyle ölçüleceğine inanmak saf. Ülkelerin yetenekleri temelde farklıdır: bu açıkça askeri bütçelerden görülmektedir. Stockholm Dünya Araştırma Enstitüsü'ne göre, 2017 yılı için ABD savunma bütçesi 610 milyar dolar, Rusya - 66 milyar olarak gerçekleşti. Genel olarak bu fark, silahlı kuvvetlerin taktik potansiyelini stratejik olandan daha fazla etkiler. Bununla birlikte, Amerikan nükleer kalkanı, bir bütün olarak, daha modern ve daha da önemlisi daha korumalı görünüyor.
ABD nükleer triadının temelinin katı yakıtlı balistik füze denizaltıları (SLBM'ler) UGM-133A Trident II (D5) olduğunu hatırlayın. Onlar on dört stratejik Ohio tipi denizaltıya dayanıyor. Dört tekne daha, Amerikalılar tarafından cruise füzesi taşıyıcısı altına alındı. Ohio'daki stratejik teknelerin her biri, 24 balistik füze taşıyor: Dünyadaki hiçbir denizaltı böyle etkileyici bir cephaneye sahip olamaz ve başka hiçbir SLBM'nin de Trident II (D5) kadar özelliği yoktur. Ancak, Amerikalıların kendi zorlukları var. Ohio'nun kendisi üçüncü nesil bir denizaltından uzaktır (şimdi hatırlıyoruz ki, hem ABD hem de Rusya zaten dördüncüden tam olarak faydalanıyorlar). İdeal olarak, bu teknelerin değiştirilmesi gerekiyor, ancak şu ana kadar önemsiz bir şey yok. "Columbia" projesi durdu.
Prensip olarak, garantili bir perakende satış grevi için, Rusya’nın yeteri kadar toprak tabanlı nükleer ve mayın tabanlı nükleer kompleksleri olacaktı. Ancak, mevcut sistemlerin tüm avantajlarıyla, bu tür sistemler stratejik denizaltılardan daha savunmasızdır. Kısmen, bu arada, kırılganlıkla ilgili kavramsal kusurları olan “Barguzin” ismini alan şimdi iptal edilen “nükleer tren” e geri dönüş nedeni budur. Genel olarak, bir nükleer triadda görünmez ve sessiz bir nükleer cephaneliğe sahip olmaktan daha cazip bir şey yoktur, üstelik yerini değiştirebilecek.
Eski tekneler, eski zorluklar
Rusya için sorun, 667BDRM Dolphin projesinin ikinci ve üçüncü kuşaklarının mevcut denizaltılarının ahlaki olarak modası geçmiş olmalarından kaynaklanmaktadır. Çin'in, 094 “Jin” teknelerini Sovyet gemi yapımı okuluna dikkat ederek yaptığı gerçeği hiçbir şey ifade etmiyor. Ya da daha doğrusu diyor, ancak yalnızca Göksel İmparatorluğun başka hiçbir teknolojisinin olmadığı (yani Amerikan). "Yunus" - en düşük gürültülü denizaltı değil. Eski Los Angeles tipi Amerikan teknesinin, Barents Denizi'ndeki 667BDRM projesinin bir denizaltısını, 30 kilometreye kadar bir mesafede keşfettiğine inanılıyor. Virginia ve Sivulf için bu göstergenin daha iyi olacağı varsayılmalıdır.
Bu tek sorun değil. 667BDRM projesinin her denizaltı on altı R-29RMU2 “Sineva” füzesi taşıyor. Tüm avantajları için, sıvı roketlerin kullanımı, daha önce sözü edilen Trident II (D5) gibi katı yakıtlı füzelerle karşılaştırıldığında, bir dizi riskle doludur. Sıvı yakıtlı roketlerin bakımı için denizaltının sesini artıran çok sayıda donanıma ihtiyaç duyulur. Ve yakıtın toksik bileşenleriyle çalışmak, neredeyse küresel oranlarda bir trajedi haline dönüşebilecek kaza riskini artırır. K-219 denizaltısının ölümüne yol açan füze tanklarının basınçsızlaştırıldığını hatırlayın.
Kurtuluş - Bulava'da.
Bu anlamda, bildiğimiz gibi, Amerikan Trident'inden hava kütlesi bakımından daha düşük olan ve bir takım teknik problemleri olan katı yakıtlı Bulava, modernize edilmiş olsalar bile eski roketlerden çok daha iyi bir seçenek olarak görülüyor. Bulava, 11'a kadar binlerce kilometre, başlangıç 36,8 tona ve 1,15 tona kadar bir düşüş kütlesine sahiptir. Roket, altı ayrı bireysel rehberlik savaş başlığı taşıyabilir. Karşılaştırma için, atılan “Trident II (D5)”, 2800 kg'dır.
Performansta neden bu kadar büyük bir fark var? Topol ve Bulava'nın Baş Tasarımcısı Yuri Solomonov tarafından belirtildiği gibi, roketin taşıma yükündeki bir düşüş, roket tahrik motorunun çalıştığı ve iyi gözlemlenip tahrip edilebildiği zaman, düşük aktif bir uçuş bölümü dahil olmak üzere hayatta kalma oranının artmasıyla ilişkili sahne. Solomonov, "Topol-M'de ve Bulava'da, aktif bölge, 3 - 4 zamanlarında, yerli füzelere kıyasla, Amerikan, Fransız ve Çin füzelerine kıyasla daha küçük -" dedi.
Bununla birlikte, daha önemsiz bir sebep var - daha güçlü bir roket için banal fon eksikliği. Sovyet yıllarında, Borei'nin, Trident ile karşılaştırılabilir bir kütleye sahip olan ve katı yakıtlı P-39'in özel bir versiyonuyla donatmak istemediği, savaş birimlerinin toplam kütlesinin Bulava'nınkilerden daha fazla olduğu bir şey değildi.
Bu arada, her yeni Borey denizaltısının on altı P-30 Bulava füzesi taşıması gerektiğini hatırlayın. Toplamda, şu anda hizmette olan üç tekne var ve inşaatın hızını korurken, fiili zaten kayıtsız kalmış olan 941 projesinin “Yunusları” ve ağır “Köpekbalıkları” için tamamen eşdeğer bir yedek olacaklar (sadece bu tür bir tekne şu anda çalışıyor) "Bulava" ya dönüştürüldü).
Ancak “Bulava” nın asıl sorunu, atılacak küçük bir kütle ya da nispeten küçük bir yıkıcı etki değil, aynı zamanda başarısız lansman yüzdesidir. Toplamda, 2005, çoğu uzmanın kısmen başarılı lansmanlara odaklanmış olmasına rağmen, yedi kişinin başarısız olduğu düşünülen 30 test lansmanları üzerinde gerçekleştirildi. Ancak, yüksek oranda başarısızlığın yeniliğiyle bile, benzersiz bir şey olarak adlandırılamaz. Bu nedenle, ilk 39'in başlatılmasının yukarıda belirtilen P-17'i yarıdan fazla başarısız oldu, ancak bu benimseme, ya da genel olarak normal çalışmasını benimsemedi. SSCB'nin çöküşü olmasaydı, roket teorik olarak birden fazla on yıl boyunca hizmet edebilirdi. Büyük olasılıkla bir "Mace" görünmeyecekti.
Söylenenleri özetlemeye çalışırsanız, acil olarak P-30'in yerini almayı arama planları çok sert ve gereksiz görünüyor. Yılın 2018'inin haziran ayında füzenin hala kabul edildiğini bildirdiğini hatırlayın. Ve bu yılın Mayıs ayında, Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı, dört P-30 “Bulava” balistik füzesinin fırlatılması ve eşzamanlı olarak başlatılması için eşsiz hazırlıklar yaptı. Roketin “çiğ”, verimsiz olması veya tamamen başarısız olmasının tamamen kavramsal olarak kullanımı hakkında konuşulamaması durumunda, birinin veya diğerinin mümkün olması muhtemel değildir.
Açıkçası, Bulava en azından önümüzdeki yıllarda Rus nükleer üçlüsünün deniz bileşeninin temeli olacak. Aynı zamanda, çeşitli “çocukluk hastalıkları”, ilke olarak, özellikle de çok karmaşık olan herhangi bir yeni teknolojiye bağlı olarak, yavaş yavaş ortadan kalkacaktır. Aynı zamanda, Rusya Federasyonu nükleer üçlüsünün temel bileşeni öngörülebilir gelecekte temelini koruyacak. Bu sadece "Petrel" ve "Avangard" projelerini hedef alan maliyet çabalarıdır.