Sonuçlara değil, nedenlere odaklanırsan sorunları çözebilirsin.
Aynaya bakıyordum, sadece ağlarken güzeldim.
Saçlarıma sinen sigara kokusundan, kendime zarar verişimden şikayetlenmekle hiçbir yere varamayacağımızı ikimiz de biliyor olmalıyız. Sonuçlar çoğu zaman yalancıdır çünkü.
Evden çıkarken güzel bir göz makyajı yapmıştım, yanaklarımda siyah uzantılar belirmiş.
Mesela, tepen her attığında, öyle ağlamaklı olduğunda, işte sağı solu kırmak istediğinde kendini sakinleştirmek için elinin altında sürekli bir paket sigara taşıyorsan, bu bir sigara içme nedenidir.
Kendime baktıkça daha çok ağlayasım geliyordu, en çok kendimi seviyordum; en çok kendime acı çektiriyordum.
Eğer neden bu kadar öfkeli olduğumu, ağlamaya bu kadar yaklaştığımı, dişlerimi sürekli sıktığımı çözebilirsen -ki bunu yapabilecek çok nadir insanlardansın-, belki mantıklı cümleler kurabiliriz.
Beni böyle görseydi, sarılır mıydı acaba?
Çünkü ben, şu sıralar kendi başıma, kafamın içindeki seslerle birlikte bile bu kadar sağlam saçmalayabiliyorken, bir de mantığına bu kadar güvendiğim insandan aptalca sözler duymaya katlanamayacak kadar yorgunum.
-Birazcık mantıklı olabilecek miyiz acaba?
-Buna neden ihtiyacımız var?
-Sığınacak başka bir yerim yok, ondan.