Deniz ürünleri yetiştiriciliği - Mariculture
Deniz ürünleri yetiştiriciliği, deniz organizmalarının gıda ve diğer ürünler için açık okyanusta , okyanusun kapalı bir bölümünde veya deniz suyuyla dolu tanklar, göletler veya kanallarda yetiştirilmesini içeren özel bir su ürünleri yetiştiriciliği dalıdır . İkinci bir örnek çiftçi olan deniz balıkları da dahil olmak üzere, finfish ve kabuklu deniz ürünleri gibi karides veya istiridye ve deniz yosunu tuzlu su havuzlarında. Deniz ürünleri yetiştiriciliği tarafından üretilen gıda dışı ürünler şunları içerir: balık unu , besleyici agar , mücevherler (örneğin kültür incileri ) ve kozmetikler .
Yöntemler
Yosun
Kabuklu deniz ürünleri
Alg yetiştiriciliğine benzer şekilde, kabuklu deniz ürünleri birden fazla şekilde yetiştirilebilir: ipler üzerinde, çantalarda veya kafeslerde veya doğrudan gelgit arası substratın üzerinde (veya içinde). Kabuklu deniz ürünleri yetiştiriciliği , yem veya gübre girdisi, böcek ilacı veya antibiyotik gerektirmediğinden kabuklu deniz ürünleri yetiştiriciliğini (veya 'deniz ürünleri yetiştiriciliğini ') kendi kendini destekleyen bir sistem haline getirir . Kabuklu deniz ürünleri ayrıca , kabuklu deniz hayvanlarının daha yüksek trofik seviyeli organizmalar tarafından üretilen atıkları kullanabildiği çoklu tür yetiştirme tekniklerinde de kullanılabilir .
Yapay resifler
2012'deki denemelerden sonra, deniz kulağı yetiştirmek için Batı Avustralya'nın Flinders Körfezi'nde ticari bir "deniz çiftliği" kuruldu . Çiftlik, 5000 (Nisan 2016 itibarıyla) abitatlar (deniz kulağı habitatları) adı verilen ayrı beton birimlerden oluşan yapay bir resife dayanmaktadır . 900 kilogramlık (2.000 lb) abitatların her biri 400 deniz kulağını barındırabilir. Resif, karadaki bir kuluçkahaneden genç deniz kulağı ile tohumlanır.
Abalone, habitatlarda doğal olarak büyüyen deniz yosunu ile beslenir; körfezin ekosistem zenginleşmesi ile diğer türler arasında dhufish, pink snapper, wrasse, Samson balıklarının da artmasıyla sonuçlanır.
Şirketten Brad Adams, vahşi deniz kulağına benzerliği ve kıyı temelli su ürünleri yetiştiriciliğinden farklı olduğunu vurguladı. "Biz kültür balıkçılığı değiliz, çiftçilik yapıyoruz çünkü suya girdiklerinde kendilerine bakarlar."
Açık okyanus
Deniz organizmalarını, önemli kıyı etkisinin ötesinde, yüksek enerjili okyanus ortamlarında kontrollü koşullar altında yetiştirmek, deniz yetiştiriciliğine nispeten yeni bir yaklaşımdır. Okyanus alanının daha verimli bir şekilde kullanılmasını sağlamak için açık deniz denizciliğinin rüzgar çiftlikleri gibi açık deniz enerji kurulum sistemleriyle nasıl birleşebileceğine biraz dikkat edildi. Açık okyanus su ürünleri yetiştiriciliği (OOA), demirleyen, çekilen veya serbestçe yüzen kafesler, ağlar veya uzun hat dizileri kullanır. Araştırma ve ticari açık okyanus kültür balıkçılığı tesisleri Panama, Avustralya, Şili, Çin, Fransa, İrlanda, İtalya, Japonya, Meksika ve Norveç'te faaliyette veya geliştirme aşamasındadır. 2004 itibariyle, ABD sularında faaliyet gösteren iki ticari açık okyanus tesisi, Hawaii yakınlarında Threadfin ve Porto Riko yakınlarında cobia yetiştiriyordu . Büyük göz balığını hedef alan bir operasyon geçtiğimiz günlerde nihai onay aldı. Tüm ABD ticari tesisleri şu anda eyalet veya bölge yargı yetkisi altındaki sularda konumlandırılmıştır. Dünyanın en büyük derin su açık okyanus çiftliği, Panama'nın kuzey kıyılarının 12 km açıklarında, yüksek oranda maruz kalan alanlarda cobia yetiştiriyor.
Deniz yaşamı için hem habitat hem de trofik bir piramidin temeli sağlayarak yok edilmiş balık popülasyonlarını yeniden oluşturmak için açık okyanusta deniz yosunlarının deniz kültürünün nasıl yürütülebileceğine dair önemli tartışmalar olmuştur. Doğal deniz yosunu ekosistemlerinin, büyümeleri için gerekli koşulları suni yukarı kabarma ve substrat sağlayan daldırılmış borular yoluyla yaratarak açık okyanusta kopyalanabileceği öne sürülmüştür. Taraftarlar ve permakültür uzmanları, bu tür yaklaşımların permakültürün temel ilkelerine karşılık geldiğini ve dolayısıyla Deniz Permakültürünü oluşturduğunu kabul eder . Konsept, deniz yaşamı için habitat ve trofik bir piramidin temelini oluşturan doğal deniz yosunu ekosistemlerini çoğaltmak için substrat olarak yapay yukarı doğru ve yüzen, batık platformların kullanılmasını öngörüyor. Permakültür ilkelerini takiben, Deniz Permakültür dizilerindeki deniz yosunları ve balıklar, deniz yosunları bir kilometre derinliğin altına batırılırsa, atmosferik karbonu tutma potansiyeli ile sürdürülebilir bir şekilde hasat edilebilir. 2020 itibariyle Hawaii, Filipinler, Porto Riko ve Tazmanya'da bir dizi başarılı deneme gerçekleştirildi. Damon Gameau’nun 2040 belgeseli ve Paul Hawken’ın düzenlediği Drawdown: The Most Comprehensive Plan to Reverse Global Warming adlı kitapta yer alan temel bir çözüm olarak öne çıkan fikir, kamuoyunun büyük ilgisini çekti .
Geliştirilmiş çorap
Geliştirilmiş Stoklama (deniz çiftliği olarak da bilinir), belirli türlerin operant şartlandırmasına ve göçmen doğasına dayanan bir Japon prensibidir . Balıkçılar, bir limanda sıkıca örülmüş bir ağda yavruları büyütür ve her yemlemeden önce bir su altı borusu çalar. Balıklar yeterince büyüdüğünde, açık denizde olgunlaşmaları için ağdan kurtulurlar. Yumurtlama mevsimi boyunca, bu balıkların yaklaşık% 80'i doğum yerlerine geri döner. Balıkçılar boruyu çalar ve ardından tepki veren balıkları ağlar.
Deniz suyu havuzları
Gelen deniz suyu gölet mariculture, balık denizden su almak göletler yetiştirilir. Bu, deniz suyunda bulunan beslenmenin (örneğin mikroorganizmaların ) kullanılabilmesi avantajına sahiptir . Bu, çiftçilerin yem satın aldığı (pahalı olan) geleneksel balık çiftliklerine (örneğin tatlı su çiftlikleri) göre büyük bir avantajdır. Diğer avantajlar, azot oluşumunu dışkı ve diğer kontaminasyonlardan ortadan kaldırmak için havuzlara su arıtma tesislerinin dikilebilmesidir . Ayrıca havuzlar, başka bir tür filtreleme sağlayarak doğal avcılardan korunmasız bırakılabilir.
Çevresel etkiler
Deniz ürünleri yetiştiriciliği, yeni teknoloji, formüle edilmiş yemlerdeki gelişmeler, çiftlikte yetiştirilen türlerin biyolojik olarak daha iyi anlaşılması, kapalı çiftlik sistemlerinde artan su kalitesi, deniz ürünleri ürünlerine daha fazla talep , alan genişletme ve hükümet ilgisi nedeniyle son yirmi yılda hızla genişledi . Sonuç olarak, deniz ürünleri yetiştiriciliği sosyal ve çevresel etkileriyle ilgili bazı tartışmalara konu olmuştur. Deniz çiftliklerinden yaygın olarak tanımlanan çevresel etkiler şunlardır:
- Kafes kültürlerinden kaynaklanan atıklar;
- Çiftlikten kaçanlar ve istilacılar;
- Genetik kirlilik ve hastalık ve parazit transferi;
- Habitat değişikliği.
Çoğu çiftçilik uygulamasında olduğu gibi, çevresel etkinin derecesi çiftliğin büyüklüğüne, yetiştirilen türlere, stok yoğunluğuna, yem türüne , sahanın hidrografisine ve hayvancılık yöntemlerine bağlıdır. Yandaki şema bu nedenleri ve sonuçları birbirine bağlar.
Kafes kültürlerinden kaynaklanan atıklar
Yüzgeçli balıkların su ürünleri yetiştiriciliği, önemli miktarda balık unu veya diğer yüksek proteinli besin kaynakları gerektirebilir. Başlangıçta, verimsiz besleme rejimleri ve formüle edilmiş yemlerin sindirilebilirliğinin zayıf olması nedeniyle çok sayıda balık unu israf edildi ve bu da yem dönüştürme oranlarının zayıf olmasına neden oldu .
Kafes kültüründe, çiftlik balıklarını beslemek için birkaç farklı yöntem kullanılır - basit elle beslemeden, tüketim oranlarını algılayan yerinde alım sensörleriyle birleştirilmiş otomatik gıda dağıtıcıları olan sofistike bilgisayar kontrollü sistemlere kadar . Kıyıdaki balık çiftliklerinde, aşırı besleme, öncelikle deniz tabanında artritus birikimine neden olur (potansiyel olarak deniz tabanında yaşayan omurgasızları boğar ve fiziksel ortamı değiştirir), kuluçkahanelerde ve karada bulunan çiftliklerde fazla yiyecek çöpe gider ve potansiyel olarak çevredeki havzayı etkileyebilir. ve yerel kıyı çevresi. Bu etki genellikle oldukça yereldir ve önemli ölçüde atık beslemesinin çökelme hızına ve akım hızına (hem mekansal hem de zamansal olarak değişir) ve derinliğe bağlıdır.
Çiftlik kaçışları ve istilacılar
Su ürünleri operasyonlardan kaçan etkisi yabani orada olup olmadığına bağlıdır conspecifics veya alıcı ortama yakın akrabaları ve olsun veya olmasın kaçak üreme yeteneğine sahiptir. İnfertil triploidlerin geliştirilmesinden herhangi bir deniz ortamından tamamen izole edilmiş karada bulunan çiftliklere kadar birçok farklı azaltma / önleme stratejisi şu anda kullanılmaktadır . Kaçışlar, yerel stoklarda hibridizasyon ve genetik çeşitliliğin kaybı yoluyla yerel ekosistemleri olumsuz etkileyebilir , bir ekosistem içindeki olumsuz etkileşimleri (avlanma ve rekabet gibi), hastalık geçişini ve habitat değişikliklerini ( trofik kaskadlardan ve ekosistem değişimlerinden değişen tortu rejimlerine ve dolayısıyla bulanıklık) artırabilir. ).
İstilacı türlerin kazara sokulması da endişe vericidir. Su ürünleri yetiştiriciliği, çiftlik stoklarının kazara doğaya salınmasının ardından istilacılar için ana vektörlerden biridir. Buna bir örnek, Aralık 1999'da şiddetli bir fırtınanın ardından bir balık çiftliğinden yanlışlıkla Gironde Haliç'e (Güneybatı Fransa) kaçan Sibirya mersin balığıdır ( Acipenser baerii ) (5.000 balık, bu türe daha önce hiç ev sahipliği yapmamış olan haliçlere kaçtı). Molluscan çiftçiliği, türlerin çiftlikteki yumuşakçalarda 'otostopla' yeni ortamlara sokulabileceği başka bir örnektir. Ayrıca, çiftlik yumuşakçalarının kendileri de yırtıcılar ve / veya rakipler hâkim olmanın yanı sıra potansiyel olarak patojen ve parazit yayabilir.
Genetik kirlilik, hastalık ve parazit transferi
Deniz ürünleri yetiştiriciliğiyle ilgili başlıca endişelerden biri, hastalık ve parazit transferi potansiyeli . Çiftlik stokları, genellikle hastalık ve parazit direncini arttırmanın yanı sıra, büyüme oranlarını ve ürün kalitesini iyileştirmek için seçici olarak yetiştirilir . Sonuç olarak, yetiştirilen stoklardaki genetik çeşitlilik her nesilde azalır - bu, vahşi popülasyonlara kaçarlarsa, vahşi popülasyonlardaki genetik çeşitliliği potansiyel olarak azaltabilecekleri anlamına gelir. Kaçan su ürünleri yetiştiriciliğinden kaynaklanan bu tür genetik kirlilik , vahşi nüfusun değişen doğal çevreye uyum sağlama yeteneğini azaltabilir. Deniz ürünleri yetiştiriciliği ile yetiştirilen türler, kaçışlarında vahşi popülasyonlara bulaşabilecek hastalıkları ve parazitleri (örneğin bitler) barındırabilir. Bunun bir örneği Kanada'daki vahşi ve çiftlikte yetiştirilen Atlantik somonundaki asalak deniz bitidir . Ayrıca, çiftliği yapılan yerli olmayan türler, bu vahşi popülasyonlara kaçarlarsa vahşi popülasyonlar aracılığıyla yayılabilecek belirli hastalıklara (kendi doğal habitatlarında topladıkları) direnç gösterebilir veya bunları taşıyabilir. Bu tür 'yeni' hastalıklar, bu vahşi popülasyonlar için yıkıcı olacaktır çünkü onlara karşı bağışıklıkları olmayacaktı.
Habitat değişikliği
Doğrudan deniz çiftliklerinin altındaki bentik habitatlar haricinde , çoğu deniz ürünleri yetiştiriciliği, habitatlarda minimum tahribata neden olur. Bununla birlikte, karides yetiştiriciliğinden mangrov ormanlarının yok edilmesi endişe vericidir. Küresel olarak, karides yetiştiriciliği mangrov ormanlarının yok edilmesine küçük bir katkıda bulunuyor ; ancak yerel olarak yıkıcı olabilir. Mangrov ormanları, büyük ölçüde biyolojik çeşitliliği destekleyen zengin matrisler sağlar - ağırlıklı olarak yavru balıklar ve kabuklular. Ayrıca, kıyı erozyonunu azaltan ve malzeme işleyerek ve tortuları 'filtreleyerek' in situ hayvanlar için su kalitesini iyileştiren tamponlama sistemleri görevi görürler.
Diğerleri
Ek olarak, gıdalardan ve atıklardan gelen nitrojen ve fosfor bileşikleri fitoplankton patlamalarına yol açabilir ve bunun ardından bozunması oksijen seviyelerini büyük ölçüde azaltabilir . Eğer yosun zehirlidir, balık öldürülür ve kabuklu deniz kirlenmiş.
Sürdürülebilirlik
Deniz ürünleri yetiştiriciliğinin gelişimi, beslenme , genetik , sistem yönetimi, ürün işleme ve sosyoekonomi gibi ana alanlarda temel ve uygulamalı araştırma ve geliştirme ile sürdürülmelidir . Bir yaklaşım, yerel çevre ile doğrudan etkileşimi olmayan kapalı sistemlerdir. Ancak, yatırım ve işletme maliyeti şu anda açık kafeslerden önemli ölçüde daha yüksektir ve bu durum onları kuluçkahane olarak mevcut rolleriyle sınırlandırmaktadır.
Faydaları
Sürdürülebilir deniz ürünleri yetiştiriciliği ekonomik ve çevresel faydalar vaat ediyor. Ölçek ekonomileri, çiftçiliğin endüstriyel balıkçılığa göre daha düşük maliyetle balık üretebileceğini, bu da daha iyi insan diyetlerine ve sürdürülemez balıkçılığın kademeli olarak ortadan kaldırılmasına yol açabileceğini ima eder. Deniz ürünleri yetiştiriciliği ile yetiştirilen balıklar, havuzlarda veya tanklarda yetiştirilen balıklardan daha kaliteli olarak algılanır ve daha çeşitli tür seçenekleri sunar. Tutarlı tedarik ve kalite kontrolü, gıda pazarı kanallarında entegrasyonu mümkün kılmıştır.
Çiftliği yapılan türler
- Balık
- Kabuklu Deniz Ürünleri / Kabuklular
- Bitkiler
Bilimsel edebiyat
Deniz ürünleri yetiştiriciliği ile ilgili bilimsel literatür aşağıdaki dergilerde bulunabilir:
Ayrıca bakınız
Referanslar
- Uzun Hat Ortamı
- Worldfishcenter - belirli deniz organizmalarının yetiştirilmesi hakkında bilgi sağlar
- Haliçlerde ve kıyı sistemlerinde kabuklu deniz hayvanları için web tabanlı su kültürü simülasyonları : Midye, istiridye ve istiridye için simülasyon modellemesi.
- Deniz ürünleri yetiştiriciliği yönergeleri ve en iyi uygulamalar : Rhode Island Üniversitesi Kıyı Kaynakları Merkezi tarafından deniz yetiştiriciliğinin geliştirilmesine ilişkin bir kıyı yönetimi perspektifi.
- Deniz Ürünleri Yetiştiriciliği Deniz Bilimleri . Erişim tarihi: 14 Ocak 2010.
- Flotilla Online - Yakın gelecekte bir deniz ürünleri yetiştiriciliği girişimiyle ilgili kıyamet kurgusu romanı ve deniz ürünleri yetiştiriciliği konularının merkezi.