We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Discovery tarafından yayınlanan yeni bir açıklamaya göre, arkeologlar Meksika ormanlarında inanılmaz bir yeni keşifte, yıkık piramit tapınakları, saray kalıntıları, bir canavar ağzı geçidi, bir top sahası, sunaklar ve diğer taş anıtlar dahil olmak üzere iki antik Maya şehrini ortaya çıkardılar. Haberler . Şehirlerden biri onlarca yıl önce bulunmuştu, ancak yerini değiştirmek için yapılan tüm girişimler başarısız oldu. Diğer şehir daha önce bilinmiyordu ve antik Maya uygarlığına yeni bir ışık tutan yepyeni bir keşif.
Slovenya Bilim ve Sanat Akademisi'nin (ZRC SAZU) Araştırma Merkezi'nden keşif lideri Ivan Sprajc, bulgunun Meksika'nın Campeche eyaletindeki Yucatan merkezindeki tropikal ormanın hava fotoğraflarıyla desteklendiğini açıkladı. Ormanın sık bitki örtüsü arasında bazı anormallikler fark edildi ve bu nedenle daha fazla araştırma yapmak için bir ekip gönderildi.
Arkeologlar, MS 600 ila 1.000 yıllarına tarihlenen Klasik mimarileriyle karakterize edilen, yaklaşık 1.800 mil uzunluğundaki Rio Bec ve Chenes bölgeleri arasındaki bir bölgede bütün bir şehri keşfettiklerinde hayrete düştüler.
Şehir ilk olarak 1970'lerde antik Maya harabelerinin kayıtlarını ve çizimlerini yapan Amerikalı arkeolog Eric Von Euw tarafından bulunmuş olsa da, yer kaybedildi ve Lagunita adını verdiği şehri yeniden yerleştirme girişimleri başarısız olana kadar başarısız oldu. şimdi.
Maya şehrinin en etkileyici özelliklerinden biri, Maya toprak bereket tanrısını temsil eden devasa canavar ağzı giriş kapısıdır (öngörülen resimde gösterilmiştir). Sprajc, Discovery News'e verdiği demeçte, "Bu kapılar bir mağaraya ve genel olarak sulu yeraltı dünyasına, mısırın mitolojik kökeninin yeri ve ataların meskenine girişi simgeliyor."
Giriş yolunun ötesinde, Sprajc ve ekibi, 20 metre yüksekliğindeki büyük bir tapınak piramidinin yanı sıra dört büyük plaza etrafında düzenlenmiş bir saray kompleksinin kalıntılarına rastladı. Yakınlarda, hepsi iyi korunmuş kabartmalar ve yazıtlarla oyulmuş çok sayıda taş heykel ve birkaç sunak buldular.
Antik Maya şehri Lagunita'da bir tapınak piramidinin kalıntıları. Kredi bilgileri: Ivan Sprajc / Keşif Haberleri
Yazıtlardan biri, hiyerogliflerin 29 tarihini kaydettiğini ortaya çıkaran Meksika Ulusal Özerk Üniversitesi'nden epigraf Octavio Esparza Olguin tarafından analiz edildi. NS MS 711 Kasım ve "4 k'atun'un efendisi" (a k'atun 20 yıllık bir dönemdir) anlamına gelir. Ancak ne yazık ki metnin hükümdarın adının geçtiği kısım okunacak kadar açık değildir.
29 tarihli hiyeroglif yazıt NS Kasım, 711 AD. Kredi bilgileri: Ivan Sprajc / Keşif Haberleri
Lagunita'nın yeniden keşfinden daha da çarpıcı olan şey, Sprajc ve ekibinin yakınlarda bir piramit tapınağı, sunak ve üç tapınakla çevrili büyük bir akropolis de dahil olmak üzere daha önce bilinmeyen başka bir dizi antik kalıntıya rastlamış olmalarıydı. Yapıları, yağmur suyunu toplamak için kullanılan otuzdan fazla chultan, derin yeraltı odaları bulduktan sonra, şimdi Tamchen ('derin kuyu') adını verdikleri başka bir Maya şehrine benziyor.
Her ne kadar iki şehrin varlıklarının en azından bir kısmı için aynı zamanda var olmuş gibi görünse de, Tamchen'in Laguinita'dan önce yaratılmış olabileceğine dair kanıtlar var, bazı yapılar Geç Pre-Klasik döneme (MÖ 300 - MS 250) bağlı. .
Daha önce bilinmeyen ve o zamandan beri 'Tamchen' olarak adlandırılan şehirden taş yapı. Kredi bilgileri: Ivan Sprajc / Keşif Haberleri
Sprajc, her iki şehrin de "Maya kültürünün çeşitliliği, bu büyük ölçüde keşfedilmemiş bölgenin Maya ova tarihindeki rolü ve diğer yönetimlerle ilişkileri hakkında yeni sorular açtığını" açıkladı.
Öne çıkan resim: Şehirlerden biri, bir dünya canavarının açık çenesini temsil eden bir girişi olan olağanüstü bir cepheye sahipti. Kredi bilgileri: Ivan Sprajc / Keşif Haberleri
Arkeologlar, Meksika Ormanı'nda Uzun Zamandan Kaybolan İki Antik Maya Kentini Keşfediyor - Tarih
*** İyi korunmuş bir canavar ağızlı cephe ve hiyeroglif yazıtlı bir dizi taş anıt, kırk yıl boyunca kaybolduktan sonra yeniden keşfedilen Lagunita bölgesinde bulundu.
*** Her biri harap piramit tapınakları ve devasa saraylarla çevrili çeşitli plazalara sahip iki antik kent, Geç ve Terminal Klasik dönemlerde (MS 600 – 1000) doruk noktasına ulaştı.
*** Olağandışı özellikler gelecekteki araştırmalar için bir zorluk teşkil etmektedir.
Orta Yucatan yarımadasının tropikal ormanında, Slovenya Bilim ve Sanat Akademisi (ZRC SAZU) Araştırma Merkezi'nden Ivan Šprajc liderliğindeki bir arkeolojik keşif gezisi ile iki büyük Maya bölgesi keşfedildi. Meksika'nın Campeche eyaletinin güneydoğu kesiminde yer alan modern Xpujil ve Zoh Laguna kasabalarından çok uzakta olmamakla birlikte, iki bölge, nüfusu azalmış ve ulaşılması güç olan Calakmul Biyosfer Rezervi'nin kuzey bölgesinde yer almaktadır.
İki bölgeden biri 1970'lerde, birkaç taş anıtı ve dünya canavarının açık çenelerini temsil eden bir girişi olan olağanüstü bir cepheyi belgeleyen Amerikalı arkeolog Eric Von Euw tarafından ziyaret edilmişti, ancak çalışmalarının sonuçları hiçbir zaman yayınlanmadı. Harvard Üniversitesi, ABD'deki Peabody Arkeoloji ve Etnoloji Müzesi'nde saklanan çizimleri bazı uzmanlar tarafından biliniyordu, ancak Von Euw tarafından Lagunita olarak adlandırılan sitenin tam yeri bir gizemdi. Yerini değiştirmek için yapılan birkaç girişime rağmen, Lagunita birkaç hafta öncesine kadar, Dr. Šprajc ve ekibi tarafından yeniden keşfedilene kadar kayıp olarak kaldı.
Šprajc, “Siteyi hava fotoğraflarının yardımıyla bulduk” diye açıklıyor, “ancak cepheyi ve anıtları gördükten ve onları ünlü Maya uzmanı Karl Herbert Mayer'in çizdiği Von Euw'un çizimleriyle karşılaştırdıktan sonra onu Lagunita ile özdeşleştirebildik. benim için uygun hale getirildi.”
Yakın zamanda tamamlanan saha çalışması sırasında bulunan diğer site daha önce hiç rapor edilmemişti. Arkeologlar, onu Yucatec Maya'da "derin kuyu" anlamına gelen Tamchén adıyla, 30'dan fazla varlığın varlığına atıfta bulunarak vaftiz ettiler. chultuns (büyük ölçüde yağmur suyunu toplamak için tasarlanmış şişe şeklindeki yeraltı odaları), bazıları 13 m derinliğe kadar.
İki aylık tarla sezonu boyunca, Šprajc'a ZRC SAZU'da araştırmacı olan jeodezist Aleš Marsetič, arkeologlar Atasta Flores Esquivel ve Octavio Esparza Olguín ve Meksika Ulusal Özerk Üniversitesi'nde (UNAM) doktora öğrencisi mimar Arianna Campiani yardımcı oldu. yanı sıra birkaç yerel işçi.
Lagunita ve Tamchen, merkezi Yucatan ovalarında, arkeolojik olarak keşfedilmemiş geniş bir bölgenin güney kesiminde yer almaktadır. Šprajc'ın ekibi tarafından 2013 yılında keşfedilen büyük Maya şehri Chactún dışında, Río Bec ve Chenes bölgeleri olarak bilinen ve her ikisi de ünlü olan Río Bec ve Chenes bölgeleri arasında yaklaşık 3000 kilometrekarelik bir alana yayılan bu alanda şimdiye kadar başka bir yerleşim yeri bulunmamıştır. karakteristik mimari tarzları Geç ve Terminal Klasik dönemlerde (c. MS 600 – 1000) moda olmuştur.
Yaklaşık 20 m yüksekliğindeki bir top sahası ve bir tapınak piramidinin yanı sıra, Lagunita'nın çekirdek alanı, dört büyük plaza etrafında düzenlenmiş bir dizi devasa saray benzeri binaya sahiptir. En göze çarpan özelliği, canavar ağızlı bir kapı ile bolca dekore edilmiş bir cephedir. Yeryüzünün ve bereket tanrısının ağzı açık ağızlarını temsil eden bu zoomorfik portallar, en belirgin örnekleri Chicanná, Hormiguero, Hochob ve Tabasqueño'dakiler olmak üzere hem Chenes hem de Río Bec mimari tarzlarını karakterize eder. Arianna Campiani, "Lagunita cephesi çok iyi korunmuş ve 3D fotoğraf tarama tekniğini kullanarak tüm detayları doğru bir şekilde belgeledik" dedi.
Lagunita'da ayrıca 10 stel ve üç sunak bulundu; bunların bazılarında hiyeroglif yazıtlar da dahil olmak üzere iyi korunmuş kabartmalar vardı. Proje epigrafı Octavio Esparza, "Stel 2'deki tarih, MS 711'e tekabül ediyor, bu da Lagunita'nın yakınlardaki Chactún ile aynı zamanda geliştiğini ve sekizinci yüzyıla denk gelen anıtlar bulduğumuz anlamına geliyor" diyor. "Hem mimari ciltlere hem de yazıtlı anıtlara göre yargılamak için, Lagunita nispeten güçlü bir devletin merkezi olmalı, ancak yaklaşık 10 km kuzeyde uzanan daha büyük Chactún ile ilişkisinin doğası belirsizliğini koruyor." Lagunita'nın önemi, yerleşim yerlerinin büyük yoğunluğu, teraslar, albarradas (düşük kuru duvarlar) ve çevredeki diğer yerleşim kalıntıları.
Benzer şekilde, Lagunita'nın yaklaşık 6 km kuzeydoğusunda bulunan Tamchén bölgesi de heybetlidir: tepesinde oldukça iyi korunmuş bir kutsal alana sahip bir piramit tapınağı ve tabanında bir dikilitaş ve bir sunak da dahil olmak üzere hacimli binalarla çevrili birkaç plaza vardır. yanlarında üç tapınak bulunan bir avluyu destekleyen bir akropol. Tamchén, Lagunita ile büyük ölçüde çağdaş gibi görünse de, hem üçlü bileşik hem de yüzey seramikleri, yerleşim tarihinin Geç Preklasiğe (MÖ 300 - MS 250) kadar uzandığını gösteriyor.
Tıpkı Chactún gibi, Lagunita ve Tamchén'in de onları gelecekteki araştırmalar için çok umut verici kılan bir dizi yönü var. Río Bec bölgesindeki en büyük site olan Becán'ın sadece 15 km uzaklıkta olduğu düşünülürse, Lagunita'daki zoomorfik cephe şaşırtıcı değildir. Ancak beklenmeyen şey, Río Bec bölgesinde nadir bulunan çok sayıda piramit tapınağı ve yazıtlı anıtın varlığıdır. Hem Tamchén hem de Lagunita, diğer ova Maya devletlerinin kaderini paylaşarak MS 1000 civarında büyük ölçüde terk edilmiş gibi görünüyor, ancak birkaç dikilitaş ilk dikildikten bir süre sonra değiştirildi ve diğerlerinde Postclassic teklifleri bulundu. Bu gerçekler, kültürel geleneklerdeki devamlılıkları ve kopuşları açıkça yansıtmaktadır, ancak siyasi coğrafya ve bölgenin tarihini anlamadaki önemi henüz açıklanmamıştır.
Özellikle ilginç olan, Maya bölgesinde başka bir yerde bilinmeyen çeşitli unsurlardır. Lagunita'nın iki sunağı ilginç bir çivi başı şekline sahiptir. Üçüncüsü dikdörtgendir ve yanlarında bir dizi Ajaw glifine sahiptir ve katsayılar açıkça birbirini takip eden işaretlere atıfta bulunur. k'atun (20 yıllık dönem) sonları bu tür kayıtlar kodeklerde yaygındır, ancak taş anıtlarda yoktur. Hiyeroglif metinler normalde çift sayıda sütunda görünürken, Lagunita Stela 2'deki yazıt üç tanedir ve Uzun Sayım tarihi eksiktir. Tamchén'de düzinelerce chultun iki plazaya dağılmış, bazıları kısmen çökmüş veya yüzyıllar boyunca biriken malzeme ile doldurulmuş, ancak diğerleri günümüzde 10 metre veya daha fazla derinlikte. Chultunlar Maya bölgelerinde yaygın olsa da, derinlikleri ve antik yerleşimin sivil ve törensel merkezindeki yüksek konsantrasyonları Tamchén'in bir özelliğini temsil ediyor. Sadece kuzeydeki kapsamlı arkeolojik olarak incelenmemiş bölgede yapılacak gelecekteki araştırmalar, şu anda oldukça benzersiz görünen bu tür özelliklerin aslında daha geniş bir alanda yaygın olup olmadığını ortaya çıkarabilir.
1996'dan beri Ivan Šprajc tarafından yönetilen Güneydoğu Campeche, Meksika'daki Arkeolojik Keşif projesinin bir takibini temsil eden 2014 saha sezonu, Meksika Ulusal Antropoloji ve Tarih Enstitüsü (INAH) tarafından onaylandı ve desteklendi. Ön finansman Ken ve Julie Jones tarafından KJJ Charitable Foundation'dan (ABD) özel şirketler Villas (Avusturya), Hotel Río Bec Dreams (Meksika) ve Ars longa ve Adria Kombi (Slovenya) tarafından ek finansal destek sağlandı. Martin Hobel ve Aleš Obreza tarafından.
Haziran 2014'te, son yıllarda Šprajc başkanlığındaki saha araştırmalarında şu anda bilinen arkeolojik alanların çoğunun keşfedildiği Calakmul Biyosfer Rezervi'nin güney kısmı, UNESCO Dünya Mirası listesine karma bir doğal ve kültürel varlık olarak yazılmıştır.
Guatemala ormanında keşfedilen gizemli kayıp Maya şehirleri
Arkeologlar, Guatemala ormanının derinliklerindeki kayıp şehirleri ve binlerce antik yapıyı ortaya çıkarmak için gelişmiş teknolojiden yararlanarak Maya uygarlığının önceden düşünülenden çok daha büyük olduğunu doğruladı.
Uzmanlar, geniş bir şehirler, çiftlikler, otoyollar ve tahkimatlar ağında 60.000'den fazla yapıyı ortaya çıkaran kalın orman gölgesini görmek için uzaktan araştırma teknolojisini kullandılar. Antik Maya tarımının kapsamı, uygarlığın “neredeyse endüstriyel ölçekte” gıda ürettiğini söyleyen arkeologları da hayrete düşürdü.
Uluslararası bir bilim insanı ve arkeolog ekibi, Guatemala ormanının 772 mil kareden fazlasını uçakla inceleyen PACUNAM LiDAR (Işık Tespiti ve Uzaklaştırma) girişiminde yer aldı. Bulguları dijital haritalarda ve artırılmış gerçeklik uygulamasında ortaya çıktı.
LiDAR, Dünya yüzeyine olan mesafeleri ölçmek için bir lazer kullanır ve yoğun ormanlık alanlarda gizlenmiş olanı incelemek için son derece değerli olduğunu kanıtlayabilir. LiDAR, araçların sürekli 360 derecelik bir görüşe sahip olmasına izin verdiği otonom arabalar da dahil olmak üzere diğer uygulamalarda da yaygın olarak kullanılmaktadır.
Uzmanlar, Maya uygarlığının daha önce bilinmeyen ölçeğine yeni bir ışık tuttu (Wild Blue Media/National Geographic)
İnanılmaz proje, 6 Şubat'ta National Geographic'te yayınlanan “Lost Treasures of the Maya Snake Kings”de gösterilecek.
Belgeselde projeye öncülük eden arkeologlardan biri olan Tom Garrison, “Bu bir sihir numarası gibi” diyor. Araştırma, Maya arkeolojisinde son 100 yılın en önemli gelişmesidir” dedi.
Çalışma, antik Maya ovalarındaki nüfusu 1 milyon ile 2 milyon arasında yerleştiren önceki tahminlerin tamamen yeniden düşünülmesi gerektiğini gösteriyor. Kapsamlı ankete dayanarak, uzmanlar artık bölgede 20 milyona kadar insanın yaşadığını düşünüyor.
Wild Blue Media/National Geographic (Araştırma, antik Maya 'Snake Kings' hanedanına yeni bir ışık tutuyor)
Maya ovaları Meksika'nın Yucatan yarımadasını, Guatemala ve Belize'yi kapsıyordu. Tarih.com'a göre Maya imparatorluğu, şu anda Guatemala'da bulunan kalbinde gücünün zirvesine MS altıncı yüzyılda ulaştı, ancak uygarlığın şehirlerinin çoğu MS 900 civarında terk edildi.
PACUNAM LiDAR projesine dahil olan arkeologlar, Yılan Krallar olarak bilinen belirsiz bir kraliyet hanedanının antik Maya dünyasına nasıl hükmetmeye geldiğini de inceliyorlar. En son kanıtlar, hanedanın gücünün Meksika ve Belize'den Guatemala'ya kadar uzandığını gösteriyor. 562'de büyük Maya şehri Tikal'i fethettiler.
Guatemala yağmur ormanlarının derinliklerindeki Tikal'e de yeni bir ışık tutuluyor. Arkeologlar, LiDAR'ı kullanarak şehrin kalbinde doğal bir özellik olduğu düşünülen daha önce bilinmeyen bir piramidi tespit ettiler. Kent ayrıca, daha önce düşünülenden üç ila dört kat daha büyüktü ve eteklerinde kapsamlı savunmalar vardı. National Geographic'e göre, tahkimatlar, eskilerin büyük ölçekli savaşlara girdiğine dair yeni teoriyi destekliyor.
Uzmanlar, gelişmiş uzaktan algılama teknolojisinden yararlandı (Wild Blue Media/National Geographic)
LiDAR ayrıca Guatemala'nın Belize sınırına yakın Maya şehri Holmul çevresindeki bataklık vadisinin yeni ayrıntılarını ortaya çıkarmak için kullanıldı. LiDAR verileri, arkeologların Kaliforniya'nın merkezi vadisiyle karşılaştırdığı bir manzara yaratarak, binlerce dönümün kurutulduğunu, sulandığını ve tarım arazisine dönüştürüldüğünü gösteriyor.
Belgeselde, projenin ortak lideri National Geographic Explorer Francisco Estrada-Belli, "Anket verilerinde şu anda bilmediğimiz şehirlerin tamamı görünüyor" diyor. “Keşfedilecek 20.000 kilometrekare daha var ve orada bilmediğimiz yüzlerce şehir olacak. Sana garanti ederim."
Keşifler, Maya uygarlığına bir bakış sunan en son bulgulardır. Örneğin geçen ay Meksika'daki uzmanlar, Maya'ya dair ipuçlarını tutabilecek geniş bir sualtı mağara sistemi keşfettiler.
Antik Maya Şehri Tikal'de daha önce bilinmeyen bir piramit görüldü (Wild Blue Media/National Geographic)
Geçen yıl, kuzeybatı Guatemala'daki arkeologlar, MS 300 ile MS 350 arasına tarihlendiği düşünülen eski bir Maya kralının mezarını ortaya çıkardılar.
Geçen yıl yayınlanan ayrı bir araştırma projesinde uzmanlar, uygarlığın gizemli ölümü hakkında yeni ipuçları da ortaya çıkardı. Bilim adamları uzun zamandır uygarlığın iki büyük çöküş yaşadığına inanıyorlardı - birincisi MS 2. yüzyılda ve ikincisi MS 9. yüzyılda gerçekleşti Seramik ve arkeolojik kazılardan elde edilen radyokarbon verilerini kullanan araştırmacılar tarafından yönetilen bir ekip Arizona Üniversitesi'nden, çökmeler hakkında yeni bilgiler keşfetti.
Veriler, çöküşlerin dalgalar halinde gerçekleştiğini ve toplumsal istikrarsızlık, savaş ve siyasi krizlerle şekillendiğini gösteriyor. Ekibe göre, bu olaylar büyük Maya şehir merkezlerini bozdu. Buna ek olarak ekip, nüfus büyüklüklerinin ve bina inşaatının ne zaman arttığını ve azaldığını kronolojiyi düzeltmek için Tikal'in yaklaşık 62 mil güneybatısında bulunan Ceibal'daki bir siteden alınan bilgileri kullandı.
Ekip, yeni verilerin “her bir çöküşe yol açan daha karmaşık siyasi krizler ve toparlanma modellerine” işaret ettiğini açıkladı.
Arkeologlar Honduras ormanının derinliklerinde iki 'kayıp şehir' buldu
Arkeologlar, Honduras'ın derin ormanlarında, ormandan bir piramit, plazalar ve yarı insan, yarı jaguar ruhunun tasvirini içeren eserler ile ortaya çıkan iki kayıp şehir keşfettiler.
Arkeoloji ve diğer alanlardaki uzmanlardan oluşan ekip, üç İngiliz ormancılık rehberi ve Honduras özel kuvvetlerinin bir detayı eşliğinde, 2012'de bir hava araştırmasının harabe izleri bulduğu La Mosquitia'nın uzak bir vadisini yaya olarak araştırdı.
Ekipteki önde gelen ABD arkeologlarından Chris Fisher, Guardian'a, film yapımcıları Bill Benenson ve Steve Elkins, Honduras ve National Geographic (hikayeyi kendi sitesinde ilk kez bildiren) tarafından koordine edilen keşif gezisinin herkes tarafından yapıldığını söyledi. görünüşe göre en az 600 yıldır insanlar tarafından dokunulmamış bir yere ayak bastı.
Fisher, “Hayvanlar bile hiç insan görmemiş gibi davrandı” dedi. "Örümcek maymunlar her yerdeler ve bizi takip eder, bize yiyecek fırlatır, bağırır, bağırır ve işlerini yaparlar."
"Bir avcı olarak değil, kendi uzaylarında başka bir primat olarak muamele görmek, benim için tüm bu gezinin en şaşırtıcı yanıydı" dedi.
Fisher ve ekibi, yoğun orman örtüsünü kırmaya yetecek kadar güçlü bir kızılötesi ışınlar ızgarası yansıtan Lidar adlı araştırma teknolojisinin ortaya çıkardığı verileri "yer gerçeği" için helikopterle geldi.
Honduras'ın yoğun ormanı. Fotoğraf: Dave Yoder/National Geographic
Fisher, bu verilerin insan yapımı bir manzara gösterdiğini, sadece evleri, plazaları ve yapıları olan kardeş şehirler için değil, aynı zamanda "meyve bahçeleri ve ev bahçeleri, ekin tarlaları, yollar ve patikaları olan bir İngiliz bahçesine çok benziyor" dedi.
Yağmur ormanları vadisinde, Maya halkı olmasa da insanların Maya bölgesi hakkındaki düşüncelerini yansıtan iki şehrin taş yapısal temellerini bulduklarını söylediler. Bölge MS 1000 ile MS 1400 arasına tarihleniyor ve alan ve çevresindeki bölge kazısı yapılmadan çok az şey biliniyor olsa da Fisher, Avrupa hastalıklarının kültürün yok olmasına en azından kısmen katkıda bulunmuş olabileceğini söyledi. Ayrıca, insanların hala bölgede yaşayan bölgenin yerli topluluklarıyla akraba olup olamayacağının da belirsiz olduğunu söyledi.
Keşif ayrıca, Honduras'ın ulusal antropoloji ve tarih enstitüsü başkanı Virgilio Paredes'in Mayalardan farklı bir uygarlığı gösterdiğini söylediği 52 eseri buldu ve belgeledi. Bu eserler arasında karmaşık oymalara sahip bir kase ve insan ve hayvan özelliklerini birleştiren birkaç tane de dahil olmak üzere yarı gömülü taş heykeller vardı.
Fisher'ın sözleriyle "çok güzel, çok fantastik" olan eserler önbelleği, bir defin sunusu olabilirdi, dedi, akbabalar ve yılanlar gibi ruh hayvanlarının tasvirlerine dikkat çekerek.
Fisher, bir arkeolog bu şehirleri muhtemelen kayıp bir medeniyetin kanıtı olarak adlandırmayacak olsa da, onu bir kültür veya toplumun kanıtı olarak adlandıracağını söyledi. “Kayıp mı? Şey, bu konuda hiçbir şey bilmiyoruz” dedi.
Keşif ekibinin kazı izni yoktu ve bunu gelecekteki bir keşif gezisinde yapmayı umuyor. Fisher, "Arkeolojinin sorunu bu, işleri halletmek uzun zaman alıyor, orada yoğun bir şekilde çalışırsak bir on yıl daha alıyor, ancak o zaman biraz daha fazlasını öğreneceğiz" dedi.
“Bu, geçen yüzyılın çılgın bir sömürge seferi gibi değildi” diye ekledi.
Maymunların bolluğuna rağmen, bu tür bir keşif gezisinin keşfettiğini iddia ettiği “maymun tanrısının kayıp şehri” ile bağlantı kurmak için site hakkında çok az şey biliniyor. 1940'larda, eksantrik gazeteci Theodore Morde, İspanyol fatihlerin yüzyıllar önce hikayelerini duyduğu efsanevi "beyaz şehri" aramak için Honduras ormanına doğru yola çıktı.
Ağır çiftçilik
Görüntüler, Mayaların manzarayı bazı bölgelerde önceden düşünülenden çok daha geniş bir şekilde değiştirdiğini, mevcut arazinin yüzde 95'inin ekildiğini ortaya koydu.
Tulane Üniversitesi'nde Araştırma Görevlisi Profesör Francisco Estrada-Belli, "Tarımları düşündüğümüzden çok daha yoğun ve bu nedenle sürdürülebilir ve toprağın her santimini ekiyorlardı," dedi antik Mayaların kısmen kurumuş bataklık alanlarını yok ettiğine dikkat çekerek. beri çiftçiliğe değer olarak kabul edildi.
Ve kapsamlı savunma çitleri, hendek ve sur sistemleri ve sulama kanalları, oldukça organize bir işgücüne işaret ediyor.
New York'taki Ithaca Koleji'nde Antropoloji Yardımcı Doçenti Thomas Garrison, "Burada devlet müdahalesi var, çünkü doğal su akışlarını yeniden yönlendiren büyük kanalların kazıldığını görüyoruz," dedi.
2.100 kilometrekarelik (810 mil kare) haritalama, kültürü kabaca MÖ 1.000 ile MS 900 arasında gelişen Maya tarafından yoğun olarak işgal edilen alanı büyük ölçüde genişletiyor. Onların torunları hala bölgede yaşıyor.
Arkeologlar, Guatemala'da Lazerler Kullanarak Antik Maya Kayıp Şehirlerini Buluyor
Arkeologlar, Maya uygarlığı bölgesinde şimdiye kadar yapılmış en büyük araştırmayla, lazerlerin yardımıyla kuzey Guatemala'da daha önce keşfedilmemiş 60.000'den fazla antik yapı buldular.
Arkeologlar çiftlikler, evler ve savunma kaleleri gibi yapılar ve büyük şehirleri birbirine bağlayan 60 millik yollar ve kanallar bulduklarından, araştırma, bölgenin zayıf bağlantılı ve seyrek nüfuslu olduğuna dair önceki varsayımlarla mücadele ediyor.
Araştırmaya dahil olmayan bir arkeolog Sarah Parcak, Twitter'daki bulgulara ve fotoğraflara tepki göstererek, "Burası HOLY $HIT bölgesi."
Bu yapılar keşfedilmeden önce, eski arkeologlar kuzey Guatemala'daki Maya ovalarının bağımsız olarak yönetilen küçük şehir devletleri olduğunu düşünüyorlardı. Ancak bu yeni araştırmayla, şehirlerin daha önce arkeologların düşündüğünden daha bağlantılı ve nüfuslu olduğu teorileştirildi.
Anket şimdi bilim insanlarını ve araştırmacıları, Maya uygarlığında MS 650 ila 800 yılları arasında, önceden tahmin edilenden çok daha fazla, 7 ila 11 milyon kadar insanın yaşadığına inanmaya yönlendiriyor.
Anketin bulgularını sergileyen makalenin yazarları, artık "Maya demografisinin, tarımın ve politik ekonominin yeniden değerlendirilmesine" ihtiyaç olduğunu yazdı. Bulgular geçtiğimiz hafta içinde yayınlandı. Bilim.
Yapılar ve yerleşimler, bölgesel desenleri değerlendirmek için "ışık algılama ve menzil" veya "lidar" adı verilen bir uzaktan algılama yöntemi kullanılarak keşfedildi. Daha önce, araştırmacılar için antik yapıların tam olarak nereye gömüldüğünü veya saklandığını bilmek zordu, ancak teknoloji, eski yapılara sahip alanları belirlemek için yoğun ormanları ve ormanları ayırabiliyor.
Lazerler arkeologları bu alanlara yönlendirebilse de, yüzeyin altında tam olarak ne olduğunu keşfetmek için yine de alanları kazmaları gerekiyor.
Tulane Üniversitesi'nden Marcello Canuto, "Hepimiz üzerinde yürüdüğümüz şeyleri gördük ve fark ettik ki, oh vay, bunu tamamen kaçırdık" dedi. Washington post yeni lidar haritaları. Canuto, anketteki araştırmacılardan biriydi.
Araştırmanın yazarı Mary Jane Acuña, keşfin "görme bulanık olduğunda gözlük takmaya" benzediğini söyledi. Acuña, Guatemala'daki El Tintal Arkeoloji Projesi'nin direktörüdür.
Arkeologlar Guatemala Ormanının Altında Gizli Bir Maya Megalopolisi Keşfettiler
Lazer tarama teknolojisi, 61.000'den fazla antik yapıyı ortaya çıkardı.Ormanın LiDAR taraması ile oluşturulan kuzey Guatemala'daki antik Maya şehirlerinin topografik haritası. American Association for the Advancement of Science'ın izniyle.
Araştırmacılar, bölgeyi LiDAR olarak bilinen gelişmiş bir ışık algılama ve menzil teknolojisi ile taradıktan sonra, kuzey Guatemala'nın tropikal ormanının derinliklerinde eski bir Maya megalopolisi keşfettiler. Taramalar, son iki yıldır Petén'deki Maya Biyosfer Rezervi'nin 810 mil karelik bir alanını haritalayan Pacunam Lidar Girişimi'nin eseri.
Bulgular, birbirine bağlı düzinelerce şehir ağındaki piramitler ve saraylar da dahil olmak üzere 61.000'den fazla antik yapının ana hatlarını ortaya koyuyor. Sonuçlar ilk olarak Şubat ayında açıklandı ancak dergi Bilim şimdi lazer tabanlı görüntüleme haritaları ve analizleri yayınladı.
Ağaç tepelerinin 2.000 fit üzerinde uçan, LiDAR tarayıcılarla donatılmış Ulusal Havadan Lazer Haritalama Merkezi'nden gelen uçak, bir GPS sistemine bağlı lazer darbeleri kullanarak topografik okumalar yapıyor ve aşağıdaki yüzeyin üç boyutlu haritalarını üretiyor. Hava taramaları daha sonra son derece ayrıntılı bir dijital manzara oluşturmak için birleştirilir. Gazetenin yazarlarından biri olan Francisco Estrada-Belli, "Yüzlerce kez üzerinden geçtiğim özellikleri belirledi!" dedi. TechCrunch. #8220#8217Eski bir manzarayı asla bu ölçekte bir arada göremedik.”
Alacakaranlıkta Naachtun, Petén arkeolojik alanının temsili. American Association for the Advancement of Science'ın izniyle.
Taramalar, kasabaları birbirine bağlayan geniş bir Maya yolları ağını ve sık sık savaşta olan bir toplumu düşündüren savunma tahkimatlarını gösteriyor. Ayrıca gelişmiş sulama ve kanal sistemleri de vardı. LiDAR, çıplak gözle görülemeyecek kadar bitki örtüsüyle kaplı devasa bir piramit bile keşfetti.
Estrada-Belli, “LiDAR, Hubble Uzay Teleskobu'nun astronomide devrim yarattığı şekilde arkeolojide devrim yaratıyor,” dedi National Geographic. “Bu yeni verilerle, çoğumuzun yaşanmaz olduğunu düşündüğü alçak, bataklık bölgelerde yaşayanlar da dahil olmak üzere, orada 10 ila 15 milyon insan olduğunu düşünmek artık mantıksız değil. nüfusu beş milyona yakın bir düzeye yerleştirdi.
LiDAR teknolojisi, Maya'nın kayıp uygarlığının haritasını çıkarıyor ve ormanda saklı antik yerleşimleri ortaya çıkarıyor. Resim Luke Auld-Thomas ve Marcello A. Canuto/PACUNAM'ın izniyle.
İLGİLİ MAKALELER
Alanlardan alınan fotoğraflar, yoğun bitki örtüsünün altından çıkan taş piramitleri gösterdi.
Yer: Gizli şehirler, Meksika'nın Campeche eyaletinin güneydoğu kesiminde, Yucatan yarımadasının ve Yucatan ormanının kalbinde yer alır.
Bu görüntü, Lagunita'daki antik bir Maya kentinden bir stel parçasını göstermektedir, 17 Mayıs 2014, genellikle genişliğinden daha uzun, cenaze veya hatıra amaçlı dikilmiş bir taş veya ahşap levha parçasıydı.
Antik: Bu stel veya dikilitaş, Mısır da dahil olmak üzere birçok antik toplulukta yer aldı ve Mayıs 2014'te Lagunita'nın antik Maya kentlerinde, solda ve Tamchen'de bulundu.
Kalıntılar: Lagunita'da, dünya canavarı gözüne ve kapı pervazı boyunca dişlere sahip canavar ağzı girişine ait kalıntılar, 30 Mayıs 2014'te ortaya çıkarıldıktan sonra burada resmedilmiştir.
Sprajc, ekibinin her sitede 10-12 hektar (25-30 dönüm) bir harita çizdiğini, ancak şehirlerin muhtemelen daha büyük olduğunu söyledi.
'Bir harita hazırladık ama sadece iki bölgenin dini ve idari merkezlerinin haritasını çıkardık' dedi, 'bu sadece şehir merkezi gibi.'
Ekibi henüz siteleri kazmadı.
"Hava fotoğraflarında zaten gördüğüm düzinelerce yer var," diye ekledi, ek keşiflerin daha fazla finansmana bağlı olduğuna dikkat çekti.
Geçen yaz Sprajc, Lagunita'nın 10 km (6 mil) kuzeyinde ve Tamchen'in 6 km (4 mil) kuzeybatısında bir başka antik Maya şehri olan Chactun'u keşfetti.
MAYA UYGARLIĞI: MUHTEŞEM DEVLETLER KURAN ESKİ İNSANLAR
Maya İmparatorluğu, şimdi Guatemala olarak adlandırılan bölgenin tropikal ovalarında bulunan inanılmaz ve sofistike bir antik uygarlıktı.
Maya uygarlığı, İspanyollar tarafından 16. yüzyılda fethedilmeden önce Mezoamerika - Meksika ve Orta Amerika'nın en baskın yerli toplumlarından biriydi.
Gücü ve etkisi uzun yıllar boyunca yaygındı, ancak MS altıncı yüzyılda zirveye ulaştı.
Maya'nın başlangıçta tek bir dili vardı, ancak kısa sürede birçok farklı dil geliştirdi.
Bugün, günümüz Meksika'sında ve Orta Amerika'da yaklaşık 5 milyon insan 70 farklı Maya dili konuşuyor.
En eski Maya yerleşimleri MÖ 1800'lere kadar uzanıyor. ve Klasik Öncesi veya Biçimlendirici Dönem olarak adlandırıldı.
MS 250 civarında başlayan Klasik Dönem, Maya İmparatorluğunun altın çağıydı.
Tikal, Uaxactún, Copán, Bonampak, Dos Pilas, Calakmul, Palenque ve Río Bec dahil olmak üzere yaklaşık 40 şehir vardı.
Her şehir 5.000 ila 50.000 kişilik bir nüfusa sahipti. Zirvede, Maya nüfusu 2.000.000'a ulaşmış olabilir.
Mayalarla ilgili birçok ilgi çekici şeylerden biri, tropik bir yağmur ormanı ikliminde büyük bir medeniyet inşa etme yetenekleriydi.
Maya'nın birçok yeteneği vardı.
Anıt yaratma yetenekleri, bugün antik kalıntılar ortaya çıkarıldığında görülebilir.
Takvimler, çömlekçilik, tarım, matematik ve hiyeroglif yazımı dahil olmak üzere inanılmaz şeyler yaratan yetenekli zanaatkarlardı.
İnşaatçılar ve entelektüeller olarak hünerlerini göstermek için bir dizi mimari ve sembolik sanat eserini dikkatlice geride bıraktılar.
Ancak, MS 900'de Maya'nın taş şehirlerinin çoğu terk edildi.
Lacandon izinde
Bu yaz, bir arkeolog ekibi kayıp bir Maya başkenti olan Sac Balam'ı aramaya gitti. İspanyol kayıtlarına dayanarak, şehrin erişilemeyen olası yerlerini gösteren bir yay çizdiler.
Montes Azules Biyosfer Rezervi
Sac Balam'ın olası yerleri
Maya dünyası farklıydı. Covering about 390,000 square kilometers in southern Mexico, Guatemala, Belize, and Honduras, this region was not ruled by a single emperor. Each Maya city state was largely independent, embedded within a complex web of ever-shifting allies and enemies. (Think ancient Greece, not ancient Rome.) Each one had to be individually brought under Spanish rule, whether by conquest or diplomacy. "Because the Maya are never centralized, it's very hard to conquer entire areas," says Maxine Oland, an archaeologist at the University of Massachusetts in Amherst who studies the Colonial period in the Maya world.
What resulted was a patchwork of Spanish-style colonial cities, majority-Maya towns that traded with the Spanish and (by force or by choice) converted to Christianity, and independent Maya capitals such as Sac Balam that resisted colonial rule. In between were vast expanses of forest where Maya people often fled to escape colonial violence and oppression. These different ways of life coexisted, often uneasily, for centuries.
Historical documents record almost nothing about life in the independent Maya capitals. Sac Balam is a particular mystery, because it was founded to stay hidden. The Lacandon originally lived in a city called Lakam Tun, on an island in Lake Miramar, on the western edge of Montes Azules. But after repeated Spanish attacks, they realized that to stay safe and independent, they would have to retreat deep into the jungle. They named their new city Sac Balam, or "the white jaguar," and lived there, undisturbed, for 109 years. When the Spanish finally discovered and conquered Sac Balam, it was the second-to-last independent Maya capital standing. (The last, Nojpeten, the capital of the Itza Maya in northern Guatemala, fell just 2 years later.)
To understand life in Sac Balam, you need to look at the buildings and artifacts its residents used and left behind, says Josuhé Lozada Toledo, an archaeologist at Mexico's National Institute of Anthropology and History (INAH) in Mexico City. "Sac Balam preserves the story of a community that was erased from history," he says. Excavating what's left of its houses, community buildings, ceramics, and religious offerings "would be an act of cultural revindication."
Lozada Toledo and Woodfill are particularly interested in reconstructing Sac Balam's trade networks, which Spanish chronicles hint were extensive but invisible to those who ended up writing history. If the Lacandon were trading with other Maya communities for goods such as salt, could they also have traded for machetes and other European objects? Or did they reject those foreign goods entirely?
Excavations elsewhere have shed some surprising light on those questions. In Zacpeten, the independent capital of the Kowoj Maya in northern Guatemala until the first half of the 17th century, Timothy Pugh from Queens College, part of the City University of New York, found three pieces of iron, a musket ball, a tobacco pipe stem—more associated with British pirates than Spanish settlers—and a piece of a cow's jaw. All seven European objects had been placed in important religious contexts the cow jaw had even been left on an altar next to an incense burner. Apparently, select European goods had become a vibrant part of Kowoj religious and political symbolism.
Whether the same was true for the Lacandon of Sac Balam remains to be seen. The team that aims to find out consists of three archaeologists: Lozada Toledo, whose tall frame is often pensively folded over a map Woodfill, a bearded, jovial gringo who lived in Guatemala for almost 10 years and speaks Spanish and the Mayan language Q'eqchi' and Rubén Núñez Ocampo, a watchful young researcher from INAH in Mérida who specializes in Maya ceramics from just before the Colonial period. Rounding out the group are me and Virginia Coleman, a professional dancer and Woodfill's wife of just a few weeks. The expedition is the capstone of their honeymoon.
Brent Woodfill, standing in front of the ruins of a 150-year-old hacienda in the Montes Azules Biosphere Reserve, plans to return to the area as often as he can.
Others have tried to find the lost city of Sac Balam before. A 1997 expedition, inspired by the historical research of a Belgian priest turned anthropologist named Jan de Vos, ventured into another part of Montes Azules. Over the course of 6 days of hiking, they found a single cluster of ruins near the Chaquistero Mountains. But Woodfill and his Mexican colleagues think that site is likely from the Classic period, hundreds of years before the founding of Sac Balam. Joel Palka, an archaeologist at Arizona State University (ASU) in Tempe, agrees, although he cautions that archaeologists won't be sure of the ruins' identity until they are excavated. "We won't know where the site is until we dig." Sac Balam remains as mysterious as ever.
On an early summer day , we convene in the city of Comitán and pile into Woodfill's pickup truck for the long and bumpy drive to Las Guacamayas, an ecolodge close to Montes Azules that will serve as our base for the next 12 days. The following morning, we stop by one of the many small communities founded after the government encouraged Indigenous groups from other parts of Mexico to resettle here as farmers and ranchers. Few are direct descendants of the Lacandon or other Maya groups that originally lived in the region. Still, after decades on the land, they know it as well as anybody alive.
About two dozen men and a handful of women trickle into a meeting in the cinderblock town hall, where the team will formally ask for the community's permission to study a cluster of Maya ruins nearby. Woodfill learned about the site from the community last year and registered it with INAH. Now, he wants to know whether two colleagues can map it and collect ceramics on the surface, to pin down when it was occupied. (Woodfill asked Bilim not to name the town because it might tip off looters.) "This part of Chiapas is a void" of archaeological knowledge, Woodfill tells the gathered community members. "Not because there aren't any sites, but because they haven't been studied."
The community is interested in ecotourism, and what the archaeologists learn could help them attract visitors. After 45 minutes of discussion and questions, the members agree to the archaeologists' request and offer to lead them to the ruins. The site lies in a patch of forest outside town, along a trail of matted leaves and slippery roots, where the guttural chants of howler monkeys echo through the trees.
A local community showed a research team this Maya hieroglyphic staircase.
About 20 minutes down the trail, we round a bend and come upon a jumble of large rectangular stones, some with clear Maya glyphs carved into them. They are the remains of a hieroglyphic staircase that once led to the top of the palace where the city's leader would have received his subjects and performed religious rituals. This type of structure is considered a rare jewel of Maya sites. The staircase shows that "this was a powerful place," Woodfill says.
"This was the palace," he adds, pointing to the mound of earth behind the staircase remains. The community members show the researchers other features of the site, such as a large vertical stone carved with a portrait and glyphs standing half-buried at the base of a tree. All suggest it was occupied in the Late Classic period (from 600 to 850 C.E., nearly 1000 years before Sac Balam was founded), when nearby city states like Palenque and Yaxchilán were at their height. "This is what archaeological discovery is usually like—local people showing you things they know about," Woodfill says as he photographs the glyphs on the staircase stones.
Our quest for Sac Balam won't have that kind of help. Aside from a handful of Maya communities, most people are prohibited from living in the 331,000 hectares of Montes Azules, and the reserve is largely free of roads and even trails. When faced with such huge swaths of inaccessible territory, archaeologists these days often turn to lidar, a laser-based equivalent of radar that lets them strip vegetation out of aerial photographs and expose the sites beneath. A recent lidar survey of the Maya Biosphere Reserve in northern Guatemala—about 160 kilometers to the northeast of Montes Azules—revealed more than 60,000 ancient structures, most unknown to researchers. "The day that someone does lidar [over Montes Azules], they're going to find hundreds or thousands of sites," including, most likely, Sac Balam, says Ramón Folch González, an archaeologist who works with Palka at ASU. But Woodfill's team lacks the funding for such an expensive survey. They have to strap on their boots and explore the old-fashioned way.
After dinner at the ecolodge that night—on the eve of our 6-day quest in the reserve—Lozada Toledo unrolls a homemade map. He's spent hours poring over documents written by Spanish visitors and inhabitants after it was finally conquered in 1695 and renamed Nuestra Señora de los Dolores. Especially helpful is an account written by Diego de Rivas, a Spanish priest, who in 1698 set out from Nuestra Señora de los Dolores to Lake Petén Itzá in northern Guatemala. It took de Rivas and his men 4 days to walk from the town to the Lacantún River, at which point they continued by boat. If they walked for 8 hours a day, each carrying about 30 kilograms of supplies and traveling in a hilly area with lots of plant cover, they could have covered a little more than 1 kilometer per hour (and slightly less in higher mountains), Lozada Toledo estimated. That would place Sac Balam 34.4 kilometers from the Lacantún River. He had traced an arc of the city's possible locations, printed in red on the map.
Lozada Toledo also points to ridge lines shaded onto the map's topography a few are close to the arc. Those would be particularly good areas to explore, he says, because Spanish chronicles describe Sac Balam as being on a flat plain at the base of some mountains. Visitors counted 100 houses and three community buildings in the relatively dense town, where turkeys and skinny dogs ran underfoot and people planted a wide variety of crops, including maize, chiles, and various fruit trees, in nearby plots. Every afternoon, semidomesticated scarlet macaws would fly out of the jungle and perch on the town's rooftops, amazing the Spanish occupiers.
Brent Woodfill, Josuhé Lozada Toledo, and Rubén Núñez Ocampo (left to right) ponder how to reach possible locations of Sac Balam.
The houses, which were relatively small and made of adobe, have probably vanished. But the stone foundations of the community buildings might still be visible. The archaeologists will also be on the lookout for caves with offerings inside, metal artifacts like machete pieces and nails—evidence of the eventual Spanish occupation and possibly earlier trade with Maya communities more connected to the colonial state—and the ruins of a small church and an earthen fort supposedly built after the town was conquered.
The ruins of Sac Balam will be far less imposing than the hieroglyphic staircase, and far harder to find. Still, Lozada Toledo's map makes it seem tantalizingly within reach. He points to the ridge lines near the arc. "What do you think?" he asks the four guides who will accompany us. "Could we get there?"
One hour into a hike into the jungle, Isaías Hernández Lara, the head guide, uses a machete to hack a path through vines the diameter of tree branches. Some of the vines ooze red sap, and many are covered in skin-tearing spines. It soon becomes hard to tell which stains on our clothes are sap and which are blood. One vine plunges a thick spine into my inner elbow with the precision of a phlebotomist doing a venipuncture. Thinner vines snare my feet, make me trip, and slow my progress. Water has become a precious resource. I realize I didn't bring enough.
The archaeologists are doing a little better, but they, too, are stunned by how difficult this pristine jungle is to navigate. (Coleman, the dancer, is the best at following Hernández Lara's expert movements.) Then, suddenly, an unmapped stream flowing with cool water. It feels like salvation.
On satellite maps, a ridge line is only 2.8 kilometers from the river that snakes near base camp, and we thought we'd be there in a couple of hours. We didn't even pack lunch. But we've walked 4 hours by the time we spot the first sign of foothills. Defeated, we retreat to base camp.
As we wash our battered bodies and filthy clothes in the river, I realize I've been asking the wrong question about Sac Balam until now. Throughout months of research, I've wondered how the Lacandon resisted conquest for so long. After only a few days in the jungle, I'm realizing that the real question is: How did the Spanish—outsiders struggling with the forest like us—ever find them?
There’s so much that could be learned there, if people would just be willing to endure the discomforts and disappointments of working in these areas.Prudence Rice, Southern Illinois University
The answer was the same as for the hieroglyphic staircase we "discovered" a few days ago: with help. In 1694, two Spanish priests determined to bring the gospel to Sac Balam met a leader from another Maya group, who agreed to take them to the city. The Lacandon had been trading with but also attacking and raiding Spanish-allied Maya towns for decades, and perhaps the leader had had enough.
Once they finally arrived in Sac Balam, the priests convinced a delegation of 12 Lacandon leaders to travel to Cobán, Guatemala, to meet with authorities from the colonial government and the Catholic Church. But during that visit and the journey back, 10 of the Lacandon leaders fell ill and died. The attempt at diplomacy collapsed, and 1000 Spanish and allied Maya forces invaded the city, occupying it in early 1695 without a battle. It continued to exist as Nuestra Señora de los Dolores until 1712, when the remaining Lacandon inhabitants were forcibly moved to the Pacific coast of Guatemala.
It's likely many had already fled deeper into the jungle, joining Maya refugee communities that included people from all over southern Mexico. It is their descendants who occupy parts of Montes Azules today. These modern communities are also called the Lacandon, but they speak a different language from what was spoken in Sac Balam and are considered a distinct cultural group, with their roots firmly in the Colonial period.
Sac Balam, or even Nojpeten, was far from the last stronghold of Maya resistance. Rebellions were frequent throughout the Colonial period and continued once Mexico became independent. A sweeping Maya uprising in the 19th century is now called the Caste War. As recently as the 1990s, the Zapatistas, most of them Maya farmers, took over cities here in Chiapas in a Marxist uprising in 2018 they fielded a presidential candidate. The colonial repression hasn't ended either. Entire Maya communities were massacred during the Guatemalan Civil War between 1960 and 1996—the long tail of a conquest that has never been complete.
After the failed hike , the team has one more lead to follow. Hernández Lara has heard rumors of Maya ruins at the source of the Tzendales River, one of several waterways that meet near our base camp, so we pack up our camp and set off for 2 days of kayaking against the current. Pairs of scarlet macaws fly overhead, startled iguanas clamber up the riverbank, and an occasional crocodile eyes us from a log. We drag our kayaks over dozens of small waterfalls. Somewhere along the journey, the GPS with the SOS button slips away.
As the sun drops lower in the sky, we tie up the kayaks and make camp. The site is flat, clean of brush, and swarming with so many ticks we dub it Camp Garrapata, Spanish for tick (literally, "claw-feet"). The next day, as the team continues upstream, the satellite imagery Lozada Toledo relied on for his map proves a woefully inadequate simulacrum of the real twists and turns of the river. It narrows to just 2 meters or less and is almost completely overhung by vines and drooping tree branches. But the water is steadily growing clearer and colder, raising our hopes that we might be close to its source.
After 6 hours of slow headway, the river dead ends into a squat hill, more a pile of mud than an actual geological feature. Could this be the source? One of our guides, Cornelio Macz Laj, climbs to the top and returns shaking his head: The river continues on the other side. It is too late to push on, and we turn back downstream.
The reality sinks in: This expedition won't find Sac Balam. Can it even be found, I wonder? Even if a suggestive cluster of Maya community buildings and a fort popped up on a future lidar map, archaeologists would still have to bushwhack there to excavate them. Who would want to go through all of this again?
"So, for next year," Woodfill says to Hernández Lara when we're back at the lodge, joyfully ordering steaks from the restaurant, "do you think you could go out before we get here and make sure the river is cleared?"
"There's going to be a next year?" I ask, incredulous. My thumbs are rubbed raw from paddling. Our wounds are oozing pus, and we're all still picking off blood-gorged ticks.
But the archaeologists are already planning their next attempt, based on what they've learned this time. If the guides have already macheted through the worst of the overgrowth along the river, the team would have a good chance of reaching the Tzendales River's source within 2 or 3 days. Bringing a metal detector would quickly reveal any buried colonial artifacts, a hint that Sac Balam might be close by. Or who knows? They might find Classic period sites like the one with the hieroglyphic staircase. The whole area is a blank slate, after all.
Lozada Toledo has pulled out a ruler and is correcting his map, adding detail to the paths of rivers and recalculating travel times. "Since no scientist has been here before, everything is an advance," he says. "Everything is valuable." Maybe he overestimated how fast de Rivas and his companions could walk in the jungle. Maybe Sac Balam was much closer to the Lacantún River. Maybe it's actually much more accessible than he thought.
"This is what I do," Woodfill says. "I go where no one else is going, and I hack away at it." The guides have already told him about other ruins they've heard rumors about—places they weren't ready to share until the team built up intimacy and trust. And the people in the town close to the staircase have promised to take him to a nearby cave—which might hold Maya offerings—the next time he's around. Those connections just don't happen without an intense, ongoing commitment to a place, no matter how bruised and battered you are when you leave, he says.
Other archaeologists hope Woodfill persists. "There's so much that could be learned there, if people would just be willing to endure the discomforts and disappointments of working in these areas," says Prudence Rice, an archaeologist who is now professor emerita at Southern Illinois University in Carbondale. Sac Balam is still out there, keeping its story safe for anyone intrepid, or stubborn, enough to seek it out.