Eski Dünya’nın en güzel kuşlarından biri de yalı çapkınlarının bu zarif, renkli ve toplumcu akrabasıdır. 24 cinsi olan arı kuşu Doğu Yarımküresi’nin tropik ve ılık bölgelerinin çoğunda yaygındır. Hem ormanlarda, hem de açıklık topraklarda yaşar. Arı kuşunun vücudu ince ve biçimlidir. Ayakları kısa ve zayıftır. Ayaklarının ön parmakları gerçek gökkuzgunumsuların hepsinde olduğu gibi kısmen birbirine yapışıktır. Gagası uzun, sivri ve biraz aşağıya doğru kıvrıktır. üstte genellikle çıkıntılar olur. Kuş, kuyruğunun biçimiyle de ayırt edilir.
Kuyruk bir Afrika cinsinde çatallı ve küçük bir Afrika türünde de küttür. Ama bütün diğer cinslerde kuyruktaki iki orta telek diğerlerinden belirgin bir şekilde çok daha uzundur. Arı kuşlarının çoğunun temel rengi yeşildir. Gözlerini üzerinden siyah bir çizgi uzanır. Başlarında ve arkalarında sarı, kır mızı ya da mavi tonlarında lekeler bulunur. Kırsal kesimdeki daha parlak renkli olanları gökkuşağı kuşları’ diye adlandırırlar.
Arı kuşu birçok türden böcekle beslenir. Ama aslında adı bu kuşa uygundur. Çünkü seçtiği böceklerin yarısından çoğu bal arısı ve yaban arısı familyalarındandır. Ancılar bu yüzden bu kuştan hoşlanmazlar. Ama başka bakımlardan arı kuşu çok yararlı bir hayvan sayılır. Arı kuşu, cinslerinin yarısının bulunduğu Afrika’da göçmen çekirge sürülerinin üşüşmesi sırasında canla başla çabalar.
Arı kuşu böceği uçarken yakalar. Bunun için ya sinek kapanlar gibi açıktaki bir daldan hızla saldırarak kısa bir uçuş yapar. Ya da onları uçarken kırlangıçlar gibi aylar. Kurbanlarının oluşturduğu sürülerin arasında zikzaklar çizerken uçuşu iyice düzensizleşir. Bazı Afrika cinsleri mehtaplı gecelerde uçmaktan hoşlanır. Yükseklerde uçuşur ve aşağıya doğru dalışlar yaparken cıvıldaşarak birbirleriyle konuşurlar.
Arı kuşlarının çoğu pek toplumcudur. Açıktaki dallara, telgraf tellerine ve damlara hep birlikte konarak dinlenmek-ten hoşlanırlar. Durmadan karşılıklı cıvıldaşırlar. Çok öterler ama sesleri pek de ahenkli değildir. Kısa dem çekerler, ıslık çalar, cıvıldaşırlar. Bunların arasında da boğuk, hafif bir kahkahaya benzeyen bir ses çıkarır, ya da karga gibi öterler.
Böcek yiyen kuşların çoğunda olduğu gibi ılıman bölgelerde oturan arı kuşları da göçebedir. Kışın Avustralya ve Güney Afrika grupları besinin daha bol olduğu kuzey kesimlerine çıkar, Avrupa ve Asya’nın kuzey bölgelerinde yaşayanlar ise güneye, hiç kuşkusuz atalarının vatanı olan tropik kesimlere giderler. Madagaskar arı kuşu Mozambique boğazını aşar ve kışı bütün Afrika kıtasında geçirir. Tropik cinsler de elde edilecek besin miktarına göre yerel göçler yaparlar. İri cinsler kalabalık sürüler halinde yolculuğa çıkarlar. Bazen bir sürüde 300 ya da daha fazla kuş bulunur.
Arı, tam bir orman kuşudur ama üreme zamanı yere kovuklar açar. Çoğu dikey su kıyılarına oyuklar kazar. Genellikle kum kırlangıçları gibi koloniler karar. Avustralyalıların altın dikenli kuyruk ya da altın kırlangıç’ dedikleri gökkuşağı arı kuşu düz bir yerde, aşağıya doğru eğrilemesine bir tünel kazar.
Tünel 30-60 santim indikten sonra yataylaşır. Dişi, tünelin ucundaki bir odacığa her seferinde 2-8, bembeyaz yumurta bırakır. Yalı çapkınlarında olduğu gibi yuvanın içi bazı malzemeyle döşenmez. Kuşlar yuvaların’ da temizlemezler. Bu yüzden yumurtaların ve yavruların etrafı çok geçmeden pislikler ve böceklerin sindirilemeyen parçalarıyla sarılır.
Dişiyle erkek tünelin kazılmasından, yavruların beslenmesine kadar bütün görevleri paylaşırlar. Çoğu zaman hem dişi ve hem de erkek geceyi tünelde geçirir. Buraya atılganca, havadan baş aşağı dalarlar. Oysa giriş yeri kuşların gövdesinden ancak biraz geniştir. Kuluçka süresi yaklaşık 22 gündür. Yavruların yetiştirilmesi ise daha uzun sürer; yani 4 hafta kadar.
Yavru arı kuşlarında da, yine yalı çapkınlarında olduğu gibi gelişen gövde tüylerinin üzerindeki kınlar kalır. Bu yüzden küçük kuşlar kirpiye benzerler. Bu kınlar ancak yavrular yuvadan ayrılmadan kısa bir süre önce düşer. Yavruların ilk tüyleri erginlerinkinden genellikle daha donuk renklidir. Bilindiği kadarıyla dişi arı kuşu yılda sadece bir defa yumurtlar.