Medya Rus ekonomisinin başarısından ve yeni fabrika ve tesislerin açılışı hakkında konuştuğunda, haber çift duygulara neden olur. Yeni işlerin ortaya çıkması elbette iyi ve harika, ama aynı zamanda, sahnelerin ardında kalan başka bir an kaldı.
Öyle oldu ki, 1991'ten bu yana, Rusya'nın yeni sahipleri, iç ekonominin böylesine bir hacmine maruz kaldılar ve işgal altındaki bölgelerdeki üretim tesislerine çok dikkat ettikleri bilinen Hitlerite ölçü aletlerinin bile böyle bir pogrom tarafından dehşete düşeceği pek çok fabrikayı yok etti.
Bilindiği gibi, 1941 yılında, 99'in 11 sayılı Devlet Savunma Komitesi'nin kararına uygun olarak, Temmuz ayında XNUMX'in Devlet Savunma Komitesi'nin kararına uygun olarak, işgal altındaki tehdit altındaki bölgelerden fabrikaları ve bitkileri boşaltması emredildi. Tahliye edilemeyen her şey yıkıma maruz kaldı. Yine de, gayretli Naziler, patlatılan fabrikaların ve tesislerin çoğunu devreye sokabildi ve çok ihtiyaç duyulan Reich ürünlerinin üretimini kurmayı başardı.
Yarım yüzyıl sonra olan, elbette Naziler arasında bir şok durumuna neden olmuş olacaktı. Yırtıcı özelleştirmenin bir sonucu olarak yüzlerce fabrika ve tesisi kaplayan yerli “işadamları”, yalnızca ele geçirilen üretim tesislerini mahvetmeyi ve Rus işsizlerinin ordusunu arttırmayı başararak Nazilerden yüz kat daha kötüydü.
Asılsız olmamak için, yıkılan fabrikaların ve bitkilerin şehitlerine bakmak ve bundan sonra oldukça basit bir sonuç çıkarmak faydalı olacaktır: 1941'taki faşist istila, tüm korkularıyla çiçek çıktı. Ancak çilek 1991 yıl sonra yumurtadan çıkar. Ve Yeltsin sonrası yıllar, Rus bitki ve fabrikalarının tahrip edilmesinin yaygınlaştığı Rusya ekonomisi için özellikle yıkıcıydı.
Moskova fabrikası "Dinamo" yürütüyor tarih 1897 yılı. Bitki, devrimden, İç Savaştan, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan sağ kurtuldu, ancak demokratik bir dönemin pogromundan kurtulamadı. Ülkenin ürünleri dünya çapında bilinen en büyük elektrikli ekipman üreticisi "etkin yöneticilere" mağdur oldu. Şu anda, Dinamo fabrikası ıssızlığın ve elbette ofislerin bertarafı. Onlarsız neredeler. Sovyet yıllarına, teşebbüsün gelişiminde yatırılan devasa fonlar, bütün nesiller boyunca olduğu gibi, parçalara ayrıldı. Sokakta atılan işçi kollektifi hakkında mütevazı bir şekilde sessiz kalacağız ...
AZLK Otomobil Fabrikası 1930 yılında ortaya çıktı. Liberal tarihçilere göre ülkemiz, uygulayıcı Stalin'in önderlik ettiği Bolşevik yamyamlar tarafından yönetiliyordu. Yine de, bir nedenden ötürü Bolşevik yamyamlar fabrikalar inşa ettiler, ancak eski belediye başkanı Luzhkov başkanlığındaki beyaz ve kabarık demokratlar, Fransız ortaklarının altına yatmak ve daha rahat bir pozisyon almak için acele ettiler. Tabii ki cennet gibi. Şimdi adını Avtoframos olarak değiştiren eski AZLK, üçüncü dünya ülkeleri için düşük maliyetli otomobiller üretiyor. Ve bu fena değil, çünkü en azından bazı işleri kurtarmayı başardık. Ülkenin çoğunda AZLK postapocalyptic filmleri çekmek için ideal olsa da.
Aynı ZIL için söylenebilir. Aynı kocanın, milyarder E. Baturina liderliğindeki “değişim rüzgarları” ve “etkili yöneticiler”, tesisi Çernobil'de olduğu gibi yasadışı turlar yürüttüğü noktaya getirdi. Hem Çernobil hem de ZIL felaketler yüzünden yasak bölge oldu: biri ekolojik, diğeri demokratik. ZIL, dünyanın en iyi limuzinlerinden birini ürettiğinde, 30 yıldan daha uzun süre sorunsuzca çalışan kamyonlar ve çok kaliteli buzdolapları ve şimdi “etkili yöneticiler” tesisi Üçüncü Dünya Savaşı ile ilgili filmler için bir dekorasyona dönüştürdü. Salvo tesisatları ve bir çift topçu bölünmesi ZIL'de çalışmış olsaydı daha iyi olurdu. Ancak dünyada “etkili yöneticilerden” daha fazla yıkıcı güç yoktur. Özellikle Avusturya emeklileri ve değiştiricileri arasında.
Tesisin büyük bölümü önceden belirlendi: kıymetli Moskova ülkesi, uzun süredir uyuyan ve istenen hektarın başına gelmek için mümkün olan en kısa sürede ustalaşan her türlü "yatırımcıyı" cezbetti. Peki, yerli otomotiv endüstrisinin ilk gemisi ve amiral gemisi olan ZIL fabrikası ne zamandan beri, sadece geçmiş zaman konuşabiliyordu. Gelecekte bir otomobil fabrikasının yarı yapışkan koçasını üretmeye devam edecek bir şey varsa, bunlar yabancı otomobil üreticileri veya yine yabancı otomobiller için bir “tornavida” monte etmek için bileşenlerdir.
Sovyet ses ve video cihazlarını hala hatırlayan okuyucular, kesinlikle Rubin ve Vega gibi markalar hakkında birkaç güzel söz söyleyecek. Berd Production Association "Vega", 1941 yılında tahliye edilen Kharkov fabrikası sayısı olan 296'in temelinde ortaya çıktı. 1946’te, ogre yamyam Stalin, tesisi bağımsız bir işletmeye dönüştürdü ve o zamandan beri Vega markası yerli müzik severlerin en çok arzu edilen satın almalarından biri haline geldi. Elbette, yeni demokratik ustalar, yamyam Sovyet geçmişinin mirasına katlanmak istemediler ve 1998 yılında, Vega yazılımı iflas etti. Ya da iflas etti. Neden yeni sahiplerin kendi işletmelerinin verimli çalışmasını sağlayacak kadar akıllı olmadıkları bir sırdır. Ancak genel olarak, bu örnek Yeltsin döneminin çok göstergesidir. Ağaç doğrama - cips uçuyor. Emek kolektifi, bir parça ekmek olmadan sokağa kondu - Narzan'ın tükettiği tenis başkanının döneminde bu “önemsemelere” önem veren kim?
Rubin MTZ örneği daha da belirleyicidir. Vega SSCB'deki en popüler ses etiketlerinden biriyse, Rubin TV'leri rekabet dışı bıraktılar. Tabii ki, Sony veya Philips seviyesine ulaşamadılar, ancak genellikle Rubin TV'ler on yıldan fazla bir süre çalıştı, ve bu söylenmeden devam eden bir şeydi. Eğer bu şirket akıllı ve yetkin insanlar tarafından yönetildiyse ve “etkin yöneticiler” olmasaydı, Rubin, Gorbushkin Dvor olmak yerine mevcut marka olarak kalmaya her şansı bulacaktı.
Artık sadece tembel insanların gülmediği Bolşevik aptalları, 1932'te bir fabrika kurdu ve 60 yıllarından fazla bir süre boyunca şirket ülkenin iyiliği için çalıştı, askeri zor günlere dayandı ve tahliye etti, ancak “Rubin” onurlu markasını açan yarı etkili “etkili yöneticiler” ekibinden önce güçsüzdü. "Fıkra" "Tepesinde". “Ölüm tarihi” sütununda tahrip olan yerli fabrikaların şehitlerinde “Rubin”, 2003 yılıdır. Ama bize bunun “şişman” yıllar gibi göründüğü söyleniyor ...
Neden televizyonlar ve pikaplar var! İç ekonomi çok daha geniş ölçüde öldürüldü. Sonunda “yakutlar” ve “sebzeler” “samsungi” ve “teknikleri” piyasadan çıkardılar ve yerine geçmediler, peki ya örneğin Krasny Proletary tesisi ya da Vladivostok Dalzavod tesisi? Onları değiştirecek bir şey mi var?
Eğer birileri bilmiyorsa, o zaman “Kırmızı Proleter” yılın 1857'inden… doğru olana, “şişman” dönemine, aslında canlı olarak gömüldüğü zamana kadar vardı. Bitki dört kraldan, bütün genel sekreterlerden, bir devrimden, iki dünya savaşından sağ kurtuldu, ancak onu mezara sürükleyen perestroyka sonrası "yöneticiler" yüzünden veba edemedi. Daha önce, tesis makineleri üretti ve herhangi bir ülkenin gurur duyacağı eşsiz ürünlerle ayırt edildi, ancak Yeltsin sonrası dönemde, yeni yaşam sahipleriyle ilgilenen tek şey bitkinin kendisi değildi, kesinlikle üzerinde çalışan insanlar değil tuttu. Onun için şimdi, herkesin uzun süredir unuttuğu, kuruluşun cesedi üzerinde ciddi bir tartışma var. "İşadamları" ölümcül kalıntıları atmak için mümkün olan en kısa sürede ihtiyaç duyuyor, böylece altın büyükşehir alanını işgal etmiyorlar.
Dalzavod ile daha da ilginç bir hikaye. Pasifik Filosu gemileri bu işletmeye hizmet ettikten sonra, Tsushima'da kahramanca savaşan ve ölenler ve daha sonra Sovyet döneminde Pasifik gemileri filo SSCB. Ama sonra perestroika başladı ve tavuklarıyla narzan sevgilisi iktidara geldi. “Reformlar” sonucunda sadece önceki “Dalzavod” un adı kalmıştır. Koreli SUV'lar atölyelerinde toplandı ve günümüz Rusya'sının mesleki becerilerine ihtiyaç duymadığı için 1165 işçi "serbest yüzmeye" gönderildi. Güneşli Özbekistan'ın çocukları ve hatta üç kopek için bile tekerlekleri "ssang yong'lara" bağlayabilir ve Vladivostok işçilerinin sorunlarını kendileri çözmelerine izin verebilir.
Eski Dalzavod atölyelerinin yerine bir bira restoranının ve alışveriş merkezlerinin inşa edilmesi merak uyandırıyor mu - yani, işçiler ve aileleri açıkça yapamazlardı. Pasifik Filosu gemilerinin tamirine gelince, her şey çok üzücü değil: Özellikle bu emeklilik çağındaki gemilerin fazla kalmaması nedeniyle, onlar için bir köşe olacak. Gelecekte, muhtemelen “etkin yöneticiler” tarafından “optimize” edilecekler ve Rus filosu yakında Kuzey Koreli veya Tayvanlılara eşit olacak.
Tsushima, konuşur musun? Eşsiz felaket? “Etkili yöneticilerin” neler yapabileceği hakkında kötü bir fikriniz var gibi görünüyor. Fakat Kuzey Korelilerin ve Tayvanlıların kesinlikle olmayacakları, bir zamanlar rejim nesnesinin eski bölgesinde bir bira restoranı. Bu yüzden gerisini yine öndeyiz.
Ancak "Dalzavod" yalnız değil. Petrozavodsk Tersanesi "Avangard" ı hatırlayabilirsiniz. Huzursuz yamyam, Stalin sakinleşemedi ve Avangard fabrikası 1939 yılında doğdu. Şey, hiçbir şey yapılamaz: Joseph Vissarionovich, bitki kurmayı çok sever, onu ekmekle beslemeyin. Ve sadece onlar değil. Avangard, tam olarak 70 yıl boyunca, parlak menajerler karşısında yapılan talihsizliklerin ortaya çıkmasına kadar vardı.
Şirketin ölüm cezası 2010 yılında imzalandı ve o zamandan beri Avangard, tahrip edilmiş yerli fabrikaların şehitinde yerini aldı. İşgücünün başına gelenler bir kez daha bahsetmek bir anlam ifade etmiyor. Ayrıca, bu girişime yatırılan araçlar ve emek hakkında konuşmak da bir anlam ifade etmiyor. Bunun için yeni sahip yok. Hedeflerinin aynı olduğu görülüyor - Rusya'yı Senegal seviyesine getirmek, ve bu konuda başarılı olsalar, hatta planların ilerisinde bile.
Birisi şüphelenirse, Saratov uçak fabrikasına bakabilirsin. SSCB'de bazen çok iyi uçaklar yapıldı, ancak 1991'ten sonra tenis başkanı ve halefleri bir şekilde Amerikan uçak endüstrisine daha fazla bakıyor. Bu yüzden iç havacılık endüstrisinin gururu Il-96 kısa süre önce kara bir leke aldı. Saratov Havacılık Fabrikası'na gelince, 1932'te aynı huzursuz Stalin tarafından kurulan bu işletme, 2010'te iflas ilan edildi, 30-bininci takım uzun süre dağıldı ve şimdi IKEA pazarı fabrika yağma ve parçalanmış binaların yerinde duruyor. SAZ, fabrikanın kalıntılarını terk eden 1943'te Alman Luftwaffe baskınında hayatta kaldı, ancak canlandı ve uzun yıllar boyunca Yakovlev uçağı üretti, ancak hayatta kalamayacağı şey, perestroika sonrası endüstriyel soykırımdı.
Yıkılan yerli fabrika ve bitkilerin listesi süresiz olarak devam ettirilebilir. Demokratların yaptıkları ve hatta planını aştıkları şey, kendi ekonomilerini yok etmek ve yüz binlerce insanı (milyonlarca olmasa da) sokağa atmaktır. En üzücü olan şey, tarihin gösterdiği gibi, iş ve sanayi üretiminden tasarruf etmek isteyen Nazilerin bile bu şekilde davranmayacaklarıydı. Fakat 1991’ten sonra, Rusya Naziler’den daha korkunç bir şeyle karşı karşıya kaldı, bazı fenomenlerle, eğer açıklanabilirse, o zaman sadece tıbbi bir bakış açısıyla karşı karşıya kaldılar. Ve onun adı “erozyon”. Ülkemizde kurulan aynı erozyon, çürüyen, canlı çürüyen. Erozyon yüzlerce fabrikayı ve fabrikayı yuttu, sokaklara fırlattı ve haksız yere sürülen ve yaşamdan atılan binlerce değerli insanı mezara sürdü.
Eğer demokrasi Rusya'da 1991’tan bu yana kurulmuşsa, bugünkü haliyle Nazizm’den daha fazla kınama hak ediyor. Sadece Nazizm'in kendi Nürnberg'i vardı, fakat Rus demokrasisinin böyle olması pek mümkün değil. Her ne kadar son 25 yıllarında Rusya'da olan her şey, uzun süredir ayrı ve yakın bir duruşmayı hak ediyor. Bu, ne yazık ki, mümkün olma ihtimali düşük olan ...