İnsanlar eşlerini içgüdüsel olarak ve kültürel bağlama göre seçerler. Ancak modern yazılı basın çağında, yeni bir eş bulma modeli ortaya çıktı: "yalnız kalpler" reklamı. Yazılı basın aracılığıyla yapılan bu "insan-arıyor-impatico" arayışları aynı zamanda yeni bir sosyal fenomen yarattı: insanlar birbirlerini ailevi ve sosyal ağlarının ötesinden buluyorlardı. Reklamcılar (ve yanıt verenler) artıkPotansiyel bir eşin iyi bir eş olup olmadığına karar vermek için toplulukları veya iyi bir söz söyleyen bir oda arkadaşı. Bireyler kendilerini satmak zorundaydı.
Gazetelerdeki kişisel ilanlar, araştırmacılara flört seçimlerinin nasıl yapıldığını incelemeleri için bir veri havuzu sundu. Antropologlar David Waynforth ve R. I. M. Dunbar, eş seçimi stratejilerine ilişkin hipotezlerini test etmek için 1990'lardan yaklaşık 900 "yalnız kalpler" ilanını (479'u erkekler, 402'si kadınlar tarafından hem ulusal hem de Oregon gazetelerine verilen) kullandılar.
Sürecin bir kısmı beklenen şekilde ilerledi: erkek reklamcılar güvenlik ve istikrar sunarken, kadın reklamcılar fiziksel çekiciliğe odaklandı. Ancak Waynforth ve Dunbar, reklamcıların neyi öne çıkarmayı seçtiklerine ve varsayılan arzu edilebilirlik açısından nerede durduklarına bağlı olarak dengenin nasıl kurulduğuna baktı:
Araştırmacılar, "erkeklerin kadınlara kıyasla partnerlerinde önemli ölçüde daha sık fiziksel çekicilik ipuçları aradıklarını", kadınların ise erkeklere kıyasla daha sık çekicilik ipuçları sunduklarını bulmuşlardır. Dahası, çekicilik açısından olumlu bir benlik algısı tüm reklamı şekillendirmiştir, çünkü "fiziksel çekicilik ipuçları sunan kadınlar (ancak erkekler değil), sunmayanlara göre daha yüksek taleplerde bulunurlar [ve] erkekler (ancakkaynak sunan kadınlar) sunmayanlara kıyasla daha yüksek taleplerde bulunmaktadır." Az mali kaynağa sahip erkek reklamcılar da "aile bağlılığına dair ipuçları sunarak bu dezavantajı telafi etmeye çalışmaktadır."
Ancak aile, kişisel ilanlarda her zaman olumlu olarak görülmüyordu. Aslında, "bağımlı çocukları olan erkekler ve kadınlar, olmayanlara göre daha düşük taleplerde bulunuyor." Önceki bir ilişkiden olan çocuklara yönelik tutumlar da belirgin bir şekilde cinsiyete bağlıydı. Bir ilanda çocuklardan bahsedildiğinde, "erkeklerin önceki bir ilişkiden olan çocukları kabul etmeyi reddetme olasılığı kadınlara göre önemli ölçüde daha fazlaydı."Ayrıca bakınız: Vampirler Gerçekten Var mı?
Belki de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, yaş hem erkek hem de kadın reklamcılar için belirleyici bir özellikti, ancak Waynforth ve Dunbar bunun sunumunun da cinsiyete bağlı olduğunu buldu. "Kadınlar yaşlandıkça daha az talepkar olma eğilimindedir (muhtemelen üreme değeri yaşla birlikte azaldığı için)," diye yazıyorlar, "erkekler ise daha talepkar olurlar (muhtemelen kaynaklar yaşla birlikte arttığı için)."
Genel olarak, "daha yüksek sosyo-ekonomik gruplardan gelen bireyler (sunacak daha fazla kaynağa sahip olmaları muhtemel) daha düşük sosyo-ekonomik gruplardan gelenlere göre daha fazla talepte bulunuyorlar." Ancak araştırmacılar, erkek reklamcılar için "en önemli tek niteliğin" çekicilik olduğunu buldular. Dahası, "daha yüksek (daha zengin) sosyal sınıflardaki erkekler, daha yüksek seviyelerdekadınlarında çekicilik."
Bu kadarı beklediğimiz gibi olabilir. Ancak araştırmacı Steve Sack, "yalnız kalpler" etkileşimlerine diğer taraftan baktı: bir kadın arayan bir erkek tarafından verilen bir ilana verilen yanıtlar. Kadınların yanıtlarını neyi vurguladıklarına, ne kadar sevecen olduklarına ve bir fotoğraf ekleyip eklemediklerine göre puanladı. Flört piyasasında dezavantajlı olarak algılanan kadınların diğer kadınları oynadıklarını belirtti.Ancak çocuk yetiştirme döneminin ötesinde, bu önceliklerin çözülme eğiliminde olduğunu da tespit etmiştir. Sonuç olarak, "orta yaşlılar arasında eş seçiminin rasyonel bir süreç olmadığını" öne sürmektedir.Ayrıca bakınız: Beethoven'ın Saçı, Sualtı Kadınları ve Geleceğin Yiyecekleri
Editörün notu: Bu haberin ikinci cümlesi, kişisel reklamların 1990'larda icat edilmediğini açıklığa kavuşturmak için düzenlenmiştir.