Ekim 8, 2013
Copyright to this article – © Vinay Lal
Vivekananda ve Sam Amca’nın II.Bölümü: Tarihler, Hikayeler, Politikalar
Amerikalıları, ironilerle işlenmiş canlı bir “Hinduizm” elçisi ile ilk kez karşı karşıya getiren Dünya Dinler Parlamentosu’dur. Parlamento’nun kendisi, 1893’te Kolomb’un Amerika’yı “keşfini” dört yüzüncü yıldönümünü kutlamak için toplanan çeşitli kongrelerden biriydi. Columbus Amerika kıtasına karaya çıkarken Hindistan’a ulaştığını hayal etti. Bu hatanın geniş kapsamlı sonuçları dikkate alınarak burada gözaltına alınmamıza gerek yok – hiçbiri yerli Amerikalıların soykırımı kadar felaketli değil – Vivekananda’nın Amerika Birleşik Devletleri’ne bu hata. Amerikan toplumunun kapsayıcılığı olarak kutlanacak olan şey, Amerika halklarının toptan yok edilmesinden ve ardından Afrikalıların köleleştirilmesinden daha azını gerektirmeyen bir ayrıcalık üzerine temellenmiş olsaydı, Dünya’nın Kolomb Sergisi bu dünya görüşünü yansıtırdı. Parlamento, kendisini dünyanın en büyük din temsilcileri toplantısı olarak ilan etti ve karşılaştırmalı din araştırmasının öncülerinden Max Muller gibi saygın bir bilim insanı, Parlamento’nun teşebbüsünü onayladığını ifade etti. “Eşsiz duruyor, tüm dünya tarihinde eşi görülmemiş duruyor.” Yine de, Amerikan Yerlilerinin kültürsüz olmasa da “din” olarak adlandırılabilecek bir şeye sahip olarak görülemeyecekleri varsayımıyla Amerikan Kızılderili dinleri dışlandı; aynı şekilde, Afrikalılar (ve Afrikalı Amerikalılar) herhangi bir temsiliyet aldıkları sürece, yalnızca bazı Hıristiyan mezheplerinin üyeleri oldukları ölçüde.
Organizatörler tarafından dünyanın büyük dinleri olarak on inanç tasarlandı ve temsilcilerini göndermeye davet edildi; Üç İbrahimî inancın (Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam) yanı sıra Zerdüştlük, Güney Asya ve Uzak Doğu’dan gelen altı dindi: Taoizm, Konfüçyüsçülük, Şintoizm, Hinduizm, Budizm ve Jainizm. Bazı Hristiyan liderler, tüm inançlara eşitlik sağladığı ve dolayısıyla Canterbury Başpiskoposu’nun tanımladığı “tek din” olan Hıristiyanlığın altını oyduğu gerekçesiyle Parlamento’ya itiraz ettiler. Başpiskopos organizatörlere yazdığı bir mektupta ‘anlamıyorum’ diye yazdı, ‘bu dinin diğer müstakbel üyelerin eşitliğini ve pozisyonlarının ve iddialarının eşitliğini üstlenmeden nasıl bir Dinler Parlamentosu üyesi olarak kabul edilebileceğini yazdı. Parlamentonun duruşmalarıyla ilgili olarak, gazetelerin daha büyük çoğunluğu Hristiyanlık üzerine kurulu – kesin olmak gerekirse 194’ün 152’si. Virchand Gandhi, Jainizm’in tek sözcüsü olarak göründü; bugün heykeli, bir topluluğun, tarihsel olarak Hindistan ile sınırlı olan bir inanca görünürlük kazandırdığı için minnettarlığının bir simgesi olan Chicago’daki Jain tapınağının önünde duruyor.
James Cardinal Gibbons, Rab’bin Duası’nda delegelere liderlik ederek Parlamento’nun açılışını şu anda Amerika’da bir rezil gün olan 11 Eylül’de yapıyor. Parlamentoda sadece iki temsilci İslam adına konuştu – Hıristiyanlık ve İslam’ın yüzyıllar boyunca defalarca karşı karşıya geldiği ve Batı’daki popüler İslam anlayışına rağmen her zaman olmadığı göz önüne alındığında oldukça zayıf bir katılım. düşman inançlar. Geriye dönüp bakıldığında, İslam’ın 1893’te Dünya Parlamentosundaki olağanüstü küçük varlığı, İslam ve Hıristiyanlığın gerçek bir inançlar arası diyaloğa gireceklerse kapsayacakları olağanüstü bir alana sahip oldukları gerçeğinin bir önsezi olarak okunabilir. Dünya çapındaki Hint diasporası için 11 Eylül, şans eseri başka olasılıkları da beraberinde getiriyor. Vivekananda, heyecan verici konuşmasını verdikten on yıldan fazla bir süre sonra, Johannesburg’da dünyanın dört bir yanında Gandhi, 11 Eylül 1906 akşamı arkadaşları, ortakları ve ‘Transvaal’ın çeşitli yerlerinden temsilcilerle’ bir araya geldi ve Güney Afrikalı yerlilerin ne kadar iyi olduğunu düşündü kendilerine uygulanan haksızlıklara direnebilirler. Gandhi’nin kendi sözleriyle “satyagraha’nın ortaya çıkışı” buydu, yalnızca şiddetsiz direnişin yeni bir hareketinin doğuşunu değil, tüm dünya görüşünü işaret etmek için icat ettiği terim. Ama bu başka bir hikaye: Chicago’da, 11 Eylül 1893 öğleden sonra Vivekananda sahneye çıktı ve kabul edilen görüşe göre Hinduizm, dünya sahnesine çıktı. Vivekananda, kürsüyü Hinduizmin diğer “temsilcileri” ile paylaşmıştı: Diğerlerinin yanı sıra, “Mooltan, Punjab” dan “temyiz yazarı” Siddhu Ram vardı; Bombay’ın “Brahmo-Somaj” Bakanı Rahip B. B. Nagarkar; Profesör G. N. Chakravarti; Muzzafargarh Denge Topluluğu Başkanı Jinda Ram; ve Kalküta “Brahmo-Somaj” ın Bakanı ve lideri Rahip P. C. Mozoomdar. Bu diğer isimler şimdi tarihin içinde kayboldu – ne söylerlerse söylesinler, Vivekananda tarafından bir kenara atılmış gibi görünüyorlar. Ve yine de, Jainizm adına konuşan Virchand Gandhi farklı bir bakış açısı sağladı: Virchand Gandhi’nin yazdığı gibi, yalnızca Vivekananda değil, tüm Hint delegeleri harika bir çekiciydi ve ‘en az üçte biri ve bazen üçte ikisi harika seyirci… Hindistan’dan iyi bir hatip konuşmasını kapattığında çıkışlara koşacaktı.”
Tüm açıklamalara göre, bunlar sadece yardımcılarından ve Hindu milliyetçiliğinin diğer savunucularından bize gelen anlatılar değil, Vivekananda dinleyicileri üzerinde heyecan verici bir etki yarattı. Vivekananda, “Amerika’nın Kızkardeşleri ve Kardeşleri” demeye devam etti – ve bununla 7.000 kişilik dinleyicisini ayağa kaldırdı. Parlamento teşkilatının görevlendirildiği Presbiteryen bakanı Rev. John Henry Barrows, Parlamento’nun iki ciltlik resmi tarihine Vivekananda’nın ilk sözlerinin ‘birkaç dakika süren bir alkış yağmuru’ tarafından takip edildiğini yazdı.’; Vivekananda kendi ifadesine göre Parlamento’nun en popüler konuşmacısıydı. Alkışlar dinlendikten sonra Vivekananda, ‘dünyanın en eski keşiş tarikatı adına’, ‘dinlerin anası adına’ ve ‘milyonlarca milyonlarca insan adına’ teşekkür etti. Her sınıftan ve mezhepten Hindu halkı. “Vivekananda, dünyaya hem hoşgörüyü hem de evrensel kabulü öğretmiş bir dine ait olmaktan gurur duyduğunu ilan etti. Sadece evrensel hoşgörüye inanmıyoruz, tüm dinleri doğru kabul ediyoruz. Zulüm görenleri ve tüm dinlerin ve yeryüzündeki tüm ulusların mültecilerini barındıran bir millete ait olmaktan gurur duyuyorum. ‘Vivekananda, Hintlinin ve özellikle Hindu’nun dini duyarlılığının esasen ekümenik karakteri olarak gördüğü şeyi eve götürecekti. Dinleyicilerine çocuklukta tekrar ettiğini hatırladığı bir ilahiyi hatırlatarak, ‘Kaynağını farklı yerlerde olan farklı akarsular, sularını denizde karıştırdıkça, ey Tanrım, insanların farklı eğilimlerden geçtikleri farklı yollar, onlar da çeşitli. görünmek, çarpık ya da düz, hepsi Sana götürür.’
Vivekananda’nın, Parlamentoda sunacağı ilk konuşması olan açılış konuşmasında, Batı’daki kamusal performanslarında büyük bir etki yaratacak şekilde uygulayacağı yorumlama stratejilerinin karakteristik özelliklerinin hiçbiri olmasa da, şimdiden bir kısmı mevcuttu. Hindistan’ın, tıpkı dünyanın geri kalanında takip edilen Yahudilere misafirperverlik verdiği gibi, ‘büyük Zerdüşt ulusunun kalıntılarına’ sığınak verdiği gerçeği tartışmasız bir gerçektir. Yakın izleyicileri tüm bunları bilmiyor olabilir, ancak Vivekananda tartışmasız sağlam bir zemindeydi. Bununla birlikte, Vivekananda Amerika Birleşik Devletleri’nde Hinduizmin diğer dinler üzerindeki üstünlüğü hakkında konferans turuna çıktıktan sonra daha kapsamlı bir ifade alacak olan zımni bir iddia zaten var. Hinduizmi “dünyaya hem hoşgörüyü hem de evrensel kabulü öğreten bir din” olarak tanımlıyor, ancak aynı anda bunun diğer dinler için geçerli olmayabileceğini öne sürüyor gibi görünüyor. “Sadece evrensel hoşgörüye inanıyoruz, aynı zamanda tüm dinleri doğru kabul ediyoruz” diye eklediğinde, Hinduizmin tüm dinleri doğru olarak kabul ettiği gerçeğinden ötürü panteonda benzersiz bir yere sahip olduğuna dair bir ipucundan çok daha fazlası var. Hinduizmin taraftarları “Biz”, “evrensel hoşgörü” uygular; peki ya diğer dinlerin taraftarları? 20 Eylül’de dinleyicilerine kısaca seslenen Vivekananda, Hıristiyanlara ‘her zaman iyi eleştiriye hazır olmaları gerektiğini’ öğütledi: Hindistan’a çok sayıda ‘kafirlerin ruhunu kurtarmak için’ geldiklerinde, ‘ağlayan kötülüğü’ henüz anlamadılar. Doğu’da din değil – yeterince dinleri var – ama kavurucu gırtlakla Hindistan’ı yakan milyonlarca kişinin acı çektiği ekmek.’
Vivekananda’yı bir sansasyona dönüştüren şeyin öğretileri kadar kişiliğinin engin etkisi olduğu ileri sürüldü. Chicago İnter Okyanus o Vivekananda, popüler Hindu Monk kim böylece görünüyor açıkladı edilmişti için’, öğleden sonra oturumu başlayıncaya kadar önce bir saat varmak ‘katılan çoğu kadın halkının büyük kalabalıklar’, rapor McCullough’un Othello’sunun konuşması gibi.’ Boston Akşam Transkript benzer ‘Columbus Hall of dört bin Fanning insanların bir saat ya da gülümseyen bir teveccüh ile diğer konuşmaların ikisi ile oturup hazırlanmıştır yönündeki değerlendirmede samimiydi ‘on beş dakika boyunca Vivekananda dinlemek için.’ Edebiyat çevrelerinde tanınmış bir şahsiyet olan Harriet Monroe, sesini “bronz bir çan kadar zengin” olarak nitelendirerek etkilendi. Vivekananda, Hindistan’daki görevini yerine getirmesi için bazı fonlar elde etme umuduyla Amerika Birleşik Devletleri’ne gelmişti; Amerika’da ise bazılarına iyi bir iş teklifi, doğudan gelen meşhur bilge adam, cazibesi, duruşu, güzel görünüşü ve İngilizceye hakim olduğu ortaya çıktı. Vivekananda’nın konferans devresine kaydolması Parlamento tarafından yapılmaz.
(devam edecek)
Ayrıca bkz.Bölüm I: Vivekananda’dan Önce