Tensei Shitara Slime Datta Ken (LN) - C5 Bölüm 4.13
Bölüm 4.13: Bir İblis Lordunun Doğuşu (13)
Çevirmen: nnes & Düzenleyici: joker
Yerden on fit yukarıda olduğumda, tüm alanın ne kadar yerle bir edilmiş olduğunu anladım. Büyük Bilge ile hayal ettiğim ve hesapladığım tam olarak buydu, ama ben bile biraz fazla ileri gidip gitmediğimi merak ettim.
…Bekle. Hayır. Aklımın böyle bir şey üzerinde tereddüt etmesine izin veremem.
Beni gören kurtulanlar, korku içinde yere düşüyorlardı.
“Aaah, yardım et, bana yardım et!”
İnsanların hayatları için yalvarması gibi gelen sesleri duyabiliyordum. Acıları için, her birinin gözlerinin arasına birer atış yaptım.
Bir şeylere alışmak biraz zaman aldı, ama şimdi ışık huzmelerini bir alışkanlık gibi kontrol edebiliyordum. Anahtar kırılma açısındaydı. En basit minimum enerji için istediğiniz her şeyi ateşleyebilirsiniz. Isı kaynağınızı tek bir noktaya odaklamak, onu birkaç bin dereceye kadar pişirdi ve bu, bir veya iki adamı alt etmek için fazlasıyla yeterli oldu.
Konsepti kavradıktan sonra, istediğim zaman, en uygun açıdan vurabilirdim. Başa çıkmamız gereken küçük bir gecikme var, ancak biz aslında ışık hızından bahsediyoruz, bu yüzden onu bir kez gördükten sonra atlatamazsınız. Onu altı bin mil uzaktan ateşleyebilirdim ve hedefini bulmam yaklaşık 0,034 saniye sürerdi. Bir insanın görsel bilgiyi elde edip sinir sistemi yoluyla beynine iletebileceğinden çok daha hızlı. (ç.n: seni düşmanı yapan utansın)
Büyük Bilge’nin hesaplamaları olmadan, bunu herhangi bir doğrulukla kontrol edip, hedefleyemezdim. Adamı (Büyük Bilge’yi) tebrik etmeliyim. Her şeyin ne kadar şaşırtıcı olduğunu yeniden anlamamı sağladı. Birisi bana yakın mesafeden bunu ateşleseydi, Bilge’nin yardımıyla bile ondan kaçmakta güçlük çekerdim. Onu gördüğüm anda bunun ne olduğunu anlayabiliyordum, bu yüzden belki zamanında yoldan zar zor çekilebilirdim… ama muhtemelen bu şansıma bağlı olacaktı.
İnsanlar için ise hiç şans yoktu. Ve onuncu dalga fırlatıldığında, bir süredir ilk kez, belli bir ses duydum.
Onaylandı. Benzersiz bir beceri Merciless (Acımasız)… başarıyla elde edildi.
Büyük Bilge değil, Dünya’nın Sesi, uzun bir aradan sonra ortaya çıktı.
Ahbap, o beceriye gerçekten ihtiyacım yok. Şimdi her şeye sahip olduğumu biliyorum, ama yine de. Fakat, tam ne yaptığını kontrol etmek üzereyken, oradan biri bana bağırmaya başladı.
“Bekle! Bekle! Buranın efendisi misiniz? Ben Edmaris, Farmus Krallığı’nın yüce hükümdarı! Önümde diz çök, çünkü tartışmamız gereken konular var! “
Pis görünümlü yaşlı bir adamdı.
Bana böyle bir zamanda hitap ederken, ya cesurdu ya da pervasız bir aptaldı. Kasıkları tamamen ıslaktı, bu da bir noktada altını ıslattığını düşünmeme neden oldu. Yüzündeki tüm gözyaşları, sümük ve tükürük arasında, muhtemelen daha iyi günler görmüştü. Ve bu bir kral mıydı? Ne şaka ama.
“Ah? Dublör müsün? Merak etme. Gerçek olana dokunmayacağım. “
Tam ona ateş açacaktım, vaktimi böyle aptallara harcamak istemiyordum ama bir şey beni durdurdu. Ya gerçek olan, oysa?
“Bu – bu dublör değil!”
Huh? Şimdi bir başka yaşlı adam, hatta daha göze batan görünümlüsü konuştu.
“Dublör değil! Batı Kutsal Kilisesi başpiskoposu Reyhiem olarak, adım üzerine yemin ederim! “
Daha yakından bakıldığında, bu çiftin hiçbiri, şövalye gibi görünmüyordu. Giysileri bunun için çok süslüydü. Vay canına! Bu çok yakındı (neredeyse öldürüyordum). Düşündüğümden daha “gerçekti” – ama her ihtimale karşı kontrol edelim.
“Tamam. Pekala, senin dışında herkesi öldüreceğim – buralarda başka gerçek kral olmadığına, kesinlikle emin misin? “
“Ülkemin tek ve gerçek hükümdarıyım! Ama… ama herkesi mi? “
“Eep! Bekle, bekle! En azından benim de hayatımı bağışla, lütfen! Kutsal Kilise’nin bürokrasisinde büyük bir güce sahibim. Hiçbirinizin insanlığa düşman olmadığınıza, hepsinin önünde seve seve tanıklık edeceğim! “
Kendisine Başpiskopos Reyhiem diyen bu pejmürde görünümlü adam, adeta bana dua ediyordu. Onu kurtarmak işleri çok değiştireceğinden değil, ama belki onu bir şekilde kullanabilirdim … Ve kesinlikle önemli görünüyordu, elbette. Şimdilik onu hayatta tutalım bakalım.
Diğerine bakarsak…
Ona hızlı bir bakış attım. Kendisine kral diyen adam anında fark etti. “Be-Bekle!” dedi ve saçmalamaya devam etti. “Size söyledim – tartışmamız gereken konular var!”
Pekala. Şimdi kim olduğumu anlamış gibi görünüyor. Hadi onu bir dinleyelim.
“Neymiş o konular, yaşlı adam? Söyle bakalım, dinleyeceğim. “
Benim açımdan güzel bir cömertlik gösterisiydi, diye düşündüm. Ama adam bunu, başını uçurmam için bir davetiye olarak kullandı.
“Nasıl cüret edersin! Ne büyük kabalık! Ben Büyük Farmus Krallığı’nın lideriyim! Normalde, senin gibilerle konuşmaya asla tenezzül etmem. Şimdi sana bu hakkı verdim diye, bana böyle mi davranıyorsun? … Aman neyse. Bu sefer, ben … “
Ardından hemen kolunu vurdum.
Bilmiyorum – sanırım onun hayallerinin vardığı nokta sinirlerimi etkiledi. Ona karşı nazik olmak için hiçbir nedenim yoktu. Kibarlığı sadece, bana içtenlikle karşılık veren insanlar için saklıyorum. Bu adam bir kral olsa da olmasa da bunun yapılması gerekiyordu. Artı, şimdi gerçekten kendini beğenmiş davranmanın sırası mıydı?
Sanırım içinde bulunduğu durumu anlayamadı, bu yüzden sadece, onu öldürmeden önce gözlerini açmak istedim. Bundan kaçınmak için çok özen gösterdim, gerçekten – Yarayı sarmak ve aşırı kan kaybını önlemek için Kara Alev bile kullandım. Gerçi, zaten muhtemelen, acı bir şekilde ölecekti … ama bu benim problemim değildi. Shion’un bunu benim için halledebileceğini umuyordum. Gerçek kin besleyen o olacaktı.
“Şuraya da bakın nasıl konuşuyor? İyi davrandığım için kendini kaptırma. Konuşmana izin veriyorum. Başla. “
İlk başta tek yaptığı sağ ön kolunun olduğu yere boş boş bakmaktı. Acı dalgası geldiği sırada, bunun ne anlama geldiğini anladı.
“Gaaahhhhhhhhh !!”
Çığlık atarak yerde yuvarlanmaya başladı. Um, onun için ne demişlerdi? Ulusal bir kahraman, gurur duyulan bir şey mi, yoksa başka bir şey mi? O şatafatlı görünüşlü adamı, önümdeki yaşlı adamla bir tutmakta zorlanıyordum. Hâlâ gerçek bir kral olduğundan emin değildim, ama bölgedeki hiç kimse bu tarife uyacak gibi görünmüyordu. Ona, kral dışında herkesi öldüreceğimi söyledim ve bu unvan için öne çıkıp da hak iddia eden yoktu, yaniiii …
Sanırım şimdilik bu adamla kralmış gibi ilgileneceğim. Buna karar verdiğimde, adamın acılı çığlıkları, içimdeki öfkeyi azaltıyor gibi görünmeye başladı. Ama bu adam benim yüzümden ölürse, öfke seviyemdeki potansiyel artış dürüst olmak gerekirse beni biraz korkuttu. Onu öldürmemek için çok dikkatli olmalıydım.
“Bak, söyleyecek bir şeyin var mı yok mu? Bana sadece dans yorumunun göstermek istiyorsan, bu harika, ama bende yeterince gördüm. “
Sözlerim ile ağzını bir balık gibi açıp kapatmaya, umutsuzca bir şeyler söylemeye çabaladı. Sanırım dehşet ve acı onun sesini bulmasını imkansız hale getirdi. Bu gerçekten sinir bozucu olmaya başladı. Ah peki. Bir süreliğine acıyı unutturalım. Adamı saçından yakaladım, başını yukarı kaldırdım ve gözlerinin içine baktım.
“Tek bir şansın var,” diye maskenin ardından tehdit ettim. “Başka bir sefer olmayacak, anladın mı?”
Bu, adamın öfkeyle başını sallayarak kabul etmesi ve yerinde durması için yeterliydi. Zekâsını geri kazanmasına yetecek kadar sanırım. Ya da belki onu o kadar çok korkuttum ki tüm duyuları felç oldu. Hâlâ ifade etmekte güçlük çekiyordu, ama şimdi sözcükler özgürce çıkıyordu.
“Bu… bunların hepsi bir yanlış anlaşılma! Her şey bir yanlış anlaşılma ile başladı. Buraya sadece bu topraklarla dostane ilişkiler kurmaya geldim. Beraberimde getirdiğim kuvvetlerden hoşlanmadınız mı? Onlar benim güvenliğim için buradaydılar ve onları sadece sizin dikkatinizi… kazanabileceğimi umduğum için getirdim! “
“Huh? Durup dururken bize savaş ilan ettin,” bu saçmalıkları soğuk bir şekilde ağzımdan çıktı, “ve benim için uydurduğun saçmalık bu mu? O savaşta arkadaşlarımı kaybettiğim an, hepiniz düşmanım oldunuz. “
Ama adam pes etmedi. “Bekle!” diye bağırdı, öncekinden daha hızlı konuşarak. “Yanılıyorsun. Yanlış anlaşılmanın olduğu yer tam olarak burası. Batı Kutsal Kilisesi tüm canavarları düşman olarak gördü, bu yüzden seninle barış yapmaya değip değmeyeceğini kendim görmek istedim! Ve sonra buraya getirdiğimiz öteki dünyalılar kontrolümüzden çıktı. Ben de kandırıldım! Bu ahlaksızların göründükleri kadar tehlikeli olduklarını bilmiyordum. Ama ne büyük bir şans! Şimdi, ulusunuzun bu tehditleri yenebilecek cesur savaşçılara ev sahipliği yaptığını biliyorum. Emrinde böylesine harika kahramanlara sahip bir ülke, kesinlikle iş birliği yapmayı hak ediyor! Ben, ee, milletim sizinkiyle resmi ilişkiler kurmaktan memnuniyet duyar! Harika olmaz mıydı? Kendim söylemem gerekirse, bu büyük bir onur! Farmus, Blumund ve diğer küçük sineklerin aksine muazzam bir güçtür. Bizimle diplomatik ilişkiler kurmak, sizi çok daha belirgin bir konuma getirmez mi? Bu, hükümetimizi rahatlatır ve kuvvetlerimizden güçlü bir destek alırsınız. Hatta bir noktada sizi Konsey ile tanıştırabilirim. İkimiz de bundan fazlasıyla kar elde edebiliriz, değil mi? Demek istediğim, uğradığımız askeri kayıpları karşılamak için adil tazminat istemem gerekecek, ancak bunun ikimiz için de güçlü bir ders olduğunu düşünüyorum. Peki, ne dersin? Kabul edeceksin, değil mi? “
Uh… Vay be, bu adam bir dahi mi yoksa ne? Benimle daha ne kadar aşağılayıcı konuşması gerekiyor, mutlu olana kadar mı?…bu beni olabildiğince rahatsız ediyor. Ve neden, ona memnuniyetle bir şeyler ödeyeceğim varsayımı altında konuşuyor ki? Sırf kaçınılmaz ölümü sırasında daha fazla acıyı tadabilmek için, beni gerçekten bu kadar kızdırmak mı istiyor? O onlardan biri mi (acı çekmekten hoşlanan kesim)?
Benim kafa karışıklığımdan habersiz olan yaşlı adam, sonuna kadar konuşmaya devam etti. Doğru. Hadi onu susturmak için sağ bacağını vuralım.
Çığlık atmaya başladı, ama onu hayatta tutmaya özen gösterdim, bu yüzden onu bıraktım. Yarayı dağlamaya veya başka bir şeye gerek yok; Sadece ilgili kan damarlarını yakmak için Kara Alev kullandım, bu yüzden hiçbir şey çıkmadı. Birini hayatta tutmanın oldukça faydalı bir yolu, diye düşündüm.
Sonra çevremizdeki şeylerin son derece sessizleştiğini fark ettim. Alanı taradım, sadece geri kalan askerlerin önümde eğildiklerini, dehşetten başka bir şey yapamayacak kadar şaşkına döndüklerini buldum. Bütün bu konuşmayı nefessiz bir şekilde izlemişlerdi ve konuşmalarımızın (kelimenin tam anlamıyla) kesildiğini görmek onları umutsuzlukla doldurdu. Bazıları yarı dua ediyor, yarı yaşamları için yalvarıyordu, tüm bu olanlar duruma trajik bir hava veriyordu.
Ne yazık ki şimdi yalvarmanın bir anlamı yoktu. Normalde cömert olan kalbim, öfke karalamaları tarafından tamamen çizilmişti. Ve edindiğim Acımasız becerisini, analiz etmeyi yeni bitirmiştim. Hayatları için yalvaran ya da benden yardım isteyen herkesin ruhunu ele geçirmeme izin veriyordu. Başka bir deyişle, eğer savaşma iradelerini kaybederlerse, bu onlar için ölüm demekti. Gerçekten çok çeşitli kullanım alanlarına sahip gibi görünmüyordu, ama bir şey bana bunun şu anda bu grup için işe yarayacağını söyledi.
Soru. Eşsiz Beceri Acımasız’ı kullanmak istiyor musunuz?
Evet / Hayır
Eğer, gerçek bir İblis Lorduna dönüşmek için gerekli sayıda ruh biriktirmiş olsaydım, bu adamları her zaman hayatta bırakabilirdim. Ama ne yazık ki, hala yeterince yokmuş gibi görünüyordu.
EVET, diye düşündüm. Kalbim sakindi. Acı yoktu, bir köşede gizlenirken bulabildiğim gerçek bir suçluluk duygusu yoktu. Ve bir an sonra, Reyhiem ve onunla birlikte olan adam (özellikle menzil dışı olarak tanımladığım) hariç herkes, Acımasız’ın zulmüne maruz kaldı. Şövalyelerin hepsi, herhangi bir direniş gösteremeyerek düştüler ve bununla birlikte, hala hayatta olan, yaklaşık on bin asker son nefeslerini verdiler.
Acımasız, ha…? Kesinlikle haklısın. Benden korkmaları mantıklı olurdu, sanırım, ama sadece umutlarını tamamen kırdığım an onu başlatabilirdim. Sanki ruhlarını gümüş bir tepside bana veriyorlardı. Yaşamalarına ya da ölmelerine izin verip vermeyeceğimi seçmekte özgürdüm ve eğer onları ölmekten kurtarırsam, eve dönerler ve sonra bana karşı intikam almaya başlarlar, hayatlarını istediğim zaman değiştirebilirdim.
Artı, bunu kullandığımdaki asıl sürpriz, benden kaçan askerler üzerinde bile işe yaramasıydı. Başlangıçta düşman olarak tanımladığım herkese, başka bir deyişle, yukarıda, gökyüzünde izlediğim herkese uygulandı. “Herkesi öldürmek” hakkında büyük bir olaydan bahsettiğimi biliyorum, ama ben bile, bu sahneyi erkenden görüp, kaçmaya karar veren, daha ihtiyatlı olanlardan bazılarını, elimden kaçırmayı bekliyordum. Her yöne kaçıyorlardı, tek tek takip edilemeyecek kadar güçtü – ama Acımasız’ı başlattığım an, hayatta kalan sayısı sıfırdı.
Sadece rakibin umudunu yok et ve böylece savaş biter. Whoa. Belki bu düşündüğümden daha yararlıdır. Gelecekte ona tekrar kullanabileceğimi hissediyorum.
Savaş alanına nüfuz eden kaos ve dehşet dalgaları düzgün bir şekilde dağıldı. Tüm acıyı ve korkuyu ortadan kaldırmıştım, sanırım biraz merhamet göstermenin diğer bir yolu da bu, hayatta kalan iki kişinin daha da fazla acı ve korku yaşamak üzere olduğu anlamına gelse bile.
Sonra Dünya’nın Sesi yeniden yankılandı.
Bildiri. Evrim için gerekli ruhların sayısı kontrol ediliyor… Onaylandı. Gerekli koşullar sağlandı. Hasat Festivali şimdi başlayacak.
Ses zihnimden çınlarken, muazzam miktarda gücün birdenbire bedenimden aktığını hissedebiliyordum. İstesem de istemesem de vücudum dönüşüyor, kendini yeniden inşa ediyordu. Gerçek bir İblis Lordu oluyordum – sadece benim tarafımdan değil, dünyanın kendisi tarafından da tanınan biri.