Serdar beye “Pazartesi sabahı sizi arayayım, bir kahve içelim” diye söz verdiniz.
Unuttunuz yahut çok yoğundunuz, pazartesi geçti, salı geçti, çarşamba geçti… her gün aklınızda, bir türlü eliniz telefona gitmedi, Serdar beye de ayıp oldu tabii ki.
Bu durumda ne yaparsınız? Ne yapmanız gerekir?
İlk fırsatta arayıp “Serdar bey, size pazartesi ararım diye söz vermiştim, bir türlü arayamadım, size karşı mahçup oldum, kusura bakmayın, ancak arayabiliyorum!” dersiniz değil mi?
Değil, çünkü bu durumda 10 Türk’ten 9’u “Ya adama ayıp oldu, şimdi arayıp unuttum desem olmaz, hiçbir şey olmamış gibi arasam olmaz” diye her gün dertlenir, ama aramayı her gün erteler, her gün biraz daha ayıp eder, battıkça batar ve sonunda “Ya bu saatten sonra ne yüzle arayacağım adamı!” diye hiç aramaz ve Serdar beyle selamı sabahı keser.
O kadar sık yaşadım ve yaşıyorum ki, yaygın bir sendrom olduğuna karar verdim.
Bir isim arıyorum.
Önerisi olan var mı?
Not: Böyle bir duruma karşı sen ne yaparsın Serdar diye sorarsanız, muhatabımın bana ilk ayıbı ise ben onu ararım, “Arayamadın beni, bir tatsız durum yok inşallah!” diye karşımdakine durumu kurtarma imkanı veririm. Eğer değer verdiğim biriyse, ikinci ayıbında da gene ben ararım, bu kez biraz ayıbını yüzüne vurarak tabii ki. Bir kere daha tekrarlarsa, artık selamı sabahı keserim.