Kanunları yerine getirmek
Pavlus Romalılara Mektup'ta şöyle yazar: "Aşk, komşusuna zarar vermez; Şimdi yasa sevgisi gerçekleşti »(Romalılar 13,10 EG). Doğal olarak "aşk yasayı yerine getirir" ifadesini çevirme ve "yasa sevgiyi yerine getirme" diyoruz. Özellikle ilişkilerde nerede olduğumuzu bilmek istiyoruz. Açıkça görmek veya başkalarıyla nasıl durmamız ve onları sevmemiz için bir kıstas ayarlamak istiyoruz. Yasa, aşkı nasıl yerine getirdiğimin standardını belirler ve ölçmek, sevginin yasayı yerine getirmenin yolu olup olmadığından çok daha kolaydır.
Bu argümanla ilgili problem, bir insanın yasayı sevmeden tutabilmesidir. Ancak bu şekilde yasaları yerine getirmeden sevilemez. Yasa, seven bir kişinin nasıl davranacağına dair talimatlar verir. Hukuk ve sevgi arasındaki fark, aşkın içeriden işe yaraması, bir kişinin içeriden değişmesidir. Öte yandan, yasa yalnızca dış, dış davranışları etkiler.
Çünkü sevgi ve hukuk çok farklı fikirlere sahip. Sevgiyle yönlendirilen bir insan nasıl sevgiyle davranılacağına dair talimatlara ihtiyaç duymaz, ancak yasalara tabi bir kişinin buna ihtiyacı vardır. Bizi doğru davranmaya zorlayan yasa gibi güçlü yol gösterici ilkeler olmadan, muhtemelen buna göre davranmayacağımızdan korkuyoruz. Ancak gerçek aşk şartlı değildir, çünkü zorlanamaz veya zorlanamaz. Serbestçe ve serbestçe verilir, aksi halde sevgi değildir. Dostça bir kabul veya tanıma olabilir, ancak sevgi değil, çünkü aşk bir şart değildir. Evlat edinme ve tanıma genellikle koşullara tabidir ve genellikle sevgi ile karıştırılır.
Bu yüzden “sevdiğimiz” sözümüz, sevdiğimiz insanlar beklentilerimizden ve taleplerimizden mahrum kaldıklarında kolayca kolaylıkla abartılıyor. Ne yazık ki, bu tür bir sevgi sadece davranışımıza bağlı olarak verdiğimiz veya verdiğimiz bir tanımadır. Birçoğumuz komşularımız, ebeveynlerimiz, öğretmenlerimiz ve üstlerimiz tarafından bu şekilde muamele gördük ve sıklıkla çocuklarımıza ve diğer insanlara zihinsel olarak da davranıyoruz.
Belki de bu nedenle, Mesih'in bize olan inancımız, yasaları destekledi. Başkalarını bir şeyle ölçmek istiyoruz. Fakat inanç sayesinde lütufla kurtulduk ve artık bir skalaya ihtiyacımız yok. Tanrı, günahlarımıza rağmen bizi seviyorsa, diğer insanlarımıza nasıl bu kadar değer verebiliriz ve düşüncelerimize göre davranmazlarsa sevgilerini inkar edebiliriz?
Elçi Pavlus bunu Efeslilere şu şekilde açıklıyor: «Gerçekten kurtarıldığınız saf bir lütuftur. Siz kendiniz Tanrı'nın size verdiklerini güvenle kabul etmek dışında hiçbir şey yapamazsınız. Hiçbir şey yaparak kazanmadınız; çünkü Tanrı kimsenin önündeki başarılarından bahsetmesini istemiyor »(Efesoslular 2, 8-9 GN).
İyi haber şu ki, yalnızca iman sayesinde lütufla kurtarılıyorsunuz. Bunun için çok minnettar olabilirsin, çünkü İsa dışında kimse kurtuluşa ulaşmadı. Seni kurtardığı ve seni Mesih'in varlığına dönüştürdüğü koşulsuz sevgisi için Tanrı'ya şükürler olsun!
Joseph Tkach tarafından