Herr, dört kez yaralandığı için eyleme çok yaklaşmasıyla tanınan dönek bir İngiliz foto muhabiri Tim Page hakkında yazıyordu. Bir keresinde, içinde bulunduğu bir ABD devriye botu – ABD uçakları ve hem Güney Vietnam askerleri hem de Kuzey Vietnam müttefiki Viet Cong gerillaları tarafından – saldırıya uğradıktan sonra Bay Page, 300’den fazla şarapnel parçasının çıkarıldığı bir hastaneye tahliye edildi. onun vücudu.
“Onunla ilk tanıştığımda yirmi üç yaşındaydı,” diye yazdı Herr, “ve onu daha gençken tanımayı dilediğimi hatırlıyorum.”
‘Apocalypse Now’ ve ‘Full Metal Jacket’ın yazılmasına yardımcı olan Vietnam Savaşı muhabiri Michael Herr 76 yaşında öldü.
1965’te 20 yaşında Vietnam’a gelen Bay Page, sonraki dört yılın çoğunu kamerasıyla savaşı yakalayarak geçirdi ve savaşın en ünlü ve korkusuz foto muhabirlerinden biri oldu.
Fotoğraflarını ve anılarını birkaç kitapta yayınlayan ve asla geri gelmeyen meslektaşlarının mirasını yaşatmaya çalışan Bay Page, 24 Ağustos’ta Avustralya’nın Bellingen kentindeki evinde öldü. Arkadaşı ve fotoğrafçı arkadaşı Stephen Dupont, 78 yaşındaydı ve sebebinin pankreas kanseri olduğunu söyledi.
Vietnam’da Bay Page, motosikletini ön saflara sürdü ve rotorların altında uçuşan tozu, mülksüzleştirilmiş Vietnamlı köylülerin ıssızlığını, düşen askerlerle dolu sedyeleri gösteren fotoğraflar çekmek için helikopterlere tırmandı. Resimleri Life dergisi, Time, Paris Match ve diğer dergilerde yer aldı.
Savaş alanından döndüğünde, eski Saygon’daki (şimdi Ho Chi Minh Şehri) evi, rock albümleri yüksek sesle patlarken büyük miktarlarda marihuana, LSD ve afyonla beslenen kesintisiz partilerin merkeziydi.
Bay Page, 2016’da Toronto Globe and Mail’e “Savaş yapmak için ne harika bir yer” dedi. “İyi görünümlü kadınlar, harika yemekler, plajlar, en iyi uyuşturucu.”
Bay Page, büyük ölçüde, Francis Ford Coppola’nın 1979 Vietnam Savaşı filminde Dennis Hopper’ın canlandırdığı uyuşturulmuş, risk alan savaş fotoğrafçısının ilham kaynağıydı.kıyamet şimdi” 1975 yılında, Yuvarlanan Taş kurucu ortak Jann Wenner, gonzo gazetecisi Hunter S. Thompson’ı Vietnam Savaşı’nın son günlerini Bay Page ile birlikte ele alması için göndermek istedi. Yaygın uyuşturucu kullanımı ve silah sevgisi ile tanınan Thompson, Bay Page’in kendisi için bile fazla vahşi olduğunu söyleyerek teklifi reddetti.
Bay Page, Herr’in sözleriyle “çılgın ve hırslı”ysa, aynı zamanda savaşın acısını ve yararsızlığını resmetmek için derin bir arzuya sahip, çabuk öğrenen, kendi kendini yetiştiren bir fotoğrafçıydı.
“Herhangi bir savaş resmi, savaş karşıtı bir resimdir” dedi. Vice.com “Fotoğrafın Vietnam Savaşı’nı durdurduğunu söylemiyorum” diye ekledi, ancak “kamuoyunu etkilemeye katkıda bulunduğunu düşünüyorum.”
Saygısız ve alaycı olan Bay Page, ABD askeri yetkilileri için can sıkıcı olabilirdi, ancak sahadaki homurdananların saygısını kazandı çünkü yaşlarına yakındı ve her çamurlu adımı yanlarında yürüdü.
1965 yılında, bir Özel Kuvvetler müfrezesiyle birlikteyken, kamp bir gece Viet Cong tarafından saldırıya uğradı. Bay Page davetsiz misafirlerden birini vurdu ve öldürdü.
Vice dergisine “Bu konuda hiçbir fikrim yok” dedi. “Hislerim olmalı. Sadece gerçekten kötü bir geceydi. Başka bir seçeneğim yoktu. … Bir daha asla silah kullanmak zorunda kalmadım.”
1966’da Bay Page’in yakınında bir el bombasının patlamasının ardından, film yıldızı Errol Flynn’in oğlu olan Vietnam’daki en yakın arkadaşı fotoğrafçı Sean Flynn tarafından hastaneye kaldırıldı. El bombasının parçaları Bay Page’in yüzünden çekildi. Ertesi yıl, devriye botu altına battıktan ve kaptanı öldürüldükten sonra Bay Page, iyileşmek için Vietnam’dan ayrıldı. Yaraları iyileştikten sonra, 1968’de Vietnam’a dönmeden önce Arap-İsrail Altı Gün Savaşı’nı kapattı.
Nisan 1969’da, Time and Life için görevdeyken, Bay Page, yaralı ABD askerlerini kurtarmak için inen bir helikopterdeydi. Yaralıları almak için helikopterden çıkan bir çavuşu takip etti. Çavuş bir mayına bastı ve iki bacağını da kaybetti.
Bay Page, beynine giren iki inçlik bir şarapnel parçasıyla sağ gözünün üstüne çarptı. Helikopterde çökmeden önce kamerasındaki lensleri değiştirmeyi ve birkaç kare film çekmeyi başardı. Kalbi üç kez atmayı bıraktı ve sağlık görevlilerinin kaç dakika hayatta kalacağını tahmin ettiğini duyabiliyordu.
Kafatasına bir plastik parçasının yerleştirildiği bir sahra hastanesine ulaştı. Beyninin portakal büyüklüğünde bir kısmını kaybetti. Birkaç sivil (ve yabancı) hastasından biri olarak Washington’daki eski Walter Reed Ordu Tıp Merkezinde zaman geçirdi, ardından aylarca New York’taki bir rehabilitasyon tesisine transfer edildi.
Bay Page, 1988 tarihli bir otobiyografisinde “Sayfadan sonra oturup Leicas’ın aralıklarından kendi kanımı ve beynimi kazırdım” diye yazdı, “ama bir daha asla gerçekten temiz görünmediler.”
Sol tarafı neredeyse felçli olan Bay Page, kolunu ve bacağını yavaş yavaş yeniden kullanmaya başladı. Topallayarak yürüdü, ancak bunun beyin hasarıyla ilgili olmadığını kaydetti: 16 yaşındayken neredeyse ölümcül bir motosiklet kazasından kaynaklandı.
1970 Nisan’ında, Bay Page, yaraları iyileşmeye devam ederken, Flynn ve başka bir ABD’li fotoğrafçı Dana Stone’un Kamboçya’da yakalandığını öğrendi. Bir daha hiç görülmediler.
Bay Page, 1970’leri Amerika Birleşik Devletleri’nde yaşarken, özellikle LSD olmak üzere bir uyuşturucu sisi içinde geçirdi. 1979’da memleketi İngiltere’ye geri döndü ve daha sonra Time-Life’dan 125.000 dolarlık bir anlaşma aldı ve neredeyse öldürülmek üzereyken serbest çalışıyordu.
1980’lerin başında, 10 yıldan uzun bir süre sonra ilk kez Vietnam’a döndükten sonra Bay Page, Güneydoğu Asya’da hayatını kaybeden gazetecileri anmak için bir anıt dikmeye karar verdi. 1991 yılında kendi hayatını anlatan bir belgesel film yaptı. Flynn ve Stone’u arayınKamboçya’da öldürülmeden önce bir yıl kadar yaşadıkları sonucuna vararak.
1997’de, Vietnam Savaşı’nın Pulitzer ödüllü bir fotoğrafçısı olan Bay Page ve Horst Faas, yayınlanan “Requiem,[1945ve1975yıllarıarasındaÇinhindi’ndeölen135fotoğrafçınınçalışmalarınıiçeriyorduKitaptaFlynnveStone’unresimlerininyanısıraBayPage’inakılhocalarıLarryBurrowsveHenriHuet’ninfotoğraflarıdayeralıyorHerikiside1971yılındaLaos’taiçindebulunduklarıhelikopterinvurulmasısonucuhayatınıkaybetmişti
“Requiem”den resimler Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa ve Vietnam’daki müzelerde sergilendi ve kitap gazetecilik dalında George Polk Ödülü kazandı. Ayrıca Overseas Press Club of America tarafından onuruna takdim edilen Robert Capa Altın Madalyası’nı da aldı. ünlü savaş fotoğrafçısı “Fotoğraflarınız yeterince iyi değilse, yeterince yakın değilsiniz” demiş. (Capa, Fransız Çinhindi Savaşı olarak da bilinen Birinci Çinhindi Savaşı’nı kaplarken Vietnam’da bir kara mayına bastığında öldü.)
Bay Page, 2005’te Sydney Herald’a “Çapa ödülünü aldığımız gece New York’ta bir otelde oturdum” dedi ve “gözyaşlarına boğuldum. Ne büyük bir onur. Çapa 1954’te 10. doğum günümde öldürüldü.”
Timothy John Page 25 Mayıs 1944’te İngiltere, Tunbridge Wells’de doğdu. Doğumundan birkaç ay sonra evlat edinildi ve biyolojik annesinin kimliğini asla öğrenemedi. Biyolojik babası, II. Dünya Savaşı’nda öldürüldüğünde İngiliz donanmasındaydı.
Evlat edinen ebeveynleri, babasının muhasebeci ve annesinin ev hanımı olduğu Kent’te yaşıyordu.
17 yaşında, Bay Page, ailesine “Avrupa ve belki de donanma ve dolayısıyla dünya için evden ayrıldığını” söyleyen bir not bıraktı. Avrupa’dan Pakistan’a ve sonunda Tayland’a gitti, bira fabrikasında aşçı olarak çalıştı ve esrar ve sigara kaçakçısı olarak çalıştı. İngilizce öğretti ve ansiklopediler ve ampuller sattı.
Yayımladığı 10’dan fazla kitaptan biri olan “Sayfa Sonrası”nda Bay Page, 18 yaşına geldiğinde birden fazla dilde uyuşturucu anlaşmaları düzenleyebileceğini söyledi.
Laos’taki ABD Uluslararası Kalkınma Ajansı için çalışıyordu ve Laos darbe girişimi fotoğrafları yayınlandığında yan tarafta fotoğraf çekiyordu. United Press International’ın Vietnam büro şefinden bir telefon aldı ve “Hey evlat, bir iş ister misin?” diye sordu. Kırk sekiz saat sonra Bay Page Saygon’daydı.
En az üç kez evlendi ve bir oğlu oldu, ancak hayatta kalanların tam listesi hemen doğrulanamadı.
Son yıllarda, Bay Page, Avustralya’nın Griffith Üniversitesi’nde ders verdi ve Güneydoğu Asya’da sık sık fotoğraf seminerleri düzenledi. Arşivleri, Vietnam ve Orta Doğu, Balkanlar ve Afganistan’daki çatışmalar da dahil olmak üzere yıllar boyunca çektiği en az 750.000 görüntü içeriyordu.
Sonunda, 2001’de İngiliz gazetesi Observer’a, savaşın “insan ırkının israfıyla ilgili olduğunu söyledi. … Elbette, bir film gibi görünmesini sağlayabilirsiniz – ondan canlı bir tablo yapabilirsiniz – ama sonra kameranızı, kaç derece olursa olsun çevirirsiniz ve tüm gördüğünüz saf ıstıraptır. Kurbanlar kimler? Savaşta olan herkes bir kurbandır.”
Kaynak : https://www.washingtonpost.com/obituaries/2022/08/24/vietnam-war-photographer-tim-page-dies/?utm_source=rss&utm_medium=referral&utm_campaign=wp_world