En son güncellendiği tarih: Oca 29
Günlük hayatımız koşturmaca içinde geçiyor.
Açmamız gereken telefonlar, e-posta bildirimleri, görüşmemiz gereken insanlar...
Bunların peşinde koşturmaktan kendimize ayırmamız gereken zamanı hep erteliyoruz, atlıyoruz, unutuyoruz...
Oysa insan en çok kendisine vakit ayırmalı. Kendisiyle konuşmalı mesela.
Kendinize en son ne zaman "Nasılsın?" diye sordunuz?
En son ne zaman ruhunuzun derinlerine bir yolculuğa çıktınız?
Ne zaman eleştirdiniz kendinizi en acımasızca?
Ya da en son ne zaman kendinize bir yemek ısmarladınız?
Daha da kritik soru şu: En son ne zaman kendinizle başbaşa kaldınız/kalabildiniz?
Kendisiyle konuşana "deli" muamelesinin yapıldığı bir ülkede saydıklarımın ilk başta itici, ve zor göründüğünün farkındayım. Ancak bunlar öyle önemli meziyetler ki!...
İnsanın oturup kendiyle dertleşmesi, lafın lafı açması, bu arada akla gelen güzel fikirlerin not edilmesi... Kimbilir belki eski yaraların deşilmesi, unutulmak istenenlerin hafızanın o tenha köşelerinden fırlayıp vücud bulması... Bunların hepsinin insan için bir fayda olduğunu düşünüyorum. O yüzden kendimle sık sık konuşuyorum. Nasılsa bende muhabbet çok, ne ben ne de içimdeki ben sıkılıyoruz :)
Her insan kendiyle dertleşiyordur, eminim. Ama bundan böyle bunu daha sık yapalım. Çünkü nihayetinde bize bizden başkası kalmayacak.
Sağlıkla kalın.