Terazinin diğer kefesine neyi koyuyorsan kendini onunla tartıyorsun, dikkat et.
-Ama hatalara tepki gösteriyorum, yanlışları ortaya koyuyorum.
Öyle ama değil!
-Niye?
Sen yanlış ile değil yanlışı yapan ile meşgulsün.
Tepki davranışa değil de o davranışın sahibine yöneldiğinde mesele gerçek zemininden kayıp gidiyor.
-Nasıl?
Doğru, yanlış değerlendirmesi olmaktan çıkıyor.
-Ya ne oluyor?
Sen, ben kavgası.
-Ne zararı var?
İş "sen-ben" kavgasına dönüşünce "senciler ile benciler" başlıyorlar baskın çıkma yarışına...
Bak...
Doğru, yanlış kaldı mı ortada?
Aaaaa terbiyesizi gördün mü hiç utanmadan elma yiyor!
İyi de, aynı elmayı dün sen de yemiştin.
Böyle sürüp gidiyor anlamsızlıklar.
Mantık ters takla atmaktan yoruluyor.
Oysa...
Mesele her ne olursa, olsun.
İşi kişiselleştirme batağından çıkartıp gerek zemininde izah etmek mümkün.
-Ama elma aynı elma...
Evet öyle de...
Dün o elmanın sağlıklı olduğu sanılıyordu.
Ama bugün yapılan analizler kimyasal maddelerin etkisi ile aynı elmanın hastalık sebebi olduğunu ispatlıyor.
-Peki o elmanın sağlıksız olduğunu iddia edenler de vardı...
Vardı evet, herkes her şey hakkında iddialar ortaya atar da ispat başka.
İspatın inkarı olmaz.
-Yani?
Gündelik çıkarlar uğruna gerçeği eğip bükmeyi refleks haline getiren, mücadeleyi kendine yontmaktan ibaret sanan, atıp tuttuğu yüksek perde yırtılıverince dımdızlak ortada kalan ve sözüm ona temsil ediyormuş gibi göründüğü herkesi ve her şeyi ortada bırakanlarla varılabilecek menzil bellidir.