Stanford liderliğindeki bir araştırma, birçok bölgedeki yüksek kayıplara rağmen küresel sulak alan kayıplarının olduğundan fazla tahmin edildiğini ortaya koyuyor.
Bu ilkbahar veya yaz aylarında, Yüksek Mahkeme’nin, federal korumaların gemiye elverişli suların dışındaki sulak alanları da kapsayacak şekilde genişletilip genişletilmeyeceğini yasal olarak tanımlayacak bir dava kararı vermesi bekleniyor. Yargıçlar, dünyanın birçok yerinde sulak alanların tehdit altında kalmasına rağmen – diğer tüm ülkelerden daha fazla kayba neden olan ABD dahil – sulak alanlardaki küresel kayıpların muhtemelen olduğundan fazla tahmin edildiğini ortaya koyan Stanford liderliğindeki yeni bir çalışmayı okumayı düşünebilir. 8 Şubat’ta Nature dergisinde yayınlanan çalışmanın bulguları, sulak alan kaybının nedenlerini ve etkilerini daha iyi açıklamaya yardımcı olabilir ve insan sağlığı ve geçim kaynakları için çok önemli olan ekosistemleri korumak veya eski haline getirmek için daha bilinçli planlar yapılmasını sağlayabilir.
“İyi haberlere rağmen, araştırma sırasında Stanford’un Dünya Sistem Bilimi Bölümü’nde doktora sonrası bir ortak olan çalışmanın baş yazarı Etienne Fluet-Chouinard, sonuçlarımız sulak alanların dönüşümünü ve bozulmasını durdurmanın ve tersine çevirmenin acil olduğunu ima edebilir. “Kayıplardaki coğrafi eşitsizlikleri dikkate almak çok önemlidir, çünkü kurumuş sulak alanlardan vazgeçilen yerel faydaların yerini başka bir yerdeki sulak alanlar dolduramaz.”
Sulak alanların yeniden düşünülmesi
Artık su arıtmanın hayati kaynakları olduğu anlaşılan, Sulak alanlar, uzun süre, hastalık taşıyan böceklerle dolu, verimsiz alanlar olarak görüldü ve yalnızca mahsul yetiştirmek veya yakıt ve gübre için turba toplamak için drenaj yapmak için iyi. Tarım arazileri ve kentsel alanlar gibi insanların arazi kullanımlarına dönüştürmek için amansız drenaj, yangınlar ve yeraltı suyu çıkarma ile yapılan değişikliklere ek olarak, sulak alanları dünyanın en çok tehdit altındaki ekosistemleri arasına soktu.
Ölçümü doğru bir şekilde tahmin etmek, Sulak alan kaybının dağılımı ve zamanlaması, doğal süreçlerdeki rollerini ve sulak alan drenajının su ve karbon döngüleri üzerindeki etkisini anlamak için anahtardır. Tarihsel verilerin eksikliği, bu çabayı engelledi ve bilim adamlarını sulak alan kaybıyla ilgili eksik bölgesel veri koleksiyonlarına dayalı tahminler yapmaya zorladı.
“Sulak alanlar suyumuzu arıtır, taşkınları önler ve biyolojik çeşitliliğin süper kahramanlarıdır” dedi. -yazar Rob Jackson, Stanford Doerr Sürdürülebilirlik Okulu’nda Michelle ve Kevin Douglas Provostial Enerji ve Çevre Profesörü. “Sahip olduklarımızı kurtarmak ve neleri kaybettiğimizi bilmek için mümkün olan en iyi verilere ihtiyacımız var.”
İkinci bir şans
Araştırmacılar, türünün ilk örneği olan tarihi yeniden yapılandırmada 154 ülkedeki binlerce sulak alan drenajı ve arazi kullanımı değişikliği kaydı taranarak, orijinal sulak alanın 1700’de nasıl görünebileceğinin bir resmini elde etmek için, kurutulan ve dönüştürülen sulak alanların dağılımını günümüz sulak alan haritalarına haritaladı.{ 4}
Sulak alan ekosistemlerinin alanının, insan müdahalesi nedeniyle 1700’den beri %21-35 oranında azaldığını buldular. Bu, önceki çalışmalarda tahmin edilen %50-87’lik kayıplardan çok daha az. Yine de yazarlar, dünya çapında en az 1,3 milyon mil karelik sulak alanın kaybolduğunu tahmin ediyor; bu, Alaska, Teksas, Kaliforniya, Montana, New Mexico ve Arizona’nın toplamı kadar bir alan.
“Bu yeni sonuçlar araştırma sırasında bir Stanford doktora sonrası araştırmacısı olan araştırmanın ortak yazarı Avni Malhotra, “sulak alanların atmosferden karbonu tutması ve bir başka güçlü sera gazı olan metan emisyonundaki değişiklikleri daha iyi ölçmemize olanak tanıyor” dedi.
{6 }Düşük tahmin, muhtemelen çalışmanın tarihsel olarak yüksek sulak alan kayıplarına sahip bölgelerin ötesine odaklanmasının ve büyük tahminlerden kaçınmasının bir sonucudur – önceki birçok tahminin özelliğidir. Araştırmacılar, analizlerini 1850’den önceki yıllar için kıt olan mevcut verilerle sınırladıkları için kayıp tahminlerinin büyük olasılıkla ihtiyatlı olduğunu belirtiyorlar.
İyi haber gibi görünse de, araştırmacılar sulak alan kayıplarının 1700’den beri sulak alanlarının %40’ını kaybettiği tahmin edilen ve çalışmanın yapıldığı süre boyunca tüm küresel kayıpların %15’inden fazlasını oluşturan ABD gibi bazı bölgelerde önemli ölçüde yüksek olmuştur. Sulak alan dönüşümü ve bozulması küresel olarak yavaşlamış olsa da, çiftçilerin ve şirketlerin palmiye ağaçları ve diğer tarımsal kullanımlar için geniş arazileri temizlemeye devam ettiği Endonezya gibi bazı bölgelerde hızla devam ediyor. Cornell Üniversitesi’nde bir su koruma ekolojisti olan çalışmanın ortak yazarı Peter McIntyre, sulak alanların daha önce düşündüğümüzden daha fazla kaybolduğunu, daha fazla düşüşe karşı harekete geçmemiz için bize ikinci bir şans verdiğini söyledi. “Bu sonuçlar, koruma ve restorasyona öncelik verilmesi için bir rehber sağlıyor.”
Referans: 8 Şubat 2023, Nature.
DOI: 10.1038/s41586-022-05572-6
Jackson ayrıca Stanford Woods Çevre Enstitüsü ve Precourt Enerji Enstitüsü’nde kıdemli bir araştırmacıdır.
Çalışmanın ortak yazarları arasında Kanada Çevre ve İklim Değişikliği Bakanlığı, Maryland Üniversitesi’ndeki araştırmacılar yer almaktadır. , NASA Goddard Uzay Uçuş Merkezi, Hong Kong Üniversitesi, Utrecht Üniversitesi, Göttingen Üniversitesi, Rusya Orman Bilimleri Enstitüsü, Stockholm Üniversitesi, Greifswald Üniversitesi, Almanya’nın Greifswald Mire Merkezi, Paris Gözlemevi, Massachusetts Teknoloji Enstitüsü, Nick Davidson Environmental, Charles Sturt Üniversitesi ve McGill Üniversitesi.
Çalışma, Kanada Doğa Bilimleri ve Mühendislik Araştırma Konseyi, David ve Lucile Packard Vakfı, ABD Ulusal Bilim Vakfı, Gordon ve Betty tarafından finanse edilmiştir.Moore Vakfı ve İsviçre Ulusal Bilim Vakfı