" Lorenzo'yu düşündüğüm zaman onun yüzünü unutmaktan korkuyorum ve sesini bir daha hatırlayamamaktan..
Şu an ne yapıyor?
Kime gülümsüyor?"
Dünyanın uzak köşelerinde birbirlerini hiç tanımayan insanlar benzer şeyler yaşıyor. Kendimize çok uzak sandığımız/gördüğümüz bazı insanlarla bazen öyle benzer şeyler hissediyoruz ki..
Adını bile duymadığın bir şehirdeki adam da en az senin kadar aşık olabiliyor, çok uzak bir yerdeki kadın da acı çekiyor senin kadar.
Ama biz her şeyi sadece bizim yaşadığımızı sanıyoruz. En çok ben üzülürüm, en fazla ben aşık olurum, en çok ben severim, en çok ben nefret ederim..
Hep ben..
Bazen bir kitapta, bir şarkıda, bir filmde bir cümle çıkıveriyor karşımıza. Bir de bakıyoruz ki onu söyleyen de bizim kadar severmiş, bizim kadar üzülürmüş, bizim gibi merak edermiş, bizim gibi özlermiş...
Gözümüze sokulması gerekiyor bazen demek ki.
Söylediği bir cümlede kendimi gördüğüm o kadın devam ediyor konuşmaya:
"Seni bırakan herkes sende kendinden bir parça bırakıyor.
ve anıların sırrı da bu değil mi?
Eğer böyleyse kendimi daha güvende hissediyorum. Çünkü asla yalnız olmayacağımı biliyorum..."
Alıntılar La Finestra Di Fronte'den. (Karşı Pencere)