[merkez] Mk. I. Hafif karabina "Smith and Wesson" М1940[/ Center]
silâh ve firmalar. Olur ve çoğu zaman, "en iyi olanı" yapma arzusu, dileyen kişinin aleyhine döner ve sonunda daha da kötüleşir. Örneğin, 1939'un başında Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen Smith & Wesson hafif karabina için durum buydu. Silahları ilginçti, görünüşte hatta güzeldi, ama asla hizmete kabul edilmediler. Neden? Ve burada bunu anlatacağız.
Aynı: sol ve sağ görünümler
Ve öyle oldu ki, 1939'un başında İngiliz hükümeti, İngiliz ordusu için 9 × 19 mm Parabellum tabanca kartuşu için hafif bir karabina gibi, toplu kullanıma uygun bir şey yaratma talebiyle "Smith and Wesson" firmasına döndü. İngilizler, 28 Haziran 1939 tarihli bir patent başvurusuna dayanarak bir araya getirilen prototiplerini aldıktan hemen sonra karabina üretimi için bir milyon dolar ayırmadı ve ayırdı. Ancak, temin edilen numunelerin testleri, bunların ciddi bir problemi olduğunu gösterdi. Gerçek şu ki, İngiltere'de bu kartuşlar Amerika Birleşik Devletleri'nden biraz farklı ekipman aldı. Sonuç olarak, odadaki bir İngiliz kartuşunu ateşlerken, Amerikan karabinalarının tasarlanmadığı basınç yaratıldı. Sonuç, ilk bin çekimden sonra alıcının arızalanmasıdır. Doğal olarak, İngiliz hükümeti derhal silahın en az 5000 mermiye dayanabilmesi için modernize edilmesini talep etti.
Şirket bu ihtiyaca doğal olarak cevap verdi ve alıcıyı ek bir dış kasa ile güçlendirdi. Güçlendirilmiş bir alıcıya sahip bu tür karabinalara Mk adı verildi. II ve orijinal versiyon buna göre Mk olarak adlandırıldı. I. Değişikliğe rağmen, İngiliz hükümeti sadece 60 prototip ve 950 seri olan bu tür karabinaların üretimi için sözleşmeyi feshetmeye karar verdi, bunlardan 750 tanesi Mk. Ben ve yaklaşık 200 - Mk. II. Kule de dahil olmak üzere müzeler için beş örnek saklandı ve geri kalanı bertaraf edildi. Eh, S&W bu karabina arızasından dolayı neredeyse iflas etti.
Mk. Ben kemerle. Alıcıda bulunan sağ taraftaki sigorta, sürgü kolu ve dergi açıkça görülebilir
Düşüşe rağmen, Smith & Wesson üretime devam etti ve karabina, Aberdeen Proving Grounds'ta ABD Ordusu tarafından test edildi. Bununla birlikte, ordu bu tasarımı, öncelikle standart olmayan bir kartuş kullanmak üzere tasarlandığı için reddetti. Karabina otomatik ateşleme yapabilmesi için olası modernizasyonu hakkında bir tartışma yapıldı. Kelimeler bir şeydir, ancak üretim bambaşka bir şeydir ve 1227 karabina yapıldıktan sonra durdurulmuştur. Durdurmanın nedenlerinden biri, silahların Ulusal Ateşli Silahlar Yasası uyarınca sivillere satılmaya uygun görülmemesiydi. 217 yılında Alkol, Tütün, Ateşli Silahlar ve Patlayıcılar Bürosu ile durumu netleşene kadar toplam 1975 birim Smith & Wesson fabrikasında kaldı.
Ateşli silah koleksiyoncuları daha sonra 137 Mk. Ben ve 80 Mk. II. Ancak, bu türbinlerin 4300'ünün İsveç'e geldiğine ve orada Savunma Bakanlığı'nın deposunda saklandığına dair belgeler var gibi görünüyor. Görünüşe göre, İsveç hükümeti onları Mart 1941'de 6,5 milyon 9mm mermi ile birlikte satın aldı. Bilinmeyen bir nedenden ötürü, bu hafif karabinalar asla birliklere verilmedi ve hala teslim edildikleri kutularda oradalar. Onlarla birlikte, İsveç hükümeti ayrıca 500 Thompson M1921 hafif makineli tüfek (model 1928) ve bunlar için 2,3 milyon .45ACP mermi satın aldı. .45ACP kartuşları asla İsveç'te üretilmediğinden, silahlar hızla düşük öncelikli birimlere aktarıldı. Sonra, 50'li yıllarda, bu hafif makineli tüfeklerin çoğu ortadan kayboldu ve İsrail'e satıldıklarına dair söylentiler var.
Mk. II bir kemerle, güvenlik kilidi açıkça görülebilir
Bu tabanca karabinaları tam olarak ne işe yarıyordu? Herkese evet, çünkü firma şaşırtıcı bir şekilde onları "olabildiğince iyi" yapmaya çalıştı. Görünüşe göre orada her şey basit: serbest bir deklanşör, çekim devam ediyor, ateş açık bir deklanşörden ateşleniyor ve bazı nedenlerden dolayı sadece tek çekim. Mk.1'de, forvet hareketlidir ve sadece özel bir kolun etkisi altında aşırı ileri pozisyon aldığında deklanşör aynasından öne çıkar. Bu zaten açık bir aşırılıktı ve Mk.2 modelinde davulcu cıvataya sabitlendi.
3 Eylül 1940 tarihli Smith ve Wesson karabina patenti
3 Eylül 1940 tarihli patent uyarınca "Smith ve Wesson" karabina "mekaniği"
Patentte açıklanan ve sonunda yalnızca bu silahın tasarımını karmaşıklaştıran her türlü küçük akıllı cihaz
Mk.1 sigortası, tetiğin sağına ve arkasına yerleştirilen bir kol şeklindeydi, böylece ileri konuma getirildiğinde, onu bloke edecekti. Mk.2'de, alıcıdaki bir kol yerine, üzerinde yatay bir yuva bulunan "manşon" gibi orijinal bir silindirik debriyaj taktılar. Cıvataya sıkıca tutturulmuş olan kurma kolu içinden geçti. Dış çentiğe sahip olan bu debriyaj döndürülerek sap yolundan yuva çıkarılmış ve cıvata ön veya arka pozisyonda kilitlenmiştir.
Ve mağazanın alıcıya bu şekilde yerleştirilmesi gerekiyordu ...
Ancak, belki de, bu karabina tasarımındaki en alışılmadık çözüm, mağaza için alıcısı ve kullanılmış kartuşların çıkarılma biçimiydi. Alıcı, olması gerektiği gibi namlunun altına yerleştirildi, ancak mağazanın kendisinden iki kat daha geniş yaptı. Gerçek şu ki, ön ve arka olmak üzere aynı anda iki bölmeden oluşuyordu, ancak aslında yalnızca ön alıcıydı. Önde ve tam önünde açıktı, altta değil ve içine 20 yuvarlak bir kutu dergisi yerleştirildi. Dergi mandalı, alıcının alt kısmına yerleştirildi ve her iki tarafına da, çıkarılmasını kolaylaştırmak için dikkatlice kesikler yapıldı. Ancak alıcının arkası aşağıdan açıktı ve boş kartuşların atıldığı bir kanal olarak hizmet ediyordu!
Aygıt Diyagramı
Ateş ederken, kapak geri döndü, kovan kovanını deponun yanında taşıdı ve ejektör, onu deponun arkasında bulunan uzun bir kanala fırlattı ve ardından yere düştü. Çözüm yenilikçi ve orijinaldi. Bu şekilde kolun atıcıya veya komşusuna gözüne, koluna veya yakasının arkasına vuramayacağı açıktır. Ancak öte yandan böyle bir teknik çözüm, hem silahı karmaşıklaştırmış hem de çok fazla olmasa da ağırlaştırmıştır ve en önemlisi, fişek kovanlarının bitmesi nedeniyle ateşlemedeki gecikmelerin giderilmesinde büyük zorluklar yaratmıştır, bu kanal basitçe tıkanmıştır.
Ve bu, birçok atıcının ateş ederken dergiyi yere itmesi nedeniyle oldu. Uygun, bu şekilde alıştılar, ateş ederken silahın dengesini arttırdı. Ancak bu durumda, boş fişeklerin şarjör alıcısında birikmesi ve ateşlemede gecikmelere yol açması nedeniyle böyle çekim yapmak imkansızdı.
Şema MK. I. Namlu üzerindeki çok sayıda "oluk" açıkça görülebilir, bu onu kolaylaştırır ve aynı zamanda soğutmaya hizmet eder. Ancak savaş zamanı silahları için düşük teknolojili çözüm açıktı
Manzaraların tasarımı da açıkça aşırı karmaşıktı. Atış menzilinin 50 ila 400 yarda arasında düzgün bir şekilde ayarlanmasına izin veren ayarlanabilir bir arka görüşe sahipti. Başlangıçta, karabina yarı tabanca boyunlu tahta bir dipçike sahipti, ancak İngilizler, Enfield kentindeki bir silah fabrikasında geliştirilen, karabinalarından bazılarını metal bir tabanca kabzası ve çıkarılabilir bir dipçikle donattı.
Arkada taşımak
Karabina parçalarının imalatı da zor ve pahalıydı. Tüm parçalar frezelendi ve mavileştirildi. Ek olarak, namlu çok orijinaldi. Üzerinde on iki boylamasına oluk açıldı. Bu çözüm, namluya iyi bir soğutma ve artan mukavemet sağladı, ancak son derece düşük teknolojili ve üretimi pahalı hale getirdi.
Çekim sırasında böyle yapılmalıydı.
Yani, dışa doğru, silahın güzel ve zarif olduğu, ancak çok düşük teknolojili, karmaşık ve pahalı olduğu ve kullanımı çok uygun olmadığı ortaya çıktı. Aynı "Thompson" hem daha ucuz hem de çok daha etkiliydi ...