"Gözle görülen ve elle tutulan bütün nesneler boş, hafif ve saydam oluvermişti - gecenin karanlığındaki ışıklı gölgelere benzemişti onlar; çünkü o büyük karanlık, bütün evreni saran, ne güneşin, ne ayın, ne yıldızların dağıtabildiği karanlık, sınırsız kara örtüsüyle yeryüzünü bir anne gibi örttü, kucakladı; bütün cisimlere, demire ve taşa yerleşti, ahengini kaybeden cismin parçaları giderek yalnızlaştı ve parçanın derinlerine sızdı, parçanın parçası bile yalnızdı artık; çünkü o büyük boşluk, evreni saran boşluk, ne güneşle, ne ayla, ne yıldızlarla dolabilirdi, her yere sızarak, her şeyi ayırarak, cismi cisimden, parçayı parçadan kopararak sınırsızca hükmetti; boşluğa saldı köklerini ağaçlar ve kendileri de boştular artık; boşlukta yükseldi hayalet kiliseler, saraylar, binalar ve kendileri de boştu; ve gölge gibi hafifti..."