Hafif yağmur çiselemişti. Toprak kokusunu içine çekerken tarlanın ortasından yürüdü. Ruhu serinlemişti ancak damak tadı bir arayış içindeydi. Nasibine doğru yürürken cebinden çakısını çıkardı ve olgunlaşmış dolgun kavunun toprakla bağını kesti. Bilek hareketiyle döndürerek tepesini açtı, çekirdeklerini çıkardı. Küçükken dedesiyle tarlada çalışırlar, dinlenme vakti geldiğinde dedesi yarım ay şeklinde kavunu keser, ikram ederdi. Heybelerinde de bir parça ekmekle peynir olurdu. Çocukluğuna gitti, gülümsedi ve bir ısırık aldı kavundan. Tarlanın ortasına memnuniyetle oturdu. Şehir hayatından uzaklaşmış, kendini bulmuştu. Uzaklara daldı ve “Ne cömertsin dünya” dedi.