This site uses cookies.
Some of these cookies are essential to the operation of the site,
while others help to improve your experience by providing insights into how the site is being used.
For more information, please see the ProZ.com privacy policy.
Turkish to English: book General field: Art/Literary
Source text - Turkish In the days when New York's traffic moved at the pace of the drooping horse-car, when society applauded Christine Nilsson at the Academy of Music and basked in the sunsets of the Hudson River School on the walls of the National Academy of Design, an inconspicuous shop with a single show-window was intimately and favourably known to the feminine population of the quarter bordering on Stuyvesant Square.
It was a very small shop, in a shabby basement, in a side-street already doomed to decline; and from the miscellaneous display behind the window-pane, and the brevity of the sign surmounting it (merely "Bunner Sisters" in blotchy gold on a black ground) it would have been difficult for the uninitiated to guess the precise nature of the business carried on within. But that was of little consequence, since its fame was so purely local that the customers on whom its existence depended were almost congenitally aware of the exact range of "goods" to be found at Bunner Sisters'.
The house of which Bunner Sisters had annexed the basement was a private dwelling with a brick front, green shutters on weak hinges, and a dress-maker's sign in the window above the shop. On each side of its modest three stories stood higher buildings, with fronts of brown stone, cracked and blistered, cast-iron balconies and cat-haunted grass-patches behind twisted railings. These houses too had once been private, but now a cheap lunchroom filled the basement of one, while the other announced itself, above the knotty wistaria that clasped its central balcony, as the Mendoza Family Hotel. It was obvious from the chronic cluster of refuse-barrels at its area-gate and the blurred surface of its curtainless windows, that the families frequenting the Mendoza Hotel were not exacting in their tastes; though they doubtless indulged in as much fastidiousness as they could afford to pay for, and rather more than their landlord thought they had a right to express.
Translation - English New York trafiğinin yorgun at arabalarının hızında ilerlediği, toplumun Müzik Akademisinde Christine Nilsson'ı alkışladığı ve Ulusal Tasarım Akademisi'nin duvarlarındaki Hudson River okulunun gün batımlarının tadını çıkardığı günlerde, tek vitrinli göze çarpmayan bir dükkan, Stuyvesant meydanı sınırında kalan mahalledeki kadın nüfus tarafından yakinen ve hoşnutlukla biliniyordu.
Eski püskü bir bodrum katında, gerilemeye mahkum bir ara sokakta, küçücük bir dükkandı; camın ardındaki karmaşık görüntüden ve üzerinde duran işaretin özlülüğünden (yalnızca siyah arkaplan üzerine lekeli altından 'Bunner Kardeşler') yola çıkarak, buradan bihaber kişiler için içeride yürütülen işin kesin niteliğini kestirmek zor olurdu. Fakat bunun hiçbir önemi yoktu çünkü ünü öylesine bölgeseldi ki, geçiminin bağlı oldu tüm müşterileri, Bunner kardeşlerde bulunabilecek 'malların' çeşitliliğini neredeyse doğuştanmışçasına tamı tamına biliyorlardı.
Bunner kardeşlerin bodrum katını eklediği bina, tuğla cephesi, dayanıksız menteşeler üzerindeki yeşil kepenkleri ve dükkanın üzerindeki camda bir terzi tabelasıyla müstakil bir meskendi. Mütevazı üç katının her iki yanında da, kabarmış ve çatlamış kahverengi taştan ön cephesi, dökme demirden balkonu ve yamulmuş tırabzanların arkasında kedi hayaletli çimen yamaları olan daha yüksek binalar vardı. Bu evler de önceden müstakildi ancak şimdi, ucuz bir lokanta bir tanesinin bodrum katını doldurmuş, diğeri de, ana balkonunu sarmalayan budaklı mor salkımın üzerinde, kendini Mendoza aile hoteli olarak duyurmuştu. Giriş kapısında sürekli yığılmış olan artık fıçıları ve penceresiz camlarının bulanık yüzeyinden açıkça anlaşılıyordu ki, otelin sık sık kapısını aşındıran aileler zevkleri konusunda pek de titiz değillerdi, yine de paralarının yettiği kadar, hatta ev sahibinin ifade etme hakları olduğuna inandığından oldukça fazla, müşkülpesentliğin keyfini çıkarırlardı.
Turkish to English: OCD psychology
Source text - Turkish My OCD. This is how I refer to this "Disorder." I put it in quotes because I have a very hard time accepting that it is a condition that I did not bring on myself. I mean, I always thought that my obsessiveness was me — brought on by me. But I guess it doesn't matter whether it is a mental condition, or a way of thinking which became a habit. What is important to me, is that I take steps to change.
By steps, I mean risks. I learned of the concept of risk taking for treating OCD in my therapy sessions with Dr. Steven Phillipson, a clinical psychologist at the Institute for Behavior Therapy, in New York City. The key element of the treatment is learning to live with uncertainty. It is taking the risk of not ruminating (problem solving) about things that I am afraid might happen. If you will notice, most obsessions concern things that we are not sure about For example, I can obsess endlessly about people that I think may not like me.
The subjects of my obsessions are usually people I don't know well but that I come in contact with on a regular basis (e.g. neighbors), so I could never really know whether they do or do not like me. With therapy, I learned to say "Yes, maybe the neighbors don't like me, but I'm not going to take the risk of ruminating about it, and I will not attend to any other thoughts related to these people.
To not actively attend to a thought (called a "spike" in therapy), is another risk. We usually pay attention to thoughts that we think are worth our time. The more we pay attention to a thought (by ruminating), the more our brain becomes sensitized to it. That is, our brain get3 the impression that the thought must be very important; moreover, when we don't attend to the thought, our brain will try to warn us by way of anxiety
Accepting anxiety is a critical part of treatment The anxiety one feels when not doing a ritual (my ritual is to ruminate), can be dreadful. But it gets easier with time and practice. By not ruminating, or giving the thought any importance, the brain will start getting the message that mis thought is not so important and therefore will not try to warn U3. One of the first things Dr. Phillipson and I tackled was my "checking" with people. For example, I would ask my family to describe their feelings about the neighbors. This was really my only compulsive overt behavior. (Let me point out that I realize that many people might have the same concerns, e.g., people not liking them, but most people would not spend hours and hours even* day going over the same thought Also, most people would not feel terribly anxious when they could not ruminate or do a "check."). I learned to take the risk and not check things out with my family.
Another technique I use is what Dr. Phillipson calls the "flagging" technique: any thought related to people not liking me is flagged as an OCD spike and therefore is not to be attended to. That is, instead of actually saying that I will take the risk.... I don't say anything at all. I just let the thoughts come and go.
By all means, the treatment is not easy. It requires a tremendous amount of courage. Obsessing was something I did practically all of my life (I was 5 when it began; I am now 27). Ruminating felt right. I always thought I had to do it; that it was my duty. To not ruminate was the scariest thing I ever did. Dr. Phillipson helped me to conjure up courage by sharing with me some of his view's on life. For example, he says that we don't have to do anything: we choose to do things. Concepts such as these helped me to be less rigid and to allow myself to take risks.
Since this treatment is based on changing our behavior (in my case, not ruminating), it is crucial to do the homework assignments. This may require a lot of self-discipline (and again, courage). Most of my homework assignments entailed purposely bringing on frightening thoughts and not ruminating about them. It helps to set a specific time and place, so that it almost becomes a habit when it's that time, and you're at that place. For example, I do my homework on the train on the way to work ever)' mornin
I've been going to group and individual therapy with Dr. Phillipson for almost 3 years. I still struggle, but not nearly as hard as before. The urge to ruminate is not so great anymore. I used to ruminate about 70% of the time; now I ruminate about 10% of the time, when I get thoughts that might be OCD related. I try to let them come and go, along with the mild anxiety. I may never be "cured," but I feel confident that I will be able to cope. I now experience feelings other than anxiety, and I get concerned about issues other than people not liking me. In other words, I feel so much more alive.
Translation - English
Benim OCD’im. Bu “bozukluk”tan benim bahsetme biçimim işte bu. Onu tırnak içine yerleştiriyorum çünkü bunun benim kendi kendime kendi başıma getirdiğim bir şey olmadığı durumunu kabul etmekte çok zorlandım. Kastettiğim, şimdiye kadar hep takıntılarımın bizatihi kendim olduğunu –bunu kendi başıma kendi kendime getirmiş olduğumu- düşünmüştüm. Ama sanıyorum ki bunun zihinsel bir durum ya da alışkanlık haline gelen bir düşünme biçimi olup olmadığı farketmiyor. Benim için önemli olan, bunu değiştirmek için adımlar atmak.
Adımlar atmaktan kastettiğin, risk almak. New York şehrinde, Davranış Terapisi Enstitüsü’nde klinik psikolog olan Dr. Steven Philipson’la yaptığım terapi oturumlarında, OCD’yi iyileştirmek için risk alma kavramını öğrenmiştim. Tedavinin anahtar unsuru, belirsizlikle yaşamayı öğrenmek. Bu, başıma gelebilecek, korktuğum şeylerle ilgili kafa patlatmamak (problem çözmek) riskini göze almak anlamına geliyor. Eğer dikkat edilirse, çoğu takıntılar kendisiyle ilgili emin olmadığımız şeylerle ilgilidir. Mesela, insanlar hakkında, beni sevmediklerine dair dur durak bilmeden takıntıya sahip olabilirim.
Takıntılarımın konusu genelde çok iyi tanımadığım ama düzenli olarak temas kurduğum (mesela komşular) insanlar oluyor; bu yüzden onların benden gerçekten hoşlanıp hoşlanmadığını asla bilemiyorum. Terapi ile “evet, belki komşularım benden hoşlanmıyorlar, ama bununla ilgili kafa patlatma riskine girecek ve bu insanlarla ilgili herhangi bir başka düşünceye kapılacak değilim” demeyi öğrendim.
Bir düşünceye aktif olarak kendini vermemek (terapide “diken” olarak adlandırılır), başka bir risktir. Genellikle zamanımızı harcamaya değdiğini düşündüğümüz düşüncelere dikkatimizi veririz. Bir düşüncene ne kadar çok dikkat edersek (kafa patlatarak), beynimiz ona karşı o kadar duyarlı hale gelir. Diğer bir deyişle, beynimiz, bu düşüncenin çok önemli olduğuna dair bir izlenime kapılır; üstelik, eğer bu düşünceye kendimizi vermezsek, beynimiz bizi anksiyete yoluyla uyarır.
Anksiyeteyi kabullenmek, tedavinin ktirik bir parçasıdır. Bir rüteli gerçekleştirmeyince (benim ritüelim kafa patlatmaktır) kişinin hissettiği anksiyete, korkunç olabilir. Ama zaman ve pratikle kolaylaşır. Kafa patlatmayarak ya da düşünceye hiç bir önem vermeyerek beyin yanlış düşüncenin o kadar da önemli olmadığı mesajını alır ve bu yüzden de size uyarmaya çalışmaktan vazgeçer. Mr. Philipson ile birlikte ilk üstesinden geldiğimiz şey, benim insanlarla (bir şeyleri) “test etmem” oldu. Örneğin aileme, komşularıyla ilgili olan duygularını tarif etmelerini soracaktım. Bu, benim gerçekten tek zorlayıcı açık davranışımdı. (Pek çok insanın benzer kaygılara sahip olduğunu burada işaret etmeme izin verin; mesela insanların onlardan hoşlanmadığıyla ilgili, ama çoğu insan her gün bu düşünceyle saatlerce zaman geçirmez.Yani çoğu insan kendisini bu konu üzerine kafa patlatmadıklarında ya da “test” yapmadıklarında korkunç bir biçimde anksiyeteli hissetmez. Ben risk almayı ve bir şeyleri aileyle test etmemeyi öğrendim.
Dr. Philipson’la kullandığımız bir başka teknik, “işaret” tekniği oldu: Benden hoşlanmayan insanlarla ilgili herhangi bir düşüncesi bir OCD dikeni olarak işaretleyip bu yüzden o düşünceye kendimi vermemek. Yani “riski alacağım” demek yerine, hiç bir şey söylememek. (Bu durumda) yalnızca düşüncelerin gelip gitmesine izin veriyorum.
Şüphesiz, tedavi kolay değil. Çok büyük miktarda casaret gerektiriyor. Takıntılı olmak, tüm hayatım boyunca pratik olarak yapmış olduğum şeydi (başladığımda 5 yaşındaydım, şimdi 27’yim). Kafa yormak bana doğru gözüküyordu. Her zaman, bunu yapmak zorunda olduğumu, bunun benim ödevim olduğunu düşünüyordum. Kafa yormamak ise yapmaktan en çok korktuğum şeydi. Dr. Philipson, bazı düşüncelerini benle paylaşarak cesaret kazanmamı sağladı. Örneğin hiç bir şeyi yapmak zorunda olmadığımız, şeyleri yapmayı seçtiğimizi söyledi. Bu tür kavramlar daha az keskin olmama ve daha çok risk almak konusunda kendime izin vermeme yardım etti. Bu tedavi davranışımızı değiştirmek üzerine dayandığı için (benim durumumda kafa patlatmamak), ev ödevi görevlerini yerine getirmek can alıcı bir önem taşır. Bu çok fazla kendi kendini disiplin etmeyi (ve tekrar, elbette cesaret) gerektirir. Çoğu ev ödevi görevi korkutucu düşünceleri akla getirerek bunlara kafa patlatmamakla ilgiliydi. Belli bir zamanı ve yeri belirlemek konusunda yardım ediyor; böylece o zamanda ve o yerde olduğunuzda, bu bir alışkanlığa dönüşüyor. Örneğin ev ödevimi her sabah trende ya da işe gidrken yol üzerinde yapıyorum.
Dr. Philipson’la grup terapisine ve kişisel terapiye nerdeyse 3 yıl boyunca gidiyorum. Hala çabalıyorum, ama daha önceki kadar aşırı değil. Artık kafa patlatmak için aciliyet eskisi kadar fazla yok. OCD’yle ilişkili olabilecek düşünceler aklıma geldiğinde eskiden zamanımın yüzde yetmişinde kafa patlatırken, şimdi artık yüzde onu kadar kafa patlatıyorum. Onların, ılımlı bir anksiyete ile gelip gitmesine izin veriyorum. Hiç bir zaman “iyileşemeyebilirim”, ama kendimi güvende hisediyorum ve bununla mücadele edebileceğim. Şimdi anksiyete dışındaki duyguları deneyimliyorum ve insanların benden hoşlanmaması gibi konuların dışındaki konular hakkında kaygılanıyorum. Diğer bir deyişle, kendimi çok daha canlı hissediyorum.
More
Less
Translation education
Graduate diploma - Doğuş University
Experience
Years of translation experience: 10. Registered at ProZ.com: Jul 2012.