Cuma akşamı dolup taşan kafeler, barlar, restoranlar ve sokaklar görürüz. Herkes arkadaşlarıyla, sevgilileriyle ya da aileleriyle güzel vakit geçirmek için dışarıdadır. Ama ertesi sabah uyandığımızda kendimizi bir kanepenin üzerinde yalnızlığımızla baş başa bulabiliriz.
'Hadi kalkıp cumartesinin tadını çıkaralım!' diye düşünürüz ama bize eşlik edecek kimseyi bulamadığımızda evde kalmayı tercih ederiz. Bunun altında yatan sebebiyse yine bilim açıklıyor:
Evde oturmakta bir sakınca yok tabii. Ama belki de bir şeyleri kaçırıyoruz bunu neden yaptığımız hakkında.
Profesör ve arkadaşları, araştırmalarında insanların yalnızken sinemaya-tiyatroya gitmekten, bir müzede gezinmekten ya da tek başına güzel bir yemek yemekten alacakları keyfi ne kadar küçümsediklerini görmüş.
Çalışmanın sonuçlarının elde edildiği deneylerden birinde Ratner anketlerden yola çıkarak insanların bir resim sergisini tek başlarınaysa başkalarıyla birlikteyken gezmeyi tercih edeceklerini tahmin etmiş.
Bir galeriyi ziyaret etmek, müze gezmek ya da bir film izlemek gibi aktivitelerden alınan keyif çoğunlukla aynı, yalnız ya da birileriyle birlikte fark etmiyor.
Aslında olay birileriyle birlikte tek başımızaykenden daha çok eğleneceğimizi düşünmek de değil.
Bir şeyler yapmanın yalnızken eğlenceli olmayacağı fikriyse o klasik 'Diğer insanlar ne düşünür?' düşüncesinden çıkmakta.
Sanki herkes bizi izliyormuş, gözler hep bizim üzerimizdeymiş gibi. Hatta bu durumun psikolojide bir adı da var: Spotlight Etkisi
Araştırmalar ayrıca, insanların yalnızca dışarıda çalışırken tek başınalıklarını sorun etmediğini de ortaya çıkarmış.
Bu sosyal damga yeme korkusundan kurtulmanın en iyi yoluysa gerçekten üzerine gitmek.