Anahtarlarını boşa harcadı ve onları balık avlamaya çalıştığında sıkışıp kalmaya başladı. Wight Adası’ndaki Newport’un bir sakini olan Mark, yardım istedi ve komşular onu duydular, ancak yardımına gitmediler. Boğuldu. Vücudu ertesi gün bulundu. Zavallı adam ve zavallı ailesi. Ama komşuları kınamaya başlamadan önce kendinize sorun: yardımına gider miydiniz? Gecenin köründe, bağıran bir adamla, tehlikelerin neler dışarda gizlendiğini bilen bir adamla. Elli yıl önce şans, birisinin ona yardım etmek için gitmiş olmasıydı. Ama şimdi sık sık rahatsızlık duyan birisinin hikayelerini duyduğunuz ve daha sonra yardım isteyen kişiye saldırdığınız şiddetli ve adaletsiz bir toplumda yaşıyoruz. 20 yıl önce, o zamanlar büyük olan erkek arkadaşımla sokakta yürürken hatırlıyorum iri yarı adamla takıldı ama hala bağımlı olukta uyuşturucu bağımlısı gibi görünen birinin yardımına gitmedi çünkü bağımlılığın kendisine bir şırınga sokabileceğinden endişeleniyordu. Evet, hepimiz İyi Samaritan olmaya çalışmalıyız. korkuyoruz. Bu, çoğu insanın düşündüğünüzden daha sık karşılaşması bir sorun. Sokakta sürüklenen bir çığlık atan çocuk görüyorsunuz. Çocuğun öfke nöbetini attığı ve uzun süre acı çeken ebeveynin baş etmek için elinden geleni yaptığı neredeyse kesin. Fakat ya bir sonraki James Bulger olarak ortaya çıkarsa? Bir sürü insan yoksul akarın önünü açtığını ve kimsenin yardım etmek için girmediğini gördü. Bir ulusal emzirme dalgası vardı ve haklı olarak. İnsanları birbirlerini, özellikle savunmasız çocukları gözetmeye teşvik etmeliyiz. Ama yine de .Mark Wells’in komşuları kuşkusuz ağlamalarına cevap vermedikleri için üzgünüz ama şu an içinde yaşadığımız toplumu yaratmadılar, şu anda Wight Adası’nın koçu, John Matthews tarafından tanınan bir şey. “Cuma ya da cumartesi geceleri, sarhoş ya da uyuşturulmuş kişilerin korkusu ve belki de saldırı korkusu yüzünden insanların çıkmasının güvenli olmadığı yerler var.” Dedi. “İnsanların neden o gece hiçbir şey yapmadığını iyi anlayabiliyorum.” Hepimiz yapabilir miyiz?