Beton ve Altın
İçinde dokuz albüm var ve Dave Grohl makineyi nasıl çalıştıracağını biliyor. Beton ve Altın işleri ilginç kılmak için zar zor yeni fikirlerle güvenilir, ilişkilendirilebilir ve güçlüdür.
En iyi Foo Fighters şarkıları her zaman Dave Grohl'un istediği gibi çalışır: Joy-buzzer power-pop kancaları, kalın paketlenmiş gitarlar, birkaç boğaz parçalayıcı çığlık - 1994'te projeye başladığından beri, hiçbir zaman fazla ilgi göstermedi. daha hileli bir şey yapmak. Bu istikrarlı, biraz ağır ağır şekilde, bir en iyi hit albümü için yeterince derin bir katalog oluşturdu ve Dünyanın En İyi Rock Grubu mantosunu kazandı. Foo'ların ilham olarak sunmadıklarını, dayanıklılık ve güvenilirlikle telafi ederler. Sosisli sandviç, lezzet fışkırtması, hardal lekesi, yumuşacık çörek - her seferinde bir sebepten dolayı aynı şekilde yaparsınız.
Ancak son on yılda, Foo Fighters'ı dinlemek yemek yemekten çok Food Network'ü izlemek gibi hissettirmeye başladı: Çoğunlukla elde edemediğiniz şeyleri özlüyorsunuz. Grohl, Rock Elçisi rolünü benimseyip ödül programlarına ve bir avuç dolusu tek sefere katılarak, kendi müziği daha duygusal ve daha ince hale geldi. 2014 yılına kadar Sonik Karayolları , ülkenin bölgesel rock sahnelerini kapsayan bir belgesel dizisinin parçası olarak kaydedilen dönüşüm tamamlandı: Foo Fighters albümleri, Dave Grohl'un diğer insanların rock müziğinin yaşamı değiştiren gücü hakkında coşkulu PSA'larıydı.
Beton ve Altın dokuzuncu albümleri ve benzeri Sonik Karayolları , ona eşlik eden büyük bir iyi niyet jesti ile geliyor: Grohl, 1974 Cal Jam'e modern bir rock güncellemesi olan devasa bir festivalin lansmanı ile birlikte çıkış tarihini açıkladı. Ayrıca yakın zamanda, PJ Harvey'in benzerlerinden önce albümü canlı bir izleyici önünde kaydetmeyi planladığını açıkladı. Hope Six Yıkım Projesi cesaretini kırdı. Neredeyse tüm yeni Foos albümleri, şimdi bu PR gelişmelerinden biriyle geliyor; Foo Fighters şarkılarından oluşan yeni bir albümün kimse için, hatta Grohl için bile yeterince haber olmayabileceği neredeyse zımnen bir kabul. Ama belki de kampanyalarından birinin raydan çıkması Grohl'un biraz odaklanmasına yardımcı oldu: Beton ve Altın Foos'un yıllardır yaptığı her şeyden çok, rock şarkı yazarlığı ve rock albümü yapma sanatının ayrıntılı ayrıntılarıyla daha fazla ilgileniyor.
Albüm sahte-mütevazı, ahmakça bir Grohllery parçasıyla başlıyor: Birkaç parmakla seçilmiş akustik gitar notasında, mırıldanıyor: Kral olmak istemiyorum/Sadece bir aşk şarkısı söylemek istiyorum/Yanlış bir şey yokmuş gibi davran/ Benimle birlikte şarkı söyleyebilirsin. Saniyeler sonra, avizeyi parçalayan tam grup girişi gelir, müziği yok edecek kadar uzun bir vokal armoni yığını. Cennet Tiyatrosu . The Bird and the Bee üyesi ve hem Adele'in Hello hem de Kendrick Lamar'ın LOVE'ı için yeterince esnek ve işbirlikçi bir pop yapımcısı olan Greg Kurstin'in parlak dokunuşunu duyuruyor.
Kurstin'in dokunuşu, boş karbonhidratlara biraz lezzet katmaya yardımcı oluyor, Grohl'un şarkı yazımı, bazen birbirini tetikleyen bir dizi coşkulu jest olarak kalıyor. İlk single Run, Grohl'un son yıllardaki en büyük korolarından birine sahip, bir stadyumda seve seve haykıracağım türden bir şey ve Kurstin onu synth ve piyano ile güzelce tatlandırıyor. Ama şarkı, o koro ile Grohl'un sert post-hardcore çığlıklarıyla eşleştirilmiş iki notalı bir riff arasında üç ayaklı bir sandalye gibi sallanıyor, Snow Patrol ve Chavez arasında kimsenin kazanmadığı bir savaş.
Kimse Grohl'un rock tarihini kavrayışını sorgulayamaz, ancak bunun gibi anlar size biraz ağırlıksız, Lego Filmi kullandığını hissedin. Aptal ve canlandırıcı Farfisa organ yağlanmış boogie rock Make It Right, bu onun avantajına çalışıyor: Bana Kid Rock'ı düşündürüyor, ta ki Aerosmith'in Son Çocuğu aklıma gelene kadar, KISS'i düşündürene kadar. Hiçbir yere varamayan trene atla bebeğim! Grohl, bir tişört sloganından sonsuza kadar korkmadığını söylüyor ve Kurstin, on ton demirden yapılmış gibi görünene kadar hi-şapkayı artırıyor. Bu arada The Sky Is a Neighborhood, Eve 6'nın Inside Out ve Where Is My Mind? arasında, şarkı adı kadar saçma bir alt-rock tekinsiz vadisine iniyor. Ama Grohl yine de orada büyük, kirişli bir koro kuruyor ve çoğu zaman yaptığı gibi, onun coşkusu bunu sona erdiriyor. Onun için her şey rock'n'roll.
Her zamanki gibi yüzen her türden misafir var: The Sky Is a Neighborhood ve La Dee Da'da Kills'in konuklarından Alison Mosshart. Boyz II Men'den Shawn Stockman, Concrete & Gold üzerinde uyum sağlıyor. Kahretsin, Paul McCartney Sunday Rain'de davul çalmak için geliyor. Grohl söyledi Yuvarlanan kaya Justin Timberlake'in bir gün stüdyoya uğradığını, ancak Timberlake'in itibarsız kaldığını ve Foo Fighters albümündeki herkesin Foo Fighters gibi ses çıkarması nedeniyle bizi karanlıkta bıraktığını. Bu, 2011'de çıkan Bob Mould için de geçerli. Boşa yanan ışık , burada, La Dee Da'da tamamen duyulmayan bir şekilde ortaya çıkan pürüzsüz caz saksofoncusu Dave Koz için olduğu gibi.
Grohl'un eğlenmesi genellikle sandalyeyi ters çevirip ciddileşmesine tercih edilir, ancak bazı etkileyici anlar da var. C&G . Yıllarca süren kuşaklar ve çığlıklar, sonsuza kadar çocuksu tenorunda nihayet birkaç nota tahıl koydu. Albümün en iyi şarkısı Happy Ever After (Hour Zero) gerçek bir balad, sessizleştiğinde genellikle çektiği ayakları sürüyen, kasvetli surat değil. Artık süper kahramanlar yok/Yeraltındalar, biraz dans pistinde neşeyle şarkı söylüyor. Şarkı alaycı, çekici, asidik; Çoğu Foo Fighters şarkısından farklı olarak, sanki bir kişi bunu tek, okunaklı bir duyguyu ifade etmek için yazmış, duyguyu bir kova yerine bir behere dağıtmış gibi görünüyor. Mucizevi bir şekilde, herhangi bir yel değirmeni güç akoru ruh halini mahvetmeden önce kaybolur.
Rock müziğin Grohl kadar cana yakın ve yorulmaz çok az elçisi oldu ve yirmi yıldan fazla bir süredir Foo Fighters'tan hoşlanmamak imkansız. Onlardan zevk almak, daha keskin bir teklif ve onları sevmek söz konusu bile değil gibi görünüyor. Sıkıcı Foo Fighters albümleri ve oldukça iyileri var; C&G oldukça iyi bir tane ve iki yıl içinde muhtemelen bir tane daha olacak. Grohl, tüm kariyerini rock müziğin yaşamları aşma ve değiştirme yeteneğini tartışarak geçirdi, ancak kendi müziği farklı, daha üzücü bir mesaj gönderiyor: Rock'ın aşkın olması ya da yaşamı değiştirmesi gerekmiyor ve tüm fantezileriniz gerçekleştirilebilir. hayatınızın geri kalanı kadar sıkıcı ve sıradan.Eve geri dön