Bir metro istasyonu için ”Castle Road” adı ne kadar havalı? Bir Londra Yeraltı Metrosunda “sonraki istasyon: Castle Road” kelimesini duymayı ve turistlerin bunun Eddie Izzard’ın “yolumuza çıkan” çok sayıda şatomuz olduğu şeklindeki ifadesinin doğru olduğunu düşünmesine sevinirim.
Ne yazık ki olmayacaktı. Çünkü hiçbir zaman anlayamayacağımız nedenlerle, 1907’de Castle Road Metro istasyonunun açılmasından birkaç hafta önce, hayal gücünden yoksun bazı kişiler burayı Güney Kentish Kasabası olarak adlandırmaya karar verdiler.
South Kentish Kasabasında hiçbir zaman çok fazla yolcu olmadı: bazı tahminler günde üç yolcu olduğunu söylüyor. Aslında, yolcu sayıları o kadar düşüktü ki, sürücülerin, açıldıktan sonraki yıl olan 1908 gibi erken bir tarihte bile, kelimenin tam anlamıyla orada durma zahmetine girmedikleri biliniyordu.
Harika blog blackcablondon.net’te, ünlü bir şair olan Sir John Betjeman’ın 1951’deki istasyonla ilgili anılarından bahsettiği bildiriliyor.
Tramvaylar her dakika girişten geçiyordu ama hiç durmadılar. Doğru, istasyonun dışında ‘Gerekirse Burada Dur’ yazan bir duyuru vardı. Ama kimse gerekli görmüyordu, bu yüzden hiçbiri durmazdı.
Sir Betjeman, aynı yıl Güney Kentish Kasabası adlı bir şiir yazdı; burada bir adam istasyonda iner ve kendini karanlığa dalmış ve istasyonun kendisi kadar terk edilmiş halde bulur.
Tren onu geride bırakırken Sayın Brackett, “‘Bu garip’ dedi.”
“‘Bu istasyon ne kadar karanlık, Allahım! Kör müyüm?”
“‘Ne yapayım?’ dedi ve pistte bağırdı,”
“Ama kimse soruyu duymadı ve bir ses yankılanması ile söyledikleri geri geldi.”
Şiirdeki adam orada yedi gün kalır.
1924’te, Chelsea’nin Lots Road Elektrik Santrali’ndeki elektrik kesintisi nedeniyle istasyon geçici olarak kapatıldı ve ardından yeniden açma zahmetine girmemeye karar verildi.
Burası, hâlâ terk edilmiş bir metro istasyonu olarak görülse de gerçekte her zamankinden daha yoğun olduğu anlamına gelir.