18. yüzyılın ortasında Avrupa’nın Sanayi Devrimi‘ne güç vermek için yakıt ve cevher bulma ihtiyacı, jeolojik haritalar çıkarmaya ilgiyi kamçıladı. Alman mineraloglar Johann Gottlob Lehmann ve Georg Christian Füchsel topoğrafyayı ve kayaç tabakalarını gösteren havadan ayrıntılı görüntüler çıkardı. Sonraki birçok jeolojik harita farklı kayaç tiplerinin yüzey dağılımını göstermekten fazla bir şey yapmadı. Fransa’da 1811’de Paris Havzasının jelojisini haritalandıran Georges Cuvier ile Alexandre Brongniart’ın ve Britanya’da William Smith’in çalışmalarına kadar.
Kendi kendini yetiştiren bir mühendis ve ölçümcü olan Smith 1815’te İngiltere’yi, Galler’i ve İskoçya’nın bir kısmını gösteren ilk ulusal jeolojik haritayı çıkardı. Madenlerden, taş ocaklarından, kayalıklardan, kanallaran, kara ve demiryolu kazılarından örnekler toplayan Smith, Steno’nun stratigrafi ilkelerini kullanarak kayaç tabakalarının dizilişini saptadı ve her tabakayı kendine özgü fosillere göre tanımladı. Tabaka dizilişinin ve içinde oluştukları jeolojik yapıların dikey kesitlerini de çizdi.
Sonraki birkaç on yılda ilk ulusal jeolojik araştırma merkezleri kuruldu ve bu merkezler kendi ülkelerinin haritalarını yöntemli bir biçimde çıkarmaya koyuldular. 19. yüzyılın ikinci yarısında uluslararası anlaşmayla, benzer çağlara ait tabakaların ulusal sınırları aşan bağıntıları kuruldu.
1669 – Nicolas Steno, jeologların kayaç tabakalarını anlamalarına rehberlik edecek stratigrafinin ilkelerini yayımlar.
1760’lar – Almanya’da jeolog Johann Gottlob Lehmann ve Georg Christian Füchse jeolojik tabakaların ilk ölçülmüş kesitlerini ve haritalarını hazırlar.
1813 – İngiliz jeolog Robert Bakewell İngiltere’de ve Galler’de kayaç tiplerinin ilk jeolojik haritasını çıkarır.
1835 – Ülkenin sistematik jeolojik haritasını çıkarmak için British Geological Survey (Büyük Britanya Jeoloji Araştırmaları) kurulur.
1878 – İlk Uluslararası Jeoloji Kongresi Paris’te toplanır. O günden sonra her üç ila beş yılda bir kongreler toplandı.