Babil(Babylon) Vizyon Tarihi ve incelemesi: 'Sinematik bir mucize'
Caryn James, Damien Chazelle'in başrollerini Brad Pitt ve Margot Robbie'nin paylaştığı yeni filmi Babil genellikle büyüleyici olan "dağınık, göz kamaştırıcı bir destan" olduğunu yazıyor.
Yönetmen Damien Chazelle, Babil'e "Hollywood'a bir nefret mektubu ve filmlere bir aşk mektubu" adını verdi, ancak onun dağınık, göz kamaştırıcı destanı bu basit fikri desteklemiyor. Sinemanın ilk günlerinde, konuşan resimlerin dudak uçuklatan bir fenomen olduğu ve Hollywood'un hâlâ yaratılmakta olduğu bir zamanda geçen Babil, daha derin bir gerçeklik öneriyor: Film endüstrisinin ham, kendine zarar veren, narsist dürtüleri ve onun görkemli, büyülü sonuçları her zaman için olagelmiştir. aynı bütünün zıt parçaları.
Chazelle'in hırsları çok büyük. Babil, zengin bir şekilde çizilmiş karakterler, müzik, dans, uyuşturucu, seks, aşk ve ihanet içeren olağanüstü setlerle doludur. Filmin güçlü yönleri, çok fazla son ve bir mihenk taşı olarak Singin' in the Rain'e yanlış bir şekilde güvenme dahil olmak üzere ciddi kusurlarını telafi etmekten fazlasını yapıyor. Ama Babil ara sıra sıkılmanıza neden oluyorsa, büyüleyici olan çok daha fazla zaman vardır - uzun, canlandırıcı bölümler.
Filmin ilk, abartılı dekoru, aşırılığın ve eninde sonunda patlayacağı kesin olan tasasız bir çöküşün tonunu belirliyor. Yıl 1926 ve Kaliforniya çölünde filmler çekiliyor. Filmlere bayılan genç bir adam olan Manny Torres (kendinden son derece emin bir performans sergileyen Diego Calva), bir stüdyo yöneticisi tarafından verilen bir partiye canlı bir fil teslim ederek geçimini sağlar. (Bir kamera açısının filin arkasına baktığını okuduysanız - bunun olduğunu ve filmin geri kalanıyla uyumlu olmayan kötü bir şaka olduğunu varsayalım.)
Robbie'nin cesur, karizmatik performansı, Nellie'yi cüretkar, sonsuzca dönen, sempatik bir figür yapıyor.
Margot Robbie, kendisine Nellie LaRoy adını veren müstakbel bir aktris olarak partiyi mahveder. Dağınık saçları ve stratejik olarak yerleştirilmiş kumaş şeritlerinden yapılmış dikkat çekici kırmızı elbisesiyle, aslında arazide bir arabaya çarpıyor. Manny'ye "Tatlım, sen bir yıldız olamazsın. Ya yıldızsın ya da değilsin," diyor. "Ben oyum." Robbie'nin cesur, karizmatik performansı, Nellie'yi cüretkar, sonsuzca dönen, sempatik bir figür yapıyor.
Benzer şekilde, Brad Pitt'in karakteri Jack Conrad, kalem bıyıklı, atılgan, çekici bir ekran idolüdür, ancak kostüm dramalarına hapsolmaktan bıkmıştır. Karakterin derinliklerini ve nüanslarını mükemmel bir şekilde yakalayan Pitt, ilk bölümlerde komik, sonlara doğru duygusuz ve yürek burkan.
Partinin kendisi, dans pistinde kıvranan yarı çıplak insanlardan oluşan bir kalabalık, kokain ve hap yığınlarıyla dolu bir büfe masası, bir masada dans eden Nellie ve çılgına dönen fil. Bestesini Justin Hurwitz'in yaptığı ve Chazelle'in La La Land'i için çalan melodisi burada belli belirsiz yankılanan, caz esintili bir müzik güzel bir şekilde film boyunca akıyor. Kamera, tüm enerjiyi ve neşeyi yakalayarak bizi aksiyonun ortasına götürüyor.
Bu gösterinin hemen ardından, akşamdan kalma Jack'i - ertesi sabah - bir ortaçağ şövalyesi olduğu tarihi bir destan olan son filminin setinde takip ettiğimiz başka, komik bir sekans izliyor. Boş arazide yüzlerce figüranla, sessiz film setinde atlar, teklemeye çalışan dublör silahları ve bir ses kakofonisi var. Bir dedikodu köşe yazarı olan Elinor St John (Jean Smart, her zamanki gibi harika komik), aptallığı gözlemliyor ve asistanına "Proust'u tanıyordum, biliyorsun" diye içini çekiyor. Günün sonunda, Jack ayakta duramayacak kadar sarhoş olur ama o zaman tek yapması gereken yakışıklı bir profil olmaktır.
Bu kinetik ilk 50 dakikanın (üç saatten) ardından Babil daha sakin hale gelir, ancak daha az büyüleyici değildir. Diego, bir stüdyo yöneticisi olarak yolunu bulur. Nellie'nin yıldızı yükseliyor ama kaçması zor bir geçmişi var. Kendi babası Hollywood'da ona katılır ve "Nellie alçak olduğu için alçak giyinir" der. Korkusuz, vahşi bir çocuk olmaya devam ediyor ve başka bir çirkin parti sekansında, kimsenin yapmadığı bir yılanla savaşıyor. Jack bakarken, Pitt'in ifadesi, karakterin etrafındaki pervasız insanlar için yaklaşan düşüşü ne kadar net görebildiğini görmemizi sağlıyor.
Keşke Chazelle bu kadar gerçekçi kalsaydı. Bunun yerine Elinor, "Jack Conrad Bitti mi?" Başlıklı bir köşe yazısı yazıyor. ve küstah bir konuşmayla ona sonsuza kadar filmlerde yaşayacağını açıklar. Smart, monologu güzel bir şekilde iletir, ancak yine de içi boş görünür. Pek çok sessiz film yıldızının hiçbir zaman sesli filmlere geçiş yapmadığı doğru ama Conrad, seçenekleri olmayan bir adam değil, Brad Pitt gibi görünüyor ve konuşuyor.
Ve Nellie'nin planı, bir konuşmada bir aristokrat olarak telaffuz etmeye çalışırken, Singin' in the Rain'den fırlamış gibi. O filme yapılan sağır edici atıf, Babil'in geri kalanında beceriksizce tekrarlanıyor. Chazelle, 1930'ların Hollywood'unun stüdyo gücü ve kontrolünün acımasız ve acımasız olduğunu gösteriyor. Ama Singin' in the Rain'in sesli filmlere geçiş versiyonu neşeli ve bazılarımız için saf, Babil'in az önce açığa çıkardığı acımasızlığın tam tersi.
Filmin 1952'ye sıçrayan çoklu sonlarından birinde, önemli bir karakter sinemada oturmuş ağlayarak Singin' in the Rain'i izliyor. O film sevdalısı sahne, 1941'deki Sullivan's Travels'tan, 1988'deki Cinema Paradiso'dan ve bu yılki Empire of Light'tan bu yana taze değil. Sahnenin tüm bu filmlere bir saygı duruşu olarak görülebilmesi, onu daha az klişe yapmaz. Ve tarih boyunca diğer filmlerin montajı bir bravura ama gereksiz bir coda. En iyi haliyle, Chazelle'in filmi bir sinema harikası, filmlerin büyülü olduğunun yeterince kanıtı, çünkü bizi şu anda bile Hollywood olarak tanıdığımız güzel, korkunç dünyaya sürüklüyor.
★★★★☆
Babil (Babylon) Türkiye Vizyon Tarihi: 20 Ocak 2023
Babylon, ABD ve Kanada'da 23 Aralık'ta, İngiltere'de 20 Ocak'ta vizyona giriyor.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.