"Doğru burs tüm suçu açığa çıkarabilir / Luther'den şimdiye kadar / Bu bir kültürü çılgına çevirdi / ... / Işıklar asla sönmemeli, / Müzik her zaman çalmalı, / Tüm sözleşmeler komplo / Bu kaleyi varsaymak için / Ev mobilyaları; / Nerede olduğumuzu görmemiz için, / Perili bir ormanda kaybolmuş, / Geceden korkan çocuklar / Hiç mutlu ya da iyi olmamışlar. "
- WH Auden tarafından "1 Eylül 1939" dan
Geçen yazın köpek günlerinde, Marjorie Greene Taylor ve QAnon ulusal manşetlerde yer alırken, Amerikalı arkadaşlarımın çoğunun tam anlamıyla delirmiş olduğu aklıma gelmeye başladı. Bunun üzerine bir makale yazdım , fenomeni ikinci olarak çerçeveledim, ABD'de birçok kişinin ruh sağlığını etkileyen gölge salgını ve özellikle yaşadığım yer gibi kırsal, muhafazakar bölgelerde. İşte yazdıklarımın özü.
İnsanları QAnon tarafından sürdürülen saçmalıklar gibi saçmalıklara inanmaya ve bilimsel otoriteye güvenmeme veya reddetmeye yönlendiren devam eden bir akıl sağlığı salgını var ve devam eden COVID-19 kriziyle ilgisi yok. Donald Trump, Fox News ve diğer rejim sağlayıcıların en azından son dört yıldır kamuoyuna uydurdukları gerçeğin reddi, gaz aydınlatması ve düpedüz yalanlarla beslendi.
Salgının çalkantılı ve sosyal izolasyonunun ortasında, bu güvensizlik ve paranoya atmosferi büyük ölçüde hızlandı. Ancak ABD'deki birçok kişiyi QAnon gibi komplo teorilerine ve diğer açıkça saçma saçmalıklara inanmaya iten kolektif deliliğin daha derin kökleri var.
Toplumsal düzeyde paranoya ve komplo teorileri özellikle Amerika'da yeni değil. Diğerlerinin yanı sıra izole edilmiş 19. yüzyıl yerleşimci toplulukları, iktidardakiler hakkında tuhaf ve olası olmayan fikirlere sahiptiler. Bununla birlikte, 1950'lerin sonlarında, florlu suları ve her yerde komünist sızıcıları çevreleyen tuhaf fikirlerle kurulan gerici bir siyasi hareket olan John Birch Derneği, ana akım Amerikan yaşamında politik tutkuları olan organize bir "çılgın saçak" ın ilk ortaya çıkışına işaret ediyordu.
Psikolog Leon Festinger, 50'lerin sonlarında da ortaya çıkan davranıştaki bir eğilimi tanımlamak için 'bilişsel uyumsuzluk' terimini icat etti. Bilişsel uyumsuzluk, bir kişi bu inançla çelişen yeni bilgiler veya gerçekler tarafından sorgulanan bir inanca sahip olduğunda ortaya çıkan psişik rahatsızlığı tanımlar. Bu rahatsızlığın nihayetinde hafifletilmesi veya azaltılması gerekir ve insanlar bunu çeşitli stratejiler yoluyla yapma eğilimindedir, bunlardan biri zorlu gerçeğin veya bilginin tamamen inkar edilmesini içerir. Festinger'in teorisi, When Prophecy Fails adlı kıyamete dayanan dini bir UFO kültünün daha önceki bir çalışmasından doğdu . Yeni ve garip davranış biçimleri, geçiş sürecindeki bir topluma eşlik ediyor gibi görünüyor.
1950'lerde Amerika'da ve başka yerlerde İkinci Dünya Savaşı sonrası dönem, hızlı ve benzeri görülmemiş bir sosyal ve teknolojik değişim dönemiydi ve bu, toplumsal düzeyde anormal psikolojilerin ortaya çıkışını açıklamaya yardımcı oluyor. Hidrojen bombasının son icadı ve hızla ısınan Soğuk Savaş'ın sonucu olarak nükleer silahlı saldırı olasılığı ile endişeler yüksekti. 1963'te Neil Postman ve daha sonra 1970'de Alvin Toffler, böylesine hızlı gelişen, teknolojik olarak baskın bir toplumda yaşayan birçok kişinin hissettiği sıkıntı ve yönelim bozukluğunu 'gelecek şoku' olarak nitelendirdi.
1950'ler, şu anda yaşadığımız garip zamanlara nasıl geldiğimizi ve özellikle de toplumumuzun nasıl bu kadar parçalanmış olduğunu düşünürken başlamak için bana iyi bir yer gibi göründü. Belgesel film yapımcısı Adam Curtis, son dizisi “ Seni Kafamdan Çıkaramaz” da, çoğumuzun anlamakta zorlandığımız güncel gerçekliği şekillendiren olayları ve insanları anlamlandırma arayışına giriyor. Çalışmalarında şimdi tartışacağım bazı benzer alanları ele alıyor.
Curtis'in sekiz artı saatlik altı bölümlük dizisi boyunca ortaya çıkan öykülerin birkaçından fazlası 1950'lerde başlarken, diğerlerinin daha erken kökenleri var - örneğin, Çiang Çing'in Mao Zedong ile ilişkisinin başlangıcı ve Viktorya dönemi matematikçi George Boole'un entelektüel ve ailevi mirasının 20. yüzyıl tarihi üzerindeki etkileri. Ancak her ikisi de 1950'lerde başlayan Michael de Freitas ve Kerry Thornley gibi daha az bilinen tarihi şahsiyetlerin arşiv görüntüleri ile yolculuğumuz gerçekten başlıyor.
Curtis'in yakın tarihli bir Dergi röportajında açıkladığı gibi, dizinin amacı "birey etrafında tasarlanmış, ancak insanların giderek daha fazla endişeli ve güvensiz hissettikleri bir toplumda nasıl yaşamaya başladığımızı ortaya çıkarmaktı." Bunu yaparken, bu kapsamlı belgesel, ABD'de komplo teorilerinin ortaya çıkışından, gözetim devletinin doğuşuna, Britanya İmparatorluğunun gerilemesi ve sömürgesizleşmesine, Batı hükümetlerinin mali elitlerin egemenliğine kadar uzanan temaları ve konuları inceliyor. Rusya ve Çin'in dünya sahnesinde ve pek çok başka yerde öne çıkması. Curtis'in tezinin bir başka merkezinde de, bireyciliğin yükselişi sırasında ortaya çıkan kolektif güç kaybı (örneğin, işçi sendikalarının ölümü yoluyla) ve bunun, birçok yönden yeni bir ilk olan Bill Clinton ve Tony Blair gibi liderleri nasıl ürettiğidir. etkisiz ulusal liderlerin küresel çağı.
Curtis, bu büyüleyici hikayeyi anlatmak için kendi anlatımı ve çağrıştıran film müzikleri ile serpiştirilmiş karakteristik, oldukça stilize edilmiş bir arşiv görüntüleri montajını kullanıyor. 20. yüzyılın ortalarının 'büyük toplumlarının' bugün çoğumuzun içinde yaşadığı işlevsiz, paranoyak ve yabancılaşmış toplumlara nasıl dönüştüğüne dair büyük anlatı, büyük ölçüde yönetmeninin birçok konusunun bireysel 'hikayelerini' bir araya getirmesiyle bize geliyor. temalar.
Dizi boyunca görünen 'karakterlerin' çoğu bir süredir ölü ve Michael de Freitas ve Tupac Shakur gibi figürler bizimle mezarın ötesinden konuşuyor gibi göründüğü için bu çekimlerin bazılarında bir tür ürkütücü kalite var. . "Michael X" olarak da bilinen De Freitas, 1960'larda Londra'da bir Siyah devrimci ve sivil haklar aktivistiydi, ancak 1975'te cinayetten idam edildiği yerlisi Trinidad'a döndü. İdealizm, radikalleşme ve Nihai hayal kırıklığı, Curtis serisinin daha geniş yayını ve örüntüsünü örneklemektedir.
De Freitas gibi, Kerry Thornley de değiştirmeye çalıştığı sistem tarafından sonunda değişmiş gibi görünen başka bir karakter. Thornley, JFK suikastından önce Lee Harvey Oswald hakkında The Idle Warriors adlı bir kitap yazan tek yazar olma özelliğini taşıyor . Thornley ve Oswald, olduğu gibi, Oswald'ın Sovyetler Birliği'ne girmesinden önce Deniz Piyadeleri'nde birlikte görev yaptı. Ancak Thornley'in hayatı, çoğu JFK suikastına karışan koşulları ve insanları çevreleyen, daha da garip tesadüfler ve daha tuhaf ironilerle doludur.
Thornley, çocukluk arkadaşı Greg Hill ile birlikte 50'lerin sonlarında Discordians olarak bilinen bir karşı kültür grubu kurdu. Discordians'ın kalıcı miraslarından biri, "Mindfuck Operasyonu" olarak bilinen Playboy Dergisi'ni içeren ayrıntılı bir pratik şakanın Bavyera Illuminati'sini içeren bir aldatmaca komplo teorisinin kasıtlı olarak tanıtılmasıydı. Nihayetinde Discordianlar, komplo teorilerinin unsurlarının kültürel bilinçte mekanı kolonileştirmek için kendi başlarına bir yaşam sürdüğünü görünce şaşırdılar.
Mindfuck Operasyonu bugün çok yaygın olan dezenformasyon taktikleri üzerine klasik bir çalışma olarak düşünülebilir, ancak aynı zamanda Richard Dawkins ve diğerlerinin kullandığı kelime anlamında 'mem'in gücünden de söz eder - yani ideolojik olarak veya biyolojideki gene benzer kültürel aktarım ve kalıtım birimi. Darwinci evrim bağlamında genlerde olduğu gibi, fikirler doğaya yayıldığında, genellikle hem bireyler hem de toplumlar için öngörülemeyen ve kontrol edilemeyen sonuçlar ortaya çıkar.
Curtis'in yakın zamanda yaptığı bir röportajda açıkladığı gibi, "[İktidar], bazıları iyi, bazıları kötü, bazıları ağır sonuçları olan her türlü farklı biçime dönüştü ve dönüştü." "Seni Kafamdan Çıkaramıyorum" boyunca, çok az kişinin başarıyla başardığı bir şekilde, on yıllar boyunca ve kültürler arasında fikirlerin ve inançların evrimine, mutasyonuna ve akışına tanık oluyoruz.
“Seni Kafamdan Çıkaramıyorum” un üslup ve anlatım tekniği, hakikatlerine ulaşmak için pek çok dolambaçlı, dolambaçlı ve dolaylı bir yol izlese de, harika bir şekilde yapıyor. Kolektif hafızamızın derinliklerinden kurtarılan ve şimdiki zamanın ışığına çıkarılan hipnotize edilmiş, perili video, imgeler, sesler, yıpranmış medya parçaları deneyiminden uzaklaşıyoruz.
Curtis'in yönteminde, Werner Herzog'un 'kendinden geçmiş gerçek' olarak adlandırdığı şeye yakın bir şey var - film, izleyici üzerinde mite soğuk, katı gerçek yerine daha yakın bir güçle çalışıyor. "Seni Kafamdan Çıkaramıyorum" bu bakımdan ismine dayanıyor - karakterlerin ve bağlantıların ağırlığı ve mevcudiyeti psişik ve duygusal alanı kaplıyor.
Ancak dizinin alt başlığını da açmaya değer: "Modern Dünyanın Duygusal Tarihi." Curtis'in Time röportajında belirttiği gibi , “insanların duygularına öncelik verilen bir çağda yaşıyoruz. Duygular, önceki toplumlarda olmadığı şekilde toplumda ön plana çıkarıldı. Bu nedenle gazetecilik bunu yansıtmalıdır. " Curtis'in belgesel yaklaşımı, hem kullandığı ortamda hem de içeriğinin mesajında bunu yansıtıyor.
Dizinin çoğu, iktidar sistemlerinin bireylerin zihinleri ve özellikle duyguları üzerinde nasıl kontrol uyguladığına dair sorularla ilgileniyor. 60'larda Ewen Cameron ve CIA'nın başarısız zihin kontrol deneyleri tartışılıyor; teröre karşı küresel savaşta mahkumlardan istihbarat elde etmek için 'öğrenilmiş çaresizlik' teorisinin nasıl kullanıldığını; BF Skinner'ın edimsel koşullanma hakkındaki fikirlerinin Çin'de, diğerlerinin yanı sıra vatandaşlarının davranışlarını manipüle etmek için nasıl kullanıldığına dair.
Ama belki de ABD'deki mevcut kaygı iklimi için en uygun şekilde Curtis, dizinin son bölümünde şöyle açıklıyor:
“Batı'da yolsuzluk ve eşitsizlikler büyümeye devam etti, ancak politikacılar bu konuda hiçbir şey yapamayacak gibi görünüyordu. Ancak teknoloji sistemleri, her zamankinden daha aşırı biçimlere dönüşüyordu. Ve bundan modern dünyada tamamen yeni bir tür yönetim ve kontrol gelecek. Çin'in aksine, insanların duygularını ve duygularını gömmeye çalışmazdı. Bu duyguları, herkesin ve her şeyin güvensizliğiyle felç olan donmuş bir dünya yaratacak sürekli bir histeri ve şüphe seviyesine kadar tam tersi itip abartarak işe yarar. "
Memleri ve diğer duygusal olarak yüklü materyalleri yaymaya adanmış “viral içerik fabrikalarının” yükselişi karşısında sosyal medya manzarasının gelişimini anlatmaya devam ediyor. Sosyal medya platformlarında yayıldığında, ortaya çıkan öfke gibi sözde "yüksek uyarılma duyguları", daha fazla kullanıcı katılımına ve daha fazla tıklama ve paylaşıma dönüştü ve Facebook gibi büyük teknoloji şirketlerinin başarısını artırdı.
Zamanla, Facebook'un nihayetinde kullanıcılarının davranışlarını manipüle etmeye çalıştığı, bu da paranoya ve güvensizliğin zincirleme reaksiyonuna ve bugüne kadar bizimle olan geniş kapsamlı sonuçlara yol açtığı ortaya çıktı. Bu, sonraki araştırmaların, bir kullanıcının davranışını belirli bir sonuca doğru manipüle etmede büyük ölçüde etkisiz olan 'hazırlama' psikolojisini ortaya çıkardığı gerçeğine rağmen. Yine de zarar verildi ve o anda doğan paranoya ve güvensizlik kültürü devam ediyor.
ABD'deki devam eden salgın ve yakın zamandaki toplumsal çalkantıların ortasında sona eren Curtis, bir medeniyetin krizde olduğunu, toplumlarımızın "tükenmiş ve yeni fikirlerden yoksun" olduğunu görüyor, Çin ve Rusya da büyük sıkıntılar içindeyken. Geleceğe giden birkaç olası yol görüyor, bunların arasında, bireyciliğin sonunun geleceği Çin'de ortaya çıkmakta olanın çizgisinde, tekno-distopik bir gözetim devletinin kasvetli beklentisi.
Ama aynı zamanda, insanların kırılgan ve kolayca manipüle edilebildiğini öne süren psikolojik teorileri çürüten son kanıtlardan umut buluyor. Curtis şöyle devam ediyor: "Düşündüğümüzden gerçekten çok daha güçlüyüz,"
Kesin olan tek şey, geleceğin dünyasının farklı olacağıdır. Ve o gelecekte insanlar da farklı hissedecek ve düşünecekler. Güvenimizi yeniden kazanabilirsek, geleceğin nasıl sonuçlanacağını etkileme gücüne sahip olduğumuzu göreceğiz. Ve ilk adım olarak, nasıl bir gelecek inşa etmek istediğimizi hayal etmeye başlamalıyız. Antropolog ve aktivist David Graeber, yeniden keşfedilmeyi bekleyen unutulmuş fikri ve bunun ne kadar heyecan verici olabileceğini anlattı: "Dünyanın en büyük gizli gerçeği," diye yazdı, "bunun bizim yaptığımız ve aynı kolaylıkta yapabileceğimiz bir şey olduğu. farklı yapın '. "
Öyleyse, altı bölüm boyunca takip ettiğimiz bu sonuçtan ne çıkaracağız - tabi olduğumuz iktidar sistemlerinin gerçekte var olmadığına dair? Aslında değil. Curtis'in serisine son verdiği (ve başladığı) Graeber'ın 'perdenin arkasındaki adam' ifşası, insan gücünün ıslahına yönelik bir çağrıdır, tüm güç sistemlerimizin insanlar tarafından harekete geçirildiğinin bir kanıtıdır - hatta olsa bile tarih boyunca devam etmek için kendilerine ait bir yaşam sürdüler, biçim değiştirdiler ve bir tür "makinede hayalet" e dönüştüler. İlerlemek istiyorsak, bu tarih ve ciddiyetinden kaçmamız gerekir.
Biçimsel olarak, "Seni Kafamdan Çıkaramıyorum" çok edebi bir his uyandırıyor. Bir film yapımcısı olarak Curtis, çalışmaları üzerindeki en büyük etkinin , üç romanı film ve gazete medyasının unsurlarını siyasi ve kültürel iklimin ortasında kurgusal hikayeler ve karakterlerle harmanlayan edebi bir deneysellik sergileyen John Dos Passos'un ABD üçlemesi olduğunu belirtti. ABD'de Depresyon öncesi yılların.
Dos Passos'un teknik deneyselliği ve eleştirel bakış açısının çoğu Curtis'in çalışmasında açıkça mevcut olsa da, "Seni Kafamdan Çıkaramazsın", diğer romancıların çalışmalarını da öneriyor. Don DeLillo ve Thomas Pynchon, çalışmalarının çoğu İkinci Dünya Savaşı sonrası Amerikan toplumunda iş başında olan paranoya ve karanlık akımlarla ilgili olduğu için akla geliyor. Ancak WG Sebald'ın The Rings of Saturn'ün , hem tarihe hem de ruh haline - rüya gibi, melankolik, derin anımsatan bir düşüş ve çürüme atmosferi - açısından Curtis'in bize gösterdiği dünyaya en yakın olduğunu düşünüyorum. Bu yüzünde, Satürn'ün halkaları , diğer edebi formları arasında yolculuk, roman ve anı, bir garip melez olduğunu 1992 yılı Ağustos ayında bir kaç gün içinde Doğu Angliyen kırlarda anlatıyor bir adamın yürüyüş.
Romanın açılış sayfalarında tanıştığımız karakterler - Sebald'ın hastaneye kaldırılmış versiyonu olan orta yaşlı erkek anlatıcı da dahil olmak üzere - kısa süre sonra hastalığa ya da ölüme yenik düşerek romanın geri kalanının tonunu belirleyerek Batı Medeniyetini en azından Aydınlanma'dan beri etkileyen ve bizi rahatsız etmeye devam eden daha büyük kültürel rahatsızlık.
Anlatıcının hastanede kalması, Norwich'te ölen ve kafatasının o hastanede bir müzede barındırıldığı iddia edilen Aydınlanma filozofu ve bilge Thomas Browne'un hayatı ve ölümü üzerine hayalperest, ama ayrık bir meditasyona yol açar. Bu aranın sayesinde, Rembrandt'ın ölümsüzleşmiş 17. yüzyıl Amsterdam, bir sahneye taşınan konum Anatomy Ders bir otopsi adil-infaz suçlunun sürüyor. Rembrandt ve diğerleriyle birlikte, otopsiyi yöneten cerrah Nicholas Tulp, Rene Descartes ve anlatıcı olarak spekülasyona göre, o zamanlar genç bir tıp öğrencisi olan Thomas Browne katıldı. Durum şu şekilde ortaya çıkıyor:
“… Dr. Nicholas Tulp'un her yıl kışın derinliklerinde verdiği anatomi dersleri bir tıp öğrencisinin en büyük ilgisini çekmekle kalmayıp, aynı zamanda kendisini karanlıktan çıkarken gören bir toplumun gündeminde de önemli bir tarihi oluşturuyordu. ışığa doğru. Üst sınıflardan gelen para ödeyen bir halkın önünde sunulan gösteri, şüphesiz yeni bilimlerdeki yılmaz araştırma gayretinin bir göstergesiydi; ama aynı zamanda bir cesedi parçalama, suçlunun bedenini ölümden sonra bile incitmenin arkaik ritüelini de temsil ediyordu (bu kesinlikle reddedilmiş olacaktı), o zaman hala kutsal cezanın bir parçası olan bir prosedür. "
Sahne, romanın geri kalanı için bir açılış konuşmasıdır. Anlatıcının İngiliz kırsalında yakında başlayacak olan yolculuğunda gördüğümüz gibi, uzlaşmaz idealleri ve tarihi günümüzün anısına ve manzarasına musallat olan uygarlığın birçok düzeyde ironik doğumunu anlatıyor. Browne'un varlığı birçok nedenden ötürü önemlidir, bunlardan en önemlisi cenaze törenleri, ölüm ve tarih ve ebedi yineleme ile ilgili metafiziksel fikirleri değildir. Browne, Curtis'in bazı karakterleri gibi, kitap boyunca yinelenen bir varlık. Burada da, Browne aracılığıyla, kitabın merkezinde yer alan tarihin temel trajedisini anlıyoruz: "Çünkü her bireyin, her sosyal düzenin, aslında tüm dünyanın tarihi, sürekli genişleyen bir şeyi tanımlamaz, gittikçe daha harika bir yay, ama daha ziyade, meridyene bir kez ulaşıldığında, karanlığa doğru inmeden giden bir seyir izliyor. "
Curtis gibi Sebald, görünüşte telafisi mümkün olmayan bir tarihin perili olduğu bir manzara boyunca bir yolculuğa çıkar. Kuzey Denizi'nin kıyısındaki kasabalar ve kırsal alanlardan geçen yaya yolculuğu boyunca, Roger Casement, Charlotte Ives, Joseph Conrad ve Çinli dowager imparatoriçe Tz'u-hsi gibi tarihi şahsiyetlerle karşılaşıyoruz. Başka zamanlardan ve yerlerden gelen bu hayaletler, nihayetinde bir şekilde uğradıkları manzaraya bağlı olsalar da, anlatıcının zihninde koşullar veya serbest çağrışım yoluyla ortaya çıkarlar.
Anlatıcı, sahil kasabası Lowestoft'ta kaldığı süre boyunca, 20. yüzyılın önde gelen edebi şahsiyetlerinden Joseph Conrad'ın oradaki liman dışında gemilerde çalışarak İngilizceyi (üçüncü dili) öğrendiği ve böylece bir tanesinin başladığı ortaya çıkar. anlatıcının yanında hafızaya giriyor. Joyce'un Ulysses'in Sebald üzerindeki bariz etkisine bir göz atmakla birlikte, bu yürüyüş turu, Marlowe'un neredeyse bir asır önce anlattığı gibi, karanlığın kalbine yapılan bir yolculuktur. Conrad'ın imparatorluk eleştirisi ve tarihe ve Batı Medeniyetinin doğasına ilişkin derin karamsarlığı burada da güçlü bir şekilde mevcuttur.
Sebald, yaklaşık otuz yıl önce, Curtis'in hemen hemen hiç değinmediği mevcut krizin bir yönünü tanımlarken ürkütücü bir şekilde öngörülü idi: şimdiki zamanımızın, gelecek nesilleri kesinlikle rahatsız edecek olan, ortaya çıkan ve giderek daha acil hale gelen çevresel ve ekolojik felaketleri. Şimdi Antroposen olarak adlandırılan şeyin yaraları, Sebald'ın kitabı boyunca her yerde her yerde mevcuttur. Kuzey Denizi kıyılarında yürürken anlatıcımız bir boşluğa bakıyor:
“Balıkçıların bir zamanlar kıyıdan çıkardıkları tekneler, artık balıkçılık artık geçim sağlamadığı için kayboldu ve balıkçılar ölüyor ... Açık denizlerde, en azından şimdilik balıkçılık devam ediyor. orada bile, karaya çıkan balıkların genellikle balık unu dışında hiçbir şey için yararsız olması gerçeğinin dışında, yakalanan miktarlar küçülüyor. Nehirler her yıl binlerce ton cıva, kadmiyum ve kurşunun yanı sıra Kuzey Denizi'ne dağlarda gübre ve böcek ilacı taşıyor. "
Başka yerlerde, 1987'de meydana gelen ucube bir rüzgar fırtınasından veya kaçınılmaz olarak yükselen Kuzey Denizi'nin tecavüz eden dalgalarından hala var olan enkazı araştırıyor. Daha sonra, orford Ness'teki nükleer test sahasının terk edilmiş adalarını ziyaret ediyoruz ve burada pürüzlü siyah beyaz fotoğraflar, alçak bir ufka karşı yükselen uğursuz yapıları detaylandırıyor; aralarında bombaların denenmesi için muazzam ve gerçeküstü bir beton pagoda.
Başka bir pasajda, Sanayi Devrimi'nin Büyük Britanya'sında doğan ve şu anda gezegenin çoğunu tüketen küresel medeniyete bir tür köken hikayesi sunuyor:
"Yeryüzündeki yayılımımız, daha yüksek bitki türlerini odun kömürüne indirgeyerek, her şeyi yakacak her şeyi aralıksız yakarak beslendi ... Yanma, yarattığımız her eserin arkasındaki gizli prensiptir. Bir olta kancası yapmak, bir porselen fincan yapmak veya bir televizyon programı yapmak, hepsi aynı yanma sürecine bağlıdır. Vücudumuz ve arzularımız gibi, icat ettiğimiz makinelerde de yavaş yavaş köze dönüşen bir kalp var. "
Bu çevresel yıkım ve çürüme sahnelerine odaklanırken, sadece Satürn'ün Yüzüklerini edebiyatın ilk büyük eserlerinden biri olarak göstermeyi kastediyorum - en azından bildiğim kadarıyla - Antroposen duyarlılığı sunmak için. Bu kitap hakkında, baştan sona melankolik olsa bile, tamamen tuhaflığından ötürü güzel ve çekici olan çok şey var.
"Seni Kafamdan Çıkaramıyorum" un üslup açısından çok edebi bir belgesel olmasına benzer şekilde, Satürn'ün Yüzükleri tamamen filmsel bir düzyazı çalışmasıdır. Sebald'ın tuhaf ve benzersiz kitabı, yolculuğun etkileşimli bir haritasının yanı sıra " Sabır: Sebald Sonrası " adlı başka bir tür belgesel de dahil olmak üzere birçok yoruma ve çeşitli multimedya yanıtlarına ilham verdi .
Daha önceki çalışmaları Radiohead ve Joy Division'ın karakteristik atmosferik incelemelerini içeren Grant Gee'nin ikinci filmi, Sebald'ın trekindeki yerlerin sinematik bir tasavvurunun yanı sıra, Robert MacFarlane dahil olmak üzere çeşitli akademisyenler ve Sebald meraklıları tarafından yapılan yorumları da sunuyor.
Ancak Sebald'ın romanları ve özellikle Satürn'ün Yüzükleri, yazarlarının fotoğraflarını, çizimlerini ve tarihi belgelerin kopyalarını kitabının sayfalarına dahil etmesiyle öne çıkıyor ve bu da anlatıyı okuma deneyimine bir tür belgesel gerçeklik katıyor. Sebald'ın yaklaşımı, Curtis'in belgesel gazeteciliğe mitoopoetik yaklaşımına bir nevi karşılıklı bir şekilde, gerçek, kurgu ve mit arasındaki sınırları bulanıklaştırmayı hedefliyor.
Stephen Dedalus, Joyce'un The Portrait of the Artist as a Young Man'de "Tarih, uyandırmaya çalıştığım bir kabustu" diyor . Tarih gerçekten bir kabussa, belki de Curtis ve Sebald'ın kendi eserlerinde yarattıkları rüya gibi estetik, imgeler ve atmosferler aracılığıyla bize belki de en kuvvetli ve tanınabilir biçimde ifşa ediliyor.
Sebald'a göre, modern tarih, kaçınılmaz ve her zaman var olan doğası, Satürn'ün gerçek halkaları gibi, zamanın tanrısı etrafında sonsuz bir yörüngeye kilitlenmiş ölü bir ayın parçaları gibi bizi rahatsız eden bir tür gölge gibi görünüyor. Bu geçmişin nihayetinde kurtarılıp kurtarılmayacağını bilmiyoruz.
Curtis bakış açısında daha umutluyken ve bizi anlamlı kültürel ve politik değişimi hayata geçirmekten alıkoyan rüya gibi felç halini kırabileceğimize inanıyor gibi görünse de, günümüzden daha karanlık olan distopik geleceklerin olasılığını kabul ediyor.
İnsan, " Seni Kafamdan Çıkaramıyorum" u izlemekten veya Satürn'ün Yüzüklerini okumaktan ne tür içgörüler veya daha büyük gerçekler olursa olsun , her bir teklifin kendi başına biraz zaman geçirmek için yeterli bir sebep olduğu büyüleyici, derinden çağrıştıran estetik deneyim. bu çalışmaların ikisi de. Umarım yaparsın.
İlk olarak https://thegyre.substack.com adresinde yayınlanmıştır .
Bir süredir Cillian Murphy'nin çalışmalarının hayranıyım. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki popülaritesindeki patlamadan çok önce İngiliz ve İrlanda film sahnesinde bir isim yaptı.
Igala topraklarının bugün hala var olduğuna inanıldığını biliyor muydunuz, çünkü Prenses İnikpi, Igala topraklarının kendisine zulmedenlerden kurtulabilmesi için canlı canlı gömülmeyi kabul ederek en büyük fedakarlığı yaptı. Moremi'nin oğlu Oluorogbo'yu Oduduwa'ya kurban ettiğini ve ayrıca Ile-Ife'deki halkını terörize eden Igbo teröristi tarafından yakalanmasına izin verdiğini biliyor muydunuz? ? Kraliçe Daura'yı ve oğlu Bawo aracılığıyla Hausa eyaletlerini bir araya getirmedeki başarılarını duydunuz mu? Kitap, farklı dönemlerde Nijerya'daki kadınların yaşamı, yaşam tarzı, işi, etkisi ve istismarına dair kısa öykülerin harika bir koleksiyonudur. özellikle,
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Açık kaynaklı yazılım paketlerinde (log4j olarak) tespit edilen istismarlar, endüstriyi uygulamalardaki güvenlik açıklarını ve zayıflıkları izlemek, tespit etmek, önlemek ve onarmak için bir çözüm bulmaya yöneltti. Bu ihtiyaç, tüm yazılım geliştirme yaşam döngüsü ile ilgilidir ve hem kendi geliştirdiği hem de üçüncü taraf yazılım bileşenlerini içerir.
Etrafımızdaki dünya gibi, dil de sürekli değişiyor. Önceki dönemlerde dil değişiklikleri yıllar hatta on yıllar içinde meydana gelirken, artık günler hatta saatler içinde gerçekleşebilir.
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.