Cepheye gittiğim gün annem yanımdaydı. Tabii ki bana sarılmak istedi ama karşılık veremedim. Kaçınılmaz olarak reddedildiğim için incinmiş, her hareketimden haberdardı, sanki bunu yaparak onları sonsuza dek hafızasına kaydedebilir ve böylece hatıralarımın eve nüfuz etmesini sağlayabilirdi. Babam bana hiç ilgi göstermedi. Koltuk değneklerine bağlı, oradan oraya yürüdü, sanki bir spor ödülü sahnesi gibi küçük evimizin oturma odasından geçti, oraya bir sandalye çekip oradaki kanepeyi çevreledi. Kendi yaptığı ahşap uzantılarla büyük bir ustalıkla hareket etti. Bazı annelerin çocuklarına yaptığı gibi kendini sakatlama, dizinden bir bacağını kesme, böylece ölümden, silahtan ve değişimden uzak bir memurluk kariyeri sağlama fikrini hayal etti. Diz kapağının hemen altını kesecek kadar cesaretini toplarsa terfi etmeyi hayal etti. Babam, cepheye gitmeye karar vermeme neyin sebep olduğunu asla anlamayacaktı. Bencildi, yeteneksizdi. Bir vatanseveri asla anlayamam.
Annemi, bizi düşman hatlarına taşıyan kamyonun arkasından acı içinde ağlarken gördüm. Onun acısını paylaşmak, onun gibi ağlamak istiyordum ama bu bana da yasak olan bir şeydi. Ben de onu orada, kasaba meydanının ortasında, kamyonet uzaklaşıp bizi Büyük Savaş'ın dehşetine götürürken ağabeyim o sırada yas tutarken yokluğumun yasını tutarken gördüm.
Benim gibi değiştirilmiş diğer üç askerle bir gezi paylaştı. Önümde iki Siper ve yanımda bir Süngü, biri keskin bir kol silahı ve kısa bir bakışla oturdu. Siperler, yüzlerini maske görevi gören devasa paslı motorun arkasına sakladı. Yaklaşık yarım metre uzunluğundaki şafttan çıkan çelik pervaneler, aracın tavanına sürtünerek her hareketini rahatsız etti. Ellerini kucaklarında kavuşturmuş, sessizdiler. Gerçekten konuşabilip konuşamayacaklarını bilmiyordum, birini hiç bu kadar yakından görmemiştim. Onları, cepheden alınan fotoğrafların birçoğunun yerde çalışırken, düşmandan sığınak olarak hizmet edecek tüneller oluşturmak için onu deldiğini gösteren gazete gazetelerinden hatırladı. Burada, çok yakın, yüzleri pasla kaplı karanlık bir delikte, modifikasyondan sonra hayatta kalan tek bir insanlık izini ayırt etmeye izin vermeyen bir çukurda kayboldu.
-Bir sigara? Bayonet bana dedi, ben de hayır dedim çünkü bana teklif ettiğini düşündüm.
Aslında bunu istiyordu ve benim hareketim onu rahatsız etti. Aşağı baktı, silahsız eliyle üniformasının hayali ceplerini karıştırdı, boşuna. Kamyonun motorunun gürültüsü beni uyanık tuttu ama tek yapmak istediğim gözlerimi kapatıp gitmem gereken yere gitmekti. Düşmanla savaşmak için. Benim olmayan bir savaşı kazanmak için. Kardeşim gibi ölmek. Yavaş yavaş günün gerginliği beni aştı. Yavaş yavaş rüyanın beni yenmesine izin verdim.
Ve hayal ettim.
Yüzleri gaz maskeleriyle kaplı Alman askerlerini hayal ettim, tüplerden filizlenip gövdelerine daldı. İnsan yüzlü zırhlı arabaları, küçük kasabamızı bombalayan meçhul adamlar tarafından yönetilen zeplinleri hayal ettim. Ve kardeşimin vücudunun ayrılmaz bir parçası olan çift kanatlı uçağın kalıntılarına yapışmış, yüksek sesle gülüp kan ağlarken, babamın sakat kaldığını, kasaba meydanında süründüğünü gördüm.
Bir başlangıçla uyandım. Terliyordum. Rüzgarı yüzümde hissetmek için kamyondan dışarı doğru eğildim. Ve onları orada gördüm, çok yakın, çok uzak. Çok görkemli. Çift kanatlı uçaklar. Çelik tellerle keten kumaştan platformlara bağlanan adamlar, önce hava keşif görevlerinde, ardından bombalama görevlerinde savaş alanlarının üzerinde uçtu. Kamyondan indiğimizde hava kararmıştı, ama bir avuç dolusu dolunaya karşı silueti tepemizde dolanıyordu. Kardeşim, o Almanlardan biri onu vurana kadar onlardan biriydi. Vücudu bize teslim edildiğinde, uzuvlarının büyük bir bölümünü kaplayan tahta gibi kırılmış, değiştirilmiş vücudunun parçalarını hala hatırlıyordu.
Kamyon küçük bir karakolun yanında durmuştu, sadece birkaç kötü yığılmış toprak torbası ve siperlerin levazım bölgesinin girişini kapatan bir nöbetçi kulübesi. Bunun ötesinde, iki küçük yeraltı şehrimizi ayıran cepheyi, fareler ve kaderlerine terk edilmiş varlıklar için bir cennet olan o çorak araziyi hissedebiliyorduk. Yanımıza gelen adama elimi kaldırdım. Teğmen rütbesine sahipti ve muhtemelen benim yaşımdaydı.
"Ön tarafa hoş geldiniz çocuklar." Seni gördüğüme sevindim," dedi ama gözleri sözleriyle çelişiyordu.
Bize, erkek arkadaşıyla birlikte panayır alanına giren, karanlık ve kokan iç mekana sürüklenen, doğanın bir tür dehşetini düşünme beklentisiyle dehşete düşen genç kadın gibi baktı. Ve beni karşısında gördüğünde gözbebekleri daha da büyüdü.
"Oğlum kaç kilosun?" -Merak ediyorum.
Onun önünde çıplaktım. Aslında herkesin önünde. Cildim soğuğa dayanacak şekilde değiştirilmişti ve ayak tabanlarım, üzerine bastığımız çamurun nemini hissetmeyecek şekilde değiştirilmişti. İki yıllık işlerini kahrolası siper ayakları yüzünden kaybetmek istemediler, elbette hayır. Bu yüzden, doğru bir şekilde konumlandırılması gereken varsayılan kırılganlığım tam da bu, varsayıldı. Onun şefkatine, hatta şefkatine bile ihtiyacı yoktu. Cephenin bir parçası olmama, maaşımı kazanmama izin vermesine ihtiyacım vardı. Buna rağmen, teğmen olduğu için, muhtemelen benimki olduğu için onunla saygıyla konuştum.
"Otuz iki kilo efendim."
Ve teğmen başını salladı, şapkasını çıkardı ve elini alnından geçirdi.
-Çok iyi. Çok iyi. Biz bölmek için gidiyoruz. Oğlum, çavuşun yanına git. Onunla birlikte bekleyen senin gibi biri daha var. Sizi yazılarınıza götürecektir. Siperler, lütfen beni takip edin. Ve sen de.
Baş aşağı, peşinden giden süngüyü işaret etti. Yağmur yağmaya başlamıştı. Zırhlı kafaları ve gözleri açık olan bir taarruz çavuşunun arkasından yürüdüm. Tabii ki fazla konuşmuyordu, çünkü yüzü o kadar çok değişikliğe uğramıştı ki ağzı zor çizilmiş bir yarıktı, beslenmesine izin vermek için bastırılması mümkün olmayan bir ihtiyaçtı. Bana yolu işaret etti. Yağmur şiddetleniyordu ve siperlerin duvarları çavdar ekmeği gibi parçalanıyordu. Çamur beni sırılsıklam ederken, bana tiksintiyle ve saygıyla bakan, modifiye olsun ya da olmasın, adamların yanından geçtim. Hepsi için yeniydik, farklıydık. Almanların bekleyemeyeceği sürpriz bizdik. Biz La Alambrada'ydık.
Yeraltı labirenti kafamı karıştırdı. Çavuşa zar zor yetişebildi. Attığım her adımda ayaklarım çamura batıyor, canlı ve ölü farelere çarpıyordu. Yağmur artık bir fırtınaydı. Gece karanlıktı. Mükemmel. Çavuş elini kaldırdı, durduk. Ve ortağım vardı. Başkası tarafından fark edilmeyecekti, ama dikenli telin bu imkansız bükülmesinde, yakında el sıkışacağım adamın vücudunu keşfedebilirdim.
Çavuşla vedalaştım, dışarıdaki küçük ahşap merdiveni tırmandım. Korktum tabii. Panik. Beni hemen orada vurabilirlerdi ve ben bunu durdurmak için hiçbir şey yapamazdım. Ama hiçbir şey olmadı. Karanlık bir geceydi. Yağmur yağıyordu. Ve hepimiz biliyorduk ki o geceler, birliklerin ilerlediği ve siper savaşlarının kana bulandığı gecelerdi.
"Merhaba," dedi diğer Dikenli tel.
"Merhaba," diye fısıldadım.
elini sıktım. Vücudumu başka bir insan için imkansız bir konuma yerleştirdim. İkimiz de dikenli teldik. Biz zaten bunun bir parçasıydık. Eşimin dikenli telinin avucumun derisine battığını hissettim. Acıyı hissettim, beni uyanık tutacak, uyanık tutacak bir acı. Çünkü bu gece geleceklerdi. Karanlığın, yağmurun örtüsü altında ilerleyeceklerdi. Ve orada, bekliyor olacaktık.
Onlara sarılmak için bekliyor.
Hikaye verileri
- Yazar: Santiago Eximeno
- Başlık: Dikenli tel
- Konu: Terör
- Kelime sayısı: 1370