20. yüzyılda en belirgin görüntü ve optik efektleri sunan Vasarely, 1906’da Macaristan’ın Pecs kentinde doğdu. Doğduktan kısa bir süre sonra ailesi ile birlikte Slovakya’da Piestany’e taşındı.
1925 yılında Eötvös Lorand Üniversitesi’nde tıp fakültesinde eğitim görmeye başladı. Ancak iki yıl sonra ressam olmak için okulu bıraktı. Bauhaus’un saygın avangard sanatçı ve savunucusu olan Sandor Bortnyik’in özel akademisine kaydoldu. Gerçekten de, Bortnyik’in okulunun bilindiği gibi, bazen geometrik soyutlama ilkelerine ve güzel sanatlardan ziyade uygulamalı olarak Alman Bauhaus’un Macar eşdeğeri olarak kabul edildi. Bortnyik Walter Gropius, Theo Van Doesburg, Laszlo Moholy-Nagy, Piet Mondrian, De Stijl sanatçıları ve Konstrüktivizm üzerine ders verdi. Bu süre zarfında Vasarely, Claire Spinner ile tanıştı ve evlendi.
1930’da Paris’e yerleşmek için Budapeşte’den ayrıldılar. Takip eden yirmi yıl boyunca, Vasarely ticari bir sanatçı olarak, reklam, haber ajansları için posterler ve ilaç firmaları için logolar yarattı. Pratik ve teorik eğitimi, onu geometrik ilkeler ve kromatik kalıpları denemesine sebep oldu, ancak daha sonraki çalışmalarının ayırt edici stili henüz gerçekleşmemişti.
Genç, fakir, bohem ressamın klişeleşmiş imgesinin aksine, Vasarely’nin grafik tasarım kariyeri, Paris sanat dünyasının göreceli olarak izole edilmesiyle kendi yaratıcı projelerini özel olarak sürdürmesi için yeterli bir gelir yaratıyordu. Üç boyutlu çalışmalarda perspektif, gölge ve ışık etkilerini denedi. Renk ve optik biliminin yanı sıra astrofizik, görelilik ve kuantum mekaniğinin bilimsel prensiplerini inceledi. Fizikte yaratıcılığını canlandıracak ilkeleri buldu. Vasarely’nin kompozisyonu, kariyeri boyunca titiz ve objektif kaldı. Sanatı tıpkı bilim gibi devam eden, rasyonel bir deney süreci olarak algıladı.1933-1938 yıllarında Siyah ve beyaz zıtlıklara sahip bazı parçalar yarattı.
İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra, 1942-1944 dönemini Lot vadisinde Saint Cere’de geçirmiş olan Vasarely, Paris’in güney eteklerinde bulunan Arcueil semtinde bir stüdyoyu devralmak üzere Paris’e döndü. Bu hareket, sanatsal tarzındaki derin değişimin başlangıcını işaret etti. 1947-1951 döneminde, belirli iki boyutlu geometrik formların mekan ve derinlik duyusal algılarını oluşturabildiğini ve hatta hareketin optik yanılsamasını yaratabildiğini fark etti. Daha sonra bu keşfi Fransa’nın güneyindeki Belle-Isle ve Gordes-Kristal bölgelerindeki tatiller sırasında yapılan çalışmalarına aktardı: “Güney kasabaları ve köyleri, yoksun bir güneş tarafından yutulan çelişkili perspektif “. 1940’ların başında, Vasarely Denise Rene ile birlikte bir sanat galerisi kurdu.
1950’lerin başlarında Vasarely, ilk çalışmalarında grafik ve figüratif tarzını tamamen soyut resimlerden yana bırakmıştı ve müteakip on yıl boyunca, sanatçıların geliştirdiği Kinetik Sanat prensiplerini genişleterek, statik formlarda hareketi resmetmeye odaklandı. Op Art hareketinin teorik temeli de, en etkili biçimde Vasarely’nin Manifeste Jaune’sinde ortaya konuldu.
1954’te Venezüella’daki Karakas Üniversitesi için bir dizi mimari duvar tasarladı. Bu projeler, sanat ve mimarlığın karşılıklı bağımlı olduğu inancını dile getirdi.1955 tarihli “Sarı Manifestosu”, “saf biçim ve saf rengin dünyayı simgeleyebileceği” inancını dile getirdi. Bu ifade, Vasarely’nin Marcel Duchamp, Alexander Calder, Jesus Rafael Soto, Jean Tinguely ve diğerlerinin yanında yer alan Galerie Denise Rene’de düzenlenen Kinetik Sanat sergisi Mouvement için yayınlandı.