Biden, G7 zirvesinde Bavyera Alpleri'ne bakarken, Trump'ın "muhafazakar çoğunluk" Yüksek Mahkemesi, eyalet hükümetlerinin kürtajın kabul edilebilir olup olmadığı konusundaki yasağını bozdu.
Anayasa Mahkemesi'nden yapılan açıklamada, kürtajı düzenleme yetkisinin halka ve seçilmiş temsilcilerine iade edildiği belirtildi.
Bu karardan sonra kürtaj yasağı altı eyalette otomatik olarak yürürlüğe girdi: Louisiana, Missouri, Kentucky, Güney Dakota, Oklahoma. Ve diğerleri de davayı takip edecek. Yargıtay'ın kararına karşı 18 eyalette kitlesel protestolar yaşandı. Biden, durumu etkilemek için yasal bir etkisi olmamasına rağmen, bu kararı kınadı.
Diğer "özgür dünyanın liderleri" de tedirgin oldu. Bunun üzerine Macron, kürtajın kadınların temel hakkı olduğunu yazdı ve şunları ekledi:
Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi tarafından özgürlükleri baltalanan kadınlarla dayanışmamı ifade etmek istiyorum.
Johnson, bunun büyük bir geri adım olduğunu söyledi.
Trudeau daha da ileri gitti:
Hiçbir hükümet, politikacı ya da erkek bir kadına vücuduyla neler yapıp neler yapamayacağını söylememelidir.
Yargıtay kararının anlamı ve özü nedir?
Aslında, Yüksek Mahkeme yargıçları ve Amerikan siyasetçiler kadınların kürtajla ilgili sorunlarıyla ilgisi yok. Amerika'da ilaç ödenir ve herkesin karşılayamayacağı sigorta düzeyine bağlıdır. ABD'de çocuklu aileler için "doğum izni" ve sosyal destek yoktur. Devlet sosyal sigortası Medicaid, yalnızca yoksul olduğunu kanıtlayanlar tarafından kullanılabilir, kürtajı yalnızca tecavüz, ensest ve annenin yaşamını tehdit eden durumlarda kapsar.
Amerika herkesin kendi haline bırakıldığı özgür bir ülkedir. Bu, başlangıç koşulları daha iyi olanın hayatta kaldığı ve “en güçlünün” yükseldiği bir pazar ormanıdır. İşgücü göç yoluyla kolayca doldurulabileceğinden, hükümetin demografiyle ilgilenmesinin bir anlamı yok. Hollywood filmlerinin uyuşturduğu milyonlarca aptal, şoförler, güvenlik görevlileri, hamallar, hizmetçiler ve evsizler ordusuna katılmak için Amerika Birleşik Devletleri'ne sızmaya çalışıyor. Dünyanın her yerinden yüz binlerce yüksek vasıflı profesyonel ve yetenekli çocuk, yoksul ülkelerden "beyin göçü" programlarının bir parçası olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne taşınıyor ve naklediliyor.
Böyle özgür bir ülkede kürtaj yasağına yer yok gibi görünüyor. Ama Amerika sadece özgür bir ülke değil, aynı zamanda demokratik bir ülkedir. Doğru, para hariç her konuda. Para, sermaye, finans alanında demokrasi yoktur, yalnızca Wall Street ve şirketlerin diktatörlüğü vardır. Tıpkı kült filmin sloganında olduğu gibi: "Amerika'da genel olarak, para dışında her şey böyledir."
Yani Amerikalıların önemli bir kısmı inanan ve Allah'tan korkan insanlardır, bu nedenle kürtaja karşıdırlar. Özellikle, terbiyeli hale gelen, kendi cesur sefahatlerini çoktan unutmuş ve gençlerin “özgür ahlakı” tarafından öfkelenen orta yaşlı ve yaşlı Amerikalılar. Onlara göre filmler, diziler, televizyonlar, medya ve yıldızlar tarafından teşvik edilen fuhuş, ancak 50 yıl önce kürtaj hakkının getirilmesinden sonra mümkün oldu. Önceki nesillerin ahlakına başvurarak Amerikan toplumunun manevi çöküşünü durdurmak istiyorlar. Dolayısıyla Amerikan devletinin kararının (hem federal düzeyde hem de eyalet düzeyinde) toplumun bir kesiminin iradesine dayanmadığını söylemek yanlış olur. Başka bir şey, toplumun çoğu konuda bölünmüş olmasıdır.
Yargıtay kararının arkasındaki politikacılar, halkı seçim savaşlarına hazırlıyor. Halkı harekete geçirmeleri, bir öfke dalgası yaratmaları ve onay çığlıklarını duymaları önemlidir. Bütün bunlar Demokratları ve Biden'ı şımartmak için bile değil, genel olarak mevcut iki partili siyasi modeli ayakta tutmak için yapılıyor.
ABD'de hükümet, kesinlikle konuşmak gerekirse, doğası gereği halk karşıtıdır, halk için hiçbir şey yapmaz ve eğer bir şey yaparsa, yalnızca koşulların baskısı altındadır ve hoşnutsuzluğu, protestoları ve pogromları mayalamaktan korkar. Amerikan toplumu nesnel olarak en üstte -aylak ve şık bir yaşam tarzı sürdüren finansal kocakarılar, zenginler, rantiyeler- ve en altta - kredi borcunu çeken "orta sınıf" ve tüm bu "kaybedenler" (çoğunlukla "renkli") olarak ikiye bölünmüştür. içinde olmanın hayalini kur. Ve yukarıda belirtildiği gibi, devlet yalnızca "doğru dağıtımı" sıkı bir şekilde izler. ekonomik potansiyeller.
Ancak öznel olarak Amerikan toplumu, kürtaj ve ırkçılıktan "hayvan hakları"na ve çevre gündemine kadar bir düzine farklı konuda bölünmüş durumda. Burada önemli bir rol, bir kadının kürtaj hakkı gibi çeşitli küçük konuların siyasi kafa karışıklığı tarafından oynanır. Gerçek şu ki, bu öznel tartışmaların ve polemiklerin tüm yelpazesinde, önde gelen iki iktidar partisi her zaman kutup konumlarını işgal ediyor: Demokratlar daha ilerici görünüyor (yeni ve moda olan her şey için) ve Cumhuriyetçiler daha muhafazakar (geleneksel olan her şey için) Ve yaşlı). Ve aynı zamanda dışarıdan açıkça görülebilen basit bir gerçeği halktan gizlemek için bu çelişkileri kendileri şişiriyor ve kışkırtıyorlar: Hem Cumhuriyetçiler hem de Demokratlar iktidardayken tüm temel konularda aynı politikayı izliyorlar ve aynı toplumsal güçlere hizmet ederler.
Pek çok gözlemci, ABD dış politikasının her zaman iç politikayla şüpheli bir şekilde yakından bağlantılı olduğuna dikkat çekiyor. Amerika Birleşik Devletleri'nin askeri-politik liderliğinin, yalnızca halkın dikkatini bazı hassas skandallardan uzaklaştırmak için sınırlarından binlerce kilometre uzakta düşmanlıklara başladığı da oldu. Çoğuna göre, bu tür sorumsuz davranışlar, Amerikan politikasının iç meselelerde kendini izole ettiğinin bir işareti gibi görünüyor. Aslında, her şey tam tersi olmasına rağmen. Modern Amerikan devleti, yalnızca dış dünyanın pahasına yaşayan bir imparatorluk gibidir. ABD ekonomisi dünya pazarıyla yakından bütünleşmiştir, Amerikan şirketleri dünya ticaretinin ana meta akışlarını ve tüm dünyaya dağılmış büyük bir sermaye kitlesini kontrol etmektedir. Amerikan devleti iç meselelerle ilgili değil, dünya ekonomik ve askeri hegemonyasının devinin güçlü dokunaçlarıdır - Anglo-Sakson sermayesi. Ve Birleşik Devletler topraklarında küçük, önemsiz idari sorunlar çözülüyor ve kasaba halkı için canlı bir siyasi gösteri oynanıyor. Ancak diğer yandan, Amerika içi durum, ABD hegemonyasının en savunmasız bölgesidir, çünkü güç kaybı veya bir iç savaşın başlaması, Amerikan şirketlerini ekonomik bir çöküşle tehdit eder. Bu nedenle iki partili model ve demokrasi perdesini destekleyecek siyasi münakaşaları körüklemek ilgililerin menfaatinedir.
Aynı kürtaj konusunda, Demokratlar lehinde de olsa, son 50 yılda bir miktar fikir birliği var. Ancak Cumhuriyetçiler, Amerikan toplumunu bir kez daha boş tartışmalara ve protestolara daldırmak ve Nanai çocuklarının gelecekteki seçim kampanyasını ısıtmak için yargıçları aracılığıyla onu kasten yok ettiler.
ABD'de kürtaj konusu neden sonuçsuz?
Okuyucu kızabilir: kürtaj hakkı nasıl önemsizdir? Tabii ki, bir birey için yasal kürtajın olmaması veya varlığı belirli bir rol oynar, özellikle de “uçan” bir genç kızsanız veya etrafta dolaşan şanssız bir genç adamsanız. Ancak demografi, çocuk bakımı ve gençlerin eğitimi gibi şeylere özel olarak karar verilmemeli, bunlar kamusal öneme sahiptir. İstisnasız her konuda son derece bireysel ilkeleri vaaz edenler liberallerdir (“bedenim benim işim”, “param benim mutluluğum”, “evim kalem”, “müşteri her zaman haklıdır” vb.).
ABD'deki durum öyle ki, kürtaj hakkının yokluğu veya varlığı, istenmeyen gebeliklerle sonuçlanan sorunları çözmüyor. Genel nüfusun kürtaja nasıl baktığı temelde önemsizdir.
İdeal, sağlıklı bir toplumun varlığını varsayarsak, tıbbi nedenlerle hamileliğin yapay olarak sonlandırılmasına yer kalmayacaktır. Toplumun sayısal büyümesi, potansiyelinin büyümesi, yeteneklerinin ve gücünün genişlemesidir. Ancak ideal sosyal koşullar mevcut değildir, bu nedenle bazı durumlarda kürtaj uygulaması oldukça makuldür. Örneğin, 1917'den sonra ülkemizde kürtaj, ülkenin zor ekonomik durumu nedeniyle yasal hale getirildi. Dikkatinizi çekiyorum: Bu, sıklıkla sunulduğu gibi “kadının doğal hakkı” olduğundan değil, devletin yeni bir yaşamın ortaya çıkması ve oluşması için gerekli koşulları tam olarak sağlayamaması nedeniyle.
Böyle bir “doğal hak” fikri, ancak toplumun çocuklara bakmaması, anneliği korumaması ve yeni nesillerin yaşamına girmesi için koşullar yaratmaması durumunda ortaya çıkar. Yetkililer “Devlet senden doğum yapmanı istemedi” dediğinde, kadın doğal olarak durumu düşmanca, hamileliği kendi işi olarak algılıyor.
SSCB'de koşullar iyileşir iyileşmez, kolektivizasyon ve sanayileşme kaynamaya başlayınca, kürtaj yasaklandı. Sovyet hükümetinin kararı şöyleydi: “Kürtajın yasaklanması, doğumda kadınlara maddi yardımın arttırılması, geniş ailelere devlet yardımının kurulması, doğum hastaneleri, kreşler ve anaokulları ağının genişletilmesi, nafakanın ödenmemesi halinde cezai yaptırımların güçlendirilmesi ve boşanma mevzuatında bazı değişiklikler. Adından bile, devletin temsil ettiği toplumun çocuklara baktığı açıktır, bu nedenle kürtaj hakkının temeli ortadan kalktı.
Çin'in aynı ekonomik nedenden ötürü doğum oranını yapay olarak sınırladığı "tek aile - bir çocuk" deneyimi de hatırlanabilir - ekilebilir arazisi az ve emek üretkenliği düşük bir ülkede bu kadar büyük bir nüfusu beslemek zordu. . Çin gerekli gıda üretimi seviyesine ulaşır ulaşmaz yasak kaldırıldı ve şimdi doğum oranını teşvik eden bir politika uygulanıyor. Çin ekonomisi büyümeye devam ederse ve çocuk bakımı genişlerse, kürtaj yasağının geleceğini tahmin etmek kolay.
Toplum çocuklukla, annelikle, yeni nesillerle ilgilenirse, istenmeyen gebeliklerin nedenleri ortadan kalkar, yalnızca özel kaprisler kalır.
ABD'de artık uyumsuzluk ortaya çıktı: bir yandan toplum ve devlet genç ailelere ve annelere gereken özeni göstermiyor, diğer yandan kadınları çocuk bırakıp bırakmama konusunda karar verme hakkından mahrum bırakıyor. Kadınların ve kamuoyunun bir kısmının öfkesi bundandır. İkincisi dar düşünür, ancak mantıkları adildir. Kürtaj yasağından yana olanlar daha geniş düşünüyorlar, ancak gerçek yaşam koşullarından tamamen izole edilmiş durumdalar. Liberalizm ve bireycilik çerçevesinde çelişkileri çözümsüzdür, ancak Amerikan devletini halkın ihtiyaçlarına tabi kılmak istemeyen ve kamuoyunun dikkatini özel çekişmeli konulara yönlendirmek istemeyen vicdansız politikacıların eline geçmektedir. Burada, ırkçılıkta, feminizmde, "iptal kültürü"nde olduğu gibi, bu, iki partinin salt biçimsel siyasi mücadelesini akılda kalıcı bir içerikle doldurmak için yapılır.