Bazı insanların orijinal filmlerin gerçekte ne kadar kötü olduğunu unuttuklarını düşünmeye başlıyorum. Ninja Kaplumbağalar III öyleydi çatlaklar kendini göstermeye başladığında kudretli çocuk serisinde, yaratıcı yorgunluğun başladığına veya ilk iki film için verilen sıkı çalışmanın devam etmediğine dair işaretler. Film o kadar kötüydü ki her yerde ve hatta çocukları hayal kırıklığına uğrattı. mutlu yuvaları yıktı. Bu yüzden bunca yıldır bu konuda bu kadar olumsuz konuşuyorum, insanların üçüncü filmin ne kadar kötü olduğunu anlamalarını sağlamaya çalışıyorum, ancak otuz yılını kutlarken, nasıl yapacağımı tartışmak için iyi bir zaman olabileceğini düşündüm. Aslında bu gülünçlüğü tamamen değiştirmeden düzeltmeye çalışırdım.
Nereden başlayalım? Senaryo muhtemelen en önemli şey gibi görünüyor, ama harika bir hikaye bile kamera arkasındakiler tarafından paramparça edilebilir. Her şeyin bir dereceye kadar birlikte iyi çalışması gerekiyor ve bu yönetmen ve ekibiyle başlıyor. Bu durumda, TMNT3 daha çok televizyondaki çalışmalarıyla tanınan bir adam olan Stuart Gilliard tarafından yönetildi ve bunun bir nedeni var. Bu vahşetten sonra, kariyeri hemen küçük ekrana dönecekti, ancak buradaki başarısızlığının nedeni muhtemelen Gillard’ın harika bir film yapmak için yola çıkmamış olması. Ninja Kaplumbağalar film, hayır, fikrini yapmak istedi destansı bir samuray filmi. Bu işe yaramadı ve bazı teknik yönler iyi olsa da, kaynak materyali veya en azından türü daha çok takdir eden başka birine ihtiyaç vardı. Seçimim için, ya Matthew Vaughn (X-Men: Birinci Sınıf, Kıça-Tekme) veya Marc Webb (Yazın 500 Günü, İnanılmaz Örümcek Adam).
Hazır başlamışken, en gür ve en renkli olan bu olduğu için, belki de yer avcısı ve görüntü yönetmeni dışında ekibin geri kalanını değiştirelim. TMNT orijinalinden çıkmış film. Kimsenin projeyle ilgilenmediğini söylemek istemiyorum ama sonunda Michelangelo’nun adını bile doğru yazmamışlar. Pazarlamacılar o kadar da kötü olmayabilirdi, çünkü bir Burger King bağlantıları vardı ve bu hem çocuklara hem de koleksiyonerlere yeni aksiyon figürleri veriyordu, ancak fragmanlar bu filme herhangi bir iyilik yapmıyordu. Yazı duvardaydı, tıpkı TMNT III eleştirmenler için taranmadı bile ve serbest bırakıldığında gaddarca muamele gördü.
Ses tarafında, Kaplumbağalar için seslendirme sanatçılarını biraz daha işin içine sokmaya çalışmalı ve bu replikleri biraz daha çivilemeliyiz. Corey Feldman’ın geri dönmesi harika ama Splinter bunu benim için yapmıyor. Orijinal oyuncu Kevin Clash hakkında bazı tartışmalar olduğunu biliyorum ama daha iyi birini bulabiliriz. Hazır başlamışken, tona biraz daha yardımcı olmak için bu kaçık ses efektlerini bırakalım, bu hepsinin gitmesi gerektiği anlamına gelmez, ancak çoğu çıktı. Son olarak, film müziği iyi. CD’nin bir kopyası hala rafımda duruyor ve insanlar bazılarına bayılıyor “Tarzan Oğlan” Baltimora tarafından.
Sunumla ilgili bir şey daha, odadaki dev kaplumbağa sanki ve o zamanlar çocuklar böyle görünüyordu. Bu kostümlerin bir yükseltmeye ihtiyacı var. Jim Henson’ın Yaratık Dükkanının geri dönmemesi üzücü (para yüzünden olduğu söyleniyor) ve bütçe muhtemelen onları çıtayı daha da düşürmeye zorladı, ancak buradaki yeniden tasavvurumuzda, böyle sorunlarımız yok. Yıllar geçtikçe eski takım elbiselerle karşılaştırmalar daha belirgin hale geldi ve kötü dudak hareketleri daha fazla göze çarparak bunların görülmesini zorlaştırdı. Bunlar, Kaplumbağaların canlı aksiyondaki en kötü görünen versiyonları değil, ancak yine de ciddi şekilde eksikler. Bu yeterli değilse, Splinter’ın alt vücudunu asla gerçekten görmediğimize veya gördüğümüzde onu bitirmedikleri için kumaşla gizlendiğine dikkat edin. Şimdi bu kalite.
Öyleyse hikaye hakkında konuşalım. Okuyucular büyük olasılıkla bu olay örgüsüne aşinadır, ancak bilmeyenler için film, April O’Neil’ın (Paige Turco) Splinter’a (James Murray) hediye olarak eski bir antika Japon yumurta zamanlayıcısını almasını içeriyor. onu zaman içinde feodal Japonya’ya geri gönderen eski bir asa. Ayrıldığında yerine Kenshin (Henry/Eidan Hanzei) gelir, ikisi de sırasıyla 1603 ve 1993’te olmanın şoku içindedir. Kaplumbağalar, en iyi insan dostlarını zamanda geriye doğru takip etmelidir, ancak bunu yapmak, zaman asasını koruyan onur muhafızları olan dört kişiyi daha ileriye götürür, bu yüzden Splinter’ın onlara bakıcılık yapmasına yardım etmesi için Casey Jones (Elias Koteas) getirilir. Geçmişte, kahramanlar April’ı kurtarmaya çalışır ve ardından isyancıların Lord Norinaga’yı (Sab Shimono) ve tüm silahlara sahip olan yabancı müttefiki Walker’ı (Stuart Wilson) yenmesine yardım eder. Bunu birkaç küçük yan planla ve dörtlünün eve giden tek yolunu kaybetmesiyle birleştirin ve kağıt üzerinde büyük olasılıkla iyi görünen bir filmimiz var.
Bu hikaye kısmen Mirage çalışmasından alınmıştır. TMNT, sayı #46 ve #47, ancak o ve çizgi filmin dört kardeşin zamanda geriye gittiği bölümü, sinerjik bir çapraz medya zaman yolculuğu tarzı partiye gidiyor olsalar bile filmden farklıdır. Ayrıca vardı Zamandaki Kaplumbağalar 1991’de piyasaya sürülen atari oyunu, daha iyi bir film olurdu, ama bunun bütçesini görmekten nefret ederim.
Filmin orijinal fikrinden çok fazla sapmamak için, zaman asasını film için büyük McGuffin olarak bırakıyoruz ve Renet adlı iri göğüslü bir müttefik tarafından devreye alınan çizgi romanı görmezden geliyoruz. Aslında, 1603’te başlayan ve bu karakterlerle çatışmayı kuran filmin açılışı, Mitsu’nun (Vivian Wu) isyanının ve Kenshin ile olan ilişkisinin bir süreliğine merkez sahneye çıkmasına izin veriyor. Bu önemlidir, çünkü orijinal kurgu bize neler olup bittiğini umursamamız veya Daimyo’ya karşı savaşmanın neden bu kadar önemli olduğunu anlamamız için çok az neden veriyor. Bu yaklaşımı kullanmak, umarız Kenshin’i at kovalamacasından sonra meşaleleri öfkeyle kesmesinden daha iyi bir şekilde tanıştıracaktır.
Planım, April’in yumurta zamanlayıcısını sadece zamanında geri gönderilmesi için bir hediye olarak sunmasını sağlamak olurdu, ama onu kimseyle değiştirmiyoruz. Splinter’ın büyük anı, asa hakkında bildiklerini açıklamak ve Japon efsaneleri olan Kappalar olarak Kaplumbağalar mitini ima etmek olsun. O akıllı, bu yüzden çocukların zamanda geri gitmeleri gerektiğini çoktan anlamış olacak, çünkü bunu zaten yapmışlar ve tarihi bozmak istemiyor. Donatello bilim işlerini hâlâ zaman asasıyla yapmaya devam ediyor ve bu arada Casey çağrılıyor, April’ı bulmaya da yardım etmeye geliyor ve hatta belki de sevgisinden endişe duyarak kardeşlerinin isteklerine karşı saklanıyor. Casey’yi zamanda geriye göndermek, Whit karakterini daha önemli hale getirir ve atasına hain değil, iyi bir adam olmayı öğretmesine izin vererek Koteas’a filmde daha önemli bir rol verir. Bu bazılarına bile girebilir Geleceğe DönüşAile çizgisini düzeltmezse, Casey’nin potansiyel olarak doğmayacağı -tarzı maskaralıklar.
Ana karakterlerin geçmişte kalmak ve yardım etmek için daha fazla nedenleri olduğundan, asayı kaybetmelerine ve bir tane daha yapmaya çalışmalarına gerek yok, çünkü aynı büyüye sahip bir reprodüksiyon yapamayacaklarını anlayacaklardır. mülkler (gerçi Michelangelo yine de pizza pişirmeye ve bir franchise açmaktan bahsetmeye çalışmalı), ancak Whit Mitsu’yu kaçırdığında bunu kaybetmek yerine. Bunların hepsi birlikte isyana, köylülere ve kötü adamlara karşı yatırım inşa etmeye yardımcı olmalıdır.
Bu vuruşlar arasında, Romeo ve Juliet Kenshin ve Mitsu arasındaki durum, ikincisi nasıl babasını içeriden devirmeye çalışıyor ve ilki sadece aşk için değil, ülkesi için de savaşıyor. Bu, Kenshin’in bir şekilde büyümesi ve sevgilisinin neden onunla kaçamayacağını, kalıp savaşması gerektiğini anlamasına neden oluyor. Ayrıca genç çocuk Yoshi ile Raphael bağını hâlâ sürdürebiliriz, böylece ikisi öfke sorunlarında birbirlerine yardımcı olabilir. Raph’in kendisinin ne kadar büyüdüğünü fark etmesi, filmdeki birkaç iyi karakter anından biridir.
Son ana hikaye unsuru, kötü adamların yerini almaktır. Bu biraz üzücü çünkü Walker ve Norinaga’yı oynayan iki oyuncuyu da takdir ediyorum ama onlar için fazla bir şey yok. Çizgi romanların bu olay örgüsünün kendi versiyonu için dev bir mutant kertenkele samuray vardı ve şaftı aldığımızı hissetmekten kendimi alamıyorum. Michelangelo, o tek sahnede Walker’ı Clint Eastwood’la karşılaştırmaya çalıştığında, bunun işe yaramadığını fark ettim çünkü bize onlardan gerçekten nefret etmek veya korkmak için iyi bir neden verilmedi, onlardan birini mutant yapmak ya da sadece daha fazlası olduğunu göstermek. doğuştan kötü. Bu, Walker’ın ölüm sahnesinin kötü etkilerinden kaçınmamıza da yardımcı olabilir.
Sonumuz için çizgi romandan Mikey ile numara yapmak yerine kesinlikle çalmamız gereken bir şey var. İyi adamların acımasız Lord’u devirmesine yardım ettikleri insanların artık kendilerini savunmak için eğitilmiş olmaları ve dövüş sanatlarını öğrenerek ve başka kimsenin onları yönetmesine asla izin vermemeyi kabul ederek, bu sallantılı senaryoya ne yardımcı olacak? Tekrar. Bu insanlar yeni bir grup, bir klan, The Foot Clan oluşturacaklar.
Şu lanet olası kredileri yuvarlayın!
Filmi aynı çalışma süresinde tutun, Kaplumbağalara dans içermeyen daha iyi bir giriş ve son verin, Splinter’ın daha iyi bir şaka yapmasını sağlayın ve Kaplumbağalar bu filmde silahlarını tekrar kullanabilecekleri için dövüş sahnelerinin sayısını artırın. Ninja Kaplumbağalar III tüm orijinal üçlemenin en az dövüş sahnesine sahip ve bunun düzeltilmesi gerekiyor, Ninja Kaplumbağaları görmeye geldik.
Bu fikir mükemmel değil, ama aldığımızdan çok daha iyi ve bunca yıl sonra üzüntü ve pişmanlık kokusu yerine nostalji kemiklerini gıdıklayacağına dair bir his var içimde.
Kaynak : https://www.comingsoon.net/movies/features/1274939-tmnt-3-movie-1993-retrospective