Almanların İkinci Dünya Savaşı Müttefiklerini nükleer bir silahla yeneceğinden korkan fizikçi Albert Einstein, FDR'ye yazdı ve acilen Amerika'nın A-bomba gelişimini hızlandırdı. Ancak Hiroşima ve Nagazaki'nin yıkımından sonra, o ve projedeki birçok bilim adamı kamuoyu önünde derin üzüntülerini dile getirdiler.
Atom bombasının yapımından Albert Einstein mı sorumlu?
Atom bombasının teorilerine dayandığı kesindir ve atom bombasının üretimini hızlandıran zincirleme reaksiyonların bir araştırma programının oluşturulmasını talep eden Başkan Franklin D. Roosevelt'e yönelik bir mektubun yazılmasına katıldı. Ancak Einstein bu programın hazırlanmasına katılmadı.
Ayrıca, nükleer silahı kullanmaya ikna etmeye çalışmak için başkana tekrar yazdı.
Üstelik bu bombaların neden olduğu tüm zararların asıl sorumluları, onu tasarlayan bilim adamları mı yoksa kullananlar mı?
8 YORUM
ikisi birden
daha çok, onu kullanan insanlar olsa da
atom bombasını mümkün kılan onun E=mc^2 denklemiydi ve FDR'ye bombanın olasılığını açıklayan imzalı bir mektup gönderdi, ama bunun dışında hayır, J. Robert Oppenheimer'dı, Einstein içeride tutuldu. Bomba hakkında karanlık, çünkü o bir yabancıydı ve ABD hükümeti tarafından ‘güvenilmezdi’. Olası nükleer savaşlardan kimin sorumlu olduğunu bilmek istiyorsanız, o Stalin'dir. Güç çılgınlığında nükleer enerjiyi çoğaltan ve fikirleri ABD'den çalan ilk kişi oydu.
Bomba ne olursa olsun inşa edilecekti. Bunun üzerinde çalışan başka ülkeler de vardı.
Einstein, cumhurbaşkanını bunun üzerinde çalışmaya ikna etti çünkü Amerika'nın buna düşmanlarımızdan önce sahip olmasını istiyordu. Bu, savaşı ilk kimin elindeyse onun lehine bitirecekti, bu yüzden o bizim olmamızı istedi.
Ayrıca, savaşı atom bombalarıyla bitirmenin yol açacağı can kaybının, diğer seçenek olan Japonya'nın tam bir istilasından kaynaklanan can kaybından daha az olacağını düşündü.
Aşağıdakiler, Bombayı kullanmanın tarihsel inceliklerini anlamak için faydalı olabilir.
Truman'ın otobiyografisinde, konuyu incelemek için özel bir komisyon kurulduğunu ve Japon gözlemcilerle bir test patlamasının inandırıcı olmayacağına karar verdiklerini söylüyor. Ayrıca Japonya'yı işgal etmeye yönelik konvansiyonel savaş planlarının tahminen 1 milyon Amerikalının hayatına mal olacağını söylüyor. Daha fazla detay vermiyor.
Sana iki gerçeklik kontrolü daha verebilirim. İlk damla, sayısız yoldan neredeyse başarısız oldu, bunlardan biri bombanın çılgına dönmesiydi, uçuşun ortasında kritik bir korkuydu. Japonların izlediği bir şans eseri ya da silahın savaş alanında neden kullanılmadığını "açıklamak" için birçok neden uydurduklarını hayal edin. Ayrıca, dün gece, İmparator teslim olurken kaydın iletilmesinden hemen önce, bir grup Japon subay, iki başarılı düşüşün ardından neyse ki başarısız olan bir askeri darbe ile teslim olmayı engellemeye çalıştı.
Sadece yeni ve daha güçlü silahların olduğu ve her savaş gününde erkeklerin öldüğü nükleer silahları kullandılar. Fizikçiler biraz daha iyi biliyorlardı ve bildirildiğine göre Niels Bohr, Los Alamos'a geldiğinde "Yeterince büyük mü?" diye sordu (yani, tüm savaşları sona erdirmek için).
Leo Szilard'ın wiki girişini de kontrol etmek isteyebilirsiniz, çünkü bombayı uygulanabilir hale getirmek için gerekli fikirler onunkiydi, Einstein'ı FDR'ye Nazi Almanyası'nın geliştirme tehdidi hakkında yazmasını isteyen oydu ve nihayet zamanı geldiğinde geldi, pratik kullanımına karşı çıktı.
Yani bilinen alternatifler şunlardı: 1) Issız bir adada bir gösteri. Felce neden olabilir. Japonlara sıfır noktası gösterilmeli ve ardından patlamayı 10 mil uzakta izlemeliydi. Gerçek bir hedefteki yıkımı tam olarak kavrayamazlar ve savaş alanında kullanımı engelleyecek her türlü “neden” bulurlardı. En son ne zaman savaşta teknolojik bir avantaj düşman için bilgi-eğlence sistemi oldu? 2) Konvansiyonel istila. 1 milyon Amerikalı öldü. Savaşta yaralılar ve özürlüler için en az beş ile çarpın.
Şimdi profesyonel nedenleri düşünün. 1) Erkekler her gün ölüyordu. Zaferi aylarca geciktirmek, binlerce Amerikan zayiatının önlenmesi anlamına geliyordu. 2) Radyasyon hastalığı o zamanlar tam olarak bilinmiyor veya anlaşılmıyordu. Hiroşima ve Nagazaki saldırılarında, birkaç hafta önce Tokyo'nun yangın çıkaran bombalamasından daha düşük bir doğrudan ölüm oranı vardı. 3) Sovyetler işin içine giriyordu. V-E'den sonra Japonya'ya savaş ilan ettiler ve Mançurya'ya saldırdılar. Pasifik harekâtına hiçbir katkısı olmaksızın, birkaç aylık bir gecikme, Japonya'yı bölerek ve savaş ganimeti talep ederek bir Doğu-Batı Almanya durumu kurmalarına neden olabilir.
Alt satır: Nükleer silahlar bugün sahip oldukları kötü şöhrete sahip değildi. Askeri bir karar gerekliydi. Askeri bir karar alındı.
ABD'nin Pasifik'teki zaferini eleştirmek istiyorsanız, tutunabileceğiniz iki pürüz var. ABD, Japon sivillerini bombalamaktan çekinmedi (Avrupa'da askeri ve endüstriyel hedeflerin peşinden giderken), Japon Amerikan vatandaşları özel kamplara kapatıldı. Ama sonra, 1938'deki Nanking katliamından intihara meyilli kamikaze'ye, Koreli teselli kadınlara, Mançurya'dan Singapur'a Avrupalı sivil mahkumların sürüsüne kadar, Rising Sun birliklerinin acımasız yollarından bahsetmelisiniz.
Savaş bir fahişedir.
“bu bombaların neden olduğu tüm hasar”
Bence bu bombaların kullanılmadığı tüm zararları gerçekten göz önünde bulundurmalısınız.
60+ yılı büyük bir (dünya) savaşı olmadan yaşadık – evet biliyorum Kore, Vietnam vs. yaşadığımızı biliyorum. Dünya güçlerinin her birinin galipleri yok edecek ve aynı şekilde mağlup edecek bir silaha sahip olduğu bilgisi bir savaşı engelledi bu çok sayıda insanı ve şehri öldürür ve yok ederdi.
Hiroşima ve Nagazaki halkı boş yere ölmedi – Bunun için Tanrı'ya şükrediyorum!
1905'te Einstein, şimdi Özel Görelilik Teorisi olarak adlandırdığımız ‘On the Electrodynamics of Moving Bodies’ adlı bir makale başlığı yayınladı. Bu makalenin sonuna doğru, ışık hızına doğru hızlandırılan bir elektronun kinetik enerjisini düşündü. Argümanının bir parçası olarak, şu anda ünlü olan denklemi türetti: –
E=mc²
Bu denklem madde ve enerjiyi doğrudan birbirine bağlar ve bunların birbirine dönüştürülebilir olduğunu ima eder. Bu keşif, atom çekirdeğinde hapsolmuş enerji olduğunu gösterdi. 1939'da Alman fizikçi ve kimyager Otto Hahn, Avusturyalı fizikçi Lise Meitner ile birlikte uranyumun nötron bombardımanının nükleer fisyonla sonuçlandığını keşfetti. 1938'de Nazi Almanyası'ndan kaçan Macar-Amerikalı fizikçi Leo Szilard, büyük bir uranyum kütlesi içindeki bir fisyon zincirleme reaksiyonunun muazzam bir nükleer enerji salınımına yol açabileceğini ilk kez fark etti. Leo Szilard'ın Einstein'a yaklaşımı, savaşın gelgiti ve bombayı önce Nazilerin elde edeceği korkusuyla birleşince, Einstein'ı nükleer olasılıkları araştırmak için Roosevelt'e yazmaya teşvik etti.
Bu mektup, Robert J Oppenheimer tarafından yönetilen Manhattan Projesi'ne ve II. Dünya Savaşı'nı sona erdiren silahların yaratılmasına yol açtı. Einstein, bomba programının geliştirilmesine katkıda bulunmadı ve Edward Teller hariç, neredeyse tüm katılanlar, savaştan sonra nükleer silahların daha da geliştirilmesine karşı çıktılar.
Bombaların iki Japon şehrine verdiği korkunç hasarın sorumlusu kim? Bombaları atmak gibi vahim kararı veren Harry S. Truman gibi, ‘iş burada durur’. bu, Amerikalılar Japonya'nın ana karasını korkunç kayıplar olmadan alamayacakları için alınmış, zorunlu bir siyasi karardı. Bunu yapmak korkunç bir şeydi ama bu iki silahı düşürmek belki yarım milyon Amerikan zayiatını önledi. Dahası, Sovyet kuvvetleri, SSCB'nin Pasifik savaşına girmesine hazırlık olarak Mançurya sınırına yığıldı ve Amerikalılar Joe Stalin'in Sovyetler Birliği'nin karışmasını önlemek istedi.
Einstein hayranı değilim ama bu konuda onu destekleyeceğim:
Einstein'ın çalışması, bilim adamlarının ilk atom bombasını üretmelerine yardımcı oldu, ancak daha fazla katılımı olmadı. bilim adamları Almanya/Avusturya'da yaşamaya başladılar ve Nazilerin bu silahı keşfetmenin ve dünyayı köleleştirmenin eşiğinde olduklarından korktular. bu yüzden ilk önce ABD'yi (yeterince güvenilir ve yeterli paraya sahip görülen tek ülke) geliştirmeyi gerekli hissettiler. bu yüzden komitenin baş fizikçisi – ismi gözümden kaçıyor – bir mektupla başlamak zorunda kaldı, ama bir başkan neden adını hiç duymadığı düşük seviyeli bir fizikçiyi dinlesin ki? Bu noktada Einstein herkesin bildiği bir isimdi, bu yüzden komite başkanı, başkanların desteğini kazanmak için ismini kullanmak üzere Einstein'a taslak bir mektup aldı. İlk olarak Einstein mektuptan memnun değildi, çünkü mektup ona çok fazla ilgi gösterecekti, bu yüzden yeniden kaleme alınıp yumuşatıldı ve Einstein imzaladı. soğuk savaşta, yüz binlerce insanın ölümünde ve neredeyse gezegeni paramparça etmesinde ortaya çıktığı için en büyük pişmanlıklarından biriydi ama bununla neredeyse hiçbir ilgisi yoktu. ve çoğu şey gibi, bunun da yaygın kullanımı, her zamanki gibi ihmalkar, pervasız Amerikalılardan kaynaklanıyordu.
edit – Leo Szilard, demek istediğim adam buydu!
Einstein ve Özel Relativiteden önce bilinen radyoaktif bozunma ve onun ürettiği enerji. E=mc^2 bomba yapmayı mümkün kılmaz, sadece enerjinin nereden geldiğini açıklar.
Einstein, Roosevelt'e Nazi Almanya'sındaki benzer çalışmalara yanıt olarak bir bomba inşa edilmesini isteyen bir mektup yazdı, ancak kendisi kararlı ve gürültülü bir pasifistti. Einstein mektubu imzalasaydı ya da imzalamasaydı bomba inşa edilecekti.
Teşekkürler!
Göçmenler uzmanlıklarını Manhattan Projesi'ne taşıdılar. Enrico Fermi, karısıyla ilgili Yahudi karşıtı yasalar nedeniyle İtalya'dan kaçtı. Emilio Segrè de bu yasalara aykırı davrandı. İngiltere'ye yerleşen Rudolf Peierls, Almanya doğumlu bir Yahudi fizikçiydi ve Peierls gibi kısa bir süre bomba üzerinde çalışan Felix Bloch da aynı şekilde Nazilerden gelen bir Yahudi mülteciydi. Szilard ve Wigner ile birlikte bunlar, 20. yüzyıl fiziğinin süper yıldızları arasında yer alıyor.
Birleşik Devletler fizikçilerin içeri girmesine izin verdiklerinde ne elde ettiklerini anladı mı? Geleceğin Nobel Ödülü sahipleri, anavatanlarının zulmüne karşı yeni ülkelerinin özgürlüğünü savunmaya kararlı bir grup insan mı? Araştırmaları yalnızca bombanın geliştirilmesini sağlamakla kalmayıp, daha sonra yıldızların ve şeritlerin Neil Armstrong ve Buzz Aldrin tarafından 20 Temmuz 1969'da Tranquility Base'e yerleştirilmesine izin veren bir grup insan mı? Naziler, uluslararası alanda tanınan bu kadar çok bilim insanının Avrupa'yı terk ettiğini gören bir kültür geliştirerek ne kaybettiklerini anladılar mı? Muhtemelen değil.
Ama öğrendik. Nazilerin neden olduğu Beyin Göçü, Amerika Birleşik Devletleri'ni bilimsel bir süper güç olarak kurdu. Nobel Fizik Ödülü, İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi tarafından Stockholm'de verilebilir, ancak şimdi elmalı turta kadar Amerikalı. Nobel'i kabul edenlerin çoğu, burada doğmuş ya da canlı bilimsel araştırma topluluğunun ilgisini çekmiş olsun, burada Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşıyor.
Ancak zorluk, bu araştırmanın devam etmesini sağlamaktır. Bir ulusu bilim adamlarından ya da bilim adamlarının finansmanından yoksun bırakmak, kaybetme stratejisidir. 2018'in son çeyreğinde, işletmelerin ABD'ye yüksek vasıflı teknik işçi getirmesini sağlayan tüm H1-B vize başvurularının dörtte biri reddedildi. Bu, 2014'ün aynı döneminde yalnızca %5'ten fazladır. Ve Silikon Vadisi ve diğerleri, inovasyon yapmak ve rekabetçi kalmak için vasıflı işçileri getirebilirlerse, aynı şirketler operasyonlarını denizaşırı ülkelerde yaptırabilir. Belki de önemli teknik uzmanlığa sahip olanlar için vize numaralarına yakından bakmanın ve onları önemli ölçüde artırmanın zamanı gelmiştir.
Şimdi bu, Einstein'ın pişmanlık duymadan imzalayabileceği bir başkana mektup olurdu.
Tarihçilerin geçmişin bugünü nasıl bilgilendirdiğine dair bakış açıları
Trevor Lipscombe, Catholic University of America Press'in direktörü ve ortak yazarıdır. Albert Einstein: Bir Biyografi (Greenwood Press, 2005).
1939 Güzü: Einstein'ın mektubu tarihi nasıl değiştirdi?
Alexander Sachs, Beyaz Saray'ın yemyeşil arazisine girdiğinde ılık bir sonbahar günüydü, ancak düşünceleri yumuşak olmaktan uzaktı.
11 Ekim 1939'du ve acil bir görevle görevlendirildi, kendisi ve az bilinen yabancı bilim adamlarından oluşan bir grubun medeni dünyayı kurtaracağını umduğu bir mektup taşıdı ve aniden Nazi Almanyası ile savaşa girdi.
Şimdi bilindiği şekliyle Einstein mektubu, fizik, kozmoloji ve astronomide devrim yaratan görelilik teorilerinin saygın kaşifi tarafından imzalandı. Ve Albert Einstein'ın iki sayfalık yazılı belgedeki imzası, yaklaşık altı yıl sürecek ve 20. yüzyılın ortalarında hayal edilen en ölümcül silahın atılmasıyla sona erecek bir dramada tarihi bir rol oynayacaktı: atom bombası.
thestar.com'da 1939'un Sonbaharı serisinden diğer hikayeler:
46 yaşındaki Rusya doğumlu Harvard mezunu ve Başkan Franklin Roosevelt'in eski ekonomi danışmanı olan Sachs için, aşırı yükü olan liderin seyircisi çok önemliydi. Almanya ve Sovyetler Birliği Polonya'yı işgal etmişti, tüm Avrupa bıçak sırtındaydı ve Birinci Dünya Savaşı sonrası kısa süreli istikrar dönemi sona ermişti.
Sachs'ın taşıdığı ve haftalarca titizlikle gözden geçirilmiş olan mektubu, büyük ölçüde 1930'ların başında Nazilerden kaçan 41 yaşındaki fizikçi Macar Leo Szilard'ın eseriydi. İngiltere ve nükleer zincir reaksiyonu teorisini keşfetti.
Uranyuma dayalı ve çok büyük toprak parçalarını yok edebilecek güçlü yeni nesil bombaların eli kulağında geliştirilmesine karşı dikkatli olunması ve hızlı hareket edilmesi çağrısında bulundu. Almanya'nın ele geçirilen Çekoslovak madenlerinden elde edilen büyük stokları kontrol ederken, Amerika'nın yalnızca küçük düşük kaliteli uranyum kaynaklarına sahip olduğunu kaydetti.
Mektup, Washington'u bir uranyum cevheri tedariki sağlamaya çağırdı. Ve Roosevelt'ten hükümeti Amerika'daki bilim insanlarının zincirleme reaksiyon çalışmaları hakkında güncellemek ve üniversite laboratuvarlarındaki deneysel çalışmaları hızlandırmak için bir koordinatör atamasını istedi.
Aslında, atom silahlarına dikkatle yazılmış bir çağrıydı, onlarca yıllık övgü ve protestoyu yankıladı ve dünyanın jeopolitik düzenini değiştiren korkunç bir gücü serbest bırakmanın yolunu gösterdi.
Nobel ödüllü ve Toronto Üniversitesi'nden kimyager John Polanyi, Atom Çağı'nın doğuşuyla birlikte, ateşin keşfedildiği zamanki kadar önemli bir şeyin içinde olduğumuzu söylüyor. Taş Devri'nin Tunç Devri'ne yol açması gibi çağ da değişti.
Değişimin büyüklüğü, insanları saniyeler içinde korkunç gölgelere dönüştüren Ağustos 1945'te Hiroşima'nın bombalanmasıyla kamuoyunda patladı. Ancak atom bombasına yol açan olaylar çok daha az dramatikti, iki kıtada on yıldan fazla bir süre dolandı ve bilim adamı olmayanların çoğu tarafından fark edilmedi.
Pulitzer ödüllü tarihin yazarı Richard Rhodes, savaştan önce bilim adamlarının sık sık fiziği neredeyse manevi bir disiplin olarak düşündüklerini, çünkü fiziki makinelerin ve bombaların pratik dünyasıyla çok az ilişkisi olduğunu düşündüklerini söylüyordu. Atom Bombasının Yapılışı.
Teori New York'a göç etmeden önce Londra'da aklına geldiğinde, Szilard'ın bir nükleer zincirleme reaksiyonun nasıl başarılabileceği hakkında çok az fikri vardı. Potansiyel gücünün de hemen farkında değildi.
Bu, 1934'te Michael Polanyi'nin Manchester'daki evinin bahçesinde güneşli bir öğleden sonra geçirdikten sonra aklına geldi. John Polanyi'nin babası olan ünlü bilim adamı ve filozof, Szilard'ın bir fantazist olarak etiketlenmeden radikal teorilerini tartışabileceği bir arkadaş ve sırdaştı.
Ancak Londra'ya döndükten sonra, Szilard mahcup bir telgraf gönderdi: John Polanyi, bahçemizde oturmuş bir atom bombasının ulaşabileceği sıcaklığı hesaplamıştı, dedi. Ama düşününce, Szilard gücünü büyük ölçüde hafife almıştı.
Açıkça 1.000 ila 10 bin milyon santigrat derece arasında bir sıcaklık olduğunu, düzenli ve metodik bir yazıyla yazdı.
Szilard nükleer konu üzerinde çalışan tek bilim adamı değildi. İtalyan gurbetçi Enrico Fermi, yeni radyoaktif elementlerin dönüm noktası keşifleri ve yavaş nötronlarla nükleer reaksiyonlar üretmesi nedeniyle Nobel Ödülü kazandı. Berlin'deki bilim adamları atom altı parçacıklarla deney yapıyorlardı. Szilard için soru, atom bombasını ilk kimin üreteceğiydi.
1939 yazında Szilard, bir bombanın en önemli bileşeni olacağına inandığı uranyumla meşguldü. Ve Hitler'in Belçika yönetimindeki Kongo'dan büyük miktarda malzeme satın alacağından endişeleniyordu.
Bir zamanlar Berlin'de bir buluş üzerinde onunla işbirliği yapan Einstein, şimdi dünyaca ünlüydü, herkesin saygı duyduğu ve neredeyse hiç kimsenin anlayamadığı bir bilimin poster çocuğuydu.
Dahası, Belçika Kraliçesi Elisabeth'i tanıyordu ve onu Almanların uranyum satın almasına izin vermenin tehlikeleri konusunda uyarabilirdi.
16 Temmuz'da, aynı zamanda Almanya'nın atomik emellerinden endişe duyan fizikçi arkadaşı Eugene Wigner'la birlikte Szilard, Einstein'ın tatil yaptığı Long Island yazlık evine arabayla yola çıktı. Ancak iki parlak bilim adamı, kesin bir varış yeri olmayan arka yollarda yalpalayarak kısa sürede kayboldular.
Szilard, Rhodes'a itirafta bulunarak, 7 ya da 8 yaşlarında bir çocuğun kaldırımda durduğunu gördüğümde, pes etme noktasındaydık. Pencereden dışarı eğildim ve (dedim) ‘Söyle, Profesör Einstein'ın nerede yaşadığını biliyor musun?’ Çocuk bunu biliyordu ve bizi oraya götürmeyi teklif etti.
Portreleri gibi şok saçlı ve darmadağınık olan Einstein onları verandasından karşıladı. Ancak büyük teorisyen, istekleri karşısında şaşkına dönmüştü: Zincirleme bir reaksiyonu hiç düşünmemişti.
Szilard, grafitle katmanlı uranyumda nükleer fisyon tarafından salınan nötronlar tarafından patlayıcı bir zincirleme reaksiyonun üretilebileceğini açıkladığında Einstein, "Bunu hiç düşünmemiştim!" diye cevap verdi.
Ancak Szilard, Rhodes'a, sonuçları görmek için çok hızlı davrandığını ve yapılması gereken her şeyi yapmaya kesinlikle istekli olduğunu söyledi. Kraliçeyi yazmak yerine, Belçika kabinesinden bir üyeyi önerdi.
Bununla birlikte, üç bilim adamı, böylesine önemli bir ulusal güvenlik meselesinde kendi başlarına hareket etmemeleri gerektiğini fark ettiler: ABD Dışişleri Bakanlığı'ndan bir ön yazı alınmalıdır. Einstein ve Szilard, Washington'daki yetkililere göndermeyi umdukları bir dizi açıklayıcı mektup hazırladılar ve gözden geçirdiler.
Yükleniyor.
Einstein'ın imzası altında bile, bir grup yabancı doğumlu bilim adamı için küçük bir mesele değildi. Bir arabulucuya ihtiyaç vardı.
Szilard, Roosevelt'in kulağını kazanmış bir biyolog ve ekonomist olan Sachs ile temasa geçti. Mektubun içeriğini sindirdikten sonra Sachs, Szilard'ı bürokrasiye dalmak yerine başkana yaklaşan zirveye ulaşması gerektiğine ikna etti.
Cesur bir plandı. Ama Roosevelt'in aklında çok şey vardı. Bilim adamlarının 2019 mektubu, fizikçi Edward Teller'ın ilave girdileriyle revize edildiğinde, Naziler Polonya'yı işgal etti ve 3 Eylül'de İngiltere ve Fransa savaş ilan etti. Atlantik deniz savaşı başladı ve Fransa bir Alman işgali için hazırlandı. Bu arada Kanada, Almanya'ya savaş ilan ederken, ABD Aralık 1941'e kadar tarafsız kaldı.
Artan kriz, bilim insanlarının endişe seviyesini yükseltti. Einstein, uzun süredir pasifist olmasına rağmen, Almanya'nın artan saldırganlığından korkuyordu. Sachs günler geçtikçe, atom tehdidini Roosevelt'in dikkatine sunmak için daha hızlı harekete geçme çağrısında bulundu.
Sachs, davalarını cumhurbaşkanına savunmak için uzun bir toplantı yapma umuduyla geride kalmıştı. Ancak bıkkın bilim adamları ona mektubu teslim etmesi için bir ültimatom verince, sonunda Washington'a gitti.
11 Ekim'de Beyaz Saray'a vardıklarında işler yolunda gitmedi. İlk başta, Roosevelt'in yardımcısı General Edwin Watson, o ve ekibi Sachs'ın gündemini gözden geçirirken onu bekletti. Watson, bilginin başkanın zamanına değdiğine ikna olunca, Sachs'ı Oval Ofis'e aldı, diye yazdı Rhodes.
İçeri girdikten sonra Sachs, tüm kurnaz yaratıcılığını görevine uyguladı. Başkanın nadir bulunan Napolyon konyakından bir bardak içtikten sonra, bu vesileyle yeniden yazdığı Einstein-Szilard mektubuna amatör bir bakış attı.
Yaklaşık 800 kelimeyle, nükleer enerjinin elektrik kaynakları, tıbbi kullanımlar ve şimdiye kadar öngörülmeyen etki ve kapsamdaki bombalar için gücünü açıkladı. Belçika ile uranyum tedariki için anlaşmalar yapmaya çağırdı ve özel vakıflar ve Amerikan endüstrisi, geliştirme maliyetini hükümetle paylaşmaya istekli olabilir. Ve Roosevelt'ten bilim adamları ve ABD yönetimi ile iletişim kurmak için bir irtibat görevlisi ve komite atamasını istedi.
Özet, tüm siyasi, ekonomik ve bilimsel temelleri düzgün bir şekilde kapsıyordu. Ancak başkana galip gelen Sach'ın doğaçlama sonu olabilir.
Kitapta, atomaltı enerjinin gücünün daha iyi ya da daha kötüsü için kullanılmasını hiçbir şeyin engelleyemeyeceğini ve (insanlığın) tek umudumuzun (insanlığın) bunu yapmasını umduğumuz İngiliz bilim adamı Francis Aston'un bir konferansından alıntı yaptı. sadece kapı komşusunu havaya uçurmak için kullanmayın.
Roosevelt konuyu hemen kavradı. Peşinde olduğunuz şey, Nazilerin bizi havaya uçurmayacağını görmek, dedi. Bunun üzerine harekete geçme çağrısı yaptı.
Atom projesi hayırlı bir şekilde başladı. Sachs, Standartlar Bürosu direktörü Lyman Briggs ile bir araya geldi ve 10 gün içinde Uranyum Danışma Komitesi'nin ilk toplantısı yapıldı.
Ancak orada Washington'un atom bombası arayışı, İngiliz hükümetinin göçmen bilim adamları tarafından geliştirilen hayati nükleer sırları devrettiği 1940'a kadar bir barikata çarptı. Rhodes, bunların arasında yalnızca bombanın mümkün olduğunu değil, bombayı nasıl inşa edeceğinizi de söyleyen bir özet vardı, dedi.
Öyle olsa bile, Ulusal Bilimler Akademisi'nin Roosevelt'in onayladığı ve 1942'de başlatılan Manhattan Projesi'ne ve ilk atom bombasına yol açan bir rapor sunması bir yıldan fazla sürecekti.
Briggs, Amerika'nın 2019'daki erken bomba geliştirmesini neden geri çekti? Rhodes, "Güvenlik konusunda son derece endişeliydi ve mektubu kasaya koyup kilitledi," dedi. ABD bilim kurumu tarafında da savaş öncesi pek çok atalet vardı. Sachs'ın mektubu Roosevelt'e ulaştırma çabasından pek bir şey yapılmadı.
Şimdi, uzman görüş birliği, Einstein mektubunun ikonik olmasına rağmen, Hiroşima üzerinde mantar bulutunun yükselmesinde küçük bir rol oynadığıdır.
New Jersey'deki Stevens Teknoloji Enstitüsü'nden Alex Wellerstein bir e-postada, Uranyum Komitesi'nin Manhattan Projesi'nin yalnızca bir öncü kuruluşu olduğunu söyledi. 𠇋omba üzerindeki asıl çalışma, birkaç yıl sonra, tamamen farklı bir grup bilim adamının bu işi devralıp yeni bir gelişme aşamasına ittiği zamana kadar başlamadı.
Szilard, Teller ve Wigner Manhattan Projesi'nde yer aldılar, ancak Szilard Hiroşima'ya atom bombası atma planına şiddetle karşı çıktı ve buna karşı bir dilekçe verdi. Ancak Einstein, ironik bir şekilde, Almanya'daki savaşa karşı çıkan bir pasifist olarak geçmişi onu güvenilmez kıldığından, hükümetin gizli araştırmalarından men edildi.
Einstein, yaşamın erken dönemlerinde savaşa karşı çıkmıştı. Ancak Hiroşima ve Nagazaki'den sonra kendini nükleer karşıtı aktivistler haline getiren diğer bilim adamları gibi, Manhattan Projesi'nden kaynaklanan ve dünyanın geleceğini tehdit eden gelişen atom cephaneliğine karşı tiksinti duydu.
Bombanın geliştirilmesindeki küçük rolü bile onu pişmanlıkla doldurdu.
Yıllar sonra, Princeton Üniversitesi'nde John Polanyi anlatıyor: Einstein, eğer katılımının neye yol açacağını bilseydi, onun yerine bir tesisatçı olurdu.
1939'un başlarında Alman bilim adamları Otto Hahn ve Fritz Strassmann'ın fisyon keşfettiklerinin duyurulması, Almanya'nın bir atom bombası geliştirebileceği korkusuna yol açtı. İlgililer arasında, uygun bir eylem planı planlamak için kısa süre sonra diğer bilim adamları Edward Teller ve Eugene Wigner ile temasa geçen fizikçi Leo Szilard da vardı. (Hepsi Macar doğumlu üçlü, Merle Tuve tarafından “Macar komplosu” olarak adlandırıldı.)
Szilard'ın hatırladığı gibi, asıl endişeleri “Belçikalıların Kongo'da çıkardıkları büyük miktarlarda uranyumu Almanlar ele geçirirse ne olur?” idi. Bu yüzden Belçika hükümetine hangi kanallardan ulaşıp Almanya'ya uranyum satmamaları konusunda onları uyarabileceğimizi düşünmeye başladık? (Rodos 303).
Zincirleme Reaksiyon: Einstein'dan Atom Bombasına
Popüler hayal gücünde, Albert Einstein atom bombasıyla yakından ilişkilidir. Silahın 1945'te Japonya'ya karşı kullanılmasından birkaç ay sonra Time, arkasında E = mc2 yazan bir patlamayla onu örtbas etti. Dergi, Whittaker Chambers adlı bir editör tarafından denetlenen bir hikayede, dönemin tipik nesriyle şunları kaydetti: “[T] burada, tarihte neden ve etkiyle ilgilenenler için, utangaç, yumuşak kahverengi gözleri, dünyadan bıkmış bir tazının sarkık yüz hatları ve bir aurora borealis gibi saçları olan neredeyse aziz, çocuksu küçük adam. Albert Einstein doğrudan atom bombası üzerinde çalışmadı. Ancak Einstein iki önemli yönden bombanın babasıydı: 1) ABD bomba araştırmasını başlatan onun girişimiydi 2) atom bombasını teorik olarak mümkün kılan onun denklemiydi (E = mc2).”
Newsweek de aynı şekilde, "Her Şeyi Başlatan Adam" başlığıyla ona bir kapak yaptı. Bu, ABD hükümetinin teşvik ettiği bir algıydı. Einstein'ın Başkan Franklin Roosevelt'e bir atomik zincirleme reaksiyonun yıkıcı potansiyeline dair uyarı yazdığı bir mektuba büyük ağırlık veren atom bombası projesinin resmi tarihini yayınlamıştı.
Bütün bunlar Einstein'ı rahatsız etti. Newsweek'e "Almanların atom bombası üretmeyi başaramayacaklarını bilseydim, asla parmağımı kıpırdatmazdım" dedi. Doğru bir şekilde bomba projesinde hiç çalışmadığına dikkat çekti. Ve bir Japon yayınına, "Atom bombasının üretimine katılımım tek bir eylemden ibaretti: Başkan Roosevelt'e bir mektup imzaladım" iddiasında bulundu.
Ne kamu imajı ne de kişisel protestolar Einstein ve bombanın gerçek, karmaşık hikayesini yansıtmıyor. Yaygın inanışın aksine, Einstein bombanın altında yatan nükleer parçacık fiziği hakkında çok az şey biliyordu. Öte yandan, arşivlerin gösterdiği gibi, Einstein sadece Roosevelt'e yazdığı mektubu imzalamadı. Onu yazmak, gözden geçirmek ve başkana nasıl ulaştıracağına karar vermekle derinden ilgilendi.
Hikaye, Einstein'ın eski bir arkadaşı olan çekici ve biraz eksantrik Macar fizikçi Leó Szilárd ile başlar. 1920'lerde Berlin'de yaşarken, patentini aldıkları ancak başarılı bir şekilde pazarlayamadıkları yeni bir buzdolabı tipinin geliştirilmesi için işbirliği yaptılar. Szilárd Nazilerden kaçtıktan sonra İngiltere'ye ve ardından New York'a gitti ve burada Columbia Üniversitesi'nde nükleer zincirleme reaksiyon yaratmanın yolları üzerinde çalıştı. Bu fikir birkaç yıl önce Londra'da bir trafik ışığında beklerken aklına geldi. Uranyum kullanılarak fisyon keşfini duyduğunda, Szilárd elementin bu fenomeni üretmek için kullanılabileceğini fark etti.
Szilárd, Budapeşte'den başka bir mülteci fizikçi olan arkadaşı Eugene Wigner ile bu olasılığı tartıştı ve Almanların, o zamanlar Belçika'nın bir kolonisi olan Kongo'nun uranyum kaynaklarını satın almaya çalışabileceklerinden endişelenmeye başladılar. Ama kendilerine, Amerika'daki iki Macar mültecinin Belçikalıları uyarmanın bir yolunu nasıl bulabileceklerini sordular? Sonra Szilárd, Einstein'ın o ülkenin Kraliçe Elizabeth'iyle arkadaş olduğunu hatırladı.
"Einstein'ın Long Island'da bir yerde olduğunu biliyorduk ama tam olarak nerede olduğunu bilmiyorduk," diye hatırlıyor Szilárd. Bu yüzden Einstein'ın Princeton, New Jersey'deki ofisini aradı ve kendisine Peconic köyünde bir Dr. Moore'un evini kiraladığı söylendi. 16 Temmuz 1939 Pazar günü, Wigner direksiyondayken görevlerine başladılar (Szilárd, Einstein gibi araba kullanmıyordu). Ama geldiklerinde evi bulamadılar ve kimse Dr. Moore'u tanımıyor gibiydi. Sonra Szilárd kaldırımın yanında duran genç bir çocuk gördü. "Profesör Einstein'ın nerede yaşadığını biliyor musunuz?" O sordu. Kasabadaki çoğu insan gibi, çocuk da yaptı ve onları, Einstein'ı dalgın dalgın buldukları Old Grove Yolu'nun sonuna yakın bir kulübeye götürdü.
Seyrek döşenmiş kulübenin verandasındaki ahşap bir masada oturan Szilárd, nükleer fisyondan salınan nötronlar tarafından grafit ile kaplanmış uranyumda patlayıcı bir zincirleme reaksiyonun nasıl üretilebileceğini açıkladı: Bu nötronlar daha fazla çekirdeği parçalayacaktı, vb. "Bunu hiç düşünmemiştim!" Einstein araya girdi. Birkaç soru sordu ve sonuçları çabucak kavradı. Einstein Belçika kraliçesini yazmak yerine tanıdığı bir Belçikalı bakanla görüşmelerini önerdi.
Wigner, makul bir nezaket göstererek, üç mültecinin ABD Dışişleri Bakanlığı'na danışmadan gizli güvenlik meseleleri hakkında yabancı bir hükümete yazmaması gerektiğini öne sürdü. Belki de, uygun kanalın, Einstein'dan (bunlar dikkate alınabilecek kadar ünlü olan tek kişi) Belçika büyükelçisine, Dışişleri Bakanlığı'na bir kapak mektubu ile bir mektup olduğuna karar verdiler. Einstein bu planı göz önünde bulundurarak Almanca bir taslak yazdırdı. Wigner tercüme etti, daktilo edilmesi için sekreterine verdi ve ardından Szilárd'a gönderdi.
Birkaç gün sonra bir arkadaş, Szilárd'ın Lehman Brothers'ta ekonomist ve Başkan Roosevelt'in bir arkadaşı olan Alexander Sachs ile görüşmesini ayarladı. Üç teorik fizikçiden biraz daha anlayışlı görünen Sachs, mektubun doğrudan Beyaz Saray'a gitmesi konusunda ısrar etti ve elden teslim etmeyi teklif etti.
Szilárd, Sachs ile ilk kez karşılaşmıştı, ancak cesur planı çekici buldu. Einstein'a "Böyle denemekten zarar gelmez" diye yazdı. Einstein, mektubu gözden geçirebilmeleri için Szilárd'dan Peconic'e geri dönmesini istedi. By that point Wigner had gone to California for a visit. So Szilárd enlisted, as driver and scientific sidekick, another friend from the amazing group of Hungarian refugees who were theoretical physicists, Edward Teller.
Szilárd brought with him the original draft from two weeks earlier, but Einstein realized that they were now planning a letter that was far more momentous than one asking Belgian ministers to be careful about Congolese uranium exports. The world’s most famous scientist was about to tell the president of the United States that he should begin contemplating a weapon of almost unimaginable impact. “Einstein dictated a letter in German,” Szilárd recalled, “which Teller took down, and I used this German text as a guide in preparing two drafts of a letter to the president.”
According to Teller’s notes, Einstein’s dictated draft not only raised the question of the Congo’s uranium but also explained the possibility of chain reactions, suggested that a new type of bomb could result, and urged the president to set up formal contact with physicists working on this topic. Szilárd then prepared and sent back to Einstein a 45-line letter and a 25-line version — both dated August 2, 1939 — “and left it up to Einstein to choose which he liked best.” Einstein signed them both in a small scrawl.
The scientists still had to figure out who could best get it into the hands of President Roosevelt. Einstein was unsure Sachs could do the job. When Szilárd sent back to Einstein the typed versions of the letter, he suggested that they use as their intermediary Charles Lindbergh, whose solo transatlantic flight 12 years earlier had made him a celebrity. All three refugee Jews were apparently unaware that the aviator had been spending time in Germany, had been decorated the year before by Hermann Göring with that nation’s medal of honor, and was becoming an isolationist and Roosevelt antagonist.
Einstein had briefly met Lindbergh a few years earlier in New York, so he wrote a note of introduction, which he included when he returned the signed letters to Szilárd. “I would like to ask you to do me a favor of receiving my friend Dr. Szilárd and think very carefully about what he will tell you,” Einstein wrote. “To one who is outside of science the matter he will bring up may seem fantastic. However, you will certainly become convinced that a possibility is presented here which has to be very carefully watched in the public interest.”
Lindbergh did not respond, so Szilárd wrote him a reminder letter on September 13. Two days later, he realized how clueless he and his colleagues had been when Lindbergh gave a nationwide radio address. It was a clarion call for isolationism. “The destiny of this country does not call for our involvement in European wars,” Lindbergh began. Interwoven were hints of his pro-German sympathies and even some anti-Semitic implications about Jewish ownership of the media. “We must ask who owns and influences the newspaper, the news picture, and the radio station,” Lindbergh said. “If our people know the truth, our country is not likely to enter the war.”
Szilárd’s next letter to Einstein stated the obvious. “Lindbergh is not our man,” he wrote.
The physicists’ other hope was Sachs, who had been given the formal letter to Roosevelt that Einstein signed. But Sachs was not able to find the opportunity to deliver it for almost two months.
By then, events had turned what had been an important letter into an urgent one. At the end of August 1939, the Nazis and Soviets stunned the world by signing a war-alliance pact and proceeded to carve up Poland . That prompted Britain and France to declare war.
Szilárd went to see Sachs in late September and was horrified to discover that he still had not been able to schedule an appointment with Roosevelt. “There is a distinct possibility Sachs will be of no use to us,” Szilárd wrote to Einstein. “Wigner and I have decided to accord him ten days’ grace.” Sachs barely made the deadline. On the afternoon of Wednesday, October 11, he was ushered into the Oval Office carrying Einstein’s letter, Szilárd’s memo, and an 800-word summary he had written on his own.
The president greeted him jovially: “Alex, what are you up to?”
Sachs worried that if he simply left Einstein’s letter and the other papers with Roosevelt, they might be glanced at and then pushed aside. The only reliable way to deliver them, he decided, was to read them aloud. Standing in front of the president’s desk, he read his summation of Einstein’s letter and parts of Szilárd’s memo.
“Alex, what you are after is to see that the Nazis don’t blow us up,” the president said.
“This requires action,” Roosevelt declared to his assistant.
The following week, Einstein received a polite and formal thank-you letter from the president. “I have convened a board,” Roosevelt wrote, “to thoroughly investigate the possibilities of your suggestion regarding the element of uranium.” Still, the effort’s slow pace and meager funding prompted Szilárd and Einstein to compose a second letter urging the president to consider whether the American work was proceeding quickly enough.
Despite helping to spur Roosevelt into action, Einstein never worked directly on the bomb project. J. Edgar Hoover, the director of the FBI even back then, wrote a letter to General Sherman Miles, who initially organized the efforts, that described Einstein’s pacifist activities and suggested that he was a security risk. In the end, Einstein played only a small role in the Manhattan Project. He was asked by Vannevar Bush, one of the project’s scientific overseers, to help on a specific problem involving the separation of isotopes that shared chemical traits. Einstein was happy to comply. Drawing on his old expertise in osmosis and diffusion, he worked for two days on a process of gaseous diffusion in which uranium was converted into a gas and forced through filters.
The scientists who received Einstein’s report were impressed, and they discussed it with Bush. In order for Einstein to be more useful, they said, he should be given more information about how the isotope separation fit in with other parts of the bomb-making challenge. Bush refused. He knew that Einstein didn’t have and couldn’t get the necessary security clearance. “I wish very much that I could place the whole thing before him and take him fully into confidence,” Bush wrote, “but this is utterly impossible in view of the attitude of people here in Washington who have studied his whole history.”
Thus the scientist who had explained the need for a bomb-making project was considered too risky to be told about it.
Here's a full transcript of what Einstein sent Roosevelt:
Sir:
Some recent work by E. Fermi and L. Szilard, which has been communicated to me in manuscript, leads me to expect that the element uranium may be turned into a new and important source of energy in the immediate future. Certain aspects of the situation which has arisen seem to call for watchfulness and, if necessary, quick action on the part of the Administration. I believe therefore that it is my duty to bring to your attention the following facts and recommendations:
In the course of the last four months it has been made probable — through the work of Joliot in France as well as Fermi and Szilard in America — that it may become possible to set up a nuclear chain reaction in a large mass of uranium, by which vast amounts of power and large quantities of new radium-like elements would be generated. Now it appears almost certain that this could be achieved in the immediate future.
This new phenomenon would also lead to the construction of bombs, and it is conceivable — though much less certain — that extremely powerful bombs of a new type may thus be constructed. A single bomb of this type, carried by boat and exploded in a port, might very well destroy the whole port together with some of the surrounding territory. However, such bombs might very well prove to be too heavy for transportation by air.
The United States has only very poor ores of uranium in moderate quantities. There is some good ore in Canada and the former Czechoslovakia, while the most important source of uranium is Belgian Congo.
In view of this situation you may think it desirable to have some permanent contact maintained between the Administration and the group of physicists working on chain reactions in America. One possible way of achieving this might be for you to entrust with this task a person who has your confidence and who could perhaps serve in an inofficial capacity. His task might comprise the following:
a) to approach Government Departments, keep them informed of the further development, and put forward recommendations for Government action, giving particular attention to the problem of securing a supply of uranium ore for the United States
b) to speed up the experimental work, which is at present being carried on within the limits of the budgets of University laboratories, by providing funds, if such funds be required, through his contacts with private persons who are willing to make contributions for this cause, and perhaps also by obtaining the co-operation of industrial laboratories which have the necessary equipment.
I understand that Germany has actually stopped the sale of uranium from the Czechoslovakian mines which she has taken over. That she should have taken such early action might perhaps be understood on the ground that the son of the German Under-Secretary of State, von Weizsäcker, is attached to the Kaiser-Wilhelm-Institut in Berlin where some of the American work on uranium is now being repeated.
Yours very truly,
Albert Einstein
Albert Einstein was Offered the Presidency of Israel – He Turned it Down
Nobel Laureate Albert Einstein, though best known for his genius and the theory of relativity, was also an outspoken political activist throughout his life.
He used his fame and influence to back causes he truly believed in, denouncing Nazism in Germany, campaigning for the State of Israel, and criticizing racism in the United States.
Towards the end of his life, he was even offered the chance to become the second president of Israel but respectfully declined. The first president of Israel, Chaim Weizmann, stated that Einstein was “the greatest Jew alive” and wished him to be his successor. However Einsten, who was 73 at the time, and not even an Israeli citizen, cited old age, inexperience, and insufficient people skills as reasons why he wouldn’t be the proper choice.
Einstein during his visit to the United States.
Einstein’s involvement in politics and social causes had early beginnings. In 1919, after Einstein’s theory of relativity was confirmed, he became a well-known celebrity almost overnight.
Rather than restricting himself to only talking about science when he was interviewed, he also aired his political views.
However, The Smithsonian reports that, from the beginning, even his friends cautioned him against using his new celebrity to speak out, urging him to stop because he didn’t know what he was talking about.
Einstein was a pacifist at heart and championed many different causes. Before Hitler came to power, the physicist denounced compulsory military service in Europe as well as cautioning against anti-Semitism and the ideals of the Nazi party.
He spoke out about the racism he observed on trips to the United States and protested injustices such as the Scottsboro Boys trial, where nine black teenagers were falsely accused of raping a white woman, and eight of them were sentenced to death.
Photo of Albert Einstein and Charlie Chaplin at the Los Angeles premiere of the film City Lights. Einstein said Chaplin was the only person in Hollywood he wanted to meet.
When Hitler came to power in January of 1933, Einstein was in the United States, safe from the repercussions of being Jewish in Germany at the time, having accepted a job in California just the previous month. As it had become clearer that the Nazi party was rapidly rising to power, Einstein’s views had evolved.
Einstein with his wife Elsa.
According to The Atlantic, he came to realize that pacifism was no longer an option and the most important issue facing Europe was how to defeat Hitler, no matter the means. His outspokenness and outright criticism angered the German government, who then attacked both his science and the fact that he was Jewish.
This didn’t dampen Einstein’s fervor for speaking out against Hitler and the atrocities his government was committing. In 1939 and 1940, he even wrote to President Roosevelt, urging him to support the atomic bomb project despite the fact that Einstein was not a part of it.
Franklin Delano Roosevelt, 1933.
The scientist felt that the US needed to be able to counter Germany if they were also able to develop one.
He is said, however, to have reacted with great sadness when he learned of the atomic bomb that had been dropped on Hiroshima.
The job Einstein had originally held in California when he first arrived permanently in the US was only a temporary position, but he eventually found a job at the Institute for Advanced Study in Princeton, NJ, where he worked until his death in 1955.
Einstein, Flexner, John R. Hardin, and Herbert Maass at the laying of the Fuld Hall cornerstone, at the Institute for Advanced Study on May 22, 1939. Photo by Unknown photographer – Shelby White and Leon Levy Archives Center, Institute for Advanced Study, Princeton, NJ, USA
In Princeton at the time when Einstein moved there, churches, schools, and neighborhoods were strictly segregated.
However, he frequently visited black neighborhoods, befriending black children with candy and speaking with their parents while he went on regular walks.
Eventually, Einstein joined the American civil rights movement thanks to the connections he’d originally made during his walks in Princeton.
Thomas Mann with Albert Einstein, Princeton 1938.
He was so influential that an entire case against W.E.B. Du Bois was dropped when the judge heard that Einstein was coming to his defense.
According to National Geographic, this particular strain of his activism caused the FBI to compile a 1,427 page file on him.
Nehru and Indira Gandhi visit Einstein.
Einstein was also a significant person when it came to the creation of the State of Israel. The Guardian recounts how Israel asked Einstein’s help in convincing India to support Israel’s statehood. One Israeli statistician at the time jokingly told Zaman magazine: “He might even be able to work out the mathematics of our economy and make sense out of it.”
Although Einstein was unsuccessful, he corresponded with, and received a considered reply from, India’s prime minister at the time, Jawaharlal Nehru.
Jawaharlal Nehru, India’s First Prime Minister.
Israel did receive its statehood, and later, when the first president died in 1952, the Israeli Ambassador to the United States approached Einstein, asking if he’d be willing to serve as the president’s successor. Despite his long career of activism as a champion for social justice, Einstein declined.
Einstein was quoted as saying in response to the offer: “I am deeply moved by the offer from our State of Israel, and at once saddened and ashamed that I cannot accept it.”
Einstein’s political activism throughout his life allowed him to use his fame for good and to champion causes he truly believed in. However, he seems to also have known his limitations, turning down a position when he felt he was not the right person for the job despite being unquestionably great at other things.
Einstein's Regret
Despite time and space being relative, our ability to try is a constant.
Yesterday I took my toddler to the Einstein exhibit at the Science Museum in Jerusalem. My son was fascinated by the speed of light model, and I was stunned by the following quote from an interview with Einstein: "Had I known that the Germans would not succeed in developing an atomic bomb, I would have done nothing."
I stood spellbound as the film kept replaying Einstein expressing his profound fear and ambiguity about one of the greatest discoveries of mankind. Here was one of the most famous pacifists in history, and he had created the formula for weapons of mass destruction.
But with misty eyes, Einstein explained how sometimes a person has to create tools of war for the sake of peace. And as I ran after my toddler, who quickly lost interest in the film, I couldn't shake this image from my mind. In the last picture, I saw the genius of the 20th century with that far away look in his eyes, speaking of the unfathomable burden of responsibility that will forever haunt him.
I was impressed with the courage that type of regret demonstrates. After all, Einstein did change the history of WWII with the invention of the atomic bomb. His formulas paved the way for tremendous leaps of progress for mankind. And despite the heroic intentions, he still had regret.
It got me thinking about other levels of regret in our lives. I once read an article about a father who lost a young daughter. He wrote about how the night before she tragically died, his eight-year-old daughter had asked him to read her a bedtime story. But he was tired after a long day at work. And he had a file that his boss had asked him to finish at home. And the morning newspaper still lay untouched in his briefcase.
So he kissed his daughter good night and said, "Maybe tomorrow, sweetie. Tonight Daddy is really busy."
When his daughter died, his grief was inextricably mixed with regret for those few moments in time. Why didn't I just put down my work and read one story? All she wanted was five minutes of my time! But how could the father have known that there wouldn't be a tomorrow?
A few weeks ago my grandfather passed away. As I was leaving for the airport to go to the funeral, one of my daughters said to me, "Grandpa isn't really gone."
I was very close to my grandfather and I was having a hard time keeping my composure. "Adina, he is gone," I said as the tears rolled down my face. But my eight-year-old daughter shook her head and whispered, "Grandpa is still here. Because he's a part of you, and he's a part of me. And he always will be."
Grandpa had one of those rare souls that radiated kindness. His eyes were always filled with a smile. And anyone who knew him felt the warmth of his goodness. And Adina was right. He had given so much love and time to his family that even his great grandchildren had absorbed pieces of his beautiful soul.
A few days later, I walked through my grandparents' house, picking up photographs that told a story of a life lived with very few regrets. The house was empty, but the walls of the house still had that warm scent that had graced my childhood. Everywhere I looked I saw signs of life. A hat. A jacket. A pair of glasses next to the phone. How could Grandpa be gone? I felt the weight of air push down on me as I stood in the kitchen that had once been my haven. This was the place where chocolate-covered marshmallows had erased all troubles this was the place where the love of grandparents' had transformed a little girl's life.
And clawing its way towards me was the unwelcome visitor of regret. Maybe I could have. Maybe I should have. And I looked out at the rotting wooden deck and wondered: Did Grandpa even know how much I loved him? Will he ever know how much he is missed? This haunted me as I tried to leave, but I remembered my daughter's words as I turned the key. Grandpa knows. Of course he does.
But regret is a cunning follower, and it seems that it will always be a part of our lives. Even when we create beautiful works or discover amazing ideas, there will always be a voice that says: "If only I had known then what I know now." But we don't ever know.
Ever since I learned the Myth of Sisyphus in college, I hear that essential question over and over again in my mind: Does life have a purpose? It cannot be that we are like Sisyphus, condemned to rolling a rock up a mountain for no reason other than to watch it roll down. And push it up again. It cannot be. If we lived our lives this way then all we would have is regret.
But if we live purpose driven lives then our regret can be a tool for future greatness. Einstein couldn't predict how his discoveries would be used. And we can't see what tomorrow will bring. But we can use our talents today. We can say ‘I love you' today. We can read to our children today.
What if Einstein had done ‘nothing?' What would our world have looked like today? What if we shy away from success purely out of fear that someday we will fail? And what if we never come close to those we love because we are afraid to lose them? That is why there is an aura of courage and strength that follow in the wake of Einstein's words. The real regret would have been in not trying at all. And despite time and space being relative, our ability to try is a constant.
This article is dedicated in memory of my beloved grandfather, Aaron Yechiel ben Anshel.
BAY. PAGS' APUSH BLOG
This letter from Einstein to FDR is interesting. I wonder what Roosevelt's reaction was to the letter and if the option of using uranium-based explosives scared him or thrilled him in the eyes of changing war. Also, I was happy to read this letter because the book was saying how German scientists were working hard on new forms of weapons but this letter shows how the allies against them were making better progress.(I don't remember what page). I wonder if the outcome of the war would have changed if this leader was addressed to Hitler and the Nazis were to use atomic bombs against us?
I was extremely surprised by this letter because for as long as I can remember I thought Einstein did know that the bomb he created was going to be used to kill thousands of people, but this letter makes it seem like he was in on the whole thing. Didn't he win a Nobel Peace Prize for the atomic bomb? I, like Sarah, also wonder what would have happened if the Germans discovered the bomb power first and would they have immediately used it on the US or tried to take England first? probably England, but who knows that Hitler was crazy? Too bad our book didn't go more in depth about Einstein :(
I was actually really surprised at first when I found out that Einstein wanted an atomic bomb created. I wonder if FDR was heavily impacted by Einstein's position. I know that Einstein was and still is highly respected, but wasn't it crazy, especially in that era, to imagine creating such destruction with an atomic bomb.
Also, I was just wondering about the Nazis and how they halted the sale of Uranium when they took over Czech. Did they do that because they realized that the atomic bomb could be created with it? It's scary to think of what Hitler would have done if his scientists had discojvered how to make the bomb first. I wonder if things would have turned out differently.
As a theoretical physicist, Einstein wouldn't have been directly involved in developing anything he theorized on. His Nobel prize was won in 1921 ". in Physics "for his services to theoretical physics, and especially for his discovery of the law of the photoelectric effect".
Knowing what i know now, this is a very monumental letter in Americas history, as well as the history of the world. The development of the Atomic bomb changed the dynamics of the world, and in this letter Einstein seems to just be stumbling upon its powerful and destructive potential. In the letter he says that their discoveries may result in the creation of a catastrophic bomb, be even he couldn't predict how powerful it could be. Einstein also touches upon the fact that Germany is also trying to create such a bomb. This letter completely foreshadows the end of the war, and the future of the world.
The atomic history is full of irony. Germany never really got going on the bomb and made stupid, stupid mistakes. And of course, they didn't like Jewish physicists. Like Einstein.
USA would have had the bomb without this letter, but doubtful it would have arrived before the end of the war. Perhaps that would have been a good thing.