Dev Karıncayiyen ve Özellikleri!
Omurgalı hayvanlardan memeliler sınıfının dişsizler takımına giren karıncayiyengillerin günümüze kadar gelmiş 3 türünden en iri olanıdır. Görünüşü başka hayvanlarınkine pek benzemediği için kolaylıkla tanınabilir. Rengi gri olup, gırtlağından başlayarak omuzlarından geçen ve sırtına doğru giden, kenarları beyaz, ortası siyah bir çizgi vardır. Kılları uzun ve serttir. 65-90 cm uzunluğundaki kuyruğu büyük bir sorgucu andırır. Başı boru gibi, kulakları küçük ve yuvarlaktır. Yüzünün ön kısmı uzun ve sivri olup, ince bir ağızla son bulur. Hayvan kalem gibi ince olan dilini 60 cm kadar ileri uzatabilir. Ön ayakları güçlü bir pençe şeklindedir ve hayvan parmak eklemleriyle ayaklarının kenarlarına basarak yürür. Erginleri 18-23 kg ağırlığında, 160-210 cm uzunluğundadır. Erkekleri dişilerinden iridir. Orta ve Güney Amerika’nın bataklık bölgelerinde, nemli ormanlarında ve savanalarında yaşar.
Dişi, 190 gün süren gebelikten sonra 1,5 kg ağırlığında bir yavru doğurur. Dişi tekrar çiftleşebilecek duruma gelinceye kadar yavrusunu sırtında taşır. Toprağı kazma yeteneğine rağmen yalnız yaşar, kendine in kazmaz ve bir yerde sürekli kalmaz; daha çok rastladığı kuytu bir yerde uyur ya da başka bir hayvanın kazdığı inden yararlanır. Uyurken aldığı biçim çok ilginçtir. Burnunu göğsüne değecek kıvırır ve kuyruğu ile bütün vücudunu örter.
Issız kesimlerde gündüz daha hareketlidir; hayvanların çok olduğu kesimlerde ise gece ortaya çıkar. İyi yüzer; geniş akarsularda karşıdan karşıya geçebilir. Genellikle yavaş ve dikkatli hareket eder; bir tehlike sezince hızlı koşabilir. Dişleri olmadığı ve ağzı küçük olduğu için düşmanını ısıramaz; ancak kıstırıldığında güçlü tırnaklarıyla tehlikeli şekilde yaralar. Jagarlar bile engin bir dev karıncayiyenle kavgaya girmekten çekinirler.
Bu hayvanın başlıca besini beyaz karıncalardır. Pençeleri ile sert duvarlı karınca yuvalarını açar ve diliyle karıncaları yakalar. Dili tükürükle kaplı olduğu için yapışkandır. Görme ve işitme duyuları iyi gelişmemiştir; koku alma yeteneği ise çok keskindir. Kendi doğal ortamında yaşarken burnu yere yakın olarak ve yerde yiyecek arayarak yürür. Beyaz karıncalardan başka öteki karıncaları, ağustosböceği kurtçuklarını ve diline yapışan herhangi bir böceği de yer.
Çok oburdur. Günde 30000 beyaz karınca yediği saptanmıştır. Meyve yediği de olur. Yakalanıp değişik besin sistemine alıştırıldıktan sonra tutsak yaşayabilir. Bu durumda 19 yaşına kadar yaşayanları vardır. Birçok hayvanat bahçesi dev karıncayiyeni doyuracak kadar böcek sağlayamadığından süt, yumurta ve çiğ etten yapılmış bulamaç ya da kaba arpa unu gibi bir tahıl unu pişirilip yedirilir.
Kaynak: Hayvanlar Ansiklopedisi, Vikipedi,