Ta’dil-i erkân demek; namazın kıyam, rükû, sücud gibi her rüknünü bir sükûnet ile yerine getirmek, bu rükünleri yaparken her uzuv mutmain olup ızdıraptan hâli bulunmaktır. Namazda ta’dil-i erkân yedi yerdedir. Bunlar sırasıyla şöyledir:
1- Rükûa varınca sallantı kesilinceye kadar durmak.
2- Rükûdan doğrulunca yine sallantı kesilinceye kadar ayakta durmak.
3- Secdeye varınca tamamen vücut sallantısı kesilinceye kadar durmak.
4- İki secde arasında (celsede) sallantı bitene kadar durmak.
5- İkinci secdeye varıldığı zaman yine vücut sallanmayacak kadar durmak.
6- Ayakları yerden kesmemek. Şayet ayaklar yerden devamlı kesilecek olursa namaz bozulur, iade etmek gerekir.
7- Secde yaparken alın ile beraber burnun yere gelmesi, dizlerin ellerden önce yere inmesi, ellerin dizlerden önce yerden kesilmesi; gerek rükûa giderken, gerekse secdeye varırken ellerin dizler üzerinde gitmesi, boşlukta bırakılmaması.
Kaynak: Miftâhu’l-İrşâd
Not: Ta’dil-i erkânın hükmü vaciptır.