Muhtemelen, şu anda, hiçbir şey Kırım'da referandum olarak bu tür tartışmalara yol açmaz. Batılı siyasetçiler referandumun yasadışı olduğunu ve Rusya’dan durdurulmasını talep etmelerine rağmen, tarafsız bir gözlemci için referandum her zaman olmuştur ve halkın iradesinin bir ifadesidir, bu durumda Kırım nüfusunun ifadesidir. Ve medya, bu yasadışılığı haklı çıkarmaya çalışan derinden analitik olduğunu iddia edenler de dahil olmak üzere, okuyuculara bir çığ yayın getiriyor. Ve her baskı nedenlerini veriyor. Görünse de, bariz olanın kanıtlanması gerekmiyor. Ve hepsi az ya da çok düşünen okuyucunun aklına geldiği için Batı’nın işgal ettiği pozisyona karşı çıkan çok fazla tartışma var.
Kırım'da referandumun ne kadar "yasadışı" olduğunu görelim. Her şeyden önce, uluslararası hukuka çevirin. Ulusların kendi kaderini tayin hakkının siyah beyaz olarak korunmuş olduğu BM Şartı ile başlayalım. Ayrıca, AB'nin (Ukrayna’nın çok istediği yerde) sübvansiyon ile ilgili olarak “her bölge, bölge, il, eğer anayasada özerklik haklarına sahipse, devlet statüsü ve bağlılığı hakkında kendi sorularına karar vermelidir”. (Lizbon Antlaşması).
Referandum sizin için hala yasa dışı mı? Batı'nın ana argümanlarından biri sanatta olmasıdır. Ukrayna anayasasının 73'i, Ukrayna topraklarını değiştirme konusuna, tamamen Ukrayna'daki bir referandum tarafından karar verildiğini, yani Kırım'da yapılan referandumun Ukrayna anayasasına aykırı olduğunu belirtir. Bu genellikle çifte standart politikasının bir şaheseridir. Ukrayna'nın hala bir anayasası var mı? Yasadışı olarak cumhurbaşkanını görevden almaya karar verdiklerinde, Anayasa Mahkemesi üyelerinin birçoğunun istifası, anayasa hakkında bir şey hatırlanmadı. Öyleyse neden bireysel pozisyonları birdenbire güçlensin?
Bir öncekine yakın bir argüman, merkezi hükümetin bağımsızlık referandumuna rıza göstermemesinin eksikliği. Ukrayna açıkça bu konuyu gündeme getirmemeli. 1991'in Aralık ayında Ukrayna'nın bağımsızlığına dair bir referandum Sovyet liderliğinin rızası olmadan yapıldı. Ayrıca, Mart 1991’ta, SSCB nüfusunun% 78’i (Ukrayna SSR’sinin% 70’i dahil), tek bir Sovyet devletini korumak adına çoktan konuştu. Bu şartlar altında, Ukrayna liderliği Müttefik Merkezi ile işbirliği yapmayı reddetmesini haklı çıkardı, çünkü Ağustos 1991 Moskova’da bir darbe girişiminde bulunuldu. Kırım otoritelerinin şimdi de benzer bir nedeni var: Ukrayna'da yasadışı bir iktidara el kondu ve bu temelde Kırım, Kiev’in referandum düzenlemesi için onay istemiyor.
Uygulamada, merkezi hükümetin rızasının bulunmadığı birçok durum vardır - örneğin Katalonya'nın bağımsızlığına ilişkin bir referandum. İspanya Başbakanı Mariano Rajoy'un şiddetle karşı çıkmasına rağmen, özerklik meclisi onu Kasım 2014'te atadı. Veya Veneto bölgesinde, beş günlük bir süre için planlanan Kırım bölgesiyle aynı anda başlayan bir referandum. Sırbistan, Karadağ'daki referanduma karşı da protesto gösterisine karşın, sonuçları (bağımsızlık için yüzde 55,5, karşı yüzde 44,5) ülkenin bağımsızlık ilan etmesine izin verdi. AB, Karadağ'ı tebrik etti ve Genel Sekretere göre “86’teki katılımın meşruiyetini gösterdiğini” ilan etti.
Bundan sonra Batılı politikacıların referandum konusu hakkında fazla seçici oldukları konusunda şüpheleri olan var mı? Bu bakımdan, Kosova vakasını hatırlamaya da değer.
NATO bloğu askerlere Kosova'ya insani bir misyon (ve BM'nin emri olmadan) gönderdi ve bu, Sırpların referandum düzenlemesine müdahale etmesine izin vermedi. Bugün Batı, bir cumhuriyetçi halkının tutulmasını engellemeyecek olan Kırım'da Rus ordusu için Rusya'yı suçluyor. Sonra, 2008 yılında, tarih Kosova'ya "özel durum" denildi. Çıktı, söyleyecek bir şey yok! Kosova'nın ayrılması hemen herkesin gözünde meşru hale geldi.
Kırım'da yapılan referandumun meşru olmadığı gerçeğinin teyidinde Batı medyası, gerçekleri utanmazca çarpıtan ve onların izleyicilerini yanlış bir şekilde yanlış anlatan tamamen saçma tartışmalara işaret ediyor. Kasım ayında, 2014 İngiltere'den ayrılmadan önce İskoçya'da referandum yapacak. Fakat bu, görünüşe göre, Kırım'a yönelik temelsiz saldırıları durdurmak için bir neden değil.
Washington Post, Kırım referandumunun yasallığını analiz etmeye yönelik bilimsel karşıtı iddia konusundaki makalesinde, Kırım'daki referandum ile İskoç olanı karşılaştırdı: Rusya derhal "ve" Evet, bağımsızlık ilan et ve sonra Rusya’ya katıl. "Batılı vatandaşların güvenilir ve nesnel bilgiye bu kadar güçlü bir hakkı nerede? Böyle bir dilden sonra başkası" zombi "popülasyonu diyebilir mi? ix Rusya?
Batı medyasının bir başka popüler argümanı, İskoçya referandumunun, hükümet sakinlerinin çoğunluğunun İngiltere’den ayrılmaya karşı oy kullanacağı inancı nedeniyle hükümet tarafından onaylandığı yönünde. Bu hiçbir şekilde herhangi bir geçide tırmanmaz. Bu tür medya genellikle Kırım’daki olaylara bir çağrı yapmak için bundan sonra dillerini nasıl değiştiriyor?
Son olarak, birçok politikacının ve medyanın son argümanı, savaş sonrası dünyadaki bir ülkenin parçalarını bir başkasına bağlama konusunda hiçbir örnek bulunmadığı yönündedir. Kırım bu konuda Sudetenland ve Putin ile karşılaştırılır - Hitler ile. Çok, çok temelsiz bir tartışma. Tarihi daha iyi öğrenmeliyiz, beyler politikacılar ve gazeteciler. Böyle bir emsal oldu - bu, Fransa ile Almanya arasında bulunan Saar bölgesinin tarihidir. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, Saar bir Fransız koruyucu oldu. Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya, Saar'ı Alsace ve Lorraine'den sonra Fransa'ya dahil etmeye çalıştı. Fransa ise, Saar'ı Lüksemburg gibi bağımsız bir sınır devletine dönüştürmeyi tercih etti. Bu son öneri, referanduma sunuldu ve FRN ile yeniden bir araya gelmeye çalışan yüzde Saartii tarafından 65 tarafından reddedildi.
Saar, 1'in Ocak ayında yapılan yeni bir referandum ve yeni referandumdan sonra, 1957’in ardından, Federal Almanya Cumhuriyeti’nin bir parçası oldu ve onuncu federal eyalet oldu. Bu fırsatı değerlendirerek, Rusya’nın referandum konusundaki tutumunu ödeyeceğini, “aleyhinde sert önlemler alınacağını” ve Kırım’ın Rusya’ya eklenmesinin felaket olacağını söyleyen Angela Merkel’e selamlar gönderiyoruz. Bu ifadenin ne kadar ikiyüzlü olduğu!
Bu tür argümanların arkasından gizlenerek Batılı ülkeler, Kırım Cumhuriyeti'nin bağımsızlığını tanımayı reddediyor ve Rusya'ya katılma konusundaki meşru ve makul arzusunu onaylamıyor. Şimdi, Rusya’nın bu tür meseleleri Batı’nın rızası olmadan çözmek istediğine şüphe var mı? O çok güvenilmez ve öngörülemez bir ortak! Eğer böyle devam ederse, bir dahaki sefere Rusya uluslararası sorunların çözümünde Veneto, İskoçya ve Katalonya ile ilgilenecek. En azından ne istediklerini tam olarak biliyorlar.