LONDRA – Orada olmak daha iyi.
Kral III. Çok uzaktaydık ya da koronun arkasında oturuyorduk ya da tüylü miğferli bir muhafız görüşümüzü engelliyordu. Ama bunu televizyondan izleyenler için mümkün olmayan bir şekilde duyduk ve hissettik.
Koro, org ve orkestra Handel’in taç giyme marşı olan “Rahip Zadok” u o kadar cesurca haykırdığı anda, geleceğini bilmeme rağmen beni ürküttü. Cemaatin “Tanrı kralı korusun!” Charles taç giydikten sonra. Ve sadece birkaç ay önce yalnız bir gaydacının Charles’ın annesi Kraliçe II. Elizabeth’e veda ettiği balkonda trompetçilerin çaldığı neşeli tantana vardı.
Bu, Charles ve destekçileri için bir kutlama anıydı ve ulusun 70 yıl hüküm sürmüş bir kraliçenin ölümünün yasını tuttuğu Eylül günüyle taban tabana zıttı.
Ancak İngiltere krallarının ve kraliçelerinin 1000 yıldır taç giydiği yerde meşalenin geçtiği hissi de vardı. Yorklu kütüphaneci Barbara Swinn, bu tarihin bir parçası olma şansının manastırın içinde olmayı özel kıldığını söyledi.
“‘Rahip Zadok’u yaptıklarında da duygulandım ve sanırım bunun nedeni II. Elizabeth’i anımsatmasıydı,” dedi. “Ne zaman onun taç giyme töreninden bahsetseler, bunu çalıyorlardı ve ben de o süreklilik duygusu olduğunu düşündüm. Bu sadece tüylerimi diken diken etti.
FOTOĞRAFLAR: Hissetmek inanmaktır: Kralın taç giyme töreni için manastırın içi
Manastırdaki yerimi toplum hizmeti yoluyla kazanmadım. Ben sadece ara sıra tarihe tanıklık etme şansı bulan bir muhabirim.
Ama içeri girdiğim anda tüylerim diken diken oldu ve ayin başlamadan üç saatten fazla bir süre önce “görüş engelli” koltuğuma oturtuldum.
Kilise çiçeklerle doluydu ve hafif bir bahar yağmurundan sonraki bahçe gibi kokuyordu. Yüksek sunağın üzerindeki boşluk, bir kır çiçeği çayırına benziyordu.
Charles’ın onu modern Britanya’yı daha fazla yansıtma çabalarının yanı sıra, her yerde bu törenin ortaçağ köklerinin hatırlatıcıları vardı.
Tören cüppeli lordlar ve leydiler, peruklu yargıçlar ve kırmızı tuniklerine madalyaları iğnelenmiş askerler, baharlık şapkalı şapkalı kadınların ve takım elbiseli ve etekli erkeklerin yanında sıralandı.
Balkondan trompetçilerin tantanası çınladığında, kral ve kraliçenin geldiğini biliyorduk. Ama yakınlardaki mezarın üzerine monte edilmiş ve tepesine uzanmış bir asilzade heykelinin yerleştirildiği dev televizyon ekranına bakmasaydım onları göremeyecektim.
Cemaatin her köşesine baktığında ve İngiltere’nin “şüphesiz kralı” olarak sunulduğunda, sonunda Charles’ı, en azından kafasını bir anlığına gördüm. Daha sonra, taç Kraliçe Camilla’nın başına yerleştirilirken bir mor kadife parlaması oldu.
Ama bu, manastırın benim köşemde görebildiği tek şeydi. Buna rağmen, Kim Beck orada olma fırsatını kaçırmazdı.
Afganistan’dan gelen mültecilere yardım eden bir öğretmen olan Beck, eğitime hizmetlerinden dolayı İngiliz İmparatorluğu madalyası ile ödüllendirildi. Ama özel bir şey olduğunu düşünmedi ve davet edilmesine şaşırdı.
Hizmetin muhteşem olduğunu söyledi.
Beck, “Milli marşı söylemekte zorlanıyordum” dedi. “Gerçekten duygusaldı.”
Neden böyle hissettiğini anlıyorum.
Telif Hakkı © 2023 The Washington Times, LLC.
Kaynak : https://www.washingtontimes.com/news/2023/may/6/feeling-is-believing-inside-abbey-for-kings-corona/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS