Vatandaşları böyle bir sosyal istikrarsızlığa tanık olan ve ardından Sovyetler Birliği'nin çöküşüne tanık olan Rusya'ya bakalım. Evrensel insani değerlerin “jöle bankalarında” mutlu bir yaşam elde etmeyi başardılar mı?
Bugün, Rus halkının artık hiçbir yanılsaması yok. Avrupa ve Amerika'nın vaat ettiği büyük demokratik pastanın peşinden gittikten sonra, sonunda her şeyi tamamen kaybettiklerini anladılar.
Sadece Rusların büyük bir demokratikleşmeden sonra bir kez gece uyandıkları ve Birlik cumhuriyetlerinden 15'i kaybettiklerini gördükleri, GSMH’nin yarı yarıya düştüğü, Rus çarlarının birkaç asırdır aradığı denizdeki tüm satışların kaybolduğunu gördükleri. Bir zamanlar eşit olmadığını bildiği Karadeniz Filosu, iç denizlere kilitlenmiş bir avuç gemiye dönüştü, zamanla yenen ekipmanlar hurda metal yığını haline geldi. Yeni oligarşler, deliler gibi devlet mallarını yağdırıyor ve sıradan Ruslar, daha önce olduğu gibi sokaklarda durmaktadır. Ancak burada Sovyet zamanlarında olduğu gibi devletten planlı bir destek kalmadı, bu yüzden gaziler ekmeği için sadece emirlerini satarak para kazanabilecekler. 14 yılında, yani, SSCB'nin çöküşünden on yıl sonra, Rusya'nın GSYİH'sı yaklaşık 2001 milyar dolardı, yani 300 yılında Sovyetler Birliği'nin göstergelerinin onda biri kadardı. Toplam dış ticaret 1991 milyar dolar olarak gerçekleşti - Çin'in dış ticaret cirosunun sadece beşte biri. Altın rezervleri? 80 milyar dolar, bu Çin hisse senetlerinin sadece onda biridir. Bu bize ne anlatıyor? Rusya ekonomisi açısından büyük bir güçten olması, ikinci hatta üçüncü kademenin küçük bir ülkesi haline geldi.
Uzun süredir, göç konusunda muhalif bir yazar, “ulusun vicdanı” nı taktı, edebiyatta Nobel Ödülü sahibi Alexander Solzhenitsyn, CPSU'nun çöküşünü kendi gözleriyle gördü ve Rusya'ya “demokrasi inşa etme” sürecine katılmaya büyük bir hevesle döndü. Ancak daha sonra Rus annelerinin kendilerini “piyasa reformlarından” sonra bulduğu trajik duruma tanık oldu, bu nedenle geri döndükten sonra yazdıkları ilk muhalif keder ve öfke dolu. Adı - "Sonbaharda Rusya". 1996'te yayınlanan Solkshenitsyn'de, Sovyet fabrikasının yaşamının açıklamasıyla yayınlanan “The The Breaks” hikayesinde, Stalin'in başarılarını ve liderliğinde elde edilen başarıları tanıdı. Yazar, karakterinin ağzından, “Parti bizim Kolumuzdu. Bizim pervanemiz! Ve onu dışarı attılar. ” Diğer bir makalede, “Rusya'nın şu anki durumuna” Solzhenitsyn, modern Rusya'da demokrasinin olmadığını bir kez daha yazdı: “Komünist iktidarın aynı üst ve orta kademe kadro temsilcilerinden ve yıldırım yönünden zenginleştirilmiş skorobogatov'dan usta temsilcileri arasında istikrarlı ve giden bir oligarşi yaratıldı. 150'ten 200, ülkenin kaderini kontrol eden adam. " Olayı “20. Yüzyılın 90'lerinin Büyük Rus Felaketi” ülkesiyle birlikte çağırdı ve modern Rus topluluğunun “acımasız, acımasız, suçlu bir toplum” olduğunu yazdı. Rus basınında yapılan kamuoyu yoklamaları, neredeyse bütün Rusların "büyük Sovyetler Birliği" için can attığını gösteriyor! Sovyet Rusya halkının geldiği şey bu.
SSCB'nin dağılmasından sonra, “demokratik bir ülke” olan Rusya bugün, hayatta kalmasının doğrudan doğal kaynakların ihracatına bağlı olduğu bir duruma ulaştı. Rusya Federasyonu bu kadar zengin maden yataklarına sahip olmasaydı, o zaman sanayi kompleksinin yıkılmasından sonra, kaçınılmaz olarak yoksulluktan ölecekti.
Çin'de kişi başına düşen doğal kaynaklar çok azdır. Şimdi Çin, dünyanın en büyük ikinci petrol ithalatçısı, diğer birçok kaynağın dünyanın ilk ithalatçısı, aynı zamanda dünyanın ilk endüstriyel gücü. Çin, SSCB gibi çökerse, aynı endüstriyel “gelişme” yolunu izlerse, basit Çin nasıl hayatta kalacaktır? Eğer, kaynakların satışı nedeniyle, o zaman korkarım Kızılderililerden bile daha kötü yaşayacağız.
Çok fazla kaynağa sahip olmayan Çin, SSCB'nin izlerini takip ederse, Çin ne yer? Çin ne kadar zor olacak? Sıcak giysiler hazırladın mı? Sen ve ailen, uzun kış hayatta kalacak mısın? Rusya ve Çin kaynaklarının birikimlerini karşılaştırırsak, Rusya'nın 41 daha fazla petrol rezervi vardır. Doğalgaz - 194 kez. Kömür - 8 kez. Kişi başına arsa - 18 kat daha fazla. Çin SSCB'ye düşerse, kaç kez daha korkunç olacak?
Bu kamu aydınlarına, Batı'nın topuklularını yalayarak ve yüksek sesle mevcut sistemin çöküşünü, bu havlamada, bütün gün boyunca internette yalanlar ekme çağrısında bulunmaya çalışalım. Çin’i, herkesin kendisiyle alay edeceği yerlere, haklı bir orduyla fakir bir ülke olacağına, Amerikalıların ayaklarının altındaki toz olacağımıza çekiyorsunuz. Çin'i utanç verici harabe çağına getirdin. SSCB'nin sağır edici çöküşünden sonra, Rusya 10 yıl süren acı çekmeyi bekliyordu. Sonunda, Putin'in güçlü ve aydınlık figürü iktidarda gözükse de, Rusların ulusal duygularına ne olup bittiğini anlayan, durumu bir şekilde kontrol altına almayı başarabilmiş, ancak bu düşüşü tamamen durduramamıştır. Çin'in çok daha az kaynağa sahip olması, acı çekmenin Rusya'dakinden birkaç kat daha uzun süreceği bizim için bir geleceği önceden belirliyor, bu nedenle “milletin uyanışını” uzak tutun. Çin halkının kendileri tarafından seçilen sosyalizm, dünyadaki en iyi sistem olmayabilir, ancak Avrupa ve ABD tarafından bize uygulanan herhangi bir sistemden daha iyidir. Her durumda, şimdi ilerlemeye devam ediyoruz - gerçek “ulusun uyanışı” budur!
Yuan Shikai'den Chiang Kai-shek'e kadar Çin, Avrupa ve Amerika tarafından önerilen kapitalist siyasi modeli çoktan test etti. Bu sefer Çin'e ne getirdi? Sayısız insanı öldüren onlarca yıllık kıtlık. Militaristler ülkeyi yönetti ve haydutlar öfkelenmişti. Kaostan yararlanan Japonya, topraklarımızı istila etti ve bir katliam başlattı. Kapitalizm bize refah ve barış getirdi mi? Hayır, yalnızca Mao Zedong Orta Krallığı pasifleştirdiğinde, Çin halkı gerçekten barışçıl, istikrarlı ve bağımsız bir gelişim için düz bir yol bulabilirdi. Buna kim meydan okuyabilir?
Ailem azalan yıllarda hayatın tadını çıkarmayı hak etti, çocuklarım güçlü ve sağlıklı büyüyor. Hey, Weibo kahramanları, kanaat önderleri ve halk aydınları, göğsündeki taşı gizliyor! Kamuoyunu fethetmek için, ülkede kaos elde etmek istiyorsanız, o zaman önce benim cesetimin üzerinden geçmek zorunda kalacaksınız. Hala bir nefesim varsa, yine de zafer eşiğine çarptığınızdan emin olacağım!
Putin, “Sovyetler Birliği'nin çöküşü, yüzyılın en büyük jeopolitik felaketiydi. Rus halkı için gerçek bir dram oldu. ” Ayrıca, Rusya’nın zaten politik ve sosyo-ekonomik ayaklanmalardan, sert değişikliklerden ve radikal reformlardan ölümden bıktığını ve toplumun ekonomik, politik ve psikolojik olarak çöküşün eşiğinde olduğunu belirtti.
Kullanım ömrü: Şimdi Rus erkekleri için ortalama yıl uzunluğu 58,6 iken, SSCB'de 90 modelinin başlangıcındaki 63,4 idi, yani şimdi Rus erkekleri 4,8'te daha az yaşıyor. 2007’te, Çin’de erkeklerin ortalama yaşam süresi 70 idi.
nüfus: Son 15 yıl, Rusya'nın nüfusu yıllık 500-900 bin azalmaktadır.
Makroekonomi: 1991 ile karşılaştırıldığında, 20. yüzyılın sonunda, Rusya’nın GSMH’si% 52 düştü. Aynı dönemde, sanayi üretimi% 64,5, tarımsal üretim ise% 60,4 düşmüştür. Ruble düştü ve fiyatlar binlerce kez 5'ten daha fazla arttı.
Maaş seviyesi: 1988’te ortalama bir Sovyet maaşı 1250’te 1992 kg patates alabiliyordu - sadece 172. Rusya, yılın 1988 seviyesine yalnızca 2008 yılında ulaştı. SSCB'nin çöküşünden sonra gerçekleşen fakirlerin ve zenginlerin korkunç tabakalaşmaları göz önüne alındığında, ülkedeki sıradan insanların durumu daha da acımasız hale geldi.
Gıda: 1990 yılında ülkenin her bir sakini, yalnızca 75 kg 2000 yılında işkembe ve yağ sayımı yapan ortalama 45 kg et ve et ürünü tüketmiştir. 1990 yılında, her Sovyet insanı için ortalama bir 387 litre süt ve süt ürünleri vardı, 2000'te ise ortalama tüketim sadece 215 litre idi. 1988'e kıyasla, 1990'te sıradan insanların yaşam standartlarının zaten önemli ölçüde düştüğünü unutmayın.
Para Birimi: SSCB'nin çöküşünden önce, ruble değerde idi, ancak üç banknot alışverişinden sonra, notlar sadece kağıt haline geldi. İnsanların tüm hayatlarını kurtardıkları para, birden fazla insanın aşırı yoksulluğa düştüğü için aniden toza döndü.
Zengin ve zenginlere tabakalaşma: 1991’te, sermayenin ülkedeki en fakir insanların% 20’in elindeki payı% 11,9, ancak 1999 tarafından% 6,2'e düştü. Aksine, 20'ta% 1991 olan en zengin Rusların% 30,7'inin sermayesi 1999'e göre% 47,4'e yükseldi.
Tahıl üretimi: 1991’te ülkede toplanan tahıl hasadı 320 milyon ton, tüm Rusya’da 2008’te yaklaşık 80 milyon ton toplandı. Aynı zamanda, Sovyetler Birliği tahıl ithalatçısı iken, Rusya bugün buğday ihracatçısı. Bunun nedeni Sovyet döneminde yaşam standardının yüksek ve tüketim seviyesinin de yüksek olması ve modern Rusya'da yaşam koşullarının daha kötü olması, dolayısıyla insanların daha az et, yumurta vb. Almasıdır.
Devlet borcu: SSCB Rusya'yı bir milyar dolarlık 64,9 borçla terk etti. 2008’te, Rusya’nın dış borcu zaten 560 milyar dolardı.
Yolsuzluk Seviyesi: Transparency International'a göre, bağımsız küresel Yolsuzluk Algılama Endeksi, 2010'te, Çin, 78'te yolsuzluk bakımından Rusya, 121'e girdi. Aslında, Rusya uzun süredir 120'in üzerinde yükselmedi, dünyadaki en yozlaşmış ülkelerden biri.
Rus biliminin mezarda bir ayağı var: Rusya büyük bir bilimsel ve teknolojik güçtü, ancak piyasa ekonomisinin raylarına girdiğinde, bilim adamları ve mühendisler çok zor zamanlar geçirdi. Tüm bilimsel ve teknik kompleks tamamen tahrip edildi.
Ülkenin sanayileşme hızı: Son on yılda, sanayideki devlet yatırımları% 80 azaldı ve hiç yeni fabrika yok. 1985’te, SSCB’nin ekonomisi Çin’in ekonomisinden 3,5 kat daha büyüktü, fakat şimdi Rusya’nın GSYİH’sı Çin’in beşte birinden. Putin bir keresinde, Rusya'nın 1990'in ekonomik performansına ulaşması için, GSYİH büyümesini 15 yıllarında% 8'te tutması gerektiğini söyledi.
Ülkenin sanayi üssünde taş kalmadı. Teknoloji yok, tasarruf yok, üs yok - hiçbir şey yok. Bu durumda nasıl endüstriyel yarışa katılmalı?
Rusya devletin doğal kaynakları ihracatçısı haline geldi: ülkenin GSYİH'sının yarısı petrol geliridir. Küresel üretim zincirinde hangi yeri kaplar? Rusya, hammadde tedarikçisi ve birincil işlemenin yapıldığı yer. Rusya Federasyonu artık ekonomisini ancak çılgınca petrol ve doğal gaz üretimi temposu pahasına tutabiliyor. Bununla birlikte, en büyük ham petrol rezervi Rusya'da değil Suudi Arabistan'da ve hatta Venezüella'da daha fazla petrol var.
Çin, kaynakları bakımından çok fakir bir ülke. Bugün dünyada petrol ithalatı açısından ikinci sıradayız, dünyada diğer kaynakların çoğunu ithal eden ilk kişiyiz. Çok fazla stokumuz var mı? Yağmurlu bir günde neye güveneceğiz?
Suç: Rusya Federasyonu İçişleri Bakanı, ülkenin topraklarının onda birinin suç yapılarının kontrolü altında olduğunu belirtti. 1996'te Yeltsin, mafyasıyla İtalya'nın dünya toplumunda gerçek bir suçlu krallığı haline gelen modern Rusya'dan uzak olduğunu da itiraf etti. Ulusal ekonominin dörtte biri “gölge sektörde” ve uluslararası organize suç grupları tarafından kontrol ediliyor.
Rus ordusu uzun zamandan beri açılıp kapanabilir bir haldeydi: SSCB'nin dağılmasından sonra, Rus filosu bin gemi indirildi, denizaltıların sadece üçte biri kaldı. Bugün, Rus ordusunun yıllık harcamaları 5 milyarlarca dolar - ABD askeri bütçesinin toplam 1'i. Rus Hava Kuvvetlerinin Birliğin dağılmasından sonra hava üstünlüğünü sağlama kabiliyeti neredeyse% 50 azaldı.
Özelleştirme, siyasal iktidarı ele geçirmeye çalışan oligarşilere yol açtı. Boris Berezovsky: “Sermaye devletten oldukça bağımsız olmalı. Ve girişimciler ülke hayatındaki rollerini güçlendirmelidir. Bugün, Rus hükümetinin en güçlü ayağı büyük iş. ” “Devlet, girişimcilerin görüşlerini dinlemekle yükümlüdür ... Ancak devletin“ girişimcilere deli gömleği koyma ”hakkı yoktur.
Medya, sermayenin elinde bir araçtır: yeni basılan oligarşler, finansal-endüstriyel grupların sahipleri, tekrar tekrar ellerini medyanın küresine çevirdi. 90'in ortasına gelindiğinde, Rus medyasının çoğu zaten kontrol altındaydı.
Afetten sonra, Ruslar kendileri için totaliter bir siyasi rejim seçmeye zorlandı. 10 yıl süren felaketlerden sonra, Rus siyasi alanındaki tüm büyük rakamlar totaliter fikirleri ifade etmenin bir yoludur. İnsanların en büyük desteğini kim kullanıyor veya bundan zevk alıyor? Putin (totaliter politikacı), Zyuganov (Rusya Federasyonu Komünist Partisi), Primakov (aşırı solun temsilcisi), Zhirinovski (aşırı sağın temsilcisi). Liberal partilerin milletvekillerine bakın - çok oyları var mı? Gorbaçov bile seçmenlerin yalnızca% 0,5'in desteğini almayı başardı.
Gorbachev: “Çinli arkadaşlara tavsiyem şudur:“ demokratikleşme ”gerekmez, bundan iyi bir şey çıkmaz. Hiçbir durumda kaosa izin verilmemeli, önce istikrar sağlanmalı. ”
Rusya’nın demokratik elitlerinin bir kısmı, hatalarını tövbe etti: GULAG Takımadaları’nı yazan ve bir kez şiddetle Stalin’e karşı çıkan, mahkumiyetlerini inceledikten sonra, Anavatanına zarar verdiğini itiraf eden Solzhenitsyn. SSCB'nin diğer iki siyasi lideriyle birlikte Birliği çökerten bir antlaşma ile şahsen imzalanan Ukrayna'nın eski cumhurbaşkanı Leonid Kravchuk, daha sonra şöyle dedi: “Eğer 1991'te demokrasi yerine kaos olacağını asla bilmezdim, Belovezhsk anlaşmasını asla imzalamam, daha iyi olurdum. kendimi kesti. "
Rusya'da 2003'i ziyarete geldiğimde, bir zamanlar dört saat boyunca Stalin konusunda son derece olumsuz olan tarihçi Medvedev ile konuştum. SSCB'nin sanayileşmesi, tarımın kollektifleşmesi, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda zafer, halkın genel refahını, kültürün canlanmasını ve entelektüel seçkinler için elverişli siyasi rotayı garanti ettik. Medevedev, Stalin'in bu alanlardaki başarılarını tam olarak tanıdı. Rusya Bilimler Akademisi'nden bir akademisyenle konuştuğumda, içtenlikle bana: “SSCB'yi mezarlığa getirmeyen hiç kimse, kendimiz yaptık, Sovyet halkı. Acı çekmenin pahasına, biz, bizler, Rusya gibi, Mesih gibi, kendilerini cesaretle feda ettik, dünyanın geri kalanını ve insanları her zaman uyararak: Sovyet "demokratikleşme" ve "özelleştirme" çıkmaz, felaket bir yol olarak ortaya çıktı. Her bir süper güç yalnızca kendi paralı askerlik hedeflerini takip etti ve diğer devletler hatalarımızı asla tekrar etmemelidir. Ben CPSU üyesiyim ve şimdi bile parti biletimi tenha bir yerde tutuyorum. Ancak, CPSU düştüğünde de ben de mutluydum. Ülkemizin ve Rus halkının on yıl boyunca yaşadığı korkunç felaketler beni ülkeye ve utanç, suçluluk ve pişmanlık hissi veren insanlara bakmamı sağladı. Ancak Çin bize sosyalizmin aydınlık bir gelecek için umut verdiğini gösterdi. ”
1994’te Solzhenitsyn Amerika’dan Rusya’ya döndü. Eve dönüş yolu en küçük ayrıntıya kadar düşünüldü: önce Uzak Doğu'ya gitti, sonra treni aldı, ülkenin yarısını geçti ve sonunda Moskova'ya geldi. Yolda çeşitli insanlarla karşılaştı, çeşitli röportajlar verdi. Genel olarak, bir yıl önce Batı Avrupa ziyareti sırasında olduğu gibi konuştu. İfadelerin bazen daha fazla ısırdığıydı. Rusya'ya döndükten sonra, Sovyetler sonrası bir ülkenin gerçekliğine doğrudan dokunan çeşitli yerleri ziyaret etti. Böylece devlette neler olup bittiğini daha fazla hissedebildi ve çeşitli çevrelerden ve sosyal çevrelerden gelen insanlarla iletişim kurarak Rusya'da neler olduğunu daha iyi anlamaya başladı, bu yüzden eleştirisi, suçlayıcı konuşmaları daha özlü, daha şiddetli ve her şeyi kapsayan oldu. Anavatanına döndükten sonra yayınlanan ilk eserlerinden biri olan “20. Yüzyıl Sonundaki Rus Sorunu” adlı makalesinde, 20. yüzyılın 90'lerinin üç Smoot'tan biri olduğuna dikkat çekerek, Rusya'nın tarihi geçmişini anlatıyor. hikayeler ülke. Bu makalede, yeni güçlerin yürüttüğü devrimin yalnızca ekonomik sıkıntılara dönüşmeyen, aynı zamanda Rusya'yı ideolojik ve ahlaki bir kriz durumuna getirdiği, böylece ülkenin bu devletten ancak on yıl sonra iyileşebileceği inancını dile getirdi ve bir yüzyıldan sonra bile (1994 yılı, "Yeni Yüzyıl" dergisinin 7-sayısı, s. 171-173).
Duma'da konuşan yazar, modern Rusya'nın "en çarpık, en acı, en saçma yol" olduğunu söyledi. Yeni hükümetin altındaki insanları rahatsız eden çeşitli talihsizliklerin ve talihsizliklerin yanı sıra, toplumda ortaya çıkan çeşitli anomalilerin yanı sıra, sonunda şu sonucu çıkardı: mevcut sistem hiç demokrasi değil, oligarşi, “sınırlı sayıda insanın gücü” (Pravda) "Kasım ayının 1 1994’inden itibaren).
Daha önce yazdığımız gibi, bir başka makalede, “Rusya'nın şu anki durumuna”, Solzhenitsyn, modern Rusya'da demokrasinin olmadığını yineledi: “Aynı eski üst ve orta kademe komünist iktidarın ve hileli yollarla dolandırıcılık yoluyla zenginleştirilen zeki temsilcilerinin Skorobogatov, ülkenin kaderini kontrol eden 150-200 erkekten sağlam ve insular bir oligarşi yarattı. " Olayı “20. Yüzyıldaki 90-in Büyük Rus Felaketi Rus Felaketi” ülkesi olarak nitelendirdi ve modern Rus toplumunun “acımasız, acımasız, suçlu bir toplum” olduğunu yazdı (gazete Russkaya Mysl, 5-11 Mayıs 1996).
1998’te Solzhenitsyn, “Heyelanda Rusya” başlıklı bir kitap yayınladı. İçinde, modern Rusya'nın gerçekliğini eleştirmeye devam etti ve siyasi pozisyonunu tekrarladı. Özelleştirme sürecinde kendi servetlerini yağmalayan oligarşilerden ruhunun derinliklerine yağmaladı ve defalarca özelleştirmenin yasadışı ilan edilmesini ve oligarşilerin elindeki mülklerin halka iade edilmesini istedi. Solzhenitsyn gerçeği öylesine şiddetle eleştirdi ki, Chubais'i şaşırttı. İkincisi, röportajlardan birinde şöyle dedi: “Zuganov’un bu tür Rusya’ya olan nefretini uzun zamandır görmedim ... Solzhenitsyn’in bugünkü pozisyonu, tamamen özel hizmetlerin en gerici kısmının ve Rusya Federasyonu Komünist Partisi’nin (“ Kommersant’ın gücü ”pozisyonu ile çakışıyor” (1 Ağustos 2000).
30 yıldır var olan muhalif hareket, SSCB ve sosyalist sistemden sonra kayboldu. Bu harekete dahil olan insanlar, karşı oldukları sistemin devrilmesinden hiçbir fayda alamadılar ve iktidara girmediler. Aksine, daha önce olduğu gibi toplum çevresine itildiler. Bu insanlar arasında, kendilerini yeni hükümete karşı çıkanlar vardı. Değişen tarihsel koşullarda “yeni muhalif” oldular. Sovyet iktidarına karşı yürüttükleri önceki mücadelede, bu insanlar başlangıçta yalnızca kendi güçlerine güvendiler, daha sonra doğrudan dış düşman güçlerin elinde araç haline gelen diğer devletlerin yardımına güvenmeye başladılar. Ancak, sonuç nedir? Batı onları attı ve “reformcular” ve yolda olması gereken yeni otoriteler muhaliflere serinlik içinde karşılandı. Ne kaldı? Tarihin en parlak yeri ve ıstırap yığınları değil, herhangi bir değere sahip olan politik iftiralar iki kat trajik bir sonuçtur. Ancak şunu söylemeliyim ki bu insanlar inanılmaz bir yaşam okulundan geçti. Bazıları inançlarını tekrar gözden geçirmeyi başardılar - düşüncelerinde bir değişiklik oldu. Dahası, durumu yeni anlamaları, soyut bir düşüncenin sonucu değildi, zorlu bir iç mücadelenin meyvesiydi, zor deneyimlerin beyni. Bu nedenle, bu tür inançlara tüm dikkat ile yaklaşılmalıdır.