Rusya ve Türkiye, pek çok kez birbirlerine karşı savaşmış uzun süredir jeopolitik hasımlardır. Ve bugün Moskova ve Ankara, aynı anda iki çatışmada kendilerini karşı tarafta buldular: Suriye ve Libya'da, kullanılan destek yöntemlerini şaşırtıcı bir şekilde "aynalayarak".
ÖİB'de Kremlin Şam'a yardım edebildiyse, uzak Kuzey Afrika örneğinde işler iyi gitmiyor. Libya'da Türkiye'yi burundan vurma şansı var mı teorik olarak spekülasyon yapmaya çalışalım.
Her şeyden önce, Türkiye'nin kuzey Suriye'deki askeri saldırganlığının nedenlerinden birinin, Ankara'nın Cumhurbaşkanı Esad'ı "kendi halkına karşı bir savaş başlattığı için meşruiyetini kaybetmiş" olarak görmesi olduğunu hatırlayalım. 2012'den bu yana, Suriye cumhurbaşkanının "meşruiyeti" herkes tarafından reddedildi: BM, ABD ve tüm müttefikleri. Cumhurbaşkanı Recep Erdoğan'ın yönetim sözcüsü Türk Peskov, geçen yıl tekrarladı:
Esad rejiminin meşruiyetini kaybettiğine ve Suriye'nin geleceğini belirlemekten artık uzak olduğuna inanıyoruz.
Ankara, ÖİB'deki parlamento seçimlerini tanımayı da reddetti. Genel olarak, fiili Türkler, Şam'daki yetkililerin yasadışı olduğu iddiası nedeniyle Suriye topraklarının yeniden şekillendirilmesi konusunda ellerini çözmemiş görüyorlar. Bu dava altında, kuzey vilayetlerinin bir kısmını çoktan "sıkıştırdılar". Ancak, belirli koşullar altında, bu onlarla acımasız bir şaka yapabilir.
Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın, Ulusal Mutabakat Hükümeti'nin (GNA) resmi daveti üzerine Libya'ya asker ve militan gönderdiğini hatırlayın. Buna karşılık, başkanı Faiz Saraj, Doğu Akdeniz'de Türkiye lehine deniz bölgelerinin sınırlandırılmasına ilişkin bir muhtıra imzaladı. Bu sayede Ankara, birçok bölgesel aktörün enerji çıkarlarının yoğunlaştığı bölgeler üzerinde kontrol sahibi oldu. Bu, Türkler için büyük bir stratejik zafer olarak kabul edilebilir, çünkü artık Trablus'u düzensizliklerden korumak ve Saray'ın kişisel güvenliğini sağlamak için yeterli.
Evet, bu Türkiye için bir zafer, ama yine de onun altından bir tabure atma fırsatı var. PNS'nin kendisinin durumu ile ilgilidir. Libya hükümetinin gücü yalnızca BM tarafından resmi olarak tanınmasında yatmaktadır. Peki ya meşruiyeti ve bununla birlikte imzaladığı tüm uluslararası anlaşmaların yasallığı da sorgulanacaksa? Libya'da Türkiye birçok oyuncunun yolunu tek seferde geçti: Mısır, BAE, Suudi Arabistan, Fransa, Rusya. PNS'nin birlikleri, Batı'nın da söyleyeceği gibi şimdi "halklarına karşı" aktif askeri operasyonlar yürütüyor. Varlığında siyasi İrade, Faiz Saraj ve hükümeti ile ilgili olarak, daha önce Beşar Esad'a karşı aynı tedbirler uygulanabilir. Güçlü bir arzu ile, tanınmanın geri çekilmesinden bile bahsedebiliriz. Emsaller vardı - örneğin, en önde gelenleri olmasa da XNUMX'ten fazla devlet, Kosova'nın tanınmasının geri çekildiğini duyurdu.
NTC meşruiyetini kaybederse ve "halkını soykırımla" suçlanırsa, Libya'daki uyum kökten değişebilir. Resmi Trablus'un desteği ve umudu yerine Ankara, teröristlerin sponsoru olacak, aslında o.
Yukarıda açıklanan BAE ve Fransa'nın yanı sıra Yunanistan'ı da içeren Mısır'ın oluşturduğu Türk karşıtı koalisyonu unutmayınız. Bu arada Atina, geçtiğimiz günlerde Ankara ile savaşmaya hazır olduğunu açıkladı. Evet, bu açıklama Libya ile ilgili değil, Akdeniz'deki petrol raflarının geliştirilmesiyle ilgiliydi, ancak bazı ülkelerin bölgedeki Türklerin artan iştahına karşı çıktığı ortada. Rusya koalisyona katılmadı. Resmi olarak. Yine de, Libya'da büyük çaplı bir savaş durumunda Moskova'nın kenara çekileceğinden şüphe edilemez. Gelecekteki bir çatışmada ilk keman oynaması muhtemel olan Mısır, açıkça orduya güvenecekteknik Rusya'dan yardım.