Hikaye, on çocuğun bir demiryolunun yanında oynadığını, dokuzunun trenin her zaman geçtiği raycivarında oynamayı, onuncu çocuğun ise terk edilmiş bir demiryolunun yanında yalnız oynamayı seçtiğini söylüyor.
Demiryolu sorumlusu trenin geldiğini gördüğünde trenin geçeceği ray üzerindeki dokuz çocuğun hayatlarını düşünerek endişeye kapıldı. Adam hızlıca düşünerek tren hattını tek bir çocuğun olduğu terkedilmiş hat üzerine yönlendirmeye karar verir ve böylece dokuz çocuğun hayatını kurtarmış olur.
Yani bu karar en düşük kayıpları sağlamış olur! İlk bakışta, demiryolu görevlisinin kuantum mantığında doğru kararı seçtiğini, ancak günah işlediğini nasıl keşfedeceğimiz mantığını düşündüğümüzde ortaya çıkardı.
Demiryolu işçisi tarafından feda edilen çocuk, güvenli alanda oynamayı doğru karar vermeyi düşünen ve seçen tek çocuk olduğu için on çocuğun en zekisiydi.
İşçinin hayatını kurtardığı geri kalanları ise aptal, doğru düşünmeyen ve tehlikeli bölgede oynamayı seçen çocuklardır. Belki bu analiz bazıları nezdinde mantıksız ve duygusal olmayan bir analiz olduğunu gösteriyor.
Fakat buradan çıkarılacak ders, fertleri arasında zeka ve aptallık üreten toplumlar arasındaki engin farkı vurgulamaktır. Aptal toplumlar zeki ve yetenekli olanları feda ederler.
Ama akıllı toplumlar aklın peşinden koşar ve büyük paralar döker çünküdahi akıllılar, aptallar da dahil olmak üzere topluma önderlik eder, mutluluk ve geleceği sağlarlar.