Geç diskinezi, yüz buruşturma, dil çıkarma, ağız şapırdatma, dudak büzme ve hızlı göz kırpma gibi tekrarlayan, istemsiz, amaçsız hareketlerle tanımlanır. Hızlı uzuv hareketleri de oluşabilir. Parmak hareketlerinde de bozulma görülebilir. Karşılaştırma yapmak gerekirse, Parkinson hastaları hareket etmekte zorlanır, geç diskinezi hastalarıysa hareket etmemekte zorlanır.
Diğer yakından ilişkili nörolojik bozukluklar geç diskinezinin türevleri olarak kabul edilmiştir. Geç distoni standart distoniye benzer ama kalıcıdır. Geç akatizi, iç gerilim ve kaygı gibi acı veren duygular ve vücudu hareket ettirmek için zorlayıcı bir dürtü içerir. Aşırı durumlarda birey içsel bir işkence yaşar ve artık sabit olarak oturamaz. Geç tourettizm yakından, Tourette sendromuna benzeyen bir tik bozukluğudur, bu ikisi bazen o kadar benzeşir ki, sadece başlangıç aşamalarındaki detaylarla ayırt edilebilirler. Nadir bir bozukluk olan geç (tardif) miyoklonus, yüz, boyun, gövde ve uzuvlarda kısa ani kas hareketleri olarak ortaya çıkar.
Geç diskinezi sıklıkla nörolojik bir bozukluk olarak değil, zihinsel bir hastalık olarak yanlış teşhis edilir ve sonuç olarak hastalara, daha şiddetli ve engelleyici bir vaka gelişmesi olasılığını güçlendiren nöroleptik ilaçlar reçete edilir. Bu gibi durumlarda, bozukluğun belirtilerini doğru tanımlamak ve nöroleptik tedaviyi bir an önce durdurmak kritik öneme sahiptir. Nöroleptik ilaçlar, neden oldukları gerçek belirtileri bastırma eğilimindedir, bu yüzden bozukluğun tanımlanmasını daha da zorlaştırırlar. İlaç kullanımı azaltıldığı ya da bırakıldığı zaman belirtiler aniden patlak verebilir. Doktorlar nöroleptiklerin kullanımını sınırlamakta çok dikkatli olmalı ve hastaları, anormal hareketlerin belirtileri için periyodik olarak iyice muayene etmelidir. Doktorlar hastaları ve ailelerini geç diskinezinin tehlikeleri hakkında eğitmelidir.