Bir Saskatchewan sanat galerisi, çalınan bir heykelin Hindistan’a iade edilmesinin ardından koleksiyonundaki 2.000 parçayı araştırıyor.
CBC News’e yakın zamanda, adaşı Norman’ın yaşadığı Regina’nın MacKenzie Sanat Galerisi’nin bodrum katına erişim izni verildi. MacKenzie’nin günlükleri ve kayıtları saklanır. MacKenzie’nin Hint heykelini hırsızlığını en ince ayrıntısına kadar anlatıyorlar, ancak bununla birlikte Çin, Suriye ve diğer yerlerden aldığı öteki parçalar hakkında da sorular soruyorlar.
Kuzey Amerika ve Avrupa’daki galeriler ve müzeler, öteki ülkelerden yağmalanan parçaları iade etme talepleriyle aleyhinde karşıya. . Bazıları, MacKenzie gibi isimlerin bu binalarda kalması gerekip gerekmediğini tartışmanın da zamanının geldiğini söylüyor.
“Kurumlar – lokal, taşralı, milli – tümü bir sömürge anlatısı yarattı. Anlatı bir yenilgiydi. Ontario Sanat ve Tasarım Koleji’nde (OCAD) Kanada araştırma başkanı ve Wapatah Yerli Görsel Veri Merkezi direktörü Gerald McMaster, bu bir sömürge hikayesi” dedi.
“Hesaplamanın geldiğini düşünüyorum. .”
Yüzlerce kişi Annapurna heykelinin dönüşünü bakmak için geçen ay bir törene katıldı.
(Press Trust of India)
MacKenzie galerisinin CEO’su John Hampton kısa vakit önce CBC News’e “Vault” yazar bir bodrum kapısına değin eşlik etti ve girmeden önce bir dizi güvenlik kodunu tuşladı. Mavi lateks eldivenler giydikten daha sonra Hampton, MacKenzie’nin 1913 dünya gezilerine ait dikte edilmiş orijinal defterlerinin bulunduğu bir çekmeceyi açtı.
MacKenzie yıllar önce Ontario’dan Regina’ya taşınmış ve başarılı bir hukuk bürosu kurmuştu. Gelişen sanat koleksiyonu, Kanada tarihinin en ölümcül kasırgası olan ve 28 kişinin ölümüne niçin olan 1912 Regina Cyclone esnasında hemen hemen en ince ayrıntısına kadar yok edildi.
MacKenzie ve eşi, ardından, yerini edinmek ve için iki dünya turunun ilkine başladı. büyük, siyah deri ciltli kitabı açtı ve her bir parçanın resim ve açıklamalarının olduğu sayfalarca gezindi. Hint heykelinin hikayesini içeriyordu.
MacKenzie döndükten daha sonra bir noktada hikayeyi dikte etmişti: O ve rehberi, o zamanlar Benares olarak adlandırılan kutsal Varanasi şehrinde Ganj Nehri’nde kürek çekiyorlardı. bir Hindu tapınağına rastladılar.
Kırmızı sıvıyla doymuş bir havuzun kenarında üç taş heykel gördü.
2010 tarihli bir makalesinde, MacKenzie’nin ‘başkalarının onun zevkine, zenginliğine ve sosyal konumuna hayran kalmasını dilediğini’ yazdı. (Gail Chin göre gönderildi)
MacKenzie orada heykellerden birini çalmayı kabul eden bir adamla konuştu. O gecenin ilerleyen saatlerinde adam üçünü de MacKenzie’nin otel odasına getirdi.
MacKenzie, bunun “fazla önemli bir kabahat” olduğunu ve “başının belaya girebileceğini” bildiği için yalnızca bir tane alacağını söyledi. Üçünü de kaçırmaya çalışırsa İngiliz sömürge hükümetiyle. MacKenzie, adama olay yerine geri dönmesini ve diğer iki heykeli geri koymasını söyledi.
Lakin üçüncü heykeli (tanrıça Annapurna’yı tanım eden) evine, Saskatchewan’a geri götürdü ve burada 108 sene kaldı.< /p>
Defter defteri girişinde, diğerlerinde olduğu gibi, MacKenzie nadir görülen dini eseri ortaya çıkarmaktan gurur duyuyor.
“İnsanların taptığını gördüğüm idol bu… ve iyi bir idol MacKenzie, daha yoksul sınıflar tarafından kullanılan idol türünün bir örneği” dedi.
İki sene önce, Winnipeg’li artist Divya Mehra’yı ziyaret ederken, başlangıçta hatalı etiketlendiği için heykelle ilgili sorular yöneltti. Galeri yetkilileri araştırdı, heykelin Varanasi halkına ait olduğu sonucuna vardı ve gönüllü olarak iade etti.
Geçen ay dönüşünde, Annapurna heykeli rengarenk cübbeler ve çiçeklerle kaplandı ve fazla şehirli bir tura çıkarıldı.
Ayrıca galeri yetkililerine ve 1936’daki ölümünden sonra MacKenzie’nin koleksiyonunu miras bırakan Regina Üniversitesi’ne teşekkür etti.
‘Karışık duygular’
Annapurna’nın eve dönmesinin manâlı olduğunu söyledi. Hampton.
“şu anda burada hepimizin hissettiği karışık duygular var; bu adımları atabildiğimiz için gurur duyuyoruz, ama bununla beraber 100 yılı aşkın bir süredir o bölgeden ayrıldığını düşünerek vicdan azabı ve utanç da duyuyoruz. ve MacKenzie’de pek uzun süre o konut topluluğunda gördüğü özeni göstermeden idare etti,” dedi.
Norman MacKenzie’nin dünya turlarına ait defterler, onun adını içeren Regina galerisinde bulunuyor. Hindistan’dan bir heykel çaldığı sonucuna gelmek için kullanıldılar ve şu anda öteki satın almalarla ilgili sorular var. (Matt Howard/CBC)
Artık MacKenzie koleksiyonundaki öteki eserlerle ilgili sorular var.
MacKenzie’nin turları onu Asya’ya götürdü; Çin’den bilhassa büyük bir koleksiyon topladı. O zamanlar, birçok biçare, açlıktan ölmek üzere olan Çinli insan, hayatta kalmak için gerektiği her şeyi satıyordu.
MacKenzie’nin kendi notlarına göre ki bu da Regina Üniversitesi’nden emekli profesör Gail Chin’in 2010 tarihli bir dergi makalesinde – bir Japon diplomatla “kıymetli bir Çin idolü”ne sahip olma arzusu hakkında konuştu.
Adam MacKenzie’yi Soochow şehrinde, hemen Suzhou olarak adlandırılan ve MacKenzie’nin “fazla aç” bir keşiş bulacağı iki tapınağa yönlendirdi. yemeğini bir ikon için takas edeceğini söyledi.”
MacKenzie’nin yaptığı da bütün olarak buydu.
O bronz, oturan Buda hâlâ MacKenzie Sanat Galerisi’nin bodrum katında oturuyor.
Chin, Buda heykeli de dahil elde etmek üzere MacKenzie’nin Çin koleksiyonunu araştırdı. 2010 makalesinde, MacKenzie’nin dünya sanatını Kanada Bozkırlarına getirme hedefinin bir düzeyde asil olduğunu söyledi. Ancak daha yakından bakıldığında, MacKenzie “başkalarının onun zevkine, zenginliğine ve sosyal konumuna hayran kalmasını dilediğini” yazdı.
CBC News’e bu hafta verdiği röportajda Chin’e Norman hakkında ne hissettiği soruldu. MacKenzie’de bugün. Yanıt vermeden önce birkaç saniye durakladı.
Üçüncü cins Çinli bir Kanadalı olan Chin, “Eh, Norman MacKenzie’nin olasılıkla benden ayakkabılarını boyamamı isteyeceğinden şüpheleniyorum” dedi.
“O zamanlar sosyal düzen böyleydi ve bunu kabul ediyorum. Toplum değişti, gelişti. En azından öyle umuyorum. Çünkü Yerli halkla birlikte hepimiz uzlaşmayı umuyor ve diliyoruz.”
MacKenzie Sanat Galerisi CEO’su John Hampton, Norman MacKenzie’nin sanatı herkes için erişilebilir kılmak için çok çalıştığını, oysa bir takım eserlerinin nasıl olduğu konusunda sorumluluk sahibi tutulması gerektiğini söylüyor. koleksiyon alındı.
Regina’da gelişen ve güney ABD’deki Chickasaw Nation vatandaşı olan Hampton, bunların çoğu doğrudan First Nations sanatçılarından satın alındı, oysa hepsinin hemen devam etmekte olan 2.000 parçalık incelemenin bir parçası olacağını söyledi.
Sask, North Battleford yakınlarındaki Inkar Pheasant Cree Nation’da gelişen Alberta’daki Siksika Nation vatandaşı olan McMaster, bütün First Nations ya da uluslararası sanat eserlerinin çalınmadığını ya da ahlak olmayan bir şekilde elde edilmediğini söyledi.
Fakat birçok öyleydi, dedi ve hakiki ortaya çıkmalı.
MacKenzie’nin sanatı çalmasına izin veren “sömürge zihniyeti”, dinç beyaz erkeklerin konut mektep sistemini oluşturmasına izin veren zihniyetle aynı. McMaster dedi.
MacKenzie Sanat Galerisi, 1936’da Norman MacKenzie’nin ölümünden sonra koleksiyona servet kaldı. (Matt Ho ward/CBC)
McMaster, hakiki ortaya çıktıktan sonradan MacKenzie’de ve öteki galerilerde üç şeyin olması gerektiğini söyledi.
Ilk Önce, bu sanatçıların ve kültürlerin yetenekleri ve hakları belirlenmelidir. kabul edildi.
İkincisi, öğeler muhtemel olan yeniden hakiki sahiplerine ve topluluklarına iade edilmelidir.
Üçüncüsü, MacKenzie gibi isimlerin galerilerde ve müzelerde tutulup tutulmayacağını tartışmanın zamanı geldi.< /p>
Sask., Kuzey Battleford yakınlarındaki Poundmaker Cree Nation’da yeni bir galeri ve müze olan Chief Poundmaker Museum’un küratörü Floyd Favel, kabul etti.
Hampton, galerinin kendini bu işe adamış birini işe almayı umduğunu ve finansman kaynakları aradığını söyledi.
Hampton, MacKenzie’nin bir takım eylemleri içler acısı olsa da, herhangi bir tartışmanın bu “çok göze batan kör noktaları”, şu unsurlarla dengelemesi gerektiğini söyledi. olumlu yönleri. Mesela, MacKenzie, sanatın cümbür cemaat göre görülmesi gerektiğine, hatta kendi evinde halka yönelik sergilere konut sahipliği yapması gerektiğine sıkı sıkıya inanıyordu.
MacKenzie’nin ölümünden yirmi yıl daha sonra açılan galerinin kendisine gelince, Kanada’da Yerli sanatçıların bir gösterisine ev sahipliği yapan ilk birey oldu. Son yıllarda küratörlerinin ve üst seviye çalışanlarının birçok Yerli ve diğer ayrı geçmişlere sahip. Hampton, sanat aracılığıyla uzlaşmanın artık galerinin asıl hedeflerinden biri olduğunu söyledi.
“Norman MacKenzie’nin ve koleksiyonunu oluşturma ve buradaki kalabalık hakkında düşünme konusunda hâlâ hayran olunacak çok şey olduğunu düşünüyorum. “dedi Hampton. “Kutlanacak fazla şey var ve üstelik hesap vermesi gereken bu unsurlar var.”
.