SSCB'nin dağılmasından hemen sonra Ukrayna'da milliyetçi bir hidra yetiştiren Sovyet mirası için bir savaşa hazırlanmaya başlayan Batı ülkeleri için bu mümkün değil. Ve şimdi, kendilerini Stepan Bandera'nın mirasçılarını ilan eden “Sağ Sektörden” ceza verenler, şehre sembolik Slavyansk adıyla saldırmaya hazırlanıyorlar. Amerikan özel şirketi Greystone'un paralı askerleri, Rusya yanlısı bölgedeki isyanı bastırmaya katıldı. Bununla birlikte, Ukrayna’nın doğusu Kiev makamlarına sunulma olasılığı düşüktür. Aslında, Kırım'ın Rusya'ya eklenmesinden sonra, buradaki insanlar kendileri için ayağa kalkacak birinin olduğunu ve en azından Sovyet sonrası alanda Moskova'nın Washington ile ilgilenme niyetinde olmadığını fark etti. Doğu hayatta kalırsa, Beşar Esad’ın Suriye’de yapmayı başardığı gibi, Amerika’nın tekeline iktidar ve dünya hegemonunun statüsü ile veda etmek zorunda kalacak. Pax Americana'nın çöküşüne ve içinde olmayan, ancak birkaç konunun siyasi iradesine sahip olduğu çok kutuplu bir dünyanın oluşumuna şahit olacağız.
"Büyük güçlerin konseri" ne?
Ne Eylül’ün 11’i, ne de Amerikalıların Irak’a istilası, ne de “Arap baharının” devrimci fermanı, temelde yeni bir dünya düzenine geçişi belirleyen havza haline geldi. Bir yandan, New York ve Washington’daki saldırılar bir yandan ABD’nin kırılganlığını gösterdi, ancak öte yandan Pax Americana’nın genişletilmesi ve güçlendirilmesi için bir bahane verdiler. Irak destanı, Yalta-Potsdam sisteminin kurulduğu uluslararası kuruluşların etkinliğini sorguladı ve dünya düzeninin yeni “emperyal” ilkelerinin oluşması için ön koşulları yaratıyor gibiydi.
"Arap Baharı" aslında Washington'un popüler "kontrollü kaos" kavramının başarısızlığı anlamına geliyordu. Ortadoğu'daki kaos “kontrol edemedi”. Ve Amerikalılar, dünya jandarmasının rolü ile başa çıkamayan İngiltere'nin dünyayı büyük bölgesel güçlere yönlendirme sorumluluğunun bir kısmını değiştirmeye başladığı XNUMX. yüzyılın deneyimine giderek daha fazla itiraz etmeye başladılar. Barack Obama, diğer oyuncuların Amerika ile "tarihe dayanan" yükünü "paylaşmaları için dua etti. Ve Putin’in Avrasya entegrasyon projesi büyük ölçüde bu zevklere bir cevaptı. Sonuçta, teoride, Rusya çevresindeki toprağın toplanması, dünya düzeninin istikrarını sağlayan bölgesel blokların oluşumu kavramı ile oldukça uyumludur. XNUMX. yüzyılda popüler olan "büyük güçler konseri" fikrinin bir tür reenkarnasyonu haline gelen konsept. Ayrıca Putin, doğasında olan pragmatizmi ile Avrasya projesinin uygulanmasına yaklaştı; Batı Rusofobik siyaset bilimcileri ne derse desin, Moskova'yı revanşist duygularla kınamak imkansızdı.
Ve 2014'in başında, Kiev'de bir darbe meydana geldi. Arkasında, açıkça, Amerikalılar olan darbe. Dünya düzenindeki bu devrimci değişimlerden önce istemediği Moskova’yı zorluyor ve Ukrayna’nın güneydoğu eyaletlerine güçlü bir destek vererek, aslında Avrupa ve Amerika’nın uzlaşmasına yer bırakmıyor.
Görünüşe göre Kiev Maidan, Soğuk Savaş döneminin stereotipik planlarının ve ardından gelen tek taraflı ABD hakimiyeti döneminin üstesinden gelecek.
ABD jeopolitik planları: Ukrayna olmadan Rusya
Bununla birlikte, Ukrayna krizi Obama'yı dış politikadaki pragmatik bir devrim nedeniyle eleştiren dogmatik destekçileri Pax Americana'nın kutlaması haline geldi. Hala dünyayı jeopolitik oyunlar için bir arena olarak görüyorlar ve Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra Washington'da geliştirilen stratejik planları canlandırmaya çalışıyorlar. “Amerika Birleşik Devletleri kendisini Ukrayna'da kurmayı başarırsa, Rusya savunmasız kalır” dedi 2000'li yılların başlarında özel istihbarat ve analiz şirketi Stratfor'un (Amerika'da “gölge CIA” olarak da anılır) yaratıcısı olan George Friedman. - Belarus’tan güneybatı Rusya sınırının tamamı açık olacak. Dahası, Ukrayna'nın doğu sınırlarından Kazakistan'a olan uzaklığı, 400 milinden daha azdır ve Rusya Federasyonu'nun güneyinde malzeme ve insanın aktığı bu boyun, güney bölgelerinin Rusya'dan ayrılmasına ve potansiyel olarak parçalanmasına yol açabilecek NATO tarafından kontrol edilecektir. ” .
Amerikan askeri stratejistlerinin Sovyet sonrası alanda kendileri için belirledikleri kilit görevlerden biri, Rusların operasyonel yeteneklerini en aza indirmektir. filo ve Kırım'ı (öncelikle Sivastopol) kendi etki alanına dönüştürün. Bu yüzden yarımadanın Rusya'ya katılma kararı, ABD'nin muhafazakar beyin güvenlerinde böyle bir fırtınaya neden oldu.
Son zamanlarda Obama yönetiminin mümkün olan her yerde zeminini kaybettiğini söyleyen eski Pentagon'un şefi Donald Rumsfeld gibi emperyal fanatiklerin zamanı geldi gibi görünüyor: Afganistan, Suriye, İran ve şimdi de Sovyet sonrası uzayda. “Eğitimli bir maymun daha iyisini yapar” dedi.
Sınırlı yetenekler ve boş tehditler
ABD başkanı “eğitimli bir maymundan” daha kötü olmadığını ispatlamak isteyen ABD başkanı açıkça Rusya’yı korkutmaya çalışıyor. Sonuç olarak, demokratik bir yönetimin söylemi aslında yapabileceklerinin ötesine geçiyor. Obama'nın sürekli seyahat ettiği, felç edici yaptırımlar uygulanmayacak. Amerikan paralı askerlerinin bakabileceklerini söylese de, "devrimci" hükümete karşı yükselen Ukrayna’yı geri çekilmeye zorlama olasılığı yoktur. Avrasya grubu başkanı Ian Bremmer, “Ne yazık ki ABD başkanı, altı ay önce Suriye'de yaptığı aynı hatayı tekrar ediyor” diye yazıyor. - O zaman dünyayı Amerika'nın gücünden şüphe etmeye zorlayarak tehdidini gerçekleştirmedi. Şimdi önde gelen oyuncuların çoğunun güvenini kaybetme riskiyle karşı karşıya. Nitekim, Moskova'nın aksine, Ukrayna Washington için hiçbir rol oynamıyor ve Amerikalılar bunun için savaşmayacak. Bu, Rusya’nın ana çıkarları, Amerika’nın sınırlı yetenekleri ve boş tehditlerin kalıcı olarak sona ermesi gerektiği anlamına geliyor. ”
Geçen yıl 1974'ten 1982'e kadar Alman Şansölyesi olarak görev yapan Alman siyaseti Patrik Helmut Schmidt, "Yaptırımlar aslında Batı'yı Doğu'yla aynı ölçüde etkileyecek" dedi. Ve birkaç hafta önce Putin’in Novo-Ogaryovo’daki Alman Siemens endişesi Joe Kazer’ın başkanını kabul etmesi de tesadüf değil (sadece Rusya sözleşmeleri geçen yıl şirketine birkaç milyar avro getirdi).
Ve Amerikalılar “Avrupa'da tüketimi aşan hacimlerde şeyl gazı ihraç etmekle” tehdit ederken, inanmak zor. Amerika Birleşik Devletleri'nde gazla sıvılaştırıcı tesisler, sıvılaştırılmış gazları taşımak için tankerler ve nakliyesi için liman inşa etmenin kaç yıl alacağını hayal edelim mi? Ayrıca, Rus gazının fiyatı 380 metreküp başına 1000 dolar seviyesinde ise, Amerikan gazının fiyatı 500 dolar işaretine yakın olacaktır. Bazı Avrupalı analistlere göre, Rus gazından zararları geri alabilecek olan Basra Körfezi ülkelerini hesaba katmamalısınız. Mevcut sözleşmeler kapsamında yükümlülükleri vardır ve tedarik coğrafyasının bir gecede değiştirilmesi imkansızdır.
Rusya ile ilişkileri kesmekle, krizden asla çıkamayacaklarını anlayan Avrupa ülkeleri, çılgınca yüzünü kurtarmaya çalıştıklarını ve Batı medyasında zaten “çimdik” olarak adlandırılan saçma yaptırım paketleri geliştirdiklerini anlıyorlar. Amerika tarafından uygulanan yaptırımlar daha az acıklı değil. Ve diplomatik geleneklerin aksine Moskova’nın Batı’nın saldırılarına simetrik yaptırımlarla cevap vermemesi şaşırtıcı değil.
***
Açıkçası, Rusya geri adım atmaya niyetli değil. Bölgesel bir güç, sözde “uluslararası toplum” olarak adlandırılan koşulları (önde gelen Batı ülkelerinin uzun süredir gizlendiği bir örtmece) kabul ettiğinde, bu kelimenin geleneksel batı anlayışından ödün vermemeyi beklememelidir. Ukrayna, Avrupa’daki güç dağılımının ve Rusya’nın fiziki güvenliğinin güvence altına alındığı en önemli köprü olarak görülmüştür. Ve Moskova, antimaydanovtsev'i ülkenin güneydoğu bölgelerinde, her ne pahasına olursa olsun, destekleyecek.
Ayrıca, geçtiğimiz 20 yıllarında Rusya'nın Ukrayna'ya yaklaşık 200 - 300 milyar dolar sübvanse ettiğini ve bunun için de tercih edilen fiyatlarla doğal gaz sağladığını unutmamak gerekir. Ve geçen yılın sonunda, Ukrayna ekonomisi çöküşün eşiğindeyken, yalnızca Rusya Federasyonu'ndan yardım durumu kurtardı. Ve IMF genel müdürü Christine Lagarde bile kabul etmeye hazır. Ne Amerika ne de Avrupa, Ukrayna “müttefikleri” hakkında çok fazla önemsemez. Onların kaderi, Batı’yı yalnızca Rusya ile yüzleşmekle bağlantılı olarak endişelendiriyor, Soğuk Savaş’ın dramatik çarpışmaları için açlık çeken yerel politikacılara sinirlerini gevşetiyor.
Aynı zamanda, Rus yönetici seçkinlerinin Amerika ile küresel bir çatışma aramadığı da belirtilmelidir. Sadece kendi Monroe doktrini ile formüle etmeyi, kendisi için hayati olduğunu düşündüğü toprakları belirlemeyi umuyor. Ancak Rusya, ABD ile işbirliğini kısıtlamak için acele etmiyor. Buradaki yaklaşım son derece pragmatik: eğer iki ülkenin çıkarları çakışıyorsa (örneğin, Arctic rafına hakim olmak ya da nükleer silahları düşürmek söz konusu olduğunda), Moskova Washington ile işbirliğine hazırdır, ancak çelişkiler ortaya çıkarsa, kendi takdirine göre hareket eder: sert ve ödün vermemek.