Doğu Kentucky’de bir eyalet otoyolunun kenarındaki bu küçük kasaba, onlarca yıldır Brenda Francis ve kocası Paul’e ev sahipliği yapıyor.
Paul Francis, 73 yıl önce, Garrett’teki birçok konut gibi, yüksek, ormanlık tepeler arasındaki bir vadide yer alan sarı ve kahverengi tek katlı bu evde doğdu. Emekli öğretmen burayı çok seviyor ve çifte yaklaşık 40 yıl önce ailesi tarafından ev hediye edilmiş.
Ama başka bir selden sonra – bu belki de gördükleri en kötüsü – Brenda Francis işinin bittiğini söyledi. Appalachia’nın bu köşesinde yaşayan ve bu son felaketi yaşam tarzlarına yıkıcı bir darbe olarak gören birçok kişiye katılıyor. Bazıları derin köklerine rağmen taşınmayı düşündüklerini söylüyor.
66 yaşındaki Francis, kocasının kalmak istediğini söyledi: “Ama ben değil. Artık burada yaşamak istemiyorum ve o bunu biliyor. Bu yüzden buradan çıkacağız.”
Kentucky’nin Appalachian bölgesi sıkıntıları biliyor. Kömür ekonomisi solup gitti ve iyi maaşlı işleri de beraberinde götürdü. Opioid krizi kasabaları milyonlarca ağrı kesiciyle doldurdu. Beklentiler o kadar kasvetliydi ki, birçok insan ayrıldı ve son yirmi yılda birçok ilçede nüfusu çift haneli yüzdelerle azalttı. Francis’in memleketi Floyd’da nüfus 2000’den bu yana %15 azaldı. Ve geçen haftaki selden en çok etkilenen ilçelerin çoğunda hanenin yıllık geliri, yaklaşık 65.000 dolarlık ulusal ortalamanın yarısından biraz fazla.
Ancak birçoğu toplulukları, aileleri ve buradaki tarihleriyle bağları içinde kaldı. Geçen hafta bölgeyi vuran sel, özellikle 1900’lerin başında bir kömür şirketi tarafından kurulan yaklaşık 1.300 kişilik bir topluluk olan Garrett ve çevresinde, bu gözüpeklerden bazılarının yeniden düşünmesini sağlıyor.
Kentucky Üniversitesi’nde Appalachian Studies profesörü olan Ann Kingsolver, bölgenin güçlü sosyal dokusu ve ailevi bağlarının evden uzaklaşmayı düşünen insanlara duraklama sağladığını söyledi.
Kingsolver bir e-posta mesajında “Sosyal sermaye gerçekten önemli” dedi. “Bunlar, insanların uzun yıllar boyunca sosyal akraba ve komşu ağlarına yatırım yaparak sahip olduğu kaynaklardır – parasal değerin ötesinde bir tür zenginlik.”
2008 mali krizi vurduğunda, birçok gencin yaşayacak bir yerleri ve çocuk bakım seçenekleri olduğu için Appalachia’daki kırsal topluluklara geri döndüğünü söyledi.
Kingsolver, bu kırsal alanlarda çok az kiralık veya motel alanı olduğunu, ancak sel mağdurları genellikle yakınlardaki akraba ve komşulardan yardım ve sığınak aldıklarını söyledi.
Pam Caudill, Garrett’tan sadece birkaç dakika uzaklıktaki Wayland’deki evinde sel sularının 1,2 metre yüksekliğe ulaşmasından bu yana büyük yardımı olan oğluyla aynı sokakta yaşıyor.
Kocası Mayıs ayında kalp krizinden öldü ve sel, küçük kasabasında kalma kararlılığını test etti.
“Düşündüm, ama olay şu: Bir ev satın almak için kocamla birlikte yapabileceğimiz her şeyi aldık,” dedi ağlayarak. “Uğruna çok çalıştığın bir şeyden vazgeçmek çok zor.”
Böylece o ve oğlu, evinde neyin kurtarılabileceğini görecek ve temelin sağlam kalmasını umacaklar.
“Kocamın eviydi; burası benim çocuklarımın evi,” dedi hafta sonu geçici olarak bir eyalet parkı barınağına taşınan Caudill. “Wayland kasaba her zaman onların evi olmuştur.”
Garrett’ın iki mil dışında, 104 yaşındaki Annis Clark, elektriği kaybettiği ve bodrumunu su bastığı için fırtınadan kendi başına çıktı. Oğlu Michael Clark, o ve kocası evlerini 50’lerde inşa ettiler ve 1980’lerde öldükten sonra uzun süre orada kaldı, dedi.
“O bir kurtulan. Bunu söylemenin başka bir yolunu bilmiyorum,” dedi Garrett Lisesi’ne devam eden ve ardından Lexington’a taşınan Clark, burada televizyon prodüksiyonu ve operasyonlarında çalıştı. “İşi bitene kadar burada kalacağından hiç şüphem yok.”
Clark, yakınlardaki Prestonsburg’da Pazartesi günü için malzeme satın alıyordu. 1964’te liseden mezun oldu ve sınıf arkadaşlarının birçoğunun iş aramak için yaptığı gibi uzaklaştığını söyledi. Doğu Kentucky’nin birçok yerinde, “(kömür) madencisi olmak istemediğiniz sürece, seçenekleriniz genellikle öğretmen olacaktır” dedi.
Garrett’ta, Brenda Francis, kocasının ailesinin orada yaşadığı 1950’lerde bir selden sonra yükselen evlerinin altındaki alana akan çamurun santimlerini hayal kırıklığına uğrattı.
“Yaşlandıkça, tüm bunları temizleyemezsiniz. Sadece tamamen tükendik,” dedi Francis. “Bu çamuru buradan nasıl çıkaracağız?”
Karısının hayal kırıklıklarına rağmen, Paul Francis neşeyle ailesinin çiftliğini temizliyordu, babasının yepyeni aldığı 70’lerden kalma bir kamyonetin içine oyuncakları yığıyordu. Torunlarının oyuncaklarındaki çamuru temizlemek için basınçlı yıkayıcıyı bağlamaya hazırlanırken, lastik çizmelerle etrafta sallanarak gülümsedi.
Torunları, Brenda Francis’in çocukların yaşadığı Prestonsburg’da daha yüksek bir yere taşınmak istemesinin nedenlerinden biri. Kasabadaki birçokları gibi evlerinde sel sigortası olmadığını söyledi – ancak olası bir alıcıları var. Evin yaşam alanlarının kuru kalması gerçeğinin onu arzu edilen bir mülk haline getireceğini umuyor.
Yetişkin oğulları Garrett kasabasını seviyor, ancak “hepsi büyüdü ve artık kendi aileleri var. Buraya geri dönmek istemiyorlar,” dedi kocasının basınçlı yıkama makinesi arka planda vızıldayarak.
“Kim gelmek ister ki?” dedi, “Hala burada sel var.”
Kaynak : https://www.independent.co.uk/news/world/americas/ap-appalachia-lexington-university-of-kentucky-b2136173.html