Temmuz 2022’de yayınlandı.
Malcolm Gladwell’in elit yüksek öğrenim hakkında söylemek istediği bazı zor şeyler var. Dinlemeliyiz.
Malcolm veya Puşkin’de çalışan parlak insanlardan herhangi biri dinliyorsa (akıllı olduklarını biliyorum çünkü inceledikten sonra sohbet ettik. Mucize ve Merak), işte önerdiğim şey.
Puşkin Endüstrilerises prodüksiyon şirketi Gladwell’in kurucu ortağı ve başkanıdır, iki şey yapmalıdır.
Öncelikle Gladwell ve Puşkin ekibi sesli kitap için bir tartışma kılavuzu geliştirmelidir. Öğrencilerin, profesörlerin ve personelin birlikte tartışabileceği bir dizi soru. Bu rehbere yardımcı olmaktan memnuniyet duyarım.
İkincisi, Puşkin, EDU e-posta adresi olan herkese sesli kitabı ücretsiz sağlamanın bir yolunu bulmalıdır. Sesli kitap esas olarak Gladwell’in kitaplarını yeniden paketlediğinden, bu görev çok zor olmamalıdır. Revizyonist Tarih yüksek öğrenim temalı podcast bölümleri. Endişelenecek başka kitap formatı yok ve kitabı okumanın tek yolu dijital bir dosya indirip dinlemek.
Gladwell’in şirketinin ücretsiz sürümlerini elde etmek için çaba ve harcama yapması karşılığında Ivy League’den Nefret Ediyorum öğrencilerin, öğretim üyelerinin ve personelin ellerine teslim edin – biz (yüksek eğitimli kişiler) kitap hakkında kampüs konuşmaları düzenlemek için elimizden gelen her şeyi yapacağız.
Burada, Gladwell’in bahsini arıyorum. Fikirlerin keşfedildiğini düşünüyorsa Ivy League’den Nefret Ediyorum yüksek öğretim içinde tartışılmaya değerdir (ve öyle olduklarına katılıyorum!), bu tartışmayı sağlamak için gerekli adımları atmalıdır.
Şimdi, açık olmak istiyorum. Keşfedilen fikirler hakkında konuşmamızı önerirken Ivy League’den Nefret Ediyorum, Bu fikirlere katıldığımı söylemiyorum. Kitabı dinlerken, bazı fikirleri çekici (standartlaştırılmış testler, sıralamalar ve lise sonrası finansman hakkında) ve bazılarını aptalca (Gladwell’in yemek gibi kaliteli kampüs olanaklarına yatırım yapmaya karşı rant) buldum.
Gladwell’in yüksek öğrenimi yanlış anladığını düşündüğüm yere biraz jest yapmak gerekirse, lise sonrası sistemi kapalı bir pasta olarak görüyor gibi görünüyor. Burada harcanan bir dolar, başka bir şey için kullanılamaz. Gerçekte, yüksek öğrenim bu şekilde çalışmaz. Kaliteli barınma veya gıda gibi bir önceliğe harcanan bir dolar, kuruma olan talebi artırma şeklinde çok daha fazla dolar üretebilir. Müthiş bir yemek servisi, düşük ve orta gelirli ailelerden gelen öğrencileri eğitmek için yatırım yapılabilecek en verimli ve etkili strateji olabilir.
Gladwell’in elit yüksek öğrenimi ele alışını tartışacak olsaydım – öğrenciler, öğretim üyeleri ve personelle yapmayı çok umduğum bir şey – korelasyonun nedensellik olmadığı noktasına gelmeye çalışırdım. Bağış büyüklüğü ve öğrenci borç seviyeleri gibi kolayca görülebilen veri noktalarını belirlemek ve ikisini birbirine bağlamak kolay olabilir.
Ancak yüksek öğretimde erişim, karşılanabilirlik, fırsat, tamamlama, borç ve kalite gibi konuları gerçekten önemsiyorsanız, o zaman kişinin enerjisini seçkin üniversitelerin eksikliklerine odaklaması muhtemelen verimsiz olacaktır. (Her ne kadar kuşkusuz eğlenceli olsa da).
Ivy League’den Nefret Ediyorum kamu orta öğretim sonrası sisteminin sistemik olarak yetersiz finanse edilmesine neden olan politika, demografik ve yapısal güçlerin çok az analizini içerir. Spesifik olarak, kitap, topluluk kolejleri ve her düzeydeki hükümetin bu en önemli ortaöğretim sonrası kurumları yeterince finanse etmedeki başarısızlığı hakkında çok az şey söylüyor.
Gladwell’in savunmasında, seçkin eğitim kurumlarının liderleri de kamu yüksek öğrenimini savunmak için çok az şey yaptılar.
Seçkin kolejlerde ve üniversitelerde okuyan, ders veren ve çalışan öğrenciler, öğretim üyeleri ve personel neden bir kitabı şu alt başlıkla tartışmak istesin ki: Elit Eğitimde Riffler ve Rantlar?
İlk olarak, kurumlarımıza ve kolejlerimizin ve üniversitelerimizin daha geniş ortaöğretim sonrası ekosistemde oynadığı role eleştirel bir şekilde bakmak için zaten çok zaman harcıyoruz. Fırsat ve bilgi yaratmaya adanmış misyon odaklı kurumlarda okuyor, öğretiyor ve çalışıyoruz. Gladwell’in erişim, kalite ve maliyetlerle ilgili değerlerini paylaşıyoruz – belki de bu hedeflere ulaşmanın araçları konusunda anlaşamıyorsak.
İkincisi, bence Ivy League’den Nefret Ediyorum öğrencilerin, öğretim üyelerinin ve personelin gerçekten okuyup tartışabilecekleri bir kitap olabilir. Çok sayıda insanın kitap okumasını sağlamak zordur. Çok daha az bir araya gelip bunun hakkında konuşun. Bu kitap kısa, 5 saat 11 dakika ve son derece keyifli.
Gladwell’in yüksek öğrenim hakkında söylediklerinin çoğuna katılmayabilirsiniz – biliyorum – ama Gladwell’in harika bir yazar olmadığını iddia edemezsiniz. Ayrıca harika bir konuşma sesi ve son derece konuşkan bir sunum tarzı var. Paylaşılan kampüs kitapları nadiren öngörülen konuşmaları oluşturmak için çalışır. Bu kitap istisna olabilir.
Sonunda, tartışmak için bir fırsat Ivy League’den Nefret Ediyorum bazı öğretilebilir anlar için bir fırsat sağlayacaktır. Elbette, kitabı dinleyen öğrenciler, öğretim üyeleri ve personel yüksek öğrenim hakkında bir şeyler öğreneceklerdir. Yanlış şeyleri öğrenebilirler, ancak bu tartışmaya ve tartışmaya açık olacak. Öğrenecekleri şey, akademik kültürümüzün (zorlayıcı ve rahatsız edici olsa da) fikirleri tartışmanın değerine inanmasıdır.
Okuyucular ayrıca, verilerle test edilecek temkinli bir hipotez beyanı içeren akademisyenlerin yaptıkları ile Gladwell gibi yazarların yaptıkları arasındaki farkı öğrenecekler. İdeal olarak, kampüs konuşmalarına katılanlar Ivy League’den Nefret Ediyorum dünyamızı anlamlandırmak için hem akademik hem de gazetecilik yaklaşımlarına nasıl ihtiyacımız olduğuna dair bir takdirle gelecek.
Peki, Malcolm ve ekibi – ne düşünüyorsunuz?
Büyük Amerikalıyı yapmanın bir yolunu mu bulacağız? Ivy League’den Nefret Ediyorum kampüs sohbeti olur mu?
Bana nereden ulaşacağını biliyorsun.
Ne okuyorsun?
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/learning-innovation/how-malcolm-gladwell-could-enable-campus-conversation-i-hate-ivy-league%E2%80%99