Yasadışı, yasadışı
Anatoly Vasilyevich’in kültürel figürler arasındaki popülaritesi, “ay” ve “takılar” ın duyulduğu ve genel olarak sembolistlerin ruhunda gizemli bir şey olduğu soyadıydı. Ancak bilmece basitçe açıklandı: Uzun süredir Rus asilleri soyundan gelen harfleri kötüye kullanan çocuklara soyadını verdi.
Polenin ev sahibi, ev sahibinin oğlu Lunacharsky olan Polonya kanı Fyodor Charnolussky'nin sahibiydi.
Daha sonra babasının mülkünü devraldı ve tam kanlı bir yaşam süren ve resmi Antonov ile yakınlaşan genç güzellik Alexandra Rostovtseva ile evlendi. Ondan, Kasım ayında, 1875, Alexandra Yakovlevna ve Lunacharsky'nin kibarca kendisinin tanıdığı bir oğlu olan Anatoly'i doğurdu. Muhtemelen, toprak sahiplerinin komşularının alay edilmesini önlemek için skandalı susturmaya çalıştı.
Anatoly babasına hayrandı ve başarısız bir operasyondan sonra 1885'te öldüğünde acı acı ağladı.
Bununla birlikte, hayatı boyunca sık sık ve herhangi bir sebepten ağladı.
Öte yandan anne bundan hoşlanmadı - anlaşılmaz bir kapris için 13 yılına kadar gözlük takmasını yasakladı ve sınıf arkadaşları kısa görüşlü çocuğa güldü. Sınıf arkadaşlarının hoşnutsuzluğu, mükemmel çalıştığı ve dört dilde akıcı bir şekilde konuştuğu için ağırlaştı.
Babasının ölümünden sonra aile, birinin Marksist broşürlerini ateşli ve genç bir adama indirdiği Kiev'e taşındı. Yeni gerçekleri zor kavrayabilen Anatoly, yoldaşlarıyla birlikte gelecekteki filozoflar Berdyaev ve Bulgakov'u işçiye vaaz etmeye gitti. Sonuç olarak, polis onu not aldı, jimnastik salonunu başkentteki üniversitelere kapatarak bir davranış dörtlüsü ile bitirdi.
Bununla birlikte, iyi huylu Lunacharsky düzenli olarak yasadışı çocuğa para sağladı ve bu da Zürih’e gitmesine izin verdi. Orada, Rus Marksistlerine hızla güven duydu - Plekhanov, diğer yeteneklerinden şüphe etmesine rağmen, “yetenekli” ve “daha fazlası” demediği halde, kendi yetenek yeteneğine değer verdi.
Kendisini yabancı bir ülkede çağırdığı için rahatsız olmuş Anatole, tersini ispatlamaya karar verdi ve 1898'ta insanları bir devrim için yetiştirmek üzere Rusya'ya döndü. Ancak, ev sahibi hızla polise devrimci bir dönüştü ve Taganskaya hapishanesinde kısa bir süre kaldıktan sonra Kaluga'ya gönderildi. Burada Marksizmin teorisyeni ve öjeni meraklısı olan yarı zamanlı doktor Alexander Bogdanov ile arkadaş oldu ve insan ırkını iyileştirmeye zorladı.
Arkadaşlığın sonucu, Lunacharsky’nin Anna Bogdanov’un kız kardeşi ile evlenmesiydi, erkek kardeşi gibi biyolojiye düşkün ve fantastik romanlar yazan çirkin bir kız.
1918 yılı. Kızıl Meydan'da ralli. Podyumda Lunacharsky. Fotoğraf: RIA haber ria.ru
"ROYAL CHALLENGE" YAZARI
Sürgünün sonunda, yeni evliler Paris'e gitti ve Lunacharsky'nin Lenin'le tanıştığı yerde - "ahlaki açıdan eşit olmayan bir Alfresco devasa figürü". (Alfresco - ıslak, taze sıva üzerine resim; bu durumda, Anatoly Vasilyevich, Lider Lenin figürünün resimsel anıtsallığına vurgu yaptı.) - Ed. İtalyan sanat terminolojisi terimi, Anatoly'nin kendisinin yoksun kaldığı güçlü iradeye ve kararlılığa sahip bir lidere âşıktı. Bundan sonra, Lenin'in önceliğini koşulsuz olarak kabul etti ve faydasını hemen takdir etti ve Menşeviklere karşı savaşmak için Cenevre'ye gitti.
Bundan önce, sonuncusu diline bağlı Bolşevik uygulayıcıları tarafından kolayca güçlendi, ancak Lunacharsky'den önce katlandılar. Herhangi bir konuda kolayca ve doğal olarak saatler harcayabilir, muhataplarıyla hatalarını bastırabilir ve kelimenin tam anlamıyla bir akıl yürütme akışında boğulabilir. Anlaşmazlığa partideki yoldaşlar, boşuna uzun bir konuşma yapamayacağı bir nesne bulmaya çalıştılar. Doğru, daha sonra ne hakkında konuştuğunu hatırlama girişimleri hiçbir şeye yol açmadı. Lunacharsky'nin kendisinin tutarlı bir şeyler yazma girişimleri gibi: kağıda podyumdan çok daha çaresizdi.
Bunu anladıktan sonra, metinleri sekretere iftira atmaya başladı - bu yüzden onlarca kitap doğdu, bugün neredeyse hiç kimse en az birini hatırlıyor.
Devrim niteliğindeki 1905’te Lunacharsky, St. Petersburg’a döndü ve kısa bir süre sonra, yeni yıl vesilesiyle başka bir ateşli konuşmanın doruğundaki bir partide polis tarafından tutuklandı. Bir keresinde Kresty'deki ranzalara, derhal devrimci hareketle ilgisi olmayan The Royal Barber oyununu yazmaya başladı. Konu: Kral Dagobert, kendi kızı, güzel Blanca'ya tecavüz etmek istiyor. Tepki büyüteçleri bir sapık fikrini ateşli bir şekilde desteklemektedir, ancak cesur berber Aristide "hızlı bir hareketle kralın boğazını keser. Kralın kafası düşer." Kuaför “göğsüne oturmuş, kanlı bir ustura ile bir ustura sallıyor” ve burnunu ve kralın kulaklarını kesmek için bir niyeti ifade ediyor. Ve işte Blanca Blanca'nın kahramanı:
Beelzebub (gülüyor).
Ve sen düşünmedin, aptal,
Seni ne tanıyacağım?
Ama seni adınla aradım.
On, ye (göğsündeki elbiseyi yırtar).
Vücudunu ye, göğsünü ısır, çiğnen, kan iç! (Çatlaklar).
Hayır, sonsuza dek ruha ulaşma.
Annemin ruhu, burada ruh yok ... (Bankta gülüyor ve düşüyor.)
Muhtemelen, bu korkunç metin, sert cezadan önce çekingen grafomanın huşu olduğunu yansıtıyordu. Fakat kraliyet mahkemesi merhametliydi: mahkum yakında serbest bırakıldı ve güvenli bir şekilde yurt dışına gitti. Lenin'in kendisine "yok edici" Frivolous "lakabını verdi.
1920 yılı. Moskova. Lenin ve Lunacharsky anıtın bulunduğu yere doğru ilerleyerek şeref muhafızı atladılar Foto: RIA Novosti ria.ru
YOLCU "MÜHENDİSLİ ARABA"
1917 yılında, Lenin'i Rusya'ya götüren ilk “mühürlü vagon” dan sonra ikincisi gitti: Lunacharsky, karısı ve oğluyla birlikte içeri girdi. Thrifty Almanlar, şımarık devrimcilerin burunlarını açmış olduğu balanda yolcularını doyurdu. Kaşık alan ilk kişi Lunacharsky idi, denedi ve düşünceli bir şekilde şöyle dedi: “Bilirsin, besleyici!”
Yakında bu iğrenç olmayan politika siyasette yararlı oldu.
Devrimin tedirgin ettiği kitlelerde, daha güzel konuşan ve daha fazla söz veren daha popülerdi. Lunacharsky'nin incileri anlaşılmazdı ama entelijansiyayı büyülediler: “Belki de bu Bolşevikler o kadar kötü değil mi?” Temmuz ayaklanma günlerinde, yine “Haçlar” a indi ve bariz zararsızlık nedeniyle tekrar serbest bırakıldı. Kış ertesi gün ertesi gün Eğitim Komiseri olarak atandı.
Ama karısına kasvetli bir şekilde yazdı: “Bir şey açık - hiçbir şey alamadığımız gücümüzle ... Programımız için ölmeye değer. Ama çirkinliğin ve şiddetin suçlu sayılması korkunç.” Kremlin’in Moskova’daki (abartılı bir olay olduğu) savaştığı sırada yıkıldığını duyan kişi hemen istifa etti. “Mücadele etmek, en iyi öfkeyle sertleşiyor… Buna katlanamıyorum” diye yazdı Lenin'e, sürüklediğini söyledi. Sonuç olarak, Halk Komiserliği görevde kalmaya ikna etti: ondan başka hiç kimse eğitimin nasıl yönetileceğini bilmiyordu.
Ama o da bilmiyordu. Büyük bir imparatorluğun kültürü, bilimi ve eğitimi, milyonlarca eğitimli insan, aniden, muzaffer proletaryaya gereksiz "gereksiz" olarak ilan edildi. Lunacharsky Bilimler Akademisi'ne ilk çıktığında, cezaciler meydan okurcasına ona sırtını döndü. Kızarmış değil, Anatoly Vasilyevich Fransızca konuşmaya başladı, doğal olarak Almanca'ya, sonra İtalyanca'ya geçti.
Yarısından fazlası ona döndüğünde, diğerlerine şöyle dedi: "Beyler, kültürlü insanların konuşmacıya bakacak şekilde oturması yaygındır." Buz kırıldı. Ve nihayet 1919’te, Halk Komiserliği, Moskova’nın Petrovsky hattındaki restoranında entelijansiyan ile bir toplantı düzenlediğinde - salata sosu, reçel ve havuç çayı. Bu lüksü unutmuş olan kıyamet yöneticileri büyülenmiş.
Lunacharsky'nin de tadına bakmalarına şaşmamalı. Korney Chukovsky şöyle hatırladı: “O rahatlıkla parlıyor. Birine hizmet etmek, bir iyilik yapmak onun için daha hoş bir şey değil! Kendisini bir çeşit her yerde yetişen mutlu canlı olarak hayal ediyor, herkese lütuf ekliyor. Ancak, imzasını çok seviyor ve kağıda uzanıyor. işareti ... Seyirci kapıda, her yeni aramada yüksek sesle öfkeli hizmetçisinin dehşetine kapışıyor. O da koşuyor, oğlu Totosh, şımarık güzel bir çığlık atıyor ve mini-basit Madame Lunacharskaya - hepsi bu kaotik, iyi huylu, saf ka vodvil. "
Tabii ki, Komiser çok faydalı şeyler yaptı. İdeolojik farklılıklara rağmen, yazarlar ve profesörler için rasyonları dövdü. Açılan yayıncılar ve kurumlar. Odessa güvenlik görevlilerini tutuklayacak olan Spas Bunin. Ancak Gumilyov kurtaramazdı - gecenin ortasında Lenin'i çağırdı, ancak cevap verdi: "Bize karşı kaldırılan eli öpemeyiz."
Şairin idamından sonra tekrar ağladı, istifa etmekle tehdit etti, ancak yetkililere hizmet etmek için sadık ve haksız yere devam etti.
Romain Rolland ile buluşma. Fotoğraf: RIA Novosti ria.ru
AŞK BOHEMA
Halk Komiseri'nin resepsiyonunda sonsuza dek dilekçelere yalvardı. Genç filolog Igor Sats, İç Savaşın önünden itibaren Lunacharsky'ye geldi. Büro işlerinde vazgeçilmez olduğu, üstün edebiyat bilincinin akışını katı edebi biçimlerde teslim ettiği ortaya çıktı. Kısa süre sonra Sats, halkının komiseri ile eşi aynı Civic'te vefat eden kız kardeşi aktris Natalia Rosenel ile tanıştı. Muhteşem bir figür, zarif bir profil ve kırmızı boyalı saç şoku olan güzel bir kadın, Lunacharsky'den 25 yıl daha gençti ve dayanamadı.
Yeni aile, sıkışık Kremlin dairesinden Denezhny Lane'deki dairelere taşındı. Ev, konuksever bir şekilde aktörlere, sanatçılara ve diğer bohemlere açık bir salon haline geldi. Konuklar, ev sahibinin övgülerini söyledi - hatta birileri bile "Sovyet Atina'daki Perikles" olarak adlandırdı - ev sahibinin güzelliğini söylemeyi unutmadı. Rosenel, kocasını evde ve işte izledi, aktrislere olan yükünü unutmadı. Ama takip ettin mi ...
Lunacharsky'den pek fazla hoşlanmayan Bulgakov'un, onu aşk maceralarını Koroviev'in Variety Tiyatrosu'nda Koroviev'in sergilediği Akustik Komisyonu Sempleyarov'un adı altında taşıyan romanı getiren bir versiyonu var.
Halk Komiserinin karısı kadife elbiselerle spor yaptı ve bir servis arabasında alışverişe gitti. Büyük bir şekilde yaşadılar: hafta sonu Ostafyevo (eski sahibi Kont Sheremetev, orada bekçi olarak bırakılmış) arazisinde geçirildi, her yıl tatil için yurtdışına çıktılar. Lunacharsky'nin "Velvet and Rags" oyununun galasından sonra bu "proleter şair" Demian Zavallı ile tatmin olmamış, Pravda'da yayınlanan bir epigram oluşturuyordu:
Rublesi sanatına değer vermek,
Komiserimiz hedefi görüyor:
Tatters halka verir
Bir kadife - Rosenel.
Stung Narkom da kafiyeli cevap verdi:
Herkes senin Beranger olduğunu söylüyor.
Ancak ben, bir komiser olarak, ikiyüzlü değilim:
Sen sadece b, sadece w.
Ve aslında Beranger - ben inanmıyorum.
Parti müdahale edene kadar kimsenin karısını rahatsız etmesine izin vermedi. Bu, Rosenel'in Red Arrow'a geç kalmasıyla gerçekleşti ve kompartımanda onu bekleyen Lunacharsky, bir saat boyunca trenin kalkışını geciktirdi. Parti hattındaki bir kınama, onu, küskün eşinde dizginlenmeye zorladı ...
Natalia Alexandrovna, kocası hakkındaki yüreğin hatırasını yazacak. 1962 yılında öldü ve Halk Komiseri Anna'nın ilk karısı üç yıl hayatta kaldı.
Oğulları Anatoly, çok şımarık Totosha, Novorossiysk savunmasında kahramanca öldü.
Anatoly Lunacharsky ve Maxim Gorky. 1928 yılı. Fotoğraf: TASS
reformcular ütopyacılar
Lunacharsky, ilk Sovyet halkının komiserleri arasında en dayanıklı olduğu ortaya çıktı ve 1920'lerin sonunda, Sovyet hayatının değişmesiyle kötü bir uyum vardı. Henüz yaşlı değil, sık sık hastaydı, bu çılgın bir yaşam hızında şaşırtıcı değildi. Her gün bir çarktaki sincap gibi dönerek bir düzine toplantıya, mitinglere ve performanslara katılıyor. İlde dolaşırken, çeşitli konularda günde sekize kadar rapor okuyabilirim. Günde saatlerce 3-4 saatinde uyuyarak yazma ve dikte etme zamanını bulmayı başardı.
Ancak, Halkın Eğitim Komiserliği sisteminin - sübvansiyonlar ve anlamlı bir strateji olmadan - gelişmesi çok az katkıda bulunmuştur. Lunacharsky bakanlığı, Halk Komiserinin yeni ve yeni reformlar yaptığı zaman sefil bir varoluşa öncülük ediyordu. Sonuç olarak, karışık öğretmenler çocuklara nasıl vurulacaklarını ve neye sahip olduklarını öğretti. Fantastik okul toplulukları doğdu, deneysel teknikler geliştirildi, pedoloji gelişti, sonradan yanlış bilim ilan edildi ...
İstifasının nedeni, ilk bakışta sefil bir sebepti - birkaç teknik okulun sanayi bölümüne devredilmesi konusundaki anlaşmazlık. Bu meslek okulları sisteminin başlangıcıydı, “makinelere ekler getirdi” ve yeni insanın “ahenkli eğitimi” hakkında Utopia Lunacharsky'nin sonuydu.
Eylül ayında, 1929, isteyerek zorla istifa etti. Bilim Akademisi'nin faaliyetlerini koordine eden Bilimsel Komite başkanını atamakla onurlandırıldı. Ancak Lunacharsky'nin gerçek hakları gittikçe azaldı. “Yabancı stratum” dan gelen insanlar üniversitelerden kovulduğunda protestolarına kimse tepki göstermedi ve adayları yer aldı. Kalbi sürekli ağrıyordu - gençliğinden taşikardi muzdarip. Ve 1932’te, görüşlerini durduran gözlerini almak için Almanya’da ameliyat oldu.
Aynı zamanda, Natalia Rosenel, eşinin bilmediği imzası bulunan "AD Tour" imzasını da fark etti. "Bu ne anlama geliyor?" - Kocasına sordu. Fransızca’dan “avant dernier tour” den çevrilmiş, “yaşamın sona ermesinden önce son dönem anlamına gelir”.
En kötü zamanların başlangıcını algılayan Lunacharsky'den bir Avrupa ülkesinin elçisi olması istendi. İspanya'ya gönderildi. Yolda, Fransız menton beldesinde oyalandı. Geceleri, yeni 1934 yılı altında, Lunacharsky karısını uyandırdı: "Hazır ol. Kendini ele al. Büyük üzüntüye katlanmak zorundasın." Hastily, doktoru ağrıyı hafifletmek için bir kaşık şampanya önerdi, ancak hasta kesinlikle şöyle cevapladı: "Sadece bir bardakta şampanya içerdim. Alışkanlıklarımı değiştirmek için hiçbir sebep görmedim." İçtikten sonra şöyle demeyi başardı: "Bunun çok acı verici bir şekilde öldüğünü bilmiyordum."
Eşi Natalia Rosenel ile birlikte. Almanya. Aralık 1930 city Fotoğraf:
PS
Ölümünden kısa bir süre önce, günlüğüne şöyle yazdı: "Ben şiddetli zamanım için çok az şey yarattım. Diyelim ki zor bir şey yapmadım. Sonunda her şeye cevap vereceğim kendimden saklanamazsınız."
Açıkça görülüyor ki bu sözler, Lunacharsky'nin çağdaşları tarafından düşünüldüğü gibi narsisistik ve nezaketçi adama değil, oyundaki yerini bilen zeki bir erkeğe aittir. hikayeler ve sahne arkasına gitmek için zamana ihtiyacınız olduğunda.