Lacasa de Papel
Şimdi, bazı yapımlar vardır. Mükemmel olmak zorunda değildir, mükemmel olmak umrunda da değildir. Bir mesaj için yazılmıştır bu yapımlar, bir anlam içerirler. Bu anlamı vermek onlar için en önemli şeydir, geri kalan her şey önemsizdir. Bu dizi o mesajı, o anlamı o kadar iyi veriyor ki, tüyleriniz diken diken, ağzınızda Bella Ciao izliyorsunuz. Berlin koşarken bağırıyorsunuz siz de, Müfettiş geri dönerken gülümsüyorsunuz, Angel konuşmadığında gururlanıyorsunuz. Monica eline silahı alınca evet diyorsunuz. Bu dizi bunları güzel başarmış.
Diziye eleştirisel bir gözle bakarsam, puanım 8,5/10 olur. Diziye daha kişisel/duygusal bir açıdan bakarsam vereceğim puan 10/10 olur. Kolay kolay unutabileceğiniz bir dizi değil. İzleyin. İzleyin.
Artıları eksileri nedir diye sorarsanız, çok eksisi yok aslında dizinin. Kullandığı anlatım biçimi bir yerden sonra sizi sıkabilecek bir anlatım biçimi, ilk bölümdeki bazı monologlar biraz zorlama gibi tabii çeviriden dolayı da olabilir bu anlaşılmazlık. Müfettiş karakterinin sonu da biraz klişe gibiydi, onun dışında dizinin bir eksisi bulunmamaktadır. İzleyin.
Bir de şeye takıldım, hikayeyi sürekli Tokyo’nun ağzından dinledik, Tokyo’yu final sahnesinde göremedik. Hani sosyalizmdik ya biz, ben şey isterdim finalde, müfettiş geldiğinde tüm ekibi yanyana görmek falan, klişe olurdu ama güzel olurdu, sanki…