Kürekleri bırakınca, fırtınanın sesini duyuyorum: Rüzgârın uğultusudur o. Martı çığlığıdır ve gemi düdüğüdür. Bütün bunlar birleştiğinde kulağınıza saldıran o korkunç haykırıştır. Kocaman bir dalga, sandalı şöyle bir yoklayınca, boş lakırdılarla hiç oyalanma Emin, diyorum kendi kendime. Ağır çuvalı, bir yandan da sandalı dengede tutmaya çalışarak, denize iteliyorum. Çuval hemen batmıyor, zalim. Batışını illa izletecek bana. Boş bir intikamın peşinden koştuğumu, zaafımı, günahımı ve tarihin tekerrürlerini hatırlatacak. Bir yarayı kapatmak için açtığım başka yaraları gösterecek. Kumaş önce şişiyor, kabarıyor. Dalgaların arasında debelenen, can çekişen hastalıklı bir kaplumbağaya benziyor. Sonra, ruhu bir şey tarafından çekilmiş ya da kendiliğinden uçup gitmiş gibi, içinde yatan bedenin şeklini ele verecek biçimde büzüşüyor. Çuvalın içinde bir insan evladı, ana rahminde gibi bacaklar karında toplanmış, eller çenenin altında son duasını eden bir Hıristiyan gibi birleşmiş, kuzu kuzu yatıyor.
Birkaç saat önce, oteldeki sıcak yatağından tekmeleyerek uyandırmıştım onu. Neye uğradığını şaşırmıştı. Karanlığın içinde can havliyle bağırıp çağırıp yardım istemişti. Ağzının ortasına yumrukları yiyince sesini kesti. Ama son nefesine kadar da kim olduğunu inkâr etti. Ben kendi günahlarımı ve kabahatlerimi açık yüreklilikle kucaklarken o, bunların hepsini reddetti. Son nefesini ellerimde verirken bile, “O ben değilim, o ben değilim,” diyerek ağlıyordu. Hayatını korkaklıkla ve kaypaklıkla geçirmiş bunun gibi bir adam bile bir seferliğine cesur olsa, yeterdi.
[Duman Otel, İletişim Yayınları, 2017]
*Fotoğrafı Rumelihisarı tarafından çektim