We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Henry Stafford'un oğlu Edward Stafford, 1478'de doğdu. 1485'te Henry VIII, Stafford ailesinin unvanının geri verilmesini kabul etti. Stafford şimdi Buckingham'ın 3. Dükü oldu.
Stafford şimdi ailesinin gücünü Galler ve Batı Ülkesi'nde yeniden inşa etmeye başladı. Vatana ihanetle suçlanan 3. Buckingham Dükü Edward Stafford, 1521'de idam edildi.
|Spartacus E-Kitapları (Fiyat £0,99 / $1,50)|
Margaret Pole, Salisbury Kontesi
Margaret, 14 Ağustos 1473'te Bath yakınlarındaki Farleigh Kalesi'nde doğdu. Babası, Kral IV. Edward'ın kardeşi George Duke of Clarence'dı. Annesi, Warwick Kontu Richard Neville'in en büyük kızı ve İngiltere'deki en büyük ve en zengin toprak mülklerinden birinin varisi olan Isabel Neville'di. Margaret, önemli statüsüne layık bir eğitim aldı. Okuma ve yazmanın yanı sıra bakireler gibi müzik aletleri çalma eğitimi aldı, dikiş dikmeyi ve ev idaresini öğrendi.
Kralın yeğeni olarak, bir asilzade ve hatta muhtemelen yabancı bir prens için çok uygun bir gelin olarak kabul edildi. Kardeşi Edward 1475'te doğdu ve annesi yaklaşık bir yıl sonra öldü. Bundan sonra babası kararsız davranmaya başladı, hatta kendi kardeşi krala isyan edecek kadar ileri gitti. Davranışının sonuçları, onun bir hain olarak yakalanmasına ve kralın emriyle idam edilmesine neden oldu. Margaret ve erkek kardeşi, geçimlerini sağlamak için hiçbir yolu olmayan yetimlerdi.
Her ikisi de tacın koruması oldu ve King Edward'ın Margaret'in bakımı için fon sağladığına dair kanıtlar var. Kral Edward'ın beklenmedik ölümü ve tahtın Richard III tarafından gasp edilmesinden sonra, Richard'ın bir varisi olmaması nedeniyle Margaret ve erkek kardeşinin hanedandaki önemi arttı. Kral Richard, babalarının ihanetten elde edildiğini, tahtı devralamayacaklarını iddia ederek verasetteki önemlerini en aza indirmenin bir yolunu buldu. Clarence'ı elde eden kişi varislerinden hiç bahsetmediği için bu, kralın zayıf bir iddiasıydı.
Kral Richard'ın saltanatı sırasında, Margaret ve erkek kardeşi, diyarın diğer önemli çocukları ile birlikte Şerif Hutton'ın kalesinde yaşıyorlardı. Kral Richard'ın Bosworth Savaşı'nda yenilmesi ve Henry Tudor'un tahta çıkmasıyla Margaret ve Edward, yeni kralın annesi Margaret Beaufort'un bakımına verildi. 1486'da Kral Henry, Margaret'in erkek kardeşi Edward'ın Kule'ye hapsedilmesini emretti ve onu hanedanının taht iddiasına bir tehdit olarak görerek mülkünü almak için adımlar attı. 1486 Eylül'ünde Margaret, Henry VII'nin en büyük oğlu Prens Arthur'un vaftiz törenine katıldı. Ayrıca Kasım 1487'de York Kraliçesi Elizabeth'in taç giyme töreninde hazır bulundu.
Kesin tarihi bilmesek de Margaret'in 1487'nin sonlarında Sir Richard Pole ile evli olduğuna dair güçlü kanıtlar var. Pole, toprak sahibi soyluların bir üyesiydi ve ailenin annesi tarafından Kral Henry'nin yarı kuzeniydi. Sir Richard'ın iki malikanesi vardı ve yıllık 50 sterlinlik bir geliri vardı. Evlilik sırasında Margaret on dört, Richard ise yirmi sekiz yaşındaydı. Evliliğin prestijine ve yaş farkına rağmen, çift mutlu görünüyor ve birlikte geçirdikleri zaman Margaret'in barış ve refah zamanının tadını çıkarmasına izin verdi.
Margaret, Galler'deki görevlerini yerine getirirken kocasına yakın kalmak için Medmenham'daki Bockmer'de ve Staffordshire'daki Stourton Kalesi'nde yaşadı. Richard'ın statüsü ve geliri Kral VII. Margaret hayatta kalan beş çocuğu doğuracaktı: Henry, geleceğin Lord Montagu, Arthur, Ursula, Reginald ve Geoffrey.
Kral Henry, 1489'da İspanyol Ferdinand ve Isabella ile önemli bir evlilik anlaşması müzakere etti. Kızları Katherine, Prens Arthur ile evlenecekti. Bu anlaşmanın bir kısmı, Kral Henry'yi, 1499'un sonlarında talip Perkin Warbeck ve Margaret'in erkek kardeşi Edward'ın üzücü infazlarıyla Tudor hanedanı için İngiltere tahtının güvenliğini Katolik Hükümdarlara temin etmeye yöneltti.
1501'den itibaren Margaret, Aragon'un hanesinden Katherine'in bir üyesiydi ve Prens Arthur'la evliliği sırasında ona hizmet etti. Arthur öldükten sonra Katherine'e hizmeti sona erdi ama Margaret onunla iyi arkadaş oldu ve Katherine'e şiddetle sadık kaldı. 1504 sonbaharında Margaret beşinci çocuğuna hamileyken, kocası Richard öldü ve ona otuz bir yaşında beş çocuklu bir dul ve büyük ölçüde düşük bir gelir bıraktı. Margaret şu anda oğlu Reginald'ı kiliseye vermeyi seçti. Kral Henry, Reginald'ın eğitimi için para ödedi ve okumak için İtalya'ya gitti.
Margaret'in oğlu Kardinal Reginald Pole
Henry'nin 1509'da tahta çıkmasıyla Margaret'in serveti arttı. Henry, kardeşinin dul eşi Margaret'in iyi arkadaşı Aragonlu Katherine ile evlendiğinde, Margaret Kraliçe'nin hanehalkının bir üyesi oldu. Önemli bir şekilde, 1512'de Kral Henry, Salisbury kontluğunu ona geri verdi. Margaret, restorasyonu için Henry'ye beş bin mark ödemek zorunda kaldı, ancak bu şartlar, diğer soyluların ödedikleriyle karşılaştırıldığında çok adildi. Bu, kardeşinin idamı sırasında elinde tuttuğu tüm topraklara şimdi sahip olduğu anlamına geliyordu. Henry bunu büyük ihtimalle ağabeyinin ölümünün adaletsizliğinin belirtilmeyen bir kabulü olarak yaptı. Salisbury Kontesi olarak Margaret ve Anne Boleyn (Pembroke Markisi olarak), on altıncı yüzyıl İngiltere'sinde kendi başına bir lortluk unvanına sahip olan tek kadındı.
Bu unvan ve sahip olduğu topraklarla Margaret, İngiltere'deki en zengin, en güçlü ve etkili kadınlardan biriydi. Kontes dört ana konutu sürdürdü: Essex'te Clavering, Berkshire'da Bisham, Londra'da Le Herber ve Hampshire'daki Warblington'daki malikanesi. 1516'da Margaret, Henry ve Katherine'in kızı Prenses Mary'nin vaftiz annesi seçildi. 1517'de Mary'ye çok büyük bir onur olarak mürebbiye olarak atandı ve en geç 1520 Mayıs'ından önce ofisin görevlerini üstlendi.
Margaret 24 Temmuz 1521'de görevinden ayrıldı, ancak 1525'te prensesi Ludlow'a kadar takip ettiğinde yeniden atandı. 1533'e kadar mürebbiye olarak kalacaktı. Margaret'in saraydaki konumu bu süre zarfında sağlamdı. Margaret, kendisi için herhangi bir evlilik teklifini reddederken, tüm çocukları için iyi evlilikler ayarladı. En büyük oğlu Henry sarayda iyi bir üne sahipti ve annesine danıştığı ve tavsiyesine güvendiği için ona çok yardımcı oldu.
Margaret Pole'un Warblington'daki evinin kalıntıları (Resim, Wikimedia Commons'ta junegloom07 tarafından)
Pole ailesinin durumu yavaş yavaş çözüldü. Margaret'in Kral VIII. bir dereceye kadar kralın lütfuna kavuştu. Arthur, muhtemelen terleme hastalığından 1527 veya 1528'de öldü. Daha sonra 1521 Nisan'ında Buckingham Dükü Edward Stafford ihanetten suçlu bulundu ve ertesi ay idam edildi. Dük, Margaret'in kızı Ursula'nın kayınpederiydi. Ursula ve kocası lordlukta rütbesi düşürüldü ve Dük'ün mülkünün sadece küçük bir kısmını aldı.
Margaret, bazı tartışmalı mülkler yüzünden Kral VIII. Margaret'in Salisbury mirasının bir parçası olduğunu iddia ettiği birkaç malikane vardı ve Kral Henry, bunların Somerset Dükalığı'na ait olduğunu savundu. Ne Margaret ne de Kral yasal olarak mülklere sahipken, bu mülkler üzerindeki çatışma Margaret'in kralın gözünden düşmesine neden oldu.
Margaret, Kraliçe Katherine ve Prenses Mary'yi, Kral'ın Kraliçe'yi Anne Boleyn ile evlenmek için boşama çabası konusundaki tartışmada vokal ve kararlı bir şekilde destekledi ve böylece Margaret'in kralla olan ilişkilerine daha da zarar verdi. 1533'te Margaret, Prenses Mary'nin tabağını ve mücevherlerini krala teslim etmeyi reddetti ve daha fazla gerginlik ve yabancılaşma yarattı. Aynı yıl Mary'nin mürebbiyesi olarak görevden alındı ve 1536'ya kadar mahkemeye geri dönmedi. Bundan kısa bir süre sonra Margaret'in oğlu Reginald, Henry'nin İngiltere Kilisesi'nin Yüce Başkanı olma teklifine meydan okuyan Kral Henry'ye bir mektup yazdı. Margaret, oğluna duruşundan dolayı onu uyaran bir mektup göndermek zorunda kaldı.
Ağustos 1538'de Margaret'in oğlu Geoffrey, kıtadaki kardeşi Reginald ile temas halinde olduğu ve krala karşı haince konuşmalar yaptığı ortaya çıkınca tutuklandı. Tüm Pole ailesi zan altında kalacaktı. Sorgulamalar izledi. Geoffrey ihanetten suçlu bulundu ve başarısız bir şekilde iki kez intihar etmeye çalıştı. Sonunda affedildi, ancak 1558'deki ölümüne kadar akıl hastalığından muzdarip görünüyor. Margaret'in en büyük oğlu Henry, Baron Montague tutuklandı ve elde edildi. 9 Ocak 1539'da idam edilecekti.
Margaret, Southampton Kontu William Fitzwilliam ve Ely Piskoposu Thomas Goodrich tarafından sorgulandı. Margaret cevaplarında kararlı ve kararlıydı ve erkekler tarafından korkutulmamıştı. Kont isteksizce Margaret'in ne kadar sert olduğunu kabul etmek zorunda kaldı ve ona karşı hiçbir kanıt bulamadılar. Tanıklardan toplanan tüm ifadelere rağmen, Margaret herhangi bir suça karışmadı. Ona karşı yapılabilecek en kötü suçlama, hane halkının ve kiracılarının İncil'in İngilizce bir kopyasına sahip olmalarına izin vermemesiydi.
İlk başta Margaret, Fitzwilliam'ın gözetiminde evinde tutuldu. Mayıs 1539'da Parlamento tarafından ele geçirildi ve Kasım ayında Londra Kulesi'ne transfer edildi. Suçlamalar, oğulları Henry ve Reginald'a çeşitli ve muhtelif ihanetler işlemede yardım ve yataklık etmekti. Thomas Cromwell ona karşı kanıtlar sundu. Margaret'in oğlu Reginald'ın kralın kızı Mary ile evlenme ve İngiltere'de papalık otoritesini yeniden kurma niyetini sembolize ettiğini belirttiği, kasasında bulunduğu iddia edilen bir tunik sundu. Tuniği Cromwell'in imal etmiş olması kuvvetle muhtemeldir.
Margaret, 1539'da Reginald'ın destekçileri tarafından bir istiladan korkulduğu ve Margaret'in Kral Henry ile olan ilişkisini zehirlediği için güney sahiline yakın çok sayıda mülke sahip olduğundan, affedilme şansı yoktu. Öyle olsa bile, Kral Henry, Margaret'in hapisteyken iyi bakıldığından emin oldu, giyim ve yemek için ödeme yaptı. Kule'deki hücresini torunu Henry ve Exeter Markisinin oğluyla paylaştı ve yanında bekleyen bir kadın olmasına izin verildi.
1541'de krallığın kuzeyinde bir isyan patlak verdi. Sir Thomas Wyatt ve Sir John Wallop'un bu ayaklanmada Margaret'in oğlu Reginald ile komplo kurduğu ortaya çıktı. İsyanın stratejisi muhtemelen Reginald'ın annesini Kule'den kurtarmak için bir planını içeriyordu. Bunlardan herhangi biri doğru olsun ya da olmasın, Kral Henry, Margaret'in isyancılara karıştığından şüphelenmiş olabilir.
Hükümetin, çok sayıda isyancıyı ayaklanmadan hapse atmak için Kule'yi mahkumlardan temizlemesi gerektiğine dair bazı kanıtlar var. Margaret'i idam etme kararı kesinlikle alelacele verildi. 27 Mayıs 1541 sabahı Margaret'e idam edileceği söylendi. Hangi suçu işlediğini bilmediği ve cezasının kendisine söylenmediği için büyük şaşkınlık dile getirdi.
Margaret hemen toparlandı ve aceleyle Kule'nin küçük bir köşesine götürüldü. İskele yoktu, sadece küçük bir blok vardı ve çok az tanık vardı. Margaret cesaretle kendini Tanrı'ya havale etti ve hazır bulunanların hepsinden kral, kraliçe, Prens Edward ve Prenses Mary için dua etmelerini istedi. Profesyonel cellat isyancılarla ilgilenmek için kuzeye gönderilmişti. Sonuç olarak, infaz için tutulan deneyimsiz bir genç vardı. Margaret başını bloğa koyduktan sonra, genç işi bitirmeden önce başını ve omuzlarını kesti.
Pole ailesinin düşüşü muhteşem olmuştu. Margaret, Kule sınırları içindeki St. Peter ad Vincula kilisesine gömüldü. Oğlu Henry de buraya gömülmüştü. Margaret'in kalıntıları 1876'da şapelde keşfedildi ve incelemenin ardından ortalamanın üzerinde olduğu ortaya çıktı.
Margaret'in titizlikle topladığı ve geliştirdiği Salisbury Kontluğu'ndaki tüm varlıklar Kraliyet'e devredildi. Ancak, Mary Tudor 1553'te erkek kardeşinin ölümü üzerine kraliçe olunca, Reginald Pole İngiltere'ye döndü ve Kraliçe'nin danışmanı oldu. Mary, Margaret'in akrabalarına nezaketle davranarak ve mallarının bir kısmını geri vererek Pole ailesinin sadık desteğini kabul edecekti. Margaret 1886'da Papa XIII.
Daha fazla okuma: “Margaret Pole, Salisbury Kontesi 1473-1541: Sadakat, Soy ve Liderlik”, Hazel Pierce, “Margaret Pole: Kuledeki Kontes”, Susan Higginbotham, Margaret Pole üzerine giriş, Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü'nde Hazel Pierce
Henry VIII Kurbanları: Edward Stafford
Edward Stafford, 3 Şubat 1478'de Buckingham'ın 2. Dükü Henry Stafford ve eşi Katherine Woodville'de doğdu. Katherine, Kral Edward IV'ün (Büyükbaba Henry VIII'in) kraliçe eşi olan Elizabeth Woodville'in kız kardeşiydi.
Elizabeth Woodville, İngiltere Kralı ile evlendiğinde, akrabaları iyi evlilikler, unvanlar ve topraklar verilecek kadar şanslıydı. Kız kardeşi Katherine bir istisna değildi. Yaklaşık yedi yaşında, kız kardeşinin taç giyme töreninden hemen önce Katherine, Henry Stafford ile evlendi - Stafford sadece 11 yaşındaydı.
İtalyan Dominic Mancini, 1483'te İngiltere'den ayrıldıktan sonra İngiltere'de tanık olduklarına dair bir rapor yazdı ve bu raporda genç Edward Stafford'un bu kadar düşük doğumlu biriyle evlenmek zorunda kalmaktan rahatsız olduğundan bahsediyor - bu o zamanlar İngiliz mahkemesinde yaygın bir duyguydu. Birçoğu Woodville ailesine içerledi ve onları yeni başlayanlar olarak gördü.
Evliliklerinden kırk dört yıl ve beş hükümdardan sonra, Edward Stafford kendini bir yığın belanın içinde buldu. Edward III'ün soyundan gelen Stafford, bazılarının taht üzerinde daha güçlü bir iddia olduğuna inandıkları şeye sahipti, çünkü Tudor'un iddiası gayri meşru bir çizgiden geçiyordu. Kral ve kızı Mary'ye bir şey olursa, Stafford İngiltere tahtına geçmek için sıradaki kişi olarak kabul edilecekti.
Henry VIII, Stafford'un Stafford'un bir soruşturma emri verdiğine dair iddialarını duyduktan sonra. Kralın ölümünü hayal etmekle birlikte hakkında konuşmak ihanettir.
“8 Nisan 1521'de dük, Thornbury'deki kalesinden Londra'ya emredildi. Görünüşe göre herhangi bir tehlikenin farkında olmadan mahkemeye çıktı ve yolda tutuklanıp Kule'ye götürüldüğünde büyük şok yaşadı. Duruşmasında, Nicholas Hopkins adlı bir keşişten kralın bir erkek varisi olma ihtimaline ilişkin kehaneti arayarak kralın ölümünü hayal etmek ve anlamakla suçlandı. İddiaya göre, dükün hanesinin hoşnutsuz eski üyelerinden kanıt elde edildi.
Buckingham tüm suçlamaları reddetti. Ama 17 meslektaşından oluşan bir jüri, onu ağlarken mahkûm eden Norfolk dükü liderliğindeki suçlu buldu.” – ExecutedToday.com
Buckingham'ın vatana ihanetten suçlu bulunup ölüme mahkum edildiği de Mektuplar ve Belgelerde belgelenmiştir. İtalyan diplomat Gasparo Conarini'den şu açıklama geldi:
Kraliyet Mahkemeleri, Buckingham Dükü'nü ölüme mahkum etti. Bu sabah (13 Mayıs) Westminster'de kesin olarak mahkûm edilecek, son cümlesi başının kesilmesi emredildi ve buradaki âdete göre idam edilmek üzere Kule'ye geri döndü ve onlar onun tarafından yapıldığı gibi yapacaklar. babası ve dedesi tarafından. – Mektuplar ve Kağıtlar: 'Venedik: Mayıs 1521'
İngiltere'deki Venedik Büyükelçisi Sekreteri Lodovico Spinello, Stafford'un idam edildiği gün yaşananları şöyle anlatıyor:
Bu sabah merhum Buckingham Dükü ‘ alındı.forza de' brazi'de500 piyade muhafızıyla, her zamanki infaz yerinde, kuleden iskeleye. İngilizce olarak halka hitap etti. Sonra dizlerinin üzerinde tövbe mezmurlarını okudu ve büyük bir soğukkanlılıkla cellatı çağırarak onu çabucak göndermesini istedi ve onu bağışladıktan sonra cübbesini çıkardı ve gözleri bağlı olarak boynunu koydu. blokta ve bir oduncu baltasıyla (fn. 11) cellat, üç vuruşla kafasını vücudundan ayırdı.
Ceset hemen bir tabuta yerleştirildi ve altı keşiş ve tüm piyade eşliğinde Austin Friars kilisesine taşındı.
Dük'ün ölümü tüm şehri üzdü. Birçokları onun için ağladı, aralarında benim de bulunduğum seyircilerin üçte biri. Bizim İtalyanlarımız onun ölümünü görmeye yürekleri yoktu. Ve böylece sefil bir halde, ama büyük bir cesaretle, günlerini 17 Mayıs'ta sonlandırdı. – Mektuplar ve Kağıtlar: 'Venedik: Mayıs 1521'
Edmund de la Pole'un idamında daha önce gördüğümüz gibi, kraliyet kanı ve İngiltere tacı üzerinde geçerli iddiaları olanlar, özellikle Kral aleyhinde konuştuklarında yakından izlendi. Ne yazık ki, Stafford'un asil kanı gerçekten de onun veraset çizgisine dahil edilmesi gerektiğine inanması için sebep vermiş olsa da, karar Stafford'a değil Kral'a aitti.
Edward Stafford, Buckingham'ın 3. Dükü
Karakterin geçmişi: Sir Henry Stafford, 2. Buckingham Dükü ve Leydi Katherine Woodville'in en büyük oğlu. Babası aracılığıyla soyundan geldiği Edward III'oğulları, John of Gaunt ve Thomas of Woodstock ve annesi, Edward IV'ün kraliçe eşi Elizabeth Woodville'in kız kardeşiydi ve daha sonra Henry VII'nin amcası Jasper Tudor, Bedford Dükü ile evlendi. Bu nedenle, Dük, Kral Henry ile birkaç yönden daha fazla ilişkiliydi. Edward'ın babasına ulaşıldı ve Kral III. Richard'a isyan ettiği için 2 Kasım 1483'te idam edildi. Ancak, VII. Henry'nin tahta çıkması üzerine elde eden kişi tersine döndü ve Buckingham, Lady Margaret Beaufort'un (Henry VIII'in büyükannesi) vesayeti altına alındı.
[Bakınız: Kralın ATALARI]
1495'te Buckingham, Jartiyer Şövalyesi yapıldı ve kendisine sarayda birçok törensel rol verildi. Bu, Henry VIII'in Buckingham ile 1509'da Kral'ın taç giyme töreninde Lord High Steward olarak görev yapmasıyla devam etti ve burada tacı da taşıdı. 1509'da Privy Council'e üye oldu ve ayrıca 1513'te Fransızlara karşı kampanyada savaştı.
Çocuklarının evlilikleri sayesinde, Buckingham, soylular içinde onu potansiyel olarak güçlü bir siyasi güç haline getiren geniş bağlantılara sahipti. Bu, onun, özellikle Kardinal Wolsey olmak üzere, düşük doğumlu erkeklerin sarayındaki artan etkisinden mutsuz olan hoşnutsuz soylular için bir lider haline gelmesine neden oldu.
Henry VIII, serveti, toprakları ve kraliyet kanından dolayı Buckingham'ı hem kıskandı hem de şüphelendi. 1521'de Buckingham tutuklandı ve vatana ihanetten yargılandı. Kralın ölümü ve tahta geçmesiyle ilgili kehanetleri dinlemek ve Kralı öldürme niyetini ifade etmekle suçlandı. Dük 17 akran önünde yargılandı, ancak suçlamalar muhtemelen yanlıştı ve Henry sonuca zaten karar vermişti. Buckingham, 17 Mayıs 1521'de Tower Hill'de idam edildi ve ölümünden sonra Temmuz 1523'te alındı.
kibarlık: Dük, Asalet
Konum: Lord High Steward, Lord High Constable, Jartiyer Şövalyesi
Kişilik tipi: yüksek makamdan dışlanan hoşnutsuz soyluların lideri.
İmza görünümü: Etkileyici bir figür olan Stafford'un çevresinde bir dövüşçü görünümü var. Sert, kara gözler.
Can sıkıcı özellik(ler): Kraliyet soyunun gururu. Kızgın Kardinal Thomas Wolsey'e zarar verdi.
*Buckingham'ın ellerini uzatmak zorunda olduğuna veya dizinin tasvir ettiği gibi onurlu bir şekilde ölmediğine dair hiçbir tarihsel kanıt yoktur.
. Beni seven az kişisiniz,
Ve Buckingham için ağlamaya cesaret et,
Onun asil dostları ve arkadaşları,
kimden ayrılmalı
Sadece ona acı, sadece ölüyor,
Benimle gel, iyi melekler gibi, sonuna kadar
Ve çeliğin uzun boşanması üzerime düşerken,
Dualarınızdan tatlı bir fedakarlık yapın,
Ve ruhumu cennete kaldır.
Devam et, Tanrı'nın adı.
[Shakespeare]
Bu karakter profilini düzenlemek ister misiniz?
Bu sayfayı güncellemek için EasyEdit'e tıklayın! (Görmeyin KolayDüzenle yukarıdaki düğme? <a href="/#signin" target="_self">Oturum aç</a> veya <a href="/accountnew" target="_self">Kaydol</a> .)
KARAKTER BAĞLANTILARI
Aile üyeleri:
Baba: Sir Henry Stafford, 2. Buckingham Dükü
Anne: Leydi Katherine Woodville (Kraliçe'nin Edward IV'ün kız kardeşi Elizabeth Woodville)
Erkek kardeş: Sir Henry Stafford, Wiltshire Kontu
Kardeşim: Humphrey Stafford (genç yaşta öldü)
Rahibe: Lady Anne Stafford, Huntingdon Kontesi (dizide Anna Buckingham, Charles Brandon'la flört eden kızı olarak tasvir edilmiştir - tarihte o Sir William Compton'dı. Ayrıca Kral Henry'nin metresi olduğu söyleniyordu.) bkz. ayrıca : Kralın Hanımları
Rahibe: Leydi Elizabeth Stafford, Sussex Kontesi
Evlilik(ler):
Leydi Eleanor Percy, Henry Percy, Northumberland 3. Kontu ve Leydi Maud Herbert'in kızı.
Çocuklar:
Henry Stafford, 1 Baron Stafford (Leydi Salisbury'nin kızıyla evli, Leydi Ursula Pole sorunu vardı.)
Leydi Elizabeth Stafford, Norfolk Düşesi (Norfolk 3. Dükü Thomas Howard ile evli, Surrey Kontu Henry Howard da dahil olmak üzere bir sorunu vardı)
Leydi Catherine Stafford (evli Ralph Neville, Westmorland'ın 4.
Leydi Mary Stafford (evli George Neville, 5 Baron Bergavenny sorunu vardı.)
Arkadaşlar:
Thomas Howard, 3. Norfolk Dükü (denediği ancak komplosuna dahil edemediği damadı)
düşmanlar:
Kardinal Thomas Wolsey (aşağılık doğumundan dolayı kendisine kızıyor)
Charles Brandon, 1. Suffolk Dükü (kızıyla ilişkisi olduğu için - dizide gerçekte değil)
Taht iddiası nedeniyle onu idam ettiren Kral VIII.
- <a href _blank" rel="nofollow noreferrer noopener" href="http://www.luminarium.org/encyclopedia/edwardstafford.htm">http://www.luminarium.org/encyclopedia/edwardstafford.htm" rel=" nofollow" target="_blank" title="Luminarium enyclopedia'da Edward Stafford'un Biyografisi">Luminium enyclopedia'da Edward Stafford'un Biyografisi</a>
- <a href _blank" rel="nofollow noreferrer noopener" href="http://www.royalcollection.org.uk/microsites/knightsofthegarter/MicroObject.asp?row=11&themeid=455&item=12">http://www.royalcollection .org.uk/microsites/knightsofthegarter/MicroObject.asp?row=11&themeid=455&item=12" rel="nofollow" target="_blank">Edward Stafford'un Jartiyeri</a> - Kraliyet Koleksiyonu
- <a href _blank" rel="nofollow noreferrer noopener" href="http://www.thepeerage.com/p10209.htm#i102088">http://www.thepeerage.com/p10209.htm#i102088" rel=" nofollow" target="_blank">Genealogy</a> - ThePeerage.com
- Weir, Alison. <a href _blank" rel="nofollow noreferrer noopener" href="http://www.amazon.com/exec/obidos/ASIN/034543708X/luminariumA">http://www.amazon.com/exec/obidos/ASIN /034543708X/luminariumA" rel="nofollow" target="_blank">Henry VIII: Kral ve Sarayı</a>. New York: Ballantine, 2001.
- Wilson, Derek. <a href _blank" rel="nofollow noreferrer noopener" href="http://www.amazon.com/exec/obidos/ASIN/0312286961/luminariumA">http://www.amazon.com/exec/obidos/ASIN /0312286961/luminariumA" rel="nofollow" target="_blank">In the Lion's Court: Güç, Hırs,</a> <a href _blank" rel="nofollow noreferrer noopener" href="http://www.amazon.com /exec/obidos/ASIN/0312286961/luminariumA">http://www.amazon.com/exec/obidos/ASIN/0312286961/luminariumA" rel="nofollow" target="_blank">and Henry'nin Saltanatında Ani Ölüm VIII</a>. New York: St. Martin's Press, 2001.
- (Wolsey'nin ayakkabılarına gül suyu döktükten sonra) "Kıracak bir şey yaptıysam özür dilerim. Majesteleri."
- Charles Brandon ve kızının bir ilişkisi olduğunu öğrendiğinde.
- Henry VIII'i nasıl öldüreceğini öğrendiğinde.
- Henry VIII'i bıçaklamayı planladığında başarısız olur ve idam edilir.
- Yürütülen ilk ana karakter olmak.
Thornbury Kalesi, 1511 yılında Buckingham'ın 3. Dükü Edward Stafford tarafından yaptırılmıştır.
Henry VIII daha sonra Anne Boleyn ile kalede kaldı. Kale şimdi bir otel.
Parlayan her şey Meg'in altını
Bu hafta Meg, iptali ve mirası için davasını ısrarla savunmaya devam ediyor. Henry ve Catherine'e Roma'dan karar almasına yardım etmeleri için yalvarır, ancak reddederler. Bunun yerine, kendi davasını savunmak için mahkemeye gelecek kadar ileri giden Angus'un yanında yer alırlar. Hatta Catherine ona Meg ve Albany'nin bir romantizmi olduğu söylentisini yaymasını ve böylece Papa'nın Meg'in iptal talebini kişisel bir neden olarak görüp reddetmesini öneriyor.
Gerçekten de Albany ve Meg'in romantik bir ilişkisi olduğu söylendi, siyasi yakınlıkları birçok kişinin şüphesini uyandırdı. Bununla birlikte, gerçekten olduğuna dair hiçbir kanıt yok ve Meg'in kötü romantik kararlar alma eğilimi göz önüne alındığında, büyük ihtimalle gerçekleşmiş olsaydı, bundan haberimiz olurdu. Söylenti mantıklı ve birçok söylentide olduğu gibi, nereden başladığı belli değil, ancak bunun, evliliğin kutsallığını koruma konusunda kazanılmış bir ilgiye sahip bir kadın olarak Catherine'den geldiğini hayal etmek özellikle lezzetli. Angus'un bir süreliğine İngiliz mahkemesine kaçarak Henry'nin desteğini ve korunmasını aradığı da doğrudur. Hayatının geri kalanını Henry'nin yardımını sürdürmek için İskoçya'daki İngiliz çıkarlarını ilerletmeye çalışarak geçirecekti.
Meg ayrıca Hal Stuart ile birlikte İngiltere'ye döner. Henry ve Catherine temelde ona kaybolmasını söylediğinde, bir hazine odasına girer ve sadece borçlu olduğu altını çalar. Ama Hal Stuart ona bazı hamleler yapmaya çalışmadan önce değil ve zaten bir s-ty kocası seçmiş olduğu için onu zayıf bir şekilde reddediyor.
Gerçekte, Meg, Henry ile tüm yetişkin hayatı boyunca mirası için savaştı. Henry, babaları öldüğünde, vasiyetin uygun bir şekilde vasiyetname olduğunu iddia etti ve Meg'in herhangi bir borcu olmadığını söyleyerek iddialarını erteledi. İngiliz altını çaldığı bu an hayal edildi, ancak Meg'in altına bir takıntısı vardı ve İskoçya'da değişken bir figür olmasının bir nedeni de, altınını verecek olanın yanında açgözlü olarak görülmesiydi (aslında, pozisyonuna ve gücüne saygı duyacak, ancak klasik 16. yüzyıl erkekleriyle daha uyumlu görünüyordu: "Bu kadın güç istiyor! Açgözlü bir şeytan olmalı." Dolayısıyla, bunun olabileceğini varsaymak kesinlikle kolay. Oh, ve Hal Stuart, evet, o gerçekten Meg'in üç numaralı kötü seçimiydi. Ama önümüzdeki hafta bundan daha fazlasını öğreneceğimizden şüpheleniyorum.
PERSONEL, Edward I (1536-1603), Stafford Kalesi'nden.
B. 17 Ocak 1536, 4. s. Henry Stafford, 1. Baron Stafford (NS.1563), Ursula, da. Sir Richard Pole, KG, Ellesborough, Bucks. kardeş. Sir Henry † ve Walter. m. c.1566, Meryem (NS.1609), da. Edward Stanley, Derby'nin 3. Kontu, 2s. (1 d.v.p.) 2da. suc. kardeş. 3 Baron Stafford 1566 olarak suc. Stafford'un kalesine ve malikanesine anne 1570.2
Düzenlenen Ofisler
Jp c.1582'den salop, q. 1591'e kadar, Personel. 1583, q. 1591, Glos., Mont. tarafından 1591 v.-adm. Glos. 1587 üyesi, Galler yürüyüşlerinde konsey 1601.3
Biyografi
Stafford'a resmi kaynaklarda bilinen ilk referans, muhtemelen ağabeyi Thomas'ın o ay idam edilmesiyle bağlantılı olarak Mayıs 1557 tarihli bir konsey emridir ve ona 'evini babasına kadar onarmasını ve gelene kadar orada devam etmesini' emreder. ek emir': aleyhine herhangi bir işlem yapıldığına dair bir kanıt yok. O olabilir 'Bay. Ağustos 1560'ta Dunbar'da görev yapan ve İskoçya'da çalışmak için Ocak 1562'de hâlâ emekli maaşı alan Stafford'du.4
Servetini çarçur eden "tanınmış bir müsrif adam"dı ve 1601'de Staffordshire'daki toprakları "çürük Stafford kalesine" indirgendi. Mülkleri varken kiracılarına alçakça davranıyordu. Caws'takiler, haksız yere hapsedilmekten ve ev sahiplerinin şerifin yetkisini hor görmesinden şikayet ettiler. Danışma Meclisi onları destekledi ve Stafford'a, onun düzensiz işlerinden "çok hoşlanmadıklarını" yazarak, "bunun hakkında daha fazla bir şey duymak istemediklerini, aksi takdirde tehlikeli bir yanıt vereceği için" onu uyardı. Cihazlarından biri, özgür ya da telif hakkı olan kiracıların kötü adamlar ya da "bağlı" olduğunu iddia etmekti ve 1586'da Konsey, Bristol belediye başkanı Richard Cole'u ve akrabası Thomas Cole'u bu bahaneyle taciz etmemesini emretti. Kendisine karşı açılan özel davalar, şiddetli muamele, tahliye ve haksız hapis ve borçları ödemeyi reddetme iddiasıyla: Staffordshire, Church Eaton'ın papazı, Lord Stafford ile bir papaz evi unvanı hakkında yaptığı tartışmadan kaynaklanan şiddetten korktuğunu belirtti. Görünüşe göre ifadesini doğrulayamayan bir Ralph Higgons, Stafford'un Kraliçe ve ebeveynlerine karşı saygısız ve haince sözler söylediğini iddia etti. Dili ona birçok düşman kazandırdı. Stafford'larla evlilik yoluyla ilişkisi olduğunu iddia eden ve kendisine karşı Higgons'u desteklediğinden şüphelendiği Richard Bagot'a şunları yazdı: isim'. Bir Bagot'la evlenen atasının hiçbirini bilmiyordu, 'muhtemelen o hizmetkarıyla evlenmiş' olmadıkça. "Senin komşun" diyerek mektubunu bitirdi, "Öyle olmalıyım".5
1580'de adı Galler yürüyüşlerinde konsey üyeliği için öne sürüldüğünde, Sir Henry Sidney tarafından karalandı. 1600'de tekrar denediğinde, diğer üyelerin onu istemediği açıktı: Henry Townshend, hükümeti, eğer kabul edilirse, Stafford'un sürekli olarak kendisi ve hizmetçileri için diyet ve ödenek almaya devam edeceği ve böylece konseyin çalışmalarını engelleyeceği konusunda uyardı. . Ancak, ertesi yıl, hemen meclis binasında yemek salonuna yakın bir 'uygun oda' talep ederek kabul sağladı. Townshend ve John Croke III, tatil zamanı olduğu için katılımına gerek olmadığını ve uygun bir oda bulunmadığını belirterek itiraz ettiler.6
Diğer yetkililere verdiği kötü örneğe rağmen Stafford'un pozisyonuna uygun görevleri yerine getirmesi bekleniyordu. Bir katili barındırdığı için Staffordshire barış komisyonundan çıkarıldığı hikayesi uydurma. Mary Stuart ve Essex Kontu'nu deneyen akranlarından biriydi ve bir zamanlar Staffordshire'daki ayaklanmaları bastırmak için Edward, 4. Lord Dudley'e katıldı.
Stafford bir Katolik sempatizanıydı. Adı, 1574'te Mary Stuart'ın yararına hazırlanan bir listede yer aldı ve beş yıl sonra "Papa'ya verilen ve İspanya Kralı'na gönderilen anlaşmada özel olarak kaydedildi" ve Ekim 1592'de " Cizvitlerin ve ilahiyat rahiplerinin yardımcıları ve takipçileri. Ona karşı hiçbir işlem yapılmadı. He died intestate 18 Oct. 1603. Letters of administration were granted to his surviving son and heir, Edward.7
Four hundred years ago this month, in an unprecedented move forced on it by circumstances, Parliament adjourned for more than five months. As Dr Paul Hunneyball of our Lords 1558-1603 section explains, this seemingly innocuous procedural move had unfortunate and unintended consequences…
The 1621 Parliament is now chiefly remembered for its sustained attacks on corruption in high places. The lord chancellor, Francis Bacon, Viscount St Alban was disgraced for accepting bribes, while assorted monopolists, such as Sir Giles Mompesson, who had enriched themselves by abusing powers granted to them by the Crown, were also severely punished. However, alongside this impressive narrative is another, much less well-known one, in which members of both the Commons and the Lords exploited parliamentary privilege for personal gain, thereby causing a public outcry and undermining Parliament’s moral authority.
When we talk about parliamentary privilege today, the key issue is the right of MPs and peers to discuss controversial business in their respective chambers without fear of legal repercussions. In the early seventeenth century, there were several other important strands to privilege, including protection from prosecution in civil lawsuits while Parliament was in session. By 1621 claims of privilege were routinely approved not just for MPs and peers themselves, but also for their servants, the latter term being interpreted loosely enough to encompass even tenants and some business associates. Moreover, it had become common practice for letters of protection to be issued by MPs and peers to those dependants whom they wished to enjoy the benefits of parliamentary privilege.
Since this use of privilege effectively suspended the normal operation of the law, there were strict time limits imposed to ensure that the system was not abused. Privilege applied only while Parliament was actually in session, with a few days either side also allowed, so that Members were protected while travelling to and from Westminster. But in 1621 that all changed.
The normal pattern of parliamentary business in the early Stuart period centred on a basic political transaction. Almost invariably the monarch requested a grant of taxation, but in return he was expected to approve legislation which addressed perceived grievances, so that Members could demonstrate to their constituents that they were receiving some benefits in return for their money. However, in 1621, in the face of a military emergency on the Continent, Parliament agreed a tax grant early in the session, without first securing any concessions from James I. The Commons then got completely side-tracked by its anti-corruption drive, leaving its legislative agenda in tatters. By June, Parliament had been sitting for four-and-a-half months, and the king was agitating to wrap up the session, but no bills had yet completed their passage through both Houses. James was willing to offer a further session, creating extra time for this legislation, but if Parliament was prorogued at this juncture all those unfinished bills would be lost. Members would be sent home more or less empty-handed, and would have to start all over again in the next session.
To avoid this scenario, a compromise was eventually agreed. Instead of the session being formally ended by prorogation, Parliament was merely adjourned for five months, leaving existing business in limbo until November. Such a long adjournment was unprecedented, and while it got around the immediate political impasse, it raised another awkward question. It was accepted that when Parliament was prorogued, Members’ privilege expired a few days after the end of the session. But during adjournments, privilege remained in force. What then should happen in an adjournment that suspended Parliament for as long as a typical prorogation? After further debate, it was decided that privilege would continue to apply for the next five months.
The consequences of this novel move were entirely predictable. As early as March there had been complaints in the Commons of parliamentary privilege being claimed by people who were not properly entitled to its protection, in order to avoid arrest or prosecution. The lower House even agreed a resolution against letters of protection being issued by MPs, all to no avail. Once the long summer recess got underway, a complete free-for-all developed, and when Parliament reassembled in November, it had a full-blown scandal on its hands. As the newsletter-writer John Chamberlain recorded: ‘protections … were grown to great excesse, so that marchants, tradesmen, and … debtors walked securely under sombodies name during the Parlement, which was generally misliked, and thought a grosse error that they who take upon them to set all straight shold geve way to such an abuse’ [Letters of John Chamberlain ed. N.E. McClure, ii. 409].
This was not simply a case of protections being handed out to friends and relatives. Money was also changing hands. According to Chamberlain, Edward Stafford, 4th Lord Stafford sold more than 300 letters of protection, for around five shillings each (roughly five days’ wages for a skilled artisan). This behaviour seems to have generated little surprise in the Lords. Stafford was notoriously impoverished, and had reportedly even sold the leadwork off the roof of his main home, Stafford Castle, in order to pay his debts. Unabashed at these allegations, Stafford went on the attack, claiming that ‘divers lewd persons’ had issued protection letters in his name, but without his knowledge [Journal of the House of Lords, iii. 170]. Since at least two of the alleged culprits subsequently confessed to fraud, Stafford himself was cleared. However, the evidence suggests that the baron was well aware of what was happening, and was certainly to some extent abusing the system.
A handful of the fraudsters were sentenced to a spell in the pillory, after which the Lords called a halt to its inquiry. Similarly, the Commons condemned this ‘abuse of priviledge, which had raysed an universall complaynt in the city and country’ [Commons Debates 1621 ed. W. Notestein, F.H. Relf and H. Simpson, iv. 420], but then settled merely for a tightening of the rules, to prevent a repeat of this episode. No one disputed the basic facts, but no MP or peer was actually held to account. Some small-scale abuse of protection letters emerged during the 1624 Parliament, but the issue did not again get so out of hand. Probably Members had learnt to exercise greater caution – but the perfect storm of 1621 also depended heavily on that five-month adjournment, which was not repeated either, substantially reducing the temptation. Henceforth, abuses of parliamentary privilege would take other forms.
Paul M. Hunneyball, ‘The Development of Parliamentary Privilege, 1604-29’, Parliamentary History, xxxiv. pt. 1, pp. 111-128
Robert Zaller, The Parliament of 1621 (1971)
Biographies of Viscount St Alban and the 4th Lord Stafford appear in our new volumes on The House of Lords 1604-29 ed. Andrew Thrush (2021).
Dictionary of National Biography, 1885-1900/Stafford, Edward (1552?-1605)
STAFFORD, Sir EDWARD (1552?–1605), diplomatist, born about 1552, was the eldest son of Sir William Stafford of Grafton and Chebsey, Staffordshire, by his second wife, Dorothy (1532–1604), daughter of Henry Stafford, first baron Stafford [q. v.] William Stafford (1554–1612) [q. v.] was his brother, and Thomas Stafford (1533?–1557) [q. v.] was his maternal uncle. The Staffords of Grafton were a branch of the same family as the dukes of Buckingham and barons Stafford (see pedigree in ‘Visitations of Staffordshire,’ Harl. MSS. 6128 ff. 89–91, and 1415 f. 109). Sir Edward's mother, who died on 22 Sept. 1604, and was buried in St. Margaret's, Westminster, was a friend and mistress of the robes to Queen Elizabeth, and it was probably through her influence that Stafford secured employment from the queen. In May 1578 he is said to have been sent to Catherine de' Medici to protest against Anjou's intention of accepting the sovereignty of the Netherlands ( Froude , xi. 107). In the following year he was selected to carry on the negotiations for a marriage between Elizabeth and Anjou. In August he was at Boulogne, bringing letters from the duke to Elizabeth, and in December 1579, January 1579–80, June, July, and November 1580 he paid successive visits to France in the same connection (Kal. Hatfield MSS. cilt ii. geçiş Kal. State Papers, Venetian, 1558–1580, Nos. 789, 791, 808, 809 Hume , Courtships of Elizabeth, pp. 214, 222–3, 230, 264). On 1 Nov. 1581, on his arrival in London, Anjou was lodged in Stafford's house.
Stafford's conduct of these negotiations must have given Elizabeth complete satisfaction for in October 1583 he was appointed resident ambassador in France and knighted ( Metcalfe , p. 135) his chaplain was Richard Hakluyt [q. v.] He remained at this post seven years his correspondence (now at the Record Office, at Hatfield, and among the Cottonian MSS. in the British Museum) is a chief source of the diplomatic history of the period, and has been extensively used by Motley and others. Many of his letters are printed in extenso in Murdin's ‘Burghley Papers,’ in ‘Miscellaneous State Papers’ (1778, i. 196–215, and 251–97), and others have been calendared among the Hatfield MSS. (Geçmiş. MSS. Comm.) Stafford showed his independence and protestantism by refusing to have his house in Paris draped during the feast of Corpus Christi, 1584. In February 1587–8 he had a remarkable secret interview with Henry III, in which that monarch sought Elizabeth's mediation with the Huguenots ( Baird , The Huguenots and Henry of Navarre, ii. 16). He was in great danger on the ‘day of barricades’ (12 May 1588), but when Guise offered him a guard, he replied with spirit that he represented the majesty of England, and would accept no other protection, and Guise gave secret orders that he should not be molested (ib. Thuanus , Historia, x. 264–6 Motley , United Netherlands, ii. 431–2). When he received news of the defeat of the armada, Stafford wrote a pamphlet, of which he printed four hundred copies at a cost of five crowns, to counteract the effect of the news of Spanish success which the Spanish ambassador in France had circulated. In October 1589 he appears to have visited England, and returned to Dieppe with money and munitions for Henry of Navarre. He was in constant attendance on Henry during the war, was present in September 1590 when Alexander Farnese captured Lagny and relieved Paris, and again was with Henry in the trenches before Paris a month later. At the end of that year Stafford returned to England, and in the following July was succeeded as ambassador by Sir Henry Unton [q. v.], and given 500ben. as a reward by the queen.
Stafford had apparently been promised the secretaryship of state, and during the next few years there were frequent rumours of his appointment to that post and to the chancellorship of the duchy of Lancaster ( Chamberlain , Edebiyat, pp. 52, 94, 112, 139). But he had to content himself with the remembrancership of first-fruits (Nov. 1591) and a post in the pipe office. He was created M.A. at Oxford 27 Sept. 1592, was made bencher of Gray's Inn in the same year, and elected M.P. for Winchester in March 1592–3. He sat on a commission for the relief of maimed soldiers and mariners in that session, and was re-elected to parliament for Stafford in 1597–8 and 1601, and for Queenborough in 1604. James I granted him 60ben. a year in exchequer lands instead of the chancellorship of the duchy of Lancaster, which had been promised by Elizabeth. He died on 5 Feb. 1604–5, and was buried in St. Margaret's, Westminster ( Winwood , Memorials, ii. 49 Mackenzie Walcott , St. Margaret's, Westminster, pp. 27, 32).
Stafford married, first, Robserta, daughter of one Chapman, by whom he had a son William, who was admitted a member of Gray's Inn on 1 May 1592, and two daughters. By his second wife, Dowglas (hasta), daughter of William, first baron Howard of Effingham [q. v.], Stafford appears to have had two sons who probably died young. He has been frequently confused in the calendars of state papers and elsewhere with Edward, baron Stafford [see under Stafford, Henry , first Baron Stafford ], and with other members of the Stafford family named Edward, some of whom were also knights (see pedigree in Harl. MS. 6128, ff. 89–91), and Motley makes him die in 1590.
[Harl. MSS. 6128 and 1415 Cal. State Papers, Dom. and Venetian Ser. Kal. Hatfield MSS. Rymer's Fœdera Egerton MS. 2074, f. 12 Off. Ret. Members of Parl. Acts of Privy Council, x. 385, xiv. 256, 262, 285 Hamilton Papers, ii. 655, 674 Chamberlain's Letters and Leycester Corresp. (Camd. Soc.) Corresp. of Sir Henry Unton (Roxburghe Club) Teulet's Papiers d'État (Bannatyne Club), ii. 654 Birch's Mem. cilt ii. Collins's Sydney Papers Spedding's Bacon, i. 268 Wright's Elizabeth, vol. ii. Strype's Works Foster's Gray's Inn Reg. and Alumni Oxon. 1500–1714 Simms's Bibl. Staffordiensis.]
Little Bits of History
1521: Edward Stafford, 3 rd Duke of Buckingham, is executed. Edward was born in 1478 into a family with aristocratic ties and was the nephew of Elizabeth Woodville, queen consort of King Edward IV. As the eldest son of the second duke, he stood to gain the title. His father participated in a rebellion against King Richard III and was charged with treason. The second duke was beheaded without trial on November 2, 1483. At that point, all the family’s honors were forfeit. Edward remained hidden during the rebellion and possibly for the rest of Richard’s reign. When King Henry VII defeated Richard III at Bosworth in 1485, Edward was returned to his aristocratic holdings. He was able to attend Henry’s coronation as a Duke. The seven year old was given to Margaret Beaufort, the King’s mother, to raise.
Edward was educated and trained in various royal households and became a Knight of the Order of the Garter in 1495. At the age of 19, he was a captain in the forces sent out to maintain order in Cornwall after a rebellion started there. He was known as a fancy dresser at court and at Prince Arthur’s wedding, is said to have worn an outfit costing £1500. He was also the chief challenger at the tournament the following day. Edward was part of the coronation ceremony for King Henry VIII and was part of his Privy Council. Edward received permission from his friend/king to rebuild the family manor house in the style of a massive crenellated castle. Edward served his King in both military and home endeavors.
Edward was one of just a few peers with substantial Plantagenet blood and had ties to much of the upper aristocracy. Because of these ties, Henry began to have his doubts and in 1520 the King ordered Edward to be investigated for possible treasonous actions. The King personally interviewed witnesses to gather information for a trial. The Duke was summoned to the court in April 1521 whereupon he was arrested and placed in the Tower. He was tried in front of a panel of 17 peers and was accused of listening to prophecies of the King’s death and intending to kill the King. Sir Thomas More complained that evidence supplied by servants were hearsay. This made no difference at the trial and Edward was found guilty.
He was executed on Tower Hill on this day. He was 43 years old. An Act of Parliament on July 31, 1523 stripped him of all his titles and family holdings as well as blocked the inheritance of any titles and holdings. John Guy, present day historian, concluded this was one of the rare executions of aristocrats in which the person was “almost certainly guilty”. Edward had four legitimate children. His son became 1 st Baron Stafford and all three of his daughters married into aristocratic families, one marrying a duke, one an earl, and the last a baron. This three illegitimate children didn’t fare quite as well although Edward did manage to have his other daughter marry the half-brother of an earl.
It is easier to forgive an enemy than to forgive a friend. – William Blake
It’s hard to tell who has your back, from who has it long enough just to stab you in it. – Nicole Richie
Betrayal is the only truth that sticks. – Arthur Miller
It is more shameful to distrust our friends than to be deceived by them. – Confucius
Appreciation: Cmdr. Edward Peary Stafford, USN (Ret.): 1918-2013
The author of the classic book, The Big E: The Story of the USS Enterprise, “embarked on his final voyage,” his wife wrote the U.S. Naval Institute recently, on Sept. 24 at his home in Melbourne, Florida. He was 95.
Ed Stafford wrote for Deniz Tarihi and the U.S. Naval Institute Proceedings, as well as regular contributions for National Geographic. He is best known, however, for naval books, including Subchaser, Little Ship, Big War: The Saga of DE-343, ve The Far and the Deep. Ed wrote not only with flair, but authority, too.
In World War II, he commanded a subchaser in the Caribbean and Mediterranean seas before he was executive officer of a destroyer escort in the Pacific. After the war, Ed graduated from Dartmouth College and was commissioned a lieutenant commander in December 1946. After serving as executive officer in a destroyer, he was ordered to flight training and assigned to hurricane-tracking with a patrol squadron.
What most people don’t know about Ed is that he was “a successful contestant,” as he once characterized it, on the TV quiz show “The $64,000 Question” in 1957. Even with all the success he’d enjoyed in the Navy and on the literary front, Edward Peary Stafford, the grandson of Rear Admiral Robert E. Peary, pursued a lifetime passion: preserving the honor of his family.
From the time then-Commander Peary claimed to “discover” the North Pole in 1909, “every few years,” Stafford wrote in the December 1971 Proceedings, “someone has come forth in public print to doubt or deny that he did so.” His article was a rebuttal to a piece that appeared in the June 1970 issue titled “Peary and the North Pole: The Lingering Doubt,” written by astronomer Dennis Rawlins. His major criticism was that no proof appeared to exist that would substantiate Peary’s claim.
On the heels of an official report issued by the National Geographic Society in 1989, providing “photogrammetric” analysis of images taken of the Peary expedition (and thus proof of the claim), the Naval Institute revisited the dispute with “All Angles: Peary and the North Pole,” a panel discussion that highlighted its April 1991 Annual Meeting. Nearly 20 years after Ed’s rebuttal appeared, the most vocal panelist that day was one Dennis Rawlins.
The debate often grew heated, with all apparent living members of the Peary/Stafford families on hand, and it reconvened after the allotted time in a Naval Academy classroom. The families put an offer on the table. Rawlins or anyone in the room would get a check for $35,000 on the spot if conclusive evidence could disprove Peary’s claim. No money ever changed hands.