olma
Hereward, yaklaşık 1036'da Lincolnshire'ın Anglo-Sakson soylularına doğdu.
Hereward'ın yaşamının ve kariyerinin zaman çizelgesi biraz belirsizdir, ancak iyi belgelenmiş bireysel olaylar, oldukça doğru bir resmin yeniden oluşturulmasına izin veren bir tür referans noktası sağlar. Bazı metinlere göre, 1054'te on yedi veya on sekiz yaşındayken şiddet davranışı nedeniyle aile evinden atıldı.
Genç adam sonraki on yılını önce Cornwall ve İrlanda'da, sonra Flanders'ta paralı asker olarak geçirdi. Bu sürenin çoğunda ona iki kuzen, Siward Blondin ve Siward the Red ve babasının hizmetçilerinden biri olan Martin Lightfoot eşlik etti.
Hereward, 1060'ların başında geldiği Flandre'de, hem seferlerde hem de turnuva maçlarında bir savaşçı olarak hatırı sayılır bir ün kazandı. Daha sonra önce Piskopos Litbert Cambrai'ye hizmet etti: 1065 tarihli bir belge, piskoposun koruması olarak Miles Herivwardi de dahil olmak üzere dokuz silahlı adamı doğruladı. Ardından Flanders Kontu Baldwin V'e paralı asker ve eğitmen subayı olarak hizmet etti. Diğer yerlerin yanı sıra, 1065-1066 kışında zengin bir yerel tüccarın kızı Turfried ile evlendiği St. Ömer şehrindeydi.
Hereward, 1067 yazının sonuna kadar, V. Baldwin'in ölümüne kadar Flanders'ta kaldı, ardından Normanların sistematik olarak konumlarını güçlendirdiği İngiltere'ye dönmeye karar verdi. Martin Lightfoot ile tek arkadaşı olarak seyahat etti ve iki Siward'ı Turfrida'yı savunmak için Flanders'ta bıraktı.
Hareketin, ailesi için mi yoksa kişisel çıkar için mi motive olduğu bir sır olarak kaldı.
Büyük olasılıkla Hereward, Normanların ailesinin topraklarının kontrolü üzerindeki yasağını kaldıracağını umuyordu. Ancak bu umut kısa sürede suya düştü.
Muhtemelen 1068'in başlarında İngiltere'ye kılık değiştirerek vardığında, aile mülkünün Normanlar tarafından işgal edildiğini gördü. Yurt dışında geçirdiği on üç yıldan sonra, Hereward -şimdi otuzlu yaşlarında sertleşmiş sakallı bir adamdır- yerel halk tarafından tanınmaz haldeydi. Geceyi, eski bir asker ve babasının kiracısı olan ve Anglo-Sakson nüfusun yaşadığı zorluklardan ve kötü muameleden bahseden Osred'in evinde geçirdi.
Normanlar, Hereward'ın malikanesine birkaç gün önce geldiler. Burayı işgal ettiklerinde, Hereward'ın annesinden aile hazinelerini kendilerine vermesini istediler ve reddettiğinde ona acımasızca davrandılar. Tüm Hereward ailesi öldürüldü.
Her şeyi öğrenen Hereward, geceleri tam askeri kıyafetler içinde mülkü tek başına geri almaya karar verdi. Neyse ki onun için, böyle iyi bir mülkün kazanılmasını kutlamaya karar veren yaklaşık on beş Norman tarafından korunuyordu. Yarı sarhoş savaşçılarla uğraşan Hereward, gözdağı vermek için başlarını kapıya dayadı.
Bir isyanın doğuşu
Bunun haberi hızla yayıldı. Komşular ve akrabalar onu selamlamak ve övmek için Hereward'a akın etti. Akrabaları ve babasının kiracıları arasından en iyi 49 savaşçıyı seçti ve onları Normanların beklenen misillemesine karşı mülkü savunmak için organize etti.
Hereward, birkaç adamla birlikte, yakındaki mülklerde kamp kuran küçük Norman birliklerine saldırmak için hızla harekete geçti. Birkaç gün içinde, hayatta kalan Normanlar, genel bir ayaklanmadan korkarak bölgeden kaçtılar.
Hereward'ın eylemleri Anglo-Sakson nüfus tarafından iyi karşılandı. Her gün daha fazla erkek çiftçi, yerinden edilmiş kişi, dışlanmış insan ona akın etti. Statü eksikliği nedeniyle bir savaş ekibine liderlik etme hakkının sorgulanabileceğini fark ettikten kısa bir süre sonra, yakındaki Peterborough manastırının başrahibinden onu resmen şövalye ilan etmesini istedi. Abbot Brand (bazen Hereward'ın amcası olarak anılır) töreni 29 Haziran 1068'de manastır şapelinde gerçekleştirdi. Aynı zamanda, Hereward'ın en iyi iki alt lideri - Winter ve Gaenoch adlı - Benedictine manastırı Ely'den bir keşiş tarafından şövalye ilan edildi.
Hereward'ın bir sonraki büyük hamlesi, en güçlü Norman lordlarından biri olan William of Warren'ın kardeşi Frederick'in hedeflenen suikastı oldu.
Frederick, Norman'ın Hereward'ı avlama çabalarına öncülük etti. Kamuoyu tarafından desteklenen planı, ya isyancı lideri cezalandırmak için kralın önüne çıkarmak ya da onu öldürüp kavşakta başını açığa çıkarmaktı.
Hereward, Frederick'in Norfolk'ta kaldığını ve isyanın haberini beklediğini öğrendi. Onunla çabucak başa çıkmak için, küçük bir atlı saldırı grubunu Norfolk'a götürdü. Normanların kalesine girerek, şahsen Frederick'i yendi.
Bu cinayetin sadece Kral William'ın kendisini ortadan kaldırma çabalarını güçlendireceğini anlayan Hereward, halkının dağılmasını emretti ve o Flanders'a gitti. Orada kalması uzun sürmedi ve 1070'in başında sadece Turfrida ve kuzenlerini değil, aynı zamanda bir dizi şövalye ve maiyeti de getirerek İngiltere'ye döndü. Şaşırtıcı bir şekilde, mülküne dokunulmamış buldu. Savaşçılarından bir grup, güçlerin geri kalanının daha geniş bir alana yayıldığını açıklayarak hızla gizlendi.
Bu zamana kadar, Hereward'ın kuvvetleri arasında çok sayıda savaşta sertleşmiş şövalye ve bir köylü milis vardı.
Dönüşü duyulduğunda Hereward, Ely Manastırı'nın başrahibi Thurstan'dan bir çağrı aldı. Doğu İngiltere'nin bataklık kırsalındaki büyük, yüksek bir adada yer alan manastır, Norman süvarileri veya zırhlı piyade operasyonları için uygun olmayan çok savunmacı bir konumdaydı. Keşişler, daha önce yeni bir Norman'ın kurulmasını önlemek için adayı zaten güçlendirmişlerdi ve şimdi adayı üs olarak Hereward'a teklif ettiler.
Teklifi kabul eden Hereward, adamlarını Bardney, Lincolnshire'a gönderdi ve nehir yukarı bataklıklara doğru yola çıktı. Bu arada, Warrennes'li Earl Wilhelm, Hereward'ı avlama çabasının başı olarak kardeşi Frederick'in yerini aldı.
İsyancıların yeniden konuşlanma planlarına dair istihbarat aldıktan sonra, Hereward'ın izleyeceği güzergah boyunca birlikleri görevlendirdi. Ancak, Hereward'ın gözcüleri birkaç Norman'ı yendi ve Kont'un yerini öğrendi.
Ertesi gün, Hereward, birkaç adamla birlikte, William'ın bulunduğu yerin karşısındaki nehrin kıyısında belirdi. Earl, Hereward'ın yaklaştığını öğrendiğinde, öfkeyle uçtu ve adamlarına nehir boyunca yüzmelerini ve suçluyu yakalamalarını emretti. Bir Sakson pususunu bekleyen askerler reddetti. Wilhelm ve savaşçıları kaçmak zorunda kaldı.
Peterborough'a baskın
İsyancılar, bataklıklardaki üslerinden, askeri hedeflere yönelik saldırıları Norman şehirlerinin yağmalanmasıyla birleştirerek - bazen Danimarkalılarla - birçok yıkıcı kampanya yürüttüler. İsyancılar zaman zaman kavrulmuş toprak stratejisine başvurdular ve düşman tarafından kullanılmalarını önlemek için bütün köyleri yaktılar.
Saldırıların ana hedefi, Normanlar tarafından ele geçirilen eski İngiliz mülkleri ve manastırlarıydı. Bu tür en ünlü operasyon, Haziran 1070'de Peterborough manastırına yapılan saldırıydı.
Eski metinlere göre, yeni atanan Norman, Hereward avına katılma sözü karşılığında kilise topraklarını şövalyelere dağıtmaya başladı. Öfkeyle Hereward, müstahkem manastıra ve aynı adı taşıyan yakındaki şehre tam bir güçle saldırı emri verdi. Güçlü bir direniş bekleyen Hereward, Danimarkalıları operasyona katılmaya davet etti. Gemilere binen savaşçılar, Peterborough'daki Nene Nehri'ne doğru yelken açtılar.
Peterborough şehrini ve manastır binalarını ateşe veren saldırganlar, savunucuları ele geçirdi ve manastırı tüm değerlerden mahrum etti. Hereward, Abbot Thurold'u öldürmeyi planladı, ancak o ve adamları kaçtı.
Daha sonra ne olduğu tartışmalı olmaya devam ediyor.
Bazı metinlere göre, Hereward, kutsal eserleri iade etmesini veya acı verici bir ölümle ölmesini emreden Aziz Petrus'un bir vizyonuna sahipti. Gerektiği gibi etkilenen Hereward ve adamları bu tehdide boyun eğdiler.
Diğer metinlere göre, Danimarkalılar hazinelerle deniz yoluyla gittiler ve Hereward'ı ve halkını yalnız bıraktılar. İkinci versiyon, sonraki olaylar artık Danimarka varlığını yansıtmadığı için makul görünüyor.
Ely kuşatması ve isyanın sonu
Astlarının isyancıları dizginleyememesine öfkelenen Kral William, meseleyi kendi eline almaya karar verdi.
O yıllara ait kaynaklara göre Aldret köyüne büyük kuvvetler gönderdi. Köy, kara ile Ely Adası arasındaki, bataklığın yalnızca dört furlong veya yaklaşık 800 metre uzunluğunda olduğu en dar boşlukta bulunuyordu. Kral, adamlarına şişirilmiş koyun postlarına bağlı kütüklerden yüzer bir köprü inşa etmelerini emretti. Zırhlı Norman piyadeleri köprüyü geçerken köprü çöktü. Wilhelm'in halkının yarısından fazlası gözlerinin önünde boğuldu. Alarma geçerek adanın kuşatmasına geri döndü ve kalan adamları Hereward'ın birliklerinin baskınlarını önlemek için bataklığın çevresine bir halka yerleştirdi.
Wilhelm'in bir sonraki stratejisi, bataklığın karşısına taş ve kereste bir baraj inşa etmekti. Mancınıklar ve kuşatma motorları için yükseltilmiş burçlar, mühendislere barınak sağlamak için kuru kıyıya dikildi. Normanlar nihayet tamamlanmış barajı aşmaya hazırlandığında, Anglo-Sakson kuvvetleri bataklık boyunca pozisyonlarına yaklaştı, sessizce yürüdü ve sadece başlarını suyun üzerinde tuttu.
Normanlar geçmeye başladığında, Hereward'ın adamları barajın rüzgaraltı tarafında ateş yaktı. Yoğun duman saldırganların kafasını karıştırdı. Birçoğu desteğini kaybetti, barajdan düştü ve boğuldu. Diğer geri çekilen Normanlar, onları bekleyen ve onları ölümüne hackleyen bir grup Sakson okçusuna rastladı.
İkinci kez Wilhelm geri çekilmek zorunda kaldı.
Eli'nin ağır kayıplar vermeden fırtına yapmasının neredeyse imkansız olduğunu fark eden kral, yeni taktikler denedi.
Ayaklanmayı desteklediği için manastırı cezalandırma niyetini açıklayarak, manastırın Ely adası dışında sahip olduğu tüm kazançlı toprakları ele geçirdi. Hile işe yaradı.
Hereward baskın yaparken, başrahip ve bir keşiş heyeti kralı aradı ve toprakları geri verilirse halkına bataklıklardan geçmeyi teklif etti. Bir keşiş, birkaç yüz kişiyle bataklıkların en vahşi yerlerine giden Hereward'ı uyarmak için acele etti. Buradan gerilla savaşına devam etti, sürekli yer değiştirerek, mücadelesinde daha çaresiz ve acımasız hale geldi.
Kral, önce Anglo-Sakson milislerini isyancıların izini sürmeye yardım etmeye çağırdı.
Bu sırada, Norman Kont Dolphin'in dul eşi (veya eski karısı) Elfreet'in elçileri Herewardau'ya döndü. Zengin bir dul, askeri cesaretinden dolayı onu övdü ve kralla barış yaptığı için onu ödüllendirmesi halinde evlenmeyi teklif etti.
Belki de Hereward savaştan bıkmıştı. Muhtemelen daha iyi organize olmuş Normanların kendisini ve halkını yok etmesinin an meselesi olduğunu fark etti. Her durumda, Hereward kabul etti, Turfrida'yı manastıra sürgün etti ve mahkemeye haberciler gönderdi. Kral, rakibini kollarını açarak karşıladı, onu mahkemeye davet etti ve Hereward'ın ailesinin topraklarını geri alma dilekçesini kabul etti.
Hereward sonunda halkını Norman askerlerine zarar vermemeye çağırdı ve kralla barış yaptı.
O yılların kaynaklarına göre, Anglo-Sakson soylularının yaklaşık yüzde beşi, uzun yıllar süren direnişten sonra yine de yeni rejimle uzlaştı ve karşılığında yeni Anglo-Norman yönetici sınıfına kabul edildi. Hatta bazıları, Norman'ın sonu gelmeyen isyanlarla savaşan kaynakları boşa harcamak yerine ülkeyi sakinleştirme ve yönetme arzusunu yansıtan güçlü konumlara yükseldi.