düşünsene evinin önünde davulcular var ve hiçbir şekilde gitmiyorlar. tek yapabildiğin 'davulcular gitmiyor.' diye cümle kurabilmek. olur mu olur arkadaş. çünkü elimizden bir şey gelmeyen durumlar için sürekli cümle kurarız. mesela, 'nisan da bitiyor fakat beni hala sevmiyor.' veya 'en sevdiğim bardağım kırıldı' gibisinden. en kötüsü de ne biliyor musun arkadaş? demiş miydim hatırlayamadım: farazi diyaloglara meğilli iç monologlarımın kurbanıyım. ey gidi. bir de dilerdim ki nostaljinin bir faydası olsaydı keşke. hem vakt-i zamanında bir yazar demiş ki, tecrübe diye bir şey yoktur. iyi demiş bence.