Bir son bahar akşamında ağaçlardan dökülen yapraklarla beraber bir bir düşen umutlarımı izledim.
Umutlarımız da bir yaprak, bir papatya gibi zamanı geldiğinde bembeyaz bir sayfanın altında yok olup gitmeye mahkumdurlar.
Sonra düşündümde bana umut değil herşeyden önce bir tutam sen lazımsın
Zaman gibi
Şiir gibi
Kitap gibi
Hiç bitmeyecek sen lazımsın.