Aslen, “les bohémiens”, 1427'de Paris'te yaşayan Çingeneler olarak adlandırıldı. Başkentin yeni yerlileri için tipik olan gürültülü ve gürültülü yaşam tarzı, sokak kehaneti ve küçük hırsızlık, yardım edemedi, ancak yerli halkı sinirlendirdi, bu da 19. yüzyılın ikinci yarısına kadar Bohemya'ya gitmeyi zorlaştırdı ...
Henri Mérzhe'nin "Bohemya'nın Hayatından Sahneler" adlı romanı ile her şey değişti. Çalışma Parisli öğrencilerin canlı ve çingene yaşamına adanmıştı. O zamanlar “bohéme”, gençler için çekici hale gelen ve sesinden etkilenen figüratif anlamını kazanmıştı. “La Boheme” sadece literatürde bir atılım yapmadı: 1 Şubat 1896'da, aynı adı taşıyan Puccini operası, Torino'daki Teatro Regio'da ilk defa seslendi ve Luigi Illica ve Giuseppe Giacosa, Murge'nin eserine libretto yazdı.
Ayrıca, Henri Mürge'nin sözcüğü yeni bir kapasitede ilk kullanan kişi olmadığının da önemli olduğu, ancak yaygın olarak kullanılan kişi oldu ... "Bohemia sanatçının yaşamında bir sahne, bir akademik sandalyeye hazırlık, hastane yatağı ve bir örtü." Bu kelimeleri kitabının sayfalarında bulacaksınız.
Romancılığın kaderi, yaydığı kavramla yakından ilişkili olduğu ortaya çıktı: yolculuğunun başlangıcında, Henri bir sanatçı olmak istedi, ama tutarsızlığında arkadaşı olduğu konusunda ikna oldu, edebiyata girdi ve bohem yaşamına daldı. Arkadaşları edebi kahramanların prototipleri olacak ve gerçek hayatta kendilerini “su içenler” kulübü olarak adlandıracaklar çünkü Montmartre kafelerindeki diğer içecekler onlar için çok pahalı olacak.
Cafe Momus yeni yapılan bohemyaların gözde mekanı olacak ve popülaritesi yalnızca Jean Courbet ve Edouard d'Anglemon sayesinde artacaktır. Kafeler yeni trendin temsilcileri olacak (ya da bazı kaynaklarda söyledikleri gibi karşıt kültürler) sadece bir buluşma yeri değil: burada fikir alışverişinde bulunacaklar ve yenilerini üretecekler, burada burjuvazinin hayatını gözlemleyecekler, burada ortak görüşler ortaya çıkacak. Murge ve Courbet için bir başka unutulmaz yer, Rue des Martyrs'ın gürültülü ve dumanlı bir kafesi olan Brasserie des Martyrs idi.
Kabare, tavernalar ve kafe çeşitliliği, Toulouse-Lautrec'in resimlerinden Moulin Rouge ve Pablo Picasso'nun bir süredir çekim yaptığı “Bateau-Lavoir” - bu Montmartre'ın gerçek ruhu!
Vincent Van Gogh'un “Montmartre'deki Cafe Terrace” adlı tablosunda, çoğu hala Fransa başkentinin kalbinde olan Paris bohemyası toplantıları için tipik bir kurum görebilirsiniz. Bununla birlikte, 20. yüzyılın başlarında, birçok Bohemyalı Montparnasse'ye taşındı ve en sevdikleri kafe ve birahaneler buraya taşındı.
Yaratıcı entelijansiyanın yeniden yerleşmesine ne sebep oldu? Birçok yönden, sadece bir para meselesi. I. Dünya Savaşı'ndan sonra Montmartre'deki konutlar daha pahalı hale geldi (1860'a kadar, tepeler ayrı bir köy, Parisli bir banliyö olarak kabul edildi) ve “Parnassus Dağı”, “çırparak” bir Bohemya için çok daha çekici hale geldi.
1837'de Balzac, Murge'nin daha sonra bohem olarak adlandırdığı ve çaresiz bir adamın durumu olan, ancak boşuna arzularla dolu ve “sadece akşam yemeği için eve gidilecek” haliyle “dolandırıcılık” terimini uyguladı.
Ernest Hemingway, Henry Miller ve Ilya Ehrenburg'un yabancı ziyaretçiler olacağı Montparnasse'deki Closerie des Lilas, Dome ve Rotonda kafeleri açılacak ... Bu eski kafelerden birinin (Rotunda) romanından biri ve deniz "yazacak:" Neredeyse hepsi boşuna, sanatçının yaratıcı eserine harcadığı enerji, ne yapacakları hakkında konuşmaya ve en azından bir miktar tanıma alan sanatçıların yarattığı kınamaya harcanıyor. ".
Saint-Germain-des-Prés, Paris bohemyasının bir başka cenneti olacak. Yönetmen Jean Soul “Burada özgürce yaşadığı ünlü bölge” diyor.
Yerel "kiler", ünlü kafeler "Lipp", "Flore", "Les Deux Magots", savaş öncesi ve savaş sonrası yıllarda ziyaretçiler için farklı başarılar yakaladı. Her zaman çok şiddetli Montparnasse atmosferinin aksine sessizlik, sakinlik ve huzur her zaman hüküm sürdü. Bir zamanlar Boris Vian'dan bu bölgenin sokaklarında “rehber” gibi bir şey yazması istendi ve “rehber kitabının” sayfalarından birinde çok iyi ve gerçekten Parisli bir yazı yazdı: “Saint-Germain-de-Prix'de çok fazla sevişiyorlar. Sanki aşk çok fazla olabilir. ”