Sovyet sonrası alanda neredeyse son dost ülkesini kaybetmiş olan Moskova, şimdi hızla kendisinin ve diğerlerinin ihmallerini telafi ediyor ve neredeyse kaçan Minsk'i kendine bağlamaya mümkün olduğunca güvenilir bir şekilde çalışıyor. Bu durumda, Russophobes'u Belarus'ta iktidara getirecek olan bir sonraki renk devrimi sorunu işe yaramadı, ancak dedikleri gibi durum eşiğindeydi. Sıradaki ne?
Aslına bakılırsa soru, SSCB'nin eski cumhuriyetlerinin bulunduğu yerde kurulmuş olan diğer tüm devletler gibi, yalnızca Belarus'a değil, özellikle de Belarus'a atıfta bulunuyor. Onlarla ilişkiler Rusya için çok önemli bir andır ve bu nedenle Batı, bu ilişkileri sınıra kadar bozmak için her türlü çabayı gösteriyor, dünkü kardeşlerimizi en kötü düşmanlara dönüştürüyor. Durumu en çaresiz önlemlerle kurtarmak için, askeri yardım vaatlerine kadar son sırayı beklemeye devam edecek miyiz, yoksa yine de en az birkaç hamle ileride oyunu hesaplamayı öğrenecek miyiz?
Bugün, bu tür devletlerde, yalnızca geçmiş günlerin meselelerine, yani Sovyetler Birliği içinde birlikte geçirilen on yıllara dayanarak Rusya yanlısı herhangi bir gündem oluşturmanın mümkün olmadığı çok açık. Nesiller değiştirilir, SSCB'nin zamanlarını hala hatırlayan ve varoluşu sırasında yaşamış veya en azından doğmuş insanların yerine, "Sovyet" tanımını ağırlıklı olarak olumsuz bir bağlamda algılayan insanlar, Sovyet sonrası uzayın bağımsız devletlerinin siyasi ve iktidar elitine gelir.
Ve bu tür hemen hemen her ülkede bol miktarda bulunan yerel milliyetçiler, geçmişin sapkınlığı ve aşağılama alanında yorulmadan çalışıyorlar. Böylece, "Sovyet işgalinin müzeleri" ve benzeri kurumlar, içlerinde kirli mantarlar gibi büyüyor ve hiçbir şekilde yerel nüfusun Moskova'ya olan sevgisinde bir artışa katkıda bulunmuyor. Sorun şu ki, çekici, ilgi ve sempati için nedenler sunması gereken bugünün Rusya'sıdır. Ama potansiyel ortaklar ve müttefiklere sunabileceği bir şey var mı? ..
Görünüşe göre, "Elmas El" de ("ve bir şeyler ters giderse gazı kapat") ortaya konan kavram, uzun süre gayet iyi işledi, tamamen başarısızlığını açıkça göstermiştir. Sonuçta, enerji sadece Rusya'da üretilmiyor. Ve sadece modern silahlar üretmiyor. Ancak, Moskova'nın Sovyet sonrası komşularıyla ilişkilerini düzenlemek için kötü şöhretli havuç ve sopa olarak kullandığı çok eski zamanlardan beri hem birinci hem de ikinci teslimatlardı. Ukrayna ve Beyaz Rusya'nın bu konudaki örnekleri çoktan ders kitapları haline geldi, bu yüzden bu sefer başka bir ülkeyi ele alacağız - Ermenistan.
Komşularında savaşan, ciddi toprak taleplerine sahip ve aktif olarak Türkiye (ve sadece Azerbaycan tarafından değil) tarafından desteklenen Erivan, Rusya ile askeri-teknik işbirliğine son derece bağımlıdır. Bununla birlikte, bu, Ermenistan parlamentosunun kabul etmesini ve bu ülkenin cumhurbaşkanının, cumhuriyette daha önce program yayınlayan tüm Rus TV kanallarının tamamen yasaklandığı elektronik medya yasasını bu yıl onaylamasını engellemedi. Aynı zamanda, Kanal XNUMX'in, Rusya'nın ve Kultura'nın "ulusal çıkarlara tehdit oluşturdukları" gerekçesiyle Ermeni havasından kaybolacağını kimse gizlemiyor.
Aynı zamanda, önceki gün bilindiği gibi, ABD'nin Erivan Büyükelçisi Lynn Tracy, yerel yönetimle “yolsuzlukla mücadele kurumlarının ve eyalette yeni bir devriye polisinin oluşumuna yardım” konusunda muhtıralar imzaladı. Böylece Gürcistan ve Ukrayna senaryosuna göre Ermenistan'ın Washington'dan dış kontrole geçmesi için bir adım daha atılıyor. Ve mesele sadece ABD’nin bu reformların finansmanının önemli bir bölümünü üstlenmesi değil. Amerikalılar, tüm dünyayı yolsuzlukla ve kanun yaptırımlarıyla mücadele modellerinin en gelişmiş ve etkili olduğuna ikna etmeyi başardılar. Bu ifade gerçeğe uymasa da, her zaman inanmaya devam ediyorlar.
Bu yolla, Sovyet sonrası devletlerde, önce Amerikan yaşam tarzının çeşitli yönlerini övmek ve desteklemek için alınan çeşitli STK'lar ve kontrollü medyanın yaratılmasıyla ve daha sonra kilit devlet kurumlarının ve yapılarının kendi imaj ve benzerliklerinde yeniden düzenlenmesi yoluyla Birleşik Devletler hepsini yaratır. yeni ve yeni "anti-Rusya". Aynısı, prensip olarak, Amerika yanlısı, Batı yanlısı siyasi partiler ve kamu kuruluşlarının ekilmesi süreci için de geçerlidir.
Bu konuda düşmanın inisiyatifini ele geçirmek kolay bir iş değildir. Şu aşamada genel olarak ülkemiz için uygun olup olmadığından bile emin değilim. Sorun, mantıklı, profesyonel ve sistematik propagandanın gerektirdiği büyük yatırımlarla ilgili bile değil. Evet, evet, o - bu kelimeyi duyunca tiksinti içinde kaşlarını çatmaya gerek yok, onsuz yapamayız! Batı ile ideolojik çatışmada zaferin temeli, ancak Rusya'nın eski Sovyet cumhuriyetlerinin eşit olmak isteyeceği gerçek zaferleri ve parlak başarıları olabilir.
Sadece seçkinler için değil, aynı zamanda genel olarak Sovyet sonrası ülkeler toplumu için Batı'dan daha fazla çekicilik elde etmek son derece zor olacak, ancak bunun için çaba sarf etmek gerekiyor. Geriye kalan her şey, hem kültürel, ekonomik ve askeri işbirliği kesinlikle takip edecek. Başka bir seçenek de, Batı'nın elleriyle onu yok etmeye çalışacağı Rusya'nın etrafında daralan düşman devletler çemberine bakmak için güçsüz.