Regensburg'u ziyaret eden bir Rus düşünürün, günümüz insanlığını, dünyadan duyduğu korkuyla karşılaştırmasına atıfta bulunur. FüzelerEvinin yangınla kül olacağına dair sürekli panik içinde yaşayan ve artık yangını önlemekten başka bir şey düşünemeyen veya yapamayan bir adamın hikayesi. "Ancak kanser olduğunun ve yangında değil, kanser hücrelerinin vücudunu çürütmesi sonucu öleceğinin farkında değil.
Evet," diye gözlemlemiş bu yazar, "insanlık bugün de ayrışma nedeniyle benzer bir durumda moral Bu da onu içeriden mahvediyor. Bu nedenle, hayatta kalmak için doğru endişe, her şeyden önce bu hastalığın tedavisine yönlendirilmelidir. Hastalık Diğer tüm sorunların kaynağı olan ölümcül olan.
O zamanki Kardinal Ratzinger bu analizin geçerli olduğunu düşündü ve doktorların katıldığı bir toplantıda insan için neyin iyi olduğunu nasıl bilebileceğimizi ve buradan yola çıkarak iyi olmayanı nasıl teşhis ve tedavi edebileceğimizi sordu.
Her şeyden önce, ahlakın kaynağının bilim mi yoksa bireysel vicdan mı olabileceğini soruyor. Modernitenin entelektüel hareketinin bir parçası, nesne ile özne arasında bir alternatif ortaya koyar. Buna göre nesne, bilimin karşılaştığı, hesaplanabilen dünyadır; özne ise hesaplanamayan ve özgür olandır, nesnel -bilimsel- değil özneldir, çünkü genel geçer bilgi ölçütlerine tabi tutulamaz: burada DİN Bilime değil, bireyin zevkine bağlı olan ahlak. Bu durumda vicdan "öznelliğin tanrılaştırılması", öznelliğin nihai norm olarak dikilmesi olacaktır.
Ancak bu şekilde - Ratzinger uyarıyor - nesneyi temsil eden ancak ona yanıt veremeyen bilimin de bize bir faydası yoktur. özgürlük-Ama insan bilinci gerçekten böyle bir şey midir?
Bu, ne olduğuna ilişkin sorumuzun cevabındaki ilk ve belirleyici unsurdur. vicdan:
"İnsanoğlu olarak bize sadece hesaplayıcı bir akıl değil, aynı zamanda ahlaki bir akıl da verilmiştir. İçimizde iyi olan için gerçeği kabul etme kapasitesi vardır. Bu nedenle, ahlaki aklın oluşumu temel bir emirdir ve ihmali bu ikinci açıklamanın belirleyici başarısızlığını oluşturur. Vicdan sahibi varlıklar haline geldiğimiz ölçüde ahlaki olanı tanıyabiliriz (...)".
Kardinal Ratzinger şöyle açıklıyor: "Burada, eski insan geleneğinin 'iyinin tanıkları' olarak adlandırdığı kişiler söz konusudur: kişisel zevklerinin ya da çıkarlarının ötesinde ahlaki değerlendirmeler yapabilen erdemli insanlar. Ayrıca, bazı durumlarda kusurlu veya yozlaşmış olsalar bile, kültürlerde aktarılan temel ahlaki "normları" ayırt edebiliyorlardı.
Bu gerçek ahlak öğretmenleri sadece akılcı deneyimi değil, aynı zamanda daha önceki kaynaklardan geldiği için aklı aşan deneyimi, yani bilgelik Dolayısıyla bu deneyim, topluluk düzenlemelerine girmelerindeki makullüğün temelini oluşturmaktadır.
Böylece ahlakın öznellikle sınırlı olmadığını, insan topluluğuna bağlı olduğunu görüyoruz. Ratzinger'e göre, "her ahlak, akıl öncesi ve akıl üstü deneyimleriyle, sadece o anki hesaplamaların değil, nesillerin bilgeliğinin de önemli olduğu bir biz'e ihtiyaç duyar". Her zaman ve belli bir dereceye kadar "orijinal erdemlere", yani "insanın temel normatif formlarına" nasıl geri dönüleceğini bilmeyi ima eden bir bilgelik.
Bu, zorunlu olarak aynı anda değerlere, erdemlere ve normlara atıfta bulunan ahlakın akıl, deneyim ve gelenek arasındaki ilişkilere nasıl dayandığının iyi bir açıklamasıdır; kişinin başkalarına ve Tanrı'ya yönelik aşkınlığının yerini algılamaktan aciz olan bireyci ufkun kısalığının üstesinden gelen bir açıklamadır.
Akıl, deneyim, gelenek ve Hristiyan inancı. İnsan topluluklarının bilgeliğini aktarabilecek ahlaki standartların kalitesini garanti altına almak için Yahudi-Hıristiyan dini ilahi bir vahyin varlığını savunur.
Asıl soru, bu standartların gerçekten bir kurumdan kaynaklandığının nasıl belgelendirileceğidir. İLAHİ VAHİY. İşte bu noktada varlıkların doğasının gerçekliği, yani onların var olma ve hareket etme biçimleri devreye girer. Bu doğa - Hıristiyan geleneğinin belli bir felsefi gelenek temelinde güçlü bir şekilde savunduğu gibi - bize ahlaktan bahseder.
Sorun şu ki, modern zamanlarda bu şekilde anlaşılan bir doğanın varlığını kabul etmekte zorlanıyoruz, çünkü dünyayı maddi̇ gerçekler faydacı bir şekilde hesaplanabilir. Ancak o zaman geriye maddenin akıldan mı -sadece matematiksel değil, aynı zamanda estetik ve ahlaki de olan yaratıcı bir Akıldan mı- yoksa tam tersi akıldan mı (materyalist pozisyon) kaynaklandığı alternatifi kalıyor.
Hristiyan pozisyonu varlığın rasyonelliğine dayanır. Bu böyledir ve bu nedenle tüm varlık, Yaratıcı'nın bakışları olarak derin bir birlik içinde anlaşılan hakikat, iyilik ve güzellikle bir bağlantı anlamına gelen aklın bir boyutuna veya yönüne sahiptir.
Ratzinger'e göre bu da, kesin olarak şu soruya bağlıdır Tanrı. Eğer başlangıçta logos - akıl - yoksa, şeylerde rasyonellik de yoktur. Kolakowsky'ye göre bunun anlamı şudur: Tanrı yoksa ahlak da yoktur, insan doğasından söz etmemizi sağlayacak bir insan "varlığı", yani tüm insanlar için ortak bir varoluş biçimi de yoktur.
Gerçekten de bu, Dostoyevski'nin ünlü bir karakterinin söylediğine benziyor: "Tanrı yoksa her şey mübahtır" ("Karamazov Kardeşler "deki Ivan). Bu, çağdaş kulaklara radikal gelse de, son yüzyıllarda yeterince doğrulanmıştır.
O halde ahlakı anlamak ve eğitmek için ne yapılmalıdır? Ratzinger, tanık olarak uzmanlara çok fazla ihtiyacımız olmadığını savunmaktadır. Ve bununla birlikte gerçek ahlak öğretmenleri sorununu ele alır. Bu paragrafı tam olarak aktarmakta fayda var:
"Tarihte iyinin en büyük tanıkları, normalde santosOnlar, bugün bile yeni ufuklar açmaya devam eden gerçek ahlak uzmanlarıdır. Kendi icat ettikleri şeyleri öğretmezler ve tam da bu yüzden harikadırlar. İnsanlığın özgün bilgeliğinin Tanrı'yla temas yoluyla arındırıldığı, korunduğu, derinleştirildiği ve genişletildiği, diğer büyük tanıkların vicdanıyla, Tanrı'nın tanığı İsa Mesih'le bir araya gelerek insanın gerçekle iletişimi haline gelen vicdan gerçeğini kabul etme kapasitesindeki pratik bilgeliğe tanıklık ederler."
Joseph Ratzinger'e göre bundan, bilimsel çabaların ve etik düşüncenin yararsız olduğu sonucu çıkmaz; zira "ahlak açısından, gerçekliğin ve geleneğin gözlemlenmesi ve incelenmesi önemlidir, bunlar vicdanın eksiksizliğinin bir parçasıdır".
Bağışınıza bir yüz ekleyin. Piskoposluk ve dini rahipler yetiştirmemize yardım edin.
Ahlaki eğitimin gerçekten de rasyonel argümanlar ve bilim gerektirdiğini gösterdiğini söyleyebiliriz ya da bilgelik Bu da duygusal deneyim ve insanlığın büyük etik gelenekleriyle temas gerektirir.
Bu sütunların her biri (akıl, deneyim, gelenek), her birinde kişinin merkezine doğru ve merkezinden açılan ve birbiriyle iletişim kuran canlı kanallardır; ve kişinin kendisini tam olarak anlayabilmesi ve bu tamlığa uygun olarak hareket edebilmesi için mutlak aşkınlığa da açık olması (ufkunu Tanrı'ya doğru genişletmesi) gerekir.
Hıristiyan inancı ve geleneğine göre, akıl ve deneyimin yanı sıra gelenek ve aşkınlığa açıklık da referans merkezini Tanrı'nın Şahsında bulur. Mesih ve bize katılmamız için verilen Mesih'in Gizeminde, bilgi ve iman aracılığıyla AşkÜçlü Birlik'in kurtarıcı eylemiyle.
Bu nedenle, Mesih ile karşılaşma, O'na atıfta bulunma, O'nunla birleşme, O'nun zihniyle, O'nunla özdeşleşme duygular ve her biri için derin ve eşsiz dayanışma tutumlarıyla, ahlaki açıdan da (Hıristiyan'ın ahlaki yaşamı "Mesih'te yaşam" ve lütuf yaşamıdır) tam bir yaşam için kanaldır. Hıristiyan ahlak eğitimi bu merkezden anlaşılır: Hıristiyan aklı, Hıristiyan deneyimi, Hıristiyan geleneği, Hıristiyan tarzında anlaşılan ve yaşanan aşkınlık. Bütün bunların EĞİTİM vicdan ve Hıristiyan mesajına aykırıdır.
Sonuç olarak, dua, sakramentler ve hayırseverlik aracılığıyla Mesih'in bilgisi ve onunla kişisel temas, Hıristiyan geleneğinin Tanrı'nın sevgi dolu bilgisinin bir karşılığı olarak anlaşılan ahlakın eğitimi ve deneyimi için sunduğu ana kanaldır (bkz. Jn 17:3; Katolik Kilisesi İlmihali, nn. 25, 1691-1698). Bu yanıt, tüm insanlara ve yaratılmış dünyaya yönelik bir dayanışma ve hizmet yaşamına dönüşür.
Bu, Mesih'in kendi yaşamıyla ve Dağdaki Vaaz ve Güzel Sözler merkezli ahlaki öğretisiyle öğrettiği şeydir.
Hıristiyan tanıklığı," diye yazıyordu Francis, "sonuçta sadece şunu duyurur: İsa'nın hayatta olduğunu ve yaşamın sırrı olduğunu".
Bay Ramiro Pellitero Iglesias
Pastoral Teoloji Profesörü
İlahiyat Fakültesi
Navarra Üniversitesi
"Church and new evangelisation" dergisinde yayınlanmıştır.