geçen gün sokakta, havanın ısısından ve kokusundan yola çıkarak "oha cennette miyim acaba?" diye düşünürken, girmek üzere olduğum eczaneye tam ben girecekken benden önce bi sürü kişi girince cennette olma ihtimalim bi anda gündemimden düştü. sonra tam eczanenin kapısından girerken çantamın sapı koptu ve çantam yere düştü. eczacılar diğer 24 müşteriyle ilgilendikleri için ve de olgun insanlar oldukları için durumuma gülmediler (ama ben gittikten sonra kesin gülmüşlerdir.)
çantamı yerden toplayıp kucakladıktan sonra almayı amaçladığım mide ilacının ismini söyledim. ilacı satın aldıktan sonra kadının verdiği paraüstünü cüzdanıma koyarken, paranın kenarı cüzdanımın fermuarına sıkıştı. bi süre parayı yırtmadan; o olmayınca paranın kenarını yırtmayı göze alarak cüzdanı kapatmaya uğraştım ama başaramadım. sonra kucakladığım çantam ve kapanamayan cüzdanımla, eczacılar soğukkanlılıklarını koruyabilmelerine rağmen ben minik bi gülme krizine girerek, olay mahalini terk ettim. bana kalırsa bütün eşyaları bu kadar sorun çıkaran bi insan daha önce görmemiş olabilirlerdi ve bütün işleri ters giden bi insan olduğuma göre mide ilacı almam dünyanın en doğal şeyiydi.
olay mahalini terk ettikten sonra eczanenin önündeki ağacın etrafını saran alçak duvarın üstüne oturarak, yaklaşık 5 dakika uğraştıktan sonra parayı yırtmadan cüzdanımı kapatmayı başardım. başkasını bilmem ama benim cennette olmadığım kesindi.