Bölüm 238 - İtibar
Yang Chen elindeki kağıt parçasına bakarken Cai Ning'i tamamen görmezden geldi. Üzerinde coğrafi bir koordinat yazılmıştı. Lin Ruoxi ve Wang Ma'nın orada olduğu varsayılıydı.
"Kocacım, sonunda beni aradın. Her şey yolunda mı?"
"Evet... Rose, sana ileteceğim koordinat bilgilerini kullanarak adamlarını bir kurtarma görevi için gönder."
Rose'a Hannya tarafından verilen koordinatı anlattıktan sonra, Yang Chen aramayı bitirdi ve başını kaldırdığında, Cai Ning'in hareket etmeden hala önünde durduğunu fark etti. Kaşlarını çatarak, dedi ki, "Beni suçlu olarak görüyorsan, aptal generalinle buluşturmak için beni tutuklayabilirsin. Sana direkt söyleyeceğim. Kız kardeşin Ruoxi'nin yakın arkadaşı olduğu için, seni öldürmeyeceğim ama yeteneklerini yok edeceğim.”
"Bu kibir..." Cai Ning, Yang Chen'in doğruyu söylediğini biliyordu. Aslında, yapabilse, elindeki tüm dartları atmak isterdi.
Yang Chen dikkatini daha fazla onun üstünde tutmadı ve geldiği yöne doğru yürüdü.
Arabasına geri döndüğünde Rose'dan bir telefon aldı. Kırmızı Dikenler Topluluğu adamlarının hedeflerin yerini belirlemesi uzun sürmedi.
"Kocacım, neyse ki oraya erken vardık. Aksi takdirde başları dertte olurdu," Rose konuştu.
"Neredeler?" Yang Chen sakince sordu ama kalbinin derinliklerinde titriyordu.
Rose cevapladı, "Batıdan gelen adamlarım onları doğal bir su bitkisinin arkasındaki bir havuzda buldu. Bilinçsiz bir halde orada bağlıydılar. Su yavaşça havuzu dolduruyordu. Eğer 15 dakika daha gecikmiş olsaydık, çoktan boğulmuş olurlardı."
Yang Chen'in gerçekten de sinirleri bozulmuştu. Bu haber üzerine belliydi ki, Tengu ve diğerleri öldürmek için tereddüt etmezdi. Ona koordinatı söylemeselerdi, Lin Ruoxi ve Wang Ma hiç şüphesiz boğulacaklardı.
"Teşekkürler, Bebeğim Rose. Onları oradaki polise iletin," Yang Chen konuştu. Aynı zamanda, Tengu ve diğer ikisini kalbindeki kara listeye ekledi.
Çağrıyı bitirdikten sonra, Cai Ning, Yang Chen'in arkasında belirdi. Dedi ki, "General çok kızgın. Onu çok hayal kırıklığına uğrattığını söyledi."
Yang Chen öfkeyle döndü, gözleri kanlanmıştı. "Karımı ve Wang Ma'yı aramak için polis karakolunu ziyaret etmek istiyorum. Saçma generalin hakkında konuşmayı kessen iyi olur. Benim gözümde pisliğin teki. Bana onu tekrar hatırlatmaya cüret edersen, onu öldürürüm!”
İnanılmaz derecede konsantre öldürme niyetini fark eden Cai Ning hızla geri adım attı ve bir kelime bile konuşamadı. Gözyaşlarının hemen akacağını hissetti ama zorla durdurdu.
Arabaya bindikten sonra Yang Chen motoru çalıştırdı ve batıdaki karakola sürdü.
Gerçekten rahatlamak istiyorsa Lin Ruoxi ve Wang Ma'yi görmesinin gerektiğini hissediyordu. Başka bir şeyi önemsemek istememişti.
Cai Ning, Yang Chen'in arabasına baktı. Bir süre daha aynı yerde durduktan sonra, kulaklarındaki alıcıda bir düğmeye bastı.
"General, Yang Chen ayrıldı."
"Çiçek Yağmuru, bölüme geri dön. Tüm Zhonghai sınırlarını kesinlikle arayın. Yamata Mezhebi'nden üçünün Japonya'ya kaçmasına izin vermemeliyiz!”
"Evet... Ama, General, Ruoxi neredeyse zarar görüyordu. Onu ziyaret etmek ister misiniz?”
“Gerek yok, daha önemli görevler var.”
"Anlaşıldı..."
"Oh doğru, Yang Chen nereye gidiyor? Yamata Tarikatı'ndaki üç kişiyi takip ediyor mu?”
"Ruoxi ve Wang Ma'yı ziyaret etmek için bir karakola gidiyor…”
“...”
Aynı zamanda, Tengu ve diğer ikisi güneydeki gizli bir sınırda koşmayı bıraktılar.
Takip edilmediğinden emin olduktan sonra, üçü bir gülümseme çıkardı.
Tengu avucunu açtı, karanlık ışığı yansıtan kristali ortaya çıkardı—Tanrı'nın Taşı. Ve yüksek sesle güldü.
"Aldık... Sonunda... Onu aldık! Tanrı olabiliriz... Tanrı olabiliriz!”
Tanuki mutlu bir ifadeyle Tengu'ya doğru yürüdü ve omzuna vurdu. Avucundaki taşa bakarak, şöyle dedi, “Lord Tengu, bakmama izin ver. Bu taş gerçekten bu kadar etkileyici mi?”
Tengu hemen Tanrı'nın Taşı'nı gömleğine geri koydu. Onu uyardı, "Tanuki, bu şeyi özenle hazırlanmış planımız için aldık. Tanrı'nın Taşı lidere teslim edilmeden önce, onu başkasına vermeyeceğim.”
"Vay, Lord Tengu, sence Hannya ve ben senin itibarını çalar mıyız? Neden taşı kendin tutmakta ısrar ediyorsun? Onu kendine saklamak istiyor olabilir misin?" Tanuki kurnaz bir gülümseme ile sordu.
"Tanuki! Lidere olan sadakatimi aşağılıyorsun! Benim sınırlarımı zorlamayın!" Tengu öfkeyle bağırdı.
Söylediklerini dinledikten sonra, Hannya soğuk bir gülümseme çıkardı. “Tengu, bu ülkeye gelmeden önce, lider, plana liderlik edeceğimi söyledi. Başarılı olsa da, emre itaatsizlik ettin. Liderin cezasından kaçabileceğini sanma.”
"Humph! Hannya, senden hoşlanmama rağmen sadece Tanrı'nın Taşı'nı lidere vermek istiyorum. O zaman her ceza hükümsüz kalacaktır. Ben de seni benim kadınım yapmak için lidere bir talep de bulunacağım!” Tengu sırıtarak uludu.
Hannya ona soğuk bir şekilde baktı. "Bence Tanrı'nın Taşı'nı Tanuki'ye devretmelisin," Dedi.
“Neden? Tanrı'nın Taşı'nı yakalamayı başaran bendim. Neden siz iki işe yaramaza vereyim ki?!” Tengu öfkeyle söyledi.
"Hehe..." Tanuki kurnazca güldü. “Neden? Çünkü sen artık ölü bir adamsın.”
Konuşmayı bitirir bitirmez, Hannya aniden orijinal pozisyonundan kayboldu ve arkasında bir duman perdesi bıraktı.
Tengu şaşkına döndü. Kendisi de bir Jinnin olarak, Hannya'nın onu öldüreceğini anlamıştı.
"Hannya! Gerçekten bu kadar kötü mü ölmek istiyorsun?!”
Tengu'nun gözlerinde keskin bir ışık parladı. Elinde kısa bir bıçak ortaya çıktı. Daha sonra kuzeydoğu yönünde bir saldırı yaptı.
Saldırı!
Hannya ince havadan çıktı. Kısa bıçağı yatay olarak engellendi.
Tengu, Hannya'yı zorla itmek için güç toplarken soğuk bir şekilde güldü. Aniden, tüm vücudu şok oldu, dizleri artık onu ayakta tutamaz hale geldiği gibi yere diz çökmesine neden oldu!
Puff! Tengu, yere düşmeden önce acı içinde çığlık atarken bir ağız dolusu taze kan kustu.
Tanuki, Tengu'nun göğsüne bastığı gibi aynı kurnaz gülümsemeyi bıraktı. "Tengu, Tanrı'nın Taşı'nı aldığın zaman çok mutlu oldun, seni zehirlediğimi bile fark etmedin. Hahah!”
Tengu uğuldadı ve bir şey söylemek istedi. Tanuki'nin omzuna dokunduğu sahne tekrar hafızasında ortaya çıktığında, aniden tekrar kan kusmadan önce öfkelendi.
"Hehe, Hannya, zehirin gerçekten etkili. Bu köpek gerçekten aptal. Vücudu bir inek kadar güçlü, bu kadar çabuk düşmesini beklemiyordum,” Tanuki küçümseyici bir sesle konuştu.
Soğuk ifadesini koruyan Hannya eğildi ve Tanrı'nın Taşı'nı Tengu'nun elinden rahat bir şekilde aldı. "Tengu, liderin emrine ihanet ettin. Taşı ilk alan sen olsan bile, hala örgütün haini vasfından arınamazsın. Tanuki ve ben bunu lidere iletme yolunda yardım edeceğiz.”
“Bu doğru, bu doğru. Çin'den ayrılırken seni götürmeli miyiz? Ya da burada gömmeli mi?" Tanuki konuştu. Elini ovuşturarak, Hannya'ya döndü ve gülümsedi, "Bayan Hannya, Tanrı'nın Taşı'na bir bakmama izin verir misin?”
Hannya, Tanrı'nın Taşı'nı Tanuki'ye atmadan önce ona bir ölüm bakışı attı.
“Sen gerçekten de liderin kızısın. Onun gibi adi değilsin,” Tanuki mutlu bir şekilde övgülü bir sesle belirtti. Tanrı'nın Taşı'yla oynarken, açgözlülük gözlerinde görülebilirdi.
Hannya soğuk bir şekilde dedi ki, "Tanuki, komik bir şey yapmasan iyi olur. Lider dışında, hiç kimse Tanrı'nın Taşı'nı nasıl kullanılacağını bilmiyor.”
"Biliyorum, biliyorum..." Tanuki bir gülümseme ile söyledi. "Bayan Hanya, daha fazla bekleyemem. Beni bir tanrı haline getirecek olan umut, artık çok yakında... Hehe…”
Tamamen sessiz ormanda, Tanuki'nin kötü kahkahaları yankılandı.
Öte yandan, Yang Chen batıdaki karakola geldi.
Yang Chen'in buraya ilk gelişi olmadığı için, buradaki memurlar bu adamın polis şefiyle hasım olduğunu biliyorlardı. Kimse Yang Chen'in girmesini engellemek için öne çıkmadı.
İçindeki büyük ofise giren Yang Chen, Lin Ruoxi ve Wang Ma'yı hemen gördü. İkisi büyük bir ofis masasının yanında oturuyorlardı, birlikte yasal kayıtlar yapıyorlardı.
İki kişi tamamen sırılsıklam olduğundan, üzerilerinde basit kıyafetler ve bir polis ceketi vardı.
Ancak, Lin Ruoxi'nin saçları henüz kurumamıştı, hala su damlıyordu. Soğukluk nedeniyle dudakları solgundu ve halsiz görünüyordu.
Yakın bir arkadaş ve polis şefi olan Cai Yan, en başından beri onların yanındaydı ve endişeli görünüyordu. Yang Chen'in ofise girdiğini görünce, yüz ifadesi biraz neşeli oldu. "Yang Chen, buradasın."
Wang Ma döndü ve Yang Chen'i görür görmez “genç efendi” diye bağırdı. Yaşlılık yaşlarında böyle korkunç bir deneyim yaşamak zorunda kaldığı için çok iyi görünmüyordu.
Lin Ruoxi hiçbir şey duymamış gibi görünüyordu. Sadece sessizce orada oturuyordu.
"Geç geldiğim için üzgünüm. Acı çekmiş olmalısınız," Yang Chen konuştu. İkisini kasvetli bir halde görünce, kalbinin ağrıdığını hissetti.
Lin Ruoxi başını kaldırdı ve transa girmiş gibi Yang Chen'e baktı. Yüzünde aniden belirsiz bir gülümseme belirdi. “Nasıl kaçırıldığımızı ve nasıl geri bırakıldığımızı bile bilmiyoruz. Daha önce ulaşmış olsaydın, ne fark ederdi? Kaderinde bizimle birlikte kaçırılmak vardı.”
Başlangıçta, Yang Chen zihinsel olarak Lin Ruoxi'den azarlanma ya da soğuk bir üslup almak için hazırdı. Ancak, bunların hiçbiri gerçekleşmediği gibi Lin Ruoxi ne Yang Chen'i sözleriyle darlamış ne de rahatsız edici bir şeyler söylemişti.
Yang Chen, evde olsaydım, asla yakalanmayacaktınız, diye düşündü. Ancak, bunu söylemek istemedi.
"Ruoxi, söz veriyorum bir daha olmayacak. Hepinizi düzgün bir şekilde koruyacağım," Yang Chen ciddiyetle söyledi.
Lin Ruoxi hafifçe başını salladı. "Yang Chen, bunu yapmana gerek yok. Her ne kadar sık sık sinirlerimi bozuyor olsan da, ben mantıksız bir kadın değilim. Bu senin yüzünden olmadı. Geceyi dışarıda geçirdiğin için seni suçlamıyorum. Evlenmeden önce özgürlüğünün olacağını söylemiştim. Kaçırılmamızın seninle bir ilgisi yok. İşine geri dönebilirsin.”
“Evet genç efendi, hanımım ve ben sizi hiç suçlamıyoruz. O kötü adamlar evimize para için gelmiş olmalı. Evde olsaydın, daha tehlikeli olurdu," dedi Wang Ma. O da Yang Chen'in kendini suçlamasını istemedi.
Lin Ruoxi olağanüstü bir iş kadınıydı. Her ikisi de bilinmeyen nedenlerden dolayı kaçırılmış ve neredeyse boğulmuş olsa da, duruma açık bir bakış ve rasyonel olarak bakabilecek olgunluktaydı.
Ah. Yang Chen, ikisinin niyetinin ne anlama geldiğini biliyordu. Wang Ma her zaman onun tarafındaydı ama genellikle soğuk Lin Ruoxi bile üzülmemesini istemişti. Yang Chen sadece göğsünde kalp yırtıcı bir ağrı hissetti.
Belki benden hoşlanmıyor, ama duygularımı önemsiyor. Onlara kaçırılmalarının arkasındaki gerçeği söyleyemem. Hepsi ellerimdeki şey yüzünden oldu!
Sessizce kenarda duran Cai Yan, kederli havayı hissettiğinde Yang Chen'e doğru yürüdü. Dedi ki, "Sen gelmeden önce, ihtiyacımız olan bilgileri topladık. Ruoxi ve Wang Ma artık yorgun olmalı, onları eve götürebilirsin.”
Yang Chen başını salladı ve Wang Ma'nın lin Ruoxi'ye dönmeden önce ayağa kalkmasını desteklemeye devam etti, "Ruoxi, hadi eve gidelim."
"Evet..." Lin Ruoxi ayağa kalktı ve durmadan önce Yang Chen'i birkaç adım takip etti. Döndü ve şöyle dedi, "Yanyan, haftaya yemeğe katılacağız.”
"Siz mi?" Cai Yan şaşkınlıkla sordu. Daha sonra şaşkın görünen Yang Chen'e baktı.
Yang Chen sordu, "Ne yemeği?"
"Eve döndüğümüzde söylerim. Gidelim," dedi Lin Ruoxi. Cai Yan'a veda ettikten sonra döndü ve ofisten ayrıldı.