We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Zehirli Gazın İlk Kullanımı
22 Nisan 1915 saat 17.00'de. Alman uzman birlikleri tarafından toprağa gömülü silindirlerden salınan boğucu bir gaz dalgası, Ypres çıkıntısının kuzey ucundaki Müttefik hattını boğdu, paniğe ve yeni bir silah türünde hayatta kalma mücadelesine neden oldu.
Saldırı, Ypres'in kuzeyindeki iki sömürge Fransız tümeni konumlarından zorladı ve şehri savunan Müttefik hattında 5 millik bir boşluk yarattı. Bu, zehirli gazın Batı Cephesinde ilk etkili kullanımı ve Almanya'nın kimyasal cephaneliğinde en yeni silahı olan ve akciğer dokusunu tahriş eden ve ölüme neden olabilecek bir boğulma etkisine neden olan klor gazının ilk çıkışıydı.
Bir İngiliz subay, gazın Fransız sömürge askerleri üzerindeki etkisini şöyle anlattı:
"Gri yüzleri ve çıkıntılı gözbebekleri olan, boğazlarını tutan ve koşarken boğulan, panik içinde bir Turcos ve Zouaves kalabalığı, birçoğu raylarından düşüyor ve uzuvları kıvranmış ve ölümle çarpıtılmış yüz hatlarıyla sırılsıklam toprakta yatıyor."
Askerleri bu yeni silahtan koruyacak hiçbir teknoloji yoktu ve operasyonel bir gaz maskesi mevcut değildi, bu nedenle Müttefik askerler suya batırılmış keten maskeler ve tiftik ve banttan yapılmış “solunum cihazları” ile doğaçlama yaptılar.
Saldırının ezici sonucu karşısında şaşkına dönen Almanlar, başarılarından yararlanma fırsatını yitirerek, geçici olarak ilerlediler.
Zehirli gazın bu ilk kullanımından sonra, gaz savaşının teknolojisi ve operasyonel taktikleri hızla gelişti ve çeşitli gazlar ve sıvılar, pratik gaz maskeleri ve gaz alarm ekipmanı dahil olmak üzere Almanlar ve Müttefikler tarafından savaş boyunca uygulandı. Savaşan ülkeler, onları saldırı ve savunma gaz savaşı taktikleri konusunda eğitmek için kimyasal savaş birimleri ve okulları oluşturdu.
Müze tarafından yakın zamanda edinilen bir arşiv koleksiyonu (Müzenin çevrimiçi koleksiyonları veri tabanından görüntülenebilir), bu yeni savaşı bir Alman subayı ve gaz okulu eğitmeninin deneyimlerinden yola çıkarak inceliyor. Kurt Eduard “Fritz” Sabersky, 1915-16 yılları arasında Prusya Muhafız Rezerv Kolordusu Sağlık Bölüğü 3'ün komutanıydı ve daha sonra Mart 1917'den savaşın sonuna kadar Berlin'deki Kraliyet Prusya Ordusu Gaz Okulu'nda eğitmendi.
- Sabersky'nin eğitmen pozisyonu için kimlik kartı
- “Nöbetçi ayrıca şüpheli kokulara dikkat etmelidir” ve “telefon cihazını korumalıdır” da dahil olmak üzere bir saldırıya hazırlanmak için talimatları listeleyen “Siperlerde Gaz Savunması” talimat sayfasının taslağı.
- Aşağıdaki konuları içeren haftalık ders programları:
- “topçu gazı atışı”
- “harç gazı atışı”
- “gaz savunma silahları
- “Gaz hastalıklarında ilk yardım”
- “gaz maskeleri ve oksijen koruma cihazlarının kullanımına yönelik alıştırmalar”
- “ön tarafta hava tahmini” (bir gaz saldırısının etkinliğini belirlemek için hava basıncı ve rüzgar yönü çok önemli ölçümlerdi)
- "hayvan koruma"
- “düşman gaz saldırısı sırasında davranış”
- “sahada gaz sondajı”
Haftalık bir programda, klor yüzdesi ve fosgen yüzdesi gibi gaz karışımı formülasyonlarını tartışan “Savaş ajanları” ve optimum gaz bulutu uzunluğu ve ton cinsinden gaz miktarı için ölçümlerle tartışan “Gaz emisyonu taktikleri” üzerine bir sınıf vardır. .
Savaşın sonunda en fazla zehirli gazı 68.000 tonla Almanlar, yaklaşık 36.000 tonla Fransızlar ve yaklaşık 25.000 tonla İngilizler üretti. Gaz kayıplarının yaklaşık yüzde üçü ölümcüldü, ancak yüz binlercesi geçici veya kalıcı olarak yaralandı.
Müze koleksiyonundaki obje ve belgelerin yüzde 97'den fazlası bağışlandı. Müzeye bağışla nasıl destek olabileceğinizi öğrenin.
Büyük Savaşta Gaz
Her savaş, askerleri sakatlamanın ve öldürmenin yeni bir yolunu öne çıkarır. 16. ve 17. yüzyıllarda barut, - nihayet, ne yazık ki - tek bir saldırı aracı, bir topçu mermisi ile düşmanlarının çoğunu ortadan kaldırabileceği anlamına geliyordu. Sonuçta, İkinci Dünya Savaşı'nda tek bir atom silahının tek bir silah kullanımıyla yüz binden fazla düşmanı öldürebileceği gösterildi. Sakatlama ve öldürmenin etkinliği 17. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar istikrarlı bir şekilde ilerlerken, solunan zehirli gazların kullanımıyla Birinci Dünya Savaşı'nda bir büyüklük sırasına göre hızlandı.
Birinci Dünya Savaşı'nın kalıcı ayırt edici özelliklerinden biri, yaygın olarak basitçe &lsquogas&rsquo olarak adlandırılan kimyasal silahların geniş çaplı kullanımıydı. Kimyasal savaş bu savaştaki toplam ölümlerin %1'inden daha azına neden olsa da, &lsquopsy-war&rsquo veya korku faktörü ürkütücüydü. Bu nedenle, gazlarla kimyasal savaş daha sonra 1925 Cenevre Protokolü tarafından kesinlikle yasaklanmıştır. O zamandan beri zaman zaman kullanılmış, ancak hiçbir zaman Birinci Dünya Savaşı miktarlarında kullanılmamıştır. Bu tehlikeli kimyasalların bazılarının üretimi, barışçıl kullanımları olduğu için günümüzde de devam etmektedir ve örneğin, fosgen (karbonil diklorür) endüstriyel bir reaktif, farmasötiklerin ve diğer önemli organik bileşiklerin öncüsüdür.
Maskeli askerler bir gaz bulutunun içinden hücum ederler.
Birinci Dünya Savaşı'nda çeşitli kimyasallar silah haline getirildi ve aslında gazı ilk kullanan Fransa oldu - Ağustos 1914'te göz yaşartıcı gaz kullandılar. Kullanılan ajan ya kokulu "hoş ve aromatik" olarak tanımlanan ksilil bromürdü ya da "meyvemsi ve keskin" olarak tanımlanan etil bromoasetattı. .&rsquo Her ikisi de renksiz sıvılardır ve silah olarak dağılmaları için atomize edilmeleri gerekir. Göz yaşartıcı ajanlar olarak gözleri tahriş eder ve kontrolsüz yırtılmaya neden olurlar. Büyük dozlar geçici körlüğe neden olabilir. Solunursa nefes almayı da zorlaştırırlar. Semptomlar genellikle temastan 30 dakika sonra düzelir. Bu nedenle göz yaşartıcı gaz, düşman asker gruplarına karşı hiçbir zaman bir silah olarak çok etkili olmadı.
Alman gaz savaş programının başında, ilk silah denemesi klor olan ve Nisan 1915'te Ypres'te başladığı Fritz Haber (1868 & 1934) tarafından yönetiliyordu. Klor, havadan yaklaşık iki buçuk kat daha yoğun, soluk bir diyatomik gazdır. yeşil renkli ve &lsquo ananas ve biber karışımı&rsquo olarak tanımlanan bir kokuya sahip. Akciğerlerde su ile reaksiyona girerek dokuya zarar veren ve hızla ölüme veya en azından kalıcı akciğer dokusu hasarına ve sakatlığına yol açabilen hidroklorik asit oluşturabilir. Daha düşük konsantrasyonlarda, akciğerlere ulaşmazsa, öksürük, kusma ve göz tahrişine neden olabilir. Klor, korumasız askerlere karşı öldürücüydü. Ypres'teki ilk kullanımında 1.100'den fazla kişinin öldüğü tahmin ediliyor. İronik olarak, Almanlar bunun ne kadar etkili olacağına hazırlıklı değillerdi ve avantajlarından yararlanamadılar, çok az zemin kazandılar.
Klorun yararlılığı kısa sürdü. Rengi ve kokusu fark edilmesini kolaylaştırdı ve klor suda çözünür olduğundan, gaz maskesi olmayan askerler bile ağızlarına ve burunlarına suyla ıslatılmış - hatta idrarla ıslatılmış - bezler koyarak etkisini en aza indirebilirdi. Buna ek olarak, gazın bir bulut halinde salınması, İngilizlerin Loos'ta klor kullanmaya çalıştıklarında zararlarını öğrendikleri için sorunlar yarattı. Rüzgâr yön değiştirip gazı kendi adamlarına geri taşıdı.
Fosgen (karbonil diklorür), Haber'in bir sonraki tercihiydi, muhtemelen ilk olarak Almanlar tarafından Aralık 1915'te Ypres'te kullanıldı. Fosgen, kokusu "lsquomusty saman"a benzeyen renksiz bir gazdır, ancak kokunun algılanabilmesi için konsantrasyonun milyonda 0,4 parça veya zararlı etkilerin meydana geldiği seviyenin birkaç katı olmalıdır. Fosgen, akciğerlerin alveollerindeki proteinlerle reaksiyona girerek kan-hava bariyerini bozarak boğulmaya yol açması nedeniyle oldukça toksiktir.
Müttefik askerler gaz maskelerini takarak fotoğraf çektirdiler.
Fosgen, klordan çok daha etkili ve daha ölümcüldü, ancak bir dezavantajı, semptomların ortaya çıkmasının bazen 48 saati bulabilmesiydi. Minimal ani etkiler göz yaşartıcıdır. Ancak daha sonra akciğerlerde sıvı birikmesine (pulmoner ödem) neden olarak ölüme yol açar. Birinci Dünya Savaşı'ndaki 91.000 gaz ölümünün %85'inin fosgen veya ilgili ajan, difosgen (triklorometan kloroformat) sonucu olduğu tahmin edilmektedir.
Birinci Dünya Savaşı'nda en yaygın olarak kullanılan gaz, &lsquomustard gas&rsquo [bis(2-kloroetil) sülfür] idi. Saf sıvı formda bu renksizdir, ancak Birinci Dünya Savaşı'nda sarımsak veya yaban turpu anımsatan bir kokuya sahip hardal rengine sahip saf olmayan formlar kullanılmıştır. Tahriş edici ve güçlü bir vesikan (kabarcık oluşturucu madde), temas halinde sarı sıvı sızdıran kabarcıklarla kimyasal yanıklara neden olur. İlk maruziyet semptomsuzdur ve cilt tahrişi başladığında önleyici tedbirler almak için çok geç kalınmıştır. Hardal gazından ölüm oranı sadece %2-3'tü, ancak kimyasal yanıklar ve solunum sorunları yaşayanlar uzun süre hastanede kaldılar ve iyileşirlerse sonraki yaşamlarında kanser geliştirme riskinin daha yüksek olduğu düşünülüyordu.
Rüzgarlı gaz Avrupa'da bir savaş alanına yayılıyor.
Kloropikrin, difenilklorarsin, Amerika'da geliştirilen Adamsit (difenilaminklorarsin) ve diğerleri, gaz maskelerini atlayabilen ve askerlerin maskelerini çıkarmasına neden olarak onları fosgen veya klora maruz bırakan tahriş edici maddelerdi.
Gazlar genellikle kombinasyonlarda kullanılmıştır. Çoğu gaz topçu mermileri tarafından teslim edildi. Ajan(lar) savaş başlığının içindeki cam şişelerde sıvı haldeydi, temas halinde kırılacak ve sıvı buharlaşacaktı. Kabuklar, Almanlar tarafından başlatılan bir sistemde renk kodluydu. Green Cross kabukları pulmoner ajanları içeriyordu: klor, fosgen ve difosgen. White Cross'un göz yaşartıcı gazları vardı. Blue Cross, kloropikrin gibi "maske kırıcılara" sahipti. Altın (veya Sarı) Haç, hardal gazına sahipti.
John Singer Sargent'ın 'Gassed' filmi, İngiliz birliklerine hardal gazı saldırısının sonrasını anlatıyor.
Geriye dönüp bakıldığında, askerleri zehirleyerek savaşın - çok acımasız, son derece kişisel ve Birinci Dünya Savaşı'nda her iki tarafça çok az kısıtlamayla kullanılan - 1899'da Lahey Sözleşmesi tarafından daha önce yasaklanmış olduğunu bilmek üzücü. Gaz savaşının ironileri canlı bir şekilde odaklanmıştır. Fosgeni ve ayrıca atmosferik azotun amonyak bazlı gübreye sabitlenmesini sağlayan &lsquoHaber Süreci&rsquo'yu icat eden Alman kimyager Fritz Haber'in hayatında. Hıristiyanlığa geçen bir Alman Yahudisi, Haber Süreci için 1919'da Nobel Kimya Ödülü'nü aldı. Holokost'tan çok önce ölmüş olmasına rağmen, hidrosiyanür bazlı böcek öldürücüler Zyklon A ve Zyklon B'yi mükemmelleştiren kimyagerlerden biriydi, bu son gaz milyonlarca Yahudi'yi ve bazı akrabaları da dahil olmak üzere diğerlerini öldürmek için kullanıldı.
Teslimat sistemleri
Gazın toplu dağıtımı için kullanılan ilk sistem, gazın düşman siperleri üzerinden taşınacak şekilde uygun bir rüzgarda silindirlerden serbest bırakılmasını içeriyordu. Bu yöntemin ana avantajı, nispeten basit olması ve uygun atmosfer koşullarında gaz maskesi savunmalarını bastırabilecek konsantre bir bulut üretmesiydi. Silindir sürümlerinin dezavantajları çoktu. Her şeyden önce, teslimat rüzgarın insafına kaldı. Loos'ta olduğu gibi rüzgar kararsızsa, gaz geri tepebilir ve dost canlısı kayıplara neden olabilir. Gaz bulutları, pek çok asker, sürünen bir gaz bulutunun görüntüsünü sinir bozucu bulsa da, düşmana kendilerini korumak için zaman tanıyarak bol miktarda uyarı verdi. Ayrıca gaz bulutlarının sınırlı nüfuzu vardı, sadece dağılmadan önce ön hat siperlerini etkileyebiliyordu.
Son olarak, gazın doğrudan kimsenin olmadığı bir yere salınması için silindirlerin hendek sisteminin en önüne yerleştirilmesi gerekiyordu. Bu, silindirlerin, genellikle tıkanmış ve sırılsıklam olan iletişim hendekleri aracılığıyla taşınması ve bir bombardıman sırasında silindirlerin her zaman zamanından önce kırılma riskinin bulunduğu ön tarafta depolanması gerektiği anlamına geliyordu. Sızdıran bir silindir, tespit edilirse kesinlikle mermi ateşini çekecek olan bir miktar gaz çıkarabilir.
"Oojah" olarak bilinen bir İngiliz klor silindiri, 190 libre (86 kg) ağırlığındaydı ve bunun yalnızca 60 libre (27 kg) klor gazıydı ve taşıması için iki adam gerekiyordu. Fosgen gazı daha sonra "fare" olarak bilinen ve yalnızca 23 kg ağırlığındaki bir silindirde tanıtıldı.
Gazın top mermisi yoluyla teslim edilmesi, silindirlerde gazla uğraşmanın birçok riskinin üstesinden geldi. Örneğin Almanlar 5,9 inçlik top mermileri kullandı. Gaz mermileri rüzgardan bağımsızdı ve etkili gaz menzilini artırdı, bu da silahların ulaşabileceği her yeri savunmasız hale getirdi. Gaz mermileri, özellikle berrak, neredeyse kokusuz fosgen olmak üzere herhangi bir uyarı yapılmadan gönderilebilir ve hatta patlamak yerine bir "plop" ile inen, başlangıçta dud HE veya şarapnel mermileri olarak reddedilen ve gazın çalışması için zaman veren çok sayıda gaz mermisi hesabı vardır. askerler alarma geçirilip önlem alınmadan önce.
Gazın topçu aracılığıyla verilmesiyle ilgili ana kusur, öldürme konsantrasyonuna ulaşmanın zorluğuydu. Her merminin küçük bir gaz yükü vardı ve silindir dağıtımına uygun bir bulut üretmek için bir alanın doyma bombardımanına tabi tutulması gerekiyordu. Bununla birlikte, hardal gazının yoğun bir bulut oluşturması gerekmiyordu ve bu nedenle topçu, bu savaş alanı kirleticisinin dağıtımı için ideal araçtı.
Silindirlerden salınmadan öldürücü bir konsantrasyon elde etmenin çözümü, esasen tüm silindiri bir füze gibi ateşleyen büyük çaplı bir havan olan "gaz projektörü" idi. İngiliz Livens projektörü (1917'de Kaptan WH Livens tarafından icat edildi) basit bir cihazdı, 8 inç çapında bir boru, bir açıyla yere gömüldü, bir itici elektrik sinyaliyle ateşlendi ve 30 veya 40 lb (14) içeren silindiri ateşledi. veya 18 kg) gaz 1.900 metreye kadar. Bu projektörlerin pilinin düzenlenmesi ve aynı anda ateşlenmesiyle yoğun bir gaz konsantrasyonu elde edilebilir. Livens ilk olarak 4 Nisan 1917'de Arras'ta kullanıldı. 31 Mart 1918'de İngilizler Lens'te 3.728 silindir ateşleyerek şimdiye kadarki en büyük "gaz atışlarını" gerçekleştirdiler.
Kimyasal Silahlar Neden Bu Kadar Kötü?
Thomas I. Faith, ABD Dışişleri Bakanlığı'nda tarihçidir. Onun kitabı Gaz Maskesinin Arkasında: Savaş ve Barışta ABD Ordusu Kimyasal Savaş Servisi, 1917-1929 Illinois Press Üniversitesi'nden gelecek. Bu makalede ifade edilen görüşler yazara aittir ve ABD Dışişleri Bakanlığı veya ABD Hükümeti'nin görüşlerini yansıtmayabilir.
Kimyasal silahlara günümüzdeki muhalefetin kökleri I. Amerika Birleşik Devletleri kimyasal silahların ahlakı hakkında. Birinci Dünya Savaşı dönemi kimyasal savaş savunucuları, zehirli gazların doğal olarak konvansiyonel silahlardan daha az ahlaki olmadığını, ancak kimyasal silahların kurbanları için insani kaygıların kamuoyuna egemen olduğunu ve bunların kullanımını kısıtlayan uluslararası anlaşmalarla sonuçlandığını savundu.
Zehirli gaz silahları, kimyasal savaş hakkında önceden oluşturulmuş, olumsuz görüşler nedeniyle on dokuzuncu yüzyılda savaş yasaları tarafından yasaklandı. 1899 tarihli Lahey Bildirgesi, ulusların “nesnesi boğucu veya zararlı gazların yayılması olan mermilerin kullanımından kaçınmasını” gerektiriyordu. Gerekçe olarak, 1868 St. Petersburg Deklarasyonu'nun "savaşın gerekliliklerinin insanlığın gereksinimlerine uyması gereken teknik sınırları" kabul eden ve "engellilerin acılarını gereksiz yere ağırlaştıran silahların kullanılmasını kınayan şartlarına atıfta bulundu. ya da ölümlerini kaçınılmaz kılar.” Lahey Deklarasyonu'nun zehirli gaz mermilerinin insanlık dışı olduğunu onaylamasına rağmen, bu tür silahlar I. Dünya Savaşı'nda tüm savaşan ülkeler tarafından kullanıldı.
Savaşın ilk başarılı gaz saldırısı 22 Nisan 1915'te Alman Ordusu'nun zehirli klor gazı bulutu saldığı ve hakim rüzgarın onu İngiliz, Kanadalı, Fransız, Faslı ve Cezayirli askerlere taşımasına izin verdiği Ypres'te gerçekleşti. Saldırı yıkıcıydı ve Birinci Dünya Savaşı'nın diğer ülkeleri, misilleme yapmak için kendi zehirli gaz silahlarını üretmeye koşarken bile, temsil ettiği ahlaki ihlali kınadılar. ABD propagandacıları da aynı şekilde Almanya'nın zehirli gaz kullanmasını insanlık dışı olarak nitelendirdi. Haziran 1918'deki vatansever bir mitingde, Ohio Valisi James M. Cox, “Almanya, savaşta asla zehirli gaz kullanmamak için diğer uluslarla yaptığı ciddi sözleşmeyi ihlal etti” ve “bu ulusun utancı yakında unutulmayacak” dedi. Almanya'nın gaz kullanımının utanç verici olduğu fikri, zehirli gaz silahlarının barbarca olduğu fikrini pekiştirirken, aynı zamanda ABD ve müttefik ülkeler tarafından Almanlara karşı kullanımlarını haklı çıkardı.
Birinci Dünya Savaşı sırasında zehirli gazın yaygın kullanımıyla ilgili ilk elden deneyimler, savaş bittikten sonra birçok askerin kimyasal savaşın sona ermesini desteklemesine neden oldu. Kimyasal silahların gelecekte kullanılmasına, yalnızca gaz savaşının diğer askerlere verdiği acı nedeniyle değil, aynı zamanda masum sivillere zarar verme potansiyeli nedeniyle de karşı çıktılar. 1925'te Fransa'daki Amerikan Seferi Kuvvetleri'nin komutanı John J. Pershing, Senato'ya zehirli gaz silahlarını yasaklayan bir anlaşma olan Cenevre Protokolünü onaylamalarını isteyen bir mektup yazdı. Pershing, "Herhangi bir biçimde gaz kullanımını onaylamak, en ölümcül gazların kullanımına ve savaşmayan erkek, kadın ve çocuklardan oluşan tüm popülasyonun olası zehirlenmesine yol açmak olacaktır," diye yazdı, "medeniyetin bu kadar güçlü olması düşünülemez. Böyle bir rotaya karar vermeli.”
Çoğu, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra kimyasal savaşa son vermeye çalışsa da, orduda zehirli gaz silahlarının sürekli kullanılması çağrısında bulunanlar da vardı. ABD Ordusu Kimyasal Savaş Servisi şefi Amos A. Fries 1919'da şunları yazdı: “Gaz savaşının şimdiye kadar icat edilen en korkunç savaş yöntemi olduğu ve çok korkunç olduğu için ortadan kaldırılacağı konusunda popüler bir fikir var. Yine de korkunç değil." Amerika Birleşik Devletleri'ndeki patates kızartması ve diğer kimyasal savaş uzmanları, savaşın, kimyasal savaş kurbanlarının yaşadığı acının, daha geleneksel silahların kurbanlarının çektiklerinden niceliksel olarak daha kötü olmadığını kanıtladığına inanıyordu. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra konuyla ilgili kamuoyunu değiştirmek amacıyla bir halkla ilişkiler kampanyası düzenlediler ve kimyasal silahların konvansiyonel silahlar kadar, hatta daha insancıl olduğunu iddia ettiler.
Fries ve onun gibi diğerleri, kimyasal silahların popüler reddini, acı çeken zehirli gaza karşı mantıksız, duygusal bir tepki olarak gördüler ve savaş sırasında askerlere ve sivillere neden olduğu algılandı. Halkın zehirli gazı açıkça küçümsemesinde ve diğer savaş yöntemlerini kabul etmelerinde bir çelişki fark ettiler. Birinci Dünya Savaşı sırasında ABD 1. Gaz Alayı'nın komutanı Earl J. Atkisson, 1925'te bu çelişkiyi anlatmıştı. “Savaş bireye tiksindiriyor, ancak o, yüksek patlayıcılarla insanları paramparça etmeyi kabul ediyor. makineli tüfekler ve hatta bin ya da bin beş yüz adamıyla kesin ölüme götürülen bir savaş gemisini okyanusun ortasında batırmak. Ancak, bir insanın derisini yakmak, onun tüm uygar içgüdülerini çileden çıkarır.”
Atkisson, Fries ve diğer kimyasal savaş savunucuları, bu çelişkinin sonunda kimyasal silahlar lehine çözüleceğine inanıyorlardı. Zamanla zehirli gaz kullanımının tıpkı süngüler, mermiler ve bombalar gibi kabul edilebilir hale geleceğini tahmin ettiler. Bunun yerine, gazın neden olduğu kayıpların mermiler veya diğer savaş silahlarından kaynaklananlardan bir şekilde daha barbarca olduğu inancı devam etti ve dünya ulusları kimyasal silahları insani gerekçelerle yasaklayan uluslararası anlaşmalar yapmaya devam etti.
Kimyasal silahlara yönelik tutumlar, I. Dünya Savaşı'ndaki zehirli gaz kullanımının karmaşık mirası ışığında değerlendirilmelidir. Zamanın uzmanlarının kimyasal silahlarla konvansiyonel silahlar arasında ahlaki bir fark olmadığına inanması, kimyasal silahlarla kimyasal silahlar arasında herhangi bir ahlaki fark olmadığına inanması, kimyasal silahların kimyasal silahlar olduğu sonucuna varılmasına yol açmamalıdır. savaş insancıldır. Tüm savaş yöntemlerinin doğasında var olan insanlık dışı durum, ilgili yöntemlerin göreli yıkıcı gücü ve savaşçı olmayanlara zarar verme potansiyelleri ile ölçülmelidir. Suriye'deki çatışmayı izleyenler, St. Petersburg Bildirgesi'nin ifadesiyle “savaşın gereklerinin insanlığın gereklerine uyması gereken teknik sınırları” belirlemek için kullanılan tüm silahların neden olduğu tahribata dikkat etmelidir.
Birinci Dünya Savaşı Gaz Saldırıları: 1915'te Zehir Serbest Bırakıldığında
1915'te, Merkezi Güçler ve Müttefikler topuklarını kazdılar ve umutsuzca savaşın çıkmazını kırmaya çalıştılar, hala birkaç aylık ölçekte kısa bir çatışma umuduyla. Zehirli gaz ilk kez kullanıldı. Almanlar alev püskürtücüler ve zırhlı kalkanlarla deneyler yaparken, Fransızlar el bombası kullanmaya başladı. Nisan ayında Almanlar İkinci Ypres Savaşı'na başladı ve 168 ton klor gazı kullandı. Doğu Cephesinde Avusturya, Karpatlar'daki Rus kuvvetlerine karşı üç saldırı başlattı. Üçü de sefil bir şekilde başarısız oldu. 100.000 Avusturya askeri donarak öldü. Daha kuzeyde, Rus kuvvetleri Varşova ve Riga'dan çekilmeye başladı. Polonya'da Rus kuvvetleri “kavrulmuş toprak politikası” benimsedi. Polonyalıları ve Polonya ve batı Rusya'nın diğer sakinlerini mahsullerini yakmaya ve evlerini terk etmeye zorladılar. Bu milyonlarca mülteci yarattı. Aralık ayında, Sırp Ordusu'nun kalıntıları ve birkaç yüz bin sivil, Karadağ ve Arnavutluk'un dondurucu dağlarından kıyıya kaçtı. Yol boyunca 200.000 kişi öldü (başlangıçta 700.000'den). Sonunda Osmanlılar, Ermenileri Suriye'ye zorunlu olarak sürgüne göndermeye başladı ki bu aslında bir ölüm yürüyüşüydü. 1.5 milyon kişinin katledildiği Ermeni Soykırımı olarak tanındı.
Kış Taarruzları: Joffre, Almanları geri püskürtmek ve Doğu'ya daha fazla asker göndermelerini önlemeye yardım etmek istedi. Böylece 1914'ün sonlarında ve 1915'te bir dizi saldırı başlattılar.
Birinci Artois Savaşı (17 Aralık 1914 - 13 Ocak 1915)
Birinci Şampanya Taarruzu (20 Aralık 1914 - 17 Mart 1915). 93.000 Fransız zayiatı ve 46.000 Alman.
31 Ocak: Zehirli gaz ilk kez kullanıldı - soğuk hava nedeniyle çok az etkisi oldu. Mart ayında Almanlar alev makineleri ve zırhlı kalkanlar üzerinde deneyler yaparken, Fransızlar el bombası kullanmaya başladı.
10 Mart: İngiliz Birinci Ordusu (Sir Douglas Haig tarafından izin verildi) Neuve-Chappelle'de Almanlara saldırdı. Politikası "ısır ve tut" idi, bu da düşman hattının bir parçasını çabucak almak ve onları karşı saldırıya zorlamak ve birçok zayiat vermek anlamına geliyordu.
17 Nisan: İngilizler, 60. Tepeye, Alman mevzisini baltalamak için mayın kullandıkları bir saldırı başlattı.
22 Nisan: Almanlar İkinci Ypres Savaşı'na başladı ve 168 ton klor gazı kullandı. Bu sefer yıkıcı sonuçları oldu. İngilizler, idrarla kaplı bezler de dahil olmak üzere derme çatma solunum cihazları kullandılar. Müttefikler kasabayı ele geçirdi. Savaş bir aydan biraz fazla sürdü.
8 Mayıs: İngilizler ve Fransızlar, İkinci Artois Savaşı'nda (ilk kez) birleşik bir saldırı başlattı. Savaş 6 hafta sürdü. Fransızlar 100.000 kayıp verirken, Almanlar 75.000 kayıp verdi.
Eylül ayının sonlarında, İngilizler ve Fransızlar Loos, Artois (Üçüncü Savaş) ve Champagne'de (İkinci Savaş) saldırılar başlattı. İngilizler ilk kez zehirli gaz kullandı. İngilizler ve Fransızlar başlangıçta hedeflerini tuttular, ancak inatçı bir Alman savunması büyük Müttefik kayıplarına neden oldu. Almanlar fosgen gazı kullandı (klordan daha kötü). Bunlar Kasım ayının ilk haftasında sona erdi. İki taraf da bir şey kazanmadı.
19 Aralık'ta Sir John French, BEF komutanı olarak Sir Douglas Haig tarafından değiştirildi.
Avusturya, Karpatlar'daki Rus kuvvetlerine karşı üç saldırı başlattı. Üçü de sefil bir şekilde başarısız oldu. 100.000 Avusturya askeri donarak öldü.
Przemysl 23 Mart'ta Rusların eline geçti. 126.000 tutsak ve 700'ün üzerinde büyük silah Rusların eline geçti.
1 Mayıs: Birleşik Alman-Avusturya ordusu, Gorlice ve Tarnow'da Ruslara karşı bir saldırı başlattı. Ruslar geri çekilmek zorunda kaldılar ve savaşın başlangıcından bu yana kazandıkları tüm toprakları kaybettiler. 30.000 Rus esir alındı. Avusturya kuvvetleri 3 Haziran'da Przemysl'i ve 22 Haziran'da Lvov'u geri aldı.
Daha kuzeyde, Rus kuvvetleri Varşova ve Riga'dan çekilmeye başladı. Polonya'da Rus kuvvetleri “kavrulmuş toprak politikası” benimsedi. Polonyalıları ve Polonya ve batı Rusya'nın diğer sakinlerini mahsullerini yakmaya ve evlerini terk etmeye zorladılar. Bu milyonlarca mülteci yarattı.
Varşova 5 Ağustos'ta Alman Ordusuna düştü. Kısa süre sonra Ivangorod, Kovno, Novogeorgiev, Brest-Litovsk, Bialystock ve Grodno kalesi düştü. Ağustos ayı sonuna kadar 1,5 milyon Rus esir alındı. Kısa bir süre sonra, Avusturya ve Alman kuvvetleri tek bir hat oluşturmak için birleşti.
5 Eylül'de Çar Nicolas, Büyük Dük Nikolai'yi komutadan çıkardı ve ordunun kişisel komutasını üstlendi.
18 Eylül'de Almanlar Vilnius'u aldı ve Rus savunucularını Polonya ve Galiçya'dan tamamen çıkardı. Rusya 300 mil toprak kaybetmişti. Ancak zemin çamurlu hale geldi ve Ruslar savunmalarını geliştirdi. Bu Alman ilerlemesini durdurdu.
Noel'den sonra, Rus ordusu Besarabya, Doğu Galiçya'da büyük saldırılar başlattı ve ayrıca Prippett Bataklıkları da dahil olmak üzere başka yerlere saldırdı. Bu saldırıların hiçbiri başarılı olmadı.
1915'in sonunda Rusya 3.4 milyon kayıp verdi ve savaş nedeniyle yerinden edilmiş 2 milyon Rus vardı.
Ocak 1916'da Rusya başarılı bir şekilde saldırdı.
Mart ayında bir tifüs salgını patlak verdi ve birçok Sırp ve Avusturyalıyı öldürdü. Salgın, Sırbistan'a yönelik herhangi bir saldırıyı bir süreliğine engelledi.
1 Nisan'da Bulgar Türklerinden oluşan bir kuvvet Makedonya'da (o zamanlar Sırbistan'ın bir parçası olan) Valandovo'ya saldırdı. Sırp güçleri işgali püskürttü.
6 Eylül'de Bulgaristan, İttifak Devletlerinin yanında savaşa katıldı. Avusturya-Macaristan ve Almanya ile birlikte ertesi ay (6 Ekim'den itibaren) Sırbistan'ı işgal ettiler. Belgrad 9 Ekim'de düştü (Bulgaristan tüm nüfusunun %25'ini savaşa gönderecekti… bu en yüksek oran.)
5 Kasım'da Niş düştü ve Merkezi Güçlere Berlin'den Konstantinopolis'e doğrudan bir demiryolu bağlantısı verdi. Ay sonunda Sırp ordusu yenildi ve geri çekilmek zorunda kaldı.
Aralık ayında, Sırp Ordusu'nun kalıntıları ve birkaç yüz bin sivil, Karadağ ve Arnavutluk'un dondurucu dağlarından kıyıya kaçtı. Yol boyunca 200.000 kişi öldü (başlangıçta 700.000'den). Müttefik deniz kuvvetleri onları Arnavutluk kıyılarından Korfu'ya tahliye etti.
Fransız ve İngiliz kuvvetleri Sırp ordusuna yardım etmeye çalıştı, ancak Bulgar ordusu tarafından Makedonya'dan Yunanistan'a itildi. Selanik'te bir üs kurdular (tarafsız olan Yunan hükümetinin itirazları üzerine).
Ocak 2016'da Avusturya ordusu Karadağ'ı işgal etti. Hükümet teslim oldu, ancak ordu Arnavutluk'a kaçtı. Avusturyalılar onları takip etti.
Şubat: Türkler, Süveyş Kanalı'nı almak için Mısır'daki İngiliz kuvvetlerine saldırdı. Sesli bir şekilde mağlup oldular.
Türkiye, Ermenilerin zorunlu tehcirine başladı.
İngiliz birlikleri Basra'yı savunur ve Dicle Vadisi'ni Bağdat'a doğru ilerletir. Aralık ayında Türklerin kuşattığı Kut-ül Amare'de mahsur kaldılar.
Sonraki ay, bir kurtarma operasyonu onları kurtarmaya çalıştı ancak başarısız oldu. Onları kurtarmak için tekrarlanan girişimler de başarısız olacak ve İngiliz kuvveti sonunda Nisan 1916'da teslim olacaktı.
23 Mayıs: İtalya, Müttefiklerin yanında savaşa katıldı ve Isonzo Nehri'nde Avusturya-Macaristan'a saldırdı. Sonraki birkaç ay boyunca orada birden fazla savaşa girdiler, ancak hiçbir kazanım elde edemediler. Çatışmalar nihayet kış havası nedeniyle 10 Aralık'ta sona erdi.
Yaz aylarında İtalya, Adriyatik kıyılarına birçok yerde baskın düzenledi.
14 Aralık 1914: Alman gemileri Scarborough, Whitley ve Hartleypool şehirlerini bombaladı. Bu, birkaç sivili öldürdü (1690'dan beri ilk kez!), ancak İngilizlerin Almanlara karşı nefretini artırdı.
Şubat: Almanlar Sınırsız Denizaltı Savaşına başladı
Mar: İngilizler, Almanya'yı denizden ablukaya alıyor. Daha sonra Kuzey Denizi'ni mayınlarlar.
7 Mayıs: Bir Alman denizaltısı Lusitania'yı batırdı (120 Amerikalı dahil 1200 kişi öldü).
Hollandalı mucit Anthony Fokker (Almanlar için) icat etti, bu da Almanların gökyüzünün egemenliğine ("Fokker Belası") yol açan kesici teçhizatı geliştirdi.
Nisan 1916'da Almanlar, Sınırsız Denizaltı Savaşı politikasına başladı.
Birinci Dünya Savaşı'nda Ölümcül Gazın İlk Büyük Ölçekli Kullanımı
22 Nisan 1915'te Alman İmparatorluk Ordusu, Belçika'daki Ypres'te Fransız sömürge birliklerini hedef alan ilk kez büyük miktarlarda klor gazı kullandı. Tahriş edici (göz yaşartıcı gazlar) maddelerin önceki kullanımı, daha önce her iki tarafça da çok az pratik etkiyle denenmişti. İnsanları etkisiz hale getirebilecek ve öldürebilecek gaza geçiş, o zamanlar “Büyük Savaş” olarak bilinen Birinci Dünya Savaşı'nın (1914-1918) kimyasal savaş boyutunda muazzam bir tırmanıştı. (Düşman size karşı öldürücü gaz kullanırsa o kadar “harika” değil!)
Daha derine kazmak
İnsanlar binlerce yıldır savaş halindeyken ve birbirlerini öldürmenin yeni ve korkunç yollarını hayal eden insanların yaratıcılığı sınırsız gibi görünse de, Birinci Dünya Savaşı, korkunç yaşam maliyetleri ve uygarlığın bozulması nedeniyle o zamanlar emsalsizdi. ve kimyasal silahların, özellikle zehirli gazların nihai olarak yaygın kullanımı için. İnsani yardım görevlilerinin kimyasal ve biyolojik silahların kullanımını caydırmak veya yasaklamak için en iyi çabalarına rağmen, savaş çığırtkanları sadece malzemeyi üretmeye ve onu “iyileştirmeye” çalışmak zorunda, bu da onu daha da ölümcül ve korkunç hale getiriyor. Birinci Dünya Savaşı'nda kullanılan kimyasal silahların kalıntıları, eski savaş alanları çiftçiler tarafından sürüldüğünde, bazen korkunç sonuçlarla bazen yeniden ortaya çıkıyor. Diğer durumlarda, potansiyel kimyasal veya biyolojik silahlarla yapılan deneyler, Amerika Birleşik Devletleri'nin 1968'de bir çiftçinin 6000 koyunluk sürüsünü kazara öldürdüğü veya Sovyetlerin yanlışlıkla bir biyo-silah tesisinden Şarbonu serbest bıraktığı bir olay da dahil olmak üzere istenmeyen sonuçlara yol açtı. 1979'da 64 kişiyi (en az) öldürdü ve daha fazlasını yaraladı. Savaş alanında bile, I. Dünya Savaşı sırasında zehirli gaz kullanımı, rüzgar ters yöne esmeye karar verdiğinde ve dost birliklerin kabus kimyasallarına maruz kaldığında iki ucu keskin bir kılıç olduğunu göstermiştir!
Almanya'nın klor kullanımından önce, her iki taraf da göz yaşartıcı gaz kullanmıştı ve bu da hayal kırıklığı yarattı. Almanlar kayda değer miktarda klor biriktirdiklerinde, savaş alanını belirleyici bir şekilde etkileyecek kadar maddeye sahip olduklarına karar verdiler. With a massive trove of 168 tons of chlorine contained in 5,730 metal cylinders, German troops at the front siphoned the deadly liquid out of the cylinders toward the French colonial troops from Martinique and Algeria, with a cooperative wind that blew a horrible grey-green cloud of gaseous chlorine toward the French. Immediately finding the gas to be burning and choking their eyes and lungs, the French troops left hastily for the rear in an absolute panic, a reaction that was unequivocally the right thing to do under the circumstances. This sudden rout left an 8000 meter gap in the French lines, a gap that should have/could have been exploited to great effect by the Germans. The German troops, unfamiliar with the use of poison gas in warfare, had not prepared with enough assault troops to exploit the break in French lines, and in any case, the German troops were quite wary of the gas, knowing instinctively that rushing into the deadly cloud of chemical poison was not a good idea. Thus, what could have been a shocking German victory instead became a disconcerting portend of things to come, as the chemical war in Europe was about to take a steep increase in the widespread use of poison gas and in the lethality and variety of chemical combinations used.
World War I era soldiers at first were faced with no real defenses against poison gas, and some hit on the idea of urinating on a handkerchief or other cloth and holding it over their nose and mouth as a makeshift gas mask, a method that had some success. Quartermasters then began issuing gauze and cotton pads and a solution of bicarbonate of soda to wet the pad for front line soldiers to use when gassed. When gas masks were widely issued to both sides, the development of chemicals that could attack and incapacitate or kill people without even having to be inhaled necessitated the development and issuance of complete chemical resistant suits that covered the soldier’s entire body, a cumbersome but necessary method.
Both sides in World War I continued to use and develop new chemical weapons, including improving the form of delivery from merely opening valves on the front lines of containers of the stuff to launching artillery shells filled with the deadly gas and liquids to strike deeper into enemy ranks and keep the deadly effect farther away from friendly troops. Phosgene and then Mustard weapons were developed, greatly increasing the lethality and disabling ability of the chemical weapons. Estimated casualties attributable to chemical weapons on all sides during World War I include over 90,000 deaths and over 1.2 million non-lethal casualties. One such non-lethal casualty was German Corporal Adolf Hitler, who went on to lead Germany during World War II and is sometimes claimed to have refused the use of chemical weapons because of his personal experience.
In the wake of the horrible use of chemical weapons during World War I, the civilized world joined in the Geneva Protocol of 1925 (officially called “The Protocol for the Prohibition of the Use in War of Asphyxiating, Poisonous or other Gases, and of Bacteriological Methods of Warfare”) to ban chemical and biological weapons. Thankfully, widespread use of chemical weapons has been curtailed since then, although during World War II serious consideration to using such weapons was contemplated by both sides. Since World War I, there have been at least a dozen conflicts in which chemical weapons have been used, notably by the Japanese in China during World War II by their diabolical Unit 731, including against civilians.
Facing the prospect of countless thousands of Allied casualties in the coming invasion of Japan, US planners had to rule out the use of chemical weapons as a method of saving many American and Allied lives. A similar discussion over whether or not to use the new Atomic bombs on Japan also took place, and unlike the decision to not use chemical weapons, American war planners went ahead with the Atomic bombs after all. Were lives saved by the use of Atomic bombs on Hiroshima and Nagasaki, or was that use a cruel and unnecessary show of force for propaganda reasons? The debate continues to this day, as does the debate over the propriety of using massive fire-bombing raids against German and Japanese cities, killing hundreds of thousands of civilians. At least we do not have to debate about the mass use of poison gas on the Japanese.
Not: The subject of biological warfare is even more insidious than that of chemical warfare, and in this year of 2020, the world is wondering if the coronavirus pandemic (COVID-19, or SARS-CoV-2) was actually a man made engineered virus in a Chinese biological weapons lab. In fact, the US government intelligence agencies are seriously examining that possiblity.
Öğrenciler (ve aboneler) için soru: Is the use of chemical weapons ever justified? How about in retaliation for their use? Lütfen bu makalenin altındaki yorumlar bölümünde bize bildirin.
Bu makaleyi beğendiyseniz ve yeni makalelerden haberdar olmak istiyorsanız, lütfen abone olmaktan memnuniyet duyarız. Tarih ve Başlıklar bizi beğenerek Facebook ve patronlarımızdan biri olmak!
Your readership is much appreciated!
Historical Evidence
For more information, please see…
The featured image in this article, a depiction of the German gas attack launched on French Territorial and soldiers of the Troupes coloniales, which was launched on 22 April, is in the public domain in Canada, because its copyright has expired due to one of the following:
1. it was subject to Crown copyright and was first published more than 50 years ago, or
it was Olumsuz subject to Crown copyright, and
2. it is a photograph that was created prior to January 1, 1949, veya 3. the creator died more than 50 years ago.
Yazar hakkında
Major Dan is a retired veteran of the United States Marine Corps. He served during the Cold War and has traveled to many countries around the world. Prior to his military service, he graduated from Cleveland State University, having majored in sociology. Following his military service, he worked as a police officer eventually earning the rank of captain prior to his retirement.
Weaponry: Use of Chlorine Gas Cylinders in World War I
Poison gases share with nuclear weapons various unhappy distinctions. They not only occupy a significant place in the defensive and offensive planning of nations, but for many years they have also threatened mankind’s future on an apocalyptic scale. Once unleashed, they are uncontrollable–indiscriminately killing both soldier and civilian.
Contrary to general belief, the combat use of asphyxiating, or at least irritating, gases did not begin with World War I. Leonardo da Vinci, for example, described the use of sulphur and arsenic dust as a fill for shells fired at naval targets. Going back quite a bit earlier in history, the Athenians and the Spartans used sulphur fumes in the 5th century bc when attacking fortified cities. The Germans, moreover, as early as 1762 used bombs that emitted asphyxiating fumes during the siege of the Austrian-held Silesian fortress of Schweidnitz.
Closer to our own time, however, Germany, along with Britain, France and Russia, entered the Hague Convention of 1899, which specifically prohibited ‘the use of projectiles the sole object of which is the diffusion of asphyxiating or deleterious gases. Between the time Britain entered this convention in 1907 and the outbreak of war in August of 1914, the British government decided that although a dual-purpose projectile containing an explosive charge and a tear gas would not violate the literal terms of the convention, it nevertheless was contrary to the convention’s spirit and thus would not be used by the British army or navy.
In contrast to the fair play attitude of the British, the Germans–and to a lesser extent the French–began to douse each other with tear gases almost as soon as the misery of trench warfare took hold on the Western Front late in 1914.
When the war began, the French had held a small supply of tear-gas cartridges and possibly some tear-gas hand grenades. That stockpile was depleted by the fall of 1914, and in November of that year a resupply order was placed. The resupply order came about despite the apparent fact that the tear gas had gone completely unnoticed by the Germans!
The Germans, in turn, first used an irritant on October 27, 1914, in the capture of Neuve Chappelle. That day, the Germans fired 3,000 rounds of 105mm howitzer projectiles filled with sneezing powder against some Indian troops and French cavalry. The shells contained shrapnel embedded in the sneezing powder. It was thought that the explosion would grind and disperse the irritant. In practice, the barrage was so ineffective that the French and British failed to realize that chemical munitions had been used until the fact was uncovered in a postwar investigation.
Meanwhile, on the Eastern Front, the Germans collected a stock of 18,000 T-Stoff tear-gas shells for use against the czar’s army at Bolymov as both an experiment in gas ammunition and to support an attack designed to improve the German position in that particular sector.
The result was another relatively harmless fiasco. The attack began on January 31, 1915, in extremely cold weather. Because of the cold, the T-Stoff fill for the shells failed to volatilize and disperse. Consequently, the anticipated results did not materialize, and the attack produced only a local improvement in the German tactical position.
The Germans, like the French, continued using tear gas in spite of unsatisfactory results. There is evidence, for instance, that in March 1915 tear gas was used to bombard the French at Verdun and at Nieuport. Again, the effects were so trivial that the gas went unnoticed.
At that point, one of the great chemists of the 20th century, Fritz Haber, a German reserve sergeant major of cavalry and artillery–and soon to be given an unheard-of direct promotion to captain–enters the narrative. Haber’s greatest scientific contribution, for which he won a Nobel Prize in chemistry, was the invention of a process for nitrogen fixation.
With respect to chemical munitions, Haber, as director of the Kaiser Wilhelm Institute for Physical Chemistry, knew of the T-Stoff projectile work that was being carried out among members of his staff.
He saw a test for those projectiles in December of 1914 and was convinced that the weapon was quite useless. With typical creative insight, he suggested to the supreme command that a barrage of gas rounds fired from trench mortars might be more effective. The army staff, however, told him that the production capacity needed for the proposed new ammunition was not available.
It then occurred to Haber that gas, particularly chlorine, discharged from cylinders, would form a cloud. Haber recognized from the outset that the gas cylinder-gas cloud combination had serious weaknesses and was less than the best choice for a delivery system.
As the chief of staff to the German Eighth Army on the Russian Front, Maj. Gen. Max Hoffman later would write: The digging in of the [gas] apparatus was very complicated, and at any moment there was the danger of the enemy noticing the work of digging in and by strong artillery fire destroying the apparatus, and the gas would stream out in our own trenches. Besides this, the weather conditions of our theatre of war were very unfavorable for such gas emission in the East we required a West wind–in the West an East wind, but as on our front the wind was mostly contrary, the employment of this invention was rendered still more difficult.
In spite of such clearly unsatisfactory characteristics, the German army’s supreme command decided to proceed with the new weapon. The passage from tear gas to chlorine was not made without some soul-searching by the supreme command. Tear gas–and sneezing powder–could be viewed as non-asphyxiating and not deleterious (at least with respect to a long-term physical effect on its victims), and therefore not in violation of Germany’s obligation under the Hague Convention. Although chlorine unquestionably is an asphyxiant, the relevant provision in the convention was specifically limited to projectiles for diffusing the gas. Thus, Haber’s gas cloud proposal did not violate the express wording of the convention–it was not a projectile delivery system.
In any event, chlorine and commercial compressed gas tanks were at hand in Germany, and the combination could be made available quickly and in large quantities without significantly interfering with other war-production activity.
The important salient around Ypres in Flanders was chosen for Germany’s first essay with a weapon of mass destruction. There were other, potentially better sites, but the army commanders responsible for those locations all rejected the new weapon only Duke Albrecht of Württemburg, commanding the Fourth Army before Ypres, agreed to its use. The choice of Ypres, almost through default, would not be a happy one for the Germans. The terrain, although generally flat, is replete with shallow undulations and valleys of not more than 10 meters in depth. That topography disrupted the progress of the gas cloud and created local gas concentrations that impeded the progress of the riflemen advancing behind the cloud, many of them not equipped with gas masks.
Perhaps Ypres’ worst feature for a gas-cloud attack was its unsatisfactory prevailing wind. Generally, the wind in Flanders blew from the Allied side of the line to the German side–the wrong way, obviously. A favorable wind speed, also an important consideration, was capriciously unpredictable across the salient’s front. Those considerations notwithstanding, work went forward.
The Ypres salient formed a V in which the apex pointed almost directly east, into the German lines. The city of Ypres was located about in the middle of the open gap between the two arms of the V, the arm that formed the northern flank being held by French Algerian and Belgian troops, who then joined near the apex of the V with the Canadian and British troops manning the southern flank.
The first gas batteries were dug in for use against the British occupying the southern flank as of March 10, 1915. The batteries, in general, were organized in banks of 10 commercial gas cylinders, each cylinder about 5 feet tall and weighing, when filled, approximately 190 pounds. Each bank of 10 cylinders, under the control of one German pioneer, was joined through a manifold to a single discharge pipe. Emplacing these batteries in the front line, without alerting the other side, was not a simple undertaking, but a strenuous task that involved a great deal of physical labor. Interestingly enough, the first gas casualties on the Western Front occurred among the Germans, who lost three soldiers to gas from cylinders ruptured by Allied shelling.
After the batteries were in place, it was decided that wind conditions and the ragged configuration of the front line in that sector made it unsuitable for a gas discharge. New batteries of gas cylinders then were dug in along the northern flank of the salient, the batteries being concentrated at Bixschoote, near the junction between the northern flank of the salient and the front north of Ypres, and at Poelkapelle, near the apex of the salient. On April 11, the batteries were in place on the north flank, ready to deliver about 150 tons of chlorine gas on order. An attack was planned to follow behind the gas cloud, along a southern axis to sweep across the base of the salient, with the Bixschoote-Poelkapelle front as the line of departure for the German assault force.
After several postponements, always awaiting suitable wind conditions, the attack finally was ordered at 5:30 p.m. on April 22, 1915. What followed staggers the imagination.
As seen by the Canadians, who stood to the right of the Algerians, two greenish-yellow clouds formed on the ground and spread laterally to form a terrifying single cloud of bluish white mist. Blown by light wind, the cloud moved down on the Algerian trenches. The Canadians noticed a peculiar odor, smarting eyes, a tingling sensation in the nose and throat, and heard a dull, confused murmuring underlying everything.
Soon, Algerian stragglers began to drift toward the rear, followed by horses and men pouring down the road and finally by mobs of Algerian infantry streaming across the fields, throwing away their rifles and even their tunics. One Algerian, frothing at the mouth, fell writhing at the feet of the British officer who tried to question him.
Sir John French, commander of the British Expeditionary Force, later said: What happened is practically indescribable. The effect of the gas was so overwhelming that the whole of the positions occupied by the French divisions was rendered incapable of any resistance. It was impossible at first to realize what had actually happened. Fumes and smoke obscured everything. Hundreds of men were thrown into a stupor, and after an hour the whole position had to be abandoned with fifty guns.
As seen by the Germans, the effects of the attack were horrible, the dead lying on their backs with clenched fists, the whole field bleached to a yellow color. The Germans advanced until dusk, when the assigned objectives for that day were reached. With the attack renewed on April 23, however, the Germans found Canadians filling the gap in the line left by the gassed Algerians during the preceding afternoon. Resistance was stiff, and, in classic Western Front style, the attack bogged down with no further significant gains. Poison gas was used five more times in this Second Battle of Ypres, but the Allied soldiers adapted well to the new weapon. When the gas cloud was low-lying, some would stand on a parapet to be able to breathe in the air above the lethal fog. Others soaked cloth in water and even in urine, and breathed through the cloth to prevent asphyxiation.
By April 26, Gas Masks, Type I, rather useless patches of blue flannel mouth covering, were being distributed to the Canadian and British troops in the line. Thus, almost within hours of its first use, the new weapon was well on its way to being checkmated.
For all their disadvantages, the ungainly German gas cylinders almost worked in that attack of April 22, 1915. Why were the Allies found in such a deplorably unprepared condition? The Allies had captured two German soldiers in Flanders, one on March 28 and the other on April 15. Both prisoners gave detailed information about the forthcoming gas attack, the prisoner taken on April 15 even having been captured with his respirator. There were quite a few other indications that a chemical attack was forthcoming, the most striking being the discovery on April 17, during a British attack from the salient’s southern flank, of German gas cylinders in position. Nothing was done the cylinders were not even reported. Perhaps the idea of gas warfare still seemed so alien to Western tradition that the Allies simply could not believe it would happen.
As a result, by 7:30 in the evening, little stood between the Germans and victory. They had achieved their breakthrough on the Western Front, but, for reasons that still elude posterity, they failed to follow it up. The opportunity–and any future hope of using gas as a surprise weapon–passed them by.
The first round of lethal gas used at Ypres by the Germans led to further gas attacks by both the Germans and the British all the way through the Battle of the Argonne at the end of the war in 1918, when John J. Pershing’s American doughboys had to contend with German mustard gas.
This article was written by John P. Sinnott and originally published in the April 1994 issue of Askeri Tarih dergi. Daha harika makaleler için abone olmayı unutmayın Askeri Tarih bugün dergi!
Pesticides, Tear Gas and History | From WW1 to Today’s Streets
When I entered the Office of Pesticide Programs of the US Environmental Protection Agency in May 1979, I knew practically nothing about pesticides. Though I had taken classes in chemistry in college and had even written my first book about industrialized agriculture, nothing prepared me for the secrets I uncovered during twenty-five years of work in a bureaucracy designed and brought up to keep secrets.
My colleagues opened my eyes to the secret world of chemical sprays deceptively known as pesticides. They kept answering my questions and, more than that, they started giving me their memos, briefings, and scientific papers. They did not see much controversy in the “regulation” of pesticides. Most thought pesticides were necessary for farming.
Anna Feigenbaum: Tear Gas
In fact, EPA economists always defended pesticides, suggesting that without them food prices would go through the roof. Other EPA scientists like biologists, ecologists, chemists and toxicologists monitored those chemicals for ecological and health effects. They had read the pesticide law — The Federal Insecticide, Fungicide and Rodenticide Act — and, some of them, were authors of regulations for their use on farms, lawns, homes, factories, and the natural world.
Who was going to object to the killing of “pests” like insects, rodents, fungi, and weeds?
It did not take me long to object to the use of pesticides, however. My knowledge about these chemicals increased rapidly. The writings of my colleagues and the discussions I had with them convinced me pesticides were more than pesticides. They are petrochemical biocides. They kill everything.
But there was something particularly insidious about certain farm sprays that were born about a century ago in the heat of WWI. The organophosphates parathion and malathion, for instance, are nerve gases related to chemical weapons. They are chemical weapons in diluted form.
I remember how EPA ecologists reacted to the news that parathion was killing honeybees in droves. They were very upset and urged senior officials to prohibit any more approvals of the deleterious nerve gas. The senior officials did no such thing. Honeybees continued to die from parathion poisoning for decades. EPA banned ethyl parathion in 2003. In 2015, the White House Energy-Climate Czarina and former EPA administrator, Carol Browner, announced the banning of methyl parathion on “all fruits and many vegetables.” Now, in 2018, honeybees die primarily from another version of neurotoxins, known as neonicotinoids, and manufactured in Germany.
Yet I don’t remember hearing EPA scientists connecting parathion and other neurotoxic pesticides to warfare agents. I found that strange because one heard of the horrible consequences they had in common: pinpoint pupils, sweating, convulsions, vomiting, asphyxiation, and death.
The military connection of many pesticides made their origins obscure and very difficult to decode. It was as if there existed a universal pact among experts in industry, academia and government not to question these extremely toxic compounds.
If Americans knew their food is contaminated by neurotoxic agents, what would they say and do? And how would the environmental movement act on the evidence of nerve poisons in conventional food?
According to Anna Feigenbaum, Senior Lecturer in the Faculty of Media and Communication at Bournemouth University, modern tear gas also operates in the same mist of ignorance and fear that surrounds neurotoxic pesticides. Tear gas is not a gas at all. By tear gas we mean groups of chemicals, which are lachrymatory agents. This in Latin means they cause tears. Popular tear gases include CS (2-chlorobenzylidene malonitrile), CN (chroroacetophenone) and CR (dibenzoxazepine) – irritants released as smoke, vapor or liquid sprays. Another tear gas is pepper spray or OC (oleoresin capsicum). This is an inflammatory substance triggering tears.
Feigenbaum chronicles the history of tear gas intelligently and with passion in her “Tear Gas: From the Battlefields of World War I to the Streets of Today” (Verso, 2017).
According to Feigenbaum, tear gas started its warfare career in August 1914 when French troops fired grenades filled with methylbenzyl bromide into German trenches. The effect was to break the stalemate of trench warfare. Tear gas forced the German soldiers to run out of their protective trenches, only to be mowed down by French machine guns. This was the Battle of the Frontiers. In April 1915, at Ypres, the Germans retaliated with chlorine gas. The war of asphyxiating gases was in full swing.
Daan Boens, Belgian soldier-poet lived through this nerve gas war. In 1918, he published a poem, “Gas,” in which he caught the barbarism of chemical warfare. Feigenbaum cites the poem:
“The stench is unbearable, while death mocks back.
The masks around the cheeks cut the look of bestial snouts,
The masks with wild eyes, crazy or absurd,
Their bodies drift on until they stumble upon steel.
The men know nothing, they breathe in fear.
Their hands clench on weapons like a buoy for the drowning,
They do not see the enemy, who, also masked, loom forth,
And storm them, hidden in the rings of gas.
Thus in the dirty mist, the biggest murder happens.”
Like the pesticide merchants and lobbyists, tear gas advocates have buried this murder. They, according to Feigenbaum, reject the effects of their product: tearing, gagging, miscarriages, burning of the eyes, blindness, and death. They paint the military origins and use of tear gases into oblivion. The result of this successful propaganda is that tear gas faces none of the prohibitions against chemical warfare agents. A straightforward war gas – tear gas – has become a peacemaker. Innocent of harm.
Feigenbaum laments in particular the difficulties she faced in tracking sales and use of tear gas:
“There are just too many secrets and too many lies. The international trade in tear gas is buried under bureaucracy and often classified beyond the reach of Freedom of Information requests. There are files upon files that have been shredded and burned, deleted, altered and falsified.”
That’s to be expected of a chemical warfare agent dressed in civilian clothes.
Yet Feigenbaum succeeded eventually in her task. Her book is a lucid history that puts tear gas on trial. She exposed the profiteers, scientists, military buyers, arms dealers, police suppliers and editors trying to put a humane face on a dangerous weapon.
Neurotoxic pesticides are connected to tear gas by neurotoxicity. They are also products of chemical warfare. They kill by nerve poisoning and asphyxiation. They should be banned.
As Feigenbaum sees it, in its civilian life, tear gas does more than killing. It is designed “to torment people, to break their spirits, to cause physical and psychological damage.”
Read Feigenbaum’s book. It’s timely, well-written, and very important.
Evaggelos Vallianatos worked on Capitol Hill for 2 years and at the US Environmental Protection Agency for 25 years. He is the author of hundreds of articles and 6 books, including “Poison Spring,” with McKay Jenkins. This article first appeared on Independent Science News. Its is reprinted here under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 License See link below to original article. (The title has been changed to reflect the pesticide content of the article)
Kimyasal Savaş: 1. Dünya Savaşında Zehirli GazlarClick to enlarge
Birkaç hafta içinde Ypres'e ve diğer birkaç 1. Obviously, they’d much rather be learning chemistry, so I’ve been reading up on the different chemical agents used during World War 1, and this graphic is a byproduct of that. As it turns out, several of them were used for the first time at Ypres, so it’ll even be topical!
A range of different chemicals were used as weapons throughout the conflict. The French were actually the first to utilise them in conflict, when they attempted to use tear gas against the German army in August 1914. The precise agent used seems to be uncertain, with both xylyl bromide and ethyl bromoacetate being mentioned both are colourless liquids, with the former having an odour described as ‘pleasant and aromatic’, and the latter being described as ‘fruity and pungent’.
These tear gases weren’t designed to kill rather, to incapacitate the enemy and render them unable to defend their positions. They are all lachrymatory agents – that is, they cause crying, due to irritation of the eyes. They also irritate the mouth, throat and lungs, leading to breathing difficulties. Exposure to larger concentrations can lead to temporary blindness, but symptoms commonly resolved within 30 minutes of leaving affected areas.
In practice, the use of tear gas on the battlefield wasn’t extraordinarily effective. However, it opened the door to the use of more harmful gases. The first of these was chlorine, first used on a large scale by the German forces at Ypres in April 1915. Chlorine is a diatomic gas, about two and a half times denser than air, with a pale green colour and a strong, bleach-like odour which soldier described as a ‘mix of pineapple and pepper’. It reacts with water in the lungs to form hydrochloric acid, which can quickly lead to death. At lower concentrations, it can cause coughing, vomiting, and irritation to the eyes.
In its first uses, chlorine was deadly. Against soldiers not yet equipped with gas masks, it wreaked havoc, and it’s estimated over 1,100* were killed in the first large scale attack at Ypres. The German forces weren’t prepared for just how effective it would prove, and their delay in pressing into the gap formed in enemy lines actually meant they gained very little ground initially.
However, chlorine’s effectiveness was short-lived. Its obvious appearance, and strong odour, made it easy to spot, and the fact that chlorine is water-soluble meant that even soldiers without gas masks could minimise its effectiveness by placing water-soaked rags over their mouth and nose. Additionally, the initial method of its release posed problems, as the British learnt to their detriment when they attempted to use chlorine at Loos in France. The released gas changed direction as the wind changed, engulfing the British lines instead of those of the enemy, and leading to a large number of self-inflicted casualties.
Phosgene was the next major agent employed, again used first at Ypres by the Germans in December 1915 (although some sources state the French were the first to employ it). Phosgene is a colourless gas, with an odour likened to that of ‘musty hay’. For this odour to be detectable, the concentration of phosgene actually had to be at 0.4 parts per million, several times the concentration at which harmful health effects could be expected. It is highly toxic, due to its ability to react with proteins in the alveoli of the lungs and disrupt the blood-air barrier, leading to suffocation.
Phosgene was much more effective and deadly than chlorine, though one drawback was that the symptoms could sometimes take up to 48 hours to manifest. Its immediate effects are coughing, and irritation to the eyes and respiratory tract. Subsequently, it can cause the build-up of fluid in the lungs, leading to death. It’s estimated that as many as 85% of the 91,000 deaths attributed to gas in World War 1 were a result of phosgene or the similar agent diphosgene. It’s hard to put a precise number on, since it was commonly used in combination with chlorine gas, along with the related chemical diphosgene. Combinations of gases became more common as the war went on. For example, chloropicrin was often used for its irritant effects, and its ability to bypass gas masks, causing sneezing fits which made soldiers remove their masks, exposing them to poison gases.
Along with chlorine, the most commonly known poison gas used in the conflict is mustard gas. Sulfur mustards are actually a class containing several different compounds in their pure forms, they are colourless liquids, but in warfare impure forms are used, with a yellow-brown colour and odour akin to garlic or horseradish. Mustard gas is an irritant, and also a strong vesicant (blister-forming agent). It causes chemical burns on contact with the skin, leading to large blisters with yellow fluid. Initially, exposure is symptomless, and by the time skin irritation begins, it is to late to take preventative measures.
The effectiveness of mustard gas was due to its debilitating effects. Its mortality rate was only around 2-3% of casualties, but those who suffered chemical burns and respiratory problems due to exposure were unable to return to the front, and required extensive care for their recovery. Those who did recover were at higher risk of developing cancers during later life due to the chemical’s carcinogenic properties.
Overall, though the psychological factor of poison gas was formidable, it accounted for less than 1% of the total deaths in World War 1. Though their use was feared in World War 2, and they were employed in some cases, they were never employed on as large and as frequent a scale as seen in World War 1. Use of poison gas as a weapon was later prohibited by the Geneva Protocol in 1925, which most countries involved in the First World War signed up to. However, the chemicals used still have their uses – for example, phosgene is an important industrial reagent, used in the synthesis of pharmaceuticals and other important organic compounds.
*Note: the article and graphic originally stated that the first use of chlorine gas at Ypres resulted in approximately 5000 deaths. However, recent recalculations suggest by the Flanders Fields Museum suggest that 1,100 is a more realistic estimate, albeit perhaps a slight underestimate.
Videoyu izle: Churchillin Çanakkalede Türklere Karşı Zehirli Gaz Kullanma Planı (Aralık 2022).