NE YAPAN AĞAÇ?!
Her şeyden önce, evet, ağacın adı her şeyi söylüyor. Söylentiler ve bazı (aslında çok şaibeli) tarihsel desteğe göre, köklerini Güney Finley’in köşesindeki toprağa çeken 21 metre boyundaki meşe ve Atina’daki Dearing Sokakları görünüşte benzersiz bir yasal hakka sahip: İddiaya göre kendisine ve etrafındaki 2,4 metrelik çevreye sahip. Bu, teknik olarak hiç kimsenin ağacın kendisinden veya söz konusu ağacın yasal bir temsilcisinden izin almadan onu kesemeyeceği anlamına gelir.
PEKİ BU YASAL HAKKI NASIL KAZANDI?
Hikâye, eski Gürcistan Valisi James Jackson’ın oğlu Albay William Henry Jackson’ın, ağacı ailesinin mülkünde olduğunu,onu korumak istediğini ve onun çocukluk anılarına sahip olduğunu söylüyor. Aile tarihine göre Jackson, 1820-1832 yılları arasında bir vasiyetname yazdı:
Ben, W. H. Jackson, Clarke ilçesinden, tek kısımdan ve meşe ağacından … söz konusu W. H. Jackson’ın, söz konusu ağaca taşıdığı büyük sevgi ve onu koruma konusundaki büyük arzusunu dikkate aldığını ve bu hediyelerle söz konusu meşe ağacının kendisine ve her tarafında 2,4 m içindeki tüm topraklara sahip olduğunu aktardığına tanık olun.
FAKAT BAZI SORUNLAR VAR
Atina meşesi en yüksek koruma seviyesine sahip olup olmadığını soracaksınız elbette… Şey, hayır. Aslında, ağaç hukuku konusunda uzmanlaşmış Ohio merkezli bir avukat olan Victor D. Merullo, “Ağaç kendi başına ‘yasal bir hakka’ sahip değil, ancak yalnızca uygun mevzuatla bu hakları kazanacaktı” diyor.
Merullo, Margil ve diğer uzmanların belirttiği gibi, burada birkaç önemli uyarı var. Birincisi, Albay Jackson’ın basılı kayıtları mevcut değil. Mevcut olsa bile, bir mahkeme tarafından tanınmak zorunda kalacaklar. Ağacın Jackson’ın mülkünde bile bulunmadığı iddiası da dahil olmak üzere hikâyede başka bilinmezler var ve bu nedenle ilk etapta ağaca hiçbir şekilde sahiplik hakkı yoktu.
Bir diğer önemli not: Bugün ayakta duran ağaç, Kendine Ait olan orijinal ağaç değildir.O 1942’de yaşlılığa ve hastalığa düştü. Atina’nın Junior Ladies Garden Club’ının önderliğindeki bir çabada, orijinalin düşürdüğü bir palamuttan sözde ‘Kendine Sahip Olan Ağacın Oğlu’ dikildi.
Başka bir deyişle Albay Jackson 1800’lü yıllara güzel bir jest yapmış olabilir ama yasal dayanağı yok.
FAKAT AĞAÇ HALA AYAKTA
Ancak bilinmesi gereken önemli şey, Atina vatandaşlarının, şehir ve ilçe hükümetinin ağacın duruşunu onurlandırdıklarıdır. Karayolunu kısmen tıkamasına rağmen, ağaç hem belediye yetkilileri hem de sokakta yaşayanlar tarafından sevilir ve bakımları yapılır.
Atina Tarih Derneği yönetim kurulu üyesi Steven Brown. “Bence çoğu Atinalılar şehirlerini gerçekten seviyor ve onu simgeleyen her şeyi seviyorlar.” diyor.
Bu anlamda ve efsanevi ağacın statüsü yaklaşık iki asırdır tartışılmaya hazır olduğundan, ağacın ve Atinalıların en azından çevre hakları savunucuları için bir standart — hatta yasal bir emsal — oluşturdukları tartışması yapılabilir.