Sınırda.
Dağınık evlerin arasındaki küçük kasabada ıslık çalarken gece esintisi hızlıydı.
Tüm cadde boyunca, sadece küçük bir çay evi sıcak ışık sızdırıyor ve ona biraz hayat veriyordu.
Sözde ‘sınır’ iki ülke ya da iki şehir arasındaki sınır değil, iblis dünyası ve insan dünyasıydı.
İki ırk farklı dünyalara ayrıldı. Başlangıçta, ortada bir bölme işlevi gören, boşlukları parçalayan Sonsuz Uçurum hala vardı, ancak oluşumda her zaman iki dünyayı ayrı tutan, zaman ve mekanın düzensiz olmasına neden olan birkaç zayıf nokta vardı. Sıklıkla her iki dünyanın sakinleri de kaçmak için bu noktalardan geçerken bulunabilirdi ve kötü niyetle sınırı geçmek gibi şeyler de yaygın bir olaydı.
Hiçbir normal insan, iblis ırkının gölgeler gibi gelip gittiği, bir gün bir şeyler çalarak ertesi gün cinayet ve kundakçılık yaptığı bir yerde yaşamak istemez. Bu nedenle, sınırdaki nüfus giderek daha az hale geldi. Eskiden gelişen bir metropol olmasına rağmen, farklı dünyalar arasındaki boşluk birlikte bulanıklaşmaya başladığında birçok insan uzaklaştı. Sadece sınırı onarmaya gelen mezheplerin müritleri sınırı korumak için geride kaldı.
Lu Liu, yeni gelen için bir kase sıcak şarap doldurdu ve ocağın etrafını sararken onunla ve diğer birkaç kişiyle selamlaştı. “Abi, nereden geldin?”
“Güneyden.”
“Ah, oradan mı?” İnsanlar anlayışlı ifadeler kullanmadan önce birbirlerine baktılar. “Şu anda o bölgeyi geçmek kolay değil, değil mi?”
Yeni gelen şarap kasesini kaldırdı ve kaşlarını çattı. “Öyle olduğunu kim söyledi? Neredeyse her gün kavga çıkıyor. Kimse bu kadar acıyı kaldıramaz.”
Köşeden biri araya girdi, “Cang Qiong Dağı ve Huan Hua Sarayı, dört büyük tarikattan biri olarak kabul edilebilir, öyleyse neden son birkaç yılda bu kadar çok sorun çıkardılar? Her iki taraftan da öğrenciler bir gün bile gidemezler. birbirlerini görürlerse kavga etmeden. Neden iki Tarikat Efendisi bu konuda bir şeyler yapmıyor?”
Lu Liu, “Bu lanetli, Tanrı’nın unuttuğu yerde kaç yıl kaldın? Çok uzun süredir yoksun. Bu öğrenciler sadece o iki Tarikat Ustası zımnen kabul ettikleri için öfkeyle savaşıyorlar!”
“Neden? Kardeş Liu, biraz açıklamalısın.”
Lu Liu boğazını temizledi ve “Bunu açıklaması karmaşık. Huan Hua Sarayı’nın şu anki başkanının kim olduğunu biliyor musunuz?”
“Genç bir velet olduğunu duydum.”
Lu Liu soğukça güldü. “Eğer Luo Binghe’ye genç bir velet denilebilirse, o zaman ikimizin de artık yaşamamıza gerek yok. Bu Luo Binghe hakkında konuşacaksak bu basit bir iş değil. O, Cang Qiong Dağı tarikatından geldi ve Qing’di. Jing Peak’in Shen Qingqiu’nun baş öğrencisi. O zamanlar, Ölümsüz İttifak Konferansı sırasında, sıralamada büyük bir farkla zirvedeydi. Bu gerçekten etkileyiciydi.”
Başka biri ikna olmamış bir şekilde, “Eğer Cang Qiong Dağı tarikatından geldiyse, o zaman nasıl Huan Hua Sarayı’nın başı olabilir?” dedi.
“Ölümsüz İttifak Konferansı’ndan sonra, Luo Binghe üç yıl boyunca kayıptı ve bu üç yıl boyunca kimse onun nereye gittiğini veya ne yaptığını bilmiyordu. O sırada, Shen Qingqiu onun vefat ettiğini söyledi, bu yüzden herkes onun çoktan öldüğüne inandı. öldü. Üç yıl sonra Huan Hua Sarayı’nda önemli bir figür olarak geri döneceğini kim düşünebilirdi? Shen Qingqiu’yu o sırada ve orada Huayue Şehrinde kendi kendini yok etmeye zorladı.”
Yeni gelen, “Bunu asla anlayamadım. Bu Shen Qingqiu’ya haksızlık mı yapıldı yoksa ölmeyi hak etti mi?” dedi.
Lu Liu, “Kim söyleyebilir. Cang Qiong Dağı mezhebi, yabancılara karşı davranışlarında kesinlikle birleşmiştir: Bundan bahsedeni döverler. Mezhepleri başından beri böyle olmuştur; mantığı değil, aileyi tanırlar. Onlar ‘ Diğer insanların An Ding Zirvesi’nden Shang Qinghua’nın iblis dünyasına sığınması gibi kesin ve nihai bir şey hakkında dedikodu yapmasına bile izin vermeyin. Huayue Şehrinde olanlardan kısa bir süre sonra, Huan Hua Sarayı’nın zirve konumu el değiştirdi. Eski Saray Ustası emekli oldu ve şimdi siz artık gölgesini bile bulamıyor. Luo Binghe baskın otorite haline geldi ve eğer biri bundan söz ederse, onları öldürür.”
Birisi, “Sırf bir ölü yüzünden,” diye mırıldandı.
Lu Liu, “Bu ölü kişinin yarattığı rahatsızlık küçük değildi. Shen Qingqiu, Cang Qiong Dağı tarikatından biriydi ve aynı zamanda İkinci Zirvenin Zirvesi Lorduydu. Cesedi kesinlikle Qing Jing’e geri gönderilmeliydi. Zirve, önceki Zirve Lordları ile birlikte gömülecek – ama sorun şu ki, Luo Binghe cesedi iade etmeyi reddetti.”
Herkes Luo Binghe’nin cesedi kırbaçlayıp teşhir etmek gibi bir şey yaptığını düşündü ve vücutlarındaki tüyler diken diken oldu. “Geri vermeyi reddederse, Cang Qiong Dağı tarikatı onu zorla geri çalmaz mı? Bai Zhan Zirvesi’nin Zirve Lordu hala burada.”
Lu Liu omuz silkti. “Onu yenemez.”
“Ne?!” Herkesin dünya görüşü yok edildi. Sıradan insanların kafasında, Bai Zhan Peak’in Lordu her zaman yenilmez bir savaş tanrısı gibiydi. “Onu yenemez” sözü… gerçekten kabul edilemez bir şeydi.
Lu Liu, “Bilmiyor musunuz? Huayue Şehrinden sonra, Bai Zhan Peak’ten Liu Qingge, Luo Binghe ile sayısız kez savaştı ama bir kez bile kazanmadı! Bu da bitmedi. Luo Binghe, Shen Qingqiu’nun cesedini geri getirdiğinde Huan Hua Sarayı’na, Qian Cao Zirvesi’nden Mu Qingfang’ı şahsen kaçırmadan önce sadece birkaç gün geçti.”
Birisi, “Qian Cao Peak, dünyevi işleri her zaman göz ardı etti, yaralıları iyileştirdi ve ölenleri kurtardı. Bu tiranı nasıl kışkırttı?”
Lu Liu, “Luo Binghe onu Huan Hua Sarayı’na sürükledi ve Shen Qingqiu’yu canlandırmasını söyledi” dedi. “Cesedi zaten katılaşmıştı. Canlanacak ne vardı?”
Yeni gelen, “İki tarafın kavga ettiğini gördüğümde, Cang Qiong Dağı tarikatı Huan Hua Sarayı’na ‘iblis ırkının uşağı’ demeyi her zaman severdi. Neden öyle diyorlar?”
Lu Liu, “Bunun nedeni, tüm Cang Qiong Dağı tarikatının, bir nedenden ötürü, Luo Binghe’nin iblis ırkı ile bağlantılı olduğu konusunda ısrar etmeye devam etmesi. vücut normal çalışıyor, Cang Qiong Dağı mezhebi ona ısrarla şöyle diyor… birbirlerinden intikam almaya devam ediyorlar ve iki mezhep arasındaki nefret büyümeye ve büyümeye devam ediyor.Bence, her şeyin kaynadığı bir gün olacak ve artık kimsenin yaşamasına gerek kalmayacak.” Sona geldiğinde onları biraz teselli etmeyi de unutmadı. “Sınırı korumak için tembelce ve aylak bir şekilde gönderilmemiz de iyi bir şey olarak kabul edilebilir.”
Köşedeki kişi kafası karışmış bir şekilde, “Bu usta ve mürit çifti ile iki tarikat arasında ne olduğunu hala anlamış değilim” dedi.
“Açıklamalardan biri deniz kadar derin bir nefret. Ama yine de ben, Yaşlı Lu’nun daha inandırıcı bulduğu başka bir açıklama var. Size söyleyeyim çocuklar…” Lu Liu mutlu bir şekilde konuşmaya devam etmek üzereydi ki, aniden kapı sesi duyuldu. kapıdan geldi
Odadaki herkes anında alarma geçti ve her biri kendi silahlarını hazırlarken önceki yorgunlukları ve uyuşuklukları bir anda süpürüldü.
Sınırdaki nüfus azdı ve son derece kasvetli ve ıssızdı. Sınırı korumak için kasabada kalıcı olarak konuşlanmış tek ekip onlardı ve dışarıda devriye gezenler bu kadar hızlı geri dönmeyeceklerdi. Kalan birkaç sakin daha da fazlası, gecenin bir yarısı etrafta dolaşmak için ölümü aramaya gelmezdi.
Odanın içinden kimse cevap vermedi. Uzun bir aradan sonra kapı iki kez daha tıklandı.
Lu Liu ciddi bir şekilde “Kim o!” dedi.
Aniden soğuk bir rüzgar esti, gaz lambasını ve masanın üzerindeki mumları söndürdü. Oda anında zifiri karanlığa gömüldü ve geriye sadece sobanın içindeki kömürlerin loş kırmızı ışığı hafifçe yandı.
Sırtında kılıç taşıyan bir adamın gölgesi kapının kağıt penceresine yansıdı. Kişi yüksek ve net bir sesle, “Kardeş Liu, benim. Bugün hava çok soğuktu, bu yüzden önce ben geldim. Çabuk içeri gireyim de bir bardak şarap içip ısınayım” dedi.
Diğer herkes tuttukları nefesleri dışarı vererek onu azarladılar. “Ölmek mi istiyorsun Yaşlı Qin? Hiçbir şey söylemeden kapıyı çalıyorsun – daha iyisini bilmeseydik seni bir hayalet tarafından yendiğini düşünürdük!”
Kapının dışındaki kişi kıkırdadı. Lu Liu bir şeylerin tam olarak doğru olmadığını hissetti ama tam olarak ne olduğunu belirleyemedi ve “İçeri gelin!” dedi. ve kapıyı açtı.
Dışarıdan doğrudan soğuk bir rüzgar esti. Tamamen boştu.
Lu Liu kapıyı çarparak kapattı. “Lambayı yak! Lambayı yak, lambayı yak!”
Yeni gelen döndü ve hafifçe titreyen parmaklarıyla bir alev yaktı ve ateşin titreyen ışığı gölgelerini düşürdü. Tekrar arkasını dönene kadar mumu henüz yakmamıştı. Kekeledi, “Kardeş Liu, ben… sana bir şey sormak istiyorum.”
Lu Liu sabırsızca, “Ne için zaman harcıyorsun?” dedi.
Yeni gelen, “Daha önce bu odada sadece altı kişi vardı, değil mi?
“Ama şimdi etrafa baktığımda, neden… yedi tane varmış gibi görünüyor?”
Ölüm sessizliği.
Aniden, bir gürültü patlaması oldu. İlk kimin hareket ettiği belli değildi ama çığlık sesleri ve birbirine çarpan silah sesleri, yüksekten ve alçaktan birbirine karışıyordu. Lu Liu, “Işık! Işık!” Herkes aceleyle alevler yarattı, ancak hareketleri çok kaotikti ve gölgeleri şiddetli bir şekilde sallanırken alevler çılgınca sallandı, gözlerini döndürecek kadar sallandı. Ne kadar çok ışık olursa, kimin kim olduğunu o kadar az ayırt edebildiler. Herkes kendi tarafındaki birini incitmekten korkuyordu, bu yüzden acımasızca hareket etmeye cesaret edemediler, içine sızan şeyin kafa karışıklıklarından fayda sağlamasına izin verdiler. Burada bir pençe, şurada bir bıçak vardı ve Lu Liu şu anda her şeye içerliyordu ki aniden bir şey boynunu kavradı.
Ayakları yavaşça yerden kalkarken gözleri yukarı doğru yuvarlandı, onu neyin boğduğunu göremedi. Tam o anda ve orada hayatının sona ereceğini düşünürken, kapı aniden açıldı ve şiddetli bir rüzgar içeri girdi. İçeriye bir insan figürü koştu.
Lu Liu, herhangi bir özel hareket yaptığını görmeden, kulağının yanında onu boğan şeyden geliyormuş gibi görünen garip bir çığlık duydu. Daha sonra, boğazındaki tutuşu gevşedi.
Odanın içindeki altı kişi hâlâ fena halde sarsılmıştı ve şimdiden yerde yatanlar da vardı. Kişi tersledi ve odadaki tüm kandiller aynı anda yandı.
Bir an için yerdekileri incelemek için eğildi ve ardından ayağa kalkıp “Zarar görmemişler. Sadece bayıldılar” dedi.
Bu kişi kara çamurla kaplıydı ve tıpkı bir mezardan yeni çıkmış gibi görünüyordu. Ayrıca yüzü, hatlarını yoğun bir şekilde gizleyen bir sakalla kaplıydı. Figürü açıkça zayıftı, ama yüzü sanki favorileri olan iriyarı bir adammış gibi görünmesini sağlıyordu. Lu Liu sonunda öksürüğü durdurmayı başardı ve ellerini kavuşturmadan önce bir an ona yukarıdan aşağıya baktı ve “Çok – Ekselanslarına az önce o iblisi kovaladığınız için çok teşekkürler!”
Kişi elini omzuna koydu. “Sormak istediğim bir şey var.”
Lu Liu, “Lütfen yap.”
Diğeri, “Şimdi hangi yıl?”
Shen Qingqiu, tamamen çamurla kaplı bir şekilde dağdan yuvarlanıp aşağı indiğinde, Gökyüzüne Doğru Ateş Eden Uçak’ı on bin kez yok etmeyi gerçekten istiyordu. Ruhunu mahvetmek ya da arka kapısını yok etmek sorun değildi.
O zamanlar en çok düşündüğü hayat kurtarma yöntemi, aslında ölü taklidi yapmaktı.
Ama ölü taklidi yapmanın ne anlamı vardı? Onun yerine ölecek bir kukla veya ona benzeyen birini bulabilir, böylece kayıp gidebilir ve kaçabilirdi, ancak dramalar bu kinayeyi çoktan kullanmıştı!
Yani kullandığı yöntem gerçekten ölmekti.
O gün, dürüstçe, gerçekten kendi kendini yok etmişti ve Luo Binghe’nin vücudundaki kontrolden çıkmış çılgın enerjinin büyük bir kısmını çekerek çıkarken iyi bir iş çıkarmıştı. Manevi damarlarının toz olduğunu söylemek abartı bile olmaz.
Ölümle karşı karşıya kaldığında, sadece hayatta kalmak için savaşabilirdi.
Güneş ve Ay Çiy Çiçeği Tohumunun takma adı “Et Tohumu” gerçek anlamını temsil ediyordu. Bu tohum yetiştirme için pek kullanışlı olmasa da, yine de dünyadan gelen ruhsal enerji ile güneş ve ayın özünün sentezinden yetiştiriliyordu. Eğer fidanı, ruhsal enerjinin bol olduğu, özenle kalıplandığı ve güçlü bir şekilde sulandığı bir yere dikilir ve yetiştirilirse, olgunlaştığında canlı bir insan bedeni yetiştirebilirdi. İnsan bedeni büyütülebilse de, bu yöntemle bir ruh yaratmanın hiçbir yolu yoktu. Diğer bir deyişle, büyütülen şey ruhsuz, boş bir kabuktu ve kap olmaya daha uygun olamazdı.
“İlkbaharda küçük bir Shen dikmek ve sonbaharda büyük bir Shen biçmek” artık sadece bir rüya değildi!
Ama Çiy Çiçeği Tohumu, üzerine biraz gübre serperseniz yetiştirilebilecek büyük bir beyaz lahana gibi değildi. Shen Qingqiu, sonunda çarpık olmayan bir tane yetiştirmeden önce birkaç Et Tohumu filizini mahvetmişti.
O ve Shang Qinghua, çeşitli koordinatları çok önceden hesaplamış ve uzaktan operasyonlar uygulamıştı. Huayue Şehri’nin en yüksek binasının altına bir ulaşım dizisi kurdular ve güneş ışığı en güçlü olduğu zaman, Shang Qinghua, Cang Qiong Dağı’nda bir sevk düzeni kurdu. Shen Qingqiu’nun ruhu bedenini terk ettiğinde, sınırdaki dağların derinliklerine çoktan gömdükleri olgunlaşmış Çiğ Tohumuna nakledilecekti.
Üç konum, üç dizi. Birleştirildiklerinde, en kararlı eşkenar üçgen şeklini oluşturacaklardı. Tamamen kararlı, tamamen güvenilir olmalıydı.
Tek kusur belirli bir kişiye aitti.
Gökyüzüne Doğru Uçan Büyük Tanrı Uçağı çok fazla güvenilirdi.
Shen Qingqiu’nun olmasından endişe ettiği “kolları ve bacakları büyümeyi tamamlamadı” veya “vücudunun önemli bir parçası büyümeyi unuttu” gibi hatalar meydana gelmemiş olsa da, bir Güneş ve Ay Çiy Çiçeği Tohumu kimyasal gübre kullanılarak çok erken olgunlaşmaya zorlandı gerçekten de bazı yan etkileri oldu.
Shen Qingqiu ilk uyandığında bir süre sessizce bekledi ama o iğrenç Google Translate bip sesini duymadı.
Kalbi sevinçten çılgına döndü: Sistem çıkmadı, hahaha Sistem çıkmadı! Donanımımı değiştirdim, virüs yazılımınızı bir daha kurmayacağım hahaha! Sadece geçici olarak rahatlamış olsa da, yine de neşe için dans etmekten kendini alamadı… neşe için dans et, kıçı.
Tüm vücudu hala çamura gömülmüştü, hareket edemiyordu!
Bütün bir gün boyunca gömülü kaldı, önce parmaklarından uzuvlarını kontrol edebildiği noktaya kadar güç biriktirdi. Ancak o zaman Shen Qingqiu titreyerek dışarı çıktı.
Kirden kurtulduğu an, yüzüstü yere düşmeden önce özgürlüğün saf ve taze havasının tadını çıkarmıştı. Ah, vücudu yine onu dinlemiyordu. Yere uzandı.
Bütün bir gün boyunca yürürken ısınma egzersizleri yaptı ve ancak o zaman Shen Qingqiu’nun yürüyüş duruşu gece olduğunda normal bir insanınki gibi göründü. Her halükarda, artık aynı kolu ve ayağı önde yürümüyordu.
Bu bedeni, Shen Yuan’ın geçmiş yaşamında aslen sahip olduğu görünüme dayandırdı. Shen Qingqiu’nun ölümsüz tavrı kadar iyi değildi ama yine de oldukça iyi bir vücut olarak kabul edilebilirdi. Tek şey, etrafta oturup ölmeyi bekleyen güzel bir çocukmuş gibi biraz moral bozucu bir his vermesiydi. Ama Çiy Tohumunu yetiştirirken onun kanının bir kısmını kullandıkları için, ne olursa olsun yine de bir etkisi olacaktı. Shen Qingqiu nehrin kenarına yuvarlanıp sakalını tıraş etmek ve bir göz atmak için bir kayanın keskin kenarını kullandığında, bu yüz hala Shen Qingqiu’nunkine yüzde otuz ila kırk benziyordu. Sessizce tekrar sakalını aldı ve yüzüne geri taktı.
Bundan sonra, sonunda dağdan inmeyi ve yol kenarındaki birini kapıp sormayı başardı – kahretsin, beş yıl çoktan geçmişti!
İlk uyandığında vücudunun koordinasyonsuz olmasının veya ara sıra hareket etmemesinin nedeninin, uyum sağlamak ve kendini yeniden yapılandırmak için belirli bir süreye ihtiyaç duyması, ancak uyanmadan önce beş yıl boyunca gömülü kalması – nasıl oldu da bunu anlayabiliyordu. olmak?!
Şikayet üstüne şikayeti vardı, ama sonunda, bu beden… ruhani enerjiyle dolup taşıyordu!
Orijinal Shen Qingqiu’nun vücudunda ara sıra sorunlara neden olan A Cure yoksa, o zaman bol miktarda ruhsal enerjiye sahip olduğu da düşünülebilir. Tek şey şuydu ki, bunu şu anda sahip olduğu hisle karşılaştırırsa, iki çubuk pili (hala kullanmak için yeterli) dolu bir pille (şarjı bitirdikten hemen sonra fişten çekilmiş) karşılaştırmak gibi olurdu. Veya başka bir deyişle, ona sadece bir jeneratör denilebilir!
Bu, kişinin eski benliğini bir kenara atıp tamamen yeniden şekillendirmesi olarak düşünülebilir mi?
Bu, bir kahraman olarak hayatının da başlamak üzere olduğunun bir işareti miydi?!
Yıllar sonra, Shen Qingqiu ilk kez bir reenkarnatör olarak biraz itibar kazandığını hissetti, ilk kez beceriksiz onun artık kendisinden önce reenkarne olan uzun kıdemliler sırasını aşağı çekmediğini hissetti. !
Tekrar odaklandığında, Lu Liu hala durmadan konuşuyordu. “Geçtiğimiz birkaç yılı istila eden iblis ırkı sorunu giderek daha ciddi hale geldi. Her türden canavar insan âlemine akın etti ve korkarım ki büyük bir savaş… ah, hala yapmadım. Ekselanslarının adını sordunuz mu?”
Shen Qingqiu’nun ‘haha ben, Central Plains’den Xiu Ya kılıcından Shen Qingqiu’yum’ Cang Qiong Dağı tarikatının Qing Jing Zirvesi’ keskin bir u dönüşü yapmadan önce boğazına bile ulaşmadı. Yakın çağrı, yakın çağrı, neredeyse eski adını kullandı. Bir an için başka bir isim düşünemedi ve bir saniye tereddüt ettikten sonra kararlı bir şekilde iki kelimeyi tükürdü: “Eşsiz Salatalık.”
Geçmişi duman gibi yok oldu. Bugünden itibaren, alışılmışın dışında yürüyecek ve sayısız yıldır kitap inceleme sitelerinde dolaşan bu kimliği kullanacaktı.
Konuşmasını bitirdikten sonra Shen Qingqiu, arkasında donmuş insanlarla dolu bir oda bırakarak süzülerek uzaklaştı.
Uzun bir aradan sonra yeni gelen, “Az önce… Eşsiz mi dedi… neydi o?” diye mırıldandı.
Lu Liu tahmin etti, “Eşsiz… Krizantem?” (ç/n: 黄花/huang hua, Çince’de 黄瓜/huang gua/salatalık gibi geliyor)
“Peerless Crown değil miydi?” (ç/n: 皇冠/huang guan, aynı şey)
“Hayır hayır hayır, Eşsiz Kır Çiçeğiymiş gibi görünüyor!” (ç/n: 狂花/kuang hua, bu noktada gittikçe uzaklaşıyorlar hahaha)
Shen Qingqiu birkaç metre uzaklaşmıştı ki ayakları neredeyse altından kayıyordu.
Belki de daha sonra yeniden düşünmeli ve farklı bir adla değiştirmeli…
Doğal olarak, yeni hayatının başlangıcına doğru ilk adım, Shen Qingqiu’nun en aşina olduğu eşyayla başlamalıydı. İhtiyacı olan ilk pervane bir yelpazeydi.
Beyaz ipek tabanlı ve üzerinde mürekkep sıçrayan bir manzara olan bir yelpaze.
Shen Qingqiu vantilatörü hışırtıyla açtı, göğsünün önünde yelpazeledi, uzun saçı ve sakalı uçuştu. Pervanesiyle pek uyuşmadığı için muhtemelen pek iyi görünmüyordu ama önemli değildi. Elinde katlanır bir yelpazeyle, kendini beğenmiş görünmek için ihtiyaç duyduğu alete artık sahipti.
Shen Qingqiu bir ayağını dağdaki kayaya koydu ve “Dökün şunu. İnsan dünyasına gizlice girmekteki niyetiniz tam olarak nedir?”
*******
Reika’nın Notları: