Son birkaç yılda, geliştiriciler sadece güçlenenlerden ziyade oyunlarla / dis güçlendirici fantezilerle denemeler yapmaya başlamışlardır. Bu, Amnesia’daki kapıyı kıran çenesiz bir canavarın soğuk korkulu korkudan, Alien’de kulaklarınıza bir ksenomorf hissettiğinde, umutsuz bir dehşete kadar uzanır: İzolasyon – ve sonradan dışarıya kaçtığınızdan sonraki bilgi Hayvan içgüdüsü, neredeyse kesinlikle berbatsın. Burada, oyunlarda en heyecanlı, baş döndürücü ve kaygı yaratan kovalamaca dizilerine saygı gösteriyoruz.
Resident Evil 7
Resi 7, serinin temalarını geri getiren ve orijinal oyunların daha yavaş korkuya ilerleyişini (Resident Evil 7? Resurgent Evil 7 gibi, daha doğrusu?), Resident Evil için ölçüyü sıfırladı. Dar görüş alanı ve aceleyle yavaş çalışan hızıyla Resi 7, her departmanda, katil Baker ailesiyle yakın karşılaşmalarınızın klostrofobik terörünü artırmak için sıkıştırılmış. Ama ‘ilk kez her zaman en iyisi’ ruhu ile, hiçbiri Papa Bear Jack’le dans etmekten rahatsız edici ilk balona uygun değil, çünkü ahşap balta ile aşağı iniyor. Jason Voorhees’in Kılavuzdan Kalıp Kılavuzundan bir sayfa alarak koşuşturmaktan çok adım atıyor; karışık tehditlerle havada dolanıyor ve akşam yemeğini yemediğinizden şikayet ederken sümüklü besleyici zombi salyangozlarından şikayet ediyorsunuz. Oyun boyunca meydana gelen birkaç şok edici olaydan birinde, Jack, sana ulaşmak için duvardan dar bir koridora fırlatıp etrafınızdaki alanların takipçileriniz tarafından yaralanmalarına neden olabileceği konusunda sizi bu noktadan dikkatli kılıyor. Kattaki bir kapaktan kurtulabilirsiniz, ancak bunu yapmak için envanterinizdeki / oyunu duraklatmadan öğeleri kullanmanız gerekiyor /. Sonuçta, korku oyunlarının nasıl yapılacağını Capcom’un hatırladığını gösteren bir oyunu özetleyen harika, panik yaratan bir dizilim.
Inside
Dışarıdaki pis, kabus dünyasında koşu yapıyorsun, yol kenarında kapalı bir adamı kurşun sıkılmış bir köpeği kasılırken görüyorsun. Birdenbire, can sıkıcı canavar patladı, sana dönük bir yay içinde sana saldırdığında, sana biraz zaman ayırıp, korkunçluğunu arttırırken ilerdeki çit için yaratığın arka plandan öne doğru uzandığı için derinlik algısı eksikliği alarmı teşvik eder. Görünmez engelin 2D düzlemine ve gözyaşı döktüren gevrek, sersemli fiziğin gözyaşı döktüğü o andaki o an (bu her seferinde biraz farklıdır, yakalanmak için yapılan korkuya hiç uyum sağlamamanızı sağlar) birçok kişiyi bu kadar çok kişiye dönüştürür Inside’ın Chase’in heyecanını kanıtladığı yoğun anlar, birinci sınıf oyunlarla sınırlı değildir. Aynı şekilde su altındaki ofis bloklarında ve endüstriyel kalıntılarda bulunan uzun saçlı yaratıklar ile karşılaşmalar da heyecanlı. Onlar, deniz korkuları ile Japon korku filmlerinde görülen ürpertici gulyabaniler arasında bir haç. Onların getirdiği korkuyu daha da büyüten şey, doğrudan kendilerine bakmadığınız zaman sizi nasıl kolladığıdır. Bu, oyunun karanlık su altı dizileri sırasında terör dokunuşunu ne zaman açacağınıza karar vermeniz anlamına gelir.
Resident Evil 3
En iyi konsol bültenleri nadiren PC’ye sıçrayacak karanlık çağlarda ortaya çıktıktan sonra, kredi, serin olmayan bir şekilde seçtiğimiz platforma cesur yolculuk yapmak için üç orijinal Resident Evil oyununa gitmelidir . Resident evil 3, seleflerinin henüz yapmadıklarını başaramadı, ancak cesur ve cırcır bir kanca vardı – oyunun büyük bölümünü takip eden Nemesis yaratıktı. Büyük adamın görünebileceği yerler önceden tanımlanmıştı, ancak savaşmaya ya da kaçmaya ya da kaçmaya karar verdiğinizde ya da kaçmak için, tahmin edilemez bir öğeye atılmanıza bağlı olarak bir ölçüde bağımlıydı. Ayrıca, modern oyunlar, tank kontrolleri olarak korku uyandıran bir mekanik ile karşı karşıya kalmamaktadır. Orijinal Resi oyunlarının temel bir parçası olan tank kontrolleri, takipçinizden uzun süreceğiniz bir çile olayına bile 180’inci tur atıyor, ki bu sizin de sonunuz olabilir. Çaresiz kılan kötü tasarım, aslında korku oyunlarında iyi bir tasarım olabilir, sonuçta ortaya çıkar. Bu karar Capcom’un talihsizliği ya da delilik gibi olup olmadığı muazzam bir muamma olmaya devam ediyor.
Ecstatica
Steam yerine DOS’ta önyükleme yaptıysanız, bu küçük Andrew Spencer Stüdyolarını hatırlayabilirsiniz. Hiç hoş olmayan elipsoidlerde üretilen bu Psygnosis tarafından yayınlanan korku oyununda bir değil, ancak acımasız takipçiler var. Aralarındaki şövalye, oyunun başında kendinizi bulabileceğiniz şehir genelinde sizi takip ettiği gibi görünen kurtadam. Beklenmedik anlarda dışarı patlar ve kuyruk dönüp koşmaz ya da onu kalıcı olarak öldürmek için yeterli hasar vermenin zorlu görevini yerine getirirseniz eviscerate yapar. Ortaya koyduğunuz herhangi bir yaralanma, hasırlı, kanlı kürküne görünecek, ancak zamanla iyileşecektir – göründüğünde en mantıklı hareket şekli keskindir. Sanki yeterince kötüymüş değilmiş gibi, kasabanın dışına çıktıktan sonra uğraşacak minotaurlar var. Oldukça agresif olmamakla birlikte, kışkırtıldıklarında da güçlüdürler ve oval küçük yüzünüzü kısa sürede kanlandıracaktır. Öyleyse, olağanüstü bir kovalamaca dizisi değil, fakat tehlikede olma duygusu ve nöbetinizi düşüremeyen yaygın bir duygudur.
Dying Light
Gece kötü önerilmiş bir tabanca atışının ardından, kendinizi kudurmuş ve hızlı bir zombi kalabalığından kaçarsınız. İleriye bakarsanız, yolunuzu tıkayan bir balyoz zombi var, yan yana gelen kapıyı tekmelemek, arka camdan sıçramak ve sonra çatı çıkıntısına kapmak ve amaçsız bir zombi kafasından fırlayan sıçrama kararı almanıza neden oluyor. yukarı. Çatı boyunca süratle koşarsın, patronunu yoluna atarsın, diğer taraftan inançlı bir sıçrama alıp, çöp poşet yığınıyla yumuşak bir şekilde inersin (Şanslısın, Ölmeli Işık sakinleri sadece istenmeyen şeyleri atmak gibi gözüküyorlar) yastık ve yorgan). Bu senaryoda Dying Light’in açık dünyasında her biri bir YouTube vurgulama makinesine layık görülen bin varyasyon vardır. Drought Light, kütüphanenin parkur festivali Mirror’s Edge’deki kasalar, lansman pistleri ve çıkıntıların kasıtlı olarak hissettirdiği yerlerde, anı doğaçlamış gibi hissetmenizi sağlar ve en uygun yolu bulup çığlık atan ordularından kaçar. Serbest dolaşan bir ivme ve hareket duygusu yaratmak, birinci sınıf oyunlarda oynamakta zorlanır (sadece Adam Jensen’e sorun), ancak Ölmeli Işık sıçrayan ve sızdıran renklerle çekip gidiyor.
Amnesia: The Dark Descent
video oyunu korku yeniden tanımlandı oyun bugünlerde eski bir tad görünebilir, ancak kendine özgü, beceriksiz mekaniği yedi yıl öncesine kadar endişeli ve gergin onun kovalama dizileri tutmaya yardımcısı. Amnesia’yı çok dokunaklı hissettiren şey, ortamınızla etkileşim kurmak için klavye düğmelerinden çok fareyi kullanmanızdır. Kapıları açmak için, bunu açmak istediğiniz yönde farenizi sürükleyin (daha sonra arkanızdan kapatın ve takipçilerinden yavaşlatmak için aynı şeyi yapmak). çekmeceler, tabureler, sandalyeler – – ve onları yığmak barikat kapılar için, bu arada, sen geleni kapmak gerekir. Ses basit mi? Kötü iğrençlik sizi kovalıp, bir koridor boyunca çığlık atarak, varışta ölüm tehdidi altındayken yapmayı deneyin. Eğer sakladığını canavar gözetleme girişimi gibi beceriksizce kovaladı edilirken bir kapıyı kapatmak için başarısız, bir dolaptan düşmek – Bu kasıtlı garip sistem görünüşte basit eylemleri yürüten bile, sinirlerin size karşı çalışmak anlamına gelir dan. Bu oyunlar terli-palmed genç seri katil onlara yukarıdan ayılar gibi bir kilide bir anahtar almak için fumbles zaman işkence filmleri de bu anları yakalamak için gelmiş olduğu en yakın bulunuyor.
Dead Space 2
Oyun, mekaniği ve sistemleri, eski özelliklerin araca özgü olmasının basit bir nedeni ile sinematiği kozduruyor. Frenik Dead Space 2 öğreticisindeki tek tavsiyeniz ‘Shift to Run’tır’ ve gündüz sabun operası kadar sıkı bir şekilde yazılmış olmasına rağmen, Visceral Games’in devamı olan bir kanlı bit vaftiz keyfi eğlenceli. Oyun başyapıtıcısı Isaac Clarke ile bir cırt cırt bantta sıkışmış ve sonuç olarak nikromorfları etli toplayıcı yapmasına izin verecek ağır makinadan yoksun olarak başlıyor. Ay’a dayalı bir sığınmadaki kaçışınız, önünüzde kıyıya bakan bir nekromorf haline gelen bir doktorla başlıyor ve bu izin vermiyor; insanları kovalamak için ekranda çılgınca korkunç korkular dolaşıyor ve bakmak için vakit geçirmeye cesaret ediyorsanız, çevrenizdeki hücrelerde gerçekleşen katliamları görürsünüz. Ayrıntı ve ilerleme belki aşırı zordu, ancak biraz daha öngörülemez ve “The Evil Within” in tercih ettiği ‘kaçmak için koşturun’ saçmalıklarından daha az öngörülemez ve ilgilidir. Ölü Uzay 2’nin açılışı, beş dakikalık bir koşu ve hızlı zaman olayları roller coasteri olup, Shift tuşuyla kabarcıklı sümbülerinizi ödüllendirmek için mücadele ediyor.
Alien: Isolation
Daha önce kurulmuş olduğu üzere, bu oyunda yeryüzündeki yeryüzündeki dünya dışı dünya tarafından kovalanmak nadiren uzun bir deneyimdir. Bir kere göründüğünüzde ve o uğursuz çığlık seslerini duyarsanız, kendinizi bir patlama kapısının arkasına kilitlemek için en fazla birkaç saniyeniz var ya da en azından, canavarın Anesidora’daki diğer mutsuz sakinleri tarafından dağılmasını umuyoruz. Ses tasarım, burada yabancı kişinin tüyler ürperterek, ancak insanlık dışı olarak tıklandığında, ayak sesleri arkanda ne kadar yakın olduğunuzun tek göstergesi olmaktadır (önemli ölçüde, hareket sensörü bu kör noktada şeyleri tespit etmez). Oh, ve muhtemelen ilk defa herhangi bir oyunda havalandırma delikleri güvenli alanlar değil, bunun yerine uzaylıların gemiyi dolaşmak için otoyol geçidi. Xenomorfun görünüşleri çoğunlukla kodlanmış olmaktan ziyade sistematiktir, çünkü buradaki bir kalıba yerleşim yoktur, yaratıcının atacağı havayı ölçmenin hiçbir yolu yoktur. Elindeki tek konfor, korku uyandıran tarayıcılarına bakmaktır ve bip sesi bile, xenomorfu bulunduğunuz yere çekecektir. Bunu duyduğu gibi yabancıyı çekmemek için koşuşturmamanız ve yüzünüzde delik açmanız gerekir. Ancak, aynı zamanda, Çalışan Joe android olan yürüme tehditlerinden uzaklaşmak için sık sık koşmanız gerekiyor ve böylece uzay istasyonuna geçişiniz sürekli bir dengeleyici hale geliyor.