Güzel şeyler yazmak istiyorum. Her şey o kadar kötü ki insanların zihnine kötü başka şeyler eklemek istemiyorum. Güzel şeyler yazmak istiyorum ama zor.
Beynim uyuşmuş gibi.
Seni yazabilirim mesela. Gerçi sen güzel bir şey değilsin. Herkes için hiçbir şey, benim için kötü bir şeylersin. Hiçbir şey de iyidir. Kötü olmasın da.
Onu yazabilirim. O, güzel bir şey. Herkes için hiçbir şey ama benim için güzel bir şey. O, var bile değil. Varolsa sana değil ona hitap ederdim. Sen, onun yanında hiçbir şeysin.O olsa seni hatırlamazdım her seferinde. Onu ise hiç unutmazdım.
Kaktüsleri yazabilirim. Yapıştırılmış çiçekleri olmadan ne kadar harikulade olduklarını. Dikenli şeylerin ne kadar harikulade olabileceğinin kanıtı gibi olduklarını. Diğer kanıtı da insanlar. Üzerlerine yapıştırdıkları sahtelikler olmadan ne kadar harikulade olabileceklerini biliyorlar mı? Sanmıyorum. Sen de bilmiyorsun. Bu yüzden o, senden güzel.
Kaplumbağaları yazabilirim. Ormanları, doğal yeşili, turuncuyu, moru yazabilirim. Ağlayan insanı, utanan insanı, seven hayvanı, yavruları yazabilirim. Yazmayı yazabilirim. Merhameti yazabilirim. Sen git. Onları yazayım. Kirletme onları.