Haber: Mert Osman Erman
"Tekneye binmeniz gerekiyor," diyor şarkıcı Abigail Morris. "Ne kadar capcanlı, değil mi?"
Bu yolculuk, çünkü grup, festivalin soyunma odalarının karşısındaki bir yapay gölün karşısında bulunan küçük Sunrise Arena'da çalmak için rezerve edilmiş.
Ancak beş kişilik grup o kadar büyük bir izleyici kitlesi çekiyor ki, çadırdan taşarak çevresindeki ormana dökülüyor ve hayranlar bombastik sanat-rock şarkılarını dinlemek için sıraya giriyor.
"Tanrım, hepiniz çok fazlasınız," diyor Abigail sahneye çıktığında.
Bir sonraki 30 dakika boyunca grup ateş üstünde, amaç ve özgüvenle çalıyor ve Abigail sahnede Bridgerton'dan bir karakteri canlandıran Çarşamba Addams gibi giyinmiş bir şekilde dönüp dolaşıyor.
Karanlık dramatik "Mirror" sırasında izleyicinin içine dalıyor, sonra arkadaşlarına geri dönmenin bir yolunun olmadığını fark ediyor.
"Sahnenin yüksekliğini yanlış hesapladım," diye espri yapıyor, yerini geri almak için çadırın arkasında koşarak.
Karşılama muazzamdır, özellikle Nisan ayında ilk single'larını yayımlamış bir grup için.
İnsanlar sözlerini biliyor, hatta yayımlanmamış şarkılara dair bile. Bazıları videolarında giydikleri floral taçlar ve uçuşan beyaz üstleriyle gelmişler.
Peki, nasıl buraya geldiler? Köken hikayeleri pek dikkate değer değil. Beşli, ucuz bira ve canlı müzik arayışında öğrenci olarak tanıştı. Morris, King's College'da Georgia Davies (bas) ve Lizzie Mayland (gitar) ile tanışmış, Aurora Nishevci (klavye) ve Emily Roberts (gitar) ise "gerçek müzik" okuyarak Guildhall Müzik ve Drama Okulu'ndaydılar.
"Dostluğumuz, konserlere gitmeye ve o sahnenin bir parçası olmak istemeye dayanıyor," diyor Abigail, Londra'nın kulüp sahnelerinde Black Midi, HMLTD ve Goat Girl'ü izledikleri formasyon gecelerini hatırlayarak.
"London'un Windmill'ine derslere gitmekten daha fazla gittim," diyor Georgia.
Kendi gruplarını oluşturmaya karar verdiklerinde, Covid patlak vermişti. Ama hedeflerini altüst etmek yerine, onlara büyümeleri için alan verdi.
"Kozadan çıktığımızda tamamen oluşmuştuk," diyor Georgia. "İlk gösterimizi sanki Pyramid Sahnesi'ndeymişiz gibi çaldık. Dönemsel, çalkantılı bir dönem hiç olmadı."
'Sanayi bitkileri'
Bantlarına müziği kayda koymadan önce bir yılın üzerinde canlı müzik sahnesinde zorlandılar, organik büyümenin aniden viral başarıdan daha tercih edilir olduğunu fark ederek.
Ancak ilk single'ları nihayet geldiğinde, onaylayan incelemelerin seli şüpheyle karşılandı.
Aniden grup, "sanayi bitkileri" ve "akraba bebekler" olarak bilinmeye başlandı ve saatlerce emek harcadıklarını (niyetlenmiş bir şekilde) göz ardı eden insanlar tarafından eleştirildi.
İnsanlar, kanıtların açık olduğunu söylediler. Grup Island Records ile anlaşma yapmış ve Metallica ve Muse'ye de bakan Q Prime tarafından yönetiliyordu. Bir bilinmeyen beşli nasıl böyle bir çılgınlık yaratabilirdi?
Neyse, müzikle ilgilidir.
"Nothing Matters" mükemmel bir başlangıçtır, drama aciliyetiyle titreyen bir arzunun vahşi bir ifadesidir.
"Sanayi bitkisi olmanın ne anlama geldiği buysa, sanayi devam etmelidir diye düşünüyorum," diyor şarkıyı inceleyen The Darkness'ın Justin Hawkins.
Eleştirilerin yapışmasına izin vermek yerine, Georgia sosyal medyada geri dövüştü - eleştirileri "nasty bir yalan" olarak nitelendirdi ve Son Akşam Yemeği Partisi'nin "bazı K-pop kız grubu gibi bir araya getirildiği" iddialarını reddetti.
"Bunu müziğin bir ilgisi yok," diyor BBC'ye. "İnsanlar tarafından uydurulan ve sonra sinirlendikleri bir şeydir."
Yine de festival sezonuna girdiklerinde, geri tepki göz ardı edilemezdi.
"Çok fazla insanın bu konuda konuştuğu için daha fazla baskı hissettik," diyor Abigail.
"Bu kadar çok hype edilen bir grup olmak biraz lanet gibi olabilir. Sanırım bir şeyleri kanıtlamamız gerektiğini hissediyoruz."
Ekim'e yetiştiğimizde, tartışma kaybolmuş. İki tane daha single ve zaferle dolu bir başlık turu, eleştirenleri yerine koymuş, BBC 6 Müzik onları yılın sanatçılarından biri olarak ilan etmiş.
Grupla Hackney'deki EartH'da buluşuyoruz, burada grup iki gece boyunca konser veriyor - bir önceki turunun aksine, şaka yollu, "kimse gelmedi."
"Çok büyük bir şok oldu, aniden bir mekâna gelip orada sadece bizim için 1.000 kişi var," diyor, sonbaharın soğuk tınılarıyla.
Bütün grup acı çekiyor. Bitki çayları demleniyor ve Day Nurse içiliyor. Ama sahnede yavaşlama belirtisi yok.
"Bu sonraki şarkı kadınsal öfke hakkında," diye sesleniyor Abigail, şeytani Feminine Urge'u çalarken, "Ben konuşamadığım zaman kendimi bir erkek gibi hissediyor musun?" diye tıslıyor.
Aurora, Arnavutça şarkı olan "Gjuha"yı seslendirmek için sahneye çıkıyor, bu da, dediği gibi, "anadilimi çok iyi bilmememenin verdiği utanç" hakkında.
Ve Abigail sahneye yine My Lady Of Mercy sırasında dalıyor, neyse ki yolunu önceden haritalandırmış.
Yeni bir şarkı çalmak için bile zaman buluyorlar, Zecond Bezt [sic], bu kadar taze ki, Şubat ayında çıkacak olan grupların ilk albümü "Prelude To Ecstasy"nin son teslim tarihini kaçırdı.
Grubun ilk albümü için Abigail çoğu şarkıyı başlattı, sözlerini "ilişkiler ve kargaşa ve dünyedeki yerimi anlamaya çalışma" hakkında günlüğünden çıkardı.
Dikkati çekenlerden biri erotik dolu My Lady Of Mercy, onun inançları ile arzusu arasındaki çatışmayı inceleyen bir şarkı, diyor.
"On yaşından on altıya kadar Katolik okula gittim ve bu, genç bir kadın için çok şekillendirici, çok çalkantılı yıllar," diyor.
"Çevremdeki imgelerle aynı anda kısıtlayıcı ve tehlikeli ama aynı zamanda çok güzel ve duygusal olan şeylere karşı aynı anda tepki veriyormuşum gibi hissettiğimi hatırlıyorum - ki bu sınırlayıcı ve tehlikeli, aynı zamanda çok güzel ve duygusal olan imgeleri."
Şarkı, Bernini'nin barok mermer heykeli Aziz Teresa'nın Cezbesi'nden ilham alarak yazılmıştır, bu da bir rahibenin bir meleğin huzurunda bayılmasını tasvir eder.
"Heykeli görürken hissetmeyi hatırlıyorum ve hisler hissettim," diyor, şarkının, Katolik yetiştirmesinden kopmak istemeyen ve bunu homofobik ve baskıcı olmayan bir şekilde yeniden yazmalarına yardımcı olmasını istiyor.
Bu tür açıklama ve özgürlük duygusu grubun müziğine ve konserlerine nüfuz ediyor.
Hayranlar, grupların ortaçağ kostümlerini benimseyerek konserleri süslü giyimlerin karmaşık bir şenliği haline getiriyorlar.
"İnsanlar kostümlerini el yapımı yapıyor," diye hayret ediyor Georgia. "Dün tanıştığım bu kız saçından yapılmış sahte saçtan yapılmış Yunan Tanrı boynuzu gibi şeyleri vardı. İnsanların gittikleri ayrıntı derecesi inanılmaz."
Abigail için, topluluk hissi güçlüdür.
"Birkaç gün önce Hull'da bir gösteri yaptık ve ben mosh pitte dönüp duruyordum - ve benim etrafımdaki her yüz kadındı," diyor.
"Ve benim gibi kadınların ve non-binary insanların buna sahip olmasını sağlayabilirsek, yapmamız gereken tek şey budur."
Mümkünse şimdi gidin ve görün. Eğer bir tekneye binmek zorunda kalırsanız bile.