[WARNING: This list contains disturbing footage.] Arkeolojik buluntular, insanların insanlık tarihinin büyük bir bölümünde vücutlarını ilginç şekillerde değiştirdiklerini göstermiştir. Vücut modifikasyonu günümüzde popülerliğini koruyor ve kulak delme veya dövme gibi her yerde bulunabilen bir şey olsa da, bazı kültürler bunu bir adım daha ileri götürdü.
Vücut modifikasyonunu takdir eden kültürler tarih boyunca yaygındır ve bazıları diğerlerinden çok daha aşırıdır. Bu on örnek, gerçekten kültürel beden modifikasyonunun en büyüleyici örneklerinden bazılarıdır.
Ayrıca bakınız:Kendiniz Hakkında Bilmediğiniz En İyi 10 Şey
10 Boyun Uzaması
Boyun Uzatma, ideal bir güzellik standardına ulaşmak için bir kadının boynuna hayatı boyunca çeşitli noktalarda boyun halkaları yerleştirme uygulamasıdır. Zamanla, boynu fiziksel olarak uzatmadıkları için uzun bir boyun yanılsaması yaratırlar. Bunun yerine, köprücük kemiği ve kaburgaları aşağı doğru iterler ve boyun gerçekte olduğundan daha uzunmuş gibi görünürler.
Zamanla, halkaların ağırlığı köprücük kemiğini ve üst kaburgaları doğal olarak oldukları yerden 45º daha aşağıda büker. Boyun uzaması, muhtemelen en iyi Myanmar’daki Kayan Lahwi Kabilesi’nde bilinmesine rağmen, Afrika ve Asya kültürlerinde bulunur.
Kayan kızları, iki ila beş yaşlarında pirinç tasma takarlar. Zamanla, kız yaşlandıkça halkalar ekleyerek, boyun uzaması yanılsaması ile sonuçlanan kemiklerin deformasyonunu yaratırlar. Uygulama ilk olarak MS 1300’de yazan Marco Polo tarafından Batı’ya anlatıldı.
Vücuttaki değişiklik kalıcıdır. Yüzüklerin çıkarılması mümkün olmakla birlikte, yanlış yapılırsa ölümle sonuçlanabilir. Bunları basitçe çıkarmak genellikle ağrıya neden olur, bu nedenle çoğu kadın için yüzük eklemek kalıcı bir seçimdir.[1]
9 Dudak Plakaları
Batı’da, büyük delikler oluşturmak için kulak memelerine art arda daha büyük ölçüler yerleştiren insanları görmek nispeten yaygındır, ancak bu uygulama yeni değil. Afrika’nın bazı bölgelerinde, kil veya ahşaptan yapılan giderek daha büyük diskler, büyük bir dudak plakası takılana kadar delinmiş bir alt dudağa (bazen üst) yerleştirilir.
Uygulama, Sudan, Etiyopya, Eritre, Mezoamerika ve Ekvador’da bağımsız olarak en az altı kez icat edildi ve Afrikalılar MÖ 8700’e kadar uzandı. Dudak plakalarının yerleştirilmesi, Etiyopya’da en yaygın olmasına rağmen, dünyanın çeşitli yerlerinde devam etmektedir.
Aşağı Omo Nehri vadisinde yaşayan Mursi ve Surma halkı, evlilikten yaklaşık altı ila 12 ay önce işleme başlar. Bu, dudak ilk delindiğinde genellikle 15 ila 18 yaş civarındadır. Bu sırada tahta bir dübel yerleştirilir.
Zamanla, mandal daha büyük mandallarla değiştirilir ve sonunda deliğe bir plaka yerleştirilir. Plakanın boyutu, çeşitli faktörlerden herhangi birine bağlıdır, ancak şimdiye kadar kaydedilen en büyük olanı 2014 yılında 23.4″ (59.5 cm) çevresi ve 7.6″ (19.5 cm) genişliğindedir.[2]
8 Karartma ve Dosyalama Dişleri
Mindanao’daki Güney Filipinler’deki Bagobo halkı, bölgede yüzyıllardır yaşayan ve bölgeye Hinduizm getirmesiyle tanınan eski bir kabiledir. Kabilenin birçok üyesi modern yaşamı benimsemiş olsa da, bazıları genç Bagobo için bir geçiş ayini olarak dişlerini keskinleştirmek ve karartmak da dahil olmak üzere geleneksel uygulamalarına devam ediyor.
Bir Bagabo genci ergenlik çağına ulaştığında, dişlerini bileme işlemini yapan kişiye dayayarak dişlerini törpüler. Daha sonra bir çubuğu ısırırlar ve dişler törpülenir, sadece dişin kütüğü keskin bir noktada biter.
Dosyalama tamamlandıktan sonra, işlemi tamamlamak için dişler karartılır. Dişleri koyulaştırmak için ağaçtan elde edilen toz veya bambudan geçen siyah duman dişlere uygulanarak dişleri karartılır.
7 Sünnet
Bu günlerde insanlar sünneti basit bir tıbbi prosedürden başka bir şey olarak düşünmüyorlar. Yine de, uygulamanın uzun bir geçmişi vardır ve bu, kültürel beden modifikasyonunun bir biçimidir. Sünnet, penisin ucunu kaplayan derinin (prepusun) çıkarılmasını içeren bir genital mutilasyon şeklidir.
En sık doğumdan kısa bir süre sonra yapılır. Batıdaki birçok hastanede, herhangi bir kültürel veya dini koşul olmaksızın bir çocuğu sünnet etmek yaygındır. Buna rağmen, uygulama tarihe derinden kök salmıştır ve dünya çapında çok sayıda kültür tarafından yürütülmüştür.
Sünnet ve diğer genital mutilasyon biçimleri Doğu Afrika’da MÖ 3.000’den bir süre sonra başladı Sünnetin ilk kullanımları muhtemelen bir erkeğin sünnet derisinin birincil erojen duyusunun yeri olduğu gerçeğine odaklandı. Onu çıkarmak, potansiyel olarak daha iyi bir öbür dünya için hayattan zevk almanın bir fedakarlığı olarak görülmüş olabilir.[5]
Eski uygulama, doğumdan sekiz gün sonra yeni doğan erkek çocukları sünnet etmeye devam eden Yahudi gelenekleri aracılığıyla modern zamanlara taşındı. Yahudilik, sünneti İbrahim ile Tanrı arasındaki antlaşmayı onurlandıran bir emir olarak görür.
6 Kazıma
Vücut modifikasyonunun bilinen en eski uygulamalarından biri dövmedir. Yine de, cilt üzerinde görüntü oluşturmanın bir başka benzer işlemine skarlaşma denir. İşlem, görüntüleri cilde kesmeyi, markalaştırmayı, çizmeyi veya aşındırmayı içerir. Bunu yapmak istenilen görüntüde kalıcı izler oluşturur.
Bazı potansiyel kültürel nedenler olsa da, birinin dövme üzerinde yara izi kullanmasının nedenleri çeşitlidir. Dini nedenlerle veya sosyal nedenlerle bir geçiş ayini olarak yapılabilirler. Bu bakımdan, ortaya çıkan görüntülerin geleneksel dövmelerden daha kolay görülmesi nedeniyle, koyu tenli kültürlerde yara izi daha sık bulunur.
Dünya çapında ve tarih boyunca çeşitli nedenlerle bir tür yara izi kullanan çok sayıda kültür vardır. En yaygın olarak Sahra altı Afrika, Batı Afrika ve Gonja, Tiv ve Masai halkı da dahil olmak üzere Doğu Afrika’da bulunur.
Kullanılan yöntemlerden bağımsız olarak, kazıma, doğası gereği dövme yapmaktan daha tehlikelidir. Cilt çok daha büyük bir travmaya maruz kalır ve enfeksiyon riski önemli ölçüde daha fazladır. Ek olarak, tedaviler arasında iyileşme ihtiyacı nedeniyle süreç dövmeden çok daha uzun sürer.[6][7]
Ayrıca bakınız: 10 Korkunç Çatlak Sünnet
5 Parmak Ucu Kaldırma—Dani Köyü, Yeni Gine
Yakuza üyeleri, dünya çapında birçok kişi tarafından bilinen bir üye olmakla birlikte, tarihte çeşitli kültürlerde parmak ucunun çıkarılmasının birkaç örneği vardır. Parmağın bazı kısımlarını çıkarmayı uygulayan bir başka kültür, Endonezya ormanlarının derinliklerinde bulunan gizli Dani kabilesidir.
Sevilen biri öldüğünde, kabilenin kadın üyelerinin parmaklarının üst yarısı, İkipalin adı verilen bir işlemle kesilir. Bu, ruhları kovmak için yapılan bir ritüelin parçası olarak yapılır. Parmağın üst kısmının çıkarılmasının ölen kişinin huzursuz ruhunu aileden uzak tutmaya yardımcı olduğuna inanılır.
Ek olarak, yasın acısının bir sembolü olması amaçlanmıştır ve yetişkin kadınlarla bitmez. Bazı durumlarda anneler kendi bebeklerinin parmak uçlarını ısırarak uygulamaya katılmalarını sağlar.
Endonezya hükümeti parmak ucunun çıkarılmasını yasakladı, ancak Batı Yeni Gine’deki üyelerin uygulamaya devam ettiğine inanılıyor. Yaşlı kadınların genellikle parmaklarının eksik kısımlarının bulunması, İkipalin’in ülkenin bazı bölgelerinde devam ettiğini gösteriyor.[8]
4 Genital Boncuklama
Genital Boncuk veya İnci, 1400’lerin başlarında Güneydoğu Asya’da ortaya çıktığına inanılan bir vücut modifikasyonu şeklidir. Pearling’in daha ünlü bir öyküsü, hapsedildikleri her yıl için tek bir inci ekleyen Yakuza üyelerinden geldi.
İnci, cinsel organların derisinin altına kalıcı olarak küçük boncuklar yerleştirmeyi içerir. Kadınların doğrudan labia derisinin altında yaptıkları bilinmesine rağmen, en yaygın olarak penis şaftına inci sokan erkekler tarafından yapılır. Bir kişinin bunu yapmasının birkaç nedeni vardır; bununla birlikte, genellikle vajinal veya anal ilişki sırasında cinsel hazzı arttırmak için yapılır.
Tarihsel olarak, uygulamada inciler kullanılmıştır, dolayısıyla adı, altın ve fildişi dahil olmak üzere herhangi bir malzeme kullanılabilir. Modern zamanlarda, vücuda kalıcı yerleştirme için en güvenli seçenek oldukları için teflon, cerrahi çelik, titanyum ve silikon kullanılmaktadır.[9]
Bu günlerde, Pearling yapan Filipinli denizciler için fahişelerle iyilik yapmak yaygın bir şey. “Filipinli denizciler onlarla ünlü… [women in port] bizim gibi, neden bizi sorup duruyorlar. Filipinlilerin geleceğini duyduklarında mutlu oluyorlar.”[10]
3 Kadın sünneti
Erkeklerde prepusun çıkarılması, seks sırasındaki erojen zevklerini sadece azaltırken, kadın sünneti onu tamamen yok etmeyi amaçlar. Uygulama, klitoral başlık, klitoral glans, iç ve dış dudaklar ve vulvanın kısmen veya tamamen çıkarılmasını, idrar ve adet kanının geçişi için küçük bir açıklık bırakılmasını içerir.
Dünyadaki çoğu insan kadın sünnetini barbarca olarak görse de bu, Afrika, Orta Doğu ve Asya’da yaşayan tahmini 200 milyon kadın üzerinde yapılmasını engellemedi.[11]
Uygulama uzun zaman önce başladı, ancak kökenleri bilinmiyor. Kadın sünnetinin eski Mısır’ın Orta Krallık döneminde uygulanmış olabileceğine ve bu geleneğin MÖ 2050’ye kadar uzandığına inanılıyor. Hiyerogliflerde kanıt bulundu, ancak o döneme ait mumyalarda bulunmadı.
Mısır’ın uygulamayı 2. ve 3. yüzyıla kadar sürdürdüğü bilinmektedir. İskenderiyeli Pilio, “Mısırlılar, ülkelerinin adetlerine göre, erkek tohum almaya ve dişinin adet kanaması geçirmeye başladığı yaşlarının on dördüncü (yılında) evlenebilir gençleri ve genç kızları sünnet ederler” diye yazdı.[12]
2 Ayak bağlama
Ayak bağlama, genç bir kızın ayaklarını zamanla şekil ve boyut değiştirecek şekilde sıkıca saran Çin geleneğidir. Uygulamanın 10. yüzyılda üst sınıf dansçılar arasında ortaya çıktığına inanılıyor, ancak zamanla Song hanedanlığı sırasında seçkinler arasında popüler hale geldi. Qing hanedanı tarafından, uygulama Çin’deki tüm sınıflara yayıldı.
Bir kadının ayakları bu şekilde bağlandığında, nilüfer ayağı adı verilen bir güzellik standardı sergiledikleri düşünülürdü. Egzersizi gerçekleştirmenin çeşitli yolları vardı, ancak sonuç genellikle aynıydı: ayaklar daha küçüktü ve ayak parmakları doğal olmayan bir şekilde tabanın altına sıkışmıştı.
Süreç, kemer tamamen oluşmadan önce başladı ve dört yaşındaki kızlarla başlayabilirdi. Kış aylarında soğuğun uyuşukluk etkisinden yararlanmaya başlarlar ve ayaklarını bitki ve hayvan kanından oluşan bir karışıma batırırlardı. Çiviler daha sonra mümkün olduğunca geriye doğru kesilir ve ayak parmakları kırılana kadar ayakları sıkıca bağlamak için bandajlar kullanılırdı.
Bir kez kırıldığında, ayak parmakları ayağın tabanına sıkıca tutuldu ve ardından kemer kırıldı. İşlem, ayağın şekli tamamen değişene kadar yıllarca sürdürüldü ve tekrarlandı. Neyse ki, uygulama 20. yüzyılda sona erdi.[13]
1 kafa şekillendirme
Kafa Şekillendirme veya yapay kafatası deformasyonu, kafatasının oluşumunu düzleştirme veya bağlama yoluyla değiştirmeyi amaçlayan eski bir vücut modifikasyonu şeklidir. Uygulama ancak çocuğun normal büyüme sürecinde bıngıldak kapanmasından önce yapılabilir.
Kafa şekillendirme yazılı tarihten önce gelir ve dünya çapında birçok kültürün bunu uyguladığı bulunmuştur. Proto-Neolitik insan kemiklerinde, MÖ 9000’e kadar uzanan ve kafataslarının neredeyse konik bir şekle sahip olduğu bulunmuştur.
Sürecin en eski yazılı kaydı, MÖ 400 civarında uygulayıcı olarak Macrocephali (uzun kafalar) olarak adlandıran Hipokrat’ın yazılarından gelir. Amerika’da Mayalar ve İnkalar, Kuzey Amerika’daki bazı Kızılderili kabileleri gibi çocuklarının kafalarını yeniden şekillendirdiler.[14]
Fransa’daki insanlar 19. yüzyılın sonlarına kadar kafa şekillendirme uyguladılar. Bir bebeğin kafasını, iki ila dört ay boyunca yerinde bırakılan sıkı bir bandajla bağlarlardı. Bandaj, çocuk metal ipler kullanılarak büyüdükçe güçlendirilecek olan takılı bir sepetle değiştirildi.
Tommen Adası’ndaki Vanuatu halkı, uygulama 21. yüzyılda geniş çapta terk edilmiş olsa da, 20. yüzyıla kadar kafa bağlamaya devam etti.[15]
Ayrıca bakınız: En İyi 10 İnsan Sideshow Freaks