Kayaköy, Rumların "Levissi" olarak andığı, derin köklere sahip eski bir köy. Bir yamacın kenarında birbirinin manzarasını gölgelemeyen evler, aşağıdaki ovada ise tarım arazileri var. Bu terk edilmişlik içerisinde olmak nicedir aklımdaydı ancak
Ata çok minik olduğundan gitmeyi sürekli erteledim, artık büyüdü; annesi gibi gezgin oldu.
Kayaköy'e gitmeden evvel, Louis de Bernières'in Kanatsız Kuşlar kitabını okudum. Kitap, Kayaköy'de bir arada yaşayan Türk, Rum ve Ermenilerin savaş sırasında yaşadıkları, mübadele döneminde evlerinden çıkarılıp, başka yurtlara sürülmeleri, işgal kuvvetleri ile olan ilişkileri üzerine kurulu. Kitabı büyük hevesle edindim. Yedi yüz sayfaya yakın olduğundan itiraf etmeliyim ki başlarda biraz sıkıldım. Zaten yerel ağdaki yorumlarda da "Giriş bölümünü atlatabilirseniz, elinizde bırakamazsınız." gibilerinden çokça yoruma denk gelmiştim. Çocukluk çağının anlatıldığı ilk bölüm gerçekten gereksiz, çok fazla yöresel şarkı sözüne yer verilmiş. Bunu, İngiliz yazarın Anadolu kültürünü ayrıntıları ile aktarma arzusuna bağlıyorum. Türk olmasaydım o bölümleri ben de daha selis okuyabilirdim. Her neyse sonrasında kitap beni adeta kendisine prangaladı. Sıklıkla Mustafa Kemal'den söz edilmiş. Askerin, köylünün, işgalcinin gözünden Mustafa Kemal.
Kitabı okuduktan sonra ıssız Eskibahçe'de olmak bambaşkaydı. Bu konak Rüstem Bey'in, Leyla şu pencerede taradı saçlarını, bu patikada Philothei ile İbrahim yürüdüler el ele...