Ve yine de "Yıldızlararası", etkileyici, bazen şaşırtıcı bir film, beni Nolan'ın eserlerine olan genel itirazlarının eridiği noktaya itti. Bu incelemenin ilk paragrafını bu itirazlarla doldurdum (Nolan'ın "Batman Başladığı" başlıklı herhangi bir resmi postaya uygulayabildiler; o kim olduğu konusunda), böylece insanlar Nolan'ın her zaman yaptığı şeyleri hala yaptığını biliyorlar. İster sevimli veya rahatsız edici olanları bulup bulmamanın, Nolan'ın stili ile olan yakınlığınıza bağlı olması.
Her durumda, bu film hakkında saf ve güçlü bir şey var. Bir müdürün hayranlarına çok sayıda "büyük" karakterin yakın çekimde açıkça ağladığı, sesler kopup, gözyaşlarının yanaklarından aktığı "müthiş" olarak sattığı bir bilimkurgu filmi hatırlayamıyorum. Matthew McConaughey en dul astronot Cooper ve meslektaşı Amelia Marka (Anne Hathaway) gerekçe ile, birden sahnelerde ağlamak dökmek: Dayanıklılık, kolonize doğru kahramanları sapan olacak Jüpiter yakın bir kara deliğe gönderilen yıldızgemisinin mürettebat herkes gibi Kendilerini tanımlayan her şeyden ayrılırlar: sevdiklerini, kişisel geçmişlerini, kültürlerini, gezegeni kendisi. Diğer karakterler dahil üzerinde saklanıyor Amelia babası Michael Caine tarafından canlandırılan bir astrofizikçi ve (un-gagalı konuk aktör tarafından oynanan) bir uzay kaşif bir kutup yalnızlık bir açığını dünyaca ifade etmek ve bu yönetmen için oldukça çiğ olduğundan şüpheliyim yasaklayan . (Cooper başkanlığında, NASA çöküşünden sonraki topraklı) Filmin merkez aile iyiliği için, bir mısır çiftliğinde 'Field of Dreams' nazik Iowans gibi sake, (kimin baba-meseleler yüklü hikaye güzelce eşitler bir film yaşıyor "Yıldızlararası" nın anlatımı ile). Verilen, ekin olarak 1930 ya da öylesine Amerikan Toz Kasesine karıştırdığımız, ekolojik olarak harap olan bir gezegende alacakaranlık saatlerini ayıran insan ırkını beslemek için bitki yetiştiriyorlar; Ama yine de insanlığın geleceğinin tehlikede olduğu bir hayatta kalma hikayesinde hâlâ mısır tahmini konusuna eğlenceli bir şey var. (Ellen Burstyn, filmin açılış sahnesinde ilk bakışta olan ve klasik Nolan tarzında en az iki katlanma için bir düzen olan bir belgeselde birçok şahtan oynuyor.)
Son teknoloji ürünü bilimkurgu manzaraları, insanların nasıl yaşanması gerektiği ve neyin önemli olduğuna ilişkin Hallmark kartlıların hizmetinde bulunur. ("Öldüren insanları seviyoruz-bunun içinde toplumsal faydası nedir?" "Kaza evrimin ilk basamağıdır.") Belli bir noktadan sonra Nolan ve onun senaryo yazarı kardeşi olan kardeşi battı. Jonathan Nolan, “2001" filmin bilim kurgu ziynet ailesi için ev için temel insan arzularına (yaklaşık manevi / duygusal rüya için sadece bir sarma vardır, neslin devamlılığı için ve biri yukarı muhteşem rasyonalizm çalışmıyoruz kültür), hem de değer verdiğimiz insanlar ölüm, hastalık veya bağdaşması mümkün olmayan mesafeye göre bizden alınır ne olur için muhteşem metaforların olarak yıldız Voyagers' ve toprağa bağlı sevdiklerinin ayrılmasını davranır sıralar bir arada bir korku filmi için Başka bir astronot, yıllar sonra yıldızlararası bir vahşi ortamda, "Başka bir yüzü görmek ne kadar iyi olabileceğini asla öğrenemeyeceğiniz" diyor.
"Yıldızlararası" asla tamamen olmayan bir rasyonel, esrarengiz dünyaya fikrine taahhüt ederken, yine mistik bir zorlanma, alışılmadık olan hikaye anlatımı bir mühendis, mantıkçı veya muhasebeci sağ beyinli duyarlılığı var bir yönetmen için okunuyor birine sahiptir. Bu filmde bir hayalet var, canlılara tozla mesajlar yazıyor. Karakterler uzak radyo mesajlarını ölü bir dilde yazılmış eski metinlermiş gibi yorumlamak için zorlarlar ve kozmozun diğer tarafındaki insanlar tarafından yıllar önce gönderilen video mesajlarında gözü kırmızı gözlerle bakarlar. "Yıldızlararası", ölmüş bir annenin ve baba olmayan bir babanın hafızasından koparılmış bir aileye; Kayıp bir babanın anısına perili olan bir kadın ve kendi babası (ve akıl hocalığı) ile ayrılmış başka bir kadın ve ölen olması için milyonlarca kilometre öteden ayrılmış bir sevgiliyle bir araya getirmeye çalışıyordu.
"Memento" nun son hareketi ve "The Dark Knight Rises" deki çukur dizisi hariç - acılar ve aşkınlıkla ilgili olan bir bıçaklama saati - Nolan filminin sefalet üzerinde olduğunu düşünemiyorum Ve bu şekilde olduğu gibi bağırsak hissi (inanç) değerini artırır; Baştan sona değil, yine de. En karışık diziler, karakterin eylemlerinin kendileri ve bizim için ne anlama geldiğini düşünmekten çok arsa ilerletmekten daha az şey. Bunların en iyisi, Cooper'ın ailesini terk ettiği görüntüler üzerinde geri sayımla başlayan sıyrılma dizisidir. Dylan Thomas'ın "İyi Gecelere Nazikçe Geçmeyin" başlıklı Caine okuma parçaları ile uzaydan devam ediyor: "Yaşlılık gün ışığına yakılmalı ve öfkelenmeli Rage, ışığın ölmesine karşı öfke duymalı." (Zaten belirgin değilse, bu dizide Nolan, Wes Anderson'la birlikte en ölüm ve kontrol saplantılı büyük Amerikalı film yapımcısı olarak belgelendi.)
Filmin geniş ekran panoramaları, acımasız Earth yerel ayarlarında çekilen sert gezegenlerarası manzaralara; Şimdiye kadarki en büyük ve en detaylı yıldız gemisi minyatürlerinden bazıları ve bilimsel olarak doğru sessizlikte sunulan alan dizileri, la "2001". Ancak, tüm yüksek teknoloji glitzleri için "Yıldızlararası", karanlık bir eski film hissi uyandırıyor. Modlar arasında geçiş yapmak, hatta sersemletmekten korkmuyor. Bazen filmin tek duraklı bir hikaye anlatımı, bir John Ford resminin sert ihale ruhunu ya da bir Ford resminin ruhunda yapılmış bir Steven Spielberg filmi çağrıştırıyor: Bir film daha çok sekiz ya da dokuz şey olmaya çalışıyor. Sadece bir tane. Uzaydaki yerinden oynamaya ve manzara yasaklayan yolun aşağısına uzanan astronotlar harici uzay eylem dizilerini harekete geçirmek, çabucak çizgi roman paternine (çoğunlukla Cooper ve gemi robotu, TARS arasında, Minecraft tarzı, piksel ish kutularında tasarlanmış ve seslendirilmiş) sesleniyor Bill Irwin). Kuru silme levhaları olsun veya olmasın, zihin-boşluklardan daha az alan olan göz kamaştırıcı manzaralar ve sessizce renklendirilmiş siyah-beyazla oynanabilir ve oynamayan gözyaşı bırakan ayrımlar ve uzlaşmalarla uzun açıklayıcı diziler vardır Salon piyano. (Spielberg, 2006'da "Interstellar" dan köken aldı ancak diğer projeleri yönlendirmekten vazgeçti.)
McConaughey, tüm kalbiyle kendisine verilen her çizgiyi ve anı taahhüt eden süper yoğun bir aktör bu tür film için doğru liderdir. Cooper kendini gururla bir mühendis ve bir astronot ve çiftçi olarak tanımlıyor ancak bir goofball şairinin ruhuna sahip; Galaksiler arası görüşlere baktığında, bir eğlence parkında yeni bir roller coaster'a binmek için bekleyen bir çocuk gibi sırıtır. Cooper, McKenzie Foy tarafından genç bir kız olarak oynayan kızı Murph ile vedalaşıyor; çok yakından vurularak sıcak, beşik seslerle yanıyor; Sundurma salıncağı sahnesinin "Bir Alabalık Tarzını Öldürmek İçin" hassasiyetine sahiptir. Murph, Caine'in NASA ekibinin anahtar üyesi Jessica Chastain'e ve büyüdükçe yaşlı Mark'ın kayıtsız kalma misyonuna "kaybettiği" kızı için bir vekil olarak büyüdüğünde, o vedalaşma sahnesini düşünmeye devam ediyor ve acısı Murph'in her şeyi nasıl sürdüğünü anlatıyor Ve Cooper, benzer duyguların diğer karakterleri - aslında geriye kalan türleri - etkilediğini fark ederken, bunu yapmaya çalışıyorlar. (Bu, Nolan için derin kişisel bir film: "kendisini" çağırdığı " Belirli bir işte çalışması ve çalışmaları, ailesinden uzun süre uzak durmasını gerektirir.)
Filmin hikaye anlatımı ustalığı, görelilik ilkelerine uymaktan kaynaklanıyor: astronotlar, Dayanıklılığın nerede olduğuna bağlı olarak zamanı farklı olarak algılıyorlar; bu da, potansiyel yaşanabilir bir dünyaya düştüğünde birkaç dakika, gemiyle eşit sayıda hafta ya da aylar geride kaldığı anlamına geliyor. Bu arada, Dünya'da herkes yaşlanmakta ve umudunu yitirmektedir. Bu gibi durumlarda, sıkıcı ev bakımı türünde borsalar bile önemli hale gelir: Bir sonraki adımda ne yapılması gerektiğini tartışmadan önce iki kez düşünmek zorundasınız, çünkü tartışma devam ederken başka yerlerde yaşayan insanlar griye dönüyor ya da depresyondan yalnız kalmak ya da soldurmak ve ölmekten acı çekiyor. . Burada, diğer Nolan filmlerinden daha çok (ve bu çok şey söylüyor), zaman her şeydir. Marka Cooper'a filmin başında "Ben eski bir fizikçiyim" dedi. "Zamanından korkuyorum." Zaman hepimizin korktuğu bir şey. Varoluşun her yönünü yöneten, küresel bir olaydan ailesel olana kadar geçen bir saat var. Her karakterin her hareketi, nazikçe gitmeme arzusundan doğan bir meydan okuma eylemidir.