Yargıtay’ın sağcı çoğunluğu gençlere savaş açmış görünüyor.
Yalnızca son günlerde, mahkeme kolejlerde pozitif ayrımcılığı durdurdu, öğrenci kredi borçlarının affını raydan çıkardı ve bazı durumlarda LGBTQ+ çiftlere karşı ayrımcılığı onayladı. Muhafazakar yargıçlar, ülkeyi ırk, etnik köken, cinsiyet kimliği ve cinsel yönelim açısından en çeşitli seçmenler olan Z Kuşağı ve Y kuşağı için daha düşmanca bir yer haline getirmeye kararlı görünüyor.
Pek çok genç, çocukları bir yana bırakın, kendilerine bir ev ya da güvenli ve rahat bir yaşam sağlayabilecek güçlerinin yetip yetmeyeceğini merak ediyor. Yüksek yaşam maliyetleri ve diğer endişeler nedeniyle çocuk sahibi olmaya daha az eğilimlidirler. Yargıtay’da, Amerika’nın değişen demografisine meydan okuyarak gücü istifleyen daha yaşlı, çoğunlukla beyaz ve erkek bir grup görüyorlar.
jean guerrero
şirketinde köşe yazarı
Los Angeles zamanları
Ancak gençler umutsuzluğa kapılmamalı. Siyasetten kopmak ve demokratik süreçten vazgeçmek cazip gelse de, seçimlerde oy kullanmak hâlâ değişim için bir yol sunuyor. Demokratlar Kongre’de yeterince büyük bir çoğunluk elde ederse, muhafazakarların devasa gücünü dizginlemek ve ülkeyi onlarca yıl geriye gönderme kampanyalarını yenilgiye uğratmak için Yargıtay’da görev süresi sınırlaması ve mahkeme genişletme gibi reformlar gerçekleştirebilirler.
Şimdiye kadar, özellikle Gen Z-ers, sebat etmek ve yürüyüşü geriye doğru tersine çevirmek için gerekenlere sahip gibi görünüyor. Y kuşağının kendi yaşlarında olduğundan daha fazla siyasetle meşguller ve Cumhuriyetçilerin saldırılarını defalarca öfke ve yakıta dönüştürdüler. Gençlik seçmen katılımı kar amacı gütmeyen Yarının Seçmenleri’ni kuran 21 yaşındaki Meksikalı bir göçmen olan Santiago Mayer, “Gençler yorgun, ancak bununla yüzleşmek zorunda olan son nesil olduğumuzdan emin olmaya da kararlıyız” dedi. Ben.
Gençlerin kötü haberlerin saldırısı karşısında bunalmak için sebepleri var ama aynı zamanda kayıtsızlıktan felç olmaktan kaçınmanın yollarını da buluyorlar. Bazıları aktivizm ve eylemin korkuya karşı psikolojik bir panzehir olduğunu düşünüyor.
Sosyal medyada sosyal adalet için milyonlarca dolar toplayan Teksaslı 20 yaşındaki queer Latin Olivia Julianna, “Gençlerin büyükbabalarımızın ve büyük büyükbabalarımızın ayak izlerinden yürümekten başka seçeneği yok” diyor. . “Biz de onlar gibi yürümek zorunda kalacağız. Bizler de onlar gibi oy kullanmalı ve haklarımız için mücadele etmeliyiz.”
İnsanları, ne kadar hayal kırıklığına uğrasalar da 2024 seçimlerinde oy kullanmaya çağırıyor. 2016’da daha fazla oy kullanmış olsaydı, Yüksek Mahkeme medeni haklar konusunda boğucu hakimiyetine sahip olmayacaktı. “İnsanların sesi olmadığı için sistemin bozulduğunu düşünmüyorum” dedi. “Dışarıda onu kullanmamayı seçen çok fazla insan olduğu için bozuldu. Oy senin sesindir.”
Ancak, sisteme olan inançlarını yitirmişlerse veya sisteme hiç inanmamışlarsa, insanları yurttaşlık görevlerini yerine getirmeye ikna etmek için çaba gerekir.
İlk olarak, politik olarak meşgul olan insanlar ideolojik yankı odalarının dışına çıkmak zorundadır. Twitter takipçileri korosuna ve yakın arkadaşlarına vaaz vermek yerine, apolitik veya yarı politik insanlarla yüz yüze konuşmalar yapmalılar. Bu konuşmaların işe yaraması için, kökleri anlayış ve empatiye dayanmalıdır. utandırma.
Geçenlerde, bu tür bir iknanın sandığımız kadar zor olmayabileceğine dair bana umut veren bir karşılaşma yaşadım. İlerici değerleri ifade eden ve bana siyaseti takip etmekten bunaldığı için oy vermediğini söyleyen Y kuşağı arkadaşımla akşam yemeği yiyordum. Ona empati kurduğumu söyledim – bir gazeteci olarak işim güncel olaylardan haberdar olmamı gerektirmeseydi, ben de daha sık fişi çekmek isterdim dedim.
Oy verme ve meşgul olma sebebimin oy kullanamayan, hakları saldırı altında olan insanlar adına hareket etmek olduğunu söyledim. Sohbetin sonunda fikrini değiştirdiğimi ve 2024’te oy kullanacağını söyledi. Olur mu bilmiyorum tabi ama duruşunu yeniden gözden geçirmekte samimi görünüyordu.
Dogmatik olarak karikatürize edilen ancak farklı topluluklarda gezinme ve farklılıkları müzakere etme konusunda usta olan Z kuşağının bu konuşmalarda alışılmadık derecede yetenekli olduğunu buldum.
Loyola Marymount Üniversitesi’nde Gen Z’nin siyasi eğilimleri hakkında röportaj yaptığım 19 yaşındaki Siyahi bir öğrenci olan Mariah Allen, şimdiden akranlarıyla saygıya dayalı tartışmalar yapıyor. “Görüşleri zorlama taraftarı değilim” diyen kadın, eğer anlamıyorsa veya aynı fikirde değilse insanlara görüşleri hakkında sorular sormayı tercih ettiğini de sözlerine ekledi.
Bana Yargıtay’ın kararlarının rahatsız edici olduğunu ama kenarda oturmasına neden olmayacağını söyledi. Oy vermenin önemi hakkında başkalarıyla oy verme ve konuşma konusunda en az onun kadar motive olmuş durumda. İlk etapta oy kullanma hakkını kullanabilmesinin yolunu açan Siyah aktivistleri düşünerek, “Rahatsızlık bir seçenek değil,” dedi.
Bir gün çocuk sahibi olmayı uman Allen, çocukların güvenle büyüyebileceği bir ülke inşa etme hareketinin bir parçası olmak istediğini söylüyor. Yüksek Mahkeme, en genç nesil için önemli olan hakların korunmasını umursamıyor olabilir ama o umursuyor. Sırada gelecek olan gençler için hükümeti yeniden kurmak Z kuşağına ve Y kuşağına kalmış.
@jeanguerre