İyi ülke Calabria
15 Temmuz 1970'te, Calabria eyaletinin tanrısal başkenti Reggio şehrinde İtalyan devletine karşı popüler bir ayaklanma başladı. Ayaklanma gerçekten popülerdi: neredeyse tüm sosyal grupların en iyi temsilcileri tarafından desteklendi. Aynı zamanda, isyancıların sloganları her zevke ve renk içindi: anti-komünist, anarşist ve hatta faşist.
İtalya'da 60'ların sonu ve geçen yüzyılın 70'lerinin başlangıcı, en radikal siyasi güçlerin faaliyetlerinde keskin bir artış zamanı oldu. Endüstriyel kuzey hariç, neredeyse ülke genelinde kurulan mafyanın her şeye gücü yeten geçmişinin arka planına karşı, başlarını ilk yükselten milliyetçi neo-faşistlerdi. Nisan 1967'de aşırı sağcı milliyetçi "kara albaylar" diktatörlüğünün kurulduğu komşu Yunanistan'daki olaylardan güçlü bir ivme aldılar.
Bildiğiniz gibi, bu yeni doğan diktatörler, Balkanlar, Türkiye ve Kıbrıs'ın Yunan etnocoğrafik bölgelerinin Yunanistan ile "ulusal" topraklarının yeniden birleşmesi "devlet ideolojisini ilan ettiler. Ama Calabria'da, ultra-sol yarı-faşistlerle yan yana yürüdü - "aşırı uçlar yakınsama" ilkesine göre. İkincisi, resmi Arnavutluk tarafından desteklenen ve Güney İtalya'daki durumu etkileyemeyen ancak etkileyemeyen Çin "kültürel devrimi" nden esinlenmişti.
16 Mart 1968'de, tüm Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri hemen titrediğinde, İtalya'da neo-faşist öğrenciler, anarşistler ve Sovyet yanlısı komünistlerle aşırı solcular arasında büyük çatışmalar yaşandı. Aynı 1968'de Sovyet birliklerinin Çekoslovakya'ya girişinden sonra, Avrupa'nın dört bir yanından radikaller “Eski ve yeni emperyalizme karşı mücadele” sloganı altında toplandılar. Ancak bu, Mao Zedong'un ölümüne kadar düzenli olarak birbirleriyle savaşmalarını engellemedi.
Ancak, İtalyan botunun bu ayağında, Calabria'da anarşizm, anti-komünizm ve "Mao-Stalinizm" birleşimi maksimum oldu. Görünüşe göre, bunun nedeni öncelikle savaş sonrası İtalya'da daha küçük bir ölçekte de olsa bugüne kadar devam eden felaketli sosyo-ekonomik dengesizliklerdi.
Böylece, 60 ve 80'lerde, Calabria'daki işsizlik oranı İtalyan ortalamasının neredeyse iki katı idi; ilde konut stokunun bozulması ülkenin diğer illerinden çok daha fazladır. Kişi başına düşen sağlık tesisi sayısı bakımından, Calabria ülkedeki son tesislerden biriydi.
Bu faktörler, katılımcılarının ideolojik yönelimine bakılmaksızın, yerel devlet karşıtı muhalefetin birleşmesini teşvik etti. Mart 1970'den bu yana, hükümet karşıtı gösteriler, sabotajlar ve grevler, di Calabria adı her zaman eklenmeyen Reggio'da daha sık hale geldi. Bu arada, o zaman ve oradan bilinen "İtalyan grevi" terimi dünyaya yayıldı.
Bir sebep vardı, nedenleri zaten orada
Ayaklanmanın resmi bir nedenini "icat etmeye" gerek yoktu.
13 Haziran 1970'de Calabria Bölge Konseyi, bölgenin idari merkezini Reggio di Calabria'dan (yerel yönetime geleneksel olarak aşırı sağ ve "anarşist yanlısı figürler egemen oldu") Catanzaro şehrine aktarmaya karar verdi. Bu karar, Reggio için tarihsel ve politik prestij kaybından bahsetmemekle birlikte önemli sosyo-ekonomik kayıplar anlamına geliyordu.
Ve tam bir ay sonra neo-faşist Ciccio Franco, "sömürücü gayri meşru otoritelere itaatsizlik ve sömürgecilerin Roma'dan diktatörlüğüne itaatsizlik" çağrısında bulundu.
Chiccio Franco (1930-1991) etkili bir İtalyan sendikacı ve neo-faşist politikacıydı. Demiryolu uzmanı, 1963-1971'de. anarşist yönelim - CISNAL'in ana eyalet (Calabria) sendikası başkanıydı. 1972-91'de. faşist "İtalyan Sosyal Hareketi" (MSI) senatörüdür.
İtalyan La Repubblica gazetesine göre Ciccio Franco, erken yaşlardan itibaren MSI'nın aktif bir üyesiydi, aynı zamanda kurumsal sendikalizmin bir destekçisiydi. Uzun yıllar boyunca, neo-faşist partiye bağlı CISNAL sendikasının yapısına Reggio di Calabria'da başkanlık etti.
Ch. Franco aşırı sağcı popülist sloganlar altında işçi protestolarının düzenleyicisiydi. Eyaletlerde geniş bir popülerlik kazandı, sendika hareketinde ve belediye organlarında komünist etkiye aktif olarak karşı çıktı.
Chiccio Franco bir tür İtalyan karizmasından mahrum edilemez
13 Temmuz 1970'te Reggio Calabria yetkilileri bölgesel güçlerini istifa etmeyi reddettiklerini açıklarken CISNAL, Ch. Franco'nun 40 saatlik genel grev çağrısını destekledi. Bu gün ayaklanmanın önsözüydü; 15 Temmuz'da tüfek dağıtımı ile şehir genelinde sokak barikatlarının inşasına başlandı оружия.
Franko'ya göre, "Bu gün ulusal devrimin ilk adımı: pislik teslim olan kişidir." İtalya'nın anarşisti "Ulusal Avant-garde" aktif, ancak bu olaylarda başrol oynamadı. Ancak doğrudan silahlı çatışmadan önce daha uzun bir yol vardı.
Ayaklanmaya önderlik etmek için bir "Eylem Komitesi" kuruldu: liderleri Ciccio Franco ile birlikte Stalinist-Maocu "İtalya Marksist-Leninist Komünist Partisi" Alfredo Pern üyesi anti-faşist direnişin emektarıydı; halkçı ve solcu anarşist Giuseppe Avarna ve merkez sağ Italia del Centro partisinin temsilcisi avukat Fortunato Aloi.
30 Temmuz 1970 Ch. Franco, F. Aloi ve D. Mauro, 40 bininci mitingde konuşarak "savunma" tarihsel ve Reggio Calabria'nın geleneksel statüsü. "Ve 3 Ağustos 1970'de Franco, Aloi ve Mauro başkanlığında Reggio per Comitato unitario (" Reggio'nun başkenti Ortak Komitesi ") kuruldu.
Aynı zamanda, Eylem Komitesi dağıtılmadı: Roma'dan şehrin ve tüm bölgenin özerkliği için yasal bir temel oluşturulması talimatı verildi. Bu yapılar aslında belediye binasının yerini aldı. Ancak, Reggio Piedro Battaglia belediye başkanı ayaklanmaya destek verdiğini açıklasa da, ordu ve güvenlik güçleri Roma'nın kontrolü altında kaldı.
14 Eylül grevi polisle sokak kavgalarına dönüştü. Otobüs şoförü öldürüldü. İsyancıların radyo kanalı Reggio Libera, 17 Eylül 1970'de ilan etti: "Reggians! Calabrians! İtalyanlar! Baronların yönetimiyle savaşmak gerçek demokrasinin zaferine yol açacak. Reggio'ya Zafer! Calabria'ya Zafer! Yaşasın yeni İtalya!"
Calabria Başpiskoposu Giovanni Ferro, Vatikan'a danışmadan isyancılarla dayanışmasını dile getirdi. İsyancılar, başarılı bir şekilde kahve ticareti yapan muhalif fikirli işadamları Demetrio Mauro ve denizcilikle uğraşan Amedeo Matasena tarafından finanse edildi.
Zalim ve zorbalara karşı tiran
Ancak bugün, Pekin ve Tiran'ın Reggio di Calabria'daki gerçekte ayrılıkçı hareketin finansmanında yer aldığını ve büyük ölçüde komünizm karşıtı karakterini görmezden geldiğini varsaymak oldukça mümkündür.
"Eylem Komitesi" nin Komünist Parti temsilcilerini Çin ve Arnavutluk'tan meslektaşlarına karşı açık yönlendirmeleri içerdiğini nasıl açıklayabiliriz? Ve Arnavutluk'un hemen aynı hareketi desteklemesi mi çıktı?
1970 sonbaharında Stalin portreleri olan posterler ve CPSU 14. Kongresi'nde (1952 Ekim XNUMX) yaptığı konuşmada İtalyanca bir alıntı Reggio sokaklarında ortaya çıktı:
"Burjuvazi daha önce liberal olmasına, burjuva-demokratik özgürlükleri savunmasına izin verdi ve böylece insanlar arasında popülerlik yarattı. Şimdi liberalizmin izi yok. Bireysel haklar artık sadece sermayeye sahip olanlar için tanınmakta ve diğerleri de sömürü için ham insan malzemesi olarak kabul edilmektedir. İnsanların ve ulusların eşitliği ilkesi ayak altından çiğnendi, yerini sömürücü azınlığın tam hakları ve sömürülen vatandaşların çoğunluğunun haklarının olmaması ilkesi aldı. "
İsyancıların saflarındaki karışıklığa rağmen, isyancılarla ilk taraf olan ülke Stalinist-Maocu Arnavutluk'tur. Tiran, "bağımsız halkın Reggio Calabria eyaleti" fikrini ortaya attı. "İtalya'daki bağımsız San Marino cumhuriyetinin muzaffer İtalyan emperyalizminin" varlığına örnek olarak çekici.
Bu durum 20 Ağustos 1970'de Calabria Radyo Arnavutluk programında oldukça resmi olarak bildirildi (bkz. "AnnI DI PIOMBO. Tra utopia e speranze / 1970 20 agosto"). Ancak unutulmamalıdır ki Tiran'ın Pekin'le olan yakın askeri-siyasi ittifakı, Arnavutluk'un İtalya'nın bu bölgesindeki isyanla ilgili olarak bağımsız bir pozisyona pek izin vermedi.
Bu nedenle, Tiran'ın Calabrians'a desteği ile Pekin'in Avrupa'daki siyasi durumu etkileme yeteneğini gösterdiğini varsaymak mantıklıdır. Pekin'in aşırı sol propagandası ve pratiğinin tam olarak 60'ların ikinci yarısında - 70'lerin başında, yani ÇHC'deki kötü şöhretli "kültürel devrim" döneminde aktif olduğu iyi bilinmektedir.
Ancak İtalyan tarihçiler, o zamanlar belirgin bir şekilde Çin yanlısı ve Arnavut yanlısı tutumlar sergileyen İtalyan Komünist Partisinin Stalin posterlerine dahil olabileceğinden şüphe duymuyorlar. Aynı zamanda, Pekin (Tiran ve İtalyan komünistleri aracılığıyla) Calabria'daki isyancı hareketine sızdı.
Ancak resmi Pekin, Reggio Calabria'daki olaylardan sessiz kaldı, ancak Arnavut medyası onlara "komünistler tarafından yönetilmesi gereken proleter bir ayaklanma" dedi. Arnavutluk'ta güvenle, "ülkedeki bölgeler arası sosyo-ekonomik dengesizliklerin artması nedeniyle İtalya'nın çöküşü" nü öngördüler. Ancak o günlerde Sovyet kitle iletişim araçları Reggio di Calabria'daki "faşist holiganların zulmü" hakkında düzenli olarak haber yaptı.
"O zaman" Arnavutluk'un ABD ve NATO üsleri ile birleşik İtalya ile bir arada yaşaması çok rahatsız ediciydi. Birçoğu hala Calabria ve Apulia dahil olmak üzere güney İtalya'da bulunmaktadır. Ve Bari'den gelen feribot Arnavut Tiran'a değil, Sutomorje limanı olan eski Karadağ Bar'a gitmesine rağmen, ikincisi Arnavutluk'tan sadece 70 km genişliğindeki bir boğazla ayrılıyor.
Ancak Tiran'da, muhtemelen Apulia'ya yayılması ümidiyle Reggio di Calabria'daki ayaklanmayı desteklemeye karar verdiler. Ve orada, gördüğünüz gibi, güney İtalya'daki "Batılı olmayan" cumhuriyetten çok önce değil!
Bununla birlikte, Reggio'daki isyancılar anarşizm, faşizm yanlısı, ayrılıkçılık ve Mao-Stalinizm'in tuhaf bir simbiyozuyla sonuçlandı. İkincisi, bariz nedenlerden dolayı, ayaklanmanın rehber çekirdeği olamazdı. Bununla birlikte, İtalya, o zaman bile, Arnavutluk ile ilişkileri ağırlaştırmadı. Roma, bir bütün olarak Batı gibi, dahası, Tito'nun Yugoslavyası ile siyasi çatışmaya giren Tiran'ın anti-Sovyet konumuna jeopolitik olarak çok elverişliydi.
"İtalya masalı" nın sonu
Bu arada İtalyan makamları, Calabrian ayrılıkçılığını ortadan kaldırmaya çalıştı. 14 Eylül olaylarından sonra güvenlik güçleri daha aktif hale geldi ve 17 Eylül 1970'te Ciccio Franco bir isyancı kışkırtma suçlamasıyla tutuklandı. Tutuklama hemen büyük isyanları kışkırttı: silah dükkanlarının imhası, polis karakollarının ele geçirilmesi ve yetkililerin dövülmesi.
Hükümet karşıtı isyan hızla Calabria'ya yayıldı. Sonuç olarak, yetkililer 23 Aralık'ta Ch. Franco'yu serbest bırakmak zorunda kaldılar. Ülke çapında yayılan huzursuzluk tehdidi geçti, ancak sonunda Roma ayaklanmayı sıkıca bastırmaya karar verdi.
23 Şubat 1971'de isyancı Reggio, ordunun desteğiyle büyük polis ve jandarma kuvvetleri tarafından etkili bir şekilde işgal edildi. O gün, ordu ve polis de dahil olmak üzere 60'tan fazla kişi öldü veya kayboldu. Ciccio Franco ve onun gibi diğerleri yasadışı bir konuma girdi.
Yeraltı işçileri uzun bir süre vazgeçmediler: son eylemleri Ekim 1972'de, şehirde ve bitişik demiryollarında sekiz patlama oldu. Ancak, Calabria'da merkezi yönetim kontrolü 1971'in ortalarında restore edildi. Ancak eyaletin idari merkezi Reggio Calabria'da kaldı.
Ciccio Franco Anıtı
İtalya'nın çöküşü gerçekleşmedi. Ancak Reggio di Calabria'daki C.Franco'nun anısı hala onur ve saygı ile çevrilidir: yaşamının ve ölümünün tarihleri kutlanır, onuruna bir sokak ve bir şehir tiyatrosu verilir.