Antik Yunan Uygarlığı Hakkında Bilgiler
Genel Bakış ve Zaman Çizelgesi
Antik Yunan uygarlığı, MÖ 8. yüzyılda dünya tarihinin ışığına çıktı. Normalde MÖ 146’da Yunanistan’ın Romalıların eline geçmesiyle sona erdiği kabul edilir. Ancak, büyük Yunan (veya modern bilginlerin dediği adıyla “Helenistik”) krallıkları bundan daha uzun sürdü. Bir kültür olarak (siyasi bir gücün aksine), Yunan uygarlığı daha uzun sürdü ve antik dünyanın sonuna kadar devam etti.
Makedon Philip’in Yunan şehir devletlerini yenilgiye uğratması, geleneksel olarak “Klasik Yunanistan” ın perdesini açıp “ Helenistik Çağ ” ın habercisi olarak görülüyor . Bu , Büyük İskender’in fetihlerini içerir ve farklı Helenistik devletlerin Roma tarafından fethiyle (MÖ 146-31) sona erer .
Antik Yunan tarihi dört ana bölüme ayrılıyor. Medeniyetin temel özelliklerinin geliştiği Arkaik dönem, MÖ 8. yüzyıldan 6. yüzyıla kadar sürmüştür. Klasik Yunanistan, MÖ 5. ila 4. yüzyıllarda gelişti. Bu, Pers Savaşları (MÖ 510-479), Atina Altın Çağı (MÖ 479-404) ve daha sonraki Klasik dönem (MÖ 404-338) dönemiyle işaretlendi.
Yunan medeniyetinin Roma İmparatorluğu üzerinde güçlü bir etkisi oldu . Nitekim, bazı modern bilim adamları Roma dönemini aynı medeniyetin bir devamı olarak görüyorlar ve bunu “Greko-Roman” olarak adlandırıyorlar. Her durumda, Roma fethi, Yunan uygarlığının birçok özelliğini Akdeniz dünyasının ve Batı Avrupa’nın ücra köşelerine taşıdı. Romalıların arabuluculuğuyla Yunan medeniyeti, Batı medeniyetinin kurucu kültürü haline geldi .
Antik Yunan Coğrafyası
Antik Yunan uygarlığının coğrafi kapsamı, tarihi boyunca önemli ölçüde değişti. Kökenleri Yunanistan ve Ege Denizi adalarının yanı sıra Küçük Asya’nın (modern Türkiye) batı kıyısındaydı. Bu bir dağ ve deniz manzarasıdır. Çiftçilik için yararlı arazi, dik yamaçlarla çevrili vadi tabanlarında veya suyla çevrili küçük adalarda bulunur. Sonuç olarak, antik Yunanistan, her biri kendi lehçesi, kültürel özellikleri ve kimliği olan birçok küçük bölgeden oluşuyordu. Şehirler, dağlar arasındaki vadilerde veya dar kıyı ovalarında bulunma eğilimindeydi ve etraflarında yalnızca sınırlı bir alana hükmediyorlardı. Bu “şehir devletleri” birbirlerinden şiddetle bağımsızdı.
MÖ 750’den itibaren Yunanlılar her yöne koloniler göndermeye , Akdeniz ve Karadeniz kıyılarına ve adalarına yerleşmeye başladılar . MÖ 600 civarında Yunan şehir devletleri, bir Yunan yazarının söylediği gibi, batıda İspanya kıyılarından doğuda Kıbrıs’a ve bugünkü Ukrayna ve kuzeyde olduğu gibi, “bir göletin etrafındaki kurbağalar gibi” bulunabilirdi. Rusya ve Mısır ve Libya kadar güneyde. Her şeyden önce Sicilya ve Güney İtalya, Yunan kolonizasyonu için önemli bir yer haline geldi ve bu bölge Romalılar tarafından “Magna Graeca” olarak biliniyordu.
Daha sonra Büyük İskender’in fetihleri, Yunan uygarlığını Ortadoğu’nun tam karşısına çıkardı. Orada, bilim adamlarının ” Helenistik ” medeniyet olarak adlandırdığı melez bir medeniyet oluşturmak için o bölgenin daha eski kültürleriyle karıştı . Bu, ayrı bir makalede açıklanmıştır; burada orijinal Yunan medeniyetine odaklanacağız.
Antik Yunan Topluluğu
Eski Yunanlılar kesinlikle kendilerini ‘tek insan’ olarak düşünüyorlardı – aynı dine, dile ve kültüre sahiptiler. Her dört yılda bir tüm Yunan şehir devletleri genç erkek ve kadınlarını Olimpiyat Oyunlarında yarışmaları için gönderiyordu. Bununla birlikte, siyasi olarak, Antik Yunanistan birkaç yüz bağımsız şehir devleti (polis) arasında bölünmüştü. Bu şehir devletleri bağımsızlıklarını şiddetle savundu. Dışarıdan empoze edilmediği sürece siyasi birlik bir seçenek değildi (ilk olarak Makedonya kralı II . Philip, MÖ 4. yüzyılın ortalarında Yunanistan şehir devletlerini fethettiğinde meydana geldi ).
Şehir Devleti
Tipik bir Yunan şehri, “akropolis” adı verilen müstahkem bir tepenin etrafına inşa edildi. Burada şehrin ana tapınağı, şehrin hazinesi ve diğer bazı kamu binaları bulunuyordu.
Kentin merkezinde, halka açık toplantıların yapıldığı ve tüccarların tezgahlarını kurdukları merkezi alan olan “Agora” vardı. Agora genellikle sütun dizileriyle çevriliydi.
Endüstriyel üretimin çoğu küçük atölyelerde gerçekleşti. Bunların çoğunda işgücünü aile üyeleri ve bazı köleler oluşturacaktır. Bununla birlikte, Atina’da kalkan imal eden bir atölyenin çoğu köle olmak üzere 120 işçiye sahip olduğu söylendi. Şehrin farklı bölgelerinde farklı ticaretler yoğunlaştı, ancak çoğunlukla şehrin ana ticaret merkezi olan agoranın yakınında. Çömlekçiler, demirciler, bronz işçiler, marangozlar, deri işçileri, ayakkabıcılar ve diğer zanaat atölyelerinin hepsinin kendi sokakları veya (büyük şehirlerde) mahalleleri olacaktı.
Bir şehir yerel su kaynağından fazla büyüdüğünde, kayalara kesilmiş kanallar ve kil borularla komşu tepelerden su getirildi. Daha fakir insanların su toplayabileceği bu çeşmelerle beslendi; ve ayrıca büyük evlerde bulunan özel kuyular.
Şehir yüksek, geniş duvarlarla çevriliydi. Daha sonraki zamanlarda bunlar taş, tuğla ve molozdan yapılmıştır. Kuleler düzenli aralıklarla inşa edildi ve güçlendirilmiş ağ geçitleri, yolların geçmesine izin vermek için duvarları deldi.
Bu duvarın dışında başka bir kamusal alan, spor salonu vardı. Burası sporcuların antrenman yaptığı yerdir; üstü kapalı revaklar, eğitimin kötü havalarda devam etmesine izin verdi ve ayrıca müzik, tartışma ve sosyal toplantılar gibi etkinlikler için gölgeli alanlar sağladı. Birçok gymnasia’da halka açık banyolar vardı.
Ayrıca duvarların dışında yamaçta yarım daire biçimli bir tiyatro olacaktı. Seyirci, performansların gerçekleştiği “orkestra” denen bir alana bakan sıralı koltuklara otururdu. Bu alan sütunlarla ve onların arkasında, oyuncuların kıyafetlerini ve maskelerini değiştirdiği küçük binalar ve sahne donanımı ile desteklenecekti.
Şehri çevreleyen, şehir devletinin tarım arazisiydi. Vatandaşların çoğu surların içinde yaşıyor ve her gün çalışmak için tarlalarına çıkıyordu. Ancak toprakları daha uzakta olanlar, kırsal kesimde, manzarayı süsleyen mezra ve köylerde yaşıyor ve özel günler için şehre giriyorlardı. Şehrin kendisinde yaşayanlar kadar şehir devletinin vatandaşlarıydılar.
Çoğu durumda bu tarım arazisi, bir şehir devletini diğerinden ayıran tepelere ve dağlara doğru yükselmeden önce yalnızca birkaç mil uzanıyordu. Burada mahsul yetiştirmeye daha az elverişli olan arazi, tahıl tarlaları ve zeytinlikler yerini koyun ve keçiler için otlaklara bıraktı.
Pek çok Yunan şehir devleti kıyıda veya küçük bir adada bulunuyordu. Şehrin kendisi, genellikle akropolün savunma için inşa edildiği bir tepenin merkezinde, iç kesimlerde biraz uzakta yer alırdı. Deniz kıyısında, gemilerin yüklenmesi ve boşaltılması için ahşap iskelelerden oluşan bir liman olacak ve gemilerin onarım için kuru karaya çekilebileceği plajlar olacaktı. Pek çok durumda, şehrin savaş kadırgalarının kullanılmadığı zamanlarda barındırıldığı gemi barakaları da olurdu.
Tarım
Tüm modern öncesi toplumlar gibi, Yunanlılar da öncelikle bir tarımsal halktı. Eski Akdeniz bölgesinin tarımını yaptılar. tahıl, üzüm ve zeytin yetiştiriciliğini ve koyun, keçi ve sığır yetiştirmeyi içerir.
Çiftlikler çok küçüktü – sadece birkaç dönümlük arazi. Aristokratlar ve diğer toprak sahipleri, köleler tarafından işletilen daha büyük çiftliklere sahip olacaklardı; ancak 100 dönümlük bir arazi büyük kabul edildi.
Yunan çiftçilerinin karşılaştığı temel zorluk, Yunanistan ve Ege’de çok az iyi tarım arazisinin olmasıydı. Bu onları, diğer antik halkların çoğunun eşi benzeri olmayan bir ölçekte deniz kaynaklı ticarete almaya zorladı. Ancak, arazi kıtlığı eski çağlar boyunca sorun olmaya devam etti. Bunlar, Atina’da demokrasinin yükselişine ve diğer bazı şehirlerde farklı sınıflar arasında şiddetli çatışmalara yol açan zengin ve yoksul arasındaki toplumsal gerilimlerin bir kaynağıydı.
Ticaret
Deniz kenarında çok sayıda Yunan şehir devleti bulunuyordu. Ayrıca, dik tepeler ve dağlarla ya da (adalarda iseler) denizle sınırlı oldukları için birçoğu tarım arazisi sıkıntısından muzdaripti. Bu nedenle, tarihlerinin erken dönemlerinden itibaren birçok Yunan, geçim kaynağı olarak denize baktı. M.Ö. 750’den sonra yaklaşık 150 yıllık bir süre boyunca, birçok şehir devleti, Akdeniz ve Karadeniz’in uzak kıyılarında koloniler kurmaları için vatandaşlarından oluşan gruplar gönderdi. Bunlar ana şehirleriyle güçlü ticaret bağları kurdu. Yunan tüccarlar kısa süre sonra Akdeniz’deki deniz ticaretine hâkim oldular ve kendilerinden önce gelen Fenikelileri geride bıraktılar. Metal sikkelerinin benimsenmesi bu süreci kolaylaştırmıştır olmalı.
Bazı Yunan şehirleri büyük ve zengin ticaret merkezleri haline geldi. En büyük Yunan şehir devleti olan Atina, büyük nüfusunu ancak ticaret yoluyla besleyebildi. Attika’nın fakir toprağı (Atina’nın bulunduğu Yunanistan bölgesi) zeytin yetiştirmek için idealdi ve bu nedenle Atinalılar erken bir tarihten itibaren ihracat için zeytin yetiştirmeye odaklandılar. Tahıllarının neredeyse tamamını diğer eyaletlerden ithal ettiler. Atinalılar büyük bir ticaret filosu kurdular ve şehirleri Yunanistan’ın önde gelen ticaret merkezi haline geldi. Görkeminin doruğunda, nüfusunun neredeyse üçte biri “uzaylı” işadamlarından ve çoğu diğer şehirlerden Yunanlılardan oluşan hanelerinden oluşuyor olabilir. Bu ticaretin Atina’ya getirdiği zenginlik, hem siyasette hem de kültürde Yunanistan’ın önde gelen şehri olmasını sağladı.
Atina aynı zamanda Yunan dünyasının en büyük bankacısı oldu. MÖ beşinci yüzyılda Atina sikkeleri Akdeniz’in uluslararası para birimi haline geldi. Bankacılar agorada kurulan uzun masalardan hareket ederek çok yüksek faizlerle kredi veriyorlardı.
Toplum
Sosyal çerçeve, şehir devletinden şehir devletine önemli ölçüde farklılık gösterdi. Bununla birlikte, çoğu şehirde büyük bir özgür, yerli doğumlu köylü çiftçi sınıfı vardı. Bunların geçimini sağlayacak küçük çiftlikleri vardı. Yetişkin erkekler, devletin vatandaş organını oluşturdu. Seçimlerde oy kullanma, mahkemelerde duruşmalara katılma ve kamu görevi yapma hakları vardı; Ayrıca şehrin ordusunda savaşma görevleri de vardı. Şehirlerinin nasıl yönetildiği ve hangi kararların alındığı konusunda gerçek bir söz hakkına sahiptiler.
Bu vatandaş grubu içinde, diğerlerinden daha fazla toprağa sahip olan daha az sayıda varlıklı aile vardı. Onlar aristokratlardı. Atları tutmayı karşılayabildikleri için, at sırtlı ordusunda savaşarak vatandaşların çoğundan ayrıldılar. Yaşlıları genellikle şehrin önde gelen makamları, sulh hakimleri ve askeri komutanlardı; ailelerinin izini sık sık şehrin tarihini şekillendirmeye yardımcı olan memur nesiller boyunca takip edebiliyorlardı. Devlet işleri üzerinde orantısız bir etkiye sahiplerdi. Nitekim birçok şehir devletinde, devletin yönünde öncü bir rol oynayan aristokrat bir konsey oluşturdular. Demokrasi olan bu şehir devletlerinde, iktidarı meclisleri aracılığıyla elinde tutan vatandaşların çoğunluğuydu.
Toplumun en altında büyük bir köle sınıfı vardı – modern bilim adamları, Atina gibi bazı şehir devletlerinde nüfusun neredeyse yarısını oluşturmuş olabileceklerini tahmin ediyorlar.
Bunlar, ödeyemedikleri borçlar nedeniyle savaşta esir alınan ya da köleliğe mahkum edilen insanlardı; veya suçlar için. Kölelerin çocukları da köle olduklarından, çoğu köle olarak doğmuştu. Hukukta onlar sahiplerinin mülkiyetindeydi. Zenginler için ev hizmetçisi veya çiftlik işçisi, işadamları için madenci ve sanayi işçisi olarak çalıştılar. Eğitimli köleler yetenekli zanaatkarlar veya belki de sekreterler olarak hareket edebilir.
Yunan şehirleri büyüklük ve zenginlik olarak büyüdükçe, toplumları daha karmaşık hale geldi. Zanaatkarlar, denizciler ve tüccarlardan oluşan yeni sınıflar, eski aristokrat, köylü ve köle sınıflarının yanında durmak için ortaya çıktı. Bu yeni gruplar, aristokratların doğal muhalifleri haline geldi ve siyasetteki etkileri, aristokratik iktidarı zayıflatmaya yardımcı oldu. En büyük ticari sektörlere sahip şehirlerin demokrasiye giden yolda en uzağa taşınması tesadüf değildir.
Çoğu şehir devletinin duvarları içinde yaşayan çok sayıda “uzaylı” da vardı. Bunlar, şehirde evleri olan, ancak başka bir yerde (veya ebeveynleri ve büyükanne ve büyükbabaları vardı), genellikle başka bir Yunan şehir devletinde doğmuş özgür erkekler ve kadınlardı. Genellikle tüccar ya da zanaatkârdılar. Vatandaşlar arasında kayıtlı değillerdi ve ayrıcalıklarına sahip değillerdi; kendilerinin veya ailelerinin aslen geldikleri şehrin vatandaşlığına sahip oldukları kabul edildi. Çoğu şehirde vatandaşlık, kalıtsal bir yerli aile grubu tarafından kıskançlıkla korunuyordu.
Aile
Modern öncesi toplumların çoğunda olduğu gibi, kırsalda istenmeyen çocuklar ölmeye maruz kalıyordu. Oğullar kızlara tercih edildi, bu yüzden bu kaderi yaşama eğiliminde olanlar kız bebeklerdi. Maruz kalma yasadışı değildi, ancak bebek 10 günden büyük olduğunda tamamen kanunla korunuyordu. Maruz kalan bebekler genellikle kurtarıldı ve köle olarak yetiştirildi.
Varlıklı ailelerdeki bebekler genellikle bir ev kölesi tarafından emzirilirdi. Daha büyük çocukların, tüm toplumlarda olduğu gibi oynayacakları oyuncakları vardı: oyuncak bebekler gibi çıngırak ve toplar popülerdi.
Daha varlıklı ailelerin erkek çocukları okula gitti ( aşağıdaki eğitim bölümüne bakın) ve bazı kızlar da eğitim gördü. Zavallı çocuklar iş başında bir zanaatta eğitilirdi. Bu genellikle okuma, yazma ve aritmetiğin temellerini almayı içerir.
Kadınlar, önce babalarının veya başka bir erkek akrabalarının, sonra da kocalarının otoritesi altında çok korunaklı bir hayat yaşadılar. Evlilikler ebeveynler tarafından ayarlandı.
Erkek, bir evlilikte (en azından hukukta) baskın ortaktı. Kadının rolü çocuklarını yemek yapmak, dokumak ve büyütmekti. Daha fakir ailelerde, bir kadın, özellikle bir çiftlikte çalışıyorsa (erkeklerin çoğunluğunun yaptığı) kocasına işinde de yardımcı olabilir; ya da kendisi bir piyasayı durdurabilir ya da başka tür işler yapabilir.
Boşanmak erkekler için kolaydı – eşlerini hiçbir gerekçe göstermeden boşayabilirlerdi – ve kadınlar için neredeyse imkansızdı.
Evler
Yoksulların çoğu, bizim bakımsız kırsal barakalarda ya da dar, pis sokaklarda bir araya gelmiş kalabalık kent gecekondularında yaşıyordu. Atina gibi büyük bir şehirde, yoksulların bir kısmı çok katlı apartman bloklarında yaşıyordu.
Bir avlunun etrafına odalar açılarak daha büyük evler inşa edildi. Bunların bazıları, hali vakti yerinde zanaatkârlar veya çiftçiler için oldukça mütevazıydı; bazıları büyük ve lükstü, birçok köle de dahil olmak üzere büyük bir ev için kalacak yerlere sahipti. Bu evler iki katlıydı ve banyo ve tuvaletlerle donatılmıştı. Kabul odalarının ve aile odalarının duvarları büyük, renkli sahnelerle boyanmıştır.
Giyim
Erkekler, üzerine büyük bir kumaşın örtülebileceği tunikler giyerlerdi. Kadınlar ayak bileklerine kadar uzun tunikler giyerlerdi ve onlar da üzerlerine büyük kumaş parçaları asabilirlerdi. Bu tunikler ve pelerinler çoğunlukla yünden yapılmıştır. Çocuk kıyafetleri kısa tuniklerden oluşuyordu. Ayağa deri sandalet giyilirdi.
Genç erkekler kısa kesilmiş saçlarla temiz traşlı olma eğilimindeydi. Yaşlı erkekler genellikle sakal takardı. Kadınlar saçlarını uzattılar, sonra kurdelelerle bir topuz veya at kuyruğuna bağladılar.
Hükümet ve politika
İngilizce “politika” kelimesi, şehir devleti için Yunanca “polis” kelimesinden gelir. Yunanlılar için şehir devleti, esasen, toplumsal kaygılarla ilgili konularda birlikte kararlar alan bir yurttaşlar topluluğuydu. Bu nedenle Yunanlılar hiçbir zaman bir şehrin adını – örneğin “Atina” – ama her zaman vatandaşlarına – “Atinalılar” adını verdiler.
Vatandaşlar, yerli ailelerde (nesiller boyu şehir devletinde yaşayanlar) doğan topluluğun özgür üyeleriydi. Şehir devletlerinin ilk günlerinden itibaren yetişkin erkek vatandaşlar, devlet için önemli konulara karar vermek için düzenli olarak halk meclisinde bir araya gelirlerdi. Bu, çoğu şehir devletinin bu tür birkaç binden fazla vatandaşa sahip olmayacağı gerçeğiyle mümkün olmuştur.
Mezopotamya şehir devletlerindeki siyasi gelişmelerin aksine, iki bin yıldan fazla bir süre önce, krallar Yunan şehir devletindeki güçlerinin çoğunu erken dönemlerde kaybetti ve çoğu durumda tamamen ortadan kayboldu. O zamandan beri bu şehir devletleri krallıktan çok cumhuriyetlerdi .
Tüm eyaletlerde, başlangıçta küçük bir aristokrat grubu kontrol pozisyonuna sahipti. Kamusal meseleleri derinlemesine tartışmak için sık sık bir araya gelen küçük bir erkekler konseyi oluşturdular – bu, birkaç bin vatandaştan oluşan büyük bir meclisin yapamayacağı bir şeydi.
Demokrasi
Bununla birlikte, birçok yurttaş meclisi gittikçe daha fazla güç kazandı ve MÖ beşinci yüzyılda pek çok devlet tam anlamıyla demokrasilerdi (“demokrasi” kelimesi Yunanca sıradan insanlar anlamına gelen “demos” sözcüğüne dayanmaktadır.)
Atina, bu demokrasilerin açık ara en büyüğü ve en ünlüsü idi ve Atina demokrasisinin nasıl çalıştığı hakkında çok şey biliyoruz. Vatandaşlar sadece tam bir mecliste bir araya gelmekle kalmadı, aynı zamanda üyelerinden bazılarını (kurayla) çok daha küçük bir konsey oluşturmaya seçtiler ve bu konsey, tam meclisin önüne koymadan önce kamusal meseleleri daha kapsamlı bir şekilde tartıştılar. Kamu görevlileri de kurayla seçiliyordu (seçilen askeri komutanlar hariç). Tüm vatandaşlar, kamu görevi veya yönetim kurulu üyeliği için seçilmekle yükümlüdür ve bir yıl boyunca görev yapacaktı. Bu şekilde, ofis yönetimi sürekli dönüyordu ve yurttaşların çoğunluğu bir miktar doğrudan hükümet deneyimi kazandı.
Yunanlılar tarafından vergilendirme pek gelişmemiş görünüyor. Olağanüstü durumlarda vergiler alınıyordu; aksi takdirde hükümet, satın alınan ve satılan mallar veya mülk üzerindeki vergilerle mali olarak destekleniyordu.
Aslında, Yunan hükümeti sonraki standartlara göre pahalı değildi. Bahsedilecek bürokrasi yoktu. Bazı şehirler, çeşitli görevler için (örneğin, ilkel polis kuvveti veya küçük bir kamu yazarları birliği) kamu kölelerini tuttu, ancak sayıları çok azdı. Kamu görevlileri ve askerler büyük ölçüde ücretsizdi ve şehirlerine gönüllü olarak hizmet ediyordu (Atina bir istisnaydı, vatandaşlara kamu görevlerini üstlendikleri için para ödüyordu; ama son derece zengin bir şehirdi). Dahası, zenginlerin yalnızca sulh hakimi veya general olarak hizmet etmeleri değil, savaş gemilerinin, tiyatroların ve diğer kamu varlıklarının bakımı için kendi ceplerinden fon sağlamaları da bekleniyordu.
Yasa
Yunan hukuku hakkında şaşırtıcı derecede az şey biliyoruz. Küçük parçalar dışında hiçbir kanun kodu günümüze ulaşmadı; Yeterince hayatta kaldı, ancak, bize Yunan şehir devletlerinin yasalarını taş tabletler üzerine yazdığını ve bunları halka açık yerlerde (muhtemelen Agora olarak bilinen açık alan) düzenlediğini söyleyin. Atinalı gibi ünlü hukuk verenlerin ile uğraşırken Yunan geçmişleri hemen aynı ting bize Solon .
Her polisin kendi kanun kodu vardı. Çoğu şeyde olduğu gibi, Atina’nın hukuk sistemi hakkında da çok şey biliyoruz. Burada, her biri farklı türden davalar deneyen birçok mahkeme vardı. Devlete karşı çok ciddi suçlar tüm vatandaşlar meclisinin önüne geldi. Küfür, vatana ihanet ve cinayet için idam cezası verildi – her suç için farklı olan ancak kafa kesme, zehirleme ve taşlama da dahil olmak üzere yöntem. Kasıtsız adam öldürme dahil diğer ciddi suçlar için sürgün yaygın bir cezaydı. Daha düşük suçlar için para cezaları veya mülklere el koyma kullanıldı.
Tüm mahkemelerde, davalar büyük yurttaş jürileri tarafından görüldü, kurayla seçildi ve bir sulh hakimi tarafından yönetildi. Herhangi bir yurttaş bir başkasına karşı suç duyurusunda bulunabilir. – ancak, jüri üyelerinin beşte birini ikna edemeyen herhangi bir suçlayıcı yanlış suçlamaların yapılmasını sınırlamak için ağır para cezasına çarptırıldı. Suçlayıcı davasını açtı ve sanık daha sonra kendini savundu. Jüri üyeleri, mahkemeden ayrılırken, her biri suçlu veya masum için bir kavanozun içine bir çakıl taşı atarak oylarını kullandılar.
On bir hakimden oluşan bir kurul, bir köleler topluluğunun yardımıyla, kanun ve düzeni sağlamaktan, suç işleyenleri tutuklamaktan ve hapishaneleri denetlemekten sorumluydu (esas olarak idam edilmeyi bekleyen mahkum mahkumlar için kullanılıyordu).
Yunan hukuku hakkında çok az şey bilmemize rağmen, Yunan hukukunun Roma hukuku üzerinde derin bir etkiye sahip olacağına hiç şüphe yok , özellikle de Romalıların en eski kanunlarının taş tabletler üzerine yazılması ve halka açık bir yerde kurulması gerçeğinde.
Uluslararası siyaset
Zaman geçtikçe, Yunanistan’ın çoğu şehir devleti aslında ortak düşmanlara karşı birbirleriyle ittifaklar kurmak için çok değer verilen bağımsızlıklarından bir ölçüde vazgeçtiler. Bunu genellikle gönüllü olarak yaptılar, ancak bazen baskı altında.
Bu ittifaklardan en ünlüsü, sırasıyla Atina ve Sparta liderliğindeki Delos Birliği ve Peloponez Birliği idi.
Delian Birliği, beşinci yüzyılın başlarında kurulan Pers tehdidine karşı bir savunma ittifakı olarak ortaya çıktı. Bununla birlikte, zaman geçtikçe Atina, diğer lig şehirlerini eşitlerden çok özne olarak ele alarak giderek daha baskın hale geldi. Bu davranış sonunda Lig’in çöküşüne yol açtı (Atina tarihinin bu döneminde daha fazlası için buraya tıklayın ).
Peloponnesos Birliği, MÖ 7. yüzyılda Delian’dan çok daha önce kuruldu ve çok daha uzun süre dayandı. Baş şehri Sparta, liderlik konumuna büyük ölçüde askeri yollarla ulaşmıştı; ancak Lig, diğer şehirlere Lig dışı düşmanlardan etkili koruma sunarak onların çıkarlarına hizmet etti. Ayrıca Sparta, Lig şehirlerinin Spartalı değerlerin lehine olma eğiliminde olan aristokratik rejimler altında olduğundan emin oldu ( Sparta ve Peloponez Birliği ve Yunanistan’daki daha sonraki lider rolü hakkında daha fazla bilgi için buraya tıklayın .
Savaş
Şehir devletleri , ordularında savaşmak için kendi vatandaşlarına güvendiler . Her vatandaşın kendi zırh ve silahlarına sahip olması ve belirli bir süre askeri eğitime tabi tutulması gerekiyordu. Yunan dünyasının, her biri yalnızca birkaç bin vatandaşı olan yüzlerce küçük şehir devletine bölünmüş olması, savaşların sık olmalarına rağmen ölçeğin sınırlı olduğu anlamına geliyordu. Kampanyaların süresi, vatandaşların çoğunun hasat zamanı için çiftliklerine dönme ihtiyacına göre belirlendi. Bu nedenle kampanyalar genellikle yazla sınırlıdır.
Büyük piyade oluşumları arasında, yakın çevrelerde çarpışan savaşlar yapıldı: bir set-parça savaşındaki kayıpların çoğu açıkça iki oluşumun önünde meydana gelecekti; taraflardan biri dönüp kaçarsa (seyrek bir durum değil), hepsi tehlikedeydi. Süvari, Yunan savaşında nispeten küçük bir rol oynadı.
Bir hoplit veya ağır silahlı piyade askeri bir mızrak, büyük bir kalkan ve miğferle silahlandırılmıştı. Kılıçlar da taşınabilir, ancak ikincil bir silah olarak. Daha iyi durumdaki hoplitler, ek olarak bronz göğüs plakası ve greaves’e sahip olacaktı. Bunlar ön saflarda savaşma eğilimindeydi, en onurlu yer.
Yunan savaşının ölçeği, MÖ 6. yüzyılda şehir sakinlerinin ittifaklar kurmasıyla bir miktar arttı. Bunlardan en ünlüsü, Sparta önderliğindeki Peloponnesos Birliği idi. Pers Savaşları sırasında, Atina’nın liderliğinde Delos Birliği ortaya çıktı. Bu ve diğer ligler (Achaean, Aetolian) 5. ve 4. yüzyıllarda Yunan savaşının ölçeğini daha da artırdı. Büyük ordular toplandı, kuvvetler evlerinden daha uzağa konuşlandırıldı ve seferler uzadı. Büyük kadırga filolarını koruyan birkaç şehir uydusu ile deniz savaşı daha önemli hale geldi (bu kadırgaların kürekçileri genellikle kendi zırhlarını ödeyemeyen vatandaşların en fakiriydi). Ablukalar ve kuşatmalar yaygınlaştı.
Gelen Helenistik zamanlarda Yunan tarzı savaş ölçeği hala çok daha büyük olacaktı.
Din
Yunanlılar, tanrıların başı Zeus’un başkanlık ettiği bir tanrı ve tanrıçalar panteonuna tapıyorlardı. Diğer tanrılar arasında Zeus’un karısı Hera; Bilgelik ve öğrenme tanrıçası Athena; Apollo, müzik ve kültür tanrısı; Afrodit, aşk tanrıçası; Dionysos, şarap tanrısı; Hades, yeraltı tanrısı; ve av tanrıçası Diana.
Yunan dini etik davranışa çok az vurgu yaptı – tanrılarla ilgili hikayeler onları genellikle yalan söylüyor, aldatıyor, sadakatsiz, sarhoş oluyor vb. Olarak tasvir ediyordu. Pek çok geleneksel dinde olduğu gibi, bir Yunan tanrısı veya tanrıçası, bir bağlılık odağından ziyade potansiyel bir yardım kaynağı olarak görülüyordu.
Her şehir devletinin kendi festivalleri vardı, ancak bazı festivaller tüm Yunanlılar için ortaktı. Bunların en ünlüsü, her dört yılda bir (geleneksel olarak MÖ 776’da başlayan) Zeus onuruna düzenlenen Olimpiyat oyunlarıydı. Modern Olimpiyatlardan çok daha az etkinlik vardı ve atletizmde olduğu kadar müzik ve şiirde de yarışmalar vardı. Olimpik bir etkinliğin galibi, bir zeytin çelengi ile ödüllendirildi ve memleketinde büyük bir onur kazandı.
Yunanlılar, bir trans halinde tanrılardan mesajlar veren belirli türbelerdeki rahipler veya rahibeler olan kahinlere sık sık danıştılar. İnsanlar belirli konularda tavsiye ve rehberlik için oracle’lara giderdi. Bunlardan en ünlüsü, Delphi’deki Apollon tapınağındaki kahin idi. Tavsiyeler, özel şahısların yanı sıra politikacılar ve askeri komutanlar tarafından aranıyordu.
Yunan dini, bir kişinin maneviyatını meşgul edecek bir şey değildi ve bu boşluğu doldurmak için çeşitli kültler büyüdü. Eleus Gizemleri ve Orpheus kültü, ibadete duygusal bir unsur enjekte etti. Biri bunlara inisiyasyon yoluyla katıldı ve inançları gizliydi. Dolayısıyla onlar hakkında çok az şey biliyoruz. Bununla birlikte, ölümden sonraki yaşamın önemini vurguladılar – yeni başlayanlara ölümsüzlük sözü verildi – ve etik davranış standartlarına duyulan ihtiyaç vurgulandı.
Yunan tanrıları, tanrıçaları ve yarı ilahi kahramanlar hakkında bize çok sayıda efsane geldi. Dünyanın kökeni ve doğası hakkında da söyleyecek çok şeyleri var. Bu mitlerin çoğu birbiriyle çelişiyor, bu Yunanlıların hiçbir sorun bulmadığı bir şey.
Eğitim
Yunan şehirlerinin çoğunda devlet tarafından finanse edilen okullar yoktu – Sparta istisnaydı. Eğitim bu nedenle özel bir meseleydi.
Zengin aileler, her yerde ona eşlik edecek bir kölenin bakımına bir çocuğu koyardı. Oğlan (ve ona eşlik eden köle), sorumluluğunda birkaç öğrenciye sahip olan özel bir öğretmen tarafından yönetilen küçük bir okula gidecekti. Burada çocuk okumayı, yazmayı ve aritmetik yapmayı öğrenirdi. Daha sonra şarkı söylemeyi ve müzik çalmayı öğrendiler (Yunanlılar için şiir dahil).
12 yaşından sonra erkek çocuk beden eğitimine odaklandı. Disk atma ve cirit atma, koşma ve güreş gibi sporlarda eğitim aldılar.
Bazı zengin ailelerin kızları da eğitilecek. Okuma, yazma ve müzik çalmaları öğretilecek; ayrıca beden eğitimi de verildi.
Okuldan sonra, büyük çocuklar askeri eğitim aldı. Aile onlar için zırh ve silah satın aldı ve gençler askeri kamplarda etkili bir şekilde savaşmayı öğrendi. Bu çağdan itibaren gerekirse devlet ordusunda görev yapmaları bekleniyordu.
Varlıklı ailelerin çocukları için topluluk önünde konuşma eğitimi, eğitimlerini tamamlayacaktır. Atina’da, tarihte kaydedilen ilk yüksek öğretim kurumlarından bazıları kuruldu: Platon Akademisi ve Aristoteles’in Lycaeum. Burada mantık, edebiyat ve felsefeyi içeren dersler veriliyordu.
Bu arada, varlıklı ailelerin kızları haneyi idare etme konusunda eğitildi. Bu, hesap tutmanın yanı sıra dokuma gibi daha ev içi görevleri de içerecekti. Aslında, genç bir kadının gerçekte ne kadar eğitimli olduğu tamamen ailesine ve tabii ki kendi motivasyonuna bağlı olurdu.
Kültür
Edebiyat
Yunanlılar, en büyük şairleri Homeros’u ürettikleri Miken’in düşüşünden sonra (MÖ 1200-750) Karanlık Çağlarından çıkarken bile. Çoğu modern bilim insanı, Homer’in iki epik şiiri olan İlyada ve Odysseia’nın MÖ 750 civarında yazıldığını düşünüyor. Muhtemelen yüz yıl sonra yazılmadan önce neredeyse kesin olarak ilk kez sözlü olarak yazılmıştır. Bu şiirler o zamandan beri batılı bilim adamları tarafından incelenmiştir.
Daha sonraki şairler arasında, “İşleri ve Günleri” sıradan bir çiftçinin zorlu yaşamını anlatan Hesiod (MÖ 7. yüzyıl); Aşk şiirinde yoğun kişisel duyguları keşfetmek için dilin güzelliğini kullanan Sappho (MÖ 6. yüzyıl); ve ünlü sporcuları veya tanrıları öven ve ölülerin yasını tutan lirik şiirlerde duygularını ifade eden Pindar (MÖ 6. yüzyıl sonu – MÖ 5. yüzyıl başı).
Drama sanatına ilk öncülük edenler Yunanlardı. Bunun kökeni, kutsal ayinlerin dansları ve şarkılarına dayanıyordu ve her zaman dini bayramlarla ilişkilendirildi. Dansçıların yerini koro söyleyen sözler ya da şarkı söyleyen şarkılar aldı ve başlangıçta sadece bir solo aktör diğerlerinden farklıydı. Oyuncular, çeşitli standart ruh hallerini veya karakterleri tasvir etmek için farklı maskeler taktılar.
Yunan draması hem trajedi hem de komedi içeriyordu. 5. yüzyılda Atina’da olgunluğa ulaştı. Aeschylus (MÖ 525-456) koronun önemini azalttı ve bireysel aktörlerin ve diyaloğun rolünü artırdı. Sophocles (MÖ 496-406) bu yenilikleri daha da ileri götürürken, Euripides (MÖ 484-406) derin insan duygularını tasvir etmek için diyalogu kullandı.
Yunanlılar aynı zamanda tarihin yazılmasına yalnızca olayların kayıt altına alınması olarak değil, aynı zamanda anlatılarında doğruluk, nesnellik ve anlam arayışında da öncülük ettiler. Herodot (MÖ 485-425) “tarihin babası” (Batı’da) olarak bilinir ve tutarlı bir tarihsel anlatı geliştiren ilk kişidir (onun durumunda Pers Savaşları); ancak bugün uygun tarih dediğimiz şeyi ilk yazan kişi, onun halefi Thukydides’ti (MÖ. 460-396).
Sanat ve Mimarlık
Yunan mimarisi, zarafeti ve sadeliği ile bilinir. Yunanlıların inşa ettiği en güzel yapılar tapınaklardı; ve bunların en ünlüsü Atina’daki Parthenon’dur.
Her tapınağın merkezi “cella” olarak bilinen mekandı. Tanrı ise heykel burada yer alıyordu. Cella’nın önünde sundurma vardı ve hem sundurma hem de cellanın etrafı sütunlardan oluşan bir sütun dizisiyle çevriliydi. Her bir sütun, oyulmuş bir taş blok olan “sütun başlıkları” ile kaplıydı. Bunların üzerinde, sırayla çatıyı dinlendiren bir oyulmuş taş şerit olan “saçaklama” duruyordu. Bu unsurlar, basit ama zarif bir bina oluşturmak için bir araya geldi.
Heykel ve Resim
Yunan heykeli – genellikle taş ve bronzdan; bazen altın ve fildişi – eski Orta Doğu’daki gibi sağlam ve resmiydi. Klasik dönemde heykeller gerçekçilik için çabaladı ve eserleri daha zarif ve zarif hale geldi. Estetik güzelliğe ulaşmak için matematiksel oranlar uyguladılar. Zaman geçtikçe ve becerileri daha da geliştikçe, hareketi ve duyguyu temsil etmeye çalıştılar. En iyi işlerinde, nadiren eşleştirilen bir taşta akışkanlık elde ettiler.
Antik çağda heykeller canlı, gerçeğe yakın renklerle boyanırdı. Neredeyse bundan hiçbir iz kalmadı. Bize inen tek tablo, imgelerin zorunlu olarak basit ve ekonomik olduğu vazolar üzerindedir. Diğer resimleri de edebi kaynaklardan biliyoruz, örneğin saray duvarlarında; ve bazı ressamlar büyük ün kazandı. Ancak, onların hiçbir işi bize kalmadı.
Felsefe
Yunan filozoflarının en erken okul İyon gelenek (7-5 yy) ismiydi. İyonya, bugün Türkiye’nin batısındaki yerdeydi ve eski Ortadoğu’nun çalışmaları üzerindeki etkisini görmek cazip geliyor. Bunların çoğu, evrenin kökenleri ve yapısı hakkında yarı-dini spekülasyonları içeriyordu: ancak bu onları, tüm maddenin sudan geldiği (Mezopotamya inançlarını anımsatan) gibi yarı bilimsel önermelere götürdü.
Pisagorlular, erken dönem Yunan düşünürlerinin bir başka grubuydu (MÖ 6.-5. yüzyıl). Felsefi okul ile dini kardeşliğin ilginç bir kombinasyonunu oluşturdular. Her şeyin sayılarla açıklanabileceğine inanıyorlardı. Sonuç olarak, çok sayıda matematiksel spekülasyon yaptılar (aşağıya bakınız, Bilim bölümü). Ancak, ruhun göçü gibi dini fikirlere inanıyorlardı. Basit, münzevi hayatlar yaşadılar.
5. yüzyıla gelindiğinde, Parmenedes (yaklaşık MÖ 504-456) gibi Yunan düşünürleri gerçeğe ulaşmanın en iyi yolunun aklın olduğu fikrini savunuyorlardı.
Sofistler – “bilgelik öğretmenleri” – Pers Savaşlarından sonra 5. yüzyılda öne çıkan gezgin öğretmenlerdi. Evrensel gerçekler üzerine spekülasyon yapmaktansa, insanı ve dünyevi sorunları incelemeyi tercih ettiler. Hatta bazıları, gerçeklerin yalnızca belirli bir bağlama yerleştirildiğinde ve belirli bir bakış açısından görüldüğünde anlamlı olduğunu iddia etti. Ahlak ve adaletin doğaüstü ve evrensel standartları fikrini reddettiler. Bazıları gerçekte hiçbir şeyin var olmadığını, maddi dünyanın sadece bir illüzyon olduğunu ileri sürdü. Bazıları, evrendeki tüm anlamın kullandığımız kelimelerde olduğunu öğretti. Bu nedenle dil, bir şeylere anlam vermek için bir araçtır. Zamanı gelince, sofistler yanıltıcı akıl yürütmeyle ilişkilendirilmeye başladılar, sözcükleri kişinin ne anlama gelmesini isterse onu kastetmek için kullandılar.
Yunan felsefesi Atina, Sokrates, Platon ve Aristoteles’te yaşayan ve çalışan üç düşünürün kariyerlerinde doruk noktasına ulaştı.
Sokrates (MÖ 469-399), nüfuz edici sorular sorarak çağdaşlarının düşüncelerine meydan okudu. Bu şekilde, hepimizin düşüncemize getirdiği önyargıları ortadan kaldırmayı amaçladı. Dersler yerine sorulara ve tartışmalara dayanan “Sokratik yöntemi” geliştirdi ve öğretim aldı. Aklın ve net düşüncenin insanları gerçeğe ve mutluluğa götürebileceğine inanıyordu. MÖ 399’da “gençlerin zihnini bozduğu” ve tanrılara saygı göstermediği için Atina’da yargılandı. Zehirlenerek idam edildi.
Platon (MÖ 427-347) Sokrates’in bir öğrencisiydi; Sokrates’in öğretisini onun aracılığıyla biliyoruz. Platon, maddi dünyanın gerçek olmadığına, gerçek veya idealin kusurlu bir imgesi olduğuna inanıyordu. Batı’da bilinen ilk yüksek öğretim enstitüsü olan “Akademi” yi kurdu.
Aristo (MÖ 384-322) Platon’un öğrencisiydi. Tarihe Büyük İskender olarak tanınacak olan gelecekteki Makedon kralına öğretmen olarak biraz zaman harcadı. Bundan sonra Atina’da Lyceum’u kurdu. Aristoteles, arkasında geniş bir çalışma grubu bıraktı. Net düşünmeye yardımcı olmak için, resmi bir mantık kuralları sistemi geliştirdi. Bunlar gelecekteki Batı düşüncesinde son derece etkili oldu. Fikirlerin maddeden ayırt edilemeyeceğine, çünkü yalnızca maddi nesnelerle var olabileceğine inanıyordu. Tanrı’nın her şeyin “ilk sebebi” olduğuna ve iyi yaşamın ölçülü olarak elde edilebileceğine inanıyordu.
Yunan düşüncesi , özellikle öne çıkan Stoacılar ve Epikuryalılar ile Helenistik zamanlarda gelişmeye devam edecekti .
Matematik ve Bilim
Yunanlılar için bilim, felsefeden ayırt edilemezdi (aslında bilim, 18. yüzyıla kadar Batı’da “doğa felsefesi” olarak adlandırılıyordu).
Thales of Milet genellikle ilk önde gelen Yunan matematikçi olarak kabul edilir ve bugün hala kullanılan gözlem, deney ve çıkarım metodolojilerini geliştirmesi ile tanınır. Thales’in genç çağdaşları Pisagor ve okulu, bir bilgi dalı olarak geometriyi geliştirdi. Pisagor teoremini, bir üçgenin herhangi üç açısının toplamının iki dik açıya eşit olduğunu ortaya çıkardılar.
Yunan filozoflarının temel endişelerinden biri evrenin doğasıydı ve bu konudaki düşüncelerinin teolojik boyutları vardı – Örneğin Herakleitos (MÖ 533-475), evrenin Logos veya ilahi irade ve Xenophanes’in ( MÖ 540-485) bunun yüce bir varlık olduğunu öğretti ve bir tanrı panteonu fikrine saldırdı – ve bazıları bugün bilimsel çizgiler olarak kabul edeceğimiz şeyden daha iyiydi.
Empedokles (M.Ö. 495-430) tüm maddenin yok edilemez ve ebedi olduğunu öne sürdü. Maddenin yalnızca dört temel biçimde – toprak, hava, ateş ve su – var olduğu fikrini ilk ortaya atan oydu. Farklı dengeler, farklı malzeme türlerine yol açar. Democritus (c. 460-362) bu fikri geliştirdi ve modern fiziği, tüm maddenin atom adı verilen çok küçük ve bölünmez birimlerden oluştuğunu öne sürerek öngördü.
Anaximander (MÖ 611-547), organik evrim teorisini öne sürdü, en eski hayvanların balık olduğu, daha sonra farklı ortamlara adapte edilerek kara hayvanları ve insanlar haline geldi.
Tıpta Yunanlılar, anatomi konusundaki fikirlerini geliştirmek için hayvanları parçalara ayırdı. Optik siniri konumlandırdılar ve beyni düşünce odağı olarak kabul ettiler. Kanın kalbe ve kalpten aktığını keşfettiler. Hipokrat (M.Ö.460-377) hastalıkların doğaüstü nedenlerden çok doğal nedenlere sahip olduğunu ve bu nedenle doğal yollarla tedavi edilebileceğini savundu. Sağlıklı bir yaşam için dinlenmeyi, uygun beslenmeyi ve egzersizi savundu; birçok ilacın kullanıldığını biliyordu ve cerrahi uygulamaların geliştirilmesine yardımcı oldu. Batı tıbbı tarihinin en önemli isimlerinden biri olarak kabul edilir.
Astronomide, gezegenlerin görünürdeki hareketini açıklayan ilk üç boyutlu modeller MÖ 4. yüzyılda geliştirilmiştir.
Aristoteles, maddi dünyanın bilginin önemli bir kökü olduğunu gözlemleme ısrarı ile bilimsel yöntemi geliştirdi. Mantık kuralları ile birlikte (yukarıdaki Felsefe bölümüne bakınız) bu, Batı’daki bilimsel yöntemin bazı önemli temellerini attı. Botaniğe ve zoolojiye büyük katkı sağlamak üzere birçok bitki ve hayvanı sınıflandırarak bu yöntemi kendisi uygulamaya koymuştur. Diğer dördüne beşinci bir element, eter ekleyerek Empedokles’in madde hakkındaki fikirlerini geliştirdi.
Yunan matematiği ve bilimi, Helenistik zamanlarda ilerleme kaydetmeye devam etti .
Antik Yunan Mirası
Antik Yunan uygarlığı, sonraki dünya tarihi üzerinde son derece etkili olmuştur. Eski Yunanlıların dili, siyaseti, eğitim sistemleri, felsefesi, bilimi ve sanatları, Batı medeniyetinin temellerinin atılmasında çok önemliydi . Roma İmparatorluğu aracılığıyla , çoğu Yunan kültürü Batı Avrupa’ya geldi. Bizans İmparatorluğu, Klasik Yunan kültürünü , Latin aracılığı olmaksızın Helenistik dünyadan miras aldı ve ortaçağ Bizans döneminde klasik Yunan öğreniminin korunmasıgelenek ayrıca Slavlar ve daha sonra Altın Çağ’ın İslam medeniyeti üzerinde güçlü bir etki yarattı. Bu kanallar aracılığıyla, yenilenmiş bir güçle Batı Avrupa’ya tekrar geldi ve İtalyan Rönesansını canlandırmada büyük ölçüde etkili oldu .
Antik Yunanistan’ın sanatı ve mimarisi, eski çağlardan günümüze kadar sonraki kültürler üzerinde muazzam bir etkiye sahip olmuştur. Özellikle heykel ve mimaride durum böyledir. Roma sanatı büyük ölçüde Yunancanın devamı niteliğindeydi – aslında çoğu durumda Yunan sanatçılar tarafından idam edildi. Doğuda, Büyük İskender’in fetihleri, Yunan ve Asya stillerinin karıştığı melez Hellenistik medeniyetin yükselmesine yol açtı. Ortaçağ döneminin kendine özgü Pers sanatı, Yunan sanatının esnekliğini ve Mezopotamya’nın sağlamlığını birleştirdi. Kuzey Hindistan’ın Ghandara tarzı, oldukça farklı iki medeniyetin, eski Hindistan ve Yunanistan’ın sanatsal mirasını benzer şekilde somutlaştırdı ve Kuzey Hindistan, Orta Asya ve Doğu Asya’daki Budist sanatı üzerinde büyük bir etkiye sahipti.
Batı’da, İtalyan Rönesansını (yaklaşık 1400’den sonra) takiben, Yunan (ve onun soyundan gelen Roma) sanatının ve mimarisinin teknik parlaklığı, sanatçıları ilham almak için bu eski modellere bakmaya teşvik etti. O zamandan 19. yüzyıla kadar, Yunanistan ve Roma’dan gelen klasik gelenek, Batı medeniyetinin baskın koluydu.
Antik Yunan matematiği, geometrinin temel kuralları, biçimsel matematiksel kanıt fikri ve sayı teorisi ve uygulamalı matematikteki keşifler de dahil olmak üzere birçok önemli gelişmeye katkıda bulundu. Yunan matematiğinin Mezopotamya’ya çok şey borçlu olduğu artık giderek daha fazla kabul edilmektedir; ancak Yunanlılar kendi başlarına pek çok ilerleme kaydetti. Yunan matematikçilerin keşifleri, modern matematiğin temelidir.
Yunan bilimi, dünya görüşüyle İslami ve ortaçağ Avrupa düşüncesini sağlamıştır. Yunanlılar, doğa ve evren hakkında çok sayıda rasyonel olarak tartışılan önermeler ortaya attılar; bu önermeler, dramatik bir şekilde yanlış olsa bile, modern Batılı düşünürlerin test edebildiği, çoğu kez yıktığı ve bazı durumlarda doğruladığı hipotezler sağladı.
Tavsiye Yazı : Fenike Uygarlığı Hakkında Bilgiler