Bağımlılık o kadar karmaşık bir konudur ki, ona neyin sebep olduğu ve onu neyin tanımladığı sorusu, bilim ve tıptaki bir asırlık tartışma ve ilerlemeden sonra bile bir şekilde kararsız kalmaktadır. Bağımlılığın ardındaki psikoloji pek çok temeli kapsar: ister bir hastalık, ister kişisel bir başarısızlık; yaşam tarzının ve çocukluğun etkisi; aile öyküsü ve sosyoekonomik demografi; ve açıklanamayan veya ölçülemeyen düzinelerce başka faktör.
Bağımlılığın arkasında ne var?
Bağımlılık psikolojisine dalmak, bağımlılığın temellerinin ne olduğunu anlamayı gerektirir. Psychology Today bunu oldukça basitleştirir: Bir kişi, günlük yaşamın (iş, hobiler, aile zamanı, mali durum, vb.) ve sağlık ve esenliğin zararına bile olsa zevkli olan ancak yapmaktan vazgeçemediği bir faaliyette bulunduğunda. Sonuç olarak acı çekerseniz, bu davranış bir bağımlılık olarak kabul edilir. Arkadaşlarını ve ailesini yabancılaştıracak ve işini kaybedecek kadar içki içen ve tüm bunlara rağmen içmeye devam eden bir kişi muhtemelen alkol bağımlısıdır. Benzer şekilde, kontrol edilemeyen bir kumar oynama ihtiyacı olan, hatta oynamak için hayat birikimine dalan ve kumardan başka bir şey yapmak istemeyen bir kişi, muhtemelen kumar riskine (ve kontrol yanılsamasına) bağımlıdır.
Bağımlılık yapan davranışın temelinde, bir tür duygusal stres vardır; bu, kişinin bilinçaltına o kadar derinden gömülü olan bir sorundur ki, onu ele almak çok ezici veya anlaşılmaz bir meydan okumadır. Stresi hafifletmek, uzaklaştırmak için zevk aşırı bulunur; sarhoş bir gecenin eğlencesi veya pahalı bir bahis oynamanın heyecanı. Davranışı durdurmak, düşünceleri duygusal stresin kaynağı ne olursa olsun ona geri döndürmekle tehdit eder; Bağımlılık yapan davranışların varlığı, bu sorun için sağlıklı bir başa çıkma mekanizmasının olmadığını gösterir. Mevcut mekanizmalar, madde kötüye kullanımı veya sorunlu davranış gibi dikkat dağıtıcı ve sağlıksız olanlardır. Psychology Today’in dediği gibi, “önemli olan bağımlılığın odak noktası değildir”; önemli olan, o duygusal stres kendini hissettirdiğinde bir şeyler yapma ihtiyacıdır. Bazı insanlar, duygusal stresleri bu bağımlılık yapan davranışlarda biri olarak kendini göstermediği için, soğuk hindi içmeyi veya zorlayıcı davranışlarını durdurabilir; Ancak diğerleri için, uyuşturucu veya alkol sorunları, farkında bile olmadıkları bir sorunun işaretidir ve bu, uzun süreli terapi ve danışmanlık gerektirir.
Asosyal öğrenme
Bu noktaya kadar, Psikoloji Bilimi Derneği, uyuşturucu kullanan kişilerin yalnızca yüzde 20 ila yüzde 30’unun aslında bir bağımlılık geliştirdiğini yazıyor. Avrupa Nörobilim Dergisi’nde “zorlayıcı uyuşturucu arama alışkanlıklarının altında yatan sinirsel ve psikolojik mekanizmalar” üzerine yayınlanan bir çalışmayı gözden geçiren dernek, uyuşturucu isteğinin hedefe yönelik bir davranış olarak başladığını açıkladı: Bir kişi uyuşturucu bulur ve alır (eylem), ve yükselir (eylemenin sonucu). Bu bir çağrışımsal öğrenme biçimidir – yeni bir uyarana dayalı olarak bir şeyler yapmayı öğrenmenin basit süreci. Ivan Pavlov’un köpeğini çağırmak için zili çalmak ve ardından köpeği yiyecekle ödüllendirmekle ilgili ünlü deneyi, çağrışımsal öğrenmenin klasik bir örneğidir. Beynin, dopamin adı verilen bir nörotransmitterin kullanımı yoluyla yaptığı ilişkisel öğrenmeyi düzenleyen belirli bir alanı vardır.
Dopamin, bir kişi zevkli ve ödüllendirici bir şey yaptığında beyin tarafından doğal olarak üretilir. Evrimsel olarak, bu bir hayatta kalma tekniğidir; yemek ve içmek iyi hissettirir ama aynı zamanda kişinin yaşamının, ailesinin ve genel olarak türün devamını sağlar. Dopamin üretiminin etkilerinden biri, deneyimin bir anısını yaratması ve bu da bizi deneyimi tekrar aramaya zorluyor. En sevdiğimiz yemekle birlikte sunulduğunda, o yiyeceğe (olumlu ve yeniden doğrulayıcı olan) geçmişte maruz kaldığımızı hatırlıyoruz, bu yüzden döngüye devam ediyoruz.
Duygusal stres
Bağımlılığın ardındaki psikolojiden bahsederken, “duygusal stresin” tam bağlamını anlamak çok önemli hale gelir. Duygusal stres birçok şekilde olabilir ve birçok nedeni olabilir. Örneğin evde, aile içi şiddetin (fiziksel, cinsel, sözlü veya duygusal) savunmasız ve çaresiz aile üyeleri ve tanıklar, özellikle çocuklar ve kadınlar üzerinde kalıcı bir etkisi olabilir. Amerikan Psikiyatri Birliği, partner istismarının mağdurlarda ve aynı zamanda istismarın gerçekleştiğini görenlerde bir takım zihinsel sağlık koşullarına neden olabileceğini açıklıyor. Bu koşullar şunları içerir:
- Depresyon
- Endişe
- Panik ataklar
- Travmatik stres bozukluğu sonrası
- İntihar düşünceleri
Duygusal stres, Amerikan Psikoloji Derneği’nin dediğine göre, bir kişi yaşamı veya refahı için derinden korktuğunda meydana gelen duygusal bir tepki olduğunu söylediği travma kategorisine girer. Eşi tarafından saldırıya uğrayan bir kadın ve olaya tanık olan bir çocuk, beyinleri deneyimi tam olarak işleyemeyecek kadar korkabilir; bu, beynin işleyişini ve kimyasını temelden değiştiren bir süreçtir (bir askerin beynine bir savaştan sonra olandan farklı değil). travmatik olay). Bu şoktan kaynaklanan serpinti, yukarıda listelenen koşullardan biri olarak ortaya çıkabilir. Tedavi edilmediğinde, duygusal stres büyür ve iltihaplanır ve yalnızca sağlıksız davranışlar (madde kötüye kullanımı veya zorlayıcı alışveriş, kumar, vb.) iç fırtınayı sakinleştirebilir.
Duygusal Düzenleme Nedir?
Duygusal düzenleme, bir kişinin belirli bir durumda kendi duygu ve davranışlarını yönetme yeteneğini tanımlayan bir terimdir. Bu aynı zamanda uygun olmayan dürtülerin geciktirilmesini ve kalp atışı veya uçuş veya dövüş tepkisi gibi fizyolojik reaksiyonların yönetimini de içerir. İdeal bir ortamda çocuk bunu bakıcılarından öğrenir ve ihtiyacı olduğunda yardıma güvenebileceğini bilir.
Öfke, ihmal veya tutarsız ebeveynlik olduğunda, çocuğun güveneceği kimse yoktur. Dış dünya cezalandırıcı, tehlikeli bir yer haline gelir ve kendine güvenmeyi öğrenir. Sevilmeme, istenmeme veya ilgilenilmeme duyguları gizlenir ve bağlantı eksikliği anksiyete, depresyon veya uykusuzluk ve mide ağrıları gibi fiziksel semptomlara yol açar. Çocuk suçlanır ve geçersiz kılınan duygularının kendi hatası olduğuna inanır.
Çocuk, hislerini içinde saklar, gideceklerini umar, ama asla gitmezler. Uyuşturucu ve alkol bu işi kısa bir süre için yapar, ancak bunlar hızlı bir çözümdür. Rahatlama kısa sürer ve başka bir düzeltme ihtiyacı hızla gelir. Yavaş yavaş bir tolerans oluşur ve bir öfori durumunu geri getirmek için daha büyük dozlara duyulan ihtiyaç da öyle.
Bağımlılık psikolojisi, kolay cevapları olmayan karmaşık bir bilmecedir. Durum bir zayıflık mı yoksa bir hastalık mı? Çocukluk ve çevrenin rolü ne kadar büyük? Aile öyküsü ve genetiğin etkisi nedir? Neden bir kişi, sağlıklarını mahvettiğini, ilişkilerini mahvettiğini veya banka hesaplarını boşalttığını bilse bile devam ederken, zevkli bir tepkiye neden olan bir şeyi yapmayı bırakabilir? Kökler fiziksel mi yoksa duygusal mı?