Geçtiğimiz Pazar günü, girdiği bir başka zirve yarışının eşik noktalarından birine tanık oldu Manchester United’ın. Gürültücü komşular bir gün önce Blackburn’ü zorlanmadan geçmişti. Kırmızı şeytanları bekleyen Norwich deplasmanı şüphesiz daha kırıcıydı. 90. dakikaya 1-1 beraberlikle girildi. Lig dışındaki tüm er meydanlarını birer birer terk etmiş United, bir başarısızlıkla daha karşılaşacak gibi gözüküyordu. Uzatma dakikaları eriyedursun, süzülen bir top arka direkte 11 numaranın ayakkabısıyla buluştu. 2 Mart 1991’den beri her zor durumda, Sir Alex Ferguson’ın görmeyi umduğu o buluşma. Yeni nesil yıldızlardan hangisinin tercih etmeyi akıl edip, gol vuruşuna dönüştürebileceği sorusuna cevap veremediğim bir sol dış vuruşla bitti buluşma. Ryan Giggs, 900. maçına da imzayı atıyordu. Tıpkı Bobby Charlton’ın rekorunu kırdığı 759. maçına Şampiyonlar Ligi’ni kazandıran penaltıyla attığı gibi.
2 Mart 1991’den de geriye gidelim. Bir zamanlar çıkış gününü dört gözle beklediğimiz f Dergi’de yayınlanan Ali Ece yazısını hatırlıyorum.1 Orada bahsedilen Ferguson-Pallister diyaloglarından muhtemelen birkaç ay sonra, United’ın en son keşfi o günlerdeki takımı Salford Boys ile Granada Schools Cup finalinde boy gösteriyor. 6 numaralı formasıyla ve Ryan Wilson olarak… Yaptığı top kaybı Blackburn adına bir golle noktalanıyor ve 1-0 geriye düşüyorlar. Sonucu hiçbiriniz merak etmiyorsunuz, eminim.2