Orta Asya toplumlarında “ölüleri ağaçlara asan” ve sonrasında kemikleri toplamak üzere geri gelen göçebelerden bahsetmişti J. P. Roux. Bir süre sonra ağaçlar, kendilerine emanet edilen kişilerin “kabristanı” olarak anılır. Mezarlara ağaç dikme geleneğinin kökenleri budur.
Kayalar kesin biçimde çürümezliği ve kalıcılığı sembolize ediyordu ilkel dünyada. Bu ise tüm modern tek tanrıcı dinlere uzanan bir gücün, açıkçası “RUH” fikrinin ilkel dünyadaki mecazıdır. Tensel olanın geçip gittiği ama ruhun varlığını sonsuza dek sürdüreceği yönündeki inancın izlerini çok eski dönemlere dek sürebiliriz.