Bir zamanlar, karanlık gökyüzünde parlayan minik bir yıldız vardı. Bu yıldız, adını hiç kimse bilmiyordu, ama her gece Ay’a eşlik ederdi. Ay, yıldızın en iyi arkadaşıydı ve onu çok seviyordu.
Bir gece, yıldız Ay’a, “Neden her gece parlıyorsun?” diye sordu. Ay gülümseyerek, “Çünkü dünyadaki çocukların rüyalarına ışık tutmam gerekiyor,” dedi. Yıldız bu cevaptan çok etkilendi ve o da çocuklara yardım etmek istedi.
Ertesi gece, yıldız daha parlak yanmaya başladı. Onun ışığı, dünyanın en uzak köşelerine bile ulaştı. Küçük çocuklar yıldızın ışığını görünce mutlu oldu ve huzurla uykuya daldı.
Bu olaydan sonra, yıldız her gece daha da parlak yanmaya karar verdi. Ay, yıldızın bu kararından dolayı çok mutlu oldu ve ona, “Sen artık gökyüzünün en parlak yıldızısın,” dedi.
Böylece, her gece yıldız ve Ay birlikte parlayarak, dünyadaki tüm çocukların güzel rüyalar görmesine yardımcı oldu.
Ay ve yıldız, her gece birlikte parladıkça, dünyadaki çocuklar onları görmeye başladı. Bir küçük çocuk, her gece penceresinden Ay ve yıldızı izlerdi. Onların parıltısı ona çok huzur veriyordu. Bir gece, çocuk penceresinden dışarı bakarken, “Keşke Ay ve yıldızla konuşabilsem,” diye düşündü.
O gece, bir mucize oldu. Ay ve yıldız, çocuğun dileğini duydu ve ona seslendi. Çocuk çok şaşırdı ama aynı zamanda çok mutlu oldu. Ay, “Merhaba küçük dostum, seninle konuşabilmek için buradayız,” dedi.
Çocuk, “Siz neden her gece gökyüzünde parlıyorsunuz?” diye sordu. Yıldız gülümseyerek, “Biz, senin ve dünyadaki diğer tüm çocukların güzel rüyalar görmesi için parlıyoruz,” dedi. Çocuk, bu cevaptan çok mutlu oldu ve “Sizin sayenizde her gece güzel rüyalar görüyorum,” dedi.
Ay ve yıldız, çocuğun bu sözleri üzerine çok mutlu oldular. Onlar da çocuğa, “Sen ve tüm çocuklar için her gece parlamaya devam edeceğiz,” dediler.
Ertesi gün, çocuk arkadaşlarına Ay ve yıldızla konuştuğunu anlattı. Herkes bu hikayeyi duyunca çok şaşırdı ve her gece Ay ve yıldızı izlemeye başladı. Ve böylece, Ay ve yıldız, dünyadaki tüm çocuklar için umut ve huzurun sembolü haline geldi.