Heykeltıraş Bill Walton (1931–2010), ince bir aldatma ustasıydı. Başlangıçta ahşap gibi görünen şey aslında bakır, kurşun veya demir olabilir. Buradaki sergisinde, “kırıntılardan / birçok yerden / zamanın farklı noktalarından”, şeyden birkaç santim uzaklaşana kadar neye baktığınızı gerçekten bilemezsiniz. Portreler gibi gevşek bir şekilde işlev gören Walton’ın sanat yapıtlarının bileşenleri, titizlikle küçük ölçekli asamblajlar halinde düzenlenmiş ve zevkimize sunulan Minimalist kanepelerden oluşan bir tepsi gibi alçak, beyaz bir kaide üzerine yayılmıştır.
1/4 Dönüş (Bölünmüş) (tüm eserler tarihsiz) sanki iki tahta kalastan yapılmış gibi görünüyor: biri yan yatırılmış, diğeri düzleştirilmiş. Yine de açıkta kalan kenarları, esrarengiz bir parlaklık veren hassas beyaz pigment ve mum katmanlarıyla kaplanmıştır. Sanatçının “Wisteria Serisi”nden bir parçada, aynı adı taşıyan ağacın boğumlu bir parçası, üst üste dizilmiş üç tahta levhanın üzerinde tehlikeli bir şekilde dengeleniyor – ancak bunlardan biri gerçekten bakır, ustalıkla kamufle edilmiş. Biri eski moda bir sapan gibi Y şeklinde olan başka bir “Wisteria Serisi” heykelinde bir çift dalı birbirine bağlamak, kalın, bükülmüş lastik bir bant gibi görünen şeydir – aslında kurşundan yapılmış bir öğedir.
Walton’ın sanatı sade görünse de asla soğuk değildir, çünkü eser düşünceli bir el ve duygusal bir kalp tarafından yaratılmıştır. Arkadaş olduğu bir çiftin adını taşıyan “Sweet Lou ve Marie (#4 – Mavi Gömlek)” serisinden bir beton tuğlanın ağırlığını kaldırdığı kumaşın yayılmasını görün. Ya da hepsi Walton’ın ikinci karısının bahçesinde yetişen bir ağaçtan yapılmış çeşitli salkım parçaları. Şaşırtıcı derecede hassas olan bu eserler, zaman içindeki insanlara ve yerlere ait anıtlar gibidir. Kaybolsalar da, onların anıları kaybolmayacak.
Kaynak : https://www.artforum.com/picks/bill-walton-89637