Bölüm 1390: Katliam
“...” Lin Qingyu'nun göz bebekleri kilitlendi. Ellerini serbest bırakmak istedi ancak kolu ve hatta tüm vücudu görünmez bir güçle havaya bağlanmıştı. Ne kadar mücadele ettiği önemli değildi, tek bir inç bile hareket edemedi ve tek bir kaynak enerji ipliğini bile vücudunda dolaştıramadı.
Ağzı titrerken hafifçe ayrıldı ama ne olursa olsun tek bir ses çıkaramadı. Onun önündeki yüz ona aşinalık hissi veriyordu ama bu kişinin kim olduğunu hatırlayamadı, çünkü pratik olarak düşünme yeteneğini kaybetmişti.
Sanki ruhu devasa bir kolun pençelerinin altına sıkıca bastırılmış gibiydi ve asla kaçamayacaktı.
Bu sadece onunla sınırlı değildi, Ustası da dahil olmak üzere diğer üç kişi de bu durumdaydı.
''T… Tanrı Çocuğu Yun... Hayır... O olmamalı...''
Sonuçta Lin Jun hala İlahi Ruh Alemi'nin kaynak gücüne sahipti, bu yüzden hala düşünebilen tek kişi, hala bir ses çıkarabilen tek kişiydi. Aniden önünde ortaya çıkan kişi efsanevi Yun Che'ye son derece benziyordu. Ancak Yun Che, Yıldız Tanrı Alemi'nin Şeytani Bebek felaketi sırasında ölmüştü. Bu, tüm Tanrı Alemi'nin bildiği bir şeydi ve aynı zamanda Ebedi Cennet Alemi'nin kendilerine gönderdiği haberlerdi, bu yüzden yanlış olması imkansızdı.
Ölmemiş olsa bile, onun gibi bir insanın, bir Tanrı Çocuğu için böylesi zayıf bir düzlemde görünmesi de imkansızdı.
Yun Che'nin gözleri kasvetli ve karanlıktı... Ling Jun birkaç bin yıldır yaşıyordu ama daha önce hiç böyle bir çift korkunç göz görmemişti. Bu gözlerden yayılan kasvetli karanlık ve nefret dipsiz ve karanlık bir uçurum gibiydi. Gözlerini aydınlatan her bir ışık ipliği, onları keserek binlerce parçaya ayırmak ve hepsine iğrenç bir ölüm vermek istiyormuş gibi görünüyordu.
''Büyük Kardeş Yun...'' Feng Xue'er heyecanla dile getirdi: ''Sen... Güçlerini geri mi kazandın?''
Tüm güçlerini açıkça kurtarmıştı ancak vücudundan yayılan hissetmesi gereken neşeyi hissetmiyordu. Aksine, o... Son derece korkunç bir karanlık ve nefret hissediyordu.
Hatta kendisi dahi bu gazabın etkisinden korkuyordu.
Feng Xue'er'in sesini duyduktan sonra, Yun Che'nin karanlık aydınlatılmış gözlerinde hafif bir değişiklik ortaya çıktı. Düşük bir sesle, “Xue'er, arkanı dön.” dedi.
(FN: Sanırım bundan sonrası 18 yaşından küçükler için sakıncalı olabilecek şiddet, kan gövdeyi götürüyor, oo kafası koptu gibi içerikler barındırıyor. Lütfen çocukları ekran karşısından alalım.)
“...” Feng Xue'er döndü ve talimat olarak gözlerini kapattı.
“UWAAAAAAAAAAAAAAAH!”
Son derece tiz ve sefil bir çığlık, güzel gözlerini kapattığı anda kulaklarında çaldı. Bu çığlığı takip eden şey hayatında duyduğu en korkunç kemik sesiydi.
Lin Qingyu'nun kolunun her bir kısmı, Yun Che'nin parmakları arasında ele geçirilen kolu, tek bir anda tamamen acımasızca parçalanmıştı; etinden kan damarlarına, meridyenlere ve hatta kemiklere...
Kolu tamamen paramparça olmuştu ama kopmamıştı. Kolu kanlı ve gevşek ve bir şekilde asılı kalıyordu, normal bir insanın anlayamadığı bir acıyı iliklerine kadar hissetmişti.
Lin Qingyu'nun ten rengi bir hayalet kadar soluktu. Ağzından çıkan kanlı köpük tiz çığlığı sırasında iğrenç bir görünüme sahip olmasını sağlıyordu. Bu anda, cehennemin ne olduğunu gerçekten anlamıştı. Dahası onun önünde duran Yun Che'nin ifadesi hala sınırsız bir şekilde karanlığın içindeydi. Parmakları yavaşça öne doğru ilerledi ve diğer koluna uzandı.
"AAAAHHHHHHUUWAAAAAHHH!”
Bu sefer, Lin Qingyu'nun sefalet çığlığı boğazından çıktı... Diğer kolu vücudundan zorla sökülmüştü!
"AAAAAAHHHHHHSSSSAAHHHHHH…”
“UWAAHHHHH… WAAAAHHHH…”
Sınırsız ağrı Lin Qingyu'nun bilincinin her parçasını yuttu. Sanki bu dünyadaki en tiz ve sefil çığlıkları atarken yanmak için arafın fırınına atılan kötü bir ruh gibiydi. Onun arkasında Lin Jun, Lin Qingshan ve Lin Qingrou ona o kadar geniş gözlerle bakıyordu ki neredeyse göz yuvaları patlayacaktı. Ciltleri o kadar soluktu ki yüzleri tamamen kansızdı. Vücutlarındaki her bir saç teli ve vücutlarındaki her bir kas titriyordu ve korku içinde daralıyordu.
Puuuuuuuuu!!
Lin Qingyu'nun vücudundan koparılan kol şiddetle göğsüne itildi ve büyük bir kanlı sis spreyi havaya saçıldı. Yun Che'nin parmağının tek bir dokunuşuyla, kırık vücudu kan püskürtürken gökten düştü ve Sarı Baharlardan gelen sefil bir çığlık, titreyen kalplerini ve ruhlarını yırttı.
Vücudu havada parladıktan sonra Yun Che anında dibinde bitiverdi. Yun Che'nin karanlık ve kasvetli gözleriyle karşılaşınca, Lin Jun vücudunu buruşturmuştu ve kendini konuşmaya zorluyordu, “Haya... Hayatımı… Bağış… la...”
Korku ve umutsuzluk insanların çökmesine ve aslında bir kişinin delirmesine neden olabilirdi. Hayatında yalvardığı en acıklı şekilde yalvardı ama bundan sonra aniden vücudunu öne fırlattı ve Yun Che'deki umutsuz gücünü patlattı.
İlahi Ruh Alemindeki yetişimi ile gerçekten de daha düşük bir yıldız aleminde istediği gibi hareket edebilirdi. Hayatında çok nadiren rahatsız edemeyeceği insanlarla tanışmıştı, bunun gibi umutsuz bir durum ise daha da azdı.
Yun Che'nin kaynak damarları henüz yeni uyanmıştı, bu yüzden kaynak gücü biraz iyileşmesine rağmen vücudu hala eskisi gibiydi.
Bununla birlikte, seviyesi Ling Jun'un seviyesinden çok daha üstündü... Ölümün eşiğindeki bir İlahi Kral'dı, ancak o hala bir İlahi Kral'dı!
Ayrıca İlahi Kral alemindeki gücü, istediği takdirde İlahi Egemen Alemi'ne ulaşıyordu!
Yun Che sadece eliyle bir kapma hareketi yaptı ve Ling Jun'un henüz tamamen serbest bırakamadığı enerji tamamen dağıldı. Kafatası aynı zamanda patladı ve kırmızı ve beyazın her yere dağılmasına neden oldu.
BANG!
Yine bir başka patlamayla, başsız vücudu havada patladı ve altındaki deniz bölgesinde büyük miktarda hastalıklı kokan kan yağdı.
Yun Che'nin bakışları Lin Qingshan'a doğru döndü... O anda Lin Qingshan'ın tüm vücudu dondu. Her iki gözü de tamamen genişlemişti ancak gözleri tamamen boştu. Ağzı açık bir şekilde kalmıştı ancak sadece zımpara kağıdının birbirine sürtünmesi gibi ses çıkaran kısık bir çığlık boğazından geldi.
Vücudunun içini düşündüğünde her bir organının ve damarlarının yırtılarak parçalara ayrıldığını hissediyordu.
RİP!
Vücudu anında iki parçaya bölündü...
RİP!
Başka bir anda, bu iki parça dört... Sekiz... On altı parçaya bölündü… Ta ki hava uçan kanla ve dağınık etle doluncaya kadar... Daha sonrasında parlak kırmızı kan duşu, altındaki deniz bölgesine yağdı.
“Ehhh… Ahhh…”
Lin Qingrou'nun vücudu bir kasırgaya yakalanan bir su mercimeği parçası gibi titriyordu. Zihni sonunda tamamen çökmenin eşiğine geldiğinde vücudu tam bir bayılma durumuna giriyordu.
Mevcut Lin Qingrou'nun bayılması özgürlüğüne kavuştuğu anlamına gelirdi. Bununla birlikte, rahatlaması sadece yarım nefesten daha az sürmüştü.
BANG!
Yun Che'nin parmağının hafif bir dokunuşunu takiben, sağ kolu patladığında kanlı sis içinde zalim bir patlama çaldı.
"AAAAAAAHHHHHHHHHH!”
Boğazından çıkarttığı çığlık sanki o korkunç kabusa girmekte istekli olmadığını gösteriyordu ancak vücudu aniden delice kıvranmaya ve titremeye başladı.
Yun Che kadınlara karşı savaşmak için çok nadiren öne çıkardı ve bir kadına karşı acımasız yöntemleri kullanmak için daha az istekli olurdu. Ama şu anda, gözlerinde tek bir merhamet ya da isteksizlik yoktu. Aslında o gözlerde var olan tek şey derin bir nefret ve karanlıktı.
BANG!
Sol kolu patladı, gökyüzüne uçan et ve kemik parçaları acımasız bir şekilde saçıldı...
BANG!
Sol bacağı patladı...
BANG!
Sağ bacağı patladı...
Dört uzvunun hepsi Lin Qingrou'nun bedeninden kayboldu ve bu dört kanlı delikten çılgınca püskürtülen kanlı gayzerler... Feng Xue'er gözlerini sıkıca kapattı, vücudu hafifçe titriyordu. Etin sesleri patlıyor, kan sesleri çılgınca fışkırıyor ve çok fazla tiz ve ıstırap çeken sefil çığlıkların sesleri kulaklarında çınlamaya devam ediyordu. Bu, kalbinin ve ruhunun kontrolsüz bir şekilde sallanmasına neden olmuştu.
Aşina olduğu Yun Che her zaman merhametli ve şefkatli bir insan olmuştu. Eğer böyle birisi olmasaydı yıllar önce Mutlak Hükümdar Mabedini ve Yüce Okyanus Sarayı'nı bu kadar kolay bırakmazdı. Ama sadece Yun Che'nin neden bu kadar öfkeli olduğunu bilmiyordu...
Lin Qingrou'nun parçalanmış vücudu altlarındaki denize düştü... Deniz bölgesi korkunç derecede sakin ve hareketsiz kalmıştı ve yüzeyinde dağılmış olan kan izleri bile yıkanmamıştı.
Feng Xue'er döndü ve son derece korkunç bir aura yayan Yun Che'ye baktı. Yavaşça ileriye doğru yürüdü ve yumuşak bir şekilde ona sarıldı. "Büyük Kardeş Yun Che... Yanlış olan ne?”
Onun kaynak gücü restore edilmişti... Bu sadece bir rüya gibi büyük bir sürprizdi ama onun vücudunda sevinç parçalarına ait tek bir şey bile tespit edemedi. Sadece son derece korkunç bir nefret hissediyordu.
“...” Yun Che'nin göğsü kıyaslanamayacak kadar şiddetli bir şekilde yukarı ve aşağı kalktı. Feng Xue'er'in sözlerine hiç cevap vermedi, hala karanlık gözleri onun altındaki kanlı denize bakıyordu... Aniden tüm vücudu bakışları çılgınca dönerken titremeye başladı. Onun ifadesi de boğazından yırtık vahşi bir hayvani çığlığı serbest bıraktığında Feng Xue'er korkudan titremeye başlamıştı.
“AAAAAAHHHHHHHHHHHHHH!!”
Büyük bir kükreme ile avucunu aşağı doğru patlattı.
BOOOM!
Yükselen gelgit dalgaları aynı anda binlerce kilometre okyanus üzerinde patlak verdi.
Şu anda, gökyüzü ve deniz tamamen ters çevrilmiş gibi görünüyordu.
Deniz tekrar düşmeden önce gökyüzünü kapladı, sadece Yun Che ve Feng Xue'er'in bedenlerine dökülüyordu. Uzun bir süre sonrasında tüm deniz nihayet gökten düşmüştü lakin bu bile onun sakin kalmasına izin vermiyordu. Her yerde şiddetli dalgalanmalar vardı ve sular uzun süre yuvarlanmaya ve dönmeye devam etti.
Feng Xue'er'in tüm vücudu sırılsıklam olmuştu ama Yun Che'ye hala sıkı sıkıya sarılıyordu. “Büyük Kardeş Yun Che, tam olarak ne oldu? Söyle bana…”
Buz gibi soğuk deniz suyu tarafından sırılsıklam edildikten sonra Yun Che'nin zihni sonunda biraz temizlendi. Feng Xue'er'e bakmak için döndü ve ağzının köşesi hafifçe seğirdi. Sanki ona rahatlatıcı bir gülümseme vermek istiyordu ama ne kadar uğraşırsa uğraşsın bunu yapamamıştı. "Ben iyiyim... Xue'er, yaralandın mı?”
Feng Xue'er başını yumuşak bir şekilde salladı, onun çırpınan Anka gözleri endişe ile doluydu.
''Sorun yok... İyiyim.'' Yun Che düşük bir sesle. ''Geri dönelim.'' dedi.
Evet, Kötü Tanrı'nın kaynak damarları uyanmıştı, dahası onlar mucizevi bir şekilde uyanmışlardı... Gerçekten rüya gibi bir mucizeydi, Yun Che'nin aslında umut etmeye cesaret edemediği bir mucizeydi.
O vahşi bir sevinçle dolu olmalıydı, o kadar kendinden geçmiş olmalıydı ki hücrelerinin her biri yanmalıydı... Ama şu anda gülümseyemiyordu, çünkü kaynak damarlarını uyandırmak için ödeyeceği bedeli açıkça görmüştü.
Lin Jun ve onun üç müridi ölmüştü ve bunların her biri birbirinden daha sefil ölümlere gebe kalmıştı. Yine de onu azıcık bile memnun ya da mutlu hissettirmiyordu.
Eğer akıl sağlığını biraz bile korumuş olsaydı böyle bir yere gelmelerindeki amaçlarını öğrenmek için onları öldürmeden önce Kaynak Kulpu'nu kullanırdı ve oradan da Jasmine'in hala hayatta olduğunu öğrenirdi.
Fakat bu dört baş suçlu ile karşılaştığında, tüm rasyonalitesi tamamıyla şeytani bir nefretin içine yutulmuştu. Aklını tüketen tek düşünce, onları mümkün olan en acımasız yollarla öldüreceğiydi! Öldür! ÖLDÜR!!!
...
Yüzen Bulut Şehri, Xiao Ailesi...
Yun Che'nin on altı yaşına kadar yaşadığı avlu şu anda son derece sessizdi.
Avlu kapısı itildi ve Su Ling'er ve Feng Xue'er dışarı çıktı. Hikayeyi baştan sona dinledikten sonra kalpleri melankoli ile doluydu. Her ikisi de şu anda Yun Che'yi nasıl teselli edeceklerini bilmedikleri için sözsüz bakışlarlarını ortaya sürdüler.
Yun Wuxin, odanın içinde hareketsiz bir biçimde yatakta yatıyordu. Süt beyazı yüzü soluk ve hastalıkla doluydu. Sessizce uyudu, çok uzun bir süre uyudu... Bir zamanlar onu gören herkesin şok ve hayranlık hissetmesine neden olan etkileyici kaynak enerjisinin tek bir izi bile vücudundan tespit edilemiyordu. Uykusunda nefes alış verişi bile son derece zayıftı.
Yun Che yatağın yanında oturdu, elini kendi kafasına götürdü. Pençeli parmaklarıyla şiddetle kendi etini kazıdı. Kafasını sıkarak paramparça etmek istiyordu.
Onun kaynak damarları yeni uyanmıştı, bu yüzden yapması gereken ilk şey inzivaya girmesi ve kaynak gücünü uygun bir şekilde deveran ettirmesi gerekiyordu. İlahi bedeni ve ilahi duyuları da uyanmıştı... Ama tüm sevinç bir yana hissettiği tek şey pişmanlıktı. Aslında kaynak damarlarının Yun Wuxin'in Kötü Tanrı'nın ilahi aurası tarafından nasıl uyandığını anlamaya çalışmak için bile kendini zorlamamıştı.
Bir baba için bu dünyadaki en kederli ve affedilemez olan şey neydi?
Bugün, sonunda bu cevabın tam olarak ne olduğunu biliyordu.
(FN: Geberip gitseydin hiç bunlar olmayacaktı.)