Gökbilimciler, patlamış bir yıldızın genişleyen kalıntılarının hareketini yakaladılar. 14 yıldan uzun süredir alınan Chandra verileri, patlama bölgesinden uzaklaşan bir patlama dalgası ve enkaz gösteriyor. Grafikler, patlamadan sonra geride kalan pulsar tarafından üretilen Chandra tarafından gözlemlenen el şeklindeki bulutsunun tamamını sunuyor. Yakın çekimler, "parmak uçlarından" birinin yakınında bulunan bir bölgedeki patlamanın patlama dalgasındaki hareketi vurgulamaktadır. Sabit kareler, patlamadan önce yıldızda oluşmuş ve yıldız patladığında uzaya fırlatılmış olan magnezyum ve neon kümelerini çevreliyor. Gökbilimciler, komşu bir gaz bulutuna çarptıktan sonra ilk patlamadan sonra yavaşladığını, ancak hala saatte yaklaşık 9 milyon mil hızla hareket ettiğini tahmin ediyorlar.
Patlamış bir yıldızdan gelen patlama dalgasının saatte yaklaşık 9 milyon mil hızla hareket etmesini izleyin.
Gökbilimciler, NASA'nın Chandra X-ray Gözlemevi'nden 14 yıla yayılan verileri birleştirerek bu hareketi yakaladılar.
Bu el şeklindeki yapı, yıldızın patlamasından sonra geride kalan bir pulsar tarafından üflenen bir enerji ve parçacık bulutsusudur.
Patlama dalgası, komşu bir buluttan bir gaz duvarına çarparak yavaşlamasına neden oluyor.
Olağanüstü bir kozmik yapının hareketleri ilk kez NASA'nın Chandra X-ray Gözlemevi kullanılarak ölçüldü. Patlayan bir yıldızdan gelen patlama dalgası ve enkazın, patlama bölgesinden uzaklaşıp çevredeki gazdan oluşan bir duvarla çarpıştığı görülüyor.
Gökbilimciler, süpernova patlamasından gelen ışığın Dünya'ya yaklaşık 1.700 yıl önce veya Maya imparatorluğunun geliştiği ve Jin hanedanının Çin'i yönettiği zaman ulaştığını tahmin ediyor. Bununla birlikte, kozmik standartlara göre, MSH 15-52 olarak adlandırılan patlamanın oluşturduğu süpernova kalıntısı, Samanyolu galaksisindeki en gençlerden biridir. Patlama ayrıca, bir pulsar adı verilen ultra yoğun, manyetize bir yıldız yarattı ve bu da daha sonra bir X-ışını yayan bulutsu olan enerjik parçacıklardan oluşan bir balonu patlattı.
Patlamadan bu yana, parçalanmış yıldızın enkazından ve patlamanın patlama dalgasından oluşan süpernova kalıntısı ve X-ışını bulutsusu, uzaya doğru genişlerken değişiyor. Dikkat çekici bir şekilde, süpernova kalıntısı ve X-ışını bulutsusu artık parmak ve avuç şeklini andırıyor.
Daha önce, gökbilimciler ana grafikte gösterildiği gibi "el"in tam bir Chandra görüntüsünü yayınlamıştı. Yeni bir çalışma şimdi, RCW 89 adlı bir gaz bulutuna çarptığı için el ile ilişkili süpernova kalıntısının ne kadar hızlı hareket ettiğini bildiriyor. Bu bulutun iç kenarı, patlamanın merkezinden yaklaşık 35 ışıkyılı uzaklıkta bulunan bir gaz duvarı oluşturuyor. .
Hareketi izlemek için ekip, 2004, 2008'den Chandra verilerini ve ardından 2017'nin sonlarında ve 2018'in başlarında alınan gözlemlerden birleştirilmiş bir görüntü kullandı.
Hızlandırılmış: 2004, 2008, 2018
Dikdörtgen (uzayda sabitlenmiş), parmak uçlarından birinin yakınında bulunan patlamanın patlama dalgasının hareketini vurgular. Bu özellik saatte yaklaşık 9 milyon mil hızla hareket ediyor. Sabit kareler (aşağıdaki resimlerde görülüyor), patlamadan önce yıldızda oluşmuş ve yıldız patladığında uzaya fırlayan magnezyum ve neon kümelerini içeriyor. Bu patlama enkazının bir kısmı, saatte 11 milyon milden daha yüksek hızlarda hareket ediyor. 2018 görüntüsünün renkli versiyonu, parmakları mavi ve yeşil, magnezyum ve neon kümelerini kırmızı ve sarı olarak gösterir.
Bunlar şaşırtıcı yüksek hızlar olsa da, aslında kalıntının yavaşlamasını temsil ediyorlar. Araştırmacılar, RCW 89'un en uzak ucuna ulaşmak için malzemenin saatte yaklaşık 30 milyon mil hızla seyahat etmesi gerektiğini tahmin ediyor. Bu tahmin, süpernova kalıntısının yaşına ve patlamanın merkezi ile RCW 89 arasındaki mesafeye dayanmaktadır. Hızdaki bu fark, malzemenin düşük yoğunluklu bir gaz boşluğundan geçtiğini ve daha sonra içine girerek önemli ölçüde yavaşladığını gösterir. RCW 89.
Patlayan yıldız büyük olasılıkla bir rüzgarda dış hidrojen gazı katmanının bir kısmını veya tamamını kaybetti ve patlamadan önce böyle bir boşluk oluşturdu, tıpkı ünlü süpernova kalıntısı Cassiopeia A'yı (Cas A) oluşturmak için patlayan yıldız gibi. yaklaşık 350 yaşında çok daha genç. Süpernova oluşturmak için çöken büyük kütleli yıldızların yaklaşık %30'u bu türdendir. 1.700 yıllık süpernova kalıntısında görülen enkaz kümeleri, ilk hızları ve yoğunlukları açısından Cas A'da optik dalga boylarında görülenlerin daha eski versiyonları olabilir. Bu, bu iki nesnenin patlamaları için aynı temel kaynağa sahip olabileceği anlamına geliyor; bu, muhtemelen soyulmuş hidrojen katmanlarına sahip yıldızların nasıl patladığıyla ilgili. Ancak gökbilimciler henüz bunun ayrıntılarını anlamış değiller ve bu olasılığı incelemeye devam edecekler.
Bu sonuçları açıklayan bir makale, The Astrophysical Journal Letters'ın 1 Haziran 2020 sayısında yayınlandı. Çalışmanın yazarları, Raleigh'deki North Carolina Eyalet Üniversitesi'nden Kazimierz Borkowski, Stephen Reynolds ve William Miltich'tir.
28 HAZİRAN 2021
Son düzenleme: