Prototip, yazarın imge üzerinde çalışmak için başlangıç noktası görevi gören kesin bir tarihi veya tanınmış kişiliğidir. Maxim Gorky, yazarın basit bir şekilde varsayım yapmak zorunda olduğunu, gerçek bir kişiyi yazdığını ve çalışmasının karakterine dönüştürdüğünü söyledi. Prototiplerinin en güçlü örnekleri, her türden ve yönden maceracılar olan belirli edebi kahraman örnekleridir.
Şimdiye kadar, araştırmacılar ünlü James Bond'un gerçek prototipinin kim olduğunu tartışıyorlar. Birçoğu, İngiltere’nin baş istihbarat memurlarından birinin asistanı olarak çalışırken, arşivini yazar Bondiana’nın incelemesini belgeleyen İngiliz istihbarat ajanı Sydney Reilly’nin olduğuna inanıyor. O zaman Jan Fleming'in kendi sözleriyle, 007 ajanıyla ilgili ilk hikayeyi yazma fikri vardı.
Sydney Reilly ismini taşıyan ve "casusların kralı" olarak adlandırılan bir adamın biyografisi son derece tartışmalı. Çoğu için bilinen bilgiler hiçbir belge tarafından desteklenmiyor ve yalnızca izcinin kişisel öykülerine dayanıyor. Elbette çoğu, kurgudur.
İngiliz ajanının popülaritesi, en az üç tanınmış yazar tarafından karakterinin bir prototipi olarak bahsedilmesi gerçeğiyle belirtilmektedir - Ian Fleming, James Bond'u ondan, Gadfly'den Ethel Voinich ve Ilf ve Petrov, Ostap Bender için tavırlarını aldılar. Elbette, bu çok yönlü kişiliğin “yansımaları” tamamen farklıydı.
En makul versiyon, James Bond'un ana prototipinin Rus kökeni hakkında görünüyor. İngiliz istihbarat tarihindeki araştırmacılardan biri olan Andrew Cook, kitabında Sydney Reilly'nin gerçek isminin Solomon Rosenblum olduğunu belirten verilerden bahsediyor. 1874 yılında Odessa veya Kherson'da doğdu ve Polonyalı bir soylu ve basit bir eczacının (diğer kaynaklara göre - bir doktor) gayri meşru oğluydu, ancak Rus ordusunun bir albay olan bir baba tarafından yetiştirildi. Çocuk mükemmel bir eğitim aldı, birkaç dil konuştu. Genç adamın hayatında bir dönüm noktası, devrimci harekete katılımı (diğer kaynaklara göre - bir aile skandalı), daha sonra bir veda notu yazdıktan sonra Rosenblum, Odessa limanında kendi ölümünü başarıyla gerçekleştirdi ve koşmaya başladı. Gizlice Güney Amerika'ya giden gemiye gitti. Ekip onu gemi kıyıdan çok uzaktayken buldu. Okyanus Sigismund Rosenblum ve bu şekilde kendisine yoldaşları dedi, bir denizci olarak üstesinden geldi. Brezilya'da birçok meslek değiştirdi, bir doktor, liman işçisi, inşaatçı ve hatta bir plantasyon işçisinin ayakkabılarındaydı. 1895'te bir aşçı tarafından İngiliz istihbaratına sefer olarak işe alındı. Maceralarından birinde Rosenblum, bir İngiliz subayı olan ajan Charles Fothergill'in hayatını kurtarmayı başardı. Gösterilen cesaret için minnettar olan İngilizler ona yeni bir pasaport verdiler ve gizli servis için çalışmayı teklif ettiler.
Başarılı bir casusun kariyeri Brezilya'da başladı ve sonra Avrupa'da zekice devam etti. Sigismund ve yeni belgelere göre Sydney Reilly, zor olmasa da, en zor gizli görevi yerine getirmeyi başardı - Kaiser Almanya'nın askeri sırlarını Alman askeri fabrikalarından birine basit bir işçi olarak yerleştirerek çalmayı başardı. İngiliz ajanlar arasında, Reilly en deneyimli çalışanlardan biri olarak kabul edildi, kendisine emanet edilen tek bir operasyonda başarısız olmadı ve neredeyse her durumdan bir çıkış yolu bulmasıyla biliniyordu. Duruma göre, Reilly anında tamamen farklı bir kişiliğe dönüşebildi. Tam da kökeni ve yaratıcılığı nedeniyle, ST.1 kodu altında sınıflandırılan istihbarat memurunun, bir ajan ağı kurduğu yıl 1897’te Rusya’ya gönderilmesiydi. Faaliyetinin birkaç yıl boyunca, hiç kimse başarılı bir girişimci ve modaya uygun kulüplerin neşeli bir sıklığı aslında gizli bir İngiliz casusu olduğunu düşündü. Ayrıca, Rusya'da yaşayan, 1903 yılında, Port Arthur'daki orman ticaretinin işlenişi ile ilgilendi. Basit bir tüccar vesayeti altında, limanın tahkimatı için planlarını ele geçirmeyi başardı, ki bu daha sonra Japonlara satıldığı iddia edildi ...
Adventurizm bu adamda her zaman içkin olmuştur. Birkaç kez, yönetimin talimatı olmadan, aslında kendi istekleriyle tehlikeli görevler planladı ve yürüttü. Bu yaklaşım, elbette, üstlerine çekici gelmedi, ancak sonuçlar onlar için oldukça tatmin edici oldu ve bu nedenle denetleyici istihbarat liderleri, ajanın numaralarına parmaklarıyla baktılar. 1'teki bağımsız ST.1905 maceralarından biri, Persia'da yeni keşfedilen ancak henüz gelişmemiş petrol sahalarının sahibi olan İngilizler olduğu gerçeğiyle sona erdi. Gizli servis, temsilciye sadece Rothschild’e bölgedeki “siyah altın” ları çıkarma hakkını satacak olan Darcy adında bir Fransız bulması için talimat verdi. Reilly onu herhangi bir engel olmadan bulmakla kalmadı, aynı zamanda Darcy'yi kararı İngilizlerin lehine değiştirmeye ikna etti. Sonuç olarak, dünyaca ünlü şirket olan British Petroleum, dört yılda muhteşem karlar elde eden dev Farsça rezervlerinin ana sahibi oldu.
İngiliz istihbarat servislerinin talimatı üzerine Reilly, Rus deniz üsleri, İran'daki petrol üretimi ve Almanya'nın silahlandırılması hakkında stratejik olarak önemli bilgiler üretti. Boş zamanlarında tanrısız bir şekilde sigara içti ve parayla doldu, en pahalı yerleri ziyaret etti, bir kumarbazdı, sadece en pahalı kıyafetleri aldı. Romanları sayısız ve her yerde hazırdı, bazı bilgilere göre, ajanın eşzamanlı olarak birkaç eşi vardı.
Biyografisinin en parlak ve aynı zamanda trajik gerçeklerinden biri, 1918'taki devrimin lideri Vladimir Lenin'i yakalama girişimidir. İngiliz misyonunun başı ile temas kurdu, Bruce Lockhart, ST.1, liderin muhafızındaki zayıf noktalar hakkında yoğun bir şekilde bilgi toplamaya başladı. Görevi yerine getirmek için, İngilizlerden Kremlin'in korunmasına dahil olan Letonyalı tüfeğin komutanına nakledilmesi beklenen ruble cinsinden büyük miktarda para aldı. Ancak Reilly'nin yanlış hesaplanması, memurun samimiyetine inandıktan sonra, parayla birlikte, irtibatlarının isimleri ve görünümleri ile temasa geçmesi için kendisine vermiş olmasıdır. Ajan bu sefer kendine güvendi. Casusun temas ettiği, Sovyet karşıtı darbedeki desteğine dayanan Edward Berzin sadık bir Bolşevik olduğu ortaya çıktı ve günlük olarak Sverdlov ve Dzerzhinsky'ye operasyonun her aşaması hakkında rapor verdi. Lenin'in tutuklanması için İngiliz casusu tarafından dikkatlice hazırlanan operasyonun sonucu herkes için beklenmiyordu. 30 Ağustos 1918 yılı Reilly, kalabalığın içinde dururken Kaplan'ın saldırısına tanık oldu. Liderin hayatına teşebbüs edildikten sonra, Bolşevik karşıtı düşünen vatandaşların bir baskı ve tutuklama dalgası ülkeyi taradı. Reilly'nin ve fotoğrafları, Cheka'nın tüm bölümlerinde yer alan kişileri gözaltı listelerine girdi. Ajan kaçtı ve Petrograd'a gitti, gemiden İsveç'e gitti. Zaten İngiltere’de, Reilly, sınırı tekrar geçmeye cesaret ederse Rusya’da derhal idam edilmeye mahkum edildiğini öğrendi. Ancak bu intikam almak isteyen bir casus için tartışma haline gelmedi.
İngiliz istihbarat şefi Mansfield Cumming, Reilly'nin başarısızlığından sonra Rusya'ya dönmeye değmeyeceğine inanıyordu. Ona dünyanın farklı yerlerinde görevler teklif etti ancak kendisini yenilmez gören bir ST.1 için ülkemize geri dönme ilke haline geldi. 1918'in baharında, Reilly, Alexander Kerensky'yi Murmansk'a götürerek Beyaz Don'a bir gezi yaptı. Daha sonra Petrograd ve Moskova'da Sol SR'lerin eylemlerini koordine etti, komplolar düzenledi, Sovyet vatandaşlarını topladı ve onlardan gerekli belgeleri aldı. Lockhart arsasının keşfedilmesinden sonra, tekrar Churchill'in Rus meselesi danışmanı olduğu İngiltere'ye kaçmayı başardı. Raporlarında Komünistlere sadece “kanser” olarak nitelendirerek herkesi bu tehlikeli tehdide karşı birleşmeye çağırdı. Daha sonra, bir kereden fazla Rusya'yı ziyaret etti.
Yirminci yüzyılın başlarında yerli özel hizmetlerin en büyük operasyonu faaliyetlerine son vermeyi başardı. Reilly, Bolşevik karşıtı örgüt "Trest" den Komünistlere yönelik ayaklanmaya önderlik etmek için bir teklif almasıyla başladı. Komplo liderleri ile bir toplantı için, tam güvenliği garanti ederken Moskova'ya gelmesi teklif edildi. İngiliz istihbaratı, Reilly'yi “Güven” in çifte oyun oynama olasılığı konusunda uyardı, ancak eski başarısızlık için bile alma arzusunun sağduyulu olmaktan daha güçlü olduğu ortaya çıktı. Moskova’daki toplantıdan hemen sonra, Reilly, NKVD’nin altında yabancı casusları cezbetmek üzere ön şirket kuran Devlet Siyasi İdaresi (GPU) üyeleri tarafından tutuklandı. Ajan Lubyanka'ya getirildi, daha sonra başına gelenler, ancak Reilly sorgulama protokollerinin gizli tutulduğu için tahmin edebiliriz. Bilinen tek şey, 1925’in sonunda, işkencenin acı çektiğinden sonra, iş arkadaşlarının isimlerini yayınlayarak ve Sokolnikov’da gardiyanların eşlik ettiği ormanda dolaşmak için izin almak suretiyle işbirliği yapmayı kabul ettiği iddia ediliyor. Bazı bilgilere göre, kaçmaya çalışırken Sydney Reilly'nin vurulduğu yerdeydi, ancak bu sonuç hakkında resmi bir bilgi yok. Bu, tüm sınırları aşmayı başaran ve Güney Amerika'da sonsuza dek kaybedilen Ajan ST.1'in başarılı kaçışına dair çok fantastik varsayımlara yol açmaktadır. Başka bir versiyon, GPU'daki zor ajanın işe alınabildiğini ve kendi amaçları için kullanılabileceğini öne sürüyor.
En zor görevlerin uygulanmasını üstlenen Reilly'nin ihtişamına rağmen, Bondiana'nın birçok bilenleri haklı olarak sadece en sevdikleri karakterin prototipi olmadığına inanıyor. Özellikle, 007 takma adı büyük olasılıkla, Kraliçe Elizabeth I'e gönderilen tüm raporları iki sıfır ve özel bir işaretle yediye benzeyen bir köşebentle imzalama alışkanlığı olan İngiliz ajan John Dee'den muhtemelen alınmıştır. Şerefli bir rol için diğer olası adaylar arasında, Reilly'nin ortaklarını istihbarattaki çalışmaları için vurgulamakta fayda var. Bunlardan Bondiana'nın yazarının İkinci Dünya Savaşı sırasında tanıştığı izci ve diplomat Bruce Lockhart, en çok ünlü casuslara benziyor. Kısmi bölümler, Rusya'daki en etkili İngiliz ajanlardan biri olan Paul Dux'un ve Reilly'ye ihanet şüphesi olan George Hill'in biyografisinden de alınabilir. Fleming, ayrıca Paris istihbarat ajansı Wilfried Biffy Dunderdale başkanı ile iyi tanıştı ve yazarın yazarlarında kitaplarında anlattığı hikayeleri ve İngiliz ajanı olduğunu tekrar tekrar iddia etti. donanma Merlin Minshell. Fleming, Alman organlarından İngiliz istihbaratına geçen bir ajan olan Prens Bernard van Lippe-Bisterfeld'den bazı görgü ve ifadeler ödünç aldı. Bir prens prensesi olan rafine bir adam bir Hollandalı prensesle evlendi ve şüpheli maceralara katılmayı severdi. Bond, Vodka Martini'yi sipariş etme alışkanlığını benimsedi ve şunları ekledi: “Karıştırmadan salla” ve muhteşem performans tarzı: “Bernard, Prens Bernard”.
Bu konuyla ilgili özenli araştırmacılar yardımcı olamadılar, ancak Fleming'in kahramana kendi karakter özelliklerine sahip olduğuna dikkat edin. Özellikle, her iki subay da yaygın ağalardı ve her ikisi de denizcilik kariyerinden komutan rütbesi ile mezun olan aynı tip kadınları tercih etti. Sonunda, yazar, yarattığı karakter gibi, aynı mutfak tercihlerine, alışkanlıklarına ve hatta bir ilkokuluna sahiptir. Belki de bu, Fleming'in kendisini içinde gördüğünden beri kahramanına aldırış etmemesini açıklayan şeydir.
James Bond'un prototipiyle ilgili anlaşmazlıklar varsa, o zaman Arthur Conan Doyle tarafından yarattığı eşsiz Sherlock Holmes'un prototipi haline geldiği kesindir; tıpkı parlak profesör Joseph Bell'in idolü gibi. Gelecekteki yazar, Edinburgh Üniversitesi tıp fakültesinde çalışırken bu ilginç, en zeki insanla tanıştı. Dedektifin maceralarıyla ilgili çalışmaların yayınlanmasından sonra ünlü olan kesinti yöntemi, Bell'in kendisi doktorun çalışmasında doğru tanı için en önemli şey olduğunu düşündü. Bu analiz yöntemini zekice ele alan profesör, bir kelime söylemeye vakti gelmeden önce bile hastanın durumu hakkında kesin olarak kesin bir sonuç verebilir. Conan-Doyle, anılarında, bir profesör dedektif bir hikaye olsaydı, o zaman İngiltere'de birçok suçun çözüleceğini yazdı. Doyle, idolünden, Sherlock'un sadece dünyayı fetheten görünüşünü ve alışkanlıklarını değil, aynı zamanda ünlü profesörün sık sık tekrar etmeyi sevdiği ifadeleri de kullandı. Örneğin, dersleri sırasında, bu arada, öğrenciler arasında popüler olan Bell, sık sık şunları söyledi: “Tümdengeleme gücünü kullanın!”. Bir başka ilginç gerçek ise, Holmes hakkındaki ilk hikayenin Joseph Bell'in 50. yıldönümü için ortaya çıkması ve onun için bir tür hediye haline gelmesidir.
Kahramanın Conan Doyle'a olan kısmi benzerliği ile aynı fikirde olan doktorun kendisi her zaman, dedektif yeteneklerinin asla güç olmadığına dikkat çekti ve Holmes, eski mentorun parlak bir dedektif öyküsü olarak adlandırdığı yazarın karmaşık suçları inceleme yeteneğine borçludur. Bell, hayatı boyunca Sherlock Holmes'un ana prototipi olan Arthur olduğuna inanan, öğrencisinin edebi eserini büyük bir ilgiyle takip etti. Yazarın analitik dehasının derinliği, bir kereden fazla gerçekten, polisin durduğu soruşturma sırasında, karmaşık vakaları ortaya çıkarmasına yardımcı oldu. Önemli olanı ortaya çıkarmak, nüansları diğer insanlara karşı duyarlı olmayan görmek, onları bir mantıksal ve bazen tamamen tahmin edilemeyen bir zincirle birleştirmek yeteneği her zaman meslektaşların beğenisini uyandırdı. Yazıcının Dedektif yetenekleri daha da belirginleşir, eğer Sherlock Holmes'taki çalışmaların yaratılması sırasında suçlarla ilgili soruşturma yürütmek için özel bir kılavuz olmadığını hatırlarsak daha da belirginleşir. Ünlü dedektifin yazarı, yazılarında işlenen vahşetlerin ifşa edilmesinin teknik ve yöntemlerini anlamak ve geliştirmek için davalar ve gazete kupürleri hakkındaki raporları ayrıntılı olarak çalışmak zorundaydı. Ünlü karakteri gibi, Doyle da sık sık mektuplar aldı ve gerçeği bulmak için kendisine yardım eden yabancılarla bir araya geldi. Bu ziyaretlerden sonra, oğlunun hatıralarına göre, yazar, herhangi bir yaşam belirtisi göstermeden, konsantrasyonla düşünerek ofisinde uzun süre oturabilir.
Conan Doyle'un çabaları iz bırakmadan geçmedi, Sherlock hakkındaki ilk iki romanın yayınlanmasından sonra, adli tıp üzerine önemli bir çalışma yayınlandı - G. Gross tarafından yazılmış “Suç Etüdü”. Scotland Yard’ın liderleri, suçları çözme konusunda bilimsel bir yaklaşımın yolunu belirten Conan Doyle olduğunu açıkça belirtti. Holmes, sözleriyle yazar, tamamen ilgisiz bir adalet restorasyonu için isteğini dile getirdi. Ve Sherlock'a bu yeteneklerin yardımına ihtiyaç duyan insanlardan gelen mektuplar, ancak maalesef icat edilmiş dedektifi, yazar hayatını terk ettikten çok sonra geldi.
İlk Ulusal Dedektiflik Bürosu'nun kurucusu olan Alan Pinkerton'un (1819-1884) adıyla tanınan bir başka edebiyat kahramanı dedektif Nat Pinkerton'ın prototipinin kimliği de açıkça tanımlanmıştır. İskoçya'nın Glasgow kentinde doğdu. Alan ilk kez çocukluğundaki suçları çözme zevkini, babasının Bondar atölyesinde çalışarak hissetti. Varil alırken birisi Alan sahte para verdi. Bunu keşfeden Pinkerton bağımsız olarak takip edip suçluyu yakalayabildi. 1842'te Alan Amerika'ya göç etti ve 1846'te yaşadığı küçük kasabanın yerlileri, genç adamı şerifleri seçti. Dedektif olma kararı Pinkerton otuz bir aldı. Kamu hizmetinden ayrıldı ve “Hiç uyumadık” sloganıyla çalışan açık bir amblemle kendi dedektiflik bürosunu düzenledi. Ajans mesleğinin gerçek aslarını çalıştı, sadece mükemmel atış yapamayan cesur cesur cesaretlere sahipti, aynı zamanda deneyimli psikologlar, gözlemciler, sanatçılar, reenkarnasyon ve kılık değiştirme sanatında ustalaştı.
Pinkerton Ajansı'nın dokuz çalışanı, o zaman yürüyen tren ve banka soyguncusu ile başa çıkabilmek için başarılı oldu. Ajansın hak ettiği iyi itibar ve güven, üyelerini 1861'taki Baltimore ziyareti sırasında İbrahim Lincoln'ün kendisini korumak için koruma görevine katkıda bulundu. Seçmenlerle planlanan toplantıdan birkaç gün önce, şehre gelen Pinkerton, komployu ortaya çıkarmayı ve cumhurbaşkanı için yaşam ülkesinin liderine mal olacak bir suikast girişimini önlemeyi başardı. Ve yakında ajans yeniden ünlü olmayı başardı. Çalışanları, yedi yüz bin dolarlık o zamanki müthiş para miktarını demiryolları şirketi Adams Express'ten çalmaya çalışan davetsiz misafirleri ortaya çıkarmayı ve yakalamayı başardılar. Çalışmalarına ek olarak, Pinkerton birçok araştırma ve geliştirme faaliyetinde bulundu, kriminologların çalışma yöntemlerini geliştirdi. Fotoğrafik görüntüleri kullanma ve suçluların sözlü açıklamalarını kullanma pratiğini ilk kez tanıtan kişi oydu. Yakalamalarına yardım için ödenecek tutarı gösteren kötü adamların çizimleri ve fotoğrafları, şehirler ve çiftlikler için ajans üyeleri tarafından asıldı. Pinkerton da temelleri attı ve oğulları suçluları sınıflandırmak için yöntemler geliştirdi. Dedektif, uzmanlıklarının bir göstergesi olan ünlü gangsterlerin dosya dolabı oluşturdu. Pinkerton subaylarının istihbarat faaliyetlerini kuzey devletler lehine yürüttükleri Amerikan İç Savaşı'ndan sonra Alan, yetkililerin eylemsizlik ve pasifliğinin ortasında Alan, suçun yaygın olduğu bir ülkede fırtınalı bir faaliyet başlattı. Hem kendisi hem de halkı aktif olarak büyük çetelere sızıyor, kendi hayatlarını tehlikeye atıyordu ama tehlikeli işlerini yaptılar. Çabaları sayesinde, birkaç büyük suçlu grup lideri tutuklandı. Ünlü dedektif, yanlışlıkla prokus sonucu gelişen kangren nedeniyle 1884 yılında öldü. Ajansı hala var, İsveçli Securitas AB şirketine ait.
Geçen yüzyılın başında yayımlanan Nate Pinkerton hakkında, önce Amerika'da, ardından Avrupa ve Rusya'da son derece popüler olan hikayeler milyonlarca kopyaya yayıldı. Yayınların tanınması, dedektif öykülerinin ana karakterinin prototipinin kimliği ile ilgili raporların açık olmasına rağmen, yazarları hakkında hiçbir şey bilinmediği gerçeğine katkıda bulunmuştur. Bunların tek olamayacağı, ancak birkaç kişinin küçük dedektif broşürleri yazmaktan hoşlanan yazarlar yaşadığı varsayılmıştır. Rus yazarlar arasında olası adaylar arasında A. Kuprin, M. Kuzmin, N. Breshko-Breshkovsky ve diğer yazarların adları vardı, ancak nihai karar henüz verilmemiş, ancak gizem henüz çözülmedi.
Daha yakın zamanda, Agatha Christie'nin torunu, her yerde, her yerde bulunan ve esprili Bayan Marple'ın prototipinin, yazarın kendi büyükannesinden başka bir yaşında olmayan yaşlı olduğunu gösteren ses kayıtlarını keşfetti. Yukarıda belirtilen bulgu, dedektif öyküleri dünyasındaki en popüler kahramanlardan birinin prototipinin, on yedinci yüzyılda yaşayan Fransız yazar Madeleine de Scudery olduğu iddiasını büyük ölçüde değiştirdi. Greenway'de kırk yıldan fazla bir süredir bulunan yirmi yedi yarım saatlik kayıtların varlığı hakkında kimse bir şey bilmiyor. Bu arada, onlarda, Agatha Christie biyografisinin meraklı gerçeklerini, ölümsüz eserlerini temel aldığı gerçek hikayelerini ortaya koyuyor. Agatha Christie'nin ömrü boyunca röportaj yapmaktan hoşlanmadığı için bulunan kayıtlar çok değerli. Bu arada, yazarın torununun belirttiği gibi, kağıda yazılan sözcüklerden daha etkileyicidirler. Christie'nin orta derecede egemen, sakin, duygu dolu sesi, düşüncelerinin özünü daha doğru bir şekilde anlamayı mümkün kılar.
Büyükannesinin Jane Marple'ın prototipi olduğuna işaret eden dedektiflerin yazarı, yine de icat ettiği görüntünün gerçek kişiye tam olarak uymadığını şart koşuyor. Ancak iki kadının temel karakter özellikleri benzer. Özellikle, olayların olası en kötü gelişimini öngörme yeteneği, tüm neşeliliği için, Bayan Marple, gerçek prototipinden devraldı. Büyükannenin karakterinin bu özelliği, Christie'nin notlarında dediği gibi, onu çocukluk döneminde her zaman korkuttu. Ve çoğu durumda, büyükanne, ne yazık ki haklıydı. Diğer şeylerin yanı sıra, amatör dedektif hakkındaki birçok öykü ve romanın yazarı, aslen Jane Marple'ı çalışmalarının düzenli bir kahramanı yapmayacağını itiraf ediyor. Karakter, yazara göre ikincil ama anlayışlı bir yaşlı kadın olarak tasarlandı, yazara göre, bir şekilde Hercule Poirot'un “tehlikeli rakibi” haline gelmeden kesin olarak ve sıkı bir şekilde hayatına girdi.
Avtopope Ostap Bender hakkında konuşmak neredeyse imkansız - bu muhteşem kahraman, birçok gerçek insanın, tanıdıkların ve yazarların arkadaşlarının özelliklerini devraldı. Aynı zamanda, Ilf ve Petrov şirketlerinde, Ostap’ın prototipinin olağanüstü rolünü üstlenebilecek bir kişi vardı. Adı Osip Veniaminovich Shor idi, Nikopol şehrinde doğdu, ancak çocukluğunu Odessa'da geçirdi, erken yaşlardan itibaren maceraya yönelik olağanüstü eğilimler keşfetti. Petrograd Teknoloji Enstitüsü'nde yalnızca bir yıl öğrendi ve ardından devrim başladı. Osip, Odessa'ya geri dönmeye karar verdi, ancak ne parası ne de dürüstçe kazanma arzusu yoktu. Eve giderken kendini bir yeraltı anti-Sovyet örgütünün gizleyici bir üyesi, şimdi modern bir sanatçı olarak satranç ustası olarak sundu. Hatta zengin bir teyzenin nişanlısı olarak bile zaman geçirdi.
Sevgili şehrine geri döndükten sonra, Shor ceza soruşturması bölümünde hizmete girdi. Belki de, Bender’ın Ceza Kanununa saygıları buradan kaynaklanmaktadır. Bir dedektif olarak, yerel suçlulara karşı aktif bir mücadele başlattı, Mishka Jap çetesinin üyelerini yakalamak için operasyonlara katıldı. Kendisine direnen suçluları acımasızca yok etti, gangsterler sorgu sırasında buluşmak yerine suç işlerini yapmayı tercih ettiler. Kardeşi suçluların ellerinde öldükten kısa bir süre sonra Osip, organları bıraktı ve Moskova'da yaşamaya başladı. Arkadaşları arasında Kataev, Ilf ve Petrov, Edward Bagritsky ve Yuri Olesha vardı. Onlara sık sık maceralarından bahsederdi. "On İki Sandalyenin" ortaya çıkmasından sonra Osip Shore, yazarlara yanlış bir şekilde kızdı, ancak kahramanın eserle olan benzerliğinden gurur duyduğu açıkça görüldü. Odessa, Kataev'in "My Diamond Crown" adlı romanının yayınlanmasından sonra gerçekten popüler oldu.
Bilgi kaynakları:
http://www.livelib.ru/selection/11888
http://bookmix.ru/blogs/note.phtml?id=5728
http://lib.rus.ec/b/166338/read
http://www.liveinternet.ru/users/winga/post269386834/