Meteoritler, dünya atmosferine nüfuz edebilen ve sonunda dünya yüzeyine düşen büyük kayalardır. Ancak, belirli özelliklere sahip büyük bir kaya bulduğumuzda, bunu yapmak zordur. göktaşı olup olmadığı nasıl anlaşılır ya da bir kaya.
Bu nedenle, bu makaleyi, bulduğunuz şeyin bir göktaşı olup olmadığını ve özelliklerinin ve kökeninin ne olduğunu nasıl bileceğinizi anlatmaya adayacağız.
Indeks
göktaşı olup olmadığı nasıl anlaşılır
Gezegenimize düzenli olarak uzaydan meteor parçaları düşüyor. Genellikle okyanusa veya kullanılmayan alanlara düşerler, bu nedenle bir yerde bir asteroit parçası bulmak imkansız değildir. Alanda ilginizi çeken bir taş görürseniz, bu dünyanın dışında bir şey olup olmadığını görmek için bu hileleri kullanabilirsiniz.
Bir mıknatıs, ferromanyetik bir göktaşı çekecektir. Mıknatısa yaklaşırsa ve yapışmazsa, muhtemelen bir ferromanyetik göktaşı değildir. Sadece bir mıknatısa yapışan meteorlar ferromanyetik olarak kabul edilir.
Regmaglypts, siyah veya kahverengi kayaların yüzeyinde bir kalıplamadır. Hemen hemen tüm siyah kayalar, normal kayalardan daha koyu renklidir ve yüzeylerinde pervazlar bulunur. Ağırlık başka bir çok yaygın faktördür. Çok ağırlar, ağırlıkları santimetreküp başına 4 ila 8 gram.
Hala emin değilseniz, kayayı su bazlı veya macun bazlı zımpara kağıdı ile parlatabilirsiniz. Meteoritler parlatıldıklarında genellikle metal gibi görünürler. Bir asteroit bulunduğunda, analiz için bir jeoloji bölümüne gitmeli. Testler, asteroitin gerçekten olması gerektiği gibi olup olmadığını belirler (düşen asteroitin bir kalıntısı). Asteroit yukarıdaki 9 testi geçerse, gerçek olarak kabul edilecektir.
Mars ve Jüpiter arasında, bazılarının güneş sisteminin oluşumunda yok edilmiş bir gezegen olduğuna inandığı bir alan var. Milyonlarca enkaz parçası olduğu düşünülen şeyin arkasında, asteroit kuşağını milyonlarca küçük kaya ve taşın oluşturduğu düşünülmektedir. Bazen asteroitin bu parçalarından biri yörüngeden düşer ve Dünya ile çarpışır.
Bir göktaşı olup olmadığını öğrenmenin yönleri
füzyon kabuğu
Göktaşının etrafındaki karanlık madde, çarpma anında parçalanmadıysa, göktaşını bulabildiğimiz diğer parçalardan ayıran şeydir. Kayalık göktaşlarının kabuğu, genellikle 1 mm'den daha kalın olmayan metalik göktaşlarınınkinden daha kalındır.
Taşlı meteoritlerin kabukları, çoğu taşlı meteoritleri oluşturan silikatlar ve demirden gelen manyetit ile karıştırılmış amorf silikadan (bir tür cam) oluşur.
Metalik meteoritlerin dış tabakası temel olarak manyetit adı verilen ve genellikle milimetre altı olan demir oksitten oluşur. Genellikle farklı atmosferik faktörlerden etkilenirler ve uzun süre fark edilmeden yerde bırakılırlarsa paslı bir görünüm alırlar.
Büzülme Kırığı ve Yönelimi
Bazı kayalık göktaşlarının kabuklarında gördüğümüz ve onları çatlamış gibi gösteren yapılardır. Sürtünmenin yarattığı en yüksek sıcaklıktan eşit atmosfer sıcaklığına, bazen de donma noktasının altına kadar, yer kabuğunun hızlı soğumasından kaynaklanırlar. Bu çatlaklar, meteorların müteakip ayrışmasında önemli bir faktördür.
Uzaydaki meteorlar dönebilir veya doğrusal bir hareket sürdürebilir ve atmosferden geçerken aniden değişebilir veya yere ulaşana kadar hareket halinde kalabilirler. Görünüşünüz bu şekilde değişebilir.
Sonbaharda dönen göktaşları, tercih edilen bir ayrışma modeline sahip olmayacak ve bu nedenle düzensiz olacaktır. Dönmeyen göktaşları sonbaharda sabit bir yönelime sahip olacak, tercihli erozyon çizgileri olan bir koni oluşturur.
açısal meteorlar
Kayalık göktaşlarının yüzeyleri, bu köşeli formları 80-90º arasında, köşeleri ve kenarları yuvarlatılmış olarak sunar. Genellikle çoklu çizgiler tarafından verilirler.
Regmaglifler: yüzeyde küre şeklinde yapılmış çentiklerdir, düşmelerinde havanın davranışından dolayı koni şeklindedir. Metalik meteorlar en yaygın olanlarıdır.
Uçuş hatları: Düşme sırasında, göktaşının yüzeyi aşırı sıcaklıklara kadar ısınır ve malzemenin erimesine ve bir sıvı gibi davranmasına neden olur. Bir göktaşı patlaması sırasında, çarparsa, ısınma ve erime süreci aniden durur. Damlacıklar kabuk üzerinde soğuyarak uçuş çizgileri oluşturur. Bileşimine ek olarak, şekli esas olarak yönelimi ve dönüşü ile belirlenir.
renk ve toz
Göktaşları tazeyken genellikle siyahtırlar ve füzyon kabukları, onları tanımlamaya yardımcı olan akış çizgileri ve ayrıntılar gösterebilir. Uzun süre yerde yattıktan sonra göktaşı renk değiştirir, füzyon kabuğu aşınır ve detaylar kaybolur. Aletlerdeki demir gibi meteorlardaki demir de hava şartlarında oksitlenebilir.. Demirli metal oksitlendiğinde, kayanın iç matrisini ve dış yüzeyini kirletir. Erimiş siyah kabukta kırmızı veya turuncu lekelerle başlayın. Zamanla, tüm taş paslı kahverengiye dönecek. Füzyon kabuğu hala görülebilir, ancak artık siyah değil.
Bir parça alıp bir kiremitin arkasına sürersek, bıraktığı toz bize bir ipucu verir: Kahverengiyse göktaşından şüpheleniriz, kırmızıysa hematitle karşı karşıyayız demektir. Eğer siyahsa o zaman manyetittir.
Diğer genel özellikler
Onları çevreleyen diğer kayalardan ayıran tüm bu özellikler göz önüne alındığında bile, meteoritlerin dikkate alınması gereken başka özellikleri de vardır:
- Göktaşı kuvars içermez
- Meteoritler güçlü veya parlak renkler içermezler, oksijen tarafından değiştirildikleri için genellikle siyah veya kahverengidirler.
- Bazı göktaşlarında görülen çizgiler genellikle beyazdır ve rengi yoktur.
- Göktaşlarında hava kabarcığı veya boşluk yoktur, göktaşlarının %95'i genellikle cüruftur.
- Metalik göktaşları ve metalik göktaşları, mıknatıslara güçlü bir şekilde çekilir.
Umarım bu bilgilerle bulduğunuz şeyin bir göktaşı olup olmadığını nasıl öğreneceğiniz hakkında daha fazla bilgi edinebilirsiniz.