Bölüm Bir. Paris'te "Allah Ekber". İslamcıların saldırısı, Ocak ayında Charlie Hebdo editör 7’e erkekleri sakladı. El Kaide ve IG militanları derginin editörlerine saldırmaktan sorumlu olduğunu iddia ettiler.
Hiciv haftalık “Charlie Hebdo”, Muhammed Muhammed'in karikatürlerini defalarca yayınladı. 2013'te, dergi bir peygamberle ilgili komik bir çizgi çizdi. Dergiye saldıran teröristler şöyle bağırdı: “Peygamberin intikamını aldık!” Allah'ın askerleri korkutucu eylemleri için Fransa'yı seçti çünkü bu devlet “İslam'a ve ezilen ülkelere karşı savaşa katılıyor”. Yani militanlardan biri dedi.
Editör binasında teröristler, yayın çalışanı sanatçı Corinne Ray'in yardımıyla geldi. Kızı için anaokuluna gitmek için dışarı çıktı ve girişte kamuflaj yapan birkaç militan gördü. Daha sonra gazetecilere verdiği demeçte, "Fransızları kusursuzdu, El Kaide'den iddia ettiler." Tehdit etmeye başladılar ve Corinne koda girdi. Sonra sakallı adamlar içeri girdi ve “Allah'ın Ekberine” bağırdı ve ateş açtı.
Ertesi gün, bir terörist olan Ocak 8, Montrouge'de (Paris'in güneyinde) ateş açtı: bir polis memurunu vurdu ve bir yol servis memurunu yaraladı. Ertesi gün otomatik silahlı silah Amedy Coulibaly, Paris'teki Bois de Vincennes yakınlarında bir koşer marketi ele geçirdi. Coulibaly, “İslam Devleti” nin savaşçısı olduğunu ilan etti. Günün sonunda 9 Ocak ayında "savaşçı" özel kuvvetleri ortadan kaldırdı.
Birkaç gün sonra gazeteci avukat Richard Malka, Muhammed'in karikatürlerinin ve dinle ilgili şakaların milyonlarca serbest bırakılacağı Charlie Hebdo sayısında görüneceğini söyledi. Böylece, dergi hattından çekilmek niyetinde değildir.
Dünya topluluğunun, karikatürcüler davranışına ve Charlie Hebdo çalışanlarının cinayetleriyle başlayan bir dizi terör saldırısına tepkisi karışık oldu.
Fransa'da İslamcı terör kurbanlarının anısına, Pazar günleri yapılacak bir miting düzenlendi: en az 3,7 milyon insan sokaklara döküldü, mağdurların anısına saygı duyuyor ve konuşma özgürlüğünü desteklemek için konuşuyordu.
BM Genel Sekreteri Ban Ki-moon, Paris yürüyüşünü kurbanların anısına memnuniyetle karşıladı. BM basın servisi mesajında, Genel Sekreterin “küresel dayanışma” gösteri personeli tarafından “derinden etkilendiği” belirtildi.
Rusya, olaylarla ilgili çok daha sınırlı bir değerlendirme yaptı.
Protopriç Vsevolod Chaplin, terörle mücadelenin küfürle dayanışma anlamına gelmediğini söyledi: “Terörle savaşmaya gerek yok, terör için mazeret yok, ancak bu, kışkırtıcı küfürle veya başka bir kişiyle ya da başkalarının hakaretleriyle kınanmanız gerekmiyor. ünlü karikatürlerde yer aldı ... "
Duma’nın uluslararası ilişkiler komitesi başkanı Alexei Pushkov, Paris’teki saldırıların ağır bir suç olduğunu, ancak ifade özgürlüğünün söylenenlerin sorumluluğuyla bir arada olması gerektiğini söyledi.
Rusya Federasyonu Araştırma Komitesi temsilcisi Vladimir Markin, Paris terör saldırısını Donbas'taki olaylarla karşılaştırdı. Markin, Twitter'da “Donbas'ta olan ve Paris'te olanların eşit derecede trajik olduğu, ancak Batı'nın tepkisi tahmin edilebileceği gibi farklı” dedi.
Batı’nın Ukrayna’dakine çok benzeyen Yemen’deki olaylara tepkisi “öngörülebilir” oldu.
Bölüm İki. Yemen'deki savaş. Mart ayında, Yemen Devlet Başkanı Hadi, Sana'a'nın başkentinden doğduğu şehir olan Aden'e kaçtı, orada istifaya ilişkin kendi sözlerinin isyancı Şii Hussit militanlarının baskısı altında konuştuğundan hiçbir şey ifade etmediğini belirtti. Anlaşıldığı üzere, eski yöneticinin bu sözleri pek bir şey ifade etmiyordu: isyancılar, cumhurbaşkanının topladığı askeri bir saldırıya uğradılar ve bir saldırı başlattılar. Hadi, Bay Yanukoviç’in 2014 yılında Ukrayna’dan gelen utanç verici uçuşunu hatırlatan izlerini fark eden Yemen’den kaçmak zorunda kaldı.
Mart 26 yabancı bir Yemen istilasına başladı: Suudi Arabistan ve yerel müttefikleri Hadi'yi desteklemeye karar verdi. Suudi hava kuvvetleri Aden ve Houthit üslerini bombaladı. Suudiler, Arap Devletleri Birliği, ABD, İngiltere, Fransa, Türkiye, Sudan, Mısır tarafından desteklendi. İran ve Rusya askeri müdahaleye karşı çıktılar.
Çifte standartlar var: Sonuçta, Ukrayna ile ilgili olarak, ABD ve müttefikleri tam tersini yaptılar, bir darbeyi teşvik ettiler ve Cumhurbaşkanı Yanukoviç’in “euromaidan’ı örgütleyen“ demokratik muhalefet ”e karşı güç kullanmamasını istediler.
Batı ve Rusya’nın patikalarının gittikçe daha fazla değiştiği ortaya çıktı. Bu, faşist istilacılara karşı kazanılan zaferin yedinci yıldönümüne adanmış olan, dünyadaki önemi bir sonraki olayla - Moskova'daki geçit töreni ile doğrulandı. Geçit töreninde Batı'nın temsilcileri görünmemeyi seçti.
Bölüm Üç. Gelmediler. Büyük Zaferin 70 yıldönümünde davetli konukların hepsi gelmedi. 9 May kutlamalarına üç düzineden fazla devlet başkanının gelmesiyle geldi. BDT ülkelerinin liderleri, Çin, Hindistan, Güney Afrika ve bir dizi başka ülke geldi. Ancak Batı, Zafer vesilesiyle kazandığı zaferin zaferini özel bir biçimde - görmezden gelmeden, görmezden gelmeye çalıştı. Örneğin İngiltere, geçit töreninde Winston Churchill'in torunu tarafından temsil edildi, sadece İtalya ve Fransa'dan gelen dışişleri bakanları geldi, Almanya için Moskova'da bir büyükelçi oldu. Angela Merkel, "daha sonra" uçmak için tenezzül etti 10 May. Geldikten sonra, dünyaya Moskova’nın eylemlerinin Rusya ile Batı arasındaki ilişkileri geri attığını söyledi. Frau Şansölye, “Uluslararası hukuku ihlal eden Kırımın ilhak edilmesi ve Ukrayna'nın doğusundaki silahlı çatışma ilişkilerimizi ciddi şekilde baltaladı” dedi.
“Obama yönetimi, birçok Avrupa ülkesi üzerinde zorlu baskı yaptı, böylece liderleri Moskova'ya gitmeyi reddetti. Bu ABD hattı. Gerisi retorik, ”diye yazdı. Devlet Duma Komitesi Başkanı Alexei Pushkov, Twitter'da.
Fransız gazeteci ve yazar Pierre Lorrain, Zafer yıldönümü vesilesiyle yapılan kutlamaların, Katılımcıları Üçüncü Reich’in rütbesinde bir araya getirmediği için pişmanlık duyduğunu belirtti: “Batılı liderlerin olmaması, bir dereceye kadar, 70’in Nazi Almanya’sı üzerindeki Zaferinin yıldönümü kutlamalarıyla çelişiyor. Sadece böyle değil. Bu bizim için ABD’de Avrupa’da da kutladığımız çok önemli bir olay. Ancak bu kutlamanın birleşmesi gerçekleşmedi. Ve bu, elbette, üzücüdür. ”
Bazı Fransız ve İngiliz gazeteleri, 9’te 2015’ta yayınlandı; gazetecilerin doğrudan yazdığı materyallerle: Batılı politikacılar Rusları rahatsız etti, savaşta ölen on milyonlarca kişiyi hatırlamak için zaman bulamadılar.
Kendi yollarında, “Avrupacılığın” özellikle belirgin olduğu topraklarda Batı Ukrayna'daki Zafer Günü'nü “kutladılar”. 9 Mayıs ayında, belediye meclis yardımcısı ve milliyetçi parti "Svoboda" 'nın yerel bir yardımcısı olan Lviv Iosif Sitnik Mayıs ayında St. George şeridini emekliyken parçaladı ve ezdi.
Rusya’ya yönelik Batı’nın siyasi saygısızlığı Haziran’da G7 zirvesinde devam etti.
4. Bölüm. Rusya olmadan G-7 Zirvesi 7 ve Haziran 8'da Bavyera'da Elmau'da yapıldı. Tabii ki, Rusya olmadan: 2014’te, “Kırım’ın eklenmesi” ve Ukrayna krizinden dolayı “büyükler” den dışlandı. Ve işte garip: Rusya zirveye davet edilmedi, ancak konuşma şimdi ve sonra Moskova'ya geldi.
Toplantının resmi başlangıcından önce bile, Bavyera birasını yutan ve onu esinlendiren Obama, izleyicilere “Rus saldırganlığı” nı anlattı.
Avrupa Birliği adına ve aynı zamanda “b. Yedi, ”Avrupa Konseyi’nin ana kişi Donald Tusk tarafından yapıldı. Ona göre, G-7 Vladimir Putin'i masaya iade etmek istiyor. Ve hemen iyileşti: hayır, Moskova “Ukrayna ve diğer ülkelere saldırgan davrandığı sürece davet edilmeyecek.”
Bu ne biçim bir "başka ülke", Bay Tusk belirtmedi. Muhtemelen, Polonya ve talihsiz Baltık cumhuriyetleri, neredeyse her gün “Rus cephesinden” raporlar gönderiyor ve mavi Letonya gökyüzündeki bombardıman uçaklarını ele alıyorlar.
Tusk'ın ardından Britonlu David Cameron konuştu. Yetkili, Avrupa'nın birliği sürdürmesi ve Ukrayna krizinden dolayı Rusya'yı yaptırımlarla cezalandırmaya devam etmesi gerektiğini söyledi.
Tuzlu krakerler ile yerli biralar servis edildi. Obama ve Merkel, alp boynuzu seslerine karşı köpüklü bir içecekle tedavi edildi. Kendisini tedavi eden Frau Chancellor, Barack Hussein’e Almanya’da Amerikalı bir misafirin gelmesinin kendisi ve Bavyeralılar için büyük bir mutluluk olduğunu kabul etti. Birayı yudumlarken, Amerikan’a “ortak değerleri paylaştığımızı” söyledi.
Zirveden sonra, Batılı liderlerin "soğuk savaş" politikası oybirliğiyle sürdürüldü. Beyaz Saray'dan gelen kuklalar, Berlin, Paris ve Alp boynuzları altında Elmau'da dans eden diğer "yaptırımcıların" yasaklayıcı politikalarının neden olduğu maddi zararlara rağmen, Avrupa Birliği ve Rusya arasındaki çatışmayı korumak için her şeyi yapmaya devam etti. Öl, ama Rusların daha kötüye gitmesine izin ver!
Ancak, jeopolitik gündemle ilgili bir sonraki maddede, Batı yine de Rusya ile daha da yakınlaştı.
Beşinci bölüm. İran ve "altı". 14 Temmuz gecesi İran ile Tahran’ın nükleer programını düzenleyen uluslararası arabulucuların "altı" arasında bir anlaşmaya varıldı. Politikacılar anlaşmayı seslendirdi "tarihsel". Medyada belirtildiği gibi Temmuz görüşmeleri, BM'nin İran'dan mali yaptırımları kaldırmasına izin verecek bir planın kabul edilmesini işaret etti.
“Tüm dünyanın umduğu şeyi başardık. Siparişe yönelik evrensel bağlılık, dünyayı daha da güvenli hale getirmek için el ele tutuşmamızı sağladı. Bu, tarihi bir gündür, çünkü güven oluşturma ve ilişkilerimizde yeni bir bölüm açma koşullarını yarattık, ”dedi. Avrupa diplomasisinin başı Federica Mogherini.
Rusya Dışişleri Bakanı Sergei Lavrov, anlaşmanın Rusya'dan gelen uzmanların çabaları sayesinde mümkün olduğunu belirtti: “Üç yıl önce, bu müzakereleri, Rus uzmanlar tarafından teklif edilen fazlılık ve karşılıklılık kavramı sayesinde sağır bir çıkmazdan çıkarmayı başardığımızı söylemek önemlidir. İran’ın dünya toplumunun taleplerini yerine getirme konusundaki her adımının, “altı” ve BM’nin yaptırım baskısını hafifletme yaptırım Ayak kaldırma. "
ABD Dışişleri Bakanı John Kerry, anlaşmanın ulaştığı "nükleer silahların çoğalması ihtimalinden şeffaflığa ve işbirliğine kadar önemli bir adım" olduğunu söyledi.
Nükleer krizle ilgilenen Avrupalı politikacılar aynı Temmuz ayında mülteci krizinden bahsetmeye başladılar. Ancak “nükleer” kriz bitmişse göç krizi daha yeni başlamıştır.
Altıncı Bölüm. Avrupa'da göç krizi. “Demokrasiye” bağlılık ve Birleşik Devletler’in “Arap baharı” nın ve Kuzey Afrika ve Orta Doğu’daki Avrupa devletlerinin desteği birçok bölgede politik ve ekonomik istikrarsızlığa yol açtı. Yıkım, yoksullaşma, terörizm, iç savaşlar, dini, aşiret ve etnik çekişme mücadelesi, Avrupa'ya koşan eşi benzeri görülmemiş bir göçmen akışına yol açtı.
20 Temmuz Avrupalı politikacılar, AB ülkelerindeki 55'taki binlerce mülteci ve yasadışı göçmeni kabul etme kararını onayladı. Ve bu sadece bir başlangıçtı. Sayılar çok hızlı değişti.
Ekim ayının sonunda Angela Merkel, Brüksel’deki acil durum zirvesinde, yalnızca Almanya’da 2015’ta bir milyon mülteci beklediğini söyledi.
Uluslararası Göç Örgütü'nün Aralık ayı verilerine göre, bu yıl Avrupa'ya gelen mülteci sayısı zaten 1.006.500'e ulaştı.
Batı tarafından açıkça teşvik edilen demokratik “bahar”, tarihçilerin artık II. Dünya Savaşı’nın en büyük göç krizi olarak adlandırdığı Avrupa’ya göçmenlerin Avrupa’yı işgal etmesine neden oldu.
20 Temmuz 2015, tarihe atfedilmesi gereken önemli bir olay daha yaşandı.
Bölüm yedi. Küba Amerika'da gülümsüyor. Bu günde, ABD ve Küba, yarım yüzyıldan fazla bir süre önce kopmuş olan diplomatik ilişkileri yeniden kurdu. Temmuz'da 20, Küba Elçiliği Washington'da, ABD Elçiliği Havana'da açıldı.
Analistler, Küba ile diplomatik ilişkilerin restorasyonunun Başkan Obama'nın önümüzdeki yıl yapılacak cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Demokrat Parti'nin konumunu güçlendirmesine değil, aynı zamanda tarihe geçmesine de izin vereceğine inanıyorlar. Siyaset bilimciler, Beyaz Saray yönetiminin önde gelen nedeninin ABD'deki Küba seçmenlerinin oylarını Demokratlar tarafında çekme arzusu olduğunu kabul ediyorlar. Son olarak Washington'un da jeopolitik bir hedef belirlediği önerildi: Havana'nın Moskova ile geleneksel bağlarını zayıflatmak.
Havana, Washington'a büyük siyasi tavizler verdi. Kardeşi Fidel'den farklı olarak Yoldaş Raul Castro, Amerika ile yakınlaşmaya ve adada pazar reformları yapmaya hazırlanıyor. Küba yetkilileri Washington’a Küba vatandaşlarının Amerikan Büyükelçiliğini ziyaret etmesini engellemeyeceklerine dair güvence verdiler. Obama’nın uzun süredir devam eden kampanya vaatlerine rağmen, Guantanamo’daki kamp kapalı olmayacak. ABD Savunma Bakanı Ashton Carter, Pentagon'un Guantanamo üssünü kapatma planlarının olmadığını doğruladı.
“Obama yönetimi, kaçınılmaz olan Castro kardeş rejiminin sona ermesinden çok önce ilişkiyi yeniden kurmak için doğru olanı yaptı. ABD’nin Küba’nın özerkleşmesinde ve özelleştirilmesinde önemli bir rolü olacak ”dedi. Washington’da Global Güvenlik Analiz Enstitüsü’nün (Washington) Enerji, Doğal Kaynaklar ve Jeopolitik Merkezi Direktörü Ariel Cohen
Görünüşe göre Amerikalılar bir Rus atasözünde haklı: uzun süre boyunca koşuyorlardı, ancak hızla ilerlediler. Küba basınında “demokratik reformlar” ifadesi parladı. Tanıdık, evet?
Bu arada, Fransa'da, “demokratik” politika, kapitalist ekonomiyi devralacak kadar ileri gitti.
Bölüm sekiz. "Mistral" den nasıl para kazanılır? Ağustos ayında 2015, Francois Hollande ve Vladimir Putin, iki Mistral tipi helikopter taşıyıcısının (2011'te imzalanan) tedarikine ilişkin sözleşmeyi sonlandırmak için son bir anlaşmaya vardı. Fransızların “Vladivostok” gemisini Kasım 2014’te Rusya’ya devretmesi gerektiğini hatırlatan AB’nin Moskova’ya yaptırım uyguladıkları önlendi. Böylece sözleşme Fransız tarafı tarafından ihlal edildi.
Kasım ayının başlarında, Fransa'nın helikopter işletmelerinin inşası için Rus şirketlerine geri ödeme yaptığı anlaşıldı ve para bütçeye geri döndü. Bu Rosoboronexport'un başkanı Anatoly Isaikin tarafından açıklandı. Ayrıca Rosoboronexport'un sert para birimlerinde sözleşmeler imzaladığını da hatırladı.
Fransa ile sözleşme avroda imzalandı ve o zamandan beri Rusya'daki döviz kuru çok değişti. Bu nedenle, Moskova sözleşmenin feshi üzerine kazanabildi. Tabi ki euro değil, enflasyonist ruble, ancak petrol fiyatlarındaki düşüş nedeniyle ince bir bütçe için, bu bir yardımcıdır.
Ağustos, Eylül tarafından değiştirildi; Soğuk Savaş karşıtları BM ve Putin'in konuşması nedeniyle biraz daha yakınlaştı.
Bölüm Nine. BM Genel Kurulunun 70 Oturumu. Eylül ayında, BM Genel Kurulunun yıldönümü oturumu 2015'a başladı. Vladimir Putin, konuşmasında uluslararası toplumu uluslararası bir terörle mücadele koalisyonu kurmaya çağırdı.
Rus cumhurbaşkanı, Suriye ordusunu "İslam devletine" karşı mücadeleye dahil etmemenin çok büyük bir hata olduğunu, çünkü Suriye birliklerinin "cesur, yüz yüze" terörist savaşçılarına karşı savaşan tek güç olduğunu söyledi. Rusya cumhurbaşkanı da Batı’yı eleştirdi: Sonuçta Suriye’deki “ılımlı” muhalefetin ardından IG'ye geçti.
Obama, Genel Kurul'a verdiği konuşmasında, ABD'nin Esad'ın iktidardan çıkarılmasını ve "geçiş döneminin" örgütlenmesini sağlamak için Rusya ve İran ile işbirliğine hazır olduğunu belirtti. Obama, Suriye'nin "savaş öncesi statükoya" geri dönmemesi gerektiğine inanıyor.
Bu arada, gazetecilerin önerisinde, oturumun “sembolü” Barack Obama ve Vladimir Putin'in el sıkışmasıydı: birincisi elini uzattı ve ikinci bir an için onu sallamaya değip değmeyeceğini düşündü?
Sonuç olarak, ünlü Senatör McCain, Obama’nın Putin’le “gereksiz” görüşmesinin Rus cumhurbaşkanının eline geçtiğini ve potansiyel cumhurbaşkanı adayı milyarder Trump’ın Putin’in kendisinden daha iyi olduğunu söyledi.
Ardından Rusya’nın Suriye’deki operasyonu başladı. Dava sözcüğü takip etti.
Ancak, Batı bu operasyona serin bir şekilde tepki gösterdi.
Onuncu bölüm. Söz ve senet. 30 Eylül, Rusça авиация Suriye'de "IG" pozisyonlarında çarpıcı bir hava operasyonu başlattı. Operasyon tamamen yasaldı ve resmi Şam'ın askeri destek talebi üzerine başladı.
İlk kesin, militanların pozisyonlarına ve Rusya’nın silahları ve askeri güçlerinin gösterilerine yapılan darbeler, Doğu ve Batı’yı etkiledi. Basının büyük politikacı ve uzmanların ifadelerini yayınlamak için zamanı yoktu.
Örneğin ABD Dışişleri Bakanı John Kerry, Washington’un Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’ın derhal istifa etmesini isteme niyetinde olmadığı uluslararası toplumun dikkatini çekti. Orta Doğu’nun sorunlarıyla ilgili birkaç kitabın yazarı olan ünlü İngiliz uzman John Bradley, Suriye’deki çatışmayı çözme konusundaki en "mantıklı" planın Beyaz Saray değil, Moskova olduğunu kabul etti. Marine Le Pen Paris'te konuştu: Fransa'nın Suriye sorununu çözmek için Rusya'ya katılması gerektiğine inanıyor.
Suriye’de Rusya’nın eylemlerine yönelik genel olumlu tutum göz önüne alındığında, Beyaz Saray’daki “kuklacılar” dünyası endişelendi. Aralık ayına kadar Batı medyasının tutumu neredeyse tersi yönde değişti. Gazeteciler Suriye'de Rus havacılığının grevlerinin “işe yaramaz” olduğu gerçeği üzerine yazmaya başladıklarında, insan hakları eylemcileri daha önce Rus uçağını düşüren Türkiye ile birlikte Rus ordusu tarafından öldürülen siviller ve çocuklar hakkında yayın yapmaya başladı.
İşte, örneğin, İngiliz The Guardian gazetesinden yapılan bir alıntı: “... Rus havacılığı, 600 kentinde öldürülen ve en azından 70 insanları da dahil olmak üzere, XNUMX Suriyeli sivillerin de dahil olduğu en az XNUMX Suriyeli sivil ile sonuçlanan yeni hava saldırıları yaptı. İdlib. "
David Lesh, Dış Politika'da, “Putin’in Suriye’ye müdahalesinin, yıl boyunca 1957’in Mısır’daki Pyrric’in zaferine veya 1950’in sonunda dış politika problemlerinde keskin bir artışın eşlik ettiği Sovyet etkisindeki ani artışa benzer bir şeyle sonuçlanacağını yazdı. Yarım asır sürecek ve tarihçiler muhtemelen 2015'ta Suriye'deki Rus eylemlerini Putinizm'in başlangıcında, 1957'ta Mısır birliklerinin inişini Nasırcılığın sona ermesinin başlangıcı olarak adlandıracaklar.
Tabii ki Washington, dünya hegemonu statüsünü kaybetmeyecek. Bu nedenle, basındaki “insan hakları örgütleri” ve benzeri materyallerin raporları devam edecek. Ne Batı ne de Türkiye, Rusya’nın IG’yle mücadeledeki belirgin rolünü farketmeyecek, çünkü bu tanıma siyasi yenilgiyle aynı olacaktır.
Ancak, diğer Batı ülkeleri hala Rusya ile birleşmek istiyor.
Bölüm on birinci ve son. Paris'e dön. Ve yine uzun süredir acı çeken Paris'e transfer olduk.
Bu şehirde, İslamcılar 13 kasımının son akşamında yeni bir dizi saldırı başlattılar. 130 öldü ve daha fazla 350 yaralandı. Saldırıların sorumluluğu aynı “İslam Devleti” ni aldı.
Radikaller birkaç kanlı saldırı düzenledi: Stade de France stadyumundaki patlamalar, birkaç restorana gelen ziyaretçilerin öldürülmesi, Bataklan konser salonundaki katliam. Analistler, Fransa’nın tüm tarihindeki mağdurların sayısında Kasım saldırılarının en büyük olduğunu belirtti. Yetkililer ülkede bir olağanüstü hal ilan etti.
Ağdaki "İslam Devleti" temsilcileri, cinayetlere "Eylül Fransız 11" adını verdi.
Başkan Hollande, milletvekillerinin daha önce yaptığı konuşmada, "IG" ile mücadelede Rusya da dahil olmak üzere bütün ülkelerin çabalarını birleştirme gereği hakkında konuşmadılar. Bu konuşmadan sonra uluslararası uzmanlar Paris saldırılarının Batı’nın Rusya’nın Suriye’ye yönelik politikasına yönelik tutumunda bir değişikliğe yol açacağı gerçeğinden bahsetti.
Yıl sonuna kadar netleşti: değişim olmayacak. ABD, Rusya’nın şampiyonluğuna terörle mücadelede bile hiçbir şeyde izin vermeyecek. Dahası, Beyaz Saray, Suriye'deki durumun Moskova için “yeni bir Afganistan” olacağına işaret ediyor. Bu görüşü ciddiye alırsak (aksi takdirde imkansızdır), açıklığa kavuşacak: Suriye, Rusya ve Batı'nın çıkarlarının çarpıştığı bir çatışma merkezi haline geldi.