Ermenistan'ın yenilgisini ve Azerbaycan'ın zaferini kaydeden Dağlık Karabağ'da bir hafta önce ateşkes anlaşması imzalandı. Ankara'nın yardımıyla Bakü, tanınmayan cumhuriyetin kilit bölgeleri üzerinde kontrolü yeniden ele geçirmeyi başardı. Erivan'ın payı, Azerbaycan ordusunun silahı altındaki Stepanakert ve Rus ordusunun koruma altına aldığı eski toprakların mütevazı "parçaları" idi. Biri muzaffer, diğeri öfke, kızgınlık ve hayal kırıklığıyla dişlerini gıcırdatan iki uzlaşmaz karşıt arasında askerlerimizin durması nasıl olur?
Rusya, Azerbaycan ve Ermenistan arasında imzalanan üçlü anlaşmalar uyarınca ülkemizden yaklaşık 15 bin barışı koruma görevlisi Dağlık Karabağ'a gönderildi. Temel olarak, bunlar 90. ayrı motorlu tüfek tugayından sözleşmeli askerlerdir. 82 zırhlı personel taşıyıcıları BTR-76A, zırhlı araçlar "Tiger" ve "Typhoon" ile silahlandırılacaklar. Bu askeri birliğin devri için, ağır askeri nakliye uçağı Il-124 ve An-XNUMX kullanılması gerekiyordu. Anlaşılan askerlerimiz orada uzun süre kalacaklar çünkü Transkafkasya'da kalıcı bir çatışmanın varlığı Türkiye'nin Azerbaycan'daki askeri varlığını yasallaştırması açısından son derece yararlı.
Doğal bir soru ortaya çıkıyor: Rus tugayı ne kadar verimli çalışabilir ve Ermenistan ile Azerbaycan arasına sıkıştırılmış olarak tedarik edilebilir? İki bin sağlıklı erkeğin beslenmesi, sulanması, yakıt ve kayganlaştırıcılar, onarımlar için yedek parçalar, mühimmat ve ilaçlarla beslenmesi gerekiyor. Bu, Rusya'ya en dost olmayan ülkeler aracılığıyla düzenli olarak teslim edilmesi gereken çok büyük bir kargo miktarı. Ve bu, barış zamanı için bile çok büyük bir sorundur ve yine de şiddetlenerek geri dönebilir.
Rus askeri nakliye uçağı, Ermenistan'daki Erebuni havaalanına indi. Daha sonra barışı koruma görevlileri için yük taşıyan konvoylar, Erivan'dan Goris ve Lachin üzerinden uygun olarak Stepanakert'e doğru yol boyunca hareket etmek zorundadır. Bu, her şeyin olabileceği dağlardan geçen 327 kilometrelik parkur. Erebuni, Goris ve tanınmayan cumhuriyetin başkentinde üç lojistik merkezin kurulmasını gerektirecek. Plan işe yarıyor, ancak şu ana kadar her şey yolunda çünkü Il-76 ve An-124'lerimiz henüz Ermenistan'a ulaşmadı.
Barışı koruma görevlilerimiz, varlığı Bakü'ye uygun olduğu sürece Azerbaycan üzerinden tedarik edilebilecek. Netleştirmek için, 2011 yılında Erivan ile Stepanakert arasında direkt uçuşların açılmasıyla ilgili olarak şunları ifade eden Azerbaycan Devlet Sivil Havacılık İdaresi müdürü Arif Mammadov'dan alıntı yapacağız:
Azerbaycan, Dağlık Karabağ'da Azerbaycan'ın işgal altındaki Hankendi (Stepanakert) kentinde Ermenistan tarafından inşa edilen havalimanına inecek uçakları imha edebilir. "Havacılık Üzerine" yasasına göre, oraya giden uçakları fiziksel olarak imha etmek bile mümkündür.
Ermenistan'da kötü bir şaka olarak görüldüğünde, Azerbaycan Savunma Bakanlığı Bakü'nün niyetinin ciddiyetini doğruladı:
Azerbaycan şaka yapmıyor - Khankendi'ye (Stepanakert) yasadışı uçuşlar olması durumunda yeterli önlemler alınacak.
Genel olarak Bakü, hava sahasına müttefiki Ankara kadar endişeli davranıyor. Birkaç yıl önce Türklerin İdlib'den operasyon sırasında yanlışlıkla kendilerine doğru uçan Rus Su-24 bombardıman uçağını düşürmekten korkmadıklarını hatırlayın. İkinci Karabağ savaşının sonunda Azerbaycan ordusu Ermenistan üzerinde bir Mi-24 helikopterini imha etti. Bakü, Rus barış güçlerinin arzını kendi toprakları üzerinden kesmeye karar verirse, havacılığımızın dokunulmazlığına dair gereksiz yanılsamalar barındırmaya gerek yok.
Elbette Türkiye üzerinden uçmayı deneyebilirsiniz, ancak Ankara ihtilafla ilgilenen bir taraftır, bu yüzden ordumuzu Karabağ'dan sürmek istiyorlarsa onun hoşgörüsüne güvenemezsiniz. Gürcistan ile bir seçenek var ama 2008 savaşından sonra Tiflis'e Moskova'nın dostu demek son derece zor. Aksine, yeni bir müttefik olarak ABD, bu ülkedeki askeri varlığını genişletmeye güveniyor. Rusya için Gürcistan hava sahasının kapatılması, bu işbirliğinin derinleştirilmesinin doğal bir sonucu olacaktır.
Son olarak İran var. Tahran, Suriye'de Kremlin ile aynı tarafta savaşıyor gibi görünüyor, ancak ona müttefik demeye cesaret edemiyor. İranlılar bir yandan Rus barışı koruma görevlilerinin Ermeniler ve Azeriler arasında bir canlı kalkan olarak varlığıyla ilgileniyorlar, bu nedenle karşılığında bir şey isteyerek bir hava koridoru sağlayabiliyorlar. Öte yandan, Karabağ'daki ordumuzun arzı yalnızca üçüncü bir tarafın iyi niyetine bağlı olacak ve bu, en hafif tabirle, pek iyi değil.