GUNKANJİMA Hakkında
- Comments:
- 0
Gunkanjima, deniz altı kömür madenleri ile tanınan zengin endüstriyel geçmişi olan, terk edilmiş bir Japon şehir adasıdır. 1890’da adaya yakın olan deniz dibinde önemli miktarlarda kömür birikimi keşfedildi. Aynı yıl Mitsubishi şirketi adayı satın aldı ve kaynak geliştirmeye başladı. 1916’da işçiler için ilk ev orada inşa edildi. Daha sonra Gunkanjima, çağın en parlak çağında binlerce işçiye ev sahipliği yapıyordu. 20. yüzyılın ortalarında ada en yüksek 5259 nüfusa ulaştı. Geçen yüzyılın başlarında kömür madenciliği azaldı ve 1974’te son maden ocak kapatıldı. Bir zamanlar işçiler ve aileler tarafından işgal edilen 30’dan fazla yüksek katlı apartman bugüne kadar hayatta kaldı. Minik adada birkaç düzine dükkan, bir okul ve bir hastane vardı. Kentte bir mezarlık bile oldu. Genelde Gunkanjima diye adlandırılan Hashima Adası, dünyanın en yoğun nüfuslu yeriydi. Halen topraklara girmek yasa dışıdır ancak kalıcı fotoğrafçılar ve turistler için tabular yok. Yerel yönetimlerin inisiyatifiyle Gunkanjima, UNESCO Dünya Mirası listesine teklif edildi ancak bu talep yanıt alınamadı. Nagasaki Limanı’na yaklaşık 20 kilometre mesafedeki küçük bir adadır . 1974 yılına kadar ada bir kömür madeni olarak hizmet vermiş ve 5.000 metre uzunluğunda, 150 metre genişliğindeki ada evi olarak adlandırılan 5000’den fazla kişi, dünya çapında kaydedilen tarihteki en yüksek nüfus yoğunluğuyla sonuçlanmıştır.
Bu kadar küçük bir alanda pek çok insanı ağırlamak için, her toprak parçası inşa edildi, böylece ada büyük bir savaş gemisine benzemeye başladı. Aslında, “Gunkanjima”, Japoncada “savaş adası” anlamına gelen bir takma addır . Adanın resmi adı Hashima. Kömür ilk olarak Gunkanjima’da 1810’da Saga’nın feodal lordu tarafından keşfedildi . Endüstriyel madencilik 1800’lerin sonunda başladı ve kısa bir süre sonra, ada Mitsubishi Corporation tarafından satın alındı. Üretim arttıkça ada genişledi ve büyük konut ve sanayi binaları ile yüksek deniz duvarları inşa edildi. Yöneticiler, işçiler ve aileleri küçük adaya ev çağırdı. Adanın sakinleri az ya da çok tipik bir yaşam sürdüler. Adanın yarısı maden işlerine, diğerini konut alanına, okullara, restoranlara, mağazalara, hamam ve bir hastaneye ayırmıştır. 1974 Nisan’ında maden kapandı ve sakinleri Gunkanjima’dan ayrılarak adayı bütün binalarıyla terk etti. O zamandan bu yana yıllar geçtikçe, tayfunlara doğrudan maruz kalmak , konut ve madencilik tesislerinin bozulmasına neden olmuş ve adaya ürkütücü ve unutulmaz bir atmosfer kazandırmıştır. Yıkılan yapıların tehlikesi nedeniyle, Gunkanjima halka kapalıydı ve uzun yıllar boyunca sadece adanın çevresini gezen gezi turlarından görülebiliyordu.