şu dünyada görüp görebileceğiniz en güçlü evlat sevgisi
dir.
sabah kümeslerini açınca fark ettim, neşesizler. zaten havalar da soğudu.
" ne çabuk sabah oldu? " der gibi bir hâlleri vardı hepsinin.
kümese bir ağırlık çökmüştü.
nedenini biliyorum! çünkü civciv
ler yok. tam huzurevine dönmüş kümesler.horoz
dahi mutsuz.
oysa civcivli günleri böyle miydi kümeslerin! sabah kapılarını açar açmaz hücum ederlerdi dışarıya. hemen peşlerinden anaları. küçücük civcivler bir oraya bir buraya koşturur daha sonra anneleri nereye giderse onun peşinden giderlerdi tın tın.
anneleri de pür dikkat onları korurdu gün boyu. horoz
bile " babayım lan ben! " edâsıyla öterdi sabahları.
bir belgeselde kartala dahi yem etmediğini görmüştüm tavuğun, civcivlerini. sahiden öyle.
hele bir yabancı gelip de civcivlere dokunmaya kalksın bahçede. valla o küçücük tavuk, atalarının dinozor
olduğunu hatırlayıp saldırıya geçerdi hemen.
ulan işe gidiyorum şimdi. geldiğimde biriniz gurk
olsun da dokuz - on bir yumurta koyayım altına.
hadi bakalım.