Beni bugün olduğum kişi yapan 5 grup
We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Anne Hoffman, hayatının en biçimlendirici müziğini düşünüyor.
WASHINGTON POST müzik muhabiri Chris Richards, Silver Spring, Maryland'deki yeni Fillmore konser salonunu satan beyaz bir rapçi hakkında bir makale yazdı. Söz konusu rapçi Mac Miller, simit ve krem peynir hakkında, sıkılmak ve ota ihtiyaç duymakla ilgili rap yapıyor.
Silver Spring dinleyicilerinin çoğu, makalesini emekli bir gençten ergen müzik arayanlara endişeli bir mektup gibi tasarlayan Richards'ı derinden endişelendiren gençlerden oluşuyordu. Bu kıymetli ve acı veren ergenlik yıllarını küçük sözler ve kancalarla boşa harcamayı durdurmak için - çocukların Panera'nın önünde babalarına mesaj atarak "[onları] almasını] söyleyecek kadar orijinal müzikle şovlara gitmemek için acil bir eylem çağrısı. 15 dakika içerisinde."
Ergenlik yıllarınızın ham müzik dinleme zamanı olduğunu ve sizi "olmak isteyebileceğinizi düşündüğünüz türden bir insana" maruz bıraktığını savunuyor.
Hepsi beni düşündürdü: Kesinlikle müzik yüzünden bugün olduğum kişi benim. Punk'ı bulmadan önce, nereye sığdığını bilen, son derece yoğun bir on dört yaşındaydım. Ama evimden beş dakika uzaktaki bir kilisede ilk kendin yap gösterime gittiğimde bunların hepsi değişti.
Sıklıkla alıntılanan bir olayda, bir keresinde babama "Müzik benim hayatım!" Dedim. yeni bir plağı dinlerken beni rahat bırakması için. 15 yaşındaydım ve rekor Değişiklik, The Dismemberment Plan tarafından. Şarkıları parçalamaya ve marka dışı elektro gitarımda riffler üretmeye başlamadan önce, o CD'yi durmadan tuttum ve çaldım.
Müziğin dokunduğu insanlara yapması gereken budur. Önceliklerimizi değiştirir, bizi karıştırır; kafasını karıştırır ve bunaltır. Bizi daha iyi insanlar, daha dokulu, daha çelişkili yapar. Bize var olmanın başka bir yolunu gösteriyor.
Bu gelenekte, sonraki beş grubun hepsi bir şekilde beni ergenlik dönemimi ve genç yetişkinliğimi atlattı ve bana kim olduğumu ve nereye gitmek istediğimi öğrettiler.
Parçalanma Planı, Washington, DC (16-18 yaş)
Oradaydım. Ben ... idim! Baştan (tamam, geç orta), 'sonuna kadar.
“Sıradan müzik dinleyicisinden” “müzik benim hayatım” olayına kadar hayatımda dönüm noktasını belirleyen grup buydu.
Parçalanma Planı, yıllık dersi için onuncu sınıfta yaptığım sahte bir dergide belirgin bir şekilde yer aldı. Arkadaşlarımla en sevdiğim gruplar hakkında röportaj yaptım. Öyle bile olsa, bu dört kişilik gruba olan katıksız hayranlığımı yansıtmak için alıntıların yarısı benim tarafımdan yapıldı. Yıllığı öğretmenimin DC'de bağımsız müzik için gerçekten bir referans çerçevesi yoktu, bu yüzden bir A aldım, ama etik için değil.
Plan, post-punk kaos üreten bir grup olarak başladı, ancak zamanla sesleri sofistike albümde kristalleşti. Acil ve I. 2000'li yılların başında icra ettikleri ruh ve serserinin gösterişli karışımından yumuşak, alçaltılmış seslerine kadar kariyerlerinin her mevsiminde onları seviyorum. Değişiklik spastik için !.
Hala o sahte dergi bende ve The Plan Ocak ayında bir yeniden birleşme şovu oynadığında, o "Anne Hoffman, bu senin hayatın" anlarından birini yaşadım. Müziğin gençler için geçerli olmasının bir başka nedeni de - geçmişi kendi müziğinizi işaretlemeye yardımcı olamaz.
İşte şarkıları "Back and Forth":
Fugazi, Washington, DC (16-18 yaşları, sonra 24-25 yaşları)
2002'deki son gösterilerindeydim, ama neye şahit olduğumu gerçekten anlamadım. 16 yaşındaydım ve Tenleytown'daki Fort Reno Park'ta kot pantolonumda çimen lekeleri vardı.
Grup setlerinin ilk dakikalarına girdiğinde, punk rock'ın ne olabileceğini, kilisenin bodrumlarında müzisyen olarak oynarken gördüğüm çoğu genç erkeklerin kaba ve cilasız gruplarının buna hevesli olduğunu anladım. Endişelerini ve acılarını güzel bir teze nasıl çevireceklerini öğreniyorlardı: ve bir yerlerde, bir şekilde, Fugazi akıllarının gerisindeydi.
Fugazi'ye, ilk olarak son ve derinlemesine olgun plaklarıyla aşık oldum. Argüman (2001), soylulaştırma ve savaş gibi ağır siyasi konuları incelik ve tutkuyla ele alıyor.
Daha sonra klasiklerini keşfettim. Tekrarlayıcı (1990) ve 13 Parça (1989). Siyasi görüşlerimde yaşlanıp daha radikal hale geldikçe ve kurumların gerçek bir değişim yapma gücüne daha az güvenmeye başladıkça bu kayıtlara geri dönüyorum. Zor bir dünya için yakıttırlar.
İşte Fugazi’nin "Bekleme Odası" şarkısı:
Kayadaki Tatlı Bal, Washington, DC (18-20 yaş)
Üniversitede, paylaştığımız şehre 350 mil uzaklıkta Sweet Honey In The Rock'a girdim. Sudanlı otuzlu yaşlarında, Orta Doğu siyaseti üzerine dersler veren en sevdiğim profesörle en çok sevdiği müzik hakkında röportaj yaptım. Ona müzikal açıdan dokunan her şey anlaşılır bir şekilde siyasetle ilgiliydi.
Kayadaki Tatlı Bal'ın izniyle
Washington'da kurulan tamamı kadın, Afrikalı-Amerikalı bir topluluk olan Sweet Honey In The Rock, mutlak favorisiydi. CD'lerini Oberlin Koleji radyo istasyonunda çekmeye başladım ve ballı ve karmaşık melodilerini duyduğumda neredeyse erimeye başladım. Kısmen kilise korosu, kısmen en iyi arkadaşların capella müziği yapmak için bir araya gelmeleri, uluslararası çatışmalar, çete şiddeti ve DC'nin oy hakları hakkında şarkı söylüyorlar. Bu dayanışma içinde olabileceğim bir şey.
Sweet Honey in the Rock'tan "Ella’s Song":
The Lucksmiths, Melbourne, Avustralya (17-20 yaş)
Zaman imzalarıyla uğraşma yetenekleriyle beni uçuran gruplar var, ruhun en iyi unsurlarını punk'ın en iyi unsurlarına, gerçekten karmaşık işleri çok iyi yapabilen gruplara sorunsuzca aşılayabilen gruplar var. Lucksmiths bu gruplardan biri değil. Ama sahip olduğum tüm albümler varolmama noktasına kadar yıprandı, çünkü kendi tarzlarında kesinlikle inanılmazlar.
Şans Ustaları, sözler, bir şarkının şiirleri hakkındaydı - kolayca görmezden gelinen bazı ayrıntıları artırılmış farkındalığa koyma yeteneği.
“Sonsuza kadar iyi göründüğünü hatırlıyor musun? "En Güneydeki" şarkısından, gül renkli şarap kadehlerinin arasından görüldü.
The Smiths'e sonsuza kadar adanmış olan şarkı sözlerinin ve şarkı adlarının çoğu, "Asla dışarı çıkmayan bir çocuk var" ve "Mutlu saatlerin pusunda sarhoştum" (The Smiths'in şarkısından " Asla Sönmeyen Bir Işık Var ”ve söz,“ Sarhoş bir saatin pusunda mutluydum ”).
17 yaşımdayken Lucksmiths'e girdim ve onların müziğini bulmak bana bir dakikalığına punktan uzaklaşıp, içimdeki çay içen melankoliime boyun eğmeme izin verdi. Sözleri de bana yazar sesime güvenme ve yazmayı ciddiye alma konusunda ilham verdi.
Onları ilk önce sıradan bir DC mahallesinde, saat 6'dan sonra her şeyin boşaldığı ve merakla bir film seti gibi göründüğü o metro duraklarından birinde gördüm. Küçücük bir mekandı; üç grup üyesi ortalıkta dolanıp seyirciyle takıldı. Arkadaşlarım ve ben bu kadar küçük bir alanda olabildiğince sessizce çıldırdık ve onlarla konuşmayı tartıştık. Sonunda yaptığımızda, tahmin edilebileceği gibi iyi ve arkadaş canlısı, abartısız ve utangaçtılar.
"T-Shirt Weather" adlı şarkıları şöyle:
Des Ark, Philadelphia (23-25 yaş)
20'li yaşlarımın başlarında, çeşitli ve sıkıcı nedenlerle bırakamadığım bu korkunç işim vardı. Her gün pislik bir gündü. Sürücüde ağladım; O kadar kötüydü. Daha da kötüsü, iki ay içinde art arda dört romantik olasılığın çökmesini ve yanmasını yaşadım.
Fotoğraf: Paul Schroder
O döneme bakıldığında her gün kışmış gibi görünüyor. Günler kısaldıkça oldukça karanlık bir müzik döneminden geçtim. Pek çok güçlü kadın şarkıcı-söz yazarını dinledim: burada biraz Shannon Wright, biraz da Cat Power orada. Ama Des Ark sıkışmış olan şey.
Aimee Argote'un müzik projesi Des Ark, Argote’un cızırtılı, sıkıştırılmış müzikal gerilim anlarına yerleştirilen acil vokalleri, çok beklenen rock-outları ve her an her şeyin parçalanabileceği hissiyle dikkat çekiyor.
İşte "My Saddle Is Waitin’ (C’mon Jump On It) "adlı şarkısı:
İşte bu benim. Kelimenin tam anlamıyla, grup formunda benim. Bu grupların çoğunun ABD'den olduğunu fark etmiş olabilirsiniz, ancak lütfen beni büyümenizi etkileyen gruplardan bahsedin. Yorum yapmak isterseniz, diğer ülkelerdeki müzik sahnelerinde büyümeyi duymak isterim.