Ben bu ateizm serisi ile yapıldığını düşündüm. Ancak, Ben Wayne boyacılar kitabından bu pasajda geldi, Kutsal Yaşam. Bir arkadaşım neyi kim inanmıyorum bizler için öğüt bir tür olarak yıktığı.
I want to wrap up this series on atheism with a personal story about the point in time where I started diverging from the concept of God. I was very young then, about five years old. I had lost a pencil. It had just slipped out of my schoolbag, which was nothing more than a plastic basket with open weaves and a handle. When I realized that I had lost the pencil, I was quite upset. I think I was worried that I would get a scolding for my carelessness. Anlıyorsun, my family wasn’t rich. We were slightly better off than the households in our neighborhood, but quite poor by any global standards. The new pencil was, bana, a prized possession.
The atheist-theist debate boils down to a simple question — Did humans discover God? Ya, did we invent Him? The difference between discovering and inventing is the similar to the one between believing and knowing. Theist believe that there was a God to be discovered. Atheists “biliyorum” that we humans invented the concept of God. Belief and knowledge differ only slightly — knowledge is merely a very very strong belief. A belief is considered knowledge when it fits in nicely with a larger worldview, which is very much like how a hypothesis in physics becomes a theory. While a theory (such as Quantum Mechanics, Örneğin) is considered to be knowledge (or the way the physical world really is), it is best not to forget the its lowly origin as a mere hypothesis. My focus in this post is the possible origin of the God hypothesis.
The only recourse an atheist can have against this argument based on personal experience is that the believer is either is misrepresenting his experience or is mistaken about it. I am not willing to pursue that line of argument. I know that I am undermining my own stance here, but I would like to give the theist camp some more ammunition for this particular argument, and make it more formal.
I have a reason for delaying this post on the fifth and last argument for God by Dr. William Lane Craig. It holds more potency than immediately obvious. While it is easy to write it off because it is a subjective, experiential argument, the lack of credence we attribute to subjectivity is in itself a result of our similarly subjective acceptance of what we consider objective reason and rationality. I hope that this point will become clearer as you read this post and the next one.
In the previous post, we considered the cosmological argument (that the Big Bang theory is an affirmation of a God) and a teleological argument (that the highly improbable fine-tuning of the universe proves the existence of intelligent creation). We saw that the cosmological argument is nothing more than an admission of our ignorance, although it may be presented in any number of fancy forms (such as the cause of the universe is an uncaused cause, which is God, Örneğin). The teleological argument comes from a potentially wilful distortion of the anthropic principle. The next one that Dr. Craig puts forward is the origin of morality, which has no grounding if you assume that atheism is true.
Profesör. William Lane Craig is way more than a deist; he is certainly a theist. Aslında, he is more than that; he believes that God is as described in the scriptures of his flavor of Christianity. I am not an expert in that field, so I don’t know exactly what that flavor is. But the arguments he gave do not go much farther than the deism. He gave five arguments to prove that God exists, and he invited Hitchens to refute them. Hitchens did not; en azından, not in an enumerated and sequential fashion I plan to do here.
Yeni, I have been listening to some debates on atheism by Christopher Hitchens, as recommended by a friend. Although I agree with almost everything Hitchens says (said rather, because he is no longer with us), I find his tone bit too flippant and derisive for my taste, much like The God Delusion by Richard Dawkins. I am an atheist, as those who have been following my writings may know. Given that an overwhelming majority of people do believe in some sort of a supreme being, at times I feel kind of compelled to answer the question why I don’t believe in one.
Bu mesaj benim yanıtların düzenlenmiş versiyonu olan Bir Anket Wiley-Maliye ve FinCAD tarafından düzenlenen panel tartışma. serbestçe kullanılabilir Webcast sonrası bağlantılı, ve diğer katılımcıların yanıtları içeriyor — Paul Wilmott ve Espen Huag. Bu yazının bir genişletilmiş sürümü, Wilmott Dergisi'nde bir makale olarak görünebilir.
Risk nedir?
Normal konuşma kelime Riskini kullandığınızda, negatif bir çağrışım vardır — Bir araba tarafından kazaya riski, Örneğin; ama bir piyango kazanma değil, risk. Finans, Risk pozitif ve negatif hem. Zamanlarda, Eğer başka bir pozlama dengelemek için risk belirli bir tür maruz istiyorum; zamanlarda, Belirli bir risk ile ilişkili getiri arıyor. Risk, Bu bağlamda, olasılık matematiksel kavram hemen hemen aynıdır.
Ama bile finans, her zaman negatif bir risk bir tür var — o Operasyonel Risk olduğunu. Benim profesyonel ilgi şu anda ticaret ve hesaplamalı platformları ile ilgili operasyonel riskin en aza indirilmesi olduğunu.
Eğer Risk ölçmek nasıl?
Ölçme riski sonuçta bir şey bir fonksiyonu olarak bir zarar olasılığını tahmin aşağı kaynar — kayıp ve zaman tipik yoğunluğu. Yani soran gibi — Yarın bir milyon dolar ya da iki milyon dolar kaybetme olasılığı ya da ertesi gün neler var?
Biz risklerini ölçmek sorusu bu olasılık fonksiyonu anlamaya olup olmadığını soran bir başka yoludur. Bazı durumlarda, biz can inanıyoruz — Piyasa Risk, Örneğin, Bu fonksiyon için çok iyi modelleri var. Kredi Riski farklı bir hikaye — Biz düşündük, ancak biz bunu ölçmek olabilir, Biz zor yoldan öğrendim biz muhtemelen olamazdı.
Soru ne kadar etkili ölçüsüdür, olduğunu, Bana göre, Kendimizi soran gibi, “Biz olasılık numarası ile ne yapmalıyım?” Ben bir fantezi hesaplama yapmak ve var olduğunu söylersem 27.3% Bir milyon yarın kaybetme olasılığı, Eğer bilgi bu parça ne yapmalıyım? Olasılık sadece bir istatistik anlamda makul bir anlamı vardır, Yüksek frekanslı olaylar veya büyük toplulukları içinde. Risk olaylar, neredeyse tanım gereği, Düşük frekanslı olaylar ve bir olasılık sayısı sadece pratik kullanımı sınırlı olabilir. Ama fiyatlandırma aracı olarak, Doğru olasılık harika, özellikle derin piyasa likiditesi size fiyat aletleri.
Risk Yönetiminde İnovasyon.
Risk Yenilik iki tatlar geliyor — bir risk alma tarafında, hangi fiyatlandırma olduğunu, depolama riski ve benzeri. Bu cephede, biz de bunu, ya da en azından biz de bunu yaptığını düşünüyorum, ve fiyatlandırma ve modelleme yenilik aktif. Bunun flip tarafı, elbette, risk yönetimi. Burada, Ben yenilik felaket olayların arkasında aslında kalıyor düşünüyorum. Biz mali kriz var kez, Örneğin, Biz otopsiyi yapmak, neyin yanlış gittiğini anlamaya ve güvenlik korumaları uygulamaya çalışın. Ama ertesi yetmezliği, elbette, diğer bazı gelen gidiyor, bütünüyle, Beklenmedik açısı.
Bir bankada Risk Yönetimi rolü nedir?
Risk alma ve risk yönetimi, bir bankanın gün-gün iş iki yönü vardır. Bu iki yönü birbiriyle çatışma içinde görünüyor, ancak çatışma rastlantı değildir. Bu ince ayar ile bir bankanın risk iştahı uygulayan bu çatışmayı olduğunu. Bu istediğiniz gibi tweaked olabilir dinamik bir denge gibi.
Satıcılarının rolü nedir?
Benim durumumda, satıcıları süreçleri ziyade risk yönetimi yöntemlerini etkilediği gibi görünüyor, ve aslında modelleme. Bir vended sistem, bununla birlikte özelleştirilebilir olabilir, iş akışı hakkında kendi varsayımları ile birlikte geliyor, yaşam döngüsü yönetimi vb. sistemin etrafında inşa süreçleri bu varsayımlar uyum zorunda kalacak. Bu kötü bir şey değil. En az, popüler vended sistem risk yönetimi uygulamalarını standardize hizmet.
Asya Tsunami iki buçuk yıl önce Hint Okyanusu kıyı bölgelerinde muazzam miktarda enerji Unleashed. Deprem uzağa taşımak için hiçbir su yok olsaydı bu enerji meydana gelmiş ettik olurdu ne düşünüyorsunuz? Demek istediğim, deprem olursa (aynı tür ve büyüklük) yaptığı gibi yerine deniz yatağının arazi üzerinde yer almıştı, muhtemelen bu enerji mevcut olurdu. Nasıl tezahür olurdu? Bir daha şiddetli deprem olarak? Ya da daha uzun bir?
Ben deprem resim (enine kesitte) Bir konsol bahar basılı tutulduğunda ve daha sonra serbest bırakılması gibi. bahar sonra potansiyel enerji şeklinde tsunami enerji aktarır, Su seviyesindeki bir artış olarak. Tsunami dışarı yaydığı gibi, bu transfer sadece potansiyel enerji; Su yanal hareket etmiyor, Sadece dikey. Bu sahil vurur gibi, potansiyel enerji sahil isabet dalgaların kinetik enerjiye aktarılır (Su daha sonra yanal olarak hareket eden).
Merkez üssü transfer enerjinin büyüklüğü göz önüne alındığında, Ben transfer için bir mekanizma varsa ne olurdu ne spekülasyon am. Herhangi bir düşünce?