Do-yeong, denizaltı kazasının ardından yaşadığı travmayla mücadele ederken, iş arkadaşlarını kaybetmenin acısı içini kemiriyordu. Ulusal bir kahraman olmasına rağmen, içindeki boşluk hiçbir şekilde doldurulamıyordu. Ailesiyle arasındaki mesafe giderek artıyor, yabancılaşma duygusu onu adeta çaresizliğe sürüklüyordu. Ancak, beklenmedik bir çağrı hayatını alt üst etti. Gizemli bir ses, stadyumda bir bombanın varlığından bahsediyordu. Bu çağrı, Do-yeong’u kaderle yüzleşmeye zorladı. Artık sadece iç savaşıyla değil, sevdiklerini koruma mücadelesiyle de boğuşmak zorundaydı. Zaman hızla tükeniyordu ve Do-yeong’un yapması gereken bir karar vardı: ya cesaretle mücadele edip ailesini koruyacak ya da travmanın pençesinde yok olacaktı.