Elbette onlara yeni umutlarını anonim biri olarak vermeyi planlıyordu. Bu fikri ejderhadan kapmıştı.
‘Tanrılarının yapacak bir şeyi olmadığı ve beni onlara açık etmediği sürece, beni tanımalarının hiçbir imkânı yok.’
Onun kimliğini öğrenmeleri imkânsızdı. Bu ne kadar da harika bir şeydi böyle? Şimdiye kadar olan ve bundan sonra olacak her şeyi anonim olarak yapmalıydı. Cale, göğsünden büyük bir ağırlık kalkmış gibi bir hisle harabelerin olduğu bölgeye girdi.
Bölgenin her yerinde dua eden insanları görebiliyordu.
O anda Hans gizlice Cale’e yaklaştı ve ona fısıldadı.
“Az önce Marki Stan’in evinin en büyük oğlunu gördüm.”
“… O kişiyi nereden tanıyorsun?”
Cale gerçekten şaşırmıştı. Hans gözlerini göstermeden önce gülümsedi.
“Soylular hakkındaki hemen hemen tüm bilgiler kafamda. Tekerlekli sandalyede itilen bir adam görebiliyordum. Yanında sadece bir kişinin olması garipti, ancak tekerlekli sandalyenin üzerinde kırmızı bir yılan arması olduğunu görebildim.”
“Hans.”
“Evet efendim.”
“Göründüğünden daha iyisin.”
“Teşekkür ederim?”
Hans, raporunu bitirirken memnun bir ifadeyle omuzlarını silkti. Sonra Cale’e sordu.
“Ne yapmayı planlıyorsunuz?”
Cale yüzünün sol tarafının ısındığını hissetti ve o yöne baktı. Choi Han ona bakıyordu. Cale başını salladı ve ikisini de yanıtladı.
“Görmezden gelmeyi.”
İkisi de başka bir şey söylemeden başlarını salladılar. Ancak o zaman turları resmen başladı. Cale, etrafına baktıktan sonra taş kulelerinin harabelerdeki görüntüsü karşısında şok oldu.
“Bunlar …”
Cale gördüklerine inanamıyor gibiydi.
“Beklediğimden çok daha çirkin.”
Cale, antik stil moda anlayışını akıl sır erdirememişti. Taş yığınları bekliyordu ama harabelerde her türden taş kuleleri vardı.
İlginç göründükleri aşikârdı. Ancak kesinlikle kimse güzel göründüklerini söyleyemezdi. Cale, Hans’ın kucağındaki yavru kedilere baktı. Onlar da son derece hayal kırıklığına uğramış görünüyorlardı.
Ancak Cale’in beklediğinden daha ciddi görünen biri vardı. Choi Han, dua eden diğer insanlar gibi başını eğdi ve onların yaptığı gibi dua ediyormuş görünüyordu.
‘Kore’ye dönmek için dua ettiğinden eminim.’
Choi Han, mutlu bir aile ortamında büyümüştü. Cale’den, Kim Rok Soo’dan, farklı bir insandı. Choi Han, olumlu etkileri olan mutlu bir ailede büyümüştü. Bu yüzden felaket bir durumda bile hayatta kalmakla mücadele ederken iyi bir insan olarak kalmayı da başarmıştı.
Choi Han başını kaldırıp onunla göz teması kurduğunda Cale, Choi Han’a bakıyordu.
“Cale-nim.”
“Ne?”
“Bir sorum ve rapor etmem gereken bir şey var.”
Cale bu konuda kötü bir hisse kapılmıştı.
“Sorunla başla.”
Choi Han, bu geniş ovada duran taş kulelerine bakıp konuşmaya başladığında bir şeyler düşünüyor gibiydi.
“Cale-nim, dilek tutmayacak mısınız?”
‘Bilmek istediği şey bu mu yani?’
Cale sadece gelişigüzel bir cevap verdi.
“Dilek dilemek gibi şeyler yapmam.”
“Neden yapmazsınız?”
“İnsanın daha yüksek beklentilere girmesini sağlar.”
Choi Han, Hans ve hatta yavru kediler bile Cale’e bakmak için döndüler. Cale, Choi Han’ın yaptığı gibi taş kulelerine baktı ve yavaşça konuşmaya devam etti.
“Yüksek beklentilerin olmadan yaşamak çok daha kolay.”
1 liralık bir piyango bileti karalayıp bu olayı 5 lira kazanmakla sonuçlandırırsanız harika hissettirir, ancak büyük ödülü kazanmayı ümit ederseniz ve sadece 5 lira kazanırsanız, sinirleneceksinizdir.
Cale, omzundaki darbeyi hissettiğinde bakışlarını çevirdi, sadece uşak yardımcısı Hans’ın gülümsediğini ve konuşmaya başladığını gördü.
“Haklısınız genç efendi. Bu dünyada hayal veya umut diye bir şey yok.”
“… Sadece konuşmayı kes.”
“Evet efendim!”
Hans yüksek sesle cevap vermişti, ancak kedi yavrularıyla birlikte onları yönlendirmek için önden giderken biraz da hayal kırıklığına uğramış görünüyordu. Choi Han hızla yaklaşıp Hans’ın duyamayacağı bir sesle fısıldadığında Cale yavaşça Hans’ın arkasından onu takip etmekteydi.
Choi Han henüz raporunu vermemişti.
“Ejderha şehre girdi.”
“Görmezden gel.”
“Anlaşıldı.”
Cale etrafına bir göz attı. Ejderha, Cale onu göremediğine göre kendisini görünmez yapmış olmalıydı. Görebildiği tek şey, taş kulelerine doğru dua eden insanlardı. Taş Kulesi Festivali hala bir hafta uzaklıktaydı, ancak burada şimdiden çok sayıda insan vardı. Cale’in bakışları ovalardaki taş kulelerinin yönünün tersine döndü.
Lüks bölge, Bulmaca Şehrinin en zengin vatandaşlarının yaşadığı alan. O bölgenin arkasında küçük bir dağ vardı ve o dağda bir yerlerde 150 yaşına kadar yaşamış olan bir kişinin mezarı vardı.
Ertesi gün Cale mezara gitmeye hazırdı. Doğal olarak onu takip etmek isteyen insanlardan ve yavru kedilerden kurtulmak zorunda kalmıştı. Neyse ki, onunla gidecek sadece bir kişi olduğunu ve o kişinin adını söyleyince, herkes şikâyetlerini dile getirmeyi bırakmıştı.
“Sadece Choi Han’ı yanıma alacağım.”
Choi Han, oradaki en güçlü kişiydi. Choi Han’ın peşine takılmasıyla, hem Yüzbaşı Yardımcısı hem de Hans’ın söyleyecek hiçbir şeyi yoktu.
Yüzbaşı Yardımcısı kaşlarını çattı ve çabucak onları toplamaya başlamadan önce şövalyeleri eğitmesi gerektiğini söyleyip gitti. Cale, yüzlerindeki umutsuzluk ifadesiyle Yüzbaşı Yardımcısı’nı arkasından takip eden şövalyeleri izlerken, Hans ortadan kaybolmadan önce bir şey daha söyledi.
“Yavru kedilerimizle ben ilgilenirim.”
Cale, yavru kedilerle birlikte olduğu için çok heyecanlı görünen Hans’tan uzaklaştı ve handan çıktı. Choi Han onu takip etti.
“Bugün yine bir şey mi yapıyoruz?”
“Yine? Birisi seni duysa yanlış bir fikre kapılabilir.”
Choi Han yanıt vermedi. Ancak Cale umursamadı ve sadece lüks bölgenin arkasındaki dağa yöneldi ve konuşmaya devam etti.
“Oradaki dağa gitmem gerekiyor. Beni dağın girişinde bekleyebilirsin.”
“Anlaşıldı.”
Choi Han başka bir şey söylemedi. Cale böyle birini yanında getirmeyi tercih etmişti. Choi Han, Cale’e soru sormamıştı. Cale’i takip ediyor gibi görünen ama Cale’in ne yaptığına dair hiç merakı olmayan biriydi. Bu sadece muhtemelen Choi Han gerçekten isterse onun ne yaptığını çözebileceğini ve Cale ne yaparsa yapsın tehlikede olmayacağını düşündüğü için mümkündü.
Cale, her şehirde en az bir yerde görebileceğiniz lüks bölgeden geçtikten sonra küçük dağa ulaştı ve Choi Han’ın ona seslendiğini duyduktan sonra durdu.
“Cale-nim.”
“Ne?”
“Ben yarın gidiyorum.”
“Biliyorum. Sana yarın gitmeni söyleyen bendim.”
Choi Han, dağın girişinde sabırsızlıkla duran Cale ile göz teması kurdu. Cale, koruma için sadece Choi Han’ın yeterli olduğunu söyleyen biriydi. Choi Han, son birkaç gündür bu koruma eyleminin ne anlama geldiğini düşünüyordu.
“Bir süredir bunu nasıl söyleyeceğimi düşünüyordum ama size söylemem gereken bir şey var.”
Dün ejderha hakkındaki rapor, Choi Han’ın asıl bildirmek istediği şey değildi. Cale’e dönüp konuşmaya başlamadan önce bir an tereddüt etti. Choi Han’ın bakışları Cale’in omzunun yanından dağın girişine yakın bir ağaca bakıyordu.
“Bay Ron tehlikeli biri.”
Cale, hiçbir uyarıda bulunulmadan üzerine bindirilen bu bilgiyle bir an ürperdi. Biliyormuş gibi mi davranmalı yoksa bilmiyormuş gibi mi davranmalı? Kararını çabucak verdi. Cale böyle bir soru beklemiyordu ama sakince cevap verdi.
“Öyle mi?”
“Şaşırmadınız mı? Üzerinde tehlikeli bir kan kokusu var. Çok kan döken güçlü bir insan. İlk başta, Cale-nim’in bunu zaten bildiğini ve hala yanında Bay Ron’un bulundurduğunu düşünmüştüm.”
Ancak Cale bilseydi, ejderhayı kurtarmak için güçlü Ron’u yanına alırdı. Ama Cale bunu yapmamıştı. Choi Han bunun, Cale’in ya Ron’un gücünü bilmediği ya da Ron’a güvenmediği anlamına geldiğini düşünmüştü, ancak Cale’in 18 yıldır onunla birlikte olan birine güvenmemesinin bir yolu yoktu.
Choi Han, bu yüzden Cale’in Ron’un gücünün farkında olmadığı sonucuna varmıştı.
“Ama ne Cale-nim ne de kimse Bay Ron’un gücünü bilmiyor gibiydi.”
Choi Han bir süredir bunu düşünüp tartıyordu. Dürüst olmak gerekirse, Cale’in herhangi bir beklentisi olmadığını söylemesi, Ron hakkında hiçbir şey söylememeye karar vermesine neden olmuştu. Ancak, Cale’in bugün onu koruması olarak seçmiş olması, Choi Han’ı suçlu hissettirmişti.
“Bu yüzden Cale-nim’e söylemem gerektiğini düşündüm.”
“Gerçekten mi? Ron’un güçlü olduğunu bilmiyordum.”
Choi Han, Cale’in sakin tepkisini duyduktan sonra bir kez daha sordu.
“Hala onu etrafınızda tutacak mısınız? Kötü biri gibi görünüyor.”
Cale, Choi Han’ın sözlerine homurdandı. Ron’u kendi etrafında tutmak mı? Cale, başkente geldikleri anda Ron’u Choi Han’a itmeyi planlıyordu.
“İster sen ol ister Ron.”
“Affedersiniz?”
“Onun tehlikeli bir gücü olduğunu söylüyorsun, ama neden Ron’u öylece kendi haline bırakıyorsun?”
“Çünkü bu-.”
Choi Han aniden hiçbir şey söyleyemedi.
“Muhtemelen sana hiçbir şey yapmadığı içindir.”
Choi Han, Cale’in sözlerine karşılık veremedi. İlk başta küçük dalaşmalarına yol açan bir yanlış anlaşılma olmuştu ancak Ron ondan sonra onun bir kılıç bulmasına yardım etmişi ve hatta Harris Köyü ile ilgili sorunu halletmelerine de yardım etmişti.
Cale sessizce Choi Han’ı gözlemledi.
Bu sadece Choi Han için geçerli değildi. Ron kimseye bir şey yapmıyordu. Ron’un yaptığı tek şey, sık sık Cale’e limonata vermek ya da Cale ile tavşan eti muhabbetini kullanarak dalga geçmekti. Ama bu hiçbir şeydi.
“Ron 18 yıldır benim hizmetkârım.”
Ne olursa olsun, Ron kendisini bir hizmetkâr olarak hareket etmeye adamıştı. Hiyerarşiyi çok önemseyen Yüzbaşı Yardımcısı bile, bir kâhya olan Ron onunla omuz omuza yürürken sinirlenmiyordu. Uşak yardımcısı Hans bile, Ron onun yerine onun işini yaptığında sinirlenmemişti.
Bunun nedeni, Ron’un yetenekli olması ve bütün malikâne tarafından çok sevilmesiydi.
“Ron’dan nefret mi ediyorsun?”
Choi Han bir an düşündükten sonra başını salladı.
“Hayır.”
“Ee yani?”
“Sadece onun tehlikeli biri olduğunu bilmenizin sizin için daha iyi olacağını düşündüm ve bu yüzden rapor vermeye karar verdim.”
“İster sen ol ister Ron.”
Choi Han, bunu bir kez daha duyduktan sonra Cale’e baktı.
“Benim için ikiniz de aynısınız. Bu açıdan bakarsak sen de tehlikelisin.”
Cale, Choi Han’a metanetli bir ifadeyle baktı ve konuşmaya devam etti.
“Sen de güçlüsün.”
“Ah.”
Choi Han nefesini tuttu. Cale bunun arkasındaki sebebi bilmiyordu ama konuşmaya devam etti.
“Hepsi benim için aynı.”
Sebebini bilmiyordu ama Doğu Kıtasından gelen Ron, kimliğini saklarken Henituse bölgesinde yaşıyordu. Böyle biri Kont’un oğluna dokunursa eğer ne olurdu? Bu haber, krallıkta orman yangını gibi yayılırdı.
Ron, oğlu ve kendisinden başka hiçbir şeyi veya kimseyi umursamayan biriydi. Öyleyse neden böyle biri kargaşaya neden olsundu ki? Cale, Ron’un tehlikeli bir ihtiyar olduğunu bildiği için korkmuştu, evet. Ve huzur içinde yaşayabilmek için o tehlikeli yaşlı adamdan bir an önce kurtulmak istiyordu. Ama sadece buydu.
“Benim hizmetkârım olduğu sürece, o sadece benim hizmetkârımdır. Tıpkı senin gibi, bana geri ödeme yapması gereken Choi Han gibi.”
Cale saatine baktı. Mağaradaki rüzgârın şiddeti günün saatlerine göre farklıydı. Acele etmesi gerekiyordu.
“Söyleyecek başka bir şeyin yok, değil mi? Beni takip etme.”
Choi Han sessizce başını salladı. Cale, küçük dağa doğru giderken arkasına bile bakmadı.
Artık Cale görünmeyecek kadar uzaklaşınca Choi Han, dağın girişindeki ağaca baktı ve konuşmaya başladı.
“Onu duydun, değil mi?”
Ron yavaşça ağaçtan atladı. Choi Han’a baktı ve gülümsemeye başladı. Ardından Ron’un ağzından keskin bir ses çıkmaya başladı.
“Onun boklu bezini değiştirdim ve küçüklüğünden beri onu ben büyüttüm.”
Gerçek buydu.
Choi Han, dağ yolunun önünde durdu ve konuşmaya başladı.
“Cale-nim bundan sonra kimsenin onu takip etmemesini istediğini söylemişti.”
“Biliyorum, seni küçük serseri.”
Ron pişmanlık duymadan sırtını dağa çevirdi. Ron, Cale’in sadece Choi Han ile gittiğini ve hatta Kedi Kabilesi çocuklarını geride bıraktığını duyduktan sonra, bir şey olması durumunda harekete geçebilmek amacıyla onu takip etmişti.
“Gelmemeliydim.”
Yaşlandıkça daha kararsızlaştığını söylüyorlardı ve bu kararsızlık çok büyük bir acıydı. Ron, hana gittiğinden çok daha yavaş bir hızda geri döndü ve Choi Han, bir kayaya oturup Cale’in geri dönmesini beklemeden önce Ron’un ortadan kayboluşunu izledi.
Cale, dağ yolunun hemen dışındaki bir mağaranın önünde duruyordu. Mağaranın girişi asmalarla kaplıydı, öyle ki dikkatli bakmazsan girişi bulman zor olurdu.
“Kahretsin.”
Cale kaşlarını çatmaya başladı.
Mağara girişi oldukça küçüktü. Elbiselerine baktı. Basit giysiler giymişti ama bunlar hâlâ bol gibi duruyordu.
“Offfff.”
Cale, mağaraya girmeden önce uzun bir iç çekti. İnsan yiyen ağaç ya da bu mağara, antik güçlerle ilgili her şey çılgınca görünüyordu. Mağara girişinin yanındaki yerde artık Cale’in yerde sürünme izleri vardı.
Bir an sonra, aynı noktada küçük bir sürüngenin ayak izi oluştu.
Cale, yaklaşık beş dakika süründükten sonra mağaranın genişlediğini gördü.
‘Taylor gerçekten çaresiz kalmış olmalı. Bedenin o engelli haliyle, buraya kadar emekledi.’
Taş kulesini kendi gücünüzle istiflemeniz gerektiğinden, en büyük oğul Taylor şahsen buraya gelmek zorunda kalmıştı. Cale’in yapması beş dakika süren şey muhtemelen Taylor için çok çok daha uzun sürmüştü.
Cale geçit yeterince geniş olduktan sonra ayağa kalktı ve daha da ilerlemeye başladı. İçeri girdikçe kulağındaki ses daha net hale geldi.
Swiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiish. Swiiiiiiiiiiiiiiiiiiiish.
Rüzgârın sesiydi. Mağaraya doğru yürürken rüzgârlar birbirine çarptığında çıkan ses daha da yükseldi. Sonunda, Cale uzun zaman önce muhtemelen bir kulübe olan bir kumaş ve bir sütun buldu.
Cale bir kez baktıktan sonra içeriye doğru yürümeye devam etti.
Swiiiiiiiiiiiish.
Rüzgârın sesi daha da güçlendi. Boom. Boom. Rüzgârın mağara duvarlarına dev bir yumruk gibi çarptığını bile duyabiliyordu. Cale daha da hızlı yürümeye başladı.
‘Rüzgâr. Merak ediyorum, daha sonra kadim gücü aldığımda da ‘Rüzgârın Sesi’ kulağa böyle mi gelecek?’
Kalkan. Sonra iyileşme. Sonra da hızlı ayaklar. Cale’in eylem planı buydu. Cale nihayet elde etmeye çalışacağı bir sonraki kadim gücü düşündükten sonra yürümeyi bırakmak zorunda kaldı.
Yürümeyi bırakmayı istediği için değil, yürümeyi bırakmaya zorlanmıştı.
“Vay.”
Bu, Cale’in beklediğinden daha da kötüydü.
Cale’in önünde büyük bir yer altı bölgesi ortaya çıkmıştı. Aynı zamanda, şiddetli bir rüzgâr kasırgası bakışlarını doldurdu.
Bom Bom!
Mağara duvarlarındaki kayalar, kasırga nedeniyle yavaş yavaş parçalanıyordu. Yerde Cale’in bu alanın sürekli olarak büyüdüğünü anlayabilmesini sağlayacak kadar epeyce kaya vardı.
Cale, yer altı bölgesi ile buraya gelmek için gittiği yol arasında ileri geri baktı. İçeri girerse rüzgâr tarafından geri itileceğini hissetti. Eh, sadece geri itmekle kalmazdı, aynı zamanda duvara da çarpardı, bu da muhtemelen onu ciddi şekilde yaralardı.
Rüzgâr ne kadar da kuvvetliydi.
“Hmm.”
‘Elbette, kasırganın gözü, fırtınanın merkezi olduğu için sakin olacaktır’ diye düşündü.
“Sanırım Cage’in yardımı olmadan Taylor için bu imkânsız olurdu.”
Artık romanın neden ikisinin bir hafta boyunca mücadele ettiğini söylediğini anlıyordu. Ancak Cale gülümsemeye başladı. Şimdi bu onun için zamana karşı bir savaş olacaktı.
Cale hiç tereddüt etmeden yer altı bölgesine, korkunç kasırgaya doğru bir adım attı. Cale’in kızıl saçları elbiseleri ile birlikte dalgalanmaya başladı.
Aynı zamanda…
“Hayır, hayır! Canın yanacak! Sen çok fazla güçsüzsün!”
Ejderha yolun arkasında belirdi ve acilen bağırdı.
Ayrıca aynı zamanda …
“… Ha?”
Ejderha, Cale’i çevreleyen gümüş kanatlı büyük bir kalkan görebiliyordu.
Büyük kalkan rüzgârı engellerken, kutsal denebilecek kadar parlak bir şekilde parlayan kanatlar Cale’i çevreliyordu. Kalkan ve kanatlar Cale’i güvende tutuyordu.
Cale arkasına döndü. Bakışları ejderhaya değdiğinde gözleri genişçe açıldı.
“Burada ne halt ediyorsun?”
Kara Ejderha yanıt olarak hiçbir şey söyleyemedi.
Translator: Yasemin