Dünyanın kenarı
“Ama seni bu kadar uzağa götüren sihir ve bu dünyadan, Skellig Michael var”
George Bernard Shaw bile tek başına kelimelerin Atlantik adalarının muhteşem Skellig ihtişamını yakalayamadığını kabul etti. Orada sihir var, izolasyon büyüsü, dünyanın kenarında durma hissi.
İki Skellig'in daha büyük olan Skellig Michael'ın üstünde durmanın ilkel hissini tanımlayan kelimeler varsa, muhtemelen Galce dilinde bulunurlar. Sceilig, (telaffuz edilen Shkellig), tarif ettiği deniz kayalarının kıymıkları kadar tavizsiz derecede sert bir kelime. Cornwall'un batı ucundaki Scilly Isles, aynı Celtic kökenli isimlerini alır.
Küçük partimizin Ballinskelligs iskelesinden çıkardığı gün, ziyaretçi getiren yedi teknenin birinde, “oldukça sakin bir gün” oldu. Kabarık, 20 metreden daha az bir bardaktı. Skelligs - Küçük Skellig ve Skellig Michael - İrlanda, Kerry İlçesi'nin güney batı kıyısında yedi mil uzanıyor. Yılda sadece birkaç gün anakaradan görülebilen, her ikisi de neredeyse üç ay boyunca deniz yoluyla erişilemiyor. O zaman bile şartlar doğru olmalı.
Tekneler, Skelligs'e her gün 2½ ay boyunca, haziran ve ağustos ayları arasında, havanın izin verdiği şekilde yolculuk yaparlar. Her sabah Kerry kıyılarını çevreleyen küçük limanlardan (Derrynane, Ballinskelligs ve Valentia Adası) ayrılırlar ve öğleden sonra geç saatlerde dönerler, aralıklarını geçirerek, balık zengini ve Körfez sıcak sularını adaların etrafında avlarlar.
Teknede sabah 15 kişi, yedi İrlandalı ve sekiz yabancı turist vardı. Adaya ulaştığımızda 80 ziyaretçi saydım.
Dev Atlantik dalga çukurlarının ufkunda görünen adalar, iki büyük dört direkli yelkenli geminin hayalet görüntüleri gibi görünüyor. İzlenim, Küçük Okyanusu, birçok okyanus kuşunun üreme alanı, fırtınalı kuşu, gannets, puffins, ustura, kittiwake ve Manx kayma suyunun üreme alanı olan asırlık guano battaniyesi ile geliştirilmiştir.
Sis ve gizemle çevrili olan bu adanın Avrupa karakolunun tarihi, 5. yüzyılda, bir keşiş grubu Hristiyan rahipler tarafından sömürgeleştirildiği zaman başlar. Efsane, yakındaki anakaradan Dünya Kralıyla savaşan İrlandalı folklor kahramanı Finn McCool'un günlerine kadar uzanıyor.
Skellig Michael'a gidecek hiçbir yer yok - ama 714 fit ve 44 dönüm kayalık kaya. 3,200 feet yüksekliğinde bir kayalık uçurumdan fırlatılarak deniz fenerlerine süzülen, deniz seviyesinden 375 metre yükseklikte ve 1866'dan beri terk edilmiş bir yol var; diğeri ise deniz seviyesinden 175 metre yüksekte, halen kullanımda ve şimdi, tam otomatik. Kışın, yükselen Atlantik dalgaları çok yüksektir, deniz feneri sahipleri bazen haftalarca içeride kalmak zorunda kaldılar.
Deniz feneri yolu, adanın etrafında dolanırken, manastır kalıntılarına giden yol, ilk sakinlerin yaşadığı çıplak kaya yüzünden inşa edilen, ya da daha doğrusu, yükseltilmiş olan 1.400 yıllık adımlardan geçiyor.
Bakarken gözlerin tırmanma merdivenini takip ediyor. Yukarı ve yukarı, daha iyi görüş elde etmek için zorlanıncaya kadar kendinizi tehlikeli bir şekilde geriye yaslanmış buluyorsunuz.
Zirveye çıkan diğer iki rotaya neredeyse erişilemiyor.
Turistler Blind Man’in Koyu'na iner ve deniz feneri yolundan Güney Merdiveninin başlangıcına doğru yol alırlar. 600 adım var. Korkuluk yok, duvar yok, hendek yok - sadece sen, gökyüzü, kaya, deniz.
Nefes kesen, masum, heyecan verici - hiçbir yere bakmayın. Her yere bak. Dünyanın sınırlarına hoş geldiniz.
Aşırı bagaj ve kavurucu sıcağın yanı sıra, faunanın dikkatini çeken bazı yönleriyle ilgili açıklama yapmak için birkaç dakikada bir duraklayan bir turist partisi tarafından daha da sıkıldım.
Sonuç, hattın ilerlemesi için bir uçurumun karşısında bekleyen sabırsız ziyaretçilerden oluşan tek bir dosya oldu. Dengemi korumak için uğraşırken, başka bir gruba çarptım - matronlar için çok genç, kız öğrenciler için çok yaşlı, müftü Katolik rahibelerin bir partisiydi.
Tabii ki, Zirveye ulaştığımızda ve Bayındırlık Bürosu rehberimiz mükemmel bir konuşma yaptığında, kardeşler şirketlerinde bir rahibe, manastır kalıntılarının gerekçesiyle açık hava kütlesini kutlamaları için yardım ettiler.
Şaşkın turistler baktı. Bazıları dua etmek için sert kayaya diz çöktü, bazıları ise keşfe çıkmaya, bazıları ise güneşte uzanmaya başladı.
Rahiplerin buraya nasıl ve neden yerleştiklerini sormak, retorik bir alıştırmadır. Onlar, bir mezhep mezhebinin üyeleriydi - burada yaşayan, dünyanın sınırında yaşayan münzevi yaşam, bir dışlama değildi, yansıttım, ama kendi öz kaynaklarına, Tanrılarına yaklaşma çabasıydı.
O zamandan beri Skelligs'e birçok ziyaretçi geldi. Orta Çağ'da, cezaevi hac için popüler bir yerdi. Birçok denizci, gemileri kayalara dökülüp, istemeden ziyaretler yaptı.
Büyü, din, istediğin gibi söyle. Ornitologlar, arkeologlar, kronikçiler, yazarlar, hacılar, druidler, krallar, Norsemen, keşişler, kaçaklar ve turistler yıllarca kendisine ilgi gösterdi.
Uzmanlara, tarihi ve ornitolojiyi bırakıyorum, çünkü arkeologlar ve deniz feneri insanları ile birlikte, kayaların gerçek koruyucularıdırlar.
“Ama seni bu zamandan ve bu dünyadan uzaklaştıran sihir için,” Shaw yazdı, “Kerry sahilinin 10 mil uzağında, Atlantik'ten 700 metre uzakta atış yapan Skellig Michael var. O uçurumun zirvesinde mezarlıkta durmamış olanlar, arı kovanı meskenleri ve arı kovanı iradeleri arasında İrlanda'yı baştan sona tanımıyor. ”
Küçük teknemiz Atlantik kabarcılığını uyandırırken, arkadaşlarım ve ben, Shaw gibi özel revizyonlarımızda çok uzaklara götürüldüğümüzü hissettik.
(İlk olarak 10 Kasım 1985'te Washington Post'ta yayınlanan Yazar: Dermott Hayes)