Fransız İmparatorluğu
Fransa , 17. yüzyılın başından 1960'lara kadar çeşitli biçimlerde sömürge mülklerine sahipti. On dokuzuncu ve yirminci yüzyıllarda, küresel sömürge imparatorluğu Britanya İmparatorluğu'nun ardından ikinci büyük. 1919 ve 1939 yılları arasında zirvede olan ikinci Fransız sömürge imparatorluğu, 12.347.000 km²'lik ( 4.767.000 mil kare ) araziyi genişletti. Büyükşehir Fransa da dahil olmak üzere, Fransız egemenliği altındaki toplam arazi alanı 1920'lerde ve 1930'larda 12.898.000 km²'ye ( 4.980.000 mil kare ) ulaştı ve bu, dünya kara alanının yüzde 8,6'sıydı.
Şu anda, bu büyük imparatorluğun kalıntıları, Kuzey Atlantik, Karayipler , Hint Okyanusu , Güney Pasifik , Kuzey Pasifik ve Antarktik Okyanusu'nda bulunan çeşitli adalar ve takımadaların yanı sıra Güney Amerika'daki bir anakara bölgesidir. toplam 123.150 km² ( 47.548 mil kare ), 2007'de 2.564.000 kişinin yaşadığı 1939 öncesi Fransız sömürge imparatorluğunun alanının yalnızca yüzde 1'ine tekabül ediyor. Bunların tümü ulusal düzeyde tam siyasi temsilin yanı sıra değişen derecelerde yasama özerkliği. Yirminci yüzyılda, sömürgeler özgürlük haklarını savunurken, en önemlisi Vietnam'a dönüşen yerde birkaç savaş gerçekleşti.ve Cezayir'de . Bu, sonradan Fransa'nın özgürlüğün dostu olarak görülmesini bir ölçüde zorlaştırdı. Öte yandan, Fransa ile hâlâ yaygın olarak Fransızca konuşulan birçok eski sömürge arasındaki ilişkiler olumlu olmuştur.
Hemen hemen tüm eski koloniler, Cezayir'deki savaş sırasında dağılmadan önce "Fransız Topluluğu"na aitti. Geleneksel olarak Fransa, hem kendi çıkarlarını korumak hem de daha tarafsız bir duruştan arabuluculuk yapmak için ABD gibi en yakın müttefiklerinden bazılarının dış politikalarından uzaklaştı. Bu, özellikle , örneğin hem Suriye hem de Lübnan ile bağlarını korumaya çalıştığı , Milletler Cemiyeti'nin manda ettiği topraklara sahip olduğu Arap dünyası ile ilgili olarak doğru olmuştur.Suriye'nin Lübnan siyasetine müdahalesiyle ilgili sorunlara rağmen. Fransa, eski kolonilere hatırı sayılır bir yardımda bulunuyor. Bazılarıyla askeri anlaşmaları var. Fransa'da, Fransız tarihinin öğretilmesinde, altyapının inşası ve okulların ve sağlık bakım sistemlerinin yanı sıra hukukun üstünlüğünün kurulması gibi sömürge girişiminin sözde olumlu yönlerinin dahil edilip edilmeyeceği konusunda tartışmalar devam etmektedir. Diğerleri, "olumlu" olarak tanımlanabilecek şeylerin çoğunun esas olarak Fransız yerleşimcilere fayda sağladığını iddia ediyor.[1] Sömürgecilik, olumlu yönlere sahip olarak doğru bir şekilde tanımlanabilsin ya da tanımlanamasın, dünya çapında kültürel ve dilsel bağlar oluşturdu ve sonunda tüm insanların tek bir gezegen evinde yaşadığı bilincinin yaratılmasına yardımcı oldu; bu, sağlıklı ve sürdürülebilir tutulmadığı takdirde, ortak mezarımız olsun. Fransızlar, Liberté, égalité ve fraternité'yi imparatorlukları boyunca fiilen yaymamış olabilir, ancak kendi edebiyatları ve devrimci mirası, birçok kişinin özgürlük, kendine güvenme ve haysiyet için can atmasına ilham verdi.
Fransız Sömürge İmparatorluğu
Fransız emperyalizmi, kısmen komşularıyla, önce İspanya ve Portekiz'le , sonra Britanya İmparatorluğu'yla , kısmen de ticari ve ekonomik çıkarlarla rekabet ve rekabetten kaynaklandı . Fransız sömürge genişlemesinin ana dönemi, 1870'te Üçüncü Cumhuriyet'in kurulmasından sonra gerçekleşti. III. Napolyon'un Prusya ile savaşı, Fransa'ya ödenmesi gereken tazminat yükü getirdi. Buna ek olarak, Fransızlar kendilerini Aydınlanma'nın değerlerini teşvik eden ve Fransız kültürünü genişleten ve yücelten, hatta Akdeniz'in her iki yakasında var olan Roma imparatorluk alanını yeniden yaratan kişiler olarak görüyorlardı.[2] Şu anda Fransa'nın cumhuriyetçi kimliği göz önüne alındığında, demokrasiyi teşvik etme fikri-sömürge alanında demokratikleşme çok sınırlı olsa da- Fransa'nın emperyal projesinde de bir faktördü. Daha 1848'den itibaren Fransa'nın bir bölümü olan ve dolayısıyla resmi olarak artık bir sömürge olmayan Cezayir, Fransa'nın Afrika'ya doğru bir uzantısı olarak görülüyordu; Avrupa alanı. Bir dereceye kadar bu, Alman Kamerun'u dışında ( 1914'e kadar ) Kuzey'den Altın Sahil'e bitişik bir çizgi halinde uzanan Fransız Afrika'sının tamamı için geçerliydi. Fransızlaştırma süreci, etnik ve ırksal farklılıklardaki insanları tek bir Frankofon ve Frankofil topluluğuna bağlamayı amaçlıyordu. Bir dereceye kadar, ten rengine dayalı ırkçılık, Fransızlarda diğer emperyal alanlarda olduğu kadar yaygın değildi. Fransız uzayında.
İlk Fransız Sömürge İmparatorluğu
Giovanni da Verrazzano ve Jacques Cartier'nin 16. yüzyılın başlarındaki ilk yolculuklarının yanı sıra, o yüzyıl boyunca Fransız balıkçıların sık sık Newfoundland açıklarındaki Grand Banks'e yaptıkları yolculuklar, Fransa'nın sömürgeci genişleme öyküsünün öncüleriydi. Ancak İspanya'nın Amerikan tekelini kıskançlıkla koruması ve on altıncı yüzyılın sonlarında Din Savaşları'nın Fransa'da neden olduğu aksamalar, Fransa'nın koloniler kurmaya yönelik her türlü tutarlı çabasını engelledi. İlk Fransız girişimleri Brezilya'da , 1555'te Rio de Janeiro'da ( "France Antarktik" ) ve 1612'de São Luís'te ( "France Équinoxiale" ) ve Florida'da koloniler kurmaya çalıştı.( 1562'deki Fort Caroline dahil ) Portekiz ve İspanyol ihtiyatlılığı nedeniyle başarılı olamadı .
Fransa'nın sömürge imparatorluğunun hikayesi gerçekten 27 Temmuz 1605'te, şu anda Kanada , Nova Scotia olan Kuzey Amerika'daki Acadia kolonisinde Port Royal'in kurulmasıyla başladı . Birkaç yıl sonra, 1608'de Samuel De Champlain , New France'ın ( Kanada olarak da anılır ) muazzam, ancak seyrek yerleşik, kürk ticareti kolonisinin başkenti olacak olan Quebec'i kurdu.
Bununla birlikte, çeşitli Kızılderililerle ittifaklar yoluylakabileler, Fransızlar Kuzey Amerika kıtasının çoğu üzerinde gevşek bir kontrol uygulayabildiler, Fransız yerleşim alanları genellikle St. Lawrence Nehri Vadisi ile sınırlıydı. 1663 Egemen Konseyi'nin kurulmasından önce, Yeni Fransa toprakları ticari koloniler olarak geliştirildi. Ancak 1665'te aday Jean Talon'un gelişinden sonra Fransa, Amerikan kolonilerine İngilizlerinkine benzer nüfus kolonileri geliştirmeleri için uygun araçları verdi. Ancak, daha çok Avrupa içinde hakimiyete odaklanan Fransa'da sömürgeciliğe nispeten az ilgi vardı ve Yeni Fransa tarihinin büyük bir bölümünde Kanada bile hem nüfus hem de ekonomik gelişme açısından İngiliz Kuzey Amerika kolonilerinin çok gerisindeydi. Acadia, 1713'teki Utrecht Antlaşması'nda İngilizlere kaptırıldı.
1699'da, Mississippi Nehri havzasında Louisiana'nın kurulmasıyla, Kuzey Amerika'daki Fransız toprak iddiaları daha da genişledi . Kanada'ya Büyük Göller aracılığıyla bağlanan bölge genelindeki kapsamlı ticaret ağı , çoğu Illinois Ülkesinde ve günümüz Arkansas'ında bulunan geniş bir tahkimat sistemi aracılığıyla sürdürüldü .
Kuzey Amerika'daki Fransız imparatorluğu büyüdükçe, Fransızlar ayrıca Batı Hint Adaları'nda daha küçük ama daha karlı bir imparatorluk kurmaya başladı . Bugünkü Fransız Guyanası'nda Güney Amerika kıyılarında yerleşim 1624'te başladı ve 1625'te Saint Kitts'te bir koloni kuruldu ( ada, 1713'teki Utrecht Antlaşması'na kadar İngilizlerle paylaşılmak zorundaydı, o zaman tamamen devredildi ) . Compagnie des Îles de l'Amérique , 1635'te Guadeloupe ve Martinik'te koloniler kurdu ve daha sonra ( 1650 ) tarafından Saint Lucia'da bir koloni kuruldu.
Bu kolonilerin yiyecek üreten tarlaları , Afrika köle ticaretine bağlı köle arzı ile kölelik yoluyla inşa edildi ve sürdürüldü. Yerli halkların yerel direnişi , 1660'taki Karayip Sürgünü ile sonuçlandı.
En önemli Karayip sömürge mülkiyeti, İspanya'nın Hispaniola adasının batı yarısında Saint-Domingue kolonisinin ( bugünkü Haiti ) kurulduğu 1664 yılına kadar gelmedi . On sekizinci yüzyılda Saint-Domingue , Karayipler'deki en zengin şeker kolonisi haline geldi. Hispaniola'nın ( bugünkü Dominik Cumhuriyeti ) doğu yarısı da 1795'te İspanya tarafından Fransa'ya verildikten sonra kısa bir süre için Fransız egemenliğine girdi.
Bununla birlikte, Fransız sömürge genişlemesi Yeni Dünya ile sınırlı değildi. Fransızlar , Batı Afrika'daki Senegal'de , 1624'te kıyı boyunca ticaret karakolları kurmaya başladılar. 1664'te, doğuda ticaret için rekabet etmek üzere Fransız Doğu Hindistan Şirketi kuruldu. Hindistan'da Chandernagore ( 1673 ) ve Güneydoğu'da Pondicherry'de ( 1674 ) ve daha sonra Yanam ( 1723 ), Mahe ( 1725 ) ve Karikal'da ( 1739 ) koloniler kuruldu. Hint Okyanusunda, Île de Bourbon ( Réunion , 1664 ), Île de France ( Mauritius , 1718 ) ve Seyşeller'de ( 1756 ) koloniler kuruldu .
Britanya ile Sömürge Çatışması
On sekizinci yüzyılın ortalarında, Fransa ve İngiltere arasında , en sonunda ilk Fransız sömürge imparatorluğunun çoğunun ölümüyle sonuçlanacak olan bir dizi sömürge çatışması başladı. Bu savaşlar, Avusturya Veraset Savaşı ( 1744 - 1748 ), Yedi Yıl Savaşları ( 1756-1763 ), Amerikan Devrimi Savaşı ( 1778 - 1783 ), Fransız Devrimi ( 1793 - 1802 ) ve Napolyon ( 1803 - 1815 ) Savaşları. Hatta daha da geriye, Fransız ve Kızılderili Savaşlarının ilkine kadar görülebilir . Bu tekrarlayan çatışma sözde İkinci Yüz Yıl Savaşları olarak bilinir.
Avusturya Veraset Savaşı, Fransız Genel Valisi Joseph François Dupleix yönetimindeki Hindistan'daki Fransız başarılarına rağmen, belirsiz olmasına rağmen, Minorka ve Kuzey Amerika'daki erken Fransız başarılarından sonra, Yedi Yıl Savaşları, sayısal olarak üstün olan bir Fransız yenilgisine tanık oldu. İngilizler ( bir milyondan yaklaşık 50 bine kadar Fransız yerleşimci ) yalnızca Yeni Fransa'yı değil ( küçük Saint-Pierre ve Miquelon adaları hariç ) fethediyor ), aynı zamanda Fransa'nın Batı Hint ( Karayip ) kolonilerinin çoğu ve tüm Fransız Kızılderili ileri karakolları. Barış antlaşması, Fransa'nın Kızılderili ileri karakollarını ve Karayip adaları Martinique ve Guadeloupe'u Fransa'ya iade ederken, Hindistan'daki nüfuz rekabeti İngilizler tarafından kazanılmıştı ve Kuzey Amerika tamamen kaybedilmişti - Yeni Fransa'nın çoğu Britanya tarafından alındı. Fransa'nın İspanya'nın savaşa geç girişinin ödemesi olarak ( ve Britanya'nın İspanyol Florida'yı ilhakının tazminatı olarak ) İspanya'ya devrettiği Louisiana hariç, Britanya Kuzey Amerikası olarak da anılır. Grenada ve Saint Lucia da Britanya'ya devredildi. Batı Hint Adaları'nda. Kanada'nın kaybı gelecek nesillerde büyük pişmanlık yaratacak olsa da, o zamanlar çok az mutsuzluk uyandırdı; sömürgecilik, yaygın olarak Fransa için hem önemsiz hem de ahlaksız olarak görülüyordu.
Amerikan Devrimi'ne Fransız müdahalesi sırasında Fransız sömürge imparatorluğunda bir miktar toparlanma sağlandı ve Saint Lucia, 1783'te Paris Antlaşması ile Fransa'ya iade edildi, ancak Fransız müdahalesi sırasında umulduğu kadar değil. 1791'de, Fransa'nın en zengin ve en önemli kolonisi olan Saint Domingue ( Karayipler'deki Hispaniola adasının batıdaki üçte birlik kısmından oluşur ) kısmen aralarındaki bölünmelerden kaynaklanan büyük bir köle isyanıyla parçalandığında, Fransa'nın sömürge imparatorluğundan geriye kalanlar gerçek bir felakete uğradı. adanın Fransız Devrimi'nden kaynaklanan seçkinleriSonunda Toussaint Louverture tarafından yönetilen ve ardından 1801'de Jean-Jacques Dessalines tarafından Fransızlar tarafından ele geçirilmesinin ardından köleler, Fransız, İspanyol ve İngiliz rakiplerine karşı direndiler ve sonunda 1804'te Haiti olarak bağımsızlığını kazandılar ( Haiti, gelecekteki Afrika uluslarının herhangi birinden çok daha önce, dünyadaki ilk siyah cumhuriyet oldu ). Bu arada, İngiltere ile Fransızlar tarafından yeni yeniden başlatılan savaş, İngilizlerin neredeyse kalan tüm Fransız kolonilerini ele geçirmesiyle sonuçlandı. Bunlar, 1802'de Amiens Barışında restore edildi, ancak 1803'te savaş yeniden başladığında, İngilizler kısa süre sonra onları geri aldı. Haiti isyanının nihai başarısı Bonaparte'ı ikna ettiğinden, Fransa'nın 1800'de Louisiana'yı geri alması boşa çıktı.Louisiana'yı elinde tutmanın maliyete değmeyeceği ve 1803'te Amerika Birleşik Devletleri'ne satışına yol açacağı ( Louisiana Satın Alımı ). Fransızların 1798-1801'de Mısır'da bir koloni kurma girişimi de başarılı olmadı. Öte yandan, Fransa ile Mısır arasında Arap milliyetçiliğinin gelişmesinde büyük etkisi olan kalıcı kültürel bağlar kuruldu. Mısır ayrıca Napolyon Yasasını da kabul etti.
İkinci Fransız Sömürge İmparatorluğu
Napolyon Savaşları'nın sonunda , Fransa'nın sömürgelerinin çoğu , özellikle Batı Hint Adaları'ndaki Guadeloupe ve Martinik , Güney Amerika kıyılarındaki Fransız Guyanası , Senegal'deki çeşitli ticaret merkezleri , Île Bourbon ( Réunion ) İngiltere tarafından restore edildi . Hint Okyanusu ve Fransa'nın küçük Kızılderili toprakları. İngiltere sonunda Saint Lucia , Tobago, Seyşeller ve Île de France'ı ( Mauritius ) ilhak etti.
Bununla birlikte, ikinci Fransız sömürge imparatorluğunun gerçek başlangıçları, sonraki 17 yıl içinde fethedilen Cezayir'in Fransız işgali ile 1830'da atıldı. III. Napolyon başkanlığındaki İkinci İmparatorluk sırasında, Meksika'da sömürge tipi bir himaye kurmak için bir girişimde bulunuldu , ancak bu çok az oldu ve Fransızlar, Amerikan İç Savaşı'nın sona ermesinden sonra deneyi terk etmek zorunda kaldılar . Amerikan başkanı Andrew Johnson , Monroe Doktrini'ne başvurdu . Meksika'daki bu Fransız müdahalesi 1861'den 1867'ye kadar sürdü. Napolyon III ayrıca Cochinchina ( modern Vietnam'ın en güney kısmı ) üzerinde Fransız kontrolü kurdu.1867 ve 1874'te Saygon dahil ) ve 1863'te Kamboçya üzerinde bir himayeye girdi.
Ancak 1870-1871 Fransa-Prusya Savaşı ve Üçüncü Cumhuriyet'in (1871-1940) kuruluşundan sonra, Fransa'nın sonraki sömürge mülklerinin çoğu satın alındı. Fransızlar, Cochinchina'daki üslerinden Tonkin'i ( modern kuzey Vietnam'da ) ve Annam'ı ( modern orta Vietnam'da ) 1884-1885'te ele geçirdi. Bunlar, Kamboçya ve Cochinchina ile birlikte 1887'de Fransız Çinhindi'ni oluşturdu ( buna 1893'te Laos ve 1900'de Kwang-Chou-Wan eklendi ). 1849'da, Şangay'da 1946'ya kadar süren Fransız imtiyazı kuruldu.
1914'te Sömürge Afrika. En büyük dilimi Fransızlar yönetiyordu. Batı Afrika imparatorlukları, Kuzey'den Güney'e neredeyse bitişikti ve Fransız alanını Akdeniz üzerinden Afrika'ya kadar genişletiyordu.
Etki, Kuzey Afrika'da da genişledi ve 1881'de ( Bardo Antlaşması ) Tunus'ta bir himaye kurdu . En büyük toprak parçasının Fransız yönetimi altında olduğu ve İngiltere'nin ikinci sırada olduğu Afrika için Kapışmayı başlatan bu oldu. Yüzyılın başında ( Moritanya , Senegal, Gine , Mali , Fildişi Sahili , Benin , Nijer , Çad , Orta Afrika Cumhuriyeti dahil) Kuzey, Batı ve Orta Afrika'nın çoğu üzerinde yavaş yavaş Fransız kontrolü kuruldu. , Kongo Cumhuriyeti), Cibuti'nin doğu Afrika kıyı yerleşim bölgesinin yanı sıra(Fransız Somaliland ). Askeri bir sefer olan Voulet-Chanoine Misyonu, Çad Havzasını fethetmek ve Batı Afrika'daki tüm Fransız topraklarını birleştirmek için 1898'de Senegal'den gönderildi. Bu sefer, sırasıyla Cezayir ve Orta Kongo'dan ilerleyen diğer iki sefer olan Foureau-Lamy ve Gentil misyonları ile ortaklaşa yürütüldü. Bölgenin en büyük hükümdarı olan Müslüman savaş ağası Rabih az-Zübeyr'in ölümü ve 1900'de Çad Askeri Bölgesi'nin kurulmasıyla, Voulet-Chanoine Misyonu tüm hedeflerine ulaşmıştı. Misyonun acımasızlığı Paris'te bir skandala yol açtı. Afrika Kapışması'nın bir parçası olarak Fransa, Britanya'nın kuzey-güney ekseninin aksine, kıtanın sürekli bir batı-doğu ekseninin kurulmasını amaç edinmişti. Bu, Fashoda olayıyla sonuçlandı, Jean-Baptiste March liderliğindeki bir keşif gezisiydi ve Lord Kitchener'ın komutası altındaki güçler karşı çıktı. Entente Cordiale'nin ortaya çıkmasında krizin çözülmesinin payı vardı. 1911'deki Agadir Krizi sırasında İngiltere, Fransa'yı destekledi ve Fas , bir Fransız himayesine girdi.
Bu sırada Fransızlar, Güney Pasifik'te , Yeni Kaledonya , Fransız Polinezyası'nı oluşturan çeşitli ada grupları ( Society Adaları, Marquesas, Tuamotus dahil ) dahil olmak üzere koloniler kurdular ve İngiltere ile Yeni Hebrides'in ortak kontrolünü kurdular. .
Fransızlar, son büyük sömürge kazanımlarını Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra , şimdi Suriye ve Lübnan'ı oluşturan Osmanlı İmparatorluğu'nun eski Türk toprakları ile Togo ve Kamerun'daki eski Alman kolonilerinin çoğu üzerinde manda kazandıklarında elde ettiler.. On dokuzuncu yüzyılın sonlarında ve yirminci yüzyılın başlarındaki Fransız sömürge projesinin ayırt edici özelliği, uygarlaştırma misyonuydu ( mission civilisatrice ) .cahil halklara medeniyet getirmenin Avrupa'nın görevi olduğu ilkesi. Bu nedenle, sömürge yetkilileri, Fransız kolonilerinde, en önemlisi Fransız Batı Afrika'sında bir Fransız-Avrupalılaşma politikası üstlendi. Fransız dilini akıcı bir şekilde kullanmak ve Hıristiyanlığa geçmek de dahil olmak üzere Fransız kültürünü benimseyen Afrikalılara, oy hakkı da dahil olmak üzere eşit Fransız vatandaşlığı verildi. Daha sonra, Afro-Fransız siyasetçi Blaise Diagne liderliğindeki bir programda Senegal'deki "Dört Komün" sakinlerine vatandaşlık verildi.
Fransız İmparatorluğunun Çöküşü
Fransız sömürge imparatorluğu, İkinci Dünya Savaşı sırasında , imparatorluklarının çeşitli bölgeleri yabancı güçler tarafından işgal edildiğinde ( Japonya Çinhindi, İngiltere Suriye , Lübnan ve Madagaskar , ABD ve İngiltere Fas ve Cezayir ve Almanya ) dağılmaya başladı. Tunus'ta ) . Ancak kontrol, Charles de Gaulle tarafından kademeli olarak yeniden sağlandı . 1946 Anayasasında yer alan Fransız Birliği, eski sömürge İmparatorluğu'nun yerini aldı.
Ancak, Fransa hemen dekolonizasyon hareketinin başlangıcı ile karşı karşıya kaldı. Paul Ramadier'in ( SFIO ) kabinesi 1947'de Madagaskar ayaklanmasını bastırdı. Asya'da Ho Chi Minh'in Vietminh'i Vietnam'ın bağımsızlığını ilan ederek Fransa-Vietnam Savaşı'nı başlattı. Kamerun'da, 1955'te başlayan ve Ruben Um Nyobé liderliğindeki Kamerun Halkları Birliği'nin ayaklanması şiddetle bastırıldı.
Bu, 1954'te Fransızların yenilgisi ve Vietnam'dan çekilmesiyle sona erdiğinde, Fransızlar neredeyse anında en eski büyük kolonileri olan Cezayir'de yeni ve hatta daha sert bir çatışmanın içine girdi. Ferhat Abbas ve Messali Hac'ın hareketleri iki savaş arasındaki döneme damgasını vurmuş, ancak İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra her iki taraf da radikalleşmiştir. 1945'te Sétif katliamı Fransız ordusu tarafından gerçekleştirildi. Cezayir Savaşı 1954'te başladı. Cezayir, 125 yıllık Fransız yönetimi sırasında buraya yerleşen çok sayıda Avrupalı yerleşimci ( veya kara kara halkı ) nedeniyle Fransızlar için özellikle sorunluydu . Cezayir'in Fransa'nın bir parçası olduğu inancı o kadar güçlüydü ki, Fransız kolonları1962'de Cezayir'den ayrıldıklarında, "kendilerini sömürgecilikten kurtulmanın kurbanları olarak değil, kendi topraklarından kaçan siyasi mülteciler olarak gördüler."[3] Charles de Gaulle'ün 1958'de krizin ortasında iktidara gelmesi , 1962 Evian Anlaşmaları ile Cezayir'in bağımsızlığına yol açtı.
Fransız İmparatorluğunun Miras
Eski koloniler, yeni 1958 Anayasasında Fransız Topluluğu tarafından değiştirilen Fransız Birliği'nin bir parçası oldu. Sadece Gine , yeni sömürge örgütüne katılmayı referandumla reddetti. Ancak Fransız Topluluğu, Cezayir Savaşı'nın ortasında kendini feshetti; diğer tüm Afrika kolonilerine, yerel referandumların ardından 1960 yılında bağımsızlık verildi. Bunun yerine birkaç koloni, denizaşırı départements ( bölgeler ) statüleri altında Fransa'nın bir parçası olarak kalmayı seçti . Yeni sömürgeciliğin eleştirmenleri , Françafrique'ninresmi doğrudan kuralın yerini almıştı. De Gaulle'ün bir yandan bağımsızlık verirken, Afrika meselelerinden sorumlu danışmanı Jacques Foccart'ın yardımıyla yeni bağlar kurduğunu savundular. Foccart, özellikle 1960'ların sonlarında Biafra ayrılığını ( veya Nijerya iç savaşını ) destekledi.
İmparatorluğun mirası bir dereceye kadar Fransa'nın bağımsız bir dış politika izlemesine ve Birleşik Ulusal Güvenlik Konseyi'nin daimi üye statüsünü sürdürmesine olanak tanıyor. Fransız imparatorluğu, Fransız dilinin en çok konuşulan dillerden biri olarak kalmasını ve birçok eski koloninin Fransa ile güçlü eğitim ve kültür bağları sürdürmesini sağlamıştır. Fransızca, 28 ülkede ( Fransız imparatorluğunun bir parçası olmayan diğer Avrupa ülkeleri, Belçika, Lüksemburg ve İsviçre dahil ) resmi dildir. Fransa nüfusunun yaklaşık yüzde 10'u oraya yerleşmiş veya eski kolonilerden oraya yerleşmiş insanların soyundan gelmektedir. Irk ilişkileri, göç, ve asimilasyon hakkındaki tartışmalar Fransız siyasetinde hararetle tartışılıyor, ancak geleneksel olarak Fransız kültürünü benimsemeye istekli olmak, ten rengine veya etnik kökene dayalı farkı en aza indirme eğiliminde. Fransızların sorunlu bulduğu şey, 19. yüzyıldan bu yana ağırlıklı olarak laik olan bir devlette dini kimliğin kamusal alanda teşhir edilmesi gibi kültür karşıtı gibi görünen uygulamalardır. Fransız Devrimi. Bu, başörtüsü takmayı seçen Müslüman kadınları en görünür şekilde etkileyen dini sembollerin takılmasına ilişkin tartışmalı yasakla sonuçlandı. Kanun, laiklik ilkesinin uygulanmasıyla ilgilidir ve Mart 2004'ten beri yürürlüktedir.
Notlar
1. ↑ Samah Jabr, Colonialism's Residual Legacy: The French Example, Washington Report on Middle East Affairs . Erişim tarihi: 14 Haziran 2008.
2. ↑ Jim Jones, Batı Afrika'daki Fransızlar: Emperyalizm için Fransız Motivasyonları ( West Chester, PA: Pennsylvania West Chester Üniversitesi ). Erişim tarihi: 14 Haziran 2008.
3. ↑ Clinton Bennett, Muslim and Modernity ( Londra: Continuum. ISBN 0826454828 ).