Bana bakmaman gereken bir anda baktın.
Porselen maskeler.
Sokak lambaları.
Kar küreleri.
Bakmaman gerekiyordu. Ruhumun bu kadar açık kaldığı hiç olmamıştı. Şaşkınlığımdan düşürdüm tüm maskelerimi. O kadar ki, ağır çekimde düşüp tüm birikmişlikleriyle kırıldılar çarptıkları mavi betonda. İnsanlar dürüstlükle neyi kastediyorlardı günlük hayatlarında bilmiyorum hala ama zaman tüm dürüstlüğüyle dondu bakışlarında.
Bakmaman gereken bir andı bana. Sokağımın lambaları birbiri ardına yandı. Birbiri ardında battı hücrelerim tenime. Nasıl da pervasızca hükmettin haritadan silinmiş bir sokağın varlığına?
Bana bakmaman gereken bir andı. Eline yalnızca avuçlarının boyutunda bir kar küresi bırakmıştım. Öyle bir andı ki sen o kar küresinin içinde fırtınalar kopardın. Sonra da bir daha. Ve bir daha.
Ben o fırtınanın tam ortasındaydım.
Bana bakmaman gereken bir anda baktın.