Havai fişek dumanı dağıldıktan ve baş döndürücü çığlıklar sustuktan ve her tişört aç ve terli kollara atıldıktan sonra, darmadağın Crypto.com Arenası katı ve ıssız bir gerçekle baş başa kaldı.
Lakers şampiyon bir takım değil.
Cesur Clippers, Paul George’u playoffların herhangi bir noktasında geri alabilirlerse, muhtemelen biraz ses çıkarabilir.
Ama Lakers? Hayır. Bu sezon değil. Çarşamba gecesinden sonra, koridor rekabeti tarihindeki tartışmasız en duygusal maçına toplayabildikleri her zerre kararlılıkla saldırdıklarında.
Ve yine de yeterli değildi.
LeBron James ve Anthony Davis ikinci maçı sezonun ilk maçıymış gibi arka arkaya gecelerde oynadılar, ağrıyan eklemlerde büyük dakikalar, meteliksiz kaldılar.
Ve kırdılar.
Lakers’ın geri kalanı, uzun bir yolculuğun sonunda dört gecede üçüncü maçlarını oynadılar, sanki bu haftaki tek maçlarıymış gibi koşuşturarak, rekabet ederek, çalışarak.
Ve nihayetinde solgunluk.
Ev sahibi Clippers ısıyı getirdi ve Lakers buna yetişemedi. Clipper merkezli arena gürültüyü getirdi ve Lakers bunun altında ezildi.
Bir playoff önizlemesine en yakın şeyde, Lakers yavaş, yorgun ve aksadı ve sonunda onları sezon sonrası cehenneme götüren kısa süreli bir takıma karşı 125-118’lik bir mağlubiyeti absorbe etmede bu playofflar için tamamen hazırlıksız görünüyordu.
“Play-in game” diyebilir misiniz? Kalan iki normal sezon maçıyla, Lakers muhtemelen oraya gidiyor, kötü bir gecenin sizi yaz için eve gönderebileceği çaresiz ve tehlikeli bir yer.
Çarşamba gibi bir gece.
Daha sonra Davis, ayakları bir buz kovasının içinde, dolabının önünde yorgun bir şekilde oturdu.
“Daha iyi oldum,” dedi.
Ekibi de öyle.
Girdaba giren anlatı parlaktı, Lakers sekiz maçın yedisini kazandı ve All-Star arasından 14-6’lık skorla ligdeki en iyi üçüncü rekoru elde etti.
Millet, onların ciddi unvan yarışmacıları olduğundan bahsediyordu. Millet, Lakers’ı kimsenin karşılaşmak istemediği playoff takımı olarak konumlandırıyordu.
Bu hızla değişti. Çarşamba herhangi bir gösterge ise, Lakers her genç ve sonradan görme grubun oynamak için para ödeyeceği bir takım.
Tam teşekküllü bir Lakers takımı, Clippers’ı bir maçta Paul George olmadan ve hatta bir playoff tohumuyla yenemezse, her maç böyleyken yedi maçlık zorlu bir seriyi nasıl kazanacaklar?
Evet, seyahat programları berbattı. Evet, geçen hafta iki kar fırtınasına göğüs gerdiler ve Salı gecesi Clippers üç günlük dinlenme için çalışırken Utah’ta zorlu bir fazla mesai maçı oynadılar.
Ama hayır, sonrasında Koç Darvin Ham’dan James’e kadar herkes ne derse desin, yılın bu zamanı hiçbir mazeret olamaz.
Şampiyon takımlar bu maçı kazanır. Şampiyona takımlarında, neredeyse bu oyunda oynamayacak kadar aksayan iki kayan oyuncu yoktur. Şampiyona takımları bu oyuna o kadar yavaş başlamaz ki, Akbaba Chuck iğrenç gagasını parlatana kadar oyun bitmiş gibi gelir.
Clippers 10-1 öne geçti ve Lakers’ın omuzları düştü. Clippers devre arasında 71-52 önde ve James üç sayıyla 20 yıllık kariyerinin en kötü 14 yarısından birini yaşadı.
Clippers, maçın bitimine 6:35 kala Kawhi Leonard’ın ally-oop smacı üzerine hançerini uygularken, Davis yedi basketin hepsini attığını gösteren bir istatistik çizgisine doğru ilerliyordu. Merhametli bir şekilde sona erdiğinde James kükredi ve 33 sayıya ulaştı ama aynı zamanda altı top kaybı ve sürekli bir yüz buruşturma taktı.
Ve, evet, Clippers şimdi Lakers’a karşı üst üste 11 galibiyet alırken, dost olmayan komşularına karşı oynadığı son 43 maçın 36’sını da kazandı.
Her zaman olduğu gibi, Clippers derin ve Lakers değil, Clippers yedek kulübesi Lakers takımını 55-25 geride bıraktı. Hem Davis hem de James incinirken, Lakers’ın diğer başlangıç oyuncularından büyük katkılara ihtiyacı vardı ama ne Austin Reaves, ne D’Angelo Russell ne de Jarred Vanderbilt bir etki yaratamadı.
Davis’ten iki dolap, James yüzünü buruşturdu.
James, “Yol gezisinden dönüyoruz… dün gece bir uzatma maçından sonra geç dönüyoruz… bizim için zor bir maçtı,” dedi James. “Bu, sezondaki program çakışmalarından biriydi ve bu gece kesinlikle bizim için en iyisini yaptı.”
Koridorun sonunda, Ham içini çekti.
Erken açıkların nedeni soruldu.
“Az önce çıktığımız yolculuk,” dedi.
Hem James hem de Ham kadar tavizsiz birinin buna öncülük etmesi şaşırtıcıydı. Hiçbir zaman bahaneleri savuşturmayan oyuncu ve teknik direktör, ligdeki her takımın kullanabileceği bir bahane uyduruyordu.
“Bahane kullanmak istemezsin,” dedi Ham. “Bazen bunlar mazeret değildir. Onlar sadece gerçek hayat koşulları. Bunu bir oyun haline getirmek ve kendimize bir şans vermek için doğru yoldan başlamamız gerektiğini biliyorduk. Ve belli ki çok geç kalıyor, bazı farklı hava türleri ve farklı unsurlarla uğraşıyor. Zor olacaktı.”
Bunu duymak zordu. Onu izlemek daha da zordu.
Bu arada Clippers, rahatsız edici bir sezonun ardından aniden uyumlu görünüyor. Muhtemelen Sacramento veya Phoenix’e karşı ilk altı sırayı ve bir ilk tur serisini kazandılar. Bir şekilde ikinci tura yükselebilirlerse ve George dizindeki sakatlıktan dönerse, kim bilir?
Clippers’a yedek kulübesinden 27 sayı farkla liderlik eden Norman Powell, “Gerçekten hazırlanmanın ve playoff tarzı basketbol oynamanın zamanı geldi ve bence bunu nasıl yapacağımız konusunda tecrübeli bir deneyime ve anlayışa sahibiz” dedi. asılı sürücüler.
Lakers da aynı tecrübeli deneyime sahip. Aynı anlayışa sahipler. Sahip olmadıkları şey yeterli sağlık, yeterli dayanıklılığa sahip değiller ve Çarşamba gecesi çok ihtiyaç duydukları bir zafer kazanamadılar.
Lakers ilginç bir takım, enerjik bir takım, hatta ilham verici bir takıma dönüştükleri bile söylenebilir.
Ama – iç çek, yüzünü buruştur, yüzünü buruştur – onlar bir şampiyona takımı değiller.