12 den önce;
-Çalınmadan ve sonrasında 'gir' sözü duyulmadan girilemeyen odalar,
-Çantanın orasına burasına saklanan parça pinçik ders içi notlaşma kağıtları,
-Sıkça duyulan 'anne siz gidin ben evde kalıcam' cümlesi,
-Bolca göz devirme :)
-Sürekli takılı olan kulaklıklardan dolayı, cevapsız sorular,
-Olduk olmadık şeylere bol yüksek sesli kahkahalar ile gülme,
-Tüm kurallara tepkisel yaklaşımlar, bir dağınıklık, pasaklılık, pislik :)
-Bir türlü doyurulamayan bir iştah (maşallah :))
-Telefonda saatlerce sohbet etmeler,
-Bilmediğim deyimler, laflar garip bir lisan,
-İngilizce şarkı sözlerini sayfalarca üşenmeden yazmalar,
hafif bir ter kokusu eşliğinde bizim eve nüfus etti...
Önce anlamadım. Gelip geçici bir rüzgar zannettim. Ama değilmiş. Evin her yerini gezip dolaştıktan sonra en yaygın haliyle eşit miktarlarda her alana yayıldı. Yavaş yavaş varlığını yoğunlaştırmaya başladı.
İlk çatışmalarımızda halihazırda cebimde bulunan savunma cümlelerini savurarak alttan almadım tabi. Nereden bilebilirdim tüm ezberimi bozacak yetişkin sözlüğünden bir çuval lafla beni bombardımana tutacağını. 'Ona hakkım var' 'buna hakkım var' 'ona hakkın yok' 'buna hakkın yok' derken bir haklar karmaşasına düşmeyelim mi?
Önce bir sığınak yaptım kendime, girdim içine. Yavaş yavaş az çatışma, asgari müşterek, azcık esnetme, bazen sertleşme derken bir düzen tutturduk şimdilik.
Bu yeni havayı, anne-kız sohbetlerini, gezmelerini, eğlencelerini pek sevdim. Zaten gerçekten çok severim ergenleri :))
Hoş geldin ergenlik, hoş geldin 12 :)