Çocukların anne babaları hakkındaki algılamaları tuhaf oluyor. Onların, kendileri daha doğmadan önce var olduklarını, genç olduklarını, müzik dinlediklerini, kendilerinin yaşadıklarına benzer duyguları olduğunu düşünmüyorlar; daha doğrusu akıllarına gelmiyor.
Geçen gün yolculuk hazırlığı yaparlarken, "hadi siz bavullarınızı toplarken size ABBA kaseti çalayım" dediğimde oğlum, eski kasetlerin olduğu kutunun içine düşüyordu, nerdeyse. "Deep Purple" mı bu? Vayy, baba müzikler dinlermişsin", "Jethro Tull varmış, Dire Straits de" nidalarıyla çekmeceyi gözden geçirdi. Sanırsınız, kendisinin bugün İsveçmetali dinlemesi yukardan inen vahiy sonucu oldu; bebekliğinden beri evde, arabada yolculukta duyduğu müziklerin hiç katkısı yok.
Benzer şaşırmış tepkiyi iki gün önce, Mamma Mia'yı birlikte seyrederken kızım vermişti; "ben bu şarkıyı biliyorum, anne!" Evet tatlım, çünkü, altı sene önce yaz tatili yolculuklarımızda arabada ABBA'yı yeniden tekrar tekrar dinlerdik.
Neyse. Biz de çocukken, anne babamızın bir zamanlar çocuk olmuş olabileceğine, sokakta oyun oynamış olabileceğine inanamazdık.
Demek ki, buymuş!
Haftasonu bir video ekleyip çıktığım "Yazısı Sonra..."yı tamamlamak niyetiyle başlamıştım yazıya. Sonra hatırladım ki ben daha filmin adını duymadan ABBA nostaljisi yapmıştım bile.
En sonunda filmin çekidiğini, yakında gösterileceğini duyduğumda heyecanlanıp yazdığım yazı vardı.
Diyeceğim şu; bu müzikal filmi görmeyi dört gözle beklerken ve umduğumu fazlasıyla bulmuş, acayip mutlu olmuşken hiç de ABBA'nın pop kültürünü temsil ettiğini söyleyip, bir çeşit küçümseme ile eleştirmek niyetinde değilim. (Bknz. yukarda link verdiğim eski yazılar)
Meryl Streep, tam düşündüğüm gibiydi.
Bayan E. "bu sene Oscar onun hakkı" diyor, şimdiden.
Bence de! Alsın 3. Oscar'ını.
Bu kadın oyuncu filan değil, bir çeşit komple atlet. Altında girip hakkıyla çıkmadığı bir rol bilmiyorum. Dramın en ağırını da oynadı, komediyi de, romantik filmi de, tiyatro oyunundan adaptasyonu da. Şimdi de işte, müzikal oynamış. Dans ediyor, şahane şarkı söylüyor, zıplıyor, üstüne oynuyor.
İnanmazsanız, filme gidin seyredin, dinleyin, eğlenin.
Filmi çekerken oyuncuların eğlenmiş oldukları öyle belli oluyor ki, sizin de onların eğlencesine katılmamanız imkansız. Şuradaki set fotoğraflarına bakarsanız, siz de göreceksiniz.
Meryl Streep'in "The Winner Takes it All"u müthiş güzel söylediği sahne, yılların Bond'u Pierce Brosnan'ın "S.O.S."de sesini rock şarkıcısı gibi bastırıp çatlatması, çılgın bir dans sahnesinde Colin Firth'in yine çıplak ıslak üst bedeninin görülmesi (ilk kez kadınların gönlüne taht kurduğu Aşk ve Gurur TV dizisinden beri böyle bir "resmi olmayan gelenek var" ), Sophie'yi oynayan güzelim Amanda Seyfrid, "Money, Money, Money"de herkesin denize cup cup atlaması ve de jenerik sonrası bis sahnesi filmin unutulmazlarıydı.
Çok hoş bir tesadüf sonucu, çocuklarla birlikte filme gitmek üzereyken bize katılan sevgili blog arkadaşım Şule ile birlikte olmak, "yemek üzerine yenen tatlı gibi" ayrıca keyif vericiydi.
Şimdi derim ki, daha önce yazdığım Mamma Mia yazısına yorum gönderirken filme birlikte gitme teklifi aldığım ve de bu yazıyı okuyup heveslenecek tüm arkadaşlarla bir gün seçelim ve hep beraber gidip seyredelim.
Siz uygun günü düşünedurun, ben sizi filmin soundtrackine göndereyim. Orjinal seslerinden bir tadımlık dinleyin.
.