Bu, özellikle Hob Gadling hikayesi söz konusu olduğunda sinir bozucu. Hob, Dream’in 1389’da bir İngiliz barında tanıştığı sıradan bir halktır ve Hob’un arkadaşlarına ölmeye hiç niyeti olmadığı konusunda övünmelerine kulak misafiri olduktan sonra ölümsüzlük bahşeder. Daha sonra konu, Hob ve Dream’in her yüz yılda bir aynı barda buluşmasını gösterirken, Dream ona yaşamaya devam etmek isteyip istemediğini sorar. Orijinal komik hikayede, her yüzyılın toplantısı sadece birkaç sayfada özetlenmeliydi ve konuşmalarındaki aslan payı muhtemelen kesme odası zemininde bırakılmıştı. 1999 kitabı için bir röportajda Kum Adam ArkadaşıGaiman konuyu bitirmek için üzgün olduğunu bile itiraf etti ve Dream ile Hob arasındaki sohbetleri “süresiz olarak” sürdürmeyi çok isterdi.
Eh, bu gösteri onun şansıydı ve Gaiman, Dream ve Hob’un yüzyıllar boyunca tartıştıklarını daha fazla göstermek için farklı bir ortam tarafından verilen fazladan zaman ve alanı harcayabilirdi. Ama bunun yerine Gaiman ve onun şovmen arkadaşları 24 sayfalık komik hikayeden hiçbir şeyi değiştirmemeyi seçtiler. Kilometreniz değişebilir, ancak ne ben bir uyarlamadan çıkmak mı istiyorsunuz? Bu değil.
Öncelikle Netflix serisinin ilk altı bölümü için durum böyle. Çizgi roman serisinin ilk sayılarının çoğu şişe sorunları olduğundan, her biri gösterinin şişe bölümlerine çok sadık bir şekilde uyarlanır. Ve son dört bölüm onlara daha fazla akış ve devam olsa da, çizgi romanları takip etmede hala oldukça militanlar. Elbette, birkaç değişiklik var, ancak bunların çoğu, John Constantine, Etrigan the Demon ve Martian Manhunter’ın konuk oyuncuları gibi, çizgi roman serisinin zamanın daha büyük DC Evrenine uyma girişimlerini ortadan kaldıran gösteriler. veya kısmen Arkham Asylum’da geçen bir konu. Başka bir deyişle: gösteri neredeyse hiçbir şeyi değiştirmedi, değiştirmedi ihtiyaç değişmek. Ve bu çok kötü, çünkü “Kum Adam” esasen hikayelerin doğası hakkında bir hikaye ve hikayeler zamanla değişiyor. Hikaye anlatıcıları zamanla değişir. Gaiman, şimdi 1988’deki yazarla kesinlikle aynı değil, ama bu dizi onun gibi davranıyor.
Adil olmak gerekirse, “The Sandman” hikaye anlatımı seçeneklerinin (veya eksikliğinin) dışında pek çok şeye sahip. Yazmak dışında neredeyse her şekilde, çok iyi yapılmış. Özellikle oyuncu seçimi tekdüze mükemmel ve Sturridge Dream olarak mükemmel. Boyd Holbrook, Jenna Coleman, Gwendoline Christie, Kirby Howell-Baptiste, David Thewlis, Patton Oswalt ve Vivienne Acheampong da oldukça önemli yardımcı karakterler olarak özellikle harikalar ve bu rollerden birçoğunun diğerlerinden çok daha fazla çeşitlilik göstermesi güzel. çizgi roman dizisinde yer aldı. Skor ve yapım tasarımı da çok iyi ve şov kesinlikle Netflix’in ona ihtiyaç duyduğu bütçeyi ve kaynakları vermiş gibi görünüyor. Ancak televizyon bir yazarın aracıdır ve Gaiman’ın gösteriyi komik uyarlamalardaki beğeni toplayan çalışmalarıyla tanınan diğer iki deneyimli yazarla birlikte yönetmesine rağmen – David S. Goyer (“Kara Şövalye” üçlemesinin ortak yazarlarından biri) ve Allan Heinberg (“Kara Şövalye” üçlemesinin yazarlarından biri). 2017’nin “Wonder Woman” filmini birlikte yazdılar – görünüşe göre hepsi işlerine yüceltilmiş transkripsiyon olarak yaklaştılar.
Kaynak : https://www.rogerebert.com/streaming/the-sandman-tv-review