Peş peşe gelen talihsizlikler için bir açıklama yoktur. Herkes kendini suçlar. İnsanlar karanlık zihinlerinde, gizlice işlenmiş günahları anımsar ve bu kötücül seriye kendilerinin mi sebep olduğunu merak eder.
Onu görürsem ve eğer bir hayaletse, korkudan ödüm patlar, çünkü ben hayaletlere inanmam. Diyelim ki ben görmedim, sense yine gördün, o zaman da bir halüsinasyon demektir, bu sefer de senin ödün patlar.
"Zaman her şeyin ilacıdır, bu da geçer. İnsanlar unutacaktır-" falan demek kolaydır, ancak işin içindeyseniz, zaman bir türlü geçmez, insanlar bir türlü unutmaz ve siz kendinizi hiç değişmeyen bir şeyin ortasında bulursunuz.
Sosyal açıdan Mack'le oğlanlar dışlanmış durumdaydılar. Buhar kazanının önünden geçerlerken, Sam Malloy onlarla konuşmuyordu. Onlar da içlerine kapandılar; bu buluttan nasıl çıkabileceklerini hiçbiri öngöremiyordu. Çünkü toplumsal aforoza verilecek iki olası tepki vardır: Ya insan bundan daha iyi, daha temiz, daha sevecen olmaya kararlı biri olarak sıyrılır ya da iyice yoldan çıkar, dünyaya meydan okur ve daha da kötü şeyler yapar. Damgalanmaya verilen, açık ara en yaygın tepki bu ikincisidir.