X Kuşağı ve Yuvarlanan Taşlar
X Kuşağı ve Yuvarlanan Taşlar
Geliyorlar. Ahmet San sözünü tutarsa Rolling Stones ağustosta Türkiye"de... Rock dinozorları bu yaz İstanbul"u sallayacaklar ve stadyumun taşları yuvarlanacak gümbürtüden.
Haberi görüp heyecanla eski Long Play"lere koşarken sevgili Neyyire Özkan"ın yazısını anımsadım ister istemez...
Metallica İstanbul"daydı ve 15-16 yaşındaki gençler siyah tshirtleriyle stadyum kapısına yığılmışlardı. Biraz açıkta ebeveynleri bekliyordu. Dolmabahçe"de konser bitene kadar vakit öldüreceklerdi. Sıkıntı dağıtmak için "Tutunamayanlar"ı yeni baskısından bir kez daha okuyorlardı. Zamanla çevredekileri farkettiler. Gözleri bir yerlerden ısırıyordu birbirlerini. Şu 25 yıl önce 6. Filo askerlerini denize iteleyenler değil miydi onlar? Ne eğlenmişlerdi o gün ama? İşte tam da burada olmuştu herşey. O gün Yankee"leri denize dökenler, çeyrek asır sonra saçlarını dökmüş ve işte yeniden aynı meydanda toplanmışlardı. Az sonra Metallica konseri dağılınca çocuklarının ellerinden tutup eve doğru yola koyulacaklardı.
Ama bu yaz işler tersine dönecek.
15-16 yaşındaki gençler ana babalarını uğurlayacaklar stadyuma... Sabah, reklamcı baba hafif sarkan göbeğini, gardrobunun en dip köşesinden çıkardığı eski kotuna sığdırmaya çalışacak. "Medyacı" anneler, kızlarının çılgın kolyelerini ödünç alacaklar bir günlüğüne...
Ayna karşısında, çocuklara 30 yıl yaşayabilen bir topluluğun koca bir kuşağa nasıl damgasını vurduğu anlatılacak uzun uzun... Gençliğin yaşlılıkta da baki kalabileceği tartışılacak belki...
Sonra "Honky Tonk Woman", ıslığa dökülüp, salonun ortasında Mick Jagger gibi dans edilecek.
Çocuklar bu "eski moda muhabbet"in bir an önce bitmesi için dua edecekler. Tezelden beyzbol şapkalarını ters çevirip, bankanın otomatik gişesinden çektikleri parayla Nirvana"nın son "Unplugeed" konser CD"sini almak için sabırsızlanacaklar. Sigara bile içmeyen bir kuşak, uyuşturucu komasından giden Kurt Cobain"in ölümüne anlam veremeden, müziğiyle kendinden geçecek. Ölümün yaşamdan daha cazip hale geldiği bir yeni dünya ile yaşama inatla tutunan "Eski Tüfekler"in yaşlı dünyası iki kuşağın yollarını ayıracak o gün.
Evde compact disc"ler yeni gençleri Nirvana"ya ulaştırırken, İnönü Stadyumu"nda kır saçlılar korosu "I Can"t Get To Satisfaction" diye tatmin olamamışlığına dövünecek.
68 kuşağının 94"lü çocukları var artık.
68"liler 2. Dünya Savaşı bittiğinde doğmuşlardı. Çocukları, onların siyasal yaşamları bittiğinde, yani 80"de rahme düştüler. Renkli televizyonla ve bilgisayarla büyüdüler. Kendinden başka pek az şeyle ilgilenen, kahramanlarını aynada arayan bir nesle dönüştüler. İşletmeci ya da halkla ilişkiler uzmanı olma düşlerini kurarken, ebeveynlerinin ütopyalarını naftalinleyip, sandığa kaldırdılar. Yurt dışında master yapmak, ülkede devrim yapmaktan daha kutsal bir amaç haline geldi.
"Gelecek bizimdir" sloganları yerini "No Future" (Gelecek Yok) yazılı çıkartmalara terketti. Ve tarih, 94"lülere "X Kuşağı" adını taktı. Yani; "Kayıp Kuşak..."
Geçen yaz bunları ilk düşündüğümde Londra"dan İskoçya"nın derinliklerine doğru araba sürüyordum ve radyo 2. Woodstock şenliklerini naklen yayınlıyordu. 25 yıl sonra çiçek çocukları, "Eski Güzel Günler"i yadetmek için yeniden toplanmışlardı ve bu kez yanlarında çocuklarını da getirmişlerdi.
Ama mikrofon uzatıldığında "X kuşağı"nın 18"lik delikanlıları sıkıntıyla dudak büküyorlardı: "Giriş 135 Dolar. Hippiler benim sırtımdan para kazanıyor."
Pepsi"nin finanse ettiği 2. Woodstock"ta ticari bir zafer kazanıldı, ama 68"liler çocukluk aşklarını genelevde görmüş gibi oldular.
Ben aynı duyguyu geçenlerde televizyona çıkan bir hard-rock grubunda yaşadım. Adını "Yerliler"den alan grubun deriler içindeki uzun saçlı "çılgın" solisti kendisini dinlemeye gelen gençlere bir mesajı olup olmadığı sorulduğunda "Derslerine iyi çalışsınlar" dedi. Yutkundum.
"Kayıp Kuşak"ta artık maceraya yer yok. "Yuvarlanan Taşlar" yerine oturuyor ve o taşlardan hayata yüksek duvarlar örülüyor.
Bu yaz Stones konserine gidecek olanlar, herhalde bu tabloya hazırlıklılardır. Ben yine de bazı tavsiyelerde bulunayım.
Sinirinizin bozulmaması için yanınızda çocuk getirmeyin.
Sahnede zıplayan eski tüfeklerin 50"lerinde olduğunu, sizin de artık menapoz ya da emeklilik çağına geldiğinizi unutmayın. Her ihtimale karşı yanınıza kulaç tıkaçlarınızla, tansiyon ilaçlarınızı alın.
"Jumpin Jack Flash" başlarken kotunuzun üstten bir, iki düğmesini çözmeyi ihmal etmeyin. Ve "Angie" çaldığında hep bir ağızdan koroya katılın:
"Angie / Nereye varacağız buradan / Ne ruhlarımızda sevgi var / Ne cebimizde para / Doygun olduğumuzu söyleyemezsin / Ama denemedik de diyemezsin / Angie ne olur ağlama / Nefret ediyorum gözlerindeki hüzünden / Ama Angie Hoşçakal deme zamanı gelmedi mi daha?..."