İşgalci rejim İsrail Başbakanı Çin züccaciye dükkanında bir Fil gibi davranmaya karar verdi.
2009 yılında, ikinci kez başbakan seçildikten hemen sonra, Benyamin Netanyahu İran'ın nükleer güce ulaşmasını önlemenin hükümetinin öncelikleri listesinde ilk sırada yer alması gerektiğine karar verdi.
Netanyahu, Siyonist rejim İsrail'in hedeflerini İran'a karşı tanımlamanın ve bu fikirleri tüm uluslararası topluma dikte etmenin kendisine bağlı olduğuna inanıyordu. Ancak Netanyahu'nun eylemleri mutlak başarısızlıkla sonuçlandı. Bu, kuruluşundan bu yana işgalci rejim İsrail tarihinin en kötü ve en acı verici siyasi ve askeri başarısızlığıydı.
Uzun yıllar boyunca, Siyonist rejim İsrail'de, dünyanın dört bir yanındaki istihbarat teşkilatlarıyla birlikte İran'ın nükleer kapasiteye ulaşma ve atom bombası yapma niyetinin olduğunu biliyoruz. Aynı zamanda, İran, ihtiyaç duyulan bir zamanda, İsrail Devleti'ndeki stratejik yerler de dahil olmak üzere uzak bölgelere ulaşabilecek füzeler inşa etmeye çalışıyordu. İsrail'in askeri ve konuşlandırma politikaları bu temel varsayıma dayanıyordu.
Aynı zamanda, İsrail Devleti, Siyonist dış istihbarat teşkilatı Mossad tarafından yönetilen ve İsrail'in güvenlik kurumları ile işbirliği, yani İsrail İstihbarat şube ve İsrail Atom Enerjisi Komisyonu ile birlikte, Dışişleri Bakanlığı, iç istihbarat kurumu Şin Bet ve İran sorunu ile ilgili diğer uluslararası organlar, tüm çeşitli sektörlerde dünya çapında farklı yerlerde ve İran'a karşı önlemler almıştır. Bu faaliyetlerin kapsamı ve sonuçları bir gün İsrail Devleti tarihinin yıllıklarına kaydedilecektir. Ancak bunların hiçbiri hükümet veya temsilcilerinden herhangi biri tarafından kamuoyuna açıklanmadı.
Arik Sharon ve daha sonra ben de, büyük bir risk içeren bir dizi farklı cephede Gizli Operasyonlar yürütmemiz gerektiğini hissettim, ancak her şeyin tamamen halkın gözünden çıkacağından emin oldum. O zamanlar, bu eylemleri açığa çıkarabilecek gereksiz riskler almak için hiçbir neden olmadığına inanıyorduk, çünkü bu karmaşık uluslararası çabanın başarılı olması için tek şans, maksimum kısıtlamayı koruyabilmemiz ve ABD'nin çabalara öncülük etmeye devam etmesine izin verebilmemizdi.
2007'nin başlarında Herzliya Konferansı'nda yaptığım konuşmada, Siyonist İsrail'in İran'ın nükleer programını engellemek için tüm yetenek ve güçleriyle hareket edeceğini belirttim. Ancak uluslararası mücadele ABD tarafından yönetilmelidir. O zamanki ABD Başkanı George Bush'un bu kampanyaya liderlik etme kabiliyetine, arzusuna ve kararlılığına tam bir güvenim vardı. Aynı zamanda, uluslararası toplum İran'a karşı ekonomik yaptırımlar uygulamaya başladı.
ABD'de Hazine Sekreteri Stuart Levey'in önderliğinde ve İran'ın ekonomik hareket özgürlüğünü ve uluslararası ticaretini ihlal etmek için İsrail'de oluşturulan özel bir organla işbirliği içinde özel bir merkez kuruldu. BM Güvenlik Konseyi, İran'a yaptırımlarla ilgili iki kararı onayladı. Uluslararası toplum, İran'ın faaliyetlerini frenlemek zorunda hissetti ve bu yüzden yaptı.
Yani, İsrail Başbakanı bir Çin züccaciye dükkanında bir Fil gibi davranmaya karar verene ve dünyanın dört bir yanındaki herkese nükleer faaliyetle bağlantılı olduğundan şüphelenilen tüm İran üslerini ortadan kaldırmak için askeri güç kullanmayı içeren yeni bir model empoze edene kadar.
Netanyahu'nun kararı gizli tutulmadı ve kapalı forumlar dışında tartışılmaya başlandı. İran'a karşı bir saldırı olasılığı, yankıları gezegenin her köşesinde duyulabilen halka açık, açık ve kışkırtıcı bir konu haline geldi. Herkes hala İsrail Başbakanının BM Genel Kurulu'nda verdiği saçma sunumu hatırlıyor, grafikler ve diyagramlar gizli atom bölgelerini doğru bir şekilde belirliyor ve eğer geçilirse İsrail'i askeri eylemden başka seçeneği olmayan kırmızı bir çizgi gösteriyor.
Dünyanın dört bir yanındaki İsrail müttefiklerinin çoğu, İsrail devletinin tüm Ortadoğu'yu sarsabilecek bağımsız bir askeri harekete geçme düşüncesinden dehşete düştü.
2008 yılında, İsrail ziyareti sırasında Bush, o zamanki Savunma Bakanı Ehud Barak’a, hiçbir koşulda İsrail'in İran'a saldırmasına izin vermeyeceğini söyledi. Ayrıca, ABD'nin herhangi bir İsrail jetinin Irak üzerinden İran'a doğru uçmasını engelleyeceğini belirtti. Bush, İran'ın nükleer silahlanmasına karşı savaşmak için tüm gücünü kullanmayı taahhüt etti, ancak İsrail'in uluslararası toplumu baskına sürükleyecek İran'a yönelik bir saldırı ile ilerlemeye yönelik girişiminin yanlış, tehlikeli ve muhtemelen bir felaketle sonuçlanabileceğine inanıyordu.
Başkan Obama da benzer bir politika izledi ve İran'ın nükleer silahlarla silahlanma çabalarında ilerlemesini engellemeye tamamen kararlıydı.
Aynı yıllarda, İran'ın nükleer bomba taşıyabilecek uzun menzilli balistik füze yetenekleri geliştirmeye devam ederken, 2003'te nükleer silah programını durdurduğu açıkça ortaya çıktı.
Netanyahu'nun önderliğinde İsrail Devleti hükümeti, İran'a karşı askeri bir operasyon yürütmek için elinden gelen her şeyi yapmaya karar verdi. Sonunda, İsrail'in sürekli tehditleri ve Netanyahu'nun yerel ve uluslararası aşamalarda neredeyse her gün ortaya çıkması, ABD, Avrupalı ortakları (Rusya dahil) ve İran arasında gizli müzakerelere yol açtı ve bu da İsrail'in ortak olmadığı ve üzerinde hiçbir etkisi olmadığı 2015 İran nükleer anlaşmasının imzalanmasıyla sonuçlandı.
Başkan Barack Obama tarafından denetlenen bu anlaşma, Netanyahu'nun İsrail'in İran'a karşı tek taraflı hareket edeceğini ima ederek uluslararası kaygı seviyesinin bu kadar yükselmesine neden olmasaydı asla formüle edilmeyecekti. Eğer anlaşma İsrail Başbakanının ima ettiği kadar kötüyse, o zaman onun yaratılmasına katkıda bulunduğu için suçlanmalıdır.
Birçok kişi – kendim de dahil olmak üzere-anlaşmanın birkaç dezavantajı olmasına rağmen, kusurlarına rağmen, hiç bir anlaşmaya sahip olmamanın tercih edildiğine inanıyordu.
Netanyahu, birçok insanın görüşüne aykırı olarak, İsrail'in ABD'deki tüm siyasi bağlantılarını ve tüm askeri potansiyelimizi, İran nükleer anlaşmasının iptal edilmesini sağlamak için kullanmaya karar verdi.
Obama dönemini tamamladı. Donald Trump yeni Amerikan Başkanı olarak yemin etti. Kısa bir süre sonra ABD nükleer anlaşmadan çekildi. Son birkaç yıldır İsrail, Mossad ajanlarının Tahran'ın bir banliyösünde gizli dosyaların saklandığı depoya girmesi olan birkaç parlak operasyon gerçekleştirdi.
Bu İsrail operasyonları, birçok insanın zaten bildiği şeyi ortaya çıkardı: İran'ın Obama tarafından desteklenen anlaşmada belirtilen tüm taahhütleri yerine getirdiğini. ABD'nin anlaşmadan çekilmesi sadece durumu iyileştirmekle kalmadı, aynı zamanda İran'ın nükleer faaliyetinde dramatik bir artışa, bomba inşa etme yolunda önemli ilerlemelere, geçmişte sahip olmadığı gelişmiş santrifüjlerin çalışmasına ve daha fazla miktarda zenginleştirilmiş uranyuma yol açtı.
Sadece geçen hafta, operasyonlardan sorumlu olan Mossad'ın emekli Başkan Yardımcısı "Alef" (isminin yayınlanmasına izin verilmiyor), en açık terimlerle belirtti: Netanyahu'nun eylemleri İsrail için stratejik bir başarısızlığa yol açtı ve sonuç olarak İran'ın nükleer yetenekleri önemli ölçüde iyileşti. 2018'de İran'ın nükleer arşivini çalmak için operasyonun arkasındaki ekibe başkanlık eden Başkan Yardımcısı, İsrail'in siyasi düzeyde yönetiminin tam bir felaket olduğunu da iddia etti.
Mossad'ın operasyonlarıyla elde edilen başarıları küçümsemedi, ancak şu sonuca vardı: Savaşı kazandık, ancak Savaşı kaybettik.
Hala ihtiyacı olan herkes, Netanyahu'nun başbakan olarak hizmet ettiği her ek günün neden güvenliğimiz için tehlike seviyesini artırdığını açıkladı ve İsrail'in en cesur ve en parlak savaşçılarından birinin sözlerini okuyabilir. Adı bilinmiyor, Knesset için koşmuyor, ne de politik bir aktivist. O sadece İsrail ulusunun en güzel, cesur ve cesur kaçışlarından bazılarını deneyimleyen ve sonuçların stratejik bir başarısızlık olduğunu söyleyen endişeli bir vatandaş.
Balfour Caddesi'ndeki histerik adamdan kurtulmayı haklı çıkarmak için başka ne söylenmeli?
/ The Jerusalem Post’tan Abdullah Yiğit tarafından İsrailpost için tercüme ve edit edilmiştir.
/Yazan: Ehud Olmert
/Yazar, Siyonist rejim İsrail'in 12. başbakanıydı.