James Stewart 1863'te İskoçya'da doğdu. 14 yaşında okulu bıraktıktan sonra kuaför oldu. Ayrıca Bağımsız İşçi Partisi'ne katıldı ve Glasgow'daki John Wheatley, Emanuel Shinwell, James Maxton, David Kirkwood, Campbell Stephen, William Gallacher, John Muir, Tom Johnston, Neil Maclean, George Hardie, George Buchanan ve diğerleri gibi Glasgow'daki diğer sosyalistlerle yakın çalışmaya başladı. James Welsh.
Stewart, 1909'da Glasgow Kent Konseyi üyesi oldu ve sonraki on üç yıl boyunca görev yaptı. 1922 Genel Seçimlerinde Stewart, St. Rollox için Avam Kamarası'na seçildi. David Kirkwood, John Wheatley, Campbell Stephen, Emanuel Shinwell, James Maxton, John Muir, Tom Johnston, Neil Maclean, George Hardie, George Buchanan ve James Welsh gibi Glasgow merkezli diğer birçok militan sosyalist de başarılıydı.
Ocak 1924'te Ramsay MacDonald, Stewart'ı İskoçya Sağlık Bakanlığı Müsteşarı olarak atadı. Ancak 1924 Genel Seçimlerinde İşçi Partisi'nin yenilmesiyle iktidarı kaybetti. James Stewart 17 Mart 1931'de öldü.
Şehrin dış çevresinden kalbine kadar Glasgow, Sosyalizmin mesajıyla çınlıyordu. Seçim gününden sonraki bir hafta içinde, on bir kişilik takımın tamamının kazanacağı, Bonar Law'ın yenileceği ve Sosyalizmin muzaffer olacağı muhtemel görünüyordu. Nesillerdir Glasgow'da böyle bir enerji, coşku ve ciddiyet bilinmiyordu. Oradaydık, birkaç yıl önce aşağılanmış adamlar, bazılarımız hapiste ve daha çoğumuz çok yakınında, şimdi insanların inançlarını bağladığı adamlar olduk.
Sonunda sonuçlar açıklandığında, takımın her üyesi seçildi - Merkez Bölüm şampiyonumuz hariç. Biz nasıl bir askerdik! John Wheatley, soğukkanlı, hesapçı ve korkusuz; Etkileyici konuşması ve mutlak özverisi, insanların onu bir aziz ve şehit olarak görmesini sağlayan James Maxton; çiş Jimmie Stewart, çok küçük, çok ayık ve yine de çok kararlı; Neil MacLean, ateşle dolu, öfkesiz; Thomas Johnston, kafası bir yumurtanın eti kadar gerçeklerle dolu; George Hardie, mühendis ve kimyager ve Keir Hardie'nin kardeşi; yoksulluğun insani yönünü hepimizden daha iyi bilen, kalıpçı George Buchanan; Coatbridge'den madenci ve şair James Welsh, kahraman ve cesur bir beyefendi olan John W. Muir; ve yaşlı Bob Smillie, İrlanda'da doğup İskoçya'da büyüdüğü halde bir İngiliz seçim bölgesi için geri döndü.
Bu halkın, bu İngiliz halkının diğer tüm halklarla arkadaş olabileceğine ve bunu yapmaya istekli olduğuna inanıyorduk. Barış Antlaşmaları tarafından dayatılan tüm taciz kısıtlamalarını kaldırmak için tüm tazminatları ve tüm tazminatları bırakmaya hazırdık. Hepimiz Püritendik. Hepimiz çekimserdik. Çoğumuz sigara içmezdik. Biz reform yapılan şeylerdik.
James Stewart
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
James Stewart, dolu James Maitland Stewart, isimle Jimmy Stewart(20 Mayıs 1908, Indiana, Pensilvanya, ABD – ö. 2 Temmuz 1997, Beverly Hills, California), çekingen ama ahlaki açıdan kararlı karakterleri tasvir etmesiyle tanınan, önde gelen Amerikan sinema yıldızı.
Stewart, 1932'de Princeton Üniversitesi'nden mimarlık derecesi ile mezun oldu. Daha sonra Falmouth, Massachusetts'te bir yazlık hisse senedi şirketi olan University Players'ın bir parçası oldu. Orada Henry Fonda ile tanıştı ve ikisi ömür boyu arkadaş oldular. 1932-33 yılları arasında, Stewart birkaç başarısız Broadway oyununda yer aldı. carrie ulus— gerçi New York eleştirmenleri tarafından genellikle övgü için seçildi. Bu olumlu eleştiriler, 1934'te Metro-Goldwyn-Mayer ile bir sinema filmi sözleşmesine yol açtı, birkaç küçük parçadan sonra, ilk filmini 1934'te yaptı. Cinayet Adamı (1935) Spencer Tracy ile birlikte.
İlk başta, Stewart'ın yavaş, duraklayan hat sunumu (belki de en kolay tanımlanabilir ticari markası) ve açısal özellikleri, onu tiplendirmeyi zorlaştırdı. Bununla birlikte, gösterişsiz çekici tavrı, sinemaya giden halk tarafından hızlı bir şekilde kabul edilmesini sağladı. Stewart, kariyerinde çok önemli olduğunu kanıtlayan iki Frank Capra filmi için Columbia'ya ödünç verildi: Yanınıza Alamazsınız (1938) ve Bay Smith Washington'a Gidiyor (1939), ikincisi ona Kongre'de yolsuzlukla mücadele eden utangaç, idealist bir genç senatörü canlandırdığı için ilk Akademi Ödülü adaylığını getirdi. Ertesi yıl başka bir film klasiğiyle Oscar kazandı. Philadelphia Hikayesi (1940).
Amerika'nın Avrupa'daki savaşa nihai olarak dahil olduğunu hisseden Stewart, Mart 1941'de ABD Ordusu'na katıldı. Sivil hayatta hevesli bir pilot olarak Hava Kuvvetleri'ne atandı ve yaklaşık 20 bombardıman görevinde 1.800 saatten fazla uçuş süresi kaydetti. 1945'te sivil hayata dönmeden önce albay rütbesine yükselmiş ve Seçkin Uçan Haç, Hava Madalyası ve Croix de Guerre'yi almıştı. 1968'e kadar yedeklerde kaldı ve 1959'da tuğgeneralliğe terfi etti.
Savaştan sonraki ilk filmi Capra'nın Bu harika bir yaşam (1946) ve kişisel ve finansal sıkıntılarla dolu dürüst bir bankacı olan George Bailey rolündeki performansı, Stewart'a üçüncü Oscar adaylığını kazandırdı. Film, gösterime girdiği tarihte vasat bir gişe hasılatı elde etmesine rağmen, 1970'lerden bu yana sayısız televizyon gösterimi nedeniyle, o zamandan beri tüm zamanların en sevilen filmlerinden biri haline geldi. 1999'da Amerikan Film Enstitüsü'nün tüm zamanların en iyi 100 filmi listesinde 11. sırada yer aldı.
40 yaşına yaklaşırken, Stewart'ın savaş öncesi filmlerinde kurduğu “naif genç masum” kişiliğini artık sürdüremeyeceği açıktı. Yönetmenler Alfred Hitchcock ve Anthony Mann ile yaptığı işbirlikleri imajını güçlendirmeye ve çekiciliğini genişletmeye yardımcı oldu. Stewart'ın Hitchcock filmlerinden deneysel Halat (1948) ve Çok fazla bilen adam (1956) iyi kabul edilir ve Arka cam (1954) ve baş dönmesi (1958) başyapıtlar olarak sıralanır. Hitchcock için, Stewart, özel tuhaflıkları ve takıntıları trajik bir sonucu tehdit eden bir Amerikan Everyman'i somutlaştırdı. Stewart'ın Mann için yaptığı filmler, aktörün özellikle klasiklerde zorlu batılı rolleri üstlenebileceğini kanıtladı. Winchester '73 (1950) ve Laramie'li Adam (1955). Stewart ve Mann, altı western ve duygusal biyografik film de dahil olmak üzere sekiz filmde işbirliği yaptı. Glenn Miller Hikayesi (1954), Stewart'ın en popüler filmlerinden biriydi.
1940'ların sonlarında Stewart, Mary Chase'in filminde en iyi arkadaşı görünmez bir tavşan olan, gözü dönmüş sarhoş Elwood P. Dowd rolüyle Broadway'de başarı kazanan birkaç aktör arasındaydı. harvey. Oyun 1950'de beyazperdeye uyarlandığında, aktörün imza rollerinden biri haline geldi ve Stewart için başka bir Oscar adaylığı kazandı. Gösterinin 1970 Broadway canlanmasında ve 1972 televizyon filminde rolünü tekrarladı. Stewart'ın diğer saygın filmleri dahil Stratton Hikayesi (1949), Dünyanın En Büyük Gösterisi (1952), Louis'in Ruhu (1957), Bir Cinayetin Anatomisi (1959 Akademi Ödülü adaylığı), Liberty Valance'ı Vuran Adam (1962) ve Phoenix'in Uçuşu (1965).
Stewart yaşlandıkça iyi roller bulmayı zor buldu, ancak talk şovlarda, reklamlarda ve iki kısa ömürlü televizyon dizisinde birçok kez yer alması sayesinde Amerika'nın en sevilen aktörlerinden biri olarak kaldı. Jimmy Stewart Gösterisi (1971–72) ve Hawkins (1973–74). Ayrıca John Wayne western filmindeki destekleyici rolüyle de unutulmazdı. ateşçi (1976). Son oyunculuk görevi, animasyon filminde Wylie Burp karakterinin sesini sağlamaktı. Bir Amerikan Kuyruğu: Fievel Batıya Gidiyor (1991). 1985'te Stewart, hem onursal bir Akademi Ödülü hem de ülkenin en yüksek sivil onuru olan Başkanlık Özgürlük Madalyası ile ödüllendirildi.
Britannica Ansiklopedisi Editörleri Bu makale en son Editör Yardımcısı Patricia Bauer tarafından gözden geçirilmiş ve güncellenmiştir.
Stewart Tarihi, Aile Arması ve Arması
İskoçya'nın tarihi, Kraliyet Klanı Klan Stewart'ın tarihiyle ayrılmaz bir şekilde bağlantılıdır. Stewart soyadı, soylu bir haneden ve hazinesinden sorumlu memur olan bir kâhya için kullanılan mesleki bir isimdi. Eski İngilizcedeki "quotstigweard" kelimesinden türetilmiştir, "quotstig", "veya "ev" ve "giyilen" veya "koruyucu" kelimelerinin bir bileşimidir. bu kalıtsal soyadının birçok satırına.
4'lü Kahve Fincanı ve Anahtarlık Seti
$69.95 $48.95
Stewart ailesinin Erken Kökenleri
Stewart soyadı ilk olarak, 13. yüzyıldan itibaren sadece bir meslek değil, bir soyadı olarak Stewart'ın kayıtlarının bulunmaya başladığı İskoçya'da bulundu. İskoçya'nın ünlü Royal Stewart soyunun ataları, Flaald adlı bir Breton soylu ailesinden gelmektedir, bu nedenle adı Anglo-Norman kökenlidir. İsim, İngiltere'ye Shropshire'daki Oswestry'ye yerleşen bir şövalye olan Alan ile geldi.
Arması ve Soyadı Tarihi Paketi
$24.95 $21.20
Stewart ailesinin Erken Tarihi
Bu web sayfası, Stewart araştırmamızın yalnızca küçük bir bölümünü göstermektedir. 1230, 1371, 1371, 1714, 1688, 1720, 1745, 1746, 1807, 1343, 1405, 1382, 1405, 1479, 1503, 1504, 1476, 1504, 1467 yıllarını kapsayan 397 kelime (28 satırlık metin), 1504, 1452, 1508, 1545, 1567, 1565, 1659, 1598, 1662, 1641, 1653, 1692, 1675, 1728, 1714 ve 1890, tüm PDF Genişletilmiş Tarih ürünlerimizde ve basılı ürünlerimizde Early Stewart Tarihi başlığı altında yer almaktadır. mümkün.
Unisex Arması Kapşonlu Sweatshirt
Stewart Yazım Çeşitlemeleri
Bu aile adının yazım varyasyonları şunları içerir: Stewart, Steward, Stillbhard (Gaelic) ve diğerleri.
Stewart ailesinin ilk ileri gelenleri (1700 öncesi)
Bu dönemde aile arasında kayda değer olan, Buchan Kontu (Badenoch Kurdu) (1343-1405), İskoçya Kralı II. Robert'ın hayatta kalan üçüncü oğlu, John Comyn'den (1382-1405) beri ilk Buchan Kontu'ydu. Scotia bir süreliğine, ancak etkili olmayan bir süre için, İskoçya'nın kuzeyinde geniş toprakları elinde tuttu, sonunda büyük bir bölümünü kaybetmeden önce, Elgin'in kraliyet kasabası ve katedralini yok etmesiyle hatırladı, takma adı, kötü şöhretli zulmü nedeniyle kazanıldı. ve açgözlülük ama yaşamı boyunca kullanıldığına dair bir kanıt yok, Mar Kontu John Stewart.
153 kelime (11 satır metin) tüm PDF Genişletilmiş Tarih ürünlerimizde ve mümkün olan yerlerde basılı ürünlerimizde Early Stewart Önemlileri başlığı altında yer almaktadır.
Stewart ailesinin İrlanda'ya göçü
Stewart ailesinden bazıları İrlanda'ya taşındı, ancak bu konu bu alıntıda ele alınmamıştır.
İrlanda'daki yaşamlarıyla ilgili 151 kelime (11 satırlık metin), mümkün olan her yerde tüm PDF Genişletilmiş Tarih ürünlerimize ve basılı ürünlerimize dahil edilmiştir.
Stewart göçü +
Bu aile adının ilk yerleşimcilerinden bazıları şunlardı:
17. Yüzyılda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Stewart Yerleşimciler
- 1651'de Boston Massachusetts'e yerleşen Austin Stewart
- Austin Stewart, 1651'de Boston'da
- Worcester'da yakalanan Kraliyetçi bir asker olan Charles Stewart, 1652'de "John ve Sara" ile Boston'a gönderildi.
- 1652'de Amerika'ya ayak basan Austin Stewart [1]
- 1652'de Amerika'ya ayak basan Cha Stewart [1]
- . (Daha fazlasını mümkün olan her yerde tüm PDF Genişletilmiş Geçmiş ürünlerimizde ve basılı ürünlerimizde bulabilirsiniz.)
18. Yüzyılda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Stewart Yerleşimciler
- Margaret Stewart, 1705'te Virginia'ya indi [1]
- 1716'da Virginia'ya gelen Malcom Stewart [1]
- Preston'da yakalanan bir Jacobite olan Alexander Stewart, 1716'da Liverpool'dan Güney Carolina'ya "Susannah" gemisiyle nakledilen plantasyonlara sürülen Thomase arasındaydı.
- 1724'te Amerika'ya gelen Jamaika Stewart [1]
- 1738'de Gürcistan'a gelen Don Stewart [1]
- . (Daha fazlasını mümkün olan her yerde tüm PDF Genişletilmiş Geçmiş ürünlerimizde ve basılı ürünlerimizde bulabilirsiniz.)
19. Yüzyılda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Stewart Yerleşimciler
- 1801'de New York'a gelen Griselda Stewart [1]
- 1802'de New York'a gelen Peter Stewart [1]
- 1803'te Pennsylvania, Allegany (Allegheny) County'ye inen Thomas Stewart [1]
- Agness Stewart, 20 yaşında, 1803'te Philadelphia, Pennsylvania'ya indi [1]
- 1804'te Philadelphia, Pennsylvania'ya inen 18 yaşındaki Anne Stewart [1]
- . (Daha fazlasını mümkün olan her yerde tüm PDF Genişletilmiş Geçmiş ürünlerimizde ve basılı ürünlerimizde bulabilirsiniz.)
20. Yüzyılda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Stewart Yerleşimciler
Kanada'ya Stewart Göçü +
Bu aile adının ilk yerleşimcilerinden bazıları şunlardı:
17. Yüzyılda Kanada'da Stewart Yerleşimciler
18. Yüzyılda Kanada'da Stewart Yerleşimciler
- Andrew Stewart, Vali Cornwallis ile Haziran 1749'da Chebucto, Nova Scotia'ya gelen bir yerleşimci
- 1749'da Nova Scotia'ya inen Andrew Stewart
- 1749'da Nova Scotia'ya inen Danl Stewart
- 1749-1752'de Halifax, Nova Scotia'ya gelen Daniel Stewart
- 1749'da Nova Scotia'ya gelen Hugh Stewart
19. Yüzyılda Kanada'da Stewart Yerleşimciler
- 1801'de Nova Scotia'ya inen Alex Stewart
- 1801'de Nova Scotia'ya inen Margaret Stewart
- 1803'te Pictou, Nova Scotia'ya gelen 37 yaşındaki James Stewart
- 1803'te "Commerce" gemisiyle Nova Scotia, Pictou'ya gelen 9 yaşındaki Isabella Stewart
- 1803'te "Commerce" gemisiyle Nova Scotia, Pictou'ya gelen 7 yaşındaki Janet Stewart
Avustralya'ya Stewart göçü +
Avustralya'ya göç, hükümlülerin, tüccarların ve ilk yerleşimcilerin İlk Filolarını izledi. Erken göçmenler şunları içerir:
19. Yüzyılda Avustralya'da Stewart Yerleşimciler
- Bay Michael Stewart, (Seyman, Seymour, Robert), Middlesex, İngiltere'de ömür boyu mahkûm edilen İngiliz mahkûm, Şubat 1803'te "Kalküta" gemisiyle New South Wales, Avustralya'ya vardı[2]
- Bayan Jane Stewart, (d. 1786), 27 yaşında, İrlanda'nın Kilkenny kentinde 7 yıl hüküm giymiş İrlandalı bir hükümlü, 8 Aralık 1813'te "Catherine" gemisiyle New South Wales, Avustralya'ya vardı[3]
- İskoçya'nın Edinburgh şehrinde ömür boyu hüküm giyen İskoç mahkum Bay Robert Stewart, 5 Haziran 1819'da "Asya" gemisiyle nakledildi ve Avustralya, Yeni Güney Galler'e ulaştı[4]
- Edmund Stewart, Surrey'den 1 Nisan 1822'de "Asia" gemisine nakledilen ve Avustralya'nın Yeni Güney Galler kentine yerleşen İngiliz mahkum Edmund Stewart[5]
- Bay William Stewart, (d. 1803), 24 yaşında, İrlanda'nın Dublin kentinde hırsızlıktan 7 yıl hüküm giymiş İrlandalı carter, 14 Şubat 1827'de 'Harcourt Kontesi'ne götürülerek Yeni Güney Galler'e vardı, Avustralya[6]
Stewart'ın Yeni Zelanda'ya göçü +
Yeni Zelanda'ya göç, Kaptan Cook (1769-70) gibi Avrupalı kaşiflerin izinden gitti: ilk önce denizciler, balina avcıları, misyonerler ve tüccarlar geldi. 1838'de İngiliz Yeni Zelanda Şirketi, Maori kabilelerinden toprak satın almaya ve yerleşimcilere satmaya başladı ve 1840'ta Waitangi Antlaşması'ndan sonra birçok İngiliz aile, başlamak için İngiltere'den Aotearoa'ya altı aylık zorlu bir yolculuğa çıktı. yeni bir hayat. Erken göçmenler şunları içerir:
19. Yüzyılda Yeni Zelanda'da Stewart Yerleşimciler
- 1840'ta Auckland, Yeni Zelanda'ya inen bir Stewart
- 1841'de "Lady Nugent" gemisiyle Port Nicholson'a gelen 19 yaşındaki fırıncı Alexander Stewart
- Bay John Stewart, (d. 1815), 25 yaşında, Londra'dan seyahat eden İngiliz yerleşimci "Slains Castle" gemisiyle 25 Ocak 1841'de Wellington, Yeni Zelanda'ya varıyor [7]
- 26 yaşında bir çiftçi olan William Stewart, 1841 ve 1850 yılları arasında "Phoebe Dunbar" gemisiyle New Plymouth'a geldi.
- J. Stewart, 19 Temmuz 1842'de Wellington, Yeni Zelanda'ya varan "Indemnity" gemisiyle Londra'dan seyahat eden İngiliz yerleşimci [8]
Stewart adının çağdaş ileri gelenleri (1700 sonrası) +
- James Maitland "Jimmy" Stewart (1908-1997), beş kez Akademi Ödülü'ne aday gösterilen Amerikan aktör, bir ödül ve Yaşam Boyu Başarı ödülü ve Başkanlık Özgürlük Madalyası sahibi. Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri ile Tuğgeneral rütbesine yükseldi.
- David Steel Stewart (1947-2018), 1977'de İskoç Milli Takımı için kaleci olarak oynayan İskoç futbolcu
- Robert "Rab" Stewart (1962-2016), İskoç futbolcu
- John Allan Stewart (1942-2016), İskoç Muhafazakar politikacı, East Renfrewshire Parlamento Üyesi (1979), Eastwood (1983)
- Robert Banks Stewart (1931-2016), Danger Man, The Human Jungle, Çok Gizli ve Yenilmezler üzerindeki çalışmalarıyla tanınan İskoç senarist
- Andrew Michael "Andy" Stewart (1952-2015), İskoç şarkıcı ve söz yazarı, Silly Wizard'ın solisti
- William George Drummond Stewart (1831-1868), Victoria Cross'un İskoç alıcısı
- John Young "Jackie" Stewart (d. 1939), İskoç otomobil yarışçısı ve 1969, 1971 ve 1973'te Formula One Grand Prix şampiyonasının galibi
- Tremaine Stewart (1988-2021), Jamaika Milli Takımı forvet / kanat oyuncusu Jamaikalı futbolcu (2012-2013)
- Martha Ruth Stewart Shelley (1922-2021), née Haworth, daha çok Martha Stewart olarak bilinir, Amerikalı şarkıcı ve aktris, en iyi In a Lonely Place'de (1950) Humphrey Bogart'la birlikte Mildred Atkinson'ı oynamasıyla tanınır.
- . (Mümkün olan her yerde tüm PDF Genişletilmiş Geçmiş ürünlerimizde ve basılı ürünlerimizde 46 önemli isim daha mevcuttur.)
Stewart ailesi için Tarihi Olaylar +
Hava Yeni Zelanda Uçuş 901
- Bay Donald Mathew Stewart (1944-1979), Yeni Zelandalı yolcu, Birkenhead, Auckland, Yeni Zelanda'dan Air New Zealand Flight 901'de Antarktika gezi uçuşu için Erebus Dağı'na uçtuğunda kazada öldü [9]
Ok Hava Uçuş 1285
- Bay Randy S Stewart (d. 1964), Texarkana, Arkansas, ABD'den Amerikalı Çavuş ve kazada öldü [10]
Halifax Patlaması
- Bayan Marguerite'nin Stewart (1908-1917), Kanada'nın Halifax kentinde ikamet eden ve patlamada ölen Kanadalı [11]
- Bayan Emma Stewart (1855-1917), patlamada ölen Kanada, Nova Scotia, Halifax'tan Kanadalı [11]
- Bayan Alice May'160 Stewart (1883-1917), Halifax, Nova Scotia, Kanada'da ikamet eden ve patlamadan sağ kurtulan, ancak daha sonra yaralanmalar nedeniyle hayatını kaybeden Kanadalı [11]
HMS Başlık
- Bay Thomas Stewart (d. 1911), Belfast, Antrim, İrlanda'dan Kraliyet Donanması için hizmet veren İrlandalı Able Seaman, savaşa girdi ve batanda öldü [12]
- Bayswater, Londra, İngiltere'den Kraliyet Donanması'na hizmet eden ve savaşa giren ve batmada ölen İngiliz Papaz Bay Robert JP Stewart (d. 1910) [12]
- Bay Albert M Stewart (d. 1895), İngiliz Kraliyet Donanması için hizmet veren Pimlico, Londra, İngiltere'den savaşa giren ve batanda ölen İngiliz Able Seaman [12]
HMS Galler Prensi
- Bay Stewart, İngiliz Sıradan Denizci, HMS Prince of Wales'te savaşa katıldı ve batmaktan kurtuldu [13]
- Bay Stewart, 2. Sınıf İngiliz Stoker, HMS Prince of Wales ile savaşa girdi ve batarken öldü [13]
HMS İtme
- Bay Charles David Stewart, HMS Repulse ile savaşa giren ve batarken ölen İngiliz Able Bodied Seaman [14]
HMS Kraliyet Meşe
- Edward S. Stewart, HMS Royal Oak'ta Kraliyet Donanması Rezervi ile İngiliz Denizci, U-47 tarafından torpidolandığında ve battığında batan hayatta kaldı [15]
- Hugh Stewart (1915-1939), Kraliyet Donanması ile İngiliz Teğmen (Eğitmen) HMS Royal Oak'ta U-47 tarafından torpidolanıp battığında batan öldü [15]
- Donald Cecil Clive Stewart (1920-1939), Kraliyet Donanması ile İngiliz Yazar, HMS Royal Oak'ta U-47 tarafından torpidolanıp battığında batan öldü [15]
Gölün Hanımı
- Bay David Stewart (d. 1809), 8 Nisan 1833'te İskoçya'nın Greenock kentinden Quebec, Kanada'ya giden "Lady of the Lake" adlı gemiyle gemi buza çarpıp Newfoundland kıyılarında battığında İrlanda, Malin Head'den İrlandalı chandler 11 Mayıs 1833 ve batarken öldü
- Bay John Stewart (d. 1811), İrlanda'nın Derry kentinden İrlandalı marangoz, 8 Nisan 1833'te İskoçya'nın Greenock kentinden Quebec, Kanada'ya giden "Lady of the Lake" gemisiyle gemi buza çarpıp Newfoundland kıyılarında battığında gemiye binen İrlandalı marangoz. 11 Mayıs 1833 ve batarken öldü
- Bay Robert Stewart (d. 1809), Limavady, Kuzey İrlanda'dan, 8 Nisan 1833'te İskoçya'nın Greenock kentinden Quebec, Kanada'ya giden "Lady of the Lake" adlı gemiyle gemi buza çarptığında ve Newfoundland kıyılarında battığında İrlandalı işçi 11 Mayıs 1833 ve batarken öldü
RMS Lusitania
- Bay Duncan Stewart, Montr's 233al, Quebec, Kanada'dan RMS Lusitania'da yelken açan ve batmada ölen Kanadalı 1. Sınıf Yolcu [16]
- RMS Lusitania'da çalışan ve batarken ölen ve kurtarılan Glasgow, İskoçya'dan İskoç Yardımcısı Bay Thomas Edgar Stewart [16]
- Bayan Christina Stewart, Toronto, Ontario, Kanada'da ikamet eden ve RMS Lusitania'ya binen ve batmadan sağ kurtulan İskoç 2. Sınıf yolcusu [17]
- Usta John Knox Stewart, Toronto, Ontario, Kanada'da ikamet eden, RMS Lusitania'ya binen ve batmadan kurtulan İskoç 2. Sınıf yolcusu [17]
RMS Titanik
- Bay Albert A. Stewart (d. 1912), 54 yaşında, Cincinnati, Ohio'dan RMS Titanic'e binen ve batarken ölen Amerikan First Class yolcusu [18]
USS Arizona
- ABD, Arkansas'tan Amerikan Gemisinin Üçüncü Sınıf Aşçısı Bay Thomas Lester Stewart, 7 Aralık 1941'de Pearl Harbor'a yapılan Japon saldırısı sırasında "USS Arizona" gemisinde çalışırken battı, batarken öldü [19]
İlgili Hikayeler +
Stewart Sloganı +
Slogan aslında bir savaş çığlığı veya sloganıydı. Sloganlar ilk olarak 14. ve 15. yüzyıllarda silahlarla gösterilmeye başlandı, ancak 17. yüzyıla kadar genel olarak kullanılmadı. Bu nedenle, en eski armalar genellikle bir slogan içermez. Sloganlar nadiren silah bağışının bir parçasını oluştururlar: Çoğu hanedan otoritesi altında, bir slogan armanın isteğe bağlı bir bileşenidir ve birçok aile bir sloganı göstermemeyi tercih ettiğinde isteğe bağlı olarak eklenebilir veya değiştirilebilir.
sloganı: Virescit vulnere virtüs
Slogan Tercümesi: Cesaret yarada güçlenir.
Stewartların Tarihi | Ünlü Stewartlar
Eğer bir Stewart Topluluğu Üyesi iseniz, bu bölümdeki tüm öğeleri görmek için lütfen yukarıda oturum açın. Atalarınızı nasıl araştıracağınıza dair genel bilgiler ve bazı faydalı bağlantılar istiyorsanız - lütfen arka plan bilgilerine bakın.
Spesifik bir sorunuz varsa arşivcimizle iletişime geçebilirsiniz.
Soyağacı Notuna bakınız
James IV, 17 Mart 1473'te doğdu. 1486'da James 13 yaşındayken, Prens James'in annesi öldü ve James'in babasının istikrarsız saltanatı çözülüyordu. Bilinmeyen nedenlerden dolayı, James III büyük oğlunu göz ardı etmeye başladı ve küçük oğlu James Stewart'ı tercih etmeye başladı. 1488 yılının Ocak ayında, James III, James Stewart'ı Ross Dükü ilan ederek ve diğer dört Laird'i Parlamento Lordları'na yükselterek İskoç Laird'leri arasında destekçi kazanmaya çalıştı. Babasına karşı isyanda aktif bir katılımcı olup olmadığı belli değil, ancak Prens James figüran olarak görev yaptı. Prens James ve Lairds, 11 Haziran 1488'de Sauchieburn Muharebesi'nde Kral III. on altı yaşında. 24 Haziran'da Scone'da taç giydi.
James kişisel olarak sorumlu olmasa da, babasının ölümü konusunda kendini çok suçlu hissediyordu. Hayatının geri kalanında beline demir bir zincir takacak ve hac için Whithorn Katedrali Manastırı, Dumfries, Galloway ve diğer kutsal yerlerdeki Aziz Ninian Mabedi'ne kefaret için seyahat edecekti. James'in azınlık hükümeti 1488-1495 arasında sürdü. James, soylularını görmezden gelmemeyi, onların saygısını ve işbirliğini kazanmayı babasından öğrendi. Başlangıçta bazı isyanlar oldu, ancak bunlar halledildi ve bazı manevralardan sonra, James'in hükümeti halk desteğinden hoşlanıyor gibi görünüyordu. Hükümeti bu destekle kimseyi yabancılaştırmaktan kaçındı. Hükümetinin dizginlerini ele geçirmek için yirmi iki yaşında iken, aradan geçen yılları zaten etkileyici olan eğitimini ilerletmek ve bir kraliyet hükümetinin nasıl çalıştığı konusunda değerli dersler almak için harcamıştı. Bir yüzyılda ilk kez İskoçya'nın, Erasmus'un bir zamanlar yorumladığı gibi, bir kerede kendi başına hüküm sürmeye başlayabilen bir kralı vardı, "Harika bir zihin gücüne, her şey hakkında şaşırtıcı bir bilgiye, fethedilemez bir cömertliğe ve en bol cömertliğe sahipti." .&akut
Latince (o zamanlar uluslararası dil), Fransızca, Almanca, Flamanca, İtalyanca, İspanyolca ve biraz Galce konuşuyordu ve edebiyat, bilim ve hukukla aktif olarak ilgilendi, hatta diş hekimliği ve küçük cerrahide elini denedi.
Onun himayesi ile matbaa İskoçya'ya geldi ve Edinburgh'daki Royal College of Surgeons, St Leonard's College, St Andrews ve King'acutes College, Aberdeen kuruldu.
Linlithgow Sarayı, Edinburgh Kalesi ve Stirling Kalesi'nin kraliyet konutlarında inşaat işleri yaptırdı ve zamanın en büyük gemisi olduğu söylenen amiral gemisi Great Michael tarafından yönetilen güçlü bir donanma geliştirdi.
James'in keskin yönetimi altında, kraliyet yönetimini batıya ve kuzeye doğru genişletti - 1493'te Adaların son bağımsız efendisini yendi. Mayıs 1493'te, Adaların Efendisi John MacDonald, İskoçya Parlamentosu tarafından kaybedildi. James'in kendisi, batılı şeflerin kendisine boyun eğdiği Dunstaffnage Kalesi'ne gitti. John teslim oldu ve emekli olarak kraliyet mahkemesine geri getirildi, ardından Paisley Manastırı'nda yaşadı. Yaylalar ve Adalar artık doğrudan kraliyet kontrolü altına girdi. John'un torunu Domhnall Dubh (Donald Owre), Lordship'in olası hak sahiplerinden biri, barışçıl biriydi, ancak diğeri, yeğeni Lochalsh'lı Alexander MacDonald Ross'u işgal etti ve daha sonra 1497'de Oronsay adasında öldürüldü.
Ekim 1496'da Kraliyet Konseyi, bölgedeki klan şeflerinin adalıların suçlarından kral tarafından sorumlu tutulmasını emretti. Bölgenin yönetimine yönelik bu yasa işe yaramazdı ve 1498 tarihli İptal Yasası, şeflerin toprakları üzerindeki keskin unvanlarını baltaladıktan sonra, Edinburgh yönetimine karşı direniş güçlendi. James, 1498 yazında şeflerin acil sözleşmelerini geri almak için Campbeltown Loch'daki Kilkerran Kalesi'nde bekledi. Şeflerin birkaçı ortaya çıktı. İlk başta, Argyll'in 2. Torquil'e, Adaların lordluğunun varisi Donald Dubh'ı 1501'de Inverness'teki IV. James'e teslim etmesi emredildi. James bekledi ama Torquil asla gelmedi.
Bu meydan okumadan sonra, 3. Huntly Kontu Alexander Gordon'a Torquil'in toprakları verildi. Lochaber'de bir ordu kurdu ve aynı zamanda o bölgenin kiracılarını temizleyerek onların yerine destekçilerini getirdi. 1504 parlamentosundan sonra bir kraliyet filosu Ayr'dan kuzeye yelken açarak Mull'un batısındaki Cairn-na-Burgh Kalesi'ne saldırdı; burada Duart'lı Maclean'ın Donald Dubh'ı elinde tuttuğu sanılıyor. Kuşatmadaki ilerleme yavaş olduğu için James, Hans'ı Robert Barton'ın gemisinde kraliyet topçusu ve ardından Arran Kontu'nu erzak ve daha fazla top ile gönderdi. Cairn-na-Burgh Haziran 1504'te yakalandı, ancak Donald Dubh serbest kaldı] Eylül 1507'de Torquil MacLeod, Lewis'teki Stornoway Kalesi'nde kuşatıldı. Donald Dubh yakalandı ve ömür boyu hapsedildi ve Torquil MacLeod 1511'de sürgünde öldü.
İlk olarak, İngiltere ile ilişkiler zordu: 1495'te James, İngiliz tahtı iddiasında iddialı Perkin Warbeck'i destekledi ve Eylül 1496'da onun adına İngiltere'yi kısa bir işgal etti. Ardından, Ağustos 1497'de James Norham Kalesi'ni kuşatma, büyükbabasının keskin nişancılarını kullanarak Mons Meg'i bombaladı. Buna rağmen, İngiltere ile barışı sürdürme konusunda endişeliydi ve 1502'de bir barış anlaşması imzaladı.
Muhtemelen kralla evlenmesini engellemek için kız kardeşleriyle birlikte zehirlenen metresi Margaret Drummond'un ölümünden sonra James, VII. Henry'nin kızı Prenses Margaret Tudor'u gelin olarak kabul etme teklifini kabul etti. ´Dedikeni ve Gül'ün Evliliği 8 Ağustos 1503'te Holyrood'da gerçekleşti. Bu maç uzun vadede büyük bir öneme sahip olmasına rağmen (İngiltere Kralı I. Elizabeth'in ölümü ve Tudor hanedanının sona ermesinden sonra, iki taht James'in akut ve Margaret'in torunu James I ve VI), Anglo-İskoç ilişkilerini bir kerede iyileştirmedi.
James yine de İskoçya ve İngiltere arasındaki barışın her iki ülkenin de çıkarına olduğunu kabul etti ve o sırada bir iç savaş döneminden çıkan İngiltere ile iyi diplomatik ilişkiler kurdu. İlk olarak Şubat 1498'de Ayton Antlaşması'nı onayladı. Ardından 1502'de James, VII. Henry ile Sürekli Barış Antlaşması'nı imzaladı. Fransa ile de ilişkilerini sürdürdü. James'in Auld ittifakını yenileyeceği söylentileriyle, Nisan 1508'de Thomas Wolsey, Henry VII'nin bu konudaki endişelerini tartışmak için gönderildi.
James, İskoçya'ya güçlü bir deniz varlığı sağlayabilecek bir filo inşa etmenin önemini gördü. James bu amaç için iki yeni tersane kurdu ve Kraliyet İskoç Donanması için Margaret ve carrack Michael veya Great Michael dahil olmak üzere toplam 38 gemi satın aldı. Newhaven'da büyük masraflarla inşa edilen ve 1511'de denize indirilen gemi 73 m uzunluğundaydı, 1.000 ton ağırlığındaydı ve o zamanlar dünyanın en büyük gemisiydi.
Henry VIII, Fransa'ya karşı Kutsal İttifak'a katıldığında ve İngiltere 1513'te Fransa'yı işgal ettiğinde, James İskoçya'nın eski müttefikine ´Auld Alliance´ altında yardım etmesi gerektiğini hissetti. Sınırı geçen en büyük ordulardan biri olan ordusunu güneye yönlendirdi. Lord Surrey liderliğindeki İngiliz kuvvetleri ezici bir yenilgiye uğrattı. James ve soylularının çoğu, 9 Eylül 1513'te Northumberland, Coldstream'in üç mil güneydoğusundaki feci Flodden Savaşı'nda adamlarının başında öldü.
James'e ait olduğu düşünülen bir ceset, savaş alanından çıkarıldı ve defnedilmek üzere Londra'ya götürüldü. James aforoz edilmişti ve Henry VIII, 29 Kasım 1513'te Papa'dan Kral'ın St. Pauls'deki kutsanmış toprağa gömülmesi için bir breve almasına rağmen, mumyalanmış ceset Surrey'deki Sheen Priory'de uzun yıllar gömülmeden kaldı. Reformasyondan sonra ceset kayboldu ve bu da manastırın yıkılmasına yol açtı. John Stow onu gördüğünü iddia etti ve kralın akut kafasının (kızıl saçlı) bir camcı tarafından çıkarıldığını ve sonunda St Michael Wood Caddesi'ne gömüldüğünü söyledi. Kilise daha sonra yıkıldı ve site birçok kez yeniden geliştirildi ve şimdi bir pub tarafından işgal edildi. James'in kanlı ceketi, kraliçesi Aragonlu Catherine tarafından VIII.
İngiltere'nin Cecily'si ile erken nişanı boşa çıkmadı, ancak bir İngiliz evliliğine olan ilgi devam etti.
10 Aralık 1502'de Glasgow Katedrali'nin sunağında bir törenle James, İngiltere Henry VII ile Kalıcı Barış Antlaşması'nı onayladı. Bu anlaşma ile James, Henry'nin kızı Margaret Tudor ile evlendi. Londra'da vekaleten yapılan bir düğünden sonra, evlilik 8 Ağustos 1503'te Edinburgh, Holyrood Abbey'de şahsen doğrulandı. Düğünleri bir Saatler Kitabı hediyesiyle anıldı.
Sendika dört çocuk artı iki ölü doğum üretti:
James, Rothesay Dükü (21 Şubat 1507, Holyrood Sarayı - 27 Şubat 1508, Stirling Kalesi)
15 Temmuz 1508'de Holyrood Sarayı'nda ölü doğmuş bir kız.
Arthur, Rothesay Dükü (20 Ekim 1509, Holyrood Sarayı - Edinburgh Kalesi, 14 Temmuz 1510).
James V (Linlithgow Sarayı, 10 Nisan 1512 - Falkland Sarayı, Fife, 14 Aralık 1542), yetişkinliğe ulaşan tek kişi ve babasının halefi.
Kasım 1512'de Holyrood Sarayı'nda ikinci bir ölü doğan kızı.
Alexander, Ross Dükü (Stirling Kalesi, 30 Nisan 1514 - Stirling Kalesi, 18 Aralık 1515), James'in akut ölümünden sonra doğdu.
James'in ayrıca dört farklı metresi olan birkaç gayri meşru çocuğu vardı, çocuklardan beşinin yetişkinliğe ulaştığı biliniyor:
Marion Boyd ile: Alexander (c. 1493 – Flodden Savaşı, 9 Eylül 1513), St Andrews Başpiskoposu.
Morton'un 3. Kontu James Douglas ile evlenen Catherine Stewart (c. 1495 - 1554).
Margaret Drummond ile: Margaret Stewart (1497 civarında doğdu), önce John Gordon, Lord Gordon ve ikinci Sir John Drummond ile evlendi.
Janet Kennedy ile: James (1499-1544'ten önce), Earl of Moray'i yarattı.
Buchan 1. Earl'ü James Stewart'ın kızı Isabel Stewart ile: Lady Janet Stewart (17 Temmuz 1502 - 20 Şubat 1562).
Bay Stewart Savaşa Gidiyor
Jimmy Stewart (arka sırada vurgulanmıştır) dahil 703. Bomba Filosu memurları, Konsolide B-24 Kurtarıcısının önünde duruyor.
Jimmy Stewart, hayatının en büyük deneyimlerinden biri olarak İkinci Dünya Savaşı bombardıman pilotu olarak hizmetine baktı.
Baba tarafından dedesi Güney'e ve babası İspanya ve Almanya'ya karşı savaşmıştı, bu yüzden James Maitland Stewart'ın da hizmet edeceğini varsaymak mantıklıydı. 1930'ların sonunda, kariyeri şu tür hitlerle daha yeni başlıyordu. Yanınıza Alamazsınız, Bay Smith Washington'a Gidiyor ve Destry Yeniden Yolculuk. Ancak savaşın kaçınılmaz görünmesiyle Stewart, gözünü bu sefer ABD Ordusu Hava Birlikleri'nde yeni bir role dikti. Hatta kendi uçağı olan bir Stinson 105'i satın aldı, sonunda çok motorlu uçağa mezun oldu ve tek başına ticari bir pilot lisansı aldı.
Stewart'ın taslak numarası 310'du, ancak 6 fit-3 olmasına rağmen, sadece 138 pound ağırlığındaydı. Ordu onu çok zayıf olarak geri çevirdiğinde, günde iki kez biftek ve milkshake ile desteklenmiş spagetti yemeye başladı. Mart 1941'de ikinci bir fizik muayenede, hala uygun olmak için yeterince kilo almamıştı, ancak hak kazanabilmesi için Ordu doktorlarını bir veya iki ons eklemeye ikna etti, sonra dışarı koştu ve diğer aktör Burgess Meredith'e bağırdı: varım! Varım!"
Antrenman için ayrılmadan önceki gece, MGM ayrılan yıldızı için bir veda partisi düzenledi. O akşam orada bulunan aktrislerin çoğu ona veda öpücüğü verdi ve Rosalind Russell mendiliyle rujunu sildi ve üzerine her kızın adını yazdı. Stewart mendili iyi şanslar için tuttu.
22 Mart 1941'de, Stewart özel, 0433210 seri numarasıyla Orduya alındı. O, Fort MacArthur, California'ya gönderildi, burada kameramanlar onu takip etti, iç çamaşırı verildiğinde bile onu takip etti. Tüm bu istenmeyen ilgiye tanık olan yaşlı bir asker, sempatiyle, "Seni zavallı piç," dedi. Stewart’s salary dropped from $12,000 per week to $21 per month, but he dutifully sent a 10 percent cut ($2.10) to his agent each month.
Stewart underwent basic training at Moffett Field, Calif., where a crowd of girls waited just outside the gates, eager to get a glimpse of their idol. It got so bad that his commanding officer put up a sign requesting civilians to leave Stewart alone until after he finished his training. He was commissioned on January 18, 1942. Appearing in uniform at the Academy Awards the following month, he presented the Best Actor Oscar to Gary Cooper for Sergeant York (Stewart had won the previous year for Philadelphia Hikayesi).
Corporal James M. Stewart was commissioned a 2nd lieutenant at Moffett Field, Calif., on January 19, 1942. (National Archives)
Though Stewart subsequently narrated two training films, Fellow Americans ve Winning Your Wings, and lent his star power to a few radio shows and war bond tours, in general he resisted efforts to capitalize on his career. Instead he requested more flying time—and he soon got his wish. First he became a flight instructor in Curtiss AT-9s at Mather Field, Calif. From there he went to Kirkland Field, N.M., for six months of bombardier school. In December 1942, he requested transfer to the four-engine school at Hobbs, N.M. Finally, he reported to the headquarters of the Second Air Force in Salt Lake City.
Still looking for more than desk duty, Stewart was sent to Gowen Field in Boise, Idaho, and the 29th Bombardment Group, where he became a flight instructor on B-17 Flying Fortresses. During that time, his roommate was killed in an accident, and three of his trainees were lost in another mishap. One student remembered, “Stewart was known for being one of the few officers who never left the airfield tower until every single plane had returned.”
On one night flight with a student pilot, Stewart left the copilot’s seat to check on equipment in the nose and let a new navigator sit in the right-hand seat. Suddenly the no. 1 engine exploded, sending pieces of shrapnel into the cockpit and knocking the pilot senseless. With the engine on fire and wind tearing through the windows, the navigator froze at the controls. Stewart had to pull him out of the seat so he could take over, hit the fire extinguishers and land on three engines.
In March 1943, Stewart briefly became the operations officer of the 703rd Squadron, 445th Bomb Group, in Sioux City, Iowa. He was named the squadron’s commander three weeks later.
On November 11, Captain Stewart led two-dozen B-24H Liberators to England by way of Florida, Brazil, Senegal and Morocco. They became part of the 2nd Air Division, Eighth Air Force, stationed at Tibenham. Within hours of their arrival, Germany’s “Lord Haw-Haw” welcomed the squadron on the radio. Following a few shakedown flights, Stewart’s first mission was to bomb the naval yards at Kiel, flying a B-24 that had been named Nine Yanks and a Jerk by a previous crew.
The actor-turned-commander was a successful, popular officer. His roommate at the time recalled: “I always got the feeling that he would never ask you to do something he wouldn’t do himself. Everything that man did seemed to go like clockwork.”
Stewart was lucky, too. During his third mission, on Christmas Eve, his group was ordered to hit V-1 launching sites at Bonnaires, France. Coming in low at 12,000 feet, 35 B24s plastered the target near the coast, then returned to base without even being targeted by flak or fighters. If two of the Liberators hadn’t collided on takeoff, it would have been a perfect mission.
He also took care of his men. When Stewart found out the finance officer wouldn’t have enough money for his crew for a few days, he threatened to have him transferred to the infantry unless they were paid immediately. And when one of his crews hid a keg of stolen beer in their barracks, he ambled in, threw off the covers and drew himself a glass, then announced that there was a keg of beer around there somewhere, it was a very serious matter and it should be taken care of immediately…if they ever found it. He then finished his beer and walked out.
In January 1944, Stewart was promoted to major, a promotion he had refused until, as he said, “my junior officers get promoted from lieutenants.” By that time he commanded all four squadrons of the 445th Bomb Group.
On January 7, after bombing Ludwigshafen, Stewart noticed that the lead group, the 389th, was 30 degrees off course and slowly diverging from the protective fire of the rest of the formation on the way back to base. Knowing the bombers’ new direction would take them directly over Luftwaffe airfields in northern France, he radioed the lead plane and explained they were off course. The leader replied curtly that no, they weren’t, “and stay off the radio.”
Stewart faced a difficult decision. He could stay with the rest of the formation on the correct course, or he could follow his errant lead squadron. A two-squadron formation would be much more vulnerable, but a single squadron didn’t have much of a chance at all. He chose to stay with the 389th and add the defensive power of his own guns to theirs.
Sure enough, more than 60 Luftwaffe planes swarmed up from bases below. The commander of the 389th Bomb Group paid dearly for his mistake: his plane went down in flames. Seven other 389th B-24s were also shot down, but Stewart was lucky again all the bombers in his squadron made it home. As a fellow officer would later point out, “There were a lot of lives saved that day because he knew what he was doing and when he had to do it.”
"Nine Yanks and a Jerk's" crew chief peers through the hole left by an unexploded anti-aircraft shell that narrowly missed Stewart. (Mike Simpson/445BG.org.)
Stewart experienced what was probably his closest brush with death on February 25, during a nine-hour mission to Furth, unescorted most of the way. For the first time, waist gunners in the lead planes hurled bundles of chaff overboard to try to fool the German radar-directed anti-aircraft guns. It only succeeded in attracting them. Whenever they threw a bundle out, the flak became more accurate. The Germans hit the bombers with everything they had on that mission, including anti-aircraft rockets.
The 445th hit its target, but on the way home a flak shell burst in the belly of Stewart’s Liberator, directly behind the nose wheel. Somehow the B-24 kept on flying—all the way back to base. But when the shrapnel-perforated bomber landed, its fuselage buckled. Just in front of the wing at the flight deck, the airplane cracked open like an egg. The crew climbed out, unhurt, and looked over their crippled aircraft. In his characteristically understated fashion, Stewart mused to a bystander, “Sergeant, somebody sure could get hurt in one of those damned things.”
Aside from an occasional trip to actor David Niven’s house, a meeting with a dignitary or a quick sailing expedition, Stewart concentrated on the job at hand. “I prayed I wouldn’t make a mistake,” he recalled. “When you go up you’re responsible.” Once a flight engineer went AWOL just before a mission, forcing his plane to fly without him. It didn’t return. Stewart was required to discipline the man, but he wondered, “How do you punish someone for not getting killed?”
Lt. Gen. Martial Valin, chief of staff, French air force, awards the Croix de Guerre with Palm to Colonel Stewart for exceptional services in the liberation of France. (Amerikan Hava Kuvvetleri)
The war eventually got to everyone, even calm, mild-mannered Jimmy Stewart. “Fear is an insidious thing,” he said. “It can warp judgment, freeze reflexes, breed mistakes. And worse, it’s contagious. I felt my own fear and knew that if it wasn’t checked, it could infect my crew members.”
In early 1945, after 20 B-24 missions, Stewart was transferred to Old Buckenham, becoming the operations officer of the 453rd Bomb Group. When he arrived in a B-24, he reportedly buzzed the tower until the controllers fled.
The 453rd’s lead Liberator, Paper Doll, had no permanently assigned copilot. That position was usually filled by one of the senior staff officers, often Stewart himself. Waist gunner Dan Brody recalled, “He exhibited himself as an excellent pilot, even under adverse conditions.”
Like the men of the 445th, his new group found Stewart unfailingly friendly. On the way back up the runway, for example, when he saw a pedestrian he’d stop his jeep and drawl, “Hey fella, lak a ride?”
The senior staff normally rotated, flying every fifth mission, but Stewart went out of his way to lead 11 more sorties. While he liked the B-17, he still had a soft spot for the Liberator. He later said of the B-24, “In combat, the airplane was no match for the B-17 as a formation bomber above 25,000 feet, but from 12,000 to 18,000 it did a fine job.”
Most of the men were amused to find they were being briefed by the famous actor. Extras often dropped in—among them radioman Walter Matthau, who thought he “was marvelous to watch.”
In April 1945 Stewart was promoted to colonel and chief of staff of the 2nd Air Division. It was during this time, while he was sweating out the return of his planes from each mission, that his hair began to turn gray.
Stewart finally returned Stateside in September 1945 aboard the liner Kraliçe Elizabeth. Predictably, he waited at the gangplank until all of his men had disembarked before coming ashore. Asked about his service in Europe, he commented, “I had some close calls—the whole war was a close call.” When he returned to Hollywood, he refused a lavish welcome home party, saying, “Thousands of men in uniform did far more meaningful things.”
A standard clause in Stewart’s contracts thereafter stipulated that no mention of his war record could be used in conjunction with any of his films. He remained in the Air Force Reserve, and in 1955, persuaded by friends, made the film Stratejik Hava Komutanlığı. Ironically, though he had thousands of hours in the air, because of studio insurance regulations Stewart wasn’t allowed to actually fly in any of his movies.
In 1966 Stewart made one more combat flight—this time as an observer in a B-52 Stratofortress over North Vietnam. His stepson Ronald McLean was killed in Vietnam one year later.
During an interview late in life, the actor explained that World War II was “something I think about almost every day—one of the greatest experiences of my life.” Asked whether it had been greater than being in films, he said simply, “Much greater.” James Stewart—recipient of the Distinguished Flying Cross, the Air Medal with Oak Cluster, the Croix de Guerre with Palm and seven Battle Stars—died on July 2, 1997, at age 89.
Freelancer Richard Hayes writes from Chicago. For further reading, try Jimmy Stewart: Bomber Pilot, by Starr Smith.
Mr. Stewart Goes to War originally appeared in the March 2011 issue of Aviation History Magazine. Bugün abone olun!
Third Generation (Grandparents)
- James Maitland Stewart was born in Pennsylvania on 24 May 1839 and died on 16 Mar 1932.
- Virginia Kelly was born in Pennsylvania about 1847 and died before 1888.
James Maitland Stewart married twice. First, he married Virginia Kelly and they had the following children:
- Ralph Stewart was born in Pennsylvania on Oct 1869
- Alexander M. Stewart
- Ernest Taylor Stewart was born in Pennsylvania Sep 1874
Following the death of his first wife, Virginia, James Maitland STEWART married Martha A. about 1888.
- Samuel McCartney Jackson was born in Sep 1833 in Pennsylvania
- Mary E. Wilson was born in Nov 1844 in Pennsylvania
Samuel McCartney Jackson and Mary E. Wilson were married about 1868, and had the following children:
James R. Stewart
James Robert Stewart G.S.A. Ph. (October 1, 1903 – April 30, 1964) was a member of the Universal Negro Improvement Association. Stewart succeeded Marcus Garvey Garvey as President-General of the UNIA. He efficiently relocated its headquarters to Liberia.
President-General Stewart died in Liberia in 1964. He was survived by his spouse, Goldie Stewart, two sons, Victor and James Jr, and three daughters, Anita, Donna and Roberta.
Stewart maintained and expanded the UNIA-ACL program and property in Liberia, establishing a productive farm, restaurant, faculty, and hospital which proceed to working to at the present time. He maintained a detailed relationship with President William Tubman of Liberia who served because the UNIA-ACL Potentate and Supreme Commissioner by 1954.
By 1943, he obtained sixty 5 acres of farmland in Oregonia, Ohio and inside 6 years remodeled it into a contemporary neighborhood. Unhappy with this growth, a rehabilitating committee held a convention in Detroit, Michigan. In 1949, President-General Stewart efficiently repatriated his household and different supporters to Zanzu, Gbandela, Liberia, formally establishing the International Headquarters of the UNIA-ACL on African soil. The transfer led prime a break up within the motion. A committee of opponents was shaped which denounced Stewart. Thomas W. Harvey led the faction, which break up from Stewart’s group. Harvey was appointed as President-General of the brand new UNIA group, whose headquarters was established in Philadelphia in 1951. [1]
As President-General, Stewart transferred the International Headquarters of the UNIA from New York to Cleveland and instantly launched a nationwide talking tour to encourage present Divisions and create new ones. He held a sequence of Conferences and Conventions, launched the New Negro World Newspaper and resumed providing the Course of African Philosophy.
Stewart joined the UNIA as a juvenile in 1919. He grew to become the President of the Cleveland Division in 1933 and State Commissioner in 1937 after taking the course of African Philosophy from President-General Garvey and graduating with excessive honors. After Garvey’s demise in June 1940, the August 1940 Emergency Conference of the UNIA Commissioners in New York City elected James Stewart President-General to finish the ultimate two years of Garvey’s uncompleted time period.
Stewart was born in Moorhead, Mississippi, the son of a rich plantation proprietor his uncle Professor William Stewart taught in Centreville, Mississippi. He started faculty in Morehead and moved to Cleveland by 1915 the place he studied artwork and business enterprise. After finishing faculty he briefly served as a mail clerk on the put up workplace, grew to become a Spanish Instructor and served as an interpreter for the Pennsylvania Railroad. He grew to become an newbie boxing champion in Ohio weighing 138 kilos.
James Stewart - History
A leader in the Oklahoma City, state, and national Civil Rights movement, James Edward Stewart worked very closely with Roscoe Dunjee, editor and publisher of the Black Dispatch, a weekly Oklahoma City newspaper. The son of Zena Thomas Stewart and Mary Magdeline Fegalee Stewart, James Edward was born on September 6, 1912, in Plano, Texas. He had one half brother, Alfred, and two half sisters, Ella and Johnnie. The family moved to Oklahoma in 1916. Stewart's father died in 1920, leaving James to assist in supporting the family. Stewart attended Orchard Park Elementary School and later Douglass High School. There he and noted author Ralph Ellison both played in the band and became close friends.
In 1928 Jimmy Stewart and his mother moved to Wichita, Kansas. He enrolled in the tenth grade at Wichita High School East, and he transferred the next year to Wichita High School North. In September 1931 he entered the Oklahoma Colored Agricultural and Normal University (now Langston University). After attending only one year, he moved to Oklahoma City. Stewart married Mae Belle Hayes in 1932 and parented a son. The couple were divorced in 1934. Stewart later married Mae Lois Layne on May 12, 1942, and to this union were born two children.
In Oklahoma City Stewart found work at various hotels and clubs as waiter and custodian. After connecting with publisher Roscoe Dunjee, he began writing a weekly column, "Jimmy Says," for the Black Dispatch. Because he was acquainted with a top official at Oklahoma Natural Gas Company, Stewart gained employment as a janitor in June 1937 in September 1940 he was named manager of the company's eastside office Northeast Fourth Street. During World War II he volunteered for the U.S. Marines in 1943 and was assigned to the Fifty-first Defense Battalion. He achieved the rank of steward first class and was discharged honorably in December 1945. In 1976 he was appointed vice president of Oklahoma Natural Gas Company, and he served in that capacity until his retirement in September 1977.
Very active in the Civil Rights movement, Stewart served as president of the Oklahoma City branch of the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), as well as of the state chapter. He served on the NAACP national board for eight three-year terms. Through his work with Dunjee and the Black Dispatch, his outreach extended across the state and nation. In July 1982 Stewart was elected chairman of the Oklahoma City Urban Renewal Authority. In 1984 Gov. George Nigh appointed him to the State Narcotics and Controlled Drug Commission. He was president of Oklahomans for Progress, which was dedicated to the elimination of inequities based on race.
Jimmy Stewart's record of public service brought him many awards. In 1975 he received the Service to Mankind award from the Sertoma Club of Oklahoma City and in 1976 accepted the Golden Plate award from the NAACP. In 1980 a section of Northeast Fourth Street was named James E. Stewart Industrial Park. He was inducted into the Afro-American Hall of Fame by the Ntu Art Association (located at the Kirkpatrick Center in Oklahoma City) and in 1986 into the Oklahoma Hall of Fame. In 1994 Stewart was given the Pathmaker Award by the Oklahoma County Historical Society. The Oklahoma Parks and Recreation Department named a golf course for him at Northeast Tenth Street and Martin Luther King, Jr., Avenue. In 1997 he was inducted into the Oklahoma Journalism Hall of Fame.
A loyal and active member of the Episcopal Church of the Redeemer, James E. Stewart died on April 13, 1997,and was buried in Arlington National Cemetery.
Bibliyografya
George L. Cross, Blacks in White Colleges: Oklahoma's Landmark Cases (Norman: University of Oklahoma Press, 1975).
Ada Lois Sipuel Fisher, with Danney Goble, A Matter of Black and White: The Autobiography of Ada Lois Sipuel Fisher (Norman: University of Oklahoma Press, 1996).
Jimmie Lewis Franklin, The Blacks in Oklahoma (Norman: University of Oklahoma Press, 1980).
Vicki Miles-LaGrange and Bob Burke, A Passion for Equality: The Life of Jimmy Stewart (Oklahoma City: Oklahoma Heritage Association, 1999).
Bu sitenin hiçbir bölümü kamu malı olarak yorumlanamaz.
Tüm makalelerin ve diğer içeriğin çevrimiçi ve basılı sürümlerinde telif hakkı Oklahoma Tarihi Ansiklopedisi Oklahoma Tarih Kurumu (OHS) tarafından düzenlenmektedir. Bu, web tasarımı, grafikler, arama işlevleri ve listeleme/tarama yöntemleri dahil olmak üzere bireysel makaleleri (yazar atamasına göre telif hakkı İSG'ye) ve kurumsal olarak (tüm bir çalışma olarak) içerir. Tüm bu materyallerin telif hakkı, Amerika Birleşik Devletleri ve Uluslararası yasalar kapsamında korunmaktadır.
Kullanıcılar, Oklahoma Tarih Kurumu'nun izni olmadan bu materyalleri indirmemeyi, kopyalamamayı, değiştirmemeyi, satmamayı, kiralamamayı, kiralamamayı, yeniden basmamayı veya başka bir şekilde dağıtmamayı veya bu materyallere başka bir web sitesinde bağlantı vermemeyi kabul eder. Bireysel kullanıcılar, Materyal kullanımlarının Amerika Birleşik Devletleri telif hakkı yasasının "Adil Kullanım" yönergeleri kapsamında olup olmadığını ve Oklahoma Tarih Kurumu'nun yasal telif hakkı sahibi olarak mülkiyet haklarını ihlal edip etmediğini belirlemelidir. Oklahoma Tarihi Ansiklopedisi ve kısmen veya tamamen.
Fotoğraf kredisi: Yayınlanmış ve çevrimiçi sürümlerinde sunulan tüm fotoğraflar Oklahoma Tarih ve Kültür Ansiklopedisi Oklahoma Tarih Kurumu'nun malıdır (aksi belirtilmedikçe).
Alıntı
Aşağıdakiler (göre Chicago Stil El Kitabı, 17. baskı) makaleler için tercih edilen alıntıdır:
Hannah D. Atkins, &ldquoStewart, James Edward,&rdquo Oklahoma Tarih ve Kültür Ansiklopedisi, https://www.okhistory.org/publications/enc/entry.php?entry=ST032.
© Oklahoma Tarih Kurumu.
Oklahoma Tarih Kurumu | 800 Nazih Zuhdi Drive, Oklahoma City, OK 73105 | 405-521-2491
Site Dizini | Bize Ulaşın | Gizlilik | Basın Odası | Web Sitesi Sorguları
Tag: James Stewart
Jimmy Stewart and Beulah Bondi, courtesy of the Porter County Museum.
Beulah Bondi’s is not a recognizable name today, but her face certainly is. You’ve likely seen it in classics such as It’s a Wonderful Life ve Mr. Smith Goes to Washington. The Valparaiso, Indiana native portrayed Jimmy Stewart’s mother four times on film, including Vivacious Lady ve Of Human Hearts, in addition to Wonderful Life ve Mr. Smith. Göre Chicago Günlük Tribün, Stewart affectionately called Bondi “Mom.” By the ripe old age of 39, Bondi was cast to play characters well beyond her age and she became the equivalent of “Hollywood’s mother,” despite herself never marrying or having children.
Depiction of Bondi’s character in “Track of the Cat” (1954), courtesy of Oscars.org.
“America’s greatest character actress,” according to United Artists, MGM, and Paramount, was born Beulah Bondy in 1888. She got her start at the age of seven as “Little Lord Fauntleroy” at Valparaiso’s Memorial Opera House. After the lead actress fell ill, she had one week to memorize 47 pages worth of lines and became hooked on acting after delivering them on the stage. The young actress was drawn to “dramatics” and the stage throughout her public education, including her time at the Convent of the Holy Name and Valparaiso University.
After graduation from university, she traveled the Midwest with a theatrical touring company. NS Valparaiso Vidette Messenger reported that she changed her last name to “Bondi” at the suggestion of an Indianapolis journalist. Bondi noted, laughing, that “‘He said all of the letters in my name should be above the [credit] line.”
“The Shepherd of the Hills” promotional material, 1941, accessed IMDb.com.
Following her work with an Indianapolis stock theater company, Bondi began her professional acting career in 1919. She was promptly informed by her first director that she “‘had no more talent than on the head of a pin.'” This criticism equipped her to endure even the most difficult directors of stage and film. In 1925, Bondi made her Broadway debut, beginning a prolific Broadway career that would eventually deliver her to Hollywood acclaim. Göre Valparaiso Vidette Messenger, film producer Samuel Goldwyn viewed her Broadway performance as a bigoted neighbor in the three-year run of Elmer Rice’s “Street Scene” and brought her to Hollywood.
From “dowagers to harridans,” Bondi deliberately chose character work, embodying each of the characters she played. In 1929, the Valparaiso Vidette Messenger printed excerpts of colorful New York reviews of Bondi’s portrayals:
“As a catty and scandal mongering neighbor Miss Beulah Bondi never overplays a role that would tease a lesser actress to do so.”
“Beulah Bondi who was so good in ‘Saturday’s Children’ and so amusing in ‘Cock Robin,’ turns out a gossipy busy body with remarkable detail and rare effect.”
In “Street Scene:” “the comedy relief is intrusted [sic] to the greatest character actress in America, Beulah Bondi. Hers was a magnificent performance.”
Bondi reflected in 1976 that “With each part, I ‘meet the woman’ for the first time when I read the script . . . And then I imagine her past life-what made her into the character she is.” She appeared in over 50 major films, appearing with Hollywood greats such as Clark Gable, Greta Garbo, Joan Crawford, Fred MacMurray, Barbara Stanwyk, and of course her “son” Jimmy.
Beulah Bondi, James Stewart, Guy Kibbee, and Ruth Donnelly in “Mr. Smith Goes to Washington,” courtesy of Getty Images, accessed IMDb.com.
NS Vidette Messenger noted that Bondi came to be greatly respected by directors because she:
“was never given ‘The Grand Build-up’ by inspired press agents. She is just one of the ‘old timers’ on the various lots, highly capable and highly dependable. Neither temperamental nor demanding, she is an actress to delight both producers and directors. She choses [sic] her parts with great discrimination, asking always the best, and always giving her best.”
Montage: The Journal of the Academy of Motion Picture Arts and Sciences, Vol. 1 No. 1, (May 1939), p.22, accessed Margaret Herrick Library, Academy of Motion Picture Arts and Sciences.
Bondi received recognition and accolades for her supporting roles, receiving commendation by the New York Times for her role in the 1939 film On Borrowed Time, in which she played opposite Lionel Barrymore. She was nominated for an Academy Award for Best Supporting Actress in 1936 for The Gorgeous Hussy and 1938 for Of Human Hearts. At the sunset of her career, Bondi received an Emmy award in 1977 for Outstanding Lead Actress for a Single Appearance in a Drama or Comedy Series for her portrayal as Aunt Martha on an episode of The Waltons.
NS Vidette Messenger aptly concluded in 1976 that Bondi “deserves a place in the series of local celebrities-and unlike some who have gone off to conspicuous success in the entertainment world-she never belittled the town that was the scene of her childhood. She is a product of Valparaiso-and proud of it.” In her 80s, Bondi quipped to the newspaper that same year “‘I never played an actress my own age . . . I now play girls of 16.'” The acclaimed Hoosier passed away on January 12, 1981 in Hollywood, leaving behind a legacy of compelling silver screen characters.
Jo Mannies, “Beulah’s Debut 47 Pages Long,” Valparaiso Vidette Messenger, April 13, 1976, 1.
Last Royal Stewart
In 1807 the Cardinal Duke of York, Prince Henry, (brother of Prince Charles Edward) died, ending the male line of the Royal Stewarts. George III, King of England, was bequeathed the Scottish Coronation Ring, chivalric orders, and other royal and personal heirlooms by Prince Henry. As these orders always report to the King of Scotland, George became heir to the Stewarts' rights to the throne, and was named "Tanist" of the old Royal line.
With her succession to the throne of the United Kingdom, Queen Victoria could claim the right "as Representative of the Family of Bonnie Prince Charlie" and that "no one could be a greater Jacobite than herself".
Though there is no direct male descent of the Stewart family to the current throne of Scotland and England, James VI's daughter Elizabeth was the ancestress of the House of Hanover, and of their successors on the British throne. The heir apparent still bears the ancient title "Prince and Steward of Scotland". So today, Prince Charles is Great Steward of Scotland because he is the female-line descent of Walter FitzAlan, the first Stewart. In the thirteenth century, the 4th Stewart of Scotland (a crusader) married the heiress of the Lord of Bute of the royal House of Isles - another of Prince Charles's dignities is that of Lord of the Isles.List of site sources >>>