14 eylül'de İtalya'ya gidiyorum. İtalya'ya gitmenin bu kadar zor olacağını bilseydim, gitmeyi bir kez daha düşünebilirdim. Ama yine gitmeye karar verirdim büyük ihtimal. Evet, 14'ünde İtalya'ya gidiyorum ama henüz vizem yok. Hesaplamalarıma göre gitmeden 4 gün önceye kadar da olamayacak. Niye? Çünkü koskoca 9 günlük bir bayram tatili var!! İnsanlar bayram yaparken ben burada sıkıntıdan tırnak etlerimi ve dudaklarımı yemeye başladım. Sevgili idata çalışanı (ismini vermicem, çünkü blogum accayip popüler olduğu için okuyup üzülebilir.) bayan m.a, hangi günler çalışıldığını bilmediği için vizemi alamaz duruma geldim.
Genova'nın bitmek bilmez sorunlarının üzerine şimdi de idata'nın bitmek bilmez istekleri ve sorunları eklendi. Genova'yı rengarenk evlerle dolu olduğundan dolayı affedebilirim, ama idata'yı affedebilir miyim, bilmiyorum.
Neredeyse 2 hafta kaldı gitmeme, ama işler hala çok esrarengiz. Nerede kalacağımı bilmiyorum, hangi dersleri alacağımı bilmiyorum, yanımda neler götürmem gerektiğini bilmiyorum, uçaktan inip nereye gitmem gerektiğini bilmiyorum, dersler italyanca, doğru düzgün italyanca bilmiyorum! Zaten uçaktan da korkuyorum. Of!
Öyle ya da böyle, bu dönem Genova'da okuyacağım. Bu haftaya kadar bununla ilgili mutluluk dışında bir şey hissetmiyordum, ama artık biraz tedirgin olmaya başladım. Bunun babannemin bir süredir bizde kalmasıyla da bir ilgisi olabilir tabii. Her gün 3. sayfa haberleri okuyup, "Aman betül, bak hele bak neler yapıyolar!! Sakın kimseyle konuşma! Aman dışarıdan bişey içme, bişey koyuverirler içine, belli mi olur!! Kandırıverirler seni. 2 tane arkadaşın olsun, yeter! Bir tek onlarla konuş!"
Hele bi vizemi alayım, gideyim, bir hafta filan geçsin, her şey gayet iyi olucak bence. Kötü olsa bile rengarenk evlere bakıp, burada ne kadar olmak istediğimi hatırlayıp, mutlu olurum ben yine. Sonuç olarak, içimde sadece birtutammavi var. Fazlası zararlı. Ama yine de ben cesur şirin'in dediğini orda da unutmayacağım: "Her zaman mavi'ye oyna!"