Askerlikle ciddi ilgilenenler için tarihatlıların kıyafetinin bu özelliği özellikle ilginçtir, çünkü tamamen faydacı işlevinin sınırlarının ötesine geçen, cesaret, asalet ve asil konumun sembolüne dönüşen oydu. Orta Çağ'da, bir şövalyenin yeni haysiyeti yaldızlı bir kılıç ya da kalkanla değil, üst sınıfa girişin bir damgasını oluşturan altın mahmuzlarla işaretlendi.
Mahmuzlar tamamen Avrupa nosyonudur. Eski zamanlardan beri süvari atasözü düşünülemez olan başka bir konu durumunda, o zamanlar askeri meselelerde gerçek bir atılım sağlayan bu harika buluştaki "telif hakkı" hakkındaki tartışmalar, yüzyıllardır devam ediyor. Hindistan, Çin ve diğer pek çok ülke, kanıtlarına dayanarak üzengi demirlerinin vatanı olduğunu iddia ediyor. Mahmuzlarla her şey daha basittir: ilk örnekleri Balkanların kuzeyindeki mezarlarda bulundu. Yüzyıllar boyunca, Doğu halkları bir kamçı yardımıyla atlarını yönetti. Bu arada, göçebe komşulardan süvarilerin çoğunu ele geçiren Rusya'da, Büyük Peter'ın askeri reformlarından önce çok yaygın değildi. Kazaklar daha sonra onları tercih etmediler ... Ancak, kendimizin önüne geçmeyeceğiz.
En ilginç şey, binicinin ayakkabılarının arkasına iliştirilen ilk noktaların, daha sonra yaptıkları performansın tamamen karşısında bir rol oynamasıdır. "Spur a horse" hızlandırmak demek değil, ama onu frenlemek anlamına geliyordu! Bu gerçeğin açıklaması son derece basittir: o zaman üzengi demirleri yoktu ve at daha hızlı bir hızda yola çıkmaya başlar başlamaz, zavallı süvari tam anlamıyla sırtında takılmaya başlamış ve kendisi için son derece hoş olmayan sonuçlarla uçma riski taşıyordu. Buna göre, vurgularından yoksun olan bacakları takıldı, yanlardaki hayvana çok hassas enjeksiyonlar yaptı, onları durmaya veya en azından yavaşlamaya zorladı.
Keltler, eski Almanlar, İberler - biniciliği norm olan herkes ve atlıların birliklerine dahil edilmesi bu buluşu oldukça aktif olarak kullandı. Başlangıçta, keskin bir şekilde keskinleştirilmiş basit bir sivri uçtu. Araştırmacılara göre, XIII-XIV yüzyıllarda bize tanıdık olan ve çok daha insancıl (atlar açısından) tekerlek mahmuzları ortaya çıktı. Ne olduklarını, isminden anlaşılıyor: bir nokta yerine, atın “uyarıldığı” yardımı ile binicinin topuğuna (4 veya daha fazla) puanlı bir “yıldız” eklendi.
En büyük mahmuzlar ortaçağ şövalyelerinin gösterişli - ağır süvari savaşçıları. O zamanın binicileri tarafından giyilen bu binicilik ekipmanı gerçekten korkunçtu - 30 santimetreye kadar ve yukarıda belirtilen aynı “yıldızın” “dulavratotu” ışınları da birkaç santimetreydi. Buradaki nokta, daha iyi veya daha zengin görünme arzusu değildi (şövalyeler altın mahmuzlar, squires - gümüş giyiyordu), ancak bu cihazın daha küçük boyutunun atın kenarlarına ulaşmasını mümkün kılmadı, güvenilir zırh altında saklandı.
Tekerlek mahmuzları atlar için gerçekten daha az tatsızdı - geri dönüyor, tekrarlayıcı noktaların hayvanda önemli çiziklere ve yaralanmalara neden olmasına izin vermedi.
Sorun, uzun bir sürüşle - bir yürüyüşte, özellikle savaşta, çarkın kirle tıkanması ve hareketsiz hale gelmesi, ciddi bir şekilde incinmeye başlamasıydı. Ter, toz, gübre oluşturan yaralara girdi ve her şey kötü sonuçlanabilir. Bu nedenle askeri süvariler, hareketli bir tekerleği olmayan, ancak çıkıntılı bir kısmı vardı, ancak kör olan, bir nokta olmadan, çıkıntılı bir parçaya (kelimenin tam anlamıyla - “gübre karşı savunmacı”) geldi. Bugün tam olarak böyle mahmuzlar veya tekerlekli, ancak atlı sporda kullanılan, tamamen dikenlerden yoksun pürüzsüz bir dulavratotu.
Rus İmparatorluğu'nda, mahmuzların giyilmesi, düzenli süvari alaylarının kitlesel olarak oluşmaya başladığı onsekizinci yüzyıldan beri yaygınlaşmıştır - Ulan, Dragoon, Cuirassier ve Hussar. Aynı zamanda, bu niteliğin zorunlu olarak giyilmesi, İmparatorluk Mahkemesi'nin birçok yüksek mahkeme safhasına reçete edildi. Moda ve hatta “iyi form kuralları” bile onların giyilmesinde ortaya çıkmazsa inanılmaz olurdu.
O dönemde St.Petersburg memurlarının anıları, mahmuz sesi ile sizi kaldırım boyunca kimin takip ettiğini belirlemenin kolay olduğunu iddia eden anıları korundu: bir jandarma, bir il memuru veya sırtına "yumuşak ve asil bir ahududu çınlaması" eşlik eden gerçek bir büyükşehir muhafızı. Ürünleri "kalite" eşsiz ve bu nedenle özellikle askeri, Pyotr Savelyev arasında prestijli olarak kabul "usta" bir de vardı.
Avrupa'da, şövalyelik zamanları ve Anavatanımızda, parlak süvari muhafızlarının ve süvarilerin yaşı, tarihte sadece kılıçların, kılıçların ve kılıçların sesi altında değil, aynı zamanda sonsuzluğa taşınan muhteşem atlıların hoş sesi altında da azaldı.