Küller Küller başladığında , kafamda birbiriyle çelişen iki düşünce vardı. Birincisi, John Simm gitmiş olsa bile Gene Genie ve çete ile tekrar kontrol etmek harika olurdu! İkincisi – ama bu kadar parlak bir gösteriyle nasıl kıyaslanabilirdi ki? Şey, aslında, öyle değil… yine de öyle.
Peki, bu ne anlama geliyor? Şey, Life On Mars o kadar iyi bir diziydi ki, onu takip etmeye, güncellemeye veya kopyalamaya çalışan sonraki herhangi bir gösteri garip ve bilerek çalmak gibi görünüyordu. Ve bu böyle hissettiriyor. Öte yandan, kendi değerleriyle ele alındığında, tüm Mars’ta Yaşamı unutarak Küller Küller harika . John Simm’in karakteri Sam Tyler’dan pek bahsedilmiyor ve sadece gösteriyi başlatmak için bir nokta olarak hizmet ediyor.
Ve bu incelemeye buradan başlayacağız. Birinci bölümde, bilmeyenler için, kızı Molly’yi okula götürürken DI Alex Drake (Keeley Hawes) ile tanışıyoruz ve Arthur adında silahlı bir adamla uğraşması için çağrılıyor. Biraz ileri geri gittikten sonra ortadan kaybolur – ancak Alex Molly’yi bıraktıktan sonra yeniden ortaya çıkar. Onu terk edilmiş bir gemiye götürür, neler olup bittiğini bildirmek için birini arar, sonra Alex’i suratından vurur. İlk on dakika içinde 1981’e geri gönderilir. Tam saldırıya uğramak üzereyken, sportif bir kırmızı Quattro hızlanır ve Gene Hunt ve ekibi olası saldırganın kafasına silah tutar. Bu kadar çabuk.
O andan itibaren, hepsi bit ve bob. İnsanlar konuşur, birbirlerini tanırlar, garip şeyler olur – Rainbow’dan Zippy ve George’un rüyada belirip Molly ile konuşması ve çok fazla “Alex” diyen bir palyaço gibi. Polis memuru Shaz’ın kaçırıldığı bölümün bitiminden on beş dakika sonraya kadar gerçekten önemli veya heyecan verici hiçbir şey olmuyor. Gene Hunt ofisinin kapısını açar ve “Pekâlâ… hadi Quattro’yu çalıştıralım” der ve Clash devreye girer. O andan itibaren, bu som altın televizyondur.
Ne yazık ki, bu biraz sıkıcı olan gösterinin ortasında hala yarım saat kalıyor. Bu bölüm, serinin geri kalanını hemen hemen temsil ediyor. Bazıları harika, bazıları gerçekten rahat ve sıkıcı ve bazıları sadece hikayeyi ilerletmek için orada. Ne mutlu ki, çıkış sakinliğe ağır basıyor.
Şovun ana püf noktası, Alex’in kızına nasıl geri döneceğidir. Alex için önemli bir odak noktası olmaya devam eden bir şey var ve bu, dizinin sonuna doğru giderek yaklaşan ailesinin ölümünü engellemek. Başlangıç ve son arasında, bazı parlak hikayeler arasında ölü ve saldırıya uğrayan fahişeler, süslü bir elbise partisine giden, OKB’li bir adam, hayır işleri için para toplayıp çaldıran bir adam ve silah kaçakçılığına karışması Gene ve ortaklarına yol açan eşcinsel bir çift var. yanlışlıkla bir gay bara girmek.
Tüm parlak anlar, çok daha küçük ve büyük olanlarla çevrilidir, yani Life on Mars hayranı olsanız da olmasanız da izlemeniz yeterlidir . Dediğim gibi, hepsi iyi değil, ama hepsi bir araya geldiğinde fevkalade çalışıyor.
Tüm bunlar sadece izlemek için iyi nedenler değil, aynı zamanda her bölümde kullanılan harika müzikler de var. The Clash’ten I Fought The Law , The Stranglers’dan No More Heroes , The Ruts’tan Staring At The Rude Boys veya Madness’tan The Prince olsun, tüm müzikler iyi yerleştirilmiş ve zekice bulunmuş ve ekstralarda açıklandığı gibi “Yeterince derine bakarsanız, 80’lerin tüm müzikleri sevimsiz değildir” ve kesinlikle yaptılar.
Şimdi, ekstralar. Hepsi “SPOILER, dizinin tamamını izlemediyseniz izlemeyin” uyarısını taşımasına rağmen her diske yayılmış durumda. Bu garip bir şey gibi görünüyor. İlk 3 diskte sadece 12 dakikada devreye giriyorlar, o halde neden son diske onları dahil etmeyesiniz ki, insanlar seriyi bitirdikten sonra onlara ulaşabilsin? Çok tuhaf görünüyor. Yine de, ekstralar kısa olsa da, dizi oluşturma hakkında bazı iyi röportajlar ve içgörüler veriyorlar. Öte yandan, silinen sahneler tam da bu ve şova ya da aslında ekstralara hiçbir şey eklemedikleri için muhtemelen kesme odası zemininde bırakılmalıydı. Öte yandan yorumlar oldukça anlayışlı ve gösteriye başka bir boyut sunuyor. Sadece birinci ve ikinci bölümlerin bunlara sahip olması çok yazık,
Geriye kalan tek şey menüler. Şimdi, bu gerçekten o kadar önemli değil, ama gerçekten iyi tasarlanmışlar ve onlardan bahsetmeleri gerektiğini düşündüm. Menü, dönemin bir video oyunu gibi görünecek şekilde tasarlandı ve piksellerdeki Gene Hunt’ı insanların suratlarına yumruklayarak ve silahla ateş ederek sunuyor. Keşke gerçek bir oyun olsaydı.
Sonuç olarak , Ashes to Ashes iyi bir TV ve John Simm’in geride bıraktığı kelimeye doğru daha büyük bir adım atıyor. Özellikle bilimkurguda TV’nin en iyi alanlarından birini alır ve ince ayarlar. Farscape ve Star Trek: Voyager gibi şovlar aynı önermeyi kullanıyor, açıkçası daha büyük bir ölçekte, ancak birini bildiklerinden alıp onları her gün yeni ve garip bir maceranın asla gitmeyeceği tamamen bilinmeyene atma fikri. dışarı yorulmak. Ashes to Ashes’ın yaratıcıları, bu önermeyi kendi ihtiyaçlarına göre mükemmelleştirmek için iki yıl geçirdi ve bazı aksaklıklara rağmen yine galip geldi.
Kaynak: https://filmizle.run/