Fidel Castro 1959’dan bugüne kadar Amerikan emperyalizminin yenilmez olmadığını kanıtlamıştır. Ardından söylenecek ilk söz budur. Onun için biz de onu, bütün eleştirilerimize rağmen, tutarlı anti-emperyalizmi, Küba’nın onurunu korumadaki kararlılığı, ezilenin yanında durmaktaki ısrarı dolayısıyla bizim cenahtan biri olarak yolcu ediyoruz.
Filistin’de kaç Müslüman genç Siyonist kurşunlara siper ettiği göğsünde Che Guevara resmi taşıdı, sen biliyor musun, İsmail Kahraman? Kaç ana ve baba, çocuklarına Che Guevara anlamına gelen ‘’Cifara’’ ismini verdi?
Muhammed Ali, en önemlisi, ABD’nin ırkçı beyaz toplumunun yüzüne tükürür gibi rezilliğini ortaya döktüğü için, Amerikan emperyalizminin Vietnam savaşı denen korsanlığına karşı dimdik ayakta durmayı bildiği için önemliydi. 1967’de, kariyerinin doruğunda iken askere çağırıldığında orduda görev yapmayacağını açıklıyordu. Bir siyahi olarak onun düşmanı Vietnam’da değildi. Beyaz adamın hâkimiyet sistemiydi onun düşmanı.
Devrimin prestiji katiyen tükenmemiştir. Elbette zaman aleyhimize işliyor. Küba halkı dünya kapitalizmi ile bütünleşme ilerledikçe atomize olacak, demoralizasyona kapılacaktır. Ama bir süre boyunca her şey devrim güçleri ile restorasyonist güçlerin arasındaki dengeye bağlı olacaktır. Biz devrimi savunanların yanında olacağız.
Che’yi ölümsüzleştiren Küba devrimi değildir. Dünyadan nice devrimci geçti, kimi de kendi ülkesinde başarılı oldu. Lenin, Trotskiy, Luxemburg gibi devrimin özgürleştirici ateşini başka diyarlara taşımak için yanıp tutuşanlar da vardı. Che onların düşlerini cisimleştirdi. Gerçek bir enternasyonalist olarak Afrika’ya ve Latin Amerika’ya devrimin sözünü taşıdı.