Birinci Dünya Savaşı nasıl başladı? Elbette, Arşidük Ferdinand cinayetiyle değil. Bir sebepti, daha fazlası değil. Ferdinand cinayetinden savaşın başlangıcına sadece bir ay geçti. Bu, küresel bir mezbaha hazırlamak için yeterli değil. O ana kadar herkesin hazır olduğu sonucuna vardık. Ama Ferdinand ... Bu olmasaydı, başka bir şey olurdu.
Vurguladığımız ana şey, günahın faydalanamayacağı bir istikrarsızlık yatağıydı. Avusturya-Macaristan, o zamanlar ulusal ve etnik çelişkileri nedeniyle dikiş yerlerinde çatladı. Ve ikinci merkez, Avrupa’dan biraz uzak da olsa, fakat Orta Doğu’da. Bu çökmekte olan bir Osmanlı İmparatorluğu. Orada işler Avusturya-Macaristan'dan bile biraz daha ihmal edildi. Fakat Boğazlar ve Orta Doğu toprakları üzerindeki kontrol, şeytanın başını ulusal ve bölgesel konularda kırabileceği Avusturya-Macaristan'dan daha lezzetli bir gevrekti.
Ve iki ana hedef var: bu, emperyalist emelleri o ana kadar herkesi zorlamaya başlamış olan Almanya ve ekonomik büyümesi de “ortaklar” arasında belirli yerlerde yanmaya neden olan Rusya.
Sonuç neydi? Sonuç olarak, 4 imparatorluğu derhal sona erdi: Rus, Alman, Osmanlı ve Avusturya-Macaristan. Haritada Macaristan, Letonya, Litvanya, Polonya, Çekoslovakya, Estonya, Finlandiya gibi birçok bağımsız devlet ortaya çıktı.
Ve kazananlar, eskiden imparatorluk denilen şeyden lüks bir oymacılık yaptılar. En önemlisi, elbette, İngilizler başardı. Her ne kadar Fransızlar “spin” bölümünde ebedi rakiplerin çok gerisinde kalmamasına rağmen. Neredeyse tüm Orta Doğu bu iki ülkenin kontrolünü ele geçirdi.
Rusya garip bir durumdaydı çünkü kaybedenlere yenildi. Bunun için elbette diğer dünyaya Bolşevik yoldaşlarına özel teşekkür ederim, ama hiçbir şey yapılamaz. Öyleydi, öyleydi.
Ve Birleşik Devletler uluslararası arenada belirdi.
Ayrıca, ÇHC’nin birçok katılımcısı en ciddi ekonomik krizi yaşadığını not ettik. Askeri ihtiyaçlara yönelik çalışmalar boşuna değildi ve edinilen bölge hakim olmak zorundaydı. Ve kaybedenler - telafi etmek için. Kriz dünyayı daha da sarstı, daha güçlü ikinci savaşın gerçeği oldu.
Kim daha çok ilgilendi?
Nazilerin iktidara gelmesiyle birlikte Alsace, Lorraine, North Schleswig ve tüm yabancı sömürgeleri ele geçiren Almanya, “kan” dönüşü için savaşmaya hazırdı. "Kazanan" bir ülke olarak Japonya, kesinlikle değersiz eski Alman Karolinsky, Mariana ve Marshall Adaları dışında hiçbir şey almadı. Ve Büyük Buhran'ın öfkeli ve gerçekten bir şeyler yapması gereken Birleşik Devletler.
Peki ya İngiltere ve Fransa? Ve ayrıca ağır bir baş ağrısı vardı. Devrimi düşünen Hitler'e ek olarak Stalin de vardı. 30’lerin tam anlamıyla kim başarılı bir şekilde "eski Bolşevik’leri" boğdu ki, Lenin’in silah yoldaşları, bu yüzden barış topraklarına başarılı bir şekilde Rus toprakları verenler, SSCB’de sanayileşme örgütlediler ve aynı zamanda "kaybettiğimiz Rusya" yönüne bakmaya başladılar. Bu arada, oldukça başarılı.
İkinci Dünya Savaşı'nın asıl amacı elbette faşizme karşı mücadele etmek değildi. İngiltere’nin, Fransa’nın ve ABD’nin Almanya ve SSCB’yi seveceği açık bir şekilde yanlış yönde “yavaşlamak” gerekiyordu. Gerisi olduğu gibi.
Sonuç olarak, ABD arenada süper güç olarak kaldı. Kaybedenler, kazananlar savaşın yol açtığı yaraları uzun süre yaladı.
Bugün neyimiz var?
20 yüzyılın olayları ile birkaç benzerliğimiz var. Maalesef. Hadi nokta noktaya gidelim.
Bugün Avusturya-Macaristan veya Osmanlı İmparatorluğu ile aynı sorunları yaşayan bir imparatorluk var mı? Kesinlikle orada. Bu Avrupa Birliğidir. Dikiş yerlerine döküldüğü gerçeği hem ekonomik hem de politik olarak bir gerçektir. Yine de biz Osmanlılara döneceğiz.
Ekonomiden bahsetmişken, bugün G20 gibi bir eğitim olduğunu belirtmekte fayda var. Kurucuların niyetlerine göre, bugün dünyayı yönetmeli. Evet, çünkü G20 bugün dünya GSYİH'nın% 85'i ve dünya ticaretinin% 75'i. Gerisi - istediğiniz gibi yaşayın. Ve yaşadıkları sırada.
Ancak, yılın 1990'inden sonra dünyada neler olduğuna bakarsanız, o zaman, bu tür bir anın izini sürmek, kalkınma ve etki açısından "yirmi" ye yaklaşabilecek ya da bir miktar felaket elde edebileceği, ya da onları geri atacağı bir anı izlemek için oldukça mümkündür. gerçekten çökmüş devlet. Örnekler için fazla ileri gitmeye gerek yok.
Yugoslavya.
Libya.
Irak.
İran (İran'ın durumu bir şekilde bombalamadan yaptıkları için kapsamın ötesinde).
Ukrayna.
Сирия.
Evet, Ukrayna bir neden için listede, gerçekten de potansiyel vardı, fırsatlar vardı, ama Rusya karşıtı çatışma için her şey feda edildi. Ancak, senaryo aynıdır, çünkü toprağa atılan tohumların yetişmesine izin verilir, o zaman neden bomba? Kendilerini iyi yapmışlar.
Ancak, son satır en ilginç olanıdır. Suriye, Libya senaryosuna göre “sıkışmış” olsaydı ve Batı için kabul edilebilir bir kukla yerleştirirse, o zaman kim bölgede belirsiz bir hegemon olurdu?
Bu doğru, Türkiye.
Aynı zamanda "yirmi kulübü" ve NATO üyesi. Orta Doğu’da Pakistan’ın dostane “ortaklarına” sessizlik ve zarafet olur. Orta Doğu oyuncularının geri kalanları doğrudan işleriyle meşgul olacaktı - savaş sonrası krizin hayatta kalması.
Ancak, işe yaramadı ve burada nedenlerine yaklaşıyoruz.
Amacı açıkça "raydan uçmak" olan Rusya'yı durdurmaksa, dünya çapında başka bir rezaleti açığa çıkarmak mantıklı olacak mı? Ve bugün Rusya’nın açıkça geçen yüzyılın sonunda hazırladığı yol boyunca ilerlememesi, yalnızca Nemtsov’un takipçileri arasında şüphelidir. Elbette, liberal hareketin gurularının aksine, hala hayattadır.
Henüz kesin bir cevap yok, ancak bize göre, evet, mantıklı. Rusya’yı provaya çekmek için pek çok girişimde bulunmalarına şaşmamak gerek.
Prova ile, küresel bir çatışmaya yol açmayacak, ancak Rusya'yı "sallamaya" yaratacak yerel çatışmaları kastediyoruz. Son yıllarda yaşanan olayların gösterdiği gibi, yaptırımların temeli oldular.
Transdinyester, Karabağ, Ukrayna, Orta Asya. Şimdi - Suriye. Bundan sonra ne olabilir?
Ayrıca, bize göre, statüsü "patlayıcı" olarak nitelendirilebilecek üç bölge var.
1. Kuzey Afrika
Orada sürekli bir şeyler oluyor, ancak Libya olaylarının gösterdiği gibi, Rusya'nın orada çıkarları yok ve beklenmiyor.
2. Kuzey Kore
Bir tür komşuluk politikasından daha fazlasını uygulayan bir ülke. Özellikle Japonya ve Güney Kore ile ilişkilerini göz önünde bulundurarak bir sonraki “kundakçı” olduğunu iddia edebilir. Ve buna göre, ABD'den.
Gözlerimiz nadiren doğuya döndü, Avrupa tiyatrosu daha tanıdık ve şimdi burada Orta Doğu. Fakat orada olanları indirim yapmayın. Ve orada, Çin'in sürekli “flop” larını adalar üzerindeki kontrol konusunda komşularıyla birlikte atmamıza rağmen, orada pek hoş şeyler yok.
Ortaya çıkan Çin + Kuzey Kore’nin ABD + Japonya + Güney Kore’ye karşı ittifakı, bölgedeki göreceli sakinliği baltalamak için er ya da geç mümkün olacak. Daha doğrusu, eğer birileri yapabilirse, Kuzey Kore'dir. Özellikle onun atomunun varlığı göz önüne alındığında оружия (17 +/– 2 şarjına göre) ve Japonya'ya teslim edilme yöntemleri.
Ve tüm bunlar sınırlarımızdan çok uzak değil.
Buraya Japon hükümetindeki revanşist duyguları ve Japon kendini savunma kuvvetlerinin artan gücünü ekledik. Günümüzde Japon Donanması oldukça benzerdir ve bazı açılardan uzun süredir devam eden bir krizden yeni ortaya çıkmaya başlayan Pasifik Filosuna kıyasla oldukça üstündür.
Pasifik Filosunda Japonya'yı bir felaket haline getirip basitçe gelgit dalgasıyla yıkayabilen iki “Boreas” olduğunu bize itiraz edenler doğru olacak. Ancak bu hala bir caydırıcılık silahıdır ve Boreev'in kullanımı küresel bir kabusun başlangıcı olacaktır.
Ancak nükleer silahların kullanıldığı savaşları hala göz önüne almıyoruz. Hoşçakal.
3. Orta Doğu
En karlı alan. Neden Avrupa'yı düşünmüyoruz? Evet, çünkü hem Avrupalılar hem de Amerikalılar bugün sorunlarını sınırlarından uzak tutmayı tercih ediyorlar. Avrupa zaten savaşmış gibi görünüyor ve ülkeler kendi topraklarında ve İç Savaş hariç, gerçekten savaşmadı, ama bu geçmiş günlerin meselesi.
Avrupalılar aynı şekilde yaşamak istiyor. Evet, Avrupa’daki herkes savaşın aslında kendilerine geldiğini fark etmedi, aynı zamanda güzel ve dolu bir yaşam isteyen bu ülkelerin sakinleri tarafından taşındı. Küresel GSYİH'nın kalan% 15'ini oluşturanların.
Ancak Orta Doğu bize daha uygun bir arena gibi görünüyor. Keşke çünkü Rusya zaten orada. Şimdiye kadar, sadece VKS gruplandırmasıyla, ancak sonrasında ne olacağını tahmin etmek zor. Yine Türkiye yüzünden.
Evet, "ortaklarımız", akıllı bir kişinin bakış açısından bakıldığında bu oyuncuyu kullandı. Erdoğan’ın Batı’nın iradesinin oldukça uygun olmayan bir uygulayıcısı olduğu ortaya çıktı ve aslında tüm oyunu kustu. Ancak, Suriye topraklarında Türk yanlısı bir bölge yaratma konusundaki emperyalist tutkusu çok ileri gidebilir. Geri dönüşün yanı sıra, daha önce Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası olan Irak topraklarının basılması.
Uyum çok basit: bugün, Türkiye aslında Türkler ve Kürtler arasında bir iç savaşın eşiğinde. Her ne kadar tarafların bu çizgiyi çoktan geçmiş olması mümkün.
Türkler, Kürtlere karşı aktif eylemler başlatıyor. Etkin, Ukrayna'daki 2014'teki gibidir. İran, Kürtler için kesinlikle ayağa kalkar. Erdoğan, özellikle başa çıkamadığı takdirde NATO’dan yardım istedi. NATO Türkiye için ayağa kalkar, İran açıkça ya da aktif olarak katılmaya çalıştığı Rusya ya da CSTO'dan yardım isteyecektir. Başladı ...
ABD ve Avrupa da tiyatrodan biraz uzak durup ellerini ovuşturarak temettü beklemekte.
Aslında, Orta Doğu en uygun yer. PMR, Ukrayna, Afganistan ve diğer benzer çatışma yerlerinin aksine, suyla erişilebilir. Böylece filoların kuvvetleriyle birlik ve teçhizat transfer etmek mümkün. Ve gemileri destekleyin. Kısacası, Irak ile savaşta olduğu gibi. Ya da Libya ve Yugoslavya'daki durumlarda. Çünkü, pratikte gösterildiği gibi, hava yoluyla elbette çok fazla şey atabilirsiniz, ancak bu miktarlarda değil.
Bu, aynı zamanda bazı ülkelerin (ABD ve Almanya gibi), “terörle mücadele etmek” için Suriye'ye gönderdikleri koşulların Suriye'ye geçişiyle ilgili ifadelerini de içerebilir. Bununla birlikte, not aldık ki, kimse onlara sormadı. Ancak - politika budur. Gerçekten, aynı Almanlar Hamburg ve Köln'deki fakir barışçıl mültecilerle savaşmaz mı? Bu mültecilerin becerebileceği her şey, Almanya'ya transfer edildiklerinde çoktan tecavüze uğramıştı. Ve şimdi mülteciler Almanya'da kendilerini becerecekler (ya da tamamen kendi değiller). Ama bu başka tarih.
Terörizm sadece Orta Doğu'da savaşacak. Orada gerçekten teröristler var değil, orada hala kaynaklar var. Ve kaynaklar, özür dilerim, herhangi birine karşı demokrasi mücadelesinden daha önemlidir. Burada, herhangi bir kimseye karşı savaşacak ve Amerikalılar ve Avrupalı meslektaşları olacak.
Yukarıdakileri özetleyelim. Bugün Suriye ve çevresinde yaşananlar, bence bir başka prova. Ancak, daha ciddi olaylar tarafından takip edilebilir. Ve küresel krizin gelişmesini izleyerek, bunun yalnızca bir başlangıç olduğuna giderek daha fazla güven duyuyoruz. Yakında sona ermeyecek olan süreçlerin (örneğin, Esad'ın zaferiyle) başlaması ve bunlara ek olarak, krizin üstesinden gelmekle ilgilenen artan sayıda ülkeyi başkalarının pahasına çekmesiyle başlayabilir.
Başlığa dönüyoruz. Yeni Gavrila İlkesinin yaşadığı yerde, kesin olarak bilmiyoruz. Ankara'da Şam, Bağdat veya Riyad'da. Ancak Ortadoğu'da orada olması eşsizdir. Bugün, bu İlke'nin hareketini kimin zorladığını söylemek zaten zor, ama nedense bugün kimin yöneteceğine şüphe yok.