hıristiyan dünyasında tören müziğinin biçimlenmesi ve belli bir yöntemde birleşip niteliğe kavuşması,gregorius ezgileri'nde kendini bulur. 6.yüzyılda roma'da papa
olan aziz gregorius
(540-604), o güne dek yaygınlaşmış ilahileri derleyip, halk ezgilerinden arındırır ve ciddi bir dinsel müziğin yerleşmesine öncü olur.16.yüzyıla dek tüm batı müziğinin temel esin kaynağı olan bu ezgiler yalın ezgi (plain - chant / plain song) adını taşır.ortaçağ'a özgü vokal müzik biçimleri ,bu yalın ezgilerin çatısında kurulmuştur.
gregorius ezgilerinin başlıca teknik özellikleri, tek sesli bir melodi çizgisinde,latince sözlere dayalı, eşliksiz erkek korosu için,belli bir ritmik düzeni olmayan,bugünkü majör-minör gam dizisinden farklı, makamsal bir yapıda oluşlarıdır.
bu ezgiler, ölümden sonrasını düşünen, nesnel bir tavırla ve metnin içeriğindeki kutsallığı yansıtan bir ağırbaşlılıkla okunur.sesin özelliğinde dinginlik ve güven duygusu yatmalıdır.içten, derin duygular taşıyan ve huzurlu bir ortam getirmelidir.
el yazması olarak korunmuş en eski gregorius ezgileri 9. yüzyıldan kalmadır.