John Steinbeck'in 1950 yılında yayımlanan Roman-Oyun türündeki bir eseri, Alev. Kitap adını tam olarak yine kendi içinde geçen şu ifadeden alıyor: 'Bütün kusurlarımıza, kötülüklerimize karşın, içimizde bir yerde pırıl pırıl yanan bir yerimiz kalmış meğer.'
Eser roman-oyun türünde olduğu için kitabı neredeyse diyaloglar oluşturuyor. Kitaplarda diyalog seven biri olarak bu beni oldukça memnun etti. Eserin zekice yazıldığının en önemli kanıtlarından biridir diyaloglar çünkü. Her neyse, kitap, üç farklı mekanda geçen olayları konu ediniyor ve ilginç, ilk defa farkına vardığım (zira yazar Fareler ve İnsanlar adlı eserinin de bu şekilde olduğundan bahsediyor) Roman-Oyun tarzından dolayı mekan geçişlerinde kısa bir süre dumura uğradım. Çünkü bölümlerin geçişleri ışınlanma şeklinde oldu. Arada bağlantı yokken birden karakterler yazarın istediği mekanlarda bulundular. Farklı hikayelerden oluştuğunu düşünmüştüm ancak birkaç sayfa sonra karakterlerin aynı olduğunu görünce yazarın yaratıcılığına ve farklılığına hayran oldum.
Şu ana kadar okuduğum kitaplar içerisinde kocasına bu kadar aşık, bu kadar sadık bir kadın görmedim. Bu nasıl bir aşktır ki hanım teyze, kocan kısır olduğu ve bir çocuğu olmasını çok istediği halde, sana deliler gibi aşık olan bir adamı kullanıp onunla bir defaya mahsus olmak üzere ilişkiye girip bir çocuk yaptın? Gerçekten aşık olan bir kadının yapmayı göze alamayacağı hiçbir şey olamayacağını gördüm. Victor karakterini -çocuğun biyolojik babası- başlarda sevmememe rağmen aşkıyla bu düşüncemi değiştirdi. Bir insan aşık olunca onun kötü biri olabileceğini ben düşünemiyorum.
Sadakat, bağlılık, imkansız aşk kavramlarına ilgi duyanların okumadan geçmemesi gereken bir eser...