Dikkat edilmesi gereken, M41 HMC kendinden itmeli tabanca hemen görünmedi. Bir obüs silah kalibreli 155 mm ile gelecek vaat eden kendinden tahrikli bir silahın yaratılması için teknik görev, 1942'un sonunda ortaya çıktı, ancak proje derhal askeri onayını almadı. Gereksinimlere uygun olarak, olası ACS tank birimlerine eşlik etmeli ve onları ateşle desteklemelidir. Yeni zırhlı araç için temel olarak M5 Stuart hafif tank şasesi önerildi. Üzerine obüs M1 tipi ve gerekli bir donanıma sahip olmalıydı.
Proje, kendiliğinden çalışan tabancaların T64 ismini aldığını belirtti. Yeni makinenin gelişimi uzun sürmedi: ön proje 42'in Aralık ayında zaten onaylandı. Kısa bir süre sonra kalan tüm tasarım çalışmaları yapıldı ve bu da yeni ekipmanların inşasına ve testine devam etmeyi mümkün kıldı. Raporlara göre, T64 projesi, M12 GMC ACS projesi çerçevesinde hali hazırda çalışmakta olan temel yerleşim fikirlerini kullanmayı önerdi. Örneğin, bir top kurulumuna yer açmak için, baz tank motorunun kıçtan gövdenin orta kısmına aktarılması planlandı.
1943'in ilk aylarında, ACS T64'in ilk prototipi teste geldi ve genel olarak iyi sonuç verdi. Seri tankın mevcut şasisi, yeni kendinden tahrikli tabancaya yol açabilecek önemli eksikliklere sahip değildi. Ancak, askeri departman başka türlü karar verdi. Sözde geliştirmek için bir teklif. Hafif Muharebe Ekibi - ortak bir şasi temelinde inşa edilmiş çeşitli amaçlar için zırhlı araçlar ailesi. Mümkün olan en yüksek performansı elde etmek için, yeni hafif tank M24 Chaffee'ye dayalı yeni bir aile kurmaya karar verildi.
1943'in sonunda, T64E1 isimlendirmesiyle yeni bir proje başlatıldı; bunun amacı, temel T64'in topçu kısmını yeni bir tank şasisine aktarmaktı. Bunu yaparken, M24 tank kasası buna göre yeniden tasarlanmalıdır. Yeni proje çalışmaları 44'in Ocak ayında başladı ve bir takım koşullar nedeniyle yıl sonuna kadar sürdü. ACS T64E1'in tasarımı yalnızca Aralık ayında tamamlandı.
Zırhlı "Chaffee", zamanın Amerikan tankları için tipik bir düzen oluşturdu. Kasanın önüne şanzıman birimleri yerleştirildi ve kontrol bölmesine yerleştirildi. Kıçta, uzun tahrik mili ile şanzımana bağlanan motor monte edildi. İkincisi, sırayla, dövüş bölmesinin tabanının altında gerçekleşti. 155-mm tabancaları takarken böyle bir düzenin kaydedilmesi imkansızdı, bu nedenle T64 ve T64E1 projelerinin yazarları, daha önce benzer silahlarla yapılmış eski ekipmanlarda test edilmiş önemli tasarım değişikliklerine başvurdular. Silahlı bir kulenin olmayışı nedeniyle, motor gövdenin orta kısmına hareket ettirilerek tahrik şaftı kısaltıldı. Bu yöntem, açık dövüş bölmesi altında verilen gövdenin kıçında büyük miktarda serbest bırakılmıştır.
ACS'nin gövdesi, ana tankta olduğu gibi, 15'tan 38 mm'ye kadar olan kalınlıktaki zırh parçalarından yapılmıştır. Diğerlerine göre, kendinden hareketli zırhın maksimum kalınlığı 12,7 mm'yi geçmez. T64E1, ana makine gövdesinin temel özelliklerini korudu, ancak bazı yeni birimler aldı. Önden projeksiyon üç eğimli tabaka ile korunmuştur. Merkezi motor bölmesi yatay bir çatı ile örtülmüştür. Kıçta, ön ve yan tabakaların kesilmesi sağlanır. Ünitelerin doğru yerleştirilmesinden dolayı, gövdenin altı dövüş bölümünün zeminidir. Gövde aynı zamanda vomer'e bağlı bir katlanır besleme tabakasına sahipti.
Kendinden tahrikli kıç. Fotoğraf Aviarmor.net
Potansiyel kendinden hareketli tabanca T64E1, iki benzinli motora sahip Cadillac 44T24 110 gövdenin ortasına kurulu beygir gücü. Tahrik mili, iki hidrolik kavrama, iki planet dişli kutusu, çift diferansiyel, bir çarpan ve bir mekanik dişli kutusundan, motor torku ön tahrik tekerleklerine iletildi. Seri üretim maliyetini basitleştirmek ve azaltmak için, santralin bileşiminde temel değişiklikler yapmamaya karar verildi. Aslında, yeni silah takma ihtiyacı nedeniyle motorun sadece konumu değişti.
Ana tank M24 Chaffee'nin alt takımı T64E1 ACS'ye herhangi bir değişiklik yapmadan geçti. Gövdenin her iki tarafında ayrı burulma süspansiyonlu altı adet çift yol tekerleği vardı. Ayrıca, yol tekerleklerinin bir kısmı ilave amortisörlerle donatılmıştı. Silindirlerin nispeten küçük çaplarından dolayı, tırtılın üst dalı dört silindirle (her bir tarafta) desteklenmiştir. Tahrik tekerlekleri, gövdenin ön tarafına, kılavuzlara - kıç tarafına yerleştirildi. Şasi izi, 86 mm genişliğinde 586 izlerinden oluşuyordu.
Teknenin kıç bölmesinde, mühimmat ve silah için kurulum için rafların monte edilmesi önerildi. Tasarımı basitleştirmek için, bu iki ürün ortak bir birime birleştirildi. Mühimmat hücreleri içeren bir raf, gövdenin altına ve yanlarına bağlandı ve tabanca tutucusu kapağının üzerine yerleştirildi. Manuel tahrikler yardımıyla hesaplama, tabancayı 20 ° 30 'de sola, 17 °' de makine ekseninin yatay olarak sağına yönlendirebilir ve dikey alma açıları -5 ° ve + 45 ° ile sınırlandırılmıştır. Savaş bölmesi rafının hücrelerinde, ayrı tutsak şarjın 22 çekimleri için bir yer vardı.
Ana olarak оружия T64E1 için, 155 mm obüs M1 (M114 olarak da bilinir) önerildi. Bu tabanca, bir namlu uzunluğu 24,5 kalibreli ve bir piston kapısına sahipti. Namlu, hidropnömatik geri tepme cihazlarına monte edildi. M1 obüs ile kullanım için, birkaç çeşit yüksek patlayıcı, duman, kimyasal, aydınlatma vb. Mermiler teklif edildi. Mermilerin maksimum başlangıç hızı 564 m / s'ye ulaştı, maksimum atış aralığı 14,95 km seviyesindeydi.
Savaş bölümünde, iki Thompson hafif makineli tüfek ve üç adet M1 karbinden oluşan savunma için ek silah bulundurması önerildi. Taret üzerindeki sabit makineli tüfek sağlanmadı.
Mevcut tankların şasisi üzerine inşa edilmiş, zamanın Amerikan yapımı ACS'ler gibi, gelecek vaat eden T64E1 de harekete geçemedi. Çekim için, bir kişi pozisyon almak ve kendini bu konuda düzeltmek zorunda kaldı. Zırhlı aracın yerinde kalması için bir besleme yaylayıcısı kullanılması önerildi. Bu cihaz iki destek kirişinden ve zemine kazmak için duran bir bıçaktan oluşuyordu. Önceki projelerin deneyimi göz önüne alındığında, toplayıcı bir hidrolik aktüatörle değil el ile bir vinçle donatıldı. Mürettebat, pozisyona geldikten sonra, kalbu alçaltmak ve sonra geri almak için toprağa kazmak zorunda kaldı. Pozisyonu terk etmeden önce, ileri gitmek ve daha sonra vomer yükseltmek gerekliydi.
Kendiliğinden çalışan silah T64E1'un mürettebatı beş kişiden oluşacaktı: sürücü, komutan ve üç topçu. Belli nedenlerden ötürü, tüm mürettebat üyeleri ana silahın ateşinde rol aldı.
Baz zırhlı aracın ana birimlerinin korunması nedeniyle, ileriye dönük kendinden itmeli tabanca Chaffee tankından boyut ve ağırlık bakımından biraz farklıydı. ACS'nin uzunluğu 5,8 m'ye, genişlik 2,85 m'ye, yükseklik - yaklaşık 2,4 m'ye, dövüş ağırlığı 19,3 t'ye ulaştı.
Temel elektrik santralinin bakımı ve makinenin ağırlığındaki hafif bir artış, yeterince yüksek hareketlilik özellikleri elde etmeyi mümkün kılmıştır. Otoyolda kendinden tahrikli hız 55 km / s, güç rezervi 160 km'ye ulaştı. M24 tank seviyesindeki parametreler ile çeşitli engellerin üstesinden gelme olasılığı kaldı.
ACS T64E1 ile çalışmak için çeşitli mühimmat türleri önerildi. Başlangıçta kendinden tahrikli tabancalarla, T22E1 tabanlı bir T64E1 tipi konveyör kullanılması planlandı. T22 kıçına mühimmat yerleştirmek için raflar yerleştirildi. Daha sonra, T22E1 cihazını bırakıp yeni makine M39 kullanmaya karar verildi. Uygulamada, sadece uzmanlaşmış paletli araçlar değil, normal kamyonlar da ACS ile birlikte kullanılıyordu.
Bitmiş şasinin kullanımı sadece proje geliştirme hızını etkilemekle kalmadı, aynı zamanda prototip yapımı için gereken zamanı da kısalttı. Tasarım çalışmaları, yılın kış 1944'i başında yapıldı ve Aralık ayında, gelecek vaat eden ACS T64E1'in obüs silahlanmasına sahip ilk prototipi yapıldı. Kısa bir süre sonra otomobil teste geldi ve seçilen çözümlerin doğruluğunu gösterdi ve hesaplanan özellikleri de doğruladı. Deneysel araçların test edilmesi Aberdeen Proving Ground'da yapıldı.
Sunulan örnek tam olarak gereksinimlere uygun ve testler servis için kabul edildikten sonra. Evlat edinme emri, yılın 28 Haziran 1945'inde imzalandı. Kendinden tahrikli silah resmi atama M41 Howitzer Motor Carriage aldı. Operasyon başladıktan kısa bir süre sonra, yeni askeri teçhizat, ondan önceki diğer zırhlı araçlar gibi, gayri resmi bir takma ad aldı: Gorilla ("Gorilla"). Belki de bu takma ad, bir ölçüde "King Kong" olarak da bilinen M12 ACS'nin resmi olmayan adıyla ilişkilendirilmiştir.
Kendinden tahrikli silahların kullanımıyla savaş, raf bölmesi rafı açıkça görülebilir. Fotoğraf Aviarmor.net
Testin bitmesini beklemeden ABD Ordusu, T64E1 / M41 makinelerinin tedariki için ilk sözleşmeyi imzaladı. Zaten Mayıs ayında M45 Chaffee hafif tankların yapımında görev alan Massey-Harris, 250 seri kendinden tahrikli silahların üretimi için bir sipariş aldı. Bu gerçek, kendinden tahrikli silahların yapımını basitleştirmek ve hızlandırmak için bir dereceye kadar izin verdi.
Tankların üretilmesi için geliştirilmiş süreç, yüklenicinin yeni kendinden tahrikli silahlar inşa etmeye hemen başlamasına izin verdi. Bununla birlikte, II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar, yalnızca yeni türdeki 85 savaş araçları üretildi. Daha sonra, üretimin başlaması "Goriller" in savaşa girmesine izin vermedi, ancak birlikler hala yeni teknolojide ustalaşmaya başladı. Çeşitli kaynaklara göre, savaşın sona ermesinden sonra, kendiliğinden çalışan silahların daha da inşasına son verilmesi kararlaştırıldı. Ordu, 85 in ürettiği makineleri verdi ve geri kalanının üretimi iptal edildi.
Amerika Birleşik Devletleri tarafından yabancı ülkelere çok sayıda M41 HMC transfer edildi. Kendinden tahrikli bir silahın, test edilmesi ve çalışılması gereken İngiliz ordusuna aktarılması hakkında bilgi vardır. Ayrıca, otomobillerin bir kısmı, benzer bir sınıftaki yeni bir ekipman ortaya çıkana kadar, hizmete sokulduğu ve belirli bir süre boyunca sömürüldüğü Fransa'ya gönderildi.
M41 Howitzer Motor Carriage ACS, II. Dünya Savaşı'na girmek için çok geç göründü. Bununla birlikte, bu tekniğin hala düşmanlıklara katılabildiği için dünya hala huzursuzdu. 1950’te M41’in çoğu orada başlayan savaşa katılmak için Kore’ye gönderildi. Nispeten küçük sayıya rağmen, kendinden tahrikli silahlar cephenin tüm sektörlerinde aktif olarak kullanılmış ve görevlerin eksiksiz bir çözümünü sağlamıştır. Gelişim aşamasında beklendiği gibi, kendinden tahrikli topçu teçhizatı, çekilen silahlara göre avantajlarını açıkça göstermiştir.
Kore’deki Gorilla operasyonunun yoğunluğu, saha topçularının 92 taburunun bir parçası olan bu tür bir ekipman olduğu gerçeğiyle iyi bir şekilde gösterildi, kampanya süresince 150000 ve 3000000 olan düşmanda iki “yıldönümü” atışı yapıldı. Aynı zamanda, M41 ile donanmış topçu birlikleri bazı kayıplar yaşadı. Nispeten iyi durumda olan böyle bir kendinden tahrikli silahtan en az biri bile düşmanın ödülü haline geldi.
Kore Savaşı, ACN M41 HMC'nin kariyerindeki ilk ve son silahlı çatışma olduğu ortaya çıktı. Bu teknolojinin işleyişi ellilerin ortasına kadar devam etti ve sonrasında tavizsiz kabul edildi. Kasa ve silahların ahlaki ve fiziksel eskimesi nedeniyle, ACS Gorilla'nın daha fazla kullanılması bir anlam ifade etmiyordu. 50'lerin ikinci yarısında, bu tür mevcut tüm arabalar kapatıldı. Çoğu geri dönüşüm için gitti.
Raporlara göre, M41 Howitzer Motorlu Taşıma tipinin sadece iki adet kendinden tahrikli topçu ayağı günümüze kadar kaldı. Bunlardan biri - bazı kaynaklara göre, ilk prototip - Aberdeen Proving Ground müzesinde saklanır. Başka bir kopyası Pekin Askeri Müzesi'nde (Çin). Muhtemelen, bu makine Kore Savaşı'nda kullanıldı ve Çin birliklerinin bir kupası haline geldi, ardından müzeye transfer edildi.
Sitelerin malzemelerinde:
http://historyofwar.org/
http://aviarmor.net/
http://m24chaffee.com/
http://militaryfactory.com/
http://globalsecurity.org/
http://the.shadock.free.fr/