Bir köpek yavrusuna beklenmedik bir şekilde aşık olmaktan öğrendiğim şey: Köpek insanı olmak…
Hiçbir zaman köpek insanı olmamıştım. Köpekler her zaman benim zevkime göre fazla yüz yüzeydi. Havlarlar, hırlarlar salyalarlar, ulurlar. Çöpünü karıştırırlar, külotlu çorabını yerler, temizlikçiden yeni çıkmış siyah pantolonunun üzerine kusarlar ve toplum içinde dışkılarlar. Ve lütfen beni insanlarla ve onların köpekleriyle uğraştırmayın; Sadece bağlılıklarını anlayamadım ve özel olarak onları dengesiz olarak gördüm.
Bunun yerine, kedilerin soğukkanlı zarafetini tercih ettim, burunları hassas bir şekilde sallanıyor, dünyada peluş patileriyle yol alırken asil bir şekilde havada tutulan kuyruklar. Ancak doktorun deyimiyle kedilere “son derece alerjik” olduğum için, sağlığım için ciddi bir risk oluşturmadan ve çocukların ricası üzerine ara sıra satın aldığım kemirgen veya sürüngenler dışında bir kediyi çevremde sürdüremezdim. Bu yüzden kimse orta yaşımda olduğumdan daha fazla şaşırmamıştı, aniden ve hızla sokağımızda yaşayan küçük, siyah beyaz bir Pomeranya’ya aşık oldum.
Şöyle oldu: Bir komşuyla sohbet etmek için durduğumda sekiz yaşında olan kızım Ece’yi okuldan almaya gidiyordum. Bisikletini kurcalıyordu ve yakınlarda küçük, siyah beyaz bir köpek bağlıydı. Köpeğin sivri bir burnu, sivri kulakları ve lüks bir ceketi ve kuyruğu vardı. Ayrıca çok arkadaş canlısıydı, elimi yalamak için atlıyor, yetişemeyince de incik kemiğime yerleşiyordu. Kendime rağmen büyülendim. “Bir süre burada mı kalacaksın?” Diye sordum. “Kızımı okuldan alıyorum ve köpeğinle oynamayı çok seveceğini biliyorum.”
“Okul uzak mı?”
“Yaklaşık iki blok.”
“O zaman neden onu da yanına almıyorsun?”
“Yapabilir miyim?” Ben bir köpekle mi? Ne kadar yeni bir fikir.
“Elbette. Bu arada adı Fino.”
Tasmayı aldım ve Fino, bazı işçilerin yeni asfalt döşediği köşeye ulaşana kadar hevesle yanımda koştu. İşlem gürültülü, kötü kokulu ve gürültülüydü. Fino bunların hiçbirine sahip değildi. Kıçının üzerine oturdu ve hareket etmeyi reddetti. Mırıldandım, ikna ettim ama nafile. Almak için geç kalacağım, dedim ona. Ece üzülecek. Fino ilgi çekici bir şekilde başını eğdi ama kımıldamadı. Bu yüzden onu kucağıma aldım – kollarımda kürklü bir somun ekmek gibiydi – ve onu yolun geri kalanında taşıdım. Burnunu köprücük kemiğime yakın bir yere koydu ve bana baktı, gözleri karanlık, uyanık ve imkansız gibi görünen bir güvenle. Ağırlığı, sıcaklığı, canlı ifadesi ve uysal doğası beni heyecanlandırdı ve okula vardığımda aşık oldum.
O günden sonra, ilk derin aşkının sancılarını çeken 13 yaşındaki bir kızdan başka hiçbir şeye benzemiyordum. Onu görebilmek için pencereden dışarı baktım ve “İşte burada!” diye tısladım. Kızıma, onu koşarken fark ettiğimde. Evimden fırladım – yalınayak! İstanbul’un pis kaldırımlarında! – onu evcilleştirme şansı için. Bu çılgınlığın birkaç ayında, kendime ait bir Pom’a ihtiyacım olduğunu fark ettim.
İnterneti taradım, köpekler ile ilgili kitaplar topladım ve bir sürü yetiştiriciye danıştım. Ve nihayet Pazar günü, Ece ve ben, seçtiğimiz Pom yavrusu barınaktan almak için yola çıktık. Sadece altı kiloda, oyuncak bir köpek gibiydi. Minik vücut, minik pençeler, minik, kurnaz burun. Çevikti, komikti, bir sirk midillisi gibi sıçradı ve küçük arka bacağını bir balerin arabeskinin makul bir kopyası gibi uzattı. Çenesinin ve kuyruğunun altında isli işaretlerle, zencefil ve gri karışımı olan ince rengine hayran kaldım.
Aynı zamanda olağanüstü duyarlı bir yaratıktı: Ziyaretçileri, yoldan geçenleri, diğer köpekleri, evin dışındaki ağaçta cıvıldayan serçeleri ve yanından kükreyen kamyonları not aldı ve onlara histerik bir şekilde havladı. Ve bana karşı en duyarlı olanıydı: Odaya girmem dizginsiz daireler çizerek, zıplayarak ve evet, ara sıra çişle karşılandı. Göbek ovuşturmaları, dilinin ağzından sarkmasına ve gözlerinin kendinden geçmiş, sersemlemiş bir sevinçle parlamasına neden olan okşamalar için sırtüstü yattı. Olabildiğince beni takip etti ve yapamadığı yerde beni izledi. Aradığı dokunuş benim, keskin işitmesinin eğitildiği ses benimkiydi.
Buna tamamen hazırlıklı değildim ama itiraf etmeliyim ki, şey, gurur vericiydi . Bu arada, günde birkaç kez sergilenen bu kadar katıksız bir zevk, zevkle varlığımı başka kim karşıladı? Odadan 10 dakikalığına ayrılabilirdim ve döndüğümde Hadise ve Ajda Pekkan daha yeni gelmiş gibiydi – birlikte. “Sensin!” kıvranan, dönen kürk demeti söylüyor gibiydi. “Nasıl bu kadar şanslı oldum? Mutluluktan bayılabilirim.” Kesinlikle, kocam ve çocuklarım, çevremde sayma şansına sahip olduğum birçok yakın arkadaşım gibi beni sevdiler. Ama bu – bu farklı bir büyüklükteki aşktı.
Yine de, beni dünyadaki diğer herkese tercih eden bir yaratığa bakmadığımı anlamam için bir köpekle bir yıldan fazla bir yaşam sürdü. Aslında bir aynaya bakıyordum ve ilk başta gördüklerimden hoşlandığımdan emin değildim. Gerçek şu ki, ben her zaman bir kediden çok bir köpeğe benziyordum. Kolay heyecanlanır, kolay incinir, duygularımı gizleyemez, sevdiklerime karşı tutkulu, sevmediklerime karşı hırçın ve hırçın. Köpekleri hiç sevmemiş olmama şaşmamalı – onlardan biri olmaktan çok utanıyordum .
Bunun, hem kendim hem de dünyada nasıl hareket ettiğim hakkında sahip olduğum her türlü varsayımı düşünmeye ve sorgulamaya başlamama yol açtığını fark ettiğimde. Her zaman havalı olan, umursamayan ya da en azından umursamadığını hiç göstermeyen biri olmak istemişimdir. Pek çok kez bu kadar üzülmemeyi ya da ne istediğimi bu kadar çıplak söylememeyi diledim. Yine de bunlar beyhude dileklerdi ve yaşlandıkça – ve bir köpeği sevmek – bunların gerçekten yanlış yere yerleştirildiğini görmeme yardımcı oldu. Farklı olmama gerek yoktu. Sadece bu konuda kim olduğumu kabul etmem gerekiyordu, kendi köpek doğamı kabul etmem gerekiyordu.
Yaklaşık 10 yıl önce Fino’ya veda etmek zorunda kaldım, sıvı toplandığında ve tamamen dolu kalbinden boşaltılamadığında. Ama o beni bir yola sokmuştu ve onu, her biri hayatıma kendi özel mutluluk tentürünü katan diğer Aslan – Karabaş, Holden, Rex ve şimdi Dotti – izledi. Bu köpeklere sahip olmak bana kaçınmayı değil, hem onların hem de benim o yoğun, yüzünüzdeki kaliteyi benimsemeyi öğretti. Bazılarında takdire şayan olsa da asla benim olamayacak bir kedi Tekir’i elde etmek için artık çabalamak zorunda değildim. Hayır, bunun yerine içimdeki köpeği kutlamayı ve köpek yavrusu sevgisinin parıltısında utanmadan güneşlenmeyi öğrenmiştim – umarım hiç bitmeyecek bir sarhoşluk.
Etiketler: Köpek insanı
MEB Resmi Site: http://meb.gov.tr