Peygamber Efendimiz (s.a.s.), sahabileriyle sohbet ediyordu. Derken bir erkek çocuğu geldi yanlarına. Doğruca babasının yanına gitti kendinden emin adımlarla. Çocuğu öptü babası. Kucağına oturttu. Peygamber Efendimizi dinlemeye devam etti.
Çok geçmedi. Bu sefer bir kız çocuğu geldi salına salına. Utangaç tavırlarla sokuldu topluluğa. O da aynı adama yöneldi. Belli ki bu kız çocuğu da o adamın çocuğuydu. Fakat adam öpmedi kızını, oğlunu öptüğü hâlde. Üstelik kucağına değil, yanına oturttu onu.
Peygamberimizin gönderildiği toplumda insanlar, çocukları arasında ayırım yaparlar, onlara adil davranmazlardı. Özellikle kız çocuklarından hoşlanmazlardı. Çoğu zaman kötü davranırlardı kız çocuklarına. Peygamber Efendimiz, bunun gibi pek çok yanlış anlayışı ve davranışı yıkıp yerine doğrularını yerleştirmek için gönderilmişti.
Bir yandan sohbet ediyor bir yandan da olan biteni izliyordu Peygamberimiz. Adamın çocukları arasında ayırım yapmasından çok rahatsız olmuştu. Sohbetini yarıda kesip adama döndü ve
— İkisine eşit davransaydın ya, buyurdu.
Çocukların arasında adaletle muamele etme konusunda oldukça hassas olan Peygamber Efendimiz (s.a.s.), bu konudaki hassasiyetinin sebebini şu sözlerle ifade ederdi:
— Allah, öpmeye varıncaya kadar her konuda çocuklarınız arasında adaletli davranmanızı sever.