stiller yerine tasarımlar için mücadele
Sert bir somun ve çelik hesaplanması
Sert bir somun ve çelik hesaplanması
İkinci Dünya Savaşı sırasındaki ABD deniz stratejisi basit bir algoritmaydı: gemileri düşmanın batırabileceğinden daha hızlı bir şekilde inşa etmek. Böyle bir yaklaşımın saçmalıklarına rağmen, ABD'nin savaştan önce kendisini bulduğu şartlara tamamen uyuyor: muazzam sanayi kapasiteleri ve herhangi bir muhalifin “ezilmesine” izin veren muazzam bir kaynak tabanı.
Önceki 50 yıllarında, Eski Dünya'daki kargaşanın avantajlarından yararlanan "Amerikan elektrikli süpürgesi" dünyanın her yerinden en iyisini topladı - yetkin ve yüksek vasıflı işçi, önde gelen bilim insanları ve mühendisler, "dünya biliminin yıldızları", en son patentler ve gelişmeler. Büyük Buhran yıllarında aç, Amerikan endüstrisi sadece "yarasadan atılmak" için bir sebep bekliyordu ve tüm Stakhanov'un rekorlarını kırdı.
Amerikan savaş gemilerinin inşasının hızı o kadar inanılmaz ki şaka gibi geliyor - Mart 1941 ile Eylül 1944 arasındaki dönemde, Yankees'in Fletcher tipi 175 destroyerlerini kullandığı yıl. Yüz yetmiş beş - bu kayıt bugüne kadar kırılmadı, Fletchers, bölgedeki en büyük destroyer türü haline geldi. hikayeler.
Tamamlanması için, "Fletcher'ların" inşası ile birlikte şunu eklemeye değer:
- Benson / Glives projesi kapsamında (bir dizi 92 ünitesi) “eski” yıkıcıların inşaatına devam edildi,
- 1943'ten "Allen M. Sumner" gibi yok ediciler diziye girdiler ("Robert Smith" alt sınıfı da dahil olmak üzere 71 gemisi).
- Ağustos 1944’tan itibaren yeni “Girings” in yapımı başladı (başka bir 98 destroyer imha edici). Önceki "Allen M. Sumner" projesi gibi, "Giring" türündeki yok ediciler, çok başarılı bir proje olan "Fletcher" ın bir başka gelişimiydi.
Güverte gövdesi, standardizasyon, mekanizmaların birleştirilmesi ve оружияrasyonel düzen - Fletcher'ın teknik özellikleri inşaatlarını hızlandırdı, ekipmanların kurulumunu ve onarımını kolaylaştırdı. Tasarımcıların çabaları boşuna değildi - Fletcher'ın büyük ölçekli inşaatının ölçeği tüm dünyayı şaşırttı.
Ama başka türlü olabilir mi? Bir deniz savaşının sadece bir düzine muhalif tarafından kazanılabileceğine inanmak saf olurdu. Okyanustaki operasyonları başarılı bir şekilde yürütmek için binlerce savaş ve yardımcı geminin bulunması zorunludur, II.
Amerikan endüstrisi açısından, Fletcher tipi imha edenler nispeten basit ve ucuz ürünlerdi. Ancak, akranlarından hiç kimse - Japon, Alman, İngiliz veya Sovyet destroyerlerin yok edicileri aynı etkileyici elektronik ekipman ve yangın kontrol sistemleri grubuyla övünemez. Evrensel topçu, etkili bir uçaksavar, denizaltı ve torpido silahı yelpazesi, büyük bir yakıt arzı, şaşırtıcı güç ve olağanüstü derecede yüksek beka - erebilirlik yelpazesi - tüm bunlar gemileri 2. Dünya Savaşı'nın en iyi yıkıcıları olan gerçek deniz canavarlarına dönüştürdü.
Avrupalı "meslektaşlarının" aksine, Fletcher'lar aslında okyanus iletişimiyle ilgili operasyonlar için tasarlandı. 492 ton yağ stoğu, 6000 mil yelken mesafesini 15 nodal vuruşuyla sağladı - Amerikan destroyeri, yakıt rezervlerini yenilemeksizin Pasifik Okyanusunu çapraz olarak geçebiliyordu. Gerçekte, bu, dünya okyanusunun herhangi bir bölgesinde, lojistik noktalardan binlerce kilometre uzakta hareket etme ve savaş görevlerini yerine getirme yeteneği anlamına geliyordu.
Fletcher ve Avrupa inşaat gemileri arasındaki bir diğer önemli fark “hız arayışının” reddedilmesi olmuştur. Ve teoride, 60 000 hp gücüne sahip kazan-türbinli enerji santrali olmasına rağmen "Amerikan" ın 38 düğümlerine hızlanmasına izin verdi, gerçekte aşırı yüklenmiş yakıt, mühimmat ve ekipman "Fletcher" ın hızı 32 düğümlerine zorlukla ulaştı.
Karşılaştırma için: Sovyet "yedi", 37-39 düğümleri geliştirdi. Ve kayıt sahibi - “Le Terribl” destekli Fransız lider (100 000 hp gücündeki GEM), 45,02 düğümünün boyutsal milinde gösterdi!
Zaman geçtikçe, Amerikan hesaplamasının doğru olduğu ortaya çıktı - gemiler nadiren tam hızda ilerler ve aşırı hızın peşinden koşmak yalnızca fazla yakıt tüketmeye neden olur ve geminin hayatta kalmasını olumsuz yönde etkiler.
Ana silahlanma "Fletcher", beş adet kapalı tarette beş adet 127 mm Mk.12 evrensel silah, 425 cephane mermisi ile (aşırı yükte 575 atışları) oldu.
127 mm tabanca namlu uzunluğuna sahip Mk.12, 38 kalibreli, beş inçlik bir deniz tabancasının gücünü ve uçaksavar silahının hızını birleştiren çok başarılı bir topçu sistemiydi. Deneysel hesaplamalar, dakikada 20 veya daha fazla çekim yapabilirdi, ancak 12-15 çekim / dk. Ortalama çekim hızı bile, süresi için mükemmel bir sonuçtu. Silah, destroyerin hava savunmasının temeli olan her türlü yüzey, kıyı ve hava hedeflerinde etkili bir şekilde çalışabilir.
Mk.12'un balistik özellikleri herhangi bir özel duyguya neden olmaz: 25,6 kilogram mermi, gövde bölümünü 792 m / s hızında bıraktı - o yılların deniz tabancaları için oldukça ortalama bir sonuç.
Karşılaştırma için, yılın 130 modeli güçlü Sovyet 13 mm gemi tabancası B-1935, hedef 33-kg'a 870 m / s hızında bir mermi gönderebilir! Ancak, ne yazık ki, B-13, tüm 12-7 rds / dak'ın atış hızı olan Mk.8'in çok yönlülüğüne sahip değildi, ama en önemlisi ...
Ana yangın kontrol sistemi oldu. Fletcher'ın derinliklerinde bir yerlerde, muharebe bilgi merkezinde, Mk.37 yangın kontrol sisteminin analog bilgisayarları kalabalıktı, Mk.4 radarından gelen veri akışını işliyordu - Amerikan destroyerinin silahları, merkezi olarak otomasyon verilerine göre hedef alındı!
Süper silahın bir süper mermiye ihtiyacı var: hava hedeflerine karşı savaşmak için, Yankees olağanüstü bir mühimmat yarattı - Mk.53 bir radar sigortalı uçaksavar mermisi. Küçük bir elektronik mucize, mini-yer belirleyici, 127 mm'lik bir mermi kabuğuna!
Asıl sır, bir top ateşlendiğinde çok fazla aşırı yüke dayanabilen radyo tüpleriydi: mermi 20 000 g ivme kazanırken, ekseni etrafında dakikada 25 000 devir!
Ve mermi kolay değil!
"Beş inçlik" üniversiteye ek olarak, "Fletcher", 10-20 küçük kalibreli uçaksavar silahlarından gelen yoğun bir hava savunma devresiydi. İlk kurulan 28 mm 1,1 Mark 1 / 1 (“Chicago piyano”) kurulumları çok güvenilmez ve zayıftı, uçaksavar silahlarıyla hiçbir şey olmadığının farkına varınca, Amerikalılar “tekerleği yeniden icat etmedi” ve lisansı kullandı. İsveçli 40 mm Bofors uçaksavar silahları ve İsviçre 20 mm yarı otomatik Oerlikon uçaksavar bantları bant beslemeli üretimi İsveç ve İsviçre makinelerinin dünya çapında onlarca ülkenin ordusunda hizmet vermeye devam edecek kadar başarılı oldukları ortaya çıktı (ABD dahil).
Ağır uçaksavar silahı Bofors için, bir analog bilgisayar cihazına sahip orijinal yangın kontrol Mk.51 direktörü geliştirildi - sistem kendisini en iyi taraftan gösterdi, düşürülen Japon uçağının savaşın sonunda, bir OMS Mk ile inşa edilen çift (dörtlü) Bofors'un hesabını verdi. 51.
Küçük kalibreli otomatik uçaksavar silahları için "Oerlikon", Mk.14 sembolü altında benzer bir yangın kontrol cihazı yarattı - ABD Donanması, uçaksavar ateşinin doğruluğu ve etkinliğinde eşit değildi.
Ayrı ayrı görülmeye değer mayın torpido silahı Fletcher tipi yok ediciler - iki beş borulu torpido tüpü ve 15 kalibreli mm'den on adet Mk.533 torpil (atalet kılavuzluk sistemi, savaş başlığı ağırlığı - 374 kg torpex). Savaş sırasında hiç torpido kullanmayan Sovyet avcılarının aksine, Amerikan Fletchers savaş koşullarında düzenli olarak torpido ateşi düzenlediler ve çoğu zaman katı sonuçlar elde ettiler. Örneğin, Ağustos 6'teki 7'teki 1943 gecesinde, altı Fletcher'ın bir bileşiği Vella Körfezi'ndeki bir grup Japon destroyere saldırdı - bir torpido voleybolu, dört düşman destroyörünün üçünü tabana gönderdi.
Mk.10 Kirpi. Pimlerin belirgin kompaktlığına ve "hafifliğine" rağmen, bu, 2,6-kg jet bombalarını birkaç yüz metrelik mesafeye atabilecek bir 13 tonluk cihazdır (platformlu 34 ton). Standart mühimmat - 240 derinlik yükü.Yılın 1942'inden gelen Amerikan destroyerlerindeki denizaltılarla mücadele etmek için, İngiliz tasarımı olan Mk.10 Hedgehog (Hedgehog), çok namlulu bir jet bombasıyla kuruldu. Derinlik bombası 24'ten çıkan bir voleybolu, geminin yanından 260 metrelerde bulunan denizaltını kapsayabilir. Ayrıca, Fletcher gemisinde bir geminin hemen yakınında bir sualtı hedefine saldırmak için bir çift bomba fırlatma cihazı vardı.
Ancak, Fletcher tipi avcının en sıradışı silahı keşif için tasarlanmış Vought-Sikorsku OS2U-3 deniz uçağıydı ve keşif için tasarlanmış ve gerekirse bomba ve makineli tüfek kullanarak saldırıya uğramak (denizaltıları, botları, denizde hedefleri hedef almak). Ne yazık ki, pratikte destroyerin deniz uçağı ile ilgisi olmadığı ortaya çıktı - sistem çok zahmetli ve güvenilmezdi, yalnızca geminin diğer özelliklerini kötüleştirdi (hayatta kalma, uçaksavar silahlarının ateşleme sektörü, vs.) Sonuç olarak, Vout-Sikorsky deniz uçağı sadece üç kaldı ” Fletcher".
Hayatta kalma yeteneği yok edici. Abartmadan, Fletcher'ın canlılığı şaşırtıcıydı. Yok edici "Newcomb", bir savaşta beş kamikaze uçağına saldırdı. Yok edici "Stanley", bir kamikaze pilotu tarafından işletilen bir jet uçağı mermisi "Oka" ile delindi. "Fletcher" düzenli olarak üsse geri döndü, ağır hasar aldı, başka bir destroyer için ölümcül oldu: makine ve kazan dairelerinin seli (!), Gövde güç setinin yoğun şekilde imhası, kamikaze darbelerinin ve korkunç torpidoların deliklerinden çıkan korkunç yangınların sonuçları.
Fletcher'ın olağanüstü canlılığının birkaç nedeni vardı. İlk olarak, gövdenin yüksek dayanıklılığı - düz çizgiler, zarif hatlara sahip olmayan pürüzsüz bir siluet, düz güverte - hepsi geminin boyuna kuvvetinde bir artışa katkıda bulundu. Olağandışı kalın taraflar rollerini oynadı - Fletcher panelleri 19 mm çelik saclardan yapıldı, güverte yarım inç metaldi. Kıymık önleyici koruma sağlamaya ek olarak, bu önlemlerin destroyerin gücü üzerinde çok olumlu bir etkisi oldu.
İkincisi, geminin hayatta kalma oranının yüksek olması bazı özel tasarım önlemleri ile sağlanmıştır, örneğin, yay ve kıç tarafındaki izole bölmelerdeki iki ilave dizel jeneratörünün kazan ve türbin kurulumundan bulunması. Bu, motor ve kazan dairelerinin su basmasından sonra, Fletcher’ların hayatta kalma fenomenini açıklar - yalıtılmış dizel jeneratörler, gemiyi ayakta tutarken altı pompayı çalıştırmaya devam etti. Ancak hepsi bu kadar değil - özellikle ciddi durumlar için, bir dizi taşınabilir benzin tesisatı sağlandı.
Savaşta kaybolan 175 gemilerinde Fletcher türündeki toplam 25 destroyer. İkinci Dünya Savaşı sona erdi ve Fletcher’ların tarihi devam etti: Soğuk Savaş’ın sorunlarını çözmek için yüzlerce Bel destroyeri dev filosu yeniden açıldı.
Amerika’nın savaş yılları boyunca silahlı kuvvetleri tamamen tahrip olan birçok yeni müttefiki (eski düşmanları - Almanya, Japonya, İtalya) vardı - savaşlarını SSCB ve uydularına karşı koymak için askeri potansiyellerini hızla yenilemeleri ve modernize etmeleri gerekiyordu.
52 "Fletcher" satıldı veya kiralandı Arjantin, Brezilya, Şili, Kolombiya, Yunanistan, Türkiye, Almanya, Japonya, İtalya, Meksika, Güney Kore, Tayvan, Peru ve İspanya Donanması dünyanın tüm 14 ülkeleridir. Değerli yaşına rağmen, güçlü yok ediciler 30 yıllarından daha fazla başka bir bayrak altında hizmette kaldılar ve sonuncusu yalnızca 2000-lerin (Meksika ve Tayvan Donanması) başında yazıldı.
1950-lerde, sualtı tehdidinin Sovyet Donanması'nın hızla artan denizaltı denizcilerinden büyümesi, bizi eski yıkıcıların kullanımına yeni bir bakış atmaya zorladı. Kalan ABD Deniz Kuvvetleri Komiserlerinin FRAM programı - filo rehabilitasyonu ve modernizasyonu kapsamında denizaltı karşıtı gemilere dönüştürülmesine karar verildi.
Burun silahlarından biri yerine, RUR-4 Alfa Silahlı jet bomba, 324 mm Mk.35 pasif kendinden destekli torpidolar, iki sonar - sabit sonar SQS-23 ve çekilen VDS monte edildi. Ama asıl şey - bir çift 324 mm torpil taşıyabilecek iki insansız (!) Denizaltı DASH (Drone Antisubmarine Helikopter) helikopteri için bir helikopter pisti ve bir hangar, kıç tarafına yerleştirilmiş.
Destroyer "Allen M. Sumner" in güvertesine insansız bir helikopter DASH iniş
Bu kez, Amerikalı mühendisler açıkça "çok ileri gitti" - 1950'lerin bilgisayar teknolojisi, açık denizlerde karmaşık operasyonlar gerçekleştirebilen etkili bir insansız hava aracı yaratmaya izin vermedi - geminin yanından on kilometre uzaklıkta denizaltılarla savaşmak ve kalkmak ve dalgaların etkisi altında sallanan sıkı bir helikopter pistine iniş operasyonları. Alandaki umut verici başarıya rağmen, 400 kişiden 700'ü filo Operasyonun ilk beş yılında “dronlar” düştü. 1969'da DASH sistemi hizmet dışı bırakıldı.
Bununla birlikte, FRAM programının modernizasyonunun Fletcher destroyerleri ile ilgisi yoktur. Yüzlerce geminin FRAM güncellemelerine maruz kaldığı, biraz daha yeni ve biraz daha büyük Girings ve Allen M. Sumnerov'un aksine, Fletcher yükseltmelerinden tavizsiz sayıldı - sadece üç Fletcher tam bir “rehabilitasyon ve modernizasyon kursu” aldı. ". Kalan destroyerler eskort ve keşif misyonlarında, 1960-ler'in sonuna kadar torpido topçu gemisi olarak kullanıldı. Son gazi avcısı ABD Deniz Kuvvetlerini 1972'te terk etti.
Bunlar deniz savaşının gerçek tanrılarıydı - güvertelerine ABD Donanması'nın Pasifik harekat tiyatrosundaki zaferini getiren evrensel savaş gemileri. Engin denizde eşit olmayan İkinci Dünya Savaşı'nın en iyi yıkıcıları. Fakat en önemlisi, pek çok kişi vardı, canavarca birçok - Fletcher türünün 175 imha edicisi.
Savaş Bilgi Merkezi
USS Radford (DD-446 / DDE-446), FRAM programı kapsamında geliştirilen Fletcher destroyerlerinden biridir. İkinci taret yerine, Alpha Weapon jet bombometresi dikkat çekiyor. Snimak, Pearl Harbor'da yapıldı, 1960
Alfa Silah derinliği bombası
Yok edici müze "Cassin Young", Boston, günümüzde
Destroyer'in Galley "Cassin Young"
"Cassiner Young" gemisinde çalışıyor