Oregon Eyalet Üniversitesi Eczacılık Koleji’ndeki araştırmacılar, döllenmiş bir yumurtanın rahim zarından başka bir yere implante olmasıyla ortaya çıkan, yaşamı tehdit eden dış gebelik durumu olan kadınlara verilen ilacın etkinliğini büyük ölçüde artırma sözü veren bir ilaç dağıtım sistemi geliştirdiler.
OSU Eczacılık Fakültesi’nden Olena Taratula ve Oregon Sağlık ve Bilim Üniversitesi’nden Maureen Baldwin ve Leslie Myatt, metotreksat ilacının polimerzomlar olarak bilinen nanopartiküller yoluyla uygulandığında nispeten düşük bir dozda hamileliği sonlandırdığını göstermek için bir fare modeli kullanan bir ekibe liderlik ettiler.
Ektopik gebelikler cansızdır ve ilk trimesterde anne ölümlerinin önde gelen nedenidir. Yaygın olarak MTX olarak kısaltılan metotreksat, %10’dan daha yüksek oranda başarısız olur çünkü implantasyon bölgesinde her zaman düzgün bir şekilde birikmez – bu, polimerzomların ele aldığı bir sorundur.
MTX, embriyonik hücrelerin bölünmeyi durdurmasına neden olarak dış gebeliği sona erdirir ve işe yaradığında bile hasta için bir dizi potansiyel olumsuzlukla birlikte gelir: mide bulantısı, kusma, ishal, yüksek karaciğer enzimleri, böbrek hasarı ve akciğer hastalığı. Bilim adamlarına göre daha düşük bir doz, yan etkileri azaltmanın yanı sıra etkinliği artırmak için doğru yönde atılmış bir adım olacaktır.
Yazarlar, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki tüm gebeliklerin yüzde ikisinin ve dünya çapında% 1 ila% 2’sinin ektopik olduğunu belirtiyor. Yalnızca ABD’de bu, yılda yaklaşık 100.000 ektopik gebelik anlamına gelir.
Ektopik implantasyonların yaklaşık %98’i fallop tüplerinde meydana gelir ve kadınları kanama ve ölüm riski altına sokar.
Taratula, “Vücuttaki belirli yerleri hedef alabilen ilaçlar geliştirmek, biyotıbbın en büyük zorluklarından biri olmaya devam ediyor.” Dedi. “MTX de dahil olmak üzere bugün reçete edilen ilaçların çoğu, yalnızca belirli dokular veya hücreler üzerinde çalışma olanağına sahip değildir. İlaçlar sağlıklı hücreleri etkilediğinde, hastanın yaşam kalitesini büyük ölçüde azaltabilir – kemoterapinin saç, bağırsak astarının kaybı, ülser oluşumu, mide bulantısı vb. gibi ciddi etkilerini düşünün.”
Taratula, Baldwin ve OHSU ve Oregon Eyaleti Eczacılık Fakültesi’ndeki diğer araştırmacılar, MTX’in eksikliklerini, onu özel bir tür nanopartikül, polimerozomlar içinde paketlemenin, ilacın yalnızca embriyonik hücreleri hedeflemesine izin verip vermeyeceğini keşfederek azaltmaya çalıştılar.
Polimerzomlar, tüm canlı hücrelerde bulunan lipid bazlı keseler olan lipozomların sentetik versiyonları olan içi boş kürelerdir. Bilim adamları, plasenta hücrelerinde glutatyon olarak bilinen bir maddenin yüksek konsantrasyonlarına yanıt verecek bir polimerozom geliştirdiler; MTX’in polimerlere yüklenmesi, glutatyon salınımını tetikleyene kadar onun hareket etmesini engeller.
Taratula, “Polimerzomlar tarafından verilen bir doz MTX, farelerde gebeliğin sonunu tetiklerken, aynı MTX dozu kendi başına yapmadı” dedi. “Yalnızca MTX ile aynı terapötik etkinliği elde etmek için, dozu altı kat artırmak zorunda kaldık. Ayrıca, MTX yüklü polimerzomlarla sonlandırılan gebeliklerden sonra, farelerin başarılı bir şekilde hamile kalması ve sağlıklı yavrular doğurması da çok umut verici.”
Çalışmadaki işbirlikçiler arasında OSU Eczacılık Fakültesi’nden Babak Mamnoon, Abraham Moses, Constanze Raitmayr ve Oleh Taratula ve OHSU’dan Terry Morgan yer aldı. Eczacılık Fakültesi, OHSU Tıp Okulu ve Ulusal Sağlık Enstitüleri fon sağladı.
Taratula ayrıca ektopik gebelikleri hem teşhis etmek hem de sonlandırmak için diğer nanopartikül türlerini kullanma konusundaki araştırmalarına devam ediyor. Bir yıl önce, bu amaçlar için ışığa duyarlı bir nanopartikül geliştiren bir işbirliğine öncülük etti ve yakın zamanda, manyetik bir nanopartikül platformu geliştirmek için Ulusal Sağlık Enstitülerinden 3 milyon dolarlık bir hibe aldı.
Manyetik nanoparçacıkların ışığa duyarlı olanlardan potansiyel olarak daha etkili olacağını, çünkü manyetik alanın ışıktan daha derin doku penetrasyonu olduğunu söyledi.