Elli dört yıl önce yarın, Sylvia Plath modanın en ünlüsü olan şeyde kendini öldürdü. Ölümüyle ilgili komplolar ve teoriler çoktur, ama elbette en önemli olan, geriye kalan şiirdir. Ben dahil birçok insan için, zamansız ölümüne rağmen, Plath’ın işi aslında yaşamı teşvik ediyor. Bu yüzden, hafta sonu için, seni - ya da en azından beni - yaşamaya devam etmek isteyecek - ölümle ilgili on şiir. Şimdi, hiç şüphesiz bu son derece öznel kategoriye uyan sonsuz sayıda şiir vardır, bu yüzden yorumlarda bu başlangıç listesine eklemekten çekinmeyin.
'Leydi Lazarus,' Sylvia Plath
Tek başına sesler beni hayatta tutmaya yetiyor, dil kemikteki et gibi anlamdan uzaklaşıyor ('Yakında et / Mezar mağarası yemek olacak / Evde benden // Ve ben gülümseyen bir kadınım.'), ama bunun dışında Plath'ın ölümü - kendi ölümünü - alıp onu bir silaha ve zafere dönüştürmesini seviyorum.
Ben senin eserinim
Ben senin değerinim
Saf altın bebek
Bu bir çığlığa eriyor.
Dönüyorum ve yanıyorum.
Senin büyük endişeni küçümsediğimi sanma.
Kül, kül ...
Dürt ve karıştır.
Et, kemik, orada hiçbir şey yok——
Bir sabun pastası
Bir alyans
Altın dolgu.
Bay Tanrım, Bay Lucifer
Dikkat
Dikkat.
Külün dışında
Kızıl saçımla yükseliyorum
Ve erkekleri hava gibi yerim.
'Büyük Kaybeden,' Max Ritvo
Ritvo artık sadece şiirleriyle değil, ölüm karşısındaki tatlılığıyla da ünlü. Bu şiir, ayrılmaya hazırlandığı hayatın birçok acı-tatlı merceklerinden biridir.
O gece çocuk rüya görür
o kutunun içinde.
Sıcak yanıyor, ısı geliyor
böceklerden ve solucanlardan
tecavüz etmek ve birbirini yutmak.
Zor işe başlar
hayal gücünün
yeni rüyaya hizmet etmeyi öğrenmek.
Belki de gereken tek şey biraz yağmurdur -
Herkesin içmesi ve banyo yapması için.
Dışarıda: bir araba uğultusu,
bir yerlerde annesi şarkı söylüyor.
'Ölürsem,' Emily Dickinson
Emily Dickinson ölüm hakkında çok şey yazdı ve birkaç şiiri bu kategoriye sığacaktı. Bunu neşesi için seçtim, konuşmacının ölümünden sonra herkes için hayatın ne kadar güzel olacağını hayal ettiği için sevimliliği - artı, ünlem işaretleriyle biten çok fazla ölüm şiiri alamazsınız.
Eğer ölürsem
Ve yaşamalısın
Ve zaman akıp gitmeli
Ve sabah ışınlanmalı
Ve öğlen yanmalı
Her zaman olduğu gibi;
Kuşlar erken inşa ederse,
Ve hareketli arılar, -
Bir seçeneğe göre hareket edebilir
Aşağıdakilerden!
Stokların ayakta kalacağını bilmek tatlıdır
Papatyalarla yalan söylediğimizde
O ticaret devam edecek,
Ve hızlı uçuş gibi ticaret.
Ayrılığı sakinleştirir
Ve ruhu dingin tutar,
Bu baylar çok neşeli
Hoş sahneyi gerçekleştirin!
'Biçme Makinesi,' Philip Larkin
Burada, Larkin küçük, günlük bir ölümü alır ve onu insanlık boyutuna kadar patlatır. Son beyit ağlama isteği uyandırıyor - ama aynı zamanda dünyaya çıkıp onunla arkadaş olma isteği uyandırıyor.
Biçici iki kez durdu; diz çökmüş buldum
Bıçaklara sıkışmış bir kirpi,
Öldürüldü. Uzun çimenlerin arasındaydı.
Daha önce görmüştüm ve hatta bir kez beslemiştim.
Şimdi onun göze batmayan dünyasını parçaladım
İnanılmaz. Defin yardımcı olmadı:
Ertesi sabah kalktım ve kalkmadı.
Bir ölümden sonraki ilk gün, yeni yokluk
Hep aynıdır; dikkatli olmalıyız
Birbirimizden nazik olmalıyız
Hala zaman varken.
'Tanrım, Yıldızlarla Dolu,' Tracy K. Smith
Bu uzun şiir, Smith'in Hubble Teleskobu üzerinde çalışan merhum babası için bir ağıttır. Evrende ne kadar uzağa gittiğini ve hafızasına ne kadar yaklaştığını - bir milyon galaksiden babasının piposunun içine kadar.
Belki ölü bilir, sonunda gözleri genişler
Bir milyon galaksinin uzun huzmelerini görmek
Alacakaranlıkta. Motorların parlamasını duyuyorum, kornalar
Vazgeçmemek, varlığın çılgınlığı. olmak istiyorum
Kadransız bir radyo gibi, bedlam'in bir kademe altında.
Tamamen açık, böylece her şey aynı anda su basıyor.
Ve sıkıca kapatıldığı için hiçbir şey kaçmaz. Zaman bile değil
Kendi kendine kıvrılmalı ve duman gibi dönmelidir.
Böylece şimdi babamın yanında oturuyor olabilirim
Piposunun çanağına yanan bir kibrit yükseltirken
1959 kışında ilk kez.
'Yaşayan Ne Yapar,' Marie Howe
Aslında bunun başlık şiiri olduğu koleksiyon benim için bu kategoriye giriyor. Kardeşi Johnny'nin ölümünden sonra ve geride bırakılan kişi olduğunuzda yapabileceğiniz tek şeyi yapmakla ilgili yazılmıştır.
Düşünüyordum da: Yaşayanlar böyle yapar. Ve dün, acele ederek
Cambridge kaldırımındaki titreyen tuğlalar, kahvemi bileğime ve koluma döküyor,
Bir saç fırçası alırken tekrar tekrar düşündüm: İşte bu.
Otopark. Soğukta arabanın kapısını çarparak kapadı. O özlem dediğin şey.
Sonunda vazgeçtiğin şey. Baharın gelmesini ve kışın geçmesini istiyoruz. İstiyoruz
kimi arayacak ya da aramayacak olursa olsun, bir mektup, bir öpücük - biz daha çok ve daha fazlasını istiyoruz.
Ama pencere camında kendimi bir anlığına gördüğümde yürüyen anlar var,
Diyelim ki, köşedeki video mağazasının penceresi ve çok derin bir sevgiye kapıldım
kendi üfleyen saçlarım, çatlamış yüzüm ve düğmesiz ceketim için, konuşmadığım için:
Yaşıyorum. Seni hatırlıyorum.
'Hayırseverlik', Kevin Young
Bu şiir, Young'ın beklenmedik ölümünden sonra babasının kuru temizlemesini toplaması ve kıyafetlerini Goodwill'e bağışlaması hakkındadır; Önce sevilenin artıklarına ulaşma, sonra onları rüzgarlara dağıtma hareketini, başkaları tarafından zevk almak, kullanmak ve sevmek için seviyorum.
Bir adam üzgünüm, yaşlı bayan diyor
arkada ne kadar komik diyor
nasıl şaka yapıyordun
haftalık onunla. Afedersiniz -
ve bir kara adam elleri
kıyafetlerini bedavaya geri getir,
endişelenme. Ölümü öğrendim
birkaç iyilik kaldı.
Sadaka böyle - çok nadir
ve çok nadiren ücretsiz -
geri dönüş yolunda
boşaltma evine
Ağlıyorum Sonra sür
her şey, sallanan
doğrudan Şerefiye'ye -
geç açık - yaşamak
başka bir vücut
& gün.
'Tiara,' Mark Doty
Ölümde kendin olamazsan, ne zaman olursun? (Bunun burada olmasının nedeni, bu şiirin beni düşündürmesi: bu hafta, bugün, şimdi, her zaman.)
Peter bir kağıt taçta öldü
prenses kağıt bebeklerden yapılmış bir kitaptan kesilmiş;
krallığı severdi, kuşakları
ve mücevherler. Bilmiyorum ,
darülaceze uyandığında dedi ki,
Bette Davis film festivalini izliyordum
Kanal 57'de ve sonra -
Uyanıkta gerilim kırıldı
biri tahmin ettiğinde
tabut kapandı çünkü
o orada büyük bir perukla
ve topuklar ve birisi dedi ki
Biliyorsun o her zaman geç kalıyor
Muhtemelen henüz burada değil -
Hâlâ makyajını tamir ediyor.
'Kıyamet Ülkesinde,' Ada Limón
Ruhsal olarak Larkin'e benzer; ama dürüst olmak gerekirse, son iki satır beni öldürüyor.
Dün gece bir keseli sıçanı öldürdük
merhametten, yolun ortasında.
Ölüyordu yüzü kanlıydı
arka bacaklar paramparça oldu. Hata
Arabadan inmek yaptım
(bana yapmamamı söyledin) ama ben olmak istedim
elbette, kesinlikle bilmem gerekiyordu
kurtarılmayacak. (Başkası vurmuştu.)
Çıkardığı ses. Ses
beni havasız arabaya geri katladı.
Yap, hızlı yap, başımı eğdim
gümbürtü bitene kadar. Onu sessizce öldürdün.
Orak ayın altında eve gittik
çamaşırlar soğuk ve kuru gitti.
Ama bu dün geceydi. Bu sabah
mutfakta güneş canlanıyor.
Bize benzin istasyonunda kahve almaya gittin
ve her yerde çok fazla hayat var.
'Ölüm', Joe Brainard
Bu, beni ölüm ve yaşam konusunda rahat hissettiren türden bir söylemdir - açık sözlü, yarı ironik, komik ölümü ve onun bilgisiyle nasıl yaşanacağını üstlenmek.
Ölümün çok kara bir ünü var ama aslında ölmek
kusursuzca normal yapılacak şey.
Ve bu çok sağlıklı: çok önemli bir parçası olmak
doğanın büyük resmi. Ağaçlar ölür, değil mi? Ve çiçekler?
Bence yalnız olmadığını bilmek her zaman güzeldir. Hatta
ölümde.
Bir dakikalığına karıncaları düşünelim. Milyonlarca karınca ölür
her gün ve umursuyor muyuz? Hayır. Ve eminim ki karıncalar,
aynı şekilde bizim hakkımızda.