Rus medyasında, Moskova ve Tokyo’nun hala savaşta oldukları iddia edildiğine dair bir açıklama bulmak çoğu zaman mümkün. Bu tür ifadelerin yazarlarının mantığı basit ve anlaşılırdır. İki ülke arasındaki barış antlaşması imzalanmadığı için "gerekçe", savaş durumu devam ediyor.
Bu konuda yazı yazanlar, iki ülke arasındaki diplomatik ilişkilerin “savaş halini” korurken elçilik düzeyinde nasıl var olabileceğini basit bir soru sorma şansına sahip olmadılar. "Bölge meselesi" adı verilen sınırsız "müzakerelerin" devam etmeyle ilgilenen Japon propagandacılarının, hem kendilerini hem de Rus halkını zıtlıktan caydırmak için acele etmediklerini, bu yüzden de yarım asırlık bir barış anlaşmasının olmayışıyla durumun "doğallığı" ndan rahatsız olduklarını unutmayın. Ve buna rağmen, Moskova’daki Ekim 55’in Moskova’daki 19’in Ekim’inde yayınlanan SSCB ve Japonya’nın Ortak Deklarasyonu’nun imzalanmasının 1956 yıldönümü olmasına rağmen, “Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri ve Japonya arasındaki savaş durumu sona ermiştir. Bu Bildirge sayesinde aralarında barış ve iyi komşuluk dostu ilişkiler kuruluyor. ”
Bu anlaşmanın imzalanmasının bir sonraki yıldönümü, yarım asırdan önceki olaylara geri dönme, okuyucuyu, hangi koşullar altında ve hangi suçunla Sovyet-Japonlar ve şimdi de Rus-Japon barış anlaşmasının henüz imzalanmadığını hatırlatması için bir neden veriyor.
Ayrı San Francisco Barış Antlaşması
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Amerikan dış politikasının yaratıcıları, Moskova'yı Japonya ile savaş sonrası yerleşim sürecinden çıkarma görevini üstlendi. Ancak ABD yönetimi, Japonya ile barış antlaşması hazırlarken SSCB'yi tamamen görmezden gelmeye cesaret edemedi - Washington'un en yakın müttefikleri bile, ülkelere - Japon saldırganlığının kurbanlarından söz etmiyordu. Ancak, Amerikan barış antlaşması taslağı, yalnızca tanıma amacıyla BM'deki Sovyet temsilcisine verildi. Bu proje açıkça ayrı bir yapıya sahipti ve Amerikan askerlerinin Japon topraklarında korunmasını sağladı; bu da yalnızca SSCB'den değil, aynı zamanda PRC, DPRK, Vietnam Demokratik Cumhuriyeti, Hindistan, Endonezya ve Burma’dan protestolara neden oldu.
Barış anlaşmasını imzalamak için konferans Eylül 4 1951 için planlandı ve San Francisco imza töreninin yeri olarak seçildi. Tören ile ilgiliydi, çünkü Washington tarafından hazırlanan ve Londra tarafından onaylanan antlaşma metninin herhangi bir tartışmasına ve değiştirilmesine izin verilmedi. Anglo-Amerikan boşluğunu damgalamak için, katılımcıların listesi esas olarak Amerika yanlısı ülkelerden seçildi. Japonya ile savaşmamış ülkelerden “mekanik çoğunluk” oluşturuldu. 21 Latin Amerika, 7 Avrupa ve 7 Afrika eyaletlerinin temsilcileri San Francisco'da toplandı. Konferansa Japon saldırganlarıyla uzun yıllardır mücadele eden ve onlardan en çok acı çeken ülkelerin girmesine izin verilmedi. PRC, DPRK, FER, Moğolistan Halk Cumhuriyeti'nden davetiye almadılar. Özellikle Japonya’nın tazminat ödemesi sorunuyla ilgili olarak savaş sonrası yerleşimde Asya ülkelerinin çıkarlarını görmezden gelmeyi protesto etmek için, Hindistan ve Burma’nın delegasyonları delegasyonlarını San Francisco’ya göndermeyi reddetti. Endonezya, Filipinler ve Hollanda da tazminat talebinde bulundu. Saçma bir durum ortaya çıktı, onunla mücadele eden devletlerin çoğu Japonya ile barış anlaşması dışında kaldı. Aslında, San Francisco Konferansının boykotuydu.
A. A. Gromyko. Fotoğraf ITAR-TASS.
Bununla birlikte, bu, Amerikalıları utandırmadı - ayrı bir antlaşma imzalamaya sıkı sıkıya bağlıydılar ve mevcut durumda Sovyetler Birliği'nin ABD'ye ve müttefiklerini tam bir hareket özgürlüğü sağlayarak boykotlara katılmasını umuyorlardı. Bu hesaplamalar haklı değildi. Sovyet hükümeti, San Francisco Konferansı Kürsü'nü, anlaşmanın ayrı doğasını ortaya koymak için kullanmaya karar verdi ve "Uzak Doğu'da barışçıl bir uzlaşmanın çıkarlarını gerçekten karşılayacak ve evrensel barışın güçlendirilmesine katkıda bulunacak olan Japonya ile barış anlaşması yapılması" talebini ortaya koydu.
Sovyet Heyeti, 1951’in Eylül’ünde SSCB Dışişleri Bakan Yardımcısı A. A. Gromyko’nun başkanlığındaki San Francisco Konferansı’nın başında yer aldı. “Temelde Çin Halk Cumhuriyeti’ni konferansa katılmaya davet etme konusuna odaklanmak için” Merkez Bankası’nın (B.) Merkez Komitesinin direktifleri vardı. Aynı zamanda, Çin liderliğine bu talebi yerine getirmeden Sovyet hükümetinin Amerikalılar tarafından hazırlanan belgeyi imzalamayacağı bilgisi verildi.
Yönergeler ayrıca, bölge konusunda değişiklik yapılmasını öngörüyordu. SSCB, ABD hükümetinin, imzaladığı uluslararası belgelerin aksine, öncelikle Yalta Anlaşmasının, aslında antlaşmada Güney Sakhalin ve Kuril Adaları toprakları üzerindeki SSCB'nin egemenliğini tanımayı reddettiği gerçeğine karşı çıktı. Gromyko San Francisco Konferansında, “Proje, Birleşik Devletler ve İngiltere tarafından Yalta Anlaşması kapsamında üstlenilen bu bölgelerle ilgili yükümlülüklerle büyük ölçüde çelişmektedir” dedi.
Anglo-Amerikan projesine olan olumsuz tutumunu açıklayan Sovyet heyetinin başkanı, SSCB'nin kendisiyle aynı fikirde olamayacağı dokuz noktaya değindi. SSCB'nin konumu sadece müttefik Polonya ve Çekoslovakya tarafından değil aynı zamanda bir dizi Arap ülkesi - Mısır, Suudi Arabistan, Suriye ve Irak tarafından desteklendi. .
Amerikalıların Sovyetler Birliği'nin ve onunla birleşmiş ülkelerin görüşlerini dinlemesi için çok az şans olsa da, Sovyet hükümetinin temelde buna dayanan savaş belgeleri için önerileri:
1. 2 makalesine göre.
“C” maddesi şöyle belirtilecektir:
"Japonya, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’nin Sakhalin Adası’nın güney kesimindeki bütün egemenliğini ve bitişikteki tüm adaları ve Kuril Adaları’nın bütünüyle tanıyor ve tüm haklarını, yasal dayanaklarını ve bu bölgelerle ilgili iddiaları feragat ediyor."
3 makalesine göre.
Makaleyi aşağıdaki gibi belirtmek için:
“Japonya’nın egemenliği, Honshu, Kyushu, Şikoku, Hokkaido, Ryukyu, Bonin, Rosario, Volcano, Pares Vela, Marcus, Tsushima ve Japonya’nın bir parçası olan 7’in Aralık ayında 1941’tan önceki adalardan oluşan bölgelere yayılacak. Sanatta belirtilen bölge ve adalar hariç. 2 ».
6 makalesine göre.
“A” maddesi aşağıdaki gibi belirtilecektir:
"Müttefiklerin ve Birleşmiş Güçlerin tüm silahlı kuvvetleri, Japonya'dan mümkün olan en kısa sürede geri çekilecek ve herhangi bir durumda, bu antlaşmanın yürürlüğe girmesinden en geç 90 günden sonra, Müttefiklerin veya Birleşmiş Güçlerin hiçbiri bir başka yabancı güç Japonya’da askerlerine ya da askeri üslerine sahip olmayacak ”...
9. Yeni makale (III. Bölümde).
“Japonya, Japonya'ya karşı savaşta silahlı kuvvetlerinin katıldığı herhangi bir iktidara karşı koalisyon veya askeri ittifaklara katılmama sözü verdi” ...
13 Yeni makale (III. Bölümde).
1. “Japon kıyısındaki tüm Laperuz (Soya) ve Nemuro Boğazlarının yanı sıra Sangar (Tsugaru) ve Tsushima askerleri kaldırılmalı. Bu boğazlar her zaman tüm ülkelerin ticari gemilerinin geçişine açık olacak.
2. Bu maddenin 1 paragrafında belirtilen sınırlar, yalnızca Japonya Denizi'ne komşu güçlere ait askeri gemiler için geçişte açık olmalıdır. ”
“Japonya'nın işgaline maruz kalan ülkelerin zorunlu katılımıyla, Çin, Endonezya, Filipinler, Burma ve Japonya'yı bu konferansa davet ederek” Japonya tarafından yapılan tazminatların ödenmesiyle ilgili özel bir konferans yapılması önerisi yapıldı.
Sovyet delegasyonu konferans katılımcılarından bu SSCB önerilerini tartışmalarını istedi. Bununla birlikte, ABD ve müttefikleri taslakta herhangi bir değişiklik yapmayı reddetti ve Eylül 8 oylamaya verdi. Bu şartlar altında Sovyet hükümeti, Japonya ile Amerikan şartlarında barış antlaşması imzalamayı reddetmek zorunda kaldı. Polonya ve Çekoslovakya temsilcileri, imzalarını anlaşma altına almadılar.
Sovyet hükümeti tarafından Japonya’nın SSCB’nin ve PRC’nin, Hitler’in koalisyonu üyelerinin anlaşmalarına uygun olarak kendilerine verilmiş topraklar üzerindeki tam egemenliğinin tanınması üzerine önerdiği değişikliklerin reddedilmesi üzerine, Antlaşma metninin hazırlayıcıları Yalta ve Potdam anlaşmaları dikkate alınamadı. Antlaşmanın metni, “Japonya'nın Kuril Adaları ve Sakhalin Adası ile Japonya’nın 5 Eylül 1905’in Eylül’ünde XNUMX’in Portsmouth Antlaşması’nın egemenliğini kazandığı tüm haklarını, haklarını ve taleplerini feragat ettiğini” belirten bir madde içeriyordu. . Amerikalılar, Antlaşma metnine bu maddeyi dahil ederek, Yalta Anlaşmasında belirtildiği gibi, hiç bir şekilde "Sovyetler Birliği'nin iddialarını koşulsuz olarak yerine getirme" konusunda hiç çaba sarf etmediler. Aksine, Amerika Birleşik Devletleri'nin, SSCB San Francisco Antlaşması'nı imzalasa bile, Japonya ile Sovyetler Birliği arasındaki çelişkilerin devam etmesini sağlamak için kasıtlı olarak çalıştığını gösteren birçok kanıt var.
SSCB’nin Güney Sakhalin ve Kuril Adaları’nın SSCB ile Japonya arasında uyuşmazlık yaratması için geri dönme konusundaki ilgisini kullanma fikrinin Yalta Konferansı’nın hazırlanmasından bu yana ABD Dışişleri Bakanlığı’nda olduğu belirtilmelidir. Roosevelt için geliştirilen malzemeler, "Güney Kuril Adaları'nın Sovyetler Birliği'ne atanmasının Japonya'nın uzlaşmasını zorlaştıracak bir durum yaratacağını özellikle belirtti ... Bu adalar bir karakola (Rusya'nın) dönüştürülürse, Japonya için sürekli bir tehdit olacağı" belirtildi. Roosevelt’in aksine, Truman yönetimi durumdan yararlanmaya karar verdi ve Güney Sakhalin ve Kuril Adaları sorununu “kaygılanıyor” gibi bırakmaya karar verdi.
Bunu protesto eden Gromyko, "barış antlaşmasının hazırlanmasına bağlı olarak bölgesel meselelerin çözülmesinde belirsizlik olmaması gerektiğini" belirtti. Sovyet-Japon ilişkilerinin kesin ve kapsamlı bir şekilde çözülmesinin önlenmesi ile ilgilenen ABD, tam da bu gibi “belirsizlikler” istedi. Amerika’nın politikası, anlaşmanın metnine eklenmesiyle, Japonya’nın Güney Sakhalin ve Kurile Adaları’nın reddedilmesinin yanı sıra, aynı zamanda Japonya’nın bu bölgeler üzerindeki SSCB’nin egemenliğini tanımasını da engeller. Sonuç olarak, ABD’nin çabaları, Japonya’nın bu bölgeleri terk ettiği tuhaf bir durum olmasa bile, bu reddetme lehine olan herhangi bir tanımı olmadan olduğu gibi tuhaf bir durum yarattı. Ve bu, Güney Sakhalin ve Yalta Anlaşması'na ve diğer belgelere uygun olarak tüm Kuril Adaları'na resmen SSCB'ye resmen dahil edildiğinde oldu. Tabii ki, Amerikalı taslakların Japonya’nın reddettiği, Kuril Adaları’nın tüm Kuril Adaları’nı numaralandırmamayı seçmesi, Japon hükümetinin izleyen dönemde yaptıklarını iddia etmek için bilerek bir boşluk bırakarak bilerek. İngiliz hükümetinin, başarısız olsa da, Yalta'daki Büyük Üç'ün anlaşması olan Roosevelt, Stalin ve Churchill'den açıkça ayrılmayı önlemeye çalıştığı bile açıkça belliydi.
Filipinler’de Amerikan birliklerinin inişi. Ön planda, General MacArthur. Ekim 1944
İngiliz Büyükelçiliği'nin ABD Dışişleri Bakanlığı 12'in Mart ayında imzaladığı 1951’in mutabakatı şöyle devam etti: "11’in Şubat ayında 1945’te imzaladığı Livadia (Yalta) Anlaşması’na göre, Japonya Sovyetler Birliği Güney Sakhalin ve Kuril Adaları’nı durdurmalı." Amerika’nın İngilizlere cevabında, “Amerika Birleşik Devletleri, Kuril Adaları’nın sınırlarının kesin bir tanımının, Japon ve Sovyet hükümetleri arasında ikili bir anlaşmaya tabi olması gerektiğine ya da Uluslararası Adalet Divanı tarafından yasal olarak kurulması gerektiğine inanıyor” dedi. ABD’nin pozisyonu, 29’in Ocak ayında, Japon emperyalist hükümeti için 1946’te yayınlanan Müttefik Güçler Komutanı General MacArthur’un verdiği 677 / 1 No’su ile çelişmiştir. “Susio, Yuri, Akiuri, Sibotsu ve Taraku Adaları gibi Habomanjo Adaları Grubu dahil olmak üzere Hokkaido'nun kuzeyindeki tüm adaların, Japonya devletinin veya idari otoritesinin dışında kaldığı açıkça ve kesin olarak belirtildi. ve ayrıca Sikotan adası (Shikotan) ". Japonya’yı Amerikan yanlısı Sovyet karşıtı pozisyonlarda güvence altına almak için Washington, askeri ve savaş sonrası dönemin temel belgelerini unutmaya hazırdı.
Ayrı bir barış anlaşmasının imzalanmasının yapıldığı gün, Amerikan ordusunun görevlendirilen subaylarının klübünde Japon-Amerikan “güvenlik anlaşması” imzalandı, bu da ABD’nin Japonya’daki askeri-politik kontrolünün korunması anlamına geliyordu. Bu antlaşmanın I. Maddesine göre, Japon hükümeti ABD’ye “Japonya’ya ve yakınlarına kara, hava ve deniz kuvvetleri yerleştirme hakkı” verdi. Başka bir deyişle, sözleşmeye dayalı olarak ülke toprakları, Amerikan birliklerinin komşu Asya ülkelerine karşı askeri operasyonlar gerçekleştirebilecekleri bir sıçrama tahtasına dönüştü. Durum, Washington’un kendi kendine arama politikası nedeniyle, bu devletlerin başta SSCB ve PRC’nin, Asya-Pasifik bölgesindeki uluslararası durumu etkilemeyen ancak etkileyemeyen Japonya’ya karşı savaşta kalması gerçeği nedeniyle ağırlaştı.
Modern Japon tarihçiler ve politikacılar, Japonya'nın barış antlaşması metninde yer alan Güney Sakhalin ve Kuril Adaları'ndan reddetmelerine ilişkin değerlendirmelerinde farklılık gösteriyor. Bazı insanlar antlaşmanın bu maddesinin kaldırılmasını ve tüm Kuril Adaları'nın Kamçatka'ya geri gönderilmesini talep ediyorlar. Diğerleri, Güney Kuril Adaları'nın (Kunashir, Iturup, Habomai ve Shikotan) Japonya'nın San Francisco Antlaşması'nda reddettiği Kuril Adaları kavramına dahil olmadığını kanıtlamaya çalışıyor. En son versiyon devletinin savunucuları: “... San Francisco Barış Antlaşması'na göre Japonya'nın Sakhalin ve Kuril Adaları'nın güney kısmını reddettiğine şüphe yok. Bununla birlikte, bu bölgelerin mülkiyetinin muhatabı bu anlaşmada tanımlanmadı ... Sovyetler Birliği San Francisco Anlaşmasını imzalamayı reddetti. Bu nedenle, yasal bir bakış açısıyla, bu devletin bu antlaşmadan kendi yararına yararlanma hakkı yoktur ... Sovyetler Birliği San Francisco Barış Antlaşmasını imzalayıp onayladıysa, bu muhtemelen Taraf Devletlerin Sovyetler Birliği'nin konumunun geçerliliği hakkındaki antlaşmaya ilişkin görüşünü güçlendirecektir. Sakhalin ve Kuril Adaları'nın güney kesiminin Sovyetler Birliği'ne ait olduğunu ”dedi. Aslında, 1951 yılında, San Francisco Antlaşması'ndaki bu bölgelerden reddetmesini resmen düzelten Japonya, koşulsuz teslim olmakla ilgili şartlarını bir kez daha onayladı.
Sovyet hükümetinin bazen ülkemizde San Francisco Barış Antlaşması'nı imzalamamasının reddi, diplomasisinin yetersizliğinin bir tezahürü olan Stalin'in bir hatası olarak yorumlanıyor, SSCB'nin Güney Sakhalin ve Kuril Adaları'na sahip olma haklarını savunmasındaki konumunu zayıflatıyor. Kanımızca, bu tür değerlendirmeler o zamanki uluslararası durumun özellikleri için dikkate alınmadığını göstermektedir. Dünya, Kore’deki savaşın gösterdiği gibi, herhangi bir zamanda “sıcak olana” dönüşebilecek uzun bir Soğuk Savaş dönemine girdi. O zamanlar Sovyet hükümeti için, Çin Halk Cumhuriyeti’nin askeri müttefiki ile ilişkiler, nihayet ABD’ye gelen Japonya ile ilişkilerden daha önemliydi. Ayrıca, daha sonraki olayların gösterdiği gibi, Amerikalılar tarafından önerilen barış antlaşması metninde SSCB'nin imzası, Japonya’nın Sovyetler Birliği’nin Kuril Adaları ve diğer kaybedilen bölgeler üzerindeki egemenliğinin koşulsuz olarak tanınmasını garanti etmedi. Bu, doğrudan Sovyet-Japon müzakerelerinde başarılacaktı.
Şantaj Dulles ve gönüllülük Kruşçev
Japonya ve ABD arasındaki askeri ittifakın sonucu, savaş sonrası Sovyet-Japon yerleşimini ciddi şekilde engelledi. Amerikan hükümetinin tek taraflı kararıyla, Uzak Doğu Komisyonu ve Japonya Müttefik Konseyi, SSCB'nin Japon devletinin demokratikleşme süreçlerini etkilemeye çalıştığı tasfiye edildi. Anti-Sovyet propagandası ülkede yoğunlaştı. Sovyetler Birliği bir kez daha potansiyel bir askeri düşman olarak kabul edildi. Bununla birlikte, Japon yönetici çevreleri, SSCB gibi büyük ve etkili bir devletle normal ilişkilerin bulunmamasının, ülkenin dünya topluluğuna geri dönmesine izin vermediğini, karşılıklı yarar sağlayan ticareti engellediğini, Japonya'yı ABD ile katı bir bağ kurmaya zorladığını ve dış politikanın bağımsızlığını ciddi şekilde sınırladığını biliyordu. SSCB ile ilişkileri normalleştirmeden, Japonya'ya BM'ye katılmaya, sosyalist ülkelerle, özellikle de PRC ile diplomatik ilişkiler kurmaya güvenmek zordu.
Japonya ile yapılan huzursuz ilişkiler, Sovyetler Birliği'nin çıkarlarını da karşılamadı, çünkü ekonomik gücünü hızla geri kazandıran, doğudaki komşuları ile ticaret yapmayı mümkün kılmadı, ekonomik güçlerini hızla geri kazandıran, her iki ülke için balıkçılık gibi önemli sektörlerde işbirliğini engelledi, Japon demokratik örgütleriyle temasları önledi ve Japonya’nın ABD’nin Sovyet karşıtı siyasi ve askeri stratejisine katılımının artmasına katkıda bulundu. Amerika Birleşik Devletleri'ne yönelik tek yönlü yönelim Japon halkı arasında hoşnutsuzluğa neden oldu. Çeşitli kökenden gelen artan sayıda Japon, komşu sosyalist ülkelerle ilişkilerin normalleşmesi için daha bağımsız bir dış politika talep etmeye başladı.
1955’in başlangıcında, Japonya’daki SSCB temsilcisi, Dışişleri Bakanı Mamoru Shigemitsu’ya Sovyet-Japon ilişkilerinin normalleşmesi müzakerelerine başlanması teklifinde bulundu. İki ülkenin diplomatlarının buluşma yeri hakkında uzun bir tartışmadan sonra uzlaşma sağlandı - yetkili heyetler Londra'ya varacaktı. 3 Haziran, İngiltere'nin başkentindeki SSCB Elçiliğinin inşasında, Sovyet-Japonların savaş halini sona erdirme, barış anlaşması imzalama ve diplomatik ve ticari ilişkileri yeniden kurma müzakerelerine başladı. Sovyet delegasyonu, savaş yıllarında Sovyetlerin Japonya büyükelçisi olan tanınmış diplomat J. A. Malik tarafından yönetildi ve ardından dışişleri bakan yardımcısı rütbesi olan BM Sovyetler Birliği temsilcisi oldu. Japon hükümet heyeti, Başbakan Ichiro Hatoyama'ya yakın olan büyükelçi Syun-ichi Matsumoto rütbesine sahip bir Japon diplomat tarafından yönetildi.
Müzakerelerin açılışındaki açılış konuşmasında Japon heyetinin başkanı, “Neredeyse 10 yılının, ne yazık ki her iki devlet arasında bir savaş durumunun ortaya çıktığı günden bu yana geçtiğini belirtti. Japon halkı içtenlikle yıllar boyunca ortaya çıkan bir dizi açık sorunun çözülmesini ve iki devlet arasındaki ilişkilerin normalleşmesini istiyor. Bir sonraki toplantıda Matsumoto, Japon tarafının yaklaşmakta olan görüşmelere dayandırmayı önerdiği bir bildiriyi okudu. Bu mutabakatta, Japonya Dışişleri Bakanlığı, iki ülke arasındaki ilişkilerin eski haline getirilmesi için aşağıdaki şartları ortaya koydu: Kuril Adaları ve Güney Sakhalin’in Japonya’ya devri, Sovyetler Birliği’nde mahkum edilmiş Japon savaş suçlularının geri dönüşü ve Kuzeybatı Pasifik’te Japon avcılığına ilişkin sorunların çözülmesi ve Japonya’nın Birleşmiş Milletler’e kabulüne de yardım, vb. Aynı zamanda, Japon tarafı müzakerelerin odağının “bölgesel sorunun çözümünde” olacağı sonucuna varmadı.
Sözde "tartışmalı bölgelerin" haritası.
Sovyetler Birliği'nin konumu, daha önce gerçekleşmiş olan savaşın sonuçlarını onayladıktan sonra, her alanda karşılıklı ilişkilerin her iki yanlızca yararlı gelişmesi için koşullar yaratmaktı. Bu, 14 tarafından Haziran 1955'te Sovyet delegasyonu tarafından önerilen Sovyet-Japon barış anlaşmasıyla kanıtlandı. İki ülke arasındaki savaş durumunun sona ermesi ve aralarındaki resmi ilişkilerin eşitlik, bölgesel bütünlük ve egemenlik için karşılıklı saygı, içişlerine müdahalesizlik ve saldırganlık temelinde restorasyonunu; İkinci Dünya Savaşı sırasında Müttefikler tarafından imzalanan Japonya ile ilgili mevcut uluslararası anlaşmaları yeniden onayladı ve somutlaştırdı.
Bir hükümet direktifini yerine getiren Japon heyeti, "Habomai Adaları, Şikotan, Tishima takımadaları (Kuril Adaları) ve Karafuto Adası'nın (Sakhalin) güney kesimi" ile ilgili iddialarda bulundu. Japon tarafı tarafından önerilen taslak anlaşma yazılmıştır: “1. Savaş sonucunda Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği tarafından işgal edilen Japonya topraklarında, bu Antlaşmanın yürürlüğe girdiği gün, Japonya’nın egemenliği tamamen yeniden sağlanacaktır. 2. Şu anda bu maddenin 1. Paragrafında belirtilen bölgelerde bulunan Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği birlikleri ve memurları en kısa zamanda ve herhangi bir durumda, yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 90 günlerinin sonuna kadar çekilmemelidir. Bu Anlaşmanın
Ancak yakın zamanda Tokyo, savaşın sonucunu kökten revize etme girişiminin başarısızlığa mahkum olduğunu ve yalnızca SSCB ile ikili ilişkilerin şiddetlenmesine yol açacağını fark etti. Bu, mahkum olan Japon savaş esirlerinin ülkesine geri gönderilmesi, balıkçılık konusunda bir anlaşmaya varılması ve Japonya'nın BM'ye kabulüne ilişkin kararın engellenmesi konusundaki müzakereleri bozabilir. Bu nedenle, Japon hükümeti, iddialarını San Francisco Barış Antlaşması'na tabi olmadığını söyleyerek, toprak iddialarını Kurililerin güney kesimiyle sınırlamak için bir anlaşmaya varmaya hazırdı. Bu açıkça anlaşılmadık bir ifadeydi, çünkü Japonlar savaş öncesi ve savaş zamanları haritalarında Güney Kuril Adaları coğrafi ve idari "Tishima", yani Kuril takımadaları kavramının bir parçasıydı.
Sözde bölgesel meseleyi öne süren Japon hükümeti, Sovyetler Birliği'nin herhangi bir ciddi uzlaşmasının hayali umutlarının farkındaydı. Japonya Dışişleri Bakanlığı'nın gizli talimatı, bölgesel taleplerde bulunmanın üç aşamasını öngörüyordu: “Birincisi, daha fazla tartışma amacıyla tüm Kuril Adaları'nın Japonya'ya transferini talep etmek; sonra biraz geri adım atarak, Japonya’nın güney Kuril Adaları’na imtiyazını araştırın.tarihsel nedenleri, "ve son olarak, en azından Habomai ve Shikotan adalarını Japonya'ya transfer etmekte ısrar ederek, bu gereksinimi müzakerelerin başarılı bir şekilde tamamlanması için vazgeçilmez bir koşul haline getiriyor."
Diplomatik pazarlığın nihai amacının tam olarak Habomai ve Shikotan olduğu gerçeği Japon Başbakanı tarafından defalarca söylendi. Bu nedenle, Ocak 1955'teki Sovyet temsilcisiyle yaptığı konuşmada Hatoyama, "Japonya Habomai ve Shikotan adalarının kendisine devredilmesi konusunda ısrar edecek" dedi. Başka bölge yoktu. Muhalefetten çıkan suçlamalara yanıt olarak Hatoyama, Habomai ve Shikotan'ın Yalta Anlaşması ile çözülen tüm Kuril Adaları ve Güney Sakhalin meselesiyle karıştırılmaması gerektiğini vurguladı. Başbakan, Japonya’nın, tüm Kurillerin ve Güney Sakhalin’in kendisine devredilmesini talep etme hakkına sahip olmadığını ve bunun, Japon-Sovyet ilişkilerinin normalleşmesi için vazgeçilmez bir önkoşul olarak kabul etmediğini açıkça belirtti. Hatoyama ayrıca, Japonya'nın San Francisco Antlaşması altındaki Kuril Adaları ve Güney Sakhalin'i reddettiği için, bu bölgelerin kendisine devredilmesini talep etmek için hiçbir nedeninin olmadığını da kabul etti.
ABD Dışişleri Bakanı J. Dulles.
Tokyo’nun bu pozisyonundan memnuniyetsizliğini gösteren ABD hükümeti Mart’taki 1955’te Washington’daki Japon dışişleri bakanını kabul etmeyi reddetti. Japon-Sovyet yerleşimini önlemek için Hatoyama ve destekçileri üzerinde daha önce benzeri görülmemiş bir baskı başladı.
Amerikalılar Londra görüşmelerinde görünmez biçimde hazır bulundu. Dışişleri Bakanlığı yetkililerinin Japon Dışişleri Bakanlığının liderliğini Sovyet notları, diplomatik yazışmalar, delegasyondan gelen raporlar ve Tokyo’nun müzakere taktikleri ile ilgili talimatlar hakkında bilgilendirmeleri için zorladı. Kremlin'de bu biliniyordu. Müzakerelerin başarısızlığının Japonya'yı SSCB'den Amerika Birleşik Devletleri'ne daha da ittiği bir durumda, o zaman Sovyetler Birliği'nin başkanı N. S. Khrushchev, bölgesel bir anlaşmazlık için uzlaşmacı bir çözüm önererek "bir atılım örgütlemek" istedi. Müzakereleri çıkmazdan çıkarmak için Sovyet heyet başkanına, Moskova'nın Habomai ve Shikotan adalarını Japonya'ya devretmeyi kabul ettiği, ancak barış anlaşması imzaladıktan sonra bir seçenek önerme talimatı verdi. Sovyet hükümetinin Japonya’yı Hokkaido çevresindeki Habkai ve Shikotan adalarına devretmeye hazır olduğunu belirten bir mesaj, Ağustos 9’te Londra’daki Japon Büyükelçiliğinin bahçesinde Malik ve Matsumoto arasında bir konuşma sırasında gayrı resmi bir ortamda yapıldı.
Sovyet pozisyonundaki bu kadar ciddi bir değişim Japonları çok şaşırttı ve hatta kafa karışıklığına neden oldu. Japon delegasyonunun başkanı Matsumoto'nun daha sonra kabul ettiği gibi, Sovyet’in Habomai ve Shikotan adalarını Japonya’ya transfer etmeye hazır olduğu konusundaki önerisini ilk kez duyduğunda, “ilk başta kulaklarına inanmıyordu” ve “ruhunda çok mutlu” dedi. Ve bu şaşırtıcı değil. Sonuçta, yukarıda gösterildiği gibi, tam olarak bu adaların geri dönüşü, Japon delegasyonunun görevidir. Ayrıca, Habomai ve Shikotan'ı alan Japonlar, Japon-Sovyet ilişkilerini normalleştirmek için çok önemli bir hedef olan balıkçılık alanlarını yasal olarak genişletti. Böylesine cömert bir imtiyazın ardından müzakerelerin başarı ile hızlı bir şekilde tamamlanması gerektiği anlaşılıyor.
Ancak, Japonlar için faydalı olan, Amerikalılara uygun değildi. ABD, Sovyet tarafının önerdiği şartlarla Japonya ve SSCB arasında barış antlaşması yapılmasına açıkça karşı çıktı. Hatoyama’nın kabinesine güçlü bir baskı uygulayan ABD hükümeti doğrudan tehditlerin önünde durmadı. ABD Dışişleri Bakanı J. Dulles, 1955 Ekim'inde Japon hükümetine, ekonomik bağların genişlemesi ve SSCB ile ilişkilerin normalleşmesinin "ABD hükümeti tarafından geliştirilen Japonya için yardım programının uygulanmasına engel olabileceği" konusunda uyardı. Daha sonra, “Japon-Sovyet müzakerelerinin başarılı bir şekilde sonuçlanmaması için ABD’nin Japonya büyükelçisi Allison ve asistanlarını ciddi şekilde cezalandırdı”.
SSCB'nin BM Daimi Temsilcisi A. Malik.
Kruşçev'in hesaplarının aksine, müzakereleri çıkmazdan çıkarmak mümkün değildi. Kötü niyetli ve acelesiz imtiyazı onun tersi sonucunu doğurdu. Rus-Japon ilişkilerinde daha önce olduğu gibi Tokyo, önerilen uzlaşmayı cömert bir iyi niyet hareketi olarak değil, Sovyetler Birliği'ne getirilen toprak şartlarını sertleştirmek için bir sinyal olarak algıladı. Kruşçev'in izinsiz eylemlerinin temel değerlendirmesi, Londra müzakerelerinde Sovyet delegasyonu üyelerinden biri, ardından Rusya Bilimler Akademisi Akademisi S. L. Tikhvinsky tarafından yapıldı. A. Malik, Kruşçev’in müzakerelerin yavaş ilerlemesinden duyduğu memnuniyeti memnuniyetsizce yaşıyor ve delegasyonun geri kalanıyla görüşmüyor, Matsumoto ile yapılan konuşmada, delegasyonun CPSU Merkez Komitesi’nin onayladığı Politbürosu’nun (yani, N. S. Khrushchev’in kendisi) pozisyon, müzakerelerde ana pozisyon savunmasını tüketmemiş olmak. İfadesi ilk şaşkınlığa neden oldu ve ardından neşe ve Japon delegasyonundan daha fazla cahil talepler ortaya çıktı ... N. S. Khrushchev'in Japonya'daki Kuril Adaları'nın bir kısmı üzerindeki egemenliğini reddetme kararı, Japonya'nın Sovyet topraklarının bir kısmına atanması, izinsiz ve gönüllü bir eylemdi. SSCB'nin Yüksek Sovyeti ve Sovyet halkı Kruşçev'e gitti, Yalta ve Potsdam anlaşmalarının uluslararası yasal dayanağını tahrip etti ve San Francisco Barış Antlaşması'na aykırıydı. Güney Sakhalin ve Kuril Adaları iksirovan Japonya'nın vazgeçme ... "
Japonların, Sovyet hükümetinden ek bölgesel imtiyazlar beklemeye karar verdiğinin kanıtı Londra müzakerelerinin feshi idi.
Ocak ayından bu yana, 1956, Londra müzakerelerinin ikinci aşaması, ABD hükümetinin tıkanması nedeniyle de sonuç vermedi. 20 Mart Japon heyetinin başkanı 1956, Tokyo'ya çağrıldı ve Amerikalıların memnuniyeti için müzakerelerin neredeyse durduğu görüldü.
Moskova, durumu dikkatlice analiz etti ve eylemleriyle, ABD liderliğine rağmen, Sovyetler Birliği ile ilişkilerin mümkün olan en erken şekilde çözülmesi için acil bir ihtiyaç olduğu anlayışına Japon liderliğini zorlamaya çalıştı. Moskova’nın kuzeybatı Pasifik Okyanusu’nda avlanma konusundaki müzakereleri çıkmaza yardım etti. 21 Mart 1956, SSCB Bakanlar Konseyi'nin “Uzak Doğu'da SSCB'nin karasularına bitişik bölgelerde yüksek denizlerde stokların korunması ve somon balıkçılığının düzenlenmesi hakkında” bir kararname yayınladı. Somon balığı yumurtlama döneminde, avlanmanın hem Sovyet hem de yabancı kuruluşlar ve vatandaşlar ile sınırlı olduğu açıklandı. Bu karar Japonya'da bir karışıklığa neden oldu. SSCB ile diplomatik ilişkilerin olmaması durumunda, Sovyet tarafının kurduğu somon avcılığı için lisans almak ve avlanma hacimlerini uyumlaştırmak çok zordu. Ülkenin etkili balıkçılık çevreleri, hükümetin sorunu mümkün olan en kısa sürede, yani Putin'in sona ermesinden önce çözmesini istedi.
SSCB ile diplomatik ve ticari ve ekonomik ilişkilerin düzeltilmesi sorununu geciktirerek ülkedeki artan memnuniyetsizlikten korkan Japon hükümeti, Sovyet hükümeti ile müzakerelerde Japonya'nın zorlukları hakkında bir anlayış kazanmak zorunda olan Nisan sonunda, Balıkçılık, Tarım ve Orman Bakanı Ichiro Kono'yu Moskova'ya acilen göndermiştir. . Moskova'da Kono, devletin en üst düzey yetkilileriyle müzakere etti ve hızlıca bir anlaşmaya varılmasını mümkün kılan yapıcı bir pozisyon aldı. 14 Mayıs, İkili Balıkçılık Sözleşmesi ve Denizdeki Tehlikeli İnsanlara Yardım Sözleşmesi ile imzalandı. Ancak, belgeler yalnızca diplomatik ilişkilerin restorasyonu gününde yürürlüğe girdi. Bu, Japon hükümetinin, bir barış anlaşmasının sonuçlandırılması üzerine müzakerelerin erken başlatılmasına karar vermesini gerektiriyordu. Kono, kendi inisiyatifiyle Sovyet liderlerini iki ülkenin delegasyonları için müzakere masasına geri dönmeye davet etti.
Moskova'da yeni bir müzakere turu düzenlendi. Japon heyeti, yine de muhataplarını Kunashir ve Iturup adalarının “Japonya için hayati ihtiyacı” konusunda ikna etmeye başlayan Dışişleri Bakanı Shigemitsu tarafından yönetildi. Ancak, Sovyet tarafı bu bölgeler üzerinde pazarlık etmeyi kesinlikle reddetti. Müzakerelerdeki gerginliğin artması Sovyet hükümetinin reddedilmesine ve Habomai ve Şikotan ile ilgili daha önce verilen sözlerin reddedilmesine yol açabileceğinden, Shigemitsu, Kruşçev terimleriyle ilgili olarak barışçıl bir anlaşmaya imza atmaya ve sonuçsuz kalmaya başladı. 12 Ağustos, Bakan Tokyo’da şunları söyledi: “Müzakereler sona ermiştir. Tartışmalar bitmiştir. Yapılabilecek her şey yapıldı. Davranış çizgimizi tanımlamamız gerekiyor. Daha fazla gecikme, sadece prestijimize çarptığımızda ve bizi garip bir duruma getirdiğinde acı verebilir. Habomai ve Shikotan'ın bize devredilmesi konusu sorgulanacak ”dedi.
Ve Amerikalılar yine kaba bir şekilde müdahale etti. Ağustos ayı sonlarında, Sovyet-Japon müzakerelerini engelleme niyetini gizlemeyen Dulles, Japon hükümetini, SSCB ile yapılan bir barış anlaşmasıyla, Japonya'nın Sovyet Kunashir ve Iturup'u kabul etmeyi kabul ettiği takdirde ABD'nin işgal altındaki Okinawa adasını ve Ryukyu takımadalarını sonsuza dek elinde tutacağını kabul etti. Japon hükümetini Sovyetler Birliği için kabul edilemez taleplerde bulunmaya devam etmek için teşvik etmek amacıyla ABD, Yalta Anlaşmasını doğrudan ihlal etti. 7 Eylül 1956, Dışişleri Bakanlığı, Japon hükümetine, ABD'nin, Japonya'nın barış antlaşması kapsamında reddettiği topraklar üzerindeki SSCB'nin egemenliğini doğrulayan herhangi bir kararı tanımadığını bildiren bir bildiri gönderdi. Japonların milliyetçi duygularını ele alan ve kendilerini neredeyse Japonya’nın devlet çıkarlarının savunucusu olarak sunmaya çalışan ABD Dışişleri Bakanlığı yetkilileri şu ifadeleri icat ettiler: “ABD hükümeti, Iturup ve Kunashir adalarının (Hokkaido'nun bir parçası olan Habkoi ve Shikotan adaları ile birlikte) olduğu sonucuna vardı. Japonya’nın bir parçasıydı ve Japonya’ya ait gibi ele alınmalı ”dedi. Ayrıca notta: "Birleşik Devletler Yalta Anlaşmasını Yalta Konferansı'na katılan ülkelerin ortak hedeflerine ilişkin bir beyanname olarak ve bu yetkilerin bölge meseleleri üzerine geçerli bir nihai karar olarak beyan etmedi." ABD’nin bu “yeni” pozisyonunun anlamı, San Francisco Antlaşması’nın “Japonya’nın reddettiği bölgelerin bağlantısını tanımlamaksızın” açık bir şekilde bölgesel konuyu açık bıraktığı iddia edildi. Böylece, SSCB'nin hakları sadece Güney Kurilleri'nde değil, Güney Sakhalin'de ve bütün Kuril Adaları'nda da şüphe edildi. Yalta Anlaşması'nın doğrudan bir ihlaliydi.
Japonya’nın Sovyetler Birliği’yle müzakerelerine, Japon hükümetinin tehdit ve şantaj girişimlerine karşı açık ABD müdahalesi, hem ülkenin muhalif kuvvetlerinden hem de önde gelen medyasından güçlü protestolar başlattı. Aynı zamanda, eleştiri yalnızca ABD'ye değil, Washington'ın talimatlarını yerine getiren kendi politik liderliğine de seslendi. Bununla birlikte, esas olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne olan bağımlılık o kadar büyüktü ki, Japon hükümetinin Amerikalılara karşı gelmesi çok zordu. Ardından Başbakan Hatoyama, Japon-Sovyet ilişkilerinin bölge sorununun çözülmesine ilişkin bir barış anlaşması yapılmasına dayanarak çözülebileceğine inanan tüm sorumluluğunu üstlendi. Hastalığa rağmen, Moskova'ya gitmeye ve Japon-Sovyet ilişkilerinin normalleşmesine dair bir belge imzalamaya karar verdi. İktidar partisine karşı siyasi muhaliflerine güvence vermek için Hatoyama, SSCB'deki görevini yerine getirdikten sonra başbakanlık görevinden ayrılma sözü verdi. Eylül 11’te, Hatoyama SSCB Bakanlar Konseyi Başkanı’na bir mektup göndererek, konunun daha sonra görüşülmesi şartıyla ilişkilerin normalleşmesine ilişkin müzakereleri sürdürmeye hazır olduğunu açıkladı. Ekim 2 1956 Bakanlar Kurulu, Başbakan Hatoyama başkanlığındaki bir Japon hükümet heyetinin Moskova'ya gitmesine izin verdi. Heyette Kono ve Matsumoto da yer aldı.
Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri'nden ve Japonya'daki Sovyet karşıtı çevrelerden gelen sert baskı, hedefin elde edilmesine izin vermedi - tam kapsamlı bir Sovyet-Japon barış anlaşması imzaladı. ABD Dışişleri Bakanlığı'nın memnuniyetine göre, Japon hükümeti, savaşın sona ermesi ve diplomatik ilişkilerin yeniden sağlanması adına, bir antlaşma değil, Sovyet-Japon ortak bildirgesi imzalamayı kabul etti. Bu karar her iki tarafa da zorlandı, çünkü ABD’yi arayan Japon siyasetçiler yakın bir zamana kadar Habomai ve Shikotan’ın yanı sıra Kunashir ve Iturup’un yanı sıra Japonya’nın transferinde ısrar etti ve Sovyet hükümeti bu iddiaları şiddetle reddetti. Bu, özellikle Kruşçev’in, bildirinin imzalandığı güne kadar tam anlamıyla devam eden Bakan Kono ile yoğun görüşmeleriyle kanıtlanıyor.
Kruşçev ile Ekim 18’teki röportajında Kono, anlaşmanın şu versiyonunu önerdi: “Japonya ve SSCB, Japonya ile SSCB arasında normal diplomatik ilişkilerin kurulmasından sonra, bölge sorununu içeren bir Barış Antlaşması’nın sonuçlandırılmasına ilişkin müzakerelerin devam etmeyi kabul etti.
Aynı zamanda, Japonya'nın isteklerini karşılayan ve Japon devletinin çıkarlarını göz önünde bulunduran SSCB, Habomai ve Sikotan adalarını Japonya'ya devretmeyi kabul etti, ancak bu adaların Japonya'ya fiili olarak aktarılması, Japonya ile SSCB arasındaki Barış Antlaşması'nın sonuçlanmasından sonra yapılacak ”dedi.
Kruşçev, Sovyet tarafının genel olarak önerilen seçeneği kabul ettiğini, ancak “bölgesel sorun dahil” ifadesini dışlamayı istediğini söyledi. Kruşçev'in "bölge meselesi" nden bahsetme talebi şu şekilde açıklandı: "... Bu ifadeyi bırakırsanız, Japonya ile Sovyetler Birliği arasında Habomai ve Shikotan'ın yanı sıra hala bir tür bölgesel sorun olduğunu düşünebilirsiniz. Bu, imzalamayı düşündüğümüz belgelerin yanlış yorumlanmasına ve yanlış anlaşılmasına neden olabilir. ”
Her ne kadar Kruşçev, isteğini “tamamen editoryal bir karakterin bir açıklaması” olarak nitelendirse de, aslında, asıl mesele, yani Japonya’nın toprak sorununun yalnızca Habomai ve Şikotan adalarının mülkiyeti sorunuyla sınırlı olacağına dair fiili bir anlaşmaya varmasıydı. Ertesi gün Kono, Kruşçev'e şunları söyledi: “Başbakan Hatoyama'ya danıştıktan sonra, Bay Kruşçev’in toprak sorunu da dahil olmak üzere“ kelimeleri ”silme teklifini kabul etmeye karar verdik. Ekim 19’in 1956’inin bir sonucu olarak, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri ve Japonya Birliği’nin Ortak Beyannamesi imzalandı ve “SSCB’nin“ Japonya’nın Habomai Adaları ve Shikotan Adası’na devredilmesini, ancak bu adaların Japonya’ya devri Barış’tan sonra yapılmasını kabul etti. Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği ile Japonya arasındaki Antlaşma.
Kasım 27’te, Ortak Beyanname oybirliğiyle Japon Parlamentosu Temsilciler Meclisi ve Aralık’ta 2’e üç meclis üyesi olarak kabul edildi. Aralık Bildirgesi ve Japonya İmparatoru tarafından onaylanan diğer belgelerin onaylanması. Aynı gün, SSCB Yüksek Sovyeti Başkanlığı tarafından onaylandı. Ardından Aralık ayında düzenlenen 8 12, mektup alışverişi töreni Tokyo'da gerçekleşti ve bu da Ortak Bildirge'nin girişine ve ona ekli protokolün girişine yol açtı.
Bununla birlikte, ültimatomdaki ABD, Ortak Beyanname şartları üzerine Sovyet-Japon barış antlaşmasının sonuçlanmasından vazgeçmeyi talep etmeye devam etti. ABD'nin baskısına neden olan yeni Japonya Başbakanı Nobusuke Kishi barış anlaşması yapmaktan uzaklaşmaya başladı. Bu pozisyonu “doğrulamak” için, talepler Japonya'ya dört Güney Kuril Adaları'na geri dönmek için tekrar teklif edildi. Bu, Ortak Beyanname hükümlerinden açıkça ayrılmıştı. Sovyet hükümeti, ulaşılan anlaşmalara tam anlamıyla hareket etti. SSCB Japonya’dan tazminat almayı reddetti, Japonya’nın BM’ye kabul edilme talebini destekledi.
İkili siyasi ilişkiler üzerinde çok olumsuz bir etki, Kisi kabine kursu tarafından Japonya'nın Uzak Doğu'da ABD askeri stratejisine dahil edilmesine ilişkin çaba sarf etti. SSCB'ye ve Çin Halk Cumhuriyeti'ne yönelik yeni Japon-Amerikan Güvenlik Antlaşması’nın 1960’indeki sonuç, Soğuk Savaş’ın mevcut askeri-politik durumunun Japonya’ya toprakla ilgili herhangi bir imtiyazın oluşmasına katkıda bulunacağı için Japonya ile SSCB arasındaki sınır çizgisi sorununu daha da karmaşıklaştırdı. yabancı birlikler tarafından kullanılır. Dahası, Japonya ile ABD arasındaki askeri işbirliğinin güçlendirilmesi, Kruşçev tarafından şahsen çok acı verici bir şekilde algılandı. Tokyo’nun eylemleriyle öfkelenmişti, onları hakaret olarak görüyordu, bölge sorununda uzlaşma bulma çabalarına saygısızlık ediyordu.
Sovyet liderinin tepkisi fırtınalıydı. Yönergesine göre, 27 Ocak ayındaki SSCB 1960 Dışişleri Bakanlığı, Japon hükümetine “yalnızca tüm yabancı birliklerin Japonya'dan çekilmesi ve SSCB ile Japonya arasında bir barış anlaşması imzalaması şartıyla Habomai ve Shikotan adalarının Japonya'ya devredileceğini” belirten bir bildiri yayınladı. Yılın Ekim 19 1956’inde SSCB ve Japonya’nın Ortak Deklarasyonu tarafından sağlanmıştır. ” Tokyo buna cevap verdi: “Japon hükümeti, Sovyetler Birliği’nin konumunu onaylayarak, toprak konusundaki Ortak Deklarasyon’un hükümlerini uygulamak ve böylece ilanın içeriğini değiştirmeye çalışmak için yeni koşullar ortaya koydu. Ülkemiz, sadece Habomai Adaları ve Shikotan Adaları'nın yanı sıra diğer orijinal Japon bölgelerinin de geri dönüşünü istemeyecek ”dedi.
Japon tarafının 1956 Yılın Ortak Bildirgesi'ne karşı tutumu şöyledir: “Ekim ayındaki Japonya ile Sovyetler Birliği arasında bir barış anlaşması imzalanması üzerine yapılan müzakereler sırasında, her iki devletin de önde gelen liderleri, partilerin bir barış anlaşması ve müzakere konusundaki müzakerelere devam etmeyi kabul ettiklerini belirtti. normalleştirilmiş eyaletlerarası ilişkiler. Bu müzakerelerin sonucu olarak Sovyetler Birliği, Habomai adası grubunu ve Shikotan adasını Japonya'ya devretmeyi kabul etmesine rağmen, SSCB'nin Kunashir Adası ve Iturup Adası'nın iadesi için onayı alınmadı.
Japonya ve Sovyetler Birliği'nin Ortak Bildirgesi, Yılın 1956'i, bu devletlerin her birinin parlamentoları tarafından onaylanmış önemli bir diplomatik belgedir. Bu belge, sözleşme üzerindeki yasal etkisine eşittir. İçeriği yalnızca bir bildirim ile değiştirilebilecek bir belge değildir. Japonya ve SSCB'nin Ortak Deklarasyonu, Sovyetler Birliği'nin Japonya'ya Habomai adaları ve Şikotan adaları grubunu transfer etmeyi kabul ettiğini açıkça belirtti ve bu programa, rezervasyon oluşturacak herhangi bir koşul eşlik etmedi ... ”
Ortak Deklarasyonun anlamının benzer bir yorumuna, “önemli” bir “değil” için olsa, aynı fikirde olmak mümkün olacaktır. Japon tarafı açık olanı kabul etmek istemiyor - belirtilen adalar anlaşmaya varmakla ancak bir barış anlaşmasının imzalanmasından sonra devrine tabi olabilirler. Ve bu ana ve vazgeçilmez durumdu. Japonya'da bir nedenden ötürü Habomai ve Shikotan sorununun daha önce çözüldüğüne karar verdiler ve bir barış anlaşması imzalamak için, Kunashir ve Iturup konusunun çözülmesinin, Sovyet hükümetinin asla kabul etmeyeceği bir çözüme kavuşturulması gerektiğine inanıldı. Bu pozisyon, 50 - 60 yıllarında, bir Japon-Sovyet barış anlaşması imzalama sürecini engellemek için Moskova için kabul edilemez koşullar ortaya koyan bir hedef belirleyen güçler tarafından icat edildi.
“Kuril çıkmazından” kurtulma çabasında, modern Rusya'nın liderleri, yılın 1956'in Ortak Bildirgesi'nin durumunu “yeniden denemeye” çalıştı. 14 Kasım 2004, Rusya Dışişleri Bakanı S. V. Lavrov, Rusya liderliğinin görüşlerini dile getirerek şunları söyledi: “Her zaman yerine getirdik ve taahhütlerimizi yerine getirmeye devam edeceğiz; ortaklar aynı sözleşmeyi yerine getirmeye hazır. Bu arada, bildiğimiz gibi, bu hacimleri anladık ve 1956 yılında görüldüğü gibi anlayamadık. ”
Ancak, Japonya'da bu jest takdir edilmedi. 16 Kasım Japon Başbakanı Junichiro Koizumi'nin Kasım ayının 2004'i, “Japonya’nın dört adaya üyeliği konusunda net bir anlaşma yapılıncaya kadar barış anlaşması yapılmayacak” dedi. V.Putin 27, yılın Eylül 2005’i, Kuril Adaları’nın “Rusya’nın egemenliği altında olduğu” nu kesin olarak ilan etti ve bu bölümde Japonya ile hiçbir şey tartışmaya niyetli değil… Bu uluslararası hukukta yer almaktadır, bu İkinci Dünya Savaşı sonucu ".
Bu pozisyon ülkemiz halkının çoğunluğu tarafından paylaşılmaktadır. Tekrarlanan sosyolojik anketlere göre, Rusların yaklaşık yüzde 90'i Japonya'ya olan bölgesel imtiyazlara karşı çıkıyor. Aynı zamanda, 80 yüzdesi ile ilgili olarak, bu konuyu tartışmayı bırakmanın zamanı geldiğini düşünün.