Yazdı. Ailecek gelmişlerdi sahile. Küçük oğlunun ısrarıyla aldığı botu ciğerlerini körük gibi kullanarak şişirmişti. Kısa süre sonra da küreklere asılıp tek tük yüzenlerin arasından ver elini dubalar!
Epey eğlendiler orada. Balıklama daldılar suya. Bot inip kalktıkça gülüştüler.
Dönüşte yelken niyetine biçtirdikleri kumaşı iki ucundan tuttular. Hiç gitmiyor gibi görünse de belirsiz bir iz bırakarak ilerledi bot. Sahile vardı. Hemen orada yosunlu bir ipe iliştirdiler onu.
Soğuk bir şeyler içmek için kafede aldılar soluğu.
Geri döndüklerinde botun yerinde yeller esiyordu.
Ne olmuş olabilir diye epey kafa yordular. Uzaklara, yakınlara; öteye, beriye baktılar. Sanki deniz yarılmıştı da bot içine girmişti.
Çok sürmedi bu belirsizlik. Ötedeki bir telaş çekti onları. Botları hakkında hemen bir hikâye yazılmıştı: Göçmen botuymuş, kürekleri kırılmış, içindekiler boğulmuş, bot sahile vurmuş…
Tabii bu hikâyeye inanmayan da çıkmış.
“Dedim size,” diyordu ötede bir kadın, “Aramayın jandarmayı, belki de göçmen botu değildir, belki de ölmemiştir hiç kimse.”