Ağlayan bir erkek çocuğuna ısrarla erkeklerin ağlamadığın söylemek, herkesçe görülen bir şeyi, erkeklerin gayet de ağladığını yok saymaktır.
Bu ihtarlar, mantığa ters düşmelerinin yanı sıra, erkeklere olumsuz ve hüzünlü duyguların yalnızca kızlar tarafından gösterilmesine izin verildiğini öğretir. Duygu düzenleri; duyguların nasıl hissettirdiği, nasıl etiketlenmesi gerektiği, nasıl ifade edilmesi gerektiğiyle ilgili fikirlerimiz böyle şekillenir. Bu düzenlerle doğmayız, bize öğretilirler. Erkek çocuklarına, dünya üzerinde herkesin tecrübe ettiği duygulardan biri olsa da üzüntünün ve üzüntüyü belli etmenin tamamen yanlış bir şey olduğu öğretilir.
Duyguların öylece yok olup gitmediğini hepimiz biliyoruz. Bir şekilde açığa çıkmaları gerek. Erkeklerin ağlaması ve üzgün olmasına müsaade verilmezken kızgın olmalarına hiçbir söz söylenmez. Çalışmalar, annelerin kızlarıyla üzüntü hakkında, oğullarıyla da öfke hakkında çok daha uzun ve daha fazla detaylı olarak konuştuklarını gösterdi. Erkek çocukları kavga edip saldırgan hareketlerde bulunabilir ve bu konuda nadiren ihtar alırlar. ("Oğlanları bilirsin ya. Hep kavga ediyorlar...") Büyüyüp adam olan çocuklar, üzülmelerine sebep olabilecek olaylara öfkeyle karşılık veriyorlar. Bu yüzden de cinsiyet farklılıkları bulgusu olarak elimize; üzüntülerini gösterebilen kadınlar ve hemen tepesinin tası atan erkekler geçiyor.