Adam bakkala girdi ve:
-Muz kaç lira? diye sordu.
Bakkal:
-Muz 20, elma 30 lira dedi.
Sonra bir kadın içeri girdi ve:
-Bir kilo muz kaç lira? diye sordu.
Bakkal:
-Muz 5, elma 10 lira diye cevap verdi.
Kadın:
-Elhamdülillah dedi.
Bu arada az önce muzun fiyatını soran adam, öfkeden kızarmış gözlerle bakkala baktı ve yanlış söylediğini belirtmek istedi. Ancak bakkal, adama göz işareti yaptı ve:
-Biraz bekle dedi.
Sonra kadına bir kilo muz ile bir kilo elmayı 15 liraya verdi. Kadın, büyük bir sevinçle, meyveleri alıp, gitti. Giderken, “Evlatlarım yiyecek, elhamdülillah, şükür Allah’a” diyordu.
Kadın çıktıktan sonra bakkal, özür dileyerek, adama:
-Allah’a yemin ederim ki, seni kandırmıyorum. Fakat bu kadının dört yetim çocuğu var ve hiç kimseden hiçbir yardımı kabul etmiyor. Ne zaman ona yardım etmek istesem, reddediyor. Onu utandırıp, üzmeden ona nasıl yardım edebilirim diye çok düşündüm. Ancak bu çözümü bulabildim: Fiyatları onun için düşürmek. Hiç kimseye muhtaç olmadığını hissetmesini istiyorum. Allah ile ticaret yapmayı seviyorum. Bu kadın haftada bir kez gelir. Allah’a yemin ederim ki, bu kadının benden alışveriş yaptığı gün, kat be kat kar ediyorum ve bilmediğim yerden rızıklandırılıyorum dedi.
Adamın gözleri yaşardı ve bakkalın alnından öptü.
Unutmayalım ki, insanların ihtiyaçlarını gidermekte, ancak tecrübe edenlerin bileceği bir lezzet vardır.
“Yerdekilere merhamet ediniz ki, göktekiler de size merhamet etsin”
mardinmedya.net