Mark Manson'u belli belirsiz biliyordum. Bir arkadaş arkadaşı, arkadaş bir blogcu ve iyi araştırılmış (ve her zaman biraz tartışmalı) yazılar yazan bir tanıdığım biriydi. O ve karısı NYC'ye taşındığında nihayet şahsen tanıştık (ilk önce karısıyla tanıştım). Arkadaş olduk - ikimiz de inek, girişimci, yazar, poker oyuncusu ve viski severiz. F * ck vermeme Küçük Sanatı adlı kitabını bulanıklaştırdım. Neyin önemli olduğuna odaklanan olağanüstü bir kitap. Chelsea Handler ve Chris Hemsworth (aka THOR) büyük hayranlar. Mark olağanüstü bir yazar ve gecikmiş bir görevde sonunda site için bir şeyler yazdı. Bu yazıda Mark, seyahatin kendisini bugün nasıl insan yaptığını anlatıyor - ve kitabın temelini attı.
Altı farklı ülkede kustum. Bu bir seyahat makalesi için en zevkli istatistik olmayabilir, ancak bir drenaj hendesinin üzerine sokulduğunda, ne bildiğinize göre sıçan eti sote edilmiş olabileceğini düşündüğünüzde, bu anların aklınızda kalmanın bir yolu vardır.
Hindistan kırsalında lastik patladığını ve yerel halkın kendim değiştiği gibi sertleşmiş olduğunu hatırlıyorum. Sabah 9'a kadar, 9 / 11'in bir aldatmaca olduğunu düşünen sarhoş bir İngiliz çocuğuyla tartıştığı bir hostelde kaldığımı hatırlıyorum. Eski bir Ukraynalı adamın beni hayatımın en iyi votkasına sarhoş ettiğini ve 1970'lerde Mississippi kıyılarında bir Sovyet U-Botu'na yerleştirildiğini iddia etti (muhtemelen gerçek değil, kim bilir).
Çin Seddi'nin açlığına tırmandığını, Bali'deki bir tekne gezisine atıldığımı hatırlıyorum (spoiler uyarısı: tekne yoktu), Ölü Deniz'deki beş yıldızlı bir tesise gizlice girip karımla tanıştığım gece Brezilyalı bir gece kulübünde.
2009 sonbaharında eşyalarımı sattığımdan beri birçok şeyi hatırlıyorum. Dünyayı dolaşmak için küçük bir valizle yola çıktım. Küçük bir internet işletmesi, bir blog ve bir hayalim vardı.
Benim yıl (belki iki) uzun yolculuk yedi yıla (ve altmış ülkeye) dönüştü.
Hayattaki birçok şeyle, onlardan ne gibi faydalar alacağınızı tam olarak bilirsiniz. Spor salonuna gidersem, güçleneceğimi ve / veya kilo vereceğimi biliyorum. Bir öğretmen kiralarsam, belirli bir konu hakkında daha fazla şey öğreneceğimi biliyorum. Yeni bir Netflix serisi başlatırsam, bitinceye kadar önümüzdeki üç gün boyunca uyumayacağımı biliyorum.
Ancak seyahat farklı.
Seyahat, hayattaki hiçbir şeyden farklı olarak, beklediğiniz faydalar sağlama konusunda güzel bir yeteneğe sahiptir. Size bilmediğiniz şeyi öğretmekle kalmaz, bilmediğinizi bilmediğiniz şeyleri de öğretir.
Seyahatlerimden çok şaşırtıcı deneyimler kazandım - beklediğim ve aradığım deneyimler. İnanılmaz siteler gördüm. Dünya tarihi ve yabancı kültürleri öğrendim. Genelde mümkün olduğunu düşündüğümden daha çok eğlenirdim.
Ancak seyahat yıllarımın en önemli etkileri aslında benim bile bilmediğim ve edinmediğim hatıraları bile bilmediğim faydalar.
Mesela yalnız olduğumda rahat olduğum anı bilmiyorum. Ancak, Avrupa'da bir yerde, muhtemelen Almanya'da veya Hollanda'da oldu.
Daha küçükken, uzun süre yalnız kalıyorsam, kendimde bir sorun olduğunu sanıyordum - “İnsanlar benden hoşlanmıyor mu? Hiç arkadaşım yok mu? ”Kendimi kız arkadaşlarla ve arkadaşlarımla çevrelemeye, daima partilere katılmaya ve her zaman temas halinde olmaya sürekli ihtiyaç duyduğumu hissettim. Herhangi bir sebepten dolayı başkalarının planlarına dahil olmasaydım, bu benim ve karakterim hakkında kişisel bir karardı.
Ancak, 2010'da Boston'a döndüğümde, bu his bir şekilde durdu. Nerede ya da ne zaman olduğunu bilmiyorum. Tek bildiğim, yurtdışında 8 ay sonra Portekiz'den eve uçtuğum, evde oturduğum ve kendimi iyi hissettiğim.
Bir sabır duygusu geliştirdiğimde (muhtemelen Latin Amerika'da bir yerlerde) nerede olduğumu hatırlamıyorum. Eskiden bir otobüs geç kalırsa (genellikle Latin Amerika'da olur) kızacak olan biriydim, ya da otoyoldaki sıramı kaçırdım ve geri döndüm. Bu beni deli etmekten hoşlanırdı.
Sonra bir gün, sadece olmadı. Büyük bir anlaşma olmaktan çıktı. Otobüs sonunda gelecek ve hala gitmem gereken yere gideceğim. Duygusal enerjimin sınırlı olduğu ve önemli anlar için bu enerjiden tasarruf etmem konusunda daha iyi olduğum ortaya çıktı.
Ben de duygularımı nasıl ifade edeceğimi öğrendiğimde tam olarak hatırlamıyorum.
Herhangi bir kız arkadaşıma seyahat öncesi sorularınızı sorun ve size şunu söyleyecekler: Ben kapalı bir kitaptım. Kabarcıklı sarılı ve koli bandı ile bir arada tutulan bir bilmece (ama son derece yakışıklı bir yüze sahip).
Benim sorunum insanları rahatsız etmekten, ayak parmaklarına basmaktan veya rahatsız edici bir durum yaratmaktan korkmaktı.
Ama şimdi? Çoğu insan, çok künt ve açıcı olduğumu yorumluyor. Bazen karım dürüst olduğum için şaka yapıyor.
Farklı yaşam alanlarına sahip insanları daha fazla kabul ettiğimde ya da ailemi takdir etmeye başladığımda ya da aynı dili konuşmamamıza rağmen biriyle nasıl iletişim kuracağımı öğrendiğim zamanları hatırlamıyorum.
Ama bunların hepsi oldu…. Dünyanın herhangi bir yerinde, bir ülkede, birisiyle. Bu anlardan hiç fotoğrafım yok. Sadece orada olduklarını biliyorum.
Yol boyunca bir yerlerde daha iyi bir ben oldum.
Geçen yıl adlı bir kitap yazdım. F * ck Vermenin İnce Sanatı: İyi Bir Yaşam Sürmeye Yönelik Karşılıklı Bir Yaklaşım. Kitabın temeli, aslında, hepimizin yaşamlarımızda verebileceğimiz sınırlı sayıda f * ck'ye sahip olduğumuzdur, bu nedenle, f * ck hakkında ne vermeyi seçtiğimizin bilincinde olmalıyız.
Geriye dönüp baktığımda, bu ustalıkla seyahat etme deneyimimin, farkında olmadan, bana bir f * ck vermemeyi öğrettiğini düşünüyorum. Bana yalnız olma, otobüsün geç kalması, diğer insanların planlarını yapma veya rahatsız edici bir durum yaratma konusunda iki ya da daha fazla şey vermemeyi öğretti.
Anılar f * ck hakkında verdiklerimizden yapılır.
Seyahatlerimdeki her zamanki fotoğraflarım var. Ben kumsallardaki. Ben Carnaval'da. Ben arkadaşım Brad’de Bali’de sörf yaparken. Machu Picchu.
Onlar hakkında bir f * ck verdim.
Fotoğraflar harika. Anılar harika.
Fakat hayattaki herhangi bir şey gibi, onların önemi de onlardan daha çok uzaklaşmanıza neden olur. Lisedeki, hayatınızı sonsuza dek tanımlayacağınızı düşündüğünüz anların yetişkinlik dönemine son vermeyi bırakması gibi, bu seyahat deneyiminin görkemli zirveleri zaman geçtikçe daha az önemli gibi görünmektedir. O zamanlar yaşamı değiştiren ve dünyayı sarsacak görünen şey şimdi sadece bir gülümsemeyi, biraz nostaljiyi ve belki de heyecanlı bir şey yaratıyor: “Ah evet! Vay, o zamanlar çok zayıfdım! ”
Seyahat, harika bir şey olmasına rağmen, başka bir şey. Sen değilsin. Bu senin yaptığın bir şey. Bu senin yaşadığın bir şey. Bu, zevk aldığınız ve sokaktaki arkadaşlarınızla övüneceğiniz bir şey.
Ama sen değilsin.
Yine de bu diğer, hafızaya düşmeyen nitelikler - aşınmış kişisel güven, kendimle ve başarısızlıklarımla rahatlık, aile ve arkadaşlar için daha fazla takdir, kendime güvenme yeteneği - bunlar seyahatin size verdiği gerçek hediyeler.
Kokteyl partileri için hiç fotoğraf veya hikaye üretmemekle birlikte, sonsuza dek sizinle birlikte kalacaklar.
Onlar gerçek kalıcı hatıralarınız… çünkü bunlar sizsiniz.
Ve onlar her zaman sen olacaklar.
Mark Manson bir blog yazarı, girişimci ve New York Times'ın En Çok Satanları'nın yazarı: Sikişmemenin İnce Sanatı: İyi Bir Yaşam Yaşamaya Karşı Sezgisel Bir Yaklaşım. Kitabı 2016'da okuduğum en iyi kitaplardan biri ve yeterince öneride bulunamıyorum. İyi yazılmış, eğlenceli, kendine güvenen ve hatta bir panda ayısında çalışıyor! Çalışmalarının daha fazlasını MarkManson.net sitesinde okuyabilirsiniz.