Enrique Granados Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Enrique Granados Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Besteci
Doğum tarihi: 27 Temmuz 1867, Lleida, İspanya
Ölüm tarihi ve yeri: 24 Mart 1916, Manş Denizi
Enrique Granados Kimdir ?
İspanyol besteci ve piyanist Enrique Granados (1867-1916), ulusal bir İspanyol müziğinin yaratılmasına önemli ölçüde katkıda bulundu. En bilinen eseri piyano süiti Goyescas’tır.
Enrique Granados (y Campiña) 27 Temmuz 1867’de İspanya’nın Lérida kentinde doğdu. Ailesi Barselona’ya taşındıktan sonra Francisco Jurnet ve Joan Baptista Pujol’dan piyano dersleri aldı. 1883’te, Granados’u müzikal milliyetçiliğin ilkeleriyle tanıştıran besteci, müzikolog ve İspanyol halk müziğinin tutkulu şampiyonu Felipe Pedrell ile kompozisyon çalışmaya başladı. 1887’de Paris’e gitti ve burada Konservatuar’ın önde gelen profesörlerinden Charles de Bériot ile özel olarak piyano çalıştı. 1889’da Barselona’ya döndü ve ertesi yıl ilk resitalini orada verdi. Bu başarılı çıkış, sonunda ona uluslararası bir ün kazandıran konser kariyerini başlattı.
Performans taleplerine rağmen piyano besteledi ve öğretti. Piyano için yaptığı en seçkin erken dönem çalışmaları arasında, 1890’larda yazılmış dört set halinde bir araya getirilmiş 12 parçadan oluşan Danzas españolas yer alır. Massenet, Cui, Saint-Saëns ve Grieg’in çok beğendiği bu parçalarda Granados, İspanyol halk danslarının unsurlarını çok farklı ve kişisel bir şekilde bir araya getirdi. Hak ettiği gibi popüler olan bu danslardan beşincisi E minör en iyi bilinenidir. Granados’un bir besteci olarak ilk büyük başarısı, 1898’de operası Maria del Carmenin Madrid’in prodüksiyonu ile geldi ve bu nedenle kral tarafından onurlandırıldı. Barselona’da üretilen dört opera daha yazdı, ancak çok az başarı elde ettiler. 1901’de Academia Granados adlı kendi piyano okulunu kurdu.
Granados’un en ünlü eseri, piyano süiti Goyescas, ilk performansını 9 Mart 1911’de Barselona’da aldı. Bu büyük bir başarıydı. Granados, 4 Nisan 1914’te Paris’te çaldığında, aynı derecede coşkulu bir karşılama aldı. Kısa süre sonra Legion of Honor üyesi seçildi ve Paris Opéra tarafından Goyescas’ı bir operaya dönüştürmesi istendi. Libretto’su Fernando Periquet tarafından yazılan opera versiyonu Opéra tarafından kabul edildi, ancak I. Dünya Savaşı’nın patlak vermesi, prodüksiyon planlarına son verdi. Metropolitan Opera devraldı ve dünya prömiyerini Ocak 1916’da New York’ta yaptı. Granados, prodüksiyonu denetlemek ve galaya katılmak için Amerika Birleşik Devletleri’ne geldi.
Seyircilerin ve eleştirmenlerin olumlu tepkilerine rağmen opera ilgiyi sürdürmedi ve opera repertuarında asla yer bulamadı. Granados’un ABD gezisi trajediyle sonuçlandı. Başkan Wilson tarafından Beyaz Saray’da oynamaya davet edilen Granados, eve dönüşünü erteledi. Planladığı gibi bir tekneyle doğrudan İspanya’ya gitmek yerine, önce İngiltere’ye gitti ve orada Dieppe için Sussex’e bindi. 24 Mart 1916’da Sussexİngiliz Kanalı’nda bir Alman denizaltısı tarafından torpillendi. Hayatta kalan biri, karısının suda mücadele ettiğini görünce Granados’un bir cankurtaran sandalında güvende olduğunu bildirdi. Ona yardım etmek için atladı ve ikisi de boğuldu. Granados ölmeden kısa bir süre önce bir arkadaşına şöyle yazmıştı: “Bir dünya kadar fikrim var. İşime daha yeni başlıyorum.” Bu fikirler asla gerçekleştirilemeyecekti. Erken ölümüne rağmen, Granados oldukça büyük bir eser bıraktı. Ancak bugün esas olarak Goyescas, Danzas españolas ve ses ve piyano için yaptığı Tonadillas şarkıları ile hatırlanıyor.
“Los majos enamorados” (“Aşık majos veya yiğitler”) alt başlıklı Goyescas, iki kitapta altı parçadan oluşuyor. Goyescas başlığı , “Goya tarzında” veya “Goya’dan sonra” anlamına gelir. Altı parçanın her biri, 18. yüzyılın ünlü İspanyol ressamı Francisco Goya’nın bir tablosunun veya gravürünün müzikal çağrışımıdır. Granados, ressam ve eserlerinden, özellikle de başörtüleri ve yelpazeleriyle güzel, gizemli aristokrat İspanyol kadınları olan “majas” resimleriyle tamamen büyülenmişti. Bu parçalarda Granados, son derece bireysel, şiirsel bir müzikal ifade elde etmek için Chopin, Schumann ve Liszt’ten miras kalan stilistik ve teknik unsurları İspanyol melodileri, ritimleri ve renkleri ile zekice harmanladı.
Granados’un öğrencisi ve Alicia de Larrocha’nın öğretmeni Frank Marshall şöyle yazdı: “Granados, on sekizinci yüzyıl İspanya’sının tüm zarafetini, inceliğini ve aristokrasisini yakalamayı başarıyor. Müziğinin folklorunu stilize etti, resmileştirdi ve cilaladı.” Teknik olarak parçalar zorluklarla doludur – zengin, yarı orkestral dokular, geniş uzantılar, çok sayıda karşı melodi ve çok fazla süsleme. Altı parçadan en ünlüsü dördüncüsü Quejas, ó la maja y el ruiseñor’dur ( Şikayet veya Maja ve Bülbül ). Bunu, Granados’un daha önce Kitap I’de duyulan temaları hatırladığı, setin en parlak ve dramatik olanı olan II. Kitabın ilk parçası olan El amor y la muerte ( Aşk ve Ölüm ) takip eder.(The Strawman), Goyescas’ın bir parçası olarak yayınlanmasa da , genellikle ona eklenir. İcrada yedinci ve son parça olarak çalınır. Goyescas operasının açılış sahnesinin “majas” tarafından havaya fırlatılan bir “strawman” ın müziğine dayanmaktadır.
1917’de Goyescas’ı “günümüzün en iyi piyano müziği” olarak tanımlayan İngiliz eleştirmen Ernest Newman, eserin özel kalitesini ve çekiciliğini şöyle özetledi: “Müzik, tutkusunun tüm hararetine rağmen, klasik güzellik ve sakinlik içeriyor. Uyum zengin ama asla deneysel değil. melodilerin yeni kıvrımları, ritimlerin yeni eklemlenmeleri var. her şeyi anlatmak yeni bir zarafet, yeni bir acıma, yeni bir melankoli.Kendi enstrümanı için yazmanın mükemmelliği olan müzik, zor ama o kadar güzel düzenlenmiş ki her zaman çalınabilir: insan parmaklarını zengin renkli mücevher yığınlarının arasından geçirmenin şehvetli hissine sahip. en saf tür.”