Gurur Ayı için Gurur 30 Projesi’nin 5. Günü, 2018.
S ylvia Rivera ölüyordu ama mücadeleye devam etti. 19 Şubat 2002’de, karaciğer kanserinden kaynaklanan komplikasyonlar nedeniyle ölüm döşeğindeyken, her zaman olduğu gibi, trans ve cinsiyete uygun olmayan kişilerin ana akım eşcinsel hakları örgütü Empire State Pride Agenda’ya dahil edilmesi için çalışmaya devam etti. . Rivera, yaşadığı şekilde büyük ölçüde öldü: queer ve cinsiyete göre değişen insanların – özellikle fakir, evsiz ve beyaz olmayanların – endişelerinin Eşcinsel Hakları Hareketi içinde dışlanma biçimlerine dikkat çekiyordu. Bir eşcinsel, Latinx, travesti travesti kraliçesi olan Rivera, eşcinsel hakları mücadeleleri giderek daha yaygın hale geldikçe sınırlara itilmeye direndi ve LGBTQ aktivizminin, öncelikle en “normal olan” endişelerine odaklanırsa uzun vadeli ve sistemik değişimi etkilemeyeceği konusunda uyararak “Hareketin üyeleri – beyaz orta sınıf geyler ve lezbiyenler – en savunmasızlar pahasına.
Sylvia, 2 Temmuz 1951’de New York Bronx’ta Ray Rivera olarak doğdu. Annesi Venezuelalıydı ve Porto Rikolu olan babası, Sylvia doğduktan hemen sonra aileyi terk etti ve bir daha geri dönmedi. Rivera’nın annesi 22 yaşında intihar ettikten sonra, hem koyu tenine hem de kadınsı davranışına onaylamayan büyükannesi Viejita tarafından büyütüldü. Sylvia, kadınlığı nedeniyle evde ve okulda yoğun bir şekilde zorbalığa uğradı ve 10 yaşında kaçmasına neden oldu. 1960’larda renkli drag kraliçeleri ve seks karışımının yaşadığı bir bölge olan New York’ta 42nd Street’e gitti. işçiler ve gey topluluğunun diğer üyeleri. Rivera’nın 42. Cadde’de geçirdiği zaman, bir aktivist olarak çalışmasının temelini oluşturdu. Hayatta kalmak için seks işçiliğiyle uğraşmak, adını “Sylvia” olarak değiştirdi ve ona sokaklarda yaşamayı öğreten bir kraliçe ailesi (1960’larda “kraliçe” terimi genellikle kadınsı gey erkeklerden bahsediyordu) tarafından evlat edinildi. Bu süre zarfında, 1960’ların New York’unda, cinsiyete uygun olmayan, beyaz olmayan bir eşcinsel olarak hayatta kalmanın ne kadar zor olduğunu öğrendi.
Bir gün, Sylvia 42. caddede koşuştururken, hemen kendisine çekildiği yaşlı bir siyah kraliçe olan Marsha P. Johnson’ı gördü. Hem görünüşü hem de hayata yaklaşımından korkmayan Sylvia, Johnson’a doğru yürüdü ve bir sohbet başlattı. Marsha sonunda Sylvia’yı spagetti yemeğine davet etti ve onu kanatlarının altına alarak makyajını ve sokağın kurallarını nasıl uygulayacağını öğretti. İkili, hayatlarının geri kalanında arkadaş kaldı ve en önemli erken eşcinsel kurtuluş mücadelelerinin çoğuna katıldı.
Sylvia ve Marsha, o zamanlar diğer birçok gey insan gibi sık sık Mafya tarafından işletilen gey barları, gey ve cinsiyete göre farklı insanların bir araya gelip bir topluluk duygusu oluşturabileceği tek alanlardan biri. 1969’da, dönüm noktası niteliğindeki Stonewall Inn Riots yılı olan Amerika Birleşik Devletleri’nde eşcinsel olmak, Greenwich Village veya San Francisco’daki Castro District gibi bir şehir merkezine giden yolu bulamayan birinin büyük olasılıkla kapalı bir hayat yaşayacağı anlamına geliyordu. Tıp uzmanları “eşcinselliği” meşru bir yönelim olarak değil, akıl hastalığı olarak gördüler. New York Eyaletinde, birçoğu eşcinsellere alkol vermeyi ve halka açık yerlerde birlikte dans etmelerine izin vermeyi cezai suç olarak görmesine rağmen, son zamanlarda eşcinsel barların yasadışı olmadığı belirlendi. Gay barları düzenli olarak basıldı, patronlar fiziksel ve cinsel şiddet şeklinde polis şiddetine maruz kaldı. Travma kraliçeleri ve bugün trans olarak adlandıracağımız kişiler, “maskeli” suçlarından veya doğumda tayin edildikleri cinsiyetten farklı bir cinsiyete ait kıyafetleri ve kimlik belgelerinde temsil edildiği şekliyle alenen giymekten tutuklanabilir.
Bu kültürel bağlamda, Greenwich Village’daki Christopher Street’te bulunan, Mafya tarafından işletilen bir gay bar olan Stonewall Inn vardı. 28 Haziran’ın bunaltıcı gecesinde, New York Polis Departmanından Müfettiş Seymour Pine liderliğindeki bir polis baskını, Stonewall’un patronlarının ve diğer yerel queer ve cinsiyete uymayan kişilerin polise karşı savaştığı beş günlük isyanla sonuçlandı. kazandı. Stonewall Inn İsyanları, 1966 Compton’s Cafeteria İsyanı gibi daha önceki militan queer direniş olaylarına ve erken homofil grupların yaklaşık yirmi yıllık örgütlenmelerine rağmen, Birleşik Devletler’deki Eşcinsel Hakları Hareketi’nin katalizörü olarak en çok belirtilen olaydır. Mattachine Society and the Daughters of Bilitis gibi.
O gece Johnson’ın doğum gününü kutlamak için Stonewall’da bulunan Rivera ve Johnson, polise tuğla fırlatan ilk müşterilerdeydiler, direniş için en büyük fırsattan yararlanarak diğerleri olay yerinden kaçtılar. Ayaklanmalar başlarken Sylvia yoldaşlarına “Bunun bir dakikasını bile kaçırmıyorum,” dedi, “devrim bu!” Zavallı sokak kraliçeleri ilk harekete geçen, tam anlamıyla bir isyana dönüşen öfkeyi ateşleyenlerdi, çünkü bıkmışlardı ve kaybedecek çok az şeyleri vardı. Bazıları, gey topluluğunun bir simgesi olan aktris ve şarkıcı Judy Garland’ın ölümünün isyanlara ilham verdiğini iddia etse de, gerçekte bir öfke ve kendiliğindenlik anından doğmuşlardı. Stonewall’un ardından ve Johnson’ın teşvikiyle, Sylvia mücadeleyi sürdürdü ve yeni kurulan radikal gey hakları örgütleri olan Gay Liberation Front (GLF) ve Gay Activists Alliance (GAA) toplantılarına katılmaya başladı.
Rivera, kısa sürede işgal ettiği çok sayıda marjinalleştirilmiş kimliğin – queer, kahverengi, seks işçisi, drag queen, cinsiyete uygun olmayan, kadınsı, fakir – büyük ölçüde beyaz orta sınıf gey erkeklerden oluşan hareket liderleri için rahatsız edici olduğunu öğrendi. ölçüde, beyaz orta sınıf lezbiyenler. Bu liderler, endişeleri ya da “saygın” olarak görülmeyen eşcinsel ve cinsiyete uymayan beyaz olmayan insanları genellikle marjinalleştiren bir gündem peşinde koşmaya çalıştılar. Tarihçi Martin Duberman, Rivera’nın GLF ve GAA’daki varlığını gözlemlediği gibi: “İspanyol bir sokak kraliçesinin saldırgan olması otomatik alarm oluşturdu: Sylvia yanlış etnik gruptan, izlerin yanlış tarafından, yanlış kıyafetler giyiyor – bekarlığı yönetiyor- birden fazla korkutucu, birbiriyle örtüşen Ötekilik kategorisini somutlaştırmak için elle ve eşzamanlı olarak. “
Sylvia etiketlere ve tanımlara çok az önem veriyordu, dönüşümlü olarak kendisine “travesti”, “travesti” veya “üvey kız kardeş” olarak atıfta bulunuyordu. Kendisini ve varoluşunu kendi terimleriyle tanımlamada ısrar etmesi, eşcinsel özgürlük çevrelerinde bir radikal olarak ününe daha da katkıda bulundu. Çağdaş akademisyenler ve aktivistler Rivera’yı transseksüel bir kadın olarak geri almış olsalar da, kendisini bu şekilde görmedi. Sylvia, kadınlığını süratli giyinerek ifade etmeyi sevse de, bazen “travesti” ve “travesti” terimlerini sevmiyordu. 1960’lar ve 70’lerdeki 42. Cadde’nin dilinde, “travesti” ve “travesti” kadın gibi giyinen, ancak kadın olmayı iddia etmeyen veya arzulamayan kişileri tanımlamak için kullanıldı. 1970’lerdeki drag uygulaması, o zamanlar aktris ve Andy Warhol-muse Holly Woodlawn gibi figürlerle örneklenen, özellikle sahne performansı için bir kadın olarak giyinmek olarak daha da farklılaştı.
Genellikle “drag queen” olarak anılmasına rağmen, Rivera gerçekte sürükleme yapmadı ve kadın olduğunu da iddia etmedi. Kendini basitçe Sylvia olarak tanımladı, kendisini diğerlerinin yarattığı kutulara veya etiketlere dönüştürmeyi reddediyordu. Ve bu nedenle, diğerlerinin yanı sıra tehlikeli olarak görülüyordu. Hareket içindeki varlığı değişimi yarattı ve eşcinsel aktivizmin kenarında var olanları hatırlattı. Transseksüel etiketini uygulayabilsek de – özellikle terimin 1990’larda aktivistler tarafından toplumsal cinsiyet normlarını ihlal eden herkesi kastetmek için iletilme şekli – Rivera’ya illa ki bu kendini görme şekli değildi ve cinsiyet kimliği akışkan kaldı. hayatı boyunca. 2002 yılında hayatının sonlarına doğru yazdığı bir denemede “etiketlenmekten yoruldum” dedi. “ Transseksüel etiketini bile sevmiyorum. Etiketlerle yaşamaktan bıktım. Ben sadece ben olmak istiyorum. Ben Sylvia Rivera. Ray Rivera, 10 yaşında Sylvia olmak için evden ayrıldı. Ve ben buyum. “
Sylvia’nın GLF ve GAA’daki “Ötekilik” ile mücadelesi, onu ve Johnson’ı, yoksul sokak kraliçelerinin ihtiyaçlarını karşılamak için STAR (Sokak Travesti Eylem Devrimcileri) adlı aktivist grubu kurmaya yöneltti. İkili ayrıca evsiz gençler, sokak kraliçeleri ve dolandırıcılar için bir tür barınak olan STAR House’u yarattı. Hem Sylvia hem de Marsha, rutin dışlanmalarına rağmen, cinsiyete uymayan ve eşcinsel olmayan eşcinsel insanların Eşcinsel Hakları Hareketi’ne dahil edilmesi için yorulmadan çalıştılar. Örneğin Sylvia, GAA tarafından tehlikeli protestoları önleme çağrısı yaptı, ancak medya ortaya çıktığında daha “saygın” hareket liderleri tarafından bir kenara itildi.
Sylvia ayrıca New York Şehri Eşcinsel Hakları Yasa Tasarısını geçmek için kampanyaya katıldı ve sürekli olarak drag kraliçelerinin ve cinsiyete uygun olmayan diğer kişilerin tasarının diline dahil edildiğinde ısrar etti. Travesti ve travesti endişelerinin dahil edilmesinde o kadar ısrarcıydı ki, belediye binasının duvarlarını ölçeklendirdikten sonra – tam makyaj, elbise ve topuklu giyerek – faturadaki kapalı bir toplantıyı çökertmek için ünlü bir şekilde tutuklandı. Tasarı 1986’da nihayet kabul edildiğinde, ana akım harekete tam olarak uymayanları korumak için bir dil içermiyordu. Sylvia bu dışlamayı öğrendiğinde şu meşhur cevabı verdi:
“Bir drag queen gibi cehennemde öfke yok.”
Rivera, yalnızca hareket adamları tarafından değil, lezbiyen feministler tarafından da rutin olarak sınırlara itiliyordu. Bu dışlama, Rivera’nın 1973 Haziran’ında Washington Square Park’ta düzenlenen dördüncü yıllık Christopher Street Liberation Day Rallisi’nin ardından, Rivera’nın en tanınmış konuşmasını – “Y’all Better Quiet Down” olarak anılan – yapmasına neden olan olaylarda özellikle belirgindi. Rivera, mitingde konuşacak olmasına rağmen, ona fiziksel olarak saldıran ve kadınlıkla alay etmekle suçlayan radikal lezbiyen feminist ve GAA üyesi Jean O’Leary tarafından sahneye çıkması engellendi. Sylvia sahneye çıkmak için savaştı ve seyirciyi ve bir bütün olarak Eşcinsel Hakları ve Kadın Kurtuluş hareketlerini bir bütün olarak, zavallı cinsiyete uymayan ve queer insanların ihtiyaçlarına kör yapan beyazlık ve sınıf ayrıcalığına seslendiği ateşli bir konuşma yaptı. renk:
“Hepiniz bana gidin ve kuyruğumu bacaklarımın arasına saklayın diyorsunuz. Artık bu saçmalığa katlanmayacağım. Dayak yedim Burnum kırıldı. Hapishaneye atıldım. İşimi kaybettim Dairemi kaybettim. Eşcinsel özgürlüğü için ve hepiniz bana bu şekilde mi davranıyorsunuz? Hepinizin derdi ne? Bunu bir düşünün! “
Mitingden sonra Rivera, STAR House’a döndü ve intihara teşebbüs etti. Marsha P. Johnson, onu hayatını kurtarmak için zamanında buldu, ancak ruhu kırıldı. O’Leary’in alenen ihaneti, Rivera’nın STAR’ı dağıtmasına ve yirmi yıl boyunca aktivizmden uzak durmasına neden oldu. 1993’te resmen harekete yeniden katılan Sylvia, STAR’ın adını Street Transgender Action Revolutionaries olarak değiştirdi ve kendisini topluluğuna adadı. O’Leary, Ulusal Eşcinsel Görev Gücü’nün eş başkanı oldu. Sylvia’ya saldırısı, GAA’nın birçok üyesinin siyasi hırsları nedeniyle giderek daha reformist ve muhafazakar hale geldiği bir zamanda gerçekleşti. Sonunda, Rivera’yı ve onun gibi diğer kişileri hareketin dışında tutmasının yanlış olduğunu kabul etti, ancak verdiği hasar geri alınamazdı.
Sylvia yakıldı ve külleri, ayinlere katıldığı ve yiyecek kilerinde çalıştığı Midtown Manhattan’daki Metropolitan Community Church of New York’ta (MCCNY) yaşıyor. MCCNY, evsiz queer gençler ve kriz halindeki queer gençler adına çalışma mirasının şerefine, evsiz LGBTQ gençler için bir sığınak olan Sylvia’s Place’i açtı ve yiyecek kilerlerini The Sylvia Rivera Memorial Food Pantry olarak yeniden adlandırdı. Asla gölgelerde saklanmayacak biri, Sylvia’nın isteği üzerine, külleri her Pazar seçtiği ailesi ve birçok çocuğuyla ayine katılmak için ortaya çıkıyor.
Rivera ve Johnson’ın ana akım eşcinsel hakları liderleri tarafından ancak ölümlerinden sonra kucaklanması, hareketin LGBTQ topluluğunun tüm üyeleri için eşit derecede olmadığını ve hiçbir zaman da olmamış olduğunu gösteriyor. Miraslarının bu yeni keşfedilen kutlaması, Eşcinsel Hakları Hareketi’nin zavallı beyaz olmayan sokak kraliçelerine nasıl zarar verdiğini görmezden geliyor. Sylvia ve Marsha’ya – toplumun geneli ya da hareket tarafından – devrimci liderler olarak tam potansiyellerine ulaşmaları için kaynak verilmedi. Renkli devrimcilerin trans kadınlarını kutlarken ve yükseltirken, cinsiyete uymayan beyaz olmayan insanların geride bırakılmasına ve dışlanmasına neden olan geçmiş ve şimdiki baskıcı güçleri aynı anda eleştirmeliyiz. Sylvia, yaşamı boyunca vizyoner lider olarak onurlandırılmış ve desteklenmiş olsaydı, elli yaşını geçmiş olabilirdi.
Sylvia’nın çocukları – düşük gelirli, cinsiyet kurallarına uymayan ve eşcinsel olmayan eşcinseller – en savunmasız olanlar olmaya devam ediyor. Ulusal Transseksüel Eşitlik Merkezi’ne göre, transseksüel Amerikalıların yaşamları, ayrımcılık ve gerekli kaynaklara erişim eksikliği nedeniyle yaygın kötü muamele ve şiddet, ciddi ekonomik zorluklar ve fiziksel ve zihinsel sağlık sorunları ile karakterizedir. Zavallı sokak kraliçelerinin eşcinsel özgürlüğün planını yarattığını unutmayalım. Unutmayalım ki, bu radikal ve ileri görüşlü kadınların tüm potansiyellerini yaşamaları engellendi. Tarih, onlara yanlış olduklarını ve var olmamaları gerektiğini söyleyen bir toplumun karşısında sessiz kalmayı reddeden Sylvia Rivera gibi kişilere büyük saygı göstermelidir.
Tarihçi Eric Marcus’a “Hareket için çok daha fazlasını yapmak istiyorum” dedi, “ancak hareket benimle uğraşmak istemiyor.”