Dikim için çeşitli kirazlar seçerken, bahçıvanlar birçok kaliteyi dikkate alırlar. Bu, dikim kolaylığı, iddiasız bakım, yüksek verim, zararlılarla ve her çeşit hastalıkla ilgili bir problem değildir.
Kiraz çeşitliliği Shchedrai, bu seçim kriterlerine en uygun olanıdır, bu da açıklamasını okuduktan sonra netleşir.
Çeşit açıklama
Kiraz çeşitlerinin tanımı akrabalarının tanımından biraz farklıdır.
Çeşit, çalı biçimli ağaçların türüne, 2 m yüksekliğe, yuvarlak şekilli ve orta lobiliteye aittir.
Çalığın sürgünleri, üst büyüme yönü ile yayılıyor. Bitki örtüsünün olduğu dönemlerde sürgünlerde 4 mm’ye kadar konik tomurcuklar oluşur. Böbrekler düşük sıcaklıklara dayanıklıdır.
Çiçeklenme, her 3-4 beyaz çiçek ile inflorescences ile Mayıs sonunda meydana gelir. Çiçekler, fincan şeklindeki şeklin yaprakları serbestçe düzenlenmiş, orta. Çiçeklerin yüksek düzeyde kendi kendine tozlaşması vardır.
Yapraklar, sivri kenarları ve kama şeklindeki bir tabanı olan koyu yeşil renklerin uzun bir formudur. Yaprakların yüzeyi parlaktır. 1 cm genişliğinde 1.2 cm uzunluğunda yaprak döken petioles.
Burcun ortalama değerindeki verimi 15 kg’dır.
Islah tarihi
Cömert Kiraz çeşitliliği, Sverdlovsk Bahçe Seçim İstasyonu’ndaki ideal çeşitliliğin serbest tozlaştırılmış yıllık fidelerinin seçimiyle elde edilir.
1958’de Rusya Federasyonu Devlet Seçim Kayıtlarında bir çeşitlilik tescil edilmiştir.
Çeşitliliğin kurucuları NI Gvozdyukova’dır. ve Zhukov S.V.
Meyvelerin özellikleri ve özellikleri
Bu çeşitliliğin meyveleri geç ve eşit olmayan olgunlaşır. Hasat zamanı ağustos sonu ve eylül ayı başı gelir. Meyveleri uzun ve ince bir peduncle üzerinde tutulur, böylece uzun bir süre için parçalanmaz.
ağırlık: 3-4 g.
renk: koyu kırmızı
biçim: Yuvarlak, üst kısımda küçük bir huni.
tat: tatlı ve ekşi
Et: orta yoğunluklu, sulu.
kemik: büyük, hamurdan kolayca ayrılır.
iniş
Dikim yeri, yeraltı sularının yakın bir oluşu olmadan bir tepe üzerinde seçmek daha iyidir. Islak toprak bu çeşitte kirazların normal gelişimine katkıda bulunmaz. Optimum parselin güneşli tarafıdır.
Dikim için zemin önceden hazırlanır. Sonbaharın sonlarında veya erken ilkbaharda (ekimden en az 2 hafta önce) toprak sindirilir, gübre verilir. Gübrelerin miktarı 40-60 g süperfosfatlar, 20-30 g potasyum tuzu ve 1 metrekare için 10-15 kg humus oranında hesaplanmaktadır.
Toprak asidik ise, o zaman her metrekarede 100 gr kireç ekleyebilirsiniz.
Dikim için sağlıklı ve güçlü bir dikim malzemesi gereklidir. Fidanlar bahçe pazarlarında satın alınabilir ve kendinizi büyütebilirsiniz.
Dikim materyali yetiştirme yöntemleri:
Tohumları.
Bu yöntem için, önemli bir adım sonraki ekim için tohumların (kemikçikler) seçimidir. Tohumlar, sağlıklı ve olgun bir meyvelerden, hiçbir hastalık veya bozulma belirtisi olmadan alınır.
Tohum hazırlama, dikimden önce herhangi bir özel dayanıklılık anlamına gelmez. Ekstre edilen tohumlar herhangi bir kapta bir substrat olmadan saklanabilir veya nemli bir talaş, kum ve yosun karışımına yerleştirilebilir.
Ekimden önce, tohumlar 7 gün boyunca suda bekletilerek hazırlanmalıdır.
Tohumların ekim zamanı hem bahar mevsimi hem de sonbahar mevsimi için gelebilir.
Ekim için sonbahar zamanı kemikçikler için çimlenmeden önce belirli bir dinlenme aşamasının geçişini içerir. Kış dönemi bu aşamaya katkıda bulunur ve mevsim tohumlarına yardımcı olur. Ancak hava koşulları, özellikle kuzey bölgelerinde her zaman elverişli değildir.
En uygun ve güvenilir yöntem ilkbaharda tohum ekimidir. İyi ilkbahar çimlenmesi, gerçekleştirilen ilk tabakalaşma (tohum çimlenmesini hızlandırmak için tohumların uzun süreli yaşlanması) ile kolaylaştırılacaktır.
Tabakalaşma aşaması 150-180 gün sürer ve aşağıdaki aşamalardan oluşur:
- ilk aşamada, tohumlar zayıf (pembe) bir potasyum permanganat çözeltisi içinde en az 10 dakika süreyle dezenfekte edilir;
- daha sonra tohumlar talaş, yıkanmış nehir kumu veya sphagnum yosun karışımı içinde çimlenme için yerleştirilir. Böyle bir dikim malzemesini 15 ° C ila 20 ° C arasında bir sıcaklıkta içerir;
- çimlenmenin ilk görünümünde (kemiklerin çatlaması), kap 2 ° C ila 6 ° C arasında bir hava sıcaklığına sahip soğuk bir odaya (veya buzdolabına) yerleştirilir;
- Tohumların üçüncü kısmı filizlendiğinde, zorunlu sertleştirme işlemi gerçekleştirilir. Bu amaçla, bitkisel maddenin bir kabı hava büyük sıcaklık dalgalanmalar olmadan stabil ise, sokak (genellikle, bu aşamada tabakalaşma kış sonuna denk) üzerine alınabilir. Ayrıca tohumlar, tohumlar buz veya kar üzerine konularak tesislerde (mahzenler) sertleştirilebilir.
Çimlenmiş ve sertleşmiş tohumlar açık toprağa ekilen ve hava koşulları kurulmuştur ve soğuk hava dönüş beklenmiyor ilkbaharda, hazırlanmaktadır. olukların özel bir kısmı 5 cm derinliğe yapılan üzerinde. oluklar arasındaki mesafe en az 30 cm değildir. Tohumlar daha önce ana madde arındırılır ve birbirlerinden 5 cm olukların genişletilmiş. Yerleştirilen tohumlar toprakla serpilir, nemlendirilir ve bir talaş, saman veya saman tabakasıyla (mulched) kaplanır.
Bir kemikten kiraz yetiştirmek, dikkat ve fiziksel harcamalar gerektiren oldukça zahmetli bir süreçtir. Bir kiraz ağacını yetiştirmek için en basit ve en uygun yol vardır – kök sisteminin kesimleri veya kendi fidelerini dikme.
Kök sahibi dikim malzemesi (sürgünler, kök kesimler).
Çoğunlukla bir ağaç, taç çevresine bir kızı vurur. Bu filizler kök sisteminin bir kısmı ile kazılır, gövdeden en az 20 cm geriye çekilir ve kalıcı bir yere nakledilir.
Nakil zamanı erken sonbahar veya ilkbahardır (böbreklerin ortaya çıkmasından önce).
Böyle bir filiz gelişmesi zayıfsa, o zaman kış mevsiminde evde artırmak daha iyidir. Bu “yetiştirme” için toprak, sürekli nemlendirme ile gevrek, döllenmiş olmalıdır.
Kesim işlemi kökleri keserek yapılır. Bunu yapmak için, üst kökler açığa çıkar ve petioller kesilir, 15 cm’lik bir uzunluğa, 0.5-1.5 cm’lik bir genişliğe ulaşır. Dilimler eğimlidir.
Kök kupürlerinin hasat zamanı da geç sonbaharda veya erken ilkbaharda (böbreklerin ortaya çıkmasından önce) düşmelidir. Kış mevsimi için, bu tür dikim materyali, ıslak yıkanmış nehir kumu içeren bir kaba konulur ve 0 ° C’de saklanır.
Çelikler, erken ilkbaharda açık zemine, birbirinden 10 cm’den daha az olmayan bir mesafede, hazırlanmış kuyularda ekilir. Kesmeler, mutlaka aşağıya doğru bir kesim ile, eğimli olarak deliğin içine kesilir. Böyle bir omurganın üst kısmı en az 1 cm toprakla kaplanmalıdır, tabanın derinliği en az 3-5 cm olmalıdır.
Fideler köklerin 3-4 dalı oluşturulduğunda ve görsel olarak sağlıklı ve kuvvetli gözüktüğü zaman, nakilleri kalıcı, önceden hazırlanmış bir yer için kullanılabilir. Kök sistemi nakledildiğinde hafifçe budanır ve nemlendirilir (kökler kuru ise), 6-10 saat suya yerleştirilir.
Sonbahar döneminde dikim, fidelerin köklenmesine izin verir, ancak karsız kış döneminde donma riski kalır. En iyi sonuçlar ilkbahar ekimi ile verilir. Toprak kardan kurur ve biraz kuruduğunda – inişe başlayabilirsiniz.
Bir fide dikme tekniği böyle eylemleri içerir:
- Toprak katmanları gözetilerek bir iniş çukuru kazılır: Üst ve alt toprak tabakaları ayrı yığınlara ayrılır;
- çukur boyutları gözlenir: derinlikte 80 cm, genişlik 60 cm’ye kadar;
- humus ile karıştırılmış kazılmış toprakların üst tabakası serpiştirilmiş çukurun ortasında bir dikme (dikeyliği desteklemek için) yerleştirilmiştir;
- bir fide dikim çukuruna yerleştirilir, kökler oluşan tepecik üzerinde düzleşir ve kalan arazi ile serpilir;
- iniş alanı su tarafından iyi bir şekilde döküldü ve humus ya da talaş ile yukarıdan malçlandı;
- fide, bir “şekil sekiz” ile (gövde üzerinde bir daralma oluşmaz) mandalla bağlanır.
Fideler arasındaki tavsiye edilen mesafe 2-3 m’den az değildir, satırlar arasındaki en uygun mesafe 3 m’dir.
Bu fidelerin ilk tam yapısı 3-4 yıldır.
bakım
Yaşam boyunca, kiraz ağacı bu gibi temel aşamalardan geçer: gelişim (büyüme), meyve verme ve büzülme.
Bu aşamalardan herhangi birinde bakım basit eylemdir – zamanında sulama, ağaçların uygun şekilde budaması ve hastalıklara karşı korunma / korunma. Böyle bir yoksunluk, aktif meyve verme süresini önemli ölçüde uzatır.
sulama
Düzenli sulama iyi gelişmeyi destekleyecektir (özellikle genç fidanlar için). Yaz aylarında, özellikle sıcak günlerde, boğaz en az 5 kova su ile gerçekleştirilir.
Her sulamadan sonra nemi korumak için, gövdeyi gövdenin etrafına sermek mümkündür.
Düşük yaz sezonunda olgun ve aktif meyve taşıyan ağaçlar yılda 3 kez yeterli sulamadır.
İlk sulama, çiçeklenme periyodu bittikten hemen sonra gerçekleştirilir. Sonraki sulama – meyvelerin olgunlaşma döneminde. Son sulama, soğutma için önceden sonbahar döneminde gerçekleştirilir.
Ek gübreleme
Kirazların bol meyve vermesi, gelişmesi sırasında ağacın tükettiği besin miktarına bağlıdır. Destek gübreleri için yıllık olarak tanıtılmaktadır.
Erken bahar döneminde, bitki örtüsünün başlangıcından önce, azot gübresi (amonyum nitrat), bir kova su başına bir çorba kaşığı oranında uygulanır. Genç bir ağaç için bu solüsyondan bir kova yeterlidir ve bir yetişkin için 2-3 kova solüsyon eklemek gerekir.
Ayrıca gübre organik (inek veya domuz kumu) tanıtıldı olarak. Bu gübreler gübre ve su oranı 1:10 oranında hazırlanan gübre olarak tanıtılmaktadır. Tavuk gübresi de 1:20 su ile ilgili olarak bu amaçlar için uygundur.
Sonbahar döneminde, metre kare başına 100 g miktarında 50 mg veya süperfosfat miktarında potasyum sülfat ile üst giydirme yapılması daha iyidir.
Toprağın gübrelenmesi ve yetiştirilmesi sırasında kök sisteminin dallanmış ve 20-40 cm derinlikte yetiştiği göz önünde bulundurulmalı, köklere zarar vermemek için her türlü eylemi dikkatli bir şekilde yapmak gerekir. Kök sistemi, tacın çevresi etrafında büyür.
budama
Bush biçimli kirazlarda, yapılaşma, geçen yılın şubelerinin büyümesine bağlıdır. Şubelerin zayıf büyümesinin nedeni ya da yanlış tarım teknolojisidir.
Kiraz ağacının gelişiminin farklı döneminde üç tür budama önerilmektedir:
- Şekillendirme – kuronun düzgün oluşumu için genç ağaçlarda üretilir. Bunu yapmak için, tüm yanal alt sürgünler kesilir. Genç fidanlarda, yanal sürgünler toprak seviyesinden 60 cm yüksekliğe kadar kesilir ve 10-12 baz alınır;
- hijyen – sonbaharda veya erken ilkbaharda, tomurcuk çiçeklenmesinden önce yılda üretilir. Düzeltirken, tüm kırık, hasta veya zayıf dallar silinir. Kalın bir taç da inceltme için budama kullanıldığında;
- gençleştirici – branşlarda yardımcı dalların kesildiği, böylece büyüme aksanının ana branşa aktarıldığı her 5-8 yılda bir yapılır.
Hastalıklar ve zararlılar
Kiraz hastalıklar ve zararlılara karşı cömerttir, ancak elverişsiz ıslak hava koşulları hastalıklara ve zararlılara neden olur.
Kiraz ağacının en büyük zararı, kokcomicosis, moniliosis ve klyasterosporiosis (hon lekelenme) gibi hastalıklar tarafından getirilir.
Cockcomicosis, bir marsupial mantarın neden olduğu bir hastalıktır. Hastalık, yaprakların üst kısmındaki küçük kırmızı lekelerin görünümünde kendini gösterir, ardından daha büyük olanlara karışır. Yapraklara ek olarak, meyveler de etkilenir.
Monilyoz – bir marsupial mantarın neden olduğu mantar hastalığı, kortekste lezyonlar yoluyla ortaya çıkar. Hastalığın tezahürleri – yapraklar kahverengi, solma ve ardından soldurma yapıyor. Meyveler de mantardan etkilenir. Semptomlar meyvelerin karanlığı ve karaciğeri bir alkollü tat ile koyulaştırır.
Klyasterosporiosis, yapraklarda koyu kahverengi lekelerin varlığıyla birlikte, yaprak dokularının ölümünden sonra oluşan deliklerin oluştuğu bir mantar hastalığıdır.
Bu hastalıklara karşı mücadele, bu tür eylemlerden oluşur:
- hasarlı meyvelerin, yaprakların ve dalların çıkarılması ve yakılması;
- Ağacın yanında toprağın tamamen ayıklanması;
- Bush’un temas ve sistem fungisitleri (Strobi, Topaz, Horus) ile tedavisinde.
Zararlılardan kiraz sineği, kiraz biti ve mukus sawfly özellikle tehlikelidir.
Kiraz sineği, meyvelerde yumurta bırakan bir böcektir. Larvalar eti yediğinde, bunun sonucunda meyvelerdeki bu tür belirtiler görünür hale gelir: çukurlar ve siyah noktalar.
Vişne yaprak bitleri – larvaları yapraklarından suyu emer, bunun sonucunda deforme olur, siyahlaşır ve soldurur.
Vişne mukus sawfly, yaprakların etini besleyen, üst yaprak dokularını kazıyarak yaprakların kurumasına neden olan bir böcektir.
Zararlılara karşı mücadele, özel müstahzarlar – böcek ilaçları (Carbofos, Fufanon, Iskra M) ile ahşabın işlenmesidir. Hazırlamanın kullanımı, kullanım talimatlarında ayrıntılı olarak açıklanmaktadır.
Hastalıkların önlenmesi ve zararlılardan zamanında koruma, aşağıdaki eylemlerden oluşur:
- Düşmüş yapraklar veya malç kalıntıları, bakteri ve mikroorganizmaların yeniden üretimi için mükemmel bir ortamdır. Bu nedenle, zamanında temizlenmiş yapraklar ve malç kalıntıları hastalıkların ortaya çıkmasını önleyecektir;
- düzenli ve zamanında obelivanie gövdesi ve alt dalların kireçli veya kireçli çözeltisi hastalığın ortaya çıkmasını önleyecek ve kabuk ile yosun büyümesini önleyecektir;
- ahşap üzerinde tükürük antiseptik (demir% 10 veya bakır% 5 vitriol, yağlı boya) veya bahçe şarabı ile tedavi edilmelidir;
- Kışın ağacın gövdesi, iğne yapraklı türlerin, kağıtların veya çatı malzemelerinin dalları tarafından kemirgenlerden izole edilmelidir.
Ağacın sonbaharında kışa hazırlanması, Bordo sıvısı (bakır sülfat ve kalsiyum oksit karışımı) ile püskürtülmesi ve toprağın bakır sülfatla işlemden geçirilmesidir.
Kiraz çeşitliliği özellikle bahçıvanlar tarafından beğenilmektedir. Bu bakım çeşitliliğinde karmaşık agroteknik yöntemler gerektirmeyen evrensel bir çeşittir. Düşük sıcaklıklara ve kuraklığa karşı yüksek direnç ile karakterize edilir ve istikrarlı meyve verimi ve verim sabit orta-yüksek seviyede tutulur.
Özel yetenek gerektirmeyen kirazların kolay dikilmesi ve iddiasız bakım, acemi hatta acemi bahçıvanları çeşitliliğe çeker. Ayrıca, bu çeşitlilik ploshnoshenii’yi olumlu etkileyen hastalıklara ve zararlılara karşı özellikle hassas değildir.