Hilary Mantel’in kaybı bir tür hırsızlık hissi veriyor. Hala ondan ihtiyacımız olan tüm o kitaplar. O savurgan hayal gücü, o boncuklu güç anlayışı. Üçlemenin son kitabından: “Sonunda hayatın senin için yaptığı şey bu; kazanamayacağınız bir dövüş düzenler.”
— Parul Şehgal (@parul_sehgal) 23 Eylül 2022
Tarihçi Simon Schama onu “yazarlarımızın en büyüklerinden biri; tarihin dokusu için eşsiz bir his veren şiirsel ve derin bir düzyazı.”
Yazarlarımızın en büyüklerinden biri olan Hilary Mantel’in ölümünü öğrenince yıkıldı; tarihin dokusu için eşsiz bir his veren şiirsel ve derin bir düzyazı.
— Simon Schama (@simon_schama) 23 Eylül 2022
Romancı ve editör Gabriel Roth, “Wolf Hall”u “en büyük romanlardan biri” olarak adlandırdı ve yapımına baş döndürücü bir dönüş yaptı:
Wolf Hall, bir biçim olarak romanın varoluş koşulu olan modern devletin kuruluş öyküsünü romansallaştıran ve bir yana bu öyküyü bir roman yazımının metaforuna dönüştüren bir romandır; en büyük romanlardan biridir
— Gabriel Roth (@gabrielroth) 23 Eylül 2022
“Dahi” kelimesi Twitter’da sık sık karşımıza çıkıyordu, ancak “cömert” çok geride değildi. Mantel’in sadece okuyucular üzerinde değil, onunla röportaj yapan gazeteciler ve desteğini alan yazarlar üzerinde kalıcı bir izlenim bıraktığı açıktı. Örneğin Hillary Kelly, Mantel ile yaptığı tüm röportajı “hatalı bir kayıt cihazına” kaybetme deneyimini hatırladı, ancak Mantel tüm konuşmayı tekrar yapmak için gönüllü oldu.
Hilary Mantel’in ölmesine çok üzüldüm. Ben onun son derece sevimli olduğu birçok gazeteciden biriyim. Birkaç yıl önce onunla evde röportaj yaptığımda göze çarpan en önemli şey ne kadar ürkütücü derecede zeki olduğuydu (sorularıma bakmaktan korktum)…
—yaprakbuthnot (@leafarbuthnot) 23 Eylül 2022
Bir yazar ve bir insan olarak, eşsiz.
Bir keresinde, Cromwell çılgınlığının zirvesindeyken Hilary Mantel ile yaptığım röportajın tamamını arızalı bir kayıt cihazına kaptırmıştım. O, “Ah, sorun değil! Tekrar yapmak çok eğlenceli olacak” dedi ve akşam yemeğinden sonra onu aramamı istedi.
Ne büyük bir kayıp. https://t.co/dYRme8MeO3
– Hillary Kelly (@HillaryKelly) 23 Eylül 2022
Romancı Stephen May, Mantel’in çalışmaları hakkında cesaret vermek için temasa geçtiğini hatırlayan birkaç yazardan biriydi.
Kısa konu: Kalbi kırık. Yazılı bir avuç dolusu harika gün geçirdim. En iyilerinden biri Hilary Mantel’den kanıt olarak okuduğu son kitabımı sevdiğini söyleyen bir e-posta almaktı. Dürüst olmak gerekirse, neredeyse diz üstümden bayılıyordum
— Stephen May (@Stephen_May1) 23 Eylül 2022
May, “Yazılarında güçlü bir miras bırakıyor” diye yazdı, “ama aynı zamanda sembolik bir yazarın hayatına da öncülük etti. İşi yapın, buna odaklanın ve yapabildiğiniz zaman başkalarına yardım edin.”
Lucy Caldwell, Mantel beklenmedik bir şekilde Caldwell’in “These Days” romanını övmek için temasa geçtiğinde “kendi yazma hayatımın en büyük sevinçlerinden biri” olarak nitelendirdi. “Daha da iyisi, ona cevap yazmanın ve işinin benim için ne kadar önemli olduğunu – onu ne kadar uzun zamandır ve derinden sevdiğimi söylemenin bahanesiydi.”
Mantel, Henry VIII’e en yakın danışman olan Thomas Cromwell’in hayatını hayal eden bir roman olan “Wolf Hall” (2009) ‘un yayınlanmasından sonra bir ev edebi adı oldu. Bu kitap ve devamı, “Bring Up the Bodies”, prestijli Booker Ödülü’nü kazandı ve Mantel’i ödülü iki kez kazanan ilk kadın yaptı. Cromwell üçlemesinin son kitabı “Ayna ve Işık” Booker için finalist oldu.
Mantel, 2015’te Paris Review’a şöyle demişti: “Tarihi kurguya değerini veren şey çelişkiler ve beceriksizlik. Bir şekil dayatmak yerine bir şekil bulmak. Ve okuyucunun belirsizliklerle yaşamasına izin vermek. Thomas Cromwell, en önemli olan karakterdir. Neredeyse belirsizlik içinde bir vaka incelemesi.”
Bu kitaplar milyonlarca kopya sattı, ancak Mantel, diğer tarihi kurgu eserleri de dahil olmak üzere, eleştirmenler ve yazarlar arasında o zamandan çok önce bir itibar kazanmıştı. Fransız Devrimi hakkında 700 sayfadan fazla olan bir roman olan “A Place of Greater Safety” Mantel’in yazdığı ilk kitaptı, ancak kariyerinin sonlarına kadar yayınlanmadı. Tarihten ilham almadığı zamanlarda, Mantel genellikle doğaüstü hakkında yazdı. Gerçekçi tonda bir roman olan “Siyahın Ötesinde”, medyumlar ve falcılar dünyasında geçiyordu. Fay Weldon, 2005’te Guardian için makaleyi incelerken Mantel hakkında şunları yazdı: “O esprili, ironik, zeki ve sanırım perili. Bu, en iyi romanların çıktığı, bilinçdışından çıkan bir kitap.”
Mantel, New York Times’ın son 50 yılın en iyi 10 anısından biri olarak adlandırdığı “Giving Up the Ghost” adlı anı kitabında ilk unutulmazlığını unutulmaz bir şekilde anlattı. Genç bir kızken bir sabah bahçesinde bir tür ruhla karşılaştığını hatırladı. “İki çocuk kadar yüksek” diye yazdı. “Kenarları yok, kütlesi yok, boyutu yok, şekilsiz dışında şekli yok; hareket ediyor. Yalvarırım, uzak dur, uzak dur. Bir düşüncenin alanı içinde o benim içimde ve kemiklerimde ve vücudumun tüm boşluklarında hastalıklı bir rezonans oluşturdu.”
Yazar Sam Knight, Mantel’in cömertliğini sıcak bir şekilde anlatan başka biriydi ve Mantel’in doğaüstü deneyimlerinin bitmeyebileceğini öne sürerek bitirdi. “Ne harika bir hayalet olacak” diye yazdı.
Hilary Mantel, kitabımı beğendiğinde beni gözyaşlarına boğan bir e-posta gönderen tek kişiydi. En sevdiğim yazardı: Okumaktan en çok korktuğum yazardı çünkü cümleleri, ruhu ve zihni düşünüldüğünde asıl mesele buydu. Ne harika bir hayalet olacak.
— Sam Knight (@samknightwrites) 23 Eylül 2022
Okurlarımıza bir not
Amazon.com ve bağlı sitelere bağlantı vererek ücret kazanmamız için bir araç sağlamak üzere tasarlanmış bir bağlı kuruluş reklam programı olan Amazon Services LLC Associates Programına katılıyoruz.