Hacı Zeynalabdin Tağıyev Almanya ziyareti sırasında orada bulunan pahalı restoranlardan birine rastladı. Restoranın görünüşünü beğeniyor ve akşam yemeğini orada yemeye karar veriyor.
Resimlerden de anlaşılacağı üzere Hacı hep sakallıydı ve restorana giriyor ve köşedeki masalardan birini seçiyor ve oturuyor. Bekler… Ama uşak yanına yanaşmaz. Bunun nedeni, hizmetçinin Hacı’nın görünüşünü görmesi ve onu yoldan geçen veya doğudan düşük sınıf bir insan olarak algılamasıdır. Sonunda onu aramaya karar verir. Zil çaldıktan sonra hizmetçi ona el sallar ve yakında geleceğini söyler. Hacı sabırlıdır, hizmetçi yaklaşmaz. Restorandan ayrılmaya karar verir. Ve böylece olur. Hacı geldiği gibi yemek yemeden restorandan ayrılır. Bir süre sonra restoran yönetimi sakallı ve doğulu görünüşlü misafirlerinin Bakü’den bir milyoner olduğunu öğrendi. Ustanın peşinden hızla bir haberci gönderirler. Ustayı lokantaya getirirler, ondan özür dilerler ve 20 kişilik bir masa açarlar ve çeşitli yemeklerle süslerler.
Hacı sorar:
— Bu masanın günlük fiyatı ne kadar?
— Yönetim hesaplar ve yanıt verir.
– 1 haftaya ne dersin?
— Tekrar hesaplayıp cevaplıyorlar.
– Peki ya 1 aylık?
…
– Peki ya 1 yıl?
– Peki ya 100 yıl?
Sorular yönetimin kafasını son derece karıştırsa da hesaplayıp cevaplıyorlar.
Pilgrim’in soruları boşuna değil. Restoran yönetimi ile 100 yıllık bir sözleşme imzalıyor ve sözleşmede 100 yıl boyunca bu restorana gelen her Azeri’nin böyle bir masanın etrafında özgürce yiyip içebileceği belirtiliyor. Ve böylece olur. 100 yıldır, o restorana giren Azerbaycanlılara ücretsiz olarak hizmet veriyor ve sadece Ocak 2011’de sözleşme sona erdiğinde, Alman büyükelçiliği Azerbaycan büyükelçiliğine bir mektup yazdı ve 1911’de Azerbaycanlılarınızdan birinin böyle bir imza attığını kaydetti. 100 yıllık sözleşme. Şimdi aranızda bu sözleşmeyi uzatacak biri var mı?