Yeni projenin temel amacı, uçuş süresini artırmaktı. Hidrojen peroksit üzerinde çalışan kullanılmış jet motoru, bu parametrenin sadece yakıt depolarının hacmini artırarak arttırmasına izin verdi; bu, tüm yapının ağırlığında bir artışa neden olabilir ve sonuç olarak sırt çantasının mevcut form faktörünün korunmasının imkansızlığıdır. Ancak, mühendisler bu durumdan basit ve zarif bir yol buldu. Sorunun çözümü, çerçeve yerine kullanılması önerilen bir sandalye ve kemer sistemli bir korse olmaktı. Bu nedenle, yeni proje basit ve açık bir isim Bell Roket Sandalyesi (“Roket sandalyesi” veya “Roket sandalyesi”) aldı.
Robert Coater ve "Roket Sandalyesi" duruşmada
Yeni uçağın ana unsuru, en yakın tasarruf mağazasındaki uzmanlar tarafından satın alınan, kabul edilebilir boyut ve ağırlıktaki olağan ofis koltuğu idi. Sandalye, bu cihazın taşınmasını mümkün kılan ve bir dereceye kadar kalkış ve inişi kolaylaştıran tekerlekli küçük bir çerçeveye sabitlendi. Pilot emniyet kemeri için ekli koltuklar. Ek olarak, yakıt sistemi elemanlarının ve motorun montajı için düğümlerle sırtlara küçük bir çerçeve tutturulmuştur.
“Roket sandalyesinin” geliştirilmesi ve montajının çok zaman almadığı belirtilmelidir. Bu cihaz, önceki “Rocket Belt” in doğrudan bir geliştirmesiydi ve tasarımında bir dizi mevcut birim kullanıldı. Motor tipi, çalışma prensibi vb. değişmedi. Böylece, yeni uçak aslında koltuk ve diğer bazı bileşenler kullanılarak uygulanan mevcut uçakların derin bir modernizasyonuydu.
Sandalyenin arkasına birkaç silindir yakıt ve basınçlı gaz için monteli küçük bir çerçeve sabitlendi. Ek olarak, çerçevenin üst kısmında pilot kafasını şok ve yüksek motor sıcaklığından koruyan küçük bir kalkan sağlanmıştır. Daha önce olduğu gibi, silindirler bir sıra halinde dikey olarak düzenlenmiştir. Orta bölümde yakıt enjeksiyon sistemi için basınç altında azot ve yanlarda hidrojen peroksit depolandı. Toplam yakıt kapasitesi 5'tan 7 galon'a (26,5 L) yükseltildi. Bu, uçuş süresinde belirli bir artış hakkında konuşmamızı sağladı.
Serbest uçuşta
Motorun tasarımı aynı kaldı, ancak performansı iyileştirmek için bazı değişiklikler yapıldı. Böyle bir motorun ana elemanı, birkaç giriş ve boru hattı çıkışına sahip metal bir silindir şeklinde yapılmış bir gaz jeneratörüdür. Silindirin içinde, samaryum nitrat ile kaplanmış gümüş plakalar şeklinde bir katalizör vardı. Katalizörün yanlarından uçlarında uçları olan iki eğri boru ortaya çıktı. Borular ısı yalıtımı ile donatıldı. Roket Sandalyesi ürünü, önceki uçakların santralinin artan itiş gücüyle modernize edilmiş bir versiyonuydu.
Motor takımı, cihazın çerçevesine bir menteşe üzerine tutturulmuştur. Ek olarak, iki kol birbirine bağlandı ve pilot ellerin seviyesinde öne çıktı. Kolları istenen yöne hareket ettirerek cihazın kontrol edilmesi önerilmiştir. Kolların hareket ettirilmesi, nozüllerin uygun şekilde yer değiştirmesine ve itme vektörünün yönünde bir değişikliğe, ardından manevralara yol açtı. Memenin kollarına bastığınızda geriye doğru eğilmiş ve uçuşun öne doğru yapılmasını sağladığınızda, kolların kaldırılması ters sonuçlara yol açmıştır.
Ayrıca, kontrol sistemi ana kolların uçlarına monte edilmiş iki uzaktan kumanda içerir. Solda nozüllerin ince kontrolü için bir döner düğme, sağda nozülü kontrol etmek için dönen bir düğme vardı. Pilotu uçuş süresi ve yakıt tüketimi konusunda uyaran bir zamanlayıcı da vardı. Zamanlayıcı pilotun kaskındaki sesli uyarıya bağlandı ve tahmini uçuş süresinin son birkaç saniyesi için sürekli bir sinyal vermek zorunda kaldı.
Bir engel etrafında gösteri uçuşu, 2 Eylül 1965
Pilotun ekipmanları, daha önce olduğu gibi, işitme korumalı bir kask ve bir zil, gözlük, ısıya dayanıklı tulum ve uygun ayakkabılardan oluşuyordu. Bu tür bir ekipman, pilotu, sıcaklığı 740 ° 'e ulaşabilecek olan gürültü, toz ve sıcak jet gazlarından korumuştur. Pilotun ve motor nozüllerinin karakteristik karşılıklı konumu nedeniyle, özel koruyucu botların terk edilmesi mümkün olmuştur. Hayatta kalan fotoğraf setinde “Sandalye” nin pilotları sıradan spor ayakkabılarla dolu.
Kullanılmış motorun çalışma prensibi nispeten basitti. Merkezi tanktan gelen sıkıştırılmış azot, hidrojen peroksit ile tanklara beslendi ve dışarı zorladı. Basınç altında sıvı, katalizörün üzerine düştüğü ve ayrıştırıldığı gaz jeneratörüne girdi ve yüksek sıcaklıkta bir buhar-gaz karışımı oluşturdu. Oluşan madde yüksek bir sıcaklığa ve büyük bir hacme sahipti. Karışım, jet itişini oluşturan Laval nozullarından çıkarıldı. Gaz jeneratörüne giren hidrojen peroksit miktarını değiştirerek, motor itişini değiştirmek mümkün oldu. Uçuş yönü, motor eğilerek ve itme vektörünün yönünü değiştirerek değiştirildi.
Motorun bazı modifikasyonları nedeniyle 500 pound'a yükseltildi (yaklaşık 225 kgf). Bu çekiş, bir sandalyenin ve daha büyük tankların kullanılmasıyla ilişkili tüm yapının ağırlığındaki artışı telafi etmeyi mümkün kılmıştır. Ek olarak, yakıt tanklarının kapasitesindeki bir artış, uçuşun mümkün olan maksimum süresi boyunca bir artışa yol açmış olmalıdır. Hesaplamalara göre, “Roket sandalyesi” havada 25-30 saniyeye kadar kalabilir. Karşılaştırma için, orijinal Bell Rocket Belt artık 20-21 ile uçamıyordu.
Tasarım çalışmaları 1965'un başlangıcında tamamlandı. Yılın en başında, daha önce de belirtildiği gibi en yakın mağazanın sandalyesi olduğu temelini gösteren cihazın deneysel bir kopyası hazırlandı. Mevcut ürünlerin ve diğer tasarım özelliklerinin kullanımı prototip montajını büyük ölçüde basitleştirdi. Yapımı Şubat 65'ta tamamlandı.
Şubat 19 uçağı Bell Rocket Chair ilk Bell şirket hangarlarından birinde uçtu. Pilot güvenliği için ilk deneme uçuşu tasmalı olarak yapıldı. Güvenlik kablolarının yardımı ile cihazın yere hızlıca düşmesine izin verilmedi ve pilotun çok yükseğe çıkmaması gerekiyordu. Bir hangarda bağlama, ürünün optimum dengesini belirlememize ve tasarımında bazı değişiklikler yapmamıza izin verdi. Ayrıca, ön testler sırasında pilotlar, yeni cihazı pilotlaştırma tekniğine hakim olabildiler. Hangarın içinde bir dizi uçuş haziran sonuna kadar devam etti.
“Roket sandalyesi” test programına daha önce benzer bir sistemle deneyimlenen birkaç pilot katıldı. Bunlar Robert Kourter, William Sutor, John Spencer ve diğerleri idi. Bilindiği kadarıyla Wendell Moore, önceki cihazın testlerindeki kazalardan sonra, artık tasarımlarına uçmaya cesaret edemedi. Bununla birlikte, onsuz yeni ekipmanı deneyimlemek isteyen insanlar vardı. Tasmadaki ön testler, cihazın havadaki davranışının temel özelliklerini belirlemeye yardımcı olmuştur. Ayrıca pilotlar yönetiminde ustalaşabildiler. Her iki Moore ekibinin gelişimine de uçan test uzmanları, yeni “Başkan” ın yönetilmesinin önceki “Kemer” den daha belirgin şekilde daha kolay olduğunu belirtti. Daha istikrarlı davrandı ve doğru pozisyonda kalmak için daha az çaba istedi.
30 Haziran 1965, en son bağlı uçuş yapıldı. Bu zamana kadar, nihai tasarım tamamlandı. Ayrıca, test pilotları pilotluğun tüm özelliklerini inceledi ve ücretsiz uçuşlara hazırdılar. Aynı gün, cihazın tankları tekrar hidrojen peroksit ve sıkıştırılmış azotla doldurulduktan sonra açık alana getirildi. Hiç sorun yaşamadan, ilk defa cihaz sigortasız havaya girdi ve onlarca metre yol aldı.
Bell Rocket Chair ürününün testleri sonbahar başlarına kadar devam etti. Eylül 2'ta, son uçuş gerçekleşti; bu sırada, uygun binalara sahip bir havaalanında uçarken aracın manevra kabiliyeti test edildi. İki aydan fazla bir süre boyunca uzmanlar, 16 saniyeye kadar süren 30 test uçuşları gerçekleştirdi. Yeni cihazın genel özellikleri, ağırlıktaki artışa ve motor itişine rağmen, taban Roket Bandı seviyesinde kaldı.
Gelecekteki uçaklar, Bell Aerosystems uzmanları tarafından inisiyatif esasında, herhangi bir devlet yapısından veya ticari teşebbüsün siparişi olmadan geliştirilmiştir. Tüm geliştirici firma kendileri için para ödedi. Potansiyel müşterilere yeni bir gelişme sunma girişimleri gerçekleştirilmedi. Önceki projenin sonunu hatırlayan Amerikalı mühendisler, yenisini tanıtmaya bile çalışmadılar.
Ürün Roket Koltuğu, yakıt stoğunu ve uçuş süresini artırma olasılığını kontrol etmeyi mümkün kıldı. 7 galondaki tanklar hidrojen peroksit yarım dakikalık bir uçuş için yeterliydi. Böylece “Füze Koltuğu” “Kemer” den bir buçuk kat daha uzağa uçtu. Bununla birlikte, bu uçuş süresi bile yeni gelişimin pratikte tam teşekküllü çalışmaya uygun bir araç olarak görülmesine izin vermedi.
Raporlara göre, Eylül ayında yapılan testleri tamamladıktan sonra 1965, "Füze Sandalyesi" nin tek örneği gereksiz yere depoya gitti. Proje kendisine verilen tüm görevleri tamamladı, böylece kapatılıp diğer çalışmalara geçildi.
Ki Hes Modern "Füze Koltuğu"
Eylül ayında, 1966, Wendell Moore başka bir patent için başvurdu. Bu sefer belgenin konusu, hidrojen peroksitle çalışan iskelete, yatağa ve motora dayalı “Kişisel Uçaklar” idi.
Daha sonra Bell Aerosystems, havacılık ve roket teknolojisi. “Uçan sandalye” fikrine gelince, ortadan kaybolmadı. Birkaç yıl önce, Amerikalı bir meraklı olan Key Hes, Bell Roket Sandalyesinin bir analogu yaptı. Ürünün versiyonu benzer bir tasarıma sahiptir, ancak bazı detaylarda farklılık gösterir. Örneğin, şasinin işlevlerini yerine getiren destek çerçevesinin tasarımı değiştirildi. Ayrıca selenin altına ilave yakıt silindirleri takıldı. Son olarak, yeni nozullu bir motor yerine, yeni aparat daha istikrarlı uçuş davranışı sağlayan dört boru ve nozullu bir tasarım kullanır. Ek olarak, salınımlı motorla ilişkili kontrol kolunun tasarımı yeniden tasarlanmıştır.
Cihaz testi geçti ve yeteneklerini gösterdi. Zaman zaman amatör bir mühendis ve ekibi, olağandışı roket teknolojisinin tüm olanaklarını gösterdikleri çeşitli etkinliklere katılırlar.
William Sutor ve K. Hes'in Aparatı
ABD RE26756 E patent başvurusu ekli çizimlerden birinde, sadece “Füze Koltuğu” değil, aynı gelişmelere dayanarak ayrı bir uçağın başka bir versiyonunun da gösterildiği belirtilmelidir. Başvuruyu doldururken, Bell tasarım ekibi, genel düzende bir değişiklik ve performansta hafif bir artış ile Rocket Belt sisteminin modernizasyonunun yeni bir versiyonunu geliştirdi. Yeni proje daha sonra Bell Pogo adıyla tanındı ve hatta NASA organizasyonu ile ilgilendi. Moore ve meslektaşları tarafından yapılan bu gelişme bir sonraki makalede ele alınacaktır.
Sitelerin malzemelerinde:
http://rocketbelts.americanrocketman.com/
http://thunderman.net/
http://stevelehto.kinja.com/
http://warisboring.com/
Patent ABD RE26756 E:
http://google.com/patents/USRE26756