Üzerimdeki Fenerbahçe forması bir saatlik halı saha yorgunluğunu taşıyor. İzmir yolunda, arabanın sürücü koltuğunda eve doğru ilerliyorum.
“Adele” çalıyor.
“Set Fire to the Rain”.
Ve acı bir fren sesi. Aynalarda görebildiğim bir şey yok ama bir tehlike geliyor, farkındayım. Ses çok yakında.
Ayağımı hafifçe gazdan çekiyorum o tehlikeye hızlı yakalanmamak için ama başımı sol yana çevirdiğim an (kör noktayı görmem lazım) kontrolünü kaybetmiş bir aracın spin atarak üzerime doğru geldiğini fark ediyorum.
Ondan kaçmak adına tekrar gaza basıyorum, yetmiyor.
Arka tampon ve çamurluktan aldığım darbelerle ben de dönmeye başlıyorum. Direksiyonu bırakmıyorum (emniyet kemerim takılı, her zaman olduğu gibi), istikametim değişiyor, yüz seksen derece dönmüş durumdayım.
Son fren ve duruyorum. Trafik hemen yanımdaki şeritlerden halen akıyor.
Kızgın bir şekilde iniyorum arabadan.
Diğer arabadan ise dört kişi, korkmuş, şoke olmuş bir vaziyette iniyorlar.
On altı yaşında, ehliyetsiz bir çocuk diğer aracı kullanan!
O hızda o darbelerin arasından bir sıyrık dahi almadan çıkıyorum ya…
Çok şükür.
***