Neden korku filmlerini seviyoruz?
Birkaç gün içinde bir başka yıl yine cadılar bayramı . Ülkemizin tipik olmayan bir kutlaması, ama azar azar yer alıyor, belki de terör için belirlenen tarih .
Bu hafta boyunca televizyon kanalları filmleri ve korku özellerini yayınlamaya başlayacak ve 31'inci gecede kılık değiştiren insanları sokaklarda asılı olarak göreceğiz.
Korku filmi: korku için tatsız tadı
Bir şey açıksa, nüfusun büyük bir bölümü de korku filmlerini seviyoruz. ancak, Neden korku filmlerine benziyorlar? Korku ile ilgili duyumlar genellikle zevkle değil, tam tersi ile ilgilidir: korku, tehlikeyle tehdit edilen yaşamımızı görme şansının nispeten yüksek olduğu ve bu nedenle, biz de öğrendiğimiz zaman ortaya çıkan fizyolojik bir tepki ile üretilir. bunu önlemek için. Ancak, sinemada insanlar terör üreten durumlara maruz kalmak için para ve zaman harcarlar. Bu neden oluyor?
Birçoğu bunun empati eksikliğinden ya da insanın sadizminden kaynaklandığını düşünebilir. politik olarak yanlış ve bu, yılda bir kez, ışığa gelebilir. Ancak, bu vizyonun ötesine geçen teoriler var.
Zillman'ın korkunç ve sadist filmlere olan tercihimiz hakkındaki teorileri
Bazı cevaplar vermek için Zillman'ın teorileri (1991a; 1991b; 1996) hakkında konuşanlar neden dramatik karakterlere çekiliyoruz . Eğer başkalarının ıstırabını açığa vurmaya adanmış bir türün nasıl olduğunu anlayabilseydiniz, aşağıdaki açıklama merakınızı tatmin edebilir.
Dispozisyon Teorisi: "iyi" ve "kötü" karakterlerin önemi
Her kurgusal anlatı, bir arsa ve karakterleri içerir. Bu iki unsur ile senaryo yazarlarının amacı, bir yandan, izleyiciye estetik bir keyif uyandırmak için bir arsa eklemlemek, bir "tartışan argüman". Bunun için, diğer yandan, karakterlerin çalışması gerekir, böylece seyirci kendini yerine koyabilir ve ilk cildinde maceralarını yaşayabilir . Bu nedenle, ne düşünülenden farklı olarak, bir süreçtir empati.
Ancak, her hikayede kahramanlar ve antagonistler ortaya çıkar; ve birbirimizle aynı şekilde empati yapmıyoruz. Üstelik, kahramanı çevreleyen olayların bağlamı, izleyici için arzu edilmez; hiç kimse bir korku filminde meydana gelen aynı durumları yaşamak istemez .
Tanımladığımız karakterlere karşı empati ve şefkat
Seçmeli teori, ekrandaki karakterleri görmenin ilk sahnelerinden sonra, çok hızlı ahlaki değerlendirmeler yaptıklarını açıklıyor. "Kim iyi" ve "Kötü adam kim". Bu şekilde, arsadaki rolleri ödüllendiriyoruz ve ne olacağına dair beklentileri organize ediyoruz . Olumlu değerlendirilen karakterlerin talihsizlikler yaşamaya, onlara karşı şefkat yaratmaya, empati ve kimlik kazanmaya başlayacağını biliyoruz. Bu yolla, film boyunca “gerçekler iyi ya da kötü” olup olmadığının ve “iyi ya da kötü insanlara” gelip gelmediğini değerlendiren “ahlaki gözlemciler” uyguluyoruz; ne deniyor duyuşsal eğilimler.
İyi karakterlere en iyisini diliyoruz ... ya da tam tersi
Olumlu bir duygulanma eğilimi bir karaktere doğru geliştiğinde, ona iyi şeyler gelmesi istenir ve kötü şeylerin başına gelebileceği beklentisinden korkar. Şimdi, aynı zamanda bir karşılığı var, çünküOrtaya çıkan duygusal eğilim olumsuz ise, karakterin geliştirdiği olumsuz sonuçların sonuçlarının ortaya çıkması beklenir. . Yani, olumlu olarak değer verdiğimiz sürece, bu karakterin iyi yapmasını bekleriz, eğer olumsuz ise, kötüye gidecek; bir adalet ilkesi.
Bu anlamda, Bu filmlerin cazibe, çözünürlüğü ile verilir . Dakikalar boyunca "her karakterin hikayesinin nasıl bitmesi gerektiği" beklentileri yaratılır, böylece çözülmek, zevk alırız. Filmlerin sonu beklentiler tarafından yaratılan ıstırabı tatmin etmeyi, beklediğimiz bu sonucu yerine getirmeyi başarıyor.
Bazı örnekler: Çığlık, Carrie ve Soldaki son ev
Örnek olarak, bu iki duygusal ve olumsuz eğilim süreci korku filmlerinde istismar edilmiştir. "Çığlık" da aynı kahramanın, sekeller boyunca sürdürülmesi, empati ve ona karşı olumlu bir duygudurumun sürdürülmesi. ve hayatta kalacağı beklentisi.
Bir başka olay da, "Carrie" nin, son sahneyi adaletsiz olarak yargılamadığımıza dair böyle bir merhameti geliştirdiğimiz durumdur.Ve "soldaki son ev" de olduğu gibi, zıt sürecin vakaları da var, kötülere karşı büyük bir negatif eğilim yarattığımız ve onların talihsizliklerini dilediğimiz yer ; memnun olan intikam duygusu.
Aktivasyon transferi teorisi: korkunun hazzını açıklamak
Ancak, eğilim teorisi Karakterin değerlemesine aykırı beklentileri olan rahatsızlık hissetmeyi neden sevdiğimizi açıklamıyor. . O güzel kıza iyi şeyler gelmesini istiyorsak, kötü şeyler olduğunda neden zevk alırız? Birçok araştırma bir prensibi ortaya koymaktadır. hedonik yatırım dramatik karakterlerin değerlendirilmesinde: Daha fazla acı çeken kişi provoke edildi, filmin değerlendirmesi daha iyi. .
Kahramanın daha kötüsü, daha çok zevk alıyoruz
o teori tarafından açıklanmış olan fizyolojik temelli bir süreçten kaynaklanmaktadır. aktivasyon transferi . Bu teori, beklentilerimize aykırı olaylar meydana geldiğinde, empatik rahatsızlığın ortaya çıkması ve sonuç olarak da fizyolojik bir tepkinin meydana geldiğini belirtmektedir. Bu tepki, baştaki beklentilerimizin ümidini korurken, kahramanın problemleri arttıkça artar.
Böylelikle, kahramanlık yolunda ortaya çıkan zorluklar hissettiğimiz rahatsızlığı ve mutlu bir sona sahip olma korkusunu arttırıyor. Ancak, umudumuz hala duruyor. Bu şekilde, her iki yolun da caydırıcılığına karşı tepki gösteriyoruz: Sadece kötü şeylerin gerçekleşmesi için iyi şeyler olmasını istiyoruz. Son noktaya ulaşıldığında ve beklentiler karşılandığında, olumlu bir duygusal deneyim olsa da, elemenin hemen gerçekleşmemesi nedeniyle talihsizlikler tarafından üretilen fizyolojik aktivasyonu sürdürüyoruz. İşte bu "heyecan artıkları" denemeler sırasında sona ermektedir, bu da sonun zevkini arttırmaktadır.
Gerginlik bağımlılık bir şey var
Diyelim ki, az da olsa, iyi biteceğini umuyor olsak da, talihsizliklerin ortaya çıkmasına alıştık, bu yüzden mutlu sona sahip olmak, o beklentiyi yerine getirdik, daha çok eğlendik, çünkü tam tersine daha yatkındık. Bu bir alışma süreci Bizi başarılara karşı duyarlı kılan talihsizliklere doğru. Sonuçtan önce eksitasyon kalıntılarının yoğunluğu ne kadar büyük olursa, bize daha fazla zevk verir. Demek istediğim Sondan önceki anlarda daha fazla gerilim ortaya çıkıyor, bundan daha çok zevk alıyoruz. .
Korku filmleri nasıl ve neden takılıyorlar?
Bu anlamda korku filmlerinin nasıl ifade edildiğini açıklıyor. Başlangıçta karakterlerin bir sunumu vardır ve ilk kurbanlar olayların gidişatına büyük ölçüde müdahale etmez. Kahramanın, arkadaşının cesedini sonunda, kovalamanın ortasında ve gerginliğin zirvesini yakaladığı çok sayıda film vardır. Bu nedenle, Gerilim kademeli olarak yönetilir, bitmeden yavaş yavaş artar .
Korku filmlerinin özellikleri
Ancak, önceki iki teori, Zillman tarafından, özellikle de korku filmlerini değil, dramaları açıklamak için hazırlanmıştır. Ancak, her iki tür de anlatılarında yakındır, çünkü her ikisi de talihsizlikler yaşayan mevcut karakterlerdir. Öyle olsa bile Önceki teorilerin etkilerini arttıran korku filmlerinin özellikleri var .
- Kahramanların sayısı . En korku filmleri bizi bir grup karakterle sunuyor. Başlangıçta, bunların hiçbiri başrol oyuncusu olabilir, bu yüzden empatik aktivasyonumuz herkes tarafından paylaşılır. Sayı azaldıkça, empatimiz hala devam edenlere doğru artar ve böylece fizyolojik gerginliğe paralel olarak empatik özdeşliği giderek artırır. Demek istediğim ilk başta daha az empati kurarız, ancak karakterler ortadan kalktığında, empati kuramımız, tutumsal teorinin etkisini yoğunlaştıranlar için artar. .
- Terörün anlatısı . Bir korku filmi izlemek bizi sonu hakkında şüpheye düşürüyor. Pek çoğunun mutlu bir sonu var, ama diğerlerinin trajik bir sonu var. Bu nedenle, beklentilerden kaynaklanan gerilim, belirsizlik . Mutlu bir sona sahip olup olmayacağını bilmemek, tansiyonu ve fizyolojik aktivasyonu artırmanın yanı sıra sonundan sonra zevkini arttırır. Sonun belirsizliğiyle oynamak, her bir kahramanın ne yaptığını ve bunun sonu nasıl etkileyeceği konusundaki beklentiyi koruyan "Testere" destanının bir özelliğidir.
- Basmakalıp karakterler . Türün argümanlarının çoğu basmakalıp karakterler içerecek şekilde başvurmaktadır. "Aptal sarışın", "komik Afrikalı Amerikalı", "kibirli iri" bazılarıdır. Film bu kalıplaşmışları çok kullanırsa, onlarla daha az empati kurabiliriz . Dahası, eğer iyi geliştirilmiş bir kötülük profili buna eklenirse, antagonistle daha fazla empati kurmamız ve sonunda onun hayatta kalmasını sevmemiz mümkündür.Bu, kötü adamların kahramanlara göre daha büyük bir karmaşıklığa sahip olduğu ve hikayenin kendisine odaklandığı "13. Cuma günü" gibi büyük dizileri açıklıyor.
- atmosfer . Dramatik filmlerin aksine, korku filmlerinde ortam fizyolojik aktivasyona yatkındır. Kendi içinde ses, görüntü veya bağlam, argüman kadar önemlidir, çünkü arsa tarafından üretilen etkileri arttırmaya hizmet ederler. . Dahası, beklentileri de etkileyen unsurlardır, çünkü fırtınalı bir geceyse ve ışıklar sönerse, kesinlikle bir şeyler olacaktır.
- Cinayetlerin karmaşıklığı . Bir korku filmi olmak, kesinlikle bir karakter ölecek. Bu eğilimle, seyirciler bizi şaşırtan ölüm sahneleri görmeyi umarlar. Daha ziyade fizyolojik aktivasyon Bu da bizi kışkırtmalıydı, çünkü daha önce ortaya çıkmış olabileceklerin yanı sıra, başka filmlerde görülenler de bir alışkanlık üretiyordu; ölmeyi görmeye alıştık. Bu, rahatsız edici olabilir çünkü izleyiciyi daha da zorluyor, ama aynı zamanda, olay örgüsü boyunca, her kurbanın daha büyük ıstırabın nasıl geliştiğini de belirliyor; ya da bir öncekine farklı bir şekilde, buna alışmayalım. Freddy Krüeger'in göründüğü "Elm Sokağında Kabus" da olduğu gibi birkaç örnek var ve ne olacağını bilmemekten korkuyoruz. "Testere" ya da ünlü "Yedi" destanı da bunun güzel örnekleri.
Özetleme
Bu nedenle, Empati eksikliğinden kaynaklanmış gibi görünse de, teröre olan tutkuya yol açan süreçler tam tersidir. .
Süreci kolaylaştırmaya çalışır. empati, talihsizlikleri takip et ve izleyiciyi oluşturan sonucun beklentileriyle oyna. Bazı okurları hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüz, çünkü ne düşündüğünüzü gizledin. Ya da en azından, hepsi değil. Cadılar Bayramın kutlu olsun zevk almak isteyenler için
Bibliyografik referanslar:
- Zillman, D. (1991a). Televizyon izleme ve psikolojik uyarılma. J. Bryant D. Zillman'da (Eds.), Ekrana yanıt verme: Alım ve reaksiyon süreci (ss. 103-133). Hillsadale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates
- Zillmann, D. (1991b). Empati: Tanıklığın başkalarının duygularına etkisi. J. Bryant ve D. Zillmann'da (Eds.), Ekrana tepki: Alıştırma ve reaksiyon süreçleri (ss. 135-168). Hillsdale, N.J .: Lawrence Erlbaum Associates.
- Zillmann, D. (1996). Dramatik sergide gerilimin psikolojisi. P. Vorderer, W. J. Wulff ve M. Friedrichsen (Eds.), Suspense: Kavramsallaştırmalar, teorik analizler ve deneysel araştırmalar (ss. 199-231). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates