|Sayfa Sayısı||: 120|
|Boyut||: 13.5 x 21 cm|
Ferit Edgü, 1988 Sedat Simavi Vakfı Ödülü’nü alan bu kitabında, 1950’lerin başlarında, İstanbul’un bir kıyı semtinde yaşam savaşı veren alt tabaka insanlarının, birbiri içine girmiş yaşamlarının ve ölümlerinin öyküsünü anlatıyor.
Babam, iki ön ayağı bir arka ayağına bağlı, yerde yan üstü uzanmış, gözleri bağlı, koca bir koçun başında. Elinde bıçağı. Çakır ayakta babama bakıyor. Koçun işini bitirse de ben işime başlasam, diye düşünüyor olmalı. Birazdan, babam bir hamlede, her zamanki ustalığıyla koçun can damarını kesecek; akan kana, işaret parmağını banıp alnıma sürecek, kan o an kuruyacak, koçun debelenmesi sona erdiğinde Çakır üstüne eğilecek, arka ayaklarında deri ile kas arasında, babamın ince bir bıçakla açtığı delikleri üfürmeye başlayacak, soluk soluğa, ta ki hayvan bir davul gibi şişene dek. Sonra o küçük, geniş ağızlı yüzme bıçaklarıyla, birini bırakıp öbürünü alarak, (bu arada babam, bıraktıklarını yağlı bileğitaşına vuracak), deriyi kesmeden yüzecek, tabii, deri onun olacak, Çakır bu deriyi kayatuzuyla tuzlayacak, sonra, ahırın duvarına asıp güneşte kurutacak. Tüm bu işlemler bittikten sonra, ya kış günleri döşeğinin altına serecek, ya da çok soğuk gecelerde atının üstüne örtecek...