Biliyor musun, insan hapiste sessizliğe alışıyor?
Yani önce kafanın içindeki eski seslere sarılırsın...
Okuldaki çocuklar, eski arkadaşların filan.
Bir süre sonra, bu sesler silikleşmeye başlar...
Ve yalnız kalmamak için kendi kendine konuşmaya başlarsın.
Sonra garip bir şey olur. Sanki kendi sesin bile o sessizlik içinde...
Oraya ait değilmiş gibi gelir. İstenmez olur.
Sonunda sessizlik en iyi arkadaşın haline gelir.
Ve sessizliğin içinde bir yüz belirir...
Hiçbir şey söylemeden o kişiyle konuşursun.
Anlamsız şeyler söylüyorum.
Hiç anlamı yok.
Sessizliğin içinde senin yüzünle 14 yıl yaşadım, Maggie.
Şimdi gerçek senle konuşmak çok zor.
Yönetmen: Jim Sheridan