Peter Crone bir psikoterapist değil. Bunun yerine, tek amacı insanların kendi algılarının ve kendi kendini sınırlayan inançlarının ve kelimelerinin gerçekliklerini nasıl şekillendirdiğini anlamalarına yardımcı olan bir 'zihin mimarı' olarak bahsediyor - aslında daha nesnel ve daha az çarpık bakış açısı. Crone, rolünü size bu konuda seslenmek ve bakış açınızı daha az tekbenciliğe kaydırmanıza yardımcı olmak için hayatınızı nasıl temsil ettiğinizle ilgili yanlışlıklara işaret etmek olarak görüyor. Örneğin, ona bir kişinin 'benden rahatsız olduğunu' söylerseniz, sizi 'benimle' olan kancadan kurtarmanızı ister, çünkü diğer insanların düşünce ve duyguları için sorumluluk almak gerçekçi veya uygun değildir. senin değil. Sık sık performans dünyasında çalışıyor, PGA golfçülerinin ve MLB beyzbol oyuncularının mükemmeliyetçiliğin tehlikelerinin üstesinden gelmelerine yardımcı oluyor, ancak kendine özgü koçluk tarzı herkes ve yaşamın her alanı için geçerli. Ama size her zaman doğruyu söyleyecektir - duymak istediğiniz gerçek olmasa bile. Bir goop arkadaşının açıkladığı gibi, Crone ile bir seans, aynı anda sizi midesine yumruklarken nazikçe tutulmaya benzer. Her zaman kolay olmamakla birlikte kesinlikle rahatlatıcıdır.
Peter Crone ile Soru-CevapS Çalışmanızdan, insanların, tipik olarak kendi kendilerine empoze edilen ve aslında kilidi açılmış bir akıl hapishanesi hücresinden özgürlük bulmalarına yardımcı olmanın bir yolu olarak söz ediyorsunuz. Bu tam olarak ne anlama geliyor? Bir
Bana kalırsa, her insan nihayetinde özgürlüğü arıyor. Çoğu, özgürlüğün koşullarını değiştirerek bulunacağı izlenimi altındadır. Boşlukları doldurma durumu sizin düşündüğünüz gibi olduğunda, sonra sonunda huzur içinde olacaksın ve görünüşe göre özgür olacaksın. Ya da eşit şekilde, falanca - favori düşmanınızı doldurun - olması gerektiğini düşündüğünüz gibi davranmaya başladığında, sonra her şey yoluna girecek ve sen iyi olacaksın. Dışsal bir şeyi değiştirmenin iç deneyiminizi değiştireceğine dair bu ortak bakış açısı, insan şartlanmasının o kadar kökleşmiş bir parçasıdır ki, gerçek değerini keşfetmek için geçerliliği nadiren tam olarak araştırılır. Ne kadar yorucu olduğunu bir kenara bırakın!
Bu sadece doğru değil, aslında özgür olmak istediğimiz kısıtlama, yargılama ve genel olarak ıstırap duygularını yaratan ve sürdüren mekanizmanın ta kendisidir. Benim işim, insanların gerçeklikle kabul görmesine ve uyumunu bulmasına yardımcı olmak - ve bununla birlikte, çoğu insanın ne mevcut olduğunu ne de tam olarak hissettiği gerçek bir özgürlük deneyimi.
S Dil konusunda ve özellikle de insanların kendilerini dünyaya konumlandırma biçimlerini bilinçsizce şekillendirmek için nasıl kullandıkları konusunda çok netsiniz. Bunu açıklayabilir misin? Bir
Bunu açıklamamın yolu, kelimelerin hem kilit hem de anahtar olduğudur. Dil aracılığıyla, hem bizi bağlayan sınırlamaları hem de yarattığımız aynı sınırlardan kurtuluşa erişimi yaratırız.
Basit bir örnek ve popüler bir insan perspektifi olarak, 'Yeterince iyi değilim' inancına bakalım. Hayatlarının bir noktasında ifadenin gerektirdiği her şeyin ve onunla birlikte gelen duygu ve davranışların pençesinde olmayan biriyle henüz tanışmadım ya da çalışmadım. Korkunç değersizlik duygusu, depresyon, hedeflere ve özlemlere ulaşmada başarısızlık ve genel umutsuzluk ve teslimiyet duygusu. Ve tabii ki, kendimizle ilgili inancı desteklemek için mükemmel kanıtlar sağlayan, kendi kendini sabote eden eylemler ve hayattaki koşulların esrarengiz yansıması.
Çalışmam, insanların yarattığı, topladığı ve miras bıraktığı ve onları tanımlayan kelimelere bakıyor, böylece bu sınırlama inançlarını “geri alabiliriz”. Zihnimizin en derin seviyesini keşfederek, bizi bağlayan dili görebiliriz - böylece onu bırakabilir veya yeniden tasarlayabilir ve böylece doğal özgürlük ve olasılık duygularına ilham verebiliriz.
'Kendinizi olduğunuz gibi, nerede olduğunuz gibi kabul edin ve bunun ötesinde neyi yaratmaya adadığınızı eşzamanlı olarak netleştirin.'
S Pek çok kadın - muhtemelen erkekler de - sizin de söylediğiniz gibi insanlığa yer bırakmayan mükemmeliyetçilikle mücadele ediyor. Kendinizi hayal kırıklığına uğrattığınızı veya standartlarınızı gevşettiğinizi hissetmeden bu çerçeveyi değiştirmenin ve dağınıklık için daha fazla alan yaratmanın daha sağlıklı yolları nelerdir? Bir
Öncelikle mükemmeliyetçiliğin nereden geldiğini anlamak önemlidir. Niyeti nedir? Bence nispeten sağlıklı bir tür var ve sonra daha yıkıcı ve dürüstçe beyhude bir versiyon var. Mükemmeliyetçilik ilham verici bir şeye bağlılık olarak kullanıldığında, o zaman ben buna karşı değilim. Bu, bir şirketin değerlerinin ve niteliklerinin ve hizmetlerinin bir parçası veya belki de profesyonel bir sporcunun aradığı bir mükemmellik standardı olabilir. Dili 'kesinlik' ve 'güzellik' gibi kelimelerle yeniden yapılandırırdım, ancak yine de detaylara gösterilen dikkat ve amansız adanmışlığın arzu uyandırıcı olabileceğini düşünüyorum.
Bununla birlikte, olumsuz anlamda en çok konuşulan mükemmeliyetçilik, korkuyu gizleme veya Jones'ların iyiliğini kazanmaya çalışmak için egonun bir stratejisidir. Bu da bizi bitkin bırakıyor ve belki doktorun ofisi dışında hiçbir yere gitmiyor. Mükemmeliyetçiliğin bu normal yorumu, yine daha derin yetersizlik inançlarıyla ilişkilendirilir. Bu, nihayetinde ona ilham veren inançları pekiştirmekten başka hiçbir şey yapmayan bir tazminattır. Ve böylece kısır döngü başlar.
İnsanlığımızı kucaklamak için dır-dir kusurları kucaklamak için. Kimse mükemmel değildir. Değilsin. Ve Hayatın sizin için önemli olan alanlarında hala olağanüstü olmaya kararlı olabileceğinizi fark edin. Her iki nitelik bir arada var olabilir. İnsanlara birlikte çalıştığımı söylediğim gibi, onlar aynı anda bir başyapıt ve devam eden bir çalışma. Kendinizi olduğunuz gibi, nerede olduğunuzu kabul edin ve bunun ötesinde neyi yaratmaya adadığınızı aynı anda netleştirin. Bu benim için muhtemelen insan olmanın en büyük niteliğidir - istediğimiz yaşamla birlikte olmayı seçtiğimiz kişiyi yaratmalıyız. Kolay? Hiç de değil, ama olsaydı o kadar da tatmin edici olmazdı.
S Daha sezgisel varlıklar olarak kadınların, durumları hissedebildikleri için erkeklere göre bir avantajı olduğuna inanıyorsunuz. Bunun ne olduğunu açıklayabilir misin? Bir
Beyinlerimiz geliştikçe ve hayatta kalmamız konusunda daha stratejik hale geldikçe, düşünmeye karşı hissetmeye daha çok güveniyoruz. İnsanlar tahmin etme ve hesaplama becerilerinde ilerlemiştir - ancak zamanımızın çoğunun ne olacağını 'anlamaya' harcandığı bir hataya kadar. Temelde hala bir hayatta kalma içgüdüsüdür ve bu yüzden yorucudur.
Kadın duygularıyla her zaman daha fazla temas halindedir ve olmuştur. Bu bana göre dengeli kadınlara, beyinlerinin daha mantıklı sol tarafı yerine duyarlılıklarını ve sezgilerini kullanabildikleri için bir avantaj sağlıyor. Bu, yaşamın doğal ritimlerine veya herhangi bir duruma daha bağlı olan enerjik bir deneyim düzeyine eriştiği için önemlidir. Bu, kuantum fiziğinin dolaşıklık veya birleşik alanın parçası olarak bahsettiği şeyin bir parçasıdır. Kafamızın içindeyken bakış açımız izole ve ayrıdır. Temelde kendini koruma modundayız. Duyusal bedenimizde ve duygularımızda olduğumuzda, kafamızın içinde olmak yerine çevremizle çok daha uyumlu oluruz. Bu, bir duruma daha doğru yanıt verebilmemizi sağlar.
Ancak kadınlar bile sezgisel duygu yeteneklerinden uzaklaştılar ve her şeyi aşırı düşünmeye başladılar. Dişinin şu anki evrensel yükselişinin güçlü ve bu sezgi armağanını yeniden kazanmak için önemli olduğunu düşünüyorum. Eşzamanlı olarak, erkeklerin de aynı hassas nitelikler ve algılama yetenekleriyle iç dişileriyle bağlantı kurmalarına yardımcı oluyor.
'Kendimizi sevmediğimizden veya sevilmediğimizden daha az hissettiren, daha sonra potansiyelimizi ve genel yaşam deneyimimizi sabote eden, zihnimizin daha derin girintilerinde yatan sinsi kalıplar ve inançlardır.'
S Neden danışanlarla bire bir çalışmanızın çoğu, içlerindeki çocuğa hitap etmeye odaklanıyor? Bir
Temelde, iç çocuk bir sohbettir. Biçimlendirici yıllarımızda yaratılan hepimizin bir parçası. Hayatta kalmak için tasarlanmış olan kafadaki sesin çoğunluğunu oluşturur. Temel düzeyde, beynin gelişiminin bir parçasıdır. Pastoral bir çocukluk yaşayıp yaşamadığımız veya en kötü düşmanımıza karşı olmasını istemeyeceğimiz en zor zamanları tam anlamıyla atlatmamız gerekip gerekmediğine bakılmaksızın, biz niyet hayatta kalmamız için nörolojik modeller yarattık. Bunların çoğu elbette harikadır - nasıl yürüyeceğimizi, bisiklete bineceğimizi, konuşacağımızı, dişlerimizi fırçalayacağımızı bilmek. Hepsi çok işlevsel.
Bununla birlikte, zihnimizin daha derin girintilerinde yatan, bizi sevilmediğimizden veya sevilmediğimizden daha az hissettiren, daha sonra potansiyelimizi ve genel yaşam deneyimimizi sabote eden sinsi kalıplar ve inançlardır. Toplu olarak bunlara içimizdeki çocuk diyorum. Korkmuş, savunmasız ve güçsüz bir çocuğun gözünden bakmaya benzeyen o parçamız. Kendimizi mağlup, endişeli ve değersiz hissettiğimiz zamandır. Bu, insan olmanın doğasında bulunan bir parçadır, bu yüzden yanlış değildir, ancak güçlü bir yetişkinin hayatını yaşamak istediğimizde açıkça yardımcı olmamaktadır. Bu sınırlayıcı anlatıları ayırt ederek, onlardan kurtulabilir ve birçoğunun onlara tam olarak açık olduğunu bile bilmediği güç, neşe ve canlılığın derinliklerine erişebiliriz. Bana göre bu acı çekmenin sonu ve gerçek anlamda yeryüzündeki cenneti keşfetmenin anlamı.
Peter Crone insan potansiyeli ve performansında fikir lideridir. Davranışlarımızı, sağlığımızı, ilişkilerimizi, performansımızı ve nihayetinde tüm sonuçlarımızı belirleyen sınırlayıcı bilinçaltı anlatıları ortaya çıkarmaya yardımcı olur. Crone, Los Angeles'ta yaşıyor ve belgeselde yer alıyor İYİLEŞMEK . O da Instagram'da yenidir - onu takip edebilirsiniz @Filmdenkare .