Karikatürist John Callahan belgeselde : Hissedebileceğim Bir Yere Dokun Bana (2007)
Makale 23 Mayıs 2021 tarihinde güncellenmiştir. Yazar tarafından alınan şikayet mektuplarının bazı çevirileri eklenmiştir. Bakınız “Tartışmalar“. Bazı kitaplarına yapılan atıflar da eklenmiştir. Bakınız “İş”.
John Callahan’ı hatırlamak.
Gus Van Sant’ın, karikatürist John Callahan’ın otobiyografisinin film uyarlamasında Joaquin Phoenix’i yöneteceği bildirildi. çekime başla 2017’de.
Rooney Mara ve Jonah Hill’in de oyuncular arasında yer alacağı söyleniyor.
Film
Güncelleme 29/11/2017. Filmin Sundance 2018‘de gösterileceği açıklandı.
Merak Etme, Yürüyerek Fazla Uzağa Gidemez / A.B.D. (Yön: Gus Van Sant, Senaristler: Gus Van Sant (senaryo), John Callahan (biyografi), Yapımcılar: Charles-Marie Anthonioz, Mourad Belkeddar, Steve Golin, Nicolas Lhermitte) .
John Callahan’ın açık saçık şakalar yapma yeteneği vardır… ve bir içki sorunu. İçki alemleri bir araba kazasıyla sonuçlanınca, Callahan gözlerini tekerlekli sandalyeye mahkum olarak açar.John Callahan’ın açık saçık şakalar yapma yeteneği vardır… ve bir içki sorunu. İçki alemleri bir araba kazasıyla sonuçlanınca, Callahan gözlerini tekerlekli sandalyeye mahkum olarak açar.
Callahan, dibe vurduktan sonraki yolculuğunda, insan deneyiminin absürdlüğünde güzellik ve komedi bulur. Oyuncular: Joaquin Phoenix, Jonah Hill, Rooney Mara, Jack Black. Dünya Prömiyeri.
Filmden Taser (16 Ocak 2018)
Bu İLK HABERLER Callahan’ın hayatını konu alan bir filmin tarihi 1990’ların sonlarına kadar uzanıyor. Yaşamı boyunca, karikatürist doğruladı Robin Williams’ın, kendisini hayranı ilan etmesinin yanı sıra, hikayesini sinemaya taşıma haklarına sahip olduğunu. Hatta aktör filmde rol alması ve yapımcılığını üstlenmesi için teşvik edilmişti.
Callahan’ın soruya cevabı buydu.
Robin Williams’ın Callahan’ın otobiyografisinin film haklarını aldığını duydum, bu doğru mu?
Evet, işte Callahan’ın otobiyografisinden bir alıntı: Don’t Worry He Won’t Get Far on Foot: Tehlikeli Bir Adamın Otobiyografisi.
Robin Williams’ın Callahan’ın otobiyografisinin film haklarını aldığını duydum, bu doğru mu?Evet, işte Callahan’ın otobiyografisinden bir alıntı: Don’t Worry He Won’t Get Far on Foot: Tehlikeli Bir Adamın Otobiyografisi.
Karikatürist Callahan’ın filmin uyarlandığı kitabının kapağı.
John Callahan’ın 2010’da, Robin Williams’ın da 2014’te ölmesi üzerine proje rafa kaldırıldı.
Ne zaman bir çizgi film duysam, aklıma sadece birkaç kişinin ilgisini çekecek yavaş ve sıkıcı yapımlar geliyor.
Karikatürist kalkıyor, kendine bir fincan kahve yapıyor ve… çizmek için oturur. Hızlı tempolu aksiyon. Ya da daha kötüsü, kurguya cömertçe taviz veren dramatizasyonlar ve sinema lisansları.Karikatürist kalkıyor, kendine bir fincan kahve yapıyor ve… çizmek için oturur. Hızlı tempolu aksiyon. Ya da daha kötüsü, kurguya cömertçe taviz veren dramatizasyonlar ve sinema lisansları.
Karakterin özelliğinden dolayı Callahan’da durumun böyle olmamasını umuyorum. Ayrıca, biyografisinin ayrıntılarının kimin anlattığına göre şişirilmiş ve süslenmiş farklı versiyonlarını biraz parlatmaya ve rafine etmeye de hizmet edebilir.
Sonunda Prime Video’da izleyebildim. Fena değil, biraz yavaş ve bir karikatürist olarak faaliyeti, ikincil olarak sunulan filmin sadece küçük bir bölümünü kaplıyor. Senaryo esas olarak onun alkolle mücadelesi etrafında dönüyor.
John Callahan, dram ve mizah arasında bir hayat
Amerikalı karikatürist ve müzisyen 5 Şubat 1951’de De Saint Vicent kilisesinin hastanesinde doğdu ve kısa bir süre sonra terk edildi. Biyolojik ebeveynlerinin kimliğini hiç bilmiyordu.
Bir şirket çalışanı olan David Callahan (Dave) tarafından Portland’daki bir yetimhaneden evlat edinilmiştir. Cargill Çocuk sahibi olamayacaklarına inanan Oregonlu bir çift olan Rosemary ve eşi, daha sonra beş çocuk daha sahibi oldular ve ona John Michael Callahan adını verdiler.
John, Portland’ın yaklaşık 50 mil doğusundaki The Dalles’de (Oregon) büyüdü ve John Callahan karikatüristinin ortaya çıkmaya başladığı St. Mary’s Academy’de dördüncü sınıftan itibaren Katolik okuluna gitti. Rahibelerin karikatürlerini ve diğer çizimleri yapmaya başladı.
“Sınıfta arkadaşlarımı eğlendirmek için kemirgen karikatürleri çizmeye başladım”.
Bazı anlatılar içmeye 12 yaşında başladığını söylese de, diğer kaynaklar 8 yaşındayken bir öğretmen tarafından cinsel istismara uğradığını ve travmayla başa çıkmak için John’un 14 yaşında içmeye başladığını söylüyor.
“Tacizin acısını gizlemek için alkol kullandım” dedi. “Kendimi ailemde bir yabancı gibi hissediyordum,” diye hatırlıyor John.
“İkinci dereceden bir olaydı. O rahibeyle olan ilişkilerimiz işleri gerçekten berbat etti”.
John, 1965 yılında St. Mary’s Akademisi’nden mezun olduktan sonra devlet okuluna gitti. “Katolik okulu devlet okulundan çok daha katıydı. Buna kıyasla, devlet okulu sıkıcıydı”. Sonuç olarak, John arkadaşlarıyla içki içmek için sık sık dersleri asardı.
Liseden mezun oldu ve bir devlet akıl hastanesinde yardımcı olarak çalışmaya başladı, ardından bir alüminyum fabrikasında çalıştı. John 20 yaşındayken Los Angeles’a taşındı.
Alkol
Yavaş yavaş alkole olan bağımlılığı arttı, felsefesi içmek ve günü yaşamaktı. “Herhangi bir günde on iki bira, şarap ve viski içebilirim”.
İlaçlar
Marihuana ve LSD de dahil olmak üzere diğer uyuşturucuları da denedi.
John, “LSD beni korkuttu, beni paranoyak yaptı,” dedi. Ancak alkol onun tercih ettiği uyuşturucuydu ve hayatını sonsuza dek değiştirecek olaylarda önemli bir rol oynayacaktı.
Kendisi de gençliğini, iş günleri ve başka bir amacı olmayan içki alemleri arasında geçen günler olarak tanımlamıştır. Arkadaşlarından biri olan Kevin Mullane verdiği bir röportajda, içki içmenin onu öldürmeye kazadan daha yakın olduğunu söyledi.
Mullane, “İronik bir şekilde, bu kaza onun hayatını kurtarmış olabilir,” dedi.
Kaynak. Lori A. Wood
Callahan 1987’de otobiyografisi Don’t Worry He Won’t Get Far on Foot: The Autobiography of a Dangerous Man’i yazmaya başladı. John, “Bunun insanlarla paylaşmak için iyi bir hikâye olduğunu düşündüm,” dedi.
1989 yılında William Morrow kitabı yayınladı.
Karikatürlerinden bazıları
Kaza
22 Temmuz 1972 gecesi, aşırı miktarda alkol aldıktan sonra (bazı kaynaklar biradan, bazıları ise tekiladan bahsetmektedir), Volkswagen Beetle’ının anahtarlarını, bilinen tek adı Dexter olan sarhoş arkadaşına verdi.
Sürücü o kadar sarhoştu ki Callahan’ın aracını saatte 140 km hızla Long Beach, Kaliforniya’da bir direğe çarptı. Hikayeye göre, kendi gücüyle olay yerinden ayrıldığı için kazada ciddi bir yara almayan sürücü, bir elektrik direğini çıkış sanmış ve direğe çarpmıştır. Kaza sırasında yolcu koltuğunda uyuyan Callahan, Long Beach Memorial Hastanesi’ne kaldırıldı.
Hiçbir şey fark etmedim, çok sarhoştum, diyecekti Callahan daha sonra.
Ciddi omurilik yaralanmaları (C5-6) geçirmiş ve diyaframdan aşağısı felç olmuştur. Ayrıca vücudunun üst kısmındaki birçok kasın hareket kabiliyetini kaybetti. 21 yaşındaydı.
Hastanede, Annu adında İsveçli bir kız olan kız arkadaşıyla tanışır, ancak Gus Van Sant filmde romantik bir ilişkiyi çok fazla bağlılık olmadan zamana yayma lisansını alır, ancak bu gerçekte gerçekleşmemiştir.
Aslında Callahan anılarında Annu ile gerçek hayattaki ilişkisinin hastaneyle sınırlı olduğunu belirtiyor. Yoğun bakımdan çıktıktan sonra onu bir daha hiç görmemiş.
Parmaklarını uzatabilse de, neredeyse hiç gücü yoktu. Rehabilitasyon tedavisinin ardından iyileşmeyi ve daha sonra elinde keçeli kalem tutmayı başardı.
Çizim yapmak için sağ elini sol eliyle kağıdın üzerinde yavaşça gezdirerek basit, neredeyse çocuksu görüntüler üretirdi.
Birisi bu 27 dakikalık diğer belgeseli YouTube’a yüklemiş. John Callahan | He Won’t Get Far On Foot.
Röportaj (1987)
İçkiyi bırakmak
Callahan 1978’de Adsız Alkolikler’e dönene kadar birkaç yıl boyunca içmeye devam etti.
Callahan, kendi web sitesinde içkiyi bırakmaya karar verdiği anı anlattı:
Yıllarca süren alkolizm ve kendine acımanın ardından, bir gece, dişleriyle bir şişeyi açmaya çalışarak uzun bir saat geçirdikten sonra, şişe elinden kaymış ve ulaşamayacağı bir yere yuvarlanmış.
Bir süre ona baktı. Sonra bağırmaya başladı, sakat olduğu için Tanrı’ya lanet okudu. Bitkin düşene kadar çığlık attı ve ardından bir saat boyunca ağladı.
Sonunda, ona güven veren bir el gibi, tedirgin edici ama rahatlatıcı bir his geldi. Asistanı döndüğünde Callahan, “Hey, Alex, burada başıma çok derin bir şey geldi, artık içeceğimi sanmıyorum” dedi.
John Callahan neden öldü?
Callahan Öldü 24 Temmuz 2010 tarihinde 59 yaşındayken basınç ülseri ameliyatı sırasında ortaya çıkan komplikasyonlar nedeniyle hayatını kaybetmiş, ancak kardeşlerinden biri ölüm nedeninin solunum sorunlarına ek olarak kuadripleji olduğunu belirtmiştir.
İş
Aşağıdakiler yayınlanmıştır 13 kitap Biri otobiyografik olan vinyetleriyle. Bunlardan bazıları Arşiv’de okunabilir.
Don’t worry, he won’t get far on foot : the autobiography of a dangerous man
1989
219 Sayfalar.
Yayıncı: William Morrow
Don’t worry, he won’t get far on foot
1990
228 sayfalar.
EditSayfalar.: Vintage Books
Digesting the child within : and other cartoons to live by
1991 – 116 sayfalar
Yayıncı: Quill. William Morrow
Do not disturb any further
1990 – 116 sayfa.
Yayıncı: Quill. William Morrow.
The night, they say, was made for love : plus, my sexual scrapbook
1993 – 116 Sayfalar.
Yayıncı: Quill. William Morrow.
Arşivde okuyue.
The king of things and the cranberry clown
1994
104 Sayfalar.
Yayıncı: Quill. William Morrow.
Ayrıca 19 şarkıdan oluşan bir CD de yayınlandı. Purple Winos in the Rain (2006)
Callahan CD kapağı
Çizimlerine dayanan iki animasyon dizisi yayınlandı:
Pelswick, çocuk temalı etkinlikler Nickelodeon.
Y Quads, Avustralya-Kanada ortak yapımı olan bu film, çizgi filmlerindeki şiddet, yaşama sevinci ve politik yanlışlıktan sapmıyor.
Kitabına ve filmine adını veren karikatür, karikatüristin Nothwest, Porland, Oregon’daki Mt Calvary Mezarlığı’nda bulunan mezarının üzerine basılmıştır.
Tartışmalar
Profesyonel bir karikatürist olarak nispeten geç başladı. Kaba kara mizahı ve ele aldığı konular epeyce tartışma yarattı ve göründüğü bazı yayınlar reklamverenlerden reklamlarını geri çekmekle tehdit eden telefonlar aldı.
Karikatürist ayrıca posta ve mektuplar aldı, bu şikayetlerden bazıları şunlardır yazarın web sitesinde toplanmıştır başlıklı bir bölümde “Hate Mail from America“.
İşte tercüme edilen bu mektuplardan bazılarının kısa bir listesi:
En ikonik karikatürlerinden biri olan, mezar taşına kazınacak ve daha sonra hayatını anlatan filmin adı olacak otobiyografik kitabının başlığı bile tartışmalardan kurtuldu. Boston’da yaşayan bir kişi o dönemde Callahan’ın “engelli bir insanın mücadele dolu yaşamının ardındaki duyguları anlamadığını” düşünüyordu.
“Sayın baylar:
Şu anda Boston’da lobisinde bir kart dükkânı bulunan bir otelde misafirim. Rafta çok talihsiz ve kesinlikle iğrenç bir kartpostal fark ettim. Çölde bir grup kovboyu ve boş bir tekerlekli sandalyeyi gösteren bir John Callahan kartıydı. Başlıkta “Merak etmeyin, yürüyerek fazla uzağa gidemez” yazıyordu.
Kardeşim tekerlekli sandalyede oturuyor. 19 yaşında geçirdiği bir dalış kazası sonucu felç oldu. Bay Callahan böyle bir mücadele hayatının ardındaki duyguları anlayana kadar, engellilerle alay etmekte kendini özgür hissetmemesi gerektiğini düşünüyorum. Onun duyarsızlığının ticarileştirilmesini gerçekten iğrenç buluyorum.
Saygılarımla:
Allison F
Boston
Şu (orospu/kaltak/fahişe)nin kıçına bakın!
“Gazetenizin bir gazetecilik paçavrasına dönüşmesinin ne kadar süreceğini merak ediyordum. O son derece çirkin Callahan karikatürü işimizi gördü. Köpek, eşek ve iki miğferli (sic) karakteri “Şu kaltağın kıçına bak” sözüyle birlikte tasvir etmesi kesinlikle kadınları tanımlamak için sıklıkla kullanılan saldırgan ve örtülü bir ifadedir.
Callahan’ın annesi, kız kardeşi, kızı ve eşi de dahil olmak üzere, namuslu ve mantıklı kadınlar bu tür bir aşağılamadan tiksinmektedir. Karikatürün anlamı kılık değiştirmiş bir hiciv şakası olsaydı bile, öyle değildi, çünkü niyet açıktı.
Alice W
Kalifornia
“Canını seven kaçsın! Bu sesli bir Sally Struthers alarmı!
Temsilcisi gazeteye bu mektubu gönderdi:
“Sally Struthers’ı temsil ediyorum ve Pazar günü Palm Latitudes sayfanızda yayınlanan Callahan’ın mizahtan yoksun karikatürünü not etmek zorunda hissediyorum. Derginizin ve hatta Los Angeles Times’ın, Sally Struthers’ın bu dünyadaki çocukların açlık ve acılarını sona erdirmek için uzun yıllar boyunca büyük bir gayretle çalışmış olmasını komik bulması çok talihsiz bir durum.
Sally’nin 17 yıldır yorulmak bilmeden yürüttüğü çalışmalar, dünyadaki açlığı sona erdirmeye yönelik bir girişimdi… Somali buzdağının sadece görünen kısmı. Yayınınız, CCF için yaptığı reklamlarda çocuklardan bahsederken ağladığını (“hıçkırdığını”) ima ediyor. Bu 17 yıl içinde ağladığı tek bir reklam bulmanız için size meydan okuyorum… evet, yürekten konuşuyor ama hayır, ağlamıyor.Sally’nin 17 yıldır yorulmak bilmeden yürüttüğü çalışmalar, dünyadaki açlığı sona erdirmeye yönelik bir girişimdi… Somali buzdağının sadece görünen kısmı. Yayınınız, CCF için yaptığı reklamlarda çocuklardan bahsederken ağladığını (“hıçkırdığını”) ima ediyor. Bu 17 yıl içinde ağladığı tek bir reklam bulmanız için size meydan okuyorum… evet, yürekten konuşuyor ama hayır, ağlamıyor.
Derginizin niyeti çocukların ölümü gibi korkunç bir insanlık trajedisini bir tür şaka olarak ele almak mı? Sally Struthers’ın ilanları, birbirimize karşı sorumluluğumuzun farkına varmamız için bizi harekete geçmeye çağırıyor. Tanrı’ya şükür o ve onun gibiler önemsiyor. Her gün binlerce çocuğun öldüğü gerçeğine karşı duyarsız kayıtsızlıklarına acıyorum. Büyük ölçüde Sally Struthers’ın çabaları sayesinde her gün çeyrek milyondan fazla çocuğa yardım edilmektedir.
Ekte sizin, Bay Callahan’ın ve Los Angeles Times’taki tüm meslektaşlarınızın bir çocuğa nasıl sponsor olabileceğinize dair bilgiler yer almaktadır. Sally Struthers’ın sesini dünya çocukları adına duymaktan bıktıysanız (karikatürde de belirtildiği gibi), o zaman bir çocuğa sponsor olun. Yeterli sayıda insan bu insani nezaket eylemini gerçekleştirdiğinde, Sally artık bu çağrıları yapmak zorunda kalmayacaktır.
O zamana kadar senin zulmün bile onu çocuklarından vazgeçiremeyecek”.
Papa Madonna ile ilgileniyor
“Tropic’i açtığımda Madonna’nın son sütyen tasarımıyla süslenmiş Papa John Paul II’nin hakarete varan saygısız tasvirini görünce şaşkına döndüm. Başında haçlı iki garip görünümlü “kukuleta” var ve gözleri okuyucuyu “kazıyormuş” (?) gibi çıkıntılı.
Böyle bir karikatürü Amerika’nın önde gelen gazetelerinden birinin dergisinde değil, müesses nizama saldıran bir yeraltı yayınında bulmayı beklersiniz.
Bunu komik mi buluyorsunuz? Eğer öyleyse, siz ve bunu beğenen diğer herkes ya son derece cahil ya da gülmeye çok hazır olmalısınız.
Papa John Paul II, Kilise’nin başında geçirdiği zamanın çoğunu tüm uluslardan insanları kutsallığa, Tanrı’ya hizmete ve komşu sevgisine teşvik ederek geçirdi. Özellikle aile ahlakı, insan hayatına saygı ve insan ilişkilerinde saflık lehinde konuşmuştur. Dikkatini yönelttiği Bakire, İsa’nın annesi ve bizim annemiz olan Meryem’dir. Bence bu karikatürde ona karşı bir aşağılama da var. Bu durum, Tanrı vergisi yeteneklerini gençlerin zararına olacak şekilde kötüye kullanmış gibi görünen Madonna ile tezat oluşturmaktadır.
Meryem tüm kadınlar için bir modeldir: saf ve iffetli (evet, bugün evli olsun ya da olmasın bu erdemlere sahip olmak mümkündür), alçakgönüllü ve sevgi dolu, başkaları için kendini feda etmeye hazır, sadık ve Tanrı’ya güvenen; aslında o, Tanrı’nın tüm yarattıkları için büyük bir şaheseridir. Son olarak şunu söylemek isterim ki, sahnedeki Madonna’nın hayatları değiştirmek gibi büyük bir sorumluluğu olduğu gibi, binlerce okuyucunun düşüncelerini etkileyen materyalleri filtreleyip seçen sizlerin de benzer bir sorumluluğu vardır. Eğer editörler Callahan’ın karikatürünü yayınlamak için somut ve değerli bir nedene sahiplerse, bunu yazsalar iyi olur, böylece “Son Baskı “nın “Genel Yayın Yönetmeni “ne açıklamak zorunda kaldıklarında ne olduğunu unutmazlar.
En ilginç vakalardan biri 1966 yılında meydana gelmiştir. Callahan, Miami Herald’a genç Martin Luther King Jr. hakkında bir karikatür gönderdi ve bu karikatür müstehcen olduğu gerekçesiyle anında reddedildi.
Ancak beklenmedik bir şey oldu. Mizanpaj sırasında bir çalışan yanlışlıkla gazeteyi yayına hazırladı ve Miami Herald 500.000 nüshayı imha etmek zorunda kaldı. O gün gazete Callahan’ın karikatürlerini bir daha yayınlamama kararı aldı.
Söz konusu karikatürün başlığı: Martin Luther King, 13 yaşında.
Sahnede, oğlunun odasının kapısında öfkeli bir yüz ifadesiyle duran bir kadın görülüyor.
Genç bir adam, üzerinde bir su birikintisi olan yatağının yanında durmaktadır. Genç adam diyor ki:
“Bir Hayalim Var” (Yo tengo un sueño – I Have a Dream)
Eleştiriler karşısında karikatürist her zaman sağlam durdu. 1992 yılında New York Times’a verdiği röportajda,
“Çok ileri gidip gitmediğimi anlamak için kullanabileceğim tek pusula, tekerlekli sandalyedeki ya da elleri yerine kancaları olan insanlardan aldığım tepkilerdir”.
“Onlar da benim gibi, dünyanın geri kalanına sakatlar hakkında nasıl konuşmaları gerektiğini söyleyen insanlardan bıkmış durumdalar: sahte bir şefkat ve paternalizmle. İşte gerçekten iğrenç olan da budur.
Yine de bir dizi yayında yer almayı başardı.
Ayrıca yayıncıların dikkatini çekti ve çalışmalarını öven komedyen Richard Pryor, illüstratör Bill Plympton, karikatürist Gary Larsonve hatta Bill Clinton.
Callahan karikatürist olarak 27. yılını kutlarken, Simpsons’ın yaratıcısı Matt Groening’den övgü aldı ve Callahan’ın çalışmalarının çok iyi olduğunu söyledi:
“Kaba” ve “ahlaksız”, kısacası karikatüristlerin duymak istediği tüm sıfatlar. “
John Callahan’ı hatırlamak için bir park
John Callahan’ın anısına yapılacak anıt park için ilk fikirlerden biri
Konum içinde Google Maps
Bu John Callahan Garden açılır 27 Ekim 2017
Fotoğraf: FB Group John Callahan Cartoonist
Fotoğraf: Roodney Red
2020 güncellemesi – Remembering John Callahan: Our coverage of his life and death ten years later at Oregon Music News.