Çerkeslerin askeri toplanması. James çan çizimi
Her kızın zırhlısı Buryats, “Beyaz Kasklar” ın kutsal ineği, Rus hackerlar, giden Skripals'ın zehirleyicileri, Norveç'teki Rus özel kuvvetleri, kızının gözyaşları. Bütün bunlar, sahte denilen ve değişen vurgusundan dokunan modern bilgi savaşının basit detayları. Üstelik bu yalanın propaganda çerçevesinde çığ gibi akması toplumda çifte tepkiye neden olmaktadır. Bazı insanlar çalkantılı bilgi akışının arkasındaki propagandayı fark etmiyorlar - kişisel kazanç için veya miyopi yüzünden önemli değil. Diğerleri yüksek sesle gezegenin bilgi savaşının bu kadar sıcaklığını bilmediğini ilan etti.
Ne biri ne de diğeri haklı. Bilgi savaşı dünya kadar eski. Ve yoğunluğu, yalnızca yalanların iletilmesi için teknik araçların geliştirilmesi ve içinden geçtiği kanalların sayısıyla ilişkilidir. 19. yüzyılın Kafkas savaşının ortasında, Avrupa bilgi alanında şu ana kadar daha az alçak, kirli ve aktif bir şekilde savaşmadı.
Kafkas savaşı - Avrupalı maceracılar için bir sığınak
Herhangi bir çatışma, kendi etrafında çok farklı niteliklere sahip birçok insan biriktirir. Ve, ulusal, dini ve Kafkasya örneğinde, Rusya, Pers ve Porta'nın çıkarlarının, hatta uygarlık çatışmasının çıkardığı çatışmalar, her türlü maceracı, şeref arayanlar ve sadece haydutlar için sadece kara dünya.
Kafkasya'da provokatörlerin ve ucuz şöhret arayanların sıkıntısı yoktu. En ünlülerden biri muhtemelen James Stanislav Bell idi. Schoxer Vixen ile yapılan provokasyon, ismini iyi bildiriyordu (yazar bu olayı zaten tarif ediyor). James zengin bir İskoç bankacı ailesinde doğdu ve ilk başta orta yaşlı bir işadamı olarak tutuldu. Bell hiç askerlik eğitimi almamıştı, hatta resmi olarak kamu hizmetinde hizmet etmişti. Ancak, geçim sağlama ihtiyacı olmadığı için hafiflettiği heyecan için tutkusu, onu Majesteleri'nin keşif ve provokatörlerinin saflarına götürdü.
Bell’in cesur dövüş etkinliği hakkında aslında hiçbir bilgi yok. Ancak bir provokatör olarak James çok çalıştı. Resmi Londra'nın Vicksen ile provokasyonunun çöküşünden hemen sonra, resmi Londra Bell'i görevden aldı. Ama eve dönmeyi başardı. Ve yine taç için işe yaradı. Kelimenin tam anlamıyla, bir yıldan kısa bir süre içinde, James "1837, 1838 ve 1839 Yılları Sırasında Çerkesya'da Bir Kalış Günlüğü" adlı bir hatıra serpti. Zengin resimler içeren kitap zaten 1840'te yayınlandı. İçinde Bell, Çerkes gerçekliğinin tüm keskin köşelerini köle ticareti, iç savaşlar ve diğer şeyler biçiminde düzeltti. Fakat umutsuzca Rusya'yı ifşa ediyordu.
Bu dönemin dikkat çekici başka provokatörlerinden biri, Polonyalı Galiçya Sejm yardımcısı ailesinde doğan Teofil Lapinsky idi. Theophilus, “Turan teorisine” dayanan patentli bir yabancı düşmanlığıydı, yani. Rusların yalnızca Slav değil, Avrupalı olmadığını da iddia eden ırkçı teori. Gençlerden, Lapinsky, Rusya'dan nefret rehberliğinde kamptan kampa doğru yürüdü. Alexander Herzen, Theophilus'u şu şekilde tanımladı:
“Kesin bir siyasi inanç yoktu. Temiz ve kirli, beyaz ve kırmızı ile gidebilirdi; Doğduğumda Galiçya'ya nezakette, eğitimde - Avusturya ordusunda, çok Viyana'ya çekildi. Rusya'dan ve her şeyden önce çılgınca, delice çözülemeyen Rus'tan nefret ediyordu.
Ve burada, Lapinsky'nin kendisine, askeri keşiflerden biri olan Vladislav Martsinkovsky’deki savaşta silahlı yoldaşı tarafından verilen özelliği:
“Albay Bordeaux şarabı içer ancak bizi aç bırakır. Kadınları satıyor ve talihsiz Polonyalıların parası için gurme yemekler yiyor. Böyle bir adam olaylara bu kadar dikkat edilmesinin önemsiz gibi göründüğü bir keşfe nasıl öncülük edebilir? "Astlarının acıktığı ve böceklerle dolu bir gemide susuzluk çektiği bir zamanda sızlıyor."
Doğal olarak, zaman zaman bu “komutan”, şöhretini ezmek için Avrupa'ya kaçmak zorunda olduğu davranışıyla çevresinden o kadar yorulmuştu ki. Bell'de olduğu gibi, açık kollarıyla karşılandı. İngiliz Kafkasya’ya önerdiği İngiliz müdahale planının İngiliz Başbakanı tarafından reddedilmesinin ardından, bir yıl içinde “Kafkasya Highland’ları ve Ruslara karşı kurtuluş savaşları” kitabını yazdı ve anında yayınlamayı başardı. Elbette, müdahale planlarıyla ilgili sessiz kaldı, ancak Rusya'yı “işgalci” olarak tamamen onayladı. Sonuç olarak, Lapinsky son yıllarda tüm kampanyaları ve anılarını yazmaya adadı.
Öncü provokatörlerden biri ve Kafkasya'daki Rus karşıtı tarafın habercisi, benim düşünceme göre David Urquhart. Zaten 30-ler'de maceracı bir çizgiye sahip olan İngiliz diplomat, Rusya’nın Karadeniz’de onaylanmasına karşı çıkan İngiliz medyasında Rus karşıtı gerçek PR kampanyası başlattı. Kampanya o kadar başarılıydı ki, 1833 yılında Osmanlı İmparatorluğu'ndaki ticaret misyonuna girdi. Yeni bir yerde, sadece Türklerin en iyi "arkadaşı" olmakla kalmadı, aynı zamanda, "İngiltere, Fransa, Rusya ve Türkiye" gibi oldukça iğrenç bir broşürün yayınlanmasıyla kesintiye uğrayan propaganda faaliyetlerine devam etti. Opus Londra’yı Urquhart’ı görevinden çekmeye bile zorladı.
David Urquhart
David, 1835 yılında Portfolyo adında bütün bir gazeteyi kurdu; ilk sayısı, gerekli yorumlarla erişebildiği bir dizi devlet belgesi yayınladı. Konstantinopolis'e geri döndüğünde, iki yıl boyunca tekrar hatırlanması gereken bir Rus karşıtı bilgi skandalı şişirdi. Sonuç olarak, bütün hayatını Rus karşıtı propagandaya adadı, Goebbels'in öncüsü oldu ve hatta Çerkes bayrağının yazarı oldu. Evet, bu çok yeşil bayrak fikri Çerkeslere ait değil.
Kar beyazı kaleler ve kirli yalanlar
Şimdi haydi deneyselliği başlatalım. 19 yüzyılın Kafkasya'daki az bilinen PR yöneticilerinden biri Edmund Spencer. 1830-ler'de bu İngiliz yetkili Çerkesya'ya bir gezi yaptı. Üstelik, tüm bu zaman boyunca, hala Orta Çağ'daki Cenevizli tüccarların tarafsız görüntüsünü kullanarak İtalyan bir doktor gibi davranıyordu. Yerli İngiltere'ye geldiğinde, Edmund anında "Çerkesya'ya gezilerin açıklaması" başlıklı bir kitap yayınladı.
Açıklayıcı bir örnek için, yazar Spencer Sujuk-Kale'nin açıklamasından bir kaç alıntı yapmaya karar verdi:
“Sujuk-Kale kalesi şüphesiz çok eskiydi ... Modern günlerdeki Türkler yapılarına çok şey kattılar, çok sayıda sırlı mavi, yeşil ve beyaz tuğlalar nedeniyle kesinlikle aşikar.
Bu kalıntılar, çok sayıda yılan, sayısız tarantula ve diğer zehirli sürüngenler nedeniyle onları keşfe çıkmış antik çağ aşığı için bir dereceye kadar tehlikelidir.
Eskiden görkemli Sujuk Kalesi kalesinin kalıntılarını terk ederek, büyük bir koy ve bitişik bir vadide dolaştım. Daha üzücü bir tablo hayal etmek imkansız ... Rus askerinin yaptığı harabe de böyle oldu.
Köpüklü bir kamp, birkaç ay önce konuştuğum güzel genç erkeklerin eğlenceli bir kalabalığı, gürültülü eğlence ve neşe sesleri - hepsi bir hayalet gibi eridi. ”
Bu kalıntılar, çok sayıda yılan, sayısız tarantula ve diğer zehirli sürüngenler nedeniyle onları keşfe çıkmış antik çağ aşığı için bir dereceye kadar tehlikelidir.
Eskiden görkemli Sujuk Kalesi kalesinin kalıntılarını terk ederek, büyük bir koy ve bitişik bir vadide dolaştım. Daha üzücü bir tablo hayal etmek imkansız ... Rus askerinin yaptığı harabe de böyle oldu.
Köpüklü bir kamp, birkaç ay önce konuştuğum güzel genç erkeklerin eğlenceli bir kalabalığı, gürültülü eğlence ve neşe sesleri - hepsi bir hayalet gibi eridi. ”
Öncelikle, sanatsal bir biçimde dekore edilmiş tüm bu hümanist üzüntülerin, sömürgeciliği birkaç yüzyıl boyunca milyonlarca insanı sildiği bir ülke olan Britanya'da yazıldığını unutuyoruz. Ayrıca, küçümseyen Rus askerlerinin (“asker”) isimlerini vermemize izin verelim, bu yine de tarihsel sözlüğünün hafif bir örneğidir. Örneğin, kazaklar sık sık "sarhoş" olarak anılır. Kuru verileri tartın.
Birincisi, Süleyman-Kale'nin antikliği derhal toparlanmaya başlar. Bu Türk karakolu 18 yüzyılın başında, yani yazarın ziyaretinden yüz yıl önce. Kalenin kalıntılara dikildiğini iddia etme girişimleri sadece kısmen doğrudur, çünkü kırılmış taş kullanımı kalıtımın bir işareti değildir.
İkincisi, kasıtlı sanatsal boyaların yılanlarla ve sayısız tarantula ile kalınlaştırılması objektif biyolojik toprağa sahip değildir. Novorossiysk spawn'a gelen sayısız tarantulas rahatsız etmedi. Bölgedeki en pis böcekler sıtmayı yayan ve taşkın alanlarında yaşayan sürüngenlerdir. Yılanlara gelince, Kafkasya kıyılarında, biri 2000 metrenin altındaki dağlardan aşağı inmeyen beş zehirli yılantan biri yoktur. Hepsi çok nadirdir, ancak yalnızca bozkır bozucusu Novorossiysk bölgesini doğrudan zehirli yılanlardan yaşar. Aynı zamanda, filistin korkusu ve banal cehaletten dolayı ortalama bir vatandaş, masum yılanların ve bacaksız kertenkelelerin soykırımına çoktan katkıda bulunmuştur.
Üçüncüsü, Sujuk-Kale hiç görkemli bir kale olmamıştır. 1811 yılında adjuvan Duke de Richelieu Louis Victor de Rocheshuar, Süleyman-Kale seferinin bir üyesiydi. İşte bu “kaleyi” nasıl tarif ettiği:
“Kale dört duvardan oluşuyordu, içinde sadece harabeler ve çöp yığınları vardı, kimse bu harabeyi korumayı düşünmüyordu… Yeni fetihimizden dolayı oldukça hayal kırıklığına uğradık, duc de Richelieu kendisinin bir şaşkınlık kurbanı olduğunu düşünüyordu. Petersburg'dan nasıl böyle bir keşif emri vermiş olabilirler? Altı bin kişiyi ve çok sayıda topçu kampanyaya dahil etmek neden gerekliydi? Neden bir filoyu on gemiyle donatmalı? Tüm bu giderler ve sorunlar ne için? Dört harap duvarları ele geçirmek için. "
Kapı plakası Sujuk Kale
Dahası, hiçbir zaman Rus birlikleri doğrudan Süleyman-Kale'yi basmadı. Her defasında bir tahkimat kalıntılarına rastladılar; ya Türkler ya da yerel Çerkesler tarafından yağmalandılar ve harabelere döndüler. Garnizonun Osmanlı Devleti'nin bu karakolunu savunmasındaki isteksizliği anlaşılabilir. Garnizonun atanması bir nevi referans olarak algılandı. Kırım'ın kaybından sonra Türkler coğrafi izolasyonda, uygun hükümler olmadan ve taze içme suyu kaynakları olmadan Sudzhuk-Kale'deydi. Kalenin garnizonuna düştüğü yeniçeriler bile, her fırsatta ıssız oldu. Konuşlandırılabilir tahkimat durumu, Osmanlı "müttefikleri" nin zayıflığını algılayan Çerkeslerin yeniden satış için çalmaya başlamasıyla da karakterize edilir.
Dördüncü olarak, Spencer hangi köpüklü kamptan bahsediyor? Büyük olasılıkla, Rus birliklerinin gelinceye kadar burada gelişen banal ve kirli köle pazarını ustalıkla örüyor. Örneğin, yukarıda bahsedilen Louis Victor de Rocheshuar’ın, Türk haremleri için Çerkes kızları olan küçük bir kuleyi alıkoyduğu Sudzhuk Körfezi’ndi. Bununla birlikte, Kafkasya kıyılarındaki herhangi bir Türk kalesi gibi Sujuk-Kale'nin de köle ticaretinin merkezi olduğu zaten bilinmektedir. Bunun doğrulanması hem Rus tarihçiler arasında hem de yabancı ülkeler arasında kolayca bulunabilir: Moritz Wagner, Charles de Paysonel, vb. Her yıl doğrudan Sudzhuk (Tsemess) koyundan, 10'e kadar binlerce köle Konstantinopolis'e götürüldü.
Bu nedenle, Sujuk "kalesi", Suriye'deki "kahramanlık" Beyaz Kasklar "ya da alerjik reaksiyon ve araba kazalarının kurbanlarından oluşan" cennet yüz "dür, dünya kadar eski bir zincirin bağlarıdır. Ve yüzlerce yıllık tecrübeye dayanan sonuçlar çıkarmanın zamanı geldi.