Bir adam, muhtemelen oğlu olan oğluyla birlikte çayırda görülebiliyordu. Adam, ağaç gibi uzun bir bitkiye dönüşen bir bitki türü olan ağaç yüksekliğindeki bir çalıya doğru ilerledi ve çocuk onu takip etti. Şimdi adamın cebine nasıl uzandığını ve keskin kenarlı bir nesneyi nasıl çıkardığını görebiliyordunuz. Yıpranmış bir tahta şafta saplanmış parıldayan gümüş bir bıçak ortaya çıktı. Adam çocuğa düşünceli, belki de eleştirel bir bakışla baktı. Sonra bıçağı aldı ve çalının ortasından yaklaşık bir inç kalınlığında bir dalı kesti. Neredeyse bir metre uzunluğunda ve sonunda daha ince ve daha ince olan dal, pürüzlü, köşeli bir yüzeye sahipti. Kesik yüzey hafif, belki sarımsı, Muhtemelen çok yumuşak ahşap, ortasında daha da yumuşak malzemeden yapılmış dairesel bir damar vardı. Bu damar, muhtemelen babası olan adam tarafından çocuğa işaret edildi.
Adam iyi bilenmiş bir bıçak gibi görünen bir şeyle dalın kalın ucundan bir cm kesti ve dalın geri kalanını uzun otların arasında görülemeyecek şekilde yere attı.
Adam, çocuktan elinde tuttuğu kamışı kendisine vermesini istedi.
Bıçaklı adam, bileğinin hızlı bir hareketiyle, bıçağı 45 derecelik bir açıyla ayarlayarak kamışların gür kahverengimsi üst ucunu kesti. Yatay olarak yansıtılmış ikinci bir kesim yaptı, böylece iki keskin çıkıntı arasında kamışta bir çentik açtı. Aynı şeyi diğer ucuyla da yaptı.
Muhtemelen baba olan adam, yüzünde yoğun bir ifadeyle, kamışın ince ucunu dalı üzerine yapıştırdı. Dalın yumuşak iç çekirdeği, içi boş sapın iki dış ucuna teslim oldu ve sap, ahşabın damarına mükemmel bir şekilde girdi. Adam çocuğa, “Ağırlık, ateşlendiğinde okun sallanmaması için gerekli” dedi.
Çocuk başını salladı ve adama hem merak hem de korku olarak yorumlanabilecek bir ifadeyle baktı. Oğlan sessiz kaldı ve yolun kenarındaki çayırın kenarına park etmiş beyaz bir Renault 19 arabasına kadar adamı takip etti.
Adam arabanın bagajını açtı ve gerilmiş bir iple şekillendirilmiş bükülmüş bir fındık dalı çıkardı.
“Yani, şimdi yayının ve okunun işe yarayıp yaramadığını deneyebilirsin,” dedi adam ve yayı çocuğun eline verdi.
Adam çocuğa birkaç metre geri adım atmasını ve yayı denemesini söyledi.
Çocuk yayı ve oku gevşekçe elinde tuttu ve bakışlarını adama çevirdi. Çocuğun ağzının köşesi hafifçe aşağı çekilmiş, kaşları ise belli belirsiz bir şekilde alnına doğru kalkmıştı. Çocuk muhtemelen durumun küçük bir ayrıntısıyla aynı fikirde değildi ve olay yerinin dikkatli bir gözlemcisi, oğlu korkmuş veya gözü korkmuş olarak tanımlamış olabilir.
Her neyse, çocuk adamın yapmasını istediği şeyi yaptı.
Aynı anda sol eli ile yayı tutuyor ve sağ eli ile işaret ve orta parmağı arasında oku yönlendiriyordu. Okun ucundaki çentiği yayı geren lifli ev ipine yönlendirdi. İpin ucunu kendine doğru çekti, sağ gözünü kapattı ve sol gözüyle ok ucu ile potansiyel bir hedef arasında hayali bir çizgi çizdi. Ok ucu babasının başıyla aynı hizaya gelince ipi bıraktı.