“Ağzına sıçılmıştı.” Lauren bakışlarıyla Ally’yi delecek gibiydi. “Gramerini düzeltmen lazım.”
Pennington yakasını hazırlık sınıfı öğrencisi gibi havaya kaldırmış, yüzüne sımsıkı yerleştirdiği güneş gözlükleriyle caka satarken, ona vermiş olduğum rezillik payesinin ne kadar doğru olduğunu perçinlemiş oldu. O olduğunu bilecek kadar yeterli sayıda fotoğrafını görmüştüm. Kaldı ki geçen hafta düzenlemeleri tamamlamak için iki kere Skype’ta görüşmüştük. Beni havaalanından alması gerekiyordu, lakin son dakikada “acil bir durum” olduğunu söyleyince, cüzdanımdaki yirmiliklerin yarısını bu ahlaksızlık yuvasına ulaşmak için harcamıştım. İçimden bir ses krizin malt likörü ile alakalı olduğunu söylüyordu.
“İşte, benim müstakbel kocam,” dedim kendi kendime alay ederek, zira kızlar anlambilimi üzerine ateşli bir tartışmaya tutuşmuşlardı.
“Pennington mı?” diye sordu Ally ağzını büzüştürerek ve ikisi birden kahkahalara boğuldu. Pennington’a doğru hızla ilerleyip onu yanıma çekiverdim.
“Hey! Nasıl gidiyor? Benim, Kendall!” Toplayabildiğim tüm sahte coşkumu sergiledim. “Parti gerçekten çok eğlenceli ama şu anda sadece odama yerleşmek istiyorum. Anahtarı alabilir miyim?”
Pennington bana genellikle Ağustos ayında ayırtılan, şu anda Aralık’ta olduğumuz için bulunması çok zor olan kampüsteki yatakhanelerden birini ayarlamıştı ki bu benim Noel mucizem olmalıydı.
Dudakları kıvrıldı. “O konu hakkında…”
Ya da mucize falan yoktu.
“Ne oldu?” Cümlenin iyi bitmeyeceğini anlamam için Nancy Drew2 olmama gerek yoktu.
“Hiçbir şey olmadı.” Ortamdaki garipliği dağıtmak istermişçesine içkisini yere döktü. Pennington uzun boylu ve düzgün görünüşlüydü, Cruise gibi yatağına almak isteyeceğin yakıcılıkta bir tip değil de daha çok uyuşturucu müptelası yan komşun olacak birisiydi. Bir kilometre yakınındaki her kadın Cruise’u en yakın çalılıklara çekmekten başka bir şey istemezken, Pennington kızların çantalarında biber gazı taşıma sebebiydi.
Başını salladı. “Konaklama departmanıyla ilgili her şeyi halledene kadar birkaç gece burada idare etmen gerecek. Anlaşılan ismini zamanında verememişim.” Bunun gibi küçük detaylar can sıkıcı derecede önemsizmiş gibi gözlerini devirdi. “Ama bekleme listesindesin, bizzat ben yazdırdım.”
“Ne?” İçimde bir panik dalgası yükseldi. “Evsiz mi kaldım ben?” Kelimeler sorudan çok inleme gibi çıkmıştı ağzımdan.
“Hayır.” Sorumsuz aklı başında olamayacak kadar sarhoş olduğu için durduğu yerde sallanmaya başladı. “Okul tekrar açıldığında tüm bu aptallıkları yoluna koyacağız.”
“Tüm bu aptallıklar mı?” O kadar sinirliydim ki onu parlak kırmızı bardağının içindekilerle boğmaya hazırdım. “Okulun açılmasına daha üç hafta var,” diye ciyakladım. “Benim yerleşmem gerekiyordu, izinsiz geldim diye tutuklanmam değil. Burada kalamam.” Koyu saçlı bir çocuk odanın ortasına kusarken kollarımı açarak bu kepazeliği işaret ettim.
“Sen bilirsin.” Uzaklaşmaya başladı. “Hey, annem Noel akşamı için seni yemeğe davet etti.” Kalabalığa karışmadan önce başparmağını havaya kaldırdı. Üçüncü Pennington Thurston Alexander pisliğin önde gideniydi. Böylesi bir adı varken onu kim suçlayabilirdi ki?
Ne yapmalıydım?
Ne halt edecektim
ÖN OKUMA PARTİSİ ETKİNLİK TAKİVİMİ
ÇEKİLİŞ