Oğlunuzun fazla konuşkan ve kızınızın daha içine kapanık olduğunu ya da kızınızın sınıfının en kısası olduğunu fark etmeniz normaldir. Hepimiz bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde çocuklarımızı diğer çocuklarla kıyaslarız. Bu normal olmakla birlikte, bu kıyaslamaları ifade etme biçimimiz çocuklarımızı incitebilir.
Araştırmalar, kardeşler arasındaki karşılaştırmanın, “zayıf” olduğu söylenen kardeş üzerinde yıllarca süren olumsuz etkiler bıraktığını gösteriyor. Çocuklarımızı onlardan daha iyi durumdaki başka çocuklarla kıyasladığımızda onlara yeterince iyi olmadıkları mesajını göndererek başkaları gibi olmaları gerektiğini söylemiş oluruz.
Benzer şekilde, başkalarından iyi oldukları konularda kıyaslama yaptığımızda da, onlara kendileri gibi olmaktansa her zaman başkalarından daha iyi olmak zorunda olduklarını hissettiririz. Oğlunuz çok az çaba harcasa da, arkadaşlarının gerisinde kalmadığı için, aldığı vasat sonuçları kabul ederseniz ona en az seviyede çaba harcamanın kabul edilebilir olduğu mesajını vermiş olursunuz.
Ne yapabilirsiniz?
- Çocuğunuza, ondan elinden gelenin en iyisini yapmasını beklediğini öğretin, elinden geleni yapması yeterlidir.
-
Çocuğunuzun güçlü ve zayıf yönlerine odaklanın, arkadaşlarının ne yaptığına değil.
Gerçekçi hedefler belirleyin. Araştırmalar “büyük” hedefler konduğunda çocukların çok zorlandığını gösteriyor.