Zenginliğin ve bolluğun kendisine faydalı mı yoksa zararlı mı olacağını bilmiyor ki o.
Şeker lezzetlidir, vücut çeker. Ama fazlası bütün hastalıkların anasıdır.
Bir miktar acı, yemeğin tadını arttırır, iştahı da açar.
Ama dozunu kaçırırsan bezle dolaşmak zorunda kalırsın. Kırmızı kana dönüşür fazla acı.
Beş çeşit tatlı geldi geçen hafta sohbete. Hangisini yiyeceğimizi şaşırdık.
Bolluk böyle birşey, şaşırtır adamı...
Bir sabah uyandın, banka hesabını kontrol ettin ki beş trilyon para yatırılmış!
Kim bu, nerden geldi?
Mirastır miras!
Ne olacağını söyliyim;
Bu kadar parayla ben ne yaparım diye düşünmekten, kafandaki tilkilerle boğuşmaktan, hiç sektirmediğin öğle, ikindi ve akşam namazlarını kılamaz olursun.
Sen hiç sapıtmış karıncaları gördün mü?
Bir karınca yuvasının önüne bir avuç çekirdek kabuğu bırak. Üç beş karınca dışarı çıkıp bu bolluğu görünce, hemen yuvalarına dönüp ricat borusunu üfleyecekler senin duyamadığın. Binlerce karınca, depremden kaçan insanlar gibi yuvadan dışarı akın edecek. Bir yıllık kış erzakı çıktı bütün kabilenin, az bişey mi bu?
Hepsini şaşırmış göreceksin. Bi koşuşturma, bi telaş; kimse ne yaptığını bilmiyor. Çarpışıyorlar, kavga ediyorlar...
İşte insan da böyledir.
Allah ona çok mal verince şaşırır ve sapıtır. Ne yapacağını bilemez olur. Kötü arkadaşlar etrafını çevirir.
Çok zaman, kolayı tercih eder ve şeytana doğru gider...
"Gerçek şu ki, insan kendisinin muhtaç olmadığını gördüğünde azar." hükmü, bolluğun rehavetiyle karınca gibi şaşıran bir adamdan bahsediyor. (A'lâ 6-7)