Çalışma hayatınızı tutuşturmak için 8 ipucu: benim açılır ofis denemem.
Geçen hafta pazartesi sabahını bir kafede çalışmakla geçirdim. Bu konuda sıradışı bir şey yok, ama benim normal mekanlarımdan biri değildi. Amsterdam’daki Hartenstraat’taki Screaming Beans’ta oturuyordum (çift espressolarını tavsiye ederim).
Kendin için çalışmayı ve kendi işini yönetmeyi öğrendiğim bir şey, sana seçme özgürlüğü veriyor. Sadece nasıl çalıştığınızı ve ne üzerinde çalıştığınızı değil aynı zamanda nerede çalıştığınızı seçme özgürlüğü. Müşterilerle yüz yüze zaman dışında, işimi hemen hemen her yerde yapabilirim. Bu yüzden ofisimi üç günlüğüne Amsterdam'a alarak enerjilerimi artırmaya karar verdim.
Pop-up ofis deneyim, hem kişisel hem de profesyonel düzeyde şaşırtıcı derecede üretken olduğu ortaya çıktı. İşte öğrendiklerim:
1) Sizi yakacak yere gidin
Tek bir yerden çalışma fikri öldü. Ofis, ev, kahve dükkanı veya tren vagonu olsun, çoğumuzun üretken olduğu birden fazla alana sahibiz. Elimizdeki görev veya proje için en iyi alanı şifreliyiz.
Canlanmaya ihtiyacınız varsa, sizi gerçekten rahatsız eden yere gidin. Benim için bu Amsterdam. Burada “netlik klaxon'um” un Londra’da olduğundan daha fazla şansı var. İş hayatına yaz tatilinden sonra roket atışı vermek için işe geri dönmeden önce 'kalemimi keskinleştirmek' için ideal bir yerdi.
2) Araçlarınızı seçin
Boş bir not defteri, bazı kitaplar, yapılacaklar listesi, en sevdiğim kalemler ve kalemler ve 34 yaşında bir kamerayla seyahat ettim.
Üç günümde bir proje teklifi hazırlamam, bazı fikirler geliştirmem ve önümüzdeki birkaç ayı planlamam gerekti. Kalem ve kağıtla çalışmayı seçtim - bu şekilde daha az dikkat dağıtıcı şeyler var - bu yüzden MacBook geride kaldı. Ayrıca bir şeyler okumak, bir arkadaşımla takılmak, fotoğraf çekmek istedim. Bir kamera çekmek dikkatli olmamı sağlar. Çocukluğumdan beri fotoğraf çekmeyi çok seviyorum: vizörden bakarken elemanımın içindeyim.
Amsterdam’ın tabağına çok şey koydum, ama şehir teslim edildi, çünkü beni mükemmel bir zihniyete soktu ve yanımda doğru araçları kullandım.
3) Haritayı geride bırakın
Şehirde kendime keşfedilecek bazı sorular belirledim. Nereye gittiğim ve çalıştığım işletmelere nasıl daha fazla değer katabileceğim hakkındaki sorular.
Burada Amsterdam'da, bu keşif için sınır olmadığını düşündüm. Bu üç günde 47km hızla saldırdım, sokaklarda ve kanallarda haritasız dolaşıyordum. Bir kavşağa varır ve hangi yöne gideceğime dair merakımı izlerdim. Yürüyüşümde bu kadar açık fikirli olmak kendi düşüncemi yansıtıyordu: Kısıtlamalardan arınmış şekilde, fikirlerimin beni nereye götürdüğü konusunda da benzer şekilde açıktım.
4) Neyin işe yaradığını karıştırmayın
Amsterdam'ı seçmemin sebeplerinden biri de, iyi biliyor olmamdı. Steve Jobs'un her gün giymek üzere aynı balıkçı yaka süveterini seçmesi gibi, burada bu şehirde, yolumu tanımak için değerli zihinsel enerjiyi boşa harcamak istemedim. Farklı mahalleleri, temel çukurların (barlar, kafeler, kitapçılar) nerede olduklarını biliyordum. Aynı zamanda kolay: Yerel havaalanımdan gökyüzünde 35 dakika. Pazartesi sabahı dalabilir ve daha yeni başlayabilirim.
5) Durumunuzu değiştirmek için yerinizi değiştirin
Manzaradaki bir değişim, zihniyetteki bir değişimdir. Yazım, iş ve aile bağlılıkları karışımıydı. Zaman aşımı olmuştu, fakat “ben” zamanı yoktu. İşe sıkışmak için yakıta ihtiyacım vardı. Yeni bir çevre bize enerji veriyor.
2. günde, Amsterdam’daki Dylan Hotel’in avlusunda bir espresso içerken, iyi arkadaşım Martijn bana masadan baktı ve şöyle dedi:
“Burada Londra'dan daha farklı nefes alıyorsunuz.”
Haklıydı. Burada kendimi farklı hissettim (şehre olan aşkımla ilgili olarak 'Pencereden bakma' konusunu okuyun).
6) Fotoğraf çekmek, olayları farklı görmeme yardımcı oluyor
Dijital SLR veya iPhone'umla sık sık fotoğraf çekiyorum. Bu yolculuk için analogum 34 yaşındaki Pentax K1000'i getirmeye karar verdim. Kısıtlamaları bana çekici geldi: 35mm film, manuel ayarlar, basit kontroller ile çalışmak, görüntünüzü önizlemenin veya gözden geçirmenin yolu yok.
Amsterdam'da her gün bir film çekimi yaparak fotoğraf çekmeyi çok severdim. Bir bisikletçi veya yaya fotoğrafı çekmek için kanal üzerindeki bir köprüyü duraklatmak. Etrafımdaki sokak sahnesini yakalamak.
Fotoğraf çekmek, işim arasında bir noktalama işareti olmasına rağmen, aslında verimliliğime yardımcı oldu. Kamerayla dolaşmak, 'gözlerimle düşünebildiğim' anlamına geliyordu. Ayrıca merak etmeme izin verdi - insanları izlemek için. Beni gözlemcinin ayakkabısına koydu ve etrafımdaki dünyaya bakmak için bana yeni bir açı kazandırdı.
7) Büyük basit soruları sormak için zaman ayırın
Hepimiz meşgulüz. Kim olduğumuzu ve nereye gittiğimizi basit ama büyük ama soru sormaktan vazgeçmiyoruz. Hedeflerim hakkında endişelenmeksizin sokaklarda dolaşmak veya bir sonraki toplantımın ne zaman endişe duymak zorunda olduğunu düşünmekle o zaman lüksüne sahip olmak.
Bir öğleden sonra bir gazete bayisinde 'Nous' dergisine rastladım; Mevcut konu tamamen işle ilgili. Marija Biljan tarafından yazılmış bir makale gerçekten benimle konuştu. Diyor:
“(Anlamak için) yaşamın amacını ve bu andaki yaşamımızı, zamana ve kişisel izne ihtiyacımız var - boşta olmak, daha zor bir iş için fiziksel zor emeği bir kenara koymak, daha önemli ve daha da zor bir iş demeye cesaret ediyorum, Kendini tanımak ve gerçekten yapmamız gerekenleri dinlemeyi öğrenmek. (Bu) sizi bu dünyada doğru yere koyacaktır. ”
8) Flâneur olun - fikirlerinizi bir yürüyüşe çıkarın
Bir şehirde dolaşırken yaptığım en iyi çalışmalarımı yapıyorum. Ortak yazarımla birlikte Paris'te dolaşırken 'Zoom!' Kitabımın fikirlerini buldum. Eğer çözmek için zor bir problem yaşarsam, genellikle sokaklara çarparım. Yeni bir müşteriyle çalışırken veya bir Fuel Safari’de öncü olduğumda, yürüyüş yapıyorum.
Sokakların cevapları var: Benim fikir ürettiğim ve sorun çözdüğüm yer. Kalbim yan sokaklarda, bana projeler ve fikirler için yakıt veriyorlar. Sürprizler yaratan rastgele sol dönüşleri seviyorum, dövülmüş pistte barlar ve dükkanlar ortaya çıkarıyor. Burada Amsterdam'da keşfedilecek pek çok yer vardı.
Kenneth Mikkelsen ve Richard Martin tarafından “Neo-Generalist: Nereye Gidiyorsan Kimsin” i getirdim. Yazarlar Mash-up kitabımı okumuşlardı ve Paris gezilerim hakkında blog yazımı görüyorlardı. Kitaplarında bana şöyle dedi:
“Amaçsızca yürüdüğünde, sonunda kendine giden yolu izlersin.”
Sanırım bu benim tecrübemdi. Çarşamba gecesi şehirden ayrıldığımda, hedeflerime ve özlemlerime daha çok bağlı hissettim. Yapılacaklar listem silindi, filmlerim açığa çıktı, defterim doldu ve işlerim yeniden başladı.
Yakıt depolarım yine doluydu. Londra'ya geri dönmeye hazırdım.
Konferans biletinin fiyatından daha düşük bir ücret karşılığında - bir Easyjet uçuşu ve bir Airbnb - en iyi çalışmalarımın bir kısmını yaptım.
İşte beni besleyen şey:
Kitaplar
- "Neo-Generalist: Nereye Gittiğinizi Olduğunu Kimsiniz?" Kenneth Mikkelsen ve Richard Martin
- Teju Cole'un “Bilinen ve Tuhaf Şeyleri”
- Nous dergisi - İş Sorunu
Kafe ve barlar
- Fasulye Çığlığı, Hartenstraat 12
- Café De Pels, Huidenstraat 25
- Café Het Molenpad, Prinsengracht 653
- Dylan, Keizersgracht 384
- Joy Kahve Kavurucuları İçin İki Kişi, Haarlemmerdijk 182HS
- Café de Jaren, Nieuwe Doelenstraat 20
- Café T’ Smalle, Egelantiersgracht 12
- De Koffie Salon, Spuistraat 281
- Büyük Café De Balie, Kleine-Gartmanplantsoen 10
- Walem, Keizersgracht 449
Kitapçılar ve gazete bayileri
- Amerikan Kitap Merkezi, Spui 12
- Athenaeum Nieuwscentrum, Spui 14
Kurumların, ekiplerin ve bireylerin işten kovulmasına yardımcı olan yaratıcı bir danışman, hikaye anlatıcısı ve koçum. iansanders.com