bent sadece hayal gücünüz değil. Dünya şu anda kelimenin tam anlamıyla bilinen tarihin herhangi bir zamanında olduğundan daha gürültülü.
COVID yerinde barınma siparişleri desibel seviyelerinde kısa süreli bir düşüş getirse bile, modern yaşamın yayı görünüyor. kaçınılmaz: daha fazla araba, helikopter, vızıldayan insansız hava araçları, ping cihazları, çalan hastane monitörleri, bekleme odalarında yüksek sesli TV’ler ve açık plan ofislerde sürekli konuşma. Acil durum araçlarının çevredeki sesleri kesecek kadar yüksek olması gerektiğinden, sirenlerinin desibelleri, genel manzaralarımızın ses yüksekliğinin yararlı bir ölçüsüdür. Bugünün sirenleri tahmini altı kat daha yüksek sesle bir asır öncesine göre, bu da nüfus merkezlerimizin de çok daha gürültülü olduğunu gösteriyor. Ulusal Park Servisi’nin Doğal Sesler ve Gece Gökleri Bölümü’ne göre, gürültü kirliliği çiftler veya üçlüler her üç yılda bir.
Bütün bu gürültü sadece bir baş belası mı?
Yoksa sessizliğin kayıp gitmesine izin verirken, zihnimiz ve bedenimiz için önemli bir şeyden mi vazgeçiyoruz?
Nörobilimden psikolojiye ve kardiyolojiye kadar tüm disiplinlerde gürültünün sağlığımız ve bilişimiz için ciddi bir tehdit olduğu konusunda giderek artan bir fikir birliği var. Ve bu sessizlik gerçekten hayati bir şeydir – özellikle beyin için.
Pennsylvania Üniversitesi’nde ses işleme ve dinlenme konusunda uzmanlaşmış bir profesör olan Mathias Basner, “Gürültüler, özellikle onlar üzerinde çok az kontrolümüz varsa veya hiç kontrolümüz yoksa strese neden olur” diye açıklıyor. Basner, “Vücut, kanımızın ve aslında tek bir gece gürültüye maruz kaldıktan sonra daha sert olduğu gösterilen kan damarlarımızın bileşiminde değişikliklere yol açan adrenalin ve kortizol gibi stres hormonları salgılayacaktır” diyor.
Ses dalgaları kulak zarlarımıza çarptığında, iç kulağın kemiklerini titreterek, koklea adı verilen bezelye büyüklüğünde, spiral şekilli bir boşluğun sıvılarında dalgalanmalara ve dalgalara neden olurlar. Kokleanın içindeki küçük kıl benzeri yapılar, bu hareketleri işitsel sinirin beyne ilettiği elektrik sinyallerine dönüştürür. Nörobilimciler, bu sinyallerin, duygusal yaşamımızın birincil biyolojik temelini oluşturan badem şeklindeki iki nöron kümesi olan amigdalaya gittiğini keşfettiler; buna savaş ya da kaç tepkimiz de dahildir. Sinyaller amigdalaya ulaştığında, stres hormonlarını salgıladığımız süreci başlatır. Kanımızdaki kortizol gibi kimyasalların varlığının kanıtladığı gibi, çok fazla uyaran aşırı strese neden olur.
Efsanevi İngiliz hemşire ve halk sağlığı yenilikçisi Florence Nightingale, 1859’da Kırım Savaşı sırasında bir hastanede hastalarla olan deneyimlerini yansıtarak şunları yazdı: ya da iyi.” Son araştırmalar, onun önemli bir noktaya sahip olduğunu gösteriyor.
Yıllardır, aşırı gürültünün işitme kaybına neden olabileceği endişesi vardı; bu, sosyal izolasyona ve yalnızlığa da yol açabilecek ciddi bir sorundur. Ancak, son birkaç on yıldaki geniş bir dizi hakemli makale, aşağıdakileri içeren riskleri göstermiştir: kalp-damar hastalığı, felçve depresyonayrıca bunlardan herhangi birinin aşağısında meydana gelen çeşitli komplikasyonlar.
1970’lerde, öncü çevre psikoloğu Arline Bronzaft, sınıfları yüksek desibel yükseltilmiş bir metro hattına bakan Manhattan ortaokul öğrencilerinin okuma testi puanlarının bir yıla kadar gecikti binanın karşı tarafındaki daha sessiz sınıflardaki öğrencilerinkinin gerisindedir. Gürültüye verilen stres tepkisi iyi kurulmuş olduğundan, desibel seviyelerindeki aralıklı yükselmelerin – neredeyse bir ağır metal konseri ile eşit düzeyde – doğal olarak sorunlu olduğu açıktı. Ancak sorun, ajite amigdaladan daha fazlasıydı. Çığlık atan trenlerin müdahalesi muhtemelen öğrencilerin konsantrasyonunu bozdu, onları söylemsel düşüncelerine göndererek dinleme yeteneklerini baltaladı. Dış gürültü muhtemelen besleniyor dahili zihinsel gevezelik gürültüsü, dikkati zedeler ve sırayla, zorlayıcı biliş ve hafıza.
Gürültünün maliyeti giderek netleşirken, zihin ve beden için sessizliğin gücü aslında stresin veya kesintinin aşılmasından daha büyük ve daha derin bir şeydir.
Birkaç yıl önce, o zamanlar Duke Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde profesör olan Imke Kirste, alışılmadık bir duruma öncülük etti. ders çalışma eski bir soruşturmayı keşfetmek için: “Sessizlik gerçekten altın mı?”
Kirste ve ekibi, fareleri günde iki saat yankısız odalara – neredeyse sessiz küçük kabinlere – yerleştirdi. Daha sonra beş tür sesin beyinleri üzerindeki etkilerini test ettiler: beyaz gürültü, fare yavrusu sesleri, Mozart’ın “D’de İki Piyano Sonatı”, ortam gürültüsü ve sessizlik. Her bir sonik değişkenin uygulanmasının ardından ekibi, her farenin hipokampüsündeki hücre büyümesini ölçtü – beynin hafızayla en çok ilişkili bölgesi.
Kriste ve ekibi, yavru seslerinin en güçlü sonuçları vereceğini varsayarken, aslında sessizliğin farelerden en güçlü tepkiyi ortaya çıkardığını ve en yüksek sayıda yeni büyümüş ve kalıcı nöron sağladığını buldular. “İşlevsel görüntüleme çalışmaları, sessizce duymaya çalışmanın işitsel korteksi harekete geçirdiğini gösteriyor” diye yazdılar.
Bu basit ama güçlü bir fikir: “sessizce duymaya çalışmak”, değerli beyin hücrelerinin büyümesini gözle görülür şekilde hızlandırabilir. Bu sessizliği dinleme eylemi kendi içinde düşünme ve algılama kapasitemizi zenginleştirebilir.
Fikir pek yeni sayılmaz. Kadim bilge Pisagor öğrencilerine “Sessiz olmayı öğrenin” nasihatinde bulundu. Yunan filozofu ve modern geometrinin öncüsü, iç öğrencilerine şunları söyledi: “Sessiz zihniniz dinlesin ve sessizliği emsin.” 15. Yüzyıl hümanisti John Reuchlin, Pisagor’un sessizlik pratiğini “tefekkür etmenin ilk aşaması” – tüm bilgeliğin ön şartı olarak gördüğünü açıkladı.
Ayrıca, bazen “ses yogası” olarak bilinen, binlerce yıllık Hint geleneği olan Nada Yoga da vardır. Bazı öğretmenler uygulamayı “sessizliğin sesine” uyum sağlamak olarak tanımlar. Genellikle düşünceleri izlemeye veya nefesi fark etmeye odaklanan diğer meditasyon uygulamalarından farklı olarak Nada Yoga’daki talimat, sadece dinle. Kendi kulaklarınızdaki çınlama da dahil olmak üzere etrafınızdaki seslere dikkat edin.
Imke Kirste’nin analizinde, sessizliği dinlemenin gücü sadece saf rahatlama değildir. Sezgisel olarak, o ve meslektaşları, sessiz bir ortamda derinden dinlemenin aslında bir tür pozitif stres, “eustres” denir. Farelerle çalıştıkları çeşitli uyaranlardan sessizlik olduğunu yazdılar, “en çok uyandıran, çünkü vahşi koşullar altında oldukça atipik ve bu nedenle uyarı olarak algılanmalıdır.” Çalışma yazarları, günlük stresin çoğunun beynin büyümesini ve iyileşmesini baltaladığı konusunda hemfikir olsalar da, şunu görüyorlar: östres farklı bir şey olarak—sınırlarımızın ötesinde büyümemizi sağlayan türden bir çaba.
Bu nedenle, sessizlik içinde biraz zaman ayırabiliyorsanız, sağlık ve biliş için faydalarından yararlanmak için mutlaka karmaşık bir meditasyon uygulamasına ihtiyacınız yoktur. Sadece dinle. Sadece ayarlamak için biraz zaman ayırın.
Bu kadar gürültü çağında, sessizlik dikkatimizi hak ediyor.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye
Kaynak : https://time.com/6210320/how-listening-to-silence-changes-our-brains/