Amerika’da, kişilere doğar doğmaz bir kimlik ve resmi kimlik numarası verilir. Resmi birer yurttaş oluruz. Ben on altı yaşıma bastığımda sürücü belgesi aldım. Çoğumuz denizaşırı seyahatlere çıkarız ve bir pasaport başvurusunda bulunmamız gerekir. Yaşamımız boyunca, okula, doktora gider, seçmenlik kaydı yaptırırız; tüm bunları yapabiliyor olmamız bizi toplumda bir birey olarak tanımlayan bu numara sayesindedir.
Peki ya ne zaman doğdunuzu bilmiyor olsaydınız? Devletiniz sizin varlığınızdan habersiz olsaydı? Hiçbir şekilde varsayılmasaydınız? Varsaymak birçok farklı anlamlara gelir fakat “varsayıyorum” çoğunlukla “önemsiyorum” un yerine kullanılır.
Yaşadığınız dünyada, toplumunuzda, hatta kendi evinizde önemsenmemek nasıl hissettirirdi?
Dünya üzerindeki milyonlarca kız çocuğunun gerçeği, varsayılmamak. Guetamala’nın kırsal bölgelerinde yaşayan yerli kadınlar için, sayılmak kendiliğinden gelişen bir şey değildir. Bu kızlar, ve onlar gibi dünya üzerindeki diğerleri, önemsenme haklarını talep etmekte ve kendileri ve ailelerinin belirli olanaklara sahip olabilmeleri için uğraşmaktadır.
Sözü geçen bu kızların birkaçıyla tanışma fırsatı yakaladım. Ellerinde doğumlarını kanıtlayabilecekleri ya da birer yurttaş olduklarını iddia edebilecekleri hiçbir belgeleri yok. İçinde bulundukları durumu düzeltmek için, yılın her günü savaş halindeler, sıklıkla da genç yaşta doğurdukları çocukları için; böylelikle ailelerinde yıllardır süregelen fakirlik döngüsüne bir son verebileceklerdir. Guetamala’da Çocukluk ve Yetişkinlik Çağı Parlementosunun bir parçası, yaşamlarını etkileyen kararlarda söz sahibi, devletlerinin onları varsaydığından emin olmak için uğraş veren kızlar var. Birleşmiş Milletlerce yürütülen ve Girl up’ derneğince desteklenen bir okur yazarlık eğitim programı sayesinde, Guatemalalı genç kadınlar hayatlarında ilk kez okuma, yazmayı öğreniyor.
Geçen Nisan ayında, bu programda, elinde kendini gözleri bağlı çizdiği bir resim, Vilma isimli bir kadınla tanıştım. Resmin, okumayı, haklarını, içinde bulunduğu toplumda bir önem teşkil ettiğini bilmeden önce kendini nasıl hissettiğini gösteriyor olduğunu söyledi. Bir kör gibiymiş önceleri, şimdi ise görebiliyor. Bu, benim için oldukça etkileyici bir andı; küçük bir değişimin geleceğine ilişkin sağgörüsü üzerinde nasıl da büyük bir etki yarattığına şahit oldum.
Peki, ya bu kadın sen olsaydın? Birinden yardım talep eder miydin? Devletinin sana yardım etmesini ister miydin?
Cevabın evet ise, SEN, dünya üzerindeki Vilma gibi diğer kızlar için bir fark yaratabilirsin. Girl Up derneği sayesinde, kızların her yerde sayıldığından emin olmak için çalışmalar yapan BM politikasına katkıda bulunmak amaçlı sesini duyurabilirsin. Seçimle başa gelmiş yetkililerden, ülkelerden BM yabancı yardım fonu alabilmeleri için bir belge sunmalarını ve kızlarla ilgili bilgiler toplamalarını talep eden2013 Kadının Varlığı Yasası’nı desteklemelerini iste. Ayrıca Guetamala’daki kızların okula, doktora gitmeleri, güvende olmalarına ve bulundukları toplumda varsayılmalarına yardımcı olan programlara destek verecek Catapult projemize de bağışta bulunabilirsin.
Bir kızın, devletince finanse edildiği zaman, eğitim, sağlık ve sosyal hizmetlere erişim ve ilerleyen yaşlarında oy kullanma,çalışma ve mal sahibi olma şansı artmaktadır.
Kızların her yerde görülüp, duyuluyor olduğundan emin olmak için sen de bize katılabilirsin. Onlarla ayakta durabilir ve kabul edildiklerinden, haklarının korunduğundan emin olabiliriz. Birlikte daha güçlüyüz.
Kendi yaşamını düşün, bir. Kimse seni varsaymıyor olsa? Hayatının yalnızca bir gününü nasıl etkilerdi bu, ne gibi zorluklarla karşılaşırdın? Bunu bir düşün – ve sonra kalk ve bunun için bir şey yap.