bugünkü köşe yazısında ismail küçükkayaâya soru sormuş.
"soruyorum şimdi, acaba ismail vaktinde bana hiç sövmemiş midir acaba?
"soruyorum şimdi, acaba ismail vaktinde bana hiç sövmemiş midir acaba?
enis hiç kizmadi mi?
haydi sorgulamayı genişleteyim, acaba enis berberoğlu yayın yönetmenine hiç kızmamış mıdır, aleyhinde konuşmamış mıdır? ben bir defasında enisâi, ertuğrulâu öldürmeye giderken yarı yolda zorla durdurduğumu hatırlıyorum. şimdi ertuğrul da eminim ki arada bir anıyordur yayın yönetmenini.
fatihâi arada bir aniyorum
ya fatih hiç kızgınlık göstermemiş midir acaba? şimdi ona da sövüldüğüne eminim; diğerleri için konuşamam ama ben onu arada bir hatırlıyorum, buna emin olsun bu işin raconudur.
bu sebeple kovmak utançtir
bunu en iyi, aynı zamanda yazar olan yayın yönetmenleri anlamalılar.
olmaz ya bir gün yayın yönetmeni hakkında kötü konuştu diye birisi kovulursa bu basın tarihinin bir utancı ve tuhaflığından başka bir şey olmaz. şunu kabul edelim ki yazarlar genelde tuhaf takıntılı ve hayli hasta ruhlu insanlardır. bu, mesleklerinde iyi olmaları için bir tür önşart gibidir. bu adamları normal kabul edip sıradan insan davranışı beklemek, büyük bir hata.
miami herald gazetesiânde her yıl yayın yönetmenine aynı tarihte söven açık mektuplar yayınlayan bir yazar bile vardı. yayın yönetmeni onun mektup zamanını bir yıldönümü olarak kutlar, partiler bile verirdi. bizim dünyamıza ilişkin bir tuhaflık, bir hoşluk işte ne yapacaksınız?
*
devamını gör...