Yıllar önce, Fransa'daki bir İngilizce yayın için çevre ve bahçecilik yazıları yazıyordum.
Birçok ülkede gerçek bir sorun haline gelen bir bitki olan Japon knotweed hakkında bir yazı yazdım.
1800'lerde egzotik bir bahçe olarak Avrupa'ya tanıtılan bu yaygın bitki, kısa sürede kendi başına bir sıkıntı yaratmaya başladı. Kökünü üç metre derinliğe gönderir ve yatay olarak yedi metreye kadar yayar.
Bu kökler beton ve yol yüzeylerine nüfuz edebilir ve hatta duvarları yıkabilir. Kesilen ve toprağa bırakılan herhangi bir kök parçacığı büyümeye devam ettiği için yok etmek son derece zordur.
Londra 2014 Olimpiyatları için on dönümlük bir alanı temizlemenin bedeli 70 milyon pounddu.
Sorun İngiltere ile sınırlı değil. Avrupa'nın her yerinde, sadece güzel göründüğü için ithal edilen bu bitki tutuldu ve baş belası olmaya başladı.
Ayrıca Amerika'da kırk iki eyalete girerek Dünya Koruma Birliği'nin onu dünyadaki en kötü istilacı uzaylılardan biri ilan etmesine neden oldu.
Bu küçük makale, istilacı türler hakkında bir dizi makaleyi tetikledi ve sonunda, sadece Fransa'da bu uzaylıların yüzeyini kazımamıştım.
Ragondin, kürk ticareti için başlangıçta bu ülkeye ithal edilen coypu ailesinin bir üyesidir. Bu iş modeli çöktüğünde, birçok yetiştirici stoklarını yerel nehirlere ve su yollarına bıraktı. Orada hızla sorunlu hale geldiler, nehirleri tıkadılar, yerli yiyecek türlerinden mahrum bıraktılar ve nehir kıyılarına gömüldüler.
Yaratıklar yenilebilir ve ben hem ragondin güveci hem de püreyi beğendim. Bunun, Fransızların basitçe kurtulacakları bir sorun olduğunu varsaydım.
Ne yazık ki, Fransızlar bu zararlıları yeme fikrinden vazgeçiyorlar ve salyangoz ve kurbağa bacağı gibi daha aşina oldukları yiyeceklere bağlı kalmayı tercih ediyorlar.
Daha sonra Asya eşekarısı istilası geldi. Endemik bir eşek arımız var, ancak daha küçük kuzeninin Asya'dan gelmesi için hazırlıklı değildik. Bu küçük ninja çok daha agresif ve iğneleri alerjisi olanlar için ölümcül olabilir.
Ayrıca bal arılarını düzenli beslenmelerine lezzetli bir ek olarak tercih ederler. Bir kovanın dışına çıkacaklar ve daha sonra gelip günlük işlerine giderken arıları toplayacaklar.
Bir arıcı arkadaşım, kovanlarının önünde badminton raketiyle onları döverek saatler geçiriyor, ancak ters vuruşunun önemli ölçüde geliştiğini söylüyor.
Geçen yıl, ülkenin güney yarısını bir veba gibi süpüren kutu ağaç güveleri dalgasını gördük. Her sabah bu canlılardan oluşan beyaz bir halı, dışarıdaki ışıkların ve sokak lambalarının altına serilirdi.
Soruna neden olan onların tırtıllarıdır. Yemyeşil kutu ağaçlarını hızla soyup çıplak iskelet haline getirirler ve çoğu asla iyileşmez. Ormanlarımızın temelindeki hikayenin çoğu bu ağaçlardan oluşuyordu ve birçok alan aynı görünmüyor ve muhtemelen asla olmayacak.
Bu güveler Çin ve Japonya'dan gelmektedir ve ilk olarak 2006 yılında Almanya'da görülmüştür. Muhtemelen bahçe kullanımı için ithal edilen şimşir bitkileri ile geldiler.
Doğal avcılardan kurtulmuşlar, yavaş yavaş Avrupa'ya ve Birleşik Krallık'a girdiler ve arkalarında yıkım bıraktılar.
Fransa'da yetmişten fazla istilacı bitki, böcek ve hayvan türü vardır. ABD'de bu sayı beş yüzü aşıyor.
Her yıl neden oldukları zararın maliyeti hakkında farklı tahminler var, ancak en sık duyduğunuz şey dünya çapında 1,4 trilyon dolar.
İstilacı bir türün tanımı, yeni evinde ekonomik veya çevresel zarara neden olan bir türdür ve evet üzgünüm millet, evcil kediyi de içerir.
Elbette, üzerinde düşünmemeyi tercih ettiğimiz tek istilacı tür bizimdir. Biz insanlar, dünyadaki her kıtayı ve ülkeyi tesadüfen istila ettik ve bu süreçte paha biçilemez zararlar verdik.
Nitekim, yukarıda bahsettiğim tüm davalarda, kanıtlar, işgalleri başlatan asıl suçluların bizler olduğumuza açıkça işaret ediyor.
Gelişimiz genellikle bir model izler. Yeni bir bölgeyi kolonileştirin, bitkiler, hayvanlar ve insanlar da dahil olmak üzere yerli türleri ortadan kaldırın, eğer onları tamamen ortadan kaldıramazsak, onları çiftçilik, ormancılık veya endüstri gibi daha karlı ikamelerle değiştirin.
Hayatta kalan orijinal sakinler sonunda hayvanat bahçeleri, parklar, rezervler, rezervasyonlar veya şu veya bu türden memleketlerle sınırlıdır.
İlginç olan, sömürgecilerin yeni alanları üzerindeki kontrollerini sürdürme haklarını ne kadar hararetle savunduklarıdır. Bazı orijinal yerlilerin geri dönmesine izin verilmesi gerektiği önerileri, çoğu zaman öfke ve büyük miktarlarda kendini beğenmiş öfkeyle karşılanır.
Yeni sömürgeciler, bunun artık yalnızca kendilerinin olarak gördükleri topraklara ilişkin haklarını ihlal edeceği konusunda ısrar ediyorlar. Sonucun genellikle büyük bir çevresel bozulma olduğu gerçeği, tartışmaya girmiyor gibi görünüyor. Açıkçası, sonuçtan bağımsız olarak kazanan her şeyi alır.
Şu anda çevreciler arasındaki moda sözcük yeniden yabanileştiriliyor. Doğanın alanlarını yalnız bırakırsak, bizim tarafımızdan çok az müdahale ile kendini iyileştireceği inancından kaynaklanmaktadır.
Ağaçlar ve ormanlar yeniden ortaya çıkacak ve bununla birlikte ilgili tüm fauna ve flora gelecek. Yeniden yabanileştirme savunucularının umdukları şey, doğal koridorun, vahşi yaşamın çok kötü şekilde yaraladığımız çevrede bir ayak parmağı tutmayı başarması için kurulacağıdır.
Bu mantıksız bir umut gibi görünmeyebilir. Ucuzdur ve uygulandığı yerde başarılar nefes kesici olmuştur. Ne yazık ki, bu kavram, sunulduğu her yerde neredeyse her zaman büyük bir muhalefetle karşı karşıyadır. Yeni sömürgeciler, şimdi kendilerinin olarak gördükleri şeyi paylaşmak istemiyorlar.
Afrika'da bir kolonide büyüdüm ve kendi toprakları olarak gördükleri yerlere çok sıkı sıkıya tutunanlara bir uyarıda bulunmak isterim. Dikkatli ol.
Bu eski koloniler sonunda geri alındı ve süreç kana susamış bir süreçti. Doğaya uyum sağlamayı öğrenmezsek, tepkiler hepimize zarar verir.
Okuduğunuz için teşekkürler.
Yazılarımdan daha fazlasını okumak isterseniz, The Masterpiece'de yayınlanan aşağıdaki makaleyi okuyabilirsiniz.Sıradan Bir Düşünceden Vazgeçin
Bu karanlık zamanlarda, dünyanın birbirinden ayrıldığını hissettiğimde, dünyada hala güzellikler olduğunu derin bir bilmede umut buluyorum. Bir yerlerde yunuslar sadece zevk için zıplıyorlar.
Bu vizyonu, dünyayı temelde birbirine bağlı ekosistemlerden yapılmış olarak görmenin dönüştürücü olanaklarını paylaşırken, çoğunuz bu fikre, konsepte coşkuyla yanıt verdiniz ve sonra bununla ne yapabilirim, nasıl alabilirim diye sordunuz. Bu vizyonu gerçekleştirmek için eylem? Bu mükemmel soru - ve cevabın bir kısmını burada ele alacağız, hepimizin şu anda uygulamaya koyabileceği bir kısmı. İlk dil.
Birkaç ay önce üniversitede “Biyomimikri” adlı bir ders aldım. Muhtemelen merak ediyorsunuzdur, bu ne anlama geliyor? Ben de aynı soruyu sordum.
Kişi belirli bir ölümün yaklaştığını gördükten sonra hayatta kaldığında, deneyimin anıları beyninde sabit hale gelme eğilimindedir. İşte benim hikayem ve okuyucuları, yol boyunca öğrenilen dersleri paylaşabilmemiz için kendi deneyimlerini bırakmaya teşvik ediyorum.
Kudzu'yu hayatım boyunca duydum. Kuzey Carolina'nın kırsal kesiminde büyüyen herkese bu şeylerden nefret etmesi öğretildi.
Bitkiler hayatımızın önemli bir parçasıdır. Onlar olmasaydı, ilk etapta burada olmazdık.