Ayak bileklerinden başlayan korku yavaş yavaş soyluların tüm vücutlarını sardı. Güneydoğu bölgesi ve merkez bölgedeki gruplar bir şeylerin yanlış olduğunu en sonunda fark ettiler.
Veliaht Prens Alberu o anda konuşmaya başladı.
“Tarihe bakacak olursak, bir savaştan sağ çıkan vatandaşlar nasıl hayatta kalmayı başardıklarını düşünüp ağlarken, iktidardakiler, güç kazanma savaşı için yeni bir savaşa girerler.”
Veliaht prensin bakışları güneydoğu bölgesinin ve merkez bölgenin soylularına yöneldi.
“İnsanlar kolayca yanılgıya düşerler.”
Çenesi elinde Marki ve Düke bakarken, oturuyordu.
“Savaş henüz bitmese de hayatta kalacaklarını düşünüyorlar. Oldukça komik, ama acınası.”
Marki Sand Ailan veliaht prensin bakışlarından kaçındı ve gözlerini kapadı.
Yüzünde derin kırışıklıklar belirdi.
O kandırılmıştı.
Cale Henituse’u bastırmak için bir tuzak kurduğunu düşünmüştü ama tam tersi olmuştu.
Bu onu boğmak için bir tuzaktı.
Marki Sand Ailan gözlerini açtı ve koridora baktı.
Güneybatı bölgesi ve kuzeybatı bölgesi neden veliatın tarafını tutuyordu?
‘Sanırım Taylor Stan için mantıklı.’
Eski Marki Stan’in en büyük oğlu. Veliaht sayesinde bacaklarının iyileştiği söyleniyordu. Veliaht prensle bir bağ geliştirmek için yeterince iyi bir nedendi.
Ancak Gyerre ailesi veliaht prense karşıydı.
Marki Ailan, Düşes Sonata Gyerre ile göz göze geldi.
Yaşlı asil, Markiye doğru gülümsedi. Daha sonra Cale Henituse’a bakmak için başını çevirdi.
‘…O yaşlı cadı!’
Marki Sand Ailan dudaklarını ısırdı.
O yaşlı kadın veliahtı değil, Cale Henituse’u destekliyordu.
Marki derin bir iç çekti. Veliaht prensin konuşmaya devam ettiğini duydu.
“Hayatta kalmak istiyorsan bunun için bir şeyler yapman gerekir.”
Veliaht prens, Cale’den destek istedi.
“Öyle değil mi komutanım?”
Cale yavaşça başını salladı.
“Evet majesteleri.”
Kulağa sadece ikisi sohbet ediyormuş gibi gelse de, şu anda pek fazla insan konuşamıyordu.
“Bununla birlikte, raporumu bitirdiğime göre artık burada olmam için bir sebep olduğunu düşünmüyorum.”
Marki Sand Ailan, Cale’e bakmadan önce irkildi.
‘O ayrılıyor mu? Şimdiden mi? Sonuçları görmek için kalmayacak mı?’
Marki, Cale’in Caro Krallığı işinin sonuçlarını duymadan neden ayrıldığını anlayamadı. Cale’in bir sonraki sözleri onun düşüncelerini netleştirene kadar, bir şeyleri anlamlandırma düşüncesiyle Cale’in yüzünü inceledi.
“Gerisi soylulara kalmış ve ben soylu olmadığım için söz hakkım yok.”
Cale bir komutandı ama hâlâ babasının unvanını almamış genç bir efendiydi.
Ancak, niteliklerinin olmadığını söylerken bakışları hala onlara bakıyordu.
“Mm.”
Marki bir inilti çıkardı.
Bu bir uyarı ve bir tehditti.
Soyluların sonunda ne tür bir karar vereceğini görmek için bekleyeceğine dair bir uyarıydı. Marki kafasına doğru bir baş ağrısının yükseldiğini hissedebiliyordu.
“O zaman güle güle.”
Cale gelişigüzel bir şekilde veda etti.
“Hayatta kalmak için şimdi gidiyorum.”
Veliaht prens Cale’in gitmesine izin verirken soylular sessiz kaldı.
Cale yavaşça soylulardan uzaklaştı ve girişe yöneldi.
‘Hükmeden Aura, insanları aldatmakta veya korkutmakta gerçekten en iyisi.’
Bu can sıkıcı işi umduğundan daha erken halletmeyi başardığı için ayak sesleri hafifti. Adımlarının hafifliğini elbette sadece o biliyordu.
– O Marki ve Dükün yüzlerini hatırlayacağım.
Cale, Raon’un mırıldanmaları karşısında neredeyse irkilecekti ama kapının önünde durunca boş verdi.
Ardından mutlu bir şekilde kapıyı açtı.
Screeech-
Bam!
Kapı büyük bir gürültüyle açıldı.
‘Eek!’
Cale nefesi kesildi ama bunu kimsenin fark etmemesi için içinde tuttu.
Choi Han ve Mary kapının hemen dışında duruyorlardı.
Onlara kapının dışında kalmalarını söylemişti, ama onların ‘hemen’ kapının dışında olacaklarını beklemiyordu. Cale kalbini sakinleştirmek zorunda kaldı.
Ardından hızla hareket etmeye başladı.
Cale’in elleri Mary ve Choi Han’ın omuzlarına kondu.
Choi Han’ın konuşmaya başlaması ve korkunç davranması ya da Mary’nin GPS benzeri sesini kullanıp güzel bir şey söylemesi kötü olurdu.
Cale daha sonra elini onların omuzlarından çekti ve konuşmaya başladı.
“Hadi gidelim.”
İkisi, arkasına bakmadan yürüyen Cale’i takip etmeye başladı.
Arkasına bakmadığı için Cale, Choi Han ve Mary’nin hareketlerini göremedi.
“Mm.”
Marki bilinçsizce kol dayanağına yapıştı.
Cale Henituse. Kapının dışında duran siyahlı iki kişi.
Biri siyah saçlı ve siyah gözlü bir adamdı, diğeri ise yüzünün ve vücudunun herhangi bir bölümünü görmeyi imkânsız kılan siyah bir cübbe giyiyordu.
Bu ikisi muhtemelen kılıç ustası ve kara büyücüydü.
İkisinin de siyah giyindiğini görmek Markinin sırtında bir ürperti hissetmesine neden oldu.
Komutanın ‘hadi gidelim’ emriyle ikisi yavaş yavaş hareket etmeye başladılar.
Marki, Cale Henituse’un pişmanlık duymadan oradan ayrıldığını görebiliyordu.
Ayrıca, salona bakan kılıç ustasını ve kara büyücüyü görebiliyordu.
Choi Han ve Mary, Cale’i takip etmek için yavaşça dönerken koridordan içeri baktılar.
Mary’nin siyah cübbesi, soyluların onun merak ve ihtiyatla dolu bakışlarını görmemelerini sağladı. Cale’in arkasından gitmeden önce etrafına hızlıca baktı.
Ancak Choi Han’ın bakışları soylular tarafından tamamen görülebiliyordu.
En yüksek dereceli uzman, Marki Sand Ailan. Kılıç ustasının bakışlarını üzerinde görünce nefes alamadığını hissetti.
Choi Han sadece Cale’e karşı çıkanlara göz gezdirdi.
“Gelmiyor musun?”
Choi Han, Cale’in sesini duyduktan sonra onlara dik dik bakmayı bıraktı. Cale yürümeyi bırakmış ve neler olduğunu görmek için arkasını dönmüştü. Choi Han daha sonra soylulardan uzaklaştı ve hızla Cale’in arkasından gitti.
“Ne yapıyordun?”
“Hiçbir şey, Cale-nim.”
Choi Han ona yaklaşırken Cale tekrar yürümeye başladı.
Kapı yavaşça kapandı ve Cale’in sırtının görüntüsü kayboldu.
Gıccccccrr-
Bam!
Kuzeydoğu bölgesinin komutanı, kapı tamamen kapandıktan sonra artık görülemez oldu. Veliaht Prens Alberu’nun sesi odayı doldurdu.
“Bu konu için oylamaya başlayalım.”
Süreç her zamankinden daha sessiz ilerledi.
Bir saat sonra Cale, sonuçları veliaht prens aracılığıyla duyabildi.
Onaylamışlardı.
Birkaç oy dışında, geri kalanı Caro Krallığına takviye gönderme kararını desteklemişti.
* * *
“Baba, sence Komutan-nim ile tanışabilir miyim?”
Çocuk gümüş kalkanına vurarak sorduğunda baba gülümsedi.
“Elbette. Önde durabilmek için bu kadar erken kalkmamızın nedeni bu değil mi?”
Çocuk, babasının sözlerine güldü, yüzünde sevinç ve beklenti belirdi. Baba sıcak bir bakışla çocuğa bakıyordu.
Birkaç ay önce.
Mogoru İmparatorluğuna giden yolda veliaht prens ve genç efendi Cale için tezahürat yapmıştı. Baba, genç efendi Cale’in kendisini destekleyen oğluna söylediklerini hâlâ net bir şekilde hatırlıyordu.
‘Sizin gibi havalı bir insan olmak istiyorum genç efendi-nim!’
Kahraman ilan edilen soylu, oğlu ona bunu söyleyince beklenmedik bir cevap vermişti.
‘Benim gibi olursan hiç de havalı olmazsın. Onun yerine babanın yolundan git. Sadece ailenin sana sarılıp böyle yükseğe kaldırabileceği kadar havalı.’
Hiç böyle şeyler söyleyen bir asil görmemişti.
O anı hatırlamak onu hâlâ gururlandırıyordu. Genç efendi Cale’in sözlerini duyduktan sonra ona bakarken oğlunun gözlerinin nasıl parladığını hatırladı.
Ve bugün.
Oğluyla bir kez daha sokaklara çıkmıştı.
Caro Krallığına giderken Komutan Cale Henituse’u karşılamak için buradaydı.
Bam. Bam.
Oğlunun kalkanına vurduğunu duyabiliyordu. O sırada etrafındaki bazı kişilerin konuştuğunu duydu.
“Sence daha savaş bitmeden Komutan-nim’i Caro Krallığına göndermemizde bir sakınca yok mu?”
“Mm.”
“Kılıç ustası-nim’i ve kara büyücü-nim’i bile yanına alıyor. Bazı şövalyeler ve Birinci Büyücü Tugayı da gidiyor.”
“Ama donanma ve Kraliyet Şövalyeleri Tugayı gitmiyor. Diğer Büyücü Tugayları da gitmiyor.”
“Bu doğru, ama…”
Vatandaş korkmuş arkadaşını sakinleştiriyormuş gibi konuşmaya devam etti.
“Komutan-nim bizzat majestelerine, Roan Krallığı tehlikedeyse hemen geri ışınlanacağını söyledi. Roan Krallığımızın en üst sıraya koyuyor zaten.”
Duygulanmaya başladı ve sesini yükseltti.
“Komutan-nim’in majesteleriyle yaptığı konuşmayı duydun mu?”
“Söylentileri duydum.”
Dün başkentte orman yangını gibi bir söylenti yayıldı.
Güya Cale ve veliaht prens arasında geçen bir konuşmaydı. Bunun doğru olup olmadığını bilmelerinin hiçbir yolu yoktu ama kulağa ikisinin konuşacağı bir şeymiş gibi geldi.
“Komutan-nim’in bu konuşma sırasında ne dediğini hatırlıyor musun?”
“…Roan Krallığının güçlü olduğunu mu?”
“Evet. ‘Herkes bizim bir hiç olduğumuzu düşünse de, Roan Krallığı ezici bir zafer elde etmeyi başardı ve gücünü gösterdi’ demiş. Güçlü olduğumuz için kendimize daha çok güvenmemiz gerektiğini ve ihtiyacı olanlara yardım etmemiz gerektiğini söylemiş. Dünyanın Roan Krallığının gücünü bir kez daha deneyimlemesine izin vermemiz gerektiğini de söylemiş.”
Oğlunun başını okşayan baba, vatandaşın ifadesine başını salladı.
Roan Krallığını koruyan kişinin sözlerine güvenebilirdiniz.
“Ayrıca, kahramanlarımız var, kılıç ustası-nim ve kara büyücü-nim. Sadece onlara güvenelim.”
Bu gerçekten de böyleydi.
Bunlar çok güçlü iki kahramandı.
“…Ama bir kara büyücüye kahraman demek…”
Oğlunu tutan adam bu yorumu duyduktan sonra kaşlarını çatmaya başladı. Konuşmak için ağzını açtı ama o vatandaşla konuşan kişi daha hızlıydı.
“Kara Büyücü-nim’in nesi var? Kara Büyücü-nim, kuzeydoğu bölgesinin hiçbir şey yapmayan diğer soylularından yüz kat, hayır, bin kat daha iyi! Videoyu görmedin mi? Bir Ejderhaydı, bir Ejderha! Ejderha kemikleri ne kadar harika ve güçlü görünüyordu? Bunun kötü olduğunu mu düşündün?”
“Hayır, ama yine de. Hep duyduğumuz o hikâyeleri biliyorsun.”
“O hikâyeler kimin umurunda? Önemli olan hayatta kalmamız.”
‘Güzel, benim söylemek istediklerimi söylüyor.’
Adam oğlunu kollarıyla kaldırmadan önce memnuniyetle gülümsedi.
O anda oldu.
Buuuuuuuuuuuuuuuuuuuu-
Bir trompet sesi duyulabiliyordu.
“Baba!”
Heyecanlı oğlunu kollarına aldı ve oğlunun baktığı yöne baktı.
Kılıçlar gökyüzüne doğru çekiliyordu.
Her türden renkli mana küreleri de havaya fırladı.
“Vay be!”
Çocuk, babasının kollarındayken kendilerine doğru yürüyen şövalyeleri ve büyücüleri izledi. Sonra babasına bağırdı.
“Bu bay kılıç ustası-nim olmalı!”
Şövalye grubunun ortasında siyah saçlı ve siyah gözlü bir adam görebiliyordu. Roan Krallığındaki tek kılıç ustası.
Saf ama güçlü bir yüze sahip bir adamdı. Ayrıca insanların bakışlarını kendisine çekecek kadar yakışıklı görünüyordu.
Kalkanlı çocuk herkesin geçişini izledi.
Büyücü Tugayı, şövalyeler ve kılıç ustası. Hepsini gördü.
Ancak çocuğun aradığı kişi bulunamadı.
Cale Henituse.
O görünmüyordu.
Sadece kılıç ustasının arkasında bir araba görebiliyorlardı.
“Komutan-nim arabanın içinde mi?”
Çocuğun gözleri parladı.
Arabanın camı, çocuğun düşüncelerini anlıyormuş gibi yavaşça aşağı indi.
“Vay!”
Kara Büyücü.
Siyah bir cüppe giyen büyücüyü görebiliyordu. Çocuk, daha önce hiç görmediği bu kahraman için tezahürat yaptı.
“…Ha?”
Ancak yüzü şaşkınlıkla doluydu.
Onu görememişti.
Arabada bir kişi daha olması gerektiğini ve bunun Komutan Cale-nim olacağını hissetmişti. Ancak Komutan-nim kendini göstermedi.
Doğal olarak bunun nedeni bizzat Cale’in kendini göstermek istememesiydi.
“Genç efendi-nim, hepsinin gözü sizi arıyor.”
“Mary, seni de arıyorlar.”
Kalabalıkta kara büyücü için de tezahüratlar vardı. Tabii ki Choi Han için tezahüratlar kadar çok değildi, ancak kimse onu lanetlemiyordu.
Majesteleri bununla ilgileneceğini söylemişti.
Cale, veliaht prens bir şey yapmış gibi hissetti.
Cale’e endişelenmemesini çünkü bu ilerleme sırasında sadece alkış alacaklarını söylemişti. Cale sinir bozucu olduğu için bunu sormamıştı.
“Yine de.”
Cale, sandalyeye yaslanırken tereddüt eden Mary’yi görmemiş gibi yaptı.
” Kalkanlı Genç efendi -nim!”
“Komutan Gümüş Işık-nim!”
“Haaaa.”
Dayanamayıp iç geçirdi.
‘Bu sevimsiz takma adlara son verseler olmaz mı?’
O anda oldu.
“Affedersiniz, genç efendi-nim.”
“Dışarıya bakmıyorum.”
Açıkça cevap verdi, ancak Mary konuşmaya devam etmeden önce bir an tereddüt etti. Görünmez olan Raon bile konuşmaya başladı.
“Genç efendi-nim, bir çocuk umutsuzca sizi arıyor.”
– Zayıf insan! Geçen sefer senin için kalkanını sallayan aynı çocuk! İyi büyüyeceğini düşündüm ve sadece birkaç ay içinde biraz daha büyüdü!
‘Lanet olsun.’
Cale, Mary’nin yanına gitmeden önce biraz kaşlarını çattı. Sonra pencereden dışarı baktı.
‘Aigo.’
Geçen seferkinden daha süslü bir kalkanı olan çocuğu görebiliyordu.
Cale bu çocuğu hatırladı.
‘Benim gibi olursan hiç de havalı olmazsın. Onun yerine babanın yolundan git. Sadece ailenin sana sarılıp böyle yükseğe kaldırabileceği kadar havalı.’
Bu çocuk, gergin olduğu için ona saçma sapan konuşmalar yaptırmıştı.
Cale, vagonun bir köşesine geri dönmeden önce onunla göz göze geldiklerinde kalkanlarını hararetle sallayan baba-oğul ikilisine baktı.
Ardından elini yüzüne götürdü.
Kalkan sayısı artmıştı.
Gümüş kalkanları, siyaha boyanmış kılıçları ve hatta bazılarının tezahürat yaparken siyah cübbeler giydiğini görebiliyordu.
Ancak kalkan sayısı diğerlerinden daha fazlaydı.
‘…Lanet olsun. Ya kalkan daha da popüler hale gelirse?’
Cale’in ifadesi ciddileşti. Mary’yi görmek için yana döndü. Önde yürürken Choi Han’ın da havalı görüneceğini biliyordu.
‘Bu sefer ikisini de gösterdiğimden emin olmalıyım. Bunu yaparsam ve bir grup olarak Kara Elfleri kahraman yapmayı başarırsam… Ezici bir zafer kazanırsak… Kesinlikle beni unutacaklar.’
Muhafız Şövalye Clopeh’den özenle, hayır, umutsuzca Caro Krallığına doğru giden askerlerin sayısını duyan Cale tekrar tekrar düşündü.
‘Bu sefer arka koltuğa geçeyim. Bu sefer gücümü daha az kullanayım. Mecbur kalmadıkça kalkanı kullanmayayım.’
* * *
Caro Krallığına ışınlanıp birini selamlamak zorunda kalırken kafasındaki düşünceler bunlardı.
“Ah, bugün burada olacağınızı biliyordum. Uzun zamandır görüşemedik.”
Cale şok oldu.
Caro Krallığı, Roan Krallığından ve kendilerine en yakın olan Mogoru İmparatorluğundan takviye talep etmişti.
İki ülke doğal olarak takviye göndermeyi kabul etmişti.
Cale, İmparatorluğun göndereceği takviyeleri düşünmüştü.
İmparatorluk, Yenilmez İttifakla ile aynı tarafta olduğu için İmparatorluğun nasıl hareket edeceğini ve ne tür takviye göndereceklerini oldukça merak ediyordu.
Ancak bu kişi onun hesaplarında yer almıyordu.
“…İyi oldunuz mu majesteleri, İmparatorluk Prensi-nim?”
Mogoru İmparatorluğunun İmparatorluk Prensi Adin, ışınlanma çemberinin tepesinde duran Cale’e gülümsüyordu.
‘Bu piç neden burada? İmparatorluk ne olacak? İmparatorluğu savunmanız gerekmiyor mu?’
Cale şaşkına dönmüştü.
İmparatorluk Prensi karşılık verirken gülümsedi.
“Elbette. Roan Krallığının zaferi için tebrikler.”
Cale, alaycı bir tavırla karşılık verdi.
‘Kıçım tebrikler. Roan Krallığının zaferini gördükten sonra muhtemelen öfkeden uyuyamadın.’
Bu iki yüzlü piç kurusunun buna kızdığını bilmesi için görmesine gerek yoktu.
Ancak Cale, İmparatorluk Prensine doğru gülümsedi. Burada, Caro Krallığında İmparatorluk Prensi ile karşılaşması beklenmedik bir şeydi.
“İyi oldunuz mu genç efendi Cale?”
Cale, İmparatorluk Prensine her zamankinden daha mutlu bir şekilde karşılık verdi.
“Evet majesteleri. Galibiyetimiz sayesinde bacaklarımı uzatıp geceleri rahat uyuyabiliyorum.”
Cale, İmparatorluk Prensinin dudaklarının köşesinin seğirdiğini görebiliyordu.
Bunu yapınca kendini iyi hissetti.
Gelecekte kendisini iyi hissettirecek daha pek çok şey yapabileceğini düşünürken gülümsemesi daha da genişledi.
– Zayıf insan, böyle gülümsemeyeli epey oldu! Birini dolandırmak mı üzeresin?
‘Dolandırmak mı? Hayır. Sadece gülümsüyorum.’
Cale, Raon’un yorumlarının bir kulağından girip diğerinden çıkmasına izin verdi.