

"Ne tuhaf" dedi. "İnsan, anne karnında hacmini genişletirken, anne-babası da
isim dağarcığını genişletir." Kendi sesinin yalın halini beğenmeyerek sustu.
Bu kez de içinden: "Adımı
seçme özgürlüğüne sahip değilim, tıpkı annemi, babamı ve doğum yerimi
seçmeye irademin olmadığı gibi" diye geçirdi. "Hayat denen sınavın
istediğimiz sorusundan başlama hakkı verilmemiştir bize ama ilk sorudan da,
son sorudan da başlasak bu sınavın soru-cevapları aynıdır."
Karşısına açılmış bir
sofra gibi duran ekrana bakarken bunları düşünüyordu ve gözlerini ekrandaki
küçük kutucuğa dikmiş, öylece duruyordu. "Bir rumuz seçin" diyordu kutucuk,
bir "sekme" işareti ise topun kendisine atılmasını bekleyen aceleci bir
çocuk gibi zıplayıp duruyordu.
Annemiz bize Mehmet veya
Ayşe ismini verdiğinde sistem onu uyarmazdı kırmızı bir ışıkla "bu isimde
bir üye var, lütfen başka bir isim seçiniz" diye. Bu düşünce onu gülümsetti.
"Şimdi özgürüm" dedi. "Geçici bir süre ve geçici bir toplum içinde de olsa
kendi ismimi kendim koyabileceğim, beni tanıtan ama aynı anda da gizleyen
bir kelimeyle iç dünyamı özetleyeceğim."
Bir bardak su içti,
gömleğinin kollarını sıvadı ve piyano çalmaya başlayacak bir piyanist gibi
hazırlandı.
İlk olarak kendi ismini
yazmayı düşündü bu boş kutucuğa. Çok mühim bir anlamı vardı isminin. Bu
güzide ismi tam yazacakken bir anda içinden "Mert, Cenk, Berk" gibi jönlere
verilen bir isim yazmak geçti. "Ramazan, İrfan, Süleyman" isimleri ya
kapıcıya, ya bakkala ya da filmin şaklabanına verilirdi izlediği filmlerde;
bu düşünceyle ismini yazmaktan vazgeçti.
Sonra eli klavyenin
üzerinde biraz da isteksizce gezindi ve "evrensel" yazdı. Bu rumuz onun her
görüş ve düşünceye saygılı biri olarak tanınmasını sağlayacaktı. "Peki, öyle
misin" diye sorguladı kendini ve cevabını bu ismi silerek verdi.
"Exe-mple" yazdı. Süperdi
bu isim. Birkaç resim çizebilirdi bu rumuzla muhatabının kafasında.
Bilgisayar, İngilizce ve sorgulayıcı bir kişilik... Ekşitti sonra yüzünü.
Normal hayatta
kalabalıklar arasında seçilemeyecek kadar sıradan, duygularını
yansıtamayacak kadar içe dönük biriydi. Kimse onu anlamasa da o kendini hep
"özel" biri olarak görürdü. İçinde keşfedilmeyi bekleyen düşünceleri vardı.
Bir balon nasıl ki içi doldukça gerginleşir ve patlamaya hazırlanırdı, o da
bir balon gibiydi ve kendi kendine patlamaktansa, içindekileri başkalarına
aktarmalıydı. Oysa benlik denen balon yarı geçirgen bir yapıya sahiptir ve
kendinden verdiği kadar, kendi bünyesine de bir şeyler almaya müsaittir.
Aşk kalbinde kımıldamaya
başladığından beri; biriyle adının yan yana yazılma ihtimalinin imkânsızlığı
da beyninde kımıldıyordu. Bu bir fırsat işte dedi, onu ve beni ifade eden
bir isim bulup aşkımın sızılarına geçici bir serum verebilirim. sen_ve_ ben
yazdı; kabul etmedi sistem. Leyla_mecnun yazdı, Ferhat_şirin yazdı... Bu
isimlerin hepsi seçilmişti. İmkansızlığın bu kadar imkansızlaşması onu da
şaşırttı.
Kafası gittikçe
zonkluyordu. İnsanın kendini bir kelimeye sığdırması ne kadar zormuş, dedi.
Sevmediği yanları geldi aklına. Onun soğuk ve ciddi olduğunu söylerdi
arkadaşları. Sanki bu özelliğini bastırmak istercesine "minik" yazdı,
"şirin" yazdı, sevmedi; "sempatik" yazdı beğenmedi.
Sonra fikir dünyasını
yansıtsın diye "n.fazıl, ebuhureyre, akifçe" yazmayı düşündü. Benim gibi
düşünen biri için en güzel ipucu olur bu... Ama birisi çıkar da "Necid
Çölleri'nde.." şiirini açıkla derse ya da bir başkası Ebuhureyre'nin
hayatından bir şey sorarsa mahcup olabilirdi. Geçenlerde entelektüel bir tip
çizmeye çalışmış; "edebiyatçı" rumuzu ile girdiği sohbette "yannızım ve
kahverenkli saçlıyım" deyince, herkes yaptığı imla hatasını yüzüne vurmuştu.
"satanist" yazıp tüm
ilgiyi bir anda üstüme de çekebilirim, dedi. Sonra "kedicik" rumuzlu bir
arkadaşı geldi aklına, bir kahkaha atıp vazgeçti. Ya da dedi "yalnız_kalp,
acılar, kadersiz" gibi arabesk bir rumuz mu bulsam. Yok, daha neler "çile
bülbülüm çile" yaz istersen, dedi sırıtarak.
"imparator, general" gibi
baskın bir isim bulmalıyım bir de bu isimleri büyük harfle yazarsam gücüme
güç katarım dedi ve muzipçe sırıttı çünkü kendisi elli beş kiloda çelimsiz
bir adamdı.
O kadar çok düşündü ve
zıplayıp duran sekme göz bebeklerinde o kadar çok yansıdı ki göz kapakları
erimiş naylon gibi kendini salıverdi. Karnı da acıkmıştı ve evde yiyecek bir
şey yoktu. Şu yeni açılan restorana gidip döner alayım dedi içinden. Tüm
kimlik arayışlarını bilgisayar başına bırakıp açlığını ceplerine koyarak
çıktı dışarı. Ertesi gün forumlarda ve sohbet odalarında ilginç bir rumuz
geziyordu ve çok dikkat çekiyordu:
döner+ayran=1,5YTL:
s.a
seher : a.s rumuzunuz çok ilginç.
döner+ayran=1,5YTL : teşk :))