Asla Asla – Colleen Hoover & Tarryn Fisher
Herkes bana Silas diye sesleniyordu. Nash benim soyadını olmalıydı. Cüzdanımı açıp kontrol edecektim ama cebimde bir cüzdan yoktu. Sadece bir tomar para vardı. Cüzdanım ilk aradığım şeylerden biri olmuştu, o olay olduktan sonra.
“Kendimi iyi hissetmiyorum,” dedim homurdanarak.
Birkaç saniye cevap vermedi çocuk. Tıpkı sınıfta Char-lie’nin yaptığı gibi gözlerini dikip bana bakmaya devam etti fakat daha az endişeli ve daha fazla hoşnut bir tarzda. Çocuk gülerek lavaboya vurdu. Dik duruyordu ama yine de benim boyuma ulaşması için birkaç santime daha ihtiyacı vardı. Bir adım öne geldi ve üzerime diktiği bakışlarında sağlığımın hiç de umurunda olmadığını görünce kendime geldim.
Asla Asla – Colleen Hoover & Tarryn Fisher
“Cuma gecesinin hesabını görmedik henüz,” dedi çocuk bana. “Şu an burada olma sebebin bu mu yoksa?” Konuşurken burun delikleri yayılıyor ve ellerini yanda tutuyordu, iki kez açıp kapadı onları.
İki saniye düşündüm ve farkına vardım ki eğer geri adım atarsam korkak durumuna düşecektim. Bununla birlikte eğer ileri adım atarsam da şu anda hiç uğraşmak istemediğim bir şey için ona meydan okumuş olacaktım. Benimle bir sorunu olduğu açıktı ve yapmak için cuma gününü seçtiğim bu şey her ııeydiyse onu kızdırmıştı. En ufak bir tepki vermeyerek onunla orta yolu buldum. Etkilenmemiş görünüyordu.
Miskin miskin lavaboya döndüm ve musluktan bir miktar su gelene dek topuzlardan birini çevirdim. “Sahaya sakla,” dedim ve der demez sözlerimi geri almak istedim. Futbol oynamıyor olabileceğini düşünmemiştim. Boyutunu baz alıp oynadığını sanmıştım ama eğer yapmıyorsa da söylediğim şey çok mantıklı olmayacaktı. Nefesimi tuttum ve beni düzeltmesini ya da dışarı çağırmasını bekledim.
Ama her ikisi de olmadı.
Birkaç saniye daha suratıma baktı ve sonra kapıdan çıkarken kasıtlı olarak bana omuz attı. Ellerimi akan suyun altına tuttum ve bir yudum aldım. Elimin tersiyle ağzımı silip etrafa baktım. Ve kendime.
Silas Nash’e.
Ayrıca bu ne biçim bir isimdi?
Bir çift duygusuz, yabancı, koyu renk göze bakıyordum. Aynaya erişebilecek kadar büyüdüğümden beri günlük bazda bu gözlere daha sık bakmış olmama rağmen kendimi daha önce hiç görmediğim iki göze bakıyormuş gibi hissediyordum.
Birlikte olduğum ve iki senedir becerdiğim o kızı -And-rew adlı bir çocuk öyle söylemişti- ne kadar tanıyorsam aynada yansımasını gördüğüm bu kişiyi de o kadar tanıyordum.
Hayatımın herhangi bir yönüne ne kadar aşinaysam aynada yansımasını gördüğüm bu kişiye de o kadar aşinaydım.
“Yani hiç.
“Kimsin sen?” diye fısıldadım ona.
Tuvaletin kapısı yavaşça açılmaya başladı ve gözlerim kendi yansımamdan kapının yansımasına doğru kaydı. Kapıyı kavrayan bir el göründü. Parmak uçlarındaki şık, kırmızı ojeyi tanıyordum.
İki yıldan uzun süredir becerdiğim kız.