Bu demokrasi meselesinin bir püf noktası var, biliyor musun? Çünkü toplumumuzu yöneten politikacıların eylemsizliğini, hatalarını, beceriksizliğini, hatta gürültücülüğünü dile getirmek için bin dört yüz elli sekiz gün harcayabiliriz ama meğerse seçim yapmamız gereken iki gün varmış. bu seçkin yurttaşlar. İşte böyle. Adayların her birinin kim olduğunu, ne önerdiğini, nasıl önerdiğini ve hangi öncüllerin onları desteklediğini veya hangilerinin diskalifiye ettiğini bulmak gibi zor ve nankör bir görevi üstlenen sizsiniz dostum.
Bir nevi iş görüşmesi ama Yalanlarla, sahte reklamlarla, sahte duygusallıkla ve saf demagojiyle döşeli dolambaçlı bir yoldan geçiyoruz. İğrenç, değil mi? Neredeyse üzerinde düşünecek hiçbir şeyin olmadığı ve sevimli TikTok videolarının keyfini çıkarabileceğimiz barışçıl bir diktatörlükte yaşama isteği uyandırıyor.
Ama diyelim ki diktatörlüklerle ilgili bu şey sizi ikna etmedi; ya dezavantajları bildiği için ya da bir yayıncının Videla, komşusu Pinochet ve paylaştıkları insanları saklama sevgisi hakkında konuştuğuna kulak misafiri olduğu için ya da birkaç kısa boylu, bıyıklı adam ve kel bir arkadaş hakkında bir belgesel izlediği için Faşist havayı seviyorlardı ve 2. Dünya Savaşı filmlerinde yer alıyorlardı, bunun nedeni ya kırmızı rengin ve Gulag’ın tutkunu bir Gürcü gibi görünmeleri ya da hükümet sistemini değiştirmeyi zor bulmalarıydı. Ayrıca, işlerin gidişatından pek memnun olmadığınızı ya da Casa Rosada’nın son çalışanından oldukça rahatsızdım. Biliyor musun? Gidip oy vermelisiniz.
Bunun için de yukarıda bahsedilen zahmete katlanabileceğiniz gibi, en çok hoşunuza gideni, en komik olanı, en iyi giyineni, en çekici partnere sahip olanı ya da en önemsiz ihtiyacınızı karşılayanı da seçebilirsiniz. düşünebilir. Ayrıca vaatlerle de yönlendirilebilirsiniz; ve bunlar çok çeşitli olma eğilimindedir: güzel ve pastoral, neredeyse mucizevi vaatler, değişim vaatleri – pişmanlık dolu alkolik tarz -, yerine getirilemez, hezeyanlı, tehlikeli vaatler ve ölçülü, makul, ancak pek baştan çıkarıcı olmayan vaatler vardır. Veya başka bir şey yoksa şunları yapabilirsiniz son 20 yılda gördüklerine dair küçük bir anı. Ve eğer izin verirseniz, size anılardan oluşan küçük bir antoloji yapma özgürlüğünü kullandım.
Antonini Wilson ve onun 790 kiloluk valiziyle ilgili Skanska davasını hatırlayın; Sevgili Başkan Yardımcısının bilet makinesinden; Máximo ve Florencia’nın çocukları ve Lázaro amcanın yardımıyla Hotesur’a ilk adımları. Jaimito’yu hatırlayın, ama şakaları olan değil, Bir Zamanların Trajedisi’nin 52 yaşamını anlatanı; Hernán’dan -ayrılmak istiyorum- Lorenzino; “125”, Aníbal ve efedrin ile Centeno, defterleri ve uçurtmalarından.
López’i, çantaları ve rahibeleri hatırlayın; Para Yolu’nun, kasaların, ecstasy’nin ve onun. Sınıflardaki beyin yıkamayı, öğrencilerine resmi sloganlar atan dengesiz öğretmenleri, “büyük kaptan” Insfrán’a övgüyü hatırlayın; Ferraresi’nin küfür etmesi ve halkın çocukların oynadığı gazetecilerin fotoğraflarına tükürmesi. Şiddet ve suçtaki artışı, Morena Domínguez’i, bir salgın sırasında mahkumların ayrım gözetmeksizin serbest bırakılmasını, uyuşturucu kaçakçılarının Rosario’yu kasıp kavurmasını hatırlayın; Cecilia Strzyzowski, Sena ve Capitanich klanı ve Nisman’ın kanına sıçrayan süper ajan Berni.
Oscar’ın “pislik”ini, Massa’nın “kaçmak zorunda kalan” “HDP’sini” ve Stolbizer’in “Onu öldürmek için dışarı çıktım” sözlerini hatırlayın. VIP aşı merkezini, Başkan Fernández’in kutlamasını ve binlerce hayat kurtarabilecek Pfizer aşısının reddedilişini hatırlayın. Üç haneli enflasyonu, kontrolsüz emisyonu hatırlayın; Insaurralde yatının ve “Çikolata” kartlarının.
Unutmayın, son 20 yılda bir Guatemalalı’nın söylediği şu sözler gerçek oldu: “Burada yardım eden değil, bela etmeyen var.”
Javier Calles-Hourcle / MALZEME BİLİMİ VE TEKNOLOJİSİ DOKTORU, UNIVERSIDAD NACIONAL DEL SUR / VALLADOLID, İSPANYA. / [email protected]
Arjantin, büyülü ve şeytani
Bizi bu noktaya getiren bir Arjantin ile karşı karşıyayız çünkü seçilmiş olan buydu. Ve toplumun bir kısmı, yönetici sınıfın erdemlerinin kıtlığı karşısında hayal kırıklığına uğramış durumda ve bir kez daha halatların arasında: Aynısından daha fazlası için oy verin veya gözleriniz kapalı boşluğa atlayın ve aşağıda yeterince su olması için dua edin, böylece vardığımızda ve ülkeden geriye kalanlara kendimizi kaptırırız. ayakta kalabiliriz. Bu kavramı tersine çevirirsek, boşluğa sıçramak da aynı şeyin daha fazlasını temsil edebilir. İstediğiniz kadar.
Toplumun diğer kısmı motivasyonu kırılmış gibi görünmüyor yoksulluk oranları, enflasyon, güvensizlik, tıbbi malzeme eksikliği, dolardaki artış ve kira karşısında. Arasında o doğaüstü aydınlanma ve sonsuz teslimiyet, Tik Tok ile arasında 19-N’de ilan edilen iki alternatiften herhangi biri için, büyük jüri olarak dünyanın önünde provasını yaptığımız büyük süs sıçramasının ardından kendimizi yüzerken bulduğumuzda, Bu olimpiyat siyaset oyununda, Sevgili okuyucu, beni hayal kırıklığına uğratma. Yelkenleri açın ve yine de sizi karaya çıkaracak akıntıyı takip edin.
Titanik’te hakimiyet altına alınan ve kendini batmaya bırakan Jack (Leonardo DiCaprio) gibi olmayın, çünkü Rose (Kate Winslet) ile birlikte havada süzülen tahta parçasında her ikisine de yer olduğunu biliyoruz.
Okuyucu Calles-Hourclé’nin söylediği doğru, yolsuzluk var ve öyle olmaya devam ediyor. sessiz bir katliamÖrnek vermek gerekirse Martín Insaurralde’ninki gibi; sapık Alberto Fernández’in bir salgında herkesin öldüğü partisi gibi ve yırtıcı hayvan Hükümetin ekonomi politikası olarak. Böylece politikacılar destanı harmanlayıp televizyon kanallarında boy göstererek toplum aleyhine illüzyonlar ortaya koyuyorlar. umut için aç.
Ülke orada, büyülü ve şeytani, yüzümüze bakıyor ve her zamanki gibi bekliyor. Kimisi elinde kürekle geri dönecek, kimisi de onu yine suiistimal edecek. Her zamanki gibi… Arjantin.