Deneyimli fiberglas ZIL-135P ağaçları kırar. Kaynak: autotruck-press.ru
MVTU onları. Bauman kurtarmaya acele ediyor
В önceki parçalardan biri ZIL-135 aile makinelerinin geliştirilmesi ve geliştirilmesi döngüsü, ZIL tasarım bürosu başkanı Vitaly Grachev'in roketatarlar için inşa ettiği “B” endeksi ile amfibiye bir referanstı. Bilim adamları ve mühendisler MVTU ile birlikte bu makine Zilovtsy temelinde. 60'ların başında, Bauman plastik bir taşıyıcıyla bir amfibi inşa etmeye çalıştı. Şimdi bile, böyle bir şey yaratmak önemsiz bir görevdir ve 60 yıl önce devrimciydi. Ve elbette, gizlice. 135'inci serinin plastik destek gövdesi üzerindeki çalışma hakkında bilgi, “Arazinin üstesinden gelmek” adlı ünlü kitapta bile yer almıyor. SKB ZIL'in Gelişmeleri ”. 5 Temmuz 1962'de inşa edilmiş bir fiberglas gövdeli ZIL-135B çerçevesinden sadece bir bahsedin. Kitabın yazarlarına göre, aynı yılın 24 Temmuzunda, Bronnitsy'deki bir rezervuarda dört tekerlekli bir amfibi test edildi. Aynı zamanda, 1965 yılında, plastik bir taşıyıcı gövdeye sahip amfibilere adanmış mühendisler S. S. Tsybin ve A. G. Kuznetsov'un bir makalesi profil ve gizli (zamanıyla) “Zırhlı Araçlar Bülteni” dergisinde yayınlandı. Destekleyici bir bedenle, yani bir çerçeveden yoksun bırakıyorum. Daha sonra, Profesör Tsybin, kompozit polimer malzemelerden tekerlekli araç elemanlarının tasarımı ve oluşturulması için yerel sistemin kurucularından biri olacak. Çalışma, 10'ten beri Gorki Otomobil Fabrikası Andrei Aleksandrovich Lipgart'ın baş tasarımcısı ünlü otomobil mühendisi tarafından yönetilen SM-1953 "Tekerlekli Makineler" bölümünde gerçekleştirildi.
Deneyimli amfibi ZIL-135B. MVTU'da bir fiberglas yük taşıyıcı gövde alan bu otomobildi. Kaynak: denisovets.ru
ZIL-135B için tamamen plastik bir gövde lehine seçim, orijinal çelik makinenin ağır ağırlığı nedeniyle yapıldı. Bildiğiniz gibi, Luna roketiyle dört tekerlekli araç normal bir şekilde yüzemiyordu ve testlerde bir kez neredeyse dibe indi. Bu nedenle, Vitaly Grachev sadece amfibi plastik panellerle kaplamayı değil, yapıdaki metali hafif bir malzeme ile tamamen değiştirmeyi denedi. ZIL'de bunu nasıl yapacaklarını bilmiyorlardı ve bu nedenle MVTU im. Bauman.
Tamamen plastik bir gövdenin avantajlarından biri, makine ağırlığındaki azalmadır: yüksek mukavemet özelliklerine sahip bir malzemenin özgül ağırlığı düşüktür. Buna ek olarak, herhangi bir karmaşıklık ve konfigürasyonda monolitik (dikişsiz) gövde yapılarının, takım ve ekipman için minimum maliyetle üretilmesi olasılığını öne çıkarır. Geleneksel çelik sac, gövdeyi modernleştirmek için basit ve ucuza izin vermedi. Plastik teknolojileri, yapının korozyon direncini arttırdı, işletme ve bakım maliyetlerini azalttı ve onarımları da kolaylaştırdı. MVTU'dan araştırmacılar, artılar arasında, davanın bir kurşun lumbago ile sızıntının neredeyse tamamen yokluğunu ve malzemeyi toplu olarak boyama olasılığını belirtti. Bariz dezavantajlar arasında uzun vadeli yükler altında yüksek sürünme, nispeten yüksek maliyet, düşük sertlik ve düşük uzun vadeli ısı direnci bulunmaktadır.
[Center]Plastik taşıyıcılı ZIL-135B tasarım şeması. Kaynak: "Zırhlı araç bülteni"
Taban ZIL-135B, hareket halindeki gövde üzerindeki yükü ciddi şekilde artıran süspansiyonsuz bir çerçeve makinesiydi. Bu durumda, mühendisler mizanpajdaki hiçbir şeyi değiştiremedi, aksi takdirde gelecekteki füze taşıyıcının tasarımının tamamen yeniden biçimlendirilmesine yol açacaktı. Metal parçaların boyutlarının ve şekillerinin kopyalanması uygulaması, ünitelerin özelliklerde benzer olmasına izin vermedi: plastik gerekli sertliğe sahip değildi. MSTU'da ana malzeme olarak fiberglas, polistiren ve tutkaldan yapılmış üç katmanlı elemanlar seçildi. Metali tamamen terk etmediler. Çelik, kilson (tekne teknesinin uzunlamasına güç elemanı), çekme cihazının diş telleri, gövde ve yanların saçaklanması, gösterge paneli, güç üniteleri için montaj braketleri, tahliye tapaları ve tekerlek boşluğu ek parçalarıydı.
Ana destek sistemi, içine tekerlek nişleri arasında amplifikatör ve çapraz parçaların bulunduğu bir iç panelin yerleştirildiği harici bir monolitik paneldir. Paneller arasındaki boşluk, 0,1-0,15 g / cm özgül ağırlığa sahip polistiren ile doldurulur.3. Bundan sonra destek gövdesinin güç elemanlarında:
“Boyuna yönde tekerlek kemerleri arasında ayrıca güç elemanları da vardır: 1. ve 2. akslar arasında - motor bölmesi panellerinin altındaki kutu kesit kemerleri, nişlere dayanarak, kabinin arka paneli ve 2. çapraz eleman; 2. ve 3., 3. ve 4., 4. ve arka çapraz parçalar arasında - yatay ve dikey amplifikatör panelleri, kutu kesit elemanları oluşturma ve çapraz kirişler ve taban amplifikatörleri üzerinde dinlenme ”.
Kasa, epoksi yapıştırıcı ile birbirine bağlı 2 ila 8 mm kalınlığında panellerin yanı sıra cıvatalar, perçinler ve kendinden kılavuzlu vidalardan yapılmıştır. Ana gövde malzemesi, PN-1 polyester reçinesi ve TZhS-0,8 fiberglas yolundan oluşan fiberglastır. 900 kilogram ve 8 mm kalınlığında en büyük panel, ahşap bir kalıp üzerine temas yöntemi ile kalıplanmıştır. Buna yaklaşık 280 adam-saat harcandı.
Amfibi vücut oldukça esnektir. Kaynak: "Zırhlı araç bülteni"
Yeni teknoloji kullanılarak bir araya getirilen plastik ZIL-135B terazi üzerine konduğunda, tasarımcıların bir ton amfibi ağırlığı kazandığı ortaya çıktı. Bu, çelik ZIL'in ağırlığının yaklaşık% 10'udur. Ayrıca, prototip karayolu üzerinde, engebeli arazide, boş gövdeli bir ülke yolunda, tam ve yarım yükte dinamik testlere sahipti. Süspansiyon eksikliği burada acımasız bir şaka yaptı - malzemeyi tekerlek braketlerinin altında kesti. Motor bölmesinin yüksek termal yüklemesi, motorun yakınındaki amplifikatörlerin tahrip olmasına yol açtı. Yük altında bulunan gövdenin statik deformasyonunu belirlemek için tezgah üzerinde de testler yapılmıştır. Vücudun bükülmüş olduğu ortaya çıktı, ancak çelikle karşılaştırıldığında hafifçe. Deneyimli bir amfibi arazi aracı 10 bin kilometre koştuğunda sökülmüştür. 1. ve 2. eksenler arasındaki güç elemanları, motorun termal etkisi nedeniyle tahrip edildi, ancak statik bükülme ile vücut elemanlarının gerilme mukavemetini hemen% 43 azaltmak dışında, her şey mükemmel durumda idi. Ancak burada suç, PN-1 reçinesinin kalitesizliği üzerine atıldı. Mühendislerin deneysel çalışmaların sonuçlarını olumlu değerlendirmesine daha yatkın olmalarına rağmen, plastik ZIL seriye girmedi. Gibi diğer plastik araçlar geniş bir dizi gitmedi. MSTU'daki deneysel çalışma yerli mühendisliğin bir örneği olarak kalmıştır. Ancak SKB ZIL'de yüzen ekipmanlarla yapılan deneyler burada bitmedi.
Hızlıca yüzen "Yunus"
60'lı yılların başında, neredeyse ZIL-135B temasıyla eşzamanlı olarak Karbyshev Merkez Araştırma Enstitüsü, SKB ZIL'i kendinden tahrikli bir duba geliştirmek için şaşırttı. Yüzen geçitlerin yönlendirilmesi için kullanılması gerekiyordu. Burada Zilovitler dışarıdan yardım almadan da yapamazlardı: Teknik Mühendis Doktor Col. Mühendisi Yuri Nikolayevich Glazunov, gövdenin şekli ve seyrüsefer taşıyıcısına yardımcı oldu. Bu arada, Dr. Glazunov duba parkının yaratıcısıydı ve yüzen bir ZIL fikri ortaya çıkardı. Planlandığı gibi, tekerlekli bir teknenin güvertesi feribot ekipmanı için kaldırımın bir parçası olacaktı. Aynı zamanda, 40 tona kadar olan araçları taşımak için güverteye bir kayar platform monte edildi. Ekipmanı kendi üzerine taşıyabilen, mobil köprülere yerleştirilebilen ve bir römorkör olarak çalışabilen kendinden tahrikli bir feribot olduğu ortaya çıktı. Eskizlerin sahnesinde araba çok sıradışıydı: su üzerinde tekerlekli bir tekne sert bir şekilde ilerledi, burada tekerlekli evin bulunduğu yerdi. “Shuttle” kodu altındaki geliştirmenin genel yönetimi SKB mühendisi Yu I. Sobolev tarafından yönetildi. Amfibilerin üretimi için her şey hazır olduğunda, ana müşteri Bryansk'ta geliştirilen benzer bir makine lehine bir seçim yaptı. Kararın makinenin inşasından önce verilmesi iyidir, aksi takdirde derhal yeniden profillenmesi mümkün olmayacaktır. Bu, Bryansk'ın amfibinin daha iyi olduğu anlamına gelmez: geliştiriciler modellerini üretim olasılığı ile güçlendirdi. ZIL'de Yönetmen Borodin, askeri bir modeli üretime sokmayı kategorik olarak reddetti. Bu, askeri bölümün seçiminde önemli bir rol oynadı. Ancak Grachev umutsuzluk yapmadı, arabayı "Dolphin" olarak yeniden adlandırdı, düzeni yeniden çizdi ve 1965'in başına kadar bir kopya yaptı.
Baltiysk testlerinde ZIL-135P. Kaynak: autotruck-press.ru
ZIL-135P projesi kapsamında oluşturulan "Dolphin", 1965 sonbaharında Baltiysk bölgesindeki denizlerde deniz taşımacılığı için bir araç olarak denemelerde ortaya çıktı. 13,8 metrelik dört eksenli bir dev, Arktik Okyanusu'nda bir yeniden yükleme aracı olarak daha hafif bir test olarak da test edildi. Otomobilin kasası plastikti (ZIL-135B'ye göre gelişmeler dikkate alınarak) ve toplam ağırlığı yaklaşık 20 ton idi. Fiberglas seçmenin önemli bir avantajı, kurşun ve parçalanma "yaralarına" dirençti - bu deliklerden su kırbaçlanmadı, ancak sadece "ıslatılmış" fiberglastan sızdı. Bu plastik gövdenin kırılgan olduğu anlamına gelmez. Testlerden birinde, Yunus burnu ile 400 mm çapında bir huş kırdı.
Su vidaları. Hem pirinç hem de fiberglastan yapılmıştır. Kaynak: autotruck-press.ru
Amfibi agrega tabanı tamamen orijinal ZIL-135'ten ödünç alındı, ancak sualtı birimlerinde bir hava basınçlandırma sistemi ile desteklendi. Su üzerindeki hareket, özel dairesel şekilli nozullarda bulunan 700 mm çapında iki pervane tarafından sağlandı. ZIL-135P su dümenlerinin yardımıyla değil, hoparlörlerin vidalarla çevrilmesiyle çevrildi. Birçok yönden, bu modern gemi azipodlarının bir analogu idi. Pervane kanatları hem pirinç hem de fiberglastan yapılabilir. Karada, kontrol sistemi özel nişlerde gövdeye bastırdı. Araba, sudaki dinamiklerinde bir rekor haline geldi: 1965'ten bu yana, hiçbir amfibi 16,4 km / s maksimum hızını yenemedi. Aynı zamanda, 22 paraşütçü veya 5 ton yük bir amfibi ambarına sığabilir.
Kuzey Denizi Rotasında daha hafif bir amfibi testi. Vitaly Grachev'in bir araba bulmak için son denemesi en azından biraz kullanmaktadır. Kuzeyde, makine operasyonel verimliliği için çok takdir edildi: Dolphin, deniz gemilerinden kıyıya sığ sularda mal teslimini önemli ölçüde basitleştirdi. Seri üretim için ZIL'den Kostroma'daki bir tesise ünite sağlama imkânı sorduk. Moskova fabrikasının müdürü reddetti. Kaynak: autotruck-press.ru
Test sonuçlarına göre, deniz mürettebatı arabayı sevdi ve modifikasyonları dikkate alarak, ZIL-135TA modifikasyonunda servise almaya hazırdılar. Bununla birlikte, seri üretim için bir yer hiç bulunamadı: ZIL yönetimi alanın bir metresini sağlamaya hazır değildi. Bakanlar kabinesine yapılan hareketler bile yardımcı olmadı. Eşsiz araba sonunda terk edildi, müze sergisi olarak bile gelecek nesillere bırakılmadı.
Devam edecek ...