Biri France Info'dan, diğeri France Inter'den iki gazeteci, Mattieu Aron ve Pierre Cognard, bu baharda (muhtemelen resmi medyanın kamuoyu tarafından düzenli olarak sorgulanmasıyla başlatılan) söylentiler üzerine bir kitap yayınladılar ( 1). Hem mahkemelerde hem de hukuk işlerinde uzman olan bu kişilerin, mahkeme salonlarındaki tüm tahribatları ölçebildikleri konunun kendilerine meydan okuması anlaşılır bir durumdur.
İnternetin, zamanı o kadar kısaltan ve bizi düşünmek için gerekli sessizlik alanından mahrum bırakan bir vızıltı ve dolaysızlık kültürü tarafından aktarılan en saçma hipotezlerin geliştiğini gördüğü de doğrudur.
Ortaya çıkan bilginin doğruluğundan endişe etmek hepimizin sahip olması gereken bir reflekstir, söylentilerin bir başka adı da manipülasyondur. Ancak bu iki gazeteci için resmi bilgilerden sapan hemen hemen her şey söylentilere dayanıyor. İktidarın emirlerine tabi olmayan meslektaşların soruşturmaları, tanıklıkları, uzmanların analizleri ve çelişkili araştırmaları elin tersiyle süpürdü. Bunlar, reddettikleri bir “gerçeği” reddedip, hayale, fantaziye sığınan insanlardan gelen dedikodulardır.
Illuminati, 9 Eylül, Kennedy ve diğer kimyasal yollar, diğerlerinin yanı sıra tarihsel belirsizliğimizin birkaç unsuru, saf komplo, söylenti ve pazarlık konusu değil.
Kitabı okumadım ve belki, en azından umarım, 5 dakikalık bir röportajda duyduğumdan daha incelikli, dantelde yapacak çok az zaman kalıyor… Bu nüanssız diyalogda beni etkileyen şey, burada yine, entelektüel her şeye gücü yeten gazetecilerin körlüğünün, hiçbir şüpheye tahammülü olmayan bilgiye sahip bir elitin kanıtıyla karşılaştık. Bu hem görüşülen kişi hem de soruları soran muhabir için geçerliydi.
Ancak yıllar, hatta yüzyıllar sonra, her türlü duygu ve tutkudan uzak (ve hala…) ne kadar tarihsel araştırma, zamanın tartışılmaz gerçekler olarak geçen analizleriyle çelişiyordu?
Bir başka önemli soru: Bu yaygın yanlışlıklar, zorunluluktan, aldatma arzusundan veya körlükten motive olan mali, ekonomik, siyasi, askeri, bilimsel veya dini güçler tarafından doğru kabul edildi mi?
AFP veya Reuters tarafından yayınlananlar dışındaki anketleri ve çalışmaları aktaran bizimki gibi tüm bloglar güvenilir mi? Karşılığında biz de kör olur ve isteksizce söylentilerin kurbanı olur muyduk? Soru gerçekten ortaya çıkıyor. İdeallerimizin, felsefi ve politik konumlarımızın bizi çok fazla analiz etmeden inanmaya veya bize uygun olanı körü körüne çürütmeye götürdüğünü hesaba katmalıyız. Hiç kimse bağışık değildir.
Gerçek, ideal olarak, herhangi bir fraksiyona ait değildir…. Gerçek, gerçekler ile söz arasındaki uygunluk olacaktır... Ama gerçekleri okumak zaten bir yorum değil midir? O zaman sadece bir yanılsama mı olur? Gerçek her zaman birinin gerçeği değil midir? Dolayısıyla okumak, yansıtmak, bilgileri çapraz referanslamak, dürüst olmak, dikkatli olmak ve bunu asla yeterince tekrar etmeyeceğiz, kişinin özgür iradesini kullanması gerekiyor!
Doğru: Söylenti aptalca ve tehlikeli olabilir, bir kişiyi, bir aileyi, bir şehri, bir gücü, bir siyasi veya felsefi hareketi, bir halkı, bir dini hedef alıp yok edebilir... Bunlar Parislilere dağıtılan iftiralardır. halk, devrimci hareketi başlatacak olan Marie Antoinette hakkında söylentiler yayıyordu. Bu kısayol beni rahatsız ediyor. Bu iftiralar inandırıcıydı, çünkü devrimci zemin onları gerçekmiş gibi karşılamaya hazırdı. Burada sonuç ile neden arasında bir karışıklık olduğuna inanıyorum…
Bazı söylentiler tamamen gereksizdir. Ancak çoğu zaman ideolojik ya da maddi çıkar peşinde koşarak şuna ya da buna fayda sağladığı açıktır. “Suçtan” kimin yararlandığını kabaca tanımlayabilmişsek, zaten bir analizin başlangıcını yapmış oluyoruz.
Söylentinin bir de hayırlı tarafı var. Soruları, düşünceleri, şüpheleri, tartışmaları kışkırtır. Bazı yöneticiler için, politik doğruculuğun diktatörlüğü için bu düşünülemez…. Çünkü, size açıkça söylüyorum, düşünürsek, düşünürsek, şüphe edersek, ancak yanlış olabilir, çünkü biz dedikoduların kurbanıyız.
Yalnızca resmi medya ve onların maaşlı gazetecileri, iktidarın uzman olarak adlandırdığı kişiler hem gerekli IQ'ya hem de gerçeği yayma yeteneğine sahiptir.
Sözü yayın!
Hatırlatma: Ders veren Fransız basını dünya çapında (37) Gana, Kıbrıs, Litvanya, Namibya ve Uruguay'ın ardından yalnızca 2013. sırada yer alıyor….
http://issuu.com/rsf_webmaster/docs/classement2013/23?e=0
Konuyla ilgili bu yazıda, bazılarının söylenti kaynaklarına geri dönmenin bilimsel yollarına çok ciddi baktığını göreceksiniz: Niyet iyi görünüyor, ama bu yine ek bir kontrol aracı değil mi? http://tempsreel.nouvelobs.com/societe/20140410.OBS3391/complots-rumeurs-comment-remonter-a-la-source-d-une-intox.html
kaynak: lesbrindherbes.org
Büyük bilimsel keşiflerin tümü, dogmanın her şeye kadir olduğunu kanıtlayanlar tarafından sapkınlık eylemleri (dünyanın yuvarlaklığı, kan dolaşımı) olarak kabul edildi. Yaratıcılık, özünde eleştiriyi reddeden bir sistemde ifade edilemez, çünkü yaratıcılık mevcut sistemin ve dolayısıyla onun eleştirisinin sorgulanmasını gerektirir.
18., 19. ve XNUMX. yüzyılların demokratik devrimlerine yol açan işte bu özgür düşünce hümanizmidir. Özünde dinamik bir sistem olan demokrasi, yasama kodlarını kamu yararı doğrultusunda değiştirebilmek için bu zorluklara ihtiyaç duymaktadır.
Meslekleri doğrudan fethedilmesi bu kadar zor olan bu özgürlüklerden türetilen iki gazetecinin, tüm demokratik temeller için gerekli oldukları kadar gerekli olan ilkeleri unutarak görmek üzücü.
Hangi felsefeden bahsediyoruz? İşte ve işte "Filozoflar Cumhuriyeti"! Kartezyen Fransa... BHL'nin Fransa'sı, Finkeltruc'un Fransa'sı vs... vs... Descartes şüpheye düşüyor, düşünüyor, var oluyor, matematiksel olarak doğruların hakikatini gösteriyor: Tanrı vardır... Ve bir şey diğerine götürür: Filozoflar “dünyanın efendileridir”! Buradayız…
Üzgünüm Caro… duruma ve zamana bağlı olarak, yalnızca hermetik ve asla karşılaşmamaya mahkum olan paralel düşünce sistemleri “tek bir düşünce” olarak hizmet eder!
Nükleer santrallere dikkat
Yorumlara bakın
http://blogs.mediapart.fr/blog/segesta3756/190514/ukraine-combat-de-nouveau-la-directe?onglet=commentaires#comment-4821979
Yorumlarda Millet ve Dış Politika tarafından düzenlenen bir makaleyi ele alan bir kişi..
http://m.thenation.com/blog/179057-seven-decades-nazi-collaboration-americas-dirty-little-ukraine-secret
Gerçeği bulmayı öğrenmenin, en az onun kadar önemli olan başka bir yetiden ayrılamaz olması gerektiğini söyleyebilirim: doğru olanı ve mümkün olduğunca doğru olanı bulmayı öğrenmek.
Böylece, haklı olanın mutlaka doğruyu söyleyen kişi olmadığını ve haksız olanın da doğruyu söylemeyen kişi olmadığını anlıyoruz.
Herhangi bir gerçeği söylemek iyidir, ama nasıl olduğuna bağlıdır.
Gerçeğin asla kötü olmadığına, ancak onu kullanma şeklimizin olabileceğine dair derin bir inancım var.
… öte yandan sarhoşluk ve yanlış bilgilendirme kampanyaları, her seferinde boku batırıyor!
Şunu da eklemek isterim ki, eğer paylaşılmazsa gerçek tamamen işe yaramaz ve hatta bazen ters tepebilir. O zaman böyle bir gerçeği hesaba katmadan egoyu tatmin etmekten başka bir işe yaramaz, sonuçta kişisel bir yaklaşım olur.
Hakikat mefhumu etrafındaki tüm tartışmalar, çoğunluğun her zaman haklı olmadığının farkında olsak bile, yalnızca en fazla sayıda kişinin belirli yaklaşımlara bağlı kalmasını sağlamaya, böylece istatistiksel hakikat mefhumunu kabul etmeye yönelik girişimlerdir.
Ancak gerçek şu ki, gerçeğin nerede olduğunu bilmek zor, hatta imkansızsa, nerede olmadığını görmek veya bir yalanı ortaya çıkarmak çok daha kolaydır. Bu konuda, halihazırda başlangıç noktası olarak hizmet edebilecek fikir birliği olabilir.