Soykırımdan kurtulmuş olanlar ile yapılan buluşmalarda nefret ve kızgınlık yerine, çok fazla üzüntü ve biraz da teselli vardı.
Nazi asker ve subay torunları ile soykırımdan kurtulmuş olan yaşlı Yahudiler İsrail'de buluştu. Ynet sitesinden yazar Itay Ilnai, yaşananları şöyle aktardı:
Yakınları Nazi Almanya'sının bir bölümü olan Genç Almanlar bütün Dünyayı "BİR DAHA ASLA" demek için dolaşıyorlar. Soykırımdan kurtulmuş olanlar ile yapılan buluşmalarda nefret ve kızgınlık yerine, çok fazla üzüntü ve biraz da teselli vardı.
Oldukça yoğun bir dakikaydı. Bir Nazi subayının torunu olan genç kız soykırımdan kurtulmuş bir Yahudi kadına, büyük babasının ikinci Dünya Savaşında neler yapmış olabileceğini anlatmaya çalıştı. Herhangi bir kızgınlık yoktu, sadece çok fazla üzüntü vardı. Alman gençleriyle soykırımdan kurtulanlar arasındaki buluşmada olağanüstü bir durum yaşanıyordu. Nazi asker ve subay torunları ile soykırımdan kurtulmuş olan yaşlı Yahudiler İsrail'de buluşmuşlardı. "Dedelerimiz katlettiler ve hatta talan ettiler. Ben, bunları yapmış olan bir ailenin ferdi olarak "burada, İsrail'de durup bunların bir daha olmasına izin vermemeliyiz" diyorum."
"Ailemin iki tarafı da babam ve anne tarafımdan dedelerim koyu Nazi idiler." diyerek itiraf ediyor Anna Reiner. Melek yüzlü bu kız şöyle diyor: "Büyük büyük dedem Almanya'daki Darmstat sinagoğu yakılmasında yer almış. Diğer dedem ise Krakov Gettosu'nda polisti. Diğer bir dedem ise Wehrmacht Alman ordusundaydı ve Belarus'un işgalinde yer aldı."
Ne zaman ki 25 yaşındaki Rainer dedelerinin korkunç eylemlerini ortaya dökünce Yevgeniya Chaiyke (Soykırım kurtulanı) yanında oturuyor ve kolunu okşayarak teselli etmeye, ona kuvvet vermeye çalışıyordu. Kendisi Belarus doğumluydu. Muhtemelen bir ara bu kızın dedesi ile karşılaşmıştı. O zaman sadece 8 aylıktı. Hitler'in askerleri Doğu Belarus'a yayıldıklarında bütün Yahudileri sıkışık Gettolara hapsettiler. Kendisi de bütün ailesi ile beraber bir patates çuvalı gibi bir kenara savruldu. Savruldukları yer büyük bir kamyonun kasasıydı. Bu kamyon anları Getto'ya götürüyordu. 4 yıl boyunca orada zorlukla hayatta kalabildi. Savaş sonunda ise ailesi evlerine geri döndüklerinde evlerinin bombalandığını ve soyulduğunu gördüler.
Kim bilir belki de özellikle Rainer'in dedesiydi Chaiyke'yi kamyon kasasına fırlatan. Belki de çocukluk evlerini yıkan havan topunu ateşleyen askerdi. Ve şayet oysa, Chaiyke yoğun aksanı ile (Rus aksanı ile ibranice) söylerken Rainer'in elini okşamaya, onu teselli etmeye devam ediyordu; "O mu suçlu, büyük büyük dedesi ve büyük büyük annesi bunları yaptı diye? Ben bu kızı seviyorum sanki kendi kızımmış gibi."
Rainer ile Chaiyke arasındaki olağanüstü buluşma, geçtiğimiz perşembe günü Chaiyke'nin Natanya'daki evinde gerçekleşti. Bu buluşma Alman "Hayatın Yürüyüşü" (March of Life) derneğinin çalışma programı çerçevesinde organize edildi. Kasket ve gözlük takan, paltolarına sarılmış Belarus doğumlu soykırım kurtulanları 10 uzun boylu ve güzel Alman ve Nazi askerlerinin soyundan elen Alman Gencinin karşısına geçtiler. Onlar soykırımdaki korkunç hatırlarından söz ettiler. Gençler de ailelerinin acımasız tarihini anlattılar.
Şaşırtıcı bir şekilde buluşmada kızgınlık yoktu bu iki nesil arasında. Sadece oldukça fazla üzüntü ve az da olsa, biraz teselli vardı iki taraf için de. Kimsede kuru göz kalmamıştı, herkes ağlıyordu. Asya Brunstein babasının Sovyet Ordusuna alındığında, annesiyle birlikte doğuya kaçmak zorunda kaldıklarını anlattığında kendilerini küçük bir Yahudi köyünde bulduklarını ve neredeyse aynı zamanda Alman Ordusunun o bölgeye geldiklerini ve o köyü çevirerek bir getto haline dönüştürdüklerini anlattı.
Bu hayat değildi, gün be gün sadece zorlukla hayatı idame ettirebilmekti. 1941 kışı oldukça soğuk dayanılmazdı. İnsanları öldürmek için kurşun sıkmak gerekmiyordu. Açlık ve soğuk yeterince öldürücüydü. Evlerden çıkartılan çok sayıda ceset el arabalarıyla taşınıyordu. Çok az insan dayanabildi.
Daha sonra 25 yaşındaki Alman genci Samuel Hess mikrofonu aldı ve "Dedelerim Nazi idi. Bir tanesi basılı propaganda matbuatı dağıtmaktaydı. Diğer 3'ü ise Avrupa'nın her tarafında Wermacht ordusundaki görevleri icabı dolaşmaktaydılar. "Soydular, talan ettiler, kadınları taciz ettiler ve ben şimdi İsrail toprakları üzerinde durup yüksek sesle "Bunun bir daha olmasına müsaade etmemeliyiz" diyorum. Ailemin hikayesini ortaya koymak ve İsrail'e antisemitizm savasında destek olmak istiyorum."
Hess'in dediklerinden de anlaşılabileceği üzere bu ortamın kalbinde bir çeşit dayanışma ve kabullenme oluştuğunu ve bu buluşmalar sayesinde soykırım gibi acı olayların bir daha asla olmayacağını söyleyebiliriz. "Ve işte dostlarımız artık bize el uzatıyorlar" diye izah ediyor Bayan Chaiyke büyük bir gülümseme ile. "Bunlar tatlı delikanlılar ve tatlı kızlardır bu bana çok iyi geliyor ve kalbimi ısıtıyor. Onlara kızmıyorum . Ve şimdi ne diyeceğiz. Umarım şimdi bu gençler dedeleri ve nineleri gibi olmasınlar...."
"Hayat Yürüyüşü" isimli organizasyon 9 yıl önde kuruldu. Amacı da Soykırımı hatırlatmak ve Antisemitizm ile mücadele etmek. Dernek Alman gençlerini destekleyip yüreklendirerek ailelerinin tarihi ve geçmişi ile yüzleşmelerini sağlamakta. Böylece geçmişte olanların açığa çıkması, suskunluk sınırlarının yıkılarak dedelerinin ve ailelerinin soykırımda neler yaptıklarını ortaya koymalarını sağlıyor. "Uzun yıllar Almanya'da neler olduğu konuşulmadı. Sadece merkez şehirlerin bir kaç metre ötesi kimseyi ilgilendirmedi adeta." diye izah ediyor organizasyonun Uluslararası Müdürü Heinz Royce, ve şöyle devam ediyor:
"Herhangi bir toplumsal diyalog olmamakla kalmamış , geçmişe ait aile içi konuşmalar da yapılmamıştır.İnsanlar savaşta neler yaptıklarını anlatmadılar . Biz ailevi geçmişimizi soruşturmaya başladık. Sorular sormaya başladık.Bir çoğumuz dedelerimizin adi suçlular olduğunu öğrendik ve adeta yıkıldık."
Sadece Almanya'da değil bu suskunluk İsrail'de de mevcuttu. Soykırım konusunda bir suskunluk geleneği senelerce sürdü. Ve bu kurumun en önemli amacı konuşmak ve konuşturmaktır. Tabii ki soykırım hakkında konuşmaktır mesele. Hem de yıllarca süren suskunluktan sonra... Her iki taraftan da. O ki yakınlaştıran, özgürleştiren, gerginlikleri ve eski nefreti yok eden eskinin artık geri gelmeyeceğini, taahhüt eden işte bu konuşma ortamıdır.
Alman gençleri bu çerçevede bütün dünyadaki soykırım kurtulanları ile buluşacaklardır. Bu buluşmalarda ailelerinin Nazi geçmişlerini anlatacaklar ve özür dileyeceklerdir. Aynen Natanya'daki buluşmada yaptıkları gibi, soykırımın bir daha dönmeyeceği konusunda taahhütte bulunacaklar. Natanya'daki buluşmada Alman gençleri Hassidik danslardan (Dindar Yahudilerin folklorik dansları) oluşan bir gösteri takdim ettiler ve İsrail Milli Marşı Hatikva'yı modern bir haliyle söylediler. İçinde Almanca bir rap bölüm de vardı. Bu onlara keyifli yoğun bir alkış olarak geri döndü. Bundan sonra da Alman gençleri, yaşlı soykırım kurtulanları arasına karışıp onlara çiçekler dağıttılar.
Hayat Yürüyüşü, "bir daha asla susmayalım" sloganıyla faaliyet yürütüyor. "Atalarımızın neler yaptığını topluma açık bir şekilde anlatacağız. Hedefimiz suçlu ailenin soydaşlarının, soykırım kurtulanlarını ve soykırım kurbanlarını buluşturmaktır. Bu buluşmalar bizim mesajımızdır. Neler olduğunu hatırlamak, sadece rakamlar ve verilerle olmamalıdır, aksine kişisel gerçek hayat hikayeleriyle mümkündür" diyor Bay Royce.
AYIP DEĞİL, SORUMLULUK
Kurumun programı çerçevesinde Alman gençleri, dünyanın merkezi şehirlerinde yapılacak buluşmalarda yer alacaklardır. Bu buluşmalarda yerli soykırım kurtulanları ile "BİR DAHA ASLA" başlığı altında buluşacaklar. Kurum katılımcı genç ile değişik 14 ülkede buluşmalar organize ediyor. 2018 yılında İsrail'in kuruluşunun 70. yılında ise en büyük yürüyüşünü Kudüs'e yapacak. Perşembe günü gerçekleştirilen ve Kudüs'te yer lan toplantıda Soykırım araştırmacısı Prof. Gideon Grayf'a Yaşam Ödülü bu kurum tarafından takdim edildi.
Aslında bu kurumun adını March Or Life (Yaşam Yürüyüşünden) March Of Shame "Utanç Yürüyüşü"ne değiştirmek mümkün. Bu olguya en güzel cevabı Rainer verdi: "Genç arkadaşlarımla Hatikva'nın sözlerini öğrenmemize sebep olan Utanç değildi. Hatta onlarca yaşlı, soykırım kurtulanı karşısında bulunmamızın sebebi de utanç değildi. Bu bizim sorumluluğumuzdur. Ben Nazi suçlularının soyundan geliyorum. Bu konuda konuşma hakkım var ve bunların bir daha olmaması gerektiğini anlatmak istiyorum. Aileme ait soykırım ile ilgili olarak öğrendiklerimi bilmeden önce bu konu beni hiç ilgilendirmiyordu. Bugün ben artık sessizliğimi kırıyor ve bu konuda konuşmanın önemli olduğunu söylüyorum.
Geçmişe açılmak ve katılanlara şahsi buluşmalarda destek olmak, kurumun en önde gelen hedefi. Bu destek aslında belirlenmemiş bir destektir. Mesela Alman gençleri her tanıklıklarından sonra İsrail'e karşı yapılacak olan her eleştiride İsrail'in yanında yer alacaklarına dair yemin ediyorlar.
Bu konudaki izahatların içinde kurumun aynı zamanda Almanya genelinde Hristiyan Kiliseleri içinde çalıştıkları ve özellikle dindar Alman gençlerine hitap ederek dayanmakta oldukları dini kitabın kutsal yazıtlarına ve bir Hristiyan olarak TEVRAT'a inandığımızı da belirterek, Tevrat'ın Allah'ın bu toprakları Yahudilere verdiğini izah ediyor Reiner. Buna dayanarak da bu topraklar için savaşma hakları olduğuna inanıyorum. Ailemin geçmişi hakkında konuşmamın dışında en önemli noktalardan biri de İsrail'in yanında durmaktır.
Savaş konusunda neler olduğunu bilen Kilise sustu. Royce katılarak "Evet, tam da onlar İsrail'in Tanrı'sına inanlar olarak tam da aksini yaptılar. Kutsal kitaplarda yazılanların aksini yaptılar . Hristiyan olarak bunları konuşmamız önemli ve antisemitizmin ve İsrail nefretinin karşısında olduğumuzu herkese haykırmalıyız. Antisemitizmin ne olduğunu anlayabilmek için buna içerden yaklaşmak gerekir. Bizim yaptığımız da budur. Biz antisemitizmin ne anlama geldiğini ve nerelere kadar yol alabileceğini biliyoruz. Çünkü biz ailelerimizin tarihine bakıyoruz ve atalarımızın yaptığını görüyoruz. Bu noktaya gelmiş olmamız oldukça büyük güç gerektiren bir olaydır ve mesajımızı en mükemmel şekliyle verebiliyoruz.
Soykırım kurtulanları yla yapılan buluşmalarda neler oluyor?
Bu konuda kesin bir kontrol yok. Hayatta ne olacağını bilemezsiniz. Çok az olay oldu, ki bazı insanlar bizi dinlemeye hazır olmadıklarını haykırdı. Ancak çoğu buluşmalarda sıcak bir hava esti ve yakın kucaklaşmalar oldu. Bunu aslında beklemedik ama olan buydu ve güzeldi. Bizi kucakladılar, öptüler ve bizlere "Bizim torunlarımızsınız" dediler. Alman lisanını duymaktan rahatsız olanlar da vardı. Bazılarının Almancayı duydukları son kişi SS Subayının kendilerine bağırmasıydı. Veya askerlerin kendilerini Getto'ya kitledikleri zaman. Bu da onlarda istenmeyen hatıraların canlanmasına sebep oluyor. Bunu kaale alarak Almanca konuşmamaya da dikkat ediyoruz.
SİZ CİNAYET HAKKINDA KONUŞUYOR VE BİR DAHA ASLA DİYORSUNUZ. ŞU ANDA BURADAN DA ÇOK UZAK OLMAYAN HALEP'TE OLANLAR İÇİN NE DİYORSUNUZ?
Tabii ki bu bizim konumuza giriyor. Şayet bir hayat yürüyüşü yapıyorsak bu her türlü katliamı içerir. Sadece Soykırımı değil. Bunun aynı zamanda Halep'te olanları da içerdiğini söylemek gerekir. Tabii Halep'ten başka yerlerde de olanlar da bizim konumuz içindedir. Bunlar salında asla bir daha olmaması gereken şeylerdir. Ve bu tam olarak bizim verdiğimiz mesajdır.
Kaynak: ynet.co.il
Yazar : Itay Ilnai
Çeviri: Rafael Sadi
Odatv.com