Yemek çubukları Doğu ve Güneydoğu Asya'daki insanlar için her zaman temel yemek yeme aracı değildi. Hem arkeolojik hem de yazılı kaynaklarla kanıtlanmış olan kaşık, antik çağda insanların en eski ve en önemli yemek yeme aracıydı. Kaşığın bu kadar önce gelmesinin pek çok nedeni vardı ama en önemlisi, antik çağlardan yaklaşık onuncu yüzyıla kadar Kuzey Çin, Kore ve Japonya'nın bazı bölgelerinde darının baskın tahıl gevreği olmasıydı. Darı, tane boyutu pirinçten daha küçük olduğundan, lapa olarak pişirilmesi en iyisidir. Eğer darı, pirinç gibi hazırlanıp, yeterli miktarda suya yüksek ısı uygulanarak kaynatılsaydı ve daha sonra kısık ateşte yumuşayıp kabarıncaya kadar kaynatılsaydı, tencerenin dibindeki darı taneleri yanacaktı. Yaygın olarak darı, lapa şeklinde tüketildiği için, bu yemeğin zarif bir şekilde yenilmesine yardımcı olan en kullanışlı araç kaşıktı. Tahıl gıdası bir öğünün en önemli parçası olduğu için, onu en iyi şekilde taşıyan araç da öncelik kazanıyor.
Peki ya yemek çubukları? Haşlanmış darı lapasında olduğu gibi, Asya'da ve diğer yerlerde kaynatma temel pişirme yöntemiydi. Eski zamanlarda sadece tahıllı yiyecekler değil, tahılsız yiyecekler de kaynatılırdı. Han Çin'inden (MÖ 206 - MS 220) veya daha öncesinden gelen bir metne göre, güveç (Çince'de geng) en yaygın olanıydı - statüleri ne olursa olsun, prenslerden sıradan insanlara kadar. Bu metin aynı zamanda geng (güveç) yerken kişinin yemek çubukları kullanması gerektiğini de emreder çünkü yemek çubukları, yiyecek maddelerini (örneğin sebzeleri) bir güveç veya herhangi bir çorba yemeğinden almada daha etkilidir. (Günümüzde Japonya dışındaki pek çok kişi kaşık kullanıyor olsa da, tesadüfen Japon miso çorbasının bu şekilde yenmesi gerekiyor.) Tahıllı yiyecekler, bir öğünde tahılsız yiyeceklerden daha önemli olduğundan, yemek çubukları da tamamlayıcı bir araçtı.
Ancak 1. yüzyılda Çin'de buğdayın artan çekiciliği ve özellikle buğdayın una dönüştürülmesinde değirmen taşının geniş çapta benimsenmesi sayesinde, yemek çubukları kaşığın önceliğini baltalamaya başladı. 10. yüzyıla gelindiğinde buğday, kuzey Çinliler arasında en çok tüketilen tahıl olan darıyı tahtından indirmeyi başardı ve onu Koreliler de takip etti. Erişte ve hamur tatlısı gibi buğday unlu yiyecekler, tahıllı ve tahılsız yiyecekleri tek bir biçimde birleştirdi ve erişte yemek için kaşık kullanışlı olmadığı için yemek çubukları açıkça daha iyi bir araçtı. Çinliler ayrıca köfte yemek için geleneksel olarak yemek çubukları kullanırlar. O günden bugüne erişte ve mantı, tartışmasız bölgede en sevilen buğday unlu yiyecekler oldu. Popülerlikleri aynı zamanda yemek çubuklarını daha yaygın olarak kullanılan yemek yeme aracına dönüştürdü. Yemek çubuklarını yalnızca Doğu Asyalılar erişte tutmak için kullanmakla kalmıyor, aynı zamanda bir çalışma, ortaçağ Türklerinin muhtemelen Moğol etkisinden dolayı "makarna" yemek için de yemek çubukları kullandığını öne sürüyor. Modern günlerde, dünya çapında en bilinen erişte yemekleri belki de Japon ramenleri ve Vietnam pho'larıdır; her ikisi de en iyi yemek çubuklarıyla yenir.[1]