Güney kıyısında, Brighton, İkinci Dünya Savaşı sırasında Luftwaffe için cazip bir hedef olmalı. Ancak, Brighton birincil hedef değildi ve tahliye edilen çocuklar için bile bir yerleşimdi.
“Savaş sırasında Brighton'da yaşadım. Savaş ilan edildiğinde bizi yaptıkları ilk şey tahliye etmektı. Bir annem ve Doğu Londra’dan beş çocuğum vardı. Fransa düştükten sonra durum değişti. Tahliye yerlerimiz Batı Ülkesine gönderildi. Güney sahili ilk savunma hattı değildi. Almanların inmesi durumunda bir tahliye planı hazırlandı. Hatta trenle gideceğimiz zamanlar bile söylendi.
Askerler, sahillere kum torbası siperleri yaptırdılar, böylece Almanlar gelirse bizi savunabileceklerdi. Ayrıca bir gece sokağa çıkma yasağı getirdiler. Akşam saat altıdan sabah yediye kadar çıkmıştı. Evimizden çıkmamıza izin verilmedi. Annem yakın yaşadı ve adımlarımızı durdurabildik ve birbirimize el salladık ancak kaldırıma inmemize izin verilmedi.
Kocam ve ben bir dükkan işlettik. Sokağa çıkma yasağı sınırları dahilinde tekrar işimize ve evimize gidemediğimiz için özel bir yetkili izin verildi. Ruhsat tam olarak hangi caddelerde yürüyebileceğimizi söyledi. Sokağa çıkma yasağına neden sahip olduğumuzdan emin değilim. O zamanlar mantıksız olduğunu düşünmüyorduk. Kanalın diğer tarafında bekleyen düşmanla değil.
Maden kazıldığımız için kumsalda girmemize izin verilmedi. Her yerde dikenli tel vardı. Ayrıca iki iskelenin merkezini yıktılar. Görmek korkunçtu.
Brighton, Alman bombardıman uçakları için ana hedef değildi. Ancak, Londra'ya saldırdıktan sonra herhangi bir bomba bırakmışlarsa, eve giderken onları üzerimize atarlardı. Bir cumartesi sabahı Brighton'da çocuklarla dolu bir sinemaya bomba atıldığını hatırlıyorum. Başka bir durumda, bir diş kliniğine bir kişi düşürüldü.
Kocam bir yemek dükkanı işlettiği için hizmetten muaftı. Fakat hiçbiri daha az savaş harekatı için bir şeyler yapmak zorunda kaldı. ARP'ye katıldı. Hava saldırısı olduğu zaman çağrıldı. Yüzü kesinlikle toz ve griyle kaplı yorgunluktan eve geldiğini hatırlıyorum. Kocam kırklı yaşlarındaydı ve ondan çıkardı. Cesetleri molozdan çıkarmak çok acımasız bir görevdi.
Kocam ve ben bir bakkal ve yiyecek dükkanı olduğum için yiyecek kuponlarını sayma işim vardı. Kuponlar çok küçüktü ve her gece saymak için binlerce kişi vardı. Sonra onları yemekhaneye gönderdim. Gönderdiğim kupon sayısı mağazada ne kadar yiyecek satabileceğimizi belirledi.
Bazen insanlar bize çok sayıda yiyecek kuponu satmayı teklif eder. Bize nereden geldiklerini söylemediler ama sanırım çalınmışlar.
Bazı müşteriler kuponlarını bize verirdi. Örneğin, “Şeker yemem, bu yüzden şeker oranıma ihtiyacım olmayacak” derler. O zaman bu kuponları başkasına verebilecek bir pozisyondaydık. Müşterilerimiz bunu biliyordu ve bize rüşvet vermek için ellerinden geleni yaptılar. Doğal olarak, ilk gelenler kendi ailemizdi. Noel hediyeleri için kız kardeşimin üç oğluna, 1 lb'lık küp şeker verdim. Şimdi kırklı ve ellili yaşlarındalar, ancak bunu hala hatırlıyorlar.
Çocuklar hızla büyüdükçe, anneler çocuklarına tüm kıyafet kuponlarını kullanma eğilimindeydi. Kuponlarımın çoğu kızıma gitti. Ancak savaş yeniliği teşvik eder. Eğer bir şey çok kısaysa, etrafa bakmalı ve onunla değiştirecek bir şey bulmalısın. Bir keresinde bir arkadaşım bana yünlü battaniye satmayı teklif etti. Bu çok kıllı battaniyeyi aldım ve daha sonra bir terzi kışlık bir paltoyu giyecek şekilde ayarladım. Bu paltodan nefret ettim ama en azından beni sıcak tuttu. ”List of site sources >>>