Sınıfçı, ırkçı, kadın düşmanı, homofobik ve transfobik…
Çağdaş endüstriyel sinema ciddi bir krizin içinde. Kapitalist hareketliliğin ürünü olan film endüstrisi, daha fazla kazanmak için daha az yatırım yapmayı ya da görüntünün kaba sömürgeleştirmelerinde başka bir yerde zaten zafer kazanmış olanı sömürmeyi tercih ediyor. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki görünüm rahatsız ediciyse – tüm ünlü film yapımcıları artık hiçbir şirket Coens veya Scorsese ile risk almak istemediği için yayın platformlarına taşındı – Meksika’da kaçınılmaz bir felaketle karşı karşıyayız.
Locarno ve Berlin’de vizyona giren film yapımcıları sayesinde auteur sineması sağlıklıyken, popüler sinema sadece finansal başarı için televizyon estetiğini taklit eden filmlere yatırım yaparak tam bir sükunetle davranıyor. Bizimki gibi bir toplumda bu, film üretim araçlarını kontrol eden ayrıcalıklı grupları zenginleştirmek için sınıfçı, ırkçı, kadın düşmanı, homofobik ve transfobik bir kolektivitenin cehaletini ve önyargılarını kullanmak anlamına gelir. Hem endüstrinin davranışı hem de çektiği filmler Meksika toplumunun bir benzetmesidir.
Duygulanımların ve suçlamaların bir filmi
Yanmış ağaçların ve çatlak toprağın bu ufkunda, El baile de los 41 (2020) gibi filmler bazen film dilinin sınırlarını genişletmeden izleyicisine daha saygılı davranan ve o kadar yaygın olan ortak yerlerle savaşmak için Meksika tarihine giren filmler ortaya çıkar. eşcinsellik yenidir. Tarzı devrim niteliğinde olmayabilir, ancak yakın çekimlerin yoğun kullanımı sayesinde genellikle ticari reklam panosunda gördüğümüzün üzerinde öne çıkıyor. 41 kişilik dans, mekanların ve eğlencelerin değil, duygulanımların ve suçlamaların filmi; Bizi teşvik eden Cuma gecesi sinemasıdır.
Yönetmen David Pablos‘un Porfiriato sırasında geçen yeni filmi, Porfirio Díaz’ın (Fernando Becerril) damadı ve kızı Amada’nın (Mabel Cadena) kocası Ignacio de la Torre’nin (Alfonso Herrera) hikayesini anlatıyor. Ignacio, Meksika Eyaleti valiliğine talip olan dönemin siyasetinde hırslı bir figürdür. Bunu yapmak için, evliliğini ve kayınpederini, herhangi bir yanlış adım karşısında onun yılanı haline gelebilecek bir merdiven olarak kullanır. Kahramanın özlemi ile gerçekliği arasında bir gölgeden daha kötü bir şey yatıyor: bir sır. Ignacio eşcinseldir ve meslektaşı ve sevgilisi Evaristo Rivas’ın (Emmanuel Zurita) yakında katılacağı bir kulüp ile gizlice tanışır. Evliliğinizin mutluluğu ve politik hırslarınız zevk ilkesi tarafından tehlikeye atılacaktır
Şaşkınlık ve tatminsizlik
Kadın ticareti üzerine benzersiz bir film olan Las elegidas‘tan (2015) sonra, Pablos‘un daha da özerk bir estetiğe yönelmesi beklenirdi. Örneğin, kahramanın birkaç müşteri tarafından cinsel olarak maruz kaldığı bir montajı hatırlıyorum ve her zamanki sefalet içine düşmek yerine, Pablos oldukça orijinal bir kaynak kullandı: film müziğinde erkeklerin inlemelerini duyuyoruz; Resimde, her birinin uçakları, dağınık bir yatakta kirli bir prezervatifle tezat oluşturuyordu. Pablos, gizem ve utangaçlığa düşmeden, beklenmedik hataları partnerlerine güvenmek olan bu kadınların hapsedildiği iğrenç hayatı ifade etti.
41 Kşilik Dns / El baile de los 41‘in sonunda, anlattığıma benzer bir montaj, cumhurbaşkanının adamları tarafından yakalanıp ifşa edildikten sonra eşcinsel karakterleri insanlaştırma girişimleri; ancak bu seferki etki bana en sevimsiz ve dolayısıyla geleneksel anlamda duygu odaklı görünüyor. Pablos, daha geniş bir izleyici kitlesi için riski feda ediyor gibi görünüyor ama tam olarak değil. Diğer görüntülerde görüntü yönetmeni Carolina Costa ve yönetmen, Ignacio ve Amada’nın düğün gecesi gibi büyüleyici kararlar veriyor. Ön planda, onun üzerinde mekanik bir iş yaptığını görüyoruz; hatta iğrenç. Korkmuş görünüyor ve zevki değil, şaşkınlık ve tatminsizlik yaşıyor gibi görünüyor.
Yasak aşk, güçlenmiş kadın ve koşullarının kurbanı
Aslında, filmin en ilginç teması bu ve siyasi gücün kişisel ilişkilere bağlı olduğu bir kabile ortamında kendini bastırmayı ve bağlam nedeniyle bir güven haline gelen sevgiyi içeren birkaç temadan biri. Ortaya çıkan, The Age of Innocence (The Age of Innocence, 1993) gibi bir şey – bir çift dürbünle çekilen bir çekimde 41 kişinin Dansı’na görsel olarak atıfta bulunan bir film – ama güç boyutu daha açık. Belki de bu yüzden Amada, bir sahnede kocasını tüfekle tehdit eden güçlü bir kadın; Ne de olsa o başkanın kızı ve kocasının sorgulanamaz yetkisi Ignacio’ya ait olsa da eşcinselliği onu daha savunmasız bir duruma sokuyor.
Sosyal sistemlerde sistemik olanı bulmanın zorluğu Las elegidas‘ın değerini düşürdü ve şimdi El baile de los 41‘in erdemini tehdit ediyor. Bu konularla ilgili her türlü tartışma didaktik ama aynı zamanda yüzeysel. Porfir toplumundaki baskının dinamiklerini anlamak için bazı unsurlar olsa da, Pablos ve senarist Monika Revilla analizi değil, sıradan olanı tercih ediyor: yasak aşk, güçlenmiş kadın, koşullarının kurbanı. Neyse ki filme karakterini veren dram değil, yakın çekimlerin dikkatli kullanımı.
Daha önce de belirttiğim gibi, Pablos ve Costa Porfirian dünyasını saklıyor ve oyuncu kadrosuna konsantre oluyor, odaklanarak oynuyor ve baskının cehennemlerinde zevk, öpücüklerin hareketli ifadelerini bulan güzel görüntüler oluşturuyorlar. neredeyse bir yüzyıl sonra kabul edilmeye başlayan bir normalliğin. Meksikalı endüstriyel üretimin cehenneminde El baile de los 41, daha iyi bir sinema umudunu keşfeder.
Misafir Yazar : ALONSO DİAZ DE LA VEGA
Yönetmen : David Pablos
Senaryo : Monika Revilla
Görüntü Yönetmeni : Carolina Costa
Kurgu : Soledad Salfate
Müzik : Carlo Ayhllon, Andrea Balency
Oyuncular : Alfonso Herrera, Emiliano Zurita, Mabel Cadena, Fernando Becerril, Álvaro Guerrero, Carolina Politi, Paulina Álvarez Muñoz, Rodrigo Virago, Fernanda Echevarría, Roberto Duarte, Sergio Solís
Meksika / Tarihi-Biyografi-Romantik-Dram / 100 Dk.