Donald Barthelme ile üniversitede romancı Robert Cohen ile bir yazı atölyesinde tanıştırıldım. 'Kiliseler Şehri' ve 'Okul' u okuduk ve bir hafta kadar sonra, değişen sevinç ve depresyon hallerinde dolaştım. Bir yandan, (o zamanlar) uzun bir ömür boyu okumayla dolu gibi görünen bir şeyden sonra, aniden daha önce hiç görmediğim bir şey buldum. Bu hikayeler sihir gibiydi; boğazını ve midesini çekiştirdiler, bir yandan da komik olurken, aynı zamanda bir kaşını da kavislediler, demek istediğim onlar benim mükemmel duygusal kokteylimdi (ve onlar). Öte yandan, umutsuzluğa kapılmıştım, çünkü açıkçası ben asla yazar olmayacaktım çünkü Barthleme'nin yaptığını asla yapamazdım, kahretsin, bunu nasıl yapmıştı, şimdi havluyu atsam iyi olur!
Sonunda Barthelme’in hikayelerinin çoğunu okuyacak olsam da, 'Kiliseler Şehri' ve 'Okul' hâlâ favorilerim. Ve ayrıca daha sonra bulacağım 'Rebecca'. 'Rebecca' inanılmaz. Hayatında 'Rebecca' ya ihtiyacın var. Şimdi 'Rebecca' ya gidin. Bunların hepsini, sizin ve benim zaten bildiğimiz bir şeyi kabul etmenin bir yolu olarak baştan söylüyorum: bu edebi zevk özneldir ve kişinin deneyimleriyle, belirli eğilimleriyle ve kişisel çıkarlarıyla ilgilidir ve hiçbir kısa öykünün gerçekte kabul edilemeyeceği objektif olarak En İyi olmak için herhangi bir güvenilir ölçüm. Bunu tamamen anlıyorum. Yine de: bu hikaye en iyi kısa hikaye. Bunu söylüyorum çünkü bunun doğru olduğunu biliyorum. Kendinize ait en iyi kısa hikayeniz olabilir. Ama işte neden ' Okul 'Benimdir.
'Okul' ilk olarak şurada yayınlandı: The New Yorker 17 Haziran 1974'te. Çok kısa, 1.200 kelimeden biraz fazla, bu kadar etkileyici bir hikaye için nadir, ancak Barthelme için çok nadir değil. Biçim anında tanınır: bu bir yükseliş hikayesidir. Bir tanıtım atölyesindeyseniz (kesinlikle benim tarafımdan öğretilen bir atölye), bunları duymuşsunuzdur. Kötü bir şey olur; daha kötü bir şey olur; bundan sonra olandan daha kötü bir şey. Bu aynı zamanda birçok şakanın formatıdır. Onun denemesinde ' Rise, Baby, Rise! ', George Saunders, Chekhov’un“ The Darling ”, Gogol’un“ Dead Souls ”ve“ A Christmas Carol ”dahil olmak üzere“ kabaca bir ‘örüntü hikayeleri” dizisine yerleştiriyor. Bu durumda olan şey - kalıp - anlatıcının okulundaki şeylerin ölmesidir.
Hikaye şöyle başlar:
Şey, bütün bu çocukları ağaç diktirdik, bak, çünkü bunu anladık. . . bu onların eğitiminin bir parçasıydı, bilirsiniz, kök sistemlerin nasıl olduğunu görmek. . . ve aynı zamanda sorumluluk duygusu, her şeyle ilgilenme, bireysel olarak sorumlu olma. Ne demek istediğimi biliyorsun. Ve ağaçların hepsi öldü. Portakal ağaçlarıydı. Neden öldüklerini bilmiyorum, sadece öldüler. Toprakla ilgili yanlış bir şey muhtemelen ya da belki çocuk odasından aldığımız şeyler en iyisi değildi. Bundan şikayet ettik. Yani orada otuz çocuğumuz var, her çocuğun dikmesi gereken kendi küçük ağacı ve bizde bu otuz ölü ağaç var. Bu küçük kahverengi çubuklara bakan tüm bu çocuklar, iç karartıcıydı.
Anında, kurulum olmadan, farklı ama tanınabilir bir birinci şahıs tonuna düşüyoruz: anlatıcımız yavaşlıyor, gergin, belki, muhtemelen özür diliyor ve kesinlikle bir hikaye anlatıyor. Bunu doğrudan bana, okuyucuya anlatıyor - sonraki paragrafta, sanki içinde yaşadığı dünyada yaşıyormuşum gibi gelişigüzel bir şekilde 'hatırlarsın' diyecek. O dünya okulun dünyasıdır - bunu bizden biliyoruz başlık, ancak bunu ilk paragrafta açıkça söylemiyoruz. Bize açıkça söylenmemiş olsa da, öğretmenin bizimle konuştuğunu seziyoruz: 'Bütün bu çocuklara sahiptik,' vb. Tabii ki, ölmekte olan şeyler kavramıyla da tanıştık. Bu ilk paragrafta portakal ağaçları olması muhtemelen hiçbir şey ifade etmiyor. Belki Kaliforniya'dayız ya da muhtemelen Florida'dayız - aslında bu Florida'da gerçekleşecek türden bir hikaye gibi görünüyor, çünkü herkes biliyor ki en tuhaf pisliğin olduğu yer orası, yani Florida. Çevrimiçi göre Sembolizm Wiki (bu var) portakal ağacı cömertliğin ve bilgeliğin ve bazen saflığın bir sembolüdür. (Elbette, tüm olağan nedenlerden ve bu girişte bir yazım hatası olduğu için bunu biraz tuzla ele alalım.) Doğru olsa bile, Barthelme'nin sembolizmi düşündüğünden şüpheliyim. Portakal ağaçları çok sevimli ve biraz tuhaf ve Florida'daki çocukların muhtemelen dikmek isteyeceği türden şeyler. Genel ağaçlardan daha spesifik ve daha tatlı. Bu yeterli sanırım.
Her neyse, şimdi bize tüm yılanların da öldüğü söylendi (ne tür bir okulda birden fazla yılan var, merak ediyorum?), Ancak grev nedeniyle bunun anlaşılabilir olduğu söylendi. Bir daha asla bahsedilmeyen grev, bize okul dışındaki dünyada küçük bir kargaşa veriyor. Grevi her zaman kışkırtıcı bulmuşumdur; bu hikayedeki olayların daha büyük bir planın semptomu olduğunun bir göstergesi olabilir - sadece izlenimci ve doğrudan olmayan bir semptom olsa bile. Yılan ölümlerini açıklamanın bir yolu, biraz renk olabilir. Her iki durumda da, yılanların sadece dört gün sonra ölmesi pek olası görünmüyor. Genellikle oldukça esnektirler.
Sonra aşırı sulanan ya da sabote edilen bitki bahçelerini duyuyoruz ve sonra sanki sonradan sanki bu yıl ölen gerbilleri, fareleri ve semenderleri hatırlıyoruz. Bütün bunlar hala geçmişe bakıldığında, yeniden anlatılıyor. Elbette tropikal balıklarımız var ve baktığımız şeyin bu yıl bu sınıf değil, tüm sınıflar, tüm sınıflar olduğunu tekrarlayan veya tekrarlayan bir model olduğuna dair nazik bir öneri var:
Tabii ki tropikal balıkların ölmesini bekledik, bu sürpriz olmadı. Bu sayılara çarpık bakarsınız ve yüzeyde göbeklenirler. Ama ders planı o noktada tropikal balık girişi gerektiriyordu, yapabileceğimiz hiçbir şey yoktu, her yıl oluyor, acele etmelisin.
Yavru köpeğimiz bile yoktu.
Bu cümle ne kadar tüyler ürpertici, tek başına kendi paragrafı gibi! Ölümlerin komik olmayı bırakıp ciddileşmeye başlamasını bekliyorduk ve o uğursuz tek cümleyle başladığı yer burası. Ne olacağını biliyorsun. Bunu dehşetle ve heyecanla biliyorsun, çünkü bu nasıl ölecek? Okuyucudaki artan üzüntüyü, otlardan yavruya balığa kadar olan ölçekte ortadan kaldırmak için Barthelme, yavru köpeğe gerçek bir zevk veriyor.
Ona Edgar adını verdiler - yani benim adımı verdiler. Arkasından koşarak ve bağırarak çok eğlendiler, “İşte, Edgar! Güzel Edgar! ' Sonra cehennem gibi gülerler. Belirsizliğin tadını çıkardılar. Ben de eğlendim. Dalga geçilmeyi umursamıyorum. Malzeme dolabına küçük bir ev yaptılar. Neden öldüğünü bilmiyorum. Distemper, sanırım.
Aslında 'Distemper, sanırım' ı neden bu kadar hararetle sevdiğimi tam olarak çözemiyorum. Sadece onu seviyorum Kulaklarımı delecek kadar acıdan korkmazsam vücuduma dövme yapardım. Görünüşe göre distemper, köpeklerde (ve kedilerde, foklarda, kokarcalarda, pandalarda ve diğer çeşitli hayvanlarda) gerçek bir viral hastalıktır ve aynı zamanda sert yastık hastalığı olarak da bilinir. Wikipedia'ya göre köpeklerde, 'distemper belirtileri hiçbir belirti olmamasından, köpek kulübesi öksürüğünden ayırt edilemeyen hafif solunum belirtilerine, kusma, kanlı ishal ve ölümle birlikte şiddetli zatürreye kadar geniş bir yelpazede çeşitlilik gösterir.' Kızamık ve kabakulak hastalığına neden olan aynı virüs ailesindedir. Şu ana kadar bunların hiçbirini bilmiyordum. Kelimeyi her zaman 'öfkeli' veya daha doğrusu 'mutsuzluk' demenin modası geçmiş bir yolu olarak okudum. Teknik olarak yanıldığım gerçeğine rağmen, bu anlamın hala yaşadığını, kelimenin içine gömüldüğünü ve resmi anlamına eklendiğini düşünüyorum. Hepimiz belirsizliğin tadını çıkarırız. Bu hikayedeki herkes bir tür hastalıktan muzdarip. 'Sanırım' konusuna gelince, bu, bu anlatıcının hüzünlü wafflinginden daha fazlası, şimdiye kadar hepimiz sevdik, değil mi?
İyi. Koreli yetime. Oh Tanrım, sence. Ama yine de, Koreli yetim, çocukların ebeveynlerinden çok daha uzakta.
Örneğin, olağanüstü sayıda ebeveynimiz vefat ettik. Bir araba kazasında iki kalp krizi ve iki intihar, biri boğulma ve dördü birlikte öldüğünü düşünüyorum. Tek vuruş. Büyükanne ve büyükbabalar arasında olağan ağır ölüm oranımız vardı, ya da belki bu yıl daha ağırdı, öyle görünüyordu. Ve nihayet trajedi.
Elbette bunun ne olması gerektiğini biliyoruz.
Trajedi, Matthew Wein ve Tony Mavrogordo'nun yeni federal ofis binası için kazı yaptıkları yerde oynadıkları sırada meydana geldi. Biliyorsunuz, kazı alanının kenarında bu büyük ahşap kirişler yığılmıştı. Bundan çıkan bir dava var, ebeveynler kirişlerin kötü istiflendiğini iddia ediyor. Neyin doğru neyin doğru olmadığını bilmiyorum. Tuhaf bir yıl oldu.
Bu dağınık ve düşünceli - ve aslında oldukça üzücü - andan sonra, Barthelme geri adım atarak şunları söyler:
Billy Brandt’ın evinde maskeli bir davetsiz misafirle boğuşurken ölümcül bir şekilde bıçaklanan babasından bahsetmeyi unuttum.
Genç bir çocuğun babasının ölümcül bıçaklamasını bir şekilde gülünç bir çizgi haline getirdiği için burada sadece hayret edebilirim. Demek istediğim, güldüm. Sadece bu da değil, aynı zamanda bu hafif geri dönüş, hikayedeki menteşeye yer sağladı - tüm zaman boyunca hafif yanlarla ilerliyoruz, ama şimdi bir nefes aldık. Öyleyse, hafif geri dönüş ve ardından, sonuca kaymamızı sağlayan menteşe:
Bir gün sınıfta bir tartışma yaptık. Bana sordular nereye gittiler? Ağaçlar, semender, tropikal balık, Edgar, poppalar ve anneler, Matthew ve Tony, nereye gittiler? Ben de bilmiyorum, bilmiyorum dedim. Ve dediler, kim bilir? ve kimse bilmiyor dedim. Ve dediler ki, hayata anlam veren ölüm mü? Ve hayır dedim, hayat hayata anlam katan şeydir. Sonra dediler, ama temel bir referans olarak kabul edilen ölüm değil, gündelik hayatın verilmiş sıradanlığının şu yönde aşılabileceği bir araç olarak değerlendiriliyor:
Evet, belki dedim.
Beğenmediğimizi söylediler.
Bu ses dedim.
Bunun çok yazık olduğunu söylediler!
Öyle dedim.
'Nereye gittiler' elbette yürek burkan çünkü hepimiz cevabı bilmek istemiyor muyuz? Ancak ilkokul çağında olduğunu hayal edebileceğimiz tüm evcil hayvanlarını veren öğrencilerin bu yüksek söylemlere geçiş yolu, Barthelme’nin şimdiye kadarki en büyük hamlesi. Ortak davranış hakkındaki kurallar, sanki zaten değilmiş gibi artık konu dışıdır. Tamamen yeni bir moda dalmış durumdayız. Elbette buna hazırız; On yaşındakiler için 'temel veri' ifadesini kullanmanın neredeyse mantıklı olduğu noktaya kadar, tüm gerçekçilik tarafından hazırlandık. Bu anı çok mutlu buluyorum - kelimenin tam anlamıyla hareket ediyor, sizi modelin dışına çekiyor ve etrafınıza bakmanızı sağlıyor. Sanki bir kapıdan geçtik.
Şimdi nasıl yapıldığını görebilmemiz için Helen'la (öğretim asistanımız) sevişir misin dediler. Helen'i sevdiğini biliyoruz.
Helen'i seviyorum ama istemeyeceğimi söyledim.
Bununla ilgili çok şey duyduk, dediler ama biz onu hiç görmedik.
Kovulacağımı ve bunun hiçbir zaman ya da neredeyse hiçbir zaman bir gösteri olarak yapılmadığını söyledim. Helen pencereden dışarı baktı.
Lütfen, lütfen Helen ile sevişin dediler, değer iddiasına ihtiyacımız var, korkuyoruz.
Ne de olsa, ölümün tersi olan seksin ve onun ürettiği şeyin tam tersi olduğu söylenebilir? Duygusal mantıklı ama mantıksal değil - yine de, Saunders'ın yukarıda bahsedilen denemesinde işaret ettiği gibi, burada dördüncü ila son paragrafta çağrılana kadar Helen yoktu. 'Okuyucu (bu okuyucu yine de) sonsuza kadar bu hikayeye aşık olarak şu satıra düşüyor: 'Helen pencereden baktı.' 'Çünkü belirsiz bir anda yeni oluşan Helen'in tüm zaman boyunca orada bulunmakla kalmadı, aynı zamanda anlatıcıyı sevdi, öğretmeni, sadece şimdi fark ettiğin (ya da en azından sadece şimdi fark ediyorum) elipslerinden kurtulmayı ve titremeyi başardı ve bize doğrudan anlattı, şimdi Helen hatta. Ama aslında, insanların ölümlerini anlatmaya başladığımızdan beri hiçbir elips olmadı. Anlatıcımız bile gerektiğinde bir araya getirebilir. Barthelme'nin bu hikayede ve diğerlerinde, özellikle de bahsettiğim diğerlerinde en büyük becerilerinden biri, etrafta oynamak, etrafta oynamak ve oyun oynamak, zevk ve tuhaflık uyandırmak ve sonra tam olarak sersem ve kıkırdayarak ve ayak bilekleriniz olduğunda. açığa çıkar - sizi açık sözlü duygusal rezonansla çivilemek.
Korkmamaları gerektiğini (sık sık korksam da) ve her yerde değer olduğunu söyledim. Helen geldi ve beni kucakladı. Onu birkaç kez alnından öptüm. Birbirimizi tuttuk. Çocuklar heyecanlandı. Sonra kapı çalındı, kapıyı açtım ve yeni gerbil içeri girdi. Çocuklar çılgınca alkışladılar.
Tamam bekle. Kim kapıyı çaldı? Gerbil miydi? Diğer mahkum yaratıklar da böyle mi girdi? Ölümlerinin anahtarı bu mu? Ya da - bu gerbil reenkarne mi oldu? Daha önce bazı ölü gerbilleri duyduk. Ya da, tezahürat yapan çocuklar, Helen'i kucaklayan öğretmenlerinin ürünü olarak yeni gerbil'i yorumladılar mı? Önemli değil. Bilmeme gerek yok. Belirsizliği içinde mükemmeldir. Hikaye zaten işini yaptı - okuyucuda bir his yarattı. Bret Anthony Johnston’ın ' Bildiklerinizi Yazmayın , ”Diye tartışıyor:' Hikayeler şeyler hakkında değildir. Hikayeler vardır bir şeyler. Hikayeler eylemlerle ilgili değildir. Hikayeler kendi başına eylemlerdir. ' Bir hikayenin amacı bir şeyleri değiştirmektir. yapmak bir şey. Bu okuyucu için bu her seferinde bir şeyler yapıyor.