|Aksiyoner mi? Reaksiyoner mi?


Çoğumuz seyretmişizdir. Kristof Colomb filmi son sahne.
Önde Kristof'un yakın arkadaşı, yanında Kristof'un Amerika valiliğinden, çeşitli ayak oyunlarıyla alınmasına sebep olan bir başka tanıdığı konuşuyorlar, arkada ise batan güneşin üstüne gölge verdiği bir şehir silüeti alabildiğine romantik bir havada uzanıyor.
Yakın arkadaş biraz da kendi hatalarından pişman bir ses tonuyla, tanıdığa arkadaki şehri göstererek sesleniyor.
"Arkada ne var görüyor musun?"
Tanıdık "anlamadım" der bir ifade ile arkadaşın suratına bakıyor.
Arkadaş biraz da adamın anlayışsızlığından sıkıntılı, ikinci kere sesleniyor.
"Ne var söyle, ne görüyorsun?"
Adam kör topal bir ağız hareketiyle, biraz da "ne var, niye soruyorsun" edasıyla sesleniyor:
"Ne olacak, bacalar, çatılar görüyorum."
Arkadaş artık öfkeli olarak, soruyla cevaplıyor. "Sadece o kadar mı?" ve ekliyor
"Bir şehir var orada, onca insanın emeği ve ortaya çıkan bir medeniyet.
Bizler bu medeniyet sayesinde okyanusu geçtik ve Amerika"yı keşfettik.
Bunca zaman bazıları taş üstüne taş koydu ve ortaya bu şehri çıkardı, bizler ise Amerika'nın fatihini, Kristof'u mahkum ettik.
Kendi fethettiği toprakların valisi olmak şanını bile ondan çeşitli hileler ile geri aldık.
Kamera bu cümlelerden sonra tanıdığın suratında oluşan,
"Bu da nereden çıktı şimdi" demeye çalışan ifadesine yaklaşıyor.
Ancak arkadaş sözü bırakmaya niyetli değil.
"Bak arkadaşım bir gün tarih bizi yazacak ise Kristof'la birlikte yazacak.
O bir Fatih biz ise ayağına dolanan çalıdan fazlası olamayacağız, buna emin olabilirsin."
Tarih, nasıl yapacağını söyleyen kişilerin aksiyonu ile içlerinden fikrini neticelendirebilenler tarafından yazılır.
Nasıl yazılacağına itiraz eden, nasıl olmayacağını söyleyen, ya da aksiyonda olan insanların önüne engel çıkaranlar ise tarihi yazanların atları yanında yerde sürünen çalılar olarak geleceğe kayıtlanırlar.
Reaksiyonerlik bir anlamda insanın yaratılmışlığını inkardır.
Bir anlamda kendine güvensizlik, bir anlamda hayatla başa çıkamamanın izdüşümüdür.
"Ben yokum; kimse de olmasın veya olan varsa mutlaka arkasında şu ya da bu güç vardır.
Hiç bir insan kendi başına bu işleri başarabilir mi?
Eğer başarıyor ise, mutlaka kötü fikirlidir, mutlaka alttan planları vardır."
Veya kıskançlık boyutunu geçerek daha da ileri gider.
" Eğer başarıyorsa, benim payımı vermeli" der.
Bu hali neticelendirmek için kendi mevkisi dahil, her türlü enstrümanı kullanmaktan geri durmaz.
Bu haller reaksiyonerliğin katman katman halinden alıntılardır.
En hafifi bile görüldüğü yerde eleştirilmeye, yerilmeye layıktır.
Artık tercih hepimizin!
Ya aksiyoner olacağız; nasıl yapılacağının peşinde koşacağız.
Ya da reaksiyoner olup, ömrümüzü başkalarının başarısızlıklarını bekleyerek geçireceğiz.
Ya gol atmanın gayretiyle kupaya uzanacağız.
Ya da defansta soluk tüketip, yenilmedik diye sevineceğiz.
Benim tercihim aksiyondur, dostlar. Amerika'yı keşfedenler de, atomun içindeki nukleusun sırlarını arıyanlar da, aynı koronun sesdaşlarıdır.
Başarırlar ya da o uğurda, o yolda tükenirler, ancak hepsinin de ortak bir özelliği vardır.
Hepsi de kulaklarında, atsa da atamasa da, o golün sonrasının çığlıklarını taşırlar.
Gözleri hedefte, yüreklerinde kıpır kıpır heyecan, dudaklarında hep aynı dua:
NEDEN OLMASIN?
Bugün arkamıza baktığımızda, insanlık adına elimizde övünmeye layık ne varsa, hepsi aksiyonerlerin o ilk yaratılıştan kalma duasıdır.
Serdar İNAN

