Suriye'deki ABD Gizli Oyunları
Dünya medyasının yanı sıra Büyük Ortadoğu’daki durumun gelişmesini izleyen analistler de, Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’ın Mısırlı mevkidaşının ordu tarafından devirilmesi ile bir araya geldiği net memnuniyetini belirtti. Mısır'daki askeri darbe, Esad tarafından alışılmadık bir şekilde yorumlandı. “Bu, politik İslam'ın sonu” dedi.
Alışılmadık bir şekilde, bu açıklamada, Suriye lideri, belirli olaylara tepki vermek yerine - meşru olarak seçilen cumhurbaşkanının siyasi kaderine askeri müdahale - anlamı, Mısır'daki mevcut olayların çok ötesine geçen tarihsel ve felsefi nitelikte bir genelleme yapar. Esad'ın Mursi'nin yıkılması ve tutuklanmasından yaşadığı açık memnuniyet, yalnızca Mısır cumhurbaşkanının resmi Suriye'ye yönelik düşmanca tepkilerine tepki olarak açıklanamaz. Sonunda, belirli bir politikacının yaptıkları hatalardan, uluslararası ilişkilerde tamamen deneyimsiz bir insandan ve dünyada neler olup bittiğini net olarak anlamadan söz ediyoruz. En kötüsü, Mısır'daki Müslüman Kardeşler'in hareketi konusunda iddialarda bulunabilirsiniz, ancak böyle iddialardan "siyasi İslam" ın sona ermesine ilişkin yüksek bir açıklamaya çok büyük bir mesafe var!
Mısır darbesinde ABD el [/b]
Belki de Mısır'daki Müslüman Kardeşler'in yenilgisinin (bu arada, finalden uzak) ana nedeni, gerçek siyasal İslam'daki zayıf kökenleri, aşırı ideolojik ve metodolojik saflıklarıydı. Aslında, Arap dünyasının en büyük ülkesindeki Müslüman Kardeşler, Batı dünyasında Kurtuluş Ordusu ya da Opus Dei'ye çok benzer davranıyorlardı; belki daha da önemlisi, kendi ülkeleri dışında.
Şu anda, ordunun Mursi'yi devirmeye başlamasının ABD olduğu bilinmektedir. Susan Rice, Mısır cumhurbaşkanına hükümeti personeli ile köşeye bir ültimatom koydu. Mursi’nin reddi, Bayan Rice’in ülkedeki İkhtarist iktidarın yenilgisine başlaması için Abdel-Fattah el-Sisi’nin emrini vermesini hemen emretti. Amerikalılar Mısır ordusuna üç ayrı ilan listesi verdi. İlk olarak, Mursi ve İkhret Hareketi'nin en yakın figürleri, özellikle Hareketi ve onun yardımcısının Murshid'i (baş akıl hocası); ikinci listede Müslüman Kardeşler'in en önde gelen üç yüz figürü yer aldı; üçüncü liste, Mısır silahlı kuvvetlerinin, Mursi'nin iktidarda olduğu o yıl için devlet aygıtına girmeyi başaran yedi bin oyuncuyu görevlendirmesini istedi.
Başkan Esad, elbette, Mübarek sonrası Mısır’da “İslamcı” hükümeti parçalamada ABD’nin oynadığı kilit rolün farkında değildi. Yüzeysel bir gözlemci için, burada açık bir tutarsızlık var gibi görünebilir: sonuçta, Obama, Esad’ın sürekli siyasi olarak gözetmesi gereken resmi Şam’ın ana rakibi olarak kabul edilir. Esad karşıtı muhalefetin desteklenmesi için "büyük miktarlarda para" ve "silah dağlarının" yatırım yaptığı iddia edilen "Suriye'nin Dostları" koalisyonunun arkasında duran Beyaz Saray'ın şeytani iradesi olduğunu düşünmek gelenekseldir. Bu popüler damga, yalnızca Suriye olaylarına karışan birçok aktörün ciddi siyasi darbelere maruz kaldığı gerçeğine karşılık gelmezken, Şam "tüm Batı hükümetleri" tarafından yönetilen güçlü Esad karşıtı koalisyona rağmen, tüm saldırılarla mücadele ediyor. Ona karşı savaşan "siyasi İslam" temsilcileri için büyük kayıplar.
[b] Suriye karşıtı koalisyon üyeleri için “siyasi bumerang”
Suriye iç savaşındaki en büyük kurban uluslararası "Müslüman Kardeşler" hareketidir (El-İkl-el-Müslüman). Türkiye'yi coşkuyla komşusu topraklarında kanlı bir istikrarsızlaştırmaya sürükleyen Erdoğan rejimi, sonunda mecazi olarak “su yolunun altında bir delik” olarak konuşmaya başladı. “Renk devrimlerinin” çözülmesinin geleneksel sebeplerinden biri olan “çevre kışkırtma” mekanizmasıyla başlatılan onlarca Türk kentinde düzenlenen liberallerin kitlesel konuşmaları, hem Başbakan'ın hem de ülkedeki partisinin ve Türkiye'nin uluslararası derecelendirme notunun istikrarlı ve güçlü bir şekilde derecelendirilmesini keskin bir şekilde düşürdü. modern dünyanın bölgesel kutuplarından biri olduğunu iddia eden devlet. Ne de olsa, tüm Arap olmayan İslamcı siyasetçilerden Erdoğan, pratik olarak “neo-Osmanlı” versiyonunda da olsa, bu hareketin bir ortağı olan İkvanizmin politik felsefesine ve ruhuna en yakın olanıdır.
Büyük siyasetteki Müslüman Kardeşler ile doğrudan ilgili olan ikinci skandal, Mısır'ın kendisinde, ayrıca Filistin'de ve Libya'da da İhvanizmin sponsoru ve koruyucusu olan Katar Emir'in kaçırılmasıydı. Aslında, bu feragat, Katar’ın Suriye’deki politikasının başarısızlığına tanıklık etti ve Mısır ordusunun denizaşırı ülkelerden şimdiki emirinin proteinlerini yenmek için bir emir almasından kısa süre önce de ABD’nin isteği üzerine gerçekleşti.
Suriye'nin uğradığı İkvanizmin üçüncü bileşeni Hamas'tı. Liderliği Suriye iç savaşındaki pozisyonunda bölündü. Marzouk gibi bazı rakamlar Esad'a karşıyken, Khaled Mash'al gibi diğerleri buna itiraz etti. Filistinli direnişin öncü gücü olan Hamas'ın statüsünün bu bölünmeden etkilenmediğini iddia etmek saf olurdu.
Şu anki final Mısır'daki galibiyetlerine karşı askeri bir darbeydi. Mursi, Esad karşıtı (ve Şii karşıtı) görevini belirledikten ve Mısırlıları resmi Şam'a karşı cihada katılmaya çağırdıktan sonra gerçekleştiğini görmezden gelmek imkansız. Bu bağlamda, Erdoğan’ın Mısırlı muadili olan kadere dair öfkesi anlaşılabilir ve mantıklı. Fakat Beşşar Esad'ın sevinci daha az anlaşılabilir görünmüyor: Çok fazla gerçek Obama’nın asıl amacının Şam’daki bir iktidar değişikliği olmadığını, ama her şeyden önce Suriye Arap’ı arasında silahlı çatışmaların olduğu alandaki gibi, siyasi İslam’ın yenilgisini göstermektedir. ordusu ve geniş bir yelpazede "İslamcı" güçleri ve uluslararası siyasette, "siyasi İslam" ın (ya da bugünün yerini alanların) gerçek güç yapılarına girmeyi başardığı yer.
Mısır darbesinin bölge için sonuçları
Türkiye Başbakanı tarafından verilen Mursi'nin yerinden edilmesinin benzersiz bir olumsuz değerlendirmesinin geçmişine karşı, İran liderliği oldukça ikili bir pozisyon alıyor. Bu dualite, şüphesiz Mursi'nin şu anki durumunda olan Müslüman hakkında konuşmanın pişmanlık duymadığı gerçeğini yansıtıyor, her şeyden önce kendi suçuyla acı çekiyor. Siyasi yetersizlikten başka bir şey ABD ile flört etmekten (bunun bir kısmı Suriye karşıtı koalisyona katılma girişimi olan), ablukayı Gazze'den ayırmak için sabotajı ve Filistinliler’in orada izole edilmiş tünellerin utanç verici bir şekilde altüst edilmesinden kaynaklanamaz. Bu arka plana karşı, Şiiler'le yüzleşme çağrısı en küçük sahte pas gibi görünmesine rağmen, bu durumda Mursi'nin de ana ideolog Said Qutb'dan gelen Müslüman Kardeşler'in geleneğini skandalca ihlal ettiği belirtilmelidir. Ne de olsa, shahid (İnşa'Allah) olan bu düşünür, Salafiilerin Şii karşıtı nefret sendromunun temeli olan İbn Teimiyah ve Muhammed bin Abdel-Wahhab'ın yazılarında “Umayyadism” e karşı çıktı.
Bu bir yandan. Ancak diğer yandan - ve bu çok daha önemli - Amerika Birleşik Devletleri'nin emriyle, Suudi Arabistan'ın çıkarlarına karşı çıkan ve nesnel olarak, en azından kısa vadede bölgedeki Batı'nın genel konumunu zayıflatan bir rejim yıkıldı. Obama’ya göre Mursi’nin yıkılması, Suudi Arabistan’ın destekleyeceği Neomubarak rejiminin restorasyonuna yol açmalı. Filistinlilere verilen yardım bunu getirmeyecek, ancak genel olarak güç dengesi elbette ABD ve İsrail lehine kötüleşecek.
ABD neden her şeyi görmezden geldi, ümitsiz bir şekilde söylemek gerekirse, Mursi’nin kendisini İsrail’le barış içinde herhangi bir maliyetle ilgilenen düşmanca olmayan bir politikacı olarak etiketlemeye çalıştığı söylenemez. Her şeyden önce, Obama'nın Mursi'nin Siyonist varlığa eğilme isteğini çok takdir ettiği bir gerçek değil. Sonunda, Netanyahu ve sağcı çetesiyle ilgili olarak serbest elin ciddi şekilde kısıtlanması da Beyaz Saray'ın mevcut sahibinin gündeminde. Fakat en önemlisi: Mursi ve Müslüman Kardeşler, Mübarek'ten sonra Mısır Geleceği'nin Amerikan projesinde görünmedi. Mursi planlara uymuyordu.
************
Suriye ve Mısır cumhurbaşkanlarının kaderini karşılaştırmak anlayışı için yeterli olmalı: Bir yandan, “bütün Batı”, Arap müttefikleri ve Türkiye ile birlikte, ölümden korkmayan meraklıların silahlı kuvvetine dayanarak, iki yıl boyunca nispeten küçük bir ülkenin başkanını hareket ettiremez. Öte yandan, yasal olarak Arap dünyasındaki en büyük ülke nüfusunun çoğunluğu tarafından seçilen cumhurbaşkanı, birkaç hafta içinde “sıfırlanıyor”. Siyasal bilim adamlarının Batı “gündeminin” aslında nasıl okunduğuna ilişkin görüşlerini tekrar gözden geçirme zamanı gelmedi mi?