Rus Topol mobil füze sistemleri (NATO sınıflamasına göre “Serp”) hala Amerikan “şahinlerinin” huzur içinde uyumasına izin vermiyor. Ruslardan başka kimse kıtalararası bir balistik füzeye tekerlek takamadı.
Mart ayının başlarında, Stratejik Füze Kuvvetleri (RVSN), Astrakhan Bölgesi kıtalararası balistik füze (ICBM) RS-12M Topol'daki devletlerarası devletlerarası Kapustin Yar test bölgesinden başarılı bir fırlatma başlattığını bildirdi. Beklendiği gibi, bu füzenin eğitim ünitesi Sary-Shagan test sahasında (Kazakistan Cumhuriyeti) belirli bir doğrulukta geleneksel bir hedefi vurdu.
Özel bir şey olmazdı. Eh, sersem ve sersem ... Ama "Topol" un şu anki lansmanı en az iki durumda ilginç. Birincisi, bu kompleksin gelişiminin başlamasından bu yana, 40 yıllarının geçtiği, ancak Rusya dışında dünyadaki hiçbir ülkenin bu büyüklükte bir “tekerlek roketi” yaratamadığıdır. İkincisi - mevcut lansmanın amacı, ordunun söylediği gibi, "kıtalararası balistik füzelerin muhtemel muharebe ekipmanını test etmek" idi. Sivil dile çevrilmiş, bunun anlamı, Topol ve bu testlerden sonra Yarsy, Milestones ve diğer Rus ICBM'lerinin, düşürülecek olan yeni özel anti-füze savunma sistemleri (ABM) ile donatılabileceği anlamına gelebilir. ABD’nin füze savunma sistemi oluşturma çabaları "hayır".
Ve neden olmasın?
Tekerlekli bir şasinin temelinde bulunacak olan stratejik füze sistemlerinin geliştirilmesi, geçen yüzyılın 60'lerinin ortasında Sovyetler Birliği'nde başladı. O zamana kadar, Sovyet tasarımcıları ve askeri liderler, görünüşe göre, Dünya'ya yakın alanın keşfedilmesinin, alan keşiflerinin hızla gelişmesine neden olacağını varsaymaya başlamıştı. Ve bir süre sonra, metreye kadar kesinliğe sahip potansiyel rakipler, kıtalararası balistik füzelerin tetikte olduğu mayınların yerlerini bilecekler.
Bu nedenle, geçen yüzyılın 60'unun sonunda, Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü (MIT) ve TsKB “Titan”, biri ICBM'leri ve ikincisi orta menzilli balistik füzeleri fırlatma amaçlı iki mobil toprak roket kompleksinin (PGRK) geliştirilmesine başladı. . Her iki kompleks de pratik olarak aynı anda hizmete sunuldu - 1975 \ 1976. Bunların en ünlüsü, Pioneer PGRK'yı (NATO sınıflandırmasına göre SS-20) iki aşamalı bir orta menzilli balistik füzesi 15Ж45 ile aldı. 5'a bin km'ye kadar bir dizi çekim ve 1,5'den daha fazla ağırlığa sahip olan “Öncü”, geçen yüzyılın 70-80'inde dünya siyasetinin en önemli faktörlerinden biri oldu. Amerikan istihbaratına göre, 1986 yılında, SSCB 441 görevinde böyle bir kompleksi kurdu, bu da elbette etkilenebilir Avrupalıları korkuttu. ICBM 2Ж15 (NATO sınıflandırmasına göre SS-42 Sinner) ile PGRK “Temp-16С” hakkında çok az şey bilinmektedir.
Yine, SSCB’de 1976’ten 1985’e kadar olan yabancı basına göre, her biri 50 bin km'lik bir mesafeye tek bir nükleer savaş başlığı atabilecek şekilde 100’ten 10’e benzer komplekslere yerleştirildi. Genel olarak, Sovyet askeri mühendisleri 30-40 için “tekerlekli roketler” fikrinin yıllar önce çok üretken olduğu ortaya çıktı. Örneğin, Yuzhnoye Tasarım Bürosu (Ukrayna), geçen yüzyılın 80'indeki Özel Makine Mühendisliği Tasarım Bürosu (St. Petersburg) ile birlikte, üç kıtalararası balistik füzesi RT-15 taşıyabilen 961P23 savaş demiryolu füzesi kompleksi yarattı. Her biri, 10 bin kilometreden daha fazla bir mesafe için 0,43 MT kapasitesine sahip muhtemel bir düşman 10 savaş başlığı bölgesine atılan UTTH. RS-12M roketinin ikinci ve üçüncü aşamalarına dayanan orta menzilli bir balistik füzenin temasını sürdüren bir "MIT" ve 15Ж45'ten üç savaş başlığına sahip baş bölümü, Avrupa'daki Sovyet orta menzilli füzelerin savaş yeteneklerini daha da artıran yeni bir roket "Speed" geliştirdi. olası düşmanlıklar tiyatrosu.
Ancak, yakında bu çeşitliliğin izi yoktu. Sovyet-Amerikan anlaşmalarına göre, 1986’te PGRK Temp-2С savaş görevinden alındı ve imha edildi. Bir yıl sonra, MIT'ye yeni orta menzilli balistik füze ve ilgili mobil taşıyıcısı üzerindeki tüm çalışmaları durdurması emredildi. Bunu takiben, aceleyle, kelimenin tam anlamıyla yılın 4'inde, mevcut tüm Pioneer PGR'leri imha edildi. Her şeyden önce, 2003-2005’te olduğu gibi, savaş demiryolu füzesi sistemleri savaş görevinden alındı ve tahrip edildi (İngiltere’nin ısrarında 1992 yılında ölümüne rağmen).
Aynı zamanda, özellikle ilginç olan, tek bir yabancı ülke, 80’lerde SSCB’de seri olarak üretilen, savaş demiryolu füzesi sistemi ve mobil yer tabanlı füze sistemleri gibi bir şey yaratmayı başaramadı. Örneğin, Amerikalılar için bilinen tek gelişme, hafif (13,6 tonluk başlangıç kütlesi) MBR MGM-134 Midgetman'lı PGRK'dır. Ancak, yalnızca 1983-1985’de oluşturulması üzerine çalışmaya başladılar. Ve 1991'ta, ABD diplomatlarının Sovyetler Birliği'nin silahsızlandırılmasındaki başarısı nedeniyle bu program başarıyla kapatıldı.
Filiz hayatta kalma
Sovyet mobil füze sistemlerinin yenilgisinden sonra hayatta kalan tek kişi, MIT tarafından geçen yüzyılın başlarında 12'in ilk yıllarında MIT tarafından geliştirilen PGRK RS-25M Topol (NATO sınıflamasına göre SS-80 "Sickle") idi. Tempo-2C ve Pioneer (Pioneer başlatıcısının en son sürümü olan Pioneer 3, Topol ile büyük ölçüde birleşti). Genel kabul görmüş versiyona göre, Topol’un görevlendirdiği ilk alay, Temmuz 1985’te Yoshkar-Ola bölgesinde mücadele görevi üstlendi, ancak kompleksin kendisi yalnızca 1988 yılında kabul edildi.
Roket 15Ж58 - katı, üç yürüyüş aşaması ile şemaya göre yapılır. Roketin toplam kütlesi 45 tondur. Sızdırmaz bir taşıma ve fırlatma kabına yerleştirilir, içinde 22,3 m uzunluğunda ve 2 m çapında, sabit bir sıcaklık ve nemin muhafaza edildiği bir çap bulunur. Savaş başlığı - monoblok. Ağırlık - 1 ton. Şarj gücü - 0,55 mt. Maksimum atış menzili - 10 bin km. Roketin garanti süresi (roketin görevlerini yerine getirebildiği süre) başlangıçta 10 yıl olarak ayarlandı. Bununla birlikte, Kamçatka'daki Kura test bölgesi yönünde Plesetsk kozmodromundan yılın Kasım ayının 2005'inde, o zamana kadar 20 yıldır savaş görevinde olan bir roket atıldı. Roket düzgün çalıştı. Eylül ayında, 2011, askeri Topol başlattı, 1988 yayınladı. Bu lansman da başarılı oldu.
Yarı eksenel MAZ-7912, başlangıçta mobil kompleks başlatıcının şasesi olarak kullanıldı. Daha sonra MAZ-7917 tekerlek formülü 14х12 kullanıldı. 710 hp makinesinin dizel motorunun gücü. Bir roketatarın kütlesi yaklaşık 100 tondur. Buna rağmen, karmaşık "Topol" iyi mobilite ve manevra kabiliyetine sahiptir. Mobil fırlatıcıya ek olarak, kompleks bir komuta direği ve tüm arazi 4 aksı tekerlekli şasisinde (MAZ-543А, MAZ-543М) bulunan diğer yardımcı üniteleri içerir.
Siparişin alındığı andan roketin fırlatılmasına hazır olma süresi (fırlatma için hazırlık zamanı) 2 dakikadır. Aynı zamanda, örneğin, “Öncülerden” farklı olarak, fırlatma hem kompleksin devriye güzergahından hem de durağan görev istasyonlarından (bunun için Topol'un durduğu hangarların çatıları kayarak yapılır) gerçekleştirilebilir. "Yürüyüşden" başlatılması için başlatıcı bunun için en uygun yerde durur, güçlü krikolar yatay olarak sabitler, roketli konteyner dikey konumda yükselir, kaba yerleştirilen toz basınç akümülatörü roketi birkaç metre yukarı atar, ilk aşamada motor açılır ve .... bize saldıran kişiye selamlar. Doğrudan hareketlilikleriyle ilgili olan Topol'un hayatta kalma ihtimalinin artmasına ek olarak, füzelerinin aktif bir şekilde düşmanın füze savunma sistemini aşma kabiliyeti var. Geleneksel balistik füzelerden farklı olarak, örneğin uçuşun yörüngesini önemli ölçüde değiştirerek araya girme ihtimalini en aza indirir.
Açık kaynaklardan elde edilen verilere göre, Sovyet / Rus Stratejik Füze Kuvvetleri ile hizmette olan en fazla Topolov sayısı 369 üniteleriydi. Tabii ki, şimdi daha azı var, çünkü geçtiğimiz yüzyılın 90'lerinin başlangıcında olduğu gibi, Rus liderliği bu füze sistemini yükseltmeye karar verdi ve Nisan ayında 2000ЖXX15 (PGRK versiyonunda 65Х15) Stratejik Füze Kuvvetleri ve Kompleks tarafından kabul edildi. PC-55М12 "Topol-M" olarak bilinir hale geldi. “Eski” roketin aksine, yeni “Topol” iki versiyonda üretildi - mayın ve mobil tabanlı (dolayısıyla farklı füze endeksleri). Açık kaynaklardan gelen verilere göre, uçuş menzilini 2 bin km'ye çıkardı. Mevcut bilgilerin bir kısmına bakıldığında roket yörüngenin ilk aşamasında daha hızlı yükselmeye başladı, düşmanın antimissile sistemini atlattı ve füze savunma sistemini aldatmak için daha fazla fırsat buldu. Örneğin, yörüngenin son aşamasında 11 yanlış hedefine salınabilir. Ancak savaş başlığı savaş başlığının gücü aynı kalırken, aynı zamanda savaş başlığı sayısı - bir. Başlatıcı olarak, Minsk Plant MZKT-20'un sekiz eksenli tasarımını kullanmaya karar verildi. Motor gücünü 79221 HP'ye yükseltti. ve bir yakıt istasyonundaki güç rezervi 800 km'ye yükselmiştir. Ek olarak, geçen yıl Topol-M PGRK'nın, görevi devam eden savaşçı füze sistemlerinin izlerini gizlemek ve öncülük eden iyi görünen düşman uyduları yaratmak amacıyla yeni mühendislik ve kamuflaj araçları almaya başladığı da ortaya çıktı. PGRK yanlış muharebe pozisyonları için.
Ancak, görünüşe göre, Topol-M yakında sahneden çıkmaya başlayacak ve MIT'yi geliştiren yeni Yars'a (PC-24) yol açacak. Askeri, Yars'ın ilk etapta, 18 yılından bu yana hizmette olan mayın tabanlı füzelerin RS-1975'in yerini alması gerektiğini savunuyor (bu 105-ton makineleri, her biri 10 tonlarıyla 6 550 başlıklarını atıyor). Ve böyle bir değişiklik son birkaç yılda zaten devam ediyor. Bununla birlikte, 2009’e geri dönersek, Stratejik Füze Kuvvetlerinin emri, Topol-M’nin elbette iyi bir makine olduğunu ancak bir savaş başlığının hala çok iyi olmadığını belirtti.
Ve aslında, “Topol” ailesinin bir devamı olan “Yars” da en az dört savaş başlığına sahip (Amerikalı gazeteciler 10 sayısını söylüyor, ama bu muhtemelen duygular yüzündendir). Aynı zamanda Topol ile kütle ve büyüklükte benzer verilere sahip olduğu açıktır, bu nedenle Yars, yalnızca madende değil aynı zamanda mobil zemin versiyonunda da Stratejik Füze Kuvvetlerine girmiştir. Örneğin, bu yıl, Yars ile donanmış iki düzineden fazla mobil yer tabanlı füze sistemi Rus silahlı kuvvetlerine gelmelidir.