Hayata nasıl bakıyoruz ? Ondan gelenleri öfkeyle karşılayıp, onun içerisinde boş yere debelenip, kendimizi üzüp, yıpratıyor muyuz yoksa , O’nunla “Bir ” olup akıp gidebiliyor muyuz ?
Hikâyenin anlattığı gibi ;
Bir genç, çok ünlü bir hocadan dövüş sporları dersleri almaktadır. Bir gün hocası antrenman sırasında onu izlemeye başlar ve diğer öğrencilerin, onun tekniğini mükemmelleştirmek için yaptığı girişimlerde öğrencisinin öfkelendiğini hisseder .
Onun yanına gidip omzuna dokunarak sorunun ne olduğunu sorar. Genç öğrenci ise bilmediğini, ne kadar uğraşsa da, hareketleri düzgün olarak yapamadığını anlatır. Bunun üzerine hoca tekniğinde ustalaşmadan önce, hareketlerdeki ahengi anlaması gerektiğini söyler.
Binadan ayrılırlar ve bir derenin kıyısına gelene kadar ormanda yürürler. Derenin kıyısındaki bankta birkaç dakika sessizce otururlar. Sessizliği ilk bozandır hoca.
“Bak şu suya ” der. ” İçindeki her bir taş parçasının kendine has bir şekli var. Peki bu yüzden su onlara öfkeyle mi çarpıyor? Hayır, sadece akıp gidiyor ve ilerliyor. İşte sen de bu su gibi olmalısın, ahengin ne olduğunu anlamalısın.”