Elli yıl önce, gelecek Indianapolis 500'de ızgaraya girdi. Bu gelecek alçak, geniş ve elektrik kırmızısıydı. Kabardı ve fırladı, güzel ve kaslı ve hareketsiz dururken bile hızlı. Bir kükreme yerine bir uğultu ile koştu ve o yıl, tam olarak olmadığı ana kadar yarışla birlikte kaçtı. Amerika'nın en büyük ırkındaki gelenekçiler onu küçümsedi, ancak kıyıdan kıyıya 10 yaşındaki çocuklar bulabileceğimiz her fotoğrafını kırptı.
İlgili Okumalarsatın al
Her yarış arabasının tuhaf amacı bizi taşımak, bizi aşırı sansasyon ve dolaylı heyecanlarla boğmak. 1967 STP-Paxton Turbocar bunu 20. yüzyılın tüm yarış arabaları gibi yaptı. Ülkenin nabzını hızlandırdığı ve hayal gücünü ateşlediği için, Smithsonian Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi koleksiyonlarında yer almaktadır.
Aslen mühendis Ken Wallis tarafından tasarlanan jet arabası konsepti, Andy Granatelli ile bir ev bulmadan önce yarış harikaları Dan Gurney ve Carroll Shelby'den soğuk bir omuz aldı. Granatelli Bay 500'ü aradılar.
Gerçek bir yarışçı, kanında yarış havası taşıyan herkestir - bir sürücü, bir tamirci veya bir araba sahibi. Mühendis, iş adamı ve tanıtım dehası Granatelli bir yarışçıydı, en büyüklerinden biriydi.
Küçük Pratt & Whitney türbinli elektrik santrali, aksi halde kendisini bir helikopterde veya şirket jetinde bulabilirdi. Bunun yerine sürücü Parnelli Jones ile yan yana oturdu. Yenilikçi bir dört tekerlekten çekiş sistemi aracılığıyla 550 beygirden fazla güç üretti. Jones şimdi bunun ne kadar iyi idare edildiğini unuttuğunu söylüyor, ancak insanların konuştuğu ve üzerinde tartıştığı şey, yaptığı pürüzsüz, doğrusal güçtü.
Indianapolis Motor Yarış Pisti tarihçisi Donald Davidson, eski Pagoda'nın (çok katmanlı ön streç puanlama standı) verandasında durup ilk turu izlediğini hatırlıyor. Jones çok öndeydi, diye hatırlıyor Davidson, sadece büyük bir fark vardı ve araba Day-Glo kırmızısı ya da floresan turuncusu ya da buna ne diyorsanız ona boyanmıştı. O boya! Aslında ona bakmak gözbebeklerini acıttı. Parnelli gelirken, fısıltıyı duydunuz ve sağ elini direksiyondan kaldırdı ve işaret parmağıyla tamam işareti yaptı. Sadece bir parmak ve başparmak havaya, muhtemelen 'Hey bu güzel' demek için.
Jones aşılmaz bir liderlik yaptı - ta ki üç tur kala 6 dolarlık bir şanzıman yatağı yanana kadar. Arkadaş ve rakibi A.J. Foyt kazanmaya devam etti. Mürettebat, kırık jet arabasını duvarın arkasına itti. Jones şimdi, Granatelli'yi beni incittiğinden daha fazla incittiğini söylüyor. Son pit stoptan uzaklaşırken parça kırılmış olabilir. çok zor gittim. Hala kendimi suçluyorum. Ama sen bir yarışçısın - tam anlamıyla daha azını yapmak zor.
Jones, 31 Mayıs 1967'de altıncı başladı ve altıncı bitirdi. Ertesi gün Beatles piyasaya çıktı. Çavuş. Pepper'ın Yalnız Kalpler Kulübü Grubu ve başka bir devirme başladı.
Ertesi yıl, bir STP-Lotus işbirliği, Indy 500 için jet türbinli arabalar üretti. Arabalar yine hakim oldu ve bitiş görüş alanında başarısız oldu. 1969'da Granatelli, geleneksel bir otomobille 500'ü kazandı. 1970'e gelindiğinde, hava hacimleri ve aktarma organları üzerindeki kısıtlamalar, jet arabalarını etkin bir şekilde yarış dışı bıraktı. Gaz gecikmeleriyle diğer pistlere ve diğer yarış türlerine pek uygun değillerdi ve teknolojik bir kaçınılmazlık gibi görünen şey bunun yerine bir meraka, yarış tarihinde çılgın bir Day-Glo anına dönüştü.
Yarım yüzyıl önce, o Granatelli jet arabası, Parnelli Jones ve beni, asla buraya gelmeyen bir geleceğe çok hızlı bir şekilde taşıdı.
Kendi geleceğim, ne olursa olsun, şimdi her zamankinden daha yakın, ama o araba beni hala taşıyor.satın al