Arkadaşım karnında hafif bir şişkinlik hissetti; rahatsız edici sayılmaz. En arkada çıkıyoruz.
600000 nüfuslu, çok otantik bir şehirdeyiz. Elbette İspanyol tarzı ama Lima gibi değil, ilk kurulduğu şekliyle kalmış. And dağlarının bu yöredeki en yüksek ve en geniş vadisine inşa edilmiş. Çevresi kapalı bir çanakta yer alıyor. Meydanı gerçekten hoş. Telefonlar bir çekiyor, bir çekmiyor.
Otelin kapısında: 'sen git, ben gelmiyorum' sözlerini ancak söyleyebildim ve arka cebimdeki kesekağıdını el çabukluğuyla açtım. Bütünü doldu, ağzına kadar. Yirmi dört saattir bir şey yemiyorum, nereden çıktı bunlar?
Arkadaşım şaşırdı kaldı. Elinde fotoğraf makinesiyle dondu sanki. 'Ne oldu? İyiydin!' diyor. Gerçekten iyiyim artık. Çöp kutusu aradım, yok. Caddeyle kaldırım arasına elimdekini bırakıp yüzümü gözümü sildim, 'bitti, tamam, ben de geliyorum' dedim. Yemekten bana ne! Sürünsem de önemli değil, pumanın dişlerinin arasına girmek için ölüyorum.
Etrafımıza bakınıyoruz, kimse görünmüyor; gitmişler! Neyse ki arkadaşımda rehberimizin cep telefonu numarası vardı (bende o da yok), çeken bir köşe bulup aradık, lokantanın yerini öğrendik. Elbette sonradan kulağına fısıldayarak ikinci uyarımızı yaptık. Başkalarıyla ilgili kısım anlaşılmış da bizim insan olduğumuzla ilgili kısım yeterince anlaşılamamış! Bir daha olmadı. Hatta 'nerede doktorlar?' denmeden bir adım bile atılmadı.
Nihayet odamızdayız. Aynada ikimiz de göz altlarımızın çökmüş olduğunu fark ediyoruz. Bavulumu açtığımda krem ve deodorantımın kapaklarını aralanmış buldum. Neyse ki naylon torba içerisindeydiler, giysiler batmamış.
Esas problem yükseklik değil, belli. Dünyanın manyetik alan açısından en güçlü bölgelerinden birindeyiz.