öncelikle inanıyorum ki, hayatı açık yaşamak lazım. bağışlama ve sevgiyle dolu yaşamak lazım. öbür türlü olunca engereğe dönüşüyorsunuz. bu filmde de bir engerek kadın var mesela. bir başka engerek kadın da bizzat benim. ama durun, hepimizin içini rahatlatan bir şey söyleyeceğim: hepimizin içinde bir engerek var zaten.
bir noel kutlamasıyla başlıyor film. gizemli bir kadının telefonu kutlamayı bölüyor. bir adamı noel gecesi ailesinden ayırıyor ve kendisiyle amaçsız bir arayışa sürüklüyor.
kadınla adamın bir geçmişi var. kadın geçmişte bir seçim yapmış, belli ki yaptığı seçim yüzünden kendisinden nefret etmiş ve bu seçimi engellemeyişi, bu seçime baş kaldırmayışı yüzünden aşık olduğu adama da nefret dolu.
bir gece, yalnızca o gece boyunca adamı kendisiyle tutabilmek için oturup uzun uzun planlar yapmış. niyeti adamı avuçlarına almak değil, niyeti adama sahip olmak değil, niyeti adamla ateşli bir gece geçirmek değil. niyeti yalnızca, yalnız olmadığı bir gece geçirmek. bir totem bu, bunu başarırsa, her şey güzel olacak.
belki birilerine sarılabilirdi. belki birinin elini gerçekten tutabilirdi. belki ağlayabilirdi biraz belki de adam her şeyi arkasında bırakıp onunla uzun bir yolculuğa çıkabilirdi. belki arkasını dönüp, arabasına binip, yine yapayalnız olduğu bir yolculuğa çıkmak zorunda kalmazdı.
insanlar gerçekten hep perdeler arkasında. ama bazıları duvarların da arkasında. ama açık yaşamak gerek hayatı.yapayalnız, çok soğuk, çok zehirli ve mutlak affedemeyişleri sırtımızda taşımak için yeterince uzun değil çünkü.
bakın bu da konuyla alakasız şarkı.