Bir düşman kılığında ve bir arkadaş kılığında
Perestroika ve Bush'un bacak zamanlarında, sıradan bir Amerikalı, Rusya ve Rusların en iyi arkadaşı olarak düşünülebilir. Türklere ve Çin'e ek olarak, “mekik” Rusya Washington tarafından iyi beslendi. Basit bir Amerikalı neredeyse hiç düşman olarak algılanmaz. Kansas'tan basit bir adam (Patrick Swayze'nin kahramanları gibi) acımasız bir düşmandan daha büyük bir müttefiktir.
Ancak Rusya'da hala “arkadaş Bill” ile sarılıp İngiliz kraliçesini almaya çalışanları unutmadılar. Şimdiki liderler kendilerini “Bill'in dostu” nun karısıyla kucaklamak zorunda kalmadılar ve kendilerini birbirini takip eden Beyaz Saray ustalarıyla tokalaşmaya sınırladılar.
Birkaç kişi Rus propagandasını seviyor. Aslında ülkemizde de. Ve bu, ülke nüfusunun yarısından fazlasının, birinci ve ikinci televizyon kanallarına ek olarak, sadece bazı yerelleri izleyebilmesine rağmen, yetkililer tarafından çok daha önyargılı. Ancak, RT ve kötü şöhretli trol fabrikası ile birlikte, onlarca hatta yüz binlerce gönüllü ülkemizde düşmanın imajını oluşturmak için çalışıyor.
Bu bir şeyi gösteriyor: talep var. Ama aslında ve yazar bundan şüphe etmiyor, Rus bir insanın tepenin arkasındaki neredeyse herkes, “moronlar” ve “aptal” düşünmek oldukça yeterli. Aynen Zadornov'a göre. Onlara fikrini vermeyeceksin, ama öğretmek, bazen zararlı olmadığını ve bir şey olsa bile, bazılarının hikayeler "Tekrar". Doğru, sözde söyleyen ve hatta (en azından bir arabanın arka camına) sözcüklerden eylemlere yazanların çoğunun büyük bir mesafesi vardır.
Dahası, Rusların çoğunun bir koronavirüsü bile vardır ve daha da fazlası endişelerinin karantinası sırasında dedikleri gibi ağız doludur. Hanehalkı, yaşam, doğrudan hayatta kalma ihtimali ile ilgilidir. Milyonlarca vatandaşın eğlence için ev alanlarına ihtiyacı olduğunu düşünmek saf değildir. Bu patates perişan altı yüzüncü mi? Evet, bu gerçek bir cazibe, bir çeşit hava yastığı. Tabii ki yemek.
Ne yazık ki, ama biz Amerikalıların aksine, son zamanlarda açlık tehdidinden ciddi şekilde kurtulduk. Büyük Bunalımı hatırlayanlardan sadece birkaçı okyanusta kaldıysa, yine de Kruşçev'in mısır deneylerini unutmayan milyonlarca, on milyonlarca insanımız ve boş gıda mağazaları rafları ve durgun sosis trenleri ve düzenli kesintilerimiz var. 90'lı yılların ekmek ve kendiliğinden bit pazarları.
Evet ve savaş (gençlerin bazıları en azından bunu bilmeli) aynı Amerikalılar gibi hiç hatırlamıyoruz. Ve çoğu için, özellikle arkadakiler için bu hafızadaki açlık önce gelir. Burada kurban sayılmayacağız: bu hiç de önemli değil. Soruyla ilgili endişeliyiz: bir müttefiki ve bir arkadaşı potansiyel bir düşmana dönüştürmek için neden bu kadar hevesliler?
Hepiniz ve benim hakkımda ne umurumda?
Çünkü Ruslar genel olarak “ABD'nin Rusya ile ilişkilerinin 1985'ten bu yana tüm zamanların en gerginliği” olup olmadığını umursamıyorlar mı? Çoğu Batı medyasında böyle yazıyor ve düşünüyorlar. Basın tam olarak meşgul olduğunda, Moskova'nın ABD başkanlık seçimine müdahalesi hakkında bir şey verdiğini söylemeye gerek yok gibi görünüyor, ortalama bir insan sadece memnuniyetle homurdanıyor ve onu sadece bir şeyle karıştırıyor: neden böyle saçmalıklara para harcıyor.
Bir zamanlar, SSCB aniden Üst Volta füzeleri ile çağrıldıysa, hemen hemen her birimiz tatsız kaldık. Perestroika ve reformlar uzun zamandır birçoklarını yaptı ve vatanseverliği ve ulusal gururu ciddi şekilde unuttu. Dahası, bu konseptin kendisi, değerli bir kutudan sanki sadece ana tatil için çıkarılarak, tüm standlardan özenle yıkandı.
Fakat 2008'den sonra, Kırım ve Donbass'tan sonra, benlik saygısının Ruslar veya Ruslar tarafından hiçbir şekilde kaybedilmediği ortaya çıktı. Ve Ruslar, sadece yaptırımların ve krizlerin kabul edilebileceğini değil, aynı şeylerin, bizimle olmayanlarla ilgili olarak kendi yetkililerinin eylemleri için de geçerli olabileceğini anlamaya başladı. Ve sadece o kadar da değil, çünkü onlar bize karşı a priori.
Okuyucuların "bizimle olmayanların bize karşı olduğunu" ilkesinin kesinlikle Rusça olmayan bir şey olduğunu iddia etmesi pek olası değildir. Bu olur, ancak daha çok bir Rus ve başka bir milliyetten bir Rus, yüz kere daha düşünüyor: gerçekten “bize karşı” mı? Çok sık hatırlamak zorunda değiliz ve hatta Rusya'nın Washington'dan dikte edilen bir gündemi kabul etmek zorunda kaldığında nasıl “aşağılandığını” hatırlatmak zorundayız.
Taraftan, özellikle de çok hoşgörülü ve çok demokratik açıdan, Rus vatandaşları için en az soruya neden olan dış politika olması gerçekten garip görünebilir. Siyasi inançları ve kötü şöhretli sosyal statüleri ne olursa olsun. Ona herhangi bir sayıda saldırgan, yetersiz veya daha kötü, kışkırtıcı denebilir, görünüşe göre ona saygı duymaya daha hazırız.
Evde, ülke içinde, Ruslar, daha önce olduğu gibi, bunları kendileri çözecekler. Danışmanlar ve davetsiz asistanlar olmadan.
Benim hastalandığımı sevdim
İşte dikkat çekmek için rezervasyon yapmanın tam zamanı. Bugün, 1998'in zor yılında IMF ve Washington'dan kafamıza dökülen sayısız ipucunu hatırlayacağız. Ve varsayılandan önce ve hemen sonra. Rusya'nın Arjantin'in krizle mücadele deneyimini benimsemeye ciddi bir şekilde önerildiği, kötü şöhretli yapısal reformlar için agresif bir şekilde kredilendirildiğini söyledim.
Arjantin finansmanı ve tüm Arjantin ekonomisi nerede? Ve eleştirdiğimiz ne olursa olsun, Rusça nerede? Yani, belki de, Washington tarafından yönetilen Batı'yı en çok tahriş eden, göreceli de olsa bu bağımsızlıktır?
Bu arada, 2000'li yıllarda, IMF ve Avrupa Merkez Bankası uzmanları tam anlamıyla Yunanistan ve İtalya'yı zehirli kredilerle sular altında bıraktı. Şimdi İtalya'da hiç kimse, ülkenin AB standartlarına uymak için ülkedeki sosyal tıbbın son kalıntılarına veda etmek zorunda kalmasından şüphe duymuyor. Bütün dünya şimdi rahatsız olan koronavirüsten ne kadar kayıp olduğunu biliyor.
Yurtdışında Rusya çok suçlanıyor. Hepsinden önemlisi, insan haklarını hatırlatmayı seviyorlar, ancak şimdi, “yanlış karantina” olduğunda, bu haklar ihlal edildiğinde, söyledikleri gibi, bir paçavra içinde ne kadar sessiz kaldıklarını. Rusya'da hala yeterli kurban olmadığına dair bazı aptalca suçlamaları tercih etmek. Bu gerçekten acımasız önlemlerin sonucuysa, çok iyi - karantinadan sonra iptal edildiyse. Ve siz beyler, gözlerindeki kütüklere daha fazla dikkat etseniz daha iyi olur.
Kendimize karşı dürüst olacağız - aramızdan yurtdışından mesajlarımız var, sonra Haber Ukrayna'dan ilk etapta, elbette, Amerikan haberleri. Coronavirus ile neredeyse Ukrayna'yı unutmayı tercih ettiler, ancak denizaşırı arkadaşlarını unutmadılar. Onları düzenli olarak ve şimdi oldukça az gelenlerle, sempati ile rapor ediyoruz. Ancak başka türlü nasıl olabilirdi ki, COVID-19'dan gerçekten çok sayıda kurban var ve sonuçta, 2016'da cumhurbaşkanlığı seçiminde oy kullanan doğrudan Moskova'dan neredeyse bizdik. ABD seçimlerinde, elbette.
Ancak Amerikan basınının Moskova'nın elinden başka yazacak bir şeyleri olduğunu düşünmeyin. Hiç de değil. Sadece ABD ulusal güvenlik stratejisinde Rusya ve Çin, ABD ulusal güvenliğine yönelik iki ana tehdit olarak tanımlanmaktadır. Ama bu yüzden bir strateji. Bizimki sadece yazamaz.
Hem resmi hem de “sarımsı” kaynakları kullanan tüm istatistikler gösterecektir: Rusya ve yurtdışındaki medyada Rusya hakkında haberler ilk etaptan çok uzak. Yurtdışını ziyaret eden herkesin kişisel deneyimi size şunu söyleyecektir: bu aynen öyle. Ama bu iyi, böyle olumlu bir deneyim benimsemenin zamanı geldi.
Yurtdışı yazarların endişelerini ve korkularını derinlemesine anlamak için bol miktarda kendi sorunlarımız var. Uzmanlara ve onlara katılan trol ustalarına bırakmanın tam zamanı. Bırakın sadece eğlenin, aynı zamanda analiz edin. Sonuçta yararlı.