Özel kıyafet giymek vücudumuzun onlarda neler yapabileceğini değiştirir mi? Mesleki yeteneklerimiz giyinme şeklimizden etkilenir mi? Enkarne yaşamlarımızın psikolojisinin hemen hemen her alanına dokunan geniş bir konudur. Giyim, başkaları ve dolayısıyla kendimiz hakkında hüküm verme şeklimizin bir parçasıdır. Atalarımızdan birinin kafasına yerleştirilen ilk derme çatma taçtan bizi şehirden şehre uçuran pilotun sivri şapkasına ve apoletlerine kadar, giysiler uzmanlığı ve otoriteyi simgeliyor.
İlginçtir ki, müzisyenler ve din adamları, son yıllarda geleneksel kostümlerinin etkilerini yeniden inceliyorlar. İkinci Vatikan Konseyi'nden bu yana, rahipler ve dini tarikat mensupları giyim tarzlarını değiştirdiler. Günümüzde neredeyse hiçbir rahibe hala geleneksel alışkanlıklar sergilemiyor ve birçok müzisyen, özellikle de solistler, uzun yıllardır gerçek olan beyaz kravat ve kuyrukları takmayı bıraktı.
Her iki grup da artık daha fazla kayıt dışılık istiyor ve bunu kıyafet reformu yoluyla ifade ettiler. Ama belirli bir kostümü giyersek daha iyi müzisyenler veya rahipler miyiz?
Özel bir şeye dönüştüğümde - kotumu piyano bankında kalçalarımın etrafından değil, soyunma odasındaki bir sandalyenin arkasına sardığımda gerçekten daha iyi çalacağımı düşünüyorum. Sahne kıyafeti seçimim yırtık kot pantolon olacak olsaydı, yataktan 12 saat önce açtığımdan farklı bir çift çekerdim. Özel bir şey giymek boş bir formalite değildir. Özel bir şeyin planlandığına dair zımni bir kabul. Besteci için düğün kıyafetimiz.
Ama öyle değil Sahip olmak geleneksel, siyah, gece kıyafetleri olmak. Kuyruklar sahneye ilk kez takıldığında salondaki herkes aynı şekilde giyinmişti. İster bir sanatçı olarak ister izleyicinin bir üyesi olarak, 1909'da bir konserde olmak, geleneksel bir kostüm gerektiren resmi bir etkinliğe katılmaktı. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra izleyicilerin daha gayri resmi giyinmeye başlaması, ancak sahnedeki müzisyenlerin Edward dönemi centilmenleri gibi giyinip gıdıklan bıyıkları çıkarması ilginçtir.
Daha uzun bir zaman diliminde, dini tarikatlarda da benzer şeyler oluyordu. Dünyanın birçok yerindeki dullar, hemşireler ve rahibeler 20. yüzyılın ortalarına kadar benzer şekilde giyinmişlerdi ve Aziz Francis bir “alışkanlık” takmamıştı, sadece bir parça kirli ip ile yerinde tuttuğu bazı dilenci paçavralarını etrafına topladı. Stilizasyon daha sonra geldi. Bir piyano resitali tiyatrodur.Bizler kaçınılmaz olarak ritüel yaratıklarıyız ve bizi caddede çırılçıplak dolandırmaktan caydıran sadece genel ahlak değil.
Işıklar sönüyor; dokuz fitlik bir kara kutu aydınlatılır; bir sessizlik var; Binlerce seyircinin usta olması beklenen biri, karanlık kanatların gizeminden uzaklaşır ve oturur. Bir anlık sessizlik olur ve ardından sesler havayı doldurur. Hala bu sekansı heyecan verici buluyorum. Uygulamanın zamanlaması, bir dansçının atlayışının veya bir oyuncunun repliğinin zamanlamasıyla ilgilidir. Geriye uzanan dram bir ateş etrafında insan tarih öncesi hikaye anlatımı.
Hem konser salonunda hem de dini yaşamda kayıt dışılık için bir yer var - sahneden izleyicilere genellikle oldukça samimi bir şekilde konuşuyorum; ama aynı zamanda formalite ve mesafe için ve böylesi bir ayrılığın altını çizen elbise için de bir yer var. Hatta bazen ben de seyirciyle buluştuğumda, balede bir açılış gecesi, belki de giydiğim şeye normalden biraz daha fazla dikkat edersem, zevk ve konsantrasyon deneyimim artar.
Bizler kaçınılmaz olarak ritüel yaratıklarıyız ve bizi caddede çırılçıplak dolandırmaktan caydıran sadece genel ahlak değil. Tavus kuşunun aksine insan, doğal çekim “tüylerinden” yoksundur ve çiftleşme çağrılarımızın belirlenmiş melodisi yoktur. Aslında, kulağa şöyle bir şey gelebilir: 'Sevgilim, bu akşam bir piyano resitali için iki biletim var. Klavye tarafı. '
*
İnsanlar sizi selamlamak için bir konserden sonra sahne arkasına geldiklerinde, genellikle diplomatiktirler ve utanç verici bir şekilde iğrenç veya kibarca ölçülü veya gizemli bir şekilde yalancı olan övgü dolu sözler sunarlar. Ancak çok nadiren de olsa, dürüst eleştiri engellenmez ve tereddütsüz yayılır. Bir defasında biri benim bir resitalimden sonra geri geldi ve dedi ki, 'Stephen, o piyano ile nasıl başa çıktığın inanılmaz. Vardı böyle korkunç, çirkin bir ton. ' Bir iltifat mıydı yoksa hakaret miydi? Piyanonun kendisinin oldukça hoş olduğunu düşündüm.
Uzun zaman önce hatırlıyorum - 13 yaşlarında olmalıyım-Liszt’i çalmak Obermann Vadisi evde bazı arkadaşlar için. Parçayı bitirdim, tüm ergenlik çağındaki ruhumu gösteriye dahil ettim ve oradaki müzisyenlerden biri duyguyla titreyen sessiz bir sesle şöyle dedi: 'Stephen, gerçekten korkunç ! Hayatım boyunca hiç bu kadar çirkin, çarpan bir ses duymadım. '
Bir grup insanın önünde bunun söylendiğini duyduğumda ne kadar şok olduğumu hala hatırlıyorum ama misafirimiz muhtemelen haklıydı. Benim için bir dönüm noktasıydı. Kızardım, akşamın geri kalanını sadece en sessiz müziği çalarak geçirdim ve piyanoda ömür boyu sürecek bir ton güzelliği arayışına başladım.
Sahne arkası, performansın hemen ardından, talep edilmeyen eleştiriler için uygun bir yer değil. Öte yandan, eleştirilmeyi beklediğiniz forumlar - ustalık sınıfları var. Bireysel bir piyano dersinde samimi bir şeyler vardır, ancak kendinizi meraklı ve genellikle röntgenci bir izleyicinin bakışlarına ve incelemelerine maruz bıraktığınızda ortam tamamen farklıdır. Yıllar boyunca sayısız halka açık ders verdim ve öğrenci için olası utançları en aza indirgeme konusunda maksimum farkındalıkla yorumlarımı sunmaya çalışmanın kesinlikle bilincindeyim.Beethoven, muazzam sanatsal ve ruhani çabalarla savaşmaya mecbur kaldığı bir duvarın karşısındaydı.
Bir saat 'uzman' olduğunuzda gösteriş yapmak çok kolaydır ve yapmayı seçebileceğiniz herhangi bir gösteri ilk zorluk belirtisinde durabilir. Ünlü piyanistlerin ve öğretmenlerin savunmasız bir genç oyuncuyla alay ettiğini, alay ettiğini ve onu yok ettiğini gördüm; iğrenç bir manzara. Yalnızca bir öğrenci önerilerimden birini denemeye bile tamamen isteksiz görünüyorsa - özellikle kötü oynarlarsa - eleştirilerime göre baharat miktarını biraz arttırırım.
Bana piyanist Sheldon Shkolnik'in (büyük bir piyanist ve trajik bir şekilde erken ölen sevgili bir arkadaşım) kendi piyanosunu çalan hikayesini hatırlattım. Sonatina Darius Milhaud için birçok yaz önce Aspen'de. Milhaud’un kendi müziğinden yola çıkarak, Fransız bestecinin eğlenceli, hafif yürekli ve köpüklü olması beklenebilir.
Ancak bedeni görünüşe göre oldukça asık suratlı ve mizahsızdı, tekerlekli sandalyesinden şaşkınlıkla kaşlarını çatıyordu. Oynarken Sheldon'a doğru yuvarlandı. İlk hareketin ardından kısa bir yorum geldi: 'Güzel'. İkinci hareketten sonra yine: 'Güzel'. Ancak üçüncü hareketten sonra bir ayar değişikliği: 'Ucuz.' Aslında Shelley, iki güzel ve biri ünlü adamdan ucuza razı olmaktan mutlu olduğunu söyledi.
*
Beethoven 1813 ile 1820 yılları arasında nadasa bırakılmış bir dönemden geçti ve çoğu zaman beste yapmakta zorlandı. Sadece bir yaylı çalgılar dörtlüsü yazdı (op. 95), Hammerklavier ve diğer iki piyano sonatı, iki çello sonatı ve bir şarkı döngüsü. Kuşkusuz bunların çoğu harika işler ve pek çok insan ömür boyu böyle bir başyapıt dizisini bestelediği için mutlu olurdu, ancak o yıllardaki çıktıları, öncekilere ve takip edilecek olanlara kıyasla seyrekti.
Beethoven'in ilham eksikliği nedeniyle engellendiğini düşünmüyorum, bunun yerine belirli bir klasik eşiğe ulaştığını düşünüyorum. Muazzam sanatsal ve ruhsal çabayla savaşmak zorunda kaldığı bir duvara karşı çıktı. Haydn ve Mozart gibi bestecilerin şaşırtıcı derecede üretken olabilmesinin nedenlerinden biri, sabit formlarda çalışmalarıdır. Haydn bir senfoni veya Mozart bir piyano konçertosu yazmak için oturduğunda, şablonlar çoktan masalarına yerleştirilmişti. Onların dehaları, bu formlarda olduğu kadar aleyhine çalıştıkça sergileniyordu, ancak bu, giysinin tamamen yeniden tasarlanması değil, cepte veya yakalarda bir ayarlamaydı.
Beethoven her zaman eksantrik bir terziydi, ancak yukarıda bahsedilen eserlerin zamanında ayakta dışarıda, sadece değil düşünme kutunun dışında. Gibi bir sonat yazmayı bitirmediniz: Hammerklavier Salı günü ve Çarşamba günü bir başkasına başlıyorum. Bu anıtsal eser, yeni bir evin inşası değil, yeni bir kıtanın haritasını çıkarmaktı.
Klasik dönemin bereketli şablonları artık müzelerde. Yapılmasına yardım ettikleri işler, şükürler olsun, canlı ve iyi, ancak bugün kalıplarını basitçe, uyumsuz kullanmak, yalnızca kopyalar üretmek olacaktır. Beethoven, bu “nadas” dönemlerinde zaten bunu gerçekleştirdi.
__________________________________
Alıntı Kaba Fikirler: Müzik ve Daha Fazlası Üzerine Düşünceler Stephen Hough tarafından. Farrar, Straus ve Giroux tarafından yayınlanmıştır. Telif Hakkı 2019, Stephen Hough. Her hakkı saklıdır.