Çevirmen: SnBurak
Editör: ÇHY
Choi Hyuk için Alev Yağmuru ile geçirdiği zaman...
Aniden ziyaret ettiğinde onunla çay içer ya da bir süre konuşurdu ve birkaç ayda bir otuz dakikadan az, bazen yılda sadece bir kez ziyaret ederdi. Hepsi buydu ama... Tuhaftı.
Onunla karşılaştığında garip hissetmiyordu ve tüm bu süre boyunca sohbet etmiş gibi hissettiği için günlük yaşamları olan kan ve katliam bir rüya kadar zayıf geliyordu.
Choi Hyuk 'Savaşçı Kulesi'nde gözlerini açtı. Yanına yapışan karma kelebekler dağıldı. Burası 'Savaşçı Kulesi' olarak adlandırılırken gerçek görünümü muazzam bir karma kasırgasına benziyordu. Her şeyin yer çekimi yokmuşçasına yüzdüğü bu yerde Choi Hyuk yüzen bedenini kaldırdı. Hâlâ bulanık görüşü ile düzensiz bir şekilde ışık lekeleri vardı ve İttifak'ın merkezinden yayılan 'Sonsuzluk Işığı' onlara yansıdığında her türlü gölgeye benzeyen sembolleri yaratıyorlardı. Kılıçlar, kalkanlar, kristaller... Tespit edebileceği ve edemeyeceği silahlar ortadan kaybolmadan önce parlıyordu.
'Savaşçı Kulesi' karma silahların mezarlığıydı.
Savaşçılar öldüğünde, karma silahları bu yerde uyuyacaktı. Ölü savaşçıların doldurulmayan çağrıları, hisleri, yeminleri ve sonuçları, büyük bir kader akışı yaratmak için bir araya gelmişti ve Yüce Kanatlar, bu gücü Kader Ağı’nı ele almak için kullanmıştı. 'Beyin' ile birlikte ittifakın simgesiydi. Burada kalma hakkı kimseye verilmemişti.
Choi Hyuk elini beline uzattı ve 'Choi Hyuk'un Mührü’nü aradı. Elini sapına yerleştirdiğinde ancak o zaman eksiksiz hissetti. Sabahın serinletici hissi onu yenmişti.
Vücudunu kuleden çıkmak için yavaşça eğdiğinde kuleyi dolduran karma silahların siluetleri vücudunu çevreledi. Vücudu asansör kapılarının açılması gibi uygun bir seviyeye eğildiğinde siluetler kendi kendine dağıldı.
Savaşçı Kulesi'nin en alçak kısmına iner inmez Lee Jinhee'nin sohbet eden sesini duydu.
“Vay be! O zaman Alev Yağmuru 2002'de savaş alanındaydı ve bu Laniakea Süper Kümesi'ni kolonileştirmeye başlamadan önceydi…”
“Evet. Laniakea Süper Kümesi'ndeki keşif sıklığı çok düşük olduğundan ve ben geldiğimde, canavarlar çoktan çeşitli yerleri işgal etmişti... O zaman gerçekten çok yoğundu. Neredeyse defalarca ölüm tehlikesi atlattım.”
“Aşkın savaşçılar bile tehlikeye giriyor mu?”
“Tabii ki! Ayrıca, o zaman en yüksek rütbe bir savaşçıydım.”
“O zaman aşkın seviyeye sadece on yıl içinde mi ulaştın?”
Lee Jinhee'nin şok edici sesini duyan Alev Yağmuru övünürken saçlarını savurdu.
“Herkes benim büyümeme şaşırdı.”
Lee Jinhee başını abartılı bir şekilde indirdi.
“Evet, evet, elbette, Yüce Kanat. Vay be, neyse hikayeni duymak biraz gerçeküstü geldi. 2002'de, Dünya'da akıllı telefon bile yoktu. O zamanı iyi hatırlamıyorum bile. Ah, seni arayabilir miyim unni?”
Alev Yağmuru, Baek Seoin şok içinde mırıldandığında elini sallarken gülümsedi.
“2002'de Kore, Dünya Kupası nedeniyle bir çılgınlık dönemindeydi. O zaman ittifak, savaşın ortasındaydı. Yıllara bakarsak ittifak muhtemelen tarih öncesi dönemlerden beri savaşıyordu... İttifak gördüğüm hiçbir şey için yapılmadı.”
Alev Yağmuru başını kaldırdı. Karma silahların gölgeleri rastgele yukarıda yer alıyordu. Sayısız savaşçı ölmüştü ve her seferinde daha da büyümüş olan Savaşçı Kulesi, birçok stadyumun birleşmesi kadar geniş ve tepesi gözükmeyecek kadar uzundu.
“Evet... Kolay değildi. Bu yüzden daha önceki ve daha fazla kilit üyenin daha güçlü bir tazminat zihniyeti var.”
Alev Yağmuru’nun sesi kısıldı.
“2002... Güney Kore ve Japonya'da açılan dünya kupası. Ben de gördüm. Dünya hakkında çok çalıştım. Çok güzel bir gezegendi. Dünya'nın böyle olması... Üzgünüm.”
Baek Seoin ve Lee Jinhee, Alev Yağmuru’nun sözleriyle şaşırdılar.
“Hayır! Üzülmene gerek yok.”
“Evet. Aslında sana minnettarız, unni.”
Alev Yağmuru hafifçe gülümsedi.
Loş alevler gözlerinde parlıyordu. Sesi daha da kısıldı ve daha da derinlerde yankılandı.
“Ben... İttifakı değiştireceğim. Atandığım canavarların evreninden başlayarak ittifakı merkez ile sınırlar arasında ayrım yapmayan, hiçbir hayatın Sarf Malzemesi olarak ele alınmayacağı bir yerde tüm savaşçılara saygı duyulan ve ayrım gözetmeden savaştıkları bir ittifak yapacağım! Gerçekten yaşam ve özgürlük için olan bir ittifak kuracağım. Canavarların evreninde dayanacağım, hayır, güçleneceğim ve döneceğim. Buradan itibaren evrenimizi değiştireceğim.”
Sıkıca kapalı dudaklarını ve hafifçe yanan gözlerini gören Lee Jinhee'nin ağzı açıldı. Alev Yağmuru’nun tutkusuyla bilmeden şöyle dedi:
“Ben de. O dünyayı görmek istiyorum...”
“Göreceksin.”
Alev Yağmuru başını salladı.
Onları arkadan izleyen Choi Hyuk, biraz karışık bir sesle katıldı.
“Ne zaman bu kadar yakınlaştınız?”
Ziyaret ettiğinde Alev Yağmuru’nu hep onunla gördükleri için Baek Seoin, Lee Jinhee ve diğerleri daha önce onunla konuşmamıştı.
Lee Jinhee ve Baek Seoin, Choi Hyuk'un aniden ortaya çıkmasıyla şaşırdılar ve hızla selamladılar. Alev Yağmuru sanki onun arkasında olduğunun farkındaymış gibi yavaşça cevap verdi.
“Senin kalkmanı beklerken yakınlaştık.”
“Beni mi bekliyordun?”
Alev Yağmuru gitti ve Choi Hyuk'un bileğini çekti.
“Hadi gidelim. Bu sefer sana anavatanımı göstereceğim. Dünya'dan farklı olsa da muhtemelen kötü değildir.”
Şehir meydanında olan Vahşi Savaşçıların yöneticilerinin tezahüratları ve çığlıkları Alev Yağmuru, Choi Hyuk ile kaybolduğunda anda onlara yağdı.
***
Alev Yağmuru, İttifak Şehri’nin merkezindeki Choi Hyuk'u ışık çeşmesine hayır, ışık gölüne getirdi. 'Sonsuzluk Işığı' olarak adlandırılan bu yer, ay kadar büyük olan tüm şehre ışık tuttuğu için güneş gibiydi.
Bileğini tuttu ve adım adım Sonsuzluk Işığı’na doğru onu çekti.
“Eğer Beyin ve Savaşçı Kulesi tüm üyeler için ittifakın sembolleri ise... Burası, Alevli Kanat İttifakı'nda mutlak etkiye sahip olan Alevli Kanat Kabilesi'nin sembolü. Ayrıcalıklı bir erişim yeri.”
Kendini tamamen ışığa daldırırken hafif acı bir ses tonuyla konuştu.
'Sonsuzluk Işığı' İttifak Şehrine enerji sağlayan bir cihaz iken Alevli Kanat Kabilesi’nin anavatanına giden iki yönlü bir kapıydı. Choi Hyuk'un Alev Yağmuru liderliğinde ‘Sonsuzluk Işığı'ndan geçmek üzereyken Choi Hyuk soğuk bir mesaj duydu.
[Diğer türlerin yaklaşması yasaktır.]
“O benim misafirim.”
[Ah, affedersiniz! Vatanımıza dönüşünüzü memnuniyetle karşılıyoruz, prenses.]
Alev Yağmuru devreye girer girmez Choi Hyuk'a karşı soğuk olan ses sıcak bir esinti gibi oldu.
Hemen peşinden Choi Hyuk, Alevli Kanat Kabilesi'nin anavatanı olan ‘Evrenin Sonu’na girdi.
Bir bakışta, burası Van Gogh'un bir resmi içindeymiş gibi görünüyordu. Gördüğü her şey bir alevdi. Sanki iyi bir ressam, her fırça darbesine uyum yaratmak için büyük özen göstermişçesine Noktacılık gibi şiddetli alevlerden pürüzsüz alevlere ve beyaza kadar inanılmaz derecede asil bir görüntü yaratmak için birbirine bağlanmış her türlü doku, şekil ve renkte olan yeşil, pembe ve mor alevler.
“... Burası mı?”
Choi Hyuk, farkında olmadan ağzını açtı ve Alev Yağmuru derin bir nefes alırken cevap vermedi.
Etrafındaki alevler sanki onu kutsuyormuş gibi parlıyordu. Kendine özgü alevleri gibi şeffaf ve beyaz olan bu alevler, tüm evren onu koruyormuş gibi hissettiriyordu.
‘Prenses dedikleri şey bu mu?’
Choi Hyuk bilinçsizce hayran kaldı.
“Harika bir yer, değil mi?”
Alev Yağmuru, bir süre konuşmadan derin nefes aldıktan sonra söyledi.
“Evrenin Sonu. Zamanın bu yere göre geçişi göz önüne alındığında büyük patlamadan bu yana uzun zaman geçmediği için evreni doğuran Başlangıç Alevleri hala sağlam. Alevli Kanat Kabilesi, Evreni tasarlayan Başlangıç Alevlerinin torunları. Bu yüzden tutuculuğunda direten milliyetçi, bize Yaradan'ın torunları da diyor.”
Ona çeşitli yerler gösterirken Choi Hyuk'un bileğini çekmeye devam etti. En lezzetli alevleri topladı ve Choi Hyuk'un onları tatmasına izin verdi ve hatta Alevli Kanat Kabilesi tarafından ateşlenen sanatsal alevlerle tanıştırdı.
Her şeyin alevlerden oluştuğu bu yerde bir şehre, binalara ve hatta kıyafetlere ihtiyaç yoktu.
Ancak buradaki alevlerin her biri Alevli Kanat Kabilesi’nin dokunuşuna sahipti. Alevli Kanat Kabilesi genellikle bunu yapmıştı. Alevleri tüketip yaratmışlardı.
Alevli Kanat Kabilesi'nin duyguları alevlerle başlamıştı ve bitmişti. Başından beri sahip oldukları arzu, daha güzel veya daha kalıcı bir alev yakmaktı. Bunun dışında hiçbir şey yoktu.
Anavatanını uzun süre sonra ilk kez ziyaret eden Alev Yağmuru hep duygusaldı.
“Burası sadece anavatanım değil, benim annem de. Söz olsun diye değil, tam anlamıyla. Dünyalılar gibi Alevli Kanat Kabilesi üyeleri birbirleriyle alevler karıştırarak doğum yapabilirler... Ama benim gibi durumlarda ezici bir çoğunlukla güçlü alevlere sahip olan baba, alevlerini bu evrenin alevleriyle kaynaştırabilir... Sonra... bir çocuk bu alevlerden doğar. Bu yüzden Dünya'daki anlamıyla bir annem yok. Bu dünya, bu alevler benim annem.”
Alev Yağmuru bunu söylerken mutlu görünüyordu. Sözlerine göre bu uzun bir süre sonra annesine geri dönmek gibiydi. Ancak yüz ifadesi çok geçmeden karardı.
“Bu yüzden... Kabile üyelerim bu alevlerden vazgeçemezler.”
“Vazgeçmek?”
“Evet. Doğan her şey ölmeli. Evrenimiz bir istisna değil, aynı zamanda Başlangıç Alevleri de değil. Büyük patlamadan sonra evren soğuyor ve zevk aldığımız alevler yavaş yavaş sönüyor. Sadece bunun olmasını izleyemeyiz... Yine de babam Alev Göğü bu değişikliği kabul etmişti ve yeni bir yaşam tarzı arıyordu, ama babam öldükten sonra iktidara gelen Alev Cehennemi böyle değil. Bu alevleri olabildiğince uzun süre korumak için Alevli Kanat Kabilesi'ni evrendeki en büyük varlık haline getirmeye kararlı, bu yüzden evrenin yönetici türü olarak özel kaderi elde edebildik ve bu kaderi ve gücü kullanarak Başlangıç Alevlerini sürdürmeye devam etmek için gerekli karmayı tahsis edebiliriz.”
Ağzını tekrar açmakta zorlanmadan önce bir an konuşmayı bıraktı.
“Şu anda kimse bundan bahsetmese de şu anda en iyi dört kabile üyesi olarak bilinen Karanlık Kabile, Zırhlı Ruh Kabilesi ve Benekli Işık Kabilesi, dünyanın başlangıçta yaşadıklarından geçti. Bunlar babam öldükten sonra oldu. Alev Cehennemi, bunların kaçınılmaz denemeler olduğunu ve bizim değil, canavarların yaptığı şey olduğunu söyledi ama aslında bunlar Alevli Kanat Kabilesi’ne iktidar pozisyonu elde etmek için yaptığımız her şeydi. Gençken bunu bilmiyordum. Bir aptal gibi ittifakın sadece dış görünüşüne bakarak özgür ve huzurlu olduğuna inandım.”
Bunu duyan Choi Hyuk, Karanlık Ses’in kendisine gösterdiği derin nefreti hatırladı.
Alev Yağmuru, ruh halini değiştirmeden ve Choi Hyuk'un omzuna vurmadan önce, gözyaşlarıyla mücadele ediyormuş gibi durdu.
“Fakat gördüm, gördüm. Başka bir evren. Alevli Kanat Kabilesi üyelerinin nefret edip 'soğuk evren' olarak adlandırdığı evrenin ne kadar güzel olduğunu gördüm. Dünyadaki soğuk hava. Gece gökyüzündeki yıldızlar. Üfleyip içtiğim sıcak kahve. Her şey çok güzeldi. Değil mi? Nasıldı? İttifak ve savaş hakkında hiçbir şey bilmeden soğuk bir evrende büyümek?”
Choi Hyuk'un yüz ifadesi sözlerini dinledikten sonra anlık olarak duygusallaştı. Çok geçmeden başını salladı ve konuştu.
“... Çok basitti. Bu muazzam evren hakkında hiçbir şey bilmeden sadece zayıf bilimlerimizi geliştirerek yaşadık. Karma hakkında hiçbir şey bilmediğimiz için yalnızca yarattığımız teknolojiyi kullanarak yaşarken zayıftık. Yarattığımız silahların, teknolojinin ve yapay zekâların bizi yok edebileceğinden korkarken birbirimize karşı açgözlülükle savaştık. Her şey iyi değildi. Bu yüzden ittifakı ilk gördüğümüzde, korkmamıza ve nefret etmemize rağmen şanlı olduğunu düşündük sanırım. Doğdukları andan beri karmayı manipüle edebildikleri için ittifaktan gelenlerin bizden farklı olduğunu düşündük. Ama... Şimdi baktığımda sanmıyorum.”
Alev Yağmuru onunla hemfikirken gülümsedi.
“Huu, evet. Sonunda hepimiz aptalız. Bu yüzden hepimiz aynı karma-cılız, değil mi? Gerçekten yüce bir tür yok. Yani...”
Devam ederken Choi Hyuk'a doğrudan baktı.
“Bu yüzden ben bir tane yapacağım. Yeni bir ittifak. Gerçekten tüm karma-cılların refahı için olan bir ittifak. Bunu yapmak için... Yardımına ihtiyacım var.”
Elini uzattı.
“Beraber çalışalım. Yapacaksın, değil mi?”
Uzanmış elini görünce Choi Hyuk karıncalanma hissetti.
Jung Minji'nin elini nasıl uzatıp Yeniden Doğuş Ringi’ni ve Taht Oyunu'nu tamamladıktan sonra liseden ayrılmak üzereyken birlikte çalışmasını istemişti. O zaman Choi Hyuk reddetmişti. Sonra ölmüştü.
Bu durum benzer gelmişti.
Tabii ki, o zamandan beri de çok şey değişmişti.
Kendisi çok değişmiş olsa da en büyük değişiklik Alev Yağmuru'ydu. Yanlarında durarak başkalarının kalplerini ısıtan biriydi.
Şu anda da aynıydı.
Etrafında büyük bir şaheser gibi duran çeşitli renkli alevlerin parladığı bu evreni terk edeceğini söyleyerek elini uzatmıştı. Küçüktü ama ondan daha güçlüydü. Buna rağmen, kolayca yaralanmıştı. Ancak bir imparatoriçenin niteliklerine sahipti, ondan kurtulabilir ve kendi vizyonunu kurabilirdi.
Korkutucu derecede güzeldi.
Bu yüzden Choi Hyuk gülümseyemedi veya elini tutamadı ve ona savaş şansı dileyemedi.
Bunun yerine geri adım attı. Bakışlarından kaçmadı. Sadece duygularını olabildiğince saklarken başını salladı.
“Hayır, yapmayacağım.”
Sonunda konuştu.
Sonra tekrardan.
Çırpınan bir kalbe sahip bir çiçek gibi uzattığı Alev Yağmuru’nun eli, soğuk bir esinti ile karşılaşmış gibi titredi.