Nisan ayında, Roscosmos'un bir parçası olan Rus Uzay Sistemleri şirketi 10, tarihsel bir belgenin elektronik bir versiyonunu yayınladı. Artık herkes kendilerini “Bir E-1 nesnesinin yörüngesini izlemek için sistemin anahat tasarımını” tanıyabilir. Belge, Mayıs ayında, 1958, XXUMX Araştırma Enstitüsü tarafından hazırlandı (şimdi NA Pilyugin adında Otomasyon ve Enstrümantasyon için Araştırma ve Üretim Merkezi). 885 orjinal daktilo ile yazılmış sayfalar, projenin hedefleri ve hedefleri, bunların nasıl elde edileceği vb. Hakkında bilgi sağlar. Belgenin çoğu, zemin kompleksinin teknik tanımına ve çalışmasının ilkelerine ayrılmıştır.
Zaten giriş bölümünde, belgenin yazarları zorlukların istisnai karmaşıklığına dikkat çekti. Roket ve E-1'in o zamanki mesafelerden iki kat daha büyük olan mesafelerde izlenmesi gerekiyordu. Ek olarak, tasarımcıların çalışması, işe ayrılan kısa süreyi zorlaştırabilir. Bununla birlikte, bir roketin ve otomatik bir istasyonun Dünya'dan uçuşunu izlemenin yanı sıra telemetri sinyallerinin yörüngesini ve alımını tahmin etmek için yöntemler bulundu.
Yere dayalı elektronik araçların bileşimi bir radar istasyonu, uzay aracından veri almak için bir sistem ve uzaktan kumanda için bir cihaz olmalıdır. Yeni sistemin görünümünü şekillendirirken, 885 araştırma enstitüsü araştırma enstitüsü, telsiz teçhizatının çalışması için en uygun aralıkları bulmak zorunda kaldı, kompleksin bileşimini ve ayrı bileşenlerinin işlevlerini belirlemek ve dağıtım için en avantajlı yerleri bulmak zorunda kaldı.
Taslak tasarımdaki hesaplamalar, yapımı çok zor bir iş olan anten cihazlarının gerekli özelliklerini göstermiştir. Radyo sinyalinin gerekli iletim ve alım özelliklerinin, en az 400 sq M alanlı ya da en az 30 m çapındaki toprak antenlerini göstereceği tespit edilmiştir, ülkemizde bu tür bir ürün bulunmamaktadır; hızlı bir şekilde sıfırdan yaratılma ihtimalleri yoktu. Bu bağlamda, uygun anten levhalarının kullanılması veya yeni benzer ürünler yaratılması önerildi. Daha önce Amerikan radar tipi SCR-627 ve yakalanan Alman “Big Würzburg” ile birlikte elde edilen mevcut döner cihazlara monte edilmeleri planlandı.
E-1 nesnesinin çalışmasını izlemek için çeşitli tiplerde antenler geliştirilmiştir. Farklı görevlerin çözümü, büyük boyutlarda kesilmiş bir parabolik yansıtıcı yardımıyla ve uygun boyutlarda dikdörtgen bıçaklar kullanılarak gerçekleştirildi. Mobil desteklere kurulum, maksimum alan kapsamı sağladı ve böylece kompleksin genel yeteneklerini artırdı.
Antenler ile birlikte çeşitli enstrümantasyon sistemleri çalışmak zorunda kaldı. Bu nedenle, standart vücut vagonlarına sahip birkaç ZIL-131 otomobilinde, vericinin radyo elektronik ekipmanının kurulması önerildi. Kabloların yardımı ile ilgili antene bağlanması gerekiyordu. Kompleksin alıcı kısmının, anten direği yakınındaki ayrı bir binada kalıcı olarak yerleştirilmesi planlandı. İstenilen sonuçları elde etmek ve doğru ölçümü elde etmek için, iki antenin birbirinden birkaç kilometre uzakta olması gerekiyordu.
Alıcı antenlerin bir uzay nesnesi için otomatik bir izleme sistemi ile donatılması önerildi. Yerleşik vericiden gelen sinyal analiz edildiğinde, bu tür bir ekipman, antenin konumunu değiştirmek zorunda kaldı ve maksimum güç ve minimum parazitle en iyi alımı sağladı. Böyle bir anten işaretinin otomatik olarak yapılması gerekiyordu.
Ölçüm kompleksinin bir parçası olarak birkaç ayrı iletişim sistemi sağlamak gerekiyordu. Bazı kanallar verileri bir bileşenden diğerine aktarmak için tasarlanmıştır, diğerleri ise insanlar için gerekliydi. Hesaplamalara göre, sadece ses veri iletimi bilinen zorluklarla ilişkilendirildi ve tüm kompleksin düzgün çalışmasını engelleyebildi.
Yer tabanlı sistem, kayıt sinyallerini içermelidir. Tüm telemetri verilerinin ve radar göstergelerinin manyetik medyaya kaydedilmesi önerildi. Ayrıca ekipman paketinde, ekranlarda görüntülenen verileri çekmek için ayarlanan bir fotoğraf da bulunuyordu.
Yayımlanan belgenin bölümlerinden biri, yeni radar tesislerinin konuşlandırılacağı yer seçimine adanmıştır. Hesaplamalar, E-1 ürününün yaklaşık 36 saat kadar aya uçacağını gösterdi. Aynı zamanda, cihazın ufukta yükselmesi gerekiyordu (USSR'nin herhangi bir noktasına göre, 65 ° 'nin altında bir enlem ile) sadece birkaç kez. İstasyon için en uygun alanın ülkenin Avrupa kısmının güneyinde olduğu tespit edildi. Kırım kenti Simeiz'in yakınlarında bir ölçme noktası kurmaya karar verdiler, o zamanlar Bilimler Akademisi Fizik Enstitüsü'nün bir radyo astronomi tesisi zaten çalışıyordu. Yeni projede teknik araçları kullanılabilir.
Taslak proje Koshka Dağı'nda bir ölçüm noktası sisteminin kurulmasını içeriyordu. Aynı zamanda, kendi bileşenlerinin, birbirlerinden 5-6 km uzakta olması gerekirdi. Projenin önerilerine göre, elektronik ekipmanın bir kısmı sabit binalara yerleştirilirken, diğer cihazlar araç şasisine monte edilebilir.
E-1A istasyonu
E-1 ürününün simülatörleri ile yapılan saha testleri sayesinde, telsiz teçhizatının optimum özellikleri belirlenmiştir. Bu nedenle, Dünya kartı radyo bağlantısı için, 102 MHz frekansı optimal olarak kabul edildi. Cihazın Dünya'ya 183,6 MHz frekansında veri iletmesi gerekiyordu. Yer tabanlı alıcıların hassasiyetini artırmak, E-1'teki verici gücünü 100 W'ye düşürdü.
“E-1” yörünge izleme sisteminin çalışma zamanları için önerilen çalışma ilkeleri çok ilerici ve cesurdu. Çok sayıda radyo sistemi yardımıyla, gezegenler arası istasyonun yönünü belirleyen azimut ve yükseklik belirlenmelidir. Ek olarak, Dünya ile nesne arasındaki mesafenin yanı sıra nesneden Ay'a olan mesafenin belirlenmesi de gerekliydi. Son olarak, E-1'in hızını ölçmek gerekiyordu. Telemetri sinyalleri yörüngeden Dünya'ya gelmiş olmalıydı.
Uçuşun ilk aşamasında telemetri iletimi, fırlatma aracı 8K72 Vostok-L'nin standart araçları kullanılarak gerçekleştirildi. RTS-12-A telemetri sistemi, üçüncü aşama roket radyo vericisi kullanarak Dünya ile iletişim kurabilir. Ondan ayrıldıktan sonra, E-1 istasyonu kendi telsiz ekipmanını içermelidir. Bir süre için, toprak varlıkları kapsama alanına girmeden önce, istasyon “görünmez” kalabilir. Ancak, birkaç dakika sonra, zemin ölçüm noktası izleme için aldı.
Uzay aracına olan mesafenin ve uçuş hızının belirlenmesinin darbeli radyasyon ve onboard transponder yardımı ile yapılması önerildi. 10 Hz frekansında, yer ölçüm istasyonunun, istasyona bakliyat göndermesi gerekiyordu. Sinyali aldıktan sonra, kendi frekansında cevaplamak zorunda kaldı. İki sinyalin geçiş zamanına göre otomasyon istasyona olan mesafeyi hesaplayabilir. Bu teknik kabul edilebilir doğruluk sağladı ve ayrıca yansıtılan sinyalin alımı ile standart radar kullanıldığında olduğu gibi kabul edilemez derecede yüksek verici gücü gerektirmedi.
E-1 ile Ay arasındaki mesafenin ölçülmesi teknede bulunan donanıma verildi. Yerleşik vericinin, Dünya uydusundan yansıyan sinyalleri otomatik istasyona geri dönebilir. Binlerce km mesafeden 3-4'ten daha kısa mesafelerde güvenle onları alıp toprak kompleksi çalıştırabilirdi. Ayrıca, gerekli veriler Dünya üzerinde hesaplandı.
Uçuş hızını ölçmek için Doppler etkisinin kullanılması önerildi. E-1'in yörüngenin belirli bölümlerine geçişi ile yer sistemi ve uzay aracı nispeten uzun radyo sinyalleri değiştirmek zorunda kaldı. Alınan sinyalin frekansını değiştirerek, ölçüm noktası istasyonun uçuş hızını belirleyebilir.
Ölçüm noktasının Simeiz kasabası yakınlarında konuşlandırılması çok iyi sonuçlar alınmasını sağladı. 36 saatlik uçuş sırasında, E-1 istasyonunun bu nesnenin görüş alanı içinde üç kez olması gerekirdi. Kontrolün ilk aşaması, yörüngenin pasif kısmının ilk kısmı ile ilgilidir. Aynı zamanda, radyo kontrol araçlarının kullanılması planlandı. Ayrıca uçuş, Dünya'dan bin km uzaklıktaki 120-200 mesafesinden kontrol edildi. İstasyon üçüncü kez, 320-400 bin km mesafeden uçarken görünürlük bölgesine geri döndü. Cihazın son iki bölümde geçişi, radar ve telemetri araçları kullanılarak kontrol edildi.
“E-1 nesnesinin yörünge izleme sisteminin taslak projesi Mayıs 1958'in son gününde onaylandı. Yakında, tasarım belgelerinin geliştirilmesi başladı, ardından yeni projede kullanılmak üzere mevcut tesislerin hazırlanmasına başlandı. Kırım'da bulunan tüm antenlerin "Ay" programında kullanılmaya uygun olmadığı belirtilmelidir. Bazı anten direkleri, boyutları arttırılmış tamamen yeni tuvallerle donatılmalıydı. Bu, projeyi biraz karmaşıklaştırdı ve uygulanması için son tarihleri değiştirdi, ancak yine de istenen sonuçları elde etmesine izin verdi.
Fırlatma aracının 8K72 "Vostok-L" lansmanı, gemideki E-1 №1 aparatı ile yapıldı. 23-inci ikinci uçuşta, ilk etabın tamamlanmasından önce roket çöktü. Ayrıca Ekim 1958 ve Aralık 87'in lansmanları da kazayla sonuçlandı. Yalnızca 11 Ocak 4, Luna-4 olarak da bilinen E-1959 # 1 yazılımını başarıyla başlatabildi. Ancak, uçuşun görevi tam olarak tamamlanmadı. Uçuş programının hazırlanmasındaki bir hata nedeniyle, uzay aracı aydan oldukça uzak bir mesafeden geçti.
Dördüncü düzeneğin lansmanının sonuçlarına göre, proje elden geçirildi ve şimdi E-1А ürünleri başlangıçta tedarik edildi. Haziran ayında, 1959, bu istasyonlardan biri füze ile birlikte öldürüldü. Eylül ayının başlarında, bir sonraki taşıyıcı roketi “Luna” serisi ile başlatmak için birkaç başarısız girişimde bulunuldu. Birkaç gün sonra, bir dizi başlatma iptal edildi ve roket fırlatma rampasından çıkarıldı.
Son olarak, "Luna-12" olarak da bilinen 1959 aygıt numarası olan 7 Eylül 2, hesaplanan yörüngeye başarıyla girdi. Eylül 13’in akşamı tahmini zamanında, Yağmurlar Denizi’nin batısındaki Ay’a düştü. Yakında fırlatma aracının üçüncü aşaması, Dünya'nın doğal uydusuyla çarpıştı. İlk kez hikayeler ayda dünya kökenli bir ürün ortaya çıktı. Ayrıca, Sovyetler Birliği amblemi olan metal flamalar uydunun yüzeyine teslim edildi. Yumuşak bir iniş varsayılmadığından, gezegenler arası otomatik istasyon tahrip edildi ve metal flamalarla birlikte parçaları arazide uçtu.
İstasyonun aya başarılı bir şekilde inişinden sonra, E-1A'nın lansmanları iptal edildi. İstenen sonuçların elde edilmesi Sovyet uzay endüstrisinin çalışmaya devam etmesine ve daha gelişmiş araştırma sistemleri oluşturmaya başlamasına izin verdi.
“E-1 nesne yörüngeli radyo izleme sistemi, özellikle otomatik istasyonlarla çalışmak üzere inşa edildi, ilk araştırma programı çerçevesinde, personel programına göre sadece iki kez çalışabildi. E-1 №4 ve Е-1А №7 cihazının yörüngesinde çalıştı. Bu durumda, ilki hesaplanan yörüngeden saptı ve ayı özledi, ikincisi de başarıyla hedefi vurdu. Bildiğimiz kadarıyla, yer kontrollerinin çalışmasıyla ilgili herhangi bir iddiada bulunulmamıştır.
E-1 teması üzerindeki çalışmaların tamamlanması ve yeni araştırma projelerinin başlatılması, Simeiz'deki özel nesneler üzerinde kesin bir etkiye sahipti. Gelecekte, radyo-elektronik endüstrisinin en son kazanımlarına uygun olarak defalarca geliştirilip sonlandırıldı ve yeni gereklilikler göz önüne alındı. Ölçüm noktası, çeşitli uzay araçlarıyla ilgili çok sayıda çalışma ve lansman sağlamıştır. Böylece dış mekanın keşfedilmesine önemli katkılarda bulundu.
Bugüne kadar Sovyet uzay programının erken tarihi oldukça iyi çalışılmıştır. Çeşitli belgeler, gerçekler ve anılar yayınlanır ve bilinir. Bununla birlikte, bazı meraklı materyaller hala kapalıdır ve zaman zaman halka açık hale gelir. Şu anda, uzay endüstrisindeki işletmelerden biri gezegenler arası istasyonlarla çalışmak üzere tasarlanan ilk evsel kontrol ve ölçüm sisteminin taslak tasarımı hakkındaki verileri paylaştı. Umarım, bu bir gelenek haline gelecek ve yakında sanayi yeni belgeleri paylaşacak.
Göre:
http://russianspacesystems.ru/
http://kik-sssr.ru/
http://rg.ru/
“Bir E-1 nesnesinin yörüngesini izlemek için sistemin taslak tasarımı:
http://russianspacesystems.ru/wp-content/uploads/2018/04/1958_NKU_BRK_Luna-2_Simeiz.pdf