Kaçak Göçebe
Bazen çim daha yeşildir.
Geçen gün sahili dolaşıyordum, kuşu hayatı tartışıyorduk ve bu garip gerçeklik kendimizi yaşarken bulduk.
Bana son zamanlarda işini bırakan bir arkadaşını anlatıyordu çünkü onu perişan ediyordu. Saygı.
Hikaye uğruna, kuş Šárka adını vereceğiz çünkü göründüğü kadar tuhaf, adı bu, ve daha fazla komplikasyondan kaçınmak için, arkadaşına “arkadaş” diyeceğim.
Arkadaş Šárka ile seyahat ve serbest dünyayı araştırmak için ileri geri mesaj atıyordu.
Sanırım çocuklar buna “dijital göçebe” diyorlar.
Bazıları bu yaşam tarzını bir fırsat olarak görüyor. Diğerleri bunun bir kaçış olduğunu düşünüyor. Bununla birlikte, bunu çerçevelersiniz - en kolay seçenek olan sefaleti tercih etmekten çok daha iyi bir seçenek.
Arkadaş, bu yeni yaşam tarzına girişiminin bir parçası olarak Yeni Yıl'da Bali'ye seyahat etme isteğini dile getirmişti.
Her iki taraf da heyecanlı görünüyordu.
Bu, arkadaşın Bali’deki herkesin gerçekten de yeni mi kaybolduğunu sorgulaması kadar mıydı?
Mesaj tonda küçümsüyor olabilirdi ve alıcı taraftaydım, birkaç kelimeyi bir araya getirip onların yerine koymaları çok uzun sürmezdi.
Ama benimle ilgisi yoktu.
Bu yüzden güldüm…
Güldüm çünkü tanıdığım en mutlu, en başarılı insanların bazıları Bali'de yaşıyor. Güldüm çünkü birçoğu burada mutluluk ve başarı buldu ve onlarla başka bir yere götürdü. Ve güldüm, çünkü bazı gerçekleri görebiliyordum.
Ayrıca yardım edemedim, ancak bu endişenin kendi standartlarına göre “kaybedilmiş!” Olarak etiketlenecek biri tarafından dile getirildiğini ironiye gülmek istiyorum.
Šárka gülmüyordu.
Geçmişe bakıldığında, varışta tamamen bağımlı olacak olan arkadaşı, Bali'deki arkadaşlarının looney binasında daha iyi olabileceğini ima etmişti!
Hangisi saldırgan olarak yorumlanabilir?
Ve gülmeye devam ettiğim için Šárka, tam olarak neden, gerçekten saldırgan olduğu konusunda beni eğitmeye devam etti.
Kızgın bir Çek kızın konuştuğunu duydunuz mu emin değilim? Evet, ve otantikliğin özverisi olduğum için aksanı taklit etmeye yardımcı olacak çevrimiçi bir araç için İnternet’i araştırdım.
Hepsi okuma zevkiniz için…
“Bu saçmalık. Kourrrse, bazı insanlar zem bulmaya bayılırlar. Bana insanların kayboldukları vorrrld'deki yerlerini söyle. Peki ya insanlar zorlu davranırlarsa ve kendimiz için daha iyi bir hayat yaşarlarsa? En azından Zey bu konuda bir şeyler yapıyor. Zat muazzam kourrrage alır.
Zerrre arrren’in Everrry kentinde, kasabasında ve vorrrld’deki kasırgada insanları kaybettiği gibi değil Ve Zem von’in çoğu bu konuda hiçbir şey yapmıyor. Zey, kendisinin için üzgün olduğunu hissediyorum ve zing'in maagalı olarak değişeceğini umuyoruz. Zey bekliyor. En azından birisini kaybeden herkes bu konuda bir şeyler yapıyor. İçgüdülendirilmeli. Ünlü olmalı. Buna ekli bir olumsuz çağrışım olmamalı. ”
Tamam, bu daha çok Rus bir adam gibiydi.
Küçük bir hasar kontrolü gerekiyor çünkü tam anlamıyla bunun için toplarım kesiliyordu…
Vahşice, John Malkovich'e hiç benzemediği bir şey olduğunu belirtmek isterim. Altı dilde akıcıdır. İngilizce dahil Ve masa tenisinde beni yendi. Bir Zamanlar.
O da haklı.
Bu işi çözmek için ellerinden gelenin en iyisini yapmaya çalışırken daha iyi bir yaşam arayanlara karşı yargımızda o kadar sert olmamalıyız. Özellikle sık sık, bu yargılayıcılar, oldukları gibi, hayatlarından yeterince memnun değiller.
Ben kaçak bir göçebeğim.
Altı yıl önce endişeli ve depresyondaydım. On yıl olmuştu. Kafam dağınıktı. Vücudum ağrıyordu. Bağışıklık sistemim çok yıkıktı, bir keresinde lastik boyacı ile birlikte bir köpük banyosunda zatürree yakaladım.
Sinirlendim, bıktım ve yoruldum.
Gezinti boyunca, on yıldan beri bir yıkım yolundaydım. Hikayem bir rock yıldızınınki kadar çekici olmasa da, içki kaçıranlar için bir hayli coveted ödül almayı başardım. Ödüller Bugünle gurur duyuyorum. Ama hepsi bir örtbastı. Ve “profesyonel” olmaya çalıştığımda, bunlarla ilgili herhangi bir şey yapmadan önce, beş yıl boyunca, depresyon önleyici maddeler üzerinde sahte bir rahatlık duydum.
Sonunda büyümem gerekiyordu. Kaçındığım şeyle yüzleşmek zorunda kaldım. “Uyum sağlamaya” çalıştım ama hiçbir yere ulaşamadım. Ve daha fazla dayanamadım. Hayatımı değiştirmek zorunda kaldım.
Bu yüzden bir Kanada vizesi aldım.
Vancouver'a uçarken bindiğimde aileme veda etmek en kötüsüydü. Suçluluk duygusuna kapılmıştım çünkü onların da mutsuzluğumun ağırlığına dayanmaları gerekiyordu.
Son olarak hepsini çerçevelemiştim.
Aklım beni ailemden, arkadaşlarımdan ve büyüdüğüm ülkeden ayrılmaya zorladı. Hepsini Mounties’e çarpmak için takas ettim!
Hiçbir şey asla nihai olarak çerçevelenmemelidir.
Bu üzücü bir yalvarma ya da bu bollokstan değil. Tüm kedilerin beşikteki sesi olabilir, ama gerçekte, sadece bir viski yudumluyorum ve kelimeler yazıyorum.
Önümüzdeki üç yıl daha iyiydi. Zorlu. Ama daha iyi. Çünkü peşindeydim. Ve peşinde koşmak daima oyalanmaktan iyidir.
Sağlığım, on yıldan daha fazla yaşadığı en iyisiydi. Benim güvenim de yoldaydı.
Üstesinden gelebileceğime inandığım o iş için toplanıyordum, ama sikikler bana bir şans vermedi.
Olsalardı, bugün bunu yazmazdım.
Herkes yaşamın bir aşamasında şapırdadı. Ya yerde kal, ya da ayağa kalk. İki seçenek. Motorunuza zarar verirken ya da daha iyi bir şey peşinde koşarken durun. Eski nadiren işe yarıyor. İkincisine uyanmam on yıl sürdü.
Vancouver sonsuza dek bana öğrettiği dersler için en sevdiğim şehir olacak. Bu ve onun sarhoş edici güzelliği. Kalıcı İkametgahım güvenceye alındığında ve bir köprüleme süresi gerektiğinde, tamamen farklı bir şey peşinde Bali'ye atladım.
Hiç Bali’ye gitmedim. Asla yemek yemeyi hiç sevmedim. Yer bile Google değildi. Gerçekten ne bekleyeceğimi bilemedim.
Ubud'a gitmem söylendi çünkü yogadan hoşlandım - yaptığım şey buydu. Ve yogadan hoşlandığım kadarıyla, Ubud'dan hoşlanmadığımı fark etmem uzun sürmedi. Bu yüzden güneye Canggu'ya gittim ve Dojo diye bir yere rastladım.
Dojo (coworking) hemen hemen bir şantiyeydi. İçeri girdim ve içeri girip istediğim kadar yazmamı söyleyen bu büyük Aussie piçiyle sohbet ettim. Demek yaptığım buydu.
Üç yıl sonra hala buradayım. Hala yazıyorum.
Tüm bunların nasıl çözüldüğünü düşünmeyi bırakırsam, bunun tamamen delirdiğini düşünüyorum. İyi bir fındık. Bir fırsat dünyası kendini sundu.
Asla kaçmazsam hayatımın bugünkü kadar tatlı olacağından çok şüpheliyim.
Şimdi eve gitmek için heyecanlanıyorum. Her seferinde daha da fazla gelişen bir heyecan. Arkadaşlarımı ve ailemi görmek için sabırsızlanıyorum. Takılmak, bok konuşmak ve hatırlamak. Hepsini bekleyebilirim. Boklu hava dahil. Kabul ettiğim her şeyi zevkle alıyorum. Çünkü ben koştum.
Koşmak bana yepyeni bir bakış açısı ve yaşam için teşekkür verdi. Hiçbir şekilde korkusuz değilim ve kesinlikle bunların hepsinin farkına varmadım, ama artık toplumun bize sahip olduğu korkuların çoğunu paylaşmıyorum. Gelecekte neler olacağını bilmemekle (ve sevgiyle demek istiyorum!) Fırsatların sonsuz olduğunu biliyorum.
İnsanlar her türlü sebepten dolayı koşarlar. Bazen çim daha yeşildir. Elbette bu iyi bir şey mi?
Buradaki herkes kaçtı. Doğru veya bir şeyden. Aksi takdirde, burada olmazlardı. Bu onların kayboldukları anlamına gelmez. Ve ne olursa olsun, zaman zaman biraz kaybolmadan bu dünyada yolunuzu bulamazsınız. Ondan kork, ve asla yolunu bulamazsın.
Belki burada bazı kayıp ruhlar vardır. Kimin umrunda? Her yerde kayıp ruhlar var. En azından bu konuda bir şeyler yapıyorlar. Ve kendilerini çabaları için umursamayan pozitif insanlarla çevreleyebilecekleri bir ortama koydular.
Beş yıl içinde nerede olacağımı bilmiyorum. Ölü olmadığım sürece, emin olduğum tek şey, hayat dediğimiz bu çılgın yolculuğa çıkacağım. Ve bundan hoşlandım.
Eğer bu kaybolursa. Kaçmaktan mutluyum.
Okuduğunuz için teşekkürler!
Gitmeden önce:
Bireylerin kaygı ile ilişkilerini sert bir şekilde geliştirmelerine yardımcı olurum. Eğer bu sizin için konuşuyorsa - daha fazla bilgi edinmek ve daha iyi bir yaşam için beş temel prensibi kapsayan mikro kursu ücretsiz olarak kullanmak için aşağıyı tıklayın.
Beni kaydet!
Aslen Dojo Bali'ye gönderildi.