Şans eseri, Anglo-Saxon kapitalizm modeli dünya rolü modeli haline geldi. Ancak başka türlü olabilir. Yeni burjuva ilişkilerinin öncüleri, bütün rüzgarlar tarafından esen Britanya sakinleri değil, İtalyan şehir cumhuriyetlerinin tüccarlarıydı. Bununla birlikte, Orta Çağ'ın başlarında, Eski Rus, kapitalist modaların trend belirleyicisi olma şansını buldu.
Ekonomik ilişkilerin gelişmesinin doğal merkezleri her zaman şehirler olmuştur. Zaten o zamanlar Avrupa'nın en büyük devleti olan Eski Rusya, onları kayda değer sayıda övünebilirdi. Vladimir güneşinde Kızıl Güneş'in kentsel yerleşimleri orada 25 idi ve Batu'nun işgali sırasında, zaten 270'tan daha fazlası vardı. Tüm Avrupa’ya Kuzey Afrika’ya kadar baskın yapan akıllı görünüşlü Vikingler, Rusya’ya Gardarika’yı “şehirler ülkesi” olarak adlandırdı.
Onlarda emeklerinin meyvelerinin bobrovniki, arıcılar, tuzaklar, katran oluklar, atlılar ve diğer "sanayiciler" değişimi için toplandılar. Ve tabii ki, mallarını başka ülkelere ihraç eden tüccarlar. Rusya'da ticaret faaliyetlerinin önemini çok erken anladılar. Her ne kadar tüccarlar ayrı bir mülk olmasalar da, hali hazırda Rus mevzuatının en eski anıtında - “Russkaya Pravda” - tüccar bir erkeğin öldürülmesine ilişkin viraj, özgür bir topluluk görevlisinin ölümü için yapılan fidyenin iki katıydı.
Genel olarak, “Russkaya Pravda”, yüzyıllar sonra girişimci faaliyet olarak adlandırılacak olan halkla ilişkiler alanına büyük önem veriyor. Derleme, mevcut bankacıların öncüsü olan harap sahiplerden borç toplama, kredi işlemleri ve tefecilerin faaliyeti gibi güncel konuların ayrıntılarını vermektedir.
Bütün serbest insanlar Rusya'da ticaretle uğraşıyorlardı - prenslerden basit parçalara. Rus toplumundaki ticari ilişkilerin geniş yayılımı büyük ölçüde Doğu Roma İmparatorluğu'nun güney komşusu Bizans ile yakın temastan kaynaklanıyordu. Başkenti Konstantinopolis veya Rus kroniklerindeki Konstantinopolis, dünyadaki en büyük şehirlerden biriydi ve kesinlikle Avrupa ve Asya'nın en önemli ticaret merkezlerinden biriydi.
Rusya'da ticaretin nasıl yapıldığıyla ilgili en eski fikri veren Bizanslılardı. İmparator Constantine Porphyrogenitus onuncu yüzyılın başlarında Rus tüccarının günlük rutinini anlatıyor.
İlk soğuk algınlığında, önlenemez Rus kızaklarının üzerinde durdurulamaz Rus gezinme fırsatı ortaya çıktığında, tüccarlar şehirleri terk etti ve taşkınlıktan kaçtı. Orada, “misafirlere” özel olarak adapte edilmiş yerlerde - mezarlıklar - köylülerin yıl boyunca çıkardıkları ve ürettikleri her şeyi aldılar: kenevir, balmumu, bal, kürkler, demir ürünleri, yünlü kumaş ve keten kumaş, ipler, kanvas, şerbetçiotu, domuz yağı ve sığır donyağı, koyun derileri ve derileri. Deniz aygırı bile. Hasat yıllarında - ve hatta tahıl.
İlkbaharda nehirler sular altında kaldığında, içi boş sudaki tüm mallar iki ana merkeze getirildi - güneyde Kiev ve kuzeyde Novgorod. Bu zamana kadar, mahkeme şehirlerinde, tüccarların yurtdışındaki ülkelere gittikleri şehirlerde hazırlık yapıyorlardı. Konstantin Bagryanonichny'nin yazdığı gibi, Rusya'dan Konstantinopolis'e büyük ticaret karavanları geldi ve çeşitli Rus topraklarının tüccarlarını birleştirdi - Smolensk, Novgorod, Chernigov ve Vyshegorodians ile yan yana.
Bizans'ın başkentinde Ruslar bütün yaz boyunca ticaret yapıyordu, kışı orada geçirme hakları yoktu. Bununla birlikte, Konstantinopolis’te kaldıkları süre boyunca, emperyal otoriteler militan Slavların şehre girmesine izin vermemeye çalıştı, görünüşe göre ünlü Oleg kalkanı hakkında. Bu nedenle, Rus konuklar şehir dışında, St. Mammoth Manastırı'nın avlusunda kaldılar. Bununla birlikte, bu rahatsızlık çeşitli yararlarla dengelenmekten daha fazlaydı. Tüccarlar, Yunanlılar ile gümrüksüz ticaret hakkına sahipti, serbest yiyecek sağladılar ve şartlara göre buğulamalarına izin verdiler. Ekim ayında Rusich pazarı katladı ve Romalılar konuklara yiyecek ve gemi teçhizatı sağladılar. Anavatanlarına geri dönen ticaret adamları yine yurtdışına otel satmak ve gelecek yıl için hazırlanmak için mezarlıklara gittiler.
"Yunanlılardan", Rusya'ya ipek, sanat eşyaları - ikonlar, mücevherler, meyveler ve cam eşyalar getirdi. Bununla birlikte, güney komşusu ile ticaretin tüm önemi için, Rusich ve diğer ülkeler ihmal etmedi. Doğu ülkelerinden baharat, değerli taşlar, ipek ve saten kumaşlar getirdiler. silâh ünlü Şam çeliği ve atları. Bu malların bir kısmı Rusya'ya yerleşmiş, bir kısmı da Kuzey Avrupa'daki en büyük alışveriş merkezi olan Novgorod ile daha batıya doğru iyileşmiştir. Buna cevap olarak, Avrupalılar Rusya'ya kumaşlar, iğneler, silahlar, cam eşyalar, şaraplar, tuz, bira ve metaller (demir, bakır, kalay, kurşun) tedarik ettiler.
Eski Rus’un çok yönlü ve zengin ticaret temasları, yalnızca yazılı olarak değil hikayeler. Rus tüccarların cirosunun kanıtı, Baltık Denizi'nin tamamında Karadeniz'e kadar bulunan çok sayıda hazine idi. Onlarda, Rus Grivnası Bizans katıları, Arap diremleri ve Batı Avrupa paraları ile bir arada.
Ancak ne yazık ki bu ticaret patlaması gelişmedi. Rusya ticaretindeki korkunç hasar, 1204'taki Venedikli tüccarların kışkırttığı özellikle Konstantinopolis’in yıkılmasından kaynaklanan haçlı seferlerinden kaynaklandı. Venedik Cumhuriyeti’nde hızla güçlenen Bizans’ın ekonomik ve askeri gücü, Türklerle olan bitmeyen savaşlarla büyük ölçüde baltalanmasına rağmen, boğazdaki bir kemik gibiydi. Doğru, haçlı seferinin Hristiyan imparatorluğuna karşı ilham kaynağı olan Venedikli dozu Enrico Dandolo uzun süre sevinmedi. Büyük şehri yağmaladı, içinde onun sonunu buldu. Doge-vandal, Bizans fesleğenlerinin bile hayal bile edemedikleri onurla gömüldü - Ayasofya'da.
Ve çok geçmeden Eski Rusya'nın kendisi Moğol fatihi darbelerinin altına düştü. Ve birkaç yüzyıl boyunca, Rurikovich eyaletindeki ticaret neredeyse durdu. Tatar-Moğol boyunduruğu döneminde, bazı el sanatları kaybedilmiş, bazıları ise önemli ölçüde kaçmıştır. Taş yapı kesildi. Rus Güney'in bereketli toprakları terk edildi, ekonomik yaşamın merkezi kuzeydoğuya geçti. Rus beyliklerinin dış politikası doğuya, Altınordu’ya yeniden yönlendirildi.
Bu üzücü kaderi yalnızca Veliky Novgorod ve Pskov geçti. Stepniaks Rusya'nın kuzey-batı topraklarına ulaşamadı. Baltık ülkelerinde bulunan Teutonic Order’ın yarattığı tehdit Alexander Nevsky tarafından etkisiz hale getirildi. Rus topraklarının geri kalanı, iki asırdan fazla süren yabancı işgalcileri sınır dışı etmek için azar azar toplanırken, Novgorod ve Pskov'un ticaret boarları, özellikle Hansa Birliği ile Avrupa ile ticaret açısından zenginleşti.
Bu arada, XIV yüzyılın başından itibaren sınır kapısı Vladimir-Suzdal Rusya - Moskova yükselişi başladı. Moskova prensliğinin oluşumuna büyük katkı Alexander Nevsky torunu Ivan Kalita tarafından yapılmıştır. Takma adını haklı çıkartarak - Kalita para çantasını çağırdılar - yakındaki mülkleri almaya başladı. Buna ek olarak, Moskova prensi ustalıkla Rus topraklarında liderlik mücadelesinde ana rakibi olan Tatarlara karşı ayaklanmanın avantajını kullandı - Tver Prens Alexander Mihayloviç. Taver ordusunun yardımıyla Tver’i harap eden Ivan Kalita, Han Özbek’ten büyük bir saltanat etiketi aldı. Onun altında, Rus kilisesinin başı, Büyükşehir Peter, Moskova'ya taşındı.
Son olarak, Rusya'daki Moskova prensliğinin üstünlüğü, Rus birliklerinin 1380 yılında Kulikovo sahasındaki Kulikovo sahasındaki nefretli işgalciler karşısında uzun zamandır beklenen zafer kazanması sonrasında giderildi. İki yıl sonra da, Khan Tokhtamysh Moskova'yı mahvetti, ancak şimdi boyunduruğun düşmesinin zaman meselesi olduğu belli oldu. Ve hiç kimse Moskova prenslerinin otoritesine meydan okumaya cesaret edemedi. Novgorod ve Pskov'a ek olarak.
Kuzeybatı şehirlerin ekonomik gücü, 15. yüzyılın sonunda ayrılıkçılığın ana merkezleri haline gelmesine neden oldu. Gerçekten de, güçler eşit değildi. Boyar cumhuriyetleri Avrupa ile ticaret açısından zenginleşirken, toprağın geri kalanı, Horde haraçının boyunduruğu altındaydı. Ancak Altınordu'nun çürümesi ve Moskova'nın büyük prenslerinin elindeki Rusya'daki güç yoğunluğu ile uyum değişti. Ve politik merkezileşme kazandı. Novgorod boyar oligarşisi Rusya'yı bölmeyi ve Katolik Litvanya'ya katılmayı düşünürken, Ivan III şehri iki kez kuşattı ve 1478 yılında bağımsızlığını kaybetti. Ve oğlu Vasily III, Pskov'a katıldı.
Rus topraklarının Moskova çevresini birleştirmesinden ve 1480'taki Tatar-Moğol boyunduruğunun düşmesinden sonra, yeni bir ekonomik entegrasyon için politik ön koşullar yaratıldı. Ve ticaretin gelişmesinin bir sonucu olarak. İlk büyük üretim merkezleri ortaya çıkıyor. Tula ve Ustyuzhna Zheleznopolskaya'da metal işleme, tekstil - Moskova ve Yaroslavl'da. Kuzeyde, Vychegda tuzunda, Stroganov ailesi tarafından kontrol edilen tuz endüstrisi aktif olarak gelişiyordu.
Belki de bu ticaret hanedanına ilk Rus girişimciler denebilir. 16. yüzyılın sonlarına gelindiğinde, Rus tuz üretiminin sadece büyük bir bölümünü değil, aynı zamanda Arkhangelsk aracılığıyla yabancılara, özellikle de İngilizceye sattıkları kürk ticaretini de kontrol ediyorlardı. Şu anki Perm bölgesinde sahip olduklarından Ermak Timofeevich komutasındaki Kazak dekolmanı Sibirya'nın fethine başladı. Daha sonra, Urallar'daki eritme ve demircilik endüstrileri "holdinglerine" katıldı. Stroganovlar, vasıflı yabancı işçilerin emeğini kullanan ilk Rusya idi.
Korkunç İvan'ın yüzyılın çeyreğine götürdüğü başarısız Livonian Savaşı'ndan sonra, Rusya'da çok sayıda zanaatkar ve diğer çalışan insanlar vardı. Stroganovlar onları devletten satın aldı ve birçok alanda kullandı. Onların yardımlarıyla birlikte, Avrupa tarzı ilk gemiler, Ob Nehri'nin ağzına seferler için kullanılan Arkhangelsk tersanelerinde inşa edildi. Birikmiş servet, tüccarların, aslında kendilerini zorlu egemen Ivan Vasilyevich'e borç veren ilk Rus bankacı olmalarına izin verdi.
Diğer Rus tüccarları, Sveteshnikov'lar, Pankratiev'ler, Guriev'ler de tuzla çalışmaya başladı, ancak hepsi kısa sürede kürkle kaplandı. Arkhangelsk yoluyla Avrupa ile, Doğu ile Astrakhan ve Kazan yoluyla yapılan kürk ticaretine, XVI-XVII. Yüzyıllarda uluslararası iş bölümlerinde Rus uzmanlığı denilebilir. Ve belki de, balık mersin balığı. O zaman bile, Avrupa'da, Rus havyarını yemeyi severlerdi. Rusya'ya ek olarak, dünyanın bugüne kadar sunacağı hiçbir şey yok.