Burada sunulan on öküz (boğa) resmi ve yorumu, Zen Budizminin amaçladığı aydınlanmaya yol açan uygulama aşamalarını gösteriyor. Aydınlanmanın gerçek benliği açığa çıkardığı gerçeğini dramatize ediyor, onu sıradan şeyleri en sıra dışı şekilde yapan sıradan bir benlik olarak gösteriyor.
Başlangıçta ayrı olan, ancak tüm varoluşun iç birliğinin gerçekleştirilmesinde bir araya gelen öküz ve öküzün hikayesi, aydınlanmanın yolunu açıklamak için 12.yy Çinli Budist bir usta tarafından güncellenen ve değiştirilen eski bir Taocu hikayesidir.
Öküz, tüm varoluşun temeli olan nihai, bölünmemiş gerçekliği, Buda doğasını sembolize ediyor. Oxherd, başlangıçta öküzden ayrı olan ego ile özdeşleşen, ancak ilerici aydınlanma ile temel kimliği, tüm ayrımları aşan nihai gerçeklikle gerçekleştirmeye başlayan benliği sembolize ediyor. Bu olduğunda, öküz tüm varoluşun nihai olduğunu fark eder; Buda-doğası olmayan hiçbir şey yoktur. Şimdi, en sıradan yaşamın kıymetini ve derinliğini, sıradan yaşamı aydınlatan aydınlanmasıyla anlıyor.
12.yy keşişi Guo-an Shi-yuan (Kuo-an Shih-yuan veya Kakuan Shien olarak da bilinir), bir dizi görüntü oluşturarak ve eşzamanlı olarak bir dizi şiir oluşturarak öküzün ve öküzün geleneksel Taocu hikayesini gözden geçirmiş ve genişletmiş.
Guo-an’ın versiyonu daha sonra benzetmenin en popüler ve kalıcı versiyonlarından biri oldu. Bununla birlikte, Guo-an’ın resimlerinin egemenliğine rağmen, diğer Zen Budistleri ve sanatçıları, Guo-an’ın sonraki yüzyıllarda ölümsüz şiirlerini tekrar tekrar boyadı ve yeniden çevirdi. Masalın çizimleri değişmekle birlikte, Guo-an’ın orijinal şiirleri doğrudan veya dolaylı çevirilerine çok yakındır ve etkinliğini korumaktadır.
Yeryüzündeki çayır ve otlaklarda,
Boğayı bulmak için uzun otları
durmadan açıyorum.
İsimsiz nehirleri takip ediyorum,
uzak dağların içiçine geçmiş
patikalarında kayboldum.
Kuvvetim azalıyor ve enerjim bitiyor,
boğayı bulamıyorum.
Geceleri ormanın içinde sadece
çekirgelerin cıvıltılarını duyuyorum.
Nehir kıyısı boyunca ağaçların altında,
Ayak izlerini keşfediyorum.
Güzel kokulu çimlerin altında bile,
Onun izlerini görüyorum.
Uzak dağların derinliklerinde bulunuyorlar.
Bu izler artık bir insanın burnundan gizlenemez,
cennete doğru bakarken.
Bülbülün şarkısını duyuyorum.
Güneş ılık, rüzgar ılık,
söğütler kıyı boyunca uzanıyor yeşil –
Burada hiçbir boğa saklanamaz!
Hangi sanatçı bu büyük başı çizebilir?
şu görkemli boynuzlar?
Onu müthiş bir mücadele ile ele geçiriyorum.
Onun büyük iradesi ve gücü
tükenmiyor.
Yüksek platoya doğru hareketleniyor
bulut-sislerinin çok üstünde,
Ya da geçilmez bir vadide duruyor.
Kırbaç ve ipleri bıraktım, terk ettim
Kamçı ve ip gerekli,
Aksi halde tozlu bir yolda
başıboş kalabilir
İyi bir şekilde eğitilirse
kendiliğinden kibar olur
Sonra dizginleri olmasa bile,
efendisine itaat eder.
Boğayı binerek yavaşça
Eve dönüyorum.
Flüdüm sesi akşamı
dolduruyor
Titreşem uyumu
Elimle tempo tutarak ölçüyorum
Sonsuz ritmi yönetiyorum.
Bu melodiyi duyan herkes
bana katılacak.
Boğaya binerek, eve ulaşıyorum.
Sakinim. Boğa da artık dinlenebilir.
Şafak geldi. Keyifli bir yas içinde,
Sazdan yapılmış evimin içinde
Kırbaç ve ipleri bıraktım, terk ettim
Kamçı, ip, insan ve boğa –
hepsi Hiçbir Şey’de birleşir.
Bu cennet çok geniş,
hiçbir mesaj leke bırakmaz
Bir kar tanesi nasıl hayatta kalabilir
şiddetli bir yangında.
İşte Ataların ayak izleri
burada
Kırbaç ve ipleri bıraktım, terk ettim
Çok fazla adım atıldı
Kök ve kaynağa dönüyor.
Başlangıçtan beri
Kör ve sağır olmak daha iyiydi!
Kişinin gerçek evinde oturmak,
kaygılı ve kaygısız –
Nehir sakin akıyor
ve çiçekler kırmızı.
Kırbaç ve ipleri bıraktım, terk ettim
Yalınayak ve bağrım çıplak,
Yeryüzündeki insanlara
karışıyorum
Kıyafetlerim düzensiz ve tozlu,
ve ben çok keyifliyim.
Hayatımı uzatmak için sihir kullanmıyorum;
Şimdi, benden önce, ölü ağaçlar
canlanıyor
Kırbaç ve ipleri bıraktım, terk ettim