Edin dahil diğer kişilerle konuştuktan sonra tam teşekküllü olay başladı. Tam teşekküllü bir etkinlik olsa da ev sahibi kürsüye çıktı, kısa bir süre tuttu ve rahat rahat eğlenin mesajının sonunda bando çıkıp müzik çaldı.
Yine de olaydan sonra oditoryumun içindeki atmosfer daha da olgunlaştı. Etkinlikten önce, yalnızca gürültü nedeniyle bir kaos hissi vardı, ancak grup müziği çalmaya başladıktan sonra bu durum değişti.
Ancak grubun çaldığı müziğe ve kullandıkları enstrümanlara olan ilgim kısa sürdü ve Edin ile sohbet etmekle meşguldüm.
“Sen de çok kitap okumuş olmalısın. Harika.”
“Hayır. Edin-San daha harika. Edebiyatçı olduğum için çok boş zamanım oluyor ama Edin-San değilim.”
“İltifatın için teşekkürler. Kaşif Alexis’in otobiyografisini okudun mu?”
“Elbette okudum. Özellikle tırtıl yemek ve onlara kusmuk tadı vermekle ilgili kısım hoşuma gitti.”
“Ah. O kısmı hatırlıyorsun. Sonra…”
Edin ile konuşurken benim gibi kitapları seven bir kitap kurdu olduğunu öğrendim. Ayrıca en sevdiği tür otobiyografi, bir kaşifin hikayesi, böylece kesintisiz sohbet edebiliyoruz.
Bu yüzden zamanın nasıl geçtiğini anlamadan sohbet ediyordum ve doğal olarak birkaç kadeh şarap içtim. Sanırım Edin birini bitirirken ben yaklaşık beş tane içtim.
“Edin, hiç canavarlarla dövüştün mü?”
“Bir zamanlar babamla ava çıkmıştım. O sırada birdenbire bir ork belirdi ve ben biraz şaşırdım. Yine de zor bir rakip değildi.”
“Ah… Peki ya ogreler? Ogrelerin gerçekten güçlü olduklarını duydum?”
“Ee? Onunla sadece bir kez karşılaştım ve sonra onu bastırmak için diğer şövalyelerle birlikte çalıştım.”
Zaman geçtikçe, onu yere koymayı bitirdim. Jackson’ın aksine, kavramları sıkı bir şekilde kavradı ve kişiliği havalı, bu yüzden onunla rahatça başa çıkabildim.
Edin tereddüt etmeden yanıma yaklaşırken benden hoşlanmışa benziyordu, bu yüzden soğuk izlenimine rağmen ara sıra kahkahalarla gülüyordu.
“Hahaha! Bu çok… Ah, değil mi. Isaac? Sana bir sorum var, sorabilir miyim?”
“Sor. Hangi soru?”
Belki de çok şarap içtiğim içindir. Normalde biraz temkinli davranırdım ama öyle hissetmedim çünkü kafamı garip bir his kaplamıştı. Bunun nedeni şarabın acı olmaması ve tatlılığının daha güçlü olması, bu yüzden çok fazla içtim.
Bu sırada Edin bir an etrafına bakındı. Sonra yanımızda kimsenin olmadığını fark etti, yüzünü yaklaştırdı ve bana fısıldayarak sordu.
“Daha önce Prenses Cecily ve Young Ae Requel ile tartıştınız.”
“Ha…”
“O zaman neden savaştığını bana söyleyebilir misin?”
Sanki biraz puslu olan beynim aniden açıldı. Sorusuna şiddetle kafamı salladım ve yüzüne baktım.
Kötü niyet söz konusu değildi, sadece saf bir merakın ifadesiydi. Yüz ifadesi o kadar soğuk ki ifadeyi ayırt etmek zor ama bu anlaşılabilir bir durum.
Bu yüzden parmaklarımı burun kemerime bastırırken ağzımı açtım. Eminim çok fazla şarap içtiğim ve kafam iyi çalışmadığı içindir.
“Sadece… Cecily noon şaka yapıyordu. Marie bunu gördü ve ona bırakmasını söyledi. Bildiğin gibi kol kavuşturmak sadece aşıkların yaptığı bir şey mi? Ama iblisler biraz farklı. Öyle mi?”
“Cecile’nin kız kardeşi mi? Prenses Cecily’e dostça “kız kardeş” dediğinizden emin misiniz?
“Ah…”
Yine sustum. Şaşırmış bir ifadeyle soran Edin’e bir kez daha şiddetle başımı salladım.
Ama bir söz bir kez söylendi mi geri alınamaz. Hala puslu bir zihinle zar zor cevap verdim.
“Evet. Birkaç kez konuştuktan sonra yakınlaştık. Belki de bu yüzden çok şakalaşıyoruz.”
“Hmm… evet? Bu arada, kaç kadeh şarap içtin? Yüzün saçınla aynı renk.”
“Pekala belki…”
Edin’in sorusunu duyunca düşündü.
en başında bir kez. Etkinlik başlamadan önce bir kez. Ondan sonra… Bardak boşaldığında içtiğimi hatırladım.
“Bilmiyorum?”
“Bilmiyor musun?”
“Evet. Çok lezzetliydi, bu yüzden bardağım her boşaldığında onu içtim.”
“… …”
Edin cevabıma cevaben bana baktı. Şu anda ne kadar sarhoş olduğuma bakmak gibi.
Ama onun düşüncelerinin aksine ben iyiyim. Zihni biraz bulanık olmasına ve dili hafifçe bükülmesine rağmen normal düşünebiliyordu.
Her durumda, bence.
“…Bugünlük sadece orada iç. O zaman daha sonra bir hata yaparım.”
“Bu kadar lezzetli bir şey içmeyi bırak? Daha çok erken.”
“Isaac. Ben lezzetli olduğu için şarap içmem. Damak tadı için.”
“O zaman sadece bir içki içeceğim.”
“Eğer sadece bir içki içinse…”
Edin son teklifimi duydu ve gönülsüzce kabul etti. Yine de, hiç güvenilmez olmanın bir ifadesidir.
Bununla ya da değil, tüm şarabı kalan şarabın yaklaşık dörtte biri ile ağzıma döktüm. İlk başta acı bir tadı vardı ama sonra ağzın içine tatlı ve ekşi karışımı ince bir tat hakim oldu.
Önceki hayatımda çok acı olduğu için bira içmeyen benim için gerçekten mükemmeldi. Bu durumda birkaç şişe rahatlıkla içebilirsiniz.
“Vay canına! Çok da lezzetli. Bu şarabın adı ne?”
“Alcyone. Dünyaca ünlü şaraplardan biridir. Kaç yıl yıllandırıldığına göre tadı çok değişir. Toplantıya verilen şarap bildiğim kadarıyla 10 yıl kadar yıllanmış olmalı.”
“Çok pahalı olurdu.”
“O kadar pahalı değil. Ünlü olduğu kadar yapması da kolay. Bu yüzden sıradan halkın kolayca ulaşabileceği bir şarap.”
https://noblemtl.com adresinde okuyun
Edin bana nazikçe açıkladı, ama şimdi kulağa doğru gelmiyor. Çünkü daha önce içtiğim şarap başlangıç noktasıydı ve başım eskisinden daha çok titriyordu.
Ne kadar tatlı olursa olsun, alkol yine alkoldür. Bir şekilde bilincini geri kazanmak için mücadele etti, ancak puslu ruh kaldı.
Edin de kendimi iyi hissetmediğimi fark edip etmediğini merak eden bir sesle beni cesaretlendirdi.
“…Sarhoş gibisin. İçmeyi bırak.”
“Sadece bir içki daha alacağım.”
“Sarhoş olduğunda, bir içki iki ve üç olur. Kes şunu…”
Edin’in beni geride tuttuğu zamandı.
“İsak mı?”
Tanıdık bir ses başım dönen zihnimi ve kulaklarımı deldi. Bir kadının tatlı sesiyle gözlerimi kırpıştırdım ve sonra başımı çevirdim.
Cecily, bir elinde şarap kadehi, gözleri fal taşı gibi açık bu yöne bakıyordu. Lina’nın yanında olmalı, peki o neden burada? Görünüşe göre iş neredeyse bitti.
Bu sırada Cecily ortaya çıktığında Edin gözlerini biraz iri açtı ve sessizce sordu.
“…Prenses Cecily?”
“Ah.”
Cecily ancak o zaman Edin’in varlığını fark etti ve onu resmen selamlamaya başladı.
“Merhaba. Benim adım Cecily Drat, Ercilia Bean, Helium Prensesi. Lütfen bana Cecily demekten çekinmeyin.”
“Si, benim adım Edin Maby Signer, Signer ailesinin en büyük oğlu. Helium’un varisiyle tanışmak bir onur.”
Edin onun kibar selamına bir an baktı, sonra onu görgü kurallarına göre selamladı. Bakışları göğsüne yönelmiş olmalıydı. Kekelemesinden sonuna kadar belli.
Sen de bir adamdın. Dürüst olmak gerekirse, şimdi Cecily’nin yüzüne baksaydım hem erkeklerin hem de kadınların dikkatini çekerdim.
“Ben de tanıştığıma memnun oldum. Bu arada…”
Ortak isimler paylaşan Cecily bana baktı ve Edin’e sordu.
“Isaac’ın neden böyle olduğunu sorabilir miyim?”
“Ah, bu… çok şarap içtim.”
“Yanlış çünkü ben çok içmedim…”
Telaffuz biraz bozuktu. Endişelenme. Başı biraz dönüyor ama iyi.
Belki.
“Öf.”
Cecily durumumu kontrol etti ve ağzının kenarını kaldırarak hafif bir homurtu çıkardı. Görüşü bulanıktı ama oyunculuğu her tetiklendiğinde gülümseyeceğinden emindi. O gülümsemeden biraz rahatsız olmam da ek bir avantaj.
O gülümsemeyi gördüğüm anda otomatik olarak geri adım attığım zamandı. Ben geri adım atmadan önce Cecily hızla bileğini tuttu ve Edin’e sordu.
Sakıncası yoksa, Isaac’i yanıma alabilir miyim?
“Evet?”
“İyi misin?”
Tamam olmadığını söyle Hey. Ama Edin beklentilerime ihanet etti.
Sırayla bana ve Cecily’e baktı ve kaşlarını çatarak kabul etti.
“Umurumda değil ama lütfen bunun yerine daha fazla şarap içme. Bu çok fazla soruna neden olacak.”
“Elbette. Hadi gidelim, Isaac.”
“Ah…”
Sonunda Cecily’nin eli ayaklarını hareket ettirmesine neden oldu. Yanlışlıkla bir kadeh şarabı kaçırmamak için kalan sinirlerini içine attı.
Gitmeden önce Edin’e merhaba demeyi de unutmadım tabii. Telaffuz biraz boğuktu ama doktorum Edin’in de ölçülü içeceğinden endişeliydi. Çünkü sarhoş değildim.
Ardından, Cecily’nin geldiği yer çeşitli yiyeceklerin bulunduğu bir masaydı. Cecily masaya gelir gelmez yumuşak bir sesle garsona bir kadeh şarapla sordu.
“Bize biraz daha şarap verebilir misin?”
“Elbette. Güzel Leydi.”
“Öyleyse onu senden al, Isaac.”
“Evet…”
Cecily’nin sözlerinin ardından şarap kadehi dağıtıldı ve garson düzgün bir duruşla şarabı doldurdu. Mor değildi, koyu kırmızı bir şaraptı.
Şarabın şimdiye kadar içtiğim şaraptan farklı olduğunu fark ettim ve garsona sordum. Telaffuzu bir yumuşakça gibi titrek ve titrekti.
“Bu köpük şarap mı?”
“Kırmızı Kali. Alcyone’den farklı olarak daha ekşi bir tada sahip.”
“Bir kez dene. Çok lezzetli. Ondan önce…”
Cecily kalan şaraptan bir yudum aldı ve bardağı garsona uzattı. Garson daha sonra hiçbir şey söylemeden şarabı boş bardağa doldurdu.
Şimdi bakınca şarabın rengiyle Cecily’nin giydiği elbisenin rengi birbirine benziyordu. Göz kamaştırıcı bir güzellik, bir elinde elbisesinin rengine benzer bir şarap tutmaktadır. Bu açıdan bakınca gerçekten bir tablo gibi görünüyordu.
Ben ona boş boş bakarken Cecily sırıttı ve bana dedi. Çekici bir ses kulaklarını deldi.
“İnsanların dünyasında içmeden önce bardak tokuşturma kültürü olduğunu duydum. Tost mu dedin?”
“Drapların ilk yaptığı şey buydu…”
Önceki bir yaşamda tesadüfen yaratılan bir kültürken, burada cüceleri takip eden insanlar tarafından yaratılan bir kültür. Bunu çeşitli tarih kitaplarını okurken tesadüfen öğrendim.
Bununla birlikte, çoğu insan tostları insan kültürüyle karıştırır, çünkü insan sayısı çok fazladır ve cüceler umursamaz.
“Evet? Bunu hiç bilmiyordum.”
“Şeytanlar… Tost makinen var mı?”
“Benzer bir şey var. Bardağı biraz yukarı kaldırmak. Acı bir kaderle karşılaşan insanlarımıza bir saygı duruşu gibi. Bu yüzden genellikle böyle mutlu bir günde bunu yapmam.”
“Tamam aşkım…”
Başımı hafifçe eğdim ve başımı salladım.
Cecily ile bu şekilde konuştukça, iblislerin kitaplarda bile bulamadığın özelliklerini öğreneceksin.
Geçen sefer iblislerin boynuzlarını çalmanın ne demek olduğunu da biliyordum ve ayrıca içimdeki kötülüğün her belirli döngüde daha da kötüleştiğini öğrendim.
Peki bu küçük detaylar…
“…iyi olurdu…”
Belki de sarhoş olduğumdandır, aklımdan geçenler ağzımdan çıktı.
Şans eseri Cecily, başı öne eğik ve küçük bir mırıldanmayla hiçbir şey duymadı…
“Yazın… Isaac?”
yok yok bir an utanarak başımı kaldırdım ve onunla göz göze geldim.
“…Evet?”
“Kadeh kaldıralım mı?”
Cecily gülümsedi ve bana bir kadeh şarap teklif etti. Şarap kadehindeki kırmızı sıvı dalgalanırken gözüme takıldı.
Aklımda daha fazla içemeyeceğimi düşündüm ama vücudum zaten hareket halindeydi. Belki uzun zamandır içtiğim içindir ama Edin’in uyarılarına rağmen daha çok içmek istiyorum.
Toprak-
Camlar birbiriyle çarpıştığında net ve hoş bir ses duyuldu. Cecily kadehini kaldırır kaldırmaz gülümser ve bardağını ağzına götürür.
Ben de içmesi için şarabı ağzıma götürdüm. Ardından kırmızımsı bir sıvı yavaş yavaş ağzıma aktı.
“Ah…”
titredim Garsonun açıkladığı gibi, alcyone’nin aksine, tatlıdan daha ekşi bir tada sahipti.
Daha az ekşi limon aroması? Ben böyle hissettim.
“İshak.”
Tam ağzıma dolan ekşi tat dikkatimi dağıtacakken Cecily adımı seslendi.
Filmin kesileceği hissine rağmen ağzımı açmayı başardım.
“Evet… Rahibe…”
“Sana bir sorum var, sorabilir miyim?”
“Bu nedir…?”
Görüşüm artık bulanık değil, pusluydu. Ne insanların sesi ne de çalan grubun sesi duyulmuyordu ve ses bir yankı gibi yankılanıyordu.
Ama garip bir şekilde, Cecily’nin sorusu canlı bir şekilde kulaklarına geldi.
“Yazmayı sever misin?”