On yedinci yüzyıl İngiliz şairinin şiirlerinden birinin son paragrafı, John Dan, Avrupa’da ceset tıbbının kanıtlarını bulmaları için araştırmacılar için ipuçlarından biridir. Şair, “Aşkın Simyası” şiirinin son ayetinde, ruhani kadın bulma konusundaki hayal kırıklığını dile getirdikten sonra, yalnızca tatlı dilli ve korkak olabilen kadınlardan söz eder ve içlerinde tutku ortadan kalktığında, cansız bir “mumya” bedeninden başka bir şey kalmaz.
Louise NobelAvustralya, New England Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Profesörü, bu ipuçlarını bir araya getirerek şaşırtıcı bir keşif yaptı. Ona ve tabii ki diğer bilim adamlarına göre mumya kelimesi, John Donne’un “Aşkın Simyası” ndan “Othello” ya kadar erken modern Avrupa’nın edebi metinlerinde kullanılmaktadır. William Shakespeare Ve “Peri Kraliçesi” Edmund Spencer Pek çok kez ve ilginç bir nedenle kullanılmıştır. Aslında, mumyaların ve diğer insan cesetlerinin bir zamanlar yararlı ilaçların ana bileşenleri olarak kullanıldığı biliniyor.
Nobel “Erken modern çağda İngiliz edebiyatı ve kültüründe yamyamlık” adlı kitabında ve Richard Sag “Mumyalar ve yamyamlar ve vampirler” adlı kitabında; Rönesans’tan Victoria’ya kadar ceset tıbbının tarihi, bu uygulamanın birkaç yüz yıl boyunca zirveye ulaştığını ve aristokratlar, kraliyet ailesi üyeleri, rahipler, bilim adamları ve her sınıftan ve sınıftan insanlar dahil olmak üzere birçok Avrupalı’nın düzenli olarak kan ve ilaç aldığını gösteriyor. Baş ağrısından epilepsiye kadar her türlü hastalığa çare olarak insan yağı yeniyordu.
Mısır mumyaları on yedinci ve on sekizinci yüzyıl Avrupa’sında yaygın bir tıbbi bileşikti.
Geleneğin muhalifleri azdı. Bu, Avrupalıların yeni keşfedilen Amerika kıtasındaki yamyamlığı şiddetle kınadıkları, onu acımasız bir davranış olarak nitelendirdiği ve yerlilerin bunu “barbar” ve “vahşi” olarak adlandırdığı zamandı. Bu dönemde Mısır mezarlarından mumyalar ve İrlanda mezarlıklarından kafatasları çalındı. Mezar hırsızları da cesetleri çaldı ve sattı.
“(O zaman) soru insan eti yemenin caiz olup olmadığı değildi; “Ama ne tür et yemeliyiz?” Bu sorunun cevabı aslında iç kanamayı tedavi etmek için ezilmiş ve yenilmiş Mısır mumyalarıydı. Kısa bir süre sonra tıbbi amaçlarla başka organlar da kullanıldı. Kafatası, tozu her türlü baş ağrısı ve rahatsızlığı tedavi etmek için kullanılan ceset tıbbının en yaygın bileşenlerinden biriydi. Thomas WillisOn yedinci yüzyılda sinirbilimin öncülerinden biri olan inme tedavisi için, bileşenleri insan kafatası ve çikolata olan bir karışım hazırlamıştı. Charles IIİngiltere Kralı, kendisi de bir ceset tıbbı hayranıydı ve içinde bir insan kafatasının alkolle karıştırıldığı “Kralın Gözyaşları” olarak bilinen bir karışım içiyordu.
Cesetlerin kafataslarında büyüyen yosunlar veya balmumu bile hızla popüler hale geldi ve ceset tıbbı için en değerli bileşiklerden biri haline geldi. Kafatası yosunlarının hemoroitlerin ve muhtemelen epilepsinin tedavisinde faydalı olduğuna inanılıyordu. Bu arada, insan yağı topikal bir ilaç olarak kullanıldı. Örneğin, Alman doktorlar yağla ıslatılmış bir pansumanı merhem olarak reçete ettiler ve cilde sürtünen yağı gut için iyi bir tedavi olarak değerlendirdiler.
Avrupa’da ceset tıbbı birkaç yüz yıldır zirvesine ulaştı
Hâlâ yaşamın enerjisini ve tutkusunu taşıdığı düşünülen sıcak, taze kanın birçok faydası vardı. Yine de taze, sıcak kan elde etmek zordu. Gibi Paracelsus, 16. yüzyılda yaşamış bir Alman-İsviçreli doktor, kan içmenin çok faydalı olduğuna inanıyordu ve asistanlarından biri bile canlı vücuttan taze kan elde edilmesini önerdi. Aynı zamanda, bu çok yaygın görünmese de, eczanelerden satın almaya gücü yetmeyen fakir insanlar vardı ve bunun yerine, infaz sırasında küçük bir ücret karşılığında bir bardak sıcak kan, platformun bir köşesini umuyorlardı. Ölüm sırasındaydılar.
Sag, “Cermen ülkelerindeki infazcılar büyük şifacılar olarak görülüyordu” diyor. “Büyülü güçleri olan cüzamlılar gibiydiler.”
19. yüzyıl Fransız ressamı Jean-Jean Jerome’un “iade edilmiş” tablosu. Antik Romalı doktorlar, öldürülen gladyatörlerin kan ve karaciğerinin epilepsinin tedavisi olduğunu düşünüyorlardı.
Haşlanmış kan yemeyi sevenler için, 1679’da bir Fransisken eczanesinden marmelatla haşlanmış kanın nasıl hazırlanacağını anlatan bir tarif var. Doktorların ve eczacıların talimatları çeşitliydi: yağı acıdığı yere uygulayın; Çünkü ağrıyı dindirir; Kan damarlarınızı kesmek için tozu (kafatası) soluyun (burundan nefes alın); Kralı ağlatacak kadar paranız varsa, bu iksir depresyonunuz için faydalı bir çare olabilir (en azından geçici olarak). Bu ilaçlar da yanlışlıkla yardımcı olmuş olabilir. O dönemin hekim ve eczacılarının niyetleri daha büyülü batıl inançlar olsa bile; Ancak bu, dolaşım sisteminin nasıl çalıştığını hâlâ kimsenin bilmediği bir zamanda ileri bir adımdı.
Nobel, “Bu fikir homeopatiden kaynaklandı” diyor. İfade ettiği fikir benzerlerini iyileştiriyor. “Bu nedenle, kafatası bölgesinde ağrı ve kan hastalıkları nedeniyle kan yüzünden ezildi.”
Homeopatik ilaçların plaseboya benzer bir etkiye sahip olduğuna inanılıyor. Bununla birlikte, ceset ilaçlarına bu kadar güçlü bir etkinin atfedilmesinin bir başka nedeni de, vücutları alınmış olanların ruhlarını içerdiklerinin düşünülmesiydi. O zamanlar ruh, bedeni ve ruhu birleştiren fizyolojinin (biliş bilimi ve organların işlevi) ayrılmaz bir parçasıydı. Aynı zamanda kan da önemli bir rol oynadı. Sag, “Kanın ruhu taşıdığını ve onu buhar gibi taşıdığını sanıyorlardı” diyor. “Yani son kan, en güçlü kandı.”
İnsan vücudu, başka herhangi bir tıbbi ürüne eşdeğer basit bir maddeye indirgenmiştir.
Bazen genç erkeklerin kanı, bazen de bakire kızların kanı diğer türlere göre daha faydalı kabul edildi. Ayrıca, bir cesedi kim yerse, sahibinin gücünü kazanacağına inanılıyordu. Nobel bu konuda Leonardo da Vinci “Başkalarının hayatını başkalarının ölümüyle kurtarıyoruz” diye aktarıyor. “Ölü bedende, hayata yeniden kavuşmak için karınla (yeniden bağlanmak) yaşam cansız kalır.”
Bu fikir yeni değildi ve Rönesans’a özgü değildi; Aksine, o zamanlar (yine) yaygındı. Eski Romalılar ayrıca genç ve güçlü adamları neşelendirmek için öldürülen gladyatörlerin kanını içtiler. Marcelio FicinoAynı nedenlerle, on beşinci yüzyılda yaşamış bir İtalyan filozofu, genç, güçlü erkeklerin kollarından kan içilmesini tavsiye etti. Nobel kitabında eski Mezopotamya ve Hindistan da dahil olmak üzere diğer kültürlerdeki pek çok bilge ve hekimin insan organlarının yararlı olduğuna inandığını belirtti.
Ceset tıbbının zirvesinde bile, inançları ve alışkanlıkları nedeniyle suçlanmaya devam eden iki grup vardı: Protestanların “dönüşüme” olan inandıkları için azarladıkları Katolikler. Başkalaşım’da, Katoliklerin Katolik ayinlerinde yenen ekmek ve şarabın, yendikten sonra İsa Mesih’in bedeni ve kanı olduğuna inanılmaktadır; ۲. Yamyam ve vahşi bir grup olarak kabul edilen yerli Amerikalılar. Bunların hepsi kültürel önyargılar olsa da. بِت ا. Conkline, Tennessee’deki Vanderbilt Üniversitesi’nde bir kültür ve tıbbi antropolog, Amerika kıtasında yamyamlık üzerine kapsamlı araştırmalar yaptı ve konuyla ilgili bir kitap yazdı. Avrupalıların bu iftirasının ikiyüzlülükten başka bir şey olmadığına inanıyor.
On yedinci yüzyıl İngiliz botanikçisi John Tridescant’ın çamurlu bir kafatasının yanında, değerli bir tıbbi bileşik olduğu düşünülen portresi.
Aslında o dönemin insanları, aldıkları ilaçların başka insanların bedenlerinden alındığını çok iyi biliyorlardı; Ancak batıl inançlar ve batıl inançlarla kendilerini haklı çıkardılar. Ek olarak, Conclin, Avrupa’daki ceset tıbbı ile Yeni Kıta’daki yamyamlık arasında açık bir fark buldu.
“Conklin diyor:
Batı dışı kültürlerdeki hemen hemen tüm yamyamlık gelenekleri son derece sosyaldir. Bu, yiyen ve yenen kişi arasındaki ilişkinin çok önemli olduğu anlamına gelir. “Avrupa’da, ‘manevi’ ilişki diye bir şey yoktur: daha ziyade, insanın (bedeni) herhangi bir tıbbi ürüne eşdeğer basit bir maddeye indirgenmiştir.”
Aynı zamanda Avrupalıların bu ikiyüzlülüğünden ve kendini aldatmasından bahsedenler de vardı. Örneğin, Michelle Dumontney, 16. yüzyılda yaşamış bir Fransız yazar ve filozof, Brezilya’da yamyamlık üzerine bir makalede yamyamlığın Avrupa cesetlerinden farklı ve daha kötü olmadığını yazıyor. Makale, bu iki alışkanlığı din savaşlarının acımasızca öldürülmeleriyle karşılaştırmaya devam ediyor.
Bilimin gelişmesiyle birlikte ceset ilaçları da yavaş yavaş ortadan kalktı. Bu gelenek, on sekizinci yüzyılda Avrupalıların yemek yemek için çatal ve banyo için sabun kullanmaya başlamasıyla geriledi. Bununla birlikte, Sag ayrıca daha sonra ceset tıbbı örneklerini de buldu. 1847’de İngiltere’de bir adamın kızının epilepsisini tedavi etmek için ona genç bir kadının ezilmiş kafatasını pekmezle (şeker pancarı ve şeker kamışı suyu) karışımını verdiği bir vakadan bahsediyor.
İlgili Makaleler:
Ancak Sag, kitabında belirttiği gibi, ilaç işe yaramıyor gibi görünüyor. Ayrıca, on dokuzuncu yüzyılın sonlarına kadar, “hırsızların mumu” adı verilen insan yağından bir tür mum yapıldığına inanılıyordu. Ayrıca mumyalar, yirminci yüzyılın başlarında Almanya’da tıbbi amaçlarla satılıyordu. Yine 1908’de Almanya’da infaz platformunda son kan dökülmesini görüyoruz.
Söylenenler, başkalarının organlarının tam şifa için kullanımının kaldırıldığı anlamına gelmez; Aksine, günümüzde modern tıpta yaygın olarak kabul gören kan transfüzyonları, organ ve deri nakilleri var. Bu eserler, en iyi ihtimalle John Dunn ve Shakespeare’in eserlerindeki mumyalara yapılan göndermeler kadar şiirseldir; Ancak Nobel kitabında bu konunun daha dehşet verici bir yönüne değiniyor: ister gizli ister görünür olsun, hemen hemen tüm dünyada var olan, uluslararası bir ticaret olan ve kimseden gizlenmeyen insan organlarının satışı için karaborsa.
Nobel kitabında, Çin’de infaz edilen mahkumların kesilmesi ve New York’ta tıbbi şirketlere organ satan adam kaçırma çetelerinin çeşitli raporlarından alıntı yapıyor. Evet, bu yazıda bahsettiğimiz (karanlık) geçmişin rahatsız edici bir yansımasıdır. Nobel, “Nitekim, (şimdi) biri öldüğünde, onun bedeniyle istediğinizi yapabileceğinize inanılıyor” diyor.