İletişim Formu
Serebral Palsi Araştırmalar
Serebral palsili çocuklar için fiziksel, mesleki terapi ve konuşma terapisi
Bu çalışma serebral palsili çocuklarda rehabilitasyon terapileri ile gelişim arasındaki ilişkiyi araştırmak amacıyla yapılmıştır.
Serebral palsili 656 çocuğu ve ebeveynlerini kapsayan prospektif, uzunlamasına bir çalışma yürütülmüştür. Çocuklardaki denge ve yürüme becerisi standart önlemler alınarak 2 yıl boyunca terapistler tarafından 2-5 kez değerlendirilmiştir. Ebeveynler demografi, rehabilitasyon terapileri ve çocuklarının öz bakım ve rekreasyona katılımdaki performansıyla ilgili anketleri tamamlamışlardır. Daha sonra terapistler ve ebeveynler, çocukların Brüt Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi (GMFCS) düzeylerini ortaklaşa sınıflandırmıştır.Her GMFCS düzeyi için, zaman içinde değişimi gösteren uzunlamasına grafikler oluşturmuşlardır. Multinomial modelleri kullanarak, terapiler arasındaki ilişkiyi (miktar, odaklanma, aile merkezliliği ve terapilerin çocukların ihtiyaçlarını karşılayıp karşılamadığını) ve denge, yürüme dayanıklılığı ve katılımındaki değişimin 'daha fazla' ve 'daha az' olup olmadığını analiz etmişlerdir.
Terapiler aile merkezliyken, çocukların ihtiyaçlarını karşılarken ve yapılandırılmış oyun/rekreasyona odaklandığında çocuklar rekreasyona katılırken 'beklenenden fazla' ilerleme olasılıkları daha yüksek çıkmıştır. Tedaviye odaklanmanın, katılmanın ve öz bakımın birbiriyle olumlu bir ilişkide olduğu sonucu elde edilmiştir.
Serebral palside ihmal edilen femur boyun kırıkları:
Kalça kırığı serebral palsili hastalarda yüksek bir insidansı olmasına rağmen tanı sıklıkla gözden kaçırılmaktadır. Kalıcı ve açıklanamayan kalça yada karın ağrısında, durumdan şüphelenilmelidir. Tanı konulduğunda 30 günden fazla geciktirilirse, bu durum NFNF (ihmal edilmiş femur boyun kırığı) olarak tanımlanmaktadır, ve serebral palsi hastalarının tedavisi için cerrahın GMFCS ( kaba motor fonksiyonları sınıflandırma sistemi) aşamasını göz önünde bulundurması gerekmektedir. Olumlu sonuçlar elde etmek için uygun bir cerrahi plan oluşturulmalıdır. Total kalça artroplastisi uygun bir seçenek olabilmektedir.
Perinatal risk faktörü olmayan çocuklarda serebral palsinin erken klinik özellikleri
Serebral palsinin erken teşhisi genellikle sorunlu olmaktadır ve tanı için sevk genellikle gecikmektedir. Bu çalışma, birinci basamak serebral palsinin erken teşhisi ile ilişkili klinik özelliklerin belirlenmesini amaçlamaktadır.
Altı elektronik veritabanı aranarak inceleme yapılmıştır. Çocuklarda serebral palsi ayırıcı tanısını ele alan İngilizce makaleler taranmıştır.
Tanı konmadan önce serebral palsiyi saptamayı (1) hastanın klinik geçmişi, (2) gelişimsel tarama ve/veya sağlık anketleri veya (3) fiziksel veya nörolojik muayene yoluyla yapmışlardır.
Çalışmalar üç tema da gruplandırılmıştır. Her temadan en sık tanımlanan özellikler, klinik öyküde erken el tercihi, gelişimsel taramada motor gelişimsel kilometre taşlarının gecikmesi veya eksikliği ve nörolojik muayenede kalıcı ilkel reflekslerdir.
Uzun süreli Botulinum toksin tip A kullanımından sonra serebral palsi ve GMFCS ( kaba motor fonksiyonları sınıflandırma sistemi) düzeyi II olan çocukların kaba motor fonksiyonunu araştıran prospektif bir çalışma
Bu çalışmanın amacı, serebral palsili çocuk ve ergenlerde brüt motor fonksiyonunu iyileştirmek için kullanılan tıbbi müdahalelerin uzun vadeli sonuçları hakkında veri tabanına katkıda bulunmaktır.
Bu kohort (tanımlayıcı özellikleri paylaşan bir grup konu) çalışma, serebral palsili çocuklarda, genç yaşta tekrarlanan Botulinum Toksin A dozlarının, daha sonraki yaşlarda fonksiyonel motor düzeylerini koruduğunu veya geliştirdiğini ortaya koymuştur.
Serebral palsili çocuklarda düzenli fizyoterapiye başlama yaşının araştırılması
Özel bir eğitim ve rehabilitasyon kurumunda, düzenli rehabilitasyon desteği alan 57 çocuk hasta üzerinde çalışma gerçekleşmiştir. Hastaların demografik verileri, klinik tipleri, risk faktörleri belirlenmiş olup, fonksiyonel kapasiteleri Kaba Motor Fonksiyon Sınıflama Sistemi (KMFSS) ile değerlendirilmiştir.
Hastaların yaş ortalaması 11,70 ± 7,45 yıldır, 22’si kız, 35’i erkekti. 40 hasta spastik tip, 3 hasta diskinetik tip, 3 hasta ataksik tip, 11 hasta miks tiptir. Çocukların ilk motor gelişim geriliğinin fark edildiği yaş ay olarak 7,74 ± 7,09 iken düzenli olarak ilk fizyoterapi ve rehabilitasyon yaklaşımlarına başlama yaşı ay olarak 29,95± 11,04 olarak tespit edilmiştir
Serebral palsili çocukların ilk motor gelişim geriliklerinin fark edildiği andan, düzenli fizyoterapiye başlama yaşlarına kadar geçen süre ciddi bir kayıptır. Erken dönem fizyoterapi için riskli bebeklerin uzmanlara yönlendirilmesi gerekmektedir. Sağlık politikalarının da bu doğrultuda planlanması uygun olmaktadır.