Feuerbach Ludwig Andreas ünlü bir Alman filozoftur. 1804 yılında bir suçlunun ailesine doğdu. Feuerbach, Hegel'in felsefi görüşlerini Hegelci Daub'dan aldı. Biraz sonra Hegel'in Berlin'deki derslerine katıldı.
Feuerbach'ın felsefesinin temeli, yalnızca duygusallığın gerçek bilginin kaynağı olabileceği inancıydı, bu filozofun görüşüne göre, sadece somut ve bireydir (bu bağlamda genel bir kavram yoktur).
Güç insan zihninin doğasında var. Feuerbach felsefede dini meselelere büyük önem verdi. Ona göre din, bir kişinin doğal fenomen korkusu ve bunları gelişimin erken bir aşamasında açıklayamama temelinde ortaya çıkar.
Daha sonra, bir kişi Tanrı'da kendisinin ne olmak istediğini görmeye başlar, yani Tanrı bir kişinin sahip olmak istediği özellikleri emer. Feuerbach, ölümsüz bir ruh gibi bir kavramın hiçbir anlamı olmadığına inanarak, bedenin ve ruhun dualizmini reddeder.
Beden ve ruh birbirinden ayrılamaz. Feuerbach'ın doktrini insana hitap ettiği için, buna genellikle antropolojik materyalizm denir.
Feuerbach'ın felsefesi Hegel'in doktrininin tamamlanmasıdır. Dahası, verilen filozofun ve öncüllerinin öğretilerinin üstesinden geliyor. Feuerbach, insanın zihniyle ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olduğu ve aynı zamanda doğanın bir ürünü olduğu kararlarını aldı. Öte yandan Hegel, düşünmeyi ve insanı birbirinden ayrı düşünerek, insanın ihtiyaçları ve şehvetli faaliyeti arasındaki temel fark üzerinde ısrar etti. Ayrıca Feuerbach, felsefenin ilerleyeceği temel haline gelmesi gereken duyusal veriler olduğundan emin. Bu nedenle, aşağıdaki formülasyon doğru gibi görünmektedir: felsefenin organları aslında insan duyu organlarıdır.
Felsefe ve doğa bilimi arasındaki bağlantı, felsefe ve teoloji arasındaki bağlantıdan daha güçlüdür. Bunun bir sonucu olarak felsefe ve doğa bilimleri arasındaki “evlilik” çok verimli olacaktır. Ölümden sonraki kurtuluş, dinin insana vaat ettiği şeydir. Felsefenin amacı, insanın yeryüzünde din vaatlerini yerine getirmesine yardımcı olmaktır. Başka bir dünya yok - bu Feuerbach'ta tamamen emin. Felsefe bir kişiye yeteneklerini bilme fırsatı vermeli ve hayali teselli almamalıdır.
Felsefe insanın öğretisidir. Feuerbach antropolojik materyalizm teorisinin yaratıcısıdır. Sadece insanın düşünme yeteneği vardır. Böylece, insanın özü sorunu, düşüncenin varlık ile olan ilişkisine dayanır. Feuerbach düşünmenin insanüstü özünü ve onun doğal olmayan özelliğini reddeder (bu aslında düşüncenin idealist yorumunun reddedilmesidir). Maddi süreçler ayrılmaz bir şekilde insan düşüncesiyle bağlantılıdır. Böyle bir bağlantı, insan aktivitesini, özellikle fizyolojiyi araştıran bilimler tarafından ortaya çıkar. İnsan ve doğa birbirinden ayrılamaz; bu nedenle, üzerinde yükselen manevi, doğanın üstünde karşı çıkamaz. Feuerbach'a göre antropoloji evrensel bir bilim haline geliyor. Bu bağlamda filozof, fiziksel ve ruhsal birliğin tanınmasını ve ruhun ve bedenin dualizminin olgusunu reddetmesini savunur. Fiziksel ve zihinsel, nesnel ve öznel olmak ve düşünmek de birdir.
Bir kişinin özü kamu bilincine yansır. Bir insanın özü onun deneyimi, duygusallığı, kalbin ve zihnin hayatıdır. İnsan, her şeyden önce, sevgi dolu, acı çeken bir varlıktır. Mutluluk ve diğer değerlerin peşinde koşması ile karakterizedir. Sosyal bilincin çeşitli biçimlerini (örneğin din) incelemek için temel olması gereken hayati içeriktir. Feuerbach'ın antropolojik yöntemi, mantıklı olana, gerçek olana fantastik olana, vs. Her insanın aktivitesi şehvetli bir yapıya sahip olduğu için tüm insanların birliğini temsil eder.
Feuerbach idealizmin eleştirmenidir. Filozof, dış dünyanın varlığının mantıksal olarak doğrulanması olasılığının idealist fikrini çürütür. Doğayı bilinç ve düşünmeden uzaklaştırmanın imkansızlığından bahsediyor. Filozofun tüm bu idealist girişimleri, doğaüstü bir ilkenin varlığının varsayımına dayanmaktadır. Spekülatif idealizm, onun görüşüne göre, doğa üzerinde doğaüstü bir ruh ortaya çıkarır, bunun sonucunda bilinç dışındaki varlığı imkansız hale gelir.
Feuerbach bir din eleştirmenidir. Filozof dinin özünü antropolojik bir bakış açısıyla anlar. Bu bağlamda din burjuva ateizminin gelişimine indirgenmiştir. Feuerbach, on yedinci ve onsekizinci yüzyılların materyalistlerinin iddialarıyla anlaştı ve buna göre doğanın temel güçleri insan korkusuna yol açtı. Bu korkunun etkisi altında dini bir his ortaya çıkar. Bununla birlikte, Feuerbach bu materyalist yargıları tamamlar: dinin sadece bir kişinin korkusunu değil, umutlarını, ideallerini, acılarını, zorluklarını, isteklerini de yansıttığını söyler. Filozof, Tanrı'nın insan olmak için çabaladığı şey olduğuna inanır ve bu nedenle yaşamsal içerik dini bir bütün olarak doldurur. Bu nedenle din saçmalık veya yanılsama değildir.
Din, insani gelişmenin erken bir aşamasında ortaya çıkar. Filozof dinin doğuşunu bağlayan insanlık tarihinin bu aşamasıdır. Bu tarihsel dönemde, insan doğal olayları güvenilir bir şekilde anlayamadı. Hayatının bağlı olduğu her şeyi doğru bir şekilde yorumlayamadı. Bu yüzden insan o günlerde doğal fenomenlere tapmaya başladı. Feuerbach, hayvanların da doğaya ve insanlardan çok daha büyük ölçüde bağımlı olduğuna dikkat çekiyor. Buna rağmen, hayvanlar hayal gücü, düşünce ve manevi yaşamdan yoksundur. Din, bir insanın soyut düşünme yeteneğine dayanarak ortaya çıkar. Filozofa göre insan kalbi dinin özüdür. İnsan kalbi sevmeye ve inanmaya çalışır ve bu soğuk nedenden ana farkıdır. Bütün kişi dine yansır. Bu konunun derinliklerine inen Feuerbach, insanın ölmek istemediğini beyan eder ve bu nedenle ölümsüz bir varlığa inanır, insan mükemmel olmak ister ve bu nedenle mükemmel bir varlığa inanır. Benzer şekilde, filozof dini açıklar - antropolojik bir anlayıştır.
Feuerbach bir dinin reformcusu. Filozof, dünya ile ilgili mevcut fikirlerin - dini açıdan harika - yok edileceğini, bir kişinin yeryüzünde dinin vaat ettiklerini ancak ölümden sonra elde edebileceğini sık sık tekrarladı. Filozofa göre dini hisler aşılamaz. Bir insanın diğerine olan sevgisi de dini bir duygudur. Bu tür yorumlarda ateizm Tanrı'sız bir din olarak görülür. Bu tür bir din anlayışı çok geniştir. Bu Feuerbach antropolojisinde oldukça zayıf bir nokta. Dini duyguların ortaya çıkışını haklı çıkarmanıza izin verir. Bu filozof, dinin tarihteki rolünü insanın temel manevi yaşamına pratik olarak azaltır.
Feuerbach'ın materyalist doğa doktrini felsefi antropolojisinin temelidir. Doğa tek gerçektir - bu filozofun kararı dine ve idealizme karşıdır. En yüksek ürün ve buna göre doğanın ifadesi insandır. Doğa kendini düşünür ve insan ve insanın kendisi sayesinde kendini hisseder. Filozof, doğanın üstünde ve altında hiçbir şey olmadığından emin olduğundan, doğanın küçümsemesi ile ilgili idealistlerin argümanlarıyla aynı fikirde olamaz. Dahası, Feuerbach'a göre, aşağıdaki kavramlar eş anlamlılardır: "doğa", "gerçeklik", "gerçeklik", "madde", "varlık", çünkü aslında aynı anlama gelirler.
Doğa zaman ve mekanda sonsuzdur. Doğanın kendisi ebedi iken, sadece bireysel fenomenlerin ortaya çıkışı zamanla belirlenebilir. Bu hipotezler, belirli bir filozofun bakış açısından, sadece bilgi yardımı ile değil, aynı zamanda tüm insan yaşamı ile kanıtlanabilir. Hiçbir doğal fenomen çift varoluşla donatılamaz (bu, insanın tecrübesi ile kanıtlanır), bu nedenle başka bir dünya mevcut değildir. Filozof, onsekizinci yüzyılın materyalistleri arasında gerçekleşen mekanik doğa anlayışının üstesinden gelmeye çalışır. İnsan hisleri çeşitlidir. Bu çeşitlilik doğal niteliklerin çeşitliliğine karşılık gelir. Feuerbach, doğanın ve insanın birliğini antropolojik açıdan anlar.
İnsan etkinliği ve duygusal hayatı büyük bilişsel öneme sahiptir. Bu nedenle Feuerbach, duyu organlarının insan bilişindeki rolünü tanımlamakla sınırlı değildir. Bununla birlikte, materyal üretimi ile bağlantı kurmadan duyusal aktiviteyi karakterize eder.
Teorik düşünme Feuerbach tarafından bir kişinin önemli bir bilişsel işlevi olarak kabul edilmez. Bu doğru değil. Feuerbach duyu verilerini dikkate almaz. Duyular yoluyla edinilen bilişin rolünü çok takdir ediyor. Fakat aynı zamanda düşünmenin önemli rolünü de kabul eder. Ampirik olarak elde edilen verilerin analiz edilmesinden ve gizli içeriklerinin anlaşılmasından oluşur. İnsan düşüncesi duyusal tefekkürle karşılaştırılabilir olmalıdır. Dolayısıyla duyusal algı, düşünme gerçeğinin ölçütüdür. Doğru, Feuerbach böyle bir karşılaştırmanın gerçekte her zaman mümkün olmadığını açıklar. Bu, düşünme sürecinde bir kişinin sadece şimdiyi değil, aynı zamanda geçmişi ve geleceği de bildiği gerçeğine dayanır. Bu, artık orada olmayanları ve henüz var olmayanları kavradığı anlamına gelir. Ancak, bu şekilde akıl yürütme, Feuerbach pratik ve teorik bilgi arasındaki bağlantı hakkında sonuca varmaz. Rağmen bazen bir filozof uygulama hakkında konuşuyor. Örneğin Feuerbach, uygulamanın teorinin çözemediği soruları çözebileceğine inanıyor. Ancak, bilimsel bir uygulama anlayışından yoksundur.
Feuerbach'ın sosyolojik görüşleri teorisinin en özgün parçasıdır. Ve aynı zamanda, en az gelişmiş. Filozof, kamu bilincini ve sosyal hayatı maddi bir bakış açısıyla anlayamadı. Tüm toplumun ve bireyin davranışının arkasındaki ana kuvvetin insan duyarlılığı olduğuna inanarak materyalist bir tarih anlayışına gelmedi.