Sanatçı Eduardo Kac kısa bir süre önce bir muhabire çalışmasını göstermek için New York’taki galerisindeydi: küçük metal bir muhafazanın içinde yer alan bir cam parçası üzerine kodlanmış bir hologram. Bu küçük paket, Kac’ın şu ana kadarki kariyerinin temel taşıdır; 1986’da yarattığı ve sonunda uzaydaki yuvasını bulmak üzere olan bir eser. 8 Ocak’ta Cape Canaveral’dan havalanacak ve güneşin etrafında yörüngeye girecek bir Vulcan-Centaur roketine binmesi planlanıyor. Bu holografik sanat eseri – Kac’ın deyimiyle bir “holop-şiir” – bundan yüz binlerce yıl sonra onu bulmak için yakında bulunan yaratıklar tarafından keşfedilebilir veya keşfedilmeyebilir. Ama şu anda burada, Madison Bulvarı’nın hemen dışındaki Henrique Faria Galerisi’nde, bir insan tarafından görülmek üzereydi.
Küçük yuvarlak kutuyu dikkatle elime aldım. Tamam, dedi Kac. “Sadece onu sökmeniz gerekiyor.”
“Çıkartmak mı?” Bu şeyin çapı yarım inçten biraz fazlaydı ve belirgin bir sapı yoktu.
Denedim. Bir anda büyük bir gürültüyle yere düştü.
Kac (Katz olarak telaffuz edilir) etkilenmemiş görünüyordu. “Bu Titan 5” – var olan en güçlü titanyum alaşımı. Ustaca açtı.
İçerideki küçük kare cam bozulmamış ve el değmemiş görünüyordu. Ancak Kac onu başparmağı ve işaret parmağı arasında kaldırıp küçük bir el lazerini ona doğrulttuğunda, karşı duvarda parlak yeşil harflerle AGORA kelimesi belirdi. Bu onun holografik şiiridir: Ana dili Portekizcede “şimdi” anlamına gelir. Ancak titanyum kasanın dışına kazınan isim ÁGORA’dır; bu ince ama önemli bir ayrımdır. Vurgu işaretiyle birlikte sözcük, Portekizce’deki anlamını “şimdi”den “yer”e değiştirir, tıpkı eski Yunancada “buluşma yeri” anlamına gelen “agora” sözcüğünde olduğu gibi. (Yunan Agorası Roma Forumu’na benziyordu.)