20 Nisan 2010 tarihinde, Deepwater Horizon petrol platformunun petrol kuyusundan çıkan metan hidratlarından gelen çamur, deniz suyu ve gazın bir kombinasyonu patladı. Deepwater Horizon, petrol yataklarını arayan yarı bir platformdu. Petrol bulduktan sonra, teçhizattaki işçiler, daha yeni petrol arayışına devam etmek için yeni delinmiş kuyucukları hazırladılar.
Petrol kulesi, Meksika Körfezi'nde 5000 metreden (1.524 metreden fazla) su içinde yüzdü. Kuyu çok daha derine gitti - 13.000 feet (3,962 metre) daha fazla. Teçhizattaki işçiler ve ilgili şirketler - BP, Transocean ve Halliburton - kapaklama prosedüründe bazı anlaşmazlıklar olduğunu söylüyorlar. Normal olarak, sondaj çamurunu kuyu deliğinden çıkarmadan önce borulara en az iki çimento tıkacı dökülür ve sertleştirilir. Çamur, ani patlamalar ve petrol sızıntılarını önlemeye yardımcı olur.
Sonunda mühendisler, ikinci bir çimento fişi eklemeden önce çamurları çıkarmaya karar verdiler. Bir gaz patlaması boruya koştu ve büyük bir patlamaya neden oldu ve bu süreçte işçilerin 11'ini öldürdü. Petrol kuyulardan muazzam miktarlarda dökülmeye başladı - Meksika Körfezi'ne sızan petrol miktarının tahminleri günde 12.000 ila 60.000 varil petrol arasında. Bir varil petrol 42 galon (159 litre) eşittir.
Bir BP belgesi, en kötü senaryoda petrol kuyusunun, okyanusa günde 100.000 varil petrol kadar sızabileceğini gösterdi. Bu yazının başlangıcında, ilk patlamadan iki ay sonra, hala Meksika Körfezi'ne petrol yağıyor. Petrol geri kazanım çabaları, çevreye çarpan toplam yağ miktarını azalttı, ancak elimine etmedi.
Çevresel etki nedir? Tahmin etmek zor. Petrol sızıntısı topraktan derin sularda gerçekleştiği için, petrol sızıntısı kıyıya Exxon Valdez felaketinin yıllar önce yaptığı gibi etkilemiyor. Yağın bir kısmı tar toplarını oluşturmak için bir araya geliyor. Bu katran topları plajlarda yıkanabilir ve yerel vahşi hayatı etkileyebilir. Petrolün tüyleri okyanusun yüzeyinin altında binlerce ayak sürükleniyor. Bu petrolün derin deniz yaşamı üzerindeki etkisi tam olarak anlaşılamamıştır. Okyanusun dibinde, yağın su altında kalması sonucu ölebilecek karmaşık ekosistemler vardır.
Devlet ve federal hükümetler, petrol sızıntısını önlemek için milyonlarca dolar harcıyorlar, mühendisler bunu durdurmak için bir yol bulmaya çalışıyorlar. BP, kuyucukların kendisinin bütünlüğü konusunda endişe duymaya başladığı zaman, petrolün iyi bir şekilde üst tahkim prosedürü olarak adlandırılan çamurla iyice tıkanma girişiminden vazgeçti. Kuyu deliği uzunluğu boyunca sızıntıya maruz kalırsa, üst çamurla tıkanmış olsa bile yağ dökülmeye devam edebilir.
Mühendisler, ilk patlamanın ardından dört aylık bir süre geçmesine kadar, sorunun düzeltilemeyeceğini tahmin ediyorlar. BP ve hükümetten kurtularak kalıcı bir düzeltmeyle, bir sonraki cevap, çevreye yayılmadan önce mümkün olduğu kadar kuyudan petrol çekmeye çalışmaktır. ABD Sahil Güvenlik Komutanı Amiral Thad W. Allen'a göre, bu çabanın amacı, her gün 60.000 ila 80.000 varil petrolü harcayabilecek sistemlere sahip olmak.
Deepwater Horizon kazasının neden olduğu çevresel hasarın derecesini bilmeden yıllar hatta yıllar geçebilir. Kurtarma çabaları etkilerini en aza indirgemek için yoğun çaba gösterirken, petrol sızıntısının çevreye yapacağı zararın tahmin edilmesinin bir yolu olmadığı açıktır.
Petrol sızıntıları ve diğer ilgili konular hakkında daha fazla bilgi için, bir sonraki sayfadaki linklere bakınız.