We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
- Kolera
- Grip Pandemisi
- Kızamık
- Çiçek hastalığı
- Tifüs
- Dizanteri
- Sıtma
- Zatürre
- Tüberküloz
- boğmaca
Tarihteki En Ölümcül 10 Hastalık Listesi
Tarihin en ölümcül hastalıklarından biri, dünya çapındaki aşı kampanyasının bir sonucu olarak, 1980 yılına kadar neyse ki ortadan kaldırıldı. Çiçek hastalığından kaç kişinin öldüğünü söylemek imkansız, ancak sadece 20. yüzyılda hastalığın 300 ila 500 milyon can aldığı tahmin ediliyor. Ancak 1980'den bu yana yeni vaka bildirilmemesine rağmen, çiçek hastalığı virüsü hala Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya'daki laboratuvarlarda tutulduğu için biyolojik savaş için kullanılabileceğine dair endişeler var.
Veba Yakınınızdaki Bir Kasabada Gizleniyor mu?
14. yüzyıldaki veba salgını, insanlık tarihinde kaydedilen tek önemli veba salgını değildi. Bildirilen ilk pandemi 541'de Mısır'da patlak verdi ve "Justinian'ın Vebası" olarak adlandırıldı. Son büyük veba olayı, Çin'in savaşın parçaladığı Yunnan eyaletinde başladı ve 1894'te Hong Kong'a ulaştı.
Bugün bile veba, aşıların ve antibiyotiklerin mevcudiyeti sayesinde çok az insan ölmesine rağmen ortadan kaldırılamadı. Afrika, Kuzey ve Güney Amerika ve Asya'da veba odakları hala mevcuttur.
2010 ve 2015 yılları arasında dünya çapında 584 ölüm dahil 3248 veba vakası rapor edildi. Çoğu vaka Madagaskar, Demokratik Kongo Cumhuriyeti ve Peru'da meydana geldi.
1 Ağustos'tan 22 Kasım 2017'ye kadar, Madagaskar Sağlık Bakanlığı tarafından Dünya Sağlık Örgütü'ne 202 ölüm (vaka ölüm oranı %8,6) dahil olmak üzere 2348 doğrulanmış, olası ve şüpheli veba vakası bildirilmiştir.
Yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nde, 1900 ile 2016 arasında, %80'i hıyarcıklı form olarak sınıflandırılan 1040 doğrulanmış veya olası veba vakası meydana geldi. Son yıllarda, insidans, çoğu kırsal batıda olmak üzere, yılda bir ila on yedi vaka (yılda ortalama yedi) arasında değişmektedir.
Çölyak Hastalığının Kısa Bir Zaman Çizelgesi
2008'de İtalya'nın Cosa kentinde yapılan bir arkeolojik kazıda, MS 1. yüzyıldan kalma, gelişme geriliği ve yetersiz beslenme belirtileri olan 18-20 yaşlarında bir kadın ortaya çıktı. İskelet, çölyak geni HLA-DQ2.5'in varlığını ve tipik olarak çölyak hastalığından görülen hasarı gösterdi.
Yunan doktor ve tıp yazarı Kapadokya'lı Aretaeus, çölyak hastalığının ilk ilk öyküsünü klinik olarak tanımlıyor ve buna “Çölyak Sevgisi” adını veriyor. Hastalığın adını Yunanca "koelia" (karın) kelimesinden alarak "koiliakos" olarak tanımlamış ve şöyle tarif etmiştir: "Mide besini tutmuyorsa, sindirilmemiş ve ham halden geçiyorsa ve vücuda hiçbir şey çıkmıyorsa, buna deri hastalığı diyoruz. bu tür kişiler çölyak hastasıdır.”
- 1600'ler: Filozof Blaise Pascal'ın bazılarının çölyak hastalığından muzdarip olduğuna inanılıyor.
Bazıları tarafından filozof Blaise Pascal'ın çölyak hastalığından muzdarip olabileceğine ve belki de bu nedenle öldüğüne inanılıyor. Çocukluğu boyunca devam eden ve yetişkinliğe ilerleyen karın ağrısı çektiği söyleniyor. Nörolojik sorunlar, migren ve depresyon gibi diğer çölyak hastalığı semptomlarını da yaşadığı söyleniyor.
- 1800'ler: Matthew Baillie, pirinç temelli bir diyetle düzelen bir ishal bozukluğunu tanımlar.
İngiliz doktor ve patolog Matthew Baillie, pirinç ağırlıklı bir diyete yanıt veren kronik bir mide-bağırsak rahatsızlığını anlatıyor. Bir yayında, bozukluktan muzdarip olanların kronik ishal ve yetersiz beslenme yaşadıklarını kaydetti. “Bazı hastaların neredeyse tamamen pirinçle yaşamaktan önemli avantajlar elde ettiğini” gözlemlediğini yazdı. Bu pirinç ağırlıklı diyet, hangi diğer bileşenlerin yendiğine bağlı olarak büyük olasılıkla glüten bakımından çok düşük, hatta glütensiz olacaktır - bu da çölyak hastalığından muzdarip olanlara yardımcı olacaktır.
- 1887: Dr. Samuel Gee çölyak hastalığının ilk modern tıbbi tanımını yazdı ve diyet yoluyla tedavi edilebileceğini öne sürdü.
İngiliz doktor Samuel Gee, "çölyak hastalığı" olan kişilerin diyetle tedavi edilebileceğini söylüyor. Gee, çölyak hastalığının modern tanımını ilk olarak Londra'daki Hasta Çocuklar Hastanesi'ndeki bir konferansta sundu. Hastalığın yiyeceklerle tedavi edilmesi gerektiğini teorileştirdi ve bir kişinin tedavi edilmesi durumunda bunun diyet yoluyla olacağına inandığını söyledi. Gee, hastalarıyla Hollanda midye diyeti de dahil olmak üzere çeşitli diyetler denedi. Ancak, yaşamı boyunca hangi gıdanın hastalığı tetiklediğini asla tespit edemedi.
Amerikalı çocuk doktoru Sidney Haas , muz ve nişastayı yasaklayan yüksek bir diyetle çocukları tedavi ettikten sonra çölyak hastalığını tedavi eden bir " muz diyeti " duyurdu . Dr. Haas'ın “muz diyeti”nden önce çölyak hastalığı olan çocukların %30'undan fazlası öldü. Diyet glutensiz (istemeden de olsa) ve kalorisi yüksek olduğundan, hastalığı olan çocukların villuslarını iyileştirmelerine yardımcı oldu ve hayatları kurtarıldı. Amerika Birleşik Devletleri'nin her yerinden ebeveynler çölyak hastalığı olan çocuklarını tedavi edilmek üzere Dr. Haas'a getirdiler. Muz diyeti 1950'lerin başına kadar bazı çocukları tedavi etmek için kullanılmaya devam etti. Yine de dezavantajları vardı, birçoğu çocuklar iyileştikten sonra “iyileştiklerine” ve normal, glüten içeren bir diyete geri dönebileceklerine inanıyorlardı, bu da villuslara ve diğer ciddi yan etkilere zarar veriyor.
- 1940'lar : Dr. Willem Dicke, buğdayın çölyak hastalığını tetiklediği teorisini ortaya koyuyor ve çölyak hastalarını tedavi etmek için buğday içermeyen bir diyet geliştiriyor.
Hollandalı çocuk doktoru Willem Karel Dicke, buğday proteininin çölyak hastalığını tetikleyen suçlu olabileceğini öne sürüyor. Bağlantıyı İkinci Dünya Savaşı sırasında, Hollanda Kıtlığı sırasında Hollanda'da ekmek kullanılamaz hale geldiğinde yaptı. Dr. Dicke, bu süre zarfında çölyak hastalığına bağlı ölüm oranının hastanesinde sıfıra düştüğünü fark etti. Buğday içermeyen bir diyet geliştirmeye devam etti.
İngiliz tıp ekibi, diyetlerinden buğday ve çavdar unu çıkarıldığında çölyak hastalarının nasıl düzeldiğini gösteren çalışmaların sonuçlarını paylaştı. Buğday, arpa ve çavdarda bulunan protein olan glüten, daha sonra çölyak hastalığının kesin tetikleyicisi olarak belirlendi.
Alman-İngiliz gastroenterolog ve tıbbi araştırmacı Margot Shiner, bağırsak biyopsisi için yeni bir teknik keşfediyor. Bu jejunal biyopsi aleti, diğer GI bozukluklarının yanı sıra çölyak hastalığının teşhisine yardımcı oldu. Modern pediatrik gastroenteroloji uzmanlığını başlatmasıyla itibar kazanmıştır.
- 1970'ler-1990'lar : Çölyak hastalığı otoimmün bir hastalık olarak kabul edilir ve genler kesin olarak belirlenir.
1970'lerde HLA-DQ2 geni çölyak hastalığı ve dermatitis herpetiformis ile ilişkilidir. Daha sonra 1980'lerde çölyak hastalığı ile Tip 1 Diyabet gibi otoimmün hastalıklar arasındaki bağlantı tıp camiasında kabul görmeye başladı. 1990'ların başında çölyak hastalığı, spesifik bir gene (HLA-DQ2 veya HLA-DQ8) sahip otoimmün bir hastalık olarak kabul edildi. 1997 yılında ise çölyak hastalığında antijen doku transglutaminazının (TtG) rolü keşfedilmiştir.
Başlangıçta Ulusal Çölyak Bilinci Vakfı olarak adlandırılan Beyond Celiac, tanıyı yönlendirmeye ve glütensiz yiyeceklere erişim sağlamaya adanmış ilk çölyak hastalığı hasta savunuculuğu grubu olarak kuruldu. Daha sonra, Beyond Celiac, tedaviler için araştırma yapmaya ve araştırmalara göre glutensiz bir diyetin çölyak hastalığı olan birçok kişi için yeterli olmadığını gösteren bir tedaviye yöneliyor.
- 2006: Çölyak hastalığı için ilk potansiyel ilaçlar klinik deneme sürecine başladı.
Sekiz amino asitli bir peptit olan larazotid asetat (eski adıyla AT-1001), çölyak hastalığı için ilk potansiyel tıbbi tedavilerden biriydi ve klinik deneylerde test edilmeye başlandı. O zamandan beri pek çok kişi çölyak hastalığı tedavisi için yarışa katıldı ve çalışmalar glutensiz diyetin yükünü ve çölyak hastalığı olan birçok kişinin diyete sıkı sıkıya uymasına rağmen iyileşmediğini göstermeye devam ediyor.
İthalat Hastalığı
Karantina uygulaması, kıyı şehirlerini veba salgınlarından korumak amacıyla 14. yüzyılda başladı. Tedbirli liman yetkilileri, virüslü limanlardan Venedik'e gelen gemilerin, karaya çıkmadan önce 40 gün boyunca demirde oturmasını istedi - karantina kelimesinin kökeni İtalyanca "quaranta giorni"den, yani 40 gün.
Coğrafya ve istatistiksel analize güvenmenin ilk örneklerinden biri, 19. yüzyılın ortalarında Londra'da bir kolera salgını sırasındaydı. 1854'te Dr. John Snow, kolera'nın kirli su yoluyla yayıldığı sonucuna vardı ve mahalle ölüm verilerini doğrudan bir harita üzerinde göstermeye karar verdi. Bu yöntem, insanların suyunu çektiği belirli bir pompanın etrafındaki bir dizi durumu ortaya çıkardı.
Ticaret ve kentsel yaşam yoluyla yaratılan etkileşimler çok önemli bir rol oynarken, aynı zamanda bir pandeminin yörüngesini gösteren belirli hastalıkların öldürücü doğasıdır.
Huntington Hastalığı Tarihçesi
George Huntington (9 Nisan 1850 - 3 Mart 1916), Long Island, New York'tan kendi adını taşıyan hastalığın klinik tanımına katkıda bulunan Amerikalı bir doktordu - Huntington hastalığı. Huntington makalesini yazdı “Kore Üzerine” 22 yaşındayken, New York'taki Columbia Üniversitesi'nden tıp diplomasını aldıktan bir yıl sonra. “Kore Üzerine” ilk olarak 13 Nisan 1872'de Philadelphia Medical and Surgical Reporter'da yayınlandı.
George Huntington'ın 1916'da ölümünden bu yana geçen 100 yıldan fazla bir süre içinde, onun "tıbbi merak" olarak tanımladığı bozukluk, kısmen ailelerin bu aile hastalığı hakkında bilgi üretmedeki katkısı nedeniyle yoğun tıbbi ve bilimsel ilgi odağı haline geldi. . Birçok yazarın belirttiği gibi, George Huntington'ın kendi ailesi bu hastalığın tanımlanmasında çok önemli bir rol oynadı. Daha az takdir edilen şey, George Huntington'ın kendisinin de kabul ettiği şekillerde, onun tarif ettiği etkilenen ailelerin de bir rol oynamış olmasıdır. Henüz 22 yaşında değil, Columbia Üniversitesi'nin New York City'deki Doktorlar ve Cerrahlar Koleji'nden yeni mezun oldu ve çok az klinik deneyimi, yerleşik bir tıbbi uygulaması ve bu bozukluğa sahip kendi hastası yokken, 1872'de bir hesap yazdı. Osler, şimdiye kadar yazılmış bir hastalığın en özlü ve doğru portrelerinden biri olarak kabul edildi. Kalıtsal korenin en eski tıbbi açıklaması değildi ama kesinlikle en eksiksiz olanıydı. Ve tıbbi ve bilimsel nedenlerle olduğu kadar sosyal ve kültürel nedenlerle, kısa süre sonra 'Huntington koresi' ve 1960'ların sonlarında 'Huntington hastalığı' olarak bilinmeye başlayan ayrık klinik varlığı tanımlamada çok daha önemli bir rol oynadı.
Yaşamı boyunca hatırı sayılır derecede tanınmasına rağmen, George Huntington küçük bir kasaba aile hekimi olarak kaldı, ancak taşralı veya izole bir doktor değildi. Makalesinin yurtiçinde ve yurtdışında tıp mesleğinin dikkatini çektiğinin ve bunun dünyanın birçok yerinde hastalığın ortaya çıkmasına yardımcı olduğunun farkındaydı. Osler de dahil olmak üzere zamanının bazı seçkin klinisyenleriyle temas halindeydi ve etkili New York Nöroloji Derneği gibi tıp topluluklarında Huntington'un koresi üzerine davetli bir konuşmacıydı. Tıbbın giderek daha "bilimsel" hale geldiği bir zamanda, kendisi de araştırma yapmamayı tercih etse de umudunu araştırmaya bağladı. Başından beri ilgisini çeken korenin bilinmeyen patolojisine atıfta bulunarak, 'taraftarlarının asla yorulmak bilmeyen bağlılığıyla böyle harikalar başaran bilimin, yine de 'onu devirip devirebileceğine' güvendi. gün ışığına açılmıştır'.
Hastalık mekanizmaları
Makale, 2,6 milyon yıl öncesinden günümüze kadar vektör kaynaklı dört hastalık - veba, sıtma, sarı humma ve tripanosomiasis - vaka çalışmalarına odaklanıyor. Bu vaka çalışmaları, bu hastalıkların insan toplumunu şekillendirdiği beş mekanizmayı ortaya çıkardı. Aşağıda her birine örnekler verilmiştir:
Çok sayıda insanı öldürmek veya zayıflatmak
Bakterilerin neden olduğu veba Yersinia pestis, kemirgenler tarafından taşınan pireler tarafından bulaşır. En ünlü veba salgını olan Kara Ölüm, Orta Çağ'da Avrupa nüfusunun %30'unu yok etti ve ekonomisini büyük ölçüde değiştirdi. İş gücündeki düşüş, feodal sistemin devrilmesine yardımcı oldu ve hayatta kalan serflerin daha fazla ücret ve güçten yararlanmasına izin verdi.
Farklı şekilde etkileyen popülasyonlar
Sivrisinekler tarafından bulaşan vektör kaynaklı bir hastalık olan sarı humma, Siyah insanların köleleştirilmesiyle yakından bağlantılıdır. En zengin İngiliz kolonisi olan Barbados adasında, İngiliz yerleşimciler köle emeğine güvenmeye başladılar. 1647'de, köle gemilerinin sivrisinekleri ve sarı humma virüsünü getirmesiyle sarı humma salgını patlak verdi. Afrika'da yaşarken viral maruziyetten kazanılan bağışıklık nedeniyle, Afrikalıların sarı hummadan kurtulma olasılıkları iki kat daha fazla olduğundan, zorunlu çalıştırmaları sömürmek özellikle kârlıydı. Sonuç olarak, köleleştirilmiş insanların sömürülmesi, Barbados'un ana çalışma sistemine dönüştü ve diğer İngiliz kolonilerine yayıldı.
Güç hiyerarşilerini desteklemek için hastalığın silahlandırılması
Antik Roma'da yoksul tarım işçileri alçak arazilerde çalışıyor ve sağlıksız konutlarda yaşıyorlardı. Bu, daha zengin Romalılara kıyasla sıtmaya bulaşmış sivrisinekler tarafından ısırılma riskini büyük ölçüde artırdı. Bazı hamile kadınlar, düşük ve fetal anormallikler de dahil olmak üzere sıtma enfeksiyonu ile ilişkili risklerden kaçınmak için kapalı mekanlara kapatılmış olabileceğinden, sıtma, antik Roma'da cinsiyet eşitsizliklerini de zorunlu kılmış olabilir.
Toplumdaki değişimi katalize eder
1793'te Philadelphia'yı sarsan bir sarıhumma salgını, etkilenenlerin yarısını öldürdü. Philadelphia hükümeti sarı hummanın nasıl bulaştığını henüz anlamamış olsa da, sonunda kirli suları temizlemenin yayılmayı azalttığını fark ettiler. Hastalık, şehri sakinleri için temiz içme suyu sağlamaya ve kanalizasyon sistemleri inşa etmeye teşvik etti ve bu süreçte modern halk sağlığı sisteminin temellerini attı.
Toprak ve çevre ile değişen insan ilişkileri
Çeçe sineği tarafından taşınan tripanosomiasis, Afrika'da yaban hayatı, çiftlik hayvanları ve insanları enfekte eden bir parazittir. Afrika'nın sömürge öncesi tarihinde hastalık, etkilenen bölgelerde evcil hayvanların kullanımını sınırladı, yoğun çiftçiliği ve büyük ölçekli tarımı engelledi ve ekonomik olarak büyüme ve kentleşme yeteneğini engelledi.
Athni, “Vektörle bulaşan hastalıkların etkilerinin tarihsel olarak ırksal ve toplumsal çizgilere ne ölçüde dağıldığına şaşırdık” dedi.
Mordecai, insanların hangi mahallelerde yaşayabilecekleri ve nesiller arası servete erişimleri de dahil olmak üzere yapısal ırkçılığın diyabet, hipertansiyon ve stresle ilişkili diğer kronik hastalıklar oranlarındaki eşitsizliklerle bağlantılı olduğunu açıkladı. Bu eşitsizlikler, hastalığın sonuçlarının bu koşullardan muzdarip bireyler için daha ciddi olduğu COVID-19 pandemisinde de belirgindir. Bu orantısız yük, zaten dezavantajlı olan toplulukların savunmasızlığını daha da artırıyor.
Mordecai, “Mevcut sağlık eşitsizlikleri ile ortaya çıkan bir pandemiyi orantısız bir şekilde etkiliyor” dedi.
Irk eşitsizlikleri ayrıca tarihsel olarak marjinalleştirilmiş toplulukları virüse maruz kalma konusunda daha büyük risk altına sokuyor. Örneğin, bu toplulukların, güvenli bir şekilde barınma veya yiyeceklerini teslim ettirme lüksünden yoksun, temel işçiler olmaları daha olasıdır.
Gazetenin ortak yazarlarından Roberts, “Renkli toplulukların yeterince sosyal mesafeye sahip olmadığını veya uygun hijyen uygulamadığını düşünmek kolay” dedi. “Fakat bu düşünce, bu toplulukları başlangıçta daha savunmasız hale getiren sosyal koşulları tamamen ihmal ediyor.”
COVID-19 ile yapısal eşitsizlik arasındaki ilişki ne yazık ki sadece modern zamanlarla veya ABD ile sınırlı değil. Bu da tarih boyunca ve dünya genelinde tekrarlanan bir kalıp. Flebotomin kum sinekleri tarafından yayılan vektör kaynaklı bir hastalık olan leishmaniasis salgınları, yetersiz sanitasyona sahip bölgelerdeki aşırı kalabalık nedeniyle mülteci kamplarındaki yüz binlerce Suriyeliyi etkiledi. Ve 2014'te Afrika'da Ebola salgınının ilk birkaç vakası ortaya çıktığında, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bilim adamları, eve daha yakın olana kadar onunla mücadele etmenin yollarını bulmakta yavaş kaldılar.
Yazarlar, bu makalenin bilim insanlarını tarihsel olarak dezavantajlı topluluklardaki insanları hastalıklardan koruma konusunda daha proaktif olmaya motive edeceğini umuyor.
Roberts, "Gazete sorunu belgeleyen harika bir iş çıkarıyor" dedi. “Şimdi onu ortadan kaldırabilecek disiplinler arası bir odaklanmayı sürdürmek önemli olacak.”
Kuzey Amerika'daki Lyme Hastalığının Antik Tarihi Bakteriyel Genomlarla Ortaya Çıktı
Yale Halk Sağlığı Okulu tarafından yönetilen bir araştırma ekibi, Lyme hastalığı bakterisinin Kuzey Amerika'da çok eski olduğunu ve ormanlarda en az 60.000 yıl boyunca sessizce dolaştığını buldu - hastalık ilk kez 1976'da Lyme, Connecticut'ta tanımlanmadan çok önce ve insanların gelmesinden çok önce.
İlk kez, Lyme hastalığı bakterisinin tüm genomları, Borrelia burgdorferi, Bu istilacı patojenin tarihini yeniden yapılandırmak için geyik kenelerinden dizilendi.
Bulgu, devam eden Lyme hastalığı salgınının, bakterinin yakın zamanda ortaya çıkması veya bakteriyi daha kolay bulaşabilir hale getiren bir mutasyon gibi evrimsel bir değişiklik tarafından tetiklenmediğini gösteriyor. Kuzey Amerika'nın çoğunun ekolojik dönüşümüne bağlı. Spesifik olarak, geçen yüzyılda ormanların parçalanması ve geyik popülasyonunun patlaması, kenelerin yayılması için en uygun koşulları yarattı ve devam eden bu salgını tetikledi.
Katharine Walter, araştırmayı Yale Halk Sağlığı Okulu'nda doktora öğrencisiyken yürütmüştür ve şurada yayınlanan çalışmanın baş yazarıdır. Doğa Ekolojisi ve Evrimi.
"Lyme hastalığı bakterisi uzun zamandır endemiktir" dedi. “Ancak New England ve Midwest'in çoğunun ormansızlaşması ve ardından banliyöleşme, geyik kenelerinin ve Lyme hastalığı bakterisinin gelişmesi için koşullar yarattı.”
Lyme hastalığı, Kuzey Amerika'da en yaygın vektör kaynaklı hastalıktır. İlk olarak 1970'lerde tanımlandığından beri, hastalık New England ve Midwest'e hızla yayıldı. Bildirilen Lyme hastalığı vakaları 1995'ten bu yana üç kattan fazla arttı ve Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri artık her yıl 300.000'den fazla Amerikalının hastalandığını tahmin ediyor.
Ekip, bakterinin kökenini ortaya çıkarmak için genomiğe döndü. Karşılaştırarak B. burgdorferi 30 yıllık bir süre boyunca farklı alanlardan toplanan genomlar ile ekip bir evrim ağacı oluşturdu ve patojenin yayılma tarihini yeniden oluşturdu.
Araştırmacılar geyik keneleri, vektörleri topladı. B. burgdorferi, New England'ın her yerinden. Örnekleme çabalarını salgının kaynağı olduğu tahmin edilen alanlarda yoğunlaştırdılar - Cape Cod ve Long Island Sound çevresindeki alanlar. 2013 yazında bu alanlardan 7.000'den fazla kene toplandı. Çalışmanın uzamsal kapsamını genişletmek için Güney, Ortabatı ve Kanada'daki işbirlikçiler ekibe keneler katkıda bulundu.
Araştırmacılar, tercihen bakteri DNA'sını sıralamak (ve yalnızca keneden DNA'yı sıralamaktan kaçınmak için) için daha önce geliştirdiği bir yöntemi kullanarak, 148 sıraladı. B. burgdorferi genomlar. Evrimsel tarihin daha önceki çalışmaları B. burgdorferi tam genomlardan ziyade kısa DNA markörlerine güvendiler. Tam bakteri genomunun bir milyon harfini okumak, ekibin daha ayrıntılı bir geçmişi bir araya getirmesini sağladı. Ekip, bakterinin muhtemelen Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzeydoğusundan geldiğini ve Kuzey Amerika'dan Kaliforniya'ya güney ve batıya yayıldığını gösteren güncellenmiş bir evrim ağacı çizdi.
Kuşlar muhtemelen patojeni uzun mesafelere yeni bölgelere taşıdı ve küçük memeliler yayılmaya devam etti. Bakteri genomları üzerine basılmış, aynı zamanda dramatik nüfus artışının bir imzasıydı. Geliştikçe, çoğalmış gibi görünüyordu.
Ağaç ayrıca ekibin beklediğinden çok daha yaşlıydı - en az 60.000 yaşında. Bu, bakterinin Kuzey Amerika'da hastalık tıp tarafından tanımlanmadan çok önce ve insanların Bering Boğazı'ndan Kuzey Amerika'ya ilk kez gelmesinden çok önce (yaklaşık 24.000 yıl önce) var olduğu anlamına gelir.
Bu bulgular, bakterinin yeni bir istilacı olmadığını açıklığa kavuşturuyor. çeşitli soylar B. burgdorferi Kuzey Amerika'da uzun süredir var olmuştur ve mevcut Lyme hastalığı salgını, geyiklerin, kenelerin ve nihayet bakterinin istila etmesine izin veren ekolojik değişikliklerin sonucudur.
Geyiklerin yirminci yüzyılda, kurt avcılarından arınmış ve sıkı av kısıtlamaları ile banliyö manzaralarına patlaması, geyik kenelerinin New England ve Ortabatı'nın çoğunu hızla istila etmesine izin verdi. İklim değişikliği de katkıda bulundu. Daha sıcak kışlar, kenelerin yaşam döngülerini hızlandırır ve her yıl tahminen 28 mil daha kuzeyde hayatta kalmalarına izin verir.
Keneler, beyaz ayaklı fareler ve kızılgerdanlar gibi hayvanlarla dolu, banliyöleşmiş arazilere yayıldı. B. burgdorferi. Kenelerin ideal konakçılarla yaşam alanlarına yayılması, bakterinin yayılmasına izin verdi.
Yale'de Ekoloji ve Evrimsel Biyoloji alanında öğretim görevlisi ve Halk Sağlığı Okulu'nda kıdemli bir araştırma bilimcisi olan Adalgisa Caccone ve Columbia Üniversitesi Ekoloji, Evrimsel ve Çevre Biyolojisi Bölümü'nden Maria Diuk-Wasser kıdemli yazarlardır. Johns Hopkins Tıp Okulu'ndan Giovanna Carpi de araştırmaya katkıda bulundu.
7. Dang humması
Dang, sivrisinekler, özellikle Aedes aegypti türleri tarafından yayılan dang virüsünün neden olduğu tropikal bir hastalıktır. Yüksek ateş, baş ağrısı, kusma, kas ve eklem ağrıları ve deri döküntüsü gibi semptomlara neden olur, ancak bazı durumlarda şiddetli ateş, hemorajik kanama ve ölüme yol açar.
Neyse ki, artık dang humması için bir aşı ve onu tedavi etmek için geliştirilen antiviral ilaçlar var!
MS 5. yüzyıldan beri dang humması vakaları olmuş olsa da, bir salgının en erken raporu, Güneydoğu Asya, Afrika ve Kuzey Amerika'yı süpürdüğü 1779 yılına aittir. O zamandan beri, 20. yüzyılın sonuna kadar vakalar nadirdi. Ancak ekolojik bozulma nedeniyle daha sık hale geldiler.
Tarih boyunca görülen başlıca dang humması raporlarından bazıları şunlardır: [8]
Teyit Edilen Vaka Sayısı
1778 İspanya dang humması salgını
2000 Orta Amerika dang humması salgını
2004-06 Singapur, Hindistan, Endonezya, Pakistan ve Filipinler'de dang humması salgını
Porto Riko, Dominik Cumhuriyeti, Meksika'da 2007 dang humması salgını
2008 Brezilya dang humması salgını
2010 dang humması salgını, dünya çapında
Pakistan'da 2011 dang humması salgını
Sri Lanka'da 2017 dang humması salgını
2019-20 dang humması salgını
Tarih
Veba, Klasik zamanlarda Kuzey Afrika ve Orta Doğu'da meydana geldiği açıklanan eski bir hastalıktır. Bazen, 1 Samuel'in İncil kitabında Filistliler'i vuran veba olarak tanımlanan veba gibi, birkaç tarihi salgının arkasındaki hastalık olduğu varsayılır. Erken varlığına dair kesin kanıtlar, genomik izlerin keşfinden gelir. Y. pestis İsveç'teki Neolitik çiftçilerin dişlerinde, yaklaşık 4900 yıl öncesine tarihlenen ve Tunç Çağı insanlarının dişlerindeki antik DNA analizlerinden, Y. pestis 3000 ile 800 yılları arasında Asya ve Avrupa'da mevcuttu. Bununla birlikte, bu erken salgınların gerçek doğasını doğrulamak imkansızdır.
Güvenilir bir şekilde rapor edilen ilk büyük veba salgını, MS 6. yüzyılda Bizans imparatoru I. Justinianus'un saltanatı sırasında meydana geldi. Tarihçi Procopius ve diğerlerine göre, salgın Mısır'da başladı ve 542'de Konstantinopolis'i vurarak deniz ticaret yolları boyunca ilerledi. Orada sakinleri on binlerce öldürdü, ölüler o kadar hızlı düştü ki yetkililer onları bertaraf etmekte zorlandılar. Semptomların tanımlarına ve hastalığın bulaşma şekline bakılırsa, her türlü vebanın mevcut olması muhtemeldir. Önümüzdeki yarım yüzyıl boyunca, salgın batıya doğru Akdeniz'in liman şehirlerine ve doğuya doğru İran'a yayıldı. Efesli John gibi Hıristiyan yazarlar vebayı Tanrı'nın günahkar bir dünyaya karşı gazabına bağladılar, ancak modern araştırmacılar, salgının açık deniz gemilerinde seyahat eden ve çağın kalabalık, hijyenik olmayan şehirlerinde çoğalan evcil fareler tarafından yayıldığı sonucuna varıyorlar.
Bir sonraki büyük veba salgını, 14. yüzyılda Avrupa'nın korkunç Kara Ölümüydü. Ölüm sayısı muazzamdı, Avrupa'nın çeşitli yerlerinde nüfusun üçte ikisine veya dörtte üçüne ulaştı. Avrupa'nın toplam nüfusunun dörtte biri ila üçte biri veya 25 milyon kişinin Kara Ölüm sırasında vebadan öldüğü hesaplanmıştır.
Sonraki üç yüzyıl boyunca, kıtada ve Britanya Adaları'nda sık sık veba salgınları meydana geldi. 1664-66 Londra Büyük Vebası, 460.000 olarak tahmin edilen bir nüfusta 75.000 ila 100.000 arasında ölüme neden oldu. Veba, 1666'dan 1670'e kadar Köln ve Ren'de ve 1667'den 1669'a kadar Hollanda'da şiddetlendi, ancak bundan sonra Batı Avrupa'da yatışmış gibi görünüyor. 1675 ve 1684 yılları arasında Kuzey Afrika, Türkiye, Polonya, Macaristan, Avusturya ve Almanya'da kuzeye doğru ilerleyen yeni bir salgın ortaya çıktı. Malta 1675'te 11.000, Viyana 1679'da en az 76.000 ve Prag 83.000'i 1681'de kaybetti. Birçok kuzey Alman şehri de bu süre zarfında acı çekti, ancak 1683'te veba Almanya'dan kayboldu. Fransa, vebanın sonuncusunu 1668'de gördü, ta ki 1720'de 40.000 kadar insanı öldürdüğü Marsilya liman kentinde yeniden ortaya çıkana kadar.
Bu son salgınlardan sonra, veba, Kafkasya sınırındaki bir bölge dışında, Avrupa'dan kaybolmuş gibi görünüyor. Çeşitli açıklamalar sunuldu: sanitasyon, hastaneye yatış ve temizlikte ilerleme, fareleri insan konutlarından dışlayan ev içi barınmada bir değişiklik, eski ticaret yollarının terk edilmesi ve salgın hastalıkların normal yükselişi ve düşüşünde doğal bir durgunluk evresi. Bu faktörlerin bazıları iş başında olsa da, bu açıklamaların çoğu, vebanın Avrupa'daki siyah sıçan popülasyonlarında sağlam bir şekilde yerleştiği fikrine dayanıyordu. Ancak veba bakterisi kıtanın çoğundan yok olurken, fareler kaldı. Modern araştırmalar vebanın Avrupa'ya Orta Asya'dan, yani İpek Yolu'nun bir parçasını oluşturan deniz ticaret yollarıyla ulaştığını ileri sürdü. Hastalık, Asya'daki kemirgen popülasyonlarını etkileyen iklim dalgalanmalarının bir sonucu olarak, birçok kez yeniden ithal edildikten sonra dalgalar halinde gelmiş olabilir.
Avrupa'daki veba salgınları sırasında, bulaşıcı bir organizma kavramı bilinmediği için hastalık tıbbi açıdan yeterince anlaşılmamıştı. 1768 gibi geç bir tarihte, kitabın ilk baskısı Ansiklopedi Britannica Vebanın, "doğu ülkelerinden" getirilen ve "havayla yutulan" "zehirli bir miazma" veya buhardan kaynaklanan bir "veba hastalığı" olduğu yolundaki yaygın bilimsel görüşü tekrarladı.
Veba zehiri vücudun tüm fonksiyonlarını bozar, çünkü dış organlara atılmadığı sürece kesinlikle ölümcüldür.
Zehrin dışarı atılmasının en iyi şekilde ya hıyarcıkların doğal olarak yırtılması ya da gerekirse onları delmek ve boşaltmak suretiyle gerçekleştirilebileceği düşünülüyordu. Önerilen diğer yöntemler kan alma, terleme, kusmayı başlatma ve bağırsakları gevşetme idi.
18. yüzyılda ve 19. yüzyılın başlarında veba Türkiye, Kuzey Afrika, Mısır, Suriye ve Yunanistan'da hüküm sürmeye devam etti. Bir zamanlar vebanın İndus Nehri'nin doğusunda asla ortaya çıkmadığı bir özdeyişti, ancak 19. yüzyılda Hindistan'ın birden fazla bölgesini etkiledi: 1815'te Gujarat, 1815'te Sind, 1823'te Himalaya eteklerinde ve 1836'da Rajasthan. Bu salgınlar, 1850'lerde Çin'in güneybatısındaki Yunnan eyaletinde hız kazandığı ve nihayet 1894'te Guangzhou (Kanton) ve Hong Kong'a ulaştığı düşünülen üçüncü büyük veba pandemisine zemin hazırlamaktan başka bir işe yaramadı. Bu liman şehirleri veba-dağılımı oldu. 1894 ile 1922 yılları arasında hastalık tüm dünyaya yayıldı, önceki herhangi bir pandemiden daha yaygın ve 10 milyondan fazla ölümle sonuçlandı. Enfekte olan birçok nokta arasında 1896'da Bombay, 1898'de Kalküta, 1900'de Cape Town ve San Francisco, 1904'te Bangkok, 1908'de Guayaquil (Ekvador), 1914'te Colombo (Sri Lanka) ve 1922'de Pensacola (Florida) vardı. tüm Avrupa limanları vuruldu, ancak etkilenen tüm bölgeler arasında en çok etkilenen Hindistan oldu.
Üçüncü veba salgını sonuncusuydu, çünkü hastalığın bilimsel olarak anlaşılmasında bir dizi başarı ile çakıştı (ve bazı durumlarda motive oldu). 19. yüzyılın sonunda, hastalığın mikrop teorisi, büyük Avrupalı bilim adamları Louis Pasteur, Joseph Lister ve Robert Koch'un çalışmalarıyla sağlam bir ampirik temele oturtulmuştu. 1894'te Hong Kong'daki salgın sırasında, vebaya neden olan organizma, Pasteur Enstitüsü için çalışan Fransız Alexandre Yersin ve Koch'un eski bir ortağı olan Japon Kitasato Shibasaburo adlı iki bakteriyolog tarafından bağımsız olarak izole edildi. Her iki adam da veba kurbanlarından alınan sıvı örneklerinde bakteri buldu, ardından bunları hayvanlara enjekte etti ve hayvanların vebadan hızla öldüğünü gözlemledi. Yersin yeni basili adlandırdı pastörella pestis, akıl hocasından sonra, ancak 1970'de bakteri yeniden adlandırıldı Yersinia pestis, Yersin'in onuruna.
Basilin insanları nasıl enfekte ettiği henüz belirlenmedi. Birçok salgın bölgesinde, fareler arasındaki olağandışı ölümlerin, insanlar arasındaki veba salgınlarından önce geldiği uzun zamandır fark edilmişti ve bu bağlantı, özellikle Hindistan ve Çin'deki salgınlarda not edildi. İlişki o kadar çarpıcıydı ki, 1897'de Japon doktor Ogata Masanori, Formosa'daki bir salgını "fare vebası" olarak tanımladı ve fare pirelerinin veba basilini taşıdığını gösterdi. Ertesi yıl, Pasteur Enstitüsü tarafından Hindistan'a gönderilen Fransız araştırmacı Paul-Louis Simond, Doğu fare pirelerinin (Xenopsylla cheopis) veba basilini fareler arasında taşıdı. Daha sonra, sıçan pirelerinin insanları istila edeceği ve ısırıkları yoluyla veba bulaştıracağı kesin olarak kanıtlandı. Bununla, deniz gemilerinde ve liman tesislerinde dünya çapında büyük sıçan geçirmezlik önlemleri alındı ve vebanın patlak verdiği alanlarda böcek öldürücüler kullanıldı. 1930'lardan başlayarak, sülfa ilaçları ve ardından streptomisin gibi antibiyotikler, doktorlara veba basiline doğrudan saldırmak için çok etkili bir araç sağladı.
Bu önlemlerin etkinliği, takip eden on yıllar boyunca azalan veba ölümlerinde anlatılmaktadır. 1907'de bir milyondan fazla olan ölümler, 1919-28'de yılda yaklaşık 170.000'e, 1929-38'de 92.000'e, 1939-48'de 22.000'e ve 1949-53'te 4.600'e düştü. Veba artık liman kentlerinin salgın hastalığı değil. It is now mainly of campestral or sylvatic (that is, open-field or woodland) origin, striking individuals and occasionally breaking out in villages and rural areas where Yersinia is kept in a constant natural reservoir by various types of rodents, including ground squirrels, voles, and field mice.
In the 21st century plague was relatively rare. From 2010 to 2015 just 3,248 cases of plague, with 584 deaths, were documented worldwide. The main regions of plague included western North America the Andes region and Brazil in South America a broad band across Southwest, Central, and Southeast Asia and eastern Africa. By 2020 most cases occurred in Madagascar, Peru, and the Democratic Republic of the Congo.
With the rise of global terrorism, plague has come to be seen as a potential weapon of biological warfare. During World War II Japan is said to have spread Yersinia-infected fleas in selected areas of China, and during the Cold War the United States and the Soviet Union developed means for spreading Yersinia directly as an aerosol—a particularly efficient way to infect people with lethal pneumonic plague. Such an attack might cause a high casualty rate in only limited areas, but it might also create panic in the general population. In response, some governments have developed plans and stockpiled medications for dealing with emergency outbreaks of plague.
The Editors of Encyclopaedia Britannica This article was most recently revised and updated by Kara Rogers, Senior Editor.
Historical Perspectives History of CDC
CDC, an institution synonymous around the world with public health, will be 50 years old on July 1. The Communicable Disease Center was organized in Atlanta, Georgia, on July 1, 1946 its founder, Dr. Joseph W. Mountin, was a visionary public health leader who had high hopes for this small and comparatively insignificant branch of the Public Health Service (PHS). It occupied only one floor of the Volunteer Building on Peachtree Street and had fewer than 400 employees, most of whom were engineers and entomologists. Until the previous day, they had worked for Malaria Control in War Areas, the predecessor of CDC (Figure_1), which had successfully kept the southeastern states malaria-free during World War II and, for approximately 1 year, from murine typhus fever. The new institution would expand its interests to include all communicable diseases and would be the servant of the states, providing practical help whenever called.
Distinguished scientists soon filled CDC's laboratories, and many states and foreign countries sent their public health staffs to Atlanta for training. Any tropical disease with an insect vector and all those of zoological origin came within its purview. Dr. Mountin was not satisfied with this progress, and he impatiently pushed the staff to do more. He reminded them that except for tuberculosis and venereal disease, which had separate units in Washington, D.C., CDC was responsible for any communicable disease. To survive, it had to become a center for epidemiology.
Medical epidemiologists were scarce, and it was not until 1949 that Dr. Alexander Langmuir arrived to head the epidemiology branch. He saw CDC as "the promised land," full of possibilities. Within months, he launched the first-ever disease surveillance program, which confirmed his suspicion that malaria, on which CDC spent the largest portion of its budget, had long since disappeared. Subsequently, disease surveillance became the cornerstone on which CDC's mission of service to the states was built and, in time, changed the practice of public health.
The outbreak of the Korean War in 1950 was the impetus for creating CDC's Epidemic Intelligence Service (EIS). The threat of biological warfare loomed, and Dr. Langmuir, the most knowledgeable person in PHS about this arcane subject, saw an opportunity to train epidemiologists who would guard against ordinary threats to public health while watching out for alien germs. The first class of EIS officers arrived in Atlanta for training in 1951 and pledged to go wherever they were called for the next 2 years. These "disease detectives" quickly gained fame for "shoe-leather epidemiology" through which they ferreted out the cause of disease outbreaks.
The survival of CDC as an institution was not at all certain in the 1950s. In 1947, Emory University gave land on Clifton Road for a headquarters, but construction did not begin for more than a decade. PHS was so intent on research and the rapid growth of the National Institutes of Health that it showed little interest in what happened in Atlanta. Congress, despite the long delay in appropriating money for new buildings, was much more receptive to CDC's pleas for support than either PHS or the Bureau of the Budget.
Two major health crises in the mid-1950s established CDC's credibility and ensured its survival. In 1955, when poliomyelitis appeared in children who had received the recently approved Salk vaccine, the national inoculation program was stopped. The cases were traced to contaminated vaccine from a laboratory in California the problem was corrected, and the inoculation program, at least for first and second graders, was resumed. The resistance of these 6- and 7-year-olds to polio, compared with that of older children, proved the effectiveness of the vaccine. Two years later, surveillance was used again to trace the course of a massive influenza epidemic. From the data gathered in 1957 and subsequent years, the national guidelines for influenza vaccine were developed.
CDC grew by acquisition. The venereal disease program came to Atlanta in 1957 and with it the first Public Health Advisors, nonscience college graduates destined to play an important role in making CDC's disease-control programs work. The tuberculosis program moved in 1960, immunization practices and the MMWR in 1961. The Foreign Quarantine Service, one of the oldest and most prestigious units of PHS, came in 1967 many of its positions were soon switched to other uses as better ways of doing the work of quarantine, primarily through overseas surveillance, were developed. The long-established nutrition program also moved to CDC, as well as the National Institute for Occupational Safety and Health, and work of already established units increased. Immunization tackled measles and rubella control epidemiology added family planning and surveillance of chronic diseases. When CDC joined the international malaria-eradication program and accepted responsibility for protecting the earth from moon germs and vice versa, CDC's mission stretched overseas and into space.
CDC played a key role in one of the greatest triumphs of public health: the eradication of smallpox. In 1962 it established a smallpox surveillance unit, and a year later tested a newly developed jet gun and vaccine in the Pacific island nation of Tonga. After refining vaccination techniques in Brazil, CDC began work in Central and West Africa in 1966. When millions of people there had been vaccinated, CDC used surveillance to speed the work along. The World Health Organization used this "eradication escalation" technique elsewhere with such success that global eradication of smallpox was achieved by 1977. The United States spent only $32 million on the project, about the cost of keeping smallpox at bay for 2-1/2 months.
CDC also achieved notable success at home tracking new and mysterious disease outbreaks. In the mid-1970s and early 1980s, it found the cause of Legionnaires disease and toxic-shock syndrome. A fatal disease, subsequently named acquired immunodeficiency syndrome (AIDS), was first mentioned in the June 5, 1981, issue of MMWR. Since then, MMWR has published numerous follow-up articles about AIDS, and one of the largest portions of CDC's budget and staff is assigned to address this disease.
Although CDC succeeded more often than it failed, it did not escape criticism. For example, television and press reports about the Tuskegee study on long-term effects of untreated syphilis in black men created a storm of protest in 1972. This study had been initiated by PHS and other organizations in 1932 and was transferred to CDC in 1957. Although the effectiveness of penicillin as a therapy for syphilis had been established during the late 1940s, participants in this study remained untreated until the study was brought to public attention. CDC also was criticized because of the 1976 effort to vaccinate the U.S. population against swine flu, the infamous killer of 1918-19. When some vaccinees developed Guillain-Barre syndrome, the campaign was stopped immediately the epidemic never occurred.
As the scope of CDC's activities expanded far beyond communicable diseases, its name had to be changed. In 1970 it became the Center for Disease Control, and in 1981, after extensive reorganization, Center became Centers. The words "and Prevention" were added in 1992, but, by law, the well-known three-letter acronym was retained. In health emergencies CDC means an answer to SOS calls from anywhere in the world, such as the recent one from Zaire where Ebola fever raged.
Fifty years ago CDC's agenda was noncontroversial (hardly anyone objected to the pursuit of germs), and Atlanta was a backwater. In 1996, CDC's programs are often tied to economic, political, and social issues, and Atlanta is as near Washington as the tap of a keyboard (Figure_2). Adapted for MMWR by Elizabeth W. Etheridge, Ph.D., from her book, Sentinel for Health: A History of the Centers for Disease Control. Berkeley, California: University of California Press, 1992.
Editorial Note
Editorial Note: When CDC's name changed in 1970, from the Communicable Disease Center to the Center for Disease Control, CDC scientists were poised to accept new challenges. The most notable of the agency's many achievements in the following 10 years was its role in global smallpox eradication, a program that finally succeeded because of the application of scientific principles of surveillance to a complex problem. In the realm of infectious diseases, CDC maintained its preeminence, identifying the Ebola virus and the sexual transmission of hepatitis B, and isolating the hepatitis C virus and the bacterium causing Legionnaires disease. The Study of the Effectiveness of Nosocomial Infection Control (SENIC) was the most expensive study the agency had ever undertaken and proved for the first time the effectiveness of recommended infection-control practices. Other studies included identification of the association of Reye syndrome with aspirin use, the relation between liver cancer and occupational exposure to vinyl chloride, and the harmful effects of the popular liquid protein diet.
The 1980s institutionalized what is considered to be a critically important scientific activity at CDC -- the collaboration of laboratorians and epidemiologists. The decade began with the national epidemic of toxic-shock syndrome, documentation of the association with a particular brand of tampons, and the subsequent withdrawal of that brand from the market. CDC collaboration with the National Center for Health Statistics (NCHS) resulted in the removal of lead from gasoline, which in turn has markedly decreased this exposure in all segments of the population. The major public health event of the 1980s was the emergence of AIDS. CDC helped lead the response to this epidemic, including characterization of the syndrome and defining risk factors for disease.
CDC became involved in two very large epidemiologic studies during the 1980s. First, the Cancer and Steroid Hormone Study conducted in collaboration with the National Cancer Institute assessed the risks for breast, cervical, and ovarian cancers associated with both oral contraceptives and estrogen replacement therapy. Second, at the request of Congress, CDC undertook a series of studies of the health effects of service in Vietnam on veterans and their offspring, which led to a landmark contribution of the laboratory -- the development of a serum test for dioxin able to measure the toxicant in parts per quadrillion. This decade also introduced scientifically based rapid assessment methods to disaster assistance and sentinel health event surveillance to occupational public health. Epi Info, a software system for the practice of applied epidemiology, was introduced and now has been translated into 12 languages for tens of thousands of users globally. Finally, during the 1980s, NCHS was moved to CDC, further enhancing CDC's information capabilities to meet national needs.
The 1990s have been characterized by continuing applications of CDC's classic field-oriented epidemiology, as well as by the development of new methodologies. For example, the disciplines of health economics and decision sciences were merged to create a new area of emphasis -- prevention effectiveness -- as an approach for making more rational choices for public health interventions. In 1993, the investigation of hantavirus pulmonary syndrome required a melding between field epidemiology and the need for sensitivity to and involvement of American Indians and their culture. Similarly, the response to global problems with Ebola virus and plague underscore the importance of adapting these new methodologies. Other major CDC contributions to the world's health include global polio eradication efforts and efforts to prevent neural tube defects. Finally, in October 1992, Congress changed CDC's official name to the Centers for Disease Control and Prevention, to recognize CDC's leadership role in prevention. Today, CDC is both the nation's prevention agency and a global leader in public health. As the world enters the new millennium, CDC will remain the agency ready to address the challenges to its vision of healthy people in a healthy world through prevention.
Editorial Note by: Office of the Director, Epidemiology Program Office, CDC.