Yazar, şu yorumu yaptı:
“Avrupa demokrasinin yeni bir örgütlenme varsayımı var. Vatandaşlar zaman zaman liderlerini değiştirebilir ama seçimlerin yön değişikliğine yol açmayacaklarına kanaat getirmeleri koşuluyla. Sol ya da sağ, Euro bölgesi içinde ya da dışında, yönetici seçkinler kemer sıkma sunağında tapınıyor. Hiçbir hükümet, mali kuralların doğruluğunu sorgulamaya cesaret edemiyor. Hollande’ın birkaç uçuk fikri var. Zenginlerden yüzde 75 vergi alınması belki solcuları biraz iyi hissettirebilir. Ama bunun ekonomiye bir faydası olmaz.
Kamu harcamalarını şimdiki yüzde 56 seviyesinden yukarı çekmek de riskli. Ama bunların hiçbiri Hollande’ın hâkim inanışa karşı çıkamayacağı ya da çıkmaması gerektiği anlamına gelmez. Ekonomik büyüme sol bir fikir değil. Bunu İtalya’nın teknokrat Başbakanı Mario Monti’ye sorun. Monti’nin ekonomiyi liberalleştirme ve açık kapama programı durgunluktan çıkış hedefine dayalıdır. Bugünün Avrupası’nda en tehlikeli olgu büyümeye ilişkin tartışma değil, işlerin hiçbir şey olmamış gibi devam edeceğini düşünmektir. Resesyonla bütçe açığını kapama arasında bir köprü olmalıdır. Bu köprü kurulamazsa kıta şimdi Fransa’da olmasa bile gerçekten devrim riskiyle karşı karşıya kalacak.”