Bölüm 297: Cenneti Sarsan Dalavere
“Ne düşündüğünü anlayabiliyorum.” Sikong Toutian Li Qiye’yi görünce kısık sesle ekledi: “Başka bir zaman olsaydı, bu kişiler şimdiki hallerinden yüz kat daha cesur olsalar bile akademiye saldırmaya cüret edemezdi, ama durum şimdi farklı.”
Li Qiye gülümsedi ve sordu: “Öyle mi? Nesi farklıymış? Söyle bakalım.”
Sikong Toutian dikkatlice konuştu: “Duydum ki akademinin Alem Tanrısı’nın bir ayağı çukurdaymış. Portalın açılmasından da etkilenebilir. Sadece ölmekle kalmaz, aynı zamanda patlayacak. Söylentiye göre Alem Tanrısı konusunda bir şeyler yanlışmış ve birden delirip bu toprak parçasını yıkabilirmiş.”
Li Qiye neşeyle güldü ve ekledi: “Ve böylece bazıları bu sıkıntılı sulardaki balıkları tutacak.”
Sikong Toutian yanıtladı: “Evet! O zaman akademi bu karmaşayı düzeltmek için zor zamanlar geçirecek, yanan ev bir soyguncu için en iyi fırsattır.”
Li Qiye ona doğru döndü ve konuştu: “Kendin için mi konuşuyorsun yoksa başkaları için mi?”
Sikong Toutian çarpıkça gülümsedi: “Ben öyle bir şeye cesaret edebilir miyim? Ayrıca bu durumdan istifade edecek kişiler sadece acınası hırsızlardır. Gizli bir mesaj duydum, birileri tüm akademiyi ele geçirmek istiyormuş!”
“Tüm akademiyi mi? Bu kolay bir iş değil.” Li Qiye akademinin gücünün farkındaydı; bir Antik Krallık bile akademi kadar sağlam temelli değildi.
Sikong Toutian fısıldadı: “Bu doğru! Bu yüzden birçok kişi gizlice bir ittifak oluşturdu, Ölümsüz İmparator Yaşam Hazinelerini almak istiyorlar. Hatta Ölümsüz İmparator Gerçek Hazinelerini de konuşulmuş.”
Li Qiye gözlerini kıstı: “Bu kişiler fazlasıyla itibarlı olmalı. Birkaç soy Ölümsüz İmparator Yaşam Hazinelerini güçlükle toplayabilecek kapasitede ama onlardan fazla yok. Gerçek Hazineler daha da zor olacaktır.”
“Müthiş biri çıkagelmiş. Duyduğuma göre diğer büyük soyları da ikna edebilecek efsanevi bir ustaymış. İnzivaya çekilmiş birkaç ölümsüz de kalkıp gelebilirmiş. Bu sadece Doğu’nun Yüz Şehri’ni kapsamıyor, aynı zamanda Büyük Orta Bölgeyi, Batı’nın Issız Çölünü, Güneyin Çorak Topraklarını ve Kuzeyin Büyük Denizini de kapsıyor.” Sikong Toutian kısık sesle konuşuyordu.
Li Qiye düşünürken çenesini ovalıyordu. Tek bir efsanevi kişi akademiyi yutamayacaktır, bir Ölümsüz İmparator soyu gelse bile bunu yapamaz. Akademiyi hedef alıyorlarsa, birkaç efsanevi karakter güçlerini birleştirmiş olmalıydı.
Li Qiye gülümsedi ve konuştu: “Efsanelerdeki uzmanlar…” Zor Dao Çağı’nda efsanevi uzmanlar çıkmamıştı; bu kişiler kendilerini gömmüş yaşlı varlıklardı!
Sikong Toutian sessizce sordu: “Ne düşünüyorsun?”
Li Qiye ona baktıktan sonra cevapladı: “Bu meseleye dahil olmamalısın; yoksa o zaman kuzu eti yemeye kalkayım derken, koyun eti kokan bir sepete tıkılıp kalabilirsin. Portal açıldığında beni takip edeceksin, kullanışlı olabilirsin.”
Sikong Toutian burnunu ovaladı ve çekinerek konuşmaya çalıştı: “Bu…”
Li Qiye gülümsedi ve hiçbir şey söylemeden ayrılmak için arkasını döndü. Arkasında kalan Sikong Toutian dişlerini sıktı ve ayağını yere vurarak Li Qiye’ye seslendi: “Eğer Genç Asil’in bana ihtiyacı varsa, söylemesi yeter. Reddetmeyeceğim!”
Li Qiye bunu duyunca dönüp biraz Sikong Toutian’a baktıktan sonra gülümseyip konuştu: “Hala Chi veledinin tıbbi malzemelerine sahip misin?”
Li Qiye’nin ani sorusu Sikong Toutian’ı şaşırtmıştı. Kabahatli bir şekilde gülümseyerek yanıtladı: “Hehe, Genç Asil, Chi Veledi’nin beni düşünecek vakti yok. Son zamanlarda Bao Yun Klanı’ndaki küçük kızla arası iyice ısındı. Sanki ayrılmaz tutkal ile yapışmış gibiler, bu yüzden onları rahatsız etmek istemedim.”
“Git malzemeleri geri ver.” Li Qiye emretti: “Önce bunu yap, kendimi ikinci defa tekrar etmem.”
Sikong Toutian derin bir nefes aldı ve başını salladı: “Genç Asil öyle diyorsa, kesinlikle yapmam gerek.”
Li Qiye başka bir şey söylemeden döndü.
Sikong Toutian hemen arkasından seslendi: “Bana ihtiyaç olursa söylemen yeter, Boş Çağ Salonu’nda kalıyorum!”
Li Qiye, Sikong Toutian’ın Boş Çağ Salonu’nda kalmasına şaşırmamıştı. Orası karman çorman bir yerdi ve her kesimden insan vardı; bu velet orda sudaki bir balık gibi gizlenebilirdi.
Li Qiye Büyük Çağ Salonu’na döndüğünde avlusu boştu, o sabahki gibi güzel kızlarla dolu hoş görüntü yoktu.
Chi Xiaodie, Li Qiye için banyoyu hazırladı. Şu an kendisini onun hizmetçisi olarak görüyordu ama Li Qiye bu durumu hiç açıkça söylememişti.
Banyodan sonra Chi Xiaodie sordu: “Yarın kız kardeşlerimle birlikte olmam sorun olur mu?”
“Parti mi var?” diye nazikçe sordu Li Qiye.
Chi Xiaodie hemen cevapladı: “Bazı Büyük Çağ öğrencileri ve bazı Doruk Çağ öğrencileri olacak. Aslan Kükreyişi Ülkesi’nden ya da komşu ülkelerden gelen genç nesil öğrenciler. Bazıları aynı zamanda kraliyet ailelerinden.”
Li Qiye başını salladı ve anladı: “Yani bağlantılar kuruyorsun.”
Bu Chi Xiaodie ile Li Shuangyan arasındaki farktı. Eğer Li Shuangyan bir kar kayısısı gibi soğuk ve kibirliyse, Chi Xiaodie ölümlülerin dünyasındaki bir güzellikti.
Chi Xiaodie’nin kökeni Li Shuangyan kadar harika değildi. Diğer bir deyişle, Chi Xiaodie küçük tarikatlara daha yakındı, Li Shuangyan hep üstün olduğundan küçük oluşumları hiç umursamamıştı.
Chi Xiaodie aynı zamanda ülkesinin durumunu yükseltmek ve dost kazanmak için komşu ülkelerin genç nesilleriyle temasa geçmek zorundaydı.
Li Qiye gülümsedi ve konuştu: “Ben de seninle geleceğim!”
“Şey…” Chi Xiaodie şaşırmadan edemedi. Li Qiye’nin kendisiyle gelmek isteyeceğini beklemiyordu.
Li Qiye baktı ve rahatça konuştu: “Bulutlar kadar çok güzellikler var, sesleri sarıasma kuşu gibi hoş… Küçük Hazan’ın dediği gibi, o güzel ve beyaz bacakları gözlemlemezsek yazık olur. Öylesi yüce güzelliklerle çevrelenmek güzel bir keyif olur, yani nasıl böyle bir şansı kaçırayım?” Bu laflar fazlasıyla sapıkça ve müstehcendi. Eğer başka biri söylese, iffetsiz, ezik biri gibi görülebilirdi. Ancak Li Qiye dile getirdiğinde, zarif ve doğal bir havası vardı.
Chi Xiaodie hafiften donakalmıştı. Li Qiye’nin böyle bir yanı olmasını beklemiyordu. Li Qiye’yi takip ettiğinden beri, üzerinde esrarengiz bir etki bırakmıştı, Li Qiye’yi başkalarının huşu ile dona kaldığı, yüce dağlar kadar prestijli biri olarak görüyordu. Sikong Toutian ve Yaşlı Daoist Peng’in ikisi de Li Qiye’den korkuyordu.
Kendisinden açıkça genç olsa da, onu hiç bir erkek olarak görmemişti. Li Qiye daha çok ağırbaşlı bir yol gösterendi.
Bu ani değişim Chi Xiaodie’yi hazırlıksız yakalamıştı; hayal ettiğinden tamamen farklı biri vardı karşısında.
“Yani, bu kadar şaşırma, arada bir dışarı çıkıp rahatlamak iyidir.” Li Qiye gülümseyerek devam etti: “Son zamanlarda sana karşı oldukça katıydım, bu yüzden biraz rahatlayabiliriz. Ben de daha gençliğimin baharında biriyim değil mi? Yani bu hayat dolu eğlenceye katılmadan nasıl durayım?”
Li Qiye biraz düşündü. Chi Xiaodie’ye karşı oldukça sert olmuştu. Doğu’nun Yüz Şehri’ne döndükten sonra, şimdi tozla kaplanmış savaş dönemlerini ve eski meseleleri hatırlamıştı ve bunlar kalbini iyice ağırlaştırmıştı.
Ne kadar sevgi olursa, o kadar fazla acı oluyordu. Buradaki sevgi Li Qiye’nin Chi Xiaodie’ye duyduğu sevgi değildi tabii, onun Chi Klanı atasını düşünüyordu, Yüz Savaşın Tanrı-Kralı, sadık generali. Onun soyuyla karşılaştıktan sonra Li Qiye aslında Chi Xiaodie’yi eğitmeyi düşünmüyordu ama generalinin sadakati nedeniyle fikri değişmişti. Aynı zamanda Chi Xiaodie’ye karşı oldukça katıydı.
Chi Xiaodie gülümsedi ve konuştu: “Tamam, yarın her şeyi ayarlayayım ve Genç Asili kız kardeşlerime tanıtayım.” Birden Li Qiye ile daha da yakınlaşmış gözükmüştü. “Genç Asil” kelimeleri ağzından çok daha doğal çıkmıştı. Daha önceleri, bir usta kadar sert olduğundan, Li Qiye’nin de daha genç yaşta olduğunu unutmuştu. Li Qiye’nin şimdiki sözleriyle ortalığı daha gençlere özgü bir hava kapladığını hissetmişti.
“Sadece kendin ol.” Li Qiye gülümseyerek ekledi: “Bugün derin gerçekler üzerine konuşmayacağım, bu yüzden zihnini rahatlat ve sakince daonun yalnız yüce dao ile yüzleş. Sana sadece şuan rehberlik ediyorum, gelecekteki gelişiminde kendine güvenmek zorunda kalacaksın. Sonuçta ben senin ustan değilim.”
Chi Xiaodie derin bir nefes aldı ve kendinden daha genç olan Li Qiye’ye uzun uzun baktı, sonra da rahatlamış gibi gülümsedi: “Anladım.”
Li Qiye de gülümsedi ve başını salladıktan sonra hiçbir şey söylemedi.
Sonraki gün, Chi Xiaodie ve kız kardeşleri Büyük Çağ Salonu’na yakın bir restoranda buluştu ve tüm katı rezerve etti. Cennetsel Dao Akademisi’ne akademi denilse de, daha çok uçsuz bucaksız topraklara sahip büyük bir ülke gibiydi ve içinde sayısız şehir vardı! Şu an bulundukları şehir de çok geniş ve hareketliydi.
Birkaç düzine güzellik bu ziyafeti Chi Xiaodie için planlamıştı. Çoğu Aslan Kükreyişi Ülkesi’nden ya da ona komşu ülkelerden gelmişti. Arkaları oldukça sağlamdı; ya prensestiler ya da tarikatların ana öğrencileriydiler. Mevkileri ve gelişimcileri Chi Xiaodie’ye benzerdi. Doruk Çağ Salonu’ndan gelen birkaç kişi dışından hepsi Büyük Çağ Salonu’ndandı.
Kısa sürede, parti oldukça eğlenceli bir hal almıştı ve bu altın hanımların tatlı sesleri yankılanmaya başlamıştı. Şakadan surat asmaları ve konuşmaları, güzel vücutları ve zarif hareketleriyle birleşince, insan gözünün alabileceğinden çok daha fazlasına hitap eden bir sahne oluşuyordu.
Kız grubunun hep beraber belli meselelerde laklak etmelerini ve gülüşmelerini gören Li Qiye – bir köşede sessizce otururken – gülümsemeden duramamıştı.