Tüm bu nedenlere bağlı olarak yediğini çıkarır. Çoğu kez anne bu duruma anlayış gösterip yumuşak ve sevecen davranacağı yerde onu yemek yemeye zorlar. Bu davranışına da “onun iyiliği için” diye, klişeleşmiş bir gerekçe gösterir ve her yemek zamanı geldiğinde aynı çekişme yineleyip durur:
Bir yanda, elinde dolu kaşığıyla anne, bir yanda ise ağzındaki mamayı oraya buruya püskürtenken, haykırıp ağlayan, boğazından bir türlü geçmeyen lokmalar yüzünden öksürük nöbetlerine yakalanan bebek… Böyle olunca, bebek de “mama saati”nin kötü bir şey olduğunu düşünecektir. Bunun sonucu olarak yemek yemeyen bebekle, onu zorlayan ve ısrar eden anne arsında bir kısır döngü oluşur.
Bebek, başta ne kadar olumsuz bir tavır takınmış olsa da belki şimdi yemek yemeye kara vermiştir; ama annesin ısrarı yüzünden mamaya “ilke olarak” karşı çıkmakta, anneyse onu sürekli zorlamaktadır. Böylece biraz sabırla çözümlenebilecek geçici bir iştahsızlık durumu, sürekli iştahsızlık durumuna dönüşecektir.
Öyleyse ne yapmalı ?
Çocuk önce bir doktora götürülmeli. İştahsızlığının altında herhangi bir rahatsızlığının olup olmadığı araştırılmalıdır. Bir rahatsızlık söz konusu değilse, ilk yapılacak iş geriye çark etmek ve bebeği canı istediği kadar yemek yemek konusunda serbest bırakmak. Bir kaşık daha fazlasını yedirmeye kalkışmamaktır. Kaygılanmayı bir kenara bırakıp bir süre için kilosunu da kontrol etmeden bekleyiniz. Unutmayınız ki çocuk gerçekten açsa, mamayı yer. Çocuğunuzun açlıktan ölmesi söz konusu değildir.