Nil Nehri Vadisi’nde keşfedilen bilinen en eski savaş mezarlıklarından biri, bir zamanlar düşündüğümüz gibi tek bir destansı savaştan kaynaklanmıyordu.
Jebel Sahaba olarak bilinen bu eski mezar alanının tam bir yeniden analizine göre, burada gömülü insanlar muhtemelen tek bir trajik saldırıdan ziyade bir dizi şiddetli çatışmaya maruz kaldılar. Eğer öyleyse, araştırmacılar, iklim değişikliğiyle harap olmuş bir manzaradaki gıpta ile bakılan noktalarının neden olabileceğini öne sürüyorlar.
Alandan 61 kişinin kemiklerini yeniden inceleyen araştırmacılar, çoğu ölümcül olmayan yüzün üzerinde yeni yaralanma belirtisi buldular.
İskeletlerin dörtte biri hem iyileşmiş hem de iyileşmemiş yaralarla bulundu, bu da bu avcı-toplayıcı grubunun hayatlarında bir kereden fazla vahşi şiddet olayları yaşadığını gösteriyor.
Travmaların çoğuna oklar veya mızraklar gibi fırlatılan silahlar neden olmuş gibi görünüyor, bu da saldırıların büyük olasılıkla grubun içinden değil, dışından geldiği anlamına geliyor.
Erkekler, kadınlar ve çocukların hepsi benzer şekillerde etkilendiğinden ve gömüldüğünden, yazarlar şiddetin çatışmalardan, baskınlardan veya pusulardan kaynaklandığını düşünüyorlar.
Çalışma yazarları, “Muhtemelen büyük iklimsel ve çevresel değişiklikler tarafından tetiklenen”, “Jebel Sahaba’nın tek bir savaş olayını yansıttığı hipotezini reddediyoruz, yeni veriler ara sıra ve tekrarlayan kişilerarası şiddet olaylarını destekliyor”
Jebel Sahaba mezarlığı 13.400 ile 18.600 arasında tarihleniyor ve dünyanın en eski organize şiddet örneklerinden birinin kanıtı olarak kabul ediliyor.
Toplu mezarlık alanı 1960’larda ilk keşfedildiğinde, arkeologlar bunun tek bir acımasız savaşı yansıttığını düşündüler, ancak Fransız Ulusal Bilimsel Araştırma Merkezi ve Toulouse Üniversitesi’nden bir antropolog, tarih öncesi ve jeokimya ekibi – Jean Jaurès şimdi bu fikri reddediyor .
Bölgedeki iyileşen yaraların sıklığı, bunun yerine şiddetle dolu bir yaşamı akla getiriyor ve zamanlama, son Buz Devri’nin sonuna denk geliyor. Bu aşırı iklim değişikliği, doğu Sahra Çölü’nü soğuk ve aşırı kurak bir bölgeye dönüştürdü, sadece birkaç yeri insanlara misafirperverdi.
Nil Nehri Vadisi, suya, balığa ve yemyeşil bitki örtüsüne kolay erişimi olan böyle bir sığınaktı. Ancak bu zamanda, nehir su seviyesindeki vahşi dalgalanmalara eğilimliydi, bu da üzerinde yaşanacak fazla arazi olmadığı anlamına geliyordu.
Kısa süre sonra, bu birkaç ideal nokta avcı-toplayıcılarla dolup taştı ve kaynaklar için rekabet kızışmaya başladı. Dünyanın bu tek bölgesinde bir arada sıkışan farklı insan grupları muhtemelen bir dizi savaşta birbirlerine sırt çevirmeye başladı.
Yazarlar, “İklim değişikliklerinin tetiklediği bölgesel ve çevresel baskılar, kültürel olarak farklı görünen Nil Vadisi yarı yerleşik avcı-balıkçı-toplayıcı grupları arasındaki bu sık çatışmalardan büyük olasılıkla sorumludur” sonucuna varıyorlar.
Araştırma, iklim değişikliğinin hem şimdi hem de geçmişte insan çatışmasının önde gelen bir itici gücü olduğuna dair artan kanıtları desteklemektedir.
Kuraklık ve şiddet, farklı toplumlar en verimli topraklar için savaşırken, insanlık tarihinde yaygın olarak bağlantılıdır. Dünyanın daha önce hiç olmadığı kadar büyük bir iklim krizine girmesiyle birlikte, bazı uzmanlar gelecekte daha da büyük bir çatışmaya doğru gittiğimizi düşünüyor.
Diğerleri iklim değişikliği ile insan şiddeti arasındaki ilişkinin bundan daha karmaşık olduğunu düşünüyor. Aslında, kaynakların çok kıt olduğu, şiddetin maliyetinin çok yüksek olduğu bir nokta gelebilir.
Son buzul çağında neler olduğunu öğrenmek, insan davranışının iklimle birlikte nasıl değiştiğine dair daha fazla fikir vermemizi sağlayabilir. Jebel Sahaba gibi siteler bu nedenle bize neyin geleceğine dair bir fikir verebilir.
Çalışma yayınlandı Bilimsel Raporlar.
.