Bizden geriye kalanlar yalnızca “tüm zamanların en iyi video oyunu uyarlaması” olarak değil, aynı zamanda görünüşte pikselden resme atlaması en basit olanı olarak da geniş çapta kutlandı. Ve birçok yönden, HBO’lar Bizden geriye kalanlar bu itibarı kazandı. Showrunners Craig Mazin ve Neil Druckmann, neyin genişletileceği konusunda keskin bir sezgiye sahipler ve her versiyon, kıyamet sonrası vizyonu gerçek hissettiren yerel ayar ve ışık üzerinde etkileyici teknik kontrole sahip. Pedro Pascal ve Bella Ramsey liderliğindeki güçlü oyuncu kadrosu, testereyle kesilmiş bir av tüfeğinin duygusal durdurma gücüne sahip, kariyerinin en iyi iki performansını sergiliyor. Yine de, tüm Mazin ve Druckmann’ın çivilenmiş olmasına rağmen (ve bu çok fazla), HBO’nun yaptığı şey ironik. Bizden geriye kalanlar En çok mücadele edilen görseller, hikaye veya karakterler değildi, video oyunlarının en doğasında olan şeydi: oynanış.
Bazen alaycı bir şekilde Naughty Dog’un büyüsü olan “etkileşimli bir film” olmakla suçlanır. Bizden geriye kalanlar ara sahneler ve oynanış arasındaki ayrımı ortadan kaldırma şekliydi; sinemayı oynanabilir hale getirdi. Diyalogdan başlayarak, bu tasarım ruhu oyunun her yerinde hissediliyor. Joel ve Ellie kıyamet sonrası şehirleri ve manzaraları dolaşırken, konuşmalar organik olarak gerçekleşir (Üçgen’in biraz yardımıyla), ortaya çıkan ve gerçek olan ikna edici illüzyonu yaratır. Başka yerlerde, karakter gelişiminin önemli anları rutin olarak ara sahnelerin dışında görülür; Ellie bir otelin tropikal fotoğraf çekimine göz gezdirirken ya da Joel, onu yamyamlardan kurtarmak için serserilerle savaşırken ona bir baba olarak baktığını fark ederken (filmde) şovda, Joel bu duygusal noktaya daha önce geliyor, 6. bölümde Tommy ile konuşurken ortaya koyduğu gibi).
Ancak Druckmann, Mazin ile kendi oyununu HBO için uyarlarken, “oyun” bölümlerinin çoğunu uyarlamaktan büyük ölçüde kaçınıyor. Bizden geriye kalanlar, onları ekran süresi şeritlerine küçültüyor. Anlatı ekonomisi güdüsüne hayranım, ancak HBO’lar kadar iyi Bizden geriye kalanlar yani, oyunun inanılmaz ara sahnelerinin bir YouTube derlemesinden uyarlanmış gibi hissedilebilir, oyunun birçok gizli taramasını, çatışmasını veya en çok yaptığınız şeyi atlatır: etrafta dolaşmak. Belki de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Druckmann’ın yönettiği 2. bölüm “Infected” dikkate değer bir istisnadır ve çoğu bölümün yakalayamadığı bir şekilde oyunun ruhunu yakalar. Ellie, Joel ve Tess, büyümüş bir Boston’u keşfederken, keşfederken doğal, karakter oluşturan diyalogları paylaşıyor ve sonunda, oyunu ilk oynadığınızda bu insanlar hakkında bir şeyler öğrenme hissini hatırlatan bir dizi sürükleyici set parçasıyla karşılaşıyorlar.
Çoğu Bizden geriye kalanlar bu dengeyi tam olarak sağlamıyor ve oyunun ilk bölümlerini karşılaştırmak, uyarlamadaki bazı eksiklikleri ortaya koyuyor. Oyunda önsöz, Joel’in kızı Sarah’nın yürek burkan kaybından, Joel’in hararetini topladığı, tüyler ürpertici kafa vuruşları yaptığı ve onu dolandıran haydutları boğduğu kıyamet sonrası bir gerçekliğe geçiş yapıyor; baba figürü ile sıradan katil arasındaki karşıtlık içgüdüsel ve kışkırtıcıdır. Dakikalar süren oyun süresi boyunca oyuncu, Joel’in sevgi dolu, çalışkan bir babadan soğukkanlı bir ölüm makinesine düşüşünü yaşar. Tetiği çeken sadece o değil, sen de öylesin. HBO dizisinde bu bölüm tamamen atlanmıştır. Anladım; Joel’in Ellie ile mümkün olan en kısa sürede buluşmasına ihtiyacımız var. Ancak oyuncu olarak siz, Joel’e mükemmel öldürme atışları yapması için rehberlik ettiğinizde ve haritada Solid Snake gibi gezindiğinizde, Joel’i bu duruma getiren geçmiş ve günümüz arasındaki üzücü geçmişi çıkararak, kontrol cihazında kendi ellerinizle Joel hakkında öğreniyorsunuz. yer.
HBO dizileri çoğunlukla oyunun kan dökülmesini ondan kaçınarak halleder. Bu sadece künt değil Bizden geriye kalanlar şiddet ve nereden gelebileceği hakkında bir hikaye olarak, ama aynı zamanda Joel’i de değiştiriyor. Onun bıkkın ölümcüllüğü yalnızca ara sıra, genellikle “sinirlenmiş” ve daha savunmasız bir biçimde, kendimiz için görebileceğimiz ve hissedebileceğimiz bir şey yaratmak yerine adamın bir resmini çizmek için diyaloğa güvenerek bir an için görülüyor. Oyunda gösterilen Ellie ve Joel’in bağ ve travmasının önemli anlarından, dinamik değişimlerinden kaçınarak; Joel’in donmuş kalbinin ısınması için neredeyse oyun boyu süren bir çözülme yerine, Joel aniden 2. ve 3. bölümlerde çıkarcı paralı askerden 4. bölümde Ellie’nin kaka şakalarına gülmeye geçer; Ellie’nin Joel’in tekrarlanan katliamına tanık olması yerine, düşmanlar sık sık onu düşürür ve kendini savunamaz. Ve en önemlisi, 2. sezonun bizi nereye götüreceği konusunda, Joel’in ruhunu ve eylemini yumuşatırken, dizi sorumluları Joel’in Ellie’ye aktarabileceği mirasın altını oyma riskini alıyor.
Aynı şekilde, HBO’lar Bizden geriye kalanlar oyunların filme veya televizyona uyarlanmasındaki klasik sorunlardan birini açığa çıkarıyor – oyun mekaniğinin sinemaya dönüştürülmesi inatla zorlayıcı. Sadece ölüme bak. Oyunlar yapısal olarak sonsuz reenkarnasyon döngüleri, bir engeli tekrar tekrar aşmak ve kazanmak için bir yaşa, öl ve yeniden doğuş modeli etrafında bahisler oluşturmak için tasarlanmıştır. Bu nedenle, her ne zaman acele etmede mermi ateşleyerek öldüğümüzde, ilerleme sıfırlanmış ve gerçekten hiçbir şey kaybedilmemiş olsa da, hala başarısızlığın acısını ve zafer için susuzluğu hissediyoruz. dehası Bizden geriye kalanlar Joel ve Ellie’nin hayatta kalmasını ne kadar çok önemsersek, ölümlerimizin her birinin o kadar çok etkilenmesi, Joel veya Ellie’nin öldürüldüğü ekranlardaki acımasız oyun tarafından vurgulanıyor. Neyin tehlikede olduğu, hiçbir zaman yalnızca ABC olay örgüsü vuruşlarıyla tasarlanmamalı, daha ziyade onları oyun döngüsü aracılığıyla nasıl deneyimlemeliyiz.
Druckmann ve Mazin’in bazen zaten orada olanlardan çok ekledikleri şeylerle daha fazla ilgilenmeleri beni hayal kırıklığına uğrattı – yeni soğuk açılışlar veya odak değiştiren iki bölüm, biri beğenildi (“Uzun, Uzun Zaman”) ve biri daha sessiz bir alıma sahip (DLC’den ilham alan geri dönüş “Left Behind”). Bu bölümlerin her ikisi de kendi yararlarına göre çalışabilirdi, özellikle “Uzun, Uzun Zaman”” büyüleyici bir televizyon parçası. Ancak birkaç karakter oluşturma bölümü daha bu kadar kötü bir şey olur muydu?
Ve son olarak, son. 2013’ten bu yana oyunların en ünlüsü ve en önemlilerinden biridir ve oyuncu seçimiyle gelişen oyun türü ile sizi seçimleri size ait olmayabilecek bir karaktere zorlayan tür arasında bir uçurum yaratır. Joel ahlaklı bir adam değil ve onun aracılığıyla sen de değilsin. Brechtyen bir şekilde, Bizden geriye kalanlar oyunu oynayan “siz” ile bir karakterde yaşayan öznel “siz” arasındaki sürtüşmeyle gelişti, Cormac McCarthy VR’ye rol yapma gerektiren bir oyundan daha yakın. Ve Joel – siz – artık kızı gibi hisseden bir çocuğu kurtarmak için doktorlardan ve bilim adamlarından oluşan bir hastaneyi katlettiğinizde, hem masum bir görgü tanığı hem de suç ortağısınız ve oyuncu ajansını video oyunu ortamına özgü ahlaki bir düğümde karıştırıyorsunuz.
Tüm sezon boyunca, Mazin ve Druckmann’ın zirveyi TV’de yapmak için sihirli bir çaresi olup olmadığını merak ettim. Bir noktaya kadar yaptılar. Pascal ve Ramsey sansasyonel ve Ali Abbasi’nin hünerli yönetmenliği yüksek duyguyu destekliyor. Özellikle etkili olan, Joel’in saldırısını öfke değil keder notalarıyla puanlamak ve bir hastane saldırısını trajik dokunaklı bir montaja dönüştürmektir. Yine de, olabileceklerin sancılarını, devamsızlıkların ve gelişmek için kaçırılan fırsatların birikimini hâlâ hissediyordum. Bizden geriye kalanlar sadece güzel bir hikayeden çok bir oyun olarak. 2. sezonun onaylanmasıyla birlikte, bir uyarlama Sonuncu Bölüm 2 daha da büyük bir meydan okuma oluşturuyor. Devam filmi olarak, Druckmann ve arkadaşlarıyla dikenli, talepkar ve zekice. oyuncu ve karakter arasındaki gerilimi daha da kötüye kullanarak, sevdiğiniz karakterlerin en çirkin eylemlerini yıkıcı sonlara doğru canlandırmanızı teklif ediyor. Medyumlar arasında büyüyen bu acılara rağmen, HBO’lar Bizden geriye kalanlar yine de asil bir başarıydı. Sadece olay örgüsünü değil, oynanışı da uyarlamayı hatırlarlarsa, 2. sezon ve sonrası tam bir zafer olabilir.
Kaynak : https://www.polygon.com/23645114/last-us-tv-show-game-comparison