"Ne yapıyorum ben?" En son yaptığım iş ve ilişkimden vazgeçtiğimde sorduğum en sık sorulan soru. Cevap her zaman aynı olur: “Kendine karşı dürüstsün. Hakikatini yaşıyorsun.”
Ama hiçbir şeye düşmiyorum. “Bu delilik,” dedim kendi kendime. "İş yok, güvenlik yok, beni seven, sevdiğim birine hoşça kal demek."
Sonra iç sesim kesiliyor. "Huzur içinde değilim. İhtiyacım olan farklı bir şey var." Bunun ne olduğunu bulmak bana kalmış.
Artık benim olmayan her şeyden vazgeçme sürecinde, yaslı, yaşlı bana "güle güle" diyerek uzmanlık kazanıyorum. Çok fazla gözyaşı, çok fazla keder. Sanki endüstriyel güç gitmesine izin veriyor. Güzel değil ve o da eğlenceli değil. Belki şu anda yeni bir hayat yaratmak için bazı adımlar atmalıyım.
“Tamam, hadi yeni bir iş bulalım. Özgeçmişler, özgeçmişler, özgeçmişler. Onları dışarı çıkar. Niteliklisin. Gerçekten çok iyi şeyler yapabilirsin. Gerçekten çok büyük, önemli bir iş bulabilir ve bir şeyler yapabilirsin. dünya için daha da büyük ve daha önemli. Yahoo, devam et kızım! "
Hiçbir şey olmuyor. Hiçbir şey değil. Başka bir büyük moral konuşması. "Daha fazla özgeçmişe başla." Krank, Krank, Krank, hiçbir şey, çalışma masamın bülten panosuna baktım. Hiçbir yerde liderlik, liderlik ve daha fazla liderlik.
“DUR! Zaten yeterince. Olmuyor. Hayatım gerçekleşmiyor.”
Şu an ne yaptığım önemli değil. Yapmak, yapmak ve daha fazlasını yapmak, sadece bir doo-doo yığınına yol açtı. Sadece olmuyor. Belki de şu anda çalışmamam gerekiyordu. Uzun zamandır çok çalıştım. Belki de sadece durma zamanı. Her şeyi durdur.
Bir deney
Bir deney yapmaya karar verdim. Önümüzdeki iki hafta boyunca sadece "çekildiğini" hissettiğim şeyi yapacağım. Ben sadece Ruh'a bağlanacağım ve Öz'ümü dinleyeceğim. Sezgilerimi takip edeceğim ve sadece her an yapmak için hareket ettirildiklerimi yapacağım.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bu yüzden dinliyorum.
Sabahları uyandım, duş alıyorum ve kahvaltı yapıyorum. “Tamam, öz. Şimdi ne olacak?” Ayarlarım. "Davul. Git bazı davullara vur." Gelecek saat boyunca beni mutlu bir şekilde meşgul edecek on altı tane davul var.
"Şimdi ne var?" Üzüntü üzerimde yıkıyor. Oturup ağlamaya ihtiyacım var. Yayılmanın bir kısmını bırak. Ne de olsa, çok değerli bir şeye veda ediyorum. Ben ----- eski ben.
Sonraki saat boyunca gözyaşlarının düşmesine izin verdim. Yatağa vururum. Bir oyuncak ayı alıp yastığın altına saklandım. Nefes alıyorum ve nefes duyguları zorluyor. Duygularım çok akıcı. İçimdeki duyguları, öfke, keder ve üzüntü birleşiminden ve belki de korkudan bir dokunuştan kurtuldum ve sonra rahatladım.
Tamam, bu çok zaman aldı ve ben çok fazla biriktirdim. "Şimdi ne var?" Anı dinlemeye ve izlemeye devam ediyorum. "İpek. Git ipekle oyna." Bir şey boyamak için gidiyorum.
Daha sonra öğle yemeği yerim ve öğleden sonraya hazırım. "Şimdi ne var?"
"Otur. Hiçbir şey yapma."
Bu mu. Ve hiçbir şey yapmayın.
"Dinle, sadece dinle ve ol. Bir yere gitmene ya da bir şey yapmana gerek yok. Sadece ol." Uzun süre oturuyorum. Sadece nefes al, sadece dinle, sadece ol.
Sezgisel Akışın ardından
İki hafta boyunca, sezgisel akışımı takip etmeye devam ediyorum. Sadece her an ne yapmak istediğimi yapıyorum, ama hala mutlu bir kampçı değilim. Aklımda neler oluyor?
Chatter. Karışıklık. Düşünce trenime takılıyorum. "Belki de bölgeden ayrılmam gerekiyor. Belki de Campbell’da olmalıyım." Orada arkadaşlarım var ve zaten topluluğun bir parçası gibi hissediyorum. "Ama şimdi olduğum yerden bir buçuk saat olmak istemiyorum."
Sonra kendime büyük ve önemli bir şey söylüyorum. Büyük harf kullanacağım çok önemli:
"ÇIKIŞ GELECEĞİ-HIZLI. Şimdi gerçekleşmiyor. Bu anda olun. Campbell'e taşınmanız gerekiyorsa, vaktinde Campbell'a gideceksiniz - ama bu şu anda gerçekleşmiyor. Bu anda olun. Hareket etme konusunda endişelenmenize gerek yok. Şimdi olmuyor. Sadece şu anda oluyor. "
Ruhumda daha derin bir sessiz yere yerleşmeye başladım ve her gün daha fazla yaşayan bir meditasyon gibi hissetmeye başlıyor.
Gelecekten iş, para, ilişkiler veya taşınma korkusuyla başladığımda kendimi yakalamaya çalışıyorum ve şimdiki zamana odaklanıyorum.
İşte şimdi, şu an ne olacağına karar vereceğim. Şimdi. Bu şimdi.
Şimdi ne yapmalı?
Bazı malzemelerle oynamaya başladım. Tüyler, kürk, taşlar. Tüyleri dev bir hasır balıkçı teknesinde, yanardöner mavi su sıçramalarında, parıldayan morlarda, çığlık atan kırmızılarda, parlak turuncu altınlarda ve yumuşak kaşlarda düzenlemeye başladım.
Arkadaşım Debi bana bu mükemmel tüyleri verdi. Dünyanın her yerinden kuşlarla çalışıyor. Kalemlerini temizlediğinde, eriyen tüyleri alır. Sessizce çalışıyor ve bu rutin günlük meditasyon haline geldi.
Bir tüyün bir kuştan nasıl düştüğünü düşünüyorum. Kuş sadece erimenin zamanı geldiğinde erir. İlgili acı yok. Sadece gitme zamanı geldiğinde artık ihtiyaç duymadığı bir şeyi bırakmanıza izin veriyor. Bir sonbahar akçaağaçının yaprakları gibi, tüyler de doğal bir döngünün parçası olarak kolayca ve hafifçe düşer. Gitme zamanım olduğunu bildiğimde neden kendim için bu kadar zorlanıyorum?
Ben çalışmaya devam ediyorum. Kürk. Güzel kürk Kürkleri için hayvanları incitmeye ya da öldürmeye inanmıyorum. Kullandığım kürkler, bit pazarı tezgahlarından geri dönüştürülen, elli yaşındaki paltolardan geliyor. Geçmişteki tüyleri onurlandırmanın bir yolu olarak görüyorum.
Küçük, yuvarlak, pürüzsüz taşlar. Gri, yeşim, kırmızı yanmış, koyu sarı, tan. Meditasyonda sahilde yürümeyi seven bir arkadaşınızın amcası tarafından yakalandı. Amca öldükten sonra bana verildi. Bir oniks kutusunda saklanır. On yıl boyunca onları yaşadım. Onların zamanı şimdi.
Meditasyonda Çalışıyorum. Sessizce. Dinleme.
Ben meditasyonda çalışıyorum. Sessizce. Dinleme. Kürk, tüyler, taş, saman ve tutkal. Anneannemin bir tarakını buldum, ortasındaki minik bir pembe çiçek ile güzel bir altın rengi saç tarağı. Parçaya da katılmak istiyor.
Taşları balık tepsisine dökerim. Bir kuruş dışarı taşar ve taşların arasına sıkışır. Ortaya çıkan kısım "Tanrı'ya Güveniyoruz" yazıyor. Orada tutmaya karar verdim.
Üzerinde çalışarak sessiz meditasyonda saatler geçiriyorum. Tavus kuşu tüyünün gözü merkezini süslemektedir. Parçayı bitirdim ve memnun oldum. Başlığı bana geliyor. "Varlığın Mandalası" dır. Mandala - hepsini birbirine bağlayan daire. Her bir kısmı meditasyonda yapıldı. Tüylerin ve taşların toplanması, av tepsisindeki malzemelerin düzenlenmesi.
Bundan gurur duyuyorum. Göstermek istiyorum. Duvarlarımdan birine yerleştirmek istiyorum. Mümkün olan her yerde tutuyorum ve hiçbir yere bakmıyor. Bun durdum. Dinliyorum. Belki bu parça başkası içindir.
Bana tüyleri veren arkadaşım Debi bunu görüyor. Parçaya düşüyor - mecazi anlamda değil. Onu alır. Ona veriyorum. Gitmesine izin verdim.
Karar ile karar, yolumun organik olarak nasıl geliştiğini görüyorum. Hayatımın amacını çevreleyen tüm belirsizliklere rağmen, kariyerim, finans, ilişkiler - ve ebeveynlerinin anne babasını sadece onları dinlemesini ve bu kamu görevini yıllar önce almasını dileyen diğer tüm belirsizliklere rağmen, bu yüzden şimdi olmazdı. endişelenmek - bu yol beni bir yere götürüyor.
Dinlemek ve takip etmek bana kalmıştır. Birisi lütfen iz karışımımı verir mi? Şimdiki ana adım atıyorum.
ŞİMDİ Mutluluğa Adımlar!
1. Bir problemin varsa, Çin lokantasında yemek ye.
En büyük probleminizi Çin yemeği paket servisine aldığınızı hayal edin. Bazen eski sevgilileri kutunun içine daralmayı hayal ediyorum. Munchkin büyüklüğünde ve ufak tefek sesleri varmış gibi davranıyorum. "Yardım et. Buradan çıkmama izin ver" diye çığlık attıklarında bile günümü daha fazla odaklanarak ve kolaylıkla yapabilirim, bununla da durumla başa çıkmam gerekse de artık benden daha büyük olmadığını söyleyebilirim.
2. Bir sıhhi tesisat mühendisi olarak Tanrı'nın mehtaplarını anlayın
Sorun devam ederse çürürler. Birisi çöpü dışarı çıkarmalı. Bazen, Tanrı, Yüksek Güç veya buna ne demek istersen, bizim adımıza müdahale eder, artık ihtiyaç duymadığımız şeyleri bırakmamız için bize katalize eder - isteyip istemediğimizi. Bu müdahale genellikle bir kriz olarak algılanır, ancak amaç her zaman bize öğrenmemiz gereken bir şeyi öğretmektir.
3. Burnundan nefes al ve parmaklarınla bekle
Bir büyük yaşam krizinin ortasındayken, bir başkası genellikle buna katıldığında hiç fark ettiniz mi? Öyleyse bir başkası, bir başkası, krizlerden daha hızlı çarpma ihtimaliniz var mı? Bir noktada o kadar bunalmış hissedebilirsiniz ki, Tanrı'nın varlığından şüphe etmeye başlıyorsunuzdur, ya da bir Tanrı varsa, bu Tanrı sizi gerçekten önemsiyordur. İnançlı ol.
4. Bazen, zaman vermelisin (arkadaşım Kristan Leatherman'ın izniyle)
Zor zamanlarda, başaramayacağınızı hissedebilirsiniz. İçinde ölüyormuş gibi hissedersen ya da o kadar kötüyse, gezegenden çıkmak gibi hissedeceksin, bekle. Bir parçan ölüyor - bu iyi haber. Bazı eski bölümler ayrılıyor, böylece yeni, daha güçlü ve daha mutlu bir bölüm ortaya çıkıyor.
Yayıncının izniyle yeniden basıldı,
Kırmızı Tekerlek / Weiser, LLC. © 2002.
www.redwheelweiser.com
Makale Kaynağı
Crappy to Happy: ŞİMDİ Büyük Mutluluk için Küçük Adımlar!
Randy Peyser tarafından.
Mutluluğunuzun hayatınızın dış koşulları ile ilgisi yoksa ne olur? Ya günlük dramanızdan bağımsız olarak her an daha fazla hissetmeye başladığınız bir şey olsaydı? "Yazar ve sanatçı Randy Peyser bu soruları ilk kitabı Crappy to Happy'ye sundu. Cesur hikaye anlatımı, dönüştürücü mizah ve imzasıyla" komik müdahaleler ", Peyser, kendi hayatında nasıl daha fazla mutluluk yarattığı hakkında bir dizi kişisel hikaye sunuyor. Özgünlük yerine ulaşmak için ipuçlarını paylaşıyor," daha mutlu ". Beş bölüm halinde düzenlenmiş olan Crappy to Happy, kendimize sadık olun, yaşamın zorluklarını yönetin, ilişkileri iyileştirin, manevi bir yaşam geliştirin ve başkalarına verin.
Yazar Hakkında
Randy Peyser, ulusal yeni çağ dergisi Catalyst'in eski yazı işleri müdürü. San Francisco'da Crappy to Happy adlı bir kadın şovu var, bu sırada kendini "Düşünce Polisi" tarafından kendi düşüncelerinin esiri olduğu için tutukladı, "Hata Çarkı" nı döndürüyor ve "Çakra-Chanting -Cha-Cha."