The Walking Dead 10. sezon 3. bölüm incelemesi: 'Hızın sürekli yavaşlamasını nadiren haklı çıkaran bir senaryo'
(İmaj kredisi: AMC)
The Walking Dead'in on sezonu boyunca hayatta kalanlar çetemize birçok büyük tehdit geldi, ancak saf hezeyan hiçbir zaman onlardan biri olmadı. Carol'ın hapları patlatması ve her türlü halüsinasyon görmesi, Sadık'ın kendi PTSD kaynaklı terinde boğulması ya da Aaron'ın yürüyen bir uyuşturucu yuvasıyla karşılaşması nedeniyle kelimenin tam anlamıyla kör olması, grup kesinlikle kendilerini dizinin son bölümünde hissetmiyorlar. The Walking Dead 10. sezon.
Öyleyse, Ghosts ilginç bir bölüm oluşturuyor, çünkü genellikle güvenilir anlatıcılarımız artık The Walking Dead'in hikayesini izlemek için tamamen güvenilmez gemiler olduğundan, birbirinin içine geçen her bir olay örgüsünün olayları hakkında şüphe uyandırıyor. Carol, İskenderiye'nin bölgesini takip eden tüm Fısıltıları gerçekten gördü mü? Negan gerçekten Aaron'ın kafasına levyeyle vurmak üzere miydi? Ve lütfen ekose bir gömlek içinde makarna pişiren evcil bir Daryl'i daha fazla hayal edebilir miyim? normal insan ?
(İmaj kredisi: AMC)
Ghosts'un dezavantajı, ortalık yatıştığında, karakterlerimizin çoğu, bırakın arsayı ilerletmek bir yana, zar zor yürüyebildiğinden, gerçekten önemli hiçbir şeyin olmadığı açıktır. Bölüm, istikrarlı dalgalar halinde İskenderiye'ye saldıran Walker sürülerinin damgasını vurduğu zekice yapılandırılmış bir kuşatma dizisiyle yeterince kendinden emin bir şekilde açılıyor. Bölüm, zamanda hızlı bir şekilde ölülere karşı giderek daha da yoğunlaşan kavgalara doğru uçarak gerilimi artırırken, sürekli bir saatin sesi arka planda basıncı kaynama noktasına getirir. İstila, The Whisperers'ın görünüşe göre onunla hiçbir ilgisi olmadığını öğrendiğimizde daha da ilginç hale geliyor...
Ardından, sınırlardaki gergin bir toplantıda Alpha, düşmanın tekrarlanan sınır ihlalinin her örneğini bildiğini ortaya koyuyor. Yine de cezası şaşırtıcı derecede merhametli, sadece İskenderiye'nin avlanma alanlarına doğru daha fazla bölge istiyor. Carol ona ateş etse bile, lider aynı şekilde yanıt vermekten kaçınıyor ve The Walking Dead'in uzun tarihinde karşılaşmaktan memnuniyetsiz olduğumuz daha hoşgörülü ve soğukkanlı kötü adamlardan biri olduğunu bir kez daha kanıtlıyor. Ancak bu gergin diplomatik müzakerenin ardından, 3. bölümün planı amansız, ancak fazlasıyla tanıdık bir sürünmeye dönüşmeye başlar.
(İmaj kredisi: AMC)
Bazı Walking Dead hayranları Ghosts'ta Carol'ın ruh halini önemseyecek olsa da, karakterin kendi zihniyle olan iç savaşı daha incelikle ele alınabilirdi ve alınmalıydı. O, kederini inkar eden, uyuyamayan ve kendi kendine reçete edilen dozda gizemli haplarla kendi travmasından saklanan bir anne. Bu Walking Dead ikonunun zihnine açılan nadir bir pencere. Yine de sekansın, izleyiciyi fark konusunda uyarmadan fantezi ve gerçeklik arasındaki çizgiyi bulanıklaştıran anları olsa da, hikaye anlatımının düzensiz ritmi ve neredeyse zifiri karanlık ortamı genellikle izleme bıkkınlığına yol açar.
Bu arada, Aaron ve Negan'ın İskenderiye'ye saldıranları yontmak için yaptıkları gezi, esasen, her bölümde giderek daha sevimli hale gelen eski büyük kötü için kefaret merdiveninde bir başka adım olarak hizmet ediyor. Bu, büyük ölçüde Jeffrey Dean Morgan'ın bulaşıcı karizması sayesinde, özellikle de sosyal performansı Ross Marquand'ın dünyadan bıkmış Aaron'unun stoizmiyle yan yana geldiğinde. Bununla birlikte, The Walking Dead gerçekten imkansızı başarabilir ve üç sezon önce Glenn'in yüzüne dikenli bir beyzbol sopasıyla vuran adam için kök salabilirse, kesinlikle en etkileyici karakter dizilerinden biri olarak düşecektir. son televizyon tarihi ve övülmesi gerekir.
(İmaj kredisi: AMC)
Ancak İskenderiye'ye döndüğümüzde, Rosita/Eugene (Rogene? Eusita?) meselesindeki yeni gelişmeler can sıkıcı olmaya devam ediyor, ikincisi sonunda tüm dostluklarının bir gün onun... aşk kasabasına yeniden bölündü.' Bu romantizm umudu Rosita tarafından kesin olarak reddedilince, çiftin ilişkisi düşmanca bir alana geri atılır. Açıkçası, The Walking Dead'in Rosita pembe dizisiyle nereye gittiğinden veya neden ilk etapta buna maruz kaldığımızdan emin değilim, ama umarım bu bölümün kan davası bu üzücü destanın sonunun başlangıcını heceler. .
Ghosts, geçen haftaki flashback odaklı bölüme göre bir gelişme kaydetti elbette, ancak bu kesinlikle kesintisiz bir heyecan da değil. Bölüm, The Walking Dead'in devam eden annelik ve keder temalarını geliştirirken, kahramanlarımızın kendi kendine empoze ettiği hezeyan şeklinde yeni bir tehlikeyi çağrıştırıyor, ancak başka pek bir şey yapmıyor. Yalnızca en keskin ve en güçlü yazı, aksiyon eksikliğini telafi edebilir ve The Walking Dead'in nüans ve karmaşıklık anları olsa da, senaryosu, hızın sürekli yavaşlamasını nadiren haklı çıkarır. Önümüzdeki hafta 10. sezonun çeyrek işaretine ulaştığımızda işlerin nihayet toparlanacağını umuyoruz.
Daha fazlası için tam sayfamıza göz atın Walking Dead özeti