Trevanian diyor ki:
“Başlangıçtan beri doğru için yazdım, estet için veya akademik ya da entelektüellik için değil, sadece günlük hayatın her zamanki canlı ve hassas kişisini anlatmak için. Konuları, sosyal ve politik ilgileri seçmek benim için bir zevk ve ayrıca bir işti ve havas edebiyatında karşılaştığımız duygusal çağrışımlar ve onları janra edebiyatı olarak ifade ettiğimiz idiomlar ve teknikler: ileriye-sıçrayan öykü, keskin karakter, hızlı diyalog ve anlatının kaçınılmaz lokomotifi. (Bir öyküde durma anlarında araya iliştirdiğimiz “ve” ile ve tekrar başlamak için “sonra” ile ve mekanizma son vitesteyken “bu yüzden” linkleriyle anlatı mekanizmasının işlediğini fark edersiniz.) Öykünün bu unsurları, saf romanın kaygılarının hem tüketilmesini hem de kolayca özümsenmesini sağlar.
Eğer pek çok başarılı yazarın yaptığı gibi tek bir sanat janrasına tutunup yazsaydım daha fazla para kazanabilirdim. Birçok okuyucu kitapları bir kaçış için tüketir ve kısa bir süre sonra kendi tür tercihleri gelişir. (Ya da kendi uyuşturucu maddelerini keşfederler.) Eğer bir yazarın kendilerine çalıştığını keşfederlerse, diğer çalışmalarını da okurlar, böylece yazar diğer üç, dört eski kitabını da satmış olur. Yani, aynı türe odaklanmak mali yönden mantıklıdır, ama ben aynı türü tekrar tekrar yazmaktan sıkılırdım. Kitabımın, taşıdığı sosyal, felsefi ve politik mesajlarla birlikte kendi türünün mükemmel bir örneği olmasıyla ilgiliyim-- ama seçmek zorunda olsaydım, öykü unsurlarını korurdum. Vaaz vermeye başladığımda okuyucuyu kitabı duvara fırlatmasından alı koymak için her romanı yeterli öyküyle, aksiyon ve hızlı diyaloglarla sırılsıklam ederim.
Janraları değiştirmek benim için çok çekiciydi, ama okuyucularımın bu janraları takip etmesi, mesela casus polisiyesinden, Erwardian romansa geçmem anlaşılır bir şekilde zordu ve zamanla bazıları beni okumayı bıraktılar. Bununla beraber, tatmin edici ölçüde geniş bir okuyucu kitlesi Trevanian’ı kariyeri boyunca takip etti. Trevanian hayranları enteresan bir grup, tür tiryakisi değil, besbelli dikkatli bir işçiliğin öğelerini ve sağlam bir öykücülüğü anlayıp, takdir ediyorlar.”