Vitaminler ve mineraller, vücudun normal işlevi yerine getirmesi için ihtiyaç duyduğu mikro besinlerdir.
Vitaminler ve mineraller, vücudun normal işlevi yerine getirmesi için ihtiyaç duyduğu mikro besinlerdir. Ancak bu mikro besinleri vücudumuz üretemez ve bunları yediğimiz gıdalardan elde ederiz.
Vitaminler, yağda veya suda çözünür olarak sınıflandırılabilir.Yağda çözünen vitaminler (A vitamini, D vitamini, E vitamini ve K vitamini) yağda çözünür ve vücutta birikme eğilimindedir. Vücut tarafından kullanılmayan, suda çözünen herhangi bir vitamin öncelikle idrar yoluyla atılır.
Mineraller, bitkiler tarafından emilen veya hayvanlar tarafından tüketilen toprakta ve suda bulunan inorganik elementlerdir. Kalsiyum, sodyum ve potasyum hakkında bilgi sahibi olmanıza rağmen, çok küçük miktarlarda ihtiyaç duyulan eser mineraller (örneğin bakır, iyot ve çinko) dahil olmak üzere bir dizi başka mineral vardır.
ABD'de Ulusal Tıp Akademisi (eski adıyla Tıp Enstitüsü), vitaminler ve mineraller için Diyet Referans Alımları (DRI'lar) adı verilen besin referans değerleri geliştirir. Bunlar, iyi beslenme için bir kılavuz ve gıda kılavuzlarının geliştirilmesi için bilimsel bir temel olarak tasarlanmıştır. DRI'lar yaşa, cinsiyete ve yaşam evrelerine özeldir ve 40'tan fazla besin maddesini kapsar. Kılavuzlar, her bir besinin eksiklik ve toksisitesine ilişkin mevcut raporlara dayanmaktadır.
Vitaminler ve kesin gereksinimleri 1800'lerin sonlarında ve 1900'lerin başlarında keşfedilmelerinden bu yana tartışmalı olmuştur. Günümüz vitamin ve mineral anlayışımıza yol açan doktorların, kimyagerlerin ve fizyologların ortak çabalarıydı. Yıllarca süren gözlem, deney ve deneme yanılmalardan sonra, bazı hastalıkların enfeksiyon veya toksinlerden (o zamanlar yaygın bir inanış) değil, vitamin eksikliklerinden kaynaklandığını ayırt edebildiler. Kimyagerler, bir vitaminin kopyalanabilmesi için kimyasal yapısını belirlemeye çalıştılar. Kısa bir süre sonra, araştırmacılar, eksiklik hastalıklarından kaçınmak için gereken belirli vitamin miktarlarını belirlediler.
1912 yılında biyokimyacı Casimir Funk, tıp camiası tarafından kabul edilen bir araştırma yayınında, yaşam anlamına gelen “vita” ve yaşam için gerekli olan azotlu bir maddeyi ifade eden “amin” kelimelerinden türetilen “vitamin” terimini ilk kullanan kişi olmuştur. Funk, iskorbüt (çok az C vitamini), beri-beri (çok az B1 vitamini), pellagra (çok az B3 vitamini) gibi eksiklik hastalıklarında eksik olan besin bileşenlerini tanımladığı için vitamin tedavisinin babası olarak kabul edilir.
Vitaminler, 1930'lara kadar yalnızca yiyeceklerden elde edildi. ABD hükümeti ayrıca, guatrı önlemek için tuza iyot eklemek ve hamilelik sırasında doğum kusurlarını azaltmak için tahıl ürünlerine folik asit eklemek gibi o sırada yaygın olan eksiklikleri önlemek için gıdaları belirli besinlerle güçlendirmeye başladı. 1950'lerde, çoğu vitamin ve multivitamin, eksiklikleri önlemek için halka satıldı, bazıları popüler dergilerde D vitamini içeren morina karaciğeri yağının şişelenmiş güneş ışığı olarak tanıtılması gibi iyi miktarda pazarlama aldı.
“Burada bulunan içeriğimize erişim sağlamadan önce internet sitemizin kullanım koşullarını incelemeni tavsiye ederiz.”
Copyright © 2022 İyi Hayat