Üçüncü bir dünyacı tarafından görülen dilenciler
Lire l'article en français, suivre ce lien dökün.
Bir yıldan biraz fazla bir süredir, büyüyen bir fenomeni duymuş olabilirsiniz (özellikle Asya'da ve daha az ölçüde Güney Amerika'da): dilenciler. O zamandan beri, bu fenomenin etiği hakkında zaten uzun bir tartışma var. Ama benim için gerçek konular farklı ve çok daha geniş.
Begpackers, nedir bu?
“Begpacker” İngilizce “yalvarma” ve “sırt çantalı gezginler” sözcüklerinin kasılmasıdır.
Dilenciler, genellikle batılılar, yaşam maliyetinin daha ucuz olabileceği ülkelere seyahat eden gezginlerdir (genellikle Güneydoğu Asya'da). Bir kez orada, yolculuklarına devam etmek için yalvarıyorlar, meşgul oluyorlar, sarılmalar, kartpostallar satıyorlar…
(Bu makalede Asya'daki dilenci web'de çekilen bazı fotoğrafları göreceksiniz - elbette bu fotoğraflardaki insanların tüm içeriğini ve tarihini bilmiyoruz).
Yasal mı?
Aslında, çoğu ülkede, turist vizesinden para kazanmamanız gerektiği için değil, aynı zamanda sokaklarda busking veya satış için sık sık katı kurallar olduğu için yasadışıdır.
Ancak bu fenomen büyüdüğü için Tayland gibi bazı ülkeler daha katı önlemler aldı: ziyaretçilerin ülkeye girmelerine izin verilmeden önce kendilerine en az 20.000 Baht (yaklaşık 525 €) nakit olduğunu kanıtlamaları gerekebilir.
Web'deki tartışma
Konuyla ilgili çok sayıda fikir okuduktan sonra (konuyu tartışan çok sayıda makale bulmak için google "dilenci" yazmanız gerekiyor), öne çıkan iki büyük klan var. Etik ve ahlaki nedenlerden dolayı anti-begpacker'lar ve koşullara bağlı olarak bazı begpack formlarını tolere edenler.
- Anti-begpacker'lar kesinlikle geçen yıldan beri en çok duyduğumuz kişiler. Bu fenomenin etik ve ahlaki olarak sorgulanabilir olmasının tüm nedenleri hakkında konuşurlar. Onlar için begpacking, beyaz ayrıcalık ve bin yıllık hakların kötü bir birleşimidir. Ders basittir, eğer karşılayamazsanız, seyahat etmeyin.
- Diğer grup bazı vakaları tolere eder. Onlar için, begpacking topluluğunda birçok hikaye var: bazıları talihsiz koşullar nedeniyle bir dönüş bileti ödemek için yalvarırken, diğerleri seyahatlerinin bir sonraki kısmı veya bir sonraki gecesi için ödeme yapmaya yalvarıyorlar. Bazıları bu seyahat şeklini de haklı çıkarıyor çünkü bazı Batı ülkeleri (özellikle Doğu Avrupa'da) Singapur veya Hong Kong gibi ülkeler kadar zengin değil.
Bu noktalara odaklanmayacağım çünkü benim için açık, begpacking, bin yıllık haklara küçük bir dokunuşla inkar edilemez beyaz bir ayrıcalık. Yerel halkın, yetersiz fonlarla ülkelerine girmenin tamam olduğuna karar verdiğiniz için seyahatinizin bir sonraki kısmı için ödeme yapmasını beklemek beyaz bir ayrıcalık!
Neden ? Bence, yasadışı olduğu ve uygulayıcılarının memleketinde bile uygulanmadığı için dilenmenin meşruiyeti hakkında bir tartışma yoktur. Evde yapmadığınız, yasadışı yollardan bir şeyler yapmak ve kendinizi haklı çıkarmak için bir tartışmaya başlamak gerçekten “Batı ayrıcalığı” dır.
Ayrıca tüm Batılı turistlerin varlıklı olmadığını ve bazılarının seyahat etmek, paylaşmak, diğer kültürleri keşfetmek istediğini, ancak yüzyıllar boyunca var olan ve yerel kültürlere saygı duyan başka yollar da olduğunu anlıyorum. Birçoğunun yaptığı gibi, (yasal olarak) çalışarak veya bazen size bir yemek, bir yatak, arabalarında bir yer sunmayı seçen yerlilerin misafirperverliğinin ve yardımlarının tadını çıkararak ucuza seyahat edebiliriz ... Ve eğer gerçek acil durumlarınız varsa, bu durumunda konsolosluğunuza veya ilgili makamlara başvurun.
Seyahat etmek için yalvarmayı seçmek (hatırlatma: burada, bir zorunluluk değil, seyahat bir lüksdür), yasalarının ne olduğuna bakılmaksızın, yaşam maliyetinin kendi ülkenizinkinden daha düşük olabileceği ülkelerde daha düşük olabileceği ülkelerde bu ülkeler, ırksal sorunlar ve hatta sömürgeciliğe sahip bu ülkelerin çoğu zaman zor tarihi, ev sahibi ülkeye ve sakinlerine tam bir saygı eksikliği içinde bir ütopya yaşamayı seçmektir. Sadece hakaret ediyor!
Mevcut tartışmanın ötesinde, beni ilgilendiren noktalar.
Bir hatırlatma olarak, önemli seyahat kurallarından biri, bence, sadece kendi koşullarınız bağlamında yargılamak değil, seyahat ettiğiniz ülkenin bağlamını dikkate almak gerekir. Yolculuğun özü diğer kültürleri anlamaktır. Bu yüzden benimle daha çok rezonansa giren görüşler, bu ülkelerde kalıcı olarak yaşayan yerliler ve Batılıların görüşleri. Bu insanların deneyimleri bana haksızlık hissi verdi.
1 - Dürüst olalım, tartışma sadece dilenciler beyaz Batılılar olduğu için var.
Beyaz olmayan başka bir batılı, hepimizin bildiği tüm önyargılarla hemen hemen aynı şeyi yapamazdı. Batılılar bir yana, tartışma konusu olmayacaktı. Yukarıdaki tartışma, beyaz ve batı ayrıcalığının imajıdır, yerel bağlamı görmezden gelir ve tersi durumda olayları nasıl göreceğini bilmeyen, tamamen batı açısından tartışır.
Avrupa'yı ele alalım örneğin durumu tersine çevirmek istiyorsak, dilenci gibi görünen kişiler nerede? Onlar yok ! Avrupa'da, bölgeye girmek için tüm kurallara uyan ve tatillerini tatilleri için harcayan Avrupalı olmayan turistleriniz veya AB'nin avantajlarından yararlanan ve seyahatin nasıl daha esnek olduğunu seçen Avrupalı turistler var. Aksi takdirde, dilenen yabancılara genellikle mülteci denir. Hayatta kalmak için yalvarıyorlar, ancak sıklıkla hor görüyorlar. Ve hepimiz Batı'da göçmenlerin neden devlet tahsislerini kötüye kullanmamak yerine yerel ekonomiye olumlu bir katkıda bulunmaları gerektiği konusundaki sert tartışmaları hatırlıyoruz.
Ancak, Avrupalı turistler seyahat etmek için başka bir yerde yaptıklarında, seyahat etmenin yeni bir 'havalı' yoludur. Gurur duyabileceğimiz bir şey haline gelir. Bu bir şakamı ?!
Tabii ki, zaten bazı seslerin yükseldiğini duyabiliyorum:
- insanlar onlara para vermekte özgürdürler. Evet, ancak bu durumda, dünyanın kendi lehine (sömürge geçmişinin mirası) önyargılı olmasından açıkça yararlandıklarını unutmayalım. Asyalı ya da Afrikalı turistlerin aynı resepsiyona sahip olacağından emin değilim. Bazı yerliler tatillerde batılıların daha fazla paraya sahip olduklarını düşünüyorlar, bu yüzden yalvarmaya başlarlarsa gerçekten zor bir durumda olmalılar ve bir yabancı olmak zorundalar, bu yüzden onlara yardım etmeleri gerekiyor. Onların nezaket ve hayırseverlik kötüye!
- Seyahat etmek için birkaç bozuk para için sokakta oynamak teknik olarak bir hizmettir. Elbette, ancak yine de yasal olması gerekir. Büyük şehirlerin sokaklarındaki tüm bu sokak satıcılarına neden polisin gözünden kaçtıklarını sorun!
- Bu turistleri tarihlerini bilmeden yargılayamayız. % 100 kabul etti, ama burada her gezginin bireyselliğini değil hareketi değerlendiriyorum.
2 - Pasaport imtiyazı.
Kısa bir örnek kullanmak için: Afrika ülkelerinden iki pasaportum var ve ziyaret ettiğim çoğu ülke için (Afrika dahil) çoğu zaman temiz bir sayfa (hatta ekstra temiz!) Göstermek zorundayım. Vize prosedürleri uzun, pahalıdır ve çok şey gerektirir (minimum gelir, seyahat sırasında mevcut para, dönüş bileti, otel rezervasyonları, sigorta, kesin güzergahlar, ülkedeki iletişim bilgileri…). Hala vizesiz seyahat edebileceğim ülkeler var, ama orada bile, varışta ek bir doğrulama varsa yeterli param olduğunu kanıtlayabildiğimden emin olmak için her zaman tüm önlemlerimi alıyorum. Neden ? Çünkü maalesef bunlar oyunun kuralları ve dünya bana karşı önyargılarla dolu.
Yani parasız seyahat etmek aklımda bile bir olasılık değil. Seyahat ettiğimde, bunun bir lüks ve ayrıcalık olduğunu ve ev sahibi ülkeme ve kurallarına saygı duyması gerektiğini biliyorum (beni memnun edip etmeseler de).
Ve dünyadaki birçok insanın deneyimini, özellikle hayatın daha ucuz olduğu ülkelerde paylaştığımı düşünüyorum (tvsmithmy'nin ne düşündüğüne rağmen - yukarıdaki fotoğrafa bakın - Dünyanın bir kısmı için, bu kurallar 2018'de bile geçerlidir).
Dolayısıyla, önceden vize başvurusu yapmak zorunda kalmadan bir ülkeye girerseniz, giriş koşullarını okumayı ve yerel halkın ülkenizi ziyaret etmek için vize alması için gereken koşulları kendinize sorun. Ve belki de onların bakış açısını daha iyi anlayacaksınız.
Başka bir deyişle, belki de bu ülkelerin bazıları için bir çözüm vizeler söz konusu olduğunda diplomatik karşılıklılığı uygulamak olacaktır.
3 - Yoksulluk, sosyal statünün yanlış sembolü
Ancak sorun, begpacker'ların başarıları hakkında övünmeleri ve onları sosyal ağlarda halka açmalarıdır. Sözcüğü başkalarına yayarlar ve onlara aynı şeyi nasıl yapacaklarını öğretmeyi teklif ederler. Görünüşe göre, havalı ve uğultu.
Elbette, herkesin sınırlı kaynaklarla bile seyahat etmesini sağlamak için her zaman daha ucuz seyahat çözümleri tartışılmıştır. Ve bu durumda, birçok çözüm var: garip iş bulmak, bu uzun vadede yapmak istiyorsanız uzaktan çalışabileceğiniz bir iş öğrenmek… Ama burada, dilenci kaynakları ile ilgili değil, neredeyse hiçbir şey olmadan seyahat etmekle ilgili kendi ülkenizdeki finansal durumunuz ne olursa olsun.
Tüm bu aynalar, benim için, gezginlerin hemen onlarla fotoğraf çekmek ve onları Instagram'a göndermek için dilencilere veya yetimlere para verdikleri “yoksulluk porno” dalgası. Ya da yine, organize favela, yoksulluğu canlı olarak görmek ve fotoğraflarda stoklamak için turlar. Belli bir ülkede en fakir olarak yaşamak, acılarını seçerek deneyimlemek ve “deneyim” i istediğiniz zaman durdurabileceğinizi bilmek bir ayrıcalık tanımıdır. Kendinizi ilginç kılmak için fakir gibi davranmaktan onurlu bir şey yoktur. Onur, kişinin ayrıcalıklarını tanımak ve anlamaktır.
4 - Nasıl seyahat edileceğini bilme tartışması.
Son olarak, begpacking pek çok yerli halkın gözünde inkar edilemez bir şekilde kültürlerine saygı göstermemektedir. Ve burada nasıl seyahat edeceğimize dair neredeyse uluslararası bir tartışmaya katılabileceğimizi düşünüyorum. Avrupa'da bile, Lizbon, Mallorca, Barselona, vb. Sakinlerinin neden olduğunu anlamak için çok ileri gitmemeliyiz. bazı turistlerin kökenlerine bakılmaksızın kültürlerine karşı duydukları saygısızlıktan bıkmışlardır.
Sakinleri, onları keşfetmeniz ve anlamanız için biraz alan sunar, onları sömürmek veya saygısızlık etmek için değil. Diğer kültürler zevkinize göre nesneler değildir. Bu denklemde misafirsiniz ve iyi bir misafir gibi, ev sahibinizin kurallarını istila etmeden anlamanız ve takdir etmeniz gerekir.
Nasıl seyahat edileceğini bilmek, kutsal yerlere, yerel yasalara, yerel halka ve yaşam biçimlerine saygı göstermek anlamına gelir. Ülkelerini karikatür, mistik bir macera ülkesi veya sadece turistler için bir oyun alanı haline getirmek değil. Bu durumlarda sıklıkla ortaya çıkan soru şudur: “Neden aynı şeyi evde yapmıyorsunuz?”
Sonuç olarak, seyahat etmek için zengin olmanıza gerek yoktur, ancak seyahat etmeyi seçmek, araçlarınıza göre bir deneyim sunmak ve başkalarının parasına veya kendinize zarar veren kişilere verdiğiniz herhangi bir haklara güvenmemenizdir. yerel populasyon. Seyahat edebilmek bir ayrıcalıktır ve başkalarından faydalanmama (ya da en azından yapmamaya çalışma) sorumluluğuna sahiptir! Ve meşruiyetiyle ilgili tartışmanın ötesinde, dilenci olgusu, toplumlarımızın özellikle seyahat ederken dikkate alınması gereken diğer önemli konulara da dikkat çekiyor.
Genç bir Malezyalı Luise tarafından vurgulandığı gibi:
Bu fenomen, sadece küresel güneydeki turizm endüstrisinin son derece sorunlu olduğu ve “iyi vahşi” efsanesine, nazik ve iyi niyetli, ancak fakir ve cahil olan ve tek hedefi olan efsaneye katkıda bulunduğu gerçeğini vurgulamaktadır. beyaz adama hizmet etmek ve onu ülkesine davet etmektir.
Bu nedenle, garip bir iş yapmak veya seyahat etmek için sanatınızı paylaşmak istiyorsanız, bunu yasal olarak yaptığınızdan emin olun. Ve eğer altta yatan problemi gerçekten görmeyenlerden biriyseniz, en azından ayrılmadan önce evde para almak için birçok crowdfunding platformundan birini kullanma nezaketine sahip olun. Ben kesinlikle bu sürecin hayranı değilim ama en azından sizi karşılayacak ülkeye daha az saygısızlık olacak.
Yayınlanan 22-04-2020