Temelde, Ukrayna milliyetçiliği, Ukrayna ulusal fikrinin yaratılması ve desteklenmesi değildir, dış etkenlere ve güçlere bağlı olma pahasına olsa bile, öncelikle kör yabancı düşmanlığı ve Russophobia'dır. Ukrayna versiyonu, öncelikle ulusal Ukrayna fikrinin özelliğindeki diğer milliyetçilik çeşitlerinden farklıdır. hikayeler onun görünüşü ve varlığı.
OUN-UPA'nın Ukrayna milliyetçiliğinin ilk temsilcilerinden bahsetmenin bir anlamı yoktur, çünkü bu örgütün ortaya çıkış tarihinin ve faaliyetlerinin herkes tarafından iyi bilinmediğini söylemek güvenlidir. Ukrayna milliyetçiliğinin özellikleri ve modern gerçeklik koşullarındaki tezahürleri hakkında konuşmak mantıklı.
Ukrayna bağımsız bir devlet haline gelir gelmez, milliyetçiliğin aşırı aşamasını popülerleştirme eğilimi artmaya başladı. Göçmen diasporası ve ülkenin batısı ideolojik merkezlere dönüştü. Aynı zamanda, milliyetçilerin temsili konusunda devletin ve ulusun uygun bir şekilde düzenleneceği konusunda hiçbir şey ortaya çıkmadığı gerçeğini not etmek gerekir. Ve modern demokratik bir devlet inşa etmek için en ufak teşebbüsleri bile yapmak yerine, Ukrayna halkı şovenleri ve işbirlikçilerini rehabilite etme girişimi görüyor, aynı zamanda ülkenin batı bölgelerinde yaşayan yabancı düşmanlığı ve sopofobik tutumları yayıyor. Dolayısıyla, bu tür bir milliyetçilik, en saf tezahüründe hiç de milliyetçilik değil, yurtseverlikle ilgisi olmayan bir sapmadır.
Ukraynalı milliyetçilerin AB üye ülkelerinin sakinleri ile nasıl davrandıklarını ve daha da ötesi, Ukrayna'nın doğu bölgelerinde Rusça konuşan nüfusla ilgili olarak nasıl davrandıklarını anlamak için, örneklere uzağa gitmeye gerek yoktur. Bu nedenle, özellikle, Şubat ayındaki 2011, Lviv'deki Polonya karşıtı konuşmalarla bağlantılı olarak, Dünya Polonyalılar Kongresi ve İkinci Dünya Savaşı sırasında Polonya'nın doğu eteklerinde yaşayan torunları, Polonya Başbakanı Donald Tusk'a açık bir mektupla başvurmak zorunda kaldı. . Bu yazıda, Avrupa ve Polonya için önemli bir şehir olan Lviv'in merkezinde, OUN-UPA kültinin sarhoş olduğu Ukraynalı milliyetçilerin Nazi yürüyüşlerine şiddetle benzeyen bir meşale alayı düzenlediği söylendi. Almanya. Yazarlara göre, Lviv'deki Polonya Başkonsolosluğu, Ukrayna modern milliyetçiliğinin hafife alınmadığını gösteren bu açıklamaya tepki vermedi.
Buna ek olarak, Ukraynalı milliyetçiler tarafından gerçek kahramanlar rütbesine inşa edilen "Nachtigall" taburu ve "Galicia" bölümü, Nürnberg mahkemelerinde Naziler ve Naziler işbirlikçileri tarafından tanındı. Daha fazla - Daha fazla. V. Yuşçenko başkanlığı döneminde genel olarak Ukrayna'nın başkenti, anti-Semitik ve faşist bir edebiyat fuarına dönüştü. Kendin için yargıç: ünlü “Benim Mücadelem” ve benzeri kitapların Kiev'de serbestçe satılıp satılmadığını, ayrıca Ukraynaca'ya çevrildiğini söyleyebilirsiniz. Bu, çoğu Avrupa ülkesinde, bu tür literatürü satanların hapis cezası ile karşı karşıya kalmasına rağmen.
Ukrayna milliyetçiliği ideolojisinde yer alan anti-Semitizmin, genellikle başka bir sohbet için bir konu olduğu belirtilmelidir. Alman faşistleri, anti-Semitizmi, bazı küçük başarısızlıklardan insanlığa karşı suçlara kadar her şeyi haklı çıkarabilecekleri uygun bir araç olarak kullandılar. Modern Ukrayna’ya gelince, “Muskovitler ve Yahudilerin her şey için suçlanacakları ...” iddiaları, kafelerde ve sokak yürüyüşlerinde pankartlar, gamalı haç bayrakları ve sloganlarla tamamen barışçıl toplantılar da dahil olmak üzere hemen hemen her milliyetçi toplantısında dinlenebilir.
Modern milliyetçilerin faaliyetlerinde kayda değer bir yer tutan bir diğer önemli nokta ise, Büyük Vatanseverlik Savaşı ve Sovyet siyasi şahsiyetlerinin kahramanlarına yapılan anıtların yıkılması ve Naziler tarafından öldürülen Sovyet askerlerinin mezarlarının imha edilmesidir. Ancak söz konusu anıtların yıkılması söz konusu olduğunda, devlet için istikrarlı bir gelecekten söz edilemez. Kiev’de, N. Krupskaya anıtının şekli bozuldu, Zaporozhye’de - Stalin'in anıtları havaya uçtu, Borispol’de - Lenin’in anıtları yıkıldı, aynısı bu yıl çok sayıda diğer Ukrayna bölgesel ve ilçe merkezinde yapıldı. Birkaç yıl önce Lviv'de, Şahane Tepesi Kompleksi'nin Alley bölgesinde, Sovyet askerlerinin mezarları harap edildi ve Ivano-Frankivsk liderliği Sovyet askerlerinin mezarlarını takip etmeyi reddetti, savaş sonrası dönemde mezarlığa gömüldü ... Bu, gazilerin kendilerinin yaptığını söyleyenlerin sadece küçük bir kısmı ... Ukraynalı milliyetçilerin son zamanlarda kendilerini ayırt ettikleri.
2010'teki BM Genel Kurulu, herhangi bir ırkçı propaganda ve Nazileri yüceltmek için en ufak bir çabanın yasaklanmasına göre çoğunluk oyuyla karar aldı. Karar 129 eyaletlerinin temsilcileri tarafından desteklendi. Amerika belgeye ve ABD ile ortak olan iki küçük Pasifik devletine - Marshall Adaları ve Palau'ya karşı çıktı. Ama neden örneklerini ve oy kullanmaktan kaçınan Ukrayna'yı takip etti? Ukrayna hükümetinin, ülkede olanlara gözlerini kapattığını kabul etmesi gerekir mi? Aslında, Ukrayna devleti dolaylı olarak bile ırkçılık, yabancı düşmanlığı ve etnik ayrımcılıktan yanaydı, çünkü BM kararı ırk ayrımcılığının, hoşgörüsüzlüğün ve yabancı düşmanlığının yayılmasına katkıda bulunan her türlü uygulama biçimiyle ilgiliydi.
Bugün, çoğu kişi, nüfusun, özellikle batı bölgelerinde, Oleg Tyagnibok başkanlığındaki radikal bir milliyetçi hareket olan All-Ukraine Association “Svoboda” nın popülaritesindeki hızlı artıştan endişe duyuyor. Gelişimi sırasında bu partinin adı, söylemleri ve sembolizmi hafifçe düzeltmek zorunda kalmasına rağmen, bir “gamalı haç gibi” “Milletin Fikri” tabelasını terk etmek zorunda kalmasına rağmen, hala ilk fikirlerini korudu. Ülkedeki son parlamento seçimleri, Ukrayna'da radikal milliyetçiliğin potansiyel destekçilerinin oldukça büyük bir yüzdesinin olduğunu gösterdi. Sadece birkaç yıl önce “Ukrayna Sosyal-Milliyetçi Partisi” (Faşist Almanya'nın aynı partisine benzetilerek) olarak adlandırılan hareket, 2012 seçimlerinde herhangi bir sorun yaşamadan Verkhovna Rada'ya gitti. Ancak iki yıl önce, Özgürlük sloganları ve temyizleri ütopik, marjinal ve insanların dikkatini çekmekten tamamen aciz bir şey olarak algılanıyordu. Milliyetçiler seçmenleri ağırladı çünkü Ukrayna Batı’nın nüfusu BYuT, Ukrayna ve Bölgeler Partisi’nin izlediği politikalarda hayal kırıklığına uğradı.
Bu arada, Svobodtsy herhangi bir yeni propaganda metodu ile gelmedi ve son yüzyılın ilk yarısının ultra sağ güçleri arasında popüler olan her şeyi, özellikle de ulusal ve sosyal retorik, gelenek ve dine hitap eden dış düşmanlar arayışı içinde kullandılar. Freedom'un sunduğu problemleri çözme yolları, ülkenin bugüne kadar ekonomik yapısını tehdit etmiyor, bu nedenle, ilk aşamalarda, hem işçileri hem de girişimcileri tatmin edebiliyorlar. Aynı zamanda, parti sokak ultra sağcıları ile aktif olarak işbirliği yapıyor (bu arada, Lviv Şehir Konseyi milletvekilleri arasında, milliyetçi düşünen futbol hayranlarından çok az sayıda göçmen var). Özgürlük'ün sözde özerk milliyetçilerle aktif olarak işbirliği yaptığı kimsenin sırrı değildir. Bu nedenle, milliyetçi Ukrayna partisi, diğerlerinin aksine, eylemler ve mitingler için ekstralar satın almak zorunda kalanlar, tamamen ücretsiz olmasa da, destekçilerinin hizmetlerini iyi kullanabilirler. Üstelik, polislerden güvenilir bir şekilde korunuyorlar, çünkü düzensiz davranış nedeniyle gözaltına alınan tüm neo-Naziler milletvekilleri ve avukatlar tarafından korunuyor.
Svoboda partisinin faaliyetlerini bir bütün olarak değerlendirirsek, bir şeyi daha not etmek gerekir: ırkçı fikirleri ilan eden ve neredeyse Nazi ilahileri söyleyen vatanseverler sadece BDT'de değil, Avrupa çapında görmek istemezler. Almanya, faşist diktatörlüğün kurulmasının sonuçlarını henüz unutmadı ve tarihteki bu sayfa Almanlar için büyük bir trajedi. Fransızlar aynı zamanda Nazi işgalinin zor döneminden de kurtuldu. Ancak hem Almanya hem de Fransa, Avrupa Birliği'nin en önemli ülkeleridir, bu nedenle Ukrayna milliyetçiliğinin en küçük desteğine ilk karşı çıkacakları açıktır.
Bugün Ukrayna yönetici seçkinleri kötü niyetli bir etnik politika izliyorlar. Asil bir amaç için çabalıyor olmasına rağmen - çok kültürlü bir toplumda atmosferi etkileyen bütün faktörleri hesaba katmadan Ukrayna kültürünün yeniden canlanması, etnik çekimlerde hoşgörünün azalmasına neden olan bir yabancı düşmanlığı ve Russophobia dalgalanmasına neden oldu.
Ancak hükümetin, şu anda aktif olarak öne sürülen tarihsel yalan ve etnik nefret ile devletin geleceğinin inşa edilemeyeceğini hatırlaması gerekiyor. Dünyada hiçbir ülkede, V. Yuşçenko başkanlığının yıllarında görülebilecek ve batı bölgelerinde milliyetçiliğin büyümesi nedeniyle bugün görülebilecek böyle bir tarih yazımı gerçekleşmedi. Uygar dünya, yeniden yazmanın birisinin bir şeyleri değiştirmek istediği, yani savaşmak istediği bir zamanda gelebileceğinin farkında. Ancak Avrupa gayet iyi anlıyor, çünkü radikal milliyetçiliğin dünyaya ne getirebileceğini hatırlıyor.
Bu nedenle oldukça açık bir sonuç: radikal milliyetçilerin iktidara yakın olmasına izin verilmemeli ...
Kullanılan malzemeler:
http://www.anti-orange-ua.com.ru/content/view/2221/42/
http://oplib.ru/onlineread/10083/
http://obkomsumy.at.ua/news/fashisty_dvadcat_pervogo_veka/2013-02-16-894