Jerome lüks kadifeye sarılı büyük bir kutuyu masanın üzerine koydu. Lucia beklenti içinde kutuyu yavaşça açtı.
“Huk!”
Yanındaki hizmetçi, gözucuyla dikizleyerek nefesini tuttu ve şaşkınlıkla haykırdı. Sadece hizmetçi değildi, Lucia da bir o kadar şaşırmıştı. Kutunun içinde, üzerinde sayısız elmas asılı olan göz kamaştırıcı, muhteşem görünümlü beyaz bir elmas kolye vardı. Lucia mücevherlerin fiyatını gerçekten bilmiyordu ama bu basit bir mücevher olamazdı, bir hazineydi.
Elmaslar sıradan taşlar mıydı? Normal kolyelerin ortasında, göğüs kemiği üzerinde duran ve ince bir altın ipe bağlı bir elmas bulunur. Elmas, kolyenin geri kalanı için sadece bir aksesuar olurdu. Bu kolye için, kolyenin ana karakteri, gerçekten bir elmas mı yoksa sadece bir cam parçası mı olduğundan şüphe duymasına neden olan devasa bir elmastı.
Daha önce hiç böyle bir şey görmemişti. Soylu leydilerden birinin böyle bir şeyi olsa bile çok korkacaklarını ve dışarı çıkarken boyunlarına takmaya cesaret edemeyeceklerini tahmin edebiliyordu.
Tereddüt etti, içinden ona dokunmaya cesaret edip edemeyeceğini merak etti, sonra dikkatlice yaklaştı ve kolyeyi iki eline aldı. Ellerine değdiği anda ağırlığını neredeyse ıskalıyordu.
“Giyin ve görün, Majesteleri.”
Lucia daha da sevinirken bir hizmetçi tam boy ayna getirdi. Kolyeyi taktı ve aynanın karşısına geçti. Kolyenin ağırlığı, sanki birisi iki eliyle boynunu aşağı bastırıyormuş gibi hissetmesine neden oldu. Boyun çizgisinin tamamı yoğun bir şekilde ışıltılı elmaslarla kaplıydı.
“Size gerçekten çok yakışmış, Majesteleri.”
Jerome memnun oldu ve ona iltifatlar yağdırdı.
“Sadece… bu nedir?”
Beklediği kolye, kraliyet hazinesinden gelmiş gibi görünen nadir bir eşya değil, sevimli veya sıradan bir kadın süsüydü.
“Bunu gerçekten aldı mı? Bana hediye olarak mı?”
“Majesteleri, hediyenin ulaşmasının düşündüğünden daha uzun sürdüğü için üzgün. Teftiş için yola çıkmadan önce size vermek istedi.”
“Bu… bu oldukça aşırı.”
Jerome, Lucia’nın gönülsüz yanıtı karşısında şaşkına dönmüştü.
“Aşırı değil, Majesteleri.”
“Alıcı yük hissediyorsa, bu aşırı bir hediyedir. Jerome, eğer… Ekselanslarına üzerimde yük hissettiğimi söylersem, üzülür mü?”
“Evet.”
Jerome sert bir şekilde yanıtladı. Efendisinin bu hediyeyi seçmesini oldukça mutlu bir ifadeyle izlemişti. Efendisi ilk kez bir kadın için kişisel olarak bir hediye seçmişti. Geçmişte, Jerome’dan yalnızca kadının istediği öğeyi ödemesini isterdi.
Jerome, efendisinin geçmiş ilişkilerinden bahsederken hata yapıp yapmayacağını bilmediği için bir şey söylemedi. Geçmişte Lucia’nın sorguları yüzünden oldukça dikkatsiz davrandığı için özellikle ağzına dikkat ediyordu.
“Yük hissetmenize gerek yok Majesteleri. Majestelerinin bakış açısından, bu hiç de aşırı bir hediye değil.”
“Efendim zengindir.” Jerome’un söylemeye çalıştığı şey buydu ama Lucia sözlerinin anlamını biraz farklı anladı.
Bu hediyeyi almanın, Hugo için bir saç tarağı almakla aynı önemi taşıdığını.
Lucia oturma odasında tek başına otururken kolyenin bulunduğu kutuya baktı ve hediyenin altında yatan anlamın ne olduğunu analiz etmeye çalışarak derin düşüncelere daldı.
İlk çay partimi kutlamak için bir hediye olabilir. Zengin olduğu için küçük bir yüzük hediye etmekten bir farkı olmayabilir.’
Bu onun ilk teorisiydi ama Lucia, adam ne kadar zengin olursa olsun, o hediyenin gönül rahatlığıyla hediye edeceği bir şey olmadığını bilmiyordu. Kolye zaten başka bir ülkede bir mücevher müzayedesinde bir kraliyet tarafından kazanıldığından, onu yalnızca etrafa sorarak ve hatta ona prim ödeyerek elde edebildi.
Para paraydı ama çabaları açıktı. Ona özel bir hediye vermek istedi. Ancak hediyeyi bu kadar basit bir şekilde verdiği için küçük bir yanlış anlama oluştu.
‘Ya da… bir ödül için mi? Benimle yatmayı sevdiği için…”
Bu onun ikinci teorisiydi. Ancak vücudunu verme ve bir fahişe gibi para alma fikri her yerinde kendini kötü hissetmesine neden oldu.
“Öyleyse alışkanlık gibi bir şey mi? Bir sürü sevgilisi var, bu yüzden kadınlara hediye vermek bir rutin olabilir.’
Bu onun üçüncü teorisiydi. Bu teori, kendisini kötü hissetmesine neden olan son teoriyle aynıydı. Bununla birlikte, ilk teori yutması en kolay olanıydı. Kafasını karıştırdı ama aklına daha fazla teori gelmiyordu.
Bunun özel bir anlam taşıyan bir hediye olabileceği teorisini içten içe dışladı. Lucia derin bir iç çekti. O kadar değerli ki katlanması biraz zor olan hediye, onun sakin ve uykudaki kalbine atılan bir taş gibiydi ve dalgalandı.
Onunla evlilik hayatı beklentilerinden çok farklıydı. Kasvetli olmasını beklemişti ama neşe ve mutluluk doluydu. Asla kaba veya şeker kaplı sözler söylemedi ama yine de şefkatliydi. Çabuk değildi, onun duygularını incitecek hiçbir şey söylemedi ve söylentilerin onu gösterdiği kadar korkutucu ya da gülünç derecede şiddetli değildi.
‘Ben zaten söz verdim. Ona aşık olmayacağımı söyledim.’
Ama kalbi titremeye devam etti. Kalbini kontrol etmeye çalışsa da ‘yapamazsın’ demesine rağmen, ne zaman muzip bir şekilde gülse, kollarını onun beline her sımsıkı sardığında ve dudakları onunkilerle her hararetle buluştuğunda, kalbi saz gibi titriyordu. . Kolye kutusuna bakarken içinden onu suçladı.
‘Bunu neden yapıyorsun? Birini sebepsiz yere garip hissettirmek.’
Göğsündeki ses sağır ediciydi ama yine de şimdiye kadar iyi dayanmıştı. Bir gün kendisi de farkında olmadan onun pantolonuna sülük gibi yapışıp bir gün bir demet sarı gül alacağından korkuyordu. Sadece hayal etmek korkunçtu.
Nazik ve zarif bir asilzadeydi, bu yüzden Lucia’ya eşi olarak Lucia’nın statüsüne yakışan bir tavırla davranıyordu. Nezaketini yanlış anlarsa, sıkıntılı olurdu. Ondan hoşlanmıyor gibi görünmüyordu ve vücudunu sevdiğinden emindi ama bu sadece fiziksel arzudan kaynaklanan bir ilgiydi.
“Aklını başına topla.”
Derin bir nefes aldı.
“Şimdiye kadar gittiğin yol doğru. Tereddüt etmeyin. Kalbiniz taştan yapılmalı. Şimdiye kadar olduğum gibi onunla kalabilirim.’
Hala iyiydi. Şimdiye kadar, hala iyiydi.
(11)
TN: Bu bölümde elimden gelenin en iyisini yaptığımı söylemek isterim…. iç çekmek. （*´▽｀*)
Lucia keyifli vakit geçirdikten sonra ikinci çay partisini bitirmek üzereydi. Bu çay partisine sadece evli olmayan soylu genç kadınları davet etmişti. Kızıl saçlı bir bayan sonuna kadar koltuğunda oturdu, sonra Lucia’ya doğru yürüdü.
“Ben Kate Milton, size daha önce selam verdim. Büyük halam bana sizden çok bahsetti. Ah, Corzan Kontesi benim büyük halam.”
“Ah, şimdi hatırladım. O gün Madam Michelle yeğeniyle övündü ve bana yeğeninin iyi bir arkadaş olacağını söyledi.”
“Büyük halamdan mı bahsediyorsun? Buna inanmak biraz zor. Beni ne zaman görse kaşlarını kaldırıyor ve bana hiddetle bakıyor.”
“Eminim sadece sevgisini gösteriyor Leydi Milton. Ayrıca Leydi Milton benden hoşlanmazsa arkadaş olmamızın imkansız olduğunu vurguladı.”
“Her halükarda, büyük teyzem böyledir. Şimdi, senin gibi bir baş belası ile arkadaş olmak isteyip istemediğimden emin olmasam da, tesadüfen birisi arkadaş olmamız gerektiğini söylerse, o zaman kabul ederim ve secde ediyorum.” [Kate]
İki kadının gözleri buluştu ve ikisi de kahkahalara boğuldu. Kate’in açık fikirli sözleri, içten bir kahkaha atıp sağ elini uzatırken kişiliğiyle gerçekten örtüşüyordu.
“Lütfen, bana Kate de.”
Lucia ilk kez soylu bir leydinin selam olarak el sıkıştığını görüyordu. Lucia’nın şaşkın bakışını gören Kate irkildi ve elini geri çekti.
“Bu…özür dilerim. Saygısızlık ettim. Bu, büyük halamın azarlamalarına rağmen düzeltemediğim bir alışkanlık.”
Lucia kıkırdadı ve elini uzattı. Bu neşeli ve açık sözlü hanımı başından beri seviyordu. Kate gülümsedi ve Lucia’nın elini tuttu.
“Bana da ismimle hitap et.” [Lucia]
Vivian. Bu ismi söylemekten çekiniyordu.
Hugo tüm bu süre boyunca ona bu isimle seslendiğinden, bu isme alışmıştı ve geçmişte sahip olduğu reddedilme duygusu büyük ölçüde gitmişti ama yine de bu isimden rahatsızdı. Ona bu isimle seslenen bir arkadaşı, her nasılsa, başından beri gerçek onu saklıyormuş gibi hissetmesine neden oldu.
“Lucia. Bana Lucia de. Çocukluğumdan kalma bir isim.”
İkisi tanıştıktan kısa bir süre sonra arkadaş oldular. Kate, kadınsı Düşes’i severdi ve Lucia, enerjik ve neşeli Kate’i severdi. İkisi de kendilerinde eksik olan parçaları diğerinde buldular.
Daha sonra Kate sık sık Roam malikanesini ziyaret eder, sohbet eder, çay içer ve sonra ayrılırdı. Kate, Lucia’dan iki yaş büyüktü ve Lucia, edindiği ilk arkadaştan büyülenmişti. İkisinin yakın arkadaş olması on günden az sürdü.
“Majesteleri dışarı çıkmanızdan hoşlanmamış olabilir mi?” [Kate]
“Ha-ha. Öyle değil. O öyle biri değil.” [Lucia]
Hugo burada olsaydı, hemen bundan hoşlanmadığını söylerdi. Hugo onun hareketini kontrol etmedi; dışarı çıkıp çıkmamak; çünkü hiçbir sebep yoktu. Her zaman köşkte kalan birine kale duvarlarını terk etme demeye gerek yoktu.
“Roam’da kalarak hayal kırıklığına uğramıyor musun?”
“Sorun değil. Bazen bir çay partisi açarım ve tıpkı şimdi olduğu gibi, beni oldukça sık görmeye gelirsin.”
“Ah, yapma, ata binmeyi öğrenmek ister misin? Hızlı bir ata bindiğimde, tüm hayal kırıklıklarımın dağıldığını hissediyorum.”
Kate, son derece içine kapanık Lucia’nın açık hava etkinliklerinin zevklerini öğrenmesine izin vermek istedi. Dünya uçsuz bucaksızdı ve eğlenmenin birçok yolu vardı.
“Binicilik mi? Bu tehlikeli değil mi?”
“Hiç de değil. Gördüğünüzde anlayacaksınız ama onlar kadar yumuşak huylu hayvanlar değiller. Tabii başlarda biraz hızlı olabiliyor ama sürekli bindikçe daha tanıdık geliyorsunuz. Ah, bu aynı zamanda vücut şekli için de iyi bir egzersiz. Bu günlerde kadınlar arasında en son trend.”
“Böylece…?” Lucia bir an için düşündü, sonra cevap verdi. “Majestelerinden izin almam gerekecek.”
“Ahh tamam.”
***
Yüzünü okşarken eli titredi, düştü, bu yüzden omuzlarına tutunmaya çalıştı ama elleri adamın terinde kaydı ve yatağa düştü. Tüm vücudu vecd içinde titreyip titrerken sadece elleri değildi.
Adam homurdandı ve onu içine itti. Zevkinin doruğunda, onun içinde şiddetle seğirdi, kendini zorlayarak dışarı çıkardı ve serbest bıraktı.
“Öf…Hk!” (nefes nefese)
Nemli gözleri taşan bir çeşme gibi doldu ve gözyaşları yüzünden aşağı aktı. Vücudundan geçen coşkulu zevk dalgaları ile odaklanamıyordu. Sanki havada süzülüyormuş gibi hissetti ve sonra aniden battı, bilinmeyen bir yere düştü, sanki hiç durmadan ölüme düşüyormuş gibi.
Şiddetle homurdandı, iki eliyle kalçasını tuttu ve sırılsıklam iç organlarına girdi. Biraz yavaş gitti, hassas yeri sanki hissedecekmiş gibi onun nemli etine hafifçe sürtündü. Yavaşça hareket etti, biraz daha hızlı hareket etti, sonra tekrar yavaşça hareket ederek onu kızdırırken onu baştan çıkardı.
İç organları, sanki işgaline öfkeyle direniyormuş gibi, onu sıktı ve sıktı. Kasılırken dış görünüşü dürüsttü ve ona vücudunun doruk noktasına yaklaştığını gösteriyordu. Üyesiyle onun son derece hassas iç kısımlarını derinlemesine deldi.
“Uuck…Hu…lütfen…”
Lucia sızlanırken ona yalvardı. Eskisinden çok daha sert ve sert hareket ediyordu. Tüm enerjisi sıkılmıştı ve herhangi bir güç toplayamıyordu. Tüm vücudu daha hassastı, bu yüzden onun teninde gezinen elleri heyecandan ağrımasına neden oldu.
“Huuu… ne yapmamı istiyorsun?” (Hugo)
Ağırlığını biraz daha aşağı kaydırdı ve ağır bir şekilde itti. Kaya gibi sert penisi biraz daha yumuşak değildi ve üyenin onun içindeki hareketi de yorulmak bilmezdi.
İkisinin de cinsel organları buluştuğunda hareketin verdiği heyecan ve buna eşlik eden zevk iki tarafa da gecikmeden teslim edildi. Ancak, Hugo bununla başa çıkabilse de, Lucia başa çıkamadı.
“Hk! Ahh! Hayır! Dur!”
Hugo, vücudunun altında kıvranan kadına baktı. Gözbebekleri biraz korkulu görünüyordu ve kirpikleri ıslaktı. Başını eğdi ve az önce gözlerinden akan yaşları yaladı.
Hafifçe açık kırmızı dudaklarını yakaladı ve emerken dilini açık ağza ördü. Kısa bir öpücüktü ve dili hafifçe ağzının içini okşadı. Sonra tekrar öpmeye başladı.
Dudaklarını emdi, yaladı, okşadı ve ısırdı. Bu, onun hassas ama açık arzusunu gizlemeyen tutkulu bir öpücüktü.
“Durmalı mıyım?”
Bunu söylemesine rağmen, bir kez daha içini itti. Hızla onun en içteki etine sarıldı ve nefesi düzensizleşti.
“Hng…evet…”
“Peki.”
Anında, yaşlı gözleri hafifçe yuvarlaklaştı. Gözlerinin kenarları kıvrıldı ve tembel tembel güldü.
“Biraz daha.”
Elbette bunu beklemesi gerekirdi. Bir kez daha aldatıldı. Kendini o kadar haksız hissetti ki ağlamaya başladı.
‘Bu tehlikeli.’
Bunu mırıldansa da, avının önündeki aç bir canavarınki gibi yüz ifadesi açlık ve açgözlülükle doluydu. Gözlerinin kenarları daha da kızarırken, kıpırdanmaya başladı ve vücudunun alt kısmı hemen tepki verdi.
Kan ona doğru aktıkça ve daha da katılaştıkça kışkırtılan uzvunun daha fazla uyarıldığını hissetti. İçinin derinliklerine ulaştığında, kaşlarını çattı ve gözlerini sımsıkı kapattı. Dudaklarını yemek istediği ölçüde son derece sevimli olan tepkisini gözlemlediğinde memnun bir şekilde güldü.
Onu itti, beğendiğini bildiği bir noktaya vurdu, vücudunun titremesine neden oldu ve kadın cilveli bir inilti çıkardı. Buna bir son verecek sözler dilinin ucundaydı ama onun inlemesi çok fazla uyarıcıydı.
“Sadece bir kez daha.”
Islak gözleriyle şüpheyle ona bakarken nefes nefese kaldı.
“Bu sefer kandırılmayacağım.” Gözlerinin söylediği buydu. Adamın seks yapması ve homurdanıp hayır dediğinde onu yemesi eğlenceli olsa da, bu gerçekten son seferdi. Şefkatle baştan çıkardığında ve ona aktif bir şekilde tepki verdiğinde verdiği tat da özeldi.
“Gerçekten söz verdin.”
Gözleri çok uysal görünüyordu. Her seferinde oluyordu ama sonra belki bu sefer diye düşünürdü. Aynı hatayı sayamayacağı kadar çok tekrarlamıştı. Ona hafifçe başını salladı ve ağzının kenarları yukarı kalktı.
‘Gerçekten mi. Çok tatlı.’ [Hugo]
“Karnına yat ve kıçını bana doğru kaldır.” [Hugo]
İçini saran sıcak organı hızla dışarı çekilirken vücudu irkildi. Onun hiç bitmeyecekmiş gibi gelen coşkusuna bakarken bir an duraksadı, sonra itaatkâr bir tavırla arkasını döndü ve karnının üstüne yattı.
Beyaz ve dolgun kalçaları onun kavrayışında çarpıktı. Sırtından beline kadar uzanan, poposuna kadar uzanan iştah açıcı kıvrımlarını takdir etti ve sonra arkasından hızla ona saplandı. Vücudu anında yoğun bir şekilde titredi.
“Hnnn…”
“Hk! Haa…gerçekten. Deliriyorum.”
Ne kadar tatsa da tadına doyamıyordu. Bundan bıkmak şöyle dursun, onu her kucaklayışında her zaman taze hissediyordu. Cennet gibi zevkleri olan bu kadın onundu. Kimsenin ona dokunmasına izin verilmedi.
Yapabilseydi, vücudunun her yerine kendisine ait olduğunu gösteren bir işaret kazırdı. Son zamanlarda ona ne zaman baksa, gözlerinin derinliklerinde tehlikeli ve sahiplenici bir aura vardı.
Ona asla ifşa etmeyeceği sessiz ve gizli bir karanlıktı.