8 Mayıs 1828'de, kuran adam Kızıl Haç Uluslararası KomitesiHenry Dunant doğdu. 1922'de, doğumundan neredeyse bir asır sonra, Mayıs ayının sekizinci günü Kızılhaç'a adanmış bir gün ilan edildi ve bu şekilde kurucusunu onurlandırdı. Dunant’ın hayali, ayrımcılığa uğramaksızın insan ıstırabını önlemek ve hafifletmek oldu. Zenginlik için doğmuş olmasına rağmen, kısmen hayır işine olan bağlılığı nedeniyle yoksulluk içinde öldü. Tarihin en büyük insancıllarından biri olmaya devam ediyor, ancak bugün onun hakkında çok az şey biliyor. Peki, Henry Dunant kimdi?
Henry Dunant, İsviçre'nin Cenevre kentinde zengin ebeveynlere doğdu. Babası, başarılı ve cömert bir işadamıydı ve erken bir zamanda, Dunant’ın genç zihninde başkalarına yardım etmenin değerini aşılamıştı. Babası ve büyükbabası Cenevre'de iktidar ve prestijli insanlardı ve Cenevre'nin yönetim konseyine, Cenevre hastanesinin müdürüne ve Cenevre yakınlarındaki küçük bir şehrin belediye başkanı Avully denilen üye gibi çeşitli görevlerde bulundular.
Genç bir adam olarak, Dunant, üç yazarın, kadınların hepsinin eserleri tarafından büyülendi: Harriet Beecher Stowe, Florence Nightingale ve Elizabeth Fry. Daha sonra belirtti,
Kadınların etkisi, insanlığın refahında önemli bir faktördür ve zaman ilerledikçe daha değerli hale gelecektir.
Henry kendini bir dizi hayırsever etkinlikle meşgul etti. Avrupa'da anti-Semitizm oldukça yoğundu ve Dunant buna karşı çalıştı, özellikle Hıristiyan ve Yahudileri bir araya getirmeye teşvik etti. Ayrıca asıl amacı fakirlere ve hastalara manevi ve maddi yardım sağlamak olan “İttifak Ligi” olarak bilinen Cenevre örgütünün bir üyesi oldu. Cenevre’nin hapishanelerini rehabilite etmeye ve yeniden bütünleştirmeye çalıştığı hapishaneleri sık sık ziyaret etti.
Dunant, ilk gençliğinden dindardı ve dinin toplumdaki birçok ahlaki sorunun cevabı olabileceğini hissetmişti. Kısmen bu şekilde motive oldu, o aktif bir üyesi oldu Genç Erkek Hıristiyan Derneği (YMCA) ve 1852'de Cenevre'de bir YMCA kurdu. İlk olarak 1855'te geliştirilen YMCA'ların Dünya İttifakını bulmaya yardım etmeye devam etti.
Renkli sosyal hayatı ve tüm insani çabalarıyla birlikte, profesyonel düzeyde de gelişiyordu. 1849'da Cenevre Bankası'na atandı. Onun çalışmaları o kadar etkileyiciydi ki, 1853'te Cezayir'deki yan kuruluşunun geçici genel müdürü olarak atandı ve burada kendi işini kurdu.
1859'da Napoleon III'e işiyle ilgili olarak danışmak zorundaydı, bu yüzden Napolyon III'ün askeri bir kampanya yürütmekte olduğu Kuzey İtalya'ya gitti. Bu yolculuk hayatını değiştirdi. 25 Haziran 1859'da, Henry Dunant, savaş alanında ölmüş ya da ölmekte olan onbinlerce askerle, özellikle kanlı bir katliam olan Solferino Savaşı'ndan bir gün sonra bölgeyi gezerken, savaşın trajedisi ve dehşetine şahit oldu.
Bu travmatik deneyimin, Cenevre'ye döndüğünde gördüğü hakkında bir kitap yazması gibi bir etkisi oldu. Bir Solferino Belleğikendi pahasına yayınladığı. Kitap birçok dile çevrildi ve Avrupa çapında etkili liderlerin ve politikacıların çoğuna dağıtıldı.
Bir Solferino Belleği bu teklifi yaptı:
“Şimdi, ulusların elindeki yeni ve korkunç yıkım silahları, gelecekteki savaşların süresinin dolmasına yol açıyor gibi görünüyorsa, öte yandan, gelecekteki savaşların ancak daha fazla katil hale gelmesi muhtemel görünüyor. Barış ve sessizlik zamanında, savaşta yaralananlara, gayretli, özverili ve tam nitelikli gönüllüler tarafından bakım verilmesi için yardım toplumlarını oluşturmak mümkün olmaz mıydı? ”
O da şunları söyledi:
Hükümetler arasında imzalanacak bir sözleşmeyle güvence altına alınacak ve kayıt altına alınacak uluslararası ve kutsal bir ilkenin tüm uygar ulusları tarafından benimsenmesi. Bu, hemşirelik savaşı kurbanlarına katılan tüm resmi ve gayri resmi kişiler için bir koruma görevi görecektir.
Kızıl Haç'ın kuruluş fikrinin zihninde ve kalbinde dikildi. Solferino savaşının hemen ardından tanıklık eden Dunant, zamanını ve paranın çoğunu insanlığın savaşta ortaya çıkan acıdan kurtulmasına adadı. Savaşın yıkıcı ve insanlık dışı niteliğine dair mesajı yaymak ve barışın önemini arttırmak için Avrupa'daki her büyük şehre gitti.
1862'de Cenevre Halk Refahı Derneği başkanı Gustave Moynier'i kitabının bir kopyasını gönderdi. Solferino'nun bir hafızası. Moynier, kitabın özüne dokundu ve Dunant'ı Cenevre Kamu Refahı Derneği'nin 9 Şubat 1863'te özel bir toplantıya davet etmeye karar verdi. Bu toplantının ardından, Savaşın Yaralanması için Uluslararası Yardım Komitesi kurulmasına karar verildi. Bu organizasyon oldu Uluslararası Kızıl Haç Komitesi. Dunant, bu komitenin bir üyesi olarak görev yapmış ve birkaç yıl boyunca Sekreteri olarak çalışmıştır.
Yapıtının bir diğer önemli yönü, “ajansın tarafsızlığını tanıyan ve savaş alanına yardım etmesine izin veren bir hükümet anlaşmasına” ihtiyaç duyulduğu yönünde bir öneriydi. Bu fikir nihayetinde ilk Cenevre Sözleşmesi antlaşmasına yol açtı.
Dunant’ın insani çalışmaları inanılmaz meyveler üretirken, onun işi ve mali işleri de Dunant’ın neredeyse tamamen ihmal etmesi yüzünden değil. 1867'de, iflas ilan etmek zorunda kaldı. Mali olarak harap ve bir milyon İsviçre Frangı'nı aşan borçlarla, Uluslararası Komite Sekreteri olarak görevinden istifa etti. 8 Eylül 1867'de Komisyon istifasını sadece Sekreter olarak değil, aynı zamanda bir üye olarak kabul etmeye karar verdi. Utançta, Dunant Paris'e gitti, burada parklarda banklarda uyumaya başladı ve bulabileceği yiyecekleri yiyordu.
Fakat yoksulluk insani çalışmalarını durdurmadı. Franco-Prusya savaşı sırasında, Paris'e taşınmış olan yaralıları ziyaret etti ve rahatlattı ve ölüleri tanımlamak için kolluk kullanımını başlattı. Savaşın sonunda, Dunant savaş mahkumlarının sorunuyla ilgili uluslararası bir konferans düzenlemeye çalıştığı Londra'ya gitti ve Rusya Çarlığı onu teşvik etse de İngiltere böyle bir projeye karşıydı.
“Köle ticaretinin toplam ve nihai olarak kaldırılması” konulu uluslararası bir konferans, 1 Şubat 1875'te, aynı zamanda Dunant tarafından başlatılan Londra'da başlatıldı.
Tabii ki, insani yardım çalışmaları genellikle iyi ödeme yapmaz, ya da pek çok durumda ve yıllarca süren dolaşma ve aşırı yoksulluk Dunant için de geçerli değildir. Yıllar boyunca, Almanya, İtalya ve Alsace'de, bağışlar ve arkadaşların ve yeni tanıdıkların misafirperverliğinde yaşayan yürüyerek gezindi.
Sonunda, 1887'de, Dunant kendisini ciddi bir şekilde hastalandığı İsviçre'deki Heiden köyünde buldu. Yerel bakımevine sığınmış ve burada 1895'te kendisi hakkında bir makale yazan bir gazeteci tarafından keşfedilmişti. Birkaç gün sonra, makalenin ve Dunant'ın hâlâ hayatta olduğu gerçeğinin birçoğu, Avrupa çapında yeniden yayınlandı.
Sempati ve beğeni mesajları tüm dünyadan Dunant'a ulaştı; Dunant yeniden kutlandı ve onurlandırıldı ve 1901'de ilk Nobel Barış Ödülü'nü aldı. Kızıl Haç Cenevre Sözleşmeleri olarak bilinen ilk muamelenin yanı sıra.
Şimdi elindeki Nobel Barış Ödülü parasıyla, belki de Dunant'ın yoksulluk ve borçtan kurtulmak için yeni bir işe başlayıp başlamadığını veya en azından birkaç yıl boyunca işgal ettiği küçük bakımevi odasından çıkıp çıkmayacağını merak edebilirsiniz. . Aslında o yapmadı. Hayatının geri kalanında orada yaşamaya devam etti.
Ödül parasına gelince, yaklaşık 75.000 İsviçre Frangı (bugün yaklaşık 375.000 $), hiçbirini kendisi için harcamadı, onun için hesap kurulumunda el değmemiş olarak kaldı. Ödülünü kazandıktan dokuz yıl sonra ölümünden sonra, paranın çoğunu çeşitli hayır kurumlarına ve toplumun en fakirlerine açık bir serbest yatak bırakmaları şartıyla yaşadığı huzurevine bıraktı. ihtiyaç zamanlarında kullanmak. Ayrıca, iş günlerinde hala sahip olduğu borçların bir kısmını geri ödemek için belirli bir miktar bıraktı.
Henry Dunant, 20 Ekim 1910'da göreceli olarak belirsizlikte öldü. İsteklerine göre, cenaze töreni yapılmadı, ya da hayatını kutlayan başka bir tür toplanma gerçekleşmedi. Basitçe “mezarına bir köpek gibi taşınmasını” istedi.
Bonus Gerçek:
- Dunant'a karşı Nobel Barış Ödülü'nü alan güçlü argümanlardan biri, iyi niyetlerine rağmen, Kızıl Haç'ın kurulması ve Cenevre Konvansiyonu nedeniyle savaşın biraz daha insancıl bir hale getirilmesiyle, Dunant’ın yaşam çalışmasının belki de barışa değil, savaşa teşvik ettiği idi.