Bir doktorun şekeri bırakma mücadelesi
Koronavirüs pandemisinin cehennem gibi ilk yılının sonuna yaklaşırken, şekeri - tamamen rafine şekeri - diyetimden çıkarma arzusuna kapıldım. Geriye dönüp baktığımda, muhtemelen hayatıma yeni bir meydan okuma eklemek için en iyi zaman değildi. Karım ve ben, çocuk bakımı olmayan üç küçük çocuğu uzaktan okula göndermek için mücadele ediyorduk. Yaşlı ebeveynlerim eyalet dışında yaşıyordu ve Diwali partileri veya yeni Bollywood filmleri için pandemi kısıtlamalarının kaldırılmadığına dair şaşırtıcı sayıda hatırlatıcıya ihtiyaç duyuyor gibiydi.
O ilk günlerdeki birçok insan gibi biz de maske arıyorduk ve onları ne zaman takacağımıza dair hükümet yönergelerini değiştirmeye çalıştık. Ayrıca, bir doktor olarak, tıbbi belirsizliğin hakim olduğu, kişisel koruyucu ekipmanların kıt olduğu bir zamanda klinikte hasta görüyordum ve personel sıkıntısı çeken hastanem, uzmanlara eğitim videoları ve "nasıl yapılır" ipucu sayfaları sağlıyordu. Yedek olarak ihtiyaç duyulursa diye yıllardır acil serviste pratik yapmamış benim gibi. Virüsten kaçınmaya ve tüm bunları tabağıma daha fazla koymadan yönetmeye odaklanmak yeterli olurdu. Ancak işlenmiş şekeri kesmek, günlük telaşa veya en azından her gün mücadeleye giren vücuda bir miktar düzen getirmek için bir fırsat gibi görünüyordu.
Eski fiziğim arkamdaydı ve pandemi sırasında klinik pratiğin stresi etkisini gösteriyordu. Belki de havadaki tüm salgın ölümdü, ama Arundhati Roy'un Küçük Şeylerin Tanrısı romanındaki anlatıcının “Yaşlı değil. Genç değil. Ama yaşayabilir, ölebilir bir yaş.” Belki şekerden uzaklaşmak işleri yavaşlatabilir? Daha da cezbedici bir şekilde, belki beni daha taze bir zamana, bir süre şekersiz kaldığım üniversite günlerine bile götürebilirdi.
Arkadaşlarım, yakında neşesiz olacak yaşam tarzım olarak adlandırdıkları şey için başsağlığı dilediler. Ancak , eklenen şekerin zararlı, hatta toksin benzeri etkileri hakkındaki literatür tarafından zorlandım . Yine de böyle bir şeyi tekrar başarabileceğime dair şüphelerim vardı, bu yüzden - doktorların sıklıkla yaptığı gibi - sorunu inceleyerek çözmeye karar verdim.
O yıl, muhtemelen bir mazoşizm eylemi olarak, diyetetik, metabolizma ve iştah üzerine bir tıp kurulu sınavına girmek için gereken kursa başladım. Başka bir nitelik kazanarak, amacımı gerçekleştirme yolumu kanıtlayacağımı düşündüm. İşteki vardiyalardan sonra, molalarda veya çocuklar uyuduktan sonra, vücudun metabolizmasını anlamak için sanal derslere katılır ve yönetim kurulu inceleme kitaplarına göz atardım. Kendimi egzersizin fizyolojisine, beslenmenin termodinamiğine ve iştahın nöroendokrin düzenlemesine verdim. Ama bu bilgi benim pandemik yeme alışkanlıklarımı bozmadı. Cupcakes, dondurma ve kurabiyeler beni daha az aramadı. Ve büyük gıda şirketleri, Lay's patates cipsinin ilk kez 1960'larda "Betcha sadece bir tane yiyemez" reklam kampanyasıyla yaptığı bahsi kazanıyordu. Böyle,
Bedenim, işleyişindeki entelektüel ustalığım tarafından disipline edilmeyi reddetti. Kurul sınavını geçtim ama şekere olan iştahım değişmedi. Başladığımda sahip olduğumdan daha fazla soruyla kaldım. Şeker gerçekten bir sorun muydu? Yoksa genel olarak kültürden gelen arzuyla ilgili takılmaları içselleştirmiş miydim? İlk bırakma çabamın sonucuyla, her şeyi tekrar denediğimde, ruhum neden açıklanamayacak kadar hasta - bu kadar tatminsiz- hissetti? Ve benim “başarım” – bir yıldır şekersiz yaşıyorum – ne anlama geliyor?
Bazı cevaplar için iştahla dolu bir adam olan Plato'ya döndü. Ruhun beden haritasında mide, arzunun barındığı yerdi. Cesaret göğüste dururken, akıl elbette kafadaydı. Bu üçlü mimaride, cesaretin de yardımıyla iştahı bastırmak ve bireyi yükseltmek aklın elindeydi. Midemize hükmedebilirsek, başlarımızı dik ve göğüslerimizi geniş tutabileceğimiz düşüncesi vardı. Yunanlılar için doğru ahlaki duruş, iyi yaşamın veya eudaimonia'nın anahtarıydı .
Batıdaki erken tıp bilimi, hayatı boyunca tıp uygulayan ve öğreten Aristoteles ile başlayarak, Platon'dan büyük ölçüde ödünç aldı. Aristoteles, eudaimonia'nın visseral ve şehvetli iştahları yumuşatarak gerçekleştirilebileceği konusunda hemfikirdi. Kalbi zekanın damarı ve tartışmasız en erdemli organ olarak gördü. Hipotezinde kalp - fiziksel ve mecazi olarak - vücutta merkezi bir yer işgal etti ve diğer organları kontrol etti. Beyin ve akciğerler destekleyici rol oynadılar, sadece kalbi soğutup yastıkladılar. Aristoteles'e göre kalp, aklın aktığı yerdi.
Beş yüz yıl sonra, Yunan anatomist ve cerrah Galen, kalbin merkeziliğine meydan okudu, ancak yine de Platon'un üçlü ruh kavramına sıkı sıkıya bağlı kaldı. Galen'in modern tıbbın gelişimine temel oluşturan incelemeleri, Platoncu varsayımlarla doludur ve o, ruhun bölünmüş kısımlarını -akılcı, canlı ve iştahlı- insan vücudundaki belirli organlara özenle dikmeye çalışmıştır. Galen, On the Doctrines of Hippocrates and Platon'da topografik kesinliğin çarpıcı bir göstergesi olarak şöyle yazar: "Ruhun biçimlerinin birden fazla olduğuna, üç farklı yerde bulunduklarına dair kanıtlara sahip olduğumu iddia ediyorum... bu kısımlardan biri [akılcı] beyinde, biri [ruhlu] kalpte, biri [iştah açıcı] karaciğerde bulunur. Bu gerçekler bilimsel olarak gösterilebilir.”
Harvard klasiği uzmanı Mark Schiefsky, Galenik fizyolojisinde dengenin “üç kısım arasındaki güç dengesi; en iyi durum, aklın hakim olduğu, canlı tarafın güçlü ve itaatkar olduğu ve iştahlı olanın zayıf olduğu zamandır”.
İştahı ehlileştirmeye yönelik bu istekten kuşku duymalı mıyız? Sigmund Freud, arzunun bu kadar kolay kontrol edilip edilemeyeceğinden şüpheliydi. Freud, Platon'un haritasını bir kenara atarak "ruhu" sildi ve bunun yerine "ben"in ve onun arzular ve bastırılmalar arasındaki oranının üç parçalı bir atlasını çizdi - sonsuzca parçalanmış, düzen (süperego), bilinç (ego) ve iştah arasında müzakere ( İD). Freud'a göre iştahların üstesinden gelinemez, ancak daha iyi yönetilebilirdi. Mükemmel uyum ve kalıcı denge hiçbir yerde görünmüyordu. Aksine, Freud'un benlik fikrinde, düzen kaygısı egonun üzerinde belirdi ve altında arzu gömülüydü. İştah, bilincin asla kaçamayacağı, yalnızca yücelttiği yer altı ipiydi.
Tşekere odaklanmamla ilgili tılsımlı bir şey vardı. Çoğu zaman, özgürlük şeylere evet deme yeteneği olarak düşünülür. Olumlu seçimler yapmak: bu kapıyı veya o pencereyi açmak. Ancak bu özgürlüğün bir de öteki yüzü var: hayır deme gücü. reddetmek. Pandemi sırasında giderek artan bir şekilde, isteklerim karşısında güçsüz olduğumu hissettim. İştahın kapısı çalınsa, dürtü penceresine bir tık vurulsa, ona cevap vermem gerekiyordu. Ve bu utanç verici hissettiriyordu. Neden hayır diyemiyordum? Ve bunu anlamak neden bu kadar acı vericiydi?
Motivasyonlarımın tam olarak anlaşılmasına yaklaşan hiçbir şey yapmıyorum. Ancak burada aydınlatmaya değer, gevşek bir şekilde tespit edilmiş birkaç akım vardı. Bir kere, şekere hayır diyememek bazen vücudun taleplerine bir tür esaret gibi hissettirdi, özellikle her yerde bedenlere zarar veren küresel bir sağlık krizi sırasında, üzerinde güç iddia etmeye hevesli olduğum beden. Bu vebayı kontrol edemezsem, en azından kendimi kontrol edemez miyim? Şimdi merak ediyorum, iştahı düzenleme konusundaki bu ısrar, koronavirüsün muazzam ölü sayısına verdiği yüceltilmiş tepkim mi - aşırılığının ortasında ölümlülüğü inkar etmenin bir yolu mu? Bu açıdan, belki de beni diğer pandemi inkarcılarından, inanmak istediğim kadar ayıran bir şey yoktu.
Belki. Ama benim de aklımda pandeminin zaruretlerinin ötesinde bir şey vardı. Şeker arzusuna direnememek - alışkanlığı kırmak - geçmişin bugüne karşı bir zaferi gibi görünüyordu. O andaki gerçek tatmin üzerindeki salt haz hatırasının zaferi gibi geldi. Bu hatıraya hayır demek - özlemin nörolojik temeli - önemli hale geldi, çünkü hayal gücüne evet demenin tek yolu gibi geldi. Filozof Simone Weil, “Yalnızca kendimi bırakabildiğim ölçüde özgürüm” diye yazdı.
Ne kadar küçük olursa olsun, hoşgörüden kopmak, eski bir arzu deposuna (ve isteksizlik ve inançlara) bağımlı olmaktan kurtulmanın bir yolu gibi geliyordu. Kurabiyeye uzanmayı reddetme yeteneğini geliştirmek aynı zamanda geçmişin kalıplarına ulaşma dürtüsünden, yarının pahasına dünü tekrarlama zorunluluğundan kurtulmanın bir yoluydu. Geri adım atarken bile ileriye doğru uzandığımıza bizi ikna etmek alışkanlığın hilesidir. Veya İngiliz çilecilik bilgini Gavin Flood'un zarif bir şekilde özetlediği gibi: “Ne kadar az reddedebilirsek, o kadar otomatik hale geliriz.”
Freud ruhu parçaladı, modern tıp benlikten geriye kalanları mekanikleştirdi. Ancak Freud'un psikanalitik teorisinin bir tutam şiire izin verdiği yerde, materyalist modeller bugün nispeten kuru bir hüküm sürüyor. İştahla ilgili biyomedikal literatüre bir bakış, nöral devrelerin ve endokrin yolların dolambaçlı bir karışımını ortaya çıkarır. Açık olan şu ki, antik filozoflar ve doktorlar için iştahın ahlaki bir yönü varsa, çağdaş bilimsel literatürün dilinde bu kolayca fark edilemez.
Bu gelişmenin iyi tarafları var. Modern çağda, tıbbın geleneğe bağlı iştahı ahlaki bir sorun olarak çerçevelemesi, bu konuda vaaz veren kurumlar tarafından sıklıkla nesnelleştirildiğini, denetlendiğini ve ayrımcılığa uğradığını hisseden ve hala hisseden hastalar için moral bozucu olmuştur. İştahın damgalanması, tıpta ve tıp dışında kültürde yaygın olmaya devam ediyor. Bilimsel literatürde en azından açık bir ahlaki yükün kaybı, memnuniyetle karşılanan bir değişimdir.
Freud'un varsayımlarından bu yana geçen yüzyılda, iştah tıp tarafından bir yeme sorununa ya da daha spesifik olarak vücudun “düzensiz” yeme eğilimine karşı savaşma sorununa atomize edildi. Daha iyi ve daha uzun yaşam arayışında, iştah hastalıkları - çok fazla, çok az yemek yeme veya doğru türde yiyecekleri yememe - çeşitli derecelerde başarı ile incelenmiş ve tedavi edilmiştir. Laboratuardaki sindirim ve iştahın ampirik çalışması, açlığı ahlaki arenadan biyokimyasal bir alana taşıdı. Yine de, hem deneysel fizyolojide hem de klinik tıpta, iştahı bulmaya yönelik eski dürtü devam etti: vücutta mı yoksa akılda mı? Mide hastalıkları ile psişe hastalıkları arasında çizgiler çizilmiş ve savunulmuştu.
Farkta tehlikede olan neydi? İştahı bastırmak - bağırsaklara veya beyne ait olduğunu iddia etmek - düzenlenmesine giden bir dizi adımın tartışmasız ilkiydi. Bu şekilde anlaşıldığında, ruhun bilimsel veri tabanlarından silinmesine rağmen, tıbbın iştah mekanizmalarını ortaya çıkarma görevi, Platon'un mirasından kaçamaz. İştahı iyileştirmeye veya azaltmaya çalışsak da, onu kontrol etme arzusuna karşı koyamıyor gibiyiz.
Birkaç ısırıktan sonra çekip gitseydim, farklı olurdu - şekerle ya hep ya hiç gitme ihtiyacı hissetmezdim. Ancak pandemi sırasında giderek daha fazla doyduktan sonra bile durmazdım. Zevk olarak başlayan şey, acı veren aşırılığa dönüşecekti. Elbette, bolluğun, bir şeyi abartmanın zevki vardır. Ama kendimi o eşiği geçerken buldum.
İlk başarısız şekersiz denememde tahta sınavına çalışırken, vücudumu takip etmek için çeşitli uygulamalar ve cihazlar da kullanıyordum. Adımlarımı ve antrenmanlarımı kaydetmek için uzun zamandır akıllı bir saat kullandım. Ayrıca bir kalori takip uygulaması kullanıyordum, her öğün için özenle numaralar yapıyordum ve ne kadar yiyip yine de kalori sınırının altında kalacağımı planlıyordum. Ancak tüm bu kayıt ve hesaplama, neşesiz ve endişeli hissettirdi. Bazen bir yemekte, bir muhasebeci gibi rakamları toplamanın ortasında, sabırsız arkadaşlarıma ve aileme “verilerimi giriyorum” diye açıklardım. Çok fazla veriydi.
Tüm girişlerden bıktım ve bu yüzden daha çok davranışsal odaklı bir uygulamaya geçtim. Bu uygulama hala kalorileri takip etmemi sağladı, ancak aynı zamanda şirketin “seyahatiniz” dediği şeyin bir parçası olarak tarifler, kişisel bir koç ve “psikoloji temelli” kurslar ile birlikte geldi. Kurslar, kalori saymanın miyop odağından hoş bir geçiş oldu ve bir koçla sohbet etmek, hedeflerim hakkında biraz netlik elde etme fırsatı ekledi. Koç, motive edici tavsiyeleri paylaşır ve engellerin üstesinden gelmek için ipuçları verirdi. Uygulamanın kurslarını özenle inceledim, davranışsal sorularını yanıtladım ve dürtülerini takip ettim. Şekersiz gidebildiğim birkaç hafta oldu, ancak birkaç ay sonra, koçluk tavsiyesi giderek daha genel görünüyordu ve yaklaşan sınavım için çok fazla zaman harcarken kurslar çok basit görünüyordu.
Sonunda bu sınavı, beslenme alışkanlıklarımdaki değişiklikler açısından gösterecek fazla bir şey olmadan geçtim. Farklı bir şeye, kendimi sorumlu tutmanın ve ciddi olmanın bir yoluna ihtiyacım vardı. Kendisini "diyet kültürünü bozma ve gıda, beslenme - ve kendimizle - ilişkimizi sonsuza kadar daha sağlıklı hale getirme görevinde" olarak tanımlayan başka bir uygulamaya rastladım. Sertifikalı bir beslenme uzmanıyla canlı koçluk görüşmeleri yapma sözü verdi, tarifler paylaştı ve hatta koçluğumu bir vejetaryen diyetisyenle uyarlamayı teklif etti. Bir veri tabanından kalorileri takip etmenizi veya yiyecek maddelerini girmenizi istemedi. Tek istediği yemeğinizin resimlerini göndermenizdi. Bir ekrana sayılara dokunmaktan kökten farklı hissettiriyordu: bunu başka biri görecekti.
Uygulamanın sloganı "%100 sorumluluk ve %0 yargı" idi. Ancak, açık olmak gerekirse, geldiğim yargıydı. Beslenme uzmanımın sadece bilemeyeceği, aynı zamanda göreceği basit gerçekyediğim şey öldürücü özellikti. Beslenme alışkanlıklarım ve hedeflerim hakkında bir anketi yanıtladım. Şekersiz gitmek istediğimi açıkça belirttim ve bir ön görüşme sırasında beslenme uzmanıma bunu tekrarladım. Bu hedefi tam olarak onaylamadı, aksine benim için önemli bir şey olduğunu kabul etti ve nazikçe geri döneceğimiz bir konu olarak işaretledi ve daha dengeli bir yaklaşımın yeterli olacağı noktaya gelmemi umduğunu ekledi. . Ona göreceğimizi söyledim. İyi ya da kötü her yemeğin fotoğrafını çekeceğime söz verdim. “İyi” ve “kötü” yiyeceklerin olmadığını ve yola çıktığımızı nazikçe hatırlattı.
Uygulamayı indireli bir yıl oldu. O zamandan beri her gün, bir avuç fıstık, salata veya sebzeli burger olsun, yediğim her lokmanın fotoğrafını çektim. Bu fotoğrafların her birinde, her gün şekersiz kaldım. Muhtemelen hayatımda yediğimden daha fazla sebze, yeşillik ve meyve yedim. plakalarım görünüyordengeli (emin ederim). Beslenme uzmanım için güzel görünen fotoğraflar çekmeye özen gösteriyorum. Beni asla olumsuz yargılamasa da, önünde kuşkonmaz ve sarımsaklı balzamik çiseleyen ve avokadolu bir salata gördüğünde göndereceği el kaldırma emojisini ve onay sözlerini dört gözle bekliyorum. Instagram'daki bir influencer gibi, aydınlatma tam olarak doğru değilse veya çerçeveleme kapalıysa başka bir çekim yapacağım. Hepsi uygulamanın kullanıcı arayüzünde güzelce düzenlenmiş, şekersiz resimlerden oluşan bir önbellek yüklemek tatmin ediciydi. Daha da tatmin edici olanı, şekersiz gideceğini ve sonunda donut ve kurabiye resimleri göndereceğini söyleyen adam gibi hissetmekten kaçınmaktı. Kalori günlükleri ve yemek günlükleri ile karşılaştırıldığında, Bir başkasının ne yediğimin fotoğraflarını görme ihtimali, yetersiz kalmanın olası acısını tatlı yeme zevkinden daha yakın hissettirdi. Bu yüzden şeker yemeyi bıraktım. Ve hala çalışıyor. Hepsi bu muydu?
Belki de birçok kültürde ve zamanda tekrarlanan iştahı kontrol etme konusundaki ısrarlı çaba, tam da bu kontrole ne kadar şiddetle direndiğini ortaya koyuyor. İştah üzerindeki kısıtlamaların - disiplinden farmakolojik olana kadar - görünüşte sonsuz çoğalması, onun evcilleştirilemez kalitesinin altını çiziyor.
Yine de iştahın eğitimi - hem fizyolojik bir gerçek hem de daha soyut olarak arzu olarak - çileci bir uygulama olarak işlev görebilir. Bu paradigmada, Flood gibi din bilginlerinin iddia ettiği gibi, arzunun olumsuzlanması bireyin öznelliğini arttırır.
Bedeni yoksun bırakmak paradoksal olarak bilinçli özneyi vurgular, çünkü doymamış açlık benliğin sancılarının daha keskin hissedilmesini sağlar ve varlığı daha canlı kılar. Başka bir deyişle, tatmin edilmeyen iştah, öz-farkındalığı genişletmek için koşullar yaratır. Bu, Bhagavad Gita'da, iştahın çekilmesinden vazgeçen ve “mutlakta yok olmaya ulaşan” - görünüşte çelişki içinde, kayıp yoluyla sonsuzluğu kazanan çileci figüründe görülür.
Felsefe teorik zaferlerin peşindeyse, bilim daha somut olarak fizyolojik bir gerçeği hacklemeyi veya en azından kısa devre yapmayı amaçlar. Örneğin, mideyi iki parçaya bölen (daha büyük bir kalıntının yanında işlevsel bir başparmak büyüklüğünde bir kese bırakarak) ve yenebilecek yiyecek miktarını kısıtlamak için her bölüm için ayrı bağırsak sistemlerini kökten yeniden yapılandıran bir operasyon olan gastrik bypass ameliyatını ele alalım. . Mideyi küçülterek zihni kandırarak daha az şeyle tatmin hissetmesini sağlayan bu ameliyat, uzun süredir devam eden beyin-bağırsak bölünmesinin önceden düşünülenden çok daha gözenekli olduğunun giderek daha iyi anlaşılmasına dayanıyor. Ameliyatın alıcıları, iştah azalması, belirgin kilo kaybı, diyabetin daha iyi kontrolü ve iyileştirilmiş sağlık belirteçleri ile kısa vadede genellikle iyi sonuç verir.%35'e varan oranlarda bildirilmektedir .
Ameliyattan sonraki ilk yıl boyunca, araştırmalar iştahı azaltan bağırsak hormonlarının akışının hastaların yemek yeme isteğini azalttığını gösteriyor. Bununla birlikte, önemli olan, bu faydalı hormonal değişikliklerin süresi ve ameliyat sonrası günler arttıkça iştahı kontrol etmedeki etkinlikleri hakkında sorular var. Hastaların önemli bir kısmı için, mideyi cerrahi olarak küçültmek bile - tarihi açlığın yeri - kontrolsüz iştahtan tam bir özgürlük sunmaz. İştahı yöneten çoklu nöroendokrin düğümler hakkında şu anda bilinenler göz önüne alındığında, bu gerçek tamamen şaşırtıcı değil, ancak tıp bilimi için bir bilmece oluşturuyor: Freud'un kendi tarzında sorduğu gibi iştah tamamen kontrol edilebilir mi? Ve değilse, hastaların reçetelerin ve dikişlerin yarım bıraktığı işleri sürdürmek için daha kişisel stratejilere dönmeleri bir mucize mi?
İBir uygulama üzerinde bir beslenme uzmanıyla birlikte çalışmanın neden bu kadar hızlı ve işe yaradığını tam olarak anladığımı söyleyemem. Yemeğimin resimlerini bir grup sohbetinde veya bir Facebook sayfasında arkadaşlarınızla ve ailenizle paylaşmak o kadar etkili olur muydu? Muhtemelen değil. Sorun epistemolojiden biri gibi görünüyordu. Arkadaşlarım ve ailem, beni sadece olduğum gibi değil, aynı zamanda benim gibi tanıdıkları için uygun bir izleyici kitlesi olamazlardı. Geçmişe dair bu bilgi, birbirimiz hakkında anlatabileceğimiz ve inanabileceğimiz hikayeleri zorunlu olarak şekillendirir. Ancak beslenme uzmanım hangi saat diliminde Tanrı bilir yemek fotoğraflarımı incelerken, uygulama ikimizin de adım atabileceği epistemolojik bir boşluk yarattı. Gelecekteki benliğim – olmayı arzuladığım, hala gerçekleşmemiş ve dolayısıyla bilinmeyen benlik – işte bu boşlukta geçmişten biraz daha az ataletle şimdide araya girebilirdi. Uygulama, günlük hayatın yapamayacağı bir yanılsama sağladı ve geleceğin atıl taahhütlerinin şimdiki zamanda gerçekleşmesi için bir alan sundu. Hafızanın üstesinden gelmek için hayal gücü için bir alan.
Şekersiz çizgim uzadıkça, bu illüzyonun geleceğini merak etmeye başladım. Parıldayan naif kurtuluş vaadini yerine getiren nadir bir teknoloji örneği miydi? Yoksa bu, dijital panoptikonun yine kendimizi hayal etme yeteneğimizi belirleyen ve bakışının ne kadar geniş kapsamlı olduğunu ortaya koyan bir örneği miydi? Ve daha pratik olarak, bu şekilde yemeye ne kadar devam etmem gerektiğini düşünmeye başladım. Pandeminin başlangıcında kapımı çok yüksek sesle çalan istek, şimdi kapının hemen dışında bir bacaktan diğerine usulca karıştı. Eşikte ayakkabılarının gıcırdadığını hâlâ duyabiliyordum ama artık zorla giremiyorlardı. Ortalık sakin görünüyordu, belki biraz fazla sessizdi.
WYunanlılar iyi bir yaşam arayışında iştahı düzenlemeye çalıştıkları için, belki de bugün aranan şey bunun bir kopyasıdır: amacın erdem değil verimlilik olduğu şirketleşmiş bir eudaimonia-lite; eşitlik değil, üretkenlik. Bu görüşe göre, aradığımız şey yaşamak için daha iyi bir yol değil, sadece çalışmak ve ölmek için daha az acı verici bir yol – hem de “iyi görünürken”. Daha hayırsever ve şiirsel bir olasılık, iştahın kısıtlanmasının çekici olmaya devam etmesidir, çünkü o vezin şiire yaptığı aynı yapı duygusunu benliğe sağlar: ruhun anlatı birliğini inşa etmek için bir sınır.
Bu soru hakkında düşünmek büyüleyici olduğu kadar, iştah, kıtlık ve kayıp arasındaki bağlantılar hakkında daha da önemli sorular, tokluk çeken toplumlarda iştah kısıtlaması takıntısına gerekli bir dengeyi sağlayan bir yazar olan Toni Morrison'ın yazılarında beliriyor. lüks ile. Özellikle, köleliğin dehşetleri karşısında hayatta kalma ve bütünlük için mücadele eden insanların hikayesini anlatan Beloved'i düşünüyorum. Bu mücadeleyi tasvir ederken Morrison, açlığın metafiziğiyle doymuş anlatıları ortaya çıkarmak için yiyecek ve iştah dilini kullanır: benliği doyurmanın zorluğu; açlık, tarih ve acı arasındaki karışıklık.
Şekeri bırakma girişimimin ortasında kitabı yeniden okurken bu beklenmedik yankılanma beni çok etkiledi. Morrison'ın karakterleri, anlatıcının "orijinal açlığı" dediği şeyi tatmin etmenin ne anlama geldiğini ve bunun mümkün olup olmadığını düşünüyor. “İştahın ötesinde” bir yere varmayı hayal ederler ama aynı zamanda tarih tarafından bunu yapmanın bedelini düşünmek zorunda kalırlar.
Kitabı okuduğumda, açlığın inkar edilmesi, Platon'un sonuçlarını tam olarak dikkate almadığı, ancak Morrison'ın son derece ihtiyatlı olduğu, kendi kendini inkar etmede maliyetli bir egzersiz haline gelme riskini taşıyor - benliğin tarihten, benliğin benlikten kopması - ile ilgili. Bence Morrison, tıpkı Freud gibi, açlığı bağımlı kılmamızı isteyen metafizikçilere şüpheyle yaklaşıyor. Ancak Freud'un bir anti-idealist olduğu yerde, Morrison açlığa ulaşmaya istekli görünüyor, ne kadar tehlikeli olsa da. Hem orijinal açlıkla temasın yarattığı kendi kendini yok etme riskini hem de tanınmadan bırakılarak yaratılan kendini inkar ıstırabını ortadan kaldıran Morrison, insanın enkarnasyonun güzel, kanlı çıkmazını kucaklama yeteneğine olan inancını ortaya koyuyor.
ekersiz hayatımın yaklaşık 10. ayında, kilerden gelen koku bir süredir hissetmediğim gibi çarptı beni. Karım, çocuklarımız için bir tedavi olarak çikolatalı kurabiye pişirmişti. O zamana kadar, evin etrafındaki tatlılardan etkilenmezdim. Taştan da yapılmış olabilirler. Ancak uzun bir günün sonunda kendimi beklenmedik bir şekilde kiler kapısında buldum. Dakikalar geçti. Bir süre sonra plastik kabı açtım ve nefes aldım. Ağzım sulanmaya başladı. Neredeyse kurabiyelerin tadına baktım. Çikolatanın dilin gerisinde eridiği enfes yolu hatırladım. Sıcak bir kurabiyeyi süte batırmanın verdiği tatmini hatırladım. Beynimin bir kısmı uğultu halindeydi, kortekste şeker, tereyağı ve hamur hatırasını tekrarlamak için can atıyordu. Başka bir kısım zaten duramamanın acısından korkuyordu. Kurabiyeyi aldım ve yaklaşık bir yıllık kas hafızası oluşturmuşken, aynı anda telefonumda uygulamayı açtım. Kurabiyeyi parlayan çerçeveye ortaladım ve göndere basmak üzereyken ekrana baktığımda bana çarptı: Beslenme uzmanım ne düşünürdü?
Bu yazı itibariyle, birkaç yakın görüşmeye rağmen serim kırılmadı. Pek çok yönden hikaye istediğim gibi gidiyor gibi görünüyor: Dengeli, şekersiz yemekler yiyorum ve bir yıldan uzun süredir tek bir kalori saymadım. Beni rahatsız eden istekler gitmedi, ama gelecekteki versiyonum - şekersiz aday - çektiğim her fotoğrafla daha da yakınlaşıyor. Ben çileci uygulama ile gelen ruhsal ve fiziksel keskinliği hissediyorum. Ama aynı zamanda, tüm riskleri ve olasılıklarıyla birlikte Morrison'ın orijinal açlığını ihmal etmekten de çekiniyorum. Hayal gücünün sunağında hafızayı nasıl feda ettiğimi düşünüyorum, hayal gücünün abartılması ve hafızanın son neşe deposu olduğunu kanıtlama şansını kabul ediyorum. Ama sonra kendime Morrison'ınki gibi vizyonların çok büyük olabileceğini hatırlatıyorum. yaşamamız için çok zamansız. Gelmediğimiz bir yerden geliyorlar. En azından henüz değil.
Bu makale, Virginia Quarterly Review'in bahar 2022 sayısında yayınlanan bir makaleden uyarlanmıştır.
Dosya Haber Özel