“Yeterince iyi anne” ibaresi, İngiliz çocuk doktoru ve psikanalist DW Winnicott tarafından ünlü Çalma ve Gerçeklik kitabında yer aldı .
Annenin (veya başka bir bakıcının ) bebeğin ihtiyaçlarına adapte olmasını tartışırken , Winnicott, “yeterince iyi bir annenin” bebeğin gereksinimlerine neredeyse tamamen uyum sağladığını düşündü. Tamamen bebeğe adanmış ve her ihtiyacını çabucak görüyor. Bebeğinin ihtiyaçlarını karşılamak için kendi uykusunu ve kendi ihtiyaçlarını feda eder .
Bununla birlikte, zaman geçtikçe anne, bebeğin az miktarda hayal kırıklığı yaşamasına izin verir. Empatik ve şefkatli ama bebeğin hemen her ağlayışına acele etmiyor. Tabii ki, ilk başta bu hayal kırıklığı için zaman sınırı çok kısa olmalıdır. Bebeğin gece beslenmeden önce birkaç dakika, ancak sadece birkaç dakika boyunca ağlamasına izin verebilir. “Mükemmel” değil, ancak çocuğun sadece hafif bir hayal kırıklığı hissettiği için “yeterince iyi”.
İllüzyondan Gerçekliğe
Winnicott’un yeterince iyi anneye dair nosyonuyla ilgili büyüleyici şey, annelik sürecini çocuğun bilişsel gelişimine ve sağlıklı bir dış gerçeklik kavramının gelişimine bağlamasıdır . İlk başta bebek anneyi kendisinin bir parçası olarak deneyimler. Bebek annesine âşıktır ve onu ayrı biri olarak değil, kendisinin bir parçası olarak deneyimler. Zaman geçtikçe, annenin bebeğinin gereksinimlerine uyum göstermesinin tamamen empatik olduğu zamanlar, bebeğin zihinsel aktivitesinin başlangıcını ve dış dünya hissini tetikler.
Annenin bebeğin ihtiyacına tam olarak adapte olması çok uzun sürerse ve doğal olarak azalmazsa, bebeğin kendisinden ayrı bir dış dünyaya karşı büyüyen duygusu kesilir. O, illüzyon ve halüsinasyonun büyülü dünyasında duruyor. Yani, basitçe bir ihtiyaç duymanın derhal yerine getirilmesine yol açacağına inanıyor. Bu, Winnicott, gerekli bir yanılsama olmasına rağmen bir yanılsama olduğunu söylüyor .
Winnicott, bebeğin az miktarda hayal kırıklığı hissetmemesi durumunda, dış gerçeklik kavramını oluşturmayacağında ısrar etmesine rağmen, annenin erken evresinin bebeğin sağlıklı gelişimi için eşit derecede önemli olduğunu vurgulamaktadır. İllüzyona sahip olmak, bir gerçeklik duygusu geliştirmek için gerekli bir önkoşuldur.
“Başlangıçta, [annenin] adaptasyonunun neredeyse kesin olması gerekiyor ve eğer böyle olmadıkça, bebeğin dış gerçeklikle ilişki yaşamaya, hatta dışsal bir anlayış oluşturma kapasitesine sahip olması mümkün değil gerçeklik.”
Dengeleme Yasası
Yani “yeterince iyi bir anne” olmak oldukça karmaşık. Çocuğun sağlıklı bilişsel gelişimi için eşit derecede önemli iki süreç arasında ve hatta gelecekteki mutluluğu arasında bir dengeleme eylemi içerir : 1) İlk önce, anne veya bakıcı bebeğin her ihtiyacına adanmışlıkla bağlı olmalıdır; 2) Anne, bebeğin hemen yerine getirilmesinden ayrı olarak bir ihtiyacı görmesine yavaş yavaş izin vermelidir – bununla birlikte, bu süre doğal olarak başlangıçta çok kısa ve zamanla artmalıdır.
Özetle, yeterince iyi bir annelikle, bir çocuğun iki dünyada yaşama kabiliyeti vardır: yanılsama, hayal gücü ve sihir dünyası, bir yandan da her zaman isteklerine uygun olmayan bir dünya .