Bu gönderi, 1990’ların başında yardımcı profesör olmakla ilgili biraz hayali bir hikayenin üçüncü ve son taksitidir.
Mide bulantımla savaşırken ve dersi bitirmeye çalışırken zihnim saplantılı bir şekilde geleceği düşünüyor. Bir ders anlatırken öğrencilerinizin üzerine kustuğunuzu hayal edebiliyor musunuz? Daha sonra bölüm başkanıyla olan bu konuşma neye benziyor? Kovulacak mıyım? Sebep, belki değil; dersi verecek kimse olmayacaktı. Belki de suç için ve başkalarının öğürmesine ve kusmasına yol açtığım için özür dilemem istenebilir?
Haberlerin (çok abartılı) kampüse yayıldığını (olduğu gibi) hayal ediyorum. Yarış düşünceleri şunları içerir ancak bunlarla sınırlı değildir:
En popüler
- Biyolojik tehlikeler ve olası bir kampüs gribi salgını hakkında saplantılı bir şekilde endişelenen yöneticiler
- CDC, gerekli eylemler ve bildirimlerle devreye giriyor
- Binaların girişlerine bantlanmış aceleyle kopyalanmış resmi duyurular
- Görgü tanıklarıyla görüşmek için kampüse inen haber ekipleri
- Başvuru ve başvuru numaralarını zorunlu olarak kontrol ederken ellerini ovuşturan ve dişlerini gıcırdatan kabul personeli
- Endişeli velilerden (çocukları telefonlarına asla cevap vermeyen) gelen telefonlar öğrenci işleri ofisini doldurur
- Geri ödeme talepleriyle dolup taşan iş ofisi, yasal koruma arıyor
Bir karmaşa olurdu.
Slaytları tıklatarak, Madonna ve çocuğun iki proto-Rönesans tasvirini karşılaştırarak dersi bitiriyorum – biri Duccio ve diğeri Cimabue tarafından. Batı sanatında bundan sonra ne olacağını ve yeni bir çağın, yani Rönesans’ın şafağını gösteriyor. Sonra bana dokunuyor. İsa. Hamile miyim? Bu yüzden mi kustum?
Dersten sonra ofisime geri dönüyorum, atlıkarıncaları masanın üzerine atıyorum ve çantamı ve anahtarlarımı alıyorum. Bir sonraki dersimden önce sadece bir saatim var. CVS’ye gidip zamanda geriye gidebilir miyim? Evet karar verdim, ama sadece acele edersem.
Marketteki eczacıya “Hamilelik testleri nerede?” diye havlıyorum. Şaşkına dönen yaşlı adam arkamdaki koridoru işaret ediyor. Dönüyorum, raflara doğru koşuyorum, iki kutu kapıp kasiyere doğru koşuyorum. Kapıdan çıkıp araca binerken, arabayı hızla kampüse geri götürme dürtümü bastırıyorum. Bilet ihtiyacım olan son şey.
Otoparktan binaya ve slayt kitaplığına koşuyorum. 20 dakika sonra ofisime geri dönüyorum. Neyse ki Liz o gün çoktan gitmişti; Gevezelik için zamanım yoktu. Banyo kapısını çarparak kapattım, paketlerden birini gergin bir şekilde yırtıp açtım, pantolonumu indirdim, çömeldim ve küçük beyaz plastik çubuğa bıraktım. Yanlışlıkla elimin her yerine işerim. Brüt. Çubuğu bir parça kahverengi kağıt havlunun üzerine koydum ve kendimi temizlerken lavabonun kenarına koydum.
Gözlerim çiş çubuğu ile talimat sayfası arasında gidip geliyor. Bu ne kadar sürer? Hangi işaret hamile demektir? Ardından, çubuğun penceresinde koyu pembe bir artı işareti belirir. “Başka bir test yap. Emin ol,” diyorum kendi kendime sanki bir şampuan şişesinin üzerindeki talimatları okuyormuş gibi: “Şampuan. Durulmak. Tekrarlamak.” Bu yüzden tekrar ediyorum – paketi açın, pantolonu indirin, çömelin ve çubuğa bırakın. Kahretsin. elime işedim Tekrar. Beklerim. Nefes almaya ve zamanı izlemeye odaklanmaya çalışıyorum. Sonra, işte başlıyor… dönüyor… dönüyor… koyu pembe bir artı işareti. Hamile.
Bir sonraki dersi nasıl geçtiğimden emin değilim. Biraz bulanık. Amerikan sanat tarihi. Monticello hakkında konuştum mu (insanlar bu metinlerde Jefferson ve Sally Hemings hakkında konuşmalı)? Ya da belki Huguenot gümüşçüleriydi? (Keşke Hester Bateman gibi kadın gümüşçülerden bahsedebilseydim. Ama o İngiliz. Belki kadın sanat tarihi dersinde konuşacağım.) Pençe ayaklı mobilyalar mı? İyi keder. hatırlamıyorum On sekizinci yüzyıl resmi mi? Benjamin West ve erkek merkezli kendini beğenmiş tarih tablosu? Belki de tarihsel olarak konuşursak, Peale ailesinden ve Anna Claypool Peale’in şaftı kaptığından bahsetmiştim? Gilbert Stuart ve o bitmemiş aptal George Washington portresi? Aklımı meşgul eden tek şey “Hamileyim” idi.
Akşam 9’da eve geldiğimde John kanepede kitap okuyordu. İçeri girdim ve “Baba olacaksın” diye ağzımdan kaçırdım. Bana kayda değer bir şey değilmiş gibi baktı. Kalbim battı. Mutlu görünmüyordu. Parmağımı tam olarak koyamadığım bir duygusal karanlık havası vardı. Onun heves eksikliğini kendimle telafi etmeye çalıştım. “Bu harika değil mi? Sadece bir aylık denemenin ardından başardık! Ve bebek yaz tatilinde gelecek. Mükemmel zamanlama.” az dedi. Bir noktada, bir bebeğe parasının yetmediği ve gerçek bir iş bulmam gerektiğini söyleyerek bir şeyler mırıldandı.
Böylece midemi bulandırdığım bir akademik yıl başlamış oldu. Cidden. Günde beş ila yedi kez. Sabah, öğle ve akşam. Öğürme Yediğim her şeyi fırlatmak. Onu savuşturmak için hiçbir şey işe yaramadı. Nane değil. Tuzlu su değil. Hiç bir şey. İlk trimesterde 15 kilo verdim. Bir noktada, sınıflarıma, oditoryumu aniden terk edersem endişelenmemelerini söylemek zorunda kaldım. Hamileydim ve korkunç bir sabah rahatsızlığım vardı, daha doğrusu tüm gün süren bir rahatsızlığım vardı. 10 dakika içinde dönmezsem sınıftan çıkabilirlerdi.
İlkbahar döneminde, sadece kahve kokusu bile midemi bulandırıyor ve kuru bir şekilde kıvranmama neden oluyordu. Evde ve üst katta olsaydım, mutfakta yapılıyorsa kokusunu bile alabilirdim. John ne zaman bir fincan kahve içse, aşağıda “Kokusunu aldığım kahve mi?” diye bağırırdım. Sonra onun suyu boşalttığını ve musluğu çalıştırdığını duyardım. Sonra, “Ofise gidiyorum. Lütfen gitmeden önce mutfağı temizler misin?” Kuru dalgaların arasında, “Siktir git” diye düşünürken “Tamam” diye bağırmayı başarıyorum. Burada öldüğümü duyamıyor musun? Neden mutfağı temizlemiyorsun?”
Karlı bir gecede John, Taco Bell’den yemek istedi. “İçeri giremem. Daha oradan çıkmadan dizlerimin üstüne çöküp kusacağım” dedim. Ödün veriyoruz ve arabaya geçişten geçiyoruz. Bir torba taco ve burrito karşılığında para bozdurmak için pencereyi açar. Koku arabanın içine sürüklenir. Aman Tanrım. Aman Tanrım. mide bulantısı dalgası üzerime çöküyor Poseidon Macerası tsunami ve elimi ağzıma götürdüm. Hasta olacağım. O uzaklaşamadan arabanın kapısını açtım ve başım kara doğru eğilerek dışarı çıktım. Arkamda dumanı tüten bir kusmuk yığını bırakıp yavaşça arabanın kapısını kapattım. Kendimi çok zayıf, çok sinirli hissediyorum.
Gözlerimde yaşlar, boğularak, “O yemeği arabada yiyemezsin. Eve varamayacağım. Arabayı temizlemek zorunda kalmak ister misin?” John, “Ne yapmam gerekiyor? Açım.” “Bilmiyorum. Çantayı pencerenin dışında tut.” “Ama hava 20 derece gibi ve kar yağıyor” diye tartışıyor. “İki seçeneğiniz var” diye açıklıyorum. Poşeti pencereden dışarı uzatarak, “Sanırım McDonald’s’a gidebilirdik. Muhammed Ali’yi orada gördüğümü söylemiş miydim? Berrien Springs’te yaşadığını biliyorsun.” Vücudum sarsılmaya başladı, “Arabayı durdur. Tekrar hastalanıyorum.”
Hasta ve bitkin olmak, tüm akademik yılı böyle geçirdim. Bahar döneminin sonlarına doğru bir gün, slayt kitaplığının dışındaki koridorda durdum ve ofisi yakınlarda olan diğer yardımcı profesörlerden biriyle konuştum. İş yükünden ve maaşından şikayetçiydi. Empati kurarak, “Bu dönem kaç ders veriyorsunuz?” diye sordum. Sert bir şekilde cevap verdi, “Üç. Geçen dönem dört ders verdim. Ve küçük bir ücret karşılığında – yıl için 32.000 dolar! Beklemek. Ne? Ben öfkeliydim. Neden ders başına para alıyordum?
Sohbetin ardından bir süre ofisimde ağladım. Sonra kendimi topladım. Bölüm başkanının ofisine yürüdüm ve aynı işe farklı ücret verilmesini protesto ettim. Alaycı veya ironisiz bir şekilde yanıt verdi, “Eh, bakması gereken bir ailesi var.” Evet. Bunu kanıtlamak için hemen önünde duran iri bir bebek göbeğiyle altı aylık hamile bir kadına söyledi. Çenem düştü. Sonra, hiç vakit kaybetmeden, “Belki benim sınıfım için modellik yapabilir ve fazladan para kazanabilirsin,” dedi. Öğrencilerin çizim yapabilecekleri hamile bir çıplak olması harika olurdu.” Ona boş gözlerle baktım ve ofisinden çıktım.
Ofisime döndüğümde kanepeye uzandım, öfkeden ağladım ve daha fazla özgeçmiş göndermem gerektiğine karar verdim. Merak ettim, “Bu tür ayrımcılık ne zaman bitecek? Neden sorun olmadığını düşünüyor? Tamam değil.”
Kaynak : https://www.insidehighered.com/opinion/blogs/just-explain-it-me/2023/05/02/tales-adjunct-part-3-place-makes-me-ill