Çeşmelerdeki manastır kilisesi Dave Macloed'i &kopyala <büyütmek için tıklayın>
[Başpiskopos Thurstan'ın] diğer iyi işleri arasında, her şeyden önce, o zamandan beri sürekli olarak birçok kişinin içtiği en ünlü Çeşmeler Manastırı'nın kuruluşunu ve gelişmesini onun özverili coşkusuna ve titiz çalışkanlığına atfetmeliyiz. Kurtarıcı'nın pınarlarından sonsuz yaşama akan sulardı. [ Newburgh'lu William , on ikinci yüzyıl Augustinian Canon'u] (16)
Çeşmelerin temeli planlanmamıştı. Bu, 1130'ların başlarında, St Mary's, York'taki Benedictine manastırındaki bir grup reform zihniyetli keşişi, daha saf bir manastır hayatı arayışı içinde evlerinden kaçmaya zorlayan öngörülemeyen bir olaylar zincirinin sonucuydu.
Thurstan'ın Canterbury Başpiskoposu William'a yazdığı mektup . Bu nedenle, son zamanlarda York'ta aramızda olan olağandışı bir olayı önünüze koymaya karar verdik, ey saygıdeğer lord ve mükemmel baba. [Thurstan'ın mektubundan daha fazlasını okuyun]
Fountains'ın kurulmasına yol açan olaylarla ilgili, özellikle Narratio de fundatione Fontanis monasterii (#8216Foundation History of Fountains’) ve Başpiskopos Thurstan'ın Başpiskopos William'a yazdığı anıtsal mektup olmak üzere, birkaç çağdaş veya yakın çağdaş hesap vardır. Canterbury, İngiltere'nin kuzeyindeki krizi açıklarken ve keşişlerin manastırlarını terk etmelerini savunurken.(17) St Mary's'ten kaçışın ve cemaatin Çeşmeler'i kurmasının tasviri, M.Ö. Daha basit ve daha katı bir manastır hayatı arayan, Benedictine manastırlarını terk eden ve daha sonra ilk Cistercian topluluğu ve Düzenin ana evi olan Cîteaux olarak bilinecek olanı oluşturan Molesme'den keşişler. Bu paralellikler görünüşte kasıtlıydı ve Fountains'ın Cistercian Order ile bağlarını güçlendirmeyi ve daha özel olarak onu Kuzey'in Cîteaux'su olarak tasvir etmeyi amaçlıyordu.(18)
İçindekiler
Vakıf Düzenle
1098'de bir Benedictine başrahibi olan Molesme'li Robert, Cluniac topluluklarının St. Benedict Kuralı'nın zorluklarını ve basitliğini terk ettiğini düşünen yaklaşık 20 destekçiyle Burgonya'daki Molesme Manastırı'ndan ayrıldı. [6] 21 Mart 1098'de Robert'ın küçük grubu, Dijon'un hemen güneyinde Cîteaux adında bir bataklık arazisi satın aldı (Latince: "Sistersiyum". Cisteaux Eski Fransızca'da saz anlamına gelir), kendilerine açıkça onların kurulması amacıyla verilmiştir. Novum Manastırı. [7]
Robert'ın takipçileri arasında yakınlardaki Colan ormanından eski bir keşiş olan Alberic ve Normanların İngiltere'yi fethetmesi sonucu harap olan Anglo-Sakson soylu bir ailenin üyesi olan Stephen Harding vardı. [6] İlk yıl boyunca, keşişler, Cîteaux topraklarını ayin için yakındaki bir şapelden yararlanarak, konaklama alanları inşa etmeye ve toprakları çiftçiliğe başladılar. , eski bir Cluniac keşişi, ona geri dönmesini emretti. [8]
Cîteaux'nun geri kalan keşişleri, Alberic'i başrahip olarak seçtiler ve onun liderliği altında manastırın temellerini atacaktı. Robert tarikatın idealistiydi ve Alberic onların kurucusuydu. Alberic, başrahip rolünü üstlendikten sonra, acemi topluluğun yerini orijinal bölgeden kısa bir mesafedeki bir derenin yanına taşıdı. Alberic, manastırda Benediktin siyah giysilerinin kullanımını durdurdu ve keşişlere beyaz, boyanmamış yün alışkanlıkları giydirdi. [9] Topluluğu, hayırseverlik ve kendi kendini idame etme idealine adanan orijinal Benediktin el işi ve dua idealine geri döndürdü. Alberic ayrıca Burgonya Dükleri ile bir ittifak kurdu ve Burgonya Dükü I. Odo ile bir bağ (Meursault) bağışı ve kiliselerini inşa ettikleri taşlar konusunda bir anlaşma yaptı. Kilise, Chalon sur Saône Piskoposu tarafından 16 Kasım 1106'da Meryem Ana'ya adandı ve adandı. [10]
26 Ocak 1108'de Alberic öldü ve kısa bir süre sonra, emri kritik aşamasına taşımaktan sorumlu olan Stephen Harding'in yerine geçti. [ kaynak belirtilmeli ]
Sistersiyen reformu
Sipariş, Stephen'ın olağanüstü yeteneklere sahip bir başrahip olduğu için şanslıydı ve Sistersiyen "Anayasa"sının veya yönetmeliklerinin orijinal versiyonunu çerçeveledi: carta caritatis (Hayırseverlik Sözleşmesi). Bu, çağdaş ihtiyaçları karşılamak için çeşitli vesilelerle revize edilmiş olsa da, başlangıçtan itibaren iş, aşk, dua ve özveriden oluşan basit bir hayatı vurguladı. Sistersiyenler başlangıçta kendilerini "mükemmel", reforme edilmiş olsalar da düzenli Benediktinler olarak görüyorlardı, ancak kısa süre sonra kendilerini, daha önce münzeviler için ayrılmış siyah yerine beyaz tunikler giyerek, reform yapılmamış Benediktin topluluklarının keşişlerinden ayırmaya başladılar. " hayat. Sistersiyen manastırları, daha sonra eski Benedictine evlerinin çoğu tarafından benimsenen bir uygulama olan erkek askerleri kabul etmeyi de reddetti. [11]
Stephen, manastırın hayatta kalmasını ve ahlakını sağlamak için gelişmesi için arazi satın aldı, bunlardan ilki Clos Vougeot. Toprak bağışlarına gelince, düzen yalnızca, daha sonra keşişlerin kendi emekleriyle geliştirdikleri gelişmemiş toprakları kabul edecekti. Bunun için zamanla eğitimsiz meslekten olmayan kardeşlerin çok büyük bir bileşenini geliştirdiler. dönüşüm. [12] Bazı durumlarda, Tarikat gelişmiş toprakları kabul etti ve serfleri başka yerlere yerleştirdi. [11] Stephen, Cîteaux'nun batı kanadını, çiftlikleri işlemeleri için büyük bir meslekten olmayan kardeş grubuna devretti. Bu meslekten olmayan kardeşler, bekaret ve başrahiplerine itaat yeminleriyle bağlıydılar, ancak aksi takdirde entelektüel olarak daha az talepkar olan bir Cistercian yaşam biçimini izlemelerine izin verildi. Tarikata dahil edilmeleri, okuma yazma bilmeyen köylülere şefkatli bir erişimin yanı sıra "manorialize edilmemiş" Cistercian topraklarının üstesinden gelmek için ek emek kaynaklarına duyulan ihtiyacın gerçekçi bir şekilde tanınmasını temsil ediyor. [13]
Hayır Kurumu Düzenle
Sistersiyen reformunun ana hatları Alberic tarafından tahmin edilmişti, ancak son biçimini M.Ö. carta caritatis (Hayırseverlik Sözleşmesi), reformun nasıl yaşanacağına dair tanımlayıcı rehberdi. [14] [15] Bu belge, Cistercian düzeninin çeşitli evleri arasındaki ilişkileri yönetti ve ayrıca batı monarşisinin gelecekteki seyri üzerinde büyük bir etki yaptı. Bir bakış açısından, her manastırın özerk ve izole olduğu ilkel Benedictine sistemi ile Cluny'nin tam merkezileşmesi arasında bir uzlaşma olarak görülebilir; burada Cluny Abbot'u tüm Düzen'deki tek gerçek üstündür. [3]
Cistercian düzeni, bireysel evlerin bağımsız organik yaşamını sürdürdü: her manastırın kendi keşişleri tarafından seçilen kendi başrahibi, genel olarak düzene değil kendisine ait olan kendi topluluğu ve dış müdahale olmaksızın yönetilen kendi mülkü ve maliyesi vardı. Ancak öte yandan, tüm manastırlar, Düzen üzerinde ihtiyatlı davranan anayasal organ olan Genel Bölüme tabiydi. Tüm başrahiplerden oluşan Genel Bölüm, her yıl Eylül ortasında Cîteaux'da toplanırdı. Devam zorunluluğu vardı ve izinsiz devamsızlık ağır şekilde cezalandırıldı. Cîteaux Abbot'u bölüme başkanlık etti. [16] O, baskın bir etkiye ve dış yaşam riayetinin, ilahinin ve geleneklerin tüm ayrıntılarında Cîteaux'ya tam uyumu her yerde dayatma gücüne sahipti. Prensip, Cîteaux'nun her zaman diğer tüm evlerin uyması gereken model olması gerektiğiydi. Bölümde herhangi bir görüş ayrılığı olması durumunda, Cîteaux Başrahipinin savunduğu görüş her zaman geçerliydi. [17]
Yüksek ve Geç Orta Çağ Düzenle
Yayılma: 1111–52 Düzenle
1111'e gelindiğinde Cîteaux'daki rütbeler yeterince büyümüştü ve Stephen, Saint Benedict'in katı bir şekilde uygulanmasının aynı ideallerine adanmış yeni bir topluluk olan bir "kız evi" başlatmak için 12 keşişten oluşan bir grup gönderdi. Sistersiyenler resmi olarak 1112'de kuruldu. [18] "Kız evi", 13 Mayıs 1113'te La Ferté'deki Chalon sur Saône'de inşa edildi. [19]
1112 yılında, Bernard adında karizmatik genç bir Burgonya asilzadesi, manastıra katılmak için 35 akrabası ve arkadaşıyla birlikte Cîteaux'ya geldi. Son derece belagatli, güçlü iradeli bir mistik olan Bernard, çağının en beğenilen kilise adamı olacaktı. [13] 1115'te Champagne Kontu Hugh, Troyes'in kırk mil doğusunda, soyguncuların sığınağı olarak bilinen vahşi, ağaçlıklı bir araziyi düzene verdi. Bernard, on iki keşişi Clairvaux Manastırı'nı bulmaya yönlendirdi ve zemini temizlemeye ve bir kilise ve konut inşa etmeye başladı. [20] Manastır kısa sürede güçlü bir gayretli genç adam akışını çekti. [21] Bu noktada, Cîteaux'nun dört kız evi vardı: Pontigny, Morimond, La Ferté ve Clairvaux. Cîteaux'nun diğer Fransız kız evleri arasında Preuilly, La Cour-Dieu, Bouras, Cadouin ve Fontenay bulunur.
Saint Bernard'ın üyeliğiyle birlikte, Cistercian düzeni dikkate değer bir uluslararası genişleme çağını başlattı ve şöhreti arttıkça, Cistercian hareketi de onunla birlikte büyüdü. [13] Kasım 1128'de Winchester Piskoposu William Giffard'ın yardımıyla Waverley Abbey, İngiltere'nin Surrey kentinde kuruldu. Waverley Manastırı'ndan 1152'den önce beş ev kurulmuştu ve bunlardan bazılarının kendi dalları vardı. [4]
1129'da, Styria'nın Güçlüsü Leopold, Cistercian'ları, Avusturya'yı güneyde sınırlayan, yakın zamanda edindiği March'ı geliştirmeye çağırdı. Bavyera'daki Ebrach Manastırı'ndan keşişlere, Rein Manastırı'nı kurdukları bugün eyalet başkenti Graz'ın hemen kuzeyinde bir arazi alanı verdi. O zaman, kurulan 38. Cistercian manastırıydı, ancak daha önceki 37 manastırın yüzyıllar boyunca dağılması nedeniyle, bugün dünyanın hayatta kalan en eski Cistercian evi. [22]
Galler'in Norman istilası, Galler'deki kiliseyi yeni manastır düzenlerinin yanı sıra kıta reformunun taze, canlandırıcı akışlarına açtı. [23] Benedictine evleri Normandiyalı saçaklarda ve Norman kalelerinin gölgesinde kuruldu, ancak fetih araçları olarak görüldükleri için yerel Galler nüfusu üzerinde gerçek bir izlenim bırakamadılar. [24] Sistersiyenler, aksine, dağlarda ve bozkırlarda yalnızlık aradılar ve oldukça başarılı oldular. 1131 ve 1226 yılları arasında Galler'de, tümü uzak yerlerde bulunan on üç Cistercian manastırı kuruldu. Bunlardan ilki, uzak bir nehir vadisinde bulunan ve hayatta kalmak için büyük ölçüde tarımsal ve pastoral faaliyetlerine bağlı olan Tintern Manastırı'ydı. [25] Neath, Strata Florida, Conwy ve Valle Crucis gibi diğer manastırlar, ortaçağ Galler'deki din tarihinin en kutsal isimleri arasında yer aldı. [26] Sert disiplinleri, Kelt azizlerinin ideallerini yansıtıyor gibiydi ve pastoral çiftçiliğe yapılan vurgu, Galli hayvancılık ekonomisine çok iyi uyuyordu. [26]
Yorkshire'da, Rievaulx Manastırı, 1131'de Clairvaux'dan Walter Espec tarafından York Başpiskoposu Thurstan'ın desteğiyle bağışlanan küçük, izole bir mülk üzerinde kuruldu. 1143'te, ünlü St Ælred de dahil olmak üzere üç yüz keşiş Rievaulx'a girmişti. Rievaulx'tan, İskoçya'daki en eski Cistercian manastırı olan Melrose'da bir temel atıldı. Roxburghshire'da bulunan, 1136 yılında İskoçya Kralı I. David tarafından inşa edilmiş ve on yıldan kısa bir sürede tamamlanmıştır. [27] Rievaulx'un bir diğer önemli dalı, Lincolnshire'daki Revesby Manastırı'ydı. [4]
Fountains Manastırı, 1132'de, St Mary's Abbey, York'tan, katı St Benedict Kuralına geri dönmek isteyen hoşnutsuz Benedictine rahipleri tarafından kuruldu. Birçok mücadeleden ve büyük zorluklardan sonra St Bernard, Clairvaux'dan onlara talimat vermesi için bir keşiş göndermeyi kabul etti ve sonunda başarılı oldular. Zaten 1152'ye gelindiğinde, Fountains'ın Newminster Abbey (1137) ve Meaux Abbey (1151) dahil olmak üzere birçok şubesi vardı. [4]
1140 baharında, Armagh Başpiskoposu Saint Malachy, Clairvaux'u ziyaret ederek St Bernard'ın kişisel bir arkadaşı ve Cistercian yönetiminin hayranı oldu. Dört arkadaşını Cistercian olarak eğitilmeleri için bıraktı ve orada Cistercian manastırcılığını tanıtmak için İrlanda'ya döndü. [28] St Bernard, İrlandalıları o sıralarda "barbarlığın derinliklerinde" görüyordu: ". hiçbir zaman insanları ahlaklarında bu kadar utanç verici, ayinlerinde bu kadar vahşi, inançlarında bu kadar dinsiz, inançlarında bu kadar barbar bulmamıştı. disiplinde çok inatçı, yaşamlarında çok kirli yasalar. Adları Hıristiyanlar, aslında paganlardı." [29]
Mellifont Manastırı 1142'de Louth County'de kuruldu ve ondan County Meath'deki (1147), County Tipperary'deki Inislounaght Manastırı'ndaki (1147-1148), County Wicklow'daki Baltinglass (1148), County Limerick'teki Monasteranenagh'daki (1148) Bective Abbey'in kız evleri , County Westmeath'de (1150) Kilbeggan ve County Roscommon'da (1161) Boyle Abbey. [30] Malachy'nin yoğun pastoral faaliyeti oldukça başarılıydı: "Barbarca yasalar ortadan kalktı, Roma yasaları getirildi: her yerde dini gelenekler kabul edildi ve bunun tersi reddedildi. Kısacası her şey öyle değişti ki, Rab'bin sözü bu halka uygulanabilsin. : Daha önce benim halkım değildi, şimdi benim halkım." [31]
Galler'de olduğu gibi, İrlanda'da da Benediktin manastırcılığına dair kayda değer bir gelenek yoktu. İrlanda örneğinde bu bir dezavantajdı ve Cistercian genişlemesi için güvensiz bir temel oluşturdu. İrlandalı Cistercian manastırcılığı sonunda düzenin disiplin yapılarından izole edilecek ve 13. yüzyılda başlayan bir düşüşe yol açacaktı. [32]
Bu arada, Kilise'deki Cistercian etkisi bu maddi genişlemeye ayak uyduramadı. [3] St Bernard, papalara ve krallara akıl hocası olmuştu ve 1145'te Kral VII. Louis'in kardeşi Fransa'nın Henry'si Clairvaux'a girdi. [33] Aynı yıl Bernard, keşişlerinden birinin Papa III. Eugene olarak papayı seçtiğini gördü. [34] Eugene, Clairvaux'da manastırcılığı ilk kez Bernard'ın çekiciliğiyle çeken mütevazı bir geçmişe sahip bir İtalyandı. Seçildiği sırada, Roma dışında Aziz Vincenzo ve Anastasio'nun Başrahibi idi. [35]
Tarikatın önemli bir takviyesi, Eugene III'ün ısrarı üzerine Savigniac evlerinin Cistercians ile birleşmesiydi. En ünlüleri Furness Manastırı ve Jervaulx Manastırı olan on üç İngiliz manastırı böylece Cistercian formülünü benimsedi. [4] Dublin'de, Erenagh ve St Mary'nin iki Savigniac evi Cistercian oldu. [30] İkinci durumda, ortaçağ Dublin'i, The Pill adlı kendi özel limanı olan Oxmantown'un çok sıra dışı banliyö bölgesinde bir Cistercian manastırı satın aldı. [36]
1152'de İngiltere'de 54 Sistersiyen manastırı vardı ve bunların birkaçı doğrudan Kıtadan kurulmuştu. [4] Genel olarak, Avrupa'da 333 Cistercian manastırı vardı, o kadar çok ki bu genişleme durduruldu. [37] Bu evlerin neredeyse yarısı, doğrudan veya dolaylı olarak Clairvaux'dan kurulmuştu, St Bernard'ın etkisi ve prestiji o kadar büyüktü ki. Daha sonra, genellikle Bernardines olarak adlandırılan Cistercian'ların kurucusu olarak görülmeye başlandı. [3] Bernard, öğrencisi III. Eugene'den bir ay sonra, 1153'te öldü. [38]
Daha sonra genişleme Düzenle
Sağlam temelinden, düzen tüm Batı Avrupa'ya yayıldı: Almanya, Bohemya, Moravya, Silezya, Hırvatistan, İtalya, Sicilya, Polonya Krallığı, Macaristan Krallığı, Norveç, İsveç, İspanya ve Portekiz'e. Cistercian'ların en önemli kütüphanelerinden biri Almanya'nın Salem kentindeydi.
1153'te Portekiz'in ilk Kralı D. Afonso Henriques (Afonso, I), Cistercian Alcobaça Manastırını kurdu. Moors'un saldırıları nedeniyle inşaat yavaş ilerlemesine rağmen, orijinal kilisenin yerini 1178'deki mevcut yapı aldı. Birçok Cistercian kilisesinde olduğu gibi, tamamlanması gereken ilk kısımlar, rahip-keşişler için gerekli olan doğu kısımlarıydı: yüksek sunak, yan sunaklar ve koro tezgahları. Manastırın kilisesi 1223'te kutsandı. Orta çağ kilisesinin 1252'de kutsanmasına yol açan, nefi tamamlamak için iki inşaat aşaması daha takip edildi. [39]
İber Yarımadası'ndaki Hıristiyanlar ve Moors arasındaki savaşların bir sonucu olarak, Sistersiyenler 1157'de Kastilya'da düzenin bir askeri şubesini kurdular: Calatrava Düzeni. Cistercian Order üyeliği, şövalye ailelerinden çok sayıda erkeği içeriyordu ve Kral VII. onun yardımı. Görünüşe göre bu, "askeri meseleleri iyi bilen" bir keşiş ve eski şövalye olan Diego Valasquez'in önerisiyle geldi ve manastırın sıradan kardeşlerinin Calatrava'yı savunmak için "Haç askerleri" olarak istihdam edilmesini önerdi. İspanyol Reconquista'daki yeni düzenin ilk başarıları parlaktı ve düzenleme, Cîteaux'daki Genel Bölüm ve ardışık papalar tarafından onaylandı ve Calatrava Şövalyelerine 1187'de kesin egemenliklerini verdi. Bu, meslekten olmayan kardeşler için Cistercian kuralına göre modellendi. Yoksulluk, iffet ve itaatle ilgili evanjelik öğütleri içeren, haftada dört gün belirli sessizlikten kaçınma kurallarını içeren, zırhlarında uyumak ve tam elbise olarak Cistercian beyazını giymek için her gün belirli sayıda Pater Noster'ın okunması kırmızı haç ile manto fleurdelisee. [40]
Calatrava, Cîteaux'ya değil, Fitero'nun ana evine, Burgonya'daki Morimond Cistercian Manastırına tabiydi. 13. yüzyılın sonunda, Kastilya devleti içinde, yalnızca Morimond ve Papa'ya tabi olan, bol miktarda insan ve servet, Kastilya sınırları boyunca dağılmış topraklar ve kaleler ve binlerce üzerinde feodal beylik ile büyük bir özerk güç haline gelmişti. köylülerin ve vasalların. Birden fazla durumda, Calatrava Nişanı, 1200 ila 2000 şövalyeden oluşan bir kuvveti sahaya getirdi - ortaçağ açısından dikkate değer. Zamanla, Reconquista tamamlanmaya yaklaştıkça, Calatrava ve Morimond arasındaki kanonik bağ giderek gevşedi ve tarikatın şövalyeleri neredeyse laikleşti ve sonunda 18. ve 19. yüzyıllarda çözülmeye başladı. [40]
Bohemya'daki ilk Cistercian manastırı, 1142'de Kutná Hora yakınlarındaki Sedlec'te kuruldu. 13. yüzyılın sonlarında ve 14. yüzyılın başlarında, Cistercian tarikatı, Přemyslid'in ve erken Lüksemburg devletinin siyasetinde ve diplomasisinde önemli bir rol oynadı. NS Chronicon Aulae Regiae. Bu vakayiname, Zbraslav manastırının başrahipleri Zittau'lu Otto ve Peter tarafından yazılmıştır (Latince: Aula Regia, "Kraliyet Salonu"), 1292 yılında Bohemya ve Polonya Kralı Wenceslas II tarafından kuruldu. Tarikat aynı zamanda Bohemya'nın erken Gotik sanatında da ana rolü oynamıştır, Sistersiyen mimarisinin seçkin parçalarından biri Prag'daki Alt-neu Shul'dur. Bugünkü Romanya'daki ilk manastır 1179'da Igris'te (Egres) ve ikincisi 1204'te Cârța Manastırı'nda kuruldu.
1170'lerde İrlanda'nın Anglo-Norman işgalini takiben, İngilizler İrlanda'daki Cistercian Order'ın konumunu dokuz temelle geliştirdi: Dunbrody Abbey, Inch Abbey, Gray Abbey, Comber Abbey, Duiske Abbey, Abington, Abbeylara ve Tracton. [41] Bu son manastır 1225'te Galler'deki Whitland Manastırı'ndan kuruldu ve en azından ilk yıllarında keşişleri Galce konuşuyordu. Bu zamana kadar, işgalden bu yana İrlandalılar tarafından on manastır daha kurulmuş ve İrlanda'daki toplam Sistersiyen evi sayısı 31'e ulaşmıştı. Bu, İngiltere'dekilerin neredeyse yarısıydı, ancak İskoçya'nın her birindeki sayının yaklaşık üç katıydı. ve Galler. [42] Bu manastırların çoğu ya soylu, piskoposluk ya da kraliyet himayesinden yararlandı. 1269'da Cashel Başpiskoposu tarikata katıldı ve 1272'de Cashel Kayası'nın eteğinde bir Cistercian evi kurdu. [43] Benzer şekilde, Galway Kontluğu'ndaki İrlandalı Abbeyknockmoy kuruluşu Connacht Kralı Cathal Crobhdearg Ua tarafından kuruldu. Bir Cistercian rahibi olarak ölen ve 1224'te oraya gömülen Conchobair. [44]
13. yüzyılın sonunda, Sistersiyen evlerinin sayısı 500'dü. [45] 15. yüzyılda tarikatın zirvesindeyken, yaklaşık 750 haneye sahip olacaktı.
Sıklıkla, tek bir manastırda bazen 200, hatta 300'e kadar çıkan rahip olmayan kardeşlerin sayısı aşırı ve manastırların kaynaklarıyla orantısız hale geldi. Öte yandan, bazı ülkelerde, zaman içinde meslekten olmayan kardeşler sistemi kendi kendine işledi, böylece İngiltere'de 14. yüzyılın sonunda nispeten küçük oranlara küçüldü ve 15. yüzyılda İngiliz Sistersiyen rejimi evler, Kara Keşişlerinkine giderek daha fazla yaklaşma eğilimindeydi. [3]
Reddetme ve reform girişimleri
Yüz yıl boyunca, 13. yüzyılın ilk çeyreğine kadar, Sistersiyenler Batı Avrupa'daki en güçlü tarikat ve başlıca dini etki olarak Cluny'nin yerini aldı. Ama sonra İrlanda, [32] Galler [26] ve başka yerlerdeki inisiyatif dilenci tarikatlarına geçtikçe [3] etkileri azalmaya başladı.
Ancak, Cistercian düşüşünün bazı nedenleri içseldi. Birincisi, tüm Avrupa'ya yayılmış yüzlerce manastırı ve binlerce keşişi kucaklayan bir vücudun ilk coşkusunu sürdürmenin kalıcı zorluğu vardı. Cistercian tarikatının varlık nedeni, tarım işçiliği ve katı sadeliği ile ilkel manastırlığa dönüş yoluyla bir reform olmasıydı. Bu nedenle, önerilen ideale ulaşmak için herhangi bir başarısızlık, kendini yadsıyan bir hayat yaşamayı amaçlayan, ancak belirli bir kemer sıkma yaşamayı amaçlayan Benedictines'ten ziyade Cistercians arasında daha zararlıydı. [3]
Diyet ve yaşamın basitliği ile ilgili olarak ve ayrıca Benediktinler arasında yapıldığı gibi, gelir kaynakları, kiralar ve geçiş ücretleri ve kabul edilen yardımlar ile ilgili olarak Cistercian yaşamına yavaş yavaş gevşemeler getirildi. Tarım faaliyetleri ticari bir ruh zenginliği yaratma eğilimindeydi ve ihtişam manastırların çoğunu işgal etti ve koro keşişleri el emeğini terk etti. Sistersiyenlerin sonraki tarihi, büyük ölçüde, canlanma ve reform teşebbüslerinden biridir. Uzun bir süre boyunca Genel Bölüm, gevşeme ve suistimallerin istilasına karşı cesurca savaşmaya devam etti. [3]
İrlanda'da, Anglo-Norman işgalinden sonra Cistercian Order hakkında bilgiler oldukça kasvetli bir izlenim bırakıyor. [46] Genel Bölüm'deki İrlandalı başrahipler arasındaki devamsızlık, 13. yüzyılda kalıcı ve çok eleştirilen bir sorun haline geldi ve komplo, Mellifont soyunun manastırları tarafından bir "isyan". Ziyaretçiler, Mellifont'u reforme etmek için atandılar. çoklu enormi bu orada ortaya çıktı, ancak 1217'de başrahip onların kabulünü reddetti ve kardeşleri manastır kapılarını kilitledi. Jerpoint'te de sorun vardı ve endişe verici bir şekilde Baltinglass, Killenny, Kilbeggan ve Bective başrahipleri "isyan"ın eylemlerini desteklediler. [47]
1228'de Genel Bölüm, Wiltshire'daki Stanley Başrahibi, Lexington'lu Stephen'ı İrlanda evlerini reforme etmek için iyi belgelenmiş bir ziyarete gönderdi. [48] Hem Oxford hem de Paris mezunu ve geleceğin Clairvaux Başrahipi (1243'te atanacak) olan Stephen, 13. yüzyıl Cistercian tarihinin seçkin isimlerinden biriydi. Mellifont, Suir ve Maigue'nin üç kilit hanesi keşişleri tarafından ona karşı durmak için güçlendirilirken, hayatının tehdit edildiğini, temsilcilerinin saldırıya uğradığını ve partisinin taciz edildiğini gördü. [49] Bununla birlikte, asistanlarının, itaatkar İrlandalı keşişlerin çekirdeğinin ve hem İngiliz hem de İrlandalı laik güçlerin yardımıyla, İrlanda'daki Cistercian eyaletinin yeniden inşasını tasavvur edebildi. [50] Stephen, Mellifont ailesini tamamen feshetti ve 15 manastırı İrlanda dışındaki evlere tabi tuttu. [46] Geniş ve derinlemesine, talimatları radikal bir reform programı oluşturdu: "Bunlar, suistimallere son vermek, Sistersiyen yaşam tarzının tam olarak gözetilmesini sağlamak, manastır mülklerini korumak, eğitmek için iyi huylu bir paternalizm rejimi başlatmak niyetindeydi. yeni nesil dindar, sorun çıkaranları izole edin ve etkili bir ziyaret sistemi kurun." [51] Düzenleme neredeyse yarım yüzyıl sürdü ve 1274'te Mellifont'un soy bağı yeniden oluşturuldu. [52]
Almanya'da Sistersiyenler Hristiyanlığın Elbe'nin doğusunda yayılmasında etkili oldular. Toprağı kurutacakları, manastırlar inşa edecekleri ve köyler planlayacakları 180.000 dönümlük araziler geliştirdiler. Heiligengrabe ve Chorin de dahil olmak üzere Berlin yakınlarındaki birçok kasaba, kökenlerini bu düzene borçludur, Chorin Manastırı, bölgedeki ilk tuğladan yapılmış manastırdı. [53] Ancak bu zamana kadar, "Cistercian düzeni bir bütün olarak kademeli bir düşüş yaşadı ve merkezi organizasyonu gözle görülür şekilde zayıfladı." [52]
1335'te, eski bir Cistercian keşişi ve bir değirmencinin oğlu olan Fransız kardinal Jacques Fournier seçildi ve Papa XII. Ona atfedilen "Papa, babası, annesi ve hatta bir soy ağacı olmayan Melchizedech gibi olmalı" özdeyişi onun karakterini ortaya koyuyor. Benedict kişisel güçten çekiniyordu ve kendini sadece Kilise'nin otoritesini yeniden kurmaya adamıştı. [54] Bir Sistersiyen olarak kayda değer bir teolojik geçmişe sahipti ve selefi XXII. [55] Sistersiyen Tarikatı'nın ilkel ruhunu yeniden canlandırmak için bir dizi yönetmelik çıkardı. [3]
Bununla birlikte, 15. yüzyıla gelindiğinde, İrlanda'daki tüm tarikatlar arasında en kapsamlı şekilde kötü günlere Cistercian'lar düşmüştü. Genel Bölüm İrlanda'daki iradesini uygulama gücünü neredeyse tamamen kaybetti ve bu tekdüzelikten türetilen düzenin gücü azaldı. 1496'da İrlanda'da bu rolü üstlenecek güçlü bir ulusal cemaat kurma çabaları oldu, ancak İngiliz ve İrlanda "uluslarının" keşişleri düzenin iyiliği için işbirliği yapamadıklarını gördüler. Genel Bölüm özel olarak atandı reformcular, ancak çabaları sonuçsuz kaldı. Böyle bir reformcu, Mellifont'tan Başrahip John Troy, tarikatın yıkımına herhangi bir çözüm bulmaktan ümidini kesmişti. [56] Genel Bölüm'e verdiği ayrıntılı rapora göre, yalnızca iki manastırın, Dublin ve Mellifont'un keşişleri kuralı sürdürdüler ve hatta alışkanlıklarını giydiler. [57] Bu düşüşün nedenlerini, iki ulus arasındaki bitmeyen savaşlar ve nefret, liderlik eksikliği ve kendi akrabalarını görevlendiren laik hanedanlar tarafından birçok manastırın kontrolü olarak belirledi. [58]
15. yüzyılda, çeşitli papalar reformları teşvik etmeye çalıştı. Tarikatın büyük bir bölümünün reformu için yapılan tüm bu çabalar başarısız oldu, ancak çeşitli yarı bağımsız şubeler ve cemaatler üreten yerel reformlar, 15. ve 16. yüzyıllar boyunca birçok yerde başarıyla gerçekleştirildi. [3]
Protestan Reformu Düzenle
İngiliz Reformu sırasında, Henry VIII'in Manastırların Dağıtılması, ülke genelinde kilise topraklarına el konulmasını gördü, bu da İngiltere'deki Sistersiyenler için felaketti. Rievaulx Manastırı'nın bir ileri istasyonu ve İngiltere'de şimdiye kadar tanımlanan tek ortaçağ yüksek fırını olan Laskill, zamanının en verimli yüksek fırınlarından biriydi. [59] Çağdaş fırınlardan çıkan cüruf, önemli miktarda demir içerirken, Laskill'in cürufunun demir içeriği düşüktü ve modern bir yüksek fırına benzer verimliliğe sahip dökme demir ürettiğine inanılıyor. [60] Keşişler, dökme demir üretimi için özel fırınlar inşa etmenin eşiğinde olabilirler, [61] ancak fırın 1530'ların sonlarında Henry'nin Çözülmesinden sağ çıkmadı ve orada öncülük edilen yüksek fırın türü dışarıya yayılmadı. Rievaulx. [62] Bazı tarihçiler, İngiliz manastırlarının bastırılmasının bir sanayi devrimini ortadan kaldırmış olabileceğine inanıyor. [61]
Protestan Reformundan Sonra
16. yüzyılda, Fransa ve İtalya'da, ikinci ülkede Gelişmiş Bernardinler adı altında geniş çapta yayılan reforme edilmiş Feuillantlar Cemaati ortaya çıkmıştı. Sept-Fontaines (1654) Fransız cemaati de anılmayı hak ediyor. 1663'te de Rance, La Trappe'de reform yaptı (bkz. Trappistler). [3]
17. yüzyılda, papa ve Fransa kralı tarafından desteklenen genel bir reform için bir başka büyük çaba sarf edildi, genel bölüm Richelieu'yu (övgü) Cîteaux'nun başrahibi seçti ve onları tehdit altındaki reformdan koruyacağını düşündü. Bunda hayal kırıklığına uğradılar, çünkü kendisini tamamen reformun tarafına attı. Bununla birlikte, direniş o kadar büyüktü ve ortaya çıkan rahatsızlıklar o kadar ciddiydi ki, Cîteaux'nun kendisini ve evlerin genel yapısını yeniden düzenleme girişimi yeniden terk edilmek zorunda kaldı ve yalnızca yerel reform projeleri gerçekleştirilebildi. [3]
Protestan Reformu, II. Joseph'in kilise politikası, Fransız Devrimi ve 18. yüzyıl devrimleri, Sistersiyenleri neredeyse tamamen yok etti. Ancak bazıları hayatta kaldı ve 19. yüzyılın son yarısının başından beri kayda değer bir iyileşme oldu. [3]
1892'de Trappistler, Sistersiyenler'den ayrıldı ve Strict Observance'ın Sistersiyen Düzeni adlı yeni bir düzen kurdu. [63] Orijinal düzen içinde kalan Sistersiyenler, böylece "Ortak Ayin" olarak bilinmeye başlandı. [ kaynak belirtilmeli ]
Mimari Düzenleme
Sistersiyen mimarisi Avrupa medeniyetine önemli bir katkı sağlamıştır. Mimari açıdan bakıldığında, Cistercian manastırları ve kiliseleri, saf üslupları nedeniyle Orta Çağ'ın en güzel kalıntıları arasında sayılabilir. [4] Cistercian temelleri, Orta Çağ'da öncelikle Romanesk ve Gotik mimaride inşa edildi, ancak daha sonra Rönesans ve Barok'ta manastırlar da inşa edildi. [ kaynak belirtilmeli ]
Teolojik ilkeler
12. yüzyılın ortalarında, zamanının önde gelen kilise adamlarından biri olan Saint-Denis'li Benedictine Abbot Suger, Norman mimarisinin unsurlarını Burgonya mimarisinin unsurlarıyla (sırasıyla kaburga tonozları ve sivri kemerler) birleştirerek yeni Gotik tarzını yarattı. mimari. [64] Bu yeni "ışık mimarisi", gözlemciyi "materyalden maddi olmayana" yükseltmeyi amaçlıyordu [65] - 20. yüzyıl Fransız tarihçisi Georges Duby'ye göre, bir "uygulamalı teoloji anıtı"ydı. [66] St Bernard, kilise dekorasyonunun çoğunu dindarlıktan uzaklaşma olarak görse ve Cistercian manastırlarının inşaatçıları, sade estetiğinden ilham alan sayısız kuralı gözlemleyen bir stil benimsemek zorunda kalmış olsa da, düzenin kendisi, teknik gelişmelere açıktı. Gotik yapı ilkeleri ve Avrupa'ya yayılmasında önemli rol oynamıştır. [67]
Bu yeni Cistercian mimarisi, düzenin ideallerini somutlaştırdı ve teoride en azından faydacıydı ve gereksiz süslemeler yoktu. [68] Düzenin büyük ölçüde homojen ihtiyaçlarını karşılamak için Avrupa genelinde aynı "rasyonel, entegre şema" kullanıldı. [68] Doğudaki bölüm binası ve yukarıdaki yatakhaneler de dahil olmak üzere çeşitli binalar bir manastırın etrafında toplandı ve bazen bir gece merdiveni ile kilisenin transeptine bağlandı. [68] Sistersiyen kiliseleri genellikle haç biçimindeydi, kardeşlerin ayinle ilgili ihtiyaçlarını karşılamak için kısa bir papaz evi, özel dualar için transeptlerdeki küçük şapeller ve keşişleri diğerlerinden ayırmak için kabaca ortada bir perdeyle bölünmüş nefli bir nef vardı. laik kardeşler. [69]
Mühendislik ve inşaat Düzenle
Kilisenin Yüksek Orta Çağ'daki inşaat projeleri, büyük miktarda taş çıkarılarak devasa bir hırs gösterdi ve aynı şey Cistercian projeleri için de geçerliydi. [70] Foigny Manastırı 98 metre (322 ft) uzunluğundaydı ve Vaucelles Manastırı 132 metre (433 ft) uzunluğundaydı. [70] Manastır binaları, en mütevazı binalara kadar tamamen taştan inşa edildi. 12. ve 13. yüzyıllarda, Cistercian ahırları, ahşap direkler veya taş payandalarla nef ve koridorlara bölünmüş, taş bir dış cepheden oluşuyordu. [71]
Sistersiyenler, manastırlar ve katedraller için inşaat alanlarını yönetmek gibi zor bir görevde ün kazandılar. [72] St Bernard'ın kendi kardeşi Achard'ın, Rheinland'daki Himmerod Manastırı gibi birçok manastırın yapımına nezaret ettiği bilinmektedir. [72] Diğerleri, daha sonra orada başrahip olan ve 1133'te Fountains Manastırı'na gönderilen Geoffrey d'Aignay ve 1142'de Mellifont Manastırı'na gönderilen Robert, Saint-Jouin-de-Marnes'daki Raoul'du. [72] Vendôme'daki La Trinité, proje tamamlandıktan sonra bir katedral inşa etmesi için Le Mans Piskoposu Hildebert de Lavardin'e John adında bir keşiş ödünç verdi, John manastırına dönmeyi reddetti. [72]
Sistersiyenler "en iyi taş ustalarını işe almayı bir onur meselesi haline getirdiler" ve daha 1133 gibi erken bir tarihte St Bernard, Clairvaux'da keşişlerin yeni binalar inşa etmesine yardımcı olacak işçileri işe alıyordu. [73] Kaydedilmiş en eski mimari izleme örneği 12. yüzyılda Yorkshire'daki Byland Manastırı'nda bulunmuştur. [74] İzler, taşa kazınmış ve 2-3 mm derinliğe kadar boyanmış, mimari ayrıntıları ölçeğe göre gösteren mimari çizimlerdi. [74] Byland'daki ilk iz, bir batı gül penceresini gösterirken, ikincisi aynı pencerenin orta kısmını gösterir. [74] Daha sonra, 16. yüzyılın ikinci yarısından bir örnek, keşişlerin Schönau Manastırı'nın yapımında diğer zanaatkarlarla birlikte çalıştığını gösterecekti. [73]
Eski Düzenleme
Fransa'daki Fontenay'daki Cistercian manastırları, [75] İngiltere'deki Çeşmeler, [76] Portekiz'deki Alcobaça, [77] İspanya'daki Poblet [78] ve Almanya'daki Maulbronn bugün UNESCO Dünya Mirası Alanları olarak kabul edilmektedir. [79]
Fransa ve İngiltere manastırları, Romanesk ve Gotik mimarinin güzel örnekleridir. Fontenay mimarisi, en eski Sistersiyen toplulukları tarafından uygulanan "kendi kendine yeterlilik idealinin mükemmel bir örneği" olarak tanımlanmıştır. [75] 12. yüzyıl İngiltere'sinin manastırları sade ve dekore edilmemişti -daha zengin Benedictine evlerinin gösterişli kiliseleriyle dramatik bir tezat oluşturuyordu- yine de Warren Hollister'dan alıntı yapsak bile, "şimdi bile Çeşmeler ve Rievaulx gibi Cistercian harabelerinin sade güzelliği, Yorkshire'ın vahşi doğası derinden hareket ediyor". [13]
Alcobaça Manastırı'nın mimari tarzının saflığı, malzemelerin güzelliği ve özenle inşa edildiği [77] Portekiz, Erken Gotik'in en seçkin ve en iyi korunmuş örneklerinden birine sahiptir. [80] İspanya'nın en büyüklerinden biri olan Poblet Manastırı, kemer sıkma, heybet ve içindeki müstahkem kraliyet ikametgahı için benzer şekilde etkileyici olarak kabul edilir. [78]
Almanya'daki müstahkem Maulbronn Manastırı, "Alplerin kuzeyindeki en eksiksiz ve en iyi korunmuş ortaçağ manastır kompleksi" olarak kabul edilir. [79] Kilisenin Geçiş Dönemi Gotik tarzı, Gotik mimarinin kuzey ve orta Avrupa'nın çoğuna yayılmasında büyük bir etkiye sahipti ve manastırın ayrıntılı kanalizasyon ağı, sulama kanalları ve rezervuarları o zamandan beri "olağanüstü" kültürel özelliklere sahip olarak kabul edildi. faiz. [79]
Polonya'da, Pelplin Katedrali'nin eski Cistercian manastırı, Brick Gotik'in önemli bir örneğidir. Wąchock Manastırı, Polonya Romanesk mimarisinin en değerli örneklerinden biridir. En büyük Cistercian kompleksi olan Abbatia Lubensis (Lubiąż, Polonya), barok mimarisinin bir başyapıtı ve dünyanın en büyük ikinci Hıristiyan mimari kompleksidir. [ kaynak belirtilmeli ]
Sanat Düzenleme
Tarikatın ana evi Cîteaux, 12. yüzyılın ilk on yıllarında, en azından ışıklı el yazmalarında Fransa'daki en gelişmiş resim stilini geliştirmiş ve Jesse Ağacı imgesinin gelişmesinde önemli bir rol oynamıştır. . Bununla birlikte, betimlemeye karşı kişisel şiddetli bir düşmanlığı olan Clairvaux'lu Bernard'ın tarikattaki etkisi arttıkça, Sistersiyen el yazmalarında resim ve süslemeler yavaş yavaş azaldı ve nihayet sırayla, muhtemelen 1154'te onaylanan revize edilmiş kurallardan tamamen yasaklandılar. Var olabilecek tüm duvar resimleri muhtemelen yok edildi. Haçlara izin verildi ve daha sonra bazı resim ve süslemeler içeri sızdı. [81] Bernard'ın Romanesk sanatındaki fantastik dekoratif motiflere karşı bir mektupta patlaması ünlüdür:
. Ancak bunlar, kendi içlerinde daha büyük konulara geçeceğim küçük şeyler, ancak daha olağan oldukları için daha küçük görünüyorlar. Kiliselerinizin uçsuz bucaksız yüksekliğinden, aşırı uzunluklarından, gereksiz genişliklerinden, pahalı cilalardan, ibadet edenin bakışlarını çeken ve dikkatini engelleyen tuhaf oymalar ve resimlerden hiçbir şey söylemiyorum. Ama manastırda, orada okuyan Kardeşlerin gözleri altında, o gülünç canavarlarda, harika ve deforme olmuş çekicilikte, bu hoş biçimsizliğin ne yararı var? O kirli maymunlar, o vahşi aslanlar, o canavar sentorlar, o yarı-insanlar, o çizgili kaplanlar, o dövüşen şövalyeler, o boynuzlarını savuran avcılar ne maksatla? Bir başın altında pek çok ceset görülüyor, ya da tek bir cisme birden çok kafa görülüyor. İşte orada yılan kuyruğu olan dört ayaklı bir canavar, canavar başlı bir balık.Burada yine bir atın ön kısmı arkasında yarım keçiyi takip eder veya boynuzlu bir canavar atın arka kısımlarını taşır. Kısacası, her yanda farklı şekillerin çeşitleri o kadar çok ve o kadar harikadır ki, kitaplarımızdan çok mermerde okumaya ve bütün günü yasayı düşünmektense bunları merak ederek geçirmek bizi daha çok cezbeder. Tanrının. Tanrı aşkına, insanlar bu aptallıklardan utanmıyorlarsa, neden en azından masraflardan çekinmiyorlar?
Bazı Cistercian manastırları daha sonraki ortaçağ duvar resimlerini içeriyordu, İrlanda'da iki örnek bulundu: Arkeolojik kanıtlar Tintern Manastırı'nda duvar resimlerinin varlığına işaret ediyor ve izler Abbeyknockmoy'un papaz evinde hala hayatta. [83] Abbeyknockmoy'daki duvar resimleri Aziz Sebastian'ı, Çarmıha Gerilme'yi, Üçlü Birlik'i ve üç canlı ve üç ölüyü tasvir eder, [68] ve manastır aynı zamanda nefteki bir başlıkta özenle tanımlanmış bir kraliyet başı heykelinin güzel bir örneğini içerir. gözler, ayrıntılı bir taç ve uzun kıvırcık saçlar. [44] Clare County'deki Corcomroe Manastırı'nın doğu ucu, benzer şekilde, birçoğu "bitkilerin erken gelişmiş doğalcı tasvirlerini gösteren" yüksek kaliteli oymalarla ayırt edilir. [84] Barok döneminde dekorasyon, azulejo çinilerinden oyulmuş ve yaldızlı raflara ve duvarlara sahip Portekiz'deki Alcobaça'da olduğu gibi çok ayrıntılı olabilirdi.
Ayrıca, birçok Cistercian manastır kilisesi, kraliyet veya asil patronların mezarlarını barındırıyordu ve bunlar genellikle diğer kiliselerde olduğu gibi özenle oyulmuş ve boyanmıştı. Önemli hanedan mezar yerleri Portekiz Kralları için Alcobaça, Burgonya Dükleri için Cîteaux ve Aragon Kralları için Poblet idi. İrlanda'daki Corcomroe, 13. ve 14. yüzyıl İrlanda'sından günümüze kalan iki Gal kraliyet efsanesinden birini içerir: Conchobar na Siudaine Ua Briain'in (ö. 1268) lahit mezarı. [85]
Ticari işletme ve teknolojik yayılma Düzenle
Modern bir Cistercian'a göre, "girişimcilik ve girişimci ruh" her zaman tarikatın kimliğinin bir parçası olmuştur ve Cistercian'lar 12. yüzyıl Avrupa'sında "piyasa ekonomisinin gelişmesi için katalizörler" olmuştur. [86] Sistersiyenler, Orta Çağ'da uygarlığın ilerlemesi üzerinde başlıca etkilerini tarımcılar, at ve sığır yetiştiricileri olarak sergilediler. O günlerin büyük çiftçileri olarak, çeşitli çiftçilik işlemlerindeki iyileştirmelerin çoğu onlar tarafından tanıtıldı ve yaygınlaştırıldı ve bu, onların kuzey Avrupa'ya yayılmasının öneminin tahmin edilmesi gereken yer. Çiftlik ürünlerini, sığırlarını ve atlarını satmak için organize bir sistem geliştirdiler ve özellikle Batı Avrupa ülkelerinin ticari gelişimine katkıda bulundular. [3] Sistersiyenler tarafından özellikle desteklenen yün ve kumaş ticaretine İngiltere, ticari refahının başlangıcını büyük ölçüde borçluydu. [4]
Bu kadar geniş çapta çiftçilik faaliyetleri, koroları ve dini görevleri zamanlarının önemli bir bölümünü alan keşişler tarafından tek başına gerçekleştirilemezdi ve böylece en başından beri meslekten olmayan kardeşler sistemi geniş çapta tanıtıldı. Köylülükten toplanan meslekten olmayan kardeşlerin görevleri, çeşitli saha çalışmalarını yürütmek ve her türlü yararlı ticareti yapmaktı. Koro rahiplerinin yanında yaşayan, ancak onlardan ayrı, kanonik görevde yer almayan, ancak kendi sabit dua ve dini egzersizleri olan bir adamlar topluluğu oluşturdular. Hiçbir zaman tayin edilmediler ve hiçbir zaman üstünlük makamına sahip olmadılar. Bu meslekten olmayan kardeşler sistemi sayesinde, Sistersiyenler Avrupa uygarlığının ilerlemesinde kendilerine özgü rollerini oynayabildiler. [3]
Sanayi Devrimi'ne kadar, Avrupa'daki teknolojik gelişmelerin çoğu manastırlarda yapıldı. [86] Ortaçağ uzmanı Jean Gimpel'e göre, onların yüksek düzeydeki endüstriyel teknolojisi, yeni tekniklerin yayılmasını kolaylaştırdı: "Her manastırın, genellikle kilise kadar büyük ve sadece birkaç metre ötede bir model fabrikası vardı ve su gücü, katında bulunan çeşitli endüstriler." [87] Su gücü buğdayı ezmek, un elemek, kumaşı doldurmak ve tabaklamak için kullanıldı – Sistersiyen manastırlarının "hemen hemen tümünde gözlemlenebilecek bir teknolojik başarı düzeyi". [88] İngiliz bilim tarihçisi James Burke, on bölümden oluşan dördüncü kitabında Barbegal su kemeri ve Arles yakınlarındaki değirmen gibi Roma su değirmeni teknolojisinden türetilen Cistercian su gücünün etkisini inceliyor. Bağlantılar "Sayılara İnanç" adlı TV dizisi. Sipariş, 0'dan 9999'a kadar olan sayıları tek bir işarette ifade edebilen kendi numaralandırma sistemini kullandı.
Cistercian düzeni, uzak vadilerde kurulan manastırlar için hidrolik mühendislik teknikleri geliştirmede yenilikçiydi. [67] İspanya'da, hayatta kalan en eski Sistersiyen evlerinden biri olan Aragon'daki Real Monasterio de Nuestra Senora de Rueda, güç için büyük bir su çarkı ve merkezi ısıtma için ayrıntılı bir su sirkülasyon sistemi kullanan bu tür erken hidrolik mühendisliğinin iyi bir örneğidir. .
Sistersiyenlerin yetenekli metalürji uzmanları oldukları bilinmektedir ve teknolojik ilerlemeleri hakkındaki bilgiler emirle iletilmiştir. [89] Demir cevheri yatakları genellikle demiri çıkarmak için demirhanelerle birlikte keşişlere bağışlandı ve zamanla fazlalıklar satışa sunuldu. Sistersiyenler, 13. yüzyılın ortalarından 17. yüzyıla kadar Şampanya'da önde gelen demir üreticileri haline geldiler ve ayrıca fırınlarından çıkan fosfat bakımından zengin cürufu tarımsal gübre olarak kullandılar. [90] Tarihçi Alain Erlande-Brandenburg'un yazdığı gibi:
1120'lerden itibaren Cistercian mimarisinin kalitesi, Tarikatın teknolojik yaratıcılığı ile doğrudan ilişkilidir. Hem cevherin çıkarılması hem de sonraki işlenmesi için metale önem verdiler. Fontenay manastırında demirhane, tahmin edilebileceği gibi dışarıda değil, manastır çevresinin içindedir: böylece metal işçiliği, rahiplerin faaliyetinin bir parçasıydı, meslekten olmayan kardeşlerin değil. Bu ruh, inşaat dışındaki alanlarda ve özellikle tarımda ortaya çıkan ilerlemeyi açıklıyordu. Bu deneyin hızla yayılması muhtemeldir Gotik mimari başka türlü anlaşılamaz.
Mimari
Manastır bölgesi, 13. yüzyılda inşa edilmiş, bazı kısımları manastırın güney ve batısında görülebilen 11 metrelik bir duvarla çevrili 70 dönümlük bir alanı kapladı. Alan, site boyunca batıdan doğuya akan Skell Nehri tarafından kesilen üç eş merkezli bölgeden oluşmaktadır. Kilise ve claustral binalar, Skell'in kuzeyindeki bölgenin merkezinde yer alır, ev binalarını içeren iç avlu nehre kadar uzanır ve endüstriyel ve tarımsal binaları barındıran dış avlu nehrin güney kıyısında yer alır. Erken manastır binaları zamanla eklendi ve değiştirildi, bu da katı Cistercian tipinden sapmalara neden oldu. Duvarların dışında manastırın mezarlıkları vardı.
Orijinal manastır kilisesi ahşaptan inşa edilmişti ve "muhtemelen" iki katlıydı, ancak hızla taşla değiştirildi. Kilise, 1146'da manastıra yapılan saldırıda hasar görmüş ve aynı yerde daha büyük ölçekte yeniden inşa edilmiştir. Bina işleri c.1170 tamamlandı. [8] 1170 civarında tamamlanan bu yapı, 300 fit uzunluğundaydı ve yan koridorlarda 11 bölmeye sahipti. 12. yüzyılın sonlarında kilisenin kapısına bir fener kulesi eklenmiştir. Kilisenin doğu ucundaki papaz evi 13. yüzyılda çok değişmiştir. [9] Kilisenin büyük ölçüde uzatılmış korosu, 1203-11'de York'lu Başrahip John tarafından başlatıldı ve halefi tarafından sürdürüldü, Durham Katedrali'ndeki gibi, doğudaki bir transeptte, Kentli Başrahip John'un 1220-47 . Abbot Huby, 1494-1526 tarafından, dağılmadan kısa bir süre önce eklenen 160 metrelik yüksek kule, kuzey transeptinin kuzey ucunda alışılmadık bir konumdadır ve Huby'nin sloganını taşır 'Soli Deo Onur ve Gloria'. Sacristry güney transepte bitişikti.
Nidderdale'den siyah mermer ve beyaz kumtaşından kemerli revaklı revaklı revak, kilisenin güneyinde ve semtin merkezindedir. Manastırın doğu yürüyüşünden açılan üç nefli genel müdürlük ve salon ve mutfak ve tereyağlı yemekhane, güney yürüyüşüne dik açılardadır. Batı yürüyüşüne paralel olarak, yatakhaneyi destekleyen kiler ve kiler olarak hizmet veren muazzam bir tonozlu alt yapıdır. dönüşüm (kardeşler) yukarıda. Bu bina nehir boyunca uzanıyordu ve güneybatı köşesinde hızla akan derenin üzerine inşa edilmiş tuvaletler vardı. Rahiplerin yatakhanesi, bölüm binasının üzerinde, transeptin güneyinde, her zamanki konumundaydı. Bu düzenlemenin özellikleri arasında mutfağın yemekhane ile mutfakhane arasındaki konumu ve revirin batıda nehrin yukarısında, misafirhanelere bitişik konumu sayılabilir.
Başrahibin tüm ülkedeki en büyüklerinden biri olan evi [1], bölümlerinin Skell Nehri üzerindeki kemerlere asıldığı tuvalet bloğunun doğusunda yer almaktadır. [1] On ikinci yüzyılın ortalarında mütevazı tek katlı bir yapı olarak inşa edilmiş, daha sonra on dördüncü yüzyıldan itibaren kapsamlı genişleme ve tadilattan geçirilerek 16. yüzyılda ince cumbalı pencereleri olan büyük bir konut olarak sona ermiştir. büyük şömineler. Büyük salon, 171'160feet'e 69'160feet'lik geniş bir odaydı. [1]
Yer planına göre adlandırılması için diğer dairelerin arasında, 46½ fit 23 fit, bir ev hitabet veya şapel ve 50 fit 38 fit bir mutfak vardı.
Cellarium Çeşmeleri Manastırı
York'taki St Mary Manastırı'ndaki bir anlaşmazlık ve isyan, 1132'de Fountains Abbey'in kurulmasına yol açtı. 6. yüzyılın başlarındaki Aziz Benedict Kuralına geri dönmek için başarısız bir şekilde yalvardıktan sonra, 13 keşiş sürgün edildi ve York Başpiskoposu Thurstan'ın korumasına alındı. .
Onlara küçük Skell Nehri vadisinde yeni, daha dindar bir manastır bulabilecekleri bir yer sağladı. "İnsanların barınabileceğinden daha çok vahşi hayvanlara uygun" bir yer olarak tanımlansa da, bir manastırın yaratılması için gerekli tüm malzemelere sahipti: hava koşullarından korunma, inşaat için taş ve kereste ve bol su.
Üç yıl içinde, Fountains'daki küçük yerleşim, (1098'de Fransa'da kurulan) katı Cistercian Order'a kabul edildi. Kuralları altında titiz bir günlük yaşam sürdüler, uzun sessizlik dönemlerine bağlı kaldılar, geçim seviyesinin biraz üzerinde bir diyet yaptılar ve onlara "Beyaz Keşişler" adını kazandıran kaba boyasız koyun yünü (iç çamaşırı yasaktı) düzenleme alışkanlığını giydiler.
Manastırın en önemli gelişmelerinden biri, rahip olmayan kardeşlerden oluşan Cistercian sisteminin tanıtılmasıydı. Genellikle okuma yazma bilmiyorlardı ve keşişleri rutin işlerden kurtardılar, onlara zamanlarını Tanrı'ya adamaları için daha fazla fırsat verdi.
Birçoğu duvarcı, tabakçı, kunduracı ve demirci olarak hizmet etti, ancak asıl rolleri Abbey'in Fountains'tan Göller Bölgesi'ne ve kuzeye doğru Teesside'a uzanan devasa arazide yaşayan geniş koyun sürülerine bakmaktı.
Laik kardeşler olmadan, Çeşmeler asla büyük zenginliğine veya ekonomik önemine ulaşamazdı.
13. yüzyılın ortalarında İngiltere'nin en zengin dini evlerinden biriydi ve çiftçiliğin yanı sıra kurşun madenciliği, demir işleme, taş ocakçılığı ve at yetiştiriciliği yapıyordu. Ancak başarısızlığın tohumları, sistemin başarısında yatar. Meslekten olmayan kardeşler, keşişleri, mülklerini manastırın kendi kendine yeterliliği için gerekli olanın ötesine genişletmeye teşvik etti.
14. yüzyılda ekonomik çöküş, kötü hasat ve İskoç baskınlarını takip etti ve Kara Veba, finansal kötü yönetimin etkilerini şiddetlendirdi. Meslekten olmayan kardeşler topluluğunun boyutu küçüldü, manastır çiftliklerinin çoğu kiracı çiftçilere kiralandı ve 15. yüzyılın sonlarında süt çiftçiliği koyun çiftçiliğinin yerini aldı.
Maddi sorunlarına rağmen, Çeşmeler Manastırı, Sistersiyen Düzeninde hatırı sayılır bir öneme sahip olmaya devam etti. Başrahipler Parlamento'da oturuyorlardı ve Marmaduke Huby'nin (1495-1526) abbasiliği bir canlanma dönemine işaret ediyordu.
Çeşmeler bir kez daha gelişti, ancak hayatı 1539'da Henry VIII'in Manastırların Dağılması ile aniden sona erdi. Başrahip (Marmaduke Bradley) 100 sterlin emekli maaşı aldı, önceki kişi 8 sterlin ve 30 keşişin her biri 6 sterlin aldı.
Fesihten sonraki birkaç ay boyunca, Abbey binaları, yeni bir Dales piskoposluğu için katedralin yeri olma umuduyla boş kaldı.
Bu olmayacaktı ve 1540'a kadar Çeşmelerin sökülmesinden gelen cam ve kurşun Ripon ve York'a ulaştı.
Mülkün binaları ve bölümleri, ailesi onları daha sonra Fountains Hall'un kurucusu Stephen Proctor'a satan Sir Richard Gresham'a satıldı.
Sonra manastır, Messenger ailesinin eline geçene kadar birkaç elden geçti. 1767'de, manastır kalıntılarını Water Garden'dan izlenebilecek pitoresk bir çılgınlık olarak düzenleyen William Aislabie'ye 18.000 £ karşılığında satıldı.
Çeşmeler Manastırı: bir ortaçağ manastırının hikayesi
Eklenme tarihi 2007-02-12 19:50:09 Çağrı numarası AEQ-9341 Kamera 1Ds Telif hakkı kanıtı Tarayıcı-liz-ridolfo tarafından 12 Şubat 2007'de çeşmelerabbeyst00hodguoft tarafından bildirilen kanıt: telif hakkı ile ilgili görünür bir bildirim yok, belirtilen tarih 1904. Telif hakkı- kanıt-tarihi 20070212195000 Telif hakkı-kanıt-operatör tarayıcı-liz-ridolfo Telif hakkı bölgesi ABD Harici tanımlayıcı urn:oclc:record:1045592296 Tanımlayıcı fıskiyelerabbeyst00hodguoft Tanımlayıcı-ark ark:/13960/t6833pk4x Lcamid 330835 Openlibrary_edition OL7034192M Openlibrary_work OL2508167W Sayfalar 206 Olası telif hakkı durumu NOT_IN_COPYRIGHT Ppi 500 Rcamid 330832 Scandate 200702122s
'Fountains Abbey: The Story Of A Mediaeval Monastery' (1904), York İngiltere'deki Fountains Abbey'deki günlük yaşamın resimli bir tarihi ve açıklamasıdır. 1530'larda "Manastırların Dağılması"ndan bu yana harabeye dönmüş olsa da, İngiltere'deki en büyük ve en iyi korunmuş Cistercian manastırıdır. Abbey'in tarihi, İngiliz manastırcılığını ve genel olarak ortaçağ tarihini yakından yansıtır. Üst düzey tarih araştırmalarında manastırcılık hakkında çok şey okumuş olmama rağmen, tek bir yerin hikayesi aydınlatıcı. Çeşmeler hakkında bir dizi kitap var, 1904'te Amerikalı bir ilahiyatçı tarafından yazılan bu kitap, hayal gücünü ateşleyen romantik bir yeteneğe sahip. Kitap, taş tonozlu kadırgalar ve geçitler, yeraltı hapishaneleri, binaların altındaki tünellerden geçen nehirler, ayaklarla aşınmış kıvrımlı taş geçitler arasında bir tur rehberi görevi görürken takip etmenize yardımcı olan, arkada çağrıştıran tam renkli bir çekilebilir harita var. , büyük odalar. Fountains Manastırı bugün bir harabedir, ancak UNESCO Dünya Mirası Alanı olarak korunmaktadır, bu nedenle eski Henry'nin dağılmasına rağmen, uzun bir süre dayanmalıdır, şüphesiz bir zamanlar duvarlarında yaşayan sadık ruhların zevkine.
Daha fazla resim ve harita için ayrıca (İnternet Arşivi'nde) 'The Ruins of Fountains Manastırı'na (1910) bakın, bu da Abbey'in kuruluşunu anlatan orijinal 13. yüzyıl belgesini içerir, başlı başına merak uyandıran ve büyüleyici bir okumadır. Okumanın ötesinde, Abbey'in web sitesine (Google: Fountains Abbey) göz atın ve katılmayı düşünen yeni bir keşiş olarak Abbey'de yaklaşık 45 dakikalık bir tur olan "Sesli tur"u arayın. Sitede ziyaretçiler için kullanılan ve aferin.
Çeşmeler Manastırı
MİRAS DEĞERLENDİRMESİ:
MİRASIN ÖNEMLİ NOKTALARI: İngiliz mirasının en önemli noktalarından biri, alt köprünün muhteşem tonozlanması kaçırılmamalıdır.
Çeşmeler'de görülecek o kadar çok şey var ki, onu tek bir tarihi cazibe olarak düşünmek imkansız. Çok daha muhteşem bir ortaçağ manastırı, zarif bir Gürcü su bahçesi, zengin bir şekilde dekore edilmiş bir Viktorya kilisesi ve bir ortaçağ geyik parkıdır. En eski anıt olan manastırla başlayacağız.
Fountains Manastırı, 1132'de York'taki St Mary's Abbey'den Benediktin rahipleri tarafından kuruldu. Ancak bir yıl içinde, burayı İngiltere'nin kuzeyinde misyonerlik çalışmaları için bir merkez olarak kullanmak isteyen Cistercian düzenine devredildi ve kuzeyde ve İskoçya'da daha fazla manastır için bir ana ev olarak. 50 yıl içinde Çeşmeler, İngiltere'deki en önemli Cistercian evi haline geldi.
Orijinal manastır, basit ahşap yapıların rastgele bir şekilde dağılmasıydı, ancak 1140'larda bunların yerini yavaş yavaş geleneksel bir manastır manastırı etrafında daha resmi bir düzenleme aldı. Kilise, taştan yeniden inşa edilen ilk yapıydı ve bu 1136'da tamamlandı. Ancak 1146'da ahşap binalar yandı ve keşişler yeniden başlamak zorunda kaldı.
Manastır binaları yavaş yavaş taştan yeniden inşa edildi ve Henry Murdac (1144-1147) ve Robert of Pipewell (1170-1180) gibi güçlü başrahipler altında Fountains, İngiltere'nin en büyük ve en zengin manastırlarından biri haline gelmeye başladı. Bu zenginliğin büyük bir kısmı koyunlara dayanıyordu Çeşmeler yünü ile biliniyordu ve bu yünün ticareti, tüm ortaçağ dönemi boyunca manastıra muazzam bir zenginlik getirdi.
Bu zenginliğin büyük bir kısmı manastır binalarının büyütülmesine ve mimarinin zenginleştirilmesine harcandı. Bu zenginliğin meyveleri bugün manastır kalıntılarının olağanüstü zengin dekorasyonunda, özellikle İngiltere'deki ortaçağ Gotik mimarisinin gerçek doruk noktalarından biri olan alt yapının muhteşem tonozunda görülebilir.
Çeşmelerde Yaşam
Sistersiyenler, bir manastırdan diğerine çok az değişen çok gelişmiş bir sisteme sahipti. Başlangıç olarak, Sistersiyen evlerinin çoğu, şehir ve şehir hayatının cazibelerinden ve dikkat dağıtıcılarından uzak, uzak bölgelere kurulmuştu. Keşişler kendilerini ruhani bağlılığa adadılar ve günlük iş, erkek kardeşlere bırakıldı. Bu meslekten olmayan kardeşler tarlaları çalıştırıp koyunları beslediler ve ayrıca zaman içinde manastıra verilen çok uzak mülkleri yönettiler.
Birçok ortaçağ manastırında olduğu gibi, Çeşmelerin zenginliği koyun yetiştiriciliğinde yatıyordu ve yün, erken ortaçağ döneminde manastıra muazzam bir gelir sağladı. Ancak Fountains'daki bu altın çağ, İskoçya'dan gelen baskınlar, kötü hasatlar ve Kara Ölüm'ün yıkıcı etkilerinin bir araya gelmesiyle bozuldu.
Bu faktörlerin sonucu ekonomik bir felaket oldu, yüzyıllardır Çeşmelere çok iyi hizmet eden sistem sürdürülemedi ve sıradan kardeşlerin yerini kiralık hizmetçiler aldı. Bu hizmetçiler, Skell Nehri'nin güneyindeki Dış Avlu'ya yerleştirildi.
Manastırın nasıl düzenlendiği hakkında daha iyi bir fikir edinmek için Fountains Abbey haritamıza bakın.
İngiltere'deki tüm manastırlar gibi, Fountains da VIII. Henry'nin reform gayretinden rahatsız oldu ve manastır 1539'da feshedildi. Taç, manastırı ve 500 dönümlük araziyi 1540'ta sattı. Manastır binalarından gelen taşlar, Sir Stephen Proctor tarafından inşaat yapmak için kullanıldı. 1598-1604'te yakındaki Çeşme Salonu.
Proctor, 15. yüzyılın sonlarından beri komşu Studley Royal mülküne sahip olan Mallorie ailesiyle anlaşamadı. Sert bir Protestandı ve I. James adına Katolik komşularına karşı muhbirlik yaptığından şüpheleniliyordu.
Kraliyet desteğine sahip olsaydı, yasal faturalarına yardımcı olmadı, çünkü Proctor borç içinde öldü. Fountains Hall, John Messenger'a aitti ve Messenger ailesi, iki mülkü bir araya getiren William Aislabie tarafından satın alınana kadar 1768'e kadar elinde tuttu.
Aislabie, manastır kalıntılarını park alanına dahil etti ve onu peyzajlı su bahçesi için bir odak noktası olan pitoresk bir bahçe olarak tasarladı. Aislabie, harabeleri romantik ideallerine uydurmak için bazı manastır özelliklerini yıktı ve diğerlerini süsledi. Arkeologlar 1850'lerde manastır alanını araştırdıklarında, Aislabie'nin birçok "iyileştirmesini" kaldırdılar.
13. yüzyılın başlarında inşa edilmiş bir taş bölge duvarı, manastırı çevreliyor. Bu duvar, yerleşmenin güney ve güneybatısında tam yüksekliğine ulaşabilmiştir. Manastır kalıntılarının güney doğusunda, Çeşmeler'deki ilk ahşap binaları inşa ederken keşişlerin hava koşullarından korunduğu bir porsuk ağacı kümesi olan Yedi Kızkardeş'in yeri vardır. Orijinal yedi ağaçtan sadece ikisi, çitle çevrili bir muhafaza ile korunmaktadır.
Manastır Değirmeni
Manastırın yakınında, keşişler için 1130'larda kurulan eski mısır değirmeni olan Fountains Mill var. Bu, 1150'lerde bir barajın tepesinde iki tekerlek ile yeniden inşa edildi. 13. yüzyılda değirmenin üzerine bir tahıl ambarı eklenmiştir. 1840'larda eski ortaçağ değirmeni, bir kereste fabrikası çalıştırmak için yeniden şekillendirildi ve 20. yüzyılın başlarında elektrik üretmek için kullanıldı. Değirmen 1993 yılında tamamen restore edildi ve şimdi ziyaretçilere 1840'ların çarkını çalışırken izleme şansı veriyor.
Studley Kraliyet
Manastır kalıntılarından Skell boyunca kısa bir yürüyüş sizi, bir ortaçağ geyik parkı ile çevrili, kıvrımlı havuzlar ve klasik heykeller, mağaralar, tapınaklar ve teraslardan oluşan 18. yüzyıldan kalma zarif bir manzara olan Studley Kraliyet Su Bahçeleri'ne götürür.
Surprise Hill'deki Anne Boleyn'in Koltuğundan nehir boyunca yükselen Çeşme kulesine bakan muhteşem manzaralar var.
Tepeye her tırmanışımda, sessizce oturan, manzarayı boyayan sanatçılar buldum. Bir kez gördüğünüzde, neden gerçekten İngiltere'deki en güzel manzaralardan biri olması gerektiğini anlayacaksınız.
Bahçenin öne çıkan özelliklerinden bir diğeri, nehirden High Ride'a kadar yükselen dolambaçlı ve tamamen karanlık bir tünel olan Serpantin Tüneli'dir. Serpentine, Studley Royal'e karanlıktan geçip aydınlığa çıkan konuklara keyifli bir ürperti vermek için tasarlandı.
Studley Royal'i bir Gürcü eseri olarak düşünme eğiliminde olsak da, aslında 1343 gibi erken bir tarihte burada bir park vardı. Parkın bir geyik parkı olarak kullanıldığına dair belgesel kanıtların bulunduğu 1577 yılına kadar park hakkında çok az şey biliyoruz.
Parkın kuzey kesimi, caddelerin eklenmesiyle 1680'lerde çevre düzenlemesi yapıldı. Ancak gerçek dönüşüm, 1718'de eski Maliye Bakanı John Aislabie'nin South Sea Bubble skandalındaki rolü nedeniyle hükümetten ihraç edilmesiyle başladı.
Aislabie Yorkshire'daki mülklerine emekli oldu ve kendini park alanından modaya uygun bir eğlence alanı ve su bahçesi yaratmaya adadı. John'un işi, sonunda manastır kalıntılarını parka dahil eden oğlu William tarafından tamamlandı.
St. mary'nin kilisesi
Daha sonraki bir mal sahibi, Ripon'un 1. Markisi George Robinson, St Mary kilisesini inşa etti ve bir dizi bahçe özelliğini kaldırdı. 19. yüzyılda, Studley Royal geziciler için popüler bir yerdi ve 1853'te ilk kez bir giriş ücreti alındı. İlgi çekici kilise ise Ripon Katedrali'nin batı cephesine paralel bir cadde üzerinde bulunuyor.
St Mary's, Ripon'un 1. Markiz'i Henrietta'nın kardeşi Frederick Vyner'ı anmak için inşa edilmiş bir çift kiliseden biridir. Mimar William Burges, St Mary's ve Skelton on Ure'deki kardeş kilisesini Erken İngiliz tarzında tasarladı ve çoğu Victorialı tarafından en mükemmel 'İngiliz' mimari biçimi olarak kabul edildi.
İç dekorasyon, camdan süslü mobilyalar, cilalı mermer, taş işçiliği, mozaikler ve yaldızlarla Kayıp Cennet ve Geri Kazanılan Cennet'i temsil eder. Kilise, 1877'den 1970'te gereksiz ilan edilene kadar aktifti.
Çeşmeleri Ziyaret
Çeşmeleri birkaç kez ziyaret edecek kadar şanslıydım. Bayıldım. Özellikle güneşli yaz günlerinde kalabalık olabilir, ancak arazi çok sayıda ziyaretçiyi alacak kadar geniştir. Birçok aile harabeler arasında piknik yapar ve dinlenir. Atmosfer ve güzel bir ortam için yenmek zor.
Daha fazla fotoğraf
Fotoğrafların çoğu lisans için mevcuttur, lütfen İngiltere Ekspresi resim kitaplığı ile iletişime geçin.
Çeşmeler Manastırı Hakkında Adres: Ripon, Yorkshire, İngiltere, HG4 3DY Gözde Mekan Türü: Manastır Konum: B6265'in dışında. Bir ziyaretçi merkezi ve park yeri, mağaza ve wc ile iyi bir şekilde işaretlenmiştir. Web sitesi: Çeşmeler Manastırı E-posta: çeş[email protected] National Trust - ayrıca bakınız: National Trust üyelikleri (resmi web sitesi bağlantısı) Konum haritası İşletim Sistemi: SE275 700 Fotoğraf Kredisi: David Ross ve Britanya Ekspresi
POPÜLER GÖNDERİLER
İlgili tarihi mekanları bulmanıza ve bahsedilen ana zaman dilimleri hakkında daha fazla bilgi edinmenize yardımcı olmak için bu cazibe bilgilerini 'etiketledik'.
Tarihi Zaman Dönemleri:
Şununla etiketlenmiş diğer turistik yerleri bulun:
12. yüzyıl (Zaman Dönemi) - 13. yüzyıl (Zaman Dönemi) - 15. yüzyıl (Zaman Dönemi) - 18. yüzyıl (Zaman Dönemi) - 19. yüzyıl (Zaman Dönemi) - Anne Boleyn (Kişi) - Sistersiyen (Tarihi Referans) - Dekorlu (Mimarlık) ) - Erken İngilizce (Mimarlık) - Gürcüce (Zaman Dönemi) - Henry VIII (Kişi) - James I (Kişi) - Ortaçağ (Zaman Dönemi) - Viktorya Dönemi (Zaman Dönemi) -
YAKINDAKİ TARİHİ YERLER
Miras Derecesi 1-5 (düşük ila istisnai) tarihi ilgi üzerine
Çeşme Manastırı Modeli - Tarih
Buradasınız: Çeşmeler Manastırı
Fountains, Yorkshire evlerinin ikincisiydi. Oldukça uğursuz başlangıcına rağmen, Çeşmeler, Kuzey manastırlarının en büyüğü ve en zengini oldu ve Norveç kıyılarına kadar uzanan geniş bir ailenin başına geçti. Çeşmeler, bir grup reform zihniyetli keşişin daha sert ve daha disiplinli bir manastır hayatı sürdürmek için manastırlarından kaçtığı St Mary's, York'taki Benedictine evinden kaynaklanıyordu. İlk başta, koruyucu ve danışman rolünü üstlenen Başpiskopos Thurstan tarafından korundular. Thurstan daha sonra topluluğu, Ripon'daki başpiskoposluk malikanesinin yakınında, Skeldale'de karaya yerleştirdi. Keşişler o zamanlar Cistercian topluluğunun bir parçası değildi, ancak kısa süre sonra Beyaz Rahipler ailesi içinde karşılandı.
Onun (Thurstan'ın) diğer iyi eserleri arasında, en ünlü Çeşmeler manastırının kurulmasını ve gelişmesini, her şeyden önce onun özverili coşkusuna ve titiz çalışkanlığına atfetmeliyiz. Sonunda onları bir otlak yerine yerleştirdi. O zamandan beri pek çok kişinin Kurtarıcı'nın pınarlarından sonsuz yaşama akan suları sürekli içtiği yere Çeşmeler denir.
[Newburgh'lu William, İngiliz İşlerinin Tarihi, P. 75]
Cemaat ilk yıllarında ciddi sıkıntılar yaşadı ve dağılma noktasına geldi. Ancak, birkaç zengin acemi askerin gelişi servetlerde bir değişiklik getirdi ve manastırın geleceğini güvence altına aldı. İşe alım ve bağışlar bundan sonra gelişti ve on ikinci yüzyılın sonlarında Çeşmelerin iki yüzün üzerinde arazisi vardı. Orta Çağ boyunca Çeşmeler, Cistercian, dini ve siyasi meselelerde önemli bir rol oynadı. Gerçekten de, Başrahip Henry Murdac (1144-7) William Fitzherbert'in York'a atanmasına muhalefetin öncülüğünü yaptı. Çeşmeler, Batı Avrupa'yı etkileyen 1194-6 kıtlığı sırasında yoksulların yardımına da önemli katkılarda bulundu. Topluluk, manastır kapılarına akın eden, manevi ve bedensel bakımı genişleten bir dizi muhtaç ruha yardım etti.
1290'larda çeşmeler mali sorunlar yaşadı ve tüm kuzey evleri gibi, on dördüncü yüzyılın başlarında İskoçların kurbanı oldu. Manastır on beşinci yüzyılda servetini geri kazandı ve Dissolution Fountains zamanında İngiltere'deki en zengin Cistercian manastırı ve ülkedeki yirmi dördüncü en zengin evdi.
Bugün, Çeşmeler'deki kalıntılar, Avrupa'daki en önemli Sistersiyen kalıntılarından bazılarını, özellikle de on ikinci yüzyıldan kalma batı bölgesini ve hayatta kalan en eski Cistercian su değirmenini içermektedir. Çeşmelerdeki kazılar, 1134'te başlanan ilk ahşap binaların kalıntılarını ortaya çıkardı.
Takip eden sayfalarda manastırın tarihi, arazileri ve binaları hakkında bilgi edinebilirsiniz. Kısa bir süre sonra panaromik bir site turu izleyebilecek, yeni restore edilen anıt odasının Quicktime filmini izleyebilecek, kilise ve manastır çevresinden yaptığımız maketleri gezebileceksiniz.
Çeşme Manastırı Modeli - Tarih
Tamamlanmadı ama çoğu hayatta kaldı
Sadece belirli zamanlarda açık
Tamamlanmadı ama çoğu hayatta kaldı
Sadece belirli zamanlarda açık
ountains Abbey, Yorkshire'da bulunur ve bir Cistercian manastırıydı. 1132'de York'taki St Mary's'den bir grup Benediktin keşişi Noel'i kutlamak için Ripon'a geldiğinde kuruldu. Daha sonra Sistersiyen olmak için ilerlediler ve 1134'te Fountains Manastırı'nı kurdular. Manastır, bölgenin önemli kumaş endüstrisinin yolunu açan çok sayıda koyunu korudu. Manastırın zenginliği, geniş kalıntılarında hala görülebilir. Nef ve transeptler ilk inşa edilecekti ve 1135'ten kalmaydı ve tamamlanması en az 10 yıl sürdü.
Konum Haritası (keşfetmek için tıklayın)
Çeşmeler Manastırı Kuruldu
Çeşmeler manastırı kuruldu.
Kirkstead Manastırı kuruldu
Fountains Abbey'in kızı evi. Manastırın ilk konumu uygun değildi ve Lincolnshire'daki Horncastle yakınlarında yeni bir yer seçildi.
Woburn Manastırı kuruldu
Fountains Abbey'den bir keşiş kolonisi, Woburn'da yeni bir Cistercian manastırı kurmak için harekete geçer.
Kirkstall Manastırı kuruldu
Fountains Abbey'in bir kızı evi olan Kirkstall'daki manastır ilk olarak Barnoldswick'te bulunuyordu, ancak birkaç yıl sonra Batı Yorkshire'daki Leeds yakınlarındaki şimdiki yerine taşındı.
Fountains Abbey revakları yeniden inşa edildi
Fountains Abbey'deki manastırların yeniden inşası için çalışmalar başladı.
Çeşmeler Manastırı yeniden inşa çalışmaları
Fountains Abbey'deki doğu bölümlerinin yeniden inşası.
3D Sanal Yeniden Yapılandırmalar
Kendinizi bin yıl öncesine götürün ve tarihi binaları geçmişte göründükleri gibi keşfedin. Popüler oyun geliştirme aracı Unity 3D kullanılarak oluşturulan bu yeniden yapılandırmalar, masaüstü veya dizüstü bilgisayarınızdaki popüler web tarayıcılarının çoğunda çalışacaktır.
Ortaçağ insanlarını yaşanacak heyecan verici bir tarih dönemi yapan yüzlerce kral, kraliçe, lord, hanımefendi, baron, kont, başpiskopos ve isyancının hayatlarını ortaya çıkarın.
22. ÇEŞMELER Manastırı
St. Bernard'ın çalışmalarının İngiltere'de kendini hissettirmeye başladığı sırada, Rievaulx Manastırı henüz yeni kurulduğunda, (fn. 1) York'taki St. üçüncü başrahip, Geoffrey, iç disiplini konusunda biraz gevşekti (fn. 2) ve raporlar, Rievaulx gibi yerlerde gözlemlenen daha katı manastırlık biçiminin kardeşlerine ulaştıkça, St. Daha katı bir kural için. Görünüşe göre ilk etkilenen kişi, kutsal sayılan Richard oldu ve diğerleri de kısa süre sonra ona katıldı. Evin Richard adlı rahibi görüşlerini paylaştı ve çok geçmeden on üç kardeşten oluşan memnuniyetsiz grubun lideri oldu. (fn. 3) Başrahip itiraz etti, ancak başrahip tarafından yönetilen on üç kişi, hemen onlara sempati duyan Başpiskopos Thurstan'a dileklerini iletti. Başpiskopos, 9 Ekim 1132'de Dean Hugh (ö. 4) ve diğer birçok kişiyle birlikte manastırı ziyaret etti. Genel kurul binasına vardıklarında kabul edilmediler ve bunu kargaşalı bir sahne izledi, başpiskopos manastırı bir yasak altına aldı ve kendisi ve arkadaşları kiliseye sığınmak zorunda kaldı. Ayrıldıklarında onlara, on üç hoşnutsuz keşiş, başrahip Richard, (fn. 5) Astsubay Gervase, (fn. 6) Kutsal Kitapçı Richard, (fn. 7) Almoner Walter (fn. 8), (fn. 9) Robert the precentor, (fn. 10) Ranulph, (fn. 11) Alexander (?), (fn. 12) Geoffrey, (fn. 13) Gregory, Thomas, Hamo, Gamel ve Ralph, (fn. 14) ve onlara Whitby'li bir keşiş olan Robert katıldı. (geleneksel 15)
Bu kardeşler yaklaşık üç ay boyunca başpiskoposun misafiri oldular. Ancak bu süre zarfında başrahip, onları geri dönmeye ikna etmek için güç, tehdit, yalvarma ve diğer yollarla elinden gelenin en iyisini yaptı. İkisi boyun eğdi, Gervase ve Ralph, ancak ilki gruba yeniden katıldı, ikincisi ise 'etiyle ve göbeğiyle anlaşma yaptı'. Bu on üç kardeş - on iki ve Whitby'li Robert - Noel Günü'nü Ripon'daki başpiskoposla geçirdiler ve ertesi gün onları Skell vadisi boyunca Ripqn'den 3 mil uzaktaki bir noktaya götürdü ve onlara bitişik arazi olarak verdi. gelecekteki manastırlarının yeri. Başrahip Richard, Doğuş Bayramı'nın ertesi günü, Çeşmeler Manastırı'nın ilk başrahibi seçildi (fn. 16), 1132. (fn. 17)
Cistercian kuralını resmen benimsemeye karar verdiler ve kendilerini St. Bernard (fn. 18) ile iletişime geçerek koşullarını ve kökenlerini açıklayarak tarikata kabul edilmelerini istediler. Aziz Bernard, kararlarından duyduğu memnuniyeti ifade ederek yanıtladı ve başpiskoposa da yazdı ve onu acı çeken keşişlere iyiliği için övdü. (fn. 19) Keşişlerinden biri olan Geoffrey'i, Clairvaux'ya döndüğünde, krallık vadisinde tanık olduğu her şey hakkında çok parlak bir rapor (fn. 20) veren yeni kuralı başlatması için gönderdi. Küçük sosyetenin, yedi katip ve on aceminin eklenmesiyle aynı anda büyüdüğünü Skell. (ö. 21)
Bununla birlikte, bebek topluluğunun önünde büyük acılar yatıyordu. Bir kıtlık baş gösterdi ve yiyecek o kadar azdı ki, kendileri için otlar ve yapraklar pişirmek zorunda kaldılar ve altında barındıkları ünlü karaağaç, 'onlara kışın koruma sağlayan ve yazın yiyecek sağlayan iki yönlü bir nimet verdi'. (fn. 22) Ancak bu mahrumiyetten iki yıl sonra, kardeşler yardım aramaları gerektiğini hissettiler ve başrahip St. Bernard'a gitti ve kendisinin ve cemaatinin Clairvaux'da kabul edilmesini istedi. Aziz bu isteği kabul etti, Clairvaux bahçelerinden biri onların kullanımına tahsis edildi. (fn. 23) Ancak tam bu sırada, Başrahip Richard'ın yokluğunda, York Dekanı Hugh, dekanlığından istifa etti ve büyük servetini (fn. 24) ve kutsal metinlerden oluşan bir koleksiyonla birlikte Fountains'a çekildi. ve Fransa'ya planlanan göç terk edildi. (önceden 25)
Studley'de hâlâ mevcut olan kuruluş tüzüğü tarihsizdir, ancak dekan William bir tanık olduğu için (fn. 26), belli ki, dekan Hugh manastıra emekli olana kadar hazırlanmamıştır. Fountains çoğunluğuna erişmeden önce (fn. 27) yedi Cistercian kuruluşunun ana manastırıydı - Newminster, (fn. 28) 1138 Kirkstead, (fn. 29) 1139 Woburn, (fn. 30) 1145 Lisa, (fn. 31) 1146 Vaudey, (fn. 32) 1147 Kirkstall, (fn. 33) 1147 ve Meaux, (fn. 34) 1150. Cistercian'a göre on üç keşişlerin yönetmelik sayısıydı. Tüketiciler, bu düzende yeni bir manastır başlatmak için ve ebeveyn evinden bu çeşitli göçler keşişler üzerinde bir yük olacaktır, ancak Çeşmeler manastırının gücünde herhangi bir azalma olmadı ve yıllar geçtikçe kardeş arzı arttı gibi görünüyordu. . 1147'de William Fitz Herbert'in kuzey üstünlüğünden tahttan indirilmesi hakkında büyük bir çekişme vardı. Sistersiyenler onun seçilmesine karşı çıkmışlardı ve muhalefetin başında Çeşmeler Başrahibi Murdac vardı. William görevden uzaklaştırıldığında, partizanları başrahibi ele geçirmek için Çeşmeler'e koştu, ama o kilisede olmasına ve sunağın önünde hayranlıkla secde etmesine rağmen, kaçırıldı, kilise ateşe verildi ve manastır yağmalandı. (fn. 35) Başrahip Murdac, William'ın yerine başpiskopos oldu ve kumaş 'önceden çok daha güzel' yükseldi. (fn. 36) Yüzyılın sonundan önce, manastır binaları oldukça gelişmişti ve 1204'te Yorklu Başrahip John, kiliseyi doğuya doğru genişletme işine başladı.' Kilise 1245 yılında, dokuz sunağı, manastırı, reviri, kaldırımı ve fakirler ve zenginler için misafirhaneyi inşa eden ve bitiren Başrahip John de Cantia (fn. 37) tarafından tamamlandı. (örn. 38)
12. yüzyılın sonlarına doğru, bir veba salgını sırasında, fakirler manastıra o kadar kalabalıklaştı ki, olağan konaklama yetersiz kaldı ve doğaçlama çadırlar kuruldu. Hemşireler ve rahipler, dünyevi ve manevi ihtiyaçları için sağlandı ve birçok yerde sıradan Hıristiyan cenaze töreninden vazgeçilirken, Çeşmelerde vebaya yenik düşenler, Kilise'nin tüm ayinleriyle gömüldü. (önceden 39)
13. ve 14. yüzyıllarda, ancak özellikle 13. yüzyılda, başrahip ve manastıra hatırı sayılır bir bağış veya bağışla karakterize edilmeyen bir yıl neredeyse yoktu. Bu çeşitli hediyelerin 61 yapraktan oluşan uzun bir listesi Dr. Burton tarafından sağlanmıştır. (önceden 40)
Ancak, manastıra savrulan tüm bu zenginliklere rağmen, hala ekonomi ve bakıma ihtiyaç vardı ve 13. yüzyılın sonlarına doğru keşişlerin büyük bir yoksulluk içinde olduğu tespit edildi, Bu kısmen yapılan büyük harcamalardan kaynaklanıyordu. pahalı binada, (fn. 41) ve kısmen iç gevşeklik nedeniyle (fn. 42), o sırada başpiskopos İngiltere'deki Sistersiyen evlerine Çeşmelerdeki keşişlerin tüm insanların eğlencesi haline geldiğini yazıyordu. (ö. 43)
Görünen o ki, mali sıkıntılar içinde manastır Yahudilere yardım için gitmişti ve 1274'te Philip de Wylgheby'nin manastırın koruyucusu olarak atandığını görüyoruz çünkü ev, kralın Yahudilerinden aldığı bir borç nedeniyle krala borçluydu ve ayrıca dalgıç alacaklılarına borçludur. (fn. 44) Aynı yıl, 9 Kasım'da, hanenin katibi Anthony Bek'e tüm borçlar için bir hibe verildi, burada başrahip ve manastır Yahudilere bağlı. (fn. 45) 24 Haziran 1275'te Edward I, kralın, paranın başrahip ve manastır tarafından ödendiği Antony Bek'e verdiği York Yahudileri Joces ve Bonamies'e borçlu oldukları 900 sterlinlik manastırı beraat ettirdi. (fn. 46) Manastırın borcu 6,373 sterlindi, ancak 1290'da bu borç 1,293 sterline düşürüldü. (fn. 47) Ertesi yıl, 1291'de, kralın katibi John de Berewin, I. Edward tarafından gelirleri 'düştüğü yoksullaştırılmış durumun hafifletilmesine' uygulamak için manastırın gözetimine atandı. (fn.48) Ve ek bir borcun oluşmayacağı, 'söz konusu nezaret sırasında hiçbir şerif, icra memuru veya başka bir bakan veya başka bir kişi manastırda veya manastırda konaklayamaz.' (fn. 49) Keşişler, İskoçların istilasından (k. 50) o kadar çok acı çektiler ki, 25 Kasım 1319'da kral onları vergiden muaf tuttu. (önceden 51)
1317 yılında manastır mezarlıklarından bazıları harap durumdaydı (fn. 52) ve İskoçlar tarafından sık sık istilalar yapıldı. Bu nedenle 1327'de III. Edward, başrahibe ve diğer başrahiplere evde kalmalarını ve dikkatlerini kendi manastırlarının gözetimine vermelerini emreden bir yetki verdi, çünkü İskoçlar, 'düşmanlarımız ve isyancılarımız' krallığa saldırılar yapıyorlardı. , 'cinayetler, soygunlar, yangınlar ve diğer insanlık dışı kötülükleri işlemek.' (önceden 53)
1344'te bazı "Şeytan'ın uyduları, kurtuluşlarından habersiz", manastırın malikanelerini, malikanelerini ve diğer mülklerini saygısızca işgal etmişti ve 26 Ağustos'ta, dekanın yokluğunda York şubesi, bu tür canice suçları aforoz etme emrini yayınladı. manastır mülklerine davetsiz misafirler. (ö. 54)
1363 yılında, Clairvaux manastırına gönderilen ve Çeşme'deki kardeşlerin yıkık bahçelerinin çoğunu "köşelere" dönüştürmelerini ve onları laik kişilere yetiştirmelerini isteyen bir dilekçe verildi. "İskoçya ve İngiliz savaşları" yüzünden artık "yok olmuş, yanmış ve bir hiçe indirgenmiş" olan bu mezarlıklar Aldborough, Sleningford, Sutton, Cowton, Cayton, Bramley, Bradley, Kilnsea ve Thorpe'daydı. (fn. 55)
Başrahip Robert Burley'in 1410'da ölümü üzerine, keşişlerden biri olan Roger Frank, 30 Temmuz'da halefi olarak atandı. (fn. 56) Sonuç olarak büyük bir kargaşa yaşandı, Frank okuldan atıldı ve John Ripon (fn. 57) başrahip seçildi. Ripon, 1414'te Parlamento'ya, sınır dışı edilen başrahipin, kendisine tahsis ettiği çok değerli bazı mülkleri restore etmesi için bir dilekçe verdi. Ancak kendisine, örf ve adet hukukundan yeterli çarenin elde edilmesi gerektiği bilgisi verildi. Daha sonra Frank, Parlamento'ya papazlığının restorasyonunu talep ederek, Ripon'un papadan satın alınan bir boğa tarafından kendisinin görevden alındığını ilan ettiğini ilan etti. (fn. 58) Sonunda kral konuyu Konstanz konseyindeki büyükelçilerine havale etti, ancak kararları bilinmiyor, ancak Frank kesinlikle iade edilmedi, Ripon 1434'teki ölümüne kadar abbasiyi elinde tuttu. (fn. 59) ) Büyük papalık bölünmesi sırasında bir zamanlar (1410-15) Papa karşıtı John XXIII, Başrahip John'a ve Çeşmelerdeki haleflerine gönye ve halka ve pastoral personeli ve diğer tüm piskoposluk görevlilerini kullanmaları için bir lütuf verdi. nişanve manastırda ve onun kızı manastırlarının kiliselerinde &c., ayin, akşam duaları ve matinlerden sonra, sunakları, gemileri, kadehleri, onbaşıları ve ampc'yi kutsamak için hiçbir piskopos veya papalık elçisi bulunmaması şartıyla, ciddi bir kutsama vermek. . tarikatın keşişlerini tüm küçük emirlere terfi ettirmek, &c., keşişleri rehabilite etmek &c. Ancak bu müstehcenlik, 5 Mayıs 1428'de Papa Martin V. (fn. 60) tarafından iptal edilmiştir. Çözünme, gönye bir kereden fazla rakamlar. Bir gönyenin kenarları 'gümüş ve yaldızlı ve inci gibi beyaz, gümüş çiçekli ve ortasında yaldızlı yuvarlak gümüş parçalarıyla donatılmıştı.' 12 oz ağırlığındaydı. ve 2 £ 12 değerindeydis. Başka bir gönye gümüş yaldızlıydı ve inci ve taşla süslenmişti. Ağırlığı 70 oz idi. ve 15 £ değerindeydi 3s. 4NS. Pastoral personel ve yüzük ve diğer 'piskoposluk amblemi' de envanterde bulunur (fn. 61) ve Çeşmeler'in başının daha sonraki zamanlarda her durumda bir 'gönyeli başrahip' olduğunun açık kanıtıdır.
1443'te Sir John Neville, Manastırda son zamanlarda isyan çıkaran adamları getirmek için 1.000 sterlinlik bir acıyla Privy Council'den önce suçlandı. Taraflardan habersiz olduğunu iddia etti, ancak onları getirmeyi vaat etti ve evle ilgili barışı korumakla görevlendirildi, 'böylece onun tarafından, ne onun tarafından, ne onların teşvikiyle, ne temin ederek, ne bedende herhangi bir zarar gördü. , malda değil, sözde Başrahip'e, manastıra, hizmetçilerine değil, iyi niyetlilere yapılmaz.' (fn. 62) Gelecek yıl Başpiskopos Kemp tarafından, evin özgürlüklerini ihlal eden bazı isimsiz 'felaketin oğulları' aleyhine bir komisyon yayınlandı, üç ay içinde daha büyük aforoz edilme korkusuyla tazminat ödemeleri gerektiği konusunda uyarıldılar. . (ö. 63)
1526'da evin başında olan William Thirsk (ö. 64) besbelli büyük bir başarı değildi. Yaklaşık 1530'da Northumberland Kontu, Thomas Arundel aracılığıyla Kardinal Wolsey'e yazdığı mektupta, kötü yönetiminden şikayet etti ve kardeşlerin açık onayı ile, "yoksunluk sorunu" bulunursa, onun görevden alınması gerektiğini önerdi. abbasiden ve yeni bir seçim yapılacak. (fn. 66) Görünüşe göre Thirsk, Cistercian evlerinin genel ziyaretçisiydi ve Rievaulx Başrahibi görevden alındığında, kral Thirsk'ten eylemi onaylamasını istedi. Bu ve diğer bazı olası meseleleri üstlenmekte tereddüt etti (fn. 67) ve daha sonra 'Lütuf Haccı'na katıldığında, yargılandı ve suçlu bulundu ve 1537'de Tyburn'da asıldı. 20 Ocak 1536, kendisini idrar kaçırma ve hırsızlıkla suçlayan ve ona aptal diyen Legh ve Layton'a, ancak ona 100 marklık bir emekli maaşı sözü verdi. (fn. 68) Zorunlu istifasının ardından Rievaulx manastırına emekli oldu ve abbasiliğini geri kazanma umuduyla 'kısmen Hac'a katılmaya ikna edilmiş' görünüyor. (ö. 69)
Dini evlere gidildiğinde, tabii ki çeşmelerin ilk etapta çözülmeyenler arasında olduğu rahatlıkla görüldü. York Dekanı ve Rievaulx Abbot Abbot Edward, tam olarak Burton (fn. 70) ve Surtees Society'nin yayını tarafından verilen abbey plakası, malları ve ampc.'nin bir envanterini yaptı. (fn. 71) Plakanın toplam değeri 900 sterlinin üzerindeydi, sadece kilisede 519 sterlin değerindeydi 15s. 5NS. Çeşitli türdeki sığırların sayısı da verilmiştir. Boynuzlu sığırların 2.356'sı, koyunların 1.326'sı, atların 86'sı, domuzların 79'u vardı. Bu sırada çeşitli kiralardan ve benzerinden elde edilen toplam yıllık gelir 1.239 sterlindi 6s. 3½NS., giden £123 8s. 1½NS. ve net kalan 1,115 £ 18s. 2NS. (önceden 72)
Manastırın teslimi 26 Kasım 1539'da (fn. 73), başrahip Başrahip Marmaduke Bradley ve tüm rahipler olan otuz kardeş (fn. 74) tarafından yapıldı. 28 Kasım'da başrahibe (100 sterlin), başrahibe (8 sterlin) ve keşişlere (5 ila 6 sterlin 13 sterlin) emekli maaşı bağlandı.s. 4NS.). (önceden 75)
Fıskiyelerin gelirlerinin, Lancashire üzerinde yargı yetkisine sahip Richmond başdiyakozluğunu da içerecek şekilde bir Fıskiyeler piskoposluğunun kuruluşuna uygulanması gerekiyordu. Bir piskoposu, dekanı, altı rahip ve altı küçük kanonu, gramer ve şarkı okullarının korocuları ve ustalarını ve diğer düşünülen memurları ve suçlamaları kapsayan bir plan taslağı (fn. 76), toplam maliyeti 589 £ olarak tahmin etti. 6s. 8NS. Ondalık ve turfanda için de ödenek ayrıldı ve toplam 669 £ 13 oldu.s. 9NS. Bu, emekli maaşı miktarıyla birlikte 277 £ 6s. 8NS., 998 £ olan manastır gelirlerinin 'net kalanını' neredeyse tüketecekti.s. 8½NS. (fn. 77) Ancak plan tamamlanmadı.
Bir zam almak.
Ciddi anlamda! Geyik parkı veya yedi köprünün vadisi veya su bahçeleri çevresinde yürüyüşe çıkın… Mülkte o kadar çok arazi var ki tüm zamanınızı yürüyüş yaparak geçirebilirsiniz ve en iyi yanı? Etrafta dolaşmak çok kolay, aile için, çocuklar için, randevu için mükemmel! Sadece yap! Yapabileceğiniz birçok farklı rota var.
Takip et Yedi Köprüler Vadisi ve yemyeşil manzaralar, büyük ağaçlar ve ormanlar arasında ve hatta şimdi kır çiçekleri ile dolu bir Çin bahçesinden geçiyorsunuz. Çin bahçesine vardığınızda geri dönebilirsiniz ya da mülkten çıkıp Studley Royal'in otoparkının uzun yoluna giden ana giriş kapısına giden halka açık bir patikadan aşağı yürümeye devam edebilirsiniz.
sınırlarında yürümek Geyik Parkı ve eğlenceli geyiklerin (fazla yaklaşmayın), çok havalı görünen ağaçların olduğu açık bir manzaranın tadını çıkarın ve hatta eski ahırların (şimdi özel bir ev olan) ve orijinal evin yanan tek bölümünün yanından geçin.
Yürümek Studley Kraliyet Su Bahçeleri aşağı Çeşmeler Manastırı ve sonra diğer yoldan geri yürü. Uzun bir süre gibi görünebilecek gidiş-dönüş sadece birkaç mil, ama yine de o tarafa gidiyorsunuz, değil mi? Ayrıca, çok doğal ve huzurlu.
Üç yürüyüşü de birleştirirseniz, sağlam bir 7 veya 8 mile bakıyorsunuz. Ben yaptım ve çok güzel ve yürüyüşlerden hoşlanıyorsanız kesinlikle buna değer.
Videoyu izle: Carviser Vlog #4 - Fiat Egea Çeşme (Mayıs Ayı 2022).