Winston Churchill bir keresinde şöyle dedi: “Amerika her zaman doğru yolu bulur, ancak… ancak diğer her şeyi denedikten sonra!” ABD askeri karşı-istihbaratının oluşumunun ve gelişmesinin dikenli yolu bir dereceye kadar örnek olabilir.
FORMASYONUN ÖZELLİKLERİ
Özel servislerin İngiliz teorisyeni R. Rowan, yirminci yüzyılın ilk üçte birinde yaygın olarak bilinir, karşı istihbarat faaliyetinin kısa ama çok kapsamlı bir tanımını formüle etmiştir: “Bu, istihbaratın en yetenekli şeklidir; İzciler kendilerini casusluk! "
Amerika Birleşik Devletleri'nde, bazı uzmanların görüşlerine ve buna göre referans kitaplara Amerikan askeri karşı-istihbaratının II. Dünya Savaşı'nın ilk yıllarında göreceli olarak ayrı ve ilgili kriterlerde ortaya çıktığı bir görüş var. Prensip olarak öyle.
Ancak, daha kesin olmak gerekirse, karşı istihbaratın sürekli ve beraberindeki bir istihbarat unsuru olduğu ve neredeyse aynı anda oluştukları unutulmamalıdır. Bu nedenle, Birleşik Devletler askeri karşı istihbaratının, 1776 - 1783 yıllarında “İmparatorluk Albionu” na karşı “Devrimci Kurtuluş Savaşı” sırasında Kuzey Amerika'daki İngiliz sömürgelerinin yerleşimcilerinin “bağımsızlık savaşçıları” istihbarat servisi ile eşzamanlı olarak ortaya çıktığını iddia etmek için her neden vardır.
Bu dönemde asiler, yalnızca "asilerin" çıkardığı yerlerin konsantrasyon yerlerini belirlemekle kalmayıp, aynı zamanda ekonomik bağlarını her yönden düzene sokmak için uğraşan İngiliz ajanlarla da yüzleşmek zorunda kaldılar.
Ortaya çıkan Kuzey Amerika devleti, "terörle mücadele" faaliyetleri de dahil olmak üzere karşı istihbarat teşkilatına ciddi şekilde dahil olmak zorunda kaldı. Bu amaçla, görünüşte zıt işlevleri - istihbarat ve karşı-istihbarat - birleştirmeye ve onları “tek bir çatı” altında birleştirmeye, resmi olarak “istihbarat” hizmeti olarak belirlenmiş tek bir tane oluşturmaya karar verildi. Bu şaşırtıcı değil, çünkü o zamanın standartlarına göre her iki yöndeki çalışma yöntemlerinin, biçimlerinin ve çalışma yöntemlerinin neredeyse aynı olduğu tamamen meşru olarak kabul edildi. Avrupa ordusu açısından paradoksal görünüyor hikayelerfakat oldukça “Amerikan tarihinin tipik hali” ve Kurtuluş Savaşı'nın sona ermesinin ardından ve 1812 - 1814'ta (İkinci Kurtuluş Savaşı) İngiltere ile bir başka çatışma yaşanmasının ardından ABD askeri karşı istihbaratının (askeri istihbaratın) kaldırılması. yararsız olarak. ”
Kuzey ve Güney eyaletler arasında (Kuzey ve Güney arasındaki savaş) iç savaşa dönüşen ABD'deki iç politik durumun ağırlaştırılmasından sonra, kuzeydeki liderlerin önderliği (Kuzey ve Güney arasındaki savaş), kuzeyli ülkelerin liderliği çok sayıda sabote ediciye ve konfederasyon casusuna karşı bir mücadele düzenlemeye zorlandı ” düşmanın bölgesinde ekonomik hayatı dengesizleştirmek ve askeri potansiyeli hakkında bilgi edinmek. Karşı istihbarat teşkilatını organize etme konusunda kuzeydeki ülkelere önemli yardımlar, o zamanlar, Başkan Abraham Lincoln ile kişisel dostluk gerçeğinden yararlanan, bu çalışmada ajanların özel dedektif bürosundan ajanların katılımını sağlayan tanınmış dedektif Allan Pinkerton tarafından sağlandı.
General Winfield Scott’un tavsiyesi üzerine, Savaş Sekreteri Edwin Stanton, birliği İstihbarat Teşkilatı’nın (kuzey eyaletleri) (RCC) özerk komutanı olan Ulusal Dedektif Polis şefi Lafayette Baker olarak görevlendirdi. Baker, bu pozisyonda, Amerikan uzmanı Michael Sulik’in istihbarat servislerinin araştırmacısına göre “evrensel bir şüphe atmosferi ve aslında kuzeyciler tarafından kontrol edilen topraklarda terör” yaratan çalkantılı bir faaliyet geliştirdi. Baker ajanları, aralarında casusluk şüphesi bulunan yüzlerce kişiyi tutukladı ve tutukladı; bunlardan sadece birkaçı, güneyli kadınların istihbaratına hizmet etti. Bununla birlikte, kuzeyciler karşı istihbaratlarını elde ettiler: kuzey ülkeleri kontrolündeki bölgelerde casusluk ve sabotaj faaliyetleri aniden reddetti. Devletin iç güvenliğini sağlama konusundaki hizmetleri için ABD Başkanı Abraham Lincoln, İç Savaşın sonunda Baker'a albay rütbesini verdi. Bununla birlikte, her iki bağımsızlık savaşından sonra da ABD’nin askeri istihbarat ve karşı istihbarat konusundaki paradoksal durumu tekrar tekrar başladı: her iki hizmet de yine ülkenin askeri-politik kuruluşu tarafından “ilgili” olarak değerlendirilmeyen sefil bir varoluş ortaya çıkarmaya başladı.
YENİLEME BAŞLIYOR
İç Savaşın sona ermesinden ve 20. yüzyılın başına kadar Washington silahlı kuvvetlerin (VS) gelişmesini önemsemedi ve buna göre silahlı kuvvetleri destekleyen yapıların sorunları hakkında çok az endişe duyuyordu - buna göre istihbarat ve karşı istihbarat. ABD liderliği, savaşın parçaladığı ekonomiyi ve güney devletlerini gerçekte yeniden örgütlenmiş bir federal devlete entegre etme problemlerini yeniden inşa etmede tamamen emildi. Bu dönemde, büyük ölçüde azaltılmış silahlı kuvvetler ve yeteri kadar savaşa hazır olmayan ulusal muhafızlar, yalnızca Hindistan'ın ayaklanmasını bastırmak için cezalandırıcı işlevleri yerine getirmek ve ABD’ye yeni bölgelerin dahil edilmesi / dahil edilmemesi meselesi etrafında, güney komşusu Meksika ile kesintili sürtünme olaylarını uygulamak için kullanıldı. Kongrenin kararları ile İç Savaş sırasında istihbarat ve karşı istihbarat çalışmalarında önemli ölçüde kısıtlanan ve yetersiz finanse edilen Gizli (İstihbarat) Hizmeti (SS), askeri birliğe “bağlantısı” olmadan Maliye Bakanlığı'na bağlı kaldı. O zamanki işlevleri finansal suçlarla mücadele, kaçakçılık, uyuşturucu kaçakçılığı vb. İle sınırlıydı.
Bununla birlikte, 19. yüzyılın başındaki 80’in başından itibaren Washington, izolasyonist dış politikadan uzaklaşmıştı ve toprak sahiplerinin devlet sınırlarının ötesinde yeniden dağıtılması mücadelesine aktif olarak müdahale etmeye başlamıştı. ABD askeri eylemleri şimdilik yalnızca Batı Yarımküre (“Monroe Doktrini”) ile ve XIX - XX yüzyılların başında “İspanya’nın Pasifik Bölgesi’nde (Filipinler’de) sahip olmasının yanında“ Çin’e, Çin’e bastırmaya katılmak için küçük bir birlik gönderiyor ” Boks isyanı. Bu eylemler için Washington'da düşünülmüş, güçlü bir askeri istihbarat servisine sahip olmak ve daha da önemlisi zeminde kapsamlı bir aparat ve ajanlarla karşı istihbarat yapmanın bir anlamı yoktur. Aynı zamanda, askeri eylemlerde keşif desteği yapıldı, ancak yalnızca bu eylemlere katılan Amerikan birliklerinin kuvvetleri tarafından gerçekleştirildi.
İspanya-Amerikan Savaşı sırasında (1898) ve Japonya ile olan gerginlikler sırasında (1907), ABD Silahlı Kuvvetleri önderliği, casusluk vakalarını düşman lehine soruşturmak için Gizli (İstihbarat) Servisi üyelerini meşgul etmek için ilk girişimlerde bulundu. Filipinler'de, art arda patlayan isyanların bastırılması sürecinde, Amerikan birliğinin komutanlarının kendi kuvvetleri tarafından adalara konuşlandırılması, karşı istihbarat ve sabotajcılara karşı mücadele için bir önlemler sistemi düzenlemiştir.
1908, ABD istihbarat tarihinde önemli bir yıl - özel bir Araştırma Bürosu (BR) (Federal Araştırma Bürosu'nun prototipi - FBI) kuruldu. Bununla birlikte, ana endişesi, onaylanan hüküm uyarınca, “mülkün korunmasına ilişkin devlet yasalarının uygulanmasının izlenmesi” olmakla birlikte, aynı zamanda, çeşitli nedenlerden dolayı, casusluk ve sabotajla mücadeleyle ilgili sorunların çözülmemesi olan bu hizmet örgütlenemedi. tam karşı istihbarat çalışması ve ancak ara sıra askeri ve denizcilik bakanlıklarının özel taleplerinde bu alandaki soruşturmalar yer aldı. Şüpheli kişilerin gözaltına alınma ihtiyacının sürmekte olduğu gerçeği, BR ajanlarının yerel polis makamlarından yardım istemek zorunda kalmalarıydı. Aynı zamanda, Amerikalı araştırmacılara göre, ABD'deki karşı istihbarat çalışmasının bir bütün olarak "ciddi bir temel kazandığı" ve daha fazla gelişme için itici güç olduğu, 1908'tandı.
POZİSYONLARIN DEĞERLENDİRİLMESİ
Yirminci yüzyılın ilk on yılı sonunda, iki Avrupa koalisyonu koalisyonunun kontürleri daha da belirgin bir şekilde ortaya çıktı, ki zaten 1914 yazında bölge açısından ve daha sonra Büyük Savaş'a girilen sayılarla emsali olmayan askeri operasyonlara girdi. Birleşik Devletler belirli bir noktaya kadar resmen tarafsızlık politikasına bağlı kaldı. Bununla birlikte, Avrupa koalisyonlarından birinde ilk keman çalmış olan Büyük Britanya, İtilaf, “ilgili Anglo-Sakson ülkesini” savaşa çekmek için önemli çabalar sarf etti, ancak ABD’nin yalnızca sınırsız mali ve maddi kaynaklarından yararlanmak için değil Washington’dan Avrupa kıtasında ortaya çıkan kanlı savaşlara doğrudan katılım. İtilaf muhaliflerinin koalisyonuna önderlik eden Almanya'nın askeri-politik liderliğinin, aslında İngilizlerin "yardımları" olmadan, ABD'yi Berlin ve müttefikleri tarafındaki savaşa katılmaya zorlamadığı açıkça yetersiz beceri ve esneklik gösterdiği kabul edilmelidir.
Almanya’nın Washington’un askeri-ekonomik bağlarını öncelikli olarak Londra’yla kesmek için kışkırtan birçok kışkırtıcı girişiminin yanı sıra, Amerikan sivil gemilerinin saldırılarına ve hatta yıkımlarına neden olan Londra’nın Güney Afrika’lıları güçlü kuzey komşularına vuracak vahşice girişimleri vs. ABD’de propaganda faaliyetleri, öncelikle Avrupa’dan gelen Alman göçmenlerin yeniden yerleşim bölgelerinde ve ardından “sempatik Ger” arasında ülkenin diğer beyaz ve renkli (çoğunlukla İspanyol) popülasyonundaki manyaları.
Resmi Washington’un ciddi endişesi, sırasıyla Franz von Papen ve Boi-Edom’un başkanlık ettiği Washington’daki Alman Büyükelçiliği’ndeki askeri ve deniz kuvvetleri subaylarının faaliyetlerinden kaynaklandı. Avrupa savaş tiyatrosunda düşmanlıkların patlak vermesinden sonra, von Papen, Alman ajanlarının ABD'deki liderliğini kapattı. Özellikle, ABD limanlarında gözaltına alınan Alman gemilerinin denizcilerinin çoğu, ajanlarının yardımı ile askeri girişimlerde kitlesel sabotajla kişisel olarak örgütlendi. Sonuç olarak, iki ülke arasındaki diplomatik ilişkilerin kopmasından önce bile, Alman askeri atağı ABD'den atıldı. Bununla birlikte, ABD'deki sanayi tesislerinde sabotaj eylemlerine devam edildi. Böylece, Alman ajanlar tarafından Ocak 1917'ta Kingsland - 17 işçilerindeki bir mühimmat fabrikasını imha etmek için büyük çapta bir sabotaj gerçekleştirildi ve hasar 4 milyon dolar olarak tahmin edildi.
Bu şartlar altında, BR, özellikle askeri-sanayi kompleksinin girişimlerinde, özellikle ülkenin doğu kıyılarında, önemli ölçüde yoğunlaşan sözde devrimci hareketi “etkisiz hale getirme” girişimlerinin yanı sıra, sabotaj ve sabotaj vakalarını ortaya çıkarmak için benzeri görülmemiş önlemler aldı. Bu arada, BR ajanlarının eylemlerinin düzenlenmesiyle ilgili bir yasal dayanağın zayıflığı ve hatta mevcut olmaması, sadece “devlet karşıtı unsurların” paylarının sabitlenmesine ve bu eylemlerde yer alan kişiler hakkında bilgi birikimine yol açtı.
SAVAŞIN DURUMLARINA ADAPTASYON
ABD’nin 6’un Nisan’ındaki Entente 1917’in tarafındaki savaşa resmen girmesiyle, ülkedeki karşı istihbarat faaliyetlerinin olduğu durum gözle görülür biçimde değişti. Başlangıçta, geleneksel olarak kilitlenen askeri istihbarat ve askeri istihbarat, liderliği yalnızca devletin ilk insanlarına değil, aynı zamanda askeri liderliğe de erişimi olmayan “destek hizmeti” konumunda idi. Ancak, kısa bir süre sonra, İtilaf Müttefiklerinin İtilafçıların başta İngilizler olmak üzere “tavsiyeleri” sayesinde ABD Askeri Koleji'nde kurulan ve esas olarak orduya bilgi sağlamakla görevli Askeri İstihbarat Birimi (IAD) statüsü, askeri biriminkine eşdeğer bir seviyeye yükseltildi. Buna göre, Amerikan liderliği, askeri karşı istihbarat da dahil olmak üzere ulusal askeri istihbarat servisinin temeli olarak, pratik olarak “birleşik askeri istihbarat ve karşı istihbarat yapılarını” ima eden Fransız modelinin aksine, İngiliz modelini benimsemiştir. 1917’un sonunda, Askeri İstihbarat Dairesi Başkanlığı (biraz sonra - Müdürlük), iki tam odaklı karşı istihbarat görevi de dahil olmak üzere, beş tam donanımlı departmandan oluşuyordu: MI-3 - askeri karşı istihbarat (12 alt birimleri) ve MI-4 - karşı istihbarat (inşaat sektörü) ; 8 alt bölümleri). IAD'ye (OIA) bağlı olan karşı istihbarat subaylarının görevleri, güvenilmez hizmetkarlar için Avrupa'ya gönderilmek üzere kurulan her şirkette “operasyon memuru” (“sessiz gözlemciler”) alımıyla başlayan tüm karşı istihbarat piramidinin kontrolünü içermiştir.
Merkezde tam teşekküllü bir askeri istihbarat teşkilatı ve askeri karşı istihbarat teşkilatının düzenlenmesine paralel olarak, Fransa'da konuşlandırılmış Amerikan Seferi Kuvvetleri'nde (NPP) ve onun özel ihtiyati ihtilaf servisi çerçevesinde merkezi bir askeri istihbarat servisi düzenlemeye karar verildi. Nükleer enerji santrali merkezinin istihbarat servisi - G2 - karşı-casusluk birimini, yani istihbarat birimi olan B-2'i içeren Gizli Hizmetler Bölümü (G2-B) de dahil olmak üzere dört bölümden oluşuyordu. Bununla birlikte, 1917 yazının ortasında, Amerikalılar gerçekten kendilerini savaşta hissetmiş olduktan sonra, ISI başkanı Albay Ralph Van Deman ve G-2 departmanı başkanı Albay Denis Nowlan, Amerikan’ın Avrupa’daki Amerikan kuvvetlerine karşı kargaşasına son verdi acilen güçlendirilmelidir. ABD ordusunun dikkatsizliği ve savaş bölgesinde “aşırı derecede serbest” davranışı konusunda endişeli olan müttefikleri de bunu zorladı. Aynı yılın Ağustos ayında, ABD’de özellikle polis dedektifleri arasından özel olarak seçilen ve uygun olmayan kurslarda görevlendirilen uzmanlar tarafından uygun kurslarla eğitilen bir B-2 alt bölümünde görev yapan ve 50’teki bir kadro ile görev yapan İstihbarat Polis Birliği’ni (PKK) kurma kararı alındı. - memur bey Daha sonra, cesetlerin personeli önemli ölçüde genişletildi ve şimdiden yaklaşık 600 görevine ulaştı.
Müttefiklerin tavsiyelerinin ardından, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Amerikan askeri karşı istihbarat derhal Silahlı Kuvvetlerde hizmete çağrılan ve Avrupa’ya gönderilmeden önce eğitim almış olanlar arasında şüpheli unsurları tespit etmek için bir kampanya başlattı. Aynı zamanda, İngiliz ve Fransız karşı istihbarat yardımı ile Avrupa'ya transfer edilen oluşum ve birimlerden Amerikan askerleri daha sıkı denetimlere tabi tutuldu. Aynı zamanda, “ordudaki karşı istihbarat çalışmalarını düzenleme ve yürütme prosedürü hakkında talimat” hazırlanmış, yayınlanmış ve Washington'daki tüm birimlere gönderilmiştir.
Ocak ayında Washington’daki askeri istihbarat başkanı 1918’te Ralph Vam Deman, Amerikan toplumunun tüm alanlarında, Silahlı Kuvvetler’le bağlantılı bir biçimde veya bir başka şekilde işlerin durumunu analiz etmek için bir kampanya başlattı (ve sonrasında tam destek aldı) askeri harekat sağlama sorunları. Bu amaçla, girişimi sırasında, Washington’daki OIA’daki “çekirdek” (sanayi, ticaret, ulaştırma vb.) Karşı istihbarat birimleri önemli ölçüde genişletildi. Avrupa'daki nükleer santrallerin merkezindeki ilgili görevler G-2 birimlerine de verildi. Amerikan askeri karşı istihbaratının yoğun çalışması meyve verdi. İstihbarat araştırmacısı James Gilbert tarafından sağlanan verilere göre, savaş sırasında ve özellikle de son bölümünde, askeri istihbarat birimleri, askeri bir mahkemeyle sonuçlanan veya yaklaşık olarak aynı olan, 4,5 ordusunun Silahlı Kuvvetleri'nin saflarından çıkarıldığı 100'ten daha fazla soruşturma yürütmüştür. numara, sırlarla ilgili olmayan pozisyonlara transfer edildi, 12 askeri personeli gözaltına alındı ve yabancı casuslar olarak mahkum edildi.
Deman, sizin için, askeri karşı istihbarat görevlerini çözmek için onlardan yardım almak amacıyla bir dizi vatansever sivil toplum kuruluşu ile etkileşimi kişisel olarak organize etti. Bu nedenle, örneğin “yurtseverlerin” yardımı ile Silahlı Kuvvetlerden kaçan ya da zorunlu kaçakçılığı kaçırmış olan çok sayıda neredeyse 300 bin kişilik asker bulundu ve gözaltına alındı. Faaliyetlerini tarafsız devletlerde yürüten ABD askeri saldırıları çalışanları da bu tür çalışmalara dahil oldu. Bütün bunlarla birlikte, birçok istihbarat araştırmacısı, Amerika Birleşik Devletleri'nin I. Dünya Savaşı sırasındaki liberal yasaları nedeniyle, vicdanının birkaç cinayeti içeren ve cinayete teşebbüs ettiği suçlu casusun yalnızca bir bölümünün bulunduğunu vurguluyor. . Ancak, o affedildi. Fransa ve özellikle İngiltere’nin müttefikleri aksine, yabancı casus ve sabotajcılarla törene katılmadılar.
Dikkat edilmelidir ve hızlı bir şekilde eğitilmiş ABD askeri karşı istihbaratının yalnızca Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'da kanıtlayamayacağı da belirtilmelidir. Örneğin, çabaları sayesinde, Alman ajanlarının Amerikalılar tarafından kaçınılmaz olarak yakalandıkları belli olunca, Manila Körfezi'ndeki (Filipinler) 20 Alman gemilerinden daha fazla su basmasını önlemek mümkündü.
Savaşın sonunda, 452 insanlar PKK'da görev yaptı - orijinal planların sadece% 40'i. Bu, ABD’de yapılan çağrıların askıya alınmasından ve bu hizmete katılmak isteyenler için belirlenen yüksek standartlardan kaynaklanıyordu. İlk olarak, yukarıda vurgulandığı gibi, İngiliz ve Fransız karşı istihbarat personeli Amerikanların hazırlanmasında görev aldı, ancak savaşın son bölümünde bu eğitimin liderliği tamamen ABD temsilcilerine devredildi.
"ALAN" ÇALIŞMASI
PKK çalışanlarının yaklaşık üçte biri Amerikan birlikleri ve düşman arasındaki doğrudan temas bölgesinde bulunuyordu. Özellikle, 1 Ordusunun karargahında, Albay L.A.'nın başkanlığında PKK'nın bir bölümü vardı. Sigaud. Ön cephe bölgesinde, ABD askeri karşı-istihbaratının iki ana görevi vardı: mobil kontrol noktaları düzenlemek ve üzerinde çalışmak ve Fransız meslektaşlarına, müttefik ve tarafsız ülkelerle devlet sınırlarının güvenliğini sağlamalarında yardım etmek.
Geri dönüşte, PKK personeli de önemli miktarda çalışma yaptı. PKK'nın lojistik bölümünün alt başkanı Albay Cabot Ward, 58 görevlileri, 305 askerleri ve 72 sivilleri görevlendirdi. Fransız ve İngiliz askeri karşı istihbarat ile sürekli temasını sürdürmek amacıyla Ward'ın ofisi Paris'te bulunuyordu. Albay Ward ve personeli, karşı istihbarat faaliyetlerine katılan altı Fransız kuruluşla güçlü iş bağlantıları kurmayı başardılar. Aynı zamanda, Amerikalıların İngiliz karşı-istihbaratının faaliyet alanına girmesi kesinlikle yasaklandı.
Söz konusu ABD karşı istihbarat birimlerine ek olarak, asıl görevi İngilizlerin limanlarda ve askeri limanlarda kapsamlı güvenlik sağlamalarına yardımcı olmak için Londra'da PKK'nın küçük bir bölümü de kuruldu. Örneğin, ABD Donanmasının yararlandığı her İngiliz deniz üssünde veya limanında, ABD deniz istihbaratından iki subay ve PKK'nın 12 temsilcileri görev yapıyordu. Askeri açıdan önemli olan, İngiltere'deki ve özellikle Fransa'daki tren istasyonları da dahil olmak üzere nakliye merkezleri Amerikan PKK'sının faaliyet alanı içindeydi. Genellikle, yetkileri önemli ölçüde “kısıtlanan” olan ve yalnızca ABD ordusunu ve sivillerini alıkoyma ve sorgulama hakkından oluşan, en fazla üç Amerikan karşı istihbarat subayı vardı.
Savaşın sonundaki karşı istihbarat çalışmasının hacmi o kadar artmıştı ki, Albay Ward hızlı bir şekilde servis gazileri içeren ve karmaşık vakaların soruşturulmasında daha az deneyimli subaylara yardım etmeyi amaçlayan bir mobil birim oluşturmak zorunda kaldı. PKK’nın görevleri arasında nükleer santral komutanı General Pershing de dahil olmak üzere önemli kişilerin korunması da yer aldı.
MÜDAHALE YARDIMI
Amerikan birliklerinin Batı Avrupa'daki düşmanlıklara katılmasına paralel olarak, Washington, Fransız ve İngiliz müttefikleri ile birlikte, ülkenin kuzeyindeki ve doğusundaki resmi olarak müttefik Rusya topraklarına yapılan müdahaleye “dahil olmak” zorunda kaldı.
Ancak sorunun özü yalnızca Amerikalıların “Londra ve Paris'in baskısı ile” uyumunda değil, aynı zamanda tarihsel olarak, 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Washington, “Sibirya” nın “yetim” Rus topraklarının ele geçirilmesini şekillendirmek ve hedef almaktı. Bu sefer, “fırsat”, 7'un Kasım ayında St. Petersburg'da (Petrograd) yer alan 1917'in “Bolşevik darbesi” nden ve Rusya'nın yeni otoritelerinin İtilaf tarafındaki savaşa katılımının reddedilmesi nedeniyle ortaya çıktı. Bu durum, Bolşeviklerin barış antlaşmasının (“Brest Peace”) Almanya’daki bozulması ve Almanlar’ın Doğu Cephesi’nde yaygın olarak düzenlenen Doğu Cephesi’nin xNUMX’te başlattığı saldırı nedeniyle ağırlaştı. Aynı yılın Mart ayının 18’i Londra’da başbakanların ve İtilaf ülkelerinin dışişleri bakanlarının katıldığı bir konferansta, Rusya’ya müttefik seferi birliklerinin gönderilmesine karar verildi.silâh ve bir zamanlar Rus ordusu için tasarlanan ve şimdi Rusya ve Sibirya'nın kuzeyinde depolanan yiyecekler Bolşeviklerin eline geçmedi ve Almanlara aktarılmadı. ” "Müttefiklerin" gerçek acil hedefi, Rusya'daki Bolşevik karşıtı güçlerin ülkedeki güç değişimini örgütlemelerine yardımcı olmaktı.
1918 baharının sonunda, Çin’deki ABD büyükelçiliğindeki askeri ataşman Vladivostok’tan ayrıldı ve durumu ABD’nin doğusundaki Amerikan birliklerinin Rusya’ya yayılmasının optimize edilmesi konusunda Washington’a rapor verdi. Genel olarak, askeri müdahale konusundaki kararında ABD Başkanı Woodrow Wilson tamamen istihbarat verilerine değil, Rusya’nın kuzeyindeki ve doğusundaki operasyonların istihbarat desteğiyle ilgili bir takım tedbirler aldığı iddia edilen İngiliz istihbarat servislerinden gelen bilgilere dayanıyordu.
İlkbahar-yaz döneminde bu yönde ilk eylem olan 1918, yılın kuzeyindeki 10 bin yabancı birlik miktarındaki iniş birlikleri Rusların kuzeyine inmiştir. Toplamda, 29, binlerce İngiliz ve 6 hakkında, binlerce Amerikalı müdahale döneminde ülkenin kuzeyine indi. Aynı yılın ağustos ayında, ABD Savaş Sekreteri Newton Baker, Filipinler’de bulunan 3 ve 27 piyade bölümlerini, Genel Müdür Binbaşı William S. Graves’in komutasındaki bin kişilik .
Halihazırda, işgalcilerin, asıl rolün İngiliz özel hizmet temsilcileri tarafından oynadığı ortak bir keşif ve karşı istihbarat grubu örgütlenmesi gerekiyordu. Düşman topraklarında olmanın ilk günlerinden başlayarak, grubun çalışmalarındaki vurgu, istihbarat faaliyetlerine karşı istihbaratın zararına yöneldi. İşgalci kuvvetleri düşmanın topraklarına (eski müttefiki - Rusya) derinleştirmedeki ilk başarılara rağmen, gittikçe daha şiddetli bir direniş gösteriyorlardı. Araştırmacıların vurguladığı gibi, ABD ordusunun morali, emirleri yerine getirmeyi reddetme durumlarının (Amerikan birliğinde 13 isyanı) ve hatta terk edilmeye başlamasının bir sonucu olarak Bolşevik propagandasının baskısı altındaydı. Bu koşullar altında, keşif görevleri sadece yerel düşmanlıkların resmi sunumuna indirgenmiştir. Ancak, İngilizlerin ve Amerikalıların karşı istihbaratları, askeri birliklerini "Bolşevik etkisinden" korumak ve partizan saldırısının planlarını önceden ortaya koymak için çok önemli çabalar sarf etmek zorunda kaldı. Önleyici bir önlem olarak işgalciler acilen tüm şüphelilerin gönderildiği toplama kampları oluşturmaya başladı. İşgalin sona ermesiyle, bu kamplarda, insanlık dışı koşullarda, işgal altındaki toprakların her altıda biri olmak üzere yaklaşık 52 bin kişi vardı. İşgal sırasında, 4 binden fazla kişi idam edildi, kayda değer sayıda kayıp oldu. Ve Amerikan askeri istihbarat ve karşı-istihbarat temsilcileri bu tür cezai önlemlerle en doğrudan ilişki kurdu.
Nisan ayında 1919, genel merkeziyle birlikte işgal bölgesine gelen Wilds P. Richardson, Rusya'nın kuzeyindeki birliklerin komutasını ele geçirdi. Merkezin istihbarat bölümünün başına Kaptan U.N. atandı. Thomas. Bununla birlikte, Amerikan askeri istihbaratının yeni başkanının ve onun astlarının başarısı, Washington’un Amerikalıları Rusya’nın kuzeyinden tahliye etme kararının kısa sürede verilmesi nedeniyle elde edilemedi.
Doğu Rusya'daki Amerikan kuvvetlerinin merkezi hemen hemen, deneyimli bir memur Teğmen Albay David P. Barrows başkanlığında 5 memurları ve 30 çavuşları ve özellerinden oluşan bir keşif departmanı oluşturdu. Teğmen albay derhal departmanın çalışmalarını üç yönde düzenledi: istihbarat çalışması, şifreleme ve şifre çözme ve karşı istihbarat. Rusya’nın kuzeyinde olduğu gibi, giderek Rusya’nın işgal altındaki bölgedeki Amerikan özel hizmetlerinin çalışmalarında ana vurgu, Bolşevik’in etkisine karşı mücadeleye verilen öncelikli karşı istihbarat üzerine verildi. Burada da, Amerikalılar açıkça abarttılar: zorlu mücadele yöntemleri yerel halktan güçlü bir muhalefet yarattı ve Bolşeviklerin destekçilerini defalarca çarptı. İstihbarat faaliyetleri, özellikle işgal kuvvetlerinin Japon birliği olan Amerikalılar ve bölgedeki müttefikleri için yerel muhabere operasyonları sağlama konusunda sınırlı kaldı. Barrows’un Rusya’nın doğusundaki istihbarat faaliyetlerini genişletme planları, pek çok yönden, yalnızca kendisine emanet edilen askeri birliğin güvenliğinden endişe duyan General Gravas’la olan anlaşmazlığını engelledi.
Ancak, böyle “sınırlı” bir keşif çalışması yöntemi Washington’a uygun değildi. Bir süre sonra, OIA'nın liderliği, Vladivostok'a bir grup 16 memuru ve 15 görevlisi, görevlendirilmemiş subaylar gönderdi. Ana görev olarak, Trans Sibirya Demiryolu üzerindeki mevcut durumun bir analizi yapıldı ve Rusya'nın gıda ve hammadde kaynaklarının durumu hakkında raporlar verildi. Bölgedeki istihbarat ve karşı istihbarat çalışmalarının daha optimum organizasyonu için, Kasım ayında 1919’te Albay Benjamin B. MacCrossi, Vladivostok’a ABD askeri istihbarat başkanı General Marlborough Churchill'in kişisel temsilcisi olarak geldi. Ancak “geri dönmeyi” başardı, çünkü yakında Amerikan birliklerinin birliği tahliye edildi.
1919'in başında, ABD'deki iç politik durumun kendisi önemli ölçüde değişti. Halkın baskısı altında, hem yürütme hem de hükümetin yasama organları, dış politikalarının yürütülmesine bazı kısıtlamalar getirmeye ve yurtdışındaki askeri varlığını keskin bir şekilde azaltmaya zorlandı. 1919 yazında, Amerikan müdahale kuvvetlerinin Rusya'nın kuzeyinden çekilmesi başladı. Nisan ayı 1920’e kadar bütün Amerikan birlikleri Uzak Doğu’dan çekildi. Müdahale sırasında, Amerikalılar Kuzey Rusya’daki 150’i ve Uzak Doğu’daki 200 askerlerini kaybetti. Rusya’nın Birleşik Devletler’in de sorumlu olduğu müdahaleden kaynaklanan kayıpları binlerce insanı buldu.
Büyük Savaşın sona ermesinden sonraki ilk aylarda, Washington'daki merkezi askeri istihbarat tertibatı neredeyse altı kat azaltıldı ve 1919'in ortasında zaten 300 insanları vardı. Amerikan askeri karşı istihbarat yapıları daha da azaldı. Aynı yılın Aralık ayında, ilgili bölümün personeli yalnızca 18 ordusu ve sivillerden oluşuyordu. Savaş sırasında silah ve askeri teçhizat edinilmesinin bir sonucu olarak dolandırıcılık ve yolsuzluk vakalarıyla uğraşanların çoğu casusların ellerine ulaşmadı.
Daha sonra, olumsuz bir çağrışımla çok sayıda "dönüşüm" deneyimini hesaba katan Washington, askeri istihbarat memurlarının çok değerli bir yer işgal ettiği İstihbarat Topluluğu olarak yeterince güçlü bir özel hizmetler sistemi yaratmayı başardı.