İngiltere'nin son otuz yılda hem Muhafazakar hem de İşçi hükümetleri altındaki tarihine tek bir figür hakim oldu - Margaret Thatcher. Seçimi geçmişle kesin bir kopuşun işaretiydi ve başbakanlığı sadece ülkesini değil, demokratik liderliğin doğasını da değiştirdi. Simon Jenkins, bu devrimi 1970'lerin kargaşasındaki başlangıcından 1980'lerin sosyal ve ekonomik değişimlerine kadar analiz ediyor. Thatcherizm, hasta bir ekonomi için sadece bir ilaç mıydı yoksa tam bir politik felsefe mi? Ve sonunda onu mümkün kılan dogmatizme ve kontrolün kurbanı oldu mu? Bu, onları yaşayan herkesin aşina olacağı, ancak yeni bir mercekten görüleceği olayların, kişiliklerin, yenilgilerin ve zaferlerin hikayesidir. Aynı zamanda Thatcher'ın mirasının günümüze kadar nasıl devam ettiğine dair bir tartışmadır. Sadece John Major değil, Tony Blair ve Gordon Brown da onun mirasçıları ve yardımcılarıdır. Ve Muhafazakar parti kendini bir kez daha geçerli bir siyasi güç olarak yeniden icat ederken, Thatcher dönemi sonunda bitti mi?
Sınıf çatışması nedir? Egemen sınıflar ve devlet kapitalizmi nasıl yeniden üretir? Partinin rolü nedir ve reform ile devrim arasındaki farklar nelerdir? Bu, okunabilir ve ilgi çekici bir ankettir: esas olarak önemli Marksist metinler - Marx, Engels ve Lenin - ve Marksist siyasi deneyim. Miliband, zaten kazanılmış özgürlükleri savunan bir sosyalizme inanır: ve sınıf sınırlarının kaldırılmasıyla bunların genişletilmesini ve genişlemesini mümkün kılmak.
Amerika'nın dünyadaki rolüyle ilgili hemen hemen her büyük tartışmanın merkezinde, Noam Chomsky'nin fikirleri bulunur - bazen saldırıya uğrar, bazen titizlikle görmezden gelinir, ancak her zaman güçlü bir varlık. Yayınlanmış ve yayınlanmamış çalışmalarından yola çıkan The Chomsky Reader, küresel savaş ve barış sorularından insan zekası, IQ ve yaratıcılığın en karmaşık sorularına kadar her zaman kritik olan bu zihnin müthiş yelpazesini ortaya koyuyor. Amerika'nın Vietnam'daki rolüne yönelik son derece etkili saldırılarından Nikaragua ve Central America Today'e bakış açısına kadar, onun dünya görüşünün altında yatan radikal tutarlılığı ortaya koyuyor. Chomsky'nin İsrail ve Filistinliler hakkında kabul edilen bilgeliğe meydan okuması, çağımızda terörizmin gerçek doğası üzerine yaptığı keskin denemelerde olduğu gibi Amerika'da bir öfkeye neden oldu. Hiç kimse, soğuk savaş uzlaşmasının karakterini ve bunun iki süper güce nasıl fayda sağladığını daha ayrıntılı bir şekilde incelemedi ve liberalizm ve komünizmde ortak bir seçkinci ethos için daha düşünceli bir şekilde tartışmadı. Hiç kimse Amerika'nın alkışlanan özgürlüklerinin sorumsuz gücü ve haksız ayrıcalığı maskelediğini daha mantıklı bir şekilde ortaya koymadı ya da "özgür basın"ın Amerikan entelektüel yaşamının tüm yönlerini kaplayan boğucu bir uygunluğun parçası olduğunu bu kadar ısrarla savunmadı.
Gary Younge tipik dış muhabiriniz değil. Yine de, New York'taki Guardian gazetesinde üç yıl boyunca çalışan Younge, çağdaş Amerika hakkında en düşünceli yorumculardan biri olarak translantik bir ün kazandı. Bu sayfalarda John Ashcrofts'un memleketinde abartılı giyimli bir travesti ile sahneye çıkıyoruz, Irak savaşında oğlunu henüz kaybetmiş olan köktenci bir Cumhuriyetçinin yemek masasına katılıyoruz ve bir grup kaçak göçmenle otobüse biniyoruz. - Washington, DC'ye Özgürlük Yolculuğu
YARGIÇ
İrlanda'nın Bernard Shaw'u ciddiye almasının ve Fintan O'Toole'un ikna edici bir şekilde tartışılan ve son derece okunabilir Yargılama Shaw'unda bunu yapmak için güçlü bir dava açmasının zamanı geldi. Siyasi bir yorumcu ve drama eleştirmeni Shaw gibi (Shaw başka pek çok şey, en azından küresel üne sahip bir oyun yazarı olmasına rağmen), O'Toole, Dubliner arkadaşını bir dünya tarihi figürü, hatta Olimposlu olarak değerlendiriyor. 1950'de 94 yaşında öldüğünde pek kimsenin şüphesi olmazdı, ancak bugün Shaw'ın şüpheci, sorgulayıcı düşünme tarzı, soluduğumuz entelektüel havanın, içimize çektiğimiz kültürün bir parçası haline geldi ve onu pratik olarak görünmez kıldı. : Viktorya dönemi uygarlığının putlarının katili olarak kendi başarısının kurbanı. Bir zamanlar yeni olan fikirleri ve sorgulayıcı yaklaşımı, kaynağını unutsak da bizim oldu. Ancak giderek ekonomik olarak eşitsiz bir dünyada bu idollerin geri dönüşüyle birlikte, O'Toole acil bir yeniden değerlendirme öneriyor ve özellikle Shaw'ın yaşam boyu yoksulluğa karşı yürüttüğü mücadeleyi, diğerlerinin karşılaştırıldığında, ondan türedikleri için karşılaştırıldığında solgun olduğu o birincil sosyal ve ekonomik hastalığı vurguluyor.
Gerçekten de Yargılama Shaw, İrlandalı bir yazarın bu konudaki ikinci kitabıdır ve modern dünyada yoksulluk ve eşitlik üzerine bu eleştirmenin Bernard Shaw ve Beatrice Webb'den yola çıkarak hazırlanmıştır. Konu hem 2008 ekonomik krizinin -belki de şaşırtıcı bir şekilde- eşitsizliğe kaçışı durdurmaktan çok hızlandırması, hem de Shaw'ın 1905 ile 1914 yılları arasında eşitlik üzerine modern söylemi başlatması, temel olarak eşitsiz bir toplumda demokrasinin imkansızlığına işaret etmesi nedeniyle yerindedir. semptom yoksulluktur. Çözüm, ne hayırseverlik ne de yoksulların damgalanması, basitçe parada, her zaman paradoksal olan Shaw için tüm iyiliklerin kökünde yatmaktadır. Yaşam boyu evrensel emekli maaşı fikri, günümüzün evrensel temel geliridir. O'Toole, anlayışlı bir şekilde, "oyunlarının dokusuna işlenen" paranın, Shaw'un dramasını bu kadar radikal yapan şeyin bir parçası olduğunu belirtiyor.
Alt başlığı -"GBS'nin radikalizmi"- misyonunu açıklıyor ve Shaw, 1938'de anti-demokratik olma suçlamasına karşı çıksa bile, konusunun daha sonra diktatörlere hayranlığı gibi daha az çekici sorunlardan çekinmiyor:
‘… çalışmamı dikkatle okuyan herkes, durumun tam tersi olduğunu bilir. Kanıtlamaya çalıştığım şey, bildiğimiz şekliyle demokrasinin bir sahtekarlık olduğu… Gazetelerin bir diktatörlük hayranı olduğumu göstermeye devam etmelerinden bıktım. Tüm çalışmalarım gerçeğin aksini gösteriyor.'
Aynı zamanda, O'Toole, ölümcül odaların savunucusu Shaw ve öjenist Shaw gibi memleri etkili bir şekilde şişiriyor (sadece web'de araştırın) (Shaw gibi hicivcileri tam anlamıyla okurken veya O'Toole'un işaret ettiği gibi, onun en yakın İrlandalı öncülü, Swift). Devlet tarafından yapılan seçici yetiştirmenin karşıtı olan Shaw'un öjeni, Shaw'un dediği gibi, bir gelirin başka biriyle evlenmesi yerine, hiçbir sosyal engelin herhangi iki kişinin evlenmesini engelleyemediği, sınıfsız bir toplum yaratarak doğanın kendi yoluna gitmesine izin verecekti.
Delici mitlerin yanı sıra, O'Toole Shaw'ın önemli ama az bilinen yönlerini vurgular: Çocukken Killiney Bay'in ve bir yetişkin olarak Skellig Michael'ın esrime deneyimlerinde kanıtlandığı gibi, doğayla pratik olarak mistik bağlantısı, özellikle 'Shaw'ın yazıları, Shaw'un (ataerkil) ailenin zorbalığı ve çocuk haklarının tanınması ve kadınlar için ekonomik özgürlük ihtiyacı konusundaki görüşü, yetişkinler arasında cinselliğe rıza göstermenin ahlakla hiçbir ilgisi olmadığını, öğrenecek hiçbir şeyinin olmamasını Freud'dan eros ve thanatos üzerine, Don Juan ile İnsan ve Süpermen'deki Şeytan arasındaki tartışma göz önüne alındığında, Büyük Savaş'ın Shaw'ın kariyeri için hayati önemi göz önüne alındığında, şovenist basında bir onaylama korosuna İngiltere'nin amaçlarını sorguladığı ve daha sonra liderleri desteklediği zaman 1916 İrlanda Ayaklanması'ndan da benzer şekilde, 1913'te polise karşı silahlanmalarını önerdiğinde Dublin işçilerine verdiği destek (James Connolly, platformu paylaşıyor). Shaw ile birlikte birkaç hafta sonra İrlanda Yurttaş Ordusu'nu örgütledi) Shaw, hem eğitimli seçkinleri hem de ilk nesil ciltsiz kitap okuyucularını ve özellikle Shaw'un radikal sorgulama ve şüpheci düşünme tarzlarını meşgul eden ve fikirleri vurgulamak için gülünç sonuçlara iten ilk yazar olarak. saçmalıklar.
O'Toole, Shaw'un Londra'da İrlandalı olma duygusu konusunda iyidir, burada kendi İrlandalılığını kendisi ile imparatorluk başkentinin yerlileri arasındaki, özellikle de aksan bakımından farklılıklarda keşfetmiştir. Bayan Higgins'in Pygmalion'daki evine katılan anne, zalim kızı ve beceriksiz oğlu Eynesford-Hills, Londra'nın ilk yıllarında Shaw ailesinin bir grup skecini sunar, onunla talihsiz Freddy (Freddy'yi istemesine şaşmamalı) , Higgins değil, Eliza ile evlenmek için). Daha da önemlisi, O'Toole, 1916'da tarih oyunları da dahil olmak üzere dünyaca ünlü bir yazar olan Shaw'u, Roger Casement için bir savunma yazmasını İrlanda tarihini sahneleme arzusu olarak yorumluyor. Shaw, tarihi bir performans olarak anladı, ancak Casement, Shaw'un ölümcül olacağını öngördüğü hukuk danışmanının temkinli tavsiyesini almayı tercih etti. Yine de, 1923'teki oyunu için, benzer bir İngiliz karşıtı milliyetçi isyan ve ardından kendisine Nobel Ödülü'nü kazandıran Saint Joan davası hakkındaki deneyiminden yararlandı.
O'Toole'un Shaw'un düşüncesinin kaprislerine ve yazılarına ilişkin ender görülen anlayışı baştan sona keskindir. Contra W.B. Yeats'in, yanlışlıkla Shaw'ın duygusal dramasından ziyade mantıksal olduğuna inandığı şeyin neden olduğu sürekli gülümseyen bir dikiş makinesi kabusu, O'Toole, Shaw'un mantığa bile inanmadığını açıklıyor. İnsanlar kendilerine uygun olan akıl yürütme biçimine inanırlar. Savaşa gitmek istiyorsanız, bunu yapmak için hangi mantıklı sebep varsa onu zorlayıcı bulacaksınız. Shaw'u İrlanda'nın Sheridan ve Burke geleneğindeki en büyük hatipleri arasına yerleştirir ve kendisinin aynı zamanda en büyük öğretim görevlilerinden biri olduğunu da ekleyebilirdi - çok yönlü kariyerinin pratikte hiçbir eleştirel ilgi görmemiş, ancak başlıca tarihsel muadili olan başka bir yönü. gençleri etkileyen biri olarak Sokrates olurdu. Shaw, bütün bir nesil boyunca, yalnızca Sokrates'i olarak değil, aynı zamanda diyalektik olarak sorgulayan oyunlarıyla, (bir oyun yazarı olarak başlayan) bir Platon olarak, Fabian Derneği ve onun akademisi olarak etkileyici Genç Fabianları olarak işlev gördü. Gerçekten de Saray Tiyatrosu'ndaki Yeni Drama'nın dinsel eğilimli örnek oyun yazarı olarak, Atina'daki dini bayramlar için oyunlar yazan Aristophanes ve Euripides'in bir bileşimi olarak da işlev gördü. Shaw'u esasen bir Yunan oyun yazarı olarak değerlendiren ilk kişi değil, O'Toole kışkırtıcı bir şekilde, karakterleri hayatlarını tanrıların kaprisine göre yaşayan Sophocles ile paralellikleri tercih ediyor, tıpkı Shaw'ın Yaşam Gücü'nün teşvikleriyle yaptığı gibi: Shaw 'ışık tutmuyor' bizi daha parlak bir karanlıkta bırakır'. Ancak Shaw'ın draması, Heartbreak House'daki gibi genellikle şaşırtıcı trajik alt tonlara rağmen, trajediden ziyade yüksek komedi olarak oynuyor. Shaw, en iyi komedinin hem gözyaşı hem de kahkaha getirdiği konusunda ısrar etti.
Yargılama Shaw'daki en orijinal, O'Toole'un Shaw'un dramaturjisine ilişkin analizidir ve Shaw'un tiyatronun dönüştürücü olabileceğine olan inancını vurgular. Shavian tiyatrosunun on kuralını önerir, beş tür Shavian kahkahasını betimler ve Shaw'ın büyük bir oyun yazarının iki gereksinimini, her ikisini de batı tiyatrosunun tüm geleneğini enkarne ederek yerine getirdiğini gösterir (olağanüstü bir eleştirmen olan Shaw'dan önce hiçbir oyun yazarı böyle bir şeyle yazmamıştı). bu tarihin tam bilgisi) ve bu gelenekten kopma - Shaw'un tiyatro panteonundaki konumundan şüphe duyan herkes için mutlaka okunması gereken bir kitap.
Bununla birlikte, O'Toole'un Shaw'un geç bir tarz geliştirmediği ve dolayısıyla Saint Joan'dan sonra büyük bir oyun yazmadığı yönündeki açıklayıcı yargısı, 1929 ile 1939 arasında yazılmış heterojen dokuz oyun grubu muhtemelen en açık modern örneği sağladığından, bir kör noktayı ortaya koymaktadır. Too True to be Good (1932) ve In Good King Charles'ın Altın Günleri (1939) onun en iyi çalışmaları arasında yer alırken, hepsi O'Toole'un savunduğu yeni üretim yaklaşımlarının başlıca adaylarıdır. Yaşlanan Shaw'un hayal gücü, O'Toole'un ('Circus'tan alıntı yapmayı tercih eden) Yeatsevari terimlerle ifade edersek, hiçbir zaman o kadar "heyecanlı, tutkulu, fantastik, imkansızı daha çok beklerdi" olmadığı için, onlar ve önsözlerini bazen rahatsız edici bir şekilde okuyorlar. Animals Desertion') Shaw Yeats'i, Shaw'ın en yakın İrlandalı ortaklarından biri aksi halde tuhaf bir şekilde yok olduğu için reddederdi.
Bazı dikkatsiz hatalar olduğu gibi birkaç yazım hatası düzelticilerden (Gounod sürekli olarak yanlış yazılmıştır) kurtulmuştur. Shaw, 1914'te annesi Mabel'e yazdığı mektupta Garret Fitzgerald'dan (1926 doğumlu) söz edemezdi ve -kağıt dışında- Shaw, Ellen Terry'ye "aşık" değildi. Birkaç iddia var: Shaw'ın Quintessence of Ibsenism'inin Ibsen'in oyunlarından çok Shaw'ın oyunlarıyla ilgili olduğu, Shaw'un Almanya'nın bir oyun yazarı olarak başarısını kanıtladığı tek bir oyun yazmadığı, Amerikan yapımlarının en az Shaw kadar önemli olduğu zamanlardaki saçma eski yalan. Anti-modernist, modernizmin ilk dalgasının Britanya'da önde gelen örneğiyken (terimi ortaya atan Herman Bahr'ın anladığı gibi), Shaw'un 1914'te Fabian'ın "Yeniden Dağıtım Üzerine" dersleri, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra gerçekte olanlara benzer çizgiler üzerinde yaptı ki, Shaw ilgisini Büyük Savaş'tan sonra dine kaydırdı, oysa bunu 1906'da başlayan din üzerine bir dizi konferansta zaten yapmıştı. eşitlik üzerine olanlarla paraleldir.
O'Toole'un, Wilde ve Tolstoy'un edebi çocuğu olarak Shaw gibi ilgi çekici edebi kibirleri bazen garipleşebilirken, Shaw'ın kişiliğini, önceki bir yazar tarafından Promethean stratejileri olarak tanımlanan 'marka GBS' olarak ürettiğini açıkladığı tezi, bazen garipleşebilir. pandomim devekuşu, başka bir yerde ayrıntılı olarak araştırılmıştır. Gerçekten de, onun hem yakın zamandaki hem de önceki Shaw araştırmalarını kabul etmedeki başarısızlığı (akla John O'Donovan'ın aklına ilk gelenler), burada sıradan okuyucuya roman gibi görünen şeyin, devam etmekte olan pek çok başka eleştirel çalışmaya ait olarak okunması gerektiği anlamına gelir. en azından İrlandalı yazarlardan.
Bunların hiçbiri, kelimenin tam anlamıyla harika bir kitaptan uzaklaşmaz: metne eşlik eden resimli bir belge ve fotoğraf şöleni, görsel açıdan işbirlikçisi Fintan O'Toole, Barry Houlihan ve RIA basınının hepsini tebrik etmek gerekir. Önsözünde, O'Toole bunun kısa bir kitap olduğunu ilan ediyor - önemli boyutu göz önüne alındığında samimiyetsiz, ancak bu güzel ve acil cilt mutlu bir şekilde çok daha uzun olabilirdi.
Peter Gahan, modern dünyada yoksulluk ve eşitlik üzerine Bernard Shaw ve Beatrice Webb'in yazarıdır, 1905–1914 (Palgrave Macmillan, 2017).
"Orta Doğu"'yu Tanımlamak
Bugün Araplar ve Ortadoğu'daki diğer insanlar bile bu terimi coğrafi bir referans noktası olarak kabul ediyor. Bununla birlikte, bölgenin kesin coğrafi tanımı konusunda anlaşmazlıklar devam etmektedir. En muhafazakar tanım, Ortadoğu'yu Mısır'ın Batı'ya, Arap Yarımadası'nın güneye ve en fazla İran'ın Doğu'ya bağladığı ülkelerle sınırlar.
Orta Doğu'ya veya Büyük Orta Doğu'ya daha geniş bir bakış, bölgeyi Batı Afrika'daki Moritanya'ya ve doğuya doğru Arap Birliği üyesi olan tüm Kuzey Afrika ülkelerine, Pakistan'a kadar uzatacaktır. Modern Ortadoğu Ansiklopedisi Orta Doğu tanımına Akdeniz adaları olan Malta ve Kıbrıs'ı da dahil eder. Siyasi olarak, Pakistan kadar doğudaki bir ülke, Pakistan'ın Afganistan'daki yakın bağları ve katılımları nedeniyle giderek Orta Doğu'ya dahil oluyor. Benzer şekilde, Sovyetler Birliği'nin eski güney ve güneybatı cumhuriyetleri - Kazakistan, Tacikistan, Özbekistan, Ermenistan, Türkmenistan, Azerbaycan - cumhuriyetlerin kültürel, tarihi, etnik kökenleri nedeniyle daha geniş bir Ortadoğu görüşüne dahil edilebilir. ve özellikle Ortadoğu'nun merkezindeki ülkelerle dini geçişler.
Alıntı
Amerika Birleşik Devletleri'nin Anlatılmamış Tarihi, Cilt 2 1 Hiroşima: Hayal Gücü ve Gerçeklik
Amerikalılar, Ağustos 1945'te Amerika Birleşik Devletleri'nin Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombası attığını öğrendiğinde, birçoğu dehşet içinde geri tepti. Diğerleri atom bombasını ve yıkıcı gücünü hafife aldı. Hiroşima'dan gelen fotoğraflar ve film görüntüleri hükümet tarafından hâlâ sansürlendiğinden, çoğu Amerikalı atom bombalarının yapabileceği yıkımı görselleştiremedi. Amerikan şehirleri hiç bombalanmadığından, insanların böyle bir yıkımın nasıl görüneceğini hayal etmesi inanılmaz derecede zordu. Amerikalılar, bombayı şimdiye kadar atılan en büyük, 20.000 ton TNT'den daha güçlü olarak tanımlayan gazete hikayelerini okudular.
Hiroşima ve Nagazaki'deki hasarı gösteren gerçek fotoğraflar olmadan, komedyenler, gazeteciler, sanatçılar ve hatta barmenler hayal güçlerinin çılgına dönmesine izin veriyor. Bir radyo spikeri Hiroşima'ya atıfta bulunarak, atom bombasından sonra şehrin "Giants ve Dodgers arasındaki bir maçtan sonra Ebbets Field gibi göründüğünü" belirtti. Washington DC'deki barmenler, içtiğinizde "patlayan" inanılmaz derecede güçlü yeşil renkli bir içecek olan "Atomik Kokteyl"i icat etti. General Mills, bir kahvaltılık gevrek kutusu ve on beş sent karşılığında "Atomik 'Bomba' Yüzükleri" sattı. Halkaların reklamları, insanları "parıldayan alüminyum savaş başlığındaki" sızdırmaz atom odasına "bakmaya çağırdı. . . [ve] gerçek atomların paramparça olduğunu görün!’?”1 General Mills, 750.000 çocuktan gelen emirlerle bombalandı. Atom tabancaları, atom robotları, atom kimyası setleri, uranyum masa oyunları, PEZ şekerli uzay silahları ve model nükleer reaktörler ülke genelinde oyuncak mağazalarının raflarını kapladı.2 Royal Tot Manufacturing Company of New York, “güvenli, zararsız, kep atıcı, dev atom bombası." Çocuklar sadece bir bomba veya bütün bir cephanelik satın alabilirler.3
Oyuncak şirketlerinden, radyo programlarından ve yemek masasındaki sohbetlerden etkilenen ülkenin dört bir yanındaki çocuklar, atom polisi ve hırsızı oynadılar, atom uzay gemilerinin pilotları gibi davrandılar, atom atari oyunları oynadılar ve arkadaşlarına radyoaktif kartopu attılar. Life dergisi New York'un Washington Meydanı'ndaki oyun alanında çocukların yeni atom oyunları uydurduğunu gözlemledi:
Yedi ya da sekiz yaşında bir askerin tahterevalliye tırmandığını, birkaç kurmay subayını etrafına topladığını ve değişen durumu açıkladığını izledik. "Bak," dedi, "Ben bir atom bombasıyım. Ben sadece "boom" yapıyorum. Bir kez. Bunun gibi." Kollarını kaldırdı, yanaklarını şişirdi, tahterevalliden aşağı atladı ve "Boom!" dedi. Ardından, Manhattan'ı arkalarında harabeler içinde bırakarak ordusunu uzaklaştırdı.
Çocuklar oynarken, ebeveynleri endişelendi. New York, Pelham Malikanesi'nde sıkıntılı bir anne, radyo yorumcusu H. V. Kaltenborn'a bir mektup yazdı:
[Hiroşima]'dan beri zar zor gülümseyebiliyorum, gelecek iki oğlumuz için çok acımasız görünüyor. Çoğu zaman gözyaşlarına boğuldum ya da neredeyse gözyaşlarına boğuldum ve çocukları böyle korkunç bir şeyle yüzleşmeleri için dünyaya getirdiğim için geçici ama işkence eden pişmanlıklar içimi titretti.Öyle görünüyor ki, hayatları boyunca her an patlayabilecek bir dinamit fıçısının üzerinde yaşamak gibi olacak ve şüphesiz hayatları çok ilerlemeden sönecek.4
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki pek çok kişi bir atom patlaması yaşamanın nasıl bir şey olabileceği konusunda merak edip endişe ederken, Hiroşima ve Nagazaki'dekiler gerçek bir nükleer kabus yaşıyorlardı. Amerikalılar o cehennem hakkında daha çok şey öğrenmek üzereydiler.
John Hersey'in Hiroşima'sı
New Yorker dergisinin aboneleri, 31 Ağustos 1946 Cumartesi sabahı, yirminci yüzyılın en önemli gazetecilik eseri olacağını posta kutularında bulmak için uyandılar. Kapak illüstrasyonu günlük yaşamın zevklerini içeriyordu: güzel bir parkta dolaşan insanlar, rahatlatıcı bir badminton oyunu, yüzücüler gölde yüzerken diğerleri kumsalda dans ediyor.5 Ama içindeki acı gerçekleri maskeliyor, sadece uzun bir makaleyle ortaya çıkıyordu. basitçe “Hiroşima” olarak adlandırılmıştır.
Makalenin genç yazarı John Hersey, Çin'in Tianjin'de (eski adıyla Tientsin) YMCA için çalışan misyoner bir anne babanın çocuğu olarak dünyaya geldi. İngilizce öğrenmeden önce Çince öğrendi. 1924'te Hersey ailesiyle birlikte Amerika Birleşik Devletleri'ne geri taşındı ve New York'taki Briarcliff Malikanesi'ne yerleştiler. Yale'den mezun olduktan ve İngiltere'deki Clare College'da okumak için seyahat ettikten sonra gazeteci olmak istediğinden emindi.
John Hersey, Pulitzer ödüllü araştırmacı gazeteci ve Hiroşima yazarı.
Efsanevi Sinclair Lewis gibi yetenekli yazarlarla sekiz yıl çalışmak Hersey'i inanılmaz yetenekli bir yazar yaptı. Zaman ve Yaşam dergileri için ortaya çıkan II. Dünya Savaşı hakkında kapsamlı bir şekilde yazdı ve 1945'te Adano için Bir Çan adlı romanıyla Pulitzer Ödülü kazandı. Hersey, saygın bir gazeteci olmak ve dünyayı değiştirecek hikayeler yazmak hayalini gerçekleştirmişti. Şimdi, New Yorker için Hiroşima ile mücadele edecekti.
Ağustos 1946'da, Hersey'nin Hiroşima'sı yayınlandığında, çoğu Amerikalı, Japonların sadece bir yıl önce karşı karşıya kaldığı dehşetlerle hâlâ ilişki kuramadı. Hersey, bir gazeteci olarak rolünün, orada gerçekten neler olduğuna dair tüm hikayeyi istikrarlı ve gerçekçi bir şekilde anlatmak olduğuna karar verdi. Lewis'in karakterlerinin her biri üzerinde yaptığı ayrıntılı araştırmayı hatırlayan Hersey, gerçek kurbanlara ne olduğunu anlatırsa yazısının çok daha güçlü olacağını biliyordu. Hiroşima onların gözünden nasıl görünüyordu?
6 Ağustos 1945
Hersey harap olmuş şehirde üç ayını dinleyerek, öğrenerek ve gözlemleyerek geçirdi. Patlamanın betona kalıcı olarak işlenmiş gölgelerini gördü. Hastaneleri ziyaret etti ve en korkunç yaralanmaları gören doktorlar ve hemşirelerle görüştü. Lösemiden ve radyasyona bağlı diğer hastalıklardan ölen çocuklarla konuştu. Hersey, oradayken “her zaman dehşete düştüğünü” itiraf etti. Sekiz ay sonra oraya geldiğimden [dehşete düştüğümü] hissetseydim, o sırada orada bulunan insanların duyguları ne olurdu?”6 Ota Nehri'ne bakan Hersey merak etti: Bir bomba nasıl bu kadar akıl almaz bir ölüme ve yıkım?
Bu harita Hiroşima'daki atom bombasının neden olduğu korkunç yıkımı gösteriyor. Bomba, şehrin merkezinin tam üzerinde patladı ve her yöne yaklaşık 1,5 mil genişleyen bir ateş fırtınasını ateşledi.
Hersey, kırka yakın kurtulanla görüştükten sonra, bunlardan altısı hakkında yazmayı seçti: Doğu Asya Teneke İşleri sekreteri Bayan Toshiko Sasaki, Masakazu Fujii ve Terufumi Sasaki, iki doktor Peder William Kleinsorge, Alman rahip Bayan Hatsuyo Nakamura, terzi ve Hiroşima Metodist Kilisesi'nin papazı Kiyoshi Tanimoto.7 Yazıları bir gazetecinin yazması gerektiği gibiydi - ayık, duygusuz ve çok ayrıntılı.
Hersey, deneklerinin her birinin 6 Ağustos 1945'i nasıl deneyimlediğini özenle anlattı. Sabah 8:15'te, Bayan Nakamura penceresinden komşusunun evine bakarken aniden:
Her şey şimdiye kadar gördüğü beyazlardan daha beyaz parladı. Yandaki adama ne olduğunu fark etmedi, bir annenin refleksi onu çocuklarına doğru harekete geçirdi. Tek bir adım atmıştı. . . bir şey onu kaldırdığında ve evinin bazı bölümleri tarafından takip edilen yükseltilmiş uyku platformunun üzerinden yan odaya uçuyor gibiydi. Yere düşerken etrafına keresteler düştü ve bir kiremit yağmuru onu dövdü, gömüldüğü için her şey karardı. Enkaz onu derinden örtmüyordu. Ayağa kalktı ve kendini serbest bıraktı. Bir çocuğun "Anne, yardım et!" diye bağırdığını duydu ve en küçüğü olan beş yaşındaki Myeko'nun göğsüne kadar gömüldüğünü ve hareket edemediğini gördü.
Dr. Fujii, küçük hastanesinin ön verandasında sabah gazetesini okurken, atomik parlamayı gördü.
Şaşkınlıkla ayağa kalkmaya başladı. O anda. . . Hastane, ayaklanmasının arkasına yaslandı ve korkunç bir yırtılma sesiyle nehre devrildi. Doktor, henüz ayağa kalkma eylemindeydi, ileri atıldı ve sağa sola savruldu ve tutuldu, her şeyin izini kaybetti, çünkü işler o kadar hızlıydı ki suyu hissetti.
Peder Kleinsorge, görevlerinde diğer rahiplerle kahvaltı yaparken atomun parlamasını gördü. Sersemlemiş ve kafası karışmış, “[yalnızca] tek bir düşünce için zamanı vardı: Doğrudan üzerimize bir bomba düştü. Sonra birkaç saniyeliğine aklını kaçırdı.”
Evden nasıl çıktığını hiç bilmiyordu. Bilincinde olan bir sonraki şey, misyonun sebze bahçesinde iç çamaşırlarıyla dolaşıp, sol kanadındaki küçük kesiklerden hafifçe kanayan, Cizvitlerin uzun süredir eski olan misyon evi dışında etrafındaki tüm binaların yıkıldığıydı. depremlerden korkan Gropper adında bir rahip, günün karardığını ve kahya Murata-san'ın yakınlarda olduğunu ve sürekli, "Shi Jesusu, farkındami tamai!" diye bağırdığını söyledi. Rabbimiz İsa, bize acı.8
Hersey makalesini on yaşındaki Toshio Nakamura'nın ifadesiyle sonlandırdı:
“Bombadan bir gün önce yüzmeye gittim. Sabah, fıstık yiyordum. bir ışık gördüm. Küçük kız kardeşimin uyuduğu yere vuruldum. Kurtulduğumuzda sadece tramvayın önünü görebiliyordum. Annem ve ben eşyalarımızı toplamaya başladık. Komşular yanmış ve kanlar içinde dolaşıyorlardı. Hataya-san onunla kaçmamı söyledi. Annemi beklemek istediğimi söyledim. Parka gittik. Bir kasırga geldi. Gece bir benzin deposu yandı ve nehirdeki yansımayı gördüm. Bir gece parkta kaldık. Ertesi gün Taiko Köprüsü'ne gittim ve kız arkadaşlarım Kikuki ve Murakami ile tanıştım. Annelerini arıyorlardı. Ama Kikuki'nin annesi yaralandı ve Murakami'nin annesi ne yazık ki öldü."
Hersey'in makalesi hakkında haberler çıkınca, New Yorker'ın kopyaları gazete bayii raflarından uçtu. ABC ağı bunu radyo üzerinden yayınladı. Dört gece boyunca Amerikalılar oturma odalarında oturup Paul Robeson ve diğer üç önemli aktörün yürek burkan hikayelerini dinlediler. Albert Einstein, arkadaşları ve meslektaşlarıyla paylaşmak için bin kopya istedi. Bir üniversite öğrencisi New Yorker'a şöyle yazmıştı: "Bombalanan şehirlerdeki insanları hiç birey olarak düşünmemiştim."9
Sadako'nun Vinçleri10
Amerika Birleşik Devletleri Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombası attığında 200.000'den fazla insan öldü. Birçoğu yıkıcı radyasyona maruz kaldıktan çok sonra acı çekti. Sadako Sasaki onlardan biriydi.
Sadako, 1945'te Enola Gay, Hiroşima üzerinde uçtuğunda iki yaşındaydı. Şehir yeniden inşa etmek için mücadele ederken büyüdü. 1955'te Sadako, on iki yaşında dışa dönük ve yaratıcı bir çocuk olmuştu. Çok atletikti - okulunun koşu takımının en güçlü üyelerinden biriydi. Sınıf arkadaşlarına karşı rutin olarak yarışlar kazandı. Yarış günlerinde diğer her şeyi unuttu ve her yarışa her şeyini verdi.
Acı soğuk bir gün, Sadako okulun arkasındaki sahada sprint idmanı yapıyordu. Aniden, tuhaf ve aklını karıştıran bir his kapladı içini. Çimenlere düştü, daha fazla hareket edemedi. Bir öğretmen yardıma koştu. Sadako tekrar ayağa kalkmaya çalıştı ama bacakları vücudunu desteklemiyordu.
Babası onu Kızılhaç Hastanesine götürdü. Sadako'nun bütün ailesi orada onu bekliyordu. Doktor onu muayene ettikten sonra, ailesiyle özel olarak konuşmak istedi. Sadako, odanın dışından annesinin acılı çığlığını duydu: "Lösemi! Ama bu imkansız!" Sadako kulaklarını kapatarak inkar etti. Lösemi olması mümkün değil. O tamamen sağlıklıydı.
Sonraki birkaç ay içinde, Sadako daha da zayıfladı. Atom bombasından gelen radyasyon, tüm enerjisini tüketen ve korkunç baş ağrılarına neden olan hastalığına neden olmuştu. Kemikleri bıçak gibiydi, onu içten kesiyordu. Sonunda, hastanedeki yatağına hapsedildi.
Bir gün Sadako'nun arkadaşı Chizuko onu hastanede ziyaret etti. Chizuko, arkadaşını neşelendirmeye ve onu daha iyi hissettirmeye kararlıydı. Çantasından bir parça origami kağıdı çıkardı ve tekrar tekrar katlamaya başladı. Sonunda, Chizuko tek kağıt parçasını güzel bir turnaya dönüştürdü. Sadako, Chizuko'ya vincin onu nasıl tekrar iyileştireceğini sordu. Chizuko, "Vinçle ilgili eski hikayeyi hatırlamıyor musun? Bin yıl yaşaması gerekiyordu. Bir hasta, kağıttan bin turna kuşu katlarsa, tanrılar onun dileğini yerine getirir ve onu tekrar sağlığına kavuşturur.”
Sadako'nun yatağına iki arkadaş birlikte oturdular, vinç üzerine vinç katladılar. Belki, sadece belki, tanrılar dinler ve onu tekrar sağlıklı kılardı. İlk başta, vinçler düzensizdi, ancak kızlar pratik yaptıkça, giderek daha hassas hale geldiler. Chizuko vinçleri küçük bir masanın üzerine dizdi. Sonunda o kadar çok yaptılar ki Sadako'nun kardeşi onları tavandan iplere asmayı teklif etti.
kokeshi
Temmuz 1955'e kadar Sadako, 600'den fazla kağıt vinç yaptı. Ama iyileşmiyordu. Uykuya dalıp çıkarken ailesine sordu, "Ben öldüğümde, en sevdiğim fasulyeli kekleri ruhum için sunağa koyar mısın?" Annesi cevap veremedi. Sadece uzandı ve kızının elini tuttu. Babası ısrar etti, “Bu uzun yıllar olmayacak. Şimdi pes etme, Sadako chan. Sadece birkaç yüz tane daha vinç yapmanız gerekiyor.”
Ekim ortasında Sadako gece mi gündüz mü olduğunu hatırlayamadı. Konuşamıyor, sadece dinleyebiliyordu. Annesinin ağladığını duydu ve çaresizce onu teselli etmek istedi ama gücünü toplayamadı. Başka bir turna daha katlamaya çalıştı ama parmakları hareketleri yapamadı. Doktoru geldi ve ona, “Dinlenme zamanı. Yarın daha fazla kuş yapabilirsin.” Başının üzerinde yüzen yüzlerce renkli kağıt turna görmek onu rahatlattı. Sadako başını salladı ve uykuya daldı.
Sadako 25 Ekim 1955'te vefat etti. 644 turna yapmıştı. Arkadaşları bir 356 daha katladı ve onunla birlikte gömdü. Sadako'nun günlük kayıtlarını topladılar ve onları Japonya'da dolaşan Kokeshi adlı bir kitapta derlediler. Ülkenin dört bir yanındaki çocuklar Sadako'nun hikayesini okudu ve onuruna bir heykel inşa etmek için para topladı.
1958'de Hiroşima Barış Anıtı Parkı'nda Sadako Sasaki'nin bir heykeli açıldı. Japonya'daki çocuklar inşaatı için para topladı. Her yıl dünyanın dört bir yanından insanlar, Sadako'yu ve onun cesaretini hatırlamak için heykeli kağıttan turna kuşağıyla kaplıyor.
1958'de, ölümünden üç yıl sonra, heykel Hiroşima'nın Barış Anıtı Parkı'na dikildi. Bugün Sadako, bir taşın zirvesinde gururla ve güçlü bir şekilde duruyor. Elinde, dünyaya saldığı görünen geniş bir altın turna var. Belki de savaş hastalığına yakalanan dünya, Sadako'nun örneğinden ders alacaktır. Ülkeler tarihin en kanlı yüzyılında daha büyük ve daha güçlü nükleer silahlar inşa etmek için yarışırken, insanlar havadan savaşın korkunç insani sonuçlarına uyanmadan önce daha kaç Sadakos olurdu?
Modern Amerikan Muhafazakarlığının Sütunları
Bu makale ilk olarak derginin İlkbahar 2012 baskısında yayınlanmıştır. Üniversitelerarası İnceleme.
Geçen yarım yüzyılda, muhafazakarlık Amerika Birleşik Devletleri'nde baskın siyaset felsefesi haline geldi. Gazete ve televizyondaki siyasi haberler, bu kelimeden daha sık bahsetmeyecek. tutucu. İster okul yönetimi ister ABD senatörü olsun, göreve aday olan hemen hemen her Cumhuriyetçi, ne kadar muhafazakar olduğuna bağlı olarak siyasi yelpazedeki yerini belirlemeye çalışacak. Demokratlar bile bazen kendi partilerinin üyeleri arasında muhafazakarlık açısından ayrım yaparlar.
Bugün bildiğimiz şekliyle muhafazakarlık nispeten yeni bir hareket olsa da -II. Bu hareketin üzerine inşa edildiği entelektüel temeller antik çağa kadar uzanır, Orta Çağ boyunca ve on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıl İngiltere'sinde daha da geliştirildi ve nihayetinde Birleşik Devletler'in kurulduğu sırada tutarlı bir siyaset felsefesi olarak formüle edildi. Devletler. Gerçek anlamda muhafazakarlık NS Batı medeniyeti.
Amerikan muhafazakarlığının temel temelleri dört temel kavrama indirgenebilir. Onlara modern muhafazakarlığın dört direği diyebiliriz:
Muhafazakarlığın ilk direği özgürlüktür, ya da özgürlük. Muhafazakarlar, bireylerin yaşam, özgürlük ve mülkiyet hakkına ve keyfi güç kısıtlamalarından özgürlüğe sahip olduklarına inanırlar. Bu hakları doğal özgür iradelerini kullanarak kullanırlar. Bu, kendi hayallerinizi takip etme, istediğinizi yapma (başkalarına zarar vermediğiniz sürece) ve ödülleri toplama (veya cezalarla yüzleşme) yeteneği anlamına gelir. Her şeyden önce, hükümetin baskısından kurtulmak ve hükümetin baskıya karşı korunması anlamına gelir. Siyasi özgürlük, kamu politikası konularında fikrinizi söyleme özgürlüğü anlamına gelir. Dinsel özgürlük anlamına gelir - istediğiniz gibi ibadet etmek ya da hiç ibadet etmemek. Aynı zamanda ekonomik özgürlük, mülk sahibi olma ve kendi kaynaklarınızı serbest bir piyasada tahsis etme özgürlüğü anlamına gelir.
Muhafazakarlık, erdem arayışının varoluşumuzun amacı olduğu ve özgürlüğün erdem arayışının temel bir bileşeni olduğu fikrine dayanır. Erdeme bağlılık, özgürlük arayışının da gerekli bir koşuludur. Başka bir deyişle, özgürlük kamu yararı için aranmalı ve bir grubun yararına diğerlerinin pahasına kötüye kullanıldığında, bu tür kötüye kullanım kontrol edilmelidir. Yine de, daha fazla güvenlik veya daha fazla özgürlük seçeneğiyle karşı karşıya kalan muhafazakarlar, genellikle daha fazla özgürlüğü tercih edeceklerdir.
Muhafazakar felsefenin ikinci ayağı gelenek ve düzendir. Muhafazakarlık aynı zamanda yüzyıllar boyunca yerleşik ve düzenli bir topluma yol açan değerleri korumakla da ilgilidir. Muhafazakarlar insan doğasına inanırlar, insanın haklara saygılı ve kötü güçleri püskürtme kapasitesine sahip bir toplum inşa etme yeteneğine inanırlar. Düzen, hem kişinin kendi karakterinde hem de devlet içinde sistematik ve uyumlu bir düzenleme anlamına gelir. Bir topluluk içinde belirli görevlerin yerine getirilmesini ve belirli hakların kullanılmasını ifade eder.
Düzen belki de karşıtına bakıldığında daha kolay anlaşılır: düzensizlik. Düzensiz bir varoluş, karışık ve sefil bir varoluştur. Bir toplum genel bir düzensizliğe düşerse, üyelerinin birçoğunun varlığı sona erecektir. Ve eğer bir toplumun üyeleri ruhen düzensizse, toplumun dış düzeni uzun süre dayanamaz. Bozukluk, muhafazakarlığın ne olduğunu çok iyi açıklıyor Olumsuz.
Üçüncü sütun, hukukun üstünlüğüdür. Muhafazakarlık, öngörülebilir, insanların kuralların ne olduğunu bilmelerini ve bu kuralları herkes için eşit olarak uygulamasını sağlayan bir hukuk sistemine sahip olmanın çok önemli olduğu inancına dayanır. Bu, hem yönetenlerin hem de yönetilenlerin yasaya tabi olduğu anlamına gelir. Hukukun üstünlüğü refahı teşvik eder ve özgürlüğü korur. Basitçe söylemek gerekirse, adaleti sağlamanın tek yolu insanların değil, yasaların hükümetidir.
Dördüncü sütun, Tanrı'ya inanmaktır.. Tanrı'ya inanç, adalet, erdem, adalet, hayırseverlik, topluluk ve görev gibi dini inancın geniş kavramlarına bağlılık anlamına gelir. Bunlar muhafazakarların felsefelerini temel aldıkları kavramlardır.
Muhafazakar inanç, siyaseti aşan ve siyaset için bir standart belirleyen Tanrı'ya bağlılık olduğu fikrine bağlıdır. Muhafazakarlar için insandan, herhangi bir hükümdardan, kraldan veya hükümetten daha büyük bir otorite olmalıdır: hiçbir devlet mutlak itaatimizi talep edemez veya hayatımızın her yönünü kontrol etmeye teşebbüs edemez. Muhafazakarlar, siyasi düzeni destekleyen ahlaki bir düzen olması gerektiğine inanıyor. Bu muhafazakarlık sütunu Olumsuz inanç ve siyaseti karıştırmak anlamına gelir ve kesinlikle öyle Olumsuz dini anlaşmazlıkları siyasi olarak çözmek anlamına gelir. Ayrıca yapar Olumsuz muhafazakarların inanç üzerinde bir tekele sahip olduğu, hatta tüm muhafazakarların zorunlu olarak inananlar olduğu anlamına gelir.
Dört sütunun her biri diğerleriyle yakından ilişkilidir. Örneğin özgürlük, Tanrı'nın bir armağanı olarak kabul edilir ve hukukun üstünlüğü ile korunmalıdır. Hukukun üstünlüğünün kendisi doğal hukuka bağlıdır - iyiyi ve kötüyü birbirinden ayıran, her düzenli ve medeni toplumda yansıtılan aşkın bir yasa. Gelenek ve düzen, en iyi şekilde ortak hukukumuz tarafından yansıtılır - yüzyıllar boyunca makul insanlar tarafından günlük yaşamlarında geliştirilen ve geçmişle tutarlı sosyal düzenin kurallarını belirleyen bir yasa. Ve gelenek, Tanrı inancının önemli bir boyutudur. Geleneği ve düzeni, örneğin Eski Ahit'ten ve Yahudi halkının tarihinden ya da Hıristiyan Kilisesi'nin doktrinlerinden daha tam olarak ne gösterebilir?
Dört Şehir
Bu dört sütunu anlamanın bir başka yolu, onları muhafazakar geleneğin tarihsel kökenleri açısından görmektir. Muhtemelen yirminci yüzyılın önde gelen muhafazakar bilgini olan Russell Kirk, sık sık dört şehirler Batı medeniyetinin ve dolayısıyla muhafazakarlığın temellerinin atıldığı yerler: Kudüs, Atina, Roma ve Londra. On sekizinci yüzyılın sonlarında kendi Philadelphia'mızın büyük bir geleneğin doruk noktasını temsil ettiği görülebilir.
İlk şehir Kudüs, aşkın düzen kavramının ortaya çıktığı yer - gerçek yasanın Tanrı'dan geldiği ve Tanrı'nın düzen ve adaletin kaynağı olduğu anlayışı. Muhafazakarlığın en temel fikirlerinden biri Kudüs'ten geldi - insanın tüm cevaplara sahip olmadığı, yaşamlarımızı ve iyi olan her şeyi borçlu olduğumuz insandan daha büyük bir güç olduğu.Eski Ahit'teki İbraniler, Tanrı'nın halkıyla bir ahit veya sözleşme yaptığını öğretti, onların yaşaması gereken kanunları belirledi ve bu vahiyden sonunda modern etik ve modern hukuku geliştirdik. Kompakt fikri, modern siyasi düzenimizin temelini oluşturur.
İkinci şehir Atina, Antik Yunan filozoflarının, özellikle Platon ve Aristoteles'in, sosyal düzenin temelini -insanların birlikte yaşaması ve toplumda gelişmesi için gerekli olanı- tanımladığı yer. Etik ve siyasetin, insanın varoluşunun temelinde olduğuna inanıyorlardı: etik, kişinin karakterini oluşturan şeydir ve siyaset, insanların iyi bir yaşama ulaşabileceği bir araçtır. Yazıları muhafazakar düşünce üzerinde derin bir etkiye sahip olan Aristoteles, bireyin ihtiyaçlarını ve toplulukla olan ilişkisini anladı. İnsan politik bir hayvandır, diye öğretti ve sadece bir topluluğun parçasıysa yeteneklerini ve bunları ortak yarar için nasıl kullanacağını tanır. Bununla birlikte, Yunan filozofları özgürlük argümanına hiçbir şey eklemediler, aslında Yunan felsefesi, bireyin devlet tarafından tamamen boyun eğdirilmesini savunma eğilimindeydi.
Bu ilerlemedeki üçüncü şehir Roma, en yüksek hükümet biçimini öğrendiğimiz yerde, cumhuriyetve siyasi iktidarın kontrolü için kuvvetler ayrılığı ve kontroller ve dengelerin kullanılması. Roma aynı zamanda hukukun üstünlüğü fikrini de sağladı - düzen ve özgürlüğü korumak için hukukun nasıl gerekli olduğu ve nasıl güvenilir ve tutarlı olması gerektiği. Roma cumhuriyeti çökene kadar, Cato ve Cicero gibi Romalı devlet adamları da bize erdemi, özgürlüğün korunması için hayati önem taşıyan, insanların tutkuları üzerinde gerekli bir kısıtlama olarak öğrettiler. Cumhuriyeti takip eden Roma İmparatorluğu, elbette, bireysel özgürlük hakkında çok az şey öğretti, ancak gücün kullanımı ve kötüye kullanılması hakkında çok şey öğretti.
Sonunda Londra var, modern muhafazakarlığın temellerini oluşturmaya yardımcı olan öğretilerin Orta Çağ'dan on sekizinci yüzyılın sonuna ve ötesine uzandığı yer. Temeli 1215'te Magna Carta tarafından atıldı ve ortak hukuk kavramına ve yasanın kral ya da en alt sıradan herkes için eşit olarak geçerli olduğu fikrine dönüştü. Magna Carta ve örf ve adet hukuku, hukukun kalıcılığı kavramını da öğretti - hukukun üstünlüğü ilkesi, yani kalıcı bir yasanın var olduğu ve tüm insanlar tarafından bunlara uyulması gerektiği anlamına gelir.
Oxford'da profesör ve daha sonra bir yargıç olan William Blackstone, İngiltere Kanunları Üzerine Yorumlar 1765'te o muazzam çalışmasında, doğal hukukun tüm hukukun temeli olduğunu ve köklerinin Hıristiyan etiğine dayandığını savundu ve insanın doğuştan gelen kişisel güvenlik, kişisel özgürlük ve özel mülkiyet haklarına sahip olduğunu ilan etti. Ancak Blackstone, bu hakların mutlak olmadığını da savundu. Toplumda, zevk aldığınız karşılıklı ticaretin bedeli olarak bazı haklardan vazgeçmek zorunda kaldınız. Buna toplumsal sözleşme deyin, Amerikan siyasetinin temel bir doktrini ve muhafazakar felsefenin merkezinde yer alıyor.
İngiliz siyaset düşünürlerinin muhafazakar felsefe üzerindeki etkisi birçok kitabı doldurabilir. Düşüncesi muhafazakar felsefenin merkezinde yer alanlar arasında John Locke, John Stuart Mill, David Hume ve en önemlisi Edmund Burke vardır.
Burke İrlandalıydı, Avam Kamarası üyesiydi ve muhtemelen modern Amerikan muhafazakarlığının entelektüel babasına sahip olduğumuz en yakın şey. Muhafazakar felsefeye yaptığı en önemli katkılardan biri gelenek ve düzenin bilgeliği hakkındaki görüşleridir. Herhangi bir bireyin bilgeliğinin, atalarımızın yüzyıllar boyunca biriktirdiği ortak bilgeliğe kıyasla çok küçük olduğuna inanıyordu.
Burke için alışkanlık, içgüdü, gelenek, inanç, saygı, önyargı -deneyim yoluyla edinilen birikmiş pratik bilgi- soyut spekülasyondan daha önemlidir. Başka bir deyişle gelenek, iyi bir toplum için hayati önem taşır. Ve eğer yasalar makul ise, Burke, sağladıkları güvenliğin yararının, aksi takdirde soyut olarak "mükemmel" bir özgürlüğün azalmasını telafi edeceğine inanıyordu. Korkulması gereken, hukuk ve gelenek değil, keyfi yasalar ve keyfi Devlet. Burke ayrıca en önemli siyasi erdemin sağduyu olduğunu öğretti - politikaların nihai sonuçlarını hesaplama, aşırılıklardan kaçınma, acelecilikten kaçınma sanatı.
Philadelphia Deneyi
Kudüs, Atina, Roma ve Londra'dan gelen fikirlerin tümü, Bildirgeyi hazırlamak, tartışmak ve nihayetinde kabul etmek için 1776'da ve 1787'de beşinci bir şehir olan Philadelphia'da toplanan adamların zihninde canlıydı. Bağımsızlık ve ABD Anayasası. Kurucularımız, klasikleri okudukları İncil'i incelemişler ve Batı uygarlığının tarihini bilen İngiliz siyasi yazarları bilmişlerdir. Bu geleneğin en iyi unsurlarını bir araya getirerek, özgürlük, ahlak ve adalet kavramları üzerine kurulmuş bir siyasi topluluk tarihindeki en büyük deney olarak sürecek olanı oluşturdular. Bu şekilde Amerikan Kurucularımız aynı zamanda Amerikan muhafazakar davasının da kurucuları oldular.
Bağımsızlık Bildirgesi, Amerikan halkı ile Büyük Britanya arasındaki ilişkiyi feshetti ve yeni, egemen bir ulus olan Amerika Birleşik Devletleri'ni kurdu. Bildirge, yeni ulusun ahlaki vizyonunu ortaya koydu ve meşru bir hükümetin ne olması gerektiğine dair bir teori dile getirdi. Daha sonra, İngiltere'nin bu ilkeleri nasıl ihlal ettiği hakkında oldukça spesifik terimlerle konuştu.
İlk Amerikalıların çoğu, baskı altında oldukları ve Yeni Dünya'da vaat edilen özgürlüğü istedikleri için Avrupa'yı terk etmişti. Uygun gördükleri şekilde ibadet etmek, fikirlerini söylemek ve özgürce geçimlerini sağlamak istiyorlardı. Ancak yıllar geçtikçe, İngiliz yönetimi Amerikan özgürlüğünü baltalamaya başladı. Beyanname, kralın yaptığı yirmi sekiz suistimali listeler: rıza olmaksızın vergilendirme, jüri tarafından yargılanmanın reddi, din özgürlüğünün reddi, konuşma özgürlüğü ve daha fazlası. Toplumsal sözleşme -kral tarafından- çiğnenmişti, bu yüzden sömürgeciler ona daha fazla bağlılıkları olmadığını ilan ettiler.
Bildirgenin en unutulmaz pasajı, Kurucularımızın en temel inançlarını kapsar:
Tüm insanların eşit yaratıldığı, Yaratıcıları tarafından kendilerine devredilemez belirli haklar bahşedildiği, bunların arasında yaşam, özgürlük ve mutluluk arayışının olduğu gerçeğinin apaçık olduğunu düşünüyoruz.
Burada Kurucular, doğal hukukun, insanlar tarafından yapılan, doğru ile yanlış arasındaki farkı belirleyen yasadan daha yüksek bir yasa olduğunu onaylıyorlar. Bildirge, Tanrı vergisi haklarımızı güvence altına almak için “hükümetlerin insanlar tarafından kurulduğunu” - başka bir deyişle, doğal hukuk, tüm meşru insan yapımı hukukun üzerine inşa edildiği temel olduğunu söyleyerek devam ediyor. Daha sonra, tek meşru hükümetlerin yönetilenlerin rızasıyla işleyenler olduğunu ve yönetilenlerin -yine Tanrı vergisi- hükümeti değiştirme ya da ortadan kaldırma hakkına sahip olduğunu söyler.
Başka bir deyişle, Bildirge, kralların ilahi bir hakkı, mutlak bir hükümet gücü olmadığını söylüyor. Bunun yerine, hükümetteki tüm meşru güç yalnızca halktan gelir. Bildirge, bu haklarla doğduğumuzu açıkça ortaya koyuyor, bu da herkesin eşit haklara sahip olduğu anlamına geliyor. Bir hükümetin tek meşru işlevi, bu hakları güvence altına almaktır ve yine ancak halkın rızasıyla. Dolayısıyla Bildirge, hükümetin gücünü bir kez değil iki kez sınırlandırır: bir kez amacına göre veya biter (hakların güvence altına alınması) ve bir kez işlevi veya anlamına geliyor (rızamız).
On bir yıl sonra, ABD Anayasası on üç eyalet tarafından hazırlandı ve onaylandı. Anayasa, ülkenin en yüksek yasası olarak tasarlanmıştı - yeni bir hükümet kuran ve nasıl işleyeceğini açıklayan yasa. Anayasa, Deklarasyonun ilkelerini yansıtır. Kurucuların karşı karşıya kaldıkları ikilem, Bildirge ile teyit edilen hakları hem iç hem de dış tehditlerden koruyacak kadar güçlü ve aynı zamanda yeni hükümetin aşacak kadar fazla güce sahip olmaması için yeterli kontrol ve dengeleri sağlayacak kadar güçlü bir hükümetin nasıl oluşturulacağıydı. bu haklar.
Anayasa, federal hükümetin üç şubesini (yürütme, yasama ve yargı) belirler ve her birinin yetkilerini sınırlar. Federal hükümetin özellikle yapmakla görevlendirilmediği şeyleri yapma yetkisini eyaletlerde tanıyarak eyaletlerin rolünü ortaya koyar. Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlarına, hükümet gücünün kötüye kullanılmasına karşı kendilerini korumanın çeşitli yollarını sunar. Federal hükümetin yetkilerini açıkça sıralar ve numaralandırılmayan hiçbirini vermez.
Anayasa ayrıca, hükümetin hiçbir kolunun çok güçlü hale gelmemesi için güçlü bir kontrol ve denge sistemi kurar. Birincisi, kuvvetler ayrılığı doktrini aracılığıyla, üç dalın her biri diğer ikisinin gücünü kontrol eder. Örneğin, herhangi bir yasa üzerinde anlaşmaya varması gereken iki Kongre evi vardır. Kongre tarafından kabul edilen herhangi bir yasa tasarısının yasalaşması için cumhurbaşkanı tarafından imzalanması gerekir. Başkan, yasayı veto yoluyla da reddedebilir, ancak Kongre'nin vetosunu bir süper çoğunluk tarafından geçersiz kılma yetkisi vardır. Ve mahkemeler, Kongre'nin veya yürütme organının yaptığı her şeyi gözden geçirebilir ve yasanın kapsamı dışında anayasaya aykırı olduğuna karar verebilir. Federal gücü daha da sınırlamak için Anayasa, eyaletlerin meşru yetkilerini tanıyarak ve federal hükümete özel olarak verilmeyen tüm yetkilerin eyaletlere ait olduğunda ısrar ederek federalizm fikrini tesis eder.
Bağımsızlık Bildirgesi ve Anayasa birlikte ele alındığında, bir anın, bir saatin, hatta bir ömrün eseri değil, iki bin yıllık Batı düşüncesinin, siyasi mücadelesinin ve siyasi iktidar ve onun peşinden gitme konusunda zor kazanılmış bilginin eseriydi. özgürlüğün. Bu iki belge haklı olarak dünya tarihindeki en mükemmel ve en başarılı muhafazakar belgeler olarak adlandırılmıştır. Birleşik Devletler'in bu iki kurucu belgesinin muhafazakar düşüncenin dört sütununu nasıl yansıttığını düşünün:
Birincisi özgürlük kavramıdır., ve özgürlüğü devlet gücünün kötüye kullanılmasından korumanın gerekliliği. Kurucular, hükümetin gerekli olduğunu kabul ettiler, ancak yetkileri kesinlikle sınırlandırılmadıkça, hükümetin korumak için kurulduğu özgürlükleri tehdit edebileceğini de kabul ettiler. Haklar Bildirgesi, en temel özgürlüklerimizin ABD hükümeti tarafından asla ihlal edilmemesini sağladı.
İkincisi hukukun üstünlüğüdür. Anayasa tarafından tanınan özgürlükleri korumak için sabit ve kesin bir hukuk kuralı gerekliydi. Kuruculara göre, iktidarın Anayasayı ve hukuku dilediği gibi değiştirebildiği ve böylece yetki alanını genişletebildiği bir sistem, özgürlüğün her zaman tehlikede olduğu bir sistemdi. Dolayısıyla Amerika'da keyfi kararnamelerle kural olamaz ve adalet, sabit kurallar ve usulüne uygun olarak yetkilendirilmiş yargıçlar tarafından sağlanır. Anayasa değiştirilebilir, ancak bunu yapmak, Kongre'nin her iki meclisinin de değişikliği üçte iki çoğunlukla onaylamasını gerektiren zorlu ve hantal bir süreçtir ve eyaletlerin dörtte üçünün de onaylaması gerekir. Dolayısıyla Anayasa, Amerikan halkına kesinlik ve öngörülebilirlik sağlayan, hukukun üstünlüğünün güvenliğini sağlayan, ülkenin nihai temel yasasıydı.
Üçüncüsü ise düzen ve gelenektir. Anayasa, yaklaşık iki bin yıllık Batı medeniyetinin ve Batı düşüncesinin doruk noktasıydı. Ayrıca, Kurucular hükümetin savunma sağlamak, adaleti yönetmek ve diğer türlü insanların işlerini güvenle yürütebilecekleri bir düzen bölgesi sağlamak için gerekli olduğunu kabul ettiler. Anayasa, liderliğin sürekliliği ve istikrarı fikrini oluşturdu ve liderlerin seçilmesi, yasaların yapılması ve yeni cumhuriyetin yönetilmesi için düzenli bir süreç sağladı.
Ve son olarak, Tanrı inancı. Her iki belge de Kurucuların büyük saygısını ve Mukaddes Kitap anlayışlarını yansıtır. Bağımsızlık Bildirgesi, insanların “Yaratıcıları tarafından” belirli haklara sahip olduklarını ilan ederek başlar, “doğa kanunları ve doğanın Tanrısı”ndan bahsederek devam eder ve “Dünyanın En Yüksek Hakimi”ne yapılan bir çağrı ile sona erer. Anayasa, daha az açık olmasına rağmen, Bildirge'de tartışılan özgürlükleri tanır ve onları neredeyse kutsal olarak korur. Anayasanın Haklar Bildirgesi aynı zamanda dini özgürlüğü “ilk özgürlüğümüz” yapar, bu da Kurucuların dinin özgürce uygulanmasının hükümetin işleyişi üzerinde olumlu bir etkisi olacağı görüşünü yansıtır. Ne yazık ki, Kurucuların dini özgürlük kavramı, son derece hatalı bir Yüksek Mahkeme tarafından şimdi baş aşağı çevrildi.
Pek çok muhafazakarın artık kendilerini anayasal muhafazakarlar, Çay Partisi'nin neden Anayasa'yı standart metni olarak kabul ettiğini ve muhafazakar hukuk camiasının Anayasa'yı neden temel belgesi olarak yeniden canlandırdığını. Anayasa, modern Amerikan muhafazakarlığının temel ilkelerini açık ve net bir dille ortaya koyuyor, kısa ama eksiksiz ve hala Amerikan muhafazakarlığının temel taşı olarak duruyor. Amerika'da muhafazakarlığın ne anlama geldiği sorulursa, Bağımsızlık Bildirgesi'nde ve Anayasa'da ne olduğunu söyleyebilirsiniz ve mümkün olduğunca iyi bir cevap vermiş olursunuz.
Savaş sonrası muhafazakarlık
O halde, bu ilkeler, geçtiğimiz yarım yüzyılda öne çıkan muhafazakar harekete nasıl yansıyor? 1945'te, İkinci Dünya Savaşı sona ererken, Amerika kültürel olarak muhafazakar bir ülkeydi ama siyasi olarak hiç muhafazakar değildi. Hükümet, hem savaş zamanı acil durum önlemleri hem de New Deal programlarıyla ekonomiye hakim olmak için büyümüştü. Hükümetin üç kolu da sol eğilimli Demokratlar tarafından kontrol ediliyordu. Savaş sırasında komünist Rusya bizim müttefikimizdi ve “Joe Amca” Stalin hâlâ hayırsever bir figür olarak görülüyordu. Diğer büyük müttefikimiz Büyük Britanya, büyük ölçüde sosyalist bir devletti. Kamuoyu sahipleri siyaset ve ekonomi konusunda hemen hemen hemfikirdi. Kısacası, liberaller kontrol altındaydı.
Ancak 1945'ten sonraki birkaç yıl içinde muhafazakar entelektüeller, ABD'nin sosyalizme doğru tehlikeli bir kayması olarak gördükleri şey hakkında konuşmaya başladılar. Her şeyden önce vardı özgürlükçü ekonomistlerKapitalizmin erdemlerini savunan Friedrich Hayek ve Ludwig von Mises tarafından yönetildi. Hayek, sosyalizmin serfliğe giden yol olduğunu savundu. Yalnızca serbest piyasa ekonomisi Avrupa'yı yeniden inşa edebilir ve ABD'nin Rusya'dan gelen artan Komünist tehditle mücadele etmesini sağlayabilir. Bu liberterler, sosyalizm yerine sınırlı hükümeti, refah devleti yerine kendi kendine yetmeyi, merkezi planlama yerine özel mülkiyeti ve girişimciliği savundular. Kaos, diye yazdılar, özgür bir ekonominin tek gerçek alternatifi - kaos ve küresel yoksulluk.
İkinci bir düşünür grubu, Batı'ya yönelik birincil tehdidin, hem Sovyetler Birliği'nden hem de Çin'den ilerleyen, jeopolitik olarak etkisini gösteren ve aynı zamanda Amerikan yaşam biçimini içeriden yıkmaya çalışan Komünizmin yayılması olduğuna inanıyordu. Komünizm, Batılı değerlere aykırı olan her şeyi temsil ediyordu: tirancı, radikal, sosyalist ve ateistti. Amaçlarına ulaşmak için terörü, aldatmayı ve yıkımı kullandı ve ideolojisini dünyanın geri kalanına dayatmaya kararlıydı. Komünizmin hedefleri, dünyanın geri kalanında gelenek ve düzenin yok edilmesini içeriyordu ve rutin olarak hukukun üstünlüğüne meydan okuyordu.
Tutucu anti-komünistler liberalizmin Komünizmin atası olduğuna da inanıyordu. Liberalizm ve Komünizm aynı temel hedefleri paylaştığından, liberalizm Komünizmin yayılmasında suç ortağı olmaktan çok daha fazlaydı. Bu muhafazakarlar, II. Dünya Savaşı'nı takip eden barış anlaşmasında, özellikle de Doğu Avrupa'nın çoğunun Sovyetler Birliği'ne Franklin Roosevelt ve Winston Churchill tarafından verilmiş olması gerçeği karşısında dehşete düştüler. Sovyet Rusya'nın artan gücünden, Çin'in Komünizme düşmesinden ve Amerikan liberallerinin Komünistlere karşı koyma iradesinin olmamasından bekledikleri sorunlardan endişe duyuyorlardı. Ayrıca iç güvenlik konusunda da endişeliydiler - federal hükümetin Komünist ajanlar ve diğer solcular tarafından ulusal çıkarlarımıza zarar verecek şekilde sızılmış olması. Anti-Komünist hareket, Amerikan muhafazakarlığının temel dayanağı haline geldi ve hareketin diğer bölümlerinden daha fazla insanı kendine çekti.
Üçüncü bir grup, Amerikan değerlerini koruma ihtiyacıyla ilgileniyordu. Gelenek ve inanç ile Batı medeniyetinin ve kültürünün korunmasına odaklandılar. Müsamahakarlık ve bayağılıktan büyüyen bir tehdit gördüler. Ahlak ve şerefe, kilisenin önemine ve geleneksel eğitim ve yüksek öğrenim ihtiyacına inanıyorlardı. Kısacası, Batı'nın gerilemesi konusunda endişeliydiler ve bu gerilemeyi tersine çevirmenin yolunun gelenek ve düzene başvurmaktan geçtiğini düşündüler. Bunların arasında gelenekçiler Russell Kirk, William F. Buckley Jr. ve Richard Weaver gibi yazarlardı.
Savaş sonrası muhafazakar düşünürlerin üç grubunun hiçbiri, fikirlerle yalnızca akademik bir alıştırma olarak ilgilenmedi. Bunun yerine, statükoya meydan okuyan pratik fikirler geliştirdiler. Fikirlerinin dünyayı değiştirmesini istediler. Yirminci yüzyılın ilk yarısında Amerika Birleşik Devletleri'ne ve aslında dünyanın geri kalanına olanlara ağıt yaktılar. Kültürel ve politik liberalizmin içeride ve dışarıda Amerikan idealleriyle çeliştiğine inanıyorlardı ve liberalizmin bireysel özgürlüklere, sınırlı hükümete, serbest piyasalara ve Batı kültürüne yönelik saldırılarının inandıkları her şeye ters düştüğünü gördüler.
Önümüzdeki on beş yıl boyunca, yirminci yüzyılın dengesi için sahneye hakim olacak muhafazakarların çoğu, görüşlerini kitaplar, makaleler ve konferanslar aracılığıyla geliştirdi. Bu süreçte, muhafazakar siyasette takip edecek olan yükseliş için zemin hazırladılar. 1960'ların başında muhafazakar örgütler kuruluyor, dergiler ve kitap yayınlayan şirketler örgütleniyor ve bir “hareket”in başlangıçları ortaya çıkıyordu. 1964'te Arizona'dan Cumhuriyetçi bir senatör ve ülkenin en popüler muhafazakar politikacısı olan Barry Goldwater, cumhurbaşkanlığı için Cumhuriyetçi biletin başına aday gösterildi.Kaybetmesine rağmen, kampanyası muhafazakar hareketi siyasi olarak sağlamlaştırdı, binlerce genç muhafazakarı ulusal siyasetle tanıştırdı ve Cumhuriyetçi Partiyi Doğuluların egemen olduğu bir orta yol partisinden büyük ölçüde Güney ve Güney'in egemen olduğu daha muhafazakar bir partiye dönüştürdü. Batı.
Amerikan muhafazakarlarını siyaset, eğitim, mahkemeler, kültür dünyalarıyla pratik olarak ilgilenmeye zorlayan itici gücü anlamak önemlidir. reaksiyon. Muhafazakarlar, ülkelerinde ve dünyada olup bitenlere karşı savaşmaktan başka seçeneklerinin olmadığına ve olup bitenlerin büyük ölçüde şu ya da bu şekilde Sol'un sonucu olduğuna inanıyorlardı. İşler ters gidiyordu ve düzeltilmesi gerekiyordu: Komünizmin ilerlemesi, refah devletinin genişlemesi, serbest piyasa kapitalizminin aşırı düzenlenmesi, işçi sendikalarının artan gücü, mahkemelerde aktivizm, cinsel serbestlik, suç, toplumun çöküşü. aile, okulların ve kiliselerin bozulması. Solun ilerleme olarak gördüğü şeyi muhafazakarlar düşüş olarak gördü ve tepki olarak pratik çözümler aradılar.
Sonraki yirmi yıl boyunca - 1960'lar ve 70'ler - muhafazakarlar siyasette giderek daha etkili hale geldi, muhafazakar örgütler büyüdü, finansal kaynaklar geliştirildi, yeni süreli yayınlar kuruldu ve kolejlerde ve üniversitelerde canlı bir gençlik hareketi öne çıktı. 1980'de Cumhuriyetçiler, Amerikan siyasetinde ulusal bir duruşa ulaşmış en muhafazakar politikacı olan Ronald Reagan'ı aday gösterdiler ve ardından seçtiler.
Amerikan muhafazakarlığı 1950'lerde entelektüel bir hareket olarak ortaya çıkmış, 1960'larda ve 1970'lerde siyasi bir hareket haline gelmiş ve ardından 1980'lerde Başkan Reagan ile birlikte bir yönetim hareketi haline gelmiştir. Yol boyunca, muhafazakar hareket bugün hala var olan tutarlı bir felsefe inşa etti. Ve bugünün önde gelen muhafazakarlarının -politikacılar, akademisyenler, aktivistler, bağışçılar ya da yazarlar- bir şekilde Ronald Reagan için çalışmaya başladıklarını söylemek abartı olmaz.
Daimi Firma
Bugün karşılaştığımız belirli sorunlar geçmiştekilerden farklı olsa da, modern Amerikan muhafazakarlığının dört direği sağlamlığını koruyor. Muhafazakarlar evrensel olarak sınırlı hükümete dönüşü savunuyorlar, çünkü Ronald Reagan'ın dediği gibi, size istediğiniz her şeyi verebilen bir hükümet, sahip olduğunuz her şeyi de alabilir. Muhafazakarlar serbest piyasa kapitalizmini, ekonomik faaliyetin daha az düzenlenmesini ve mali sorumluluğu savunuyorlar. Ayrıca ekonomik büyümeyi teşvik etmek için girişimciliği ve daha düşük vergileri destekliyorlar. Muhafazakarlar, hukukun üstünlüğünü yeniden tesis etme çabasıyla eylemci yargıçları dizginlemek için çalışıyor.
Sosyal muhafazakarlar bugün aile değerlerini desteklemek için çalışıyor. Kürtaja, eşcinsel evliliğe ve cinsel serbestliğe karşı çıkıyorlar. Ayrıca eğitimde geleneksel standartların güçlendirilmesini ve kamusal yaşamda dini inancın daha büyük bir rolü olmasını savunuyorlar.
Dış politika konularında muhafazakarlar son zamanlarda bölünmüş durumda. Geleneksel olarak muhafazakarlar, mümkünse savaştan kaçınılması gerektiğine, ancak yine de güçlü bir ulusal savunmanın hayati olduğuna inanıyorlardı. Güç yoluyla barış, eğer istersen. Ancak 1970'lerde ve 1980'lerde harekete yeni bir muhafazakarlar kolu katıldı: sözde neo-muhafazakarlar. Bunların çoğu eski Demokratlar, iç politikada liberaller, ancak Soğuk Savaş'ın sonuna doğru diğer muhafazakarlarla ortak davada bulunan anti-Komünistler ve şahinlerdi. Yeni-muhafazakarlar, askeri gücü Amerikan çıkarlarını savunmaktan başka amaçlar için kullanmaya daha istekli olma eğilimindedir.
Yine de, muhafazakarlığın farklı dalları arasında gerçekten net bir sınır çizgisi yok ve aslında çoğu muhafazakar şu ya da bu kampa tam olarak uymuyor. Neredeyse her zaman, görünüşte yeterince gerçek benzerlikler vardır, öyle ki, nereden gelirlerse gelsinler, muhafazakarlar genellikle daha geniş bir amaç için birlikte çalışabilirler. Muhafazakarlığın dört direğine sadık kaldığımız sürece, inşa ettiğimiz özgürlük, ahlak ve adalet düzeni sağlam kalacaktır.
Alfred S. Regnery, 2002'den beri ISI yönetim kurulunda görev yapmaktadır. amerikalı seyirci, aylık siyaset ve kültür dergisi. Daha önce, 1947'de ISI Yönetim Kurulu Başkanı olan babası Henry Regnery tarafından kurulan firma olan Regnery Publishing, Inc.'in başkanı ve yayıncısıydı. Bay Regnery, Reagan Yönetimi sırasında Adalet Bakanlığı'nda, Senato Yargı Komitesi'nde danışman olarak görev yaptı ve Washington'da ve Ortabatı'da avukatlık yaptı. Beloit Koleji ve Wisconsin Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunudur.
Cilt 8 Sayı 1 (Kış 2012).
Bu sayı şunları içerir: Kilise tiyatrosu üzerine Wesley Vander Lugt, dramatik teoloji üzerine Matt Farlow, Jon Horne'un William P. Young ve Flannery O'Connor Gina Ochsner'ı inanç ve inanç üzerine yazma üzerine karşılaştırması, Joseph A. Kim, elektronik kilise mitiyle ilgili, Robin A. Perry'den bir yanıt Robb Redman, Quentin Schultze ve DJ Chuang ibadet, teknoloji ve Barbara Schultze'nin İsa'nın bedenindeki tapınma ve bunama, ayrıca kitap incelemeleri ve daha fazlasını yansıttığı kiliseyi tartışıyor!
En ünlü 21 Yargıtay kararı
Marbury - Madison. Plessy - Ferguson. Karaca - Wade. Bush ve Kan.
Ve şimdi, Obergefell v. Hodges.
Yüksek Mahkeme'nin eşcinsel evliliğe ilişkin kararı, önemli Yüksek Mahkeme davalarının panteonuna anında ve iyi bir nedenle girecek. 21. yüzyılın başlarındaki başlıca sivil haklar sorununu çözüyor.
Yüksek Mahkeme eşcinsel evlilik yasağını kaldırdı
USA TODAY's 2015 Yüksek Mahkeme Kararı Takibi
mahkemenin en ünlü kararlarına bakın:
Marbury - Madison, 1803 (4-0 kararı)
Yüksek Mahkemenin Kongre üzerindeki yargısal inceleme yetkisini kurdu.
McCulloch - Maryland, 1819 (7-0 kararı)
Federal hükümetin eyaletler üzerindeki zımni yetkilerini kurdu.
Dred Scott - Sandford, 1857 (7-2 kararı)
Afrika kökenli Amerikalı kölelerin vatandaşlığı reddedildi.
Plessy - Ferguson, 1896 (7-1 kararı)
Eyaletlerde "ayrı ama eşit" ayrımcılık yasalarını onayladı.
Korematsu / Amerika Birleşik Devletleri, 1944 (6-3 karar)
İkinci Dünya Savaşı sırasında Japon Amerikalıların hapsedilmesini onayladı.
Brown v. Eğitim Kurulu, 1954 (9-0 kararı)
Devlet okullarında siyah ve beyaz öğrencileri ayırmak anayasaya aykırıdır.
Eski Linda Brown olan Linda Smith, 8 Mayıs 1964'te Kan., Topeka'daki Sumner Okulu'nun önünde duruyor. Devlet okulunun Brown'ı 1951'de, ardından 9 yaşında, siyah olduğu için kabul etmeyi reddetmesi, Brown v. Eğitim Kurulu davası davası. (Fotoğraf: AP)
Gideon - Wainwright, 1963 (9-0 kararı)
Suçlu sanıkların, gücü yetmese bile avukat tutma hakları vardır.
New York Times - Sullivan, 1964 (9-0 kararı)
Hakaret veya iftiraya dayalı davalar, kasıtlı veya umursamazlık göstermelidir.
Miranda - Arizona, 1966 (5-4 kararı)
Mahkumlar, polis tarafından sorgulanmadan önce hakları konusunda bilgilendirilmelidir.
Gözden Geçirme: Cilt 2 - Modern Politika - Tarih
Nefret Söylemi: Bir Amerikan Tartışmasının Tarihi Samuel Walker tarafından. Lincoln: University of Nebraska Press, 1994, 217 s., 11.95 $ (kağıt).
Paul A. Trout tarafından gözden geçirildi, İngilizce Bölümü, Montana Eyalet Üniversitesi, Bozeman.
Belki de hiçbir şey ifade özgürlüğünün ahlaki yükünü, üzerinde devam eden tartışmalar ve nefret söylemini kısıtlama dürtüsü kadar açığa vuramaz. Aşağılayıcı ve aşağılayıcı sıfatların bağırılması ve bütün masum insan gruplarını karalayan skandal yalanların yayınlanması yasal olarak korunmalı mıdır? Kibirli, önyargılı ifadeler, iftira, iftira ve tehdide kadar verilen cezadan muaf tutulmalı mı? Rodney Smolla'nın yerinde bir şekilde belirttiği gibi Açık Toplumda İfade Özgürlüğü, en zor serbest konuşma soruları nefret söylemi tarafından sorulur.
İçinde Nefret Söylemi: Bir Amerikan Tartışmasının Tarihi, Samuel Walker, bu ülkenin nefret söylemi konusunda ulusal bir politika geliştirmek için neredeyse asırlık yasal ve sosyal mücadelesinin net bir şekilde yazılmış, erişilebilir bir hesabını sunuyor. Bu politika, bir dizi Yüksek Mahkeme kararının Birinci Değişikliğin bağnazların ve yarışçıların konuşmalarını bile koruduğunu açıkça belirttiği yirminci yüzyılın ortalarına kadar kesin olarak oluşturulmamıştı. Bu sonuç kaçınılmaz değildi (tamamen çözülmüş de değil). Walker'a göre, ırkçı ve inançsal hakaretlerin yasal olarak korunmasına üç faktör yol açtı. İlk olarak, uzun bir Yüksek Mahkeme yargıcı dizisi, nefret söyleminin verdiği zarardan daha fazla, hükümetin kamusal tartışmayı kontrol etmesinden korktu. Dini veya ırksal hakarete karşı devlet mevzuatı, genellikle temel ifade ve örgütlenme haklarını tehlikeye atacak kadar kapsamlıydı. On yıllar boyunca Mahkeme, kışkırtıcı ifadelere isteksizce hoşgörü göstermekten, onu memnuniyetle karşılamaya ve cesaretlendirmeye geçerek, özgür bir toplumda sosyal değişim ve ifade özgürlüğünün kamu düzeninden, nezaketten veya insanların duyarlılıklarından daha yüksek bir önceliğe sahip olduğu ilkesini ortaya koydu.
Nefret söyleminin nihayet Birinci Değişikliğin kapsamına alınmasının ikinci nedeni, Birinci Değişiklik yasasının erken evrimi sırasında, 'grup iftirasını' suç sayacak hiçbir savunuculuk grubunun olmamasıydı. Fikirler, savunucular olmadan dünyada hiçbir güce sahip değildir. Ancak, nefret söylemini korumayı savunan bir savunuculuk grubu vardı. 1920'ler ve 30'lar boyunca Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği, Birinci Değişiklik yasasının (15) gelişimini kesin olarak etkileyen bir dizi önemli davada brifingler verdi. Üçüncüsü, neredeyse tüm büyük sivil haklar örgütleri, baskı yapmak için bir dizi iyi niyetli yasanın kullanılmasından sonra sonuçlandırdı. onların kendi Güçsüz azınlık gruplarının sivil özgürlüklerini güvence altına almanın en iyi yolunun düşmanlarının bireysel haklarını korumak olduğu kışkırtıcı ve saldırgan taktikler (13). Sivil haklar aktivistleri, ayrımcılığın tarihsel mağdurlarının uzun vadeli siyasi çıkarlarının en iyi şekilde ilerletileceği sonucuna vardılar, grup iftira yasasıyla değil, saldırgan konuşmanın en geniş içerikten bağımsız korumasıyla (126). Bu strateji sayesinde, 60'ların sivil haklar hareketi, alenen gösteri yapma ve kendi "saldırgan" ve "üzücü" mesajlarını ifade etme özgürlüğüne sahipti (161-62).
On binlerce geçmiş yargıç, avukat, akademisyen ve aktivistin tarihsel kaydı ve ortak bilgeliği, o halde, kampüs konuşma kodlarının son zamanlardaki savunuculuğunun, ne kadar iyi niyetli olursa olsun, yanlış yönlendirilmiş ve özellikle azınlıklar için tehlikeli olduğunu düşündürür. Walker'ın konuşma kodlarına karşı bu ve diğer önemli noktalara değinmesine rağmen, bu fenomeni ele alış biçimi bana aşırı temkinli ve dalgın görünüyor. Örneğin, kampüs konuşma kodu hareketinin "Amerikan tarihinde nefret söylemini kısıtlamaya yönelik en başarılı çaba" olmasının nedeninin, bir dizi etkili azınlık avukatı tarafından desteklenmesi olduğunu savunuyor. (133). Fakat hukukçular, özellikle de azınlık hukukçuları, tarihin ve hukuk geleneğinin derslerini neden görmezden gelmeli veya reddetmeli? neden böyleler düşmanca İlk Değişikliğe? Walker bu soruya cevap vermiyor.
Ayrıca, konuşma kodları kampanyasının ülke çapında "korkutucu bir ırkçılık yükselişi" tarafından kışkırtıldığı yönündeki iddiasını da biraz sorunlu buluyorum (135 ayrıca, 129, 132, 163). Walker, 1986'dan 1989'a kadar kampüslerde 250 bağnazlık vakasını sayıyor. Bu, 3.000'den fazla kampüse yayılmış, yılda sadece 83'e tekabül ediyor! Her "olay" dramatik olsa bile, bu rakam kampüslerde "şok edici bir ırkçılık dirilişi" olduğu fikrini pek desteklemez (128). Hatta Walker, sonunda "kampüste ırkçı olaylarda gerçek bir artış olup olmadığını kesin olarak söylemenin imkansız olduğunu"bu tür vakalara ilişkin sistematik bir veri olmadığını" kabul ettiğinde bile bunu kabul ediyor (130).
Diğer bir problem ise Walker'ın tüm ırksal "olayların" beyazlardan kaynaklandığını varsaymasıdır (132). Ancak beyaz olmayan insanlar, diğer herkes kadar zehirli sıfatlar savurabilir ve çoğu zaman yapar. Gerçekten de, bildirilen bir dizi ırksal "olay", beyazlara veya diğer azınlıklara lakaplar bağıran veya onları korkutan azınlıkları içerir. O halde konuşma kodlarının direkt olarak bazı azınlıkları incitir çünkü bazı azınlıklar ırkçıdır. Ancak bu, Walker'ın yapmaya hazır olmadığı bir itiraftır. İronik olarak, konuşma kodlarını savunanlar, bu tür kodların tarihsel olarak mağdur edilmiş gruplara uygulanmaması gerektiğinde ısrar ettiklerinde, bu tatsız gerçeği ustaca kabul ediyorlar. ama sadece beyazlara (1, 81-82 139-40). Şaşırtıcı bir şekilde Walker, azınlıkları konuşma kodlarından muaf tutmaya yönelik bu çabanın ciddi sonuçları olduğunu sezmiyor gibi görünüyor. Daha önceki sivil haklar grupları, öncelikle düşmanlarının haklarını korudu çünkü nefret söylemi düzenlemeleri onlara karşı kullanılabilirdi. Bununla birlikte, konuşma kurallarının çağdaş savunucuları, kısıtlayıcı düzenlemelerin "bağlamsal" bir uygulamasında ısrar ederek bu talihsiz olasılığı önlemeye çalışırlar. Başka bir deyişle, düzenlemeler siyahlar veya diğer 'korunan' azınlıklar için geçerli değildir ve bu nedenle onlara zarar veremez. Bu "kurbanın ayrıcalığı" (14) argümanı böylece azınlık gruplarını ifade özgürlüğüne ve içerikten bağımsız yasalara olan geleneksel bağlılıklarını terk etmeye ve 'düşmanlarının' özgürlüğünü bastırmaya çalışmaya teşvik eder. Bu, yalnızca kampüs konuşma kodlarına yönelik eğilimin neden "Soğuk Savaş'tan bu yana ifade özgürlüğüne yönelik en ciddi tehdidi" (6) temsil ettiğini açıklamakla kalmaz, aynı zamanda konuşma kodlarının ırksal gerilimleri azaltabileceğini değil, artırabileceğini de öne sürer. Walker'ın da kabul ettiği gibi, konuşma kodları üzerindeki tartışma "yerleşik olmaktan uzak" (14).
bir okuma Nefret Söylemi: Bir Amerikan Tartışmasının Tarihi İlk Değişikliğin koruması altında insanların birbirlerine saldırgan sıfatlar atmasına izin vermenin tek tip bir sivil kamu söylemi sağlamanın en iyi yolu olmayabileceğine dair ezici bir inançla bıraktım, ancak bu, marjinalleştirilmiş kişilerin haklarını güvence altına almanın en etkili yöntemi olduğunu kanıtladı. ve ezilen grupların şikayetlerini dile getirmeleri ve hatta hangi renk ve inançtan olursa olsun ırkçıları demokratik toplumumuza dahil etmeleri için.
Başa dönüş
Utah Tarih Ansiklopedisi Allan Kent Powell tarafından düzenlendi. Salt Lake City: Utah Press Üniversitesi, 1994, 674 s., 50 $ (kumaş).
Candadai Seshachari tarafından gözden geçirildi, İngilizce Bölümü, Weber Eyalet Üniversitesi
Utah'ın tarihi, toprakları, geçmişi, halkları, onu şekillendiren olaylar ve onu şekillendiren insanlar hakkında bazı temel bilgilere ihtiyacınız varsa, bu bilgiyi yüzlerce farklı kaynağa bakmadan nerede bulursunuz? Mormon Taburu veya Dağ Çayırları Katliamı hakkında veya Sanpete kasabası Gunnison'a adını veren John Williams Gunnison hakkında veya Utah'ın ekonomik ve kültürel tarihine Japonya'nın katkısı veya yaklaşık beş yüz başka öğe hakkında daha fazla bilgi edinmek isterseniz ne olur? tarihi, kültürel veya dini açıdan önemli mi? Bugün gitmek isterdin Utah Tarih Ansiklopedisi, Utah'ın tarihi hakkında anında ve güvenilir bilgiye ihtiyaç duyan okuyucu için kullanışlı bir yayın.
Editör Allan Kent Powell'ın işaret ettiği gibi, Utah Eyalet Tarih Kurumu'nun kurumsal desteği, Utah Centennial Komisyonu'ndan bir hibe ve iki yüz yetmiş tarihçi ve tarihçinin iyi niyeti ve cömertliği olmadan bu işbirlikçi nitelikte bir çalışma pek mümkün olamazdı. adlarının altında görünen girdileri araştıran ve yazan diğer bilim adamları. Leonard Arrington, Thomas Alexander, Helen Papanikolas, Maureen Ursenbach Beecher, Eugene England, Gene Sessions ve William Mulder gibi katkıda bulunanların çoğu, son derece saygın ve tanınan Utah bilginleridir.
Danışma kurulunun değerlendirdiği iki bin başlıktan oluşan temel bir listeden, sonunda beş yüz konu listeye dahil edildi. Ansiklopedi önemleri ve popüler tanınmaları temelinde. için belirlenen hedefler göz önüne alındığında Ansiklopedi ve görevin boyutu, editör ve danışma kurulu, Utah'ın tarihi, kültürü ve coğrafyası üzerinde önemli bir etkiye sahip olan konuları seçerek takdire şayan bir iş çıkardı. Editör, bu beş yüz konunun altı kategoriye ayrıldığına dikkat çekiyor: bireyler, olaylar, kuruluşlar, kurumlar, yerler ve temalar ve konular. NS ansiklopedi Utah Eyaleti Tarih Kurumu koleksiyonundan yeniden basılan 250 fotoğraf, Utah'ın zengin geçmişini kutlamak amacıyla seçildi. Bu kitap, kelimenin biçimsel anlamıyla bir ansiklopedi değildir. Gerçekler ve rakamlar hakkında bilgi taşıyan daha geleneksel ansiklopedilerin aksine, Utah Tarih Ansiklopedisi önceden belirlenmiş konularda bilimsel makalelerin bir derlemesi, isterseniz bir özet. Yazarlara, bilgilerini ve yorumlarını ilginç ve anlamlı bir üslupla oluşturma özgürlüğü verildi. Bunun gibi, Ansiklopedi jargon veya ağır bir üslupla yüklenmez. Yazıların çoğu anlaşılır ve okuyucu dostudur. Bir lise öğrencisi bile girdileri zevk kadar kazanç için okuyabilir. Bir hazine evinde olduğu gibi, içinden rastgele geçebilir. NS Ansiklopedi Hatta yatmadan önce mükemmel bir okuma yapar. Burada Camp Floyd ve onun on dokuzuncu yüzyılın ortalarında Utah'taki hızlı yükselişi ve düşüşü hakkında, Utah'ın 1880'ler ve 1930'lar arasında gelişen güçlü konserve endüstrisi hakkında Vali Herbert Maw ve aktif siyasi kariyeri boyunca önlenemez Joe Hill hakkındaki ihtilaf politikaları hakkında bilgi edinilebilir. ve Utah'ın muhteşem kanyonları, madencilik endüstrisi, Ku Klux Klan'ın faaliyetleri ve tabii ki Utah'ın demiryollarıyla olan romantizmi hakkında Utah'daki IWW hareketi.
Göz kamaştırıcı bir şekilde eksik olan şey Ansiklopedi, ancak, Utah'ın tarihi hakkında bir giriş! Editör, Utah'ın tarihine genel bir bakış sunmamayı tercih ederken, okuyucuyu Charles Peterson, Richard Poll, Dean May ve Thomas Alexander tarafından yazılan birkaç tek ciltlik Utah tarihine yönlendiriyor. Ancak bu, Utah'ın beş sayfalık kısa bir tarihine göz atmak isteyebilecek biri için zayıf bir teselli. Yeni Columbia Ansiklopedisi birçok ülkeye hizmet vermektedir. Utah'ın kısa bir tarihinin atlanması, ağır ve affedilmez bir editoryal yargı hatasıdır.
ile ilgili bir diğer sorun Ansiklopedi danışma kurulunun yazarlara "neleri dahil edecekleri, her makaleyi nasıl organize edecekleri ve nasıl sunacakları konusunda özgür bir dizgin verme" kararında yatar. , yine de eşit ve tutarlı bir mükemmellik eseri üretmede yanlış bir yaklaşımdır. Örneğin, Leonard Arrington'ın Mariner Stoddard Eccles hakkındaki profesyonel girişinin yanında yer alan Mariam Murphy'nin Thomas Kearns hakkındaki tartışması kesinlikle daha sıkı bir editoryal gözetim ihtiyacına işaret ediyor. Yine, Jay M. Hammond'ın John D. Lee hakkındaki girişi bir kompaktlık ve iyi eleştirel yargı modeli iken Hammond'ın Vali Leavitt'e ilişkin kendi tartışması "news" ve çok fazla içerikten yoksundur. Popüler Vali'nin pek çok başarısı hakkında tek kelime edilmiyor, bunun yerine okuyucuya Michael Leavitt'in ailesinin beş oğlu daha olduğu ve Vali'nin kendisinin müstakbel karısıyla "SUU'ya katılırken ve yerel Shakespeare Festivali'ne katılırken" tanıştığı söyleniyor. Giriş ayrıca beş çocuğundan her birinin adını listeler, belki de Utah'ın soyunu kabul etme eğilimine bir taviz.
Ancak bu gecikmeler hakkında tartışma yapılmamalıdır. Bu hiçbir şekilde "ilk tamamlayınız Utah'ın tarihi ansiklopedik biçimde" toz ceketinin iddia ettiği gibi [italikler eklenmiştir] bununla birlikte, yalnızca kütüphanelerde değil, aynı zamanda her sorgulayıcı lise öğrencisinin ve herkesin kitaplığında bulunması gereken çok iyi bir hazır referans çalışmasıdır. Utah tarihi hakkında önemli bilgiler toplamak isteyen.
Başa dönüş
Humble'ın Armatürleri Elizabeth Woody tarafından. Tucson: University of Arizona Press, 1994, 129 s., 35,00$ (kumaş), 15,95$ (kağıt).
Judy Elsley tarafından incelendi, İngilizce Bölümü, Weber Eyalet Üniversitesi
Elizabeth Woody'nin ikinci şiir kitabı, Humble'ın Armatürleri, Arizona Üniversitesi'nin Kızılderili edebiyatını kutlayan Sun Tracks serisinin otuzuncu cildini oluşturuyor. Dizi, geleneksel olarak marjinalleştirilmiş veya susturulmuş insanların seslerini duyabileceğimiz bir kamusal alan yaratıyor. Bu kitaplar aynı zamanda Kızılderili halklarının zengin edebi mirasını da göstermektedir.
Woody Yakima/ Warm Springs/ Wasco/ Navajo kökenlidir ve Oregon, Warm Springs Konfedere Kabileleri'nin kayıtlı bir üyesidir. İlk şiir koleksiyonu, Taşa el, 1990 yılında bir Amerikan Kitap Ödülü aldı ve çalışmalarının yeni bir koleksiyonunda yeniden basıldı, Yedi El, Yedi KalpEighth Mountain Press tarafından yayınlandı.
Kendi halkı ile Kızılderili olmayan okuyucu arasında bir sempati ve anlayış köprüsü kurarak "etnopoetik" adını verdiği şeyi uygular. Tarihinin çoğunun "erişilemez veya yaygın olarak bilinmediğini" biliyor, ancak girişte dediği gibi, halkının hikayelerini anlatmak ağır bir sorumluluktur:
Annem bana düşüncelerin ve eylemlerin yedi kat daha fazla kaynağına döndüğünü söylemişti: Sözcüklerin katıldığı hareketten sorumlu olmam gerekiyordu. (xi)
Şiirinin "tamamen kişisel bir endişe ya da olay olmadığını, ruhsal evriminin kişinin bir topluluğa tepki vermesinden kaynaklandığını" anlar (xiv). O halde, Woody antropologdan ziyade manevi ortamla, anlattığı insanlarla ve topraklarla yakından bağlantılı olmaya devam ediyor.
Bu koleksiyonun adı Woody'nin dünyayı görme biçimini yansıtıyor. Her şey -toprak, bitkiler, hayvanlar, insanlar - hayatın özü olan parlak ışık kaynağını bünyesinde barındırır. Bu, alçakgönüllülüğün nedenidir, çünkü biz kendi hayatımızın yaratıcısı değiliz, daha çok ışığın içinden parladığı malzemeyiz. "Plateau Women"da bir büyük teyzeden alıntı yapan Woody şöyle yazıyor:
"Yüreğinden harika bir varlık çıkardığın zaman," diyor.
hepsi Dünya'dan, Dünya'ya gidiyor. Ruh çiçek açar
ve kökü besleyen bu Işığa sahibiz. hatırlamak zorundayız
besin kaynağımız yoksa açlıktan öleceğiz."
Woody'nin yaşama saygısı, aile içi şiddet veya alkolizm gibi yüzeysel olarak çekici olmayan konular hakkında insanların yaşamlarını ve bireyselliklerini onurlandıran bir saygıyla yazabilmesini sağlıyor.
Kitap üç bölüme ayrılmıştır. İlki, "Manzaranın İç Mekanları", Kuzeybatı'nın belirli bir manzarasını boyayan geniş fırça darbeleriyle şairin dünyasına sosyal bir bağlam verir. İkinci bölüm, "İnsanlar", Kızılderili halkının bir dizi hassas, genellikle samimi ve sevgi dolu portrelerini ifade eder. Üçüncü bölüm, "Miras Gizlidir", sorunları gündeme getiriyor ve halkının karşılaştığı adaletsizlikleri, genellikle sert ve öfkeli ifadelerle adlandırıyor. Şiir koleksiyonu, Ursula Le Guin'in "bu kitap kendini bir dağ aslanı gibi yavaşça toplar ve sonra sıçrar" şeklindeki yorumunu yansıtarak, nazik, genel açıklamalardan güçlü bir şekilde adlandırılan belirli konulara doğru hareket eder.
"Peyzajın İç Mekanları" adlı ilk bölümde, Woody, doğal dünyanın ritminin, ayrıntılarının ve renklerinin sessiz bir farkındalığıyla, gördüklerini ve deneyimlediklerini canlı bir şekilde, örneğin "Markers of Absence"da şöyle anlatıyor:
Yapraklar perdeleriyle ifade edilir
kuraklığa dayanıklılık.
Bulutlar solgun bir bitkinlik.
Tumbleweeds zayıf bir durumda
gölgelerin kalbi için.
"Her birimizin bir şarkıya, gizeme ve kutsala sahibiz," diyor Woody girişte, bu ilk bölümde her yerde kendini gösteren doğaya bir yaklaşım. Yazısı, en canlı şekilde metaforu yeni kullanımında, "Işık"ta olduğu gibi, "Önemsiz kendi gecekondu mahallesinde buruşmuş bir enerjidir" ve düşündürücü fikirlerinde, örneğin "Ev ve Evsizler"de olduğu gibi canlıdır. "Yaş, el yapımı sineklikli kapıdaki gıcırtı kendi kendine kayboluyor." diyor.
"İnsanlar" bölümünde, tanıdıkları hakkında şiddetli bir sevgiyle yazıyor ve genellikle dışarıdan yargıladığımız için reddedebileceğimiz insanlar için bize anlayış ve sempati veriyor. Örneğin, "Maria'da Quarter to Eight in the Morning"de, sokaklarda dolaşan alkolik bir evsiz kadını, onu tamamen insan olarak görmemizi sağlayan bir saygı ve duygu yüklü şefkatli bir tanımlamayı betimler:
Eksik çöpler sokaklarda tökezliyor
Eski ülke yemyeşil Maria'nın arkasında.
Bira ve peruktan oluşan hayatını alışveriş torbaları içinde geçiriyor.
Bazı bahar gençliği sadece bağsız ayakkabılardır.
Etki alanına giriyor
bir kraliçe tavrıyla,
Senin için bir şeye sahip olduğunu, ihtiyacın olabilecek her şeyi
onun eşyaları arasında.
Son bölüm, alkolizm, evsizlik, cinsel istismar ve cinayet gibi konuları ele alıyor - Kızılderili halkını rahatsız ettiğini gördüğü önemli sorunlar. Gösterdiği tüm sempati ve saygıya rağmen, insanları veya yaşadıkları dünyayı romantikleştirmez, onları net ve dürüstçe görür, hem güzelliği hem de acıyı isimlendirir. Öfke ve gerilim bu bölümü çerçeveliyor ve "Düz ve Açık" bölümünde gördüğümüz gibi doğal dünyayı tehditkar bir güçle besliyor:
Dünya bir kalkandır, aşkın davuludur,
ilk üfürüm, korku,
fısıldayan güçlü bir kadın
geceleri kulaklarına
Vizyon rüya değil, mutlak zihin görüntülemedir
süreklilik, kendisi, düz daire içinde.
Bu, kapağında yine bir Kızılderili olan Joe Feddersen'in sanat eseri olan, güzelce üretilmiş bir kitaptır. Woody'nin çalışması bol miktarda beyaz boşluk kullanılarak biçimlendirilmiştir, bu nedenle okuyucunun dikkati her zaman bireysel şiire odaklanır. Asıl kitabın estetiği, yayıncının şairin eserine duyduğu saygıyı yansıtır.
Woody'nin şiiri, Kızılderili kültürünün belirli yönlerini sempatik bir şekilde tanımlayarak ve yorumlayarak çağdaş edebiyata önemli bir katkı sağlar. Genellikle yetersiz ve parçalanmış kelimeler, bir kültürden diğerine ulaşmanın güçlü bir yolu olmaya devam ediyor. "Düz ve Berrak"ta el piktografları hakkında söylediği şey şu sözleri için doğru olabilir: "Eller mevcudiyettir, / eylemdir, ayrıca enkazdan yeniden inşa etmenin bir aracıdır." Woody'nin şiiri, tarihi yeniden inşa etmek, itibarı yeniden inşa etmek için bir araç görevi görür, ve iletişim kültürü.
Başa dönüş
İtfaiyeci: Yeni ve Seçilmiş Şiirler Pattiann Rogers'ın fotoğrafı. Minneapolis, MN: Milkweed Editions, 1994, 260 s., 12.95 $ (kumaş).
Kathleen M. Herndon tarafından gözden geçirildi, İngilizce Bölümü, Weber Eyalet Üniversitesi. (Sayfanın başına dön)
İtfaiyeci. Bu kelime bana antik toplumları, ritüellerin koruyucularını ve masal anlatıcılarını, hayatın gizemleriyle yaşayan rahibeleri hatırlatıyor. Ancak Pattiann Rogers, gücü, kendileri için açıklayamadıklarını başkaları için yorumlama becerisine dayanan antik bir vizyoner değildir. Eserleri doğal dünyanın bereketini, hayatın zamansızlığını ve insan cinselliğinin güzelliğini anlatan bir şairdir. Bizi gözlemlerini paylaşmaya davet ediyor.
Firekeeper, önceki beş ciltten seçilen şiirlerin ve yeni şiirlerin bir derlemesidir. Rogers'ın bilimsel doğruluğu şehvetli zevkle dengeleme yeteneğine hayran kaldım. Aslında her iki nitelik de ben bu yeni koleksiyonun son sayfasını çevirdikten sonra uzun süre oyalanıyor.
Rogers'ın çalışmalarını temalara göre ayırmaya direniyorum çünkü şiirleri kategorize etmekte zorlanıyor. Ancak bu cilt için seçilen şiirlerde hatasız kalıplar var: hayvanlar, yaşam döngüleri, hayvanlar ve insanlar arasındaki bağlantılar ve evrenin gizemlerine karşı baskın bir hayranlık.
"Boynuzlu Kertenkelenin Gerekçesi", yaratığın neden "kısa dikenli boynuzları ve çatık kaşları/Gözleri, sonsuza kadar kemiğin zorladığı dudaksız gülümsemesi/burnunun olması gereken yerde korkunç pullu oyukla" yaşamak istediğini sorgular (77). Cevap, yaşam ve hayatta kalma arzusundadır. "Kurbağaların Gücü"nde, meşe kurbağası ve kırmızı benekli kara kurbağası "şarkı söylerken/şarkı söylerken, yağmur ve sis yaratırken/Sesleriyle" (63) düşünebilir. Ama aslında fırtınanın kendine ait bir gücü vardır, kurbağaların kur yapma ve çiftleşme coşkusuyla ilgisi yoktur. Rogers, belki de tek ve kesin keşfimizin "ılık yağmurun altındaki karanlık gökyüzünün altında tatlı/iyi aşk vaadi" olup olmadığını merak ediyor (64). Salyangozlar, Siyamla savaşan balıklar, ren geyiği ve leylekler, "Tarih Yapmak"da canlı bir şekilde çiftleşirler.
Rogers şiirine sık sık, bazen sıradan bir insan konusuyla başlar, bir hayvanı gözlemlemeye geçer ve yaşamın önemi üzerine neredeyse ruhsal bir gözlemle bitirir. "Bizi Uyurken İzlediğinizde" tam da bunu yapıyor. Patchwork üzerinde yatan bir uyuyan baobab dallarına dolanır. İzleyici, "banyan üzerindeki yeşil anole"ye dönüşür (157). Canlı beden "o kadar büyük/bir güzellik toplamıdır ki, onu bir milyar sıfır takip eder" (158). Ve izleyiciye "Bizi sevmiyor musun?" diye meydan okunuyor (158).
Eğlenceli bir sohbet şiiri, "Karlı Bir Kış Gecesinde Salon Oyunu", sahte çin yumurtalarıyla gelincikleri kandırmak üzerine spekülasyonlar yapıyor. Sonunda köpekler "karda kota gelinciği/Bıyıklarında kanlı sarısı ve kırık dişi" (86) bulur. "Bir Düşünceyi Tamamlamak İçin" adlı bir başka filmde, adı verilmeyen bir kadın ve erkek, on oyuncu kedinin müstehcen şehvetiyle baştan çıkar: "İç çeker, gerinir -izler - kaşmir cübbesinin arka kuşağını yakalar ve gevşetir" (193).
"Bir Katedralde Sıkışan Çit Çitleri İçin" bana Londra'daki St. Paul Katedrali'ne yaptığım ziyareti hatırlatıyor. Kuşlar bazen o devasa boşlukta yakalanırlar ve bu şiirdeki kuşun yaptığı gibi "piskoposun tahtına" tünerler (141). Çalığın rengi kırmızıdan kahverengiye, menekşeye ve nihayet kırmızıya dönüşür "Meryem'in Kederiyle" Mısır'a Yolculuk" Beş Bin Mucizesi Çarmıha Gerilme" (141-142). Ama kaçtığında, "kendi hikayesini/Yapma gerçeğinden kutsal haberleri/Parlak beyaz gizeme/Doğru dünyanın içine" (142) taşıdı. Rogers'ın gerçeğini, katedralin insan yapımı yapaylığında değil, doğanın müthiş gücünde bulduğunun farkındayız.
Evrenin hareketi için bir metafor "Elinor Frost'un Mermer Tepeli Yoğurma Masası"nda bulunabilir. "Deniz, sert kıyıya gömerek/bir sonraki ileri hareket/yuvarlanmanın altında geri çekilir" gibi (185). Fırıncı, "karanlık bulutsuların ve elenmiş halkaların/yıldızlararası tozun" merkezi olur (185). Bu metodik hamur yoğurma ve gezegenlerin dönmesi, yoğun ve belirsiz yaşamlarımızda bir rahatlık, bir öngörülebilirlik sağlar. "The Laying on of Hands"da, "Rogers, "henüz öğrenmediğimiz kota nezaketini - henüz ustalaşmadığımız bir inceliği" (218) bulmamız konusunda bizi uyarıyor. Leylak ve dilenci otunu, "sporla dolu yosun"u (219) ve "emicilerin ve diri odunun sıkı moleküllerini" (219) fark etmeyi unutamayız. Belki zamanla ve dikkatle biz de natüralist gözüyle görebiliriz. Rogers bizi ona katılmaya, itfaiyeci olmaya davet edebilir.
Gözden Geçirme: Cilt 2 - Modern Politika - Tarih
Anime Gösterileri Cilt 2 BellaOnline Anime sitesi için yazdığım bazı genel bakışları derleyen bir e-kitap. Belirli bir anime genel bakışını bulmak için Anime sitesinin çeşitli alt bölümlerini aramak yerine, bunları tek bir yerde uygun bir şekilde yerleştirebilirsiniz.
E-kitabın ilk bölümü olan "Current Anime", "Mevcut Anime" ve "Yu-Gi-Oh!"dan anime incelemelerini içerir. Anime sitesinin alt bölümleri. "Mevcut anime" tanımım, bir mülkün yirmi yaşından küçük olması gerektiğidir. Ancak, bu bölümde ele alınan bazı anime özelliklerinin şu anda hiçbir yerde televizyonda yayınlanmadığına dikkat edilmelidir. Bu bölümde ele alınan anime özellikleri şunlardır: .hack//İmzala, Animasyon Aria, BECK: Moğol Doğrama Ekibi, çılgın, Krono Haçlı Seferi, klan, mum boya Shin-Chan, DN Melek, göz koruyucu 21, Son Fantezi Sınırsız, Metal Simyacı, Furi Kuri, Fushigi Yuugi, Silah mezarı, O benim Ustam, Orman Wa Itsumo Hale Nochi Guu, Kannazuki hayır Miko, Karin, Kirby: Hemen Ya!, Kodomo yok Jikan, Hina'yı sev, Maria Bizi İzliyor, Deniz Kızı Melodi Pichi Pichi Pitch, Negima, Neon Genesis Evangelion, Bir parça, oruçuban ebichu, Ouran Lisesi Ev Sahibi Kulübü, Piyano: Bir Genç Kızın Kalbinin Melodisi, Tenisin Prensi, Prenses Tutu, çılgın usta, rün askeri, Sayonara, Zetsunou-Sensei, Shingu: Yıldız Savaşlarının Sırrı, Karıştır!, Sonik x, Büyücü Bıçakçı Orphen, Çelik Melek Kurumi, Kalbe, kahrolası Tokyo, Escaflowne'nin Vizyonu, Yakitate!! Japonya, Tutuklusun, Yu-Gi-Oh! 5D'ler, ve Zatch Bell!
E-kitabın ikinci bölümü, Anime sitesinin "Klasik Anime" ve "Rumiko Takahashi Anime" alt bölümlerinden anime incelemelerini içerir. Benim "klasik anime" tanımım, bir şovun en az yirmi yaşında olması gerektiğidir. Bu bölümde ele alınan anime özellikleri şunları içerir: Sakız Krizi, Kuzey Yıldızının Yumruğu, Galaksi Ekspres 999, Merhaba kedicik, Maison Ikkoku, Mazinger Z, Lodoss Savaşı Kaydı, Sabre Rider ve Yıldız Şerifler, ve Urusei Yatsura.
Genel bakışlar, e-kitapta yer alan anime özelliklerinin her biri hakkında bilgi içerir. Çoğu zaman, gösteri hakkında temel arka plan bilgilerine ek olarak, bu mülklerin hedef kitlesinin kim olduğuna inandığım yorumlara da yer vermeye çalışıyorum. Umarım okuyucular bu e-kitabı okuduklarında, daha önce hakkında hiçbir şey bilmedikleri yeni bir anime özelliği hakkında bilgi edinebilirler. Ayrıca, ebeveynlerin bu e-kitabı, çocukları için hangi anime özelliklerinin uygun olup olmayacağını belirlemeye yardımcı olacak bir kaynak olarak kullanabileceğini umuyorum.
Anime Gösterileri Cilt 2 86 sayfa uzunluğundadır ve 1,99 ABD Dolarına satılmaktadır. Ödeme PayPal ile kabul edilir.
İçeriğin telif hakkı ve kopyası 2021, Lesley Aeschliman'a aittir. Her hakkı saklıdır.
Bu içerik Lesley Aeschliman tarafından yazılmıştır. Bu içeriği herhangi bir şekilde kullanmak isterseniz, yazılı izne ihtiyacınız vardır. Ayrıntılar için BellaOnline Yönetimi ile iletişime geçin.
Demokrasi için Ayağa Kalkmak
Amerikan siyasetinin gerçekten yoldan çıkıp çıkmadığını henüz bilmek imkansız. Bundan yıllar sonra insanlar, görünüşe göre kendi kendisiyle savaş halinde olan ABD siyasi sisteminin ulusu en zor dönemden başarıyla geçirmeyi nasıl başardığına hayret edebilirler. Ancak geriye dönüp ülkenin kötü siyasetin güçlü bir ekonomiyi baltalamasına nasıl izin verdiğini merak etmeleri de mümkün. Bu nedenle, siyasi sistemi güçlendirmenin yollarını aramaya başlamak mantıklı görünüyor.
İhtiyaç duyulan şey basit ama talepkar bir şey: parti, ekonomik çıkar ve ideolojinin ötesinde demokrasinin sağlığına yenilenmiş bir bağlılık duygusu. Bu kritik çünkü hükümetin karşıt görüşleri arasındaki rekabet, böyle bir ortak taahhüt bağlamında gerçekleştiğinde en verimli olduğunu kanıtlıyor: Anlaşmazlıklar yoğun olabilir, ancak sadece bir ailede olduğu gibi alınır.
Amerika'nın demokrasi kültürünü canlandırmak esastır. Herkesin oynayacak bir rolü vardır, ancak iş dünyası liderleri bir fark yaratmak için dört adım atabilir:
Demokrasi adına konuşun.
CEO'lar her fırsatta canlı bir cumhuriyetin güçlü bir ekonominin temeli olduğunu ve tüm Amerikalıların - iş dünyası liderleri de dahil olmak üzere - kazanma heveslerinin siyasi sürecin bütünlüğüne olan bağlılıklarını gölgede bırakmamaya dikkat etmesi gerektiğini her fırsatta açıkça belirtmelidir.
Kamu önceliklerini netleştirin.
CEO'lar, kamu öncelikleri konusunda iki taraflı bir konsey oluşturmalıdır. Amaç, yalnızca liberaller ve muhafazakarlar arasındaki farkı bölmek değil, zaman içinde her ikisinin de en iyisinin uygulanmasını kolaylaştırmak amacıyla her iki tarafın en yüksek önceliklerini dile getirmesine yardımcı olmak olmalıdır.
Tarihe yatırım yapın.
İş dünyası liderleri, geçmişte Amerikan demokrasisinin nasıl işlediğine dair daha derin bir anlayışı teşvik etmelidir. Bu çaba, Amerikan demokrasisi tarihi üzerine yeni araştırmaların finanse edilmesinden eğitici televizyon programlarına, ders dizilerine ve kitap kulüplerine sponsor olmaya kadar her şeyi kapsayabilir.List of site sources >>>