İnsanın içini aniden bir umut kaplıyor, nadiren. Sanki kalbinin ortasına seni hafifletecek bir hissi naif bir şekilde bırakmışlar ve o his tüm vücuduna usul usul yayılıyor. Tebessüm edesi geliyor sonra insanın, hatta belki pembe renkli harflerle yazası geliyor içindekini.
Hasta yatağında yatarken “Aba kakmazsan iyi oomazsın.” deyip koluna sarılan velede bakınca böyle hissediyorsun mesela. Yüzüne, gözlerindeki hüzne bakıyorsun. Değer verdiği birinin canı yandığında hüzünlenmeyi fark ettiği zamanlara gelmesine şaşırıyorsun. Tek dokunuşuyla ve iri gözlerindeki hüzünle sana olan merhametini nasıl hissettirdiğine şaşırıyorsun. Gözlerinin önünde bu kadar büyümüş olmasına şaşırıyorsun. “İnsan biraz da hayrettir” diyorsun. Hatta ona bakarken belki anne şefkatini içinde hissediyorsun ilk kez. Kalkıyorsun yattığın yerden; kalkmazsan iyi olamazsın.
Çok da eski olmayan zamanlarda senin için yazılmış olan iki satıra denk geliyorsun mesela. Sana dair güzel cümleler… “Tarih tekerrürden ibarettir umarım” diye düşünüyorsun. “Şu an”ları daha değerli kılmak için umutlanıyorsun, ötesi dua ediyorsun. Nadiren de olsa gönlüne uğrayan bu umut parçaları için şükrediyorsun.