We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Ben fiziğe ve özellikle bazı fizik teorilerine çok meraklı genç bir öğrenciyim. Heisenberg belirsizlik ilkesi hakkında bir TED videosu izledim ama tam olarak anlayamadım ve mümkünse oldukça kolay bir açıklama arıyorum.
Heisenberg belirsizlik ilkesi hakkında bir TED videosu izledim ama tam olarak anlayamadım ve mümkünse oldukça kolay bir açıklama arıyorum.
Bir yorum Heisenberg Belirsizlik İlkesi sezgisel olarak açıklanabilir mi? ve özellikle var 17 cevap var! Birkaç kişinin herhangi bir kişiye yardımcı olması mümkündür.
Kuantum mekaniği, neler olduğunu oldukça iyi tahmin eden bir dizi teori ve denklemdir. Bu, aslında kimsenin anlar o. Pek çok insan onu nasıl kullanacağını biliyor ve daha pek çok insan da kabaca nasıl kullanılacağını biliyor. Ve en az 17 (17.000 değilse) insan bunu nasıl açıklayacağını bildiklerini düşünüyor.
Ama seni kandırmalarına izin verme.
Usta açıklayıcıdan alın. Richard Feynman'a göre:
Kuantum Mekaniğini kimse anlamıyor!
Feynman muhteşemdi ama insani ve kusurluydu. Fizik konusunda ne kadar zeki olsa da, kendi derin cinsiyetçi eğilimlerini fark etmedi. (en azından hayatının ilk kısmı için).
Bir şekilde davranıyorlar, bu daha önce gördüğünüz hiçbir şeye benzemiyor! Daha önce gördüğün şeylerle ilgili deneyimin yetersiz, eksik…
Küçük şeylerin davranışı çok fantastik, çok harika… farklı. Büyük ölçekte davranan her şeyden çok farklı.
KUANTUM MEKANİĞİNİN YALNIZ KORUCUSU
Teorik fizikçiler bilimin kayan yıldızlarıdır. En iyi işlerini 20'li yaşlarında yapıyorlar, sonra görünüşe göre tükeniyorlar. Teorisyenler, entelektüel olarak konuşursak, genellikle 30'lu yaşlarında fiziğin "yaşlı devlet adamları" olmak için emekli olurlar. Kuantum mekaniğinin devlerinden dördü - Paul Dirac, Werner Heisenberg, Wolfgang Pauli ve Niels Bohr - hepsi çok genç adamlar olarak en büyük teorilerini oluşturdular. (Aslında Dirac ve Heisenberg'e Nobel Ödüllerini kabul etmek için anneleri Stockholm'e eşlik ettiler.) Dirac, bir zamanlar yazdığı bir şiirde fenomeni özetledi; duygu, bir fizikçinin 30'unu geçtikten sonra ölmesinin daha iyi olduğuydu doğum günü.
O halde Erwin Schrödinger nasıl açıklanır? 38 yaşında, bir teorisyen için kesinlikle geriatrik olan Schrödinger, bilim tarihinde benzeri olmayan altı aylık bir teorik araştırma döneminde yazılmış ve yayınlanmış dört mükemmel makaleyle fiziğin çehresini sonsuza dek değiştirdi. Bu süre zarfında, kuantum teorisinin ilerlemesini büyük ölçüde hızlandıran dalga mekaniğini keşfetti. J. Robert Oppenheimer, Schrödinger'in teorisini "belki de keşfedilen en mükemmel, en doğru ve en sevimli adamlardan biri" olarak adlandırdı ve büyük fizikçi ve matematikçi Arnold Sommerfeld, dalga mekaniğinin "... x27, yirminci yüzyılın tüm şaşırtıcı keşifleri arasında en şaşırtıcı olanıydı.
Yine de, bu hareketliliğe kadar, Schrödinger, kariyerinin başlarında olağanüstü parlaklığına dair hiçbir ipucu ortaya koymamış, yetkin, seçkin bir fizikçiden başka bir şey değildi. Büyük keşfinden sonra, bu dehayı bir daha asla sergilemedi. Ve işbirliğinin norm olduğu 1920'lerin teorik fizik dünyasında, Schrödinger yalnız çalışmayı seçti. Üstelik kurtardığı fizik dalına da sevgisi yoktu. Kuantum mekaniğinin Lone Ranger'ıydı - kasabaya gelen, bir problem gören, onu çözen ve sonra neredeyse her şeyden uzaklaşan bir yabancı.
Walter Moore, bu ilgi çekici adam hakkında takdire şayan bir kitap yazdı. Avustralya, Sidney Üniversitesi'nde fizikokimya alanında fahri bir profesör olan ve “Physical Chemistry” ders kitabının yazarı olan Bay Moore, Schrödinger'in yaşamını ve çalışmalarını kronikleştirmekten daha fazlasını yapmaya koyulur. Bu durumda bir insanın hayatındaki dehanın köklerini bulmaya çalışır, bilim tarihindeki en büyük altı aylık yaratıcılık patlamasının ardındaki sırrı arar.
1925'e gelindiğinde kuantum teorisi, her şeyin bir süreklilik olduğu yolundaki klasik Newtoncu görüşü, yerini almamışsa bile değiştirmişti: enerjinin sonsuz miktarda yayılabileceği, ışığın sürekli dalgalar halinde dalgalanabileceği vb. Kuantum teorisi ise her şeyin nicelleştirildiğini veya temel bir birimin katları olarak ifade edildiğini savundu. Enerji ve madde ayrı miktarlarda dağıtılır, belirli minimum miktarların katlarına sahip olmanız gerekir. Evren topaklı - bir kepçe patates püresinin aksine bir pirinç yığını. Niels Bohr bu teoriyi atom arenasına çıkarmıştı. Bir atomdaki elektronların kuantize yörüngeleri işgal ettiğini söyledi. Sabit bir yörüngeden diğerine sıçrayabilirler, ancak bu durumlar arasında duramazlar. Bu teorisyenleri tedirgin etti. Örneğin, elektronlar yörüngeler arasında nereye gider? Ve kuantum sıçramalarını yöneten kurallar nelerdir?
Einstein'ın yanında, dünyanın en parlak fizikçisi olarak kabul edilen 24 yaşındaki Werner Heisenberg'e girin. Heisenberg, Max Born ve Pascual Jordan'ın yardımıyla, elektronun hareketlerini matris adı verilen karmaşık bir matematik formuyla açıkladığı varsayılan bir matris teorisi geliştirdi. Ancak bazı sorunlar kaldı. Heisenberg'in çözümü, atomun içinde neler olduğunu görselleştirmeye izin vermiyordu. Ayrıca, dünyanın en zeki fizikçileri, denklemleri çözülmesi imkansız buldu.
Louis de Broglie geldi. Bu genç Fransız fizikçi, Paris Üniversitesi'ndeki doktora derecesi için çok sıra dışı bir tez sundu. Belirli hızlarda bir elektronun parçacıktan çok dalga gibi davrandığı önermesini ortaya koydu. De Broglie'nin tez araştırmacıları bu kavramdan bir sonuca varamadılar ve ikisi dışında çoğu teorisyen de yapamadı: Onu alkışlayan Albert Einstein ve onu kullanan Erwin Schrödinger.
1925 Noelinden birkaç gün önce, Viyana doğumlu Zürih Üniversitesi'nde fizik profesörü olan Schrödinger, İsviçre Alp kasabası Arosa'daki bir villada iki buçuk haftalık bir tatile çıktı. Karısını Zürih'te bırakarak, de Broglie'nin tezini, eski bir Viyana kız arkadaşını (kimliği hala gizemini koruyor) ve iki inciyi yanına aldı. Dikkat dağıtan herhangi bir gürültüyü engellemek için her bir kulağa bir inci ve ilham almak için yataktaki kadını yerleştiren Schrödinger, dalga mekaniği üzerinde çalışmaya başladı. O ve gizemli bayan 9 Ocak 1926'da tatillerinin zorluklarından çıktıklarında, büyük keşif sıkı sıkıya el altındaydı.
Sadece birkaç hafta sonra yayınlanan Schrödinger'in dalga denklemi, Bay Moore'a göre, maddenin yapısıyla ilgili problemlerle uğraşırken eşi benzeri görülmemiş bir güce sahip matematiksel bir araç olarak hemen kabul edildi. 1960 yılına gelindiğinde, denklemin uygulanmasına dayanan 100.000'den fazla bilimsel makale ortaya çıktı. Schrödinger, matematikteki yardımları için fizikçi arkadaşı Hermann Weyl'e cömertçe teşekkür etti. (Belki de daha büyük bir iyilik için Weyl'e borçluydu: Weyl, Schrödinger'in karısı Anny'yi düzenli olarak yatağa attı, böylece Schrödinger, çalışması için ihtiyaç duyduğu erotik ilhamı başka yerlerde aramakta özgürdü.) Arka arkaya üç makale daha geldi, her biri, sorun üzerinde çok uzun süre ve başarısız bir şekilde çalışmış olan Heisenberg, Born ve Bohr gibilerin kalplerine birer ok. Schrödinger'in denklemlerini fizikçilerin çözmesi kolaydı. Daha da önemlisi, ilk kez, atomdaki parçacıklara ne olduğu görselleştirilebilirdi.
Schrödinger'in teorisinin fiziksel temeli şuydu: Normalde, bir parçacık bir nokta olarak düşünülebilir, ancak onu gerçekten küçük bir dalga yığını, günümüzün bir "duran dalga" olarak görselleştirmesi gerekir. deyim. Schrödinger, elektronları parçacıklar olarak düşünme zahmetine girmeyin ve bu kuantum sıçrama işini unutun, dedi. Sadece dalga etkileşimlerinin kurallarını uygulayın. Parçacık etkileşimleri için bir mekanizma inşa etmenin ötesinde, Schrödinger mikroskobun kuantum dünyasını klasik makroskobik nesneler dünyasına bağladı. Dalgalar artık mecazi anlamda hem atomlarda hem de okyanuslarda mevcuttu. Fizikçiler, durmadan inceledikleri dalgaları anlayabiliyorlardı. Schrödinger'in dalga mekaniği kuantum teorisini kurtardı ve aynı zamanda onun temellerini tehdit etti. Atomun süreksiz kuantum dünyasını açıklamak için sürekli fenomenleri, dalgaları kullandı.
Bunun için Schrödinger, Nobel Fizik Ödülü'nü (1933'te) ve büyük Werner Heisenberg'in bitmeyen düşmanlığını kazandı. Schrödinger, Heisenberg'in değerli matrislerini yok etmişti. Schrödinger yaşlıydı. Göttingen-Kopenhag kuantum kliğinin bir parçası değil, Zürih'ten bir yabancıydı. İşin kötüsü haklıydı. Klik misilleme yapmak zorunda hissetti. Pauli, Schrödinger'in görüşlerine Zürih batıl inançları olarak atıfta bulundu. Heisenberg daha az hayırseverdi, teoriyi "iğrenç" ve daha kötü olarak nitelendirdi. Heisenberg daha sonra sözlerini yiyecekti. 1927'de Schrödinger'in dalga fonksiyonlarını belirsizlik ilkesinin ayrılmaz bir parçası olarak dahil etti.
Birinci Dünya Savaşı sonrası sıra dışı dahiler çağında bile sıra dışı olan Schrödinger'in ani deha patlaması nasıl açıklanır? Adam olağanüstü derecede sıradan görünüyor. Bay Moore'un kitabından çıkan Schrödinger'in resmi, kendini beğenmiş, bencil, çocuksu, umutsuzca orta sınıf bir inek, ödülleri ve madalyaları için endişelenen, emekli maaşına ve maaşına takıntılı biri. (Princeton Üniversitesi'nden gelen bir teklifi kabul etmedi çünkü bu ona Einstein ile denklik sağlamazdı.) BMW bile sürdü. Bay Moore, Schrödinger'in hayatıyla ilgili araştırmalarında çok kapsamlıdır, ancak bilimsel bir makalede olduğu gibi, veriler konusunda çok ağırdır ve bu verileri açıklama konusunda cimridir. Bay Moore bir kimyager ve -eğer ucuzluğu bağışlarsanız- kitap derin bir psikolojik portreden çok niceliksel bir analizdir. Öte yandan, nesnelliği, Schrödinger'in yaşamındaki iki büyük saplantıyı - Doğu'nun Vedanta felsefesi ve seks - samimi ve yargısız bir şekilde incelemesine izin verir.
Bay Moore, Schrödinger'in tüm aşklarının adlarını bir kodla kaydettiği bir dizi "küçük kara defter" tuttuğunu bize bildirir. yazar, her ilişki için koyar. Schrödinger'in şifresinin düğmelerini açar ve baş döndürücü bir rasgele hayatı ortaya çıkarır. Schrödinger, karısı Anny'den cinsel olarak nefret ettiğini itiraf etti ve üçü kendisine gayri meşru kızları olan bir dizi metres aldı. Dalga mekaniğindeki zaferinden hemen sonra, Withi ve Ithi Junger adlı 14 yaşındaki ikiz kızlara ders vermeyi kabul etti. Schrödinger, ikincisine ''Ithy-bitty'' adını verdi ve matematik dersleri sırasında onu düzenli olarak okşadı. Sonunda onu 17 yaşındayken baştan çıkardı ve hamile kalmayacağına dair güvence verdi. O yaptı, Schrödinger ona olan ilgisini hemen kaybetti ve kız onu kısır bırakan feci bir kürtaj geçirdi. Daha sonra asistanı Arthur March'ın karısı Hilde March'ı metresi olarak aldı ve ona bir kızı oldu. Her zaman görev adamı yardımcısı olan March, baba olarak adlandırılmayı kabul ederken, karısı sonunda Schrödinger'in ikinci karısı olarak hizmet etmek için Schrödinger hanesine taşındı. devam edin ve Bay Moore tüm heyecan verici ayrıntıları sadakatle sunar. Schrödinger'in büyük keşiflerine ilham vermesi için fırtınalı cinsel maceralara ihtiyacı olduğu sonucuna varıyor. Ne yazık ki, kritik 1925 yılının not defteri ortadan kayboldu, bu yüzden Schrödinger'i ünlü dalga denklemine erotik bir şekilde yönlendiren kadın, Shakespeare'in sonelerine ilham veren karanlık kadın gibi, biyografi yazarı bize şöyle diyor: ''sonsuza kadar gizemli kalabilir.''
Vedanta'ya gelince, yeni çağ fizik yazarlarının son zamanlardaki döküntüleri, Schrödinger'in dalga mekaniğinden veya teorik fizikteki herhangi bir çalışmadan felsefi sonuçların çıkarılabileceği fikrini reddettiğini öğrenince üzülecek. Ancak Bay Moore, Benlik aracılığıyla kişinin evrenin özünü kavrayabileceğini savunan Vedanta'nın, Schrödinger'in dalga mekaniğini keşfetmesinde etkili olmuş olabileceğine inanıyor. Schrödinger'in elektronun bir parçacık olmadığı, sadece bir dalga gibi davranmadığı, daha ziyade bir dalga olduğu, bir radyo dalgası ya da bir okyanus dalgası kadar gerçek olduğu konusundaki ısrarı hakkında çok şey yazıldı. Schrödinger'in kısa süre sonra diğer fizikçiler tarafından reddedilen bu inancı, Schrödinger'in bu noktada çok erken tereddüt ettiğine işaret eden Bay Moore tarafından önemsenmiyor.
Dalga mekaniğinden sonra, Schrödinger birleşik bir alan teorisi oluşturmaya çalıştı ve (Einstein'ın yaptığı gibi) başarısız oldu, ancak 'Hayat Nedir?' adlı tuhaf ve harika bir kitap yazdı. kromozomun kodla yazılmış bir mesajdan başka bir şey olmadığını öne süren ilk kişi. Kitap, en az iki genç bilim insanına biyoloji alanında kariyer aramaya ilham verdi - sonunda DNA'yı çözdüğü için Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'ne layık görülen James Watson ve Francis Crick.
Schrödinger, kuantum mekaniğinin hantallığı üzerinde neredeyse Vedantik sürekliliği ile klasik fiziği eski haline getirmek için en büyük hayalini asla gerçekleştiremedi. Belki de kuantum düşmanlarına karşı bir intikam olarak, bilim adamlarına bugüne kadar işkence eden bir paradoks bıraktı. Schrödinger'in kedisi paradoksu, neden ve sonucun yerini alan istatistiksel olasılıklarıyla yumuşacık kuantum mikro dünyasını, nedenselliğin katı kurallarına uyan Newton'un gündelik nesnelerin makro dünyasına bağlar. Bir kutuya bir kedi koyun, dedi Schrödinger, bir şişe öldürücü asitle. Bir Geiger tüpüne az miktarda radyoaktif malzeme yerleştirin, öyle ki bir saat içinde bir atomun parçalanma şansı 50-50'dir, bu da Geiger sayacını başlatır ve bu da asit şişesini parçalayan bir çekici tetikleyecektir. bu kediyi öldürecek. Yani, bir saat sonra kedi öldü mü yoksa yaşıyor mu? Schrödinger, bir kişi tüm sistemi tanımlamak için kuantum dalga fonksiyonunu kullanırsa, yaşayan ve ölü kedinin eşit kısımlarda (ifadeyi bağışlayın) dağıtılacağını söyledi. #x27 Schrödinger, paradoksunu kuantum olasılığı veya bulanık değişkenler hakkında alaycı bir yorum olarak tasarladı. Kutunun içine bakarak belirsizliğin çözülebileceğini açıkladı.
Bununla birlikte, Walter Moore'un yüzyılın en esrarengiz bilim adamı hakkındaki bu önemli kitabında kahramanca çabalarına rağmen, Schrödinger'in kendisi her zaman biraz bulanık kalmalıdır. Ortalama bir okuyucu için, ''Schrödinger'''in gidişatı zor olabilir, ancak kuantum mekaniğinin gelişiminin, dar da olsa, harika bir şekilde açık ve sade bir tarih sunuyor. Bu kitaptaki bilimin çoğu sadece belirsiz bir şekilde açıklanmıştır, ancak bilimi açıklamak kitabın ana işlevi değildir. Bu, bir ruhu analiz etme girişimidir ve bu bakımdan, büyük bir bilim adamının en içgüdüsel dürtülerini incelemesinde James Watson'ın "Çifte Sarmal" ı bile geride bırakır.
Fal Anlatmanın Şaşırtıcı Tarihsel Önemi
1786'da 14 yaşındaki Marie Anne Lenormand büyüdüğü manastır okulundan kaçtı. Lenormand kendi başına Paris'e doğru yola çıktı ve burada kartomantçılık sanatını öğrendi - bir iskambil destesi kullanarak kehanet. Joséphine de Beauharnais (Napolyon'un karısı), Robespierre, Marat ve diğer önemli şahsiyetlere kaderleri hakkında tavsiyelerde bulunarak 40 yıl boyunca bir cartomancer ve falcı olarak çalıştı.
Otuz yıl sonra, Lenormand 44 yaşındayken, sosyetik, aristokrat ve Wellington Dükü'nün arkadaşı olan genç Frances Lady Shelley ile tanıştı. İkisi Lenormand'ın lüks yatak odasında bir araya geldi, ancak Shelley günlüğünde anlattığı gibi, kısa süre sonra Lenormand'ın odasına çekildi. kabine falına okutmak için. Lenormand ona doğum tarihini, ardından adının ilk harfini, doğduğu yerin ilk harfini ve ardından en sevdiği hayvanı, rengi ve numarasını sordu. Shelley, "Bütün kartları masanın üzerine sırayla yerleştirdiği bu mumyalamanın yaklaşık dörtte birinden sonra, kafamı inceledi," diye yazdı Shelley. "Birdenbire, bir tür ölçülü düzyazıyla ve büyük bir hızla ve belirgin bir ifadeyle, karakterimi ve geçmiş yaşamımı tanımlamaya başladı, o kadar doğru ve başarılıydı ki, en küçük ayrıntılara bile, bu şekilde büyülenmiştim. bildiği her şeyi keşfettiği yer."
Lenormand'ı on sekizinci yüzyıl Fransa'sında zengin yapan ve altı bin yıldan fazla bir süredir falcılık ve şans oyunlarını insan toplumunun temel dayanakları yapan şey, bazen falcı tarafından önerilen olasılığın aslında mükemmel bir şekilde tespit edilmesidir. üzerinde. Bazen tahmin edilen şey olur bazen piyango biletimiz kazanır bazen oranları yeneriz. Şans oyunları, ilgimizi çekmeye yetecek kadar sıklıkta doğru değere işaret eder. Bunu yaparken, en büyük özlemlerimizden bazılarına -“büyük bir kırılma” yakalayacağız ya da fakirlerin aniden zengin olabileceğine dair- sosyal ve politik araçlar olarak hareket ettiler. Napolyon'un ünlü sözüyle "yetenek", "fırsat olmadan önemsizdir."
Lenormand'ın 71 yaşında ölümü üzerine, dindar bir Katolik olan yeğeni, mülkünü ve tahmini 500.000 frank değerindeki geniş sermayesini miras aldı. Oxford'da eski bir mantık profesörü olan ve konuyla ilgili bir kitap yazan Michael Dummett'e göre, parayı cebe indirdi ve tüm kartlarını, kristallerini ve falcılık gereçlerini yaktı. Yine de Lenormand'ın mirası, özellikle çağdaş falcılar tarafından yaygın olarak kullanılan değiştirilmiş bir tarot kartları seti olan Lenormand kartları aracılığıyla devam etti.
Lenormand'ın yeğeni gibi, bölgedeki Katoliklerin çoğu, Tanrı'nın ipleri elinde tuttuğu, her şeyi bildiği varsayılan bir dünyada bilinmezliği temsil eden servet oyunlarından nefret ediyordu. İçinde Felsefenin Tesellisi, Boethius, “şans”ın “boş bir kelime” olduğunu açıklayan Lady Felsefe adlı bir karakteri tanıtır; Tanrı her şeyi düzenli tuttuğuna göre rastgele olaylara ne kadar yer olabilir ki? Benzer şekilde, Chaucer'ın "Şövalyenin Öyküsü"nde de ilk Canterbury HikayeleriTheseus, bir dizi talihsizliğin ardından tebaasına “İlk Nedenin İlk Hareket ettiricisinin” tüm sonuçları kapsayıcı bir plana göre belirlediğini hatırlatır. Bu, Voltaire'in daha sonra hicvedeceği düşüncenin aynısıdır. candide. Voltaire, bilge adam, kaderin tersine çevrilmesinin ilahi bir planın parçası olmadığını, daha çok ilahi varlıkların hiçbir isteğine veya tavsiyesine dayanmayan, bazen insanın başına gelen bir tür korkunç tesadüf olduğunu anlar.
Falcılık, Tanrı'nın her şeyi bilmesine bir alternatif sunarak, dinin meşruiyetini tehdit etti: Önbilgi, Tanrı'nın münhasır alanıydı ve herhangi birinin -örneğin, cartomers veya falcılar- iddiaları bir tehditti.
Ancak fal aygıtı ile Katolikliğin kendisi arasındaki benzerliklerde bulunacak keskin bir ironi var. Tarot kartları, antik mitolojilerin ve pagan inançlarının karışımı ile Katolikliğe doğru bir köprü olarak görülebilir. Her biri belirleyici özelliklere, mesleklere ve sembollere sahip olan Katolikliğin koruyucu azizleri ve ikonları, tarot karakterlerini yansıtır. Örneğin, Katolik inancında Başmelek Cebrail vardır. Sembolü: baş melek. Onun himayesi: telekomünikasyon işçileri ve pul koleksiyoncuları. Nitelikleri: Beyaz ve mavi giyinmiş bir trompet taşır. Standart tarot destelerinde Baş Rahibe vardır. Sembolü: Kutsal Ana Kilisesi. Onun himayesi: bilinçaltına bir bağlantı. Nitelikleri: Beyaz ve mavi giyinmiş bir Papalık tacı takar.
Falcılık tarihinde belki de en göze çarpan şey, kapitalist ekonomiyi hem şeyleştirme hem de altüst etme biçimidir. Çoğu kapitalist toplumun bir özelliği olan piyangonun sonucunu gerçekten tahmin etme yeteneğine sahip olsaydınız ortaya çıkacak olan ideolojik skandal düşünüldüğünde, onun yıkımı görülebilir. Orantılı emek olmadan başarıya götüren şansın olasılığı, kapitalist kendi kendine hakimiyet etiğinin altını oyar. Sonuç olarak, şans oyunları kapitalist toplumlarda bir kenara bırakılıyor, yoksulların ve tembellerin eğlencesi olarak görülüyor.
Cervantes, “Sabırlı olun ve kartları karıştırın” diye yazdı. Don Kişot. Bu nosyon, Amerikan kendi kendine başarı mitinin temeli olarak hizmet eder: iş başarı için, ama aynı zamanda, herkes başarabilir. Amerikan kendi kendini yetiştirmiş insan efsanesi bu nedenle ikili bir çıkmaz yaratır: Kişi çalışmalı, ancak şanslı da olabilir. Sonuç olarak, alt sosyoekonomik konumdakiler şans yoluyla yükselme olasılıklarının hala olduğunu hissedebilirken, üst sosyoekonomik konumdakiler, sözde sıkı çalışmaları sonucunda başarılarını hak ettiklerini hissedebilirler.
Şans oyunları aracılığıyla, yüzyıllardır sosyoekonomik hayal kırıklıklarını yaymak için temel olan bir fikir olan “büyük kırılma” kavramı gelir. Amerika'da Liberal Gelenek. İlk olarak alt sınıflar tarafından anlatılan yüzlerce on yedinci ve on sekizinci yüzyıl Avrupa hikayelerinde ve peri masallarında, köylülerin asla değiştirmek daha ziyade onları ezen kraliyet sisteminde, bir dizi tesadüfi olayla köylünün kendisi kral olduğunda mutlu bir son olur. Yani, “büyük kırılmaların” meydana gelmesi, nadiren de olsa, kitleleri toplumu tamamen ortadan kaldırmak yerine, mevcut toplumun tepesinde olmak için açıldıkları adaletsiz bir sosyal sistemle yetinmek için yeterlidir.
Sosyal seçkinler için haklı çıkarması daha zor olan şey, kendi başarıları için temel olan şans oyunlarıdır, modern borsa bunun en iyi örneğidir. Kapitalist bir toplum, borsadan elde edilen yüksek kazançların orantısal işten elde edilmiş gibi görünmesi için borsada oynamayı nasıl emek gibi gösterir? Zenginler kazançlarını nasıl “temizlerler”, işin ortaya çıkmasıyla şans lekesinin üstesinden gelirler ve böylece iktidar konumlarına ahlaki meşruiyet verirler? Seçkin çözüm, borsayı, temelde ne olduğundan ziyade, karmaşık olasılıklar ve algoritmalar yeri olarak gizlemek olmuştur: şans. Ahlaki olarak doğru emek olarak yeniden adlandırılan şanstır.
Piyangolar ve şans oyunları, çoğu zaman elitlerin daha az bilgili kitleleri üzmeden onlardan para çekmesi için bir araç olsa da (sosyolog Roberto Garvia'nın işaret ettiği gibi, kılık değiştirmiş bir gerileme vergisi), bazı durumlarda piyangolar da olmuştur. politik bir araç olarak kullanılır - politik olarak faydalı olanlar için bir himaye yardımı.
Avrupa'daki piyangoların geçmişi on altıncı yüzyıla kadar uzansa da, Oxford'da Fransız tarihçi Roger Pearson'a göre, 1694'te bir "piyango çılgınlığı" Avrupa'yı kasıp kavurdu. Bu çılgınlık tanıdık bir model izledi: demokratik olasılık (teorik olarak herkes zengin olabilir) aristokratik gerçeklikle karıştı (zaten sermayeye ve siyasi bağlantılara erişimi olanların kazanma şansı önemli ölçüde daha yüksekti). Garip bir dönüşte, çeşitli nedenlerle Paris'in her bölgesindeki ödülün tüm piyango biletlerinin toplam maliyetinden daha büyük olduğunu gören Voltaire oldu. Paris belediye başkanının ofisinden mümkün olduğu kadar çok tahvil satın alarak piyangoyu neredeyse kesin olarak kazanmayı başardı. ve koyacağından daha fazla parayla geçin.
otobiyografik kitabında La Henriade Yazarının Eserleri Üzerine Tarihsel YorumVoltaire, "Yetkililer Hôtel de Ville tahvilleri karşılığında bilet verdi ve kazanan kuralar nakit olarak ödendi ve hepsi, tüm biletleri satın alan herhangi bir grup insanın bir milyon frank kazanmasını sağlayacak şekilde" yazdı.
Ancak Voltaire'in tarihçi W. Johnson'ın "300 Yıl Sonra Voltaire"de bahsettiği "rezil piyango ve piyasa spekülasyonu"nda yardımcı olan şey yalnızca kurnazlığı değildi, aynı zamanda bağlantıları da oldu. Pearson'ın işaret ettiği gibi: "Açıkçası [Voltaire] biletleri satmak için atanan noterlerle bir tür anlaşmaya sahipti ve görünüşe göre biletlerin tam fiyatını ödemek zorunda değildi, o ve ortakları o kadar emindi ki— ve belki de biletleri satan noterler, muhtemelen kazanma eylemine katıldılar.”
Bu nedenle Voltaire, siyasi bağlantılarını istismar etti ve muhtemelen noterlere - ünü göz önüne alındığında onunla çalışmaya kesinlikle daha istekli olan iki insan grubuna - sonunda yaklaşık 7,5 milyon frank olan parayı kazanmak için rüşvet verdi. asla çalışmayacak, şato satın almamalı ve genellikle bir kral gibi yaşamalıydı. Şans oyunlarında ne kadar çifte standart olduğunu küçümsemek zor: Şans oyunları oynayan yoksullar hor görülürken, ünlüler şans oyunlarını kasten kendi çıkarlarına çevirdi.
Ama sonuçta şans nedir? Frances, Lady Shelley, Marat, Robespierre ve Lenormand'ın diğer patronlarını kandıran bu öngörülemeyen, bilinemeyen unsur nedir?
Heisenberg'in belirsizlik ilkesi, "Herhangi bir yasa veya ilke yalnızca olasılıksal olarak ifade edildiğinden, dünyadaki her şey herhangi bir mevcut gözlem yöntemiyle tesadüfi görünüyor. Bir şeyin mutlak kaçınılmazlığı olup olmadığını kimse söyleyemez.” Bu anlamda fal, mutlak gerçeğin değil, birçok olasılıktan birinin basitçe sergilenmesidir. Bu nedenle, asla gerçekten yanlış değildir ve toplumun temel kiracılarını -din, ekonomi- etkilese de, yalnızca şans eseri mutlak olarak doğrudur.
Pul Toplama Fiziği
Ernest Rutherford'un ünlü sözü, "bütün bilim ya fiziktir ya da pul koleksiyonculuğudur",” ilk duyduğumdan beri beni rahatsız ediyor. Biyologlarla dalga geçmek için kullandım ve fizik üzerine eleştirel bir bakış açısı olarak kullandım.
Rutherford neredeyse kesinlikle bunu fizikçi olmayanlara bir hakaret olarak kastetmişti, ancak ikiliğin altında daha derin ve önyargısız bir felsefi düşünce var. Oraya ulaşmak için şunu sormalısınız: Pul koleksiyonculuğu fiziği diye bir şey var mı?
Bu alıntıyı daha önce tilkiler ve kirpilerle ilgili uzun yazımda tartışmıştım (kısa versiyon: tilkiler pul koleksiyoncusudur, kirpi sahtefizikçiler), ama biraz daha derine inelim.
Görünüşe göre, geçen hafta tartıştığım kasıtlı uygulamanın sürdürülebilir ve yıkıcı çeşitleri arasındaki ayrım, fizik ve pul koleksiyonculuğu arasındaki ayrımın bir sonucudur.
Fiziğin Doğası
Rutherford'a katılıyorum. Fizik tek gerçek bilimdir (her ne kadar kirpi benzeri fizik estetiğini arzulamak bir alan fiziği yapmaz). Bunu böyle yapan şey, fizikteki tüm bilgilerin imkansızlıklar, eşitsizlikler ve simetriler şeklinde ifade edilebilir olmasıdır.
- İmkansızlıklar, ışık hızından daha hızlı seyahat etmek veya Heisenberg'in belirsizlik ilkesi gibi katı sınırları tanımlar.
- Eşitsizlikler, biyolojik evrimde artan entropi ve artan çeşitlilik/karmaşıklık gibi evrendeki başlıca geri döndürülemez süreçleri tanımlar.
- Simetriler, evrenin göründüğünden daha basit olduğu yolları tanımlar. Bunlar, momentumun korunumu yasası gibi eşdeğer korunum yasalarıdır.
Fizik, insanlığın evrendeki kendi yerini anlamak için süregelen girişimlerinin katı dış sınırının mevcut konumudur. Ancak kutsal ve din dışı arasındaki keyfi sınırlardan farklı olarak, fiziğin çizdiği sınır, rahipler tarafından korunduğu için değil, onun ötesine nasıl geçeceğimize dair hiçbir fikrimiz olmadığı için (yani fiziğin epistemik yapısını taklit etmeye çalışan, ancak rahipler kargo tarikatıdır. Pul koleksiyonculuğu ile ilgili olduklarını kabul etmekten hoşlanmazlar).
Fizik özentisi alanlarından fiziği böyle anlatırsınız: Sınırlarda polis yoktur.
Fizik neredeyse tanımı gereği kirpi gibidir. Bilinen tüm fizik, birkaç düzine denklem kullanılarak oldukça tutarlı ve tutarlı birkaç sayfada özetlenebilir. Kenara gidebilir ve onu geçmeye çalışmak için çırpınabilirsiniz. Devrimci bir düşünceyle bunu aşmayı başarırsanız kutlanırsınız.
Ama başka bir tür kenar daha var: bir ufuk. Ufuk, olasılığın kendisini tüketmeden, gerçekleştirilmiş olasının sınırına geldiğinizde gördüğünüz şeydir. Pul koleksiyonu, bu ufkun peşinden gitme sürecidir ve en basit alanlar dışında tüm alanlarda süresiz olarak devam edebilir. Fizik, mümkün olanın sınırını tanımlayabilir, ancak pul koleksiyonculuğu onun özünü tanımlar. Fizik mümkün olanı imkansızdan ayırırsa, pul koleksiyonculuğu gerçekleşmiş olanı gerçekleşmemiş olandan ayırır.
Pul Koleksiyonculuğunun Doğası
Ben çocukken, bir süreliğine kelimenin tam anlamıyla pul biriktirdim. Ve kibrit kutuları.
Ama ben konuyu anlamadım. Bir koleksiyon hobisine sahip olmak için oynuyordum. O zamanlar bir koleksiyoncu zihnim yoktu.
İlk topladığım şeyler bir genç olarak uçaklar ve yıldızlardı. Peki, uçaklar ve yıldızlar hakkında bilgi. Bu kadar bağımlılık yapan şeyin ne olduğunu anlamadan önce birkaç yıldır bunu yapıyordum. Gökyüzündeki resimlerden ve takımyıldızlardan uçakları ayırt etmeye dayalı bir övünme hakkı değildi. Toplama, açık, yapılandırılmamış bir alanı gelişen bir kelime dağarcığı biçiminde simgeleştirmenin bir yoludur. Öğrenirken anlayışınızı yapılandırmanıza izin veren bir süreçtir.
Toplama öz Kendi kendine öğrenme, çünkü zaten karşılaşılan bir alandaki şeyler kümesinden ve onları bellekte (ve gerçekte fiziksel şeylerin toplandığı yerde) düzenlemek için doğaçlama bir şemadan başka bir şey gerektirmez. Elbette, başkalarının düşüncelerini inceleyerek bölgeyi gerçekten keşfetmişlerse hızlandırabilirsiniz, ancak yöntem haritalanmış bölgelerle sınırlı değildir ve haritalanmış bölgelerin keşfi, başkaları tarafından izlenen yollarla sınırlı değildir.
Daha önce hiç toplanmamış şeyleri toplayabilirsiniz, bu durumda keşif ve keşif taksonomisi ile uğraşırsınız. Halihazırda toplanmış olan şeyleri toplayabilirsiniz, ancak onları farklı şekilde organize edebilirsiniz, bu durumda yeniden düzenlenmiş algı ile meşgul olursunuz. Bir fizik (veya physics in the case of stamps that are relatively straightforward manifestations of physics phenomena, like stars or airplanes), but that’s not the point. Filling out the universe of possibilities as a growing unstructured memory is the point. If developing a physics becomes the point, and it’s not real physics, you’re either being ironic or you’re constructing a cargo cult.
By the time my enthusiasm for airplanes leveled off sometime in the 10th grade, I knew the entire history of the twentieth century through the lens of the airplanes that were used to fight its wars. I became unpredictably good at history trivia in ways actual trivia buffs couldn’t grok, thanks to airplanes. I understood the structure of the global economy through the lens of commercial flight.
I still visit airplane museums every chance I get, but now it’s more nostalgia than active interest. I’ve learned everything I wanted to through the lens of airplanes.
Something similar happened with my interest in astronomy. By the time I was done, I knew my way around the sky and had learned about the history of the universe from Big Bang to Big Crunch about as well as a 14-year-old could expect to. I knew why the Sun was yellow, why Betelgeuse was red, where to find star clusters and nebulae, why Saturn had rings, and a great many other things that could be understood without calculus or advanced physics. Through metaphoric mappings, I began to form speculative ideas about the rise and fall of cities and empires. Astronomy became a way to look at other things.
Neither hobby is in conflict with physics. In fact, physics is how you necessarily organize your understanding of airplanes and stars. Fighters and bombers differ in ways that depend on physics more than generals. Astronomy of course, is just physics laid out large.
I also collected, though less seriously, information about wildlife, tanks, ships, submarines and almost every other kind of collectible entity that boys typically get interested in.
I didn’t understand the archetypal hobby of stamp collecting though, till I became interested in world history, a subject that, while not in conflict with physics, is sufficiently removed from it that physics is not a particularly useful way to structure understanding. After reading a couple of fat world history books in high school, I finally understood what might draw people to stamps, matchbooks and other cultural tokens: they allow you to organize your understanding of culture and history in ways that follow the contours of your own thoughts, rather than those of professional historians. Of course, it is entirely possible to be a collector without using collection as a pathway to heterodox understandings of things, but such collectors are boring.
I never did get into stamp collecting because it is a demanding and expensive hobby, but I finally understood it.
Today, I am no longer much of an explicit collector, but I do look at, and attempt to understand, every new domain with a stamp collector’s eye. I enjoy learning about shipping, but I cannot identify every container shipping company and I don’t track ships obsessively. I make up archetypes for fun, but I don’t have a massive library of literary archetypes and slightly evil conversation hacks. I casually make up and maintain glossaries, but I have no obsessive lexicographic instinct that demands expression in the form of 20,000-term tomes.
But I do seek out uniqueness, difference and variety in the world rather than interchangeability, similarity and homogeneity. This is one reason I often end up arguing with people who self-consciously seek connections and similarities. Connections and similarities are useful, but it is disconnections and dissimilarities that are interesting.
Similarity and Difference
Repetition is the instrumental conquest of similarity. When you repeat an action, such as catching a ball tossed at you, you want predictable outcomes. You repeat until differences become irrelevant and similarity — caught balls — dominates. You become robust to difference and in a way desensitized to it.
Sustaining deliberate practice, in the sense I defined last week, expands the idea of repetition to an entire complex of generative behaviors, but the principle is the same. You become desensitized to true variety in the pursuit of combinatorial variety. Music performance is an example. While you might stray from perfect classical technique slightly to add an edge to the performance, if you stray too far, you stray into noise and the sort of innovation that is not actually appreciated by taste-makers.
Sustaining deliberate practice is dominated by doing. The doing removes difference, brings reality into closer correspondence to symbol-mediated understandings of it, and turns into predictable performance. The appreciative component is secondary and to a large extent ritualized and aestheticized away. As a field evolves, this dynamic makes performance behaviors increasingly mannered.
Disruptive deliberate practice too depends on repetition, but it is repetition in pursuit of difference. The appreciative aspect dominates, while the instrumental aspect is secondary. The repetitiveness of disruption is the repetitiveness of stamp collecting. The mechanics require little or no skill, beyond perhaps patience and attentiveness. What does require skill though, is appreciation: the contemplation of differences and distinctions in service of higher-resolution mental models.
Disruptive deliberate practice therefore is dominated by seeing. The seeing accentuates difference, and attends to gaps between reality and symbol-mediated understandings of it. Not gaps in the sense of model error, but gaps in richness. You learn to see more in reality than impoverished models of it manage to capture.
The instrumental aspect becomes pure schlepping rather than skilled doing. Schlepping is a regime of doing that is worth experiencing at least once in your life: it is repetition whose only reward is a more refined eye, unaccompanied by any useful skill. For me, the purest schlepping experience was cataloging a library.
You could even define philosophical schlepping as the contemplation of apparently irrelevant differences during the processing of tediously important similarities. Disruption happens when you patterns emerge in the variety that suggest a new course of action and apparent irrelevance suddenly transforms into extreme relevance.
Where you actually pursue the course, you are an innovator. Where you note without pursuing, you become an appreciative spectator and occasional giver of directions to the lost.
It seems to me that that’s actually a fair definition of a life well-lived: some mix of innovation and appreciation. Perhaps the physics of stamp collecting is simply the physics of living well.
Trauma in New Orleans: In the Wake of Katrina
Article by
Brett Myers
Jed Horne
Jiarra Jackson
Larry Blumenfeld
Patricia Smith
Tagged with
As tens of thousands of evacuees waited without food or water, the convention center in New Orleans became an epicenter of despair. Angela Perkins pleaded with the world with her cry, “Help us, please.” Photo by Ted Jackson/The Times-Picayune.
RELATED ARTICLE:
“Bypassing the Easy Stories in the Big Easy” by Jed Horne Jed Horne was an editor and reporter with The Times-Picayune in New Orleans for 20 years before leaving in 2007 to write books. He is the author of “Breach of Faith: Hurricane Katrina and the Near Death of a Great American City,” published by Random House in 2006. During Hurricane Katrina, he was metro editor of The Times-Picayune. In the Fall 2007 issue of Nieman Reports, which focused on post-Katrina reporting, Horne shared ideas about how out-of-town journalists might approach coverage of the storm’s long-term aftermath. Edited excerpts from his remarks at the “Aftermath’’ conference follow:
What characterized the ordeal that we went through with Katrina was the intimacy of our experience. Intimacy in the sense of the obscenity of what had happened and also in the sense of being stripped away and laid bare in the eyes of the world and brother and sister media operatives. Among us there was the more agreeable sense of intimacy that came with being a band of journalists—given that so many others operated in the same manic way that we did for so long.
Journalism is ordinarily a very aloof practice. We’re instructed to be objective. The Heisenberg uncertainty principle is somehow suspended for journalism we’re able to interact in environments without leaving any trace of ourselves on them. And if there is a trace or if there’s a conflict of some sort, you’re meant to recuse yourself. Acquaint your editor with the problem, and then recuse yourself.
We did not have the luxury of recusal. I remember at one point a great and belabored, rigorously ethical discussion on how we were going to deal with the fact that so many of our staff—many of them homeless, after all—now found themselves involved in a class action suit against the Army Corps of Engineers. How were we going to be able to report on this?
One of our most important reporters in the Katrina coverage was Mark Schleifstein, who had lost his home and who duly was going to sue the Army Corps. We worked out some elaborate and, I think, partly self-deluded mechanism through which we would somehow exempt certain people from covering lawsuits and require disclaimers from others. Ultimately those kinds of concerns began to seem sort of metaphysical and beside the point as we embraced this event in all of its dynamism and all of its intimacy.
Watching TV one night, the news comes on and it’s just one of these in one ear and out the other things. Some maniac has been picked up by the cops driving down Napoleon Avenue—which is one of the big thoroughfares in New Orleans—bashing his car into other cars and, when police finally stopped him, trying to run them over as well, it was a classic attempt at “suicide by cop.’’ I woke up the next morning to find that this person was a good friend, a photographer at the paper, who had simply gone bonkers for various reasons characteristic of the time. Other reporters went bonkers in print—notably Chris Rose, who wrote in a fascinating and courageous way about his breakdown. My concern as a newsroom manager is that nothing was found to be more therapeutic than work, indeed overwork. People were just truly undermining their health through the kinds of hours, days, weeks and months they were putting into their job.
The danger was, of course, that all of this was going to come to a crashing halt, and the people who had somehow sustained themselves on manic energy were going to crash a little more horribly. So it became a business of easing them away from burnout, and trying to let them down gently into a more sustainable pace and level of productivity. I think we succeeded in most cases in making that happen without folks disintegrating.
Horne describes the approach he took in writing his book, one that he decided to follow as he’d observed the coverage of extremes that dominated so much of the out-of-town and some of the local reporting about New Orleans and Katrina. Here is an excerpt from his remarks:
All of a sudden there in print were lurid stereotypes of a city described as “bestial,” as a “bunch of looters and rapists”—details later proving to be false. It occurs to me that if you are going to describe a young couple that simply walks away from a child that has expired of asthma the sewage-stained carpeting of the convention center, and just toss it off into the 18th paragraph of a story as an example of something that was going wrong in New Orleans, that’s not an interesting detail. That’s a redefinition of human depravity and you need to, I think, frame it and herald it in that way and maybe in the course of that time you’ll discover that it was a falsehood as well—as it was, indeed.
The goal was to find people able to tell their stories. I looked for people who told more reasonable stories, rather than the extreme stories, because I didn’t think they were that representative. By definition the extreme stories are not going to be that representative. It seemed important also to broaden the sort of dramatis personae, and include more than just the destitute.
https://niemanreports.org/wp-content/uploads/2009/12/Audio_Katrina_Horne.mp3
The corpse of Alcede Jackson was reverently laid out on his front porch in Uptown New Orleans, covered with a blanket and held down by slate. The body was left abandoned for 17 days with an epitaph on a poster board, “Rest in peace in the loving arms of Jesus.” Photo by Ted Jackson/The Times-Picayune.
Brett Myers is a field producer for Youth Radio, Youth Media International’s National Network, which includes Youth Radio bureaus in Atlanta, Los Angeles and Washington, D.C., as well as collaborations with partners throughout the country.
Jiarra Jackson is a New Orleans native who was a reporter and host of Youth Radio’s “Generation Katrina,” an award-winning radio documentary. Edited excerpts of their presentation follow.
Brett Myers: Youth Radio began almost 20 years ago at a time of escalating violence in California, and it was a violence that was particularly known by young people. So Youth Radio was a way for young people to tell their stories in a more unfiltered way. And our model is that young people work with adult producers to learn the trade and the skills of journalism so they can tell all of the stories that are important to them—the light stories, the dark stories. From the beginning, Youth Radio was about internal narratives. To think about Youth Radio in the most practical way, we function as the youth desk for a lot of major news organizations that don’t often cover—or really know how to cover—youth news on a regular sort of daily grind.
Youth Radio’s Katrina coverage started the day the storm hit, when a young person in our newsroom in Oakland said, “This is important to me. I see relevance to my life. This is something we have to cover.” Others agreed. So without a bureau in New Orleans and without funding, our Katrina coverage started because it was our beat. In that first year, we did a documentary—all youth produced. Then we hit the one-year mark and started to encounter some Katrina fatigue: tired of hearing these stories, hard to get them on. Some of our early stories were produced for National Public Radio and various media outlets.
Listen to “Generation Katrina” at the Youth Radio Web Site. So at the one-year mark we started “Generation Katrina,” which would become our second documentary from New Orleans. If it wasn’t for Public Radio International (PRI), then a lot of our stories would not have found a home. PRI gave us a home for these stories, done by a team of youth journalists from around the country who came to New Orleans. They worked with adult producers in hitting the ground to find stories that were important to young people and young people who could tell the stories. A lot of young people we found we invited onto the team: “You’re really talented, you’ve got a story,” we’d tell them. “We’re going to train you, and you’re going to be the reporter on the story.” Jiarra Jackson, who was a student at the University of New Orleans, is one of those young people and she became a reporter on this project.
Jiarra Jackson: What I expected out of the project was that I’d be their tour guide to bring them to devastated areas such as the Lower Ninth Ward, and show them what Café Du Monde was so they could eat beignets. Instead, I was really surprised that they wanted to know what we, as the youth, were actually building with after the storm, what we’d encountered, and how we were transitioning to our newer selves.
I was kind of reluctant to share my story with them at first. I’d heard so many disturbing images and I really did not want to share my story and have it twisted into the wrong words. I was like, “Well, what do you want to know?” Once I understood that she really wanted to find out what was going on, I told her that I’d evacuated to St. Louis, Missouri without my family because I wanted to continue with my education. So I went to this city I had never been by myself just so I could continue with my education, and she was, like, “Well how did you make it through that?” And I was, like, “Through Bounce music.” And she was, like, “Really? I’ve never heard of Bounce music,” so I played a few things for her.
To hear Bounce music, listen to an excerpt from “Generation Katrina.” And then hear Jackson and Myers talk about its importance to her story and its telling. Here’s an excerpt from Myers:
If you think about the trauma that was done to that city with the hurricane, one of the main traumas was—is all of this culture going to be washed away? So doing a story about music has relevance because it’s part of the entire culture, and it’s also a way of talking about trauma, not in an I’m going to stab you in the stomach, make you cry kind of way. Those kind of traumatic stories are out there.
https://niemanreports.org/wp-content/uploads/2009/12/Audio_Katrina_Jackson.mp3
Brett Myers: Let me give you a broad picture of the kind of topics and stories we covered in the one-hour documentary. There’s a street corner conversation between 10- and 12-year-old boys talking about gun violence in their neighborhood. They talk about watching people die, how it makes them feel about their neighborhood, their home, and how it’s changed after the storm. There are spoken word poems and there’s a profile of the Vietnamese-American community in New Orleans East showing how the generation of young people there vaulted to become the leaders of the community because they had the English language skills to battle government bureaucracy that was trying to reopen a toxic landfill in that neighborhood. They also had the Vietnamese language skills to unite the community around the fight.
Then there’s a story about God and Katrina we asked young people in New Orleans, “How do you feel about God and Katrina? Was there any relevance? Do you believe in God?” And most young people we spoke with said, “I think God sent the hurricane to my city to cleanse it of its evils.” A shocking number of young people said that, and so we put that story out there. But by putting a story out there does it absolve the other wrongs that were clearly a part of the storm—the slow federal response, the weak levees, all of that?
So the whole point of each of these stories was not just that listeners could learn from the documentary, which I hope they did. But it was also so the young journalists from New Orleans could own the narratives that they were putting out there. To stand behind it and feel like “that’s my story, and I told it in the way I wanted to tell it.”
Listen to a story from “Generation Katrina” in which a family in the city’s Lower Ninth Ward talked for the first time among themselves about the experience they had together during Katrina. Here is an excerpt as Myers describes how this family’s 14-year-old daughter became the reporter on this story:
It needed a different treatment, so we decided that the 14-year-old, the eldest child, Angelica Robinson, would be the reporter for the story. And 14 is really the youngest possible age you could be to tell a story of this gravity and emotional intimacy and complexity. So we went back, and I spent a week with her working on and off, choosing the best clips, producing other stories in the process, and then writing a script, and she voices the story.
https://niemanreports.org/wp-content/uploads/2009/12/Audio_Katrina_Myers.mp3
Firefighters struggled to start a small floating pump to fight a raging inferno in the wake of Katrina, in an attempt to keep it from spreading to the next house. “It’s the best we can do,’’ one fireman said. Photo by Ted Jackson/The Times-Picayune.
Larry Blumenfeld writes about culture and his stories have appeared in The Wall Street Journal, The Village Voice, The New York Times, and Salon, among other publications. As a Katrina Media Fellow for the Open Society Institute, he mined cultural recovery in New Orleans. Edited excerpts from his talk follow:
The B-roll of every broadcast story started with a trumpeter or with the second line or with some element of New Orleans culture that we can visually remember but know nothing about. The B-roll is where the stories that I was interested in lay. And they were important stories in a complete telling of the continuing trauma in New Orleans—and it has been a continuing trauma as last year 4,500 units of public housing were bulldozed. You cannot understand New Orleans without understanding its culture. To understand what was needed in New Orleans, what was happening in New Orleans, you need to understand what was happening to the culture and how elemental the culture would be to whatever the new New Orleans would be. I talked to people who were panicky or cynical about what that new New Orleans would be.
I want to make the case that there was also just a trauma to culture. In other countries—both developed and undeveloped—if a cultural center were under water and embattled there would be a different sort of outcry beyond the humanistic and political outcry. In New Orleans people told me what they fear and are experiencing is erasure. That they are being erased, and their history is being erased. I think that’s a really deep trauma that we need to pay attention to, and that’s been something that I was able to get across.
I agree with Jed [Horne] that in the immediate wake of Katrina the story was well told primarily. But beyond that it was poorly told or not told. And the continuing trauma was largely ignored, especially as it related to race, poverty, inequity and urban ills. And I think those things were really well addressed and differently addressed through culture.
Listen as Blumenfeld describes the ways in which he developed stories around what was happening with New Orleans’ cultural life. Here is an excerpt about one of the city’s core traditions, the jazz funeral’s second line parade:
Any Sunday through most of the year you can go to these parades hundreds and hundreds of people for hours following brass bands. If that was shot from above on CNN it would look like, “Wow, in the wake of all this these people can have this rolling party and can dance. That’s really nice.” If they went down to the ground and spent four hours, you would see that this was the political statement at that moment. This was the assertion of their right to return.
https://niemanreports.org/wp-content/uploads/2009/12/Audio_Katrina_Blumenfeld.mp3
Patricia Smith’s fifth book of poetry, “Blood Dazzler,” chronicles the human, physical and emotional toll exacted by Hurricane Katrina. Her poems have appeared in a wide variety of publications and she has read her work at venues around the world. For her presentation at the “Aftermath” conference, she recited a poem based on a news story she’d read.
ST. BERNARD PARISH, Louisiana, September 7 (UPI) – Thirty-four bodies were found drowned in a nursing home where people did not evacuate. More than half of the residents of St. Rita’s nursing home, 20 miles southeast from downtown New Orleans, died August 29 when floodwaters from Hurricane Katrina reached the home’s roof.
I do a lot of stepping into other people’s shoes. I have persona poems written in the voice of skinheads, an inner city undertaker, and what I wanted to do in terms of persona was I wanted to take those 34 people and wind the clock back for a second, and just give them a moment of their voices back. So they could say not “I was,” but “I am.”
The Cosmic Giggle
B ut whatever it is Salty Pete may or may not be on about, we keep not quite getting these messages because we are never quite sure if “It” is real, or if “It” is really talking or not. Or, if “It” really dır-dir talking, maybe It is just pulling our leg. Maybe that is the point of characters like Loki, Coyote, Raven, and Bugs Bunny… the trickster gods in our stories have already told us over and over… it’s “not just stranger than we think, it’s stranger than we can think.”
In today’s world in which everyone has a voice and a platform, yet every word we speak in public gets us immediately labeled and placed into a box that only the placer truly understands, it is very difficult to talk about reality.
So let me say this now in case it was unclear before. I’m not talking specifically about anybody’s religion pro or con. I’m not going to tell you what I believe (other than in metaphor) and I don’t mind what you believe unless it involves the need to kill me (or if you don’t like Star Trek).
Here, instead, is how far my inadequate attempts at understanding take me.
Conversations on Trump’s America: Barbara Ehrenreich Goes Heisenberg on The Donald
Lately Barbara Ehrenreich, who studied theoretical physics in Reed College, has been drawn to Heisenberg’s uncertainty principle– as she contemplates the impending Trump administration.
Barbara Ehrenreich photo by David Shankbone.
This week President-elect Donald Trump let us know – again – what he thinks of women by selecting Georgia Congressman Tom Price, the current chair of the House Budget Committee, as the next Secretary of Health and Human Services. Price has a long record of opposing women’s health rights — voting to cut off Planned Parenthood from federal funding and being lauded with a 100 percent rating by the National Right to Life Committee.
Capital & Main looked to Barbara Ehrenreich to discuss the prospects for women as a Trump administration unfolds. Ehrenreich, in her 2002 best seller, Nickel and Dimed, investigated the impact of 1996’s federal “welfare reform” on working poor women, by chronicling her own undercover experience working at poverty-wage jobs while managing rent, food and transportation costs.
Lately Ehrenreich, who studied theoretical physics in college and holds a doctorate in cell biology, has been drawn to Heisenberg’s uncertainty principle as she contemplates the impending Trump administration. She didn’t wait for a question when she picked up the phone for this interview.
About This Series
Barbara Ehrenreich: It’s impossible to predict what Trump is going to do next. I mean that in a very serious way. It’s outside of the realm of predictability.
This is deeply unknowable in a Heisenbergian sense. Unfortunately, we are sort of reduced to reacting right now. We can’t make any plans based on thinking, “This is what will happen.” Obviously, women’s rights are in peril, as they were before Trump was elected.
Capital & Main: But he’s a reality TV star — is his bluster and hate speech toward women real, or is it just posturing?
I think it’s real. Not that there’s a big difference here between posturing and real. I think there’s enough evidence for me to say that with some confidence.
You said that women’s health has been under attack anyway, so how much worse can he make it?
Hard to say. He can just let state-level anti-choice forces loose, or completely encourage them. We’re basically going to be left with some big cities where one can go for an abortion.
What does that mean for women’s health overall if such services are reduced or eliminated?
You know the answer. It’s disastrous.
Culinary workers voted to unionize in a Las Vegas Trump hotel and his company has fought it at every step. But there are two slots open on the National Labor Relations Board that he can fill, with another appointment opening up a year from now. Hospitality-industry jobs are dominated by women — what does a Trump presidency mean for them?
Actually, there’s a little uncertainty here, right? He’s now for the white working class. Which, of course, is only part of the whole working class. Whether he has any idea how many of those people are women, we don’t know.
It seems he dog-whistled the white working class about immigrants or “those people” taking your jobs—rather than actually addressing working-class needs and support.
Of course. It’s complete opportunism. He saw that he was getting some attention and support from blue-collar white people, and he just doubled down on that. Now, whether he realizes some of them are women…?
Once Trump finalizes his cabinet picks and makes the National Labor Relations Board and other appointments, can the labor and women’s movements regroup and develop a stance, a posture?
They have a stance. There’s no need for a new stance. We’ve got it. Whether the labor movement can develop some spine and some initiative, I don’t know. The women’s movement — I don’t even know what I would refer to as the women’s movement right now. Ten, 15 years ago I would say look at what NOW [National Organization for Women] is doing, but you know, I haven’t heard a peep from NOW.
What would you imagine the next steps might be?
Obviously our first priority has to be defending those people who are most vulnerable to attack. Which are immigrants and people who look like immigrants, or who are speaking a foreign language. They’re defenseless — we’ve got to protect them.
And if I may say something from a perspective of old age, and having been in the second-wave feminist movement pretty much from the start: We started in the ‘70s in an absolutely hostile environment. It wasn’t 100 percent hostile — we had, you know, the antiwar movement and things like that. But the masculine culture was all against us. It used to be that feminism was defined by [some] as a disorder related to penis envy.
I have never envied the penis.
We started in a very hostile atmosphere, and I think we have to get in touch with that. We have come a long way. We can do things again. I’m looking a lot to younger people—I mean really young. My 14-year-old granddaughter went to her first demonstration led by young people—there were 6,000 people there. We’re still feeling our way forward.
In Trump’s America: Barbara Ehrenreich Goes Heisenberg on The Donald
This week President-elect Donald Trump let us know – again – what he thinks of women by selecting Georgia Congressman Tom Price, the current chair of the House Budget Committee, as the next Secretary of Health and Human Services. Price has a long record of opposing women’s health rights — voting to cut off Planned Parenthood from federal funding and being lauded with a 100 percent rating by the National Right to Life Committee.
We looked to Barbara Ehrenreich to discuss the prospects for women as a Trump administration unfolds. Ehrenreich, in her 2002 best seller, Nickel and Dimed, investigated the impact of 1996’s federal “welfare reform” on working poor women, by chronicling her own undercover experience working at poverty-wage jobs while managing rent, food and transportation costs.
Lately Ehrenreich, who studied theoretical physics in college and holds a doctorate in cell biology, has been drawn to Heisenberg’s uncertainty principle as she contemplates the impending Trump administration. She didn’t wait for a question when she picked up the phone for this interview.
Barbara Ehrenreich: It’s impossible to predict what Trump is going to do next. I mean that in a very serious way. It’s outside of the realm of predictability.
This is deeply unknowable in a Heisenbergian sense. Unfortunately, we are sort of reduced to reacting right now. We can’t make any plans based on thinking, “This is what will happen.” Obviously, women’s rights are in peril, as they were before Trump was elected.
Capital & Main: But he’s a reality TV star — is his bluster and hate speech toward women real, or is it just posturing?
I think it’s real. Not that there’s a big difference here between posturing and real. I think there’s enough evidence for me to say that with some confidence.
You said that women’s health has been under attack anyway, so how much worse can he make it?
Hard to say. He can just let state-level anti-choice forces loose, or completely encourage them. We’re basically going to be left with some big cities where one can go for an abortion.
What does that mean for women’s health overall if such services are reduced or eliminated?
You know the answer. It’s disastrous.
Culinary workers voted to unionize in a Las Vegas Trump hotel and his company has fought it at every step. But there are two slots open on the National Labor Relations Board that he can fill, with another appointment opening up a year from now. Hospitality-industry jobs are dominated by women — what does a Trump presidency mean for them?
Actually, there’s a little uncertainty here, right? He’s now for the white working class. Which, of course, is only part of the whole working class. Whether he has any idea how many of those people are women, we don’t know.
It seems he dog-whistled the white working class about immigrants or “those people” taking your jobs—rather than actually addressing working-class needs and support.
Of course. It’s complete opportunism. He saw that he was getting some attention and support from blue-collar white people, and he just doubled down on that. Now, whether he realizes some of them are women…?
Once Trump finalizes his cabinet picks and makes the National Labor Relations Board and other appointments, can the labor and women’s movements regroup and develop a stance, a posture?
They have a stance. There’s no need for a new stance. We’ve got it. Whether the labor movement can develop some spine and some initiative, I don’t know. The women’s movement — I don’t even know what I would refer to as the women’s movement right now. Ten, 15 years ago I would say look at what NOW [National Organization for Women] is doing, but you know, I haven’t heard a peep from NOW.
What would you imagine the next steps might be?
Obviously our first priority has to be defending those people who are most vulnerable to attack. Which are immigrants and people who look like immigrants, or who are speaking a foreign language. They’re defenseless — we’ve got to protect them.
And if I may say something from a perspective of old age, and having been in the second-wave feminist movement pretty much from the start: We started in the ‘70s in an absolutely hostile environment. It wasn’t 100 percent hostile — we had, you know, the antiwar movement and things like that. But the masculine culture was all against us. It used to be that feminism was defined by [some] as a disorder related to penis envy.
I have never envied the penis.
We started in a very hostile atmosphere, and I think we have to get in touch with that. We have come a long way. We can do things again. I’m looking a lot to younger people—I mean really young. My 14-year-old granddaughter went to her first demonstration led by young people—there were 6,000 people there. We’re still feeling our way forward.
4. James B. Collip
He was part of the Canadian team that isolated insulin. In January 1922, after a 14-year old test subject suffered a severe allergic reaction to an injection of insulin, Collip prepared a pancreatic extract pure enough for the subject to recover and to use in clinical trials. Successful trials were soon completed and the future of insulin was assured. Collip shared the patent for insulin with two other doctors, which they sold to the University of Toronto for one dollar.
Why is he on the list?
He wasn’t too savvy at business, selling the patent for only a dollar, but what a nice guy. We forgive you, James, because you’re hot.
Not out of affirmation for the song. Not out of affirmation for the message or lifestyle contained in the song.
"This is important to you. So I'm going to take you seriously. Most importantly, you wanted to share this with me when you didn't have to. You have opened communication with me. I'm going to keep that open. And I'm just going to say something like "Wow That's an awfully catchy song. Thanks for sharing."
That's the kind of choice I hope I can make.
Time to go play the groovy new Trent Reznor Christmas album.
The Beastie Boys
(You Gotta) Fight for Your Right (To Party)
Licensed to Ill
1986