Amerikan Cumhurbaşkanı skandallarda boğuluyor
Bu başkanlığın süresi bir aydır. Bizim durumumuzda, 31'ten önce, Ocak 2018. Başkan, statüsüne uygun olarak, Güvenlik Konseyi'nin genel liderliğini ve kesintisiz çalışmasını sağlar ve onun adına resmi açıklamalar yapar. Geleneğe göre, başkanlık dış politika önceliklerini belirtir.
Kazakistan Dışişleri Bakanlığı web sitesinde “nükleer olmayan bir dünyaya ulaşma” planlarını yazdı. оружияküresel savaş tehdidinin ortadan kaldırılması, yerel ihtilafların çözülmesi ve teröre karşı mücadele. Güvenlik Konseyi'nin yeni başkanının bugünkü gündeminin amacı, Orta Asya’nın çıkarlarını bölgesel güvenliği güçlendirmek, Afrika’daki barış meselelerine hitap etmek ve ayrıca “Güvenlik Konseyi’nin ve tüm BM sisteminin 21. yüzyılın tehditlerine ve zorluklarına uyumu” nu desteklemek.
Bu planlar kısmen Washington’da yapılacak olan toplantı gündemine taşındı. Bir açıklamada, Beyaz Saray basın servisi, iki cumhurbaşkanının "bölgesel güvenlik ve ekonomik işbirliği konularında stratejik ortaklığı güçlendirmenin ve derinleştirmenin yollarını tartışacağını" belirtti.
Ancak bu hesapta aldatılmak gerekli değildir. Başkanlığının geri kalan yarısında, tüm isteği ile Kazakistan, Güvenlik Konseyi'nde iki ülkenin başkanlarının görüşme konusu olarak belirtilen hedefleri uygulamaya koyamayacak. Öyleyse neden Nursultan Nazarbayev Washington’a davet edildi?
Kazakistan'daki yönetim yılları boyunca, Nursultan Abişeviç, ciddi uluslararası sorunları çözebilecek sorumlu, düşünceli bir lider yetkisi kazandı. Dünya, Nazarbayev'in arabuluculuğuyla, Türk savaşçının Rus bombardımanına saldırmasının ve pilotun ve uçağın ölümünün yol açtığı ihtilaftan sonra Rusya ile Türkiye arasındaki ilişkilerin nasıl düzeldiğini gördü.
Geçtiğimiz kış, Kazakistan Suriye’deki soğukluktaki müzakere masasına oturarak yardımcı oldu. Astana’da, Suriye muhalefeti ile hükümet (Rusya, Türkiye ve İran) arasında ateşkes garantisine giren ülkeler, ateşkes ile uyumu izlemek için bir mekanizma geliştirmiş ve Suriye’nin bütünlüğü ve egemenliği hakkında önemli bir açıklamada bulunmuştur.
Suriye ihtilafını çözme süreci bitmedi. Bununla birlikte, dünya Nursultan Nazarbayev'in bir aracı olarak rolünü oldukça olumlu değerlendirdi. Washington'da hatırladık. Şu anda sıcak bir zaman var. Trump, kampanya merkezinin Rus temsilcilerle olan iddia ettiği bağlantıları araştırmakla büyük bir baskı altında kalmakla kalmaz, yeni “Trump Beyaz Saray içinde Ateş ve Öfke:” adlı kitap da skandala yol açtı.
Wolff kitabında Amerikan halkı Donald Trump'ı zihinsel olarak dengesiz bir kişiye tanıttı. Yerel medya tarafından kopyalanan skandalın ana olayı, Donald Trump'ın eski siyasi danışmanı Steve Bannon'un sözleri oldu. Bannon, Trump’ın Rusya’yla bir seçim yapmak için sahtekarlığa kişisel katılımını açıkça kabul etti.
Amerikan başkanının avukatları, Bannon'un şüpheli ifadesini reddetmek ve bunlara meydan okumak için koştu. Ancak, Amerika öyle yapılandırılmıştır ki, idarenin iç siyasi başarısızlıkları yasal prosedürlerde değil, dış alanda belirleyici eylemlerdedir. Örneğin, Bill Clinton, görevden alınmadan ancak Yugoslavya'daki savaştan kurtuldu.
Tüm Donald Trump'a karşı
Geçen nisan, Trump bu teknikten faydalandı. Ardından, hatırladığımız gibi, Suriye'de bir seyir füzesi ile askeri bir alana saldırdı. Amerika neşelendi ve başkanına bile inandı. Bugün, yönetim, Suriye ve Kuzey Kore'de aynı anda iki önemli yönde kaybederek kendini açık bir dış politika çıkmazında buldu.
Aralık ayında, Suriye Hmeimim'deki bir askeri üssü ziyaret ederken, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, Rus birliklerinin gruplandırılmasını daimi dağıtım noktalarına çekme emrini verdi. Dünya bu emri, Rusya ve Suriye askeri ihtilafındaki müttefikleri için bir zafer olarak aldı. Ancak Donald Trump, Suriye’deki zaferi ABD’nin önderliğindeki bir koalisyona bağlamaya çalıştı. Ancak, dünyadaki hiç kimse ifadesini ciddiye almadı.
Amerika'da Trump, Amerika Birleşik Devletleri'ni Suriye ile ilgili çevre çevresini zorlaması için ikna etmekle suçlandı ve bu Arap ülkesinde durumun gelişimini artık etkileyemez. Washington yönetimi hırladı. Aralık sonunda Suriye militanlarının önderliğinde Hmeymim’de Rus üssüne harç bombardımanı yapıldı.
Bir hafta sonra, İHA'ların yardımıyla Rus pozisyonlarına saldırdılar. Bu eylemler Amerikalılara ve Trump'a şahsen herhangi bir siyasi temettü getirmedi. Zira militanların eylemleri dünyada destek bulamadı ve bariz gerçeklere rağmen Washington, Rus nesnelerine yönelik saldırılara katılmasını reddetmek zorunda kaldı.
ABD Genelkurmay Başkanı Joseph Dunford'a verilen durum açıklamalarıyla birleştiğinde bu geri çekilme, Trump’ın Rus Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı Valery Gerasimov’un otoritesine eklemedi. Örneğin Suriye koalisyonundaki müttefikleri bile Suudi Arabistan geri çekildi.
Doğru, Suudiler daha önce yaptı - neredeyse Rusya'nın birlikleri grubunun ana bölümünün Suriye'den çekilmesiyle ilgili Vladimir Putin'in emriyle eşzamanlı olarak. Suudi Dışişleri Bakanı Adel Al-Jubeir, silahlı Suriye muhalefet liderleriyle yaptığı bir toplantıda, Riyad’ın Esad karşıtı güçlere mali desteği durdurma niyetini açıkladı.
Amerika'da, Washington yönetiminin ciddi bir dış politika başarısızlığı olduğu düşünülüyordu. Suriye'deki başarısızlığın büyük ölçüde eski Cumhurbaşkanı Barack Obama ekibinin hataları yüzünden olduğunu haklı çıkarmaya çalıştı, ancak bu çok etkileyici değildi. Ne de olsa, o zamana kadar Donald Trump’ın Kuzey Kore’nin nükleer kontrolüne dair başlattığı bir başka inisiyatif de başarısızlıkla sonuçlandı ve bu zaten Beyaz Saray’ın şu anki sahibinin beynini oluşturuyor.
DPRK lideri Kim Jong-un'a sürekli ve sürekli baskı yapan Donald Trump, kendisini uçak taşımacılığı yapan gruplarla çevrili nükleer düğmelerle (daha fazla olan) nükleer düğmelerle savaşan yaptırımlar, askeri saldırılarla tehdit etti. Biraz daha fazla görünüyordu ve Kuzey Kore Amerika’nın güçlü baskısından önce düşecekti.
Ama zaman geçti. Amerikan tehditlerine dikkat etmeyen Kuzey Koreliler füze sistemlerini geliştirmeye devam ettiler. Bir gün dünya, Korelilerin silahlarının ABD için gerçek bir tehlike haline geldiğini gördü. Yeni Yıl’ın Kuzey Kore halkına verdiği adreste Kim, Trump’la yüzleşmesini özetledi.
DPRK'nın nükleer ve füze programlarını başarıyla tamamladığını söyledi. Şu andan itibaren, Amerika Birleşik Devletleri toprakları Kore füzelerine ulaşabilecek durumda ve nükleer düğme Kuzey Kore'nin baş lideri tarafından "her zaman masada". Yeni Yıl'ın adresinin ikinci önemli noktası, Kim'in Güney Koreliler ile yakınlaşmaya hazır olduğunu duyurmasıydı.
Aslında DPRK lideri, Amerikan başkanını müzakere masasından uzağa itti ve muhatapını kendisi için seçti - Güney Kore Devlet Başkanı Moon Zhe Ina. Haftanın başında, iki ülkenin heyetleri, Kuzey Koreli sporcuları Pyeongchang kış Olimpiyatları'na gönderme koşullarını çoktan tartışmıştı.
Dünya rahatlama içindeydi. Olimpiyat Oyunları sırasında Kore Yarımadası'ndaki askeri çatışma tehdidini geçti. Bu gerginliğin gevşemesi, demokratik dünyanın lideri - Amerika Birleşik Devletleri başkanı tarafından değil, “evrensel dışkı” ile sağlandı - Kuzey Koreliler'in üstün lideri Kim Jong-un.
Trump yine kaybetti. Yardıma ihtiyacı var. Gözlemciler, bunun Rus lider Vladimir Putin'in dış yardımı olması gerektiği konusunda hemfikir. Ancak, Trump doğrudan Putin'i ele alamaz. Öyleyse Amerika’daki mevcut Rusya karşıtı histeri, siyasi kariyerini nihayet mahveder.
Dahası, Trump zaten kendisini bu histeriye entegre etti ve şimdi, Kongre'nin öngördüğü şekilde Rusya'ya karşı bir sonraki yaptırımları iyi niyetle hazırlıyor. Bu zafer ve para eylemi Amerika'yı getirmeyecek, ancak dış politikadaki yeni başarısızlıkları garanti ediyor. Aslında, son uygulamaların gösterdiği gibi, Washington artık Moskova'dan aktif destek almadan küresel uluslararası sorunları çözemez (örneğin, şu anda Trump tarafından tartışılan İran nükleer anlaşması ile olduğu gibi).
Görünüşe göre Donald Donald Trump, ara tecrübeye sahip olan Nursultan Nazarbayev'e bahis yaptı. Ancak, bu girişimin Amerikalılar tarafından beklenen sonucu getirmesi muhtemel değildir. Vladimir Putin ve Recep Erdoğan arasındaki uzlaşmanın büyük oranda gerçekleştiği hatırlanmalı, çünkü her ikisi de kendi ülkelerinde bağımsız, kendi kendine yeten siyasi liderler. Donald Trump, Amerika için henüz böyle bir lider olmadı; bu, Beyaz Saray'da yapılacak toplantının Kazakistan ile ABD arasındaki ikili işbirliğinin ötesine geçmeyeceği anlamına geliyor.