Yüksek Mahkeme, giderek daha fazla politika oluşturma gücünü ele geçiriyor ve mahkemenin emperyal eğilimleri için bir eleştiri yağmuruna tutuyor. Mevcut ultra-muhafazakar süper çoğunluk, doymak bilmez bir şekilde, çevresel korumaları geri alarak, bedensel özerkliği alçaltarak, sağduyulu silah kontrolünü geçersiz kılarak, işçi haklarını baltalayarak, öğrenci kredisi affını hükümsüz kılarak, halk sağlığı önlemlerini yok ederek deregülatör ve anti-demokratik bir politika gündemini ilerletiyor. , idari devleti aşındırmak, kamu yolsuzluğunu izole etmek ve çok ırklı, çoğulcu bir demokrasiyi teşvik etmeyi amaçlayan yasa ve politikaları ortadan kaldırmak. Hiç şüphe yok ki, eleştirmenler haklı: Mahkeme haddini aşıyor.
Yine de yaygın eleştiriler sorunun yarısını gözden kaçırıyor. Mahkemenin yetkisini aşması, Kongre’nin yetersizliğinin doğrudan bir sonucudur. Anayasa, tiranlığı önlemek ve emperyal aşırı etkiyi savuşturmak için bir kontrol ve denge sistemine dayanır. Kurucularının kabul ettiği gibi, güç boşluktan nefret eder. Amerikan hükümet modeli, gönüllü olarak kendini dizginleme modeli değil, dengeleyici güç modelidir. Gücün yoğunlaşmasını ve kötüye kullanılmasını önlemek için birbirleriyle rekabet eden güçlü kurumlar gerektirir.. Bir şube, iktidarı devretmek ve anayasal rolünden geri çekilmekle yetindiğinde – hatta istekli olduğunda – iyi sonuç vermez.
Ancak onlarca yıldır Kongre tam da bunu yaptı. Yasama ayrıcalığına ulaşamadı, yetersiz performans gösterdi ve yetersiz koruma sağladı. Bu gönüllü geri çekilme, anti-demokratik bir yargı sistemini mümkün kıldı. Nasıl?
Kongre kendi yasama kapasitesini kısıtlarken aynı zamanda gözetim rolünü de ihmal etti. Ortaya çıkan güç boşluğu, Yüksek Mahkeme’yi aşmaya davet ederek mahkemenin emperyal sorununu büyük ölçüde Kongre’nin ayrılması sorunu haline getirdi.
İlk olarak, Kongre, parlamento bürokrasisine acınacak bir şekilde kendi elini sürerek anayasal yasama rolünden feragat etti. Olağan yasanın Senato’dan geçmesi için 60 oy gerektiren hilekarlığı sürdürmeye devam ediyor. Bu arkaik kural, tek bir senatörün mevzuatı durdurmasına izin vererek ve New York Times’daki bir köşe yazısının deyimiyle Senato’yu “dadaist bir kabusa” dönüştürerek bir engelleme aracı olarak işliyor.
Senato ayrıca, bireysel senatörlere kendi eyaletlerindeki federal yargı adaylıkları üzerinde veto yetkisi veren ve böylece çoğunluk partisinin yargıdaki boşlukları doldurmasını engelleyen gülünç blue slip geleneğini sürdürüyor. Her iki meclis de, bir oylamanın ne zaman ve kim tarafından gündeme getirileceğini sıkı bir şekilde kontrol ederek üyelerin yasama ve siyasi yetkilerini daha da azaltır. Bu usule ilişkin engeller birlikte, tıkanıklık, belirsiz hesap verebilirlik sağlar ve yasama organımızı kısırlaştırır.
İkincisi, Kongre, Yüksek Mahkeme’yi kontrol etme görevini sürekli olarak ihmal ediyor. Mevcut birden fazla yargıcın dahil olduğu bir dizi uygunsuzluğun ardından bile mahkemeye önemli bir etik çerçeve dayatabilirdi ama asla dayatamadı. Yargıçların veya olası adli yolsuzluğa karışan özel şahısların mahkemeye çağrılmasını reddederek, kendi gözetim yetkilerinin yargı tarafından küçümsenmesine uysalca müsamaha gösteriyor. Kongre, mahkeme personeline ödeme yapmak, yargıçların güvenliğini sağlamak ve ışıkları açık tutmak gibi önemli işlevleri kontrol etmesine izin veren Yüksek Mahkeme üzerindeki müthiş bütçe yetkilerini kullanmayı ihmal ediyor.
Çarpıcı bir şekilde, Kongre, mahkemenin büyüklüğünü değiştirmek, yargıçların hizmet sürelerine sınırlamalar getirmek veya mahkemenin yargı yetkisini yeniden tanımlamak gibi, mahkemeyi yeniden yapılandırmaya yönelik geniş kapsamlı yetkilerini dikkate almayı bile başaramadı.
Yargı ile diyalogda yönetim ortağı olarak hayal edilen rolüne gelince, Kongre mahkemenin bir monologla hakim olmasına izin verdi. Yargıçlar, kürtaj hakkı gibi yasama organının kanunlaştıramadığı anayasal içtihatları ortadan kaldırdı. Ve Kongre, mevzuatın anayasal düzenlemeyi geçmesini sağlayacak adli olarak dayatılan gereklilikleri yerine getirmede başarısız oldu – örneğin, Oy Hakları Yasası’nın önemli bir hükmünü yeniden yürürlüğe koymak için ırk ayrımcılığının oy verme uygulamalarını etkilemeye devam ettiğine dair gerçek bir kayıt yapmayacak gibi görünüyor. 2013’te mahkeme. Kongre ayrıca, örneğin medeni, çevresel ve mahremiyet hakları da dahil olmak üzere kamu için yeni haklar yaratma konusunda yasama organının gücünü aşındıran mahkeme kararlarını askıya alarak, mahkemenin kendi alanına yönelik açık ihlallerine itiraz etmekten kararlı bir şekilde kaçındı.
Kongre’nin tahttan çekilmesi sebepsiz değil; günümüzün sapkın siyasi teşviklerini yansıtıyor. Siyasi hileler, seçmenleri bastırma, aşırı partizanlık ve dizginsiz kampanya harcamalarının bir kombinasyonu, Kongre’yi yasa yapma işlevini en aza indirecek kadar mutlu etti. Yasama, geçersiz kılma, onaylama ve soruşturma yetkilerini yeterince kullanmıyor çünkü üyelerinin çoğunluğu artık bunu yapacak siyasi dürtüye sahip değil.
Yalnızca Kongre, Yüksek Mahkeme’den politika belirleme yetkisini geri alabilir. Özellikle yargıya anti-demokratik yetki devrinden her iki taraf da yararlandığında bunu yapmak kolay olmayacaktır. Ancak atabileceğimiz acil adımlar var.
Kongre’nin, filibuster da dahil olmak üzere yasa çıkarmanın önündeki usule ilişkin engelleri kaldırması ve başkanın ve halkın da desteğine ihtiyacı olan cesur mahkeme reformu stratejilerini desteklemesinin zamanı çoktan geçti. Seçmenler, devlet düzeyinde hile karşıtı girişimleri desteklemeli ve 2024’te kongre adaylarının mahkemeyi dizginleme ve Kongre’yi reforme etme platformunda çalışmasını talep etmelidir – bu iki konu, muazzam bir halk desteği toplayan birbiriyle yakından bağlantılı konulardır.
Kongre’nin yatıştırma ve geri çekilme, bugün sahip olduğumuz savaşan mahkemeden sorumludur. Mahkemenin yetkisini aşmasını basitçe kınamak yerine, Kongre’nin yetkisini aşmasını ciddi şekilde ele almalıyız.
Francesca Procaccini, Vanderbilt Hukuk Okulu’nda hukuk profesörüdür. Nikolas Guggenberger, Houston Üniversitesi Hukuk Merkezi’nde hukuk profesörüdür.