Reform ve modernleşme kisvesi altında, sürgünlerin ve mahkumların elleriyle Japonların kuzeyindeki gelişimi nasıldı?
Birçok ülkede sömürge sınırının gelişimi ve gelişimi, zorunlu çalıştırma toplu kullanımı uygulamasının ortaya çıkmasıyla organik olarak iç içe geçmiştir. Sürgünün ve daha fazla zorunlu tutuklu çalıştırmanın yeri hem Amerikan sömürgeleri hem de Yeni Zelanda’lı Avustralya ve tabii ki Rus Sibirya idi. Emperyal gücün restorasyonu ve shogunate'nin 1868'te ortadan kaldırılmasından sonra (“Meiji Restorasyonu” olarak bilinen olaylar) modernleşme yoluna başlayan Japonya, bu alanda “gelişmiş” güçlerin deneyimini kolayca benimsedi.
Hokkaido, Japonya'nın dört ana adasının (diğer üçü Honshu, Kyushu ve Şikoku'dur) kuzeyidir. Yüzölçümü 83,5 bin kilometrekare ve nüfusu sadece beş buçuk milyondan fazla. Şimdi ülke sakinlerinin çoğunluğu tarafından ayrılmaz bir parçası olarak algılanıyor, ancak 19. yüzyılın ortasına kadar, Japonların varlığı son derece sınırlıydı ve av tüfeği tarafından kontrol edilecek bölge, güney ucunda Matsumae'nin sadece küçük bir prensliği idi. 19. yüzyılın ikinci yarısında adada dolaşan Avrupalıların günlükleri bile (örneğin, Isabella Bird'ün çok etkileyici notaları “Japonya'nın Evlenmemiş yolları”), oradaki yerli nüfusun baskınlığına tanıklık ediyor - ayrıca Sakhalin, Kuril Adaları ve hatta kıta Uzak Doğu'da yaşayan Ainu.
Aslında Hokkaido'nun özümsemesi, o zaman baskın emperyalist politikanın koşulları altında genişlemesini tamamen normal ve doğal bir süreç olarak gören Japonya'nın ilk sömürge deneyimi idi. Kuzeydeki adada, akut kıtlığı ülkenin sınırlarını genişletmek için bir başka teşvik olan mineralleri bulmayı umuyorlardı ve olası bir Rus tehdidiyle ilgili olarak yalnızca ateşe yakıt kattığını düşünüyor.
Ancak çok hızlı bir şekilde, Hokkaido'nun yerleşimi başka önemli bir rol oynamaya başladı - ada toplumun tüm gereksiz ve tehlikeli unsurları için ideal bir yer haline geldi. Yeni sistemin ilk yıllarında, aynı anda tarımı geliştirmek ve olası bir düşmanı geri çekmek amacıyla bir tür “askeri yerleşime” (tondenbey) gitmeleri teklif edilen sosyal ve ekonomik ayaklanmalar, köylüler ve küçük samuraylar sonrasında harap edildiler. Daha sonra, yeni hükümet ve sosyal ayaklanmalara karşı sayısız isyanın ardından sayısı aniden artmış olan mahkumlar katıldılar.
Bu sorunun ne kadar büyük olduğu konusunda kabaca bir fikir verildi (Japonya'daki cezaevinde bulunan herkesin sayısının dinamikleri (geçici izolatörler ve diğer gözaltı yerlerinde yargılanmayı bekleyenler de dahil olmak üzere): (1876'te ise, sayısı 22 bin civarındaysa) altı yıl boyunca (1882 yılında) iki katına çıktı ve 1885'te neredeyse 80'a bin kişi ulaştı! Yaklaşık 40 milyon nüfusu olan nüfusla (yani şimdiki zamanın üç katı), tüm mahkumların sayısı, örneğin 1999 yılında (46 bin kişi) iki kat daha büyüktü.
Geleneksel kostümlerde Ainu grubu, 1863 yılı.
Hokkaido'ya mahkumları gönderme fikri yeni bir yönetimin keşfi değildi. 18. yüzyılın sonunda, Japonlar, Rusların kuzeyden yayılmasından korkmaya başladıklarında ve Ezo'daki varlıklarını güçlendirmeyi düşünmeye başladıklarında, o zamanlar sürgünlerin yerleşime gönderilmesini teklif ettiler. Ancak, o zaman, merkezi hükümetin bu kadar geniş çaplı bir program yürütmek için yeterli kaynakları yoktu ve Hokkaido'nun gelişimi yavaştı ve mahkumları kontrol edecek kimse yoktu.
Hokkaido'daki tüm zorunlu çalışma biçimlerini değiştirmeyi öneren ilk kişi, Meiji döneminde (1868 - 1912) yaşayan bir reformcu olan Ivakura Tomomi idi.
Hokkaido'yu cezaevi reformunun merkezi haline getirme ihtiyacı, o zamanın en etkili politikacısı olan Ito Hirobumi'nin ilk Japon anayasasının yazarlarından biri tarafından da desteklendi. “Suçluların Hokkaido'ya gönderilmesi gerektiğine ikna oldum. Hokkaido’nun iklimi ve doğal şartları diğer adalara (Japonya) benzemez, ancak yüzlerce kilometre toprak vardır ve bu toprakları temizlemek veya bir madende çalışmak için suçlular gönderilebilir. Çok soğuk olacağı günlerde, tesislerinde gerekli işler yapılabilmektedir. Ve sonra, sürgünler ve ağır çalışmaya mahkum olanlar, sürenin bitiminde serbest bırakılacağı zaman, çocukları yetiştirecekleri için toprağı büyütmek veya üretime dahil olmak için orada kalabilirler ve bunun sonucu olarak tüm bunlar Hokkaido nüfusunun büyümesine katkıda bulunacak ”dedi. .
Bu pastoral resim doğal olarak gerçekte düzeltildi, ancak projenin kendisi 1880'teki Devlet Konseyi tarafından onaylandı. Ertesi yıl inşaat, Hokkaido - Kabato'da (Tsukigatati şehri yakınında) iki yeni ıslah tesisi ve daha sonra Horonai'de bulunan kömür yataklarının varlığı nedeniyle özel olarak seçilen Sorati'de başladı.
Gelişimi 1883 yılında başlayan Horonai madenleri, 800'ten 1200'e yıllık olarak mahpuslara gönderildi ve kısa sürede tüm çalışanlar arasındaki toplam payları% 80'e yükselmeye başladı.
Orada çalışma koşulları ideal olmaktan uzaktı. Bunun bir açıklaması, Tokyo Üniversitesi Okada Asataro'daki profesörün yaptığı açıklamada: “İçme suyu kirli, çürümüş ve tüketim için uygun değil. Bu nedenle, birçok mahkumun sindirim sistemi hastalığı, kronik hazımsızlık, ishal var ... Doğal ihtiyaçlara cevap veren ve yemek yiyebileceğiniz yerler arasında bir ayrım yoktur. Mahkumların çalıştığı yerlerde, madenden çıkan zararlı gazların yabancı maddeleri ile sürekli kömür tozu ve havası solurlar. Bu nedenle, birçok akciğer hastalıkları. " Sonuç olarak, ölüm oranı çok yüksekti: sadece 1889'ta, 265 insanlar Horonai madenlerinde öldü.
Kömür madenleri Horonai, 1885 yılı.
Kyushu'daki Horonai ve Miike madenleri (aynı zamanda 1883'taki hapishanedeki mahkumlar tarafından da kullanıldı), daha sonra en büyük Japon şirketlerinden biri olan Mitsui tarafından satın alındı. Hükümetle yapılan sözleşmeye göre, yakındaki hapishanelerden tutukluların emeği, şirket için doğal olarak çok faydalı olan madenlerde kullanılmaya devam edildi.
Horonai'deki mayınların başarılı bir şekilde gelişmesi, kükürt birikiminin bulunduğu Sibet kasabası yakınlarındaki adanın doğu kesiminde Kushiro'da (1885 yılı) yeni bir hapishane açmak için bir örnek teşkil ediyordu. En başından beri özel bir şirkete aitti, fakat aynı zamanda Kushiro'lu mahk employeesmları da çalışan olarak kullandı. 1887’in sahibi, bir sonraki yıl içinde, üretimin ilk yılında üç katına çıkmış olan liderliğindeki “Yasuda” Yasuda Zenziro’nun kurucusu idi. 500 hakkında mahkumlar doğrudan maden ocağında ve hatta ilgili projelerde çalıştı - demiryolunu madenden şehre, telefon hatlarına vb. İşçilerin yarısından fazlası, kükürt dioksit zehirlenmesiyle körlenmiş olan üretim ile ilgili yaralanmaları aldı. Maden operasyonunun ilk altı ayında, 42 halkı orada öldü.
Hükümet mahkumların hayatı hakkında duygusal duygular hissetmedi. Danıştay Sekreteri ve 1885'ta bir müfettişlik ile Hokkaido'ya gönderilen Ito Hirobumi Kaneko Kentaro'nun yaklaşık yüzü, “Mürit suçluların sayısı şimdi olduğu kadar büyük olduğunda, devletin cezaevlerinin masrafları artık çok fazla artar. Dolayısıyla, mahkumları gerekli işe gönderirsek, zor şartlarla başa çıkıp ölmeyeceklerse, sayılarını azaltmak cezaevlerinin maliyetini düşürmede olumlu bir önlem olarak görülebilir. ”
Japonya'daki hapishanelerde bir yıl boyunca 1884 ile 1894 arasında acımasız programının uygulanmasından oldukça memnun olabilirdi, 44 hakkında binlerce insan öldü.
Toplamda, 1893 Hokkaido ıslah tesislerinde 7230 insanları içeriyordu - Kabato, Sorati, Kushiro, Abashiri ve Tokati; Hokkaido'daki çeşitli geçici çalışma kamplarındaki mahkumların sayısının birkaç bin daha fazla olduğu tahmin ediliyor. O zamana kadar, 700 kilometrelik yollar, köprüler, elektrik hatları ve adanın yerleşmesi için gerekli diğer altyapıları inşa ettiler.
Düşük nüfus yoğunluğu ve yerleşik yönetim yapılarının yokluğu koşullarında, Hokkaido'daki hapishaneler genellikle yörenin idari ve politik merkezi haline geldi. Mesela, hapishane direktörü Kabato Tsukigata Kiyoshi, merkezi hükümetle iletişim kurduğu için bu bölgenin posta servisi şefi görevini de üstlendi. Yerel sakinler hapishane doktoru görmeye gittiler ve ayrı odalar çocukları için okul olarak kullanıldı.
Abasari Cezaevi Müzesi. Fotoğraf: müze basın servisi
Cezaevi müdürü Sorati Watanabe Koreaki, tatmin edici su kalitesi bulduktan sonra - aynı zamanda mahkumların emeğini kullanarak - iyi kalitede bir su kaynağı ararken ve sonra onu köye götürdü. Böylece, 1888'ta İkitsiri köyü, modern bir su borusunun döşendiği Yokohama'dan sonra Japonya'da ikinci sırada yer aldı. O zamanlar köyde yaşayan 2832 halkının yarısından fazlası, yani 1630 halkı mahkumdu.
Abashiri kentinde adanın kuzey kıyısında bulunan hapishane, yeni cezaevi sisteminin kendine özgü bir simgesidir ve Japon popüler kültüründe düşmemenin açıkça daha iyi olduğu bir yer olarak ün kazandı. Abashiri müzesi, bu kurumun tutsaklarıyla ilgili bir dizi uzun metraj film sayesinde bir ev ismi haline geldi ve eski kompleksin kapanması ve yerinde müzenin yaratılmasıyla birlikte Abashiri müzesi, Hokkaido'nun turistik cazibe merkezlerinden biri oldu.
Bu hapishanenin ortaya çıkışı, merkezi Sapporo kentinden Okhotsk Denizi'ne giden yolun açılması gerektiğinden kaynaklanıyordu. Rusya İmparatorluğu’nun resmi ziyareti sırasında Trans Sibirya Demiryolu’nun yapımını gözlemleyen ve Rusya’nın tehdidi ile ilgili güçlü kaygılar yaşayan Hokkaido Valisi Takeshiro Nagayama, 1890’taki Kushiro Ohnoуэou Tehrutika cezaevine giden Merkez Yol’un yapımını görevlendirdi. Adadaki Okhotsk Denizi kıyılarını şahsen denetledi ve lansman noktası için Abashiri köyünü seçti. Bu projeden sorumlu Kushiro Arima Syrosuke cezaevinde genç bir subay atandı.
Geçici bir hapishane inşa etmek için, Kushiro hapishanesinden ilk 1890 mahkumları oraya 50'te gönderildi, ardından her ay sayıları yenilendi. İlk olarak, gözaltı yerlerine “Abashiri Syuto Gayakus” - “Abashiri'deki tutukluların dış gözaltı yeri (ya da sadece kampı)” adı verildi. Mahkumların yaklaşık üçte biri ömür boyu hapis cezasına çarptırılırken, geri kalanında en az 12 yıl çalışmış. Ancak, sert suçluların ve gangsterlerin kendi aralarındaki yaygınlığından söz edilemez. Japon Ceza Kanunu, yalnızca ciddi şiddet içeren suçlar için değil, aynı zamanda siyasi ve devlet karşıtı suçlar için de bu cezaları verdi. Siyasi baskı kurbanları, özellikle “İnsan Hakları Hareketi” nin pek çok temsilcisi idi (Minken geri al).
Hapishane inşaatının tamamlanmasının ardından gelen mahkumlar, acil durum halindeki yol çalışmalarına hemen başladı; bu, büyük ölçüde Rus-Japon ilişkilerinin iniş ve çıkışları nedeniyle oldu.
29 Nisan 1891, polis memuru Sandzo Tsud tarafından işlenen Tsarevich Nikolai Alexandrovich'in hayatını deneyen Otsu'daki kötü olayın yılıydı. Bilindiği gibi Tsarevich kurtuldu ve Tsuda ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı (aynı 1891 yılında zatürreeden öldüğü Kushiro'da kendisine hizmet etmek üzere atandı). Her ne kadar sorun diplomatik yöntemlerle çözülmüş gibi görünse de ordu tarafından değil, Japonya'daki birçok kişi Rusya'nın ülkelerine bir saldırı başlatmak üzere olduğundan korkuyordu.
Arima, tüm engellere rağmen yolun yapımını en kısa sürede tamamlamanın gerekli olduğuna karar verdi. Neredeyse 24 saat çalışmak zorunda kaldılar, şartlar çok zordu. Yaz aylarında yağmurlar nedeniyle beriberi salgını gözlendi ve sonbahar ve kış aylarında mahkumlar soğuktan acı çekti. 163 kilometrelik yol sonunda rekor sürede - sekiz ay - atıldı, ancak bir 211 mahkumun ya da tüm çalışanların altıda birinin ömrüne mal oldu; çoğu orada gömüldü.
Bin kişi açısından, bu rakamlar - tüm olası çekincelerle - GULAG'ın en zor döneminde ölüm oranlarına karşılık gelmektedir (1938 yılı - binde 91, binde 1942 - binde 176).
Bu trajik olay liderliğin sıcaklığını soğutdu ve Arima'nın kendisi hükümete düzenli olarak en azından hapishanenin dışındaki mahkumların zorunlu çalıştırma kullanımına yönelik bir yasak getirilmesi gerektiği konusunda hükümete yazmaya başladı. 1894’te, Japon parlamentosu bu talebi yerine getirdi, ancak Hokkaido’nun endüstriyel gelişimi daha büyük miktarda ucuz emeğe ihtiyaç duyuyordu; bu da, sıradan çalışanların köle koşulları altında emek zorla çalıştırma zorunluluğunun ayrı olarak hak ettiği bir olgunun ortaya çıkmasına yol açtı.