Bağımsız müteahhitler ve çalışanlar arasındaki farklar konusunda sizi bilgilendirmeye devam eden çabamda, başka bir Vergi Mahkemesi davası buldum. Bu vaka masaj terapistlerini içerir. İşte hikaye:
Vergi Mahkemesi Davası 1: Masaj Terapistleri
Bir spa alanında işletilen masaj terapistleri, kozmetik uzmanları ve tırnak teknisyenleri (servis sağlayıcılar). Bireylerin brüt gelirinin yaklaşık yüzde 80 veya yüzde 25'ine eşit bir haftalık "kabin kirası" tahsil edildi. Bazıları tam zamanlı, bazıları yarı zamanlı çalıştı.
Servis sağlayıcınız yeniyse bazen işletme sahibi kiralık kabin talep etmiyor ve servis sağlayıcınız bir hafta boyunca bulunmuyorsa, bazen şirket kiralama kirası almıyordu. Servis sağlayıcılar istedikleri gibi gelip gitmekte serbestti; çoğu spa için anahtarlar vardı.
Müşteriler resepsiyon görevlisiyle randevu aldılar. Müşteriler belirli bir servis sağlayıcı isteyebilir; diğerleri bir süre talep etti ve uygun bir servis sağlayıcıya verildi. Ödemeler resepsiyonda yapıldı ve her servis sağlayıcı için kaydedildi.
Bazı servis sağlayıcılara yazılı anlaşmalar verildi, bazıları verilmedi. Belirli lisansları almaları istendi ve kendi eğitimleri için para ödediler.
Servis sağlayıcılar istedikleri oranda ücret alabilirler ve indirimli ya da ücretsiz hizmet vermekte özgürdüler. Servis sağlayıcılar kendi malzemelerini sağladılar ya da spadan satın alabilirlerdi.
Hizmet sağlayıcılara hiçbir W-2 formu (çalışan ücret raporlaması için) sunulmamış ve söz konusu yıllar için Form 941 (İşveren Üç Aylık İstihdam Vergisi Raporu) için herhangi bir tazminat kaydedilmemiştir.
Vergi Mahkemesi Kararı
Vergi Mahkemesi, hizmet sağlayıcıların çalışan olmadığını, ancak sonuçta bağımsız müteahhit olduklarını belirlemiştir:
Hizmet sağlayıcıların özerkliğini belirten faktörler, dilekçelerin onlar üzerindeki kontrolünü belirten faktörler üzerinde baskındır.
IRS'in bir çalışanın bir çalışan mı yoksa bağımsız bir yüklenici mi olduğunu belirlemek için kullandığı faktörlerin tümü bu durumda “bağımsız yüklenici” sütunundadır; örneğin, ödeme, kendi sarf malzemelerini sağlama, kendi saatlerini belirleme, kendi eğitim ücretini ödeme ve müşterilere tahsil edilen tutarları belirleme.
Vergi Mahkemesi Davası 2: Taşımacılık Şirketi Davası
Şirket (biz buna "P Kamyonculuğu" diyeceğiz), başka bir şirkete kiralanan kamyonlara sahipti. Sürücülerin sağlanması ve yönlendirilmesi, denetlenmesi, ödenmesi, disipline edilmesi ve deşarj edilmesi için P Taşımacılığı gerekmiştir. P Taşımacılığı, sürücülerin çalıştığı gün ve saatlerin, teslim alma ve teslim sırasını belirledi. Şirket ayrıca sürücülerin ticari ehliyetlerini de izlemek zorunda kaldı.
P Trucking'in her bir sürücüyle yaptığı anlaşma, sürücünün bir çalışan değil bağımsız bir yüklenici olduğunu ve P Trucking'in "sürücüyü hiçbir şekilde yönlendirmeyeceğini" açıkça belirtti. P Trucking, sürücülere yük başına brüt ücretin bir kısmını ödedi. Herhangi bir gün veya rota üzerinde çalışmak zorunda değillerdi ve anlaşma herhangi bir taraf tarafından herhangi bir zamanda feshedilebilirdi. Sürücüler kendi eldivenleri, el aletleri, yemekler ve gişeler için para ödediler. P Kamyonlar ve tüm ilgili kamyon işletme ve bakım maliyetleri kamyonlara ödendi.
P Trucking, teslimatlar gerçekleştiği sürece, sürücülerin kesin rotalarını yönlendirmedi. Sürücüler, gelir vergisi, sosyal güvenlik / Medicare ve işsizlik tazminatının ödenmesinden sorumlu olmayı kabul etti; P Trucking'ten 1099 Form aldı.
Vergi Mahkemesinin kararını verirken gözden geçirdiği faktörler:
- Kontrol. P Kamyonculuk, sürücülerin işlerini kontrol ediyordu. Şoförler tarafından yapılan tek seçenek, güzergah seçimi ve gişelerindeki ödemelerdi. Vergi Mahkemesi, P Taşımacılığı’nın sağ Bazı durumlarda bu hakkı kullanmadıysa bile, sürücü çalışmasını kontrol etmek. Mahkeme, bu faktörün çalışan statüsünü gösterdiğini söyledi.
- İş alet ve ekipmanlarının mülkiyeti. Şoförler, kamyonları veya çalışmaları için gereken diğer ekipmanlara sahip değildi. Sürücüler, yalnızca Mahkeme'nin araçların maliyetine kıyasla "önemsiz" olduğunu söylediği araçlara sahipti. Bu faktör aynı zamanda çalışan durumunu gösterir.
- Kayıp Riski (Yatırım veya Borç). Şoförlerin hiçbir borcu yoktu, çünkü mülkiyeti yoktu. Ayrıca işlerine kaybetme riski altında olacak yatırımları da olmadı. Bu, çalışan statüsü lehine önemli bir faktördür.
- Sona erdirme hakkı. P Kamyonculuk, kamyoncular gibi herhangi bir zamanda ilişkiyi sonlandırma hakkına sahipti. Mahkeme, bu faktörün kamyoncu çalışanı olduğunu gösterdi.
- İşletmeyle Bütünleşin. Bağımsız müteahhitlerin çalışmaları genellikle işletmeyle bağlantılıdır; örneğin, bir bilgisayar şirketi bir temizlik hizmeti kiralayacaktır (bağımsız yüklenici). Sürücülerin çalışmaları işletmeye ayrıldığından, Mahkeme bunun bir işveren-çalışan ilişkisi olduğunu belirtti.
- İlişkinin Yapısı (kalıcı veya geçici). Bağımsız müteahhitler, düzenli aralıklarla değil, ara sıra çalışan bir şirketle geçici bir ilişki içerisindedir. Sürücüler, işçileri reddetme haklarına sahip olmalarına rağmen, sürekli çalışan, sürekli işçilerdi. Mahkeme, bunu çalışan olduğunu gösteren başka bir faktör olarak belirtti.
- Anlaşmanın varlığı. Vergi Mahkemesi, P Trucking ve sürücüler arasında yazılı "bağımsız yüklenici" anlaşmasına dikkat çekti, ancak anlaşmanın diğer faktörler tarafından geçersiz kıldığını söyledi.
Mahkemenin Belirlenmesi
Her noktadaki ifadelerine göre tahmin edebileceğiniz gibi, Vergi Mahkemesi, sürücülerin “ortak hukuk çalışanları” olduğunu ve kendilerine yapılan ödemelerin ücret olduğunu ve federal istihdam vergisine tabi olduğunu tespit etmiştir. Bir sözleşmenin varlığının yeterli olmadığını unutmayın. IRS ve Vergi Mahkemesi, çalışan veya bağımsız yüklenici statüsünün belirlenmesinde birçok faktöre bakar.
Yasal Uyarı: Bu makaledeki ve bu sitedeki bilgiler genel amaçlar içindir ve vergi danışmanlığı için tasarlanmamıştır. IRS ve Vergi Mahkemesi her vakayı kendi başına ele alıyor ve her dava farklı. Çalışanlarınızın sınıflandırılmamış olup olmadığını merak ediyorsanız, SS-8 Formunu doldurarak bir IRS tayini talep edebilirsiniz.
Kaynaklar: T.C. Memo 2010-239, T.C. Memo 2007-66