Sağ bek ve sağ stoper hariç ideal isimlerden kurulu bir 11'di. Oynadıkları futbolsa bir araya ilk kez gelmişler gibiydi. Kötü bir başlangıç yaptılar ve devreyi de öyle tamamladılar.
Maçın ilk yarısının son dakikasında Oğuzhan'ın Karadağ ceza sahasına yakın sol çizgiden alıp duvar paslarıyla topu taşıyıp şutla bitirdiği atak, takımın yeteneğinin seviyesinin göstergesiydi. Sorun bunu kırk beş dakikada bir kez yapabilmemizdi.
Orta saha merkezinde Ozan-Oğuzhan ikilisi ile Hakan Çalhanoğlu'nun arasındaki mesafe açıldı. O boşluğu Karadağlılar kontraya çıkışta iyi kullandı. Sürekli geriye koşmak zorunda kaldık. Geri dönüşlerde zorlandık.
On birde kulüp takımlarında sürekli oynama alışkanlığını kaybetmiş 5 futbolcunun olduğunu da unutmamak gerek (Cenk, Arda, Ozan, Caner, Şener). Olumlu tarafından değerlendirirsek, bu oyuncuların maç kondisyonunu artıran provaydı.
Stoperlerimizi orijinallerden seçip, Mehmet Topal'ı öne çıkarmalıyız. Sağ bekte Gökhan'ın iyi olmasını ummalı, sol bekte Caner'in fiziksel gelişimini beklemeliyiz. Bu öndeki verimliliğimizi de artıracak formül.
İkinci devre sadece yetenekle kazanabileceğimiz bir oyun vardı. Sahayı kötü parsellediğimizden pozisyon da verdik.
Burak ve Nuri'nin oyuna girip 4-4-2'ye döndüğümüz andan itibaren, yorgun ama düzenliydik. Yine de genelinde Fransa'da nasıl oynanmaz, bunu gördüğümüz bir hazırlıktı.
Maçın iyilerinden Mehmet Topal'ın golü, kötüyken bile kazanabildiğimizi görmemiz açısından önemliydi.