Detrans hikayeleri: Cinsiyet değiştirmekten pişmanlık duyan transların sayısı her geçen gün artıyor – 4
Detrans hikayeleri: Cinsiyet değiştirmekten pişmanlık duyan transların sayısı her geçen gün artıyor – 3
Erişim Tarihi: 13.04.2023
Kaynak: pitt.substack.com
Şu anda 23 yaşında olan oğlum James benim tek çocuğum. 2014'ün başında 'transseksüel' olduğunu iddia etti ve 2017'nin sonbaharında trans etiketinin artık kendisine uymadığına karar vererek bu iddiasından vazgeçti. Trans olduğu yanılgısından kurtulmuş olsa da, parçalanmış hayatını yeniden inşa etmek için hâlâ mücadele ediyor. Neden mi? Çünkü ciddi psikolojik sorunları olmasına rağmen, trans olduğunu söyleyen herkes için standart tek bir tedavi olduğunu ileri süren sağlık kuruluşları tarafından cinsiyet değiştirmeye teşvik edildi.
İngiltere'de, kırsal bir köyde yaşıyoruz. İlgisiz bir anne değildim. Oğlumuz doğduğunda tam zamanlı bir anne olmak için işimi bıraktım. Eşim ve ben oğlumuz 14 yaşlarındayken ayrıldık. Dini bir inancımız ve herhangi bir siyasi partiye güçlü bir bağlılığımız yoktu. Oğlumuz 14 yaşında önce eşcinsel olduğunu açıkladı. Günümüzde trans gençlerde görülen Hızlı Başlangıçlı Cinsiyet Disforisi (ROGD-cinsiyetten duyulan hoşnutsuzluk) profiline pek çok açıdan uyuyordu. Otizm spektrumunda yer alıyordu, otizmin tipik siyah-beyaz düşünce yapısına sahipti, DEHB (Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu) ve OKB (Obsesif Kompulsif Bozukluk) teşhisi konmuştu, kirlenme korkusu ve takıntılı düşünceleri vardı. Bunlara ek olarak, oğlum aynı zamanda üstün zekalıydı. Trans olduğunu söyleyen diğer gençlerin ebeveynlerinden öğrendiğim kadarıyla, bu durum trans fikrine karşı savunmasız gençler arasında son derece yaygındı.
Oğlum ciddi boyutlarda zorbalığa maruz kalmıştı ve sosyal beceri problemleri olan bir genç olarak kaçış yolunu kendini internete, oyunlara ve animelere vermekte buldu. 16 yaşına geldiğinde ve OKB teşhisi konulduktan birkaç hafta sonra, aniden transseksüel olduğunu ilan etti. Daha önce erkek olmaktan dolayı hiçbir zaman mutsuzluk belirtisi göstermemişti, görünüşü ya da tavırları da kadınsı değildi. Ailem birdenbire trans çılgınlığına kapılmıştı.
15 yaşından başlayarak OKB oğlumun hayatını ele geçirdi. Huzursuz bağırsak sendromu (IBS), her gün birkaç kez geçirdiği şiddetli OKB panik ataklarını tetikledi. Tüm bunların ortasında, James kendi kendine transseksüel teşhisi koyar koymaz Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Hizmetleri (CAMHS) tarafından Tavistock Kliniği’ne yönlendirildi. Cinsiyet meselesinin tüm bunların temel nedeni olduğuna inanıyorlardı.
Başından beri CAMHS ve Tavistock'un tek odak noktası cinsiyet değiştirme süreciydi. CAMHS bana oğlumda herhangi bir OKB davranışına neden olacak bir şey yapmamamın hayati önem taşıdığını söylemişti. Yani oğlumun bu yeni yanılgısını gidermek yerine ona amigoluk yapıyorlardı. Şok içindeydim. Şüphelerim daha da şiddetlendi. Cinsiyet disforisi hakkında gerçek bir bilgim olmasa da, oğlumun sorgusuz sualsiz cinsiyet değişikliğine teşvik edilmesinin yanlış olduğunu en başından beri biliyordum. Cinsiyet değiştirmek çocuğumu tamamen ele geçirmiş olan OKB'yi nasıl ortadan kaldıracaktı?
Oğlum neredeyse bir yıl boyunca CAMHS'nin teşvik edici “tedavisine” maruz kaldıktan sonra akıl sağlığı felaket derecede bozuldu ve tamamen eve kapandı. Kirlenme korkuları ve dehşet verici düzeyde takıntılı düşünceleri sebebiyle 7/24 kriz halinde olmasına rağmen, Tavistock'taki ilk randevumuz oğlumun OKB tedavisine öncelik verileceğine dair hiçbir umut vermedi. Zamanla James, Tavistock'un da CAMHS'nin de felç edici OKB'sinin üstesinden gelmesine yardımcı olmakla ilgilenmediğini fark etti.
Ben de bir risk aldım ve OKB'sinin üstesinden gelirse, belki de cinsiyet karmaşasıyla ve devam eden diğer sorunlarıyla daha iyi başa çıkabileceğini önerdim. Bu teklife balıklama atladı ve OKB’ye yönelik Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT) hizmeti veren özel bir danışmanla görüşmeyi kendi isteğiyle kabul etti. İçgüdülerim doğru çıktığı için minnettarım. Oğlumu cinsiyet değişimine teşvik eden yaklaşımdan uzaklaştırmak, yanılgılarından vazgeçmesinde kilit rol oynadı. Gerçek akıl sağlığı sorunlarını tedavi etmeye odaklanan etik danışmanlık sayesinde, oğlum erkek olduğu gerçeğini kabullenmeye başladı ve translık yanılgısından tamamen kurtuldu.
James transseksüellikten vazgeçmiş olmasına rağmen, 8 yıldır internete gömülmüş sanal bir münzevi olarak yaşamaya devam ediyor. Üstün yetenekli otizm spektrumunda bir öğrenciydi, ancak eğitimi 15 yaşında sona erdi. ROGD'den önce çalışkan, sosyal beceri problemleri olan, sanatçı ruhlu bir “inekti”. ROGD’nin ilk zamanlarındaki durumuna kıyasla çok ilerleme kaydetti, ancak hala tedavi edilmemiş karmaşık ruh sağlığı sorunlarıyla mücadele ediyor ve bu sorunlar yerleşik hale geldi. Trans sapağı, problemlerinin temel nedenlerine yönelik gerçek bir tedavi almasını geciktirdi.
James, saat farkından dolayı ABD'deki çevrimiçi "ailesi" ile geceleri görüşebilmek ve uyanık kalabilmek için çoğu zaman gün boyu uyuyor. İzole bir hayat yaşıyor. Odaklanma sorunu yaşıyor ve hayattan kopmuş görünüyor. Gördüğü tek insanlar, haftada bir öğleden sonra ziyaret ettiği büyükanne ve büyükbabası. O birkaç saat için kendini toparlıyor gibi görünüyor.
James'in aramıza sessizce koyduğu acımasız mesafe translıktan vazgeçtikten sonra da devam etti. Cinsiyet ideolojisini nazikçe sorgulamaya cüret ettiğim için çoğu zaman beni düşmanı olarak gördü ve hâlâ da öyle görüyor. Cinsiyet değiştiren çevrimiçi arkadaşları var. Bu arkadaşlarının sağlığı için endişelenmenin beni “yobaz” yapmayacağını algılayamıyor.
Kalbim hâlâ gelecek hakkında endişelerle dolu. Oğlum şu an 23 yaşında, tedavi edilmemiş ruh sağlığı sorunları olan ve yardım almayı reddeden bir genç. Psikoloğuna gitmeyi 2017'de bıraktı ve kendine 'translık' yerine, çevrimiçi yaşamıyla gerçeklikten kaçtığı yeni bir başa çıkma mekanizması seçti. Zaman geçtikçe gelişmeye ve büyümeye devam edeceğini ummaktan başka çarem yok. Sağlıklı bedenlerin geri dönüşü olmayan bir şekilde tıbbileştirilmesinin köklü sorunlar için hızlı bir çözüm olduğunu sanan ve tıbbi müdahalelerden kaçamayan tüm çocukları düşündükçe kalbim paramparça oluyor.
OKB hastası olduğu bu kadar açıkken ve bu rahatsızlığı bu kadar ciddi boyutlardayken oğlumun translığa teşvik edilmiş olması beni hala dehşete düşürüyor.
Oğluma okulda cinsiyet hakkında hiçbir şey öğretilmedi. Trans olduğunu söyleyen arkadaşı yoktu, sınıfında hiç trans öğrenci yoktu. Zorbalıkla mücadele eden bir genç olarak odasında internete daldığı için hayatı tamamen raydan çıktı. Oyunlar ve sosyal medya sohbet odaları onu trans ideolojisinin sapkın dünyasına sürükledi ve sonra saptığı bu yanlış yol onu daha da dengesizleştirdi. Şimdi hayatını yeniden inşa etmek için verdiği mücadelede 8. yılına girdi.
Hiçbir çocuk trans çılgınlığına karşı güvende değildir, özellikle de en savunmasız çocuklarımız…