Bir bir kaldırıp attım ne varsa seni hatırlatan
Dip köşe süpürdüm göz kırpışlarını ve
Gülüşünün izinin kaldığı eşyaları.
Duvarlara bir kat astar çektim örtmek için sesinin tonunu,
Yerleri silkeledim, gül suyu serptim kokunun üstüne.
Her yere küçük küçük notlar bırakmışsın,
Yeni fark ettim.
Kaybolmaktan korkan çocuklar gibi
Geri dönüşte onları takip ederim sanmışsın.
Önce karaladım güzelce, sonra yırttım, sonra yaktım
Küllerini Ganj Nehri'ne atma isteğime güldüm kendi kendime.
Sezon finali öncesi kısa bir özet geçtim,
Oynattım kafamın içinde.
Baktım kendimi bile fırlatıyordum evden az daha.
Bir tek ama bir tek "Nerede kaldın?" diyemeyecek olmamın acısını nereye koyacağımı bilemedim.
Özlem düşüncesi dilime zamk gibi yapışmış çıkmıyordu.
Her şey gitti o kaldı.
Mısra Ergök2022-08-16T21:32:27+03:00
Duygulu bir şiirdi...
Zeynep Demiryürek2022-08-16T19:35:59+03:00
Özlem düşüncesi gitmediyse aslında gittiğini düşündüğün her ne varsa gitmemiştir.