Verborragia fikri, konuşurken ortaya çıkan terimlerin ve kavramların bolluğunu ifade eder. Kavram, bu şekilde, aşırı ayrıntılarla bağlantılıdır . Örneğin: "Vali, dört saatlik bir konuşma yaparak aykırı olduğunu gösterdi", "Kayınpederim, terbiyecilikle nitelenmiyor, iyi bir çocuk", "Kızın terbiyeciliği jüriye şaşırttı" .
Bir verborrágica kişisi bu nedenle çok konuşur. Kısa veya sessiz olanların aksine konuşmaları başlatma ve birçok ayrıntıyla yanıt verme eğilimindedir. Konuşmalarda sözlerini gösteren kişiler genellikle tüm düşüncelerini paylaşır, kişisel bilgi verir ve muhataplarına her türlü soruyu sorar.
Bir kadının bir komşuya nasıl yaptığını sorduğunu varsayalım. Muhatap şu anda verborragisini gösteriyor: "Gerçek şu ki, çok iyi yürüdüğüm, sorduğunuz için teşekkürler! Neyse ki birkaç hafta boyunca yaşadığım bir rahatsızlıktan kurtuldum: Doktor bir antibiyotik reçete etti ve her şey çözüldü. Ben de mutluyum, çünkü oğlum yeni aldı ... zaten bir avukat! Elbette harika bir profesyonel olacak. Bu gece hep birlikte evimde yemek yiyeceğiz, kutlamak için. Ev yapımı erişte yapacağım . " Görebildiğiniz gibi, kadın sadece “Çok iyiyim, teşekkür ederim” diye cevap verebilirdi, ancak komşusuna farklı veriler sağlamayı seçti.
Birçok alanda, kelime bilgisi takdir edilen bir değerdir. Bir televizyon sunucusu ve bir satış elemanı, çalışmalarını başarıyla yürütebilmek için ayrıntılı olmalıdır. Öte yandan bir kütüphaneci, çalışmalarını verimli bir şekilde yürütmek için sözlü sesini sınırlandırmak zorunda kalabilir.
Verborragia, ikisi arasında net farklılıklar olsa da, genellikle iyi bir şekilde karıştırılır: elemans, muhatapları ikna etmek, hareket ettirmek veya memnun etmek için etkili bir şekilde konuşma veya yazma yeteneği olarak tanımlanır.
Hem ayrıntı hem de açıklık kısmen sözlü iletişim için özel bir doğal yatkınlığa, her sosyal grupta çok az insanın sahip olduğu bir şeye bağlı olsa da, ikincisi aynı zamanda dilin belli bir düzeyde bilgisini gerektirir: kendini etkili bir şekilde ifade etmek. Konuşurken veya yazarken, kelimelerin dilbilgisi ve anlambilimsel araçların yanı sıra büyük bir kelime haznesine sahip olması gerekir, böylece kelimeleri zengin ve çeşitli söylemleri detaylandırmak için kullanmak mümkün olur.
Bu sebeple, her ikisi de birbiriyle yakından bağlantılı olsa da, kelime bilgisi elemelikten daha yaygındır . Aslında, hem bu özellikleri kanıtlayan özne hem de izleyicilerinden hem olumlu hem de olumsuz yönleri paylaşırlar.
Çok konuşan insanların buzu kırması ve utangaçlarının açılmasına ve iletişim kurmasına yardımcı olmaları gerekir, ancak kendilerini ölçemezlerse başkalarını da sersemletebilirler; Aynı şekilde, birçoğu kolaylıkla kendilerini ifade edebilenlere hayran kalsa da, onları kıskananlar da var.
Fakat ne tepki ya da çevre görüşü ne olursa olsun, sözler öğrenilmez, ancak onunla doğar ve kaçınılamaz: sempati ya da antipati, zarafet ya da kıvılcım eksikliği gibi. Bir kişi sözlü bir kişiyi eleştirmeye ne kadar zor olursa olsun, değişmeyecektir, çünkü muhtemelen kendisini başka bir şekilde ifade edemez - ya da açıklamak istemez -.
Diğer uçta, hiç bir zaman doğru kelimeleri bulamayan kişiler, bu zorluğu seçmemiş olsalar bile, olumsuz yorumlar da çekebilirler. Tıpkı bir dilbilimsel zenginlik göstermesi gerekmediği gibi, konuşmanın beceriksizliği her zaman konuşmacının gerçek bilgisi ile ilgili değildir: aslında, büyük yazarların birçoğu konuşmacılarının kamuya açık sunumlarına sürünmelerine "izin vermelerine" izin verir. işlerinde kullandıklarından çok daha düşük bir servet.