Dişil ile tanışınca, gözyaşları artık dökülmeye başladı.
Dişil’den uzun zamandır uzaktaydı. Kendi kendisini geri kazanma yolculuğu onu korkularıyla ve gölgeleriyle yüzleştirmişti. Karanlık yeraltındaki konukluğu sırasında Tanrıça ile karşılaştı. Karanlıkta, yorgun ve şeytanlarla savaşmaktan kan ter içinde kalmışken bir fısıltı duydu. Fısıltı diyordu ki: Kendini tamamen sevebilir misin, tam da olduğun gibi?
Şaşkın halde sordu, “Nasıl olur? Kendimi geliştirmem, düzeltmem, mükemmelleştirmek için çabalamam lazım. Daha yapacak çok işim var.” İçsel kritik, otomatik pilotta yanıtlar veriyordu.
“Bütün mesele de bu” diye cevap verdi Tanrıça. “Tam şu anda, sevgiyle, tam olarak kendinle karşılaşabilir misin? Başka yapacak ne var ki?”
Hareketleri yavaşladı, durdu ve hâlâ tam olarak anlamasa da içinde bir şeyler rahatladı, gevşedi. Kendini tanımanın dişil yollarını öğrenmeye başlamıştı. Ne onurlandırıcı bir yoldu bu! Dişil ona “ya o ya da bu!” demiyordu. İyi ve kötü, aydınlık ve karanlık arasındaki çizgiler yok olmaya başlıyordu ve o bütün hale geliyordu.
Artık içindeki o yumuşak fısıltıyı dinliyor, “kendin hakkında belli bir düşüncen olmasa ne olur?”
Onun yaşam çemberi artık yeni bir biçimde dönüyor. Muhteşem bir kolaylık döngüsü başlıyor.
Yazan : Sukhvinder Sircar
Çeviri: Gonca Papasotiriou