Kız kardeşi Maryellen Kernaghan ölümü doğruladı, ancak bir sebep vermedi.
Bay Kernaghan, yirmi yıl boyunca, Nike, Target ve Walmart gibi şirketleri devralarak çocuk işçiliğine, kurumsal açgözlülüğe ve kötü çalışma koşullarına karşı son derece duyurulan bir dizi kampanyaya öncülük etti. Video görüntüleri ve işçi referanslarını kullanarak, Orta Amerika, Çin, Bangladeş ve Ürdün’deki işçilerin fiziksel istismara tabi tutulduğu ve genellikle saatte birkaç sente çalıştırıldığı fabrikalardaki kasvetli koşulları ortaya çıkardı.
Giyim sektörü yöneticileri onun gerçeklerini sorguladı ve onu amansız bir kendi kendini savunan biri olarak damgaladı. Ancak çalışmaları, ücretlerin iyileştirilmesi, havalandırma ve fabrika banyolarına erişim gibi teşvik edici işyeri reformlarıyla itibar kazandı ve bazı durumlarda güvenli koşulları sağlamaya çalışan bağımsız insan hakları gözlemcileri tarafından desteklendi.
Tel çerçeveli gözlükleri, özenle kesilmiş sakalı ve arkaya taranmış gümüş rengi saçlarıyla Bay Kernaghan bir akademisyen olabilirdi – gerçekten de bir zamanlar psikoloji ve antropoloji alanında doktora yapmıştı. Ama aynı zamanda yetenekli bir atletti, eski bir boksör ve lise futbol yıldızıydı ve sendika salonlarında, kolej oditoryumlarında ve ibadethanelerde izleyicilere durmadan konuşurken kıpır kıpır bir enerji yaydı.
Bir konuşma sırasında elini bir çanta dolusu giysiye uzatarak, Amerikan Samoası’ndaki bir fabrikada dövüldüğü iddia edilen Vietnamlı kadınlar tarafından yapılan bir Walmart gömleğini sergileyecek ya da Amerika Birleşik Devletleri’nde 140 dolara perakende olarak satılan ancak bunun için yapılmış bir Nike formasını sergileyecekti. El Salvador’da 29 sent. Neredeyse dini bir yoğunlukla, “Bu giyside kan var” diye bağırırdı.
“Charles Kernaghan, işçi hareketinin kükreyen faresi” yazdı New York Times muhabiri Steven Greenhouse. İçinde 2003 profili Mother Jones’ta gazeteci Charles Bowden, aktivistin “küresel ekonominin arka sayfalarını birdenbire ön sayfalara sıçratmak için doğmuş gibi göründüğünü” ilan etti.
Bay Kernaghan, savunuculuk kariyerinin çoğunu, daha sonra Küresel Çalışma ve İnsan Hakları Enstitüsü olarak bilinen Ulusal Çalışma Komitesi adlı küçük bir New York City örgütünün yöneticisi olarak geçirdi. Soruşturmalarına The Washington Post dahil olmak üzere yayınlar tarafından atıfta bulunuldu ve NBC’nin “Dateline” gibi televizyon programlarında yer aldı.
Bay Kernaghan, “Live With Regis and Kathie Lee”nin neşeli sunucularından Gifford’u bir kongre oturumunda onun giyim hattının 13. yüzyılda kısmen yapıldığını açıklayarak utandırdıktan sonra, 1996’da kendisi ve grubu ulusal bir şöhrete kavuştu. – Saati 31 sente günde 13 saat çalışan Honduras’taki kızlar.
Bay Kernaghan, markasının bazı kıyafetlerini bir sweatshop’ta bulduğunu, ancak o sırada kim olduğu hakkında hiçbir fikri olmadığını söyledi: Yıllarca televizyondan kaçındı ve modern teknolojiyi küçümsedi, bilgisayar kullanmayı reddetti ve meslektaşlarına güvendi. notlar yazın.
Gifford, sendikal talk show’unda göz yaşartıcı bir görünüm sırasında yanlış yaptığını reddetti ve Walmart için müteahhitler tarafından üretilen giyim hattının arkasındaki işçilik uygulamaları hakkında hiçbir şey bilmediğini söyledi. Kernaghan’ın “acımasız bir saldırı” olarak nitelendirdiği olayı kınayarak, “Giyim hattımı çocuklara yardım etmek için başlattım” dedi.
Bay Kernaghan, The Post olarak “Kathie Lee’yi ağlatan adam” olarak tanındı. bunu bir başlığa koy. İşçi reformları için baskı yapmaya devam ederek, hikayesini paylaşabilmesi için fabrikanın eski çalışanlarından birini Amerika Birleşik Devletleri’ne getirdi. Walmart fabrikayla olan sözleşmesini iptal etti – Bay Kernaghan tam olarak memnun değildi, bunun yerine ücretleri ve çalışma koşullarını iyileştirmeye çalıştı – ve Gifford bir tür müttefik haline geldi, atölyelere karşı çıktı ve bağımsız monitörlerin onun giyim hattının fabrikalarını denetleyeceğine söz verdi.
Bölüm, üniversite öğrencileri ve Başkan Bill Clinton tarafından giderek daha fazla benimsenen bir amaca dikkat çekti. kim duyurdu Gifford’un yanında olduğu bir terhane karşıtı plan. Noam Chomsky ve diğer aktivistler, Bay Kernaghan’ı hareketin birincil katalizörü olarak görüyorlardı, Women’s Wear Daily gibi yayınlar da onun “giyim endüstrisindeki işçi istismarları sorununu Triangle Shirtwaist Fire’dan bu yana hiç olmadığı kadar sarstığını” yazdı.
Bay Kernaghan, “Kathie Lee Gifford olayı, kelimenin tam anlamıyla insanların iş yapma şeklini değiştirdi” 2005’te The Post’a anlattı. Amerikan Giyim ve Ayakkabı Derneği başkanı Kevin Burke, bölümün sektörde bir hesaplaşmaya yol açtığını söyleyerek aynı fikirde görünüyordu. The Post’a “Bunu her gün hatırlıyoruz” dedi ve “bu bize bir ders, bunun tekrar olmasını istemediğimiz gerçeği.”
Bay Kernaghan, kampanyaları için yüksek profilli hedefler ararken bile, spot ışığında genellikle rahatsız olduğunu söyledi. Savunuculuğa dönmeden önce yıllarını işler arasında zıplayarak geçirmişti ve davası adına ağ kurmaya çalışırken utangaçlıkla mücadele etti. Jones Ana’ya “Başlangıçta işkence oldu” dedi. “Giyinmek zorunda kaldım; kıyafetim yoktu. Binamdaki bir arkadaşımın ödünç aldığım 42 beden bir takım elbisesi vardı. Palyaço gibi görünürdüm. Oturuyordum ama ayağa kalktığımda sanki bir çantadaymışım gibi.
“Çalışan insanların yanında kendimi daha iyi hissediyorum,” diye devam etti. “Profesyonel insanların yanında kendimi rahat hissetmiyorum – lafım yok.”
Üç çocuktan ikincisi olan Charles Patrick Kernaghan, 2 Nisan 1948’de Brooklyn’de doğdu ve ilçenin Williamsburg bölümünde ve Long Island’daki Valley Stream topluluğunda büyüdü. İskoç asıllı babası inşaatta çalıştı ve akustik fayanslarda uzmanlaştı; annesi Çek-Avusturyalı bir aileden ev hanımıydı ve daha sonra bir çocuk esirgeme kurumu olan New York Foundling için gönüllü oldu.
Bay Kernaghan, sosyal adalete olan ilgisini, 20’den fazla koruyucu çocuğun yetiştirilmesine yardımcı olan ebeveynlerine bağladı. Bir kilise klimasının kurulmasına karşı bir dilekçe başlatarak, cemaat rahiplerinin isteklerine karşı geldiğinde onların desteğini aldı. Hastalar ve yoksullar yardıma ihtiyaç duyduğunda, kilisenin maliyeti nasıl haklı çıkarabileceğini savundu?
Bay Kernaghan rahipliğe katılmayı düşündü, ancak bunun yerine psikoloji okudu, 1970 yılında Chicago Loyola Üniversitesi’nden lisans ve 1975’te New York’taki New School for Social Research’ten yüksek lisans derecesi aldı. Okumak ve dolaşmak için okuldan ayrılmadan önce Pittsburgh’daki Duquesne Üniversitesi’nde ders verdi, taksi şoförü, mobilya nakliyecisi, sendika görevlisi ve marangoz olarak Avrupa ve Orta Doğu’yu gezdi.
Fotoğraf kalıcı bir ilgi haline geldi. Manhattan’daki sokak sahnelerinin ve Maine’deki manzaraların fotoğraflarını çekti ve 1985’te Orta Amerika’da bir dini barış yürüyüşüne katılmaya davet edildiğinde kamerasını getirdi. Yürüyüşçüler, bölgedeki tehdit edilen, öldürülen işçi liderlerinin arkasında toplanıyorlardı. veya ortadan kayboldu.
Bay Kernaghan, El Salvador’da bir katedrali işgal eden yoksul işçilerle üç gün geçirdi ve İspanyolca bilmemesine rağmen, bölgedeki işçilerin kötü durumu hakkında bilgi almaya başladı. Kız kardeşi bir telefon görüşmesinde “gözlerini açtı” dedi ve “bir daha asla kapatılamayacaklardı.”
Manhattan’a eve döndüğünde, ailesinin Sosyal Güvenlik çeklerinden finanse ederek tek kişilik bir çalışma kampanyası düzenlemeye başladı. Ulusal Çalışma Komitesi ile bağlantı kurdu ve grubun ilk liderlerinden biri olan Rev. David Dyson’ın himayesine girdi. ilk kampanyalarının şekillenmesine yardımcı oldu.
Bu çabalar, müteahhitlerinin Orta Amerika fabrikalarında bağımsız izlemeyi kabul eden Gap’i hedef alan 1995 protestosunu içeriyordu. Çalışma Bakanı Robert Reich daha sonra anlaşmayı “bir dönüm noktası” olarak nitelendirdi.
Bay Kernaghan, 1990 yılında komitenin direktörü oldu ve organizasyonu, uzun yıllar kişisel ve profesyonel ortağı olan Barbara Briggs’in yardımıyla yönetti. Kampanyalarını tanıtmak için sık sık gerilla taktiklerini kullandılar: 1997’deki Akademi Ödülleri sırasında grup, “Disney Sweatshop’ları Kullanıyor” yazan bir pankartla uçmak için bir uçak kiraladı.
Ayrıca yardım için okul çocuklarına ve dini gruplara döndüler. Bay Kernaghan, “Şirketler, rahibelerin işin içine girip mektup yazmaya başlamasından gerçekten ama gerçekten nefret ediyor,” dedi. Times’a söyledi. “Yani, rahibelere karşı ne diyecekler, değil mi?”
Bay Kernaghan sonunda organizasyonu Pittsburgh’a taşıdı. Grup, 60’lı yaşlarının ortalarında emekli olduktan sonra dağıldı ve Tibet teriyeriyle Manhattan’da uzun yürüyüşlere çıktığı New York’a döndü. Aktivistlik yıllarında kız kardeşinin “kendine verdiği tek hoşgörü” olarak tanımladığı opera ve senfoniye de sık sık gelirdi.
O onun tek acil kurtulanıdır.
Bay Kernaghan, 1996’da Times’a yaptığı ilk kampanyalara bakarak, “Pollyanca konuşmak istemem ama Amerikan halkında bu şirketlerin anlamadığı temel bir nezaket olduğuna inanıyorum” dedi. “Bu nezaketten yararlanmaya çalışmalıyız. Bunu yaptığımızda çok büyük tepkiler alıyoruz” dedi.
Kaynak : https://worldnewsera.com/news/entrepreneurs/charles-kernaghan-who-crusaded-against-sweatshops-dies-at-74/