Her akşam çıkarak sarhoş olmakta, yaşlanmadan karaciğerimizi mahvetmekte özgürüz. Haşhaş ya da marihuana içerek sersemlemekte özgürüz. Kendimizi eşyalarla donatmakta, yüzlerce çanta ve ayakkabıya sahip olmakta, sonra da bunları nereye koyacağımızı bilemediğimiz için hıçkırmakta da özgürüz.
Canımız çektikçe ve çektiği sayıda sevgili değiştirmekte özgürüz. Otomobille saatte iki yüz kilometre yapıp, sonra duvara vurup parçalanmakta özgürüz.
Bize hak ettiğimiz şeyleri vermedikleri için ana babamıza hakaret etmekte ve bıktığımız zaman onları bir köşede unutmakta özgürüz. Sabahları uyanıp ağlamakta, yumruklarımızı öfkeyle yatağa vurmakta özgürüz.
Kahveyle ve teskin edici maddelerle kahvaltı etmekte, kendi kararımız olmadan içine düştüğümüz rezil hayata lanet okumakta özgürüz.
Büyücülere, falcılara gitmekte, başımıza taşlar koydurtmakta, canlandırıcı ışınlar yayan makinelere girmekte, kendimizi kurtarmak için sadece sağlıklı besinler yemekte özgürüz.
Sözün özü, içimizde taşıdığımız büyük boşluğu -ve bu boşluğun yarattığı korkuyu-
geçici sürelerle de olsa doldurabilecek herhangi bir şeyi yapmakta özgürüz.
Ama tek bir sözcüğü dile getirmekte özgür değiliz.
Bu, bütün ötekileri özgürleştiren bir sözcüktür.
Özlem.
Evet, ruhun özlemi.
Özlem: İnsanın dönmek istediği şeylere, yerlere veya insanlara karşı duyduğu acılı ve ateşli arzu.