XX yüzyılın 70'lerinin ortalarında, Orta Doğu ve Güneydoğu Asya'daki yerel çatışmalar sırasında ordumuz uçaksavar füze sistemlerinin kullanımında zengin savaş deneyimi biriktirmişti. Bu öncelikle S-75 hava savunma sistemini ifade eder. Başlangıçta yüksek irtifa keşifleri ve uzun menzilli bombardıman uçaklarıyla savaşmak için oluşturulan bu kompleks, taktik ve taşıyıcı tabanlı saldırı uçaklarına karşı oldukça etkili havacılık. S-75 ailesinin komplekslerinin iyileştirilmesi 70'lerin ikinci yarısına kadar devam etti. Aynı zamanda, ateş bölgeleri önemli ölçüde genişletildi, minimum yıkım yüksekliği 100 metreye düşürüldü, yüksek hızlı ve aktif manevra hedefleriyle mücadele olanakları artırıldı, gürültü bağışıklığı artırıldı ve yer hedeflerine ateş etme modu getirildi. "Yetmiş beş" in en gelişmiş seri versiyonu - SAM S-75M4 "Volkhov", 1978'de kabul edildi. Uçaksavar füze kuvvetlerinde en fazla sayıdaki tüm modifikasyonlara sahip S-75 uçaksavar füze sistemleri, geçen yüzyılın 80'li yıllarının ortalarına kadar ülkenin hava savunma kuvvetlerinin belkemiğiydi.
Yerel savaşların tecrübesi, C-75 hava savunma sistemlerinin, tüm yararları için bir takım önemli dezavantajlara sahip olduğunu göstermiştir. Her şeyden önce, ordu kompleksin hareketliliğinin özelliklerinden memnun değildi. Modern savaş bağlamında, hava savunma sisteminin hayatta kalma oranı doğrudan buna bağlıydı. Sıvı toksik yakıtlı ve yakıcı bir oksitleyici içeren uçaksavar füzelerinin kullanılması da birçok kısıtlama getirdi ve füzelerin yakıt ikmali ve bakımının yapıldığı özel bir teknik pozisyonun varlığını gerektirdi. Ek olarak, C-75 hava savunma sistemi başlangıçta tek kanaldı ve bu da düşman uçakları tarafından büyük bir baskın yapılmasını engellerken tek bir kompleksin yeteneklerini önemli ölçüde azalttı.
Bütün bunlardan yola çıkarak, askeri yüksek ateş performansına sahip çok kanallı bir uçaksavar kompleksi ve kendiliğinden tahrikli şasideki tüm unsurlar ile başlatıcının konumuna bakılmaksızın herhangi bir yönden bir hedef atma olasılığı istedi. Yeni bir C-75 değiştirme kompleksi oluşturma çalışmaları, 60-x'in sonunda başlamış, yetmiş beşinci C-75X5'un bir başka versiyonu ise güvenlik ağı olarak geliştirilmiştir.
1978’te, mobil, çok kanallı uçaksavar füzesi sistemi C-300PT, telsiz komutlu katı yakıtlı 5В55К kabul edildi (burada daha ayrıntılı: Uçaksavar füzesi sistemi C-300P). Işın pozisyonunun dijital kontrolü ile aşamalı bir anten dizisine sahip çok amaçlı bir radarın tanıtılması sayesinde, birkaç hava hedefinin eşzamanlı izlenmesi ile hava sahasını hızlı bir şekilde görüntüleme imkanı ortaya çıktı. C-300PT ZRS'de, nakliye fırlatma konteynerlerinde (TPK) dört uçaksavar füzesi bulunan fırlatıcılar, traktörler tarafından çekilen römorklara yerleştirildi. İlk C-300PT varyantının etkilenen alanı, 5Я47 SAM'lı C-75М3 SAM'lerden bile daha küçük olan 5 - 23 km'dir.
PU ZRS S-300PT
Bu durumu düzeltmek için, 5ВХNUMXКД roketi kısa sürede kabul edildi; roketin yörüngesinin optimizasyonu nedeniyle fırlatma menzilinin 55 km'ye yükselmesi. Görünüşe göre, radyo-komuta füzelerinin kullanımı, roketin yarı aktif güdümle birlikte bulunmaması nedeniyle geçici bir zorunluluk kararıydı. SSCB'de oluşturulan uçaksavar komplekslerinin çoğunda, oldukça basit ve iyi geliştirilmiş bir telsiz komuta rehberlik sistemi kullanıldı. Bununla birlikte, uzun menzilli uçaksavar uçak sistemlerinde telsiz komuta kılavuzunun kullanılması, füze rehberlik istasyonundan uzaklaştıkça doğruluktaki bozulma nedeniyle istenmeyen bir durumdu. Bu nedenle, bir sonraki adım, yarı aktif bir arayıcı ile 75B1981P SAM'in 5'inde benimsenmesi olmuştur. Bu roketin ilk modifikasyonunun fırlatma menzili, 55'da 5В75ПМ ЗР 1984В5РМ'ın görünmesinden sonra, 55 km'ye yükseldi.
Kompleksin modifiye kılavuz teçhizatlı yeni versiyonu C-300PT-1 adını aldı. 80-x'in ikinci yarısında, daha önce yapılmış olan C-300PT, savaş performansını C-300PT-1А seviyesine yükseltmek için onarıldı ve geliştirildi.
1983'te uçaksavar sisteminin yeni bir sürümü - C-300PS. Başlıca farkı, fırlatıcıların MAZ-543 kendinden hareketli platform üzerine yerleştirilmesiydi. Bu sayede kısa bir dağıtım süresi elde etmek mümkün oldu - 5 dakika.
Cı-300PS
S-300PS füzeleri C-300P ailesinde en yaygın olan haline geldi, 80'lerde üretimleri hızlandı. C-300PS ve daha gelişmiş C-300PM'in yüksek gürültü bağışıklığı ve gelişmiş savaş performansı ile, 75: 1 oranındaki birinci nesil C-1 komplekslerinin yerini alması gerekiyordu. Bu, SSCB’nin dünyadaki en güçlü hava savunma sisteminin niteliksel olarak yeni bir düzeye ulaşmasını sağlayacaktır. Ne yazık ki, bu planların gerçekleştirilmesi hedeflenmedi. C-300PM testleri 1989'ta sona erdi ve SSCB'nin çöküşü bu uçaksavar sisteminin üretimi üzerinde olumsuz bir etki yaptı. 48H6 roketinin tanıtılması ve çok işlevli radarın gücündeki artış sayesinde, hedef imha aralığı 150 km'ye yükseldi. Resmi olarak, C-300PM, 1993'ta kabul edildi, bu kompleksin Rus silahlı kuvvetlerine tedarik edilmesi 90-ler'in ortasına kadar devam etti. 1996'ten sonra, C-300P ailesinin hava savunma sistemleri sadece ihracat için inşa edildi.
Amerikan verilerine göre, 1991'ten itibaren, SSCB Hava Savunma Kuvvetleri, tüm değişikliklerden 1700 PU-300P'ye sahipti. En çok sayıda "üç yüz" Rusya ve Ukrayna'da kaldı. C-300P ayrıca Ermenistan, Belarus ve Kazakistan'a gitti.
Birinci nesil hava savunma sistemlerinden farklı olarak: Rusya’nın birçoğu zaten 75’lerin ortasındaki muharebe görevinden çıkarılmış olan С-125, С-200, С-90, daha modern C-300П hizmetine devam etti. Bu, yalnızca C-300P hava savunma sisteminin daha fazla etkinliğinden değil, aynı zamanda katı yakıtlı füzelerin kullanımda çok daha güvenli olması ve sık sık pahalı bakım ve yakıt ikmali gerektirmemesinden kaynaklanmaktadır.
“Doğu Bloku” tasfiyesinden kısa bir süre önce, C-300P, ihracat teslimatları açısından “masumiyetini” kaybetti. 80-x'in sonunda, Varşova Paktı ülkelerinin hava savunma sistemini güçlendirecek bir plan kabul edildi. Bulgaristan ve Çek Cumhuriyeti, C-300PS - C-300PMU’nun ihracat sürümünü almayı başardı. C-300PMU’nun GDR’de tarifeli teslimatı son anda iptal edildi.
Çeşitli değişikliklerin C-300P'i hala Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri'ndeki uçaksavar sistemleridir. Bundan önce, sürekli: “reform”, “optimizasyon” ve “yeni bir görünüm vermek” sırasında, C-300P ailesinin uçaksavar füzesi sistemleri, birleşik hava kuvvetlerinde ve hava savunma ve havacılık savunma kuvvetlerinde uçaksavar ve füze kuvvetleriyle hizmet ediyordu. Aslında, havacılık savunmasının temel görevleri Moskova'yı hava saldırı silahlarından korumak ve balistik füzelerin tek savaş başlıklarını engellemekti. Ve EKO'da, kural olarak, uçaksavar sistemlerinin en modern versiyonları devreye girdi - bu öncelikle C-300PM / PM2 ve C-400 ile ilgilidir.
“Dizlerden yükselme” ve “yeniden doğuş” hakkındaki yüksek ifadelere rağmen, 10'ten önceki 2007 yıldan daha uzun bir süredir hava savunma kuvvetlerimiz tek bir yeni uzun menzilli uçaksavar sistemi almadı. Ayrıca, sınırlı aşınma ve standart füzelerin bulunmaması nedeniyle, 300-x'in ortalarında inşa edilmiş olan C-300PT ve C-80PS depolama üslerine yazılıyor veya aktarılıyorlardı.
C-300PT hava savunma sisteminin çalışması ülkemizin kuzeyindeki 2014 yılına kadar devam etti. 2015’te, daha önce Moskova bölgesinde mücadele görevi gören C-300PM2 pozisyonlarındalar. Yeni C-400 AAMS piyasaya sürülürken, daha önce başkentin gökyüzünü kaplayan yükseltilmiş C-300PM2, kuzeye taşındı.
Google Earth'ün uydu görüntüsü: 300'taki Severodvinsk civarında bulunan ZRS C-2011PT
Ülkemiz topraklarının uçaksavar kapağındaki durum, 2012 yılı tarafından bir yerde bozulmaya son verdi. Bundan önce, yaşlılık tarafından yazılan uçaksavarlık sistemlerinin “doğal düşüşü” yeni birliklerin gelirlerini aştı. Açık kaynaklarda yayınlanan verilere göre, Hava Kuvvetleri ve Hava Savunmasının bir parçası olarak 2010'te, C-32P ve C-300 alaylarının bir 400 hava savunma alayı vardı. Alayların çoğu 2-3 bölünme bileşimi. Şu anda, serbestçe ulaşılabilen bilgilere göre, 38 bölümleri dahil, uçaksavar füzesi 105 alaylarına sahibiz. VKS'nin yapısındaki uçaksavar birimlerinin sayısındaki artış, C-300В ve Buk-М1 hava savunma sisteminin Kara Kuvvetleri'ne devredilmesi ve EKO ile entegrasyonundan kaynaklandı. Rus Hava Kuvvetleri Kuvvetlerinin uçaksavar füze birimlerinin bir kısmı şu anda yeniden ekipman ve yeniden oluşum sürecinde.
Hava savunma sistemindeki birliklerin yaklaşık yarısı, yaşları kritik olan birine yaklaşan C-300PS. Birçoğu sadece şartlı olarak etkili olarak kabul edilebilir. Kısaca bir askeri teçhizat bileşiminde savaş görevi yapmak yaygın bir uygulamadır. Hemen iyileştirici eylem gereklidir. Ancak C-400 birliklerine kabul edilme hızı eski ekipmanın değiştirilmesine izin vermedi. C-350PS'in yerine koymak üzere oluşturulan yeni C-300 hava savunma sisteminin teslimatlarının 2016 yılında başlayacağı tahmin edilmektedir.
En yeni C-300PS ve hemen hemen tüm C-300PM ila 2014, bir yenileme ve modernizasyondan geçti. Aynı zamanda, C-300PM'nin ana kısmı, C-300PM2 seviyesine getirildi. Sonuç olarak, anti-füze kabiliyetleri artırıldı ve C-300PM2 yere çarpma sisteminin imha alanı 200-250 km'ye yükseldi. Savaş özelliklerine göre, yükseltilmiş C-300PM2 ZRS, mevcut C-400'e yakın. Maalesef, zaten hizmette olan C-400 mühimmatında, 25 sdn hala orijinal olarak C-48PM için oluşturulan 6H48M ve 6H300DM SAM'leri kullanmaktadır. C-9'in askerlere tam potansiyeline ulaşmasını sağlayan orta menzilli füzeler 96М40 ve uzun menzilli 6H400E'in büyük tedariki henüz devam etmedi.
Bazı üst düzey yetkililerimizden ve ordumuzdan bazıları, C-400 uçaksavar sisteminin C-300PM'den üç kat daha verimli olduğu açıklamalarına şaşırıyor, bu nedenle üç kat daha az ihtiyacı var. Ancak, aynı zamanda muhtemel "ortakların" hava saldırısı araçlarının da durmadığını unutuyorlar. Ek olarak, tek bir uçaksavar füzesini birden fazla hava hedefine sahip geleneksel bir savaş başlığı ile imha etmek fiziksel olarak imkansızdır. Karmaşık sıkışma koşulları altında çöp sahalarına atılmak, defalarca C-300P yerden yere füze sistemi ile tek bir füzeye çarpma olasılığının, 0,7-0,8 olduğunu göstermiştir. “Zor” bir hedefin yenilgisini garanti etmek için, üzerinde 2-3 SAM başlatmanız gerekir. Elbette, yeni füzeye sahip C-400, menzil, irtifa ve gürültü bağışıklığındaki herhangi bir C-300P modifikasyonunu aşıyor, ancak modern bir savaş uçağını, tek bir füze ile kendi gücüyle düşürmek garanti ediliyor. Buna ek olarak, hiçbir kalite miktarı iptal edemez, fırlatılmaya hazır füzelere göre daha fazla hava hedefine ulaşmak mümkün değil. Başka bir deyişle, kullanıma hazır mühimmat kullanılırsa, en modern ve etkili uçaksavar sistemi bile pahalı bir metal yığından başka bir şey olmaz ve kaç kat daha etkili olduğu kesinlikle önemli değildir.
Rus vatandaşları arasında, medya tarafından körüklenen, C-300 ve C-400'in havacılık ve seyir füzelerinin yanı sıra balistik hedeflerle eşit derecede etkin biçimde başa çıkabilen süper bir silah olduğu kanısındayız. Ve mevcut uçaksavar sistemleri sayısı, “herhangi bir durumda”, tüm düşman uçaklarını ve füzeleri kırmaya yetecek kadar bol miktarda bulunuyor. Ayrıca, toprağın altında ya da Sibirya taigalarının sınırlarında gizlenmiş çok sayıda “uyku” ya da “gizli” uçaksavar kompleksi olduğu ifadesine sırıtmaktan başka bir şeye neden olmadıkları da duyulmaktadır. Ve herhangi bir uçaksavar karşıtı komplekslere hedef tayininin verilmesi için, gözetleme radarlarına ve iletişim merkezlerine ve ayrıca askerlerin ve ailelerinin konaklama için uygun altyapıya sahip konut kampüslerine ihtiyaç duyulmasına rağmen. Pekala, kendi başlarına, sağır taygalar arasındaki uçaksavarlık sistemlerine hiç kimse ihtiyaç duymuyor, yalnızca Sovyetler Birliği'nde hava savunma füze sisteminin konumlarını düşmanın uçağında hedeflenen uçaklar üzerinde konumlandırabiliyorlardı.
S-300P ve C-400 SAM sistemlerinin çoğu, menzilde etkili füzelerin fırlatıldığı fırlatıcılarla ilişkilidir. Aslında, uçaksavar bölünmeleri çeşitli amaçlar için yaklaşık iki düzine çok tonlu makineyi içeriyor: kumanda ve kontrol istasyonları, radar algılama ve rehberlik, rampalar, anten direkleri, nakliye yükleme makineleri ve mobil dizel jeneratörler.
Herhangi biri gibi silâh Uçaksavar füzesi sistemlerimizin hem avantajları hem de kısıtlamaları vardır. Bu nedenle, dört füze bulunan MAZ-5М şasi üzerinde ana 85P300С ZRS C-543PS başlatıcısı, ayrı füze eğitimi ve kontrol kabinleri ve otonom veya harici güç sistemleri, 42 uzunluğuna ve 13 metre genişliğine sahip 3,8 tondan daha ağırdır. Bu tür ağırlık ve boyutlarda, dört aks tabanına rağmen, makinenin zayıf topraklar ve çeşitli düzensizlikler üzerindeki geçirgenliğinin ideal olmaktan uzak olacağı açıktır. Şu anda, C-300PM rampalarının çoğu ve C-400'in çoğu, mobilite açısından geriye doğru bir adım olan hareketli bir sürümde üretiliyor.
Yüksek yangın performansında, C-300P ve C-400 ZRS, çok düşük bir PU yeniden yükleme hızına sahiptir. Gerçek bir savaş durumunda, fırlatıcıya yönelik tüm cephanelerin harcanacağı bir durum ortaya çıkabilir. Başlangıç konumunda yedek füzeler ve nakliye araçlarının bulunmasına rağmen, mühimmatın doldurulması için çok zaman gerekir. Bu nedenle uçaksavar sistemlerinin karşılıklı olarak birbirini örtmesi ve onu tamamlaması çok önemlidir.
PU C-300PM
Simülasyon sırasında, gerçek menzilli ateşlemenin sonuçlarına dayanarak, uzmanlar, uzun menzilli uçaksavar sistemlerimizin, kapalı cisimleri korurken, hava saldırı silahlarının% 70-80'ini yakalayabildiği sonucuna varmıştır. Uralların ötesinde, özellikle kuzeyden hava savunma sisteminde önemli boşluklar olduğunun unutulmaması gerekir.
Şu anda, SSCB'nin eski Sovyet cumhuriyetleri arasında en fazla sayıda C-300P Ukrayna'da resmen mevcuttur. 2010'ta “Kare” gökyüzü, 27 ve C-300PT ve C-300PS ile korunuyordu. Kritik aşınma nedeniyle, tüm C-300PT'ler şu anda operasyonel değildir. C-300PS SAM sisteminin bir parçası, Ukroboronservice işletmesinde bir tadilat ve “küçük bir modernizasyon” geçirdi. Uzman tahminlerine göre, C-6PS’in 8-300 uçaksavar bölünmeleri artık Ukrayna’nın hava savunmasında oldukça etkili. Ancak onların işten çıkarılması, önümüzdeki birkaç yılın işidir. Gerçek şu ki, Ukrayna'da bulunan tüm 5B55P SAM sistemleri, gecikmiş bir raf ömrüne sahiptir. Birkaç yıl önce, yılın 2008 etkinlikleri arifesinde Gürcü uçaksavar kompleksleri sağlanması nedeniyle, Ukrayna temsilcilerinin Rus C-300PMU-2'e erişimi reddedildi. Son olaylar göz önüne alındığında, Rusya'dan yeni füzeler sunmak için kesinlikle inanılmaz bir seçenek gibi görünüyor.
2015’te, kullanılmış C-300PS’in Beyaz Rusya’ya bağışları rapor edildi. Rusya’nın bu yolla hava karşıtı sınırları Batı’ya mümkün olduğunca zorlamaya çalıştığı açık.
Uydu görüntüsü Google Earth: Brest bölgesindeki ZRS-300PS
Büyük olasılıkla, Belarus askeri ve uçaksavar sistemleri tarafından iletilen uçaksavar sistemleri, kaynağı genişletmek için onarılacak ve korunacaktır. Şu anda, Belarus’un hava sınırları C-11PS’in 300 bölümleri tarafından korunuyor, ancak çoğu kesilmiş bir kompozisyonda hizmet veriyor. Servis ekipmanlarının ve standart füzelerin yetersizliği nedeniyle, Belarus misyonlarının çoğundaki rampa sayısı eyaletten çok daha az.
Uçaksavar komplekslerinin operasyonel durumdaki mücadele görevini sürdürmedeki benzer problemler Kazakistan ordusu tarafından yaşanıyor. Bu devlet, uçaksavar araçlarının ortaya çıkardığı devasa bir bölgeye sahip.
Google earth uydu görüntüsü: ZRS-300PS, Astana'nın batısındaki konumunda
2015'ten itibaren, Kazakistan hava savunma kuvvetlerinde yıl, dört C-300PS uçaksavar taburu kesilmiş bir savaş görevinde bulundu. Açıkçası, modern uçaksavar silahlarının eksikliği Kazakistan'daki C-75 ve C-200 SAM sistemlerinin devam eden operasyonunu açıklıyor. 2015 Aralık ayının sonunda, Savunma Bakanı Sergei Shoigu, beş C-300PS’in Kazakistan’a teslim edildiğini açıkladı. Ortak bir Rusya-Kazakistan tek bölgesel hava savunma bölgesi oluşturulması anlaşması çerçevesinde, uçaklara yönelik anti-hava sistemlerinin Kazakistan’a verilmesine ilişkin anlaşmaya 2013 yılında ulaşıldı. Bir de Kazakistan'ın Sary-Shagan eğitim sahasında CSTO hava savunma kuvvetlerinin ortak tatbikatlarında önemli rol oynayabildiğine dikkat çekilebilir.
Güney Kafkasya'da önemli bir Rus müttefiki Ermenistan'dır. Bu cumhuriyette, gökyüzü dört S-125 ve dört çekilen C-300PT ile korunmaktadır. Uçaksavar sistemlerinin çoğu Erivan civarındadır.
Google Earth'ün uydu görüntüsü: Erivan civarında C-300PT zemin konumu
2015'te, beş C-300PT bölümünün Ermeni silahlı kuvvetlerine planlanan boş transferleri hakkında bilgiler ortaya çıktı. Daha önce Rusya'da işletilen C-300PT verilerinin restore edilmesi ve modernize edilmesi öngörülmektedir.
PU-ZRS-300PT Ekim ayında Ermenistan'da askeri tatbikatlar sırasında 2013
Uçaksavarlık sistemlerinin temini, CSTO'nun Kafkasya bölgesinde birleşik bir bölgesel hava savunma sisteminin kurulması anlaşması çerçevesinde gerçekleşmelidir. Bu durumda, Ermeni hava savunma sistemi bölgedeki en güçlüsü olacak.
2011'te, her ZRDN ve 300 2Н12Е200 füzesinde üç C-48PMU-6 ve 2 PU bölümü Azerbaycan'a verildi. Bundan önce, Azerbaycan'da hesaplamalar Rusya'da yapıldı. 300 yılında C-2PMU-2013 yılı kalıcı bir mücadele görevi görmeye başladıktan sonra, Azerbaycan'da ilk nesil uçaksavar uçakları C-75 ve C-200'in kapatılması başladı.
CIS dışında, çeşitli değişikliklerde en fazla C-300P sayısı PRC'de mevcuttur. Dört parti C-XNUMPPMU ve 300 SAM'ın ilk partisi 120 yılında Çin'e teslim edildi. Teslimattan önce, Rusya'da birkaç düzine Çinli askeri ve sivil uzman eğitildi. 1993'te, 1994 füzeleri ayrıca PRC'ye gönderildi.
C-XNUMPPMU ZRS, savaş elemanlarının KrAZ üç akslı kamyon traktörleri tarafından çekilen römorklara yerleştirildiği C-300PS'nin ihracat versiyonudur.
SSCB'de geliştirilen katı yakıtlı roketlere sahip çok kanallı uçaksavar sistemleri, C-2 temelinde oluşturulan Çin hava savunma sistemleri HQ-75'e göre her şeyden üstündü. 2001'te, başka bir 8 bölümü C-300PMU-1 ve 198 48H6Е füzesinin temini için yeni bir sözleşme imzalandı. Bu sözleşmenin tamamlanmasından kısa bir süre sonra Çin, anti-füze kabiliyetine sahip C-300PMU-2 hava savunma sistemlerini geliştirmek istedi. Sipariş, 12 bölümleri C-300PMU-2 ve 256 ZUR 48H6Е2 içeriyordu - bu zamandaki en modern uçaksavar sistemleri, 200 km'ye kadar mesafedeki hedefleri vurabilirdi. İlk C-300PMU-2'in PRC'ye teslimatı 2007'ta başladı.
Çin, toplamda 4 Bölümü C-300PMU, 8 Bölümü C-300PMU-1 ve 12 Bölümü C-300PMU-2 aldı. Ek olarak, uçaksavar bölünmesinin her bir takımı 6 PU'ya sahiptir. Toplamda, tüm değişikliklerin PRC’sine yapılan tüm değişikliklerin C-24 bölümleri, uçaksavar füzelerinin 300 fırlatıcılarına sahiptir.
Google earth uydu görüntüsü: Tayvan Boğazı üzerindeki ZRS-300PMU-2 konumu
PRC C-300P’de mevcut olan ana bölüm, doğu kıyılarındaki önemli endüstriyel ve idari merkezler etrafında konuşlandırılmıştır. Uydu görüntülerini analiz ederken, Çin C-300П sistemlerinin, bir kural olarak, önceden hazırlanmış pozisyonlarda aktif olarak hareket ederek, bir yerde uzun süre kalmaması, dikkat çekiyor. Bu amaçla, kullanım dışı bırakılmış HQ-2 SAM sistemlerinin başlatılması pedleri kullanılır.
Rusya ile PRC arasındaki aktif askeri teknik işbirliği, Çin'in modern Rus silahlarının ruhsatsız kopyalanmasına yol açtı. C-300P uçaksavar sistemi istisna değildi, PRC'de bir HQ-9 oluşturuldu. FD-2000 olarak bilinen Çin hava savunma sisteminin ihracat versiyonu şu anda küresel silah pazarındaki Rus uzun menzilli uçaksavarlık sistemlerine rakip. Şu anda, Çin'de modern bir versiyon inşa ediliyor - HQ-9A. Elektronik teçhizat ve yazılımın geliştirilmesi sayesinde, HQ-9A, özellikle füze karşıtı yetenekler alanında, artan savaş etkinliği ile öne çıkıyor.
Bu şartlar nedeniyle, dört C-400 SAM sisteminin PRC'ye verilmesi için bir sözleşmenin yapılması garip görünüyor. Bu işlem, geçmişte yapılan açıklamalara rağmen, en yüksek tribünlerden yapılan açıklamaya rağmen, C-400'in hiçbir koşulda tüm eski komplekslerin yerine Rus Hava Savunma Kuvvetleri'ne kadar yurtdışına satılmaması gerektiği sonucuna vardı. . Çin’in bu kadar az sayıda uçaksavar sistemi satın almasının, öncelikle aşina olma, karşı önlemlerin geliştirilmesi ve olası kopyalanma amacıyla yapıldığı açıktır. Gelecekte, ülkemize böyle bir “ortaklıktan” gelebilecek olası zarar, ani faydayı tekrar tekrar engelleyebilir.
Yunanistan, Çin'den sonra 300'taki C-XNUMPPMU-1'in diğer sahibi oldu. Başlangıçta, Kıbrıs'ın Rus ZRS alıcısı olduğu belirtildi. Daha sonra, C-1999PMU-300, Lefkoşa Aetos 1'in egzersizi sırasında 2013'te, Lefkoşa Aetos 2013'in tatbikatları sırasında, Yunanistan'ın Girit adasına taşındı. 2015’te, Rus ve Yunan temsilcileri, yeni füze ve uçaksavar sistemleri için yedek parça alımı için uzun vadeli bir kredinin Rus tarafının tahsis etme koşullarını tartıştılar.
Lefkos Aetos 300 egzersizi sırasında Girit'teki ZRS-1PMU-2013
Halen iki C-XNUMPPMU-300 Yunan bölümü, Girit adasındaki Kazantzakis Havaalanı yakınlarında bulunuyor. Nisan ayında burada İsrail Hava Kuvvetleri ile ortak tatbikatlar yapıldı. Bu sırada İsrail savaş uçakları C-1P ile savaşmayı öğrendi.
Ağustos 2003’te düzenlenen “MAKS” da, Rus hava savunma endişesi “Almaz-Antey” temsilcileri, C-300PMU-1 hava savunma sistemlerinin Vietnam’a verilmesi için bir sözleşme imzaladıklarını açıkladı. 2005’te, müşteriye devlet aracısı Rosoboronexport aracılığıyla iki bölme kiti gönderildi. Rus uzmanlara göre, Vietnam, PRC ile olan ağırlaştırılmış toprak anlaşmazlıklarıyla bağlantılı olarak hava savunma sistemini güçlendiriyor. C-300PMU-1, Hanoi ve Haiphong çevresindeki eski C-75М3 SAM'lerin yerini almalıdır.
Mayıs 2013'te Bulgaristan'da, Collector's Item ortak tatbikatları sırasında, Graf Ignatievo hava üssünde bulunan İsrail ve Amerikan savaş uçakları, Bulgaristan'da bulunan S-300PMU ile başa çıkma yöntemlerini uyguladı.
Google Earth'ün uydu görüntüsü: ZRS-300PMU’nun Sofya çevresindeki konumu
Bir uçaksavar karşıtı bölünme C-XNUMPPMU için Bulgaristan ve Slovakya'nın silahlı kuvvetleri var. Bu ülkelerin NATO silah standartlarına geçmesine rağmen, Sovyet yapımı uçaksavar sistemlerini terk etmek için acele etmiyorlar. Haziran ayında, 300, Slovak Başbakanı Robert Fico'nun Moskova ziyareti sırasında, partiler, Slovak C-2015PMU’nun onarımı ve modernizasyonu için sözleşmenin ayrıntılarını tartıştılar.
PU Slovakça C-300PMU
Kuşkusuz, Amerikalı uzmanlar Yunan, Bulgar ve Slovak uçaksavar sistemleri hakkında ayrıntılı bilgi alma fırsatını yakaladılar. C-300P ile donanmış bu ülkelerin hepsi NATO bloğuna üye. Ancak en bariz gerçek, Rus C-1995PS unsurlarının 300'e, Belarus üzerinden ABD'ye teslim edilmesiydi. Daha sonra, sistemin eksik kısımları Ukrayna'daki Amerikalılar tarafından satın alındı. C-300 elemanları satın alırken, Amerikalılar öncelikle 5Н63С komut satırına çok fonksiyonlu aydınlatma radarı ve rehberlik (RPN) 30Н6 ve mobil 3-X koordinat radarı 36Д6 ile ilgilendiler. Elbette, kendilerini Sovyet uçaksavar sistemini kopyalama hedefini belirlemediler, pek mümkün olmadı ve muhtemelen mantıklı değildi. Özel operasyonun amacı, C-300P'ye dayanan hava savunma ile mücadelede karşı önlemlerin geliştirilmesinin yanı sıra, tespit yetenekleri, farklı EPR değerlerine sahip hedeflerin yakalanması ve izlenmesi açısından performansın incelenmesidir. ABD’de mevcut RPN ve 36D6 radarları şu anda Nevada çölünde kanıtlıyor. Bölgedeki ABD Hava Kuvvetleri egzersizlerine düzenli olarak katılıyorlar.
2007’te, beş adet C-300PMU-1 bölümlü ZRS setinin İran’a tedarikine yönelik bir sözleşme imzalandı. Bununla birlikte, 2010’te, o zaman Rusya Devlet Başkanı Medmedev, ABD’nin girişimi için ABD’nin girişimlerine karşı uluslararası yaptırımların başlatılmasıyla bağlantılı olarak, bu sözleşmeyi iptal etti ve avansı iade etme emri verdi. Bu, Rusya-İran ilişkilerinde ciddi hasarlara ve Rusya'nın güvenilir bir silah tedarikçisi olarak ününe neden oldu. Bu konuda Tahran ve Moskova arasındaki tartışma yaklaşık 5 yıl sürdü. Sonunda, Nisan ayında 2015’in Başkanı Vladimir Putin, C-300’in İran’a arzını yasakladı. İlk uçaksavar füze sistemi serisinin 2016'in ilk yarısında sevk edilmesi bekleniyor. Bununla birlikte, C-300'in hangi modifikasyonundan ve hangi noktadan geleceği konusunda net değil. Bilindiği gibi, ülkemizdeki tüm değişikliklerin C-300P inşaatı birkaç yıl önce durduruldu. C-300P'in yapımının yapıldığı üretim tesislerinde, yeni nesil hava savunma sistemlerinin montajı C-400 halen devam etmektedir. Silahlı kuvvetlerimizde bulunan büyük ölçüde onarılmış ve modernize edilmiş C-300PM'in İran sözleşmesini yerine getirmek için kullanılması muhtemeldir.
C-300P ailesinin ZRS ailesine dayanan İran, kendi uzun menzilli uçaksavar sistemi Bavar-373'i geliştiriyor. İran uçaksavar sisteminin ayrı unsurları, Tahran'da düzenlenen askeri geçit töreni sırasında, yılın nisan 18'inde 2015'te gösterildi.
Üst düzey İran ordusunun açıklamalarına göre, Bavyera-373'in gelişimi, Rusya'nın C-300PMU-1'i tedarik etmeyi reddetmesinden sonra başladı. İddiaya göre, birkaç yıl boyunca İranlı uzmanlar, özelliklerinde C-300P'yi aşan bir uçaksavar sistemi yaratmayı başardılar. Testlerin tamamlanmasından sonra Bavar-373 hava savunma sisteminin 2017'te hizmete girmesi bekleniyor.
Uçaksavar sistemi, birçok bakımdan C-300P’i anımsatan DPRK’da da oluşturuldu. İlk defa 2012'taki Pyongyang'daki bir askeri geçit töreninde gösterildi. Batıda, yeni Kuzey Kore uçaksavar karşıtı kompleksi KN-06 olarak bilinir.
İranlı ve Kuzey Koreli bilim ve sanayinin yarı aktif veya aktif güdümlü füzelerle modern uzun menzilli uçaksavar sistemleri oluşturma yeteneği büyük şüphe yaratıyor. Ancak İranlılar veya Kuzey Koreliler, ilk C-300PT füzesiyle karşılaştırılabilir verilere göre, radyo komut rehberliği ile dikey olarak başlatılmış bir TPC füzesi yaratmayı başarsalar bile - bu kesinlikle onlar için büyük bir başarı.
Şu anda, C-300P uzun menzilli uçaksavar füzesi sistemleri ve bunlara dayanan C-400, Rus uçaksavar savunma kuvvetlerinin temelini oluşturmaktadır. Hava tehdidiyle başa çıkmanın en etkili yollarından biri olarak, gelecek yıllarda vatanımızın gökyüzünü koruyacaklar. İçlerinde uygulanan eşsiz teknik çözümler, bir dizi yabancı analog oluşturmak için bir rol model olarak hizmet etmektedir.
Göre:
http://pvo.guns.ru/s75/s75.htm
http://geimint.blogspot.ru/2008/06/worldwide-sam-site-overview.html
http://nvo.ng.ru/armament/2010-02-19/1_diagnoz.html
http://bmpd.livejournal.com/257111.html
http://www.china-defense.com