On altı yaşında evlendirilmiş bir köylü kadınıydı ve öldüğünde 20'li yaşlarının başlarındaydı Şerife Bacı. Düğünden iki ay sonra Birinci Dünya Savaşı patlak verince kocasını askere almışlardı. Altı ay sonra da Çanakkale'den eşinin ölüm haberi geldi. "Bu tazeliğiyle yapayalnız durması yakışık almaz" diyen köyün ileri gelenleri onu savaşta sol bacağını ve bir gözünü kaybetmiş gazilerden Topal Yusuf ile evlendirdiler. Şerife Bacı bu evlilikten Elif isimli bir bebek dünyaya getirdi.
Elif anasını emiyor, o emdikçe Şerife Gelin'nin sütü artıyordu. Bunu fırsat bilen komşular, o günlerde salgın hastalıklar yüzünden anası ölen, yetim kalan, süt ememeyen hangi çocuk varsa, Şerife Gelin'e getiriyorlar; köyün yetimlerini hep o emziriyordu. Sonuç olarak bu köyde yetimlerin tamamı sütkardeşi, Şerife Gelin de onların sütanası olmuştu. Kocası Topal Yusuf'un sadece adı vardı. Savaşta sol bacağı kopmuş, yakınında patlayan bomba bir gözünü de kör etmişti. Kulaklarının duyması ise günden güne azalıyordu. Günlük işlerini ve hizmetini de Şerife Gelin görüyordu.
1921 yılının Aralık ayında aniden bastıran kar yolları kapamış vaziyette iken, İnebolu'ya çıkarılan cephane ve silahların Kastamonu üzerinden Ankara'ya sevk edilmesi gerekiyordu. İnebolu, Türk istiklalinin mihenk taşı olarak görülmekte olup, Mustafa Kemal Atatürk'ün "Gözüm Sakarya'da, kulağım İnebolu'da" sözlerine muhatap olmuştur.
O akşam köy muhtarı "Komşular; sizin anlayacağınız, deniz yoluyla İnebolu'ya getirilen cephane ve top mermilerinin cepheye taşınması için bütün çevre köylere görev verilmiş. Adına ister imece, ister salma, ister başka bir şey deyiniz; bu taşıma işi muhakkak yapılacaktır." diye konuşma yaptı. O akşam köy bekçisi sekiz kişinin evini dolaşıp yola ne zaman ve nasıl çıkılacağını bildirdi. Şerife Gelin de bunlar içerisindeydi. Şerife Gelin, köyde bakacak kimsesi olmadığı için bebeği Elif'i de yanına almıştı. Kağnısına top mermileri yüklendi, yol verildi. Şerife Gelin, İnebolu çıkışında kağnıyı durdurdu. Oraya kadar sırtında taşıdığı kızı Elif için top mermilerinin arasında bir yer ayarladı. Tek korunma aracı olan yün yorganını da top mermilerini ve kızını yağıştan korusun diye, üzerlerine örttü. Bu halde epeyce yol aldıktan sonra kağnı birden durdu. Şerife Gelin'in yüreciğindeki yara deşilmişti; evet, kara öküz yürümüyordu. Şerife Gelin öküzün ipine asıldı; Kara öküz biraz yürüyüp tekrar durdu sonra olduğu yere yığılıverdi.
Kaç kez kara öküz yatmış, kaç kez boyunduruğu Şerife Gelin göğüslemiş, sayısını unutmuştu. Ne kadar yol aldığını ise hiç bilmiyordu. Şerife Gelin'in karnı açtı, nedense bir uyku da bastırmıştı. Biricik Elif'i aklına geldi. Doğal ki onun da karnı zil çalıyordu. "Elif'imi azıcık emzirebilseydim" dedi. Ama Elif uyuyordu, zaten uyansa da bu soğuk havada çocuk emzirilemezdi. Kendi kendine: "Elif uyanmadan Kastamonu'ya varabilseydim bari", dedi. Şerife Gelin, donmakta olduğunu işte o anda fark etti. Yıkıldığı kar içerisinden çabalayarak kalktıktan sonra, yine zor bela kağnının üzerine çıkabildi. Elleri ve ayakları donma noktasına geldiği için kağnıya binerken kaç kez kayıp yere düştüğünün sayısını bilemiyordu. Elif çatlayacak gibi ağlarken, Şerife gelinin kolu kanadı devinimsiz kaldı. Kastamonu Kışlası önünde, bebeği sırtında cephane yüklü kağnıda hayata gözlerini yummuştu. Geçen zaman içerisinde soğuktan dolayı takati kalmayan ve gösterdiği insanüstü gayretiyle büyük bir motivasyon kaynağı olan Şerife Bacı donarak şehit olduğunda 20 yaşında idi. Kağnı sesleri bir mayın gibi, kentin dışındaki Kastamonu kışlasının yakınına kadar gelip orada durdu!
Şimdi İnebolu sahilinde, Kastamonu yolunun başladığı yerde Arnavut kaldırımı döşeli bir parkın içindeki Şehit Şerife Bacı Anıtı durmaktadır. Şehit Şerife Bacı adı Kastamonu'ya bağlı Seydiler'de, İnebolu'da Kurtuluş Savaşı'nın kadın kahramanlarını simgelemektedir. Seydiler Belediyesi Şerife Bacı'nın adı birçok kuruma verilmiştir.