Göğsümdeki küçük yumruğun, yedi aylık oğlumu emziren tıkalı bir süt kanalı olduğunu varsaymıştım. Evre 2 meme kanseri olduğum haberi sersemletti.
Radyologa “Ama ailemde yok” dedim. “Sağlıklı bir yaşam tarzım var! Neden meme kanseri oldum? ”
Öyle ya da böyle, ABD'deki arkadaşlar ve akrabalar aynı soruyu sordular. Bu neden başıma geldi? Açıklamaları tek bir nokta etrafında toplandı: Kötü genler.
Fakat arkadaşlarım ve ev sahibi aileme Haiti'de geçtiğimiz on yıl boyunca sosyal ve politik hayatı çalıştığımı söylediğimde tepkileri farklıydı. Onlar sordular: Bunu bana kim yaptı? Bir meslektaşım kızgın mıydı? Bir aile üyesi intikam mı alıyordu? Yoksa kıskanç biri miydi, özellikle iyi bir yıldan sonra yeni bir işe girdim, bir bebek sahibi oldum, bir ev satın aldım ve Cubs'un Dünya Serisini kazanmasını sağladım? Birisi bana hasta isteğimi diledi.
Bu yorumları duymak beni ilk teşhisin sisli şokundan uyandırdı ve bir antropolog olarak profesyonel gözümle kansere bakmaya başladım.
İlk idrakim, Amerikalıların ve Haitianların cevaplarının çok farklı olmadığıydı. Her iki tepki de meme kanserini başkasının başına gelen bir şey olarak konumlandırdı - kötü aile genleriyle iç içe olan ya da kıskançlık yapan birine. Yanıtlar, kibarlığımı, kanserin herkesin başına gelebileceği - kendilerine gelebilecekleri olduğunu kabul etmekten koruyordu.
Kanser insidansı artıyor
Bu sadece daha uzun yaşadığımız için değil. Genç kadın vakaları İnvaziv meme kanseri olan hastalarda, 2'lerin ortasından bu yana yıllık 1970 artmıştır.
Haiti'deki kanser oranlarına göre, güvenilir istatistikler mevcut değil. Ama kanserlerin kanserde olduğunu biliyoruz. dik yükselme Orada ve gelişmekte olan dünyada, özellikle genç insanlar için. Ayrıca, bu artışın, gelişime eşlik eden toksinler, kirleticiler, diyetler ve yaşam tarzları ile ilgili olduğunu biliyoruz.
Bu rakamlar göz önüne alındığında, yanlış bir soru sorduğumu ve aldığım cevapların ABD veya Haiti sırdaşlarından olmadığının farkına vardım.
Asıl soru neden göğüs kanseri oldum, ama neden alıyoruz?
Bütünsel bir anlayışa doğru
Bir antropolog olarak sosyal problemlere bütünsel olarak yaklaşıyorum. Gen, kıskançlık: Tekil değişkenlere odaklanarak sıkça kaybedilen büyük tabloyu anlamaya gayret ediyorum. Holism, sebep-sonuç doğrusal ilişkilerinin ötesine ve birlikte davranışlarımızı, koşullarımızı ve çıktılarımızı etkileyen güçlerin birleştirilmesine doğru bakmamızı teşvik eder.
Adlı kitabında “Malign, ”Antropolog S. Lochlann Jain, kanseri“ toplam sosyal gerçeğe eşittir ”diyor. Kanser“ etkileri belirgin bir şekilde farklı yaşam alanlarından fışkıran, dolayısıyla onları birlikte dokandıran bir uygulama ”diyor. Kanserin önde gelen ölüm nedeni olarak yükselişi. Tarım endüstrisinden endüstriyel kimyasallara ve “Superfund” sahalarına “gelişmiş” dünyayı tanımlayan sanayileşme tarihini, sosyal, ekonomik ve politik uygulamaların gelişimini izler.
Bakışlarımı genişlettiğimde, her yerde kanserojenler ortaya çıkar: pestisitle muamele görmüş ürünlerde, hormonla muamele edilmiş et ve süt ürünlerinde, alev geciktirici giysi ve döşemelerde, kozmetik ürünler, doğum kontrol hapları, ev temizlik maddeleri ve sabunlar, gaz dumanları ve dünyamızı oluşturan plastikler. Kanser beslediğimiz, temizlediğimiz, temizlediğimiz, güzelleştirdiğimiz ve kendimizi yeniden ürettiğimizden sızıyor.
Kabul edildiğinde, bu faktörlerin hangisinin bizi öldürdüğünü ve ne ölçüde bir dereceye kadar öldüğünü görmek için test etmek zordur. Bu kanserli ortama, bütün karışık karmaşıklıklarında, randomize bir kontrol denemesine uyum sağlamanın bir yolu yoktur. Hepimiz bir yaşam gerçeği olarak “açığa çıkıyoruz”. Kontrol grubu yoktur.
Ama sonra tekrar, eğer ağaçlara odaklanmaya devam edersek, ormanı kaybederiz. Sorun iklim değişikliği ile ilgili tartışmalara benziyor. Parça parça değişimlerle değil, dünyadaki bir yaşam tarzını hedef alan kapsamlı politikalarla ele alınmalıdır. Sigara veya kurşun gibi belirli zehirleri araştırmamız ve düzenlememizin yanı sıra, ömür boyu bilinen kanserojen ve kirletici maddelere maruz kalmanın eşzamanlı ve kümülatif sonuçlarını da incelememiz gerekir.
Neden kültürler ve toplumlar arasındaki insanlar analiz birimi olarak bireysel insana odaklanma eğilimindedir?
Birincisi, temelde bir sisteme odaklanmaktan daha kolaydır: sosyal, politik veya ekolojik. Bir kişi veya bir gen için suçlama yapmak aynı zamanda her türlü hastalık hakkında sürdürdüğümüz kültürel metaforlara da dikkatlice oynuyor: bu hastalık toplumsal başarısızlıklardan ziyade kişisel bir sonucudur. Bu kesinlikle suçluların suçunu tespit eder, kuyuyu hastalık korkusuyla yüzleşmekten korur. Ancak, kanser gibi kolektif salgınları anlama ve yok etme yeteneğimizi ciddi şekilde sınırlandırıyor.
Emin olmak, genetik kanserde rol oynar, ancak bu rol çılgınca abartıldı. Kadınların yüzde 10'inden daha azı, tümörlü göğüslerini herhangi bir genetik mutasyona kadar izleyebilir ve yüzde 5'ten daha az meme kanseri genleri olan BRCA 1 ve 2'i bulabilir. Diğer 90 yüzde arasındayım.
Ve yine de, tıbbi kanser araştırmaları için fonların büyük kısmı genetik nedenlere odaklandı, ancak% 15 Ulusal Kanser Enstitüsü bütçesi çevre onkolojisine adanmış.
Bir altıgen değil, bir çok nedenler
Haiti arkadaşlarımın önerdiği yorumlara da bazı gerçekler var. Kanserimin altıgenlerden kaynaklandığına inanmıyorum. Ancak insanları hastalığın kaynağı olarak hedefleyen büyücülük dili, biyolojik ailenin ötesinde sosyal faktörleri de beraberinde getirmektedir. Kıskançlıklar, sosyal eşitsizlikler, antipatiler, stres ve hastalık arasındaki gerçek bağlantılarla konuşur. Yine de, bu açıklama yakın zamanda gelişmiş dünyadan ithal edilen kanserojen çevreyi uzaklaştırıp uzaklaştırmadı.
Haiti'de çalıştığım yıllar boyunca, diyetlerin çeşitli tahıl ve yumru köklerinden ithal edilmiş pilav, makarna ve şekerli atıştırmalıklara, yani basit karbonhidratlara kaymasına tanık oldum. yüksek insülin düzeyleri ve artmış meme kanseri riski. Plastikler de ülkeyi istila etti.
Çoğu insan günlük suyunu sıcak güneşin altında bozulan ve sızdıran plastik poşetlerden alır. kansere neden olan xenoestrojenler. Ve sonra endüstriyel tarım, aile planlaması girişimleri veya artıklar, Haiti'de yeniden paketlenip satılan işlenmiş etler var.
Kanseri diğer insanlara olduğu gibi düşünmeye devam edersek, büyük soruları sormakta başarısız olacağız, onlara cevap verelim.
Bu fikir ilk önce başka türlü nazik ve akıllı doktorum çevresel kaygıları berbat bir omuz silkme beziyle temizlediğinde ortaya çıktı. “Dünyadan kaçamazsınız” dedi.
Bu doğru olabilir, ama dünyayı biz yaratıyoruz. “İnsan ortamının sürekli, sınırsız, gereksiz, önlenebilir ve kısmen dikkatsizce artan kirliliği sayesinde” ABD Başkanı'nın Kanser Paneli 2010’te, “sahne akut, yıkıcı bir salgın için hazırlanıyor” dedi.
Gelişmekte olan dünyadaki kanserdeki keskin ve son zamanlarda görülen artış, olduğu kadar korkunç, bir kez daha az kirlenmiş bir dünyanın var olduğunu bize öğretiyor. Tekrar mümkün olabilir mi?
Yazar hakkında
Chelsey Kivland, Antropoloji Profesörü, Dartmouth College
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = kanser ve çevre; maxresults = 3}