Yeni bir Filistin-İsrail çatışması turu, Arap Yarımadası'nın sınırlarını aşabilir
Yakın ve Orta Doğu'da (BSV) askeri harekat tiyatrosunda işlerin durumu her zamanki gibi iyimserlik yaratmıyor. Bununla birlikte, 20. yüzyılın ikinci on yılı sonunda Avrupa'da meydana gelen 21. yüzyılın ikinci on yılının başında, Avrupa’da 20. yüzyılın ikinci on yılının başında hızla ve yaygın bir şekilde yaşanan bir bölge ile ilgili politik iyimserlik alakasız bir kategoridir.
Aynı zamanda, Orta Doğu sorunları, Rusya’yı yalnızca BSV’nin ülkelerinin yanı sıra, aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri veya Avrupa’ya göre dolaylı olarak da etkilemekte ve kısa veya orta vadede bazıları, bölgesel ihtilaflara doğrudan katılımdan uzak durmaları durumunda, Moskova’ya bazı fırsatlar sunmaktadır. . Bu aynı zamanda, bölgenin evrim sürecini izleyen Rusya Federasyonu - Türkiye’nin en büyük yerel ortağı dışında, bölgenin İslam tarafındaki uzun vadeli yatırımlarla ilgili ekonomik projeler için de geçerlidir.
BSV için Batı stratejisi
Arap Baharı, Batı tarzı demokratikleşmeye yol açmayan, ancak Suriye Arap Cumhuriyeti'nde (SAR) durdurulan siyasal İslam'ın egemenliğine yol açan laik otoriter rejimlerin devrilmesine rağmen, birbiri ardına bir devleti ele geçiriyor. Bir buçuk yıl boyunca, bu ülkedeki iç savaş, her biri kendi menfaatlerini sürdüren dış oyuncuların aktif katılımıyla etnik ve dini topluluklar arasındaki çatışma karakterini edindi. Bu savaşın ana organizatörleri ve sponsorları, Batı tarafından desteklenen Katar, Türkiye ve Suudi Arabistan.
Suriye yavaş yavaş “büyük Lübnan” ve Cihadist enternasyonal gönüllülerin asıl amacı haline geliyor; Esad rejiminin düşmesi durumunda ülkenin “başarısız bir devlete” dönüşmesi veya çöküşüne yol açması ihtimalini fazlasıyla sağlıyor. Doha'da bir sonraki “birleşik muhalefet” in oluşması, Suriye'de radikal Selefi gruplarını destekleyen Suudi Arabistan Krallığı'nın (KSA) bağımsız rolü ile Katar, Türkiye, ABD ve Fransa'nın ittifakını göstermektedir. Rejimiyle muhalifleri açısından hiçbir uzlaşma mümkün değil. SAR’daki muhalefeti sonlandırmayı amaçlayan Rus projeleri de dahil olmak üzere herhangi biri en katı biçimde engellenecek. Rusya Dışişleri Bakanı Sergei Lavrov'un Arap Yarımadası'na ziyareti, yerel oyuncuların yalnızca Rusya'nın Suriye'deki durumdaki tutumunu dikkate almakla kalmayıp aynı zamanda Moskova ile görüşmek için herhangi bir doğru biçimde istekli olmadıklarını da gösterdi.
İkincisi, Rusya Federasyonu ve Çin taktiğinin etkinliğini kanıtlar ve BM Güvenlik Konseyi'nde Libya senaryosuna müdahale yolunu açmak üzere tasarlanan kararın geçmesini engeller. Bu, uçuşa açık olmayan bir bölgenin başlatılmasını, Şam'ın kontrolü dışında bir bölge olan bölge yerleşim bölgelerinin oluşturulmasını, Esad'a alternatif olarak devrimci bir hükümetin kurulacağını ve BM ordusunun Suriye ordusuna ve Batı özel kuvvetlerinin güvenlik güçlerine karşı operasyonlara katılmasını engellemez.
Aynı durum, işe alım, Suriye'ye transfer, militanların eğitimi ve silahlandırılması, sabotaj ve yıkıcı çalışmalar, rejimi zayıflatmak ve halkın desteğinden ve bilgi ve ideolojik savaştan mahrum etmek için tasarlandı. Bununla birlikte, BM’nin muhaliflerle iç siyasi çatışması, Arap Baharı’nda ABD’nin ve AB’nin desteklediği İslamcıların Batı karşıtı terörist faaliyetlerinin yoğunlaşması ve ekonomik kriz, Obama ve Hollande’in Bush’un gençlik dönemine denk düşen saldırgan bir Ortadoğu politikası izlemesi çok daha zor olacak. ve Sarkozy. ABD, Esad'ın muhaliflerinin ilk “birleştirici” projesi değil, Ulusal Muhalefet ve Devrimci Kuvvetler Koalisyonunun (NKORS) resmi olarak tanınması konusundaki uyarısı, bu birliğin başlatıcılarının her birinin kendi hedeflerine bağlı olduğunu vurgulamaktadır. Zaten Libya'da göze çarpan Türkiye, Katar ve Suudi Arabistan arasındaki rekabet Suriye'de yoğunlaştı: Ankara, Doha ve Riyad Esad'a karşı eylemleri açıkça zorlukla koordine edebiliyorlar.
İkincisi, Suriye'nin, yukarıda belirtilen kilit oyuncuların her birinin kendi tarzını gördüğü BSV'nin İslamileşmesi sürecinde nihai amaç olduğu anlamına gelmez. Arap monarşilerinin İran'la yüzleşmesi sorununu bir kenara bırakarak, her durumda barışçıl bir şekilde çözülmeyecek olan İran’ın, Suriye’ye götüreceği sonuçlardan bağımsız olarak, Esad’ın Suriye’nin Cezayir’deki baskısını artıracağını - son laik askeri devleti - mümkün kılacağını varsayalım. Sadece Mağrip değil, bir bütün olarak Arap dünyası. Cumhurbaşkanı Bouteflika'nın sağlık yaşı ve durumu ile Cezayir'deki içişleri durumu, ortaya çıkan şekilsiz İslamcı-Arap “halifeliği” nde izole kalmaya devam ediyor.
AB’nin ve ABD’nin, Afrika’daki radikal İslamcıları güçlendirmekle meşgul olmalarına rağmen, NATO’nun Mısır’da Tunus’ta Ben-Ali’nin devrilmesi ve Mısır’da Mübarek’in Afrika’nın Afrika’da Afrika’da Afrika’da eşsiz bir yükselişe geçmesinin aktif rol oynadığından bahsetmemeleri İslamcılık. ABD'nin ve Fransa'nın katılımıyla Mali'nin kuzeyinde hazırlanmakta olan ECOWAS operasyonu, Nijerya'daki Boko-Haram hükümet güçlerine karşı mücadele ve El-Şabab birimlerinin Somali'deki Kismayo limanından AU koşullarına göre yer değiştirmesi durumu zorlukla değiştirecek.
Kaddafi'nin yıkılması ve nesnel nedenlerle Türkiye, Katar ve KSA'nın Afrika'da siyasi ve ekonomik bir oyuncu olarak yer alması, siyasi İslam'ın kıtada çığ gibi yayılmasına neden oldu. Avrupa’nın Afrika’ya ve Asya’ya kolonileşmesiyle aynı şekilde Hristiyanlığın yayılmasına katkıda bulunduğu gibi, Selefi’nin Afrika’nın genişlemesi ve “yeni Osmanlılar” yeni bilgi teknolojilerine dayanan İslamlaşma demektir. Etiyopya'nın başkenti Addis Ababa'da bile, televizyon kanallarının üçte ikisi (neredeyse 60'tan 100'ten daha fazlası) Arap. Afrika ekonomisinde etkin bir şekilde çalışan Çin, din yerine, ideolojiyi yaymıyor. Katar, KSA ve Türkiye’yi, Amerikan Ulusal Güvenlik Stratejisi çerçevesinde ana potansiyel düşman ilan ettiği PRC’nin rekabet çerçevesinde desteklediği ABD, aslında İslamcılarla işbirliği yapıyor. Dahası, aynı Libya ve Suriye'de, Batı, laik rejimlere karşı mücadelede El Kaide'nin müttefikiydi. ABD’nin Libya büyükelçisinin öldürüldüğü Bingazi’deki Amerikan konsolosluğunun İslamcılarının yıkılmasından ve Fransa’daki terörist saldırılardan hiçbir sonuç çıkarılmadı. Washington, Paris, Londra ve Brüksel’de İslamcıların sponsorlarını destekleme ve “ılımlı İslamcılar” ile diyalog stratejisi FAS’taki Batı siyasetinde hâkim olmaya devam ediyor.
"Orta Asya Baharı" mümkündür
İkincisi, büyük ölçüde “uluslararası terörizme karşı haçlı seferinin” başarısızlığından kaynaklanmaktadır. Irak'ta Nuri el Maliki ve Mısır'da Mursi, onlarla savaşmak yerine radikalleri kullanarak özerkliği giderek daha fazla gösteriyor. Tunus, Suudiler ve "An-Nahda" tarafından desteklenen Selefi mücadelesinin, “Müslüman Kardeşler” Kümesinin üyesi olan diğer siyasi gruplar gibi, Katar'ı kontrol etmeye çalışarak kullandığı bir arenadır. Selefiler ve “Kardeşler”, BSV boyunca çatışma içinde, laik rejimler veya laik sayılan siyasi güçlerle başarılı bir şekilde birleşiyorlar. Kardeşler’in taktiği daha esnektir, onlara tanıdık olan siyasi söylemleri kullanarak Batı’yla işbirliği yapmalarına izin verir ve aynı zamanda pratikte Mısır’da da dahil olmak üzere İslamcı rejimlerin baskısı altında olan yerel Hıristiyanlarla diyaloğa girmeye istekli olduklarını gösterir. BSV ülkelerinde siyasal İslam'ın rönesansı bölgenin dışına yayılma girişimleriyle doludur.
Bu nedenle, Kırgız ve Tacik toprak köprüleri kullanan bu ülkelerin üst düzey liderliğinin nesillerindeki değişim sırasında Özbekistan ve Kazakistan'da “Orta Asya baharı” organizasyonunun olasılığı oldukça yüksektir. İkincisi, “demokratik İslamlaştırmanın” Çin XUAR'a (Sincan Uygur Özerk Bölgesi), Rus Volga bölgesine ve Hazar Denizi'ne yayılması anlamına geliyor.
Teknik olarak, Rusya Federasyonu ve PRC'nin kuzeybatı sınırlarında bulunan yerel makamlarla, din özgürlüğü sloganları ve “dünya topluluğunun” desteğiyle İslamcı çatışmanın örgütlenmesi ve huzursuz olması örgütlenmesi imkansız bir şey değil. Çin'in Uygur ayrılıkçılarının yanı sıra Orta Asya ve Rusya'daki Selefi hücreler, bu senaryo uygulamasına, fonlarının ve desteğinin Arap Baharı'nın olaylarıyla aynı etki merkezinden gelmesi daha kolay bir şekilde katılabilir. Sonunda, Suriye’deki sorunlara rağmen, Türkiye, Katar, Suudi Arabistan ve Batı, egemen rejimlerin modern koşullarda devirilmesinde kayda değer bir uygulama kazanmıştır. Sadece Arap dünyası ile sınırlı olacağına inanmak oldukça saf.
Rusya Federasyonu’nun İslamcı tehdidini kendi topraklarında durdurma olasılıkları, Kuzey Kafkasya’daki (özellikle Dağıstan’ın yanı sıra Tataristan ve Başkurdistan’daki operasyonel durumun) operasyonel durumunun gösterdiği gibi oldukça büyüktür. Kazan’daki terörle mücadele operasyonu sorunun derinliğini gösterdi. Orta Asya hükümetleri ve PRC ile işbirliği, özellikle ABD işgal kuvvetlerinin (ve diğer birkaç koalisyon ülkesinin birkaç biriminin Afganistan'dan çekilmesi) ile ilgilidir. Amerika’nın Katar’da yaptığı Taliban’ın temsilcileriyle yapılan görüşmelerde, güvenlik güçleri bu hareketi harekete geçiren Pakistan’daki zorlu ABD ilişkileri, (öncelikle Haqqani ağı üzerinden), Hamid Karzai’nin yozlaşmış rejiminin zayıflığı, Taliban’ın ülkeden ayrılmasının ardından Pashtun’daki bölgelere ABD askerleri.
Aslında, Doha müzakerelerinin asıl konusu, Amerikan birliklerinin ateş altında geri çekilmesi durumunda kaçınılmaz olarak geri çekilmeleridir. Bu, Pashtunlar ile Tacikler, Özbekler ve Hazaralar arasındaki yüzleşmenin yoğunlaşması, Taliban ve Kuzey İttifakı arasındaki savaşlar döneminde Afganistan İslam Cumhuriyeti'ni iade etmek anlamına geliyor. Kaçınılmaz sonuç, karşılıklı muhalefette mağlup olan, Orta Asya'ya geri çekilip Kazakistan ve Rusya'da ortaya çıkan gruplardan oluşan silahlı İslamcıların akışı. Aynı zamanda, Afgan uyuşturucu trafiğinin değişmesi muhtemel değildir: 90'lerden farklı olarak, Taliban bu gelir kaynağını ortadan kaldırarak kendilerini kontrol altına almakla sınırlama eğiliminde değildir.
Moskova bir yana
Rusya Federasyonu’nun “Arap baharı” nı ve siyasi İslam rönesansının dağılımında ana aktör olan yukarıda belirtilen devletler üzerindeki doğrudan etki olasılığının, en azından kendi bölgelerinde sıfır olmasa da son derece sınırlı olduğu belirtilmelidir. Bölgedeki ekonomik çıkarlarına dayanarak diyaloga ilgi duyan tek ülke Türkiye'dir - üstelik bu diyaloğu kendi şartları ve Batı, Arap ülkeleri, ÇHC ve Rusya Federasyonu arasında dengeleyen kuralları ile yürütmektedir.
Körfez monarşileri, Moskova’ya karşı artan düşmanlık gösterdiğini, kontrol ettikleri basılı ve elektronik medya söylemlerini, 80 Afgan savaşını hatırlatıyor, Sovyetler Birliği’nden korktukları ve en iyi şekilde Rusya’yı görmezden geldikleri gibi. Rusya Federasyonu’nun kendi pazarlarına girmesi veya Rusya ekonomisindeki yatırımları için olsun, 2000’lerde yapılan üst düzey karşılıklı ziyaretler sırasında ilan edilen ölçekte Arap dünyası ile herhangi bir işbirliği sorunu yoktur. Bu tür politikaların Batı ülkeleri tarafından yapılan rekabetçi lobi faaliyetlerinin sonucu olup olmadığına bakılmaksızın, başlangıçta “askeri” ile “oynama” ya da Rus ordusu ve nükleer teknolojilere erişme ve Rusya’nın Arap dünyası ve İran ile ilişkilerin dersi. Her durumda, Körfez ülkeleri üzerindeki doğrudan askeri etki Rus tarafının dışında tutulur. O zamanlar Yandarbiyev'in Katar'da tasfiyesi gibi kendi ülkelerindeki özel operasyonlar, devletler arası ilişkilerin yükselişinde, özellikle de serin olduklarında bile zordur. Bu ülkelerde Rusya’ya ekonomik bir ilgi yoktur ve güvenlikleri Rusya Federasyonu’nun önceliklerine dahil olmayan bir çatışma olan Batı’da güvence altına alınmıştır.
İran İslam Cumhuriyeti (IRI), Rusya’ya Birleşmiş Milletler’deki yıllarca süren desteği nedeniyle ne de uluslararası baskıya rağmen, Moskova’daki İran lobisinin hala Batı’ya muhalif olarak Rusya’da destek bulmaya çalışmasına rağmen, Bushehr nükleer santralinin inşasını tamamladığı için şükran duymuyor. Aynı zamanda, İran-Rusya işbirliğinin destekçilerinin beklentilerinin aksine, IRI, İran’a karşı uluslararası yaptırımların uygulanmasından sonra C-300 komplekslerinin sağlanmasının reddedilmesi nedeniyle Rusya’nın uluslararası tahkimine ilişkin bir davadan bahsetmek yerine, Hazar Denizi’ndeki etki alanlarının gözden geçirilmesini talep etmeye devam ediyor. Avrupa pazarındaki Gazprom’un Katar ve Cezayir’den giderek daha fazla baskı gördüğü göz önüne alındığında, AB’nin Rusya Federasyonu’na enerji bağımlılığını azaltmak için tasarlanan doğal gaz kaynakları, İran’a petrol ve doğal gaz ihracatına uygulanan kısıtlamalar değil - tam tersi.
Aynısı, Körfez ülkelerinin Hürmüz Boğazı ablukası veya hızlı tahliyesi olmasa bile, İran'la küresel hidrokarbon piyasalarındaki durumu zorlaştıracağı muhtemel sorunlar hakkında da söylenebilir. Aynı zamanda, yakın gelecekte büyük olasılıkla BSV'de bir nükleer silahlanma yarışını engellemekle kalmayıp, aynı zamanda çoğalmaya neden olmayan rejimin çöküşünü engelleyen tek seçenek olarak kalacak olan İran nükleer sorununu çözme askeri senaryosu, uygulamada Rusya'yı etkilemiyor. İran’ın mı, İsrail’in mi yoksa İran ve Suudi Arabistan’ın mı bir çatışması olacağına bakılmaksızın, Batı bu savaşa katılacak ve KSA’nın yanında İsrail’den çok daha muhtemel (ve kendi çıkarları için karlı).
Savaşın eşiğinde
İsrail’in Gazze’deki Hamas’a yönelik terörle mücadele operasyonu, bölgesel ittifaklar mantığının aksine Suriye ve İran’a fayda sağlıyor. Esad'a ihanet eden ve Tahran'la ittifakı Doha ve Kahire'yle olan ilişkilerine çeviren Hamas, bu ihanete layık bir ceza aldı ve Kudüs'ten gelmesi, yalnızca Şii jeopolitik mücadelesini sevindirebilirdi. İsrail topraklarının bombardımanı Cloud Pillar Operasyonunu kışkırtan İslami Cihad örgütünün yalnızca sponsorlarına askeri bir yapı olarak değil, kasıtlı olarak Hamas’ın askeri kanadında ikame edilmiş olduğunu da göstermesi mümkündür. Katar Amirinin Gazze Şeridi'ne yapılan bir ziyaret, ardından İsrail'in güneyindeki kitlesel bombardımanın başladığı, sonuçları tahmin edilemeyecek olan yeni bir Filistin-İsrail çatışması turu başlattı.
Askeri mantık, İsrail'in IDF kontrolünün tüm sektörün yanı sıra, Batı Şeria'daki PNA'nın (Filistin Ulusal Otoritesi) kontrol ettiği topraklar üzerinde restorasyon çağrısında bulunuyor. Diğer senaryolar, İsrail askeri operasyonunun sona ermesinden sonra Hamas'ın askeri potansiyelinin kaçınılmaz şekilde restorasyonunu, ne de Abu Mazen’in siyasi arenasını ve Ramallah’taki Fatah rejiminin bozulmasını bıraktıktan sonra İslamcılar tarafından Judea ve Samiriye’deki iktidarı ele geçirmeyi durdurmayacak. Mısır Devleti Mursi’nin İsrail karşıtı söylemini Sinai’de Mısır kuvvetlerinin yoğunlaştırması ve Kahire’nin önümüzdeki on yılda neredeyse kaçınılmaz olan bir başka Mısır-İsrail savaşı ile sonuçlanacak olan Kamp David Anlaşması’nın parçalanmasına yaklaşımı. İsrail, ülkedeki yalnızca Filistinlileri ayırmak için ulusal uzlaşma düzeyinde olan arzuyu durdururken, aynı zamanda İsrail Araplarından veya en azından İslamcıları, Arap milliyetçileri ve komünistleri destekleyen Arap nüfusunun sadakatsiz Yahudi devletinden ayrılma arzusunu da durduruyor. Aynı zamanda, bir nükleer reaktörün Dimon, Tel Aviv, Rishon LeZion ve ülkenin yoğun nüfuslu merkezinin diğer şehirlerinin yanı sıra sivil zayiatların yanı sıra Gazze'den bombalama sektörüne ve sivil kayıplara dahil edilmesi “kırmızı bir çizgi” dir. seçmenler tarafından yeterince değerlendirilecek olan zor bir cevap süresi. Dışarıdan İsrail liderliği üzerindeki baskı, seviyesi ne olursa olsun, bu şartlar altında üretken olamaz.
Aynı şey, PNA'nın liderliği tarafından BM Genel Kuruluna sunulan Filistin devletinin konusu ile de ilgilidir. Bu girişimin otomatik çoğunluğu, Güvenlik Konseyi kararlarının aksine, bu karar kimseye dayamasa da güvence altına alınmıştır. Kontrolünün ötesindeki nesnel nedenlerden ötürü, yalnızca uygulamada bir Filistin devleti yaratamaz, aynı zamanda Arafat'ın 1999'un sona ermesinden önce sonuçlandırmayı taahhüt ettiği İsrail ile son bir anlaşma anlaşması imzalayan Abu Mazen için bir yer bulmak hikayelerKuralını sonlandırdığı gibi, kurgusal olmakla birlikte, uluslararası arenada bir atılım.
Filistin’in önderliği tarafından üstlenilen yükümlülükleri yerine getirmekten çok daha az önemli olan Filistinlilerin kişisel çıkarlarıyla ilgilenen İsrail için bu, Oslo sonuçlarının tüm sonuçları ile resmi olarak reddedilmesi anlamına geliyor. Filistinli grupların silahlı muhalefeti de dahil olmak üzere Suriye iç savaşının muhtemel yayılması öngörülürken, Yarmuk mülteci kampında komşu Ürdün topraklarına karşı mücadeleye öncülük ediyor.
Haşimi rejiminin “Arap Baharı” çerçevesinde kademeli olarak zayıflama, Kudüs'ten önce tüm Batı Şeria üzerindeki sıkı kontrol sorununu gündeme getirmektedir. Ürdün için tehlike yalnızca İslami eylem cephesinin, kralın parlamento seçimleri sistemini İslamcılar lehine değiştirmeyi reddetmesi nedeniyle kralla çatışması değildir. Ve sadece Suriye’li mültecilerin ülkeye girmesinin yanı sıra, uzun süredir yerel Filistinliler topluluğuyla bütünleşmiş olanlardan çok daha ciddi olan Irak’tan gelen yaklaşık bir milyon göçmene ek olarak.
Beklenmedik bir şekilde, durumun yetkililer tarafından kontrol altına alınmaması durumunda, Ürdünlü hanedanlığı Tunus'taki intihar veya Mısır'daki Tahrir Meydanı'ndaki Twitter gençliği protestoları kadar Ürdünlü hanedanlığını başarılı bir şekilde azaltabilen nüfusun protestoları Ben Ali ve Mübarek'in yıkılışı. Bundan sonra, bir Filistin devleti sorunu, özellikle Suudi Arabistan ve İran'ın katılımı ile büyük bir Körfez savaşı başlarsa, gündemden otomatik olarak çıkacak.
Siyasal İslam geliyor
- Yazar:
- Eugene Satanovskiy