İnsan tarihinin, büyüyen bir bireyciliğin aileyi tehdit ettiği, yerleşmiş hiyerarşisini sarstığı, görevsel etkililiğini zayıflattığı bir döneminde bu kurumu bir organizma olarak ele almak ve onun fizyolojisini araştırmak yararlıdır. İnsanın uzun süreli bağımlılığı, toplumla bireyin birbirlerine olan karmaşık etkisiyle, ailenin çok görevli bir kuruluş olarak büyüdüğü köktür. Bilim, uzun süreden beri 19. yüzyılın son on yılına kadar ailenin işleyişinin yollarını araştırmaya cesaret edemiyordu. Gelenek ve dinin kutsadığı, kültürün taşıyıcısı ve yayıcısı olan aile, ancak idealleştirildi.
Hayvanlar sağlıklı oldukları ve yeterince yiyecek buldukları sürece mutludurlar. Düşününce insanların da mutlu olmaları gerekir diyorum, ama günümüzde böyle olmadığı, daha doğrusu büyük bir çoğunluğun mutlu olmadığı görülüyor. Siz de mutlu değilseniz, bir tek kendinizin bu durumda olmadığınızı bilmelisiniz. Eğer mutluysanız, tanıdıklarınızdan kaçının mutlu olduğunu kendinize sorun bakalım. Dostlarınızı gözden geçirirken yüz çizgilerini okumaya, günlük hayatınızda karşılaştığınız kişilerin ruhsal durumlarım sezmeye çalışın. Blake bir şiirinde şöyle diyor: Her gördüğün çehrede bir ifade, Zaaf, hüzün belirtisidir.