Riyani'nin dediği çıkmıştı. Solitude'den uzak yere gidecek o bir iki askerden biri bendim. Yıllardır çalıştım çabaladım ama yeterince iyi olamadım. Ailemin yüzüne nasıl bakardım? Kutlamalar başlamıştı, ben hiçbirine katılmadım. Açıklandıktan bir hafta sonra arabalar gelir ve atandığımız yerleşimlere götürürlerdi. Ben şimdiden her şeyimi toparlamıştım.
(...) At arabalarına doluştuk. Riyani yanıma oturmuştu;-Dostum ne yapıyorsun?
-Ne olmuş sonuçta hepimiz aynı yere gitmiyor muyuz?
-Ben Whiterun'a gidiyorum Riyani! Sense Rorikstead'e!
-Korkma! Bütün arabalar Skyrim'e girene kadar birlikte gidiyorlar, sonra bir mola verip ayrılıyorlar.
Dost dediğin böyle olurdu işte. Benim ne kadar buruk olduğumu biliyordu. Yol boyunca espriler yapıp komik hikayeler anlattı. Biraz da olsa rahatlatmayı biliyordu beni ancak faydası yoktu. Gerçek buydu. Saatler geçti Skyrim sınırına dayandık. Riyani'nin dediği gibi bütün arabalar orada buluşmuştuk. Sadece bizim birlikten gelenler değil, bize yakın diğer birliklerinde arabaları oradaydı. Mola vermek için arabalardan indik. Su içmek için Riyani ile nehir kenarına doğru yürüyorduk ki arkadan alaycı bir ses bize bağırıyordu;-Hey siz!
Riyani korkutmak için gerinerek;
-Neler oluyor?-Sen osun değil mi?
Riyani'yi kenara ittim ve cevap verdim;-Kimi aradığını bilmiyorum uzak dur benden!
-Korkma bir şey yapmaya gelmedim. Sadece seni yakından görmek istedim. Sen Apelle'nin torunusun değil mi?
-Evet.
-Duyduğuma göre birliğinin olduğu bölgede en iyisi senmişsin. Diğer birlikten gelen askerleri bile arenada halletmişsin.
-Sadece benden kötüydüler. İyi olsam Whiterun'a atanmazdım.
-Hiçbir şeyden anlamıyorsun değil mi?
-Ne demek istiyorsun?
-Bende seni bir şey sanmıştım. Tek elimle halt ederim seni. Babam sende ne buldu anlamıyorum.
Arkasını dönüp kafasını "Yazık" dercesine sallayarak gidiyordu. Babası?... Bana meydan okuyup öylece gitmesine izin veremezdim;-Sen! Bana meydan okudun ve bende kabul ettim! Dön ve benimle savaş!
-Demek dövüşmek istiyorsun. Pekala ama şimdi değil. Bir hafta sonra bugün Solitude Arenası'nda seninle dövüşeceğim. İmparatorun gözü önünde. Kimin daha iyi olduğunu kendisi görsün.
Riyani baktım gözlerini pörtletmiş bana, bende ona bakıyordum. Bu prensti. Soğuk terler döküyordum.-Dostum kendine gel! O prensse prens! Sen ondan iyisin baksana babasının arkasına saklanıyor! Sen onu alt edeceksin ve imparatorumuz bunu görüp seni yanına alacak.
Haklı olabilirdi. Ama belkide prensi yendim diye kafamda gidebilirdi. Ne olursa olsun yenmeliydim prensi. Nasıl olsa imparatorluk uğrana ölmek için eğitildim. İmparator öl derse ölürüm.
Bir günlük yolun ardından Whiterun'a vardım. Yanımda iki imparatorluk askeriyle şehre girdik. Girer girmez yanımıza bir grup Companion üyesi geldi. Bize şehrin kapısından girinceye kadar eşlik ettiler. Kapıdan geçer geçmez karargahı gördüm. Kapısında iki muhafız vardı;-Hoş geldiniz Asil Savaşçı! Emrinizdeyiz.
Bu zamana kadar Seçilmiş Soy denirdi şimdi ise Asil Savaşçı. Bakalım ömrüm boyunca bana daha başka neler denilecek. Karargahtan içeri girdiğimde sıradan bir ev görüntüsü karşıladı beni. Hayallerim yıkılmıştı. Beni şehre getiren imparatorluk askerleri evi tanıttıktan sonra karargahtan ayrıldılar. Çalışma odası olarak tanıttıkları, evin dip kısmındaki odaya girdim. Bir kimya seti, sandık ve bir dolaptan başka bir şey yoktu. Ben burada ne çalışabilirdim ki? Sandığa yaklaştım. Açtığımda bir anahtar ve not vardı;-Asil Savaşçı; Bu bir sınavdır, kolay bir sınav. Dikkat sınavı. Senden bu evdeki gizli kapıyı bulmanı istiyoruz.
Gizli kapı? "Küçücük ev zor olmasa gerek" dedim kendi kendime. Bir saat sonra çalışma odasına ellerim boş döndüm. Ortada ne kapı vardı, nede onu açacak bir kol. O arada o saate kadar hiç bakmadığım bir şey farkettim. Dolap. Büyük bir umutla dolabın kapağını açtım ancak içeride hiçbir şey yoktu. Kafamı "Ah ah!" çekercesine dolaba vurunca anladım. Normalde arkasında duvar olduğu için tok bir ses çıkarması gerekirken sertçe vursam kırıcakmışım gibi hissettirdi boş sesi. Sağ en üst köşede bir örümcek ağı gördüm. Elimle dağıttığımda anahtar deliği gördüğüm için o kadar sevinmiştim ki çığlık atabilirdim.
Kapı yavaşça açıldı. Aşağıya bir merdiven iniyordu. Sessizce ve elim kılıcımda temkinli bir şekilde indim. İşte o an "Ben gerçekten Asil Savaşçıyım" dedim. Bir salon kadar geniş, haritalar ve imparatorluk kitapları, askeri malzemeler, benim istediğim her şeyi barındıran bir karargahtı burası. Önümde beş asker selam duruyordu;-Efendim! Hoş geldiniz. Ben Karargah Lideri Jorgen Hulinius ve askerlerim emrinizdeyiz!
-Rahat asker! Lider Jorgen bana görevlerim hakkında bilgi ver.
-İsterseniz yemek odasında konuşalım efendim acıkmış olmalısınız.
O saate kadar sadece bir sebze çorbası ve bir dilim bayat ekmekle duruyordum. Sanki bana imparatorun hazinesini bahşetmişcesine açıldı gözlerim. Eliyle gösterdiği kapıya doğru ilerledim. Kapı açıldı ve burası benim cennetimdi. Çeşit çeşit et ve sebze, sıcak yemek, taze ekmek, mis kokulu peynirler... Yemek yerken Lider Jorgen'in bana görevlerimi anlatıyordu;-Efendim. İmparatorun emriyle buraya atandınız. Verilere göre tüm birlikler arasında en iyi öğrenci sizmişsiniz. Bu imparatorun kulağına kadar gitmiş. Sizi test etmek için buraya atadı. Sizin göreviniz imparatorun burada ki gözü kulağı olmanız. Herkes bu görev için Prens Arhanis'in atanacağını sanıyordu. Ancak siz atandınız ve galiba prens buna oldukça kızmış.
-Evet Jorgen, biliyorum. Hatta bana meydan okuyacak kadar çok kızmış.
-Efendim?
-Şaşırdığını görüyorum. Evet birliklere gitmek için arabalar ayrılmadan önce mola verdiğimiz otlakta yanıma gelip bana meydan okudu. Beşimci gün güneş en tepeden nehre doğru inmeye başladığında bir düello yapacağız. Solitude'de imparatorun gözü önünde.-Asil Savaşçı bu çok tehlikeli bir olay. Prens sizi yenebilir, siz yenseniz kelleniz gidebilir veya sürülebilirsiniz.
-Sen az önce bana imparatorun prens yerine beni buraya atadığını söylemedin mi? Bana bu kadar güveniyorsa bir şey olmaz.
Biraz yemek ve sohbetten sonra bütün karargahı gezdim. Yer altında üç dört odalı bir karargahtı burası. Gizli bir karargah. Dışarıdan sadece Asil Savaşçı'nın evi olarak gözüküyordu ancak altında yatan gerçek Whiterun'u imparatora bağlı tutan gözü kulağıydı.
Biraz uyuyup dinlendikten sonra Jorgen'in sesine uyandım. Ürkek bir sesti;-Efendim! Asil Savaşçı uyanın!
-Neler oluyor Jorgen?
-Whiterun Jarl'ı Horglaf sizi görmek ister.
-Horglaf? Bir Nord mu bu jarl?
-Evet efendim. İmparatorun kanından bir Nord.
-Bu nasıl olmuş? Tamam tamam anlatmanı istemiyorum bilmekte istemiyorum. Hadi gidelim.
Hazırlandık ve Jarl Horglaf'ın huzuruna çıktık. Tahtından kalktığında köle ve hizmetliler diz çöktü, askerler boyun eğdi. Bense dimdik duruyor gözlerinin içine bakıyordum. Şaşırmıştı, herkes gibi.-Hoş geldin Asil Savaşçı. İsyancılar ve diğer kötülüğümüz için çabalayan musibetlerle uğraşırken bize yardım edeceğiniz için çok mutluyuz.
-Teşekkür ederim jarlım. Ancak biz sizi korurken sizler bize yardım ediyorsunuz bu konuda anlaşalım. Daha sonra ise şunu belirtmek isterim ki herhangi bir dış tehdit aldığınızda müdahale etmeden bana haber vermenizi istiyorum. İmparatorun bir jarlı olarak sizin göreviniz bu toprakları korumak olabilir. Fakat bizim görevimizde siz bu toprakları korurken sizi korumak. Saygısızlık olarak almayın lütfen. Görevim bu ve ben bunu layıkıyla yapmak için gönderildim.
Jarl ve salondaki herkes buz kesmişti. Jarl Horglaf, barbarlığıyla ünlüydü. Boyun eğmediğim için bile beni oracıkta mızrağa geçirebilirdi ancak ciddiyetimi anlamış olacak ki şaşkınlığını atar atmaz gülümsedi.-Hım. Sert bir askersiniz sanıyorum. En azından kararlarınızda. Merak etmeyin. Farkındaysanız artık yaşlanıyorum. Size istediğiniz gibi yardım edilecek. Sağlıcakla kalın Asil Savaşçı.
Aramızda şimdiden bir kin başlamıştı. Ancak böyle davranmamın tabi ki bir sebebi vardı. En başta ben imparatorun güvenini kazanmış Seçilmiş Soy üyesi ve yine imparator tarafından eli kulağı olarak buraya atanmıştım. Bir nevi burada imparator bendim. İkinci sebep ise bu jarlın tahta çıkmak için 3 kardeşini acımadan aynı oda içerisinde küçükten büyük kardeşine doğru sırayla kafasını uçurmuş ve babası Balgruuf'un önüne atmış olmasıydı. Bu aşağılık bir davranıştı ve ben böyle bir insana asla güvenemem.
Karargaha döndüm ve emir verdim;
-Lider Jorgen. Askerlerimi salonda topla. Biraz iş konuşalım.