Kamuflaj pantolonlar ve pul ceketler giymiş iki orta yaşlı adam, kuzeydoğu Kharkiv’deki bir yerleşim bölgesinden enkazı kaldırma çabalarını koordine ediyor. Ağır hizmet araçları, küle dönüşen ticari bir şeridin bükülmüş metal iskeletini temizlemek için mücadele ediyor.
Çalışmaları, savaş sürdüğü sürece Kharkiv’in özellikle savunmasız kalacağının net bir şekilde anlaşılmasıyla yapılır. Rusya sınırından 30 mil uzakta, her zaman dikkat çekici bir mesafede olacak. 1,4 milyon nüfusun yarısından fazlası kaçtı, işletmeler kepenk indirdi. 8.000 sivil binadan yaklaşık 3.000’i hasar gördü veya yıkıldı.
Bunu Neden Yazdık?
Ukrayna’yı temizlemek, savaş hala şiddetlenirken göz korkutucu bir iştir. Ancak Kharkiv’de, yerel profesyoneller ve gönüllüler, şehrin daha güvenli zamanlarda yeniden inşasını göz önünde bulundurarak şimdiden bu işi üstleniyorlar.
Uzmanlar, Ukrayna’nın en büyük ikinci şehrini eski haline döndürmenin yıllar, belki de on yıllar alabileceğini söylüyor. Ancak toplum çalışanları ve gönüllüler, birçoğu hala yeraltı sığınaklarında, metro istasyonlarında veya şehrin merkezindeki ve güneybatısındaki nispeten daha güvenli ceplerde barınan kalanlar için bugünü yaşanabilir hale getirmeye odaklanmış durumda.
Mimar Kateryna Kublytska, “Başladığı andan itibaren yeniden yapılanma üç ila dört yıl sürebilir” diyor. “Soru, yeniden yapılanmanın ne zaman başlayacağıdır. Restorasyon açısından, İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana böyle bir zorluk yaşamadık.”
Harkov, Ukrayna
Slava Zagoruiko, kuzeydoğu Kharkiv’in ön cephesindeki tramvay deposunda, savaşla yaralanmış bir garajdan geçiyor. Depo gözetmeni, bir zamanlar en sevdiği ahşap tramvay da dahil olmak üzere eski tramvaylara ev sahipliği yapan parçalanmış binadaki gediklere dikkat çekerken, “Her delik bir hit oldu – büyük olanlar roketler, küçük olanlar havan veya topçu” diyor. film setlerinde. “Ruslar, bunun bir Ukrayna ordusu üssü olduğunu düşündüler.”
Artık garajın içindeki ve çevresindeki tramvaylar savaşın zayiatıdır ve temizlik çabalarına göz korkutucu bir meydan okuma sunar. “Bu tramvayların hiçbiri hasarsız değil” diyor. “Belediye başkanı olsaydım, nereden başlayacağımı bilemezdim.”
Ancak yakınlarda, çalışma zaten devam ediyor. Kamuflaj pantolonlar ve pul ceketler giymiş iki orta yaşlı adam, kuzeydoğu Kharkiv’deki bir yerleşim bölgesinden enkazı kaldırma çabalarını koordine ediyor. Ağır hizmet araçları, küle dönüşen ticari bir şeridin bükülmüş metal iskeletini temizlemek için mücadele ediyor. Cam kırıkları ve enkaz yolu döşer.
Bunu Neden Yazdık?
Ukrayna’yı temizlemek, savaş hala şiddetlenirken göz korkutucu bir iştir. Ancak Kharkiv’de, yerel profesyoneller ve gönüllüler, şehrin daha güvenli zamanlarda yeniden inşasını göz önünde bulundurarak şimdiden bu işi üstleniyorlar.
Barış zamanında şehrin ulaşım hizmetlerinden sorumlu olan Yugeny Lipovoy, “Toplumsal hizmetler savaşın başlamasından bu yana bir gün bile durmadı” diyor. “Komünal işçilerin çoğu Kharkiv’de kaldı. Şehrin bir bölgesinde bombardıman olursa, başka bir mahalleyi temizlemeye gittiler. … Tüm toplumsal hizmetler çalışıyor: çöp, gaz, elektrik.”
Bu taahhüt, haftalarca süren yoğun Rus bombardımanıyla içi boşaltılan Kharkiv’in savaş sürdüğü sürece özellikle savunmasız kalacağının net bir şekilde anlaşılmasına dayanıyor. Rusya sınırından 30 mil uzakta, her zaman dikkat çekici bir mesafede olacak.
Uzmanlar, Ukrayna’nın en büyük ikinci şehrini eski haline döndürmenin yıllar, belki de on yıllar alabileceğini söylüyor. Ancak toplum çalışanları ve gönüllüler, birçoğu hala yeraltı sığınaklarında, metro istasyonlarında veya şehrin merkezindeki ve güneybatısındaki nispeten daha güvenli ceplerde barınan kalanlar için bugünü yaşanabilir hale getirmeye odaklanmış durumda.
Miras binalarına verilen zararı belgeleyen bir mimar olan Kateryna Kublytska, “Yeniden yapılanma, başladığı andan itibaren üç ila dört yıl sürebilir” diyor. “Uyku bölgeleri en az 10 yıl sürecek. Soru, yeniden yapılanmanın ne zaman başlayacağıdır. Restorasyon açısından, İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana böyle bir zorluk yaşamadık.”
“Bu şehre çok üzülüyorum”
Kuzeydoğu Kharkiv’de, sözde “uyuyan mahalleler” – Sovyet döneminden kalma yerleşim alanları, başlangıçta dinlenmek için alandan biraz daha fazlasını sunmayı amaçlamıştı – elektriksiz bırakılmış, biçimsiz binalardan oluşan bir çorak arazi. Ancak Mayıs ayında Rus kuvvetlerinin saldırı menzilinin hemen ötesine geri çekilmesi, uykunun ağır geldiği Saltivka bölgesinde temizlik çalışmalarını koordine etmek için değerli bir fırsat penceresi açtı..
Bir süpürgeyle donanmış ve sakız pembesi bir yelek giymiş Nadiya Antonova, bir otoyoldaki daha küçük moloz parçalarını temizlemeye çalışanlardan biriydi.
Barış onun için zordu. Rusya’nın Kırım’ı Ukrayna’dan ilhak ettiği ve doğu Donbas bölgesinin bazı bölgelerinde silahlı ayaklanmayı desteklediği 2014 yılından bu yana savaşın pençesinde olan doğudaki Luhansk kentinden Saltivka’ya taşındı. Rusya’nın Ukrayna’ya geniş çaplı saldırısını başlattığı 24 Şubat’ta kızı ve torunlarıyla birlikte yaşamak için şehir merkezine taşındı.
Eğitimli bir kaynakçı olan Antonova, “Savaştan kaçıyorduk ve savaş bizi takip etti” diyor. “Bu şehre çok üzülüyorum. Öyle seviyoruz.”
Kızıyla birlikte taşınmak iyi bir karar oldu. Saltivka’ya Rus roketleri ve bombaları yağdı. Yüzbinleri bulan sakinleri, çoğu tahmine göre 1,4 milyonluk bir şehir olan Kharkiv’in yarısını boşaltan bir toplu göçle kaçtı.
Haftalardır büyük ölçekli yıkımı coğrafi konum ve videolarla birlikte Rusya’nın da zarar görmesini umarak kataloglayan Nataliya Zubar, “Burada kaç kişinin öldüğünü kimse bilmiyor çünkü hala enkazın altında insanlar var” diyor. sonunda sivillere yönelik ayrım gözetmeyen saldırılardan sorumlu tutulacaktır.
Sanat, kitap ve fotoğraflarla dolup taşan dairesinde oturan Bayan Zubar, “Binlerce bina yıkıldı” diyor. “Ruslar şehre girmeye çalışırken derin kraterler bırakarak havadan bombalar düştü. Hatta Karadeniz’den atılan balistik füzelerle vurulduk. Şimdi Kharkiv çevresindeki hava savunma sistemi çok daha iyi.”
Tarih ve yeniden yapılanma
Harkov, İkinci Dünya Savaşı sırasında ağır hasar gördü. Mimar Bayan Kublytska, o zamanki uzmanların şehri yeniden inşa etmenin 60 yıl süreceğini tahmin ettiğini söylüyor. Bu hesaplama, Kharkiv’in ekonomik olarak ancak 21. yüzyılın başlarında patlamaya başladığı anlamında doğru olduğunu kanıtladı.
Şimdi nüfusun yarısından fazlası kaçtı; işletmeler kapandı; sokağa çıkma yasağının kısa sürdüğü günlerde sadece birkaç restoran kapılarını açıyor. Resmi rakamlara göre, bu şehirde 8.000 sivil binadan yaklaşık 3.000’i hasar gördü veya yıkıldı.
Füze saldırıları belediye binasını, bir alışveriş merkezini ve VN Karazin Kharkiv Ulusal Üniversitesi’ndeki ekonomi binasını tahrip etti. 1654’te kurulan bu şehirde 100’den fazla tarihi bina hasar gördü. Art nouveau’nun dalgalı çizgilerinden, Ukrayna’nın Sovyet geçmişini hatırlatan beyaz bir bina kompleksi olan ikonik Derzhprom gibi sert kenarlı konstrüktivist yapılara kadar uzanan mimari tarzları kapsıyor. .
Yeniden inşa, diyor Bayan Kublytska, ancak insanlar dükkânlarını açacak ve çocuklarını tekrar okula gönderecek kadar kendilerini güvende hissettiklerinde başlayabilir.
“Şehir restore edilecek ve yeniden inşa edilecek, tarih bunu gösteriyor” diyor. “Bunun ne zaman ve nasıl olacağını ve ne kadar süreceğini şimdiden söylemek zor. Bu bizim için yeni bir dünya. … Artık barış var diyeceğimiz gün gelir mi bilmiyorum. Rusya’daki durumun çözülmesinin uzun yıllar alacağından eminim ve bunun Kharkiv’i nasıl etkileyeceğini tahmin etmek zor.”
Önünde heykeli olan yıkık bir konak
Şimdilik, emekli olmadan önce bir tekstil fabrikasında çorap yapan Olha Diominova gibi kadınlar yeraltında kendilerini daha güvende hissediyorlar. Dört aileyle paylaştığı nemli bodrumun etrafındaki binalar harap durumda. Çatışmanın başlarında kendi evinin pencereleri havaya uçarak açıldı.
“İşler sakinleştiğinde eve gideceğim ve işleri düzeltmeye çalışacağım” diyor. “Her şeyi onarmak ne kadar sürer bilmiyorum ama yine de bir yerde yaşamamız gerekiyor. Karanlıkta dört duvar arasında, penceresiz yaşamak – sadece bomba ve silah sesleri duymak ve sonra ne olacağını bilmemek için dışarı çıkmak zihinsel olarak zor. ”
Yıkım, Ukrayna ve Rus birliklerinin savaştığı yakındaki köylere sıçradı. Yerel öfkeye yol açan bir Rus saldırısı, Skovorodynivka’da bulunan Ukraynalı Kazak filozof Hryhorii Skovoroda’nın müzesini yok eden bir roket saldırısıydı. 18. yüzyıldan kalma bina alev aldı ve sarı cephesi ve görkemli sütunları dışında yapının çoğunu tahrip etti.
Müzenin yaşlı bekçisi Hanna Yarmish, eşiyle birlikte felsefi tartışmalara ev sahipliği yapmak için bir kafe açmayı umuyor, “Burası için yaptığımız tüm planları düşündüğümde, savaş olmadığını hissediyorum” diyor.
“Sonra yaklaşıyorum ve şok oluyorum,” diyor, kuş cıvıltılarının gelen ve çıkan yangının uğultusunu bastırdığı, meşe ve elma ağaçlarıyla çevrili bir ormanla çevrili harap malikaneyi işaret ederek. “Bu müzeyi hedef alarak ruhumuzu kırmaya ve barış ve sevgi içinde yaşama ilkelerini savunan bir filozofun dünyasını soymaya çalışıyorlardı.”
Doğanın restore etme gücüne inancını koyar ve geriye kalan her şeyi hazine eder: Skovoroda’nın mezarı, bir heykel koleksiyonu, çalışkan kunduzlar ve geveze kurbağalarla dolu bir gölet ve hepsinden önemlisi, filozofun kendisinin heykeli. patlamayla müzeden dışarı fırladı ve şimdi onun önünde zarar görmemiş durumda.
“Bu savaş sona erecek,” diyor Yarmish kendinden emin bir şekilde. “Her şeyi yeniden inşa edeceğiz ve düzelteceğiz.”
Bu hikaye için raporlama Oleksandr Naselenko tarafından desteklendi.
Kaynak : https://www.csmonitor.com/World/Europe/2022/0705/Amid-war-Kharkiv-residents-repair-city-and-plan-its-restoration?icid=rss