Fotoğrafçı Niko J. Kallianiotis’in fotoğraf makinesini eline almadan çok önce Pennsylvania’da yaşamak ve şehirleri ve kasabaları gezmek, Amerika’nın ne olduğu ya da olmadığı konusundaki algısını şekillendirmesine yardımcı oldu. America in a Trance adlı projesi , kuzeydoğu Pennsylvania manzarasında bu kadar tipik olan, ancak Amerika Birleşik Devletleri‘nde yaygın olan solmakta olan Amerikan rüyasının bir gözlemidir.
Yıllar önce Dry’da satın aldığı özenle cilalanmış brogların içindeki yaşlı adam evinden çıktığında hafif yağmur yağıyordu. Sadece birkaç blok yukarı, kiliseye gitmek için 8:15 ayini için gitmesine rağmen, iskelet anahtarı için anahtarlığı aradı ve ön kapıyı arkasında soyulmuş yeşil boyayla kilitledi (buna gerek olmadığını biliyordu. içeride çalmaya değer pek bir şey olmadığı için rahatsız oldu). Anahtarları paspasın altına soktu ve yağmurdan korumak için hırpalanmış ama fırçalanmış şapkasının ağzını gözlerinin üzerine çekti. Diline bir damla düşecek olsaydı, Yarım ve Yarım dolu bir piponun son çekişindeki ısırık gibi bir sivri uç olurdu.
Adı olmayan bir dereden yuvarlanan kükürt ve is kokan sarı renkli bir sis, demirle boğulmuş ve içindeki yuvarlak taşları kurumuş kan renginde kalın bir midyeli kabukla kaplayan kırmızı akan bir nehir. İtalyan taş ustalarının, yaşlı adamın babası daha gençken, dereyi yerinde tutmak için inşa ettikleri ustalıkla yontulmuş mavi taş duvarların üzerinden sert bir şekilde sürünüyordu. Ve sonra, eski kömür çukurları altında yorgun bir şekilde derine yerleşirken, bu şekilde yükselen bir kaldırımın kırık arduvazları üzerinde kokuşmuş nefesini yakalamak için durdu.
O kaldırımdaki her çalkantılı adımla, yaşlı adam, yeraltındaki dünyanın dış hatlarını, odaları, şaftları ve kendisinin, babasının ve kardeşlerinin ve onlar gibi bir erkek ve erkek ordusunun yontmuş olduğu inleyen eski ahşapları hissedebiliyordu. elle ve oraya bir nesil önce yerleştirildi.
O zamanlar, adını kömür baronundan alan bu ölmekte olan Pennsylvania kasabası, endüstrinin bir hokkabazıydı. Geçen yüzyılın başında, tıpkı bu yer gibi şehirlerde ve kömür yaması kasabalarında, her gün yaklaşık 200.000 erkek ve çocuk, Amerika’nın büyümesini körükleyecek zifiri kara taşı yeryüzünden çıkarıp, İngiliz Milletler Topluluğu’nun dört bir yanındaki madenlere doğru yürüdü . Sırtlarında bir millet inşa edildi. Günlük tonla ölçülen kömürleri, çelik fabrikalarını, fabrikaları ve onları parıldayan çelik bir düğümle birbirine bağlayan demiryollarını besledi.
Bu endüstri o kadar açmış ki, patronlar gemilerle işçiler, Galli madenciler, Cornish adamları ve Amerika’ya gelene kadar bir madenin içini hiç görmemiş yaşlı adamın babası gibi İrlandalı turba kazıcıları satın aldı. Ve onlardan sonra, Polonyalılar ve Ukraynalılar, Litvanyalılar ve İtalyanlar.
O zamanlar, yüzeyin altındaki karanlığın derinliklerinde, adamlar ve oğlanlar, doğanın milyonlarca yıl boyunca aşama aşama inşa ettiği duvarları yıkmak için birlikte çalıştılar ve aralarında duvar yoktu. Yedi yaşına geldiğinde ve ilk kez madenlere girdiğinde, konuşacak resmi bir eğitimi olmayan yaşlı adam, diğer çocuklarla altı dilde rahatça sohbet edebiliyordu. Yüzeyde elbette farklı bir dünyaydı – aşılmaz duvarlar ve sessizliklerden oluşan bir dünya, her biri kendi doğumlarının kilisesinin, İrlandalıların cemaatlerinde, Polonyalıların kendi ve Galli onlarınki.
Bir bakıma, yalnızca karanlıkta tek bir kişi olabilirlerdi.
Zaman zaman birlik parlamaları oldu. Yer üstünde yaşam o ilk günlerde kolay olmamıştı ve altındaki yaşam daha da zordu ve çoğu zaman acımasızca kısaydı. O günlerde pek çok aile aynı hikayenin bir versiyonuna sahipti – yeraltında bir kaza, kömür arabaları arasında sıkışan ve ezilerek öldürülen bir madenci, yanlış yerleştirilmiş bir ışın aniden düşüyor ve bir adamın kafatasına vuruyor. Düdük çalar, iş olurdu dur, ölen ya da ölen adamın arkadaşları onu eve götürür, yatağına ya da mutfak masasına uzatır ve rahibi çağırırdı. Bazen ölümler düzinelerce geldi. 1904’te, yaşlı adamın madenlere ilk girdiği yıl, Pittsburgh’a sadece birkaç mil uzaklıktaki Cheswick’te bir mayın patlamasında 100 adam öldü.
Üç yıl sonra, Westmoreland İlçesinde, Darr Madeni’nde toplanan gazı bir madenci lambası tutuşturduğunda 239 erkek ve oğlan çocuğu öldürüldü. Pennsylvania tarihindeki en kötü madencilik felaketiydi, ancak hiç kimse, kesinlikle maden patronları sorumlu tutulmamıştı. Ancak bu felaket kitlesel kayıp olayları – ve diğerleri de vardı – korkunç bir gerçeği maskeledi. Madenlerdeki ölüm, madenlerde yaşamın bir parçasıydı ve ruhu parçalayan bir düzenlilikle gerçekleşti. Zamanın devlet kayıtları kuru bir şekilde yüzlerce kazaya dikkat çekiyor, çoğu ölümcül, bazıları değil, hepsi yıkıcı. Çoğu zaman, her seferinde bir veya iki kez gelirlerdi.
Ertesi gün veya bir gün sonra, ölen adamın karısı ve çocukları mülksüzleştirilecekti. Madenlerdeki bir ölüm ne kadar trajik olsa da, sakatlayıcı bir yaralanma bazen daha kötü olabilir. Sadece adamın ailesi kendi kendini beslemek zorunda kalmayacak, aynı zamanda ona da bakmak zorunda kalacaktı. Kendilerini korumak için kaç kişinin sokağa atıldığını bilmiyorum. Kiliseler ellerinden gelse yardım ederdi. Komşular, ayağa kalkmalarına yardımcı olmak için ihtiyaç duydukları şeyleri bir araya getirir ya da en azından uçuruma düşmelerini engellerlerdi. O günlerde sosyal güvenlik ağı yoktu.
Yaşlı adam, bir maden çökmesi onu saatlerce küçük bir kömür karası odasında hapsedince yerin altında ölümden kıl payı kurtulmuştu. Yıllar sonra, çok sessiz olsaydı, arkadaşları ona ulaşmak için kazarken kazma seslerinin tıngırtılarını ve tıngırdatışlarını hâlâ duyabiliyordu. “Biraz daha derine inersen beni bulacaksın.” Amerikan işçi hareketinin büyük bir kısmı o karanlığın içindeydi. Emekli maaşları, daha adil ücretler ve en azından çocuk işçiliğinin yasaklanması, böylece yaşlı adamın çocukları İlk Komünyonlarından önce onu yeraltında takip etmek zorunda kalmasınlar. Özgürce verilmedi. Onlar için savaşıldı. Kan döküldü. Ve bir süreliğine işler, marjinal de olsa daha iyi hale geldi. Aslında, yirminci yüzyılın başlarında, görünürde refah dönemleri vardı. Birinci Dünya Savaşı, Pennsylvania’daki maden ve değirmenler ve buralarda çalışanlar için patlama zamanıydı. II.Dünya Savaşı da öyle. Pennsylvania’daki işçiler için kısa refah flaşlarının bedelinin, çoğunun kaçtığı ülkelerdeki eski arkadaşlarının ve ailelerinin çektiği acı olması belki de acımasız bir kader oyunuydu.
Bu refah anlarının yükselen dalgasında, okyanusun ötesindeki insanların çektiği acıyı gözden kaçırmak kolay olabilirdi. Madenler ve değirmenler fazla mesai yaparken, en küçük hesap defterini bile bu haftaki depozitoyla ilgili notlarla doldururken, madenlere, değirmenlere ve madencilere hizmet eden çoğu göçmenlere ait olan tüm işletmeler de öyle. Köşe barları hafta sonları kara ofis işi yapıyordu ve Paskalya’dan önce ya da Haziran ayında düğünler yapıldığında, köşe giyim mağazaları – birçoğu yerel ipek fabrikalarında yapılan karmaşık ipek işçiliği ile süslenmiş elbiseler sergiliyor – kalabalıklaştı. Ancak bunun gibi vadilerde zayıf zamanlar asla uzak değildir.
Ve II.Dünya Savaşı’nın sona ermesinin üzerinden çok geçmeden, kömür vadilerinin ötesindeki dünyanın bu insanları kendi başlarına terk etmesi uzun sürmedi. Uzak New York ve Philadelphia’daki zenginler, önce ülkenin diğer bölgelerinde daha ucuz işçiler buldular – daha derinlerde Appalachia’da, Wyoming’de batıda – bu insanların uğruna savaştığı sendikalar hala zayıftı. Çok geçmeden, fabrikalarını beslemek için daha ucuz enerji biçimleri buldular ve sonra denizaşırı ülkelerde onlara adam olacak daha ucuz işçiler buldular ve vadilerin erkek ve çocuklarının her seferinde çukurlarda yavaşça bir ton kesip biçtikleri parlak ve görkemli bir gelecek buldular. tamamen soldu ve kayboldu. Geriye kalan işler mahalleye veya kiliseye ihtiyaç duymayan makinelerle daha hızlı ve daha ucuza yapılabilirdi.
1970’lere gelindiğinde, tüm antrasit kömür sahalarında sadece yaklaşık 2.000 işçiye ihtiyaç vardı. Ve bu birkaç iş bile ortadan kayboluyordu. Ve onlarla birlikte ipek fabrikaları, köşe dükkanları ve giyim mağazaları gitti. Sadece 25 sent biralı barlar ve likör satan devlet mağazaları kaldı.
Bu küçük kasabalardaki pek çok kişi, yaşlı adam gibi, çocuklarının – uzaklaşabilenler – ve sadece tutunma ritmine alışamayanlar olarak üzüntüyle izliyordu.
Yerin üstünde, eski bölümler hala kaldı. Kutlamak için farklı bayramlara sahip farklı inançlara sahip halklar arasındaki duvarlar her zamanki kadar uzun ve sert kaldı ve zamanla eski zamanlayıcılar ile yeni gelenler arasında yeni duvarlar dikildi: Amerika’nın güneyindeki baskısından kaçan Afrikalı Amerikalılar 1950’lerin büyük göçü, Amerikan Rüyasını aramaya gelen ve bir şekilde burada yaralanmış olan Latinler. Birkaçı hâlâ bir ekonomik güvenlik kıvılcımı bulmaya çalışıyor, eskiden giyim mağazasını veya eski İtalyan bakkalını barındıran eski vitrinlerde dükkan açarak, insanların hâlâ karşılayabileceği birkaç konfor ve ihtiyacı satıyor.
Şimdi bile, mücadele eden dükkanlardan bazılarının tozlu pencerelerinin önünde durup derinlere bakarsanız, daha müreffeh bir geçmişin yansımasını neredeyse görebilirsiniz.
Eski bölümleri toplamak daha kolay.
Şimdi bile – belki özellikle şimdi – hızlı bir siyasi avantaj elde etmek için yeni gelenlere, göçmen esnaflara, çocuklarına işaret eden ve onları bu vadilerin hastalıklarından sorumlu tutanlar var. Ve eski zamanlayıcılar arasında onlara inanmaya istekli olanlar var, çünkü sonuçta birinin suçlanması gerekiyor.
Son yıllarda, kral kömürünün devrilmesinden sonra dünyadaki vadileri yeniden hayal etme vizyonuna ve cesaretine sahip olanlar oldu. Bu vadilerde çıkarılan kömür kullanarak New York’u inşa eden çeliği döven Beytüllahim şehri, 1990’larda zor günler geçirmiş, ancak kumarbazlar ve butik alışverişçiler için bir mekân olarak kendi kok külünden yükselmeyi başarmıştır. Bu yüzyılın başlarında, bir zamanlar gökyüzünün külle boğulduğu ve öğle vakti gece yarısı gibi göründüğü bir yer olan Pittsburgh, Commonwealth’in en yeşil şehirlerinden biri olarak ortaya çıkmaya başlamıştı. Scranton, Wilkes-Barre, Hazelton, kömürün düşmesinden sonra kendilerini yeniden inşa etmek için durdurucu adımlar attı.
Ne kadar zenginlik varsa, Commonwealth’te paylaşılmadı.
Johnstown, Altoona, Bradford, Erie, Amerika’da Sanayi Devrimi’nin başlamasıyla gururla yükselen şehirler, kendilerini dik ve istikrarlı bir düşüşte buldular, hatta bir zamanlar onları birbirine bağlayan parıldayan demiryollarının çoğu bile şimdi sadece pas kırmızısı izler. manzara artık kimse seyahat etmiyor.
Bu yerler ve yüzlerce başka küçük kömür yaması ve çelik fabrikası kasabaları, modern çağı mümkün kılan küçük artık yerler, Bu yerler ve yüzlerce başka küçük kömür yaması ve çelik fabrikası kasabaları, modern çağı mümkün kılan küçük artık yerler, Amerika’nın muazzam zenginliğini yaratan insanlar, eyaletler arası otoyollar tarafından kelimenin tam anlamıyla atlanmıştı. Demiryolu motorlarının hüzünlü tıslaması ve zahmetli inilti, uzak diyarlarda yapılan şeyleri, onları satın alacak parası olan diğer insanlara taşıyan on sekiz tekerleğin uzaktan gelen uğultusuna bırakılmıştı.
Ancak bu eyaletlerarası yoldan çekip eski bir ABD otoyolunda ya da donmuş devlet yolunda dolaşırsanız, Commonwealth’in kalan iki müreffeh köşesi dışında, bu kömür yamasının ve değirmen kasabalarının fosilleşmiş kalıntılarını hala bulabilirsiniz. hala onlara sahip olan baronların isimlerini taşıyorlar, ancak onları inşa edenlerin isimlerini asla taşımıyorlar.
Bu adamların isimleri kilise bahçelerinde ve mezarlıklarda yıpranmış taşların üzerinde yer almakta, zamanın geçmesiyle gömülenlerin mezarlarını ve Amerikalıların kısa hatıraları kadar mücadele ettikleri ve yaşadıkları toprağın kenarına da işaret etmektedir. öldü.
Amerika’yı kuran ve aslında bugün yaşadığımız dünyanın kurulmasına yardım eden o insanlar gitmedi. Kaybolmadılar. Hala solmakta olan kasaba ve köylerde yaşıyorlar. Hala pek çoğunun hala “Dekorasyon Günü” dediği babalarının ve annelerinin mezarlarına yapay çiçeklerle dolu kırılgan plastik vazolar koyuyorlar. Hâlâ şafaktan önce kalkıyorlar, çocuklarını okula götürüyorlar ve sonra yeterince şanslı olanlar burada kalan az sayıdaki işe gidiyorlar. Gerisi hala bekliyor. Hala mücadele ediyorlar. Artık kazdıkları kömüre ve öğrettikleri çeliğe artık Amerika’nın denizaşırı savaşları için ihtiyaç duyulmadığına göre, bu şehirler hala ülkenin en değerli askeri kaynağını sağlıyor – uzak savaş alanlarında kanayan ve ölen gençler.
Gerçekten de, tüm Amerikalıların sadece yüzde biri orduda görev yaptı ve orantısız bir şekilde, böyle yerlerden geliyorlar. Ve eve geldiklerinde ve bir kez daha kaybolan topluluklar içinde ortadan kaybolduklarında, tüm komşuları gibi hala sırayla görmezden geliniyor ve sömürülüyorlar, çoğu zaman unutuluyorlar ve sonra bazı politikacıların egosuna dayalı ve alaycı saçmalıklarında arka plan karakterleri olarak atılıyorlar Amerika’yı yeniden harika yapmak hakkında, o zamanlar Amerika’nın bu insanlar için ne ifade ettiğine ya da onu inşa etmenin onlara gerçekten neye mal olduğuna dair en ufak bir anlayış olmadan oynandı. Ve sonra kömür karası gölgelerine geri itilirler.
Bunları bu kitabın sayfalarında görebilirsiniz. Kaybetmenin ve izolasyonun ağırlığını hissedebilirsiniz, kuşakların acısının onları nasıl aştığını görebilirsiniz, tıpkı yıllarca kükürtlü yağmurların İtalyan taş ustalarının onca yaşamlar önce inşa ettikleri eski taş duvarı aşması gibi. Ancak biraz daha derine bakarsanız, onlara hayatta kalma ve hatta bazen gelişmeleri için güç veren dayanıklılığı da görebilirsiniz.
Bu fotoğraflarda gurur var. Onları çevreleyen üzüntünün içinden geçmeniz gerekse bile, bir amaç ve yer duygusu vardır.
Unutulmuş bir Amerika’nın bu portrelerinin her birinde bir süre oyalanırsanız ve sonra gözlerinizi kapatırsanız, neredeyse otuz yıl önce gömdüğüm yaşlı adamla, belirsiz arduvaz kaldırımlarında yürüyor gibi hissedebilirsiniz. Tepeden sabah Ayine doğru. Hemen hemen altındaki dünyanın dış hatlarını, çıkmaz tüneller ve derin kuyulardan oluşan bir dünya, ayaklarınızın altında hareket eden bir dünya hissedebilirsiniz.
Ve eğer çok hareketsizseniz ve çok iyi dinlerseniz, yaşlı adama musallat olan sesi, kazma sesini, düşen kayayı sıyırıp parçalayarak neredeyse duyabilirsiniz. “Biraz daha derine inin ve beni bulacaksınız.”
Elbette. Kazın. Onu bulacaksın.
Yazar: Seamus McGraw
Seamus McGraw, eleştirmenlerce beğenilen The End of Country: Dispatches from the Frack Zone and From a Taller Tower, The Rise of the American Mass Shooter dahil olmak üzere birkaç kitabın yazarı ve The New York Times, Huffington Post, Playboy veya Reader’s Digestgibi yayınlara düzenli olarak katkıda bulunuyor.
Kitabı burada mevcuttur.