Sevastopol'un kaderi meselesi. Kornilov'un savunma örgütlenmesindeki rolü
Rus ordusunun Alma'dan çekilmesinden sonra (Kırım Savaşı'nda ilk büyük kara savaşı - Alma savaşı; Часть 2) Karadeniz'in ana üssü Sivastopol'un geleceği hakkında zorlu bir soru ortaya çıktı filo. Ruslardan kirli bir numara bekleyen ve bazı bölgelerde ağır kayıplar veren müttefikler Sivastopol için acele etmediler. Rus pillerinin teneke kutu ile ışık bölümünün ilk tugayını vurduğu Cambridge Dükü Alma savaşına katılan bir katılımcı, İngilizlerin Kırım'da böyle bir zafer kazanması halinde iki zaferle kalacaklarını, ancak ordu olmadan kalacaklarını söyledi.
Ancak, düşmanın ilk şoktan uzaklaşıp Sevastopol'a taşınacağı konusunda hiçbir şüphe yoktu. Bu en zor dönemde, Karadeniz Filosu Genelkurmay Başkanı ve Kuzey Yakası birliklerinin komutanı ve yakında Sevastopol'da kalan tüm birliklerin asıl komutanı Vladimir Alekseevich Kornilov öne çıktı. Bu büyük Rus insanının ahlaki ve zihinsel nitelikleri göz önüne alındığında, bu şaşırtıcı değildi.
Kornilov, Nakhimov'un yanı sıra sıradan denizcilerin sevgisini ve düşmanlarının saygısını uyandıran türde bir adam olan Lazarev'in öğrencisidir. Vladimir Alekseevich çok özel bir eğitime sahipti ve filo ve liman ekonomisini organize etmek için Nakhimov'dan daha fazla idari yetenek gösterdi. Pavel Stepanovich bir iş amirinden ziyade mükemmel bir deniz komutanı olan "amiral-kahraman" idi. Bu nedenle Nakhimov, hizmette kıdem olmasına rağmen, bu korkunç günlerde en ufak bir tereddüt etmeden Kornilov'a savunma teşkilatına başvurdu.
Kornilov ve Nakhimov, Sevastopol savunmasının ruhu haline geldi. Her ikisi de ateşli yurtseverdi ve Sevastopol’un savunmasının onurları olduğunu düşünüyorlardı. Uzun süredir buharlı (vidalı) bir filo geliştirme ihtiyacı ve zayıf korunan Sevastopol'u güçlendirmek için acele ettikleri konusunda uyardılar. Ancak, bu uyarılar ve hatırlatıcılar kulaklardan geçti. Müttefik ordunun Kırım'a inişinden aylar önce bile 6 bile, Kornilov Menshikov'a hemen Sevastopol'da inşa etmeyi önerdiği bir tahkimat projesi sundu. Karadeniz Filosunun subayları ve kentin bazı kasaba halkı, tahkimatların inşaatını ödemeye hazırdı. Menşikov "öfkeli" bu makul teklifi reddetti. Kornilov, Kırım ve Sivastopol'a ne kadar korkunç bir tehdit yayıldığını görünce ısrar etti. Sonuç olarak, Volokhov'un kendi pahasına bir müteahhit kurmasına izin verilebileceği konusunda ısrar edebildi (!) Baskınları denizden korumak için. Bu tahkimat, Müttefik kuvvetlerinin Kırım'a inişinden iki gün önce inşa edilerek tamamlandı. Sevastopol'un ilk bombardımanı sırasında akın sahile yakın düşman filosuna yaklaşmasını önleyecek olan bu kule.
Düşman'ın Sivastopol'daki Kırım'da inişinden sonra, tahkimat inşaatı üzerinde çalışmalar başladı. Kornilov, günlüğünde çalışmanın büyük bir başarı ile gittiğini, insanların zevkle ve büyük bir coşkuyla çalıştığını belirtti. 9 (21) - 10 (22) Eylül ayında Menhikov'un Rea Alma'yı mağlup eden birlikleri Sevastopol'a geldi, ancak şehirde kalmadı. Menshikov, Eylül'den 11'a (23) şehri terk etmesini emretti ve 12-Sevastopol'dan ayrıldı. Sonuç olarak, kentin kaderi Nakhimov ve Kornilov'un elindeydi. Sevastopol garnizonunun atanan Menshikov başkanı General Moller, savunmaya liderlik etmedi, sadece emirleri imzaladı ve arkada kaldı.
Rus filosunun komutanları, savunmasız Sevastopol'a kuzeyden düşmana derhal saldırılmasını bekliyorlardı. Sevastopol, Karadeniz filosuna sahipti - 14 savaş gemileri, 7 fırkateynleri, 1 korvette, 2 kavgası, 11 buharlı botları, denizden gelen herhangi bir girişime sert bir cevap verecek. Ek olarak, sahil, 13 tabancalara sahip 611 bataryalarla korunmuştur. Bu güçler Müttefik filosunun Sevastopol'a saldırısını engellemeye yetti. Asıl endişe, özellikle kentin kuzeyindeki kara savunmasıydı. Kuzey tarafının, modern topçulara engel olmayan sadece ince bir duvarı vardı. Ayrıca, mevcut tahkimatlar o kadar beceriksiz ve aptalca konumlanmış ki, çevre yükseklikler bazılarına hükmetmiş, değerlerini sıfıra indirmişlerdir. Kuzey tarafı 200 toplarıyla korunuyordu, ancak çok büyük kalibreli silahlar vardı.
Genel olarak, Sivastopol’deki topçu silahlarının dağılımı ustaca yapılmıştır. Yani, savunma merkezindeki pozisyonun kilit yüksekliği - Malakhov Kurgan, tüm 5 silahlarını savundu. Ayrıca, korunmamış tek bir kuleye yerleştirilmişlerdi ve molozların altına iyi bir atışla gömülebiliyorlardı. Sevastopol’da savaşın başlangıcına hisse senetleri yapılmamış оружия, mühimmat ve yiyecek.
Müttefik komutasında sadece beklenmedik bir hata, kentin kuzey kısmını ele geçirmekten kurtardı. Fransız ve İngiliz ordularındaki birçok subay, darbenin Kuzey tarafına verileceği konusunda ikna oldular. Bununla birlikte, Eylül 10 (22) sabahı, İngiliz General John Bergoin (mühendislik şefi, Türklerin savaştan önce Çanakkale'de tahkimatlar inşa etmelerine yardım etti) İngiliz ordusunun komutanı Lord Raglan'a gelip Kuzey tarafına saldırmaktan kaçınmaya ve Güney tarafına geçmeyi teklif etti. Raglan kendisi bir karar vermedi ve Fransız komutan Mareşal St. Arnaud'a bir mühendis gönderdi. Fransız generallerin çoğu da Kuzey tarafına saldırmayı teklif etti. Fakat ciddi derecede hasta olan Saint-Arno (yaşamaya yalnızca birkaç günü kaldı), bir İngiliz'i dinledikten sonra Sir John'un haklı olduğunu söyledi. Güneyden Sivastopol'un atlanması, Sivastopol'un bu bölümünde Kırım limanlarının kullanılmasına izin verdi. Böylece, Müttefik kuvvetleri, zayıf savunan Kuzey tarafından güneye doğru uzanıyordu.
Kornilov ve Totleben, Tanrı'nın sağlığının Sevastopol'u kurtardığına inanıyordu. Alma Alma'nın hemen ardından düşmanın Kuzey tarafına saldırması durumunda, savunmaya hazır olmayan kentin uzun bir savunma şansı olmazdı. Kornilov, günlüğünde şunları kaydetti: “Tanrı, Rusya'yı henüz terk etmemiş olmalı. Tabii ki, düşman Alma Savaşı'ndan hemen sonra Sevastopol'a giderse, onu kolayca ele geçirirdi. ” Doğru, Rus komutanları mütevazı idi. Aslında, Sevastopol sadece Müttefik Komutanlığı'nın yanı sıra Nakhimov, Kornilov ve Totleben'in belirleyici eylemlerinden değil, ani bir düşüşden kurtuldu.
Vladimir Alekseevich Kornilov (1806 - 1854)
Alma'nın ardından Menşikov, düşmanın ne yapacağını bilmiyordu. 12 (24) Eylül ayında, düşmanın Sevastopol'ü ve tüm Kırım'ı Perekop'tan, yani Rusya'nın geri kalanından kesmek istediğini söyledi. Ve onu durdurmaya karar verdi. Sevastopol’da, Kırım’daki Rus birliklerinin komutanı çok zayıf bir garnizon bıraktı - sekiz yedek tabur. Böyle bir garnizon düşman ordusuna dayanamadı. Aslında, Sivastopol topraklardan korunmasız kaldı. Deniz oluşumlarının oluşumu ve savunma teşkilatı için zaman gerekliydi. Ve düşman istediği zaman vurabilirdi.
Kornilov ordunun Sevastopol'dan çekilmesine itiraz etti. Ancak Menshikov ikna edemedi. Görevinin Rusya ile teması sürdürmek ve Sevastopol'un vergilendirilmesini önlemek olduğunu, ordusunun batı koalisyonunun birlikleri için bir tehdit oluşturduğuna inanıyordu. Aynı zamanda, Süvariler'in keşifteki yeteneklerini daha da kötüleştirerek bütün süvarilere yol açtı. 13 (25) Eylül ayında, Menşikov ordusu Belbek'e geldi. 14 (26) Rus birlikleri Kache nehrinde konuşlanmış. Amiral Nakhimov bu manevraları onaylamadı ve Menshikov'un eylemlerine “kör insanın tutkunu” dedi.
Menşikov, Kornilov'u şehrin kuzey kesiminde komutan olarak ve Güney'de Nakhimov'u atadı. Ancak Müttefikler Kuzeyden çekildikten ve Güney'i kuşattıktan sonra Nakhimov, Kornilov'un komuta etmesini istedi. Nakhimov, Kornilov'un ana asistanı oldu. O sırada Nakhimov, karada bağımsız emir veremediğine inanıyordu. Aynı zamanda komutana, şehri savunmak için ölmeye hazır olduğunu söyledi. Görünüşe göre Nakhimov'un belli bir psikolojik depresyonu rol oynadı. Şehrin kurtarılamadığını açıkça gördü. Amiral kasvetli bir ruh içindeydi. Aynı zamanda, savaşçıların dövüş ruhunu baltalamamak için bu doom duygusunu gizlemeye çalıştı. Görünüşe göre Nakhimov zaten zor bir karar vermişti - Sevastopol ile ölecek. Kornilov'un ölümünden sonra Nakhimov'un artık depresyon belirtileri göstermediği söylenmelidir. Şehir savunmasının ana sembolü haline geldi ve savunucuların moralini baltalayan güçsüzlüğü göze alamazdı.
Menşikov ordusunun ayrılmasından sonra Kornilov, Totleben, Nakhimov ve İstomin'in eserleri basitti. Bu demir insanların ne zaman uyuduğu belli değil. Sevastopol'ü zorlu bir mücadeleye hazırlamak için mümkün olan her şeyi yaptılar. Aynı zamanda, sadece bir düşman saldırısının sürekli beklentisi koşullarında değil, kelimenin tam anlamıyla en temel şeylerin olmaması koşullarında tahkimat yapılması da gerekliydi. Öyleyse, Sivastopol'da parlak bir mühendis Totleben, alıcılar ve özel işçiler vardı, ama demir kürek ve kazma (!) Yoktu. Görünüşe göre, yıllarca kimse siper aracında serbest bırakılan parayı yağmaladı. Odessa'ya koştular, ancak orada kazma yoktu ve kürekler atlı arabalarda sadece Ekim ayının 3'ini gönderdiler ve Ekim ayının 17'inde geldiler. O zamana kadar, çoğu zaman taşlı olan toprağı kazmak ve turbalamak gerekliydi ve ardından günlük olarak topçu tarafından tahrip edilen parapetleri tahta kürekler kullanarak restore ettiler.
Totleben, Kuzey tarafındaki ön konumu önemli ölçüde genişletti ve aslında Güney tarafındaki savunma hattını yeniden donattı. Zaman yetersizliğinden dolayı güçlü, uzun vadeli tahkimatlar yapmak mümkün olmadı. Şehir ve filonun verebileceği şeyleri kullanmak için bütün hat boyunca çalışmak gerekliydi. Totleben aşağıdaki prensipleri uyguladı: şehre en yakın olan uygun pozisyonu seçti, üzerine topçu koyarak; bu pozisyonlar atıcılar için hendekler bağladı; Bazı yerlerde ana savunma noktaları arasına ayrı bir batarya koymak. Sonuç olarak, Sevastopol oldukça güçlü bir ön ve yan savunma aldı. İş titanic oldu. Gece gündüz inşa ettiler. Sonuç olarak, birbirleriyle ilgisi olmayan ve korunmasız büyük boşluklara sahip, sadece ayrı tahkimatların olduğu yerde, sağlam bir savunma hattı, topçu pozisyonları, sığınaklar, sığınaklar, toz mahzenleri ve iletişim hatları ile donatılmıştı. Sonuç olarak, düşman açık bir saldırı anını özledi ve kuşatma operasyonlarına başladı.
Sivastopol'deki General E. Totleben Anıtı
Filo ile ne yapmalı?
Kornilov Menshikov'a “Filo ile ne yapmalı?” Diye sorduğunda Başkumandan cevap verdi: “Cebinize koyun.” Kornilov hala filo pahasına talimat istedi. Ardından Menshikov daha kesin cevap verdi: Silahları çıkar, denizcileri şehir savunmasına yolla, gemileri sondaj ve su basmaya hazırla, koya girişini onlarla engelle.
Eylül 9 (21) Kornilov bir toplantı yaptı ve müttefiklerin muazzam sayısal ve teknik üstünlüğüne rağmen, denize gitmelerini ve düşmanlarına saldırmalarını önerdi. Ölüm neredeyse kaçınılmazdı, ancak aynı zamanda Rus filosu da “utanç verici esaretten” kaçınarak onurunu korudu ve düşmanın Kırım'daki koalisyon ordusunun saldırılarını bozabilecek ciddi hasara yol açabilir. Rus filosu, Ulyukol Burnu'ndaki İngiliz ve Fransız gemilerinin bulunduğu yerdeki düzensizlikten yararlanabilir, ilk önce grev yapabilir, menzile yaklaşabilir ve gemiye binebilir. Aşırı durumda, mürettebatlar mücadele araçlarını tükettiklerinde ve gemiler ciddi hasar aldıklarında, düşmanla birlikte kendilerini baltalamaları önerildi.
Bu cesur plan, bazıları tarafından reddedildi, diğerleri tarafından desteklendi. Kornilov Menshikov'u görmeye gitti ve filosunu denize çekip düşmana saldırmaya hazır olduğunu açıkladı. Komutan kategorik olarak yasakladı. Yine gemilere batmalarını emretti. Kornilov yerini korudu. Ardından Menhikov, Kornilov'un itaat etmemesi halinde Nikolaev'de görev yapmak üzere gönderileceğini söyledi. Kornilov bağırdı: “Dur! Bu intihar ... Neden beni zorluyorsun ... Ama Sivastopol'u düşmanla çevrili bırakmam imkansız! Sana itaat etmeye hazırım. ”
Amiral Nakhimov da filonun belirleyici eylemlerini destekledi. Ama şunu itiraf etmek zorunda kaldı: “... Vida motorunun uygulanması nihayet Karadeniz'deki mevcut önemsizliğimiz sorununa karar verdi… sadece Sevastopol'da var olabilecek tek bir geleceğimiz var ... Sevastopol ve filosunu kaybet, gelecek için tüm umutlarını kaybederiz; Sivastopol'a sahip bir filomuz olacak ... Sivastopol olmadan, Karadeniz'de bir filonuz olamaz; Bu aksiyom, düşman gemilerinin baskınlara girmesini engellemek için her türlü önleme karar verilmesi gerektiğini açıkça ortaya koyuyor ... ”Kornilov, denizcilere,“ düşmana suya vurmayı en çok sevdikleri düşüncesi ”nden vazgeçmeleri gerektiğini söyleyerek“ Sevastopol'ü savunmaları gerektiğini ”söyledi. “... Gerekliliğe teslim olmalıyız: Moskova yanıyordu, ama Rusya bundan ölmedi ...”
Şafakta, 11 (23) gemileri su basmaya başladı. Sevastopol Körfezi'nde baskın sular altında bulunan gemilerde - Silistria "," Varna "," Uriel "," Üç Aziz "," Selaphail "ve iki fırkateyn -" Flora "ve" Sizipol ". Bir süre sonra, bariyeri güçlendirmek için “Oniki Havariler”, “Svyatoslav”, “Rostislav”, Fırkateyn “Cahul”, “Mesemvriya” ve “Midia” gemileri sular altında kaldı. Bu olayın önemi rakip tarafından kabul edildi. Fransız amiral Gamelin, eğer Ruslar Sevastopol körfezine girişi engellememişlerse, kuşkusuz müttefik filosunun başarılı bir şekilde girdiğini ve ilk devam eden yangının ardından kara kuvvetleriyle temas kurduklarını belirtti.
Gemilerin batmasının araştırmacılar arasında tartışmalara yol açan bir sorun olduğu söylenmelidir. Bazıları bunun gerekli bir adım ve askeri elverişliliğin neden olduğu bir adım olduğuna inanıyor. Çoğu askeri tarihçi, gemilerin batmasının rasyonel bir hareket olduğu sonucuna vardı. Ancak, tam tersi bir görüş var. Bu nedenle, askeri teorisyen Albay V. A. Moshnin, 1901'te yayınlanan Sahil Savunma ile ilgili özel bir çalışmada, bu olayı “kendi fonlarının çılgın, anlamsız imhası…” olarak nitelendirdi. Ona göre, böyle bir eylem için mazeret yok.
Askeri yazar D. Likhaçev, 1902 yılında, Karadeniz Filosunun batık gemileri tarafından Sevastopol'a yapılan girişin önündeki engelin taktiksel ve stratejik anlamda olumsuz olduğu sonucuna varıldı. Ona göre, kara savunma, gemi silahlarıyla ve gemileri su basmadan güçlendirilebilir. Aynı zamanda, denizdeki düşman filosuna (45 tekerlekli ve vidalı gemiler de dahil olmak üzere 89 gemiler) saldırma amacıyla denizde küçük gemiler de dahil olmak üzere 50 gemileri bulunan Karadeniz Filosunun başarı umudunun olmadığını kabul etti. Likhaçev, gemileri batırma kararının Sevastopol savunmasını etkilediğine inanıyordu. Gemiler kurtarılsaydı, düşman filosu ve düşmanın deniz iletişimi için ciddi bir tehdit kalırdı. Bu, düşmanı kuşatma boyunca, operasyonel üssünü ve haberleşmesini sağlamak için Sevastopol'ün denizden yakın bir ablukasını tutmaya zorladı.
Gemilerin batması, tüm denizciler tarafından derin bir acıyla algılandı. Onlar için, yerli gemiler tüm çabalarını takdir edebilecek canlılardı. Bununla birlikte, denizciler cesaretini yitirmediler, aksine tam tersine, bütün ruhsal güçlerini düşmanı kovmak için harekete geçirdiler. Yeni birimler kuruldu, deneyimli komutanlar görevlendirildi, muharebe bölümleri dağıtıldı. Kornilov ve Nakhimov, birimlerin ve bölümlerin temel görevlerini tanımladılar. Tahkimatlar yapıldı. Silahlar gemilerden çıkarıldı. Sonuç olarak, neredeyse tüm savunma hattı (6 üssü hariç) gemi silahlarıyla donatıldı. Böylece, Karadeniz Filosu ve Sevastopol'u savunan bir savunma hattı haline geldi.
Eylül 11-12 (23-24), 17 deniz taburu oluşturdu ve toplam 12 bin kişiyi oluşturdu. İnsanlar gemilerden alındığında, Teğmen Komutan Voevodsky'nin anılarına göre, en zor şey gemide kalan mürettebatı seçmek oldu. Voevodsky şunları kaydetti: “Böyle insanlarla ne yapamazsın?” İnsanlara herhangi bir övgü yetersiz olacak, ancak çok zor bir zamanda takdir edilebilir. ”
Araçlarla birlikte ve çeşitli gemi eşyası malzemelerini taşıdı. Böylece, su depoları toz mahzenlerine uyarlanmıştır. Toz, mermiler, çeşitli topçu malzemeleri, teleskoplar vb. Taşındı, gün geçtikçe, Sivastopol'un burçları yeni binalar ve bataryalarla güçlendirildi. İnsanlar, en zorlu denemelerin yapıldığı günlerde, Rus halkına özgü inanılmaz enerji ile çalıştılar. Zorluklar ve tehlike, Rusları daha da güçlendirdi ve daha önce benzeri görülmemiş potansiyellerini göstermeye zorladı. Denizciler sabahtan akşama kadar hendek kazdılar, hendekler kazdılar, duvarları siler, dağlara silah ve çeşitli malzemeler taşıdılar, geceleri de devriyeler yaptılar.
Her gün Sevastopol savunması güçlendi. Sadece üç hafta süren sürekli çalışmalarda (Eylül 15 ile Ekim 5 arasında), gece ve gündüz kaynar, savunucular 20 pil üretti. Dış tahkimatların topçu silahı iki katına çıkarıldı - 172'ten 341 silahlarına. Toplamda, Sevastopol'un kahramanca savunması sırasında, Rus filosundan 2 bin silahı, toprak pozisyonlarına yerleştirildi. Aynı zamanda, savaşın başından itibaren, deniz tabancaları, düşman tahkimatlarını yenmede olağan ışık kuşatması ve saha silahlarına göre daha fazla etki gösterdi.
Menşikov'un ordusu, Sevastopol'un kuzey tarafına yalnızca Eylül ayında 18 (30) ile ulaştı, Sevastopol'da uzun zaman önce ölümüne karşı durma kararı aldılar ve aktif olarak pozisyonlarını almak için çalıştılar. Bu noktaya kadar ondan haber alınmadı. Menşikov, güneydeki üç piyade alayını kızarttı ve bu da kentin savunmasını güçlendirdi. Ancak komutan, Sivastopol'da olanlarla hala ilgilenmiyordu. Ana dairesini (merkez ofisini) Belbek'in yanına yerleştirdi. Menshikov, Kornilov'a, düşmanı şehirden uzaklaştırmak için “sabotaj” düzenlemeye çalışacağını söyledi. Ancak Kornilov ve Nakhimov böyle bir olayın yararlarından şüphe ediyorlar ve komutanın stratejisine inanmıyorlardı. Ekim 2 Nakhimov, kalan gemileri Güney Körfezi'nden getirdi ve onları ustalıkla yerleştirdi, sonuna kadar Sevastopol savunmasına topçu desteği sağladı.
Bu durumda, Rusya'nın Kornilov, Nakhimov, Totleben ve İstomin'e, güçlü bir düşmanın Sevastopol'ü derhal almadığını ve Rus gemilerini ele geçirmediğini borçluyuz. Menşikov, Sivastopol toprak savunmasını düzenleme görevi ile baş etmedi. Bu büyük insanların sadece demir iradeleri ve yetenekleri, Rus İmparatorluğunu şehrin hızlı düşüşünün rezaletinden kurtardı. Böylece Rus tarihinin en parlak sayfalarından biri haline gelen kahramanca 349 günü Sevastopol savunması başladı.
Ne yazık ki, Sivastopol'ün savunmasını organize eden Kornilov, kentin ilk bombardımanı sırasında 5 (17) Ekim 1854'ta ölecek, ancak görevi başka bir Sevastopol kahramanı - Pavel Stepanovich Nakhimov olacak.
Aivazovsky I.K. 1859 yılı. Sivastopol Kuşatması