Sara B. May, "After the Storm (flickr'da seriykotik1970 için TTV çerçeveleme sahne ile)"
İhtiyatlı insanlar kepenkleri kilitler, bir demlik çay yapar ve Weather Channel'ı izlemek için yerleşirler. Diğerleri mallara yöneliyor.
Batıdan Los Angeles'a gizlice girdim su üzerinde, profesyonel çılgınlar tarafından yönetilen çift motorlu bir turboprop ile. Fırtınada bir pencere bulup içinden geçtiler. LAX, yeşil mevsimde Kosta Rika'ya benziyordu: pistlerde duran su, çit boyunca parıldayan ve çiçek açan yabani otlar, tamamen siyah ve altın sarısı hava, gökyüzünün altından gelen ışık.
Dalgakıran ile havaalanı arasında karaya oturmuş bir yat vardı, sancak sancağı marinadan bir milden daha az bir mesafede kuma gömülmüştü, ana yelkeni hala terk edilmiş bir iskele tünelini oraya getiriyordu. Daha sonra, enkazın önceki bir fırtınadan beri orada olduğunu, havaya çıkacak olan tüm çılgın kaptanları uyarmak için terk ettiğini öğrenecektim.
Sara B. Mayıs
Yıllar önce Long Beach'ten kanalda sis kalınlığında tek başıma koşarak çok uzun saatler geçirmiştim. Nakliye şeritlerini kör olarak geçtim, alet yok, GPS yoktu, direksiyondaki pusuladan başka bir şey yoktu - ve pruvada sallanan dalganın açısı.
Birkaç dakika motorla hareket ettim, sonra onu kesip sürükledim, Point Vicente'deki kırıcıları ya da yalnız bir çan kulesini ya da beni ezecek gelen bir petrol tankerinin parçasını dinledim. Sonuçta, beni eve getiren LAX'e gelen jet motorlarının uğultusuydu.
Küçük hayatım boyunca dalgalanan denizlerde yeterince siyah gece geçirdim. Bir daha asla kıyı şeridinde bir fırtınada aşağı inmek zorunda kalmam ya da üç metrelik penye makinelerinin bulunduğu bir arazide hatalı bir kayıkta bowline ile güreşmek zorunda kalmayacağım.
Ancak tavsiyeler çıktığında, telesiyejler rüzgar nedeniyle kapandığında ve zincir yasaları yürürlüğe girdiğinde, yine de uygun şekilde giyinmekten ve içine girmekten başka bir şey istemiyorum.
Bir araba almak için basit bir görevdeydim. Karımın arabası, aile arabası, oğullarımın "Mavi" dediği arabaydı, kötü lastikleri, arızalı ısıtıcı fanı, plastik hayvanların arkeolojisi, fıstık kabukları ve koltukların altında cheerios olan. Sızdıran ön cam, kanal bantlı arka cam, kaputun altından ara sıra çöpte kaşık atma sesi (teşhis için dükkana götürdüğümüz zamanlar hariç).
"Çünkü bu tür durumlarda, Doğa bize her zaman ender rastlanan bir şey gösterir ve yaşam ve uzuv için tehlike, birinin bir çatının altında küçümseyici çömelme deneyiminden çok daha büyük değildir."
- John Muir, 1894
Onu bıraktığım yerde, sarkık, büyümüş begonvil çardağının altında buldum. Pencerelerden ıslak yaprakları ve molozları kürekle attım ve plaja gittim. Şehir sessizdi, hırpalanmıştı ve bir sonraki tura hazırlanıyordu.
Venedik İskelesi'nin keskin ucunda eski bir arkadaşımla bir şişe şarap içtim. Kuzey Amerika'nın kenarını kendimize tuttuk, altımızda huzur dolu olmaktan uzak Pasifik Okyanusu, yükselen kabarıklıklar, grinin karanlığa dönüşmesi, büyük bir şeyin geleceği vaadi.
Nezaket duygumuzu çabucak aştık, boş şişeye yirmi dolarlık bir banknot attık (yoksa on muydu?), Kapağını kapattık, sörfün ötesine fırlattık. Bir gün dünya tekrar kuruyacak ve bir çöpçü ya da şehir çalışanı, sahilde yine bir başka çöp parçasıyla karşılaşacaktı.
Geçmişteki büyük bakış açımızdan bu kişiye söyleyebileceğimiz büyük ve önemli bir şey var mıydı? Düşünebildiğimizden değil. Basit bir selamlama yeterli görünüyordu ve bir öğüt - neden olmasın? - hepsini tek bir yerde harcayın.
Fırtına SUV'leri ters çevirdi ve tekneleri sahile, NASA'ya kaldırdı
Ertesi gün nihayet yola çıktığımda, sabahı epik kabarıklıkla ağzı açık kalmış, Trader Joe's'ta stok yaparak, Tandoor-Hindistan'daki öğle yemeği büfesine gidip gelirken göletlerin üzerinden geçerek, bir sonraki dalga üzerimize düşmüştü.
Tüm Batı Amerika'da tam bir kış fırtınası uyarısı tekrar yürürlüğe girdi. Interstate 5, Grapevine'daki yoğun kar ve beyazlaşma koşulları nedeniyle Castaic'te kapatıldı. 395, 203'ün kuzeyinde barikat kurdu.
Radyodan, şehir merkezine kadar iç kesimlerde tehlikeli su fıskiyeleri, şehir genelinde elektrik kesintileri, San Gabriels'in yanmış yamaçları boyunca yaklaşan enkaz kaymaları hakkında uyarılar geldi. Hayvan barınakları sular altında kaldı. Uçaklara yıldırım düşüyordu.
Tavsiye basitti: kapakları çırpın, aşağı inin, dışarı çıkmayın, seyahat etmeyin.
Tek eksik olduğum, kar botlarım (acelemle evde bırakmıştım) ve bir rulo koli bandıydı diye düşündüm. Aksi takdirde gitmek için iyiydim.
İşte Facebook Sayfamda, kapıdan çıkarken NOAA hava durumu danışmanlığından büyük harflerle alıntı yaptım:
“Dalgalar El Porto'da 6 metreye çarpıyor. Şimdi nehrin yukarısına geri dönerek, UZUN BİR AĞIR KAR VE SÜPER RÜZGARLAR DÖNEMİNDE… ÇOK TEHLİKELİ SEYAHAT YARATIYOR… kel yaz lastikleri olan bir arabada, motordan garip bir ses geliyor ve bantlanmış bir arka cam. zincirler, battaniyeler, iPod ve kırmızı boğa var. heyecan verici olmalı. "
O gecenin ilerleyen saatlerine kadar, nihayet garaj yolumdan üç fit kar kazdıktan ve o tanrı kutsanmış eski aracı garaja çektikten sonra görmediğim yorumlar karışıktı:
"Tehlike. Bu kişiden uzak durun. "
"iyi şanslar!"
Bana sorarsan kulağa aptalca geliyor.
"Macera!"
Terry'ye katılıyorum. Yakalanacak bir yer bulun. "
"Lastik tarafı aşağıda tutun."
John Muir’in yazılarının çoğu benim zevkime göre fazlasıyla mütevazı. Ama adam arka bahçesinde derin bir macerayı nasıl bulacağını biliyordu. Bir keresinde 1874'te hızla yükselen bir rüzgar olayından "Fırtına çalmaya başladığında" diye yazmıştı, "Ormanın tadını çıkarmak için ormanın içine iterken hiç vakit kaybetmedim."
Yerden manzaranın tadını çıkarmakla yetinmeyen keskin doğa bilimci, eski bir Doug Fir'ın tepesine, yüz metre yüksekte, uçsuz bucaksız gökyüzüne tırmandı ve fırtınanın şiddetli dalgalanması karşısında saatlerce heyecanlandı, "bir bobo gibi -bir kamış üzerinde bağlantı. "
Bu kitaplar içindi. Sürat teknesinde olmak gibi, ancak daha iyisi. Bir teknede yokuş aşağı gidemezsin. Ve gelmeye devam etti, yüklü ağaçlar, kesintisiz kar yüzeyi, ani beyaz manzaralar… tarifi imkansız geri dönüşler ve saç tokaları. Şunu söylemek dışında: taze pudra sürmediyseniz, araba kullanmadınız. "
- Tobias Wolff, The Night In Question'dan
Whitewater, Soledad Kanyonu'ndaki otoyoldan aşağı yuvarlandı. Yol boyunca enkazları sayarak akıntıya karşı yukarı doğru yol aldım. Lastikler güzel planlandı.
Kendini "Uzaya Açılan Kapı" ilan eden eski demiryolu kasabası Mojave'de, gökten sulu kar geldi. Tavan alçak ve siyahtı, sanki arabanın tavanına bastırıyormuş gibi, ama görüş mükemmeldi.
Owens Havzası'na kadar, dünya boştu, benim ve parıldayan yol dışında, ara sıra Joshua ağacı canlı turuncu ışıkta uzun bir gölge düşürüyordu.
3: 30'da Mammoth'taki karımdan bir telefon aldım. Çocukları okuldan almayı başardı ve 4 tekerlek alçakta bir arkadaşının evine gidiyordu. "Bir yerde kal," dedi. Bu çılgınlık.
Geçmiş Coso Kavşağı arka cam kayarak sodalı koli bandı bağlarını serbest bıraktı. Hava taze, ıslak ve soğuk geldi. En küçük oğlumun çoraplarından bir çift buldum, pencereyi yerinde tutmak için onları camla kapı çerçevesi arasına sıkıştırdım.
Piskopos'ta kar yumruk büyüklüğünde pullar halinde yağıyordu. Kmart'ta durdum, ucuz bir çalışma botu ve bir rulo koli bandı aldım. Bir sokak lambasının altında kar zincirleriyle lastiklerin üzerinde güreştim, sonra eğimde uzun sürünmeye başladım.
Eve giden son mil her zaman en zor olanıdır. Arka yoldan, arabanın ön tamponu kadar derin bir tozla geldim. Timber Ridge girişinin hemen altında bir zincir parçası patladı. Fırlat, fırlat, tekerleğe çarptı.
Ama zirveyi yaptım, eve dönüşü gerçekleştirdim, son yokuş aşağı gerilimi bir pastanın üzerine krema yaymak gibi. Ertesi gün sadece kayaklarla çıkacağıma söz verdim.