Bugün, XIX - XX yüzyılların dönüşünün önde gelen Rus askeri teorisyeni, koalisyon savaşları teorisine önemli katkılarda bulunan General Nikolai Mikhnevich, şunları yazdı: “Bu savaşlar, güvensizlik, kıskançlık, entrika ... Bir müttefikten vazgeçmemek ya da onu geride tutmak için acele etmemek. ” Bu kalıplar, Üç Avrupa gücünün askeri-politik ittifakı olan Büyük Britanya, Fransa ve Rusya - ve daha da önemlisi, bu blok, Almanya, Avusturya-Macaristan ve ilk İtalya'daki merkezi güçlerin ittifakına karşı koalisyon operasyonları yürütürken, İtilaf'ın oluşumu sırasında tam olarak ortaya çıktı. Birinci Dünya Savaşı sırasında.
MÜŞTERİ KİMDİR?
Herhangi bir koalisyonun oluşumunda savunulabilir düzenlilik ve her şeyden önce ordu, ana açık ya da “sahne arkası” beyinin zorunlu varlığıdır. Avrupa arenada Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden önceki olayların analizi, şu anda pek çok uzman tarafından paylaşılan önde gelen Rus araştırmacı Andrei Zayonchkovsky'nin, gelecek savaşın tamamı olmasa bile, Alman karşıtı koalisyonun yaratılmasının ilham kaynağı olduğunu açıkça gösteriyor.
19. yüzyılın sonunda herhangi bir Avrupa bloğuna katılmayı reddetmeyi (sözde “mükemmel izolasyon” politikası) resmen ilan eden politikaya uymakla birlikte, Londra sonunda bir seçim ile karşı karşıya kalmıştır: ya geniş çapta Alman ticaretinin, dış ticaretinin, ekonomik ve askeri genişlemenin dış gözlemcisi olmak. aralarında kaçınılmaz silahlı çatışmalara çekilmek ya da böyle bir Berlin kursuna katılmayan Avrupa kuvvetlerine önderlik etmek. Pragmatik İngiliz, ikincisini seçti ve kanıtlandığı gibi tarihkaybetmedi.
Londra, Fransa ve özellikle de Rusya ile çözülmemiş bir dizi uluslararası çelişki yaşarken, Almanya ile savaşın inisiyatifini alamadı. Ancak 1904 yılında, tüm “yanlış anlamaları” Fransa ile çözerek İngiltere, nesnel olarak Almanya'ya yönelik gayri resmi bir ittifağa girdi. Ve 1907 yılında, Japonya ile savaşta mağlup edilen Rusya, daha uyumlu hale geldi ve Orta Asya'daki “etkiyi” sınırlama konusunda Londra ile yakınlaşmaya gitti. Dış politikasının merkezini Uzak Doğu'dan Balkan Yarımadası'na kaydırmış olan Petersburg, kaçınılmaz olarak Avusturya-Macaristan ve dolayısıyla Alman çıkarlarıyla yüzleşmek zorunda kaldı. Eylül ayında 1912, İngiltere Dışişleri Bakanı Edward Gray, Rus mevkidaşı Sergei Sazonov'a kişisel bir konuşma yaparak, Rusya ile Almanya arasında bir savaş çıktığında, “İngiltere'nin Alman gücüne en hassas darbeyi vermek için tüm çabalarını kullanacağını” temin ettiği kişisel bir konuşmada güvence verdi. Aynı konuşmada, İngiltere Dışişleri Bakanlığı başkanı Sazonov'a Londra ve Paris arasında “Almanya ile savaş durumunda İngiltere'nin yalnızca denizde değil aynı zamanda karaya inerek karada da yardım etmeyi taahhüt ettiği” ile gizli bir anlaşmaya varıldığını bildirdi. . Bu nedenle, Avrupa’da kriz nasıl geliştiyse gelişsin, Balkanlar’da veya Alman birliklerinin Belçika topraklarına girme konusu etrafında, İtilaf’ın gizli sözleşmelerine göre, üyeleri kaçınılmaz olarak savaşa dahil edildi.
ÖZEL GENİŞLETME
Askeri-siyasal koalisyonun gelişmesindeki düzenlemelerden biri, üye devletlerin, karşıt sendika üyelerinin pahasına arzu edilen kantitatif genişleme için neredeyse otomatik olarak çabalamasıdır. Bütün bunlar açıkça arifede ve açılma savaşı sırasında gösterildi.
Bununla birlikte, yeni üyelerin koalisyonlarına dahil olmaları, başlangıçta zaten başlangıçta tamamen zıt olan pozisyonlara karşı çıkıyor, koalisyon da dahil. Mesela, o zamanlar Müslüman dünyasındaki merkezi yeri Londra’nın, çeşitli anlaşmalar ve savaş sonrası vaatlerle dolandırıcılık arzusuna neden olmasına neden olan Türkiye'ydi.
Tersi St Petersburg pozisyonuydu. Türkiye'ye bir müttefik rolü için değil, en mütevazi ve en uysal olanı bile ihtiyacı vardı. Rus liderliği Konstantinopolis ve Boğazlara ihtiyaç duyuyordu ve onları almak için en iyi bahane Türkiye ile savaş olurdu. Rusya'nın bu konudaki konumu hakim. Belki de, İtilaf içindeki çıkarların çatışmasında tüm savaş için Rus diplomasisinin adı verilebilirse tek “zafer” buydu. Alman ajanların Ekim 1914'taki aktif çalışmaları olmadan, Türkiye -Ahlanda-Macaristan-Macaristan askeri ittifakı bu zamana kadar dublajlandığı için, Türkiye resmen merkezi ya da “orta” güçlerle taraf oldu.
İtilafın bir diğer önemli başarısızlığı, yılın 1915'unun, ilk başta Rusya ve müttefikleri lehine olmayan tarafların genel konumlarının yapılandırmasını önemli ölçüde değiştiren, Almanya ve müttefikleri Bulgaristan tarafına düşmesiydi.
Bununla birlikte, bu başarısızlıklar, aynı yıl İtalya İtilafının tarafına geçiş ve Avusturya-Macaristan ve Almanya'nın önemli güçlerini saptayan ve daha sonra da Avusturya-Macaristan birliklerinin konumunu önemli ölçüde karmaşıklaştıran Romanya İtilafının tarafını değiştiren yeni bir cephenin açılmasıyla kısmen telafi edildi.
Sonuçta, niceliksel avantaj, İtilaf tarafındaydı. Savaşın ilk haftasında yalnızca sekiz Avrupa ülkesi: Eğer bir yandan Almanya ve Avusturya-Macaristan, bir yandan da Büyük Britanya, Fransa, Rusya, Belçika, Sırbistan ve Karadağ, diğer taraftan ise gelecekte Alman bloğu sadece iki ülkede (Türkiye ve Bulgaristan) kök saldıysa ) ve İtilafın yanında, İtalya ve Romanya’nın yanı sıra Berlin ve Viyana’ya savaş ilan eden resmi olarak Japonya, Mısır, Portekiz, Küba, Panama, Siam, Yunanistan, Liberya, Çin, Brezilya, Guatemala, Nikaragua, Kosta Rika, Honduras , Haiti ve en önemlisi ABD etkileyici hatta o yıllarda sanayi potansiyeli.
Bu nedenle, koalisyon katılımcılarının sayısı silahlı çatışmalarda çok önemli bir faktördür. Ayrıca, koalisyon üyelerinin her birinin savaş alanındaki çatışmalara doğrudan katkısı gerekli değildir. Burada, koalisyonun siyasi ve diplomatik sermayesinin birikmesi, muhalif tarafın ahlaki ve iradeli durumunu doğrudan olumsuz yönde etkileyen önemli bir rol oynamaktadır. Önemli askeri-ekonomik ve askeri yetenekleri uygun olan koalisyon katılımcılarının ortak nedenine gerçek ve potansiyel katkıdan bahsetmiyorum bile.
SAVAŞ BİRLİĞİ
Savaş alanındaki bir koalisyonun başarısını belirleyen en önemli düzen, bütün ekonomik ve politik önlemlerin desteklediği silahlı kuvvetlerin kullanımıyla hedeflerine ulaşan, onun için hazırlanma unsurlarını içeren sözde müttefik bir savaş planının varlığıdır.
Bu anlamda, hiçbir ülkede 1914 tarafından bir savaş planı mevcut değildi. Bununla birlikte, Fransa'da ve Rusya'da ve özellikle de İngiltere'de, devlet ölçeğinde bir savaş için hazırlık yapılması yine de, ancak müttefiklerle koordineli bir şekilde yürütülmedi. Nitekim, Rusya ile Fransa arasında, her iki genel kurmay başkanının toplantısı sırasında silahlı kısma yaklaşırken kademeli olarak rafine edilmiş bir savaş planı semblance'si olan yazılı bir sözleşme (1892) vardı. Esasen, Rusya'nın Fransa'nın mali yardımına en yakın bağımlılığı nedeniyle, St. Petersburg'un ortak bir eylem planı geliştirirken herhangi bir yaratıcılığı neredeyse dışlayan müttefiklerine ciddi yükümlülükler getirdiği ortaya çıktı. Teorik olarak kolektif çalışmayı çevrelediği söylenen “askeri sır”, aslında savaşın patlak vermesiyle Rus çıkarlarına zararlı olduğu ortaya çıkan her yöndeki St.
İtilafın üçüncü üyesi olan İngiltere'nin gelecekteki savaşına askeri katılım hakkında yazılı bir belge bulunmamaktaydı. Somut yükümlülüklere kendilerini bağlama konusunda her zaman çok dikkatli olan Londra, kara ordusu için karada bir operasyon planı geliştirmek ve hatta başkalarıyla koordine etmek için acele etmedi. General John French, Mart 1912’te İngiliz Genelkurmay Başkanı olarak atandığında, bir savaş sırasında İngiliz seferi kuvvetlerini güvenceye almak ve asistanını Fransa’ya, Fransız ve Belçikalı askeri liderlerle uzlaşmak ve danışmak üzere Fransa’ya göndermek için bazı adımlar attı. Bununla birlikte, tüm bu faaliyetler İngiliz ordusunun girişimlerinin doğasındaydı, ancak hükümet savaş başlamadan önce herhangi bir dışsal zorunluluk ile kendisini bağlamak istemedi.
Savaşın başlamasından sadece bir buçuk yıl sonra, Aralık ayındaki 1915’te, Rusya’nın girişimi olan Fransa’daki temsilcisi General Jacob Zhilinsky, müttefik orduların eylemlerinin koordinasyonunu talep etti. Ancak hem Fransızların hem de İngilizlerin Rus genelini desteklemesine rağmen, belirli bir askeri harekat planı yapılmamıştır. Bir dilekle sınırlıydı. Rusların Orta Doğu'daki emirlerini, İngilizlerle olan hareketlerini koordine etme girişimleri de her zaman başarısız oldu. Rusya'daki keşif birliklerinin Pers ve Britanya'daki Mezopotamya'daki etkileşimi yalnızca aralarında telsiz iletişimi kurulmasıyla sınırlıydı, başka bir şey yapılmadı.
İtilaf yetkilerinin eylemlerinin koordinasyonunun tek örneği, savaş sırasında her iki gücün de deniz kuvvetlerinin dağıtımıyla ilgili olarak 1912'te İngiliz ve Fransızlar tarafından imzalanan iki gizli belgedir: Fransız donanmasına Akdeniz ve Fransız sahil şeridi ve İngilizler atandı. lacivert. Savaşın arifesinde, Mayıs - Haziran 1914’te, İtilaf Devleti’nin üç hükümeti de, sorumluluk alanlarının dağılımı ve bundan kaynaklanan operasyonel görevler konusunda ortak bir denizci sözleşmesi imzalamayı amaçlamıştı, ancak müzakereler, başlamış olan savaş tarafından durduruldu.
“Orta güçler” e gelince, ortaklıkları içerisinde yazılı bir askeri sözleşmenin olmadığı, sonuçta ortaya çıkan sonuçlarla birlikte tek bir emir oluşturulmasına kadar vardı. Her ne kadar 1 Maddesi uyarınca, Almanya ile Avusturya-Macaristan arasında bir birlik anlaşması, bütün silahlı kuvvetleriyle birbirlerine yardım sağladı. İki ordu arasında daha spesifik operasyonel taahhütlerin olmayışı çeşitli nedenlerden kaynaklanıyordu. Ancak bunlardan en önemlisi, Alman Genelkurmay'ın, kartlarını askeri değeri düşük olarak kabul ettiği bir müttefiye önceden kartlarını açmak istemediği idi. İtalya’nın savaş başladığında koalisyona üyeliği sorunu çoktan şüphe duyuyordu. Genel olarak, Almanya ve Avusturya-Macaristan liderlerinin inandığı gibi, genelkurmay başkanlarının sürekli kişisel iletişim yoluyla, her iki ordunun da gerçek bir savaş atmosferinde hareket etme özgürlüğü üzerinde zararlı bir etkisi olabileceği iddia edilen yazılı bir belgeye duyulan ihtiyacı ortadan kaldırdığı belirtildi.
Bu nedenle, her iki koalisyonun ana katılımcıları arasında net bir koordine eylem planı yerine, yalnızca genel anlamda konuşlandırılan güçlerin büyüklüğünü ve savaşın başında operasyonel kullanımına rehberlik eden fikirlerini belirten sadece karşılıklı askeri taahhütler vardı. Bunun için tek mazeret, Almanların dediği gibi, “sonbahar yaprağı düşmeden önce” dediği gibi, yaklaşmakta olan savaşın geçici olmasının hayal edilemez rüyaları olabilir. Ve şimdiden ortaya çıkmakta olan çatışma sürecinde, özellikle de ikinci yarıda, İtilaf katılımcıları, herhangi bir askeri koalisyon için resmi olarak gerekli anlaşmaları imzalamaya başladı. Mesela, üç gücün, savaş sırasında ayrı bir barış yapılmaması yükümlülüğü ile ilgili beyanı olarak.
Elbette, hiçbir savaş barış zamanında yapılan planlara göre tam olarak ilerlemiyor. Bununla birlikte, modern, son derece karmaşık bir savaş ekonomisinde, açık, koordine bir başlangıç planının varlığı koalisyon eylemlerinin en önemli düzenliliğidir ve ilk operasyonlar için en önemlisi olabilir.
TEK KOMUTANLIĞI
Her zaman askeri koalisyonun merkezinde birleşmiş bir komuta konusu olmuştur ve olacaktır. Hazırlık sırasında ve Birinci Dünya Savaşı sırasında, İtilaf çerçevesinde, kendine özgü bir ses edindi.
Tüm ülkelerin koalisyon üyelerinin silahlı kuvvetleri, ülkesinden önce sorumlu olan komutanlar tarafından yönetildi ve tek bir organizmada tek bir ortak irade ile birleştirilmedi. Hiç kimse ve özellikle İngilizler ve sonra Amerikalılar diğer ordunun generaline itaat etmek istemediler ve hükümetler ve parlamentolar ülkelerinin silahlı kuvvetleri üzerindeki kontrolünü kaybetmekten korkuyorlardı. Savaşın ilk günlerinden itibaren Rusya (koalisyon içinde bir bütün olarak) ve Fransa'nın (Batı Cephesinde) otokrasi kurma girişimleri başarısız oldu. Koordinasyonun benzerliği, planlanan işlemlerle ilgili stratejik varsayımlar ve tedarik konularını ele alan iletişim araçları ve periyodik olarak toplanan konferanslar ile sağlandı.
İlk defa, derhal birleşik bir emir oluşumuna dair akut soru, Rusya ordusunun, müttefiklerin onunla yaptığı eylemlerin tutarsızlığından dolayı haksız yere kaybedilmesi sonucu, 1914'un sonunda ortaya çıktı. Ancak 1915'te bile, her iki Avrupalı askeri harekat tiyatrosundaki operasyonlar aynı şekilde bağımsız olarak gelişti - İtilaf ülkelerinin silahlı kuvvetlerinin eylemlerinin ideolojik birliği yoktu. Dünyanın diğer bölgelerindeki operasyonlardan bahsetmiyorum bile.
Ve bu, eylemleri tek bir liderlik altında birleştirme ihtiyacının pratikte bütün müttefikler tarafından gerçekleştirilmiş olmasına rağmen. Rusya'daki merkez genel müdürü General Williams, Mayıs 15’te 1915’e verdiği demeçte, "Müttefik kuvvetlerin birleşik kontrolün neden olmadığı rahatsızlık çok iyi bilinmektedir." - Gerçek bir savaşta, müttefiklerin dillerinin çok farklı olduğu ve ayrıca müttefiklerin her birinin, karşılıklı ilişkileri olumsuz yönde etkileyebilecek kendi çıkarları olduğu gerçeğinden oluşuyor ... Şimdiye kadar, müttefiklerin Doğu ve Doğu’daki stratejileri Batı'da, her birinin ortak düşmana karşı az ya da çok ayrı ayrı savaştığı ifade edildi. ”
Ve sadece 1915'un sonunda, Müttefikler birleşik düşmanlık yönetimi yönünde somut adımlar attılar. "Tüm Fransız ordularının üstün komutasını" alan Fransız General Joseph Joffre, 1916 yılı için tek operasyonel planının müttefiklerinin bilincini agresif bir şekilde tanıtmaya başladı. Müttefik ordulardaki tüm komutanlara ya da Müttefikler Konferansı Paris yakınlarındaki Müttefik konferansındaki temsilcilerine Fransa adına teklif eder ve bazı hükümlerinin kabul edilmesini ister.
Tabii ki, bu konferans İtilaf silahlı kuvvetlerinin tek firma liderliğinin yerini alamazdı. Toplantılarında geliştirilen ortak eylemlerin ortak zeminleri yine de belirsizdi. Bireysel yenilgileri önlemek için sadece karşılıklı destek sağlama isteğini açıkça ortaya koymuşlardır. Ve yine de doğru yönde bir adımdı.
Müttefiklerin yılın 1916 kampanyaları boyunca farklı tiyatrolarda gerçekleştirdikleri ortak eylemler, kendilerini zaman zaman veya bir süre içinde bir araya gelmeyen, sadece sporadik girişimler biçiminde ifade etmişlerdir. İstisnasız olarak, uzmanlar çeşitli İtilaf güçlerinin ordularının operasyonlarını birleştirmede açık bir ilerleme kaydettiğine rağmen, Chantilly konferansları şeklinde birleşik yönetim sınavını geçemedi.
Bununla birlikte, operasyonların genel yönü periyodik olarak toplanan konferansların elinde kalmıştır. Resmen, 1917 için yıl boyunca Entente planı, kuvvetlerdeki üstünlüğünün en erken kullanımına indirgenmiş ve kampanyaya çok belirleyici bir karakter kazandırmak için araçlar kullanmıştır. Rusya'da, cephelerin komutanlarının cephelerin 1916'in ortasındaki bir toplantısında, 1917 yılı için Eylem Planı kabul edildi; burada, İtilaf'ın genel planına göre, Rus ordusunun Batı müttefikleriyle olan eylemlerinin hem kışın hem de yaz aylarında sıkı bir şekilde koordine edilmesi planlandı. Ancak önceki yıllarda olduğu gibi ortaya çıktı: Rus cephesi yaz ortasında durdu ve Almanlar özgürken, Temmuz 31'ta İngilizler Ypres'e karşı bir saldırı başlattı; İngilizler saldırılarında aylık mola verdiklerinde (Ağustos 16 - Eylül 20 arası), Fransızlar Verdun yakınında bir saldırı başlattı (Ağustos 20 - Ağustos 26) ve İtalyanlar Isonzo'ya (Ağustos 19 - Eylül 1) saldırdı. Başka bir deyişle, pratik olarak tüm operasyonlar, belki de Verdun ve Isonzo yakınlarında yapılanlar haricinde, bir nedenden ötürü, herhangi bir nedenden ötürü, amaçlandığı gibi, zamanında ve genel komutla tek bir plana göre koordineli bir şekilde gerçekleştirilememiştir.
Ve yılın ekim ayında İtalya'nın yalnızca asıl yenilgisi yılın 1917'i Büyük Britanya, Fransa ve İtalya'nın liderliğini sözde Yüksek Askeri Konsey'i oluşturmaya zorladı. Yapısı devlet veya hükümet başkanlarını içeriyordu. Üye devletlerin en üst düzey yetkililerinin katılımıyla bu organın genel kurulları arasındaki zaman aralıklarında, dört müttefik silahlı kuvvetten askeri temsilciler - İngiliz, Amerikan, İtalyan ve Fransız - konseye oturdu (Rusya, bu zamana kadar savaştan ayrılmıştı). Ancak, bu temsilcilerin her biri yalnızca hükümetinden sorumlu olan bir “teknik danışman” yetkisine sahipti ve önemli konulara karar verme hakkı yoktu. Dolayısıyla, Konsey aslında herhangi bir komuta ve yürütme işlevi olmayan müzakere edici bir organdı. Ancak durumun gelişmesi için bir başka gerekli.
Son olarak, 1918 yılı için bir eylem planının geliştirilmesi sırasında, 59 yaşındaki Fransız Genel Ferdinand Foch başkanlığında bir Yönetici Askeri Konseyi oluşturulmasına karar verildi. Yeni Sovyet, müttefik orduların komutanlarının eylemlerini koordine etmek ve kendi rezervini oluşturmaktı. Aslında, bu Konsey üyeleri yalnızca kendi ülkelerinin çıkarlarını savunurken, başkomutanlar yalnızca hükümetlerine karşı sorumlu kaldılar. Sonuç olarak, esas olarak, askerlerini oraya ayırmayı reddeden Büyük Britanya'nın konumu nedeniyle, genel bir rezerv oluşturulmadı. Bu nedenle, Müttefikler İtilafın genel çıkarlarını devletlerinin çıkarlarının üstüne koyamazlardı.
Bununla birlikte, ilk baharın başında başlayan ve Paris’i ele geçirme tehdidinde başlayan güçlü Alman saldırısı, Fransa’nın ve Belçika’daki müttefik güçlerin Foch’a devretmeleri için oybirliğiyle “gerçek bir ortak komutanlığın” oluşturulması çağrısında bulundu. Ancak bu konferansta bile, komutanın başındaki hakları açık bir şekilde belirlenmedi. Ön taraftaki durum düzelmedi. Müttefikler, acil olarak, her iki başbakanın ve ABD temsilcisi Temsilcisi General John Pershing'in katıldığı, müttefik kuvvet komutanlarının "stratejik liderliğini" sürdüren Fransız Genel Foch'a devredilmesine karar verilen bir konferans düzenlediler. Dahası, sonuncusuna Foch'la hükümetine itirazda bulunmak konusunda anlaşmazlık olması durumunda hak verildi. Ancak, aynı gün tahmin edilen General Pershing, Amerika Birleşik Devletleri’nin savaşa "müttefikler olarak değil, bağımsız bir devlet olarak girdiğini, dolayısıyla askerlerini istediği gibi kullanacağını" ilan etti. Ancak, Almanlar'ın Lys Nehri'ndeki güçlü saldırısından sonra, Foch, tüm müttefiki kuvvetlerin tüm komutanlarının güçlerini bütün hacimlerinde güvence altına aldı. Bu, 1918'in Mayıs ayında 3'te gerçekleşti ve ardından Entente operasyonlarının gelişimi üzerinde olumlu bir etki yaptı.
Dolayısıyla, İtilafçı güçlerin birleşik askeri liderliğinin oluşumu tecrübesi gösterdiği gibi, bu davadaki düzenlilik, İtilaf'taki itirafçıların etnik ve zihinsel olarak yakın güçleri bile olsa, İtilafın batı üyeleri gibi çözülemeyecek şekilde tek bir müttefik komuta meselesinin çözülememesidir. sendikaya katılan devletlerin her birinin yüce gücünün temel haklarını etkilememek acı vericidir. Ve koalisyonu oluşturan ülkelerin liderleri için her zaman çok hassastır. Resmen böyle bir komut savaşın sonunda yaratılmış olmasına rağmen, özünde her an yok edilebilecek hassas bir uzlaşmanın sonucuydu.
ALLY'YE SAYGI
Koalisyon düşmanlıklarının en önemli düzenliliği, sendika üye ülkelerinin siyasi ve askeri liderliğinin bilincinde yer alan, gösterişsiz, gayrı resmi karşılıklı saygı, siyasi alandaki sık sık sınırlı, sınırlı ulusal çıkarlarını, müttefiklerin çıkarlarıyla birleştirme ve hatta ona bağlı olma yeteneğidir. Özellikle bu çıkarlar savaş alanında belirli bir durumda gerçekleştiyse. Birinci Dünya Savaşı sırasında bu modeli görmezden gelmek için birçok çalışma yapılmıştır.
Bir ders kitabı örneği, Fransa'nın Rusya'ya uyguladığı kategorik, kibirli baskı ve açıkça silahlı kuvvetlerin sadece üçte biriyle savaşa hazır olmaları durumunda savaşa girmeye teşvik etmek için mali şantaj unsurlarını kullanıyor. Ancak savaşın sonraki yıllarında, Batı müttefiklerinin Rusya'ya karşı tüketici tutumu herhangi bir değişikliğe uğramadı. İngiltere Başbakanı Lloyd George, bu vesileyle, savaştan sonra kuşkusuz, şunları kabul etti: “İngiltere ve Fransa’nın askeri liderleri, en önemli şeyi anlamadılar - ortak bir işletmede Rusya’ya katıldıklarını ve ortak bir hedefe ulaşmak için kaynaklarını bir havuzda toplamanın gerekli olduğunu söylediler. ... "
1915'in baharında, Rus baş komutanı, Rus cephesinin konumunu hafifletmek için bir saldırı başlatması talebiyle Fransız meslektaşına bir telgraf gönderdi. Ama - işe yaramaz. Yalnızca Haziran ayının ortasındaki Rusya'dan gelen taleplerin ardından, Fransız-İngiliz kuvvetleri bir dizi yerel saldırı başlattı, ancak Almanların emirlerini sadece dikkat dağıtıcı, gösterici eylemler olarak önemi konusunda yanlış yönlendiremedi ve Rus müttefikleri durumuna neden olmadı.
Batılı müttefiklerin çıkarları uğruna Rus birliklerinin fedakarlığına dair pek çok örnek var. Güney-Batı Cephesi ordularının (Brusilovsky atılımı) yılın 1916 baharındaki belirleyici başarılarının, Müttefikleri Verdun ve Trentino'nun küçük düşürücü yenilgisinden kurtardığı bilinen bir gerçektir. Rus birliklerinin Orta ve Asya'daki Batılı müttefiklerine olan önemli yardımları hakkında çok az şey bilinmektedir, ancak İngilizler, 1916'i Cult-el-Amare'de (Mezopotamya) zor durumda olan İngilizlerin yenilgisinden kurtarmış olan Rus Seferi Kolordu'na minnettar olmalıdır. Bunu önümüzdeki yıllar için İngiltere'nin Orta Doğu'daki güçlü pozisyonları da dahil etti.
Rus komutasındaki sınırsız baskısıyla, genellikle savaş fırınına yeni ve yeni oluşumlar ve birimler atmaya zorlanan Batı müttefikleri, bilinçli, savaştan sonraki dünya düzenini düşünen zaten bilinçli bir şekilde Rusya'yı iç patlamaya ve nihayetinde askeri çöküşe itti. ancak aynı zamanda, Rus ordusu henüz teslim olmamışken, kendileri için tüm faydaları olabildiğince çabuk sıkmaya çalıştılar. Bu "müttefik pragmatizm" dir!
Belki de en alaycı biçimde, Batılı güçlerin müttefiklerine karşı tutumu, Fransızların Rusya büyükelçisi Maurice Paleologue tarafından şöyle ifade edildi: “... müttefiklerin kayıplarını hesaplarken, ağırlık merkezi sayıca değil, tamamen farklı bir durumda. Kültür ve gelişme açısından, Fransızlar ve Ruslar aynı seviyede değil. Rusya dünyadaki en geri kalmış ülkelerden biri. Ordumuzu bu cahil kitle ile karşılaştırın: tüm askerlerimiz eğitildi, genç güçler kendilerini bilim ve sanatta gösteren, yetenekli ve rafine insanlara gösterilen ilk sıralarda savaşıyor, bu insanlığın rengi. Bu açıdan bizim kayıplarımız Rus kayıplarından çok daha hassastır. ” Makul bir soru ortaya çıkıyor: savaş sırasında göz ardı edilemeyecek olan ve çok daha az savaşa girmeyeceğiniz bir koalisyona katılmaya değer mi? Cevap açıktır.
Birinci Dünya Savaşı sırasındaki bir dizi Avrupalı iktidarın askeri koalisyonunun oluşumunda ve işleyişindeki yukarıdaki modeller - İtilafçı, bu nedenle, ister istemesek de beğenmeyelim, sayısızının seyri boyunca gerçekleşmiş ve gerçekleştirilmeye devam edilmiş olan “nesnel olarak var, tekrarlayan, önemli olayların bağlantıları” dır. yeni zamanın askeri kampanyaları. Mevcut ve planlanmış siyasi ve askeri ittifakların canlılığı büyük ölçüde titiz bir muhasebeye ve en önemlisi, bu yasaların ustaca uygulanmasına bağlıdır.