Yıllar öncesinden daha fazla 70, hatta bazen çok küçük çocuklar bile çalışmalarına ara vermek ve yetişkinlerle yapılan şiddetli kavgaya katılmak zorunda kaldı. Ülkemizde muhtemelen diğerlerinden daha cesur çocuklar var. Görevi mükemmel bir şekilde çözerek gençler için inanılmaz bir güç ve karakter göstermişlerdir. Riske ve sık sık ölüme gittiler, ancak güçlerinden veya eylemlerinin doğruluğundan şüphe etmediler. Bunları söyleyeceğiz hikayeler Bugün çok az insan biliyor.
Victor Novitsky, Novorossiysk (1927 - 1942)
Vitya Novitsky, Ekim Meydanı'ndaki eski bir kulede yaşadı. Bu kuleyi savunurken, 15 yıldönümünden bir gün önce vahşice öldürüldü.
Savaşın başlangıcından beri Vitya, hastanelerde yaralılara yardım etti, 1942'in baharında, alayın oğlu olduğu cepheye kaçtı ve birçok tüfek türünde ustalaştığı savaşlara katıldı. оружия ve el bombası atıyor. Yaralandı ve savaşın peşinden geldiği Novorossiysk'e yollandı.
Askeri birimler ve siviller iskeleden Gelendzhik'e gönderilirken, Almanlar Ekim Meydanı'na yaklaştı. Gecikmeleri gerekiyordu. Taretin üzerine bir makineli tüfek noktası yerleştirildi. Küçük, sadece iki kişi, garnizon yardım etti ve Victor.
Naziler bir makineli tüfek noktası buldular ve tanka. Hem Kızıl Donanma adamları, Tsybenko ve Grishin yakında öldürüldü ve Vitya yalnız kaldı.
Bir makineli tüfekle ateş, el bombası atma, çocuk kuleyi iki saat savundu, ancak Naziler hâlâ ona ulaşmayı başardı, daha sonra gençleri yakaladılar, alev alabilen sıvıyla kullandılar ve ateşe verdiler.
Viktor Novitsky adına, Novorossiysk'te bir cadde ve kuru kargo motorlu bir gemi adı verildi ve eski kule, Novorossiysk Viktor Novitsky'nin savunucusu yerine bir dikilitaş yerleştiren 1956'ta yıkıldı.
Victor Cherevichkin, Rostov-na-Donu (1925 - 1941)
Vitya Cherevichkin güvercinleri tuttu ve tutkuyla gökyüzünü sevdi. Kaç erkek çocuk pilot olmayı hayal etti. Savaşın başlangıcında sekiz sınıftan mezun oldu, meslek okuluna girdi.
- Sadece güvercinlerime bayıldım. Her zaman cebinde tohumlar vardı, ”diye hatırlıyor kız kardeşi Anna Ivanovna Aksenenko (Cherevichkina).
Okulda iyi çalıştı ancak davranışları çok örnekleyici değildi. İnatçı bir karakter kendini gösterdi ve savaş başladığında ve Almanlar ilk Rostov'a girdi.
Vitya orduya bağlandı. Veri notlarını güvercinlere bağlamak için ipliklere ihtiyacı vardı. İplikler pahalıydı ve onları işgal altındaki şehirde bulmak kolay değildi.
- Hatırlıyorum, Vitenka bana geliyor ve kulağıma biraz iplik getirmemi istiyor. Mesela, anne ona vermez. Diyorum ki: Sana bir düğme dikmeme izin ver. Ve gülüyor: Düğmelerim yok, ancak konulara ihtiyacım var, ”diyor Anna Ivanovna.
Almanlar, sinyal kuşlarında haklı olarak bir tehdit gördü, bu yüzden Rostov'daki işgal makamlarının ilk kararnamelerinden biri güvercinlerin imhasıydı.
Victor kararnameye uymadı ve kuşlarını yok etmedi.
“O gün her zamanki gibi evden ayrıldı” diye Victor’un kız kardeşi devam ediyor. - Pencereden gördüğüm gibi yarım saat geçmedi: Vitenka, tüfeği olan bir Alman'ı avluya yönlendirir. Ve kulübeye yol açar. Herkes onu dovecote'da aynı yerde vurmaya karar verdi. Oradan aniden güvercinler gökyüzüne süzüldü.
Vitya, Frunze meydanında vuruldu. Öldürülen Viktor Cherevichkin'in elinde ölü bir güvercin olan bir fotoğraf, Nürnberg mahkemelerinde savcılık malzemeleri arasındaydı.
Ertesi gün, Almanlar Rostov'dan kovuldu.
Viktor Cherevichkin adına, ailesinin savaştan önce yaşadığı 2-I Mayskaya Caddesi ve Rostov-on-Don'daki bir park seçildi.
Valentina Zenkina, Brest (1927'te doğdu)
Valya, hayatta kalan birkaç çocuktan biri - Büyük Vatanseverlik Savaşı kahramanları. Onunla ilgili hikaye, Brest Kalesi Sergei Bobrenko'nun savunucusunun anılarına dayanıyor.
Mayıs ayında 1941, kız 14 yıldönümünü kutladı. Çok iyi çalıştı ve kısa sürede bir sonraki sınıfa geçmeyeceğini bilmiyordu. Savaş ateşini ilk görenlerden biriydi.
Babası derhal Brest Kalesi'nin savunmasına gitti ve Valya ile annesi yakalandı. Naziler, kızı Sovyet askerlerine teslim olmak üzere emir vermek için kaleye gönderdi.
Kaleye girdikten sonra, Valya yaralılara bakmak için orada kaldı. Silahlanma ve Almanların yeri hakkında bildiklerini, askerlere anlattı.
Sonra, Almanların fırtınaları oldukça sertleştiğinde, silah tutabilen herkes kendini savunmak zorunda kaldı. Kadınları ve çocukları kurtarmak için, Brest Kalesi'nin emri onları yangından çıkarmaya ve onları Mukhavets nehrinin diğer tarafına göndermeye karar verdi. Valya ondan ayrılmak istedi, ama emri yerine getirmek zorunda kaldı. Ancak Vali savaşı burada bitmedi: Kız partizan dekolmanında, cesaretle ve yetişkinlerle eşit bir şekilde savaşarak devam etti.
Savaştan sonra Valentina Zenkina Kızıl Yıldız Nişanı'na layık görüldü.
Larisa Mikheenko, Leningrad (1929 - 1943)
Lara, Leningrad bölgesinde, Lakhta köyünde doğdu. 1941 yazında büyükannesinin yanında, savaşını bulduğu Kalinin bölgesi Pechenevo köyünde dinlenir.
1943'te, 13 yaşındaki kızlar, Almanya'da çalışmak için gündemleri almaya başladı. Lara ve arkadaşları ormana gitmeye karar verdi - partizanlara. Böylece izciler oldular: köylere gittiler, Almanların sayısını, çeyreklik oldukları evleri, savaş noktalarının yerlerini, araçların sayısını ve mühimmatı öğrendiler. Lara özellikle iyi yaptı: kısa sürdü, yıllarca 13'ta 8'a baktı, bu yüzden farkedilmeden gitmesi daha kolaydı.
Kız tarafından elde edilen tüm veriler, partizanlar işlemlerinde kullanıldı.
1943'un düşüşüne doğru, Lara sabotajla suçlanmaya başladı: araziye iyi odaklandı, cesurdu ve devam etti. Böylece Nazilerin sığırlarını dövmeye, köprüleri baltalamaya, treni kirletmeye ve Almanlara zarar vermeye başladı.
Lara'nın son görevi, iki yetişkin partizanla birlikte gittiği Ignatovo köyünde idi. Ancak grup Almanlara verildi ve ardından çıkan yangınla mücadelede partizanlar öldürüldü ve Lara ele geçirildi, ciddi bir şekilde işkence gördü ve vuruldu.
Okuldaki XXUMX St. Petersburg okulunda Lara Mikheenko'nun bir zamanlar oturduğu bir masa var. Arkasında şimdi en iyi öğrencileri okuyor. Kabinin kapı plakasındaki yazıt: "Kahraman partizan Larisa Mikheenko burada okudu."
Larisa Mikheenko, 1. derece Yurtseverlik Savaşı sırasını ve I. derece Yurtseverlik Savaşı Partizanı madalyasını aldı.
Vasily Korobko, Pozhareltsy köyü (1927 - 1944)
1941 yazında, cephe Pozhoreltsy köyüne yaklaşırken, birimlerimizin geri çekilmesi bir şirket tarafından karşılandı. Sonra Vasily Korobko ve savaşmaya başladı, sonra partizan. İlk başta, basitçe kartuşları getirdi, sonra ilk görevi tamamladı: Almanlar tarafından işgal edilen okula nüfuz etti ve güvenli bir şekilde sakladığı öncü afişini oradan çıkardı.
Sonra, kendi inisiyatifiyle, köprünün yığınlarını gördü ve bağlantı elemanlarını çıkardı, ardından köprüden geçen ilk Alman zırhlı personel taşıyıcısı çöktü.
Ve sonra Vasily'ye önemli ve riskli bir iş atandı: Alman karargahında izci olmak. Orada bir stokçu ve bir yardımcı işçiydi. Hiç kimse Vasily'nin çizimlere dikkatle baktığını, konuşmaları dinlediğini ve aldığı tüm bilgileri partizanlara aktardığını tahmin edemezdi.
Her nasılsa Almanlar, bir yerel vatandaş olarak çocuğu, partizanların nereden geldiğini görmeleri için onları ormana sokmaya zorladı. Ancak Vasya onları bir polis pusulasına yönlendirdi. Karanlıkta, Naziler polisi partizanlar için aldı ve ateş açtı. Her iki taraf da önemli kayıplar yaşadı.
Fesleğen ve onun yetişkin yoldaşları dokuz Alman kademesini ve yüzlerce Naziyi yok etti. Çatışmalardan birinde çocuk öldü.
Sonrasında Vasily Korobko'ya Lenin Nişanı, Kızıl Bayrak, I. Dünya Savaşı derecesi ve "II. Dünya Savaşı Partizanı" I derecesinde madalya verildi.
Nadezhda Bogdanova, Vitebsk (1932 - 1991)
İki idam olmasına rağmen, umut en küçüğümden ve en az kurtulanlardan biridir. Trenden indiğinde dokuz yaşındaydı; yetimhanesini Belarus'tan Kırgızistan'a tahliye etmeye sürdü ve savaşa gitti. İvan Dyachkov'un partizanlık görevinde keşifci oldu: faşistler arasında dolaştığı bir dilenci kılıcı altında, ince ve küçük.
Partizanlarla birlikte faşist karargahını havaya uçurdular, ekipmanla patlattılar ve mayınlı nesneleri patlattılar.
İlk defa Almanlar tarafından, 7 Kasım ayında 1941, işgal altındaki Vitebsk'te kırmızı bayraklar yayınlandığında yakalandı. Küçük kız, ramrodlarla dövüldü, işkence gördü. Hendeği vurması için getirildiğinde, yorgun kız oraya düştü, mermiden bir saniye ileride. Partizanlar onu hayatta buldu.
İkinci kez, Nadia 1943 sonunda tutuklandı. Bilgi almak için soğukta buzlu su ile doluydu, sırtlarında beş köşeli bir yıldızı yaktılar. Vali bir kez daha güçlenmedi, Naziler onun öldüğünü düşündü ve Sovyet askerleri tarafından serbest bırakılmadan hemen önce Karasevo köyünde bıraktı. Nadya hareket edemedi ve neredeyse hiçbir şey görmedi. Vizyon savaştan sonra akademisyen Filatov tarafından restore edildi.
Gerilla savaşçıları Nadia'nın öldüğüne inanıyordu. Sadece 1960’te onlarla buluşmayı başardı.
Nadezhda Bogdanova'ya Kızıl Bayrak Nişanı, I. Dünya Savaşı derecesi, madalya verildi.
Vladimir Kaznacheev, Solovianovka köyü, Bryansk bölgesi (cins 1928)
1941 yılında partizanlar ile bağlanan annenin çekiminden sonra Volodya, erkek kardeşi ve kız kardeşi, Bryansk bölgesindeki Kletnyansky ormanlarındaki partizanlara geldi.
Dekolte “partizan okulu” vardı - gelecek madencileri, yıkım adamlarını hazırladılar. Sonunda, Volodya sekiz kademeli güverte.
Ayrıca grubun israfını üstlendi, bağlandı, izci - Kletni'den en değerli bilgiyi getirdi. Akşam karanlığında, broşürler koyarak.
Volodya faşistler arasında tanındı: yakalanması için Almanlar, düşmanlarının bir çocuk olduğunun farkında olmayan bir ödül verdiler.
Bryansk'ı Almanlardan kurtarıncaya kadar yetişkinlerle eşit derecede savaştı.
Vladimir Kaznacheyev, "Yurtseverlik Savaşı Partizanı" derecesinde madalya kazandı.
Bu, askeri çocuk hikayelerinin sadece küçük bir kısmı. Savaşa kaç tane küçük ama cesur savaşçının katılacağını saymak imkansız: çoğu zaman komutanlar tabur ve şirket listelerine çocukların isimlerini yazmamışlardı.
Kursk'ta "Anavatanın Genç Savunucuları" isimli askeri bir tarih müzesi var. Şubat 23 Müzesi, 40 yılını kutlar.
Müze personeli benzersiz bilgiler topladı: 10'in üzerinde binlerce küçük partizan ve alayın çocuğu adı kuruldu.