Neyse ki, geçen yüzyılın 50'li yıllarında doğan nesile aitim. Ve sadece neyse ki değil, ne sevdiğini söyle: tesadüfle, kaderin iradesi sayesinde, hatta yanlış anlama yoluyla ...
Benim gibi insanların babaları, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan geçen, 41. zorlukla savaşan, Leningrad ve Stalingrad'ı savunan, Avrupa'yı kurtardı, emperyalist Japonya ile savaştı, yıkılan bir ülkeyi yeniden inşa etti. Savaştan sonra gece okullarında okuyan, enstitülerden ve üniversitelerden mezun olan babalarımız tanınmış bilim adamları, tasarımcılar, öğretmenler, doktorlar ve işçiler oldu.
Evet, işçilerdi, çünkü kelimenin tam anlamıyla her şeyi yapabilen yetenekli benzersiz elleri olmadan, Sovyetler Birliği'nin başarıları mümkün olmazdı.
Özel, seçkin bir nesildi. Bunlar dev, düşünce ve söz devleriydi. Bunlar içtenlikle çalışan, içtenlikle seven ve içtenlikle sevgi, sevinç ve saygı atmosferinde büyüyen çocukları doğuran insanlardı. Bunun için onlara teşekkürler!
Savaştan önce babam, ebeveynleri ve küçük kardeşi ile Rymarskaya Caddesi'ndeki Kharkov (şimdi bağımsız Ukrayna) şehrinde yaşıyordu. Üç yüz metre uzakta, Pushkinskaya Caddesi'nde, ondan çok uzak olmayan, bekleyen annem yaşadı. Savaştan önce birbirlerine aşina değildiler ve farklı okullarda okudular.
Savaş başladığında, Eylül 1941'in sonundaki Wehrmacht Kharkov'a yaklaştı. Gelecekteki ebeveynlerimin aileleri, hayatımın sonuna kadar konuşulan bir mucize tarafından tahliye edildi.
Ama bu, doğduğum için hiç bir şekilde son kaza değil.
1942'nin sonunda babası (1925 doğumlu) gönüllü oldu. Altı ay boyunca piyade okulunda okudu. Acil olarak ilan edilen inşaatın serbest bırakılmasından üç gün önce Kızıl Ordu'nun acilen paraşütçülere ihtiyacı olduğu konusunda bilgilendirildiler. Ve tüm serbest bırakma gençler müfreze teğmenleri değil, paraşütçüler oldu.
Bu doğduğum bir başka kaza.
Babam 11. hava tugayı içine girdi. Kim yaptı tarih Savaş sırasında hava yoluyla, bu oluşumların çoğunun birden fazla kez yeni oluşumlara maruz kaldığını iyi biliyor. Bu, önceki kompozisyonun neredeyse tamamen bozuk olduğu, başka bir deyişle öldüğü, ancak Savaş Afişini koruduğu anlamına geliyordu.
Daha sonra, 1985'te, babam ve annem Moskova-Pekin trenini Bozkırın uzak garnizonuna (orada hizmet eden, biliyor!) Götürdüğünde, sadece 12. hava tugayında görev yapan aynı ön hat paraşütçüsüyle bir araya geldi. , kim, babamın nerede servis yaptığını bularak şaşkınlıkla haykırdı: “Nasıl hayatta kaldın? Tugayınız tamamen öldürüldü ... ”Ve bu gerçekti: Belarus'ta bir yerlerde ağır savunma savaşları sırasında 11. tugaydan savaşların en başında yaralanan ve şok olmuş olan ve hayatta kalan bazı insanlar hayatta kaldı. Bunların arasında babam vardı. İşte başka bir tesadüf.
Şiddetli bir kabuk şoku nedeniyle, baba havadaki birliklerden 333. Polotsk-Novobugsky ağır muhafızlarına, Kızıl Bayrak Savaşı, Alexander Nevsky ve Mikhail Kutuzov alayına, makineli tüfek nişanları bölümünün komutanı olduğu ISU-152'deki kundağı motorlu topçu emirlerine transfer edildi. Polotsk ve diğer şehirleri kurtardı. Sonra Japonya ile bir savaş oldu.
Babam, 1. Uzak Doğu Cephesi'nin ilerlemesi sırasında, alay makineli topçularının pratikte biraz uyuyamadıklarını hatırlattı ... Samurais, çok gece dinlenen birimlerimize ve birimlerimize saldırdı, bu savaşın başında düzinelerce askerin katledildiği ve memurları. Kundağı motorlu topların mürettebatı uyurken, makineli nişancılar nöbet tutuyordu. Ve öldüler: ihmalleri ve özensizlikleri nedeniyle birkaç nöbetçi Japonlar tarafından öldürüldü ...
Ve öğleden sonra, yürüyüşler sırasında, zırhın üzerine oturmak ve yollarda tank karşıtı mayınlarla kazılmış olan Japon intihar bombacılarına bakmak gerekiyordu. Baba, ekibinin askerlerinin, aniden sadece birkaç metre ötede göründükleri zaman içinde bu tür iki kamikazayı nasıl yok ettiklerini hatırladı.
Sonra alay makineli topçularının Japon sığınaklarına ve sığınaklarına saldırması, acımasız el ele mücadelede Japonlarla birçok kez çatışması ve Kuzey Kore'yi kurtarması gereken Çin Mudanjiang şehri için savaşlar yapıldı. Babam sadece 1950'de ISU-152 silahının komutanı olarak bıraktı ve neredeyse sekiz yıl boyunca askerlik yaptı.
Ve küçük kardeşi Valentine 1944'te öldü, on sekizinci doğum gününden sadece üç gün önce yaşamadılar. NKVD birliklerinde bir işaretçiydi. Vladimir-Volynsky kenti yakınlarındaki Bandera tarafından öldürüldü. Amcam iletişim hattını sütunlar boyunca çekti ve düzinelerce "orman kardeşinden" ateş ederken bir direğe vuruldu. Böylece birimin komutanı, daha sonra cenazeyle birlikte gelen bir mektup yazdı. Ama o da birinin babası olabilirdi ... Babam 1947'ye kadar kardeşinin ölümü hakkında bir şey bilmiyordu, büyükbabam ve büyükannem onu üzmek istemedi.
Terhis edildikten sonra babası akşam okulunun 10. sınıfından mezun oldu, o zamana kadar ailesi Kharkov'a geri döndü, Kharkov Politeknik Enstitüsü'nden mezun oldu ve Kharkov Hafif Madenci tesisinde çalışmaya başladı.
Annem ve ailesi, askeri birlikte telefon operatörü olarak görev yaptığı Krasnoyarsk'a tahliye edildi. Anneannesinin son ana kadar, Leningrad yakınlarında savaşan pil komutanı annesinin ağabeyi ile iletişimini kaybetmekten korkan Kharkov'dan tahliye etmek istemediğini hatırladı. 21 Ekim 1941'de Kharkov'dan tahliye edildi. Almanlar 24 Ekim'de şehre girdi. Böyle bir kaza daha.
Sonra annenin ailesi, annenin pedagojik enstitüden mezun olduğu Kuibyshev'e taşındı. Büyükbabam, 1893 doğumlu babası, kralın altındaki okulun sadece 4 sınıfından mezun oldu. 20'li yılların sonunda, SSCB'deki ilk elektrikli fırının mucidi ve yazarı oldu, birkaç kez VDNH'de temsil etti. Ve Zaferden sonra, nereye gideceği konusunda bir seçim teklif edildi: Kharkov veya Leningrad'a. Hayatının son yıllarında anne çok endişeliydi, Ukrayna'da neler olduğuna bakıyordu (ve 2018'de 92 yaşında öldü) ve o zaman Kharkov'a taşınmakta ısrar ettiği için çok üzgünüm ... Ve yine, şans eseri, ebeveynlerimle tanıştığım ve ben doğdum ...
Özellikle ailemin tarihi hakkında ayrıntılı bilgi verdim. Benim kuşağımdaki insanların büyük çoğunluğunun daha dramatik aile hikayeleri anlatabileceğinden eminim. Bizim yerimizde, askeri ödüller ve cepheden baba harfleri en büyük değer olarak saklanıyor. Nasıl savaştıklarına dair hikayelerini hatırlıyoruz. Ve nasıl çalıştığımızı hatırlayın. Nazilerin yok ettiği her şeyi restore ettikleri coşku hakkında nasıl konuştuklarını hatırlıyoruz.
Bu bir kahramanlar nesli, bir titans nesli, imkansızı başarabilen ve gerçekleştiren bir yarı tanrı nesliydi.
Bu nedenle, mavi gözün mavi ekranından babalarımızın savaşa girdiğini, SMERSH ve müfrezelerden korktuğunu söyleyerek bizi, çocuklarımızı ve torunlarımızı kandırmaya gerek yoktur ve büyükbabalarımız Sovyet ekonomisini Gulag'da veya korkusuyla inşa ettiler. Öyle değildi. Bu aşağılık bir yalan.
Bizi aldatmaya gerek yok. Yetenekli "yöneticilerin" rehberliğinde çok ihtiyaç duyulan IL-112V taşıyıcının tekrar uçmadığını, bir roket düştüğünü ve Sanayi ve Ticaret Bakanlığı'nın yıllarca An-2 mısır kamyonunun yerini alamayacağını öğrendiğimizde bize saçma ve acı veriyor.
Ve aynı zamanda, sadece gün doğumu ve gün batımıyla karşılaştırılabilir düzenlilikle, elbette onaylanamayan ancak onaylanamayan multi milyar dolarlık hırsızlıkları içeren ceza davaları raporları vardır. Eğer bir “ama” için olmasaydı, her şey böyle olurdu: bu, kamu yönetiminin sadece etkisiz olduğunu gösterir. Ve eğer personeli eğitmek için tamamen bir sistem yoksa ve işin nihai sonuçları için sorumlulukları yoksa başka ne diyebilirim?
Bu bakış açısından, hangi yasaları kabul ederseniz edin, etkinin mutlak sıfıra yakın olması beklenebilir ...
Modern Rusya'da birçok önemli projenin başarıyla uygulandığına şüphe yok. Örneğin, Kırım köprüsü, Uzak Doğu'nun geliştirilmesi projesi. Yeni endüstriler inşa ediliyor. Ancak, eğer söyleyebilirsem, bu sürecin verimliliği, verimliliği ne olacak? Ne yapabilirdin - ve ne yaptın?
Bir askeri okuldaki geç tabur komutanım (soldaki fotoğrafta), bir birimi veya tek bir harbiyenin eylemini değerlendirdi, çok memnun olmadığında, aniden "Değerlendirme iki!" Dedi.
Korkarım ki sık sık Rus hükümetinin eylemlerini değerlendirmekten, örneğin eğitim veya sağlık hizmetlerindeki reformlardan bahsediyoruz. Ama bir sebepten ötürü hiç kimse gardrona ulaşmadı ...
Neden bütün bunlar? Dahası, Rusya'daki nesiller arasındaki bağlantı her zaman insanları çimentolayan ve varlığını sağlayan en dayanıklı ipliktir, öyle ve olacaktır. Geçen yüzyılın 40 ve 50'lerinde nesillerin doğduğu bu milyonlarca dolarlık kazalar şimdilik hafızada kaldı. Ve 40'ların ve 50'lerin çocukları zaten emekli. Ve torunlarına bir şey söylüyorlarsa ve çok şaşırtıcı bir şekilde devlet propagandası da dahil olmak üzere propaganda tamamen farklı bir şey yayınlıyorlarsa, bu ulusal güvenlik için en büyük tehdittir.
Yetkililer böylece, “liberal” olarak adlandırılan sayı ve otorite açısından önemsiz olan Rus toplumunun Batı yanlısı kısmını uzlaştırmaya çalışırlarsa, bu o kadar da kötü değildir. Fakat eğer bu "Batılı yanlılar" aslında hükümetin bir parçasıysa, bu zaten büyük bir felakettir. SSCB'nin çöküşüyle kanıtlandığı gibi, seçkinler tarafından yukarıdan üretildi.
Çünkü bu durumda, benim gibi milyonlarca insanın doğduğu bu kazalar, sadece ülkenin bireysel olarak korunmasını ve başarılı bir şekilde gelişmesini değil, sadece bireysel bireylerin doğuşunu gerektiren kazalar haline geliyor.
Ebeveynlerimiz bunun için savaştı ve çalıştı. Ve biz onların yaşamlarının ve sevgilerinin sonuçlarıyız. Ve ülkemiz de.