Chu Mu, doğduğu andan itibaren geniş kapsamlı bir eğitim almıştı. Bu eğitim, fiziksel eğitimi de içerdiğinden bu engebeli bölgede ilerlemek oldukça zor olsa da, bunun üstesinden gelebiliyordu.
Chu Mu küçük bir dere boyunca ilerledi. Dere, adanın ortasındaki kılıca benzer dağın zirvesindeki karların erimesiyle meydana gelmişti. Akış yönünün zıddına doğru yürüdüğünden kaybolma ihtimali ortadan kalkmıştı.
“Mandy Canavarı!” Chu Mu aniden yavaşladı ve yüz metre ileride su içmekte olan ruh hayvanına dikkatle baktı.
Mandy Canavarları kertenkelelerinkine benzer bedenlere sahipti; pembe bedeni ve keskin kulaklarıyla Hayvan Dünyası’nın üyelerinden biriydi. Mandy Canavarları, savunması ve gücü üstün ama çevikliği ve hızı yavaş, kısa menzil savaşçılarıydı.
“Mandy Canavarı’nın tür seviyesi, ortalama olmalı!”
Ruh hayvanlarının gücü seviyeleriyle kararlaştırılırdı ve seviyeleri, başka yöntemlerin yanı sıra, savaşlarla da arttırılabilirdi. İyi eğitildikleri sürece, hiç durmadan gelişirlerdi. Birinci seviyeden dördüncü seviyeye, dokuzuncu seviyeye ve hatta daha yukarılara…
Ama seviyeler, bir ruh hayvanının potansiyelini ve niteliklerini tam manasıyla yansıtmazdı. ‘Tür seviyesi’ de bunun en önemli kanıtıydı.
Tür seviyesi, ruh hayvanının türünden gelen avantajları gösterirdi.
İki ruh hayvanının ikisi de beşinci seviyede olabilirdi ama tür seviyesi ortalama olan ruh hayvanı, tür seviyesi düşük olan ruh hayvanından daha güçlü olurdu. Bu, yaradılıştan gelen bir üstünlüktü. Bir kaplanla bir köpeği karşılaştırmak gibiydi. Bir köpeği ne kadar iyi eğitirseniz eğitin, bir kaplanı yenmesi yine de imkansıza yakındı.
Mandy Canavarları, popüler bir türdü. Sonuçta, genellikle orta seviye ruh hayvanlarını kontrol etmek de onlara seviye atlattırmak kolaydı.
Ama Chu Mu bu seviye bir şeyle ilgili değildi. Mandy Canavarları yavaş hız gibi pek çok kısıtlamaya sahipti; çevik ya da büyü yapabilen bir ruh hayvanı karşısında hiç şüphesi kaybederdi.
Chu Mu, Mandy Canavarı’nın yanından ayrılmayı planladı. Mandy Canavarları uysal hayvanlardı ve Chu Mu ona zarar vermezse ona saldırmazdı.
Chu Mu, Mandy Canavarı’nın yanından geçerken, Mandy Canavarı kafasını sudan çıkardı ve büyük gözleriyle Chu Mu’yu izledi. Chu Mu’nun kötü bir niyete sahip olmadığını gördükten sonra, su içmeye geri döndü.
“İkinci ruh sözleşmesi, yakala!”
Aniden tutkulu bir ses duyuldu.
Chu Mu hemen başını o yöne çevirdi ve ruh sözleşmesi yapmaya çalışan onun yaşında bir çocuk gördü.
Chu Mu bu çocuğu tanıdı. Onun adı Ge Sen’di ve kahverengi saçlarla soluk ve çilli bir yüze sahipti.
“Hehe, onun için benimle savaşmaya çalışma!” Ge Sen başka bir şey söylemese de, onunla ilk ruh sözleşmesi yapmaya çalışan kişi olmanın mutluluğunu gösteren kendini beğenmiş bir gülümseme sergiledi.
Chu Mu soğuk bir şekilde gülümsedi ve kararlı bir şekilde hızla yürüdü.
Bir ruh sözleşmesi ortaya konulduğunda iki olası sonuç ortaya çıkardı: Biri, ruh hayvanının onu eğitmen olarak tanımasıydı, diğeri ise, ruh hayvanının öfkelenmesiydi.
Bu Mandy Canavarı’nın kademesi düşüktü ama görünüşünden, en az dördüncü seviyede olduğu anlaşılıyordu. Güçsüz Ge Sen’in bu tamamen sağlıklı ruh hayvanını yakalayabilme şansı ise, %1 bile değildi. Ve başarısızlığın sonucu belliydi…
“HAOOO!!!”
Beklendiği gibi, Mandy Canavarı öfkelendi ve çalılıkların içinden Ge Sen’e doğru çılgınca koşmaya başladı.
Ge Sen’in kendini beğenmiş ifadesi anında dondu ve paniğe kapılarak çalılıklara doğru kaçmaya başladı.
Chu Mu karışık çalılıklara baktı ve sessizce gülerken çocuğu görmezden geldi. İlerleyerek kargaşa bölgesinden uzaklaştı.
Chu Mu bu uzun yolculuğu için yanına bol bol yiyecek ve su almıştı. İlk gün, gökyüzü kararmaya başlamadan önce yedi ya da sekiz kilometre ilerlemişti.
Chu Mu hava kararmaya başladığında küçük, granit bir mağaraya saklandı ve vahşi ruh hayvanlarının onu yememesi için mağaranın girişini kayalarla kapattı.
Hava karardığında ise, yetişim yapmaya başladı. Ruh hayvanı eğitmenleri, esas olarak kendi ruhlarını eğitirlerdi. Ruh güçleri, enerjilerinin ve aynı zamanda hayatlarının kaynağıydı.
Chu Mu ikinci günün sabahında yolculuğuna devam etti. Reislere göre, uzun dikenlik bölgeler, adanın dış kısımlarıyla iç kısımları arasındaki sınırlardı.
Chu Mu bıçağını hazırlamıştı ve dikenleri keserek kendine yol açıyordu.
Dikenli orman en azından iki yüz metre uzunluğundaydı ve ağaçların uzunluğu üç-dört metreyi buluyordu ki, bu da yer yer köy çitlerinden daha uzun olduğu anlamına geliyordu. Chu Mu’nun bedeni küçüktü, bu yüzden küçük aralıklardan geçebiliyordu.
İnsanlar, bu dikenlik bölgede ne kadar dikkatli olsalar da zarar görebilirlerdi. Çok geçmeden Chu Mu’nun bedeninde yeni yaralar açıldı ve kanı yere damlamaya başladı.
“Huhu”
Aniden Chu Mu’nun kulaklarına yan taraftan gelen garip bir ses geldi.
Chu Mu nefesini tutarak durdu.
“Huhuhu” Hafif ses tekrar duyuldu! Bununla beraber Chu Mu hemen yüzüstü yere yattı ve nefesini tuttu!
Aniden ayak bileklerinde bir şey hissetti.
Chu Mu hemen ayaklarına dolanan yeşil yılana benzer canlıyı görmek için arkasını döndü.
“Ahhhh!!!!” Chu Mu daha tepki bile veremeden ormanın derinliklerine doğru yerde sürüklenmeye başladı.
Bu zoraki sürünüş esnasında, yeşil yılana benzer yaratığın gerçek kimliğini de gördü.
Bir yılan değildi,dikenli bir sarmaşıktı!
“Diken Şeytanı!” Aklında hemen bu iki kelime belirdi.
Diken Şeytanı, Bitki Krallığı’ndan sarmaşık tipi bir yaratıktı. Sadece dikenli ormanlarda büyürdü ve uzmanlığı, ormanda yürüyen canlıları yakalamaktı. Bitki Krallığı’nın en bilinen etoburlarından biriydi.
Chu Mu, Diken Şeytanı’nın ana bedenine çekildiği an paramparça edileceğinin farkındaydı.
Bu tehlike karşısında düşünecek pek zamanı olmadığından hemen bıçağını kavradı ve bedenini kıvırarak yüzünü kesen dikenlerin acısına dayanıp dokunaca doğru savurdu!
Bu savuruşta çok fazla güç kullandığından sarmaşık kesildi ve kesilen yerden yeşil bir sıvı fışkırmaya başladı.
Daha fazla orada beklemeye cesaret edemeyerek çırpınan sarmaşığı tekmeledi ve kaçmaya başladı. Bıçağını sıkıca tutarak, dikenli ormanın içinden hızlıca sürünerek gelen Diken Şeytanı’nın elinden kurtuldu.
Ormanın içinden çılgıncasına fırlayan sarmaşık darbeleri Chu Mu’yu kesmeye devam etti ama o, bir saniye bile durmaya cesaret edemedi.
Bu ormanın bir sonu yokmuş gibi görünüyordu. Chu Mu zaten nefes bile alamayacak kadar yorulmuştu.
Birkaç parlak güneş ışığı bitkilerin arasından sızmaya başlarken, sonunda diken ormanı seyrekleşmeye başladı. Chu Mu sonunda diken ormanının tehlikelerinden kurtuldu ve sağ salim bir şekilde açıklığa çıktı.
“Diken Şeytanı’nın sadece ikinci seviyede olması çok iyiydi. Seviyesi daha yüksek olsaydı ve ikiden fazla sarmaşığı olsaydı gerçekten tehlikede olurdum!”
Chu Mu büyük bir kayanın dibine çömeldi ve hâlâ benliğini terk etmemiş korkusuyla olan biteni düşünürken derin derin nefesler aldı.
Diken Şeytanı’nın tür seviyesi düşüktü, hatta Mandy Canavarı’ndan bile daha düşüktü. Ama Bitki Krallığı’nın en saldırgan ruh hayvanlarından biriydi ve erken seviyelerde güçlü olmakla birlikte, çok çabuk seviye atlardı. Biri bu Diken Şeytanı’nı yakalarsa, onu üç ay içinde yedinci ya da sekizinci seviyeye getirebilirdi, bu da sorunsuz bir şekilde ilk ona girmesini sağlardı.
Aslında, Chu Mu’nun bu Diken Canavarı’nı yakalama ihtimali oldukça yüksekti. Ama tür seviyesi çok düşüktü ve başlangıçta güçlü olsa da hiç potansiyeli yoktu.
Ve bu yüzden, Diken Şeytanı’nı yakalamaya çalışmaktan vazgeçti.