Takım elbise erkeklerle çok ilişkilendirildi ve erkek modasının en tanınan sembollerinden biri haline geldi. Bununla birlikte, 20. yüzyıl boyunca, takım elbise, kadınlar ve diğer cinsiyetler tarafından çeşitli nedenlerle sahiplenildi: daraltıcı ve karmaşık kıyafetlere isyan etmek, bir zamanlar yalnızca erkeklere ait olan spor ve görevleri yapmakta özgür olmak, eşitliği savunmak. işyerinde veya sokakta ya da cinsiyetin ikili tanımıyla şok etmek ve oynamak.
Erkek tasarımcılar genellikle kadınlara 'güçlü üniformalar' verdikleri için kutlansalar da, kadın tasarımcılar hemcinslerinin ihtiyaçlarına yanıt vermede yenilikçi ve incelikli davrandılar. Ortak kadınlık deneyimleri, modanın temel bileşenleri olan yapı, hacim, kumaş ve detay aracılığıyla kadın bedenini kullanarak kendi kuşağının kadınlarının ihtiyaç ve arzularını karşılamalarını sağladı.
İlk akla gelen isimlerden biri de Lady Duff-Gordon takma adıyla moda dünyasının 'Lucile' olarak tanıdığı Lucy Christiana . 20. yüzyılın başlarında Avrupa ve Amerika arasında çalışan İngiliz tasarımcı, zarif gece kıyafetleriyle tanındı. Ancak gündelik giyime yaklaşımında feminist görüşleri daha belirgin hale geldi: basit dikilmiş takım elbiseleri, ileriye doğru adım atmaktan ve hakları için kampanya yürütmekten emin olan kadınlar için yeni bir yaklaşımı simgeliyordu.
Coco Chanel , aerodinamik ve uzun silüetleriyle büyük beğeni topluyor, ancak kadınsı vücut ve rahatlık konusundaki doğuştan gelen anlayışını gösteren, tekstiller üzerine çığır açan çalışması. Buklet yününden ama hepsinden öte elastik jarseden kesilmiş takımları, 1920'lerin ve 1930'ların kaygısız, neredeyse yüzsüz kadınsı tavrına bir övgü.
Elsa Schiaparelli ve modadaki gerçeküstücülüğe dair esprili yorumu, kadınlara bir takım elbiseyi nasıl içsel benliklerinin ve onları çevreleyen gerçekliğin keşfine dönüştürebileceklerini gösterdi.
1980'ler, dünyaya yayılan kadın takımları gördü. Giorgio Armani gibi tasarımcıların , kadınlara güç ve toplumda eşit önem kazanmak için günlük mücadelelerinde yardımcı olabilecek bir kıyafet giydirmek için erkeksi gardıroplardan ilham aldıkları söyleniyor.
Armani, Thierry Mugler ve Ralph Laure n tasarımlarında geniş omuzlar ve sert şekiller her yerde bulunurken , kadın tasarımcılar sözde 'power suit'i sorgulamaya ve karakteristik detaylarıyla oynamaya başladılar. Anne Marie Beretta ve Popy Moreni gibi yetenekli tasarımcılar , kadınlara başarılı olmak ve istediklerini ve hak ettiklerini elde etmek için kendi kimliklerinden vazgeçmeleri gerekmediğini göstererek, 'güçlü' takım elbiselere ironik yaklaşımlarını önerdiler.
Bu kadın tasarımcılar, kadınsı duyarlılığın ve ilk elden deneyimin moda sistemine nasıl girdiğinin örnekleridir - hâlâ erkeklerin elinde olan, ancak çoğunlukla kadın tüketicileri hedefleyen bir alan. Miras koleksiyonlarında tutulan nesneler aracılığıyla bu deneyimleri kurtarmak, tarihi yeniden yazmaya ve tarihe dönüştürmeye yardımcı olabilecek ilgili hikayeleri açığa çıkarmamıza ya da en azından bildiğimizi ve genellikle kabul ettiğimiz şeyin incelikli bir versiyonunu önermemize izin verir.