Güney Asya’nın bu bölümünün ilk tarım kültürleri İndus Vadisi’nin batısındaki Belucistan tepelerinde ortaya çıktı. Bu kültürün en iyi bilinen yeri Mehrgarh’dır. MÖ 6500 civarına tarihlenir.İlk çiftçilerin evcil hayvanları vardı ve buğday ekiminde ustalaşmışlardı. İlk önce bu “Neolitik” ekonominin hakimiyetinin Yakın Doğu’dan geldiği varsayıldı. Bununla birlikte, genetik araştırmalara göre, Yakın Doğu’dan kitlesel bir göç hareketi olmamıştır. Hindistan alt kıtasının Neolitikleşmesi, bu nedenle, esas olarak, Paleolitik’in sonundan itibaren bölgede bulunan avcı-toplayıcı popülasyonları tarafından yapılmış olacaktır. Çanak çömlek orada MÖ 5500 kadar erken bir tarihte kullanıldı Erken Harappan evresi olarak adlandırılan MÖ 4. binyıl, İndus’un yerleşik topluluklarının proto-kentsel yerleşimler oluşturmaya başladığı uzun bir “bölgeselleşme dönemi” olarak giderek daha fazla görülüyor. Bu zamanda ortak bir kültür ortaya çıkar. Bu dönem yaklaşık üç yüz yerde tespit edilmiştir . Bunlar, az çok iyi belgelenmiş ve uzay ve zaman içinde sınırlandırılmış, aynı adla anılan yerlerden belirlenmiş ve seramik malzemeleriyle tanımlanmış çeşitli bölgesel kültürler arasında bölünmüştür. Bu kültür üç ana sitede gelişti.
Belucistan, en eski site
Belucistan’da Kili Gül Muhammed dönemi olarak adlandırılan dönem MÖ 4300’den 3500’e kadar uzanır.Adı geçen site o zamanlar Quetta Vadisi’nde bulunuyordu. Mehrgarh sahası, yaklaşık 100 hektara ulaşmak için gelişimini sürdürüyor. Çark üzerinde çanak çömlek, lapis lazulli ve diğer kaliteli taşlar işleyen birçok atölyesi vardır. Arkeologlar, sitede bulunan cenaze malzemelerinin İran platosunu geçen değişim ağlarına entegre edildiğini gördüler. MÖ 3500’den 3000’e kadar uzanan Keçi Bey ve MÖ 3000’den 2600’e kadar uzanan Damb Saadat dönemi olarak adlandırılan sonraki dönemler, bina teraslarına odaklanan anıtsal bir mimarinin gelişimini görür. Özellikle Mehrgarh’ın geniş, kısmen engelsiz terası olacak. Daha güneyde, Nal yerleşimi adını natüralist ve geometrik süslemeli çok renkli seramiklere vermiştir. Bu, entegrasyon çağıyla çağdaş ve Sind’inkiyle bağlantılı olan sözde Kulli kültürünün gelişiminden önce gelir.
Aşağı İndus Vadisi, daha çeşitlendirilmiş bir ekonomi
Aşağı İndus vadisine kendi kültürleri hakimdir. Balakot dönemi MÖ 4000-3500 yıllarına tarihlenmektedir. Karaçi’nin seksen sekiz kilometre kuzeybatısındaki sahilde bulunan bu site, ovalarda ham tuğladan inşa edilmiş bilinen en eski köydür. Sakinleri, hayvanları evcilleştirmiş ve kırmızı bir tarih olan buğday ve hünnap yetiştirmiş olsalar bile, deniz kaynaklarının ve kıyı bölgesinin sömürülmesi, avcılık ve toplayıcılık ile geçimlerini büyük ölçüde balıkçılığa dayandırıyor gibi görünüyor. Bu sitede bulunan en eski seramik malzeme, Belucistan’ın dağlık bölgelerindeki kültürlerle bağlantılara zaten tanıklık ediyor. Daha kuzeyde İndus’un batı kıyısında, Belucistan ile doğrudan temas halinde bulunan Amri (Sind) yerleşimi, adını MÖ 3600 ila 3000 arasında değişen daha sonraki bir döneme vermiştir. alçak bölgelerde toplulukların sürekli gelişiminin kanıtıdır. : giderek daha ayrıntılı kerpiç mimarisi (yüksek alanlarda bulunan tavan araları ile), tekerlek boyalı çanak çömlek, bakır nesneler ve entegrasyon çağının özelliği olan üçgen pişmiş toprak “somunların” görünümü. Sind ilinde, İndus veya Harappan kültürünün gelişiminin temellerini atan İndus Vadisi’nin kolonizasyonunun başarısının bir işareti olan yirmi diğer çağdaş site ortaya çıkarıldı.
Pencap’ta: Hakra-Ravi geleneğinin gelişimi
Daha kuzeyde, Pencap’ta, MÖ 3500’den 2700’e kadar uzanan “Hakra-Ravi” çanak çömlek geleneği ile karakterize edilen kültürler gelişir. J.-C. Hakra tipi çanak çömlek, dönüşlü, boyalı ve oyulmuş olup, adından da anlaşılacağı gibi Hakra havzasında yaygındır. Ravi tipi daha batıda, özellikle yerleşimin bu dönemde başladığı Harappa’da bulundu. Benzerdir ancak aynı kültürel gruptan gelip gelmediği bilinmemektedir. Geçici kamptan Lathwala gibi kalıcı köylere kadar uzanan bir araştırma sırasında, Cholistan çölünde, dolayısıyla Hakra bölgesinde, bu döneme ait en az doksan dokuz yerleşim yeri tespit edilmiştir. Bu, hiyerarşik bir habitat ağının bu döneminden itibaren varlığının ve birkaç ana site etrafında habitat konsantrasyonu hakkındaki tartışmanın kanıtıdır. Hakra ve Ravi tipi çanak çömlek, daha sonra “olgun” Harappan dönemi olarak adlandırılan sonraki dönemin stillerinde bulunacak motifleri temsil eder.
KAYNAKLAR:
Vikipedi
Herkes için hikaye