1990’ların başından beri birçok şey oldu: Irak ile ilk savaş, Sovyetler Birliği’nin dağılışı, Bill Clinton’un başkanlığı, eski ISA yuvasının yerine geçen ve herkezin gündelik hayatında büyük yer kaplayan paralel PCI veriyolunun çıkışı. Bunlardan sonra pek yeni bir şey olmadı. Tamam Irak ile bir savaş daha oldu, Amerika şer eksenine karşı savaş açtı ve Mr. Bush Jr. Mr. Clinton’un yerine geçti. Ama PCI düşünüldüğünde bir şey değişmedi. Niye değişsin ki? Bugüne kadar idare ettiği kartlar için yeterince hızlıydı (ses kartları, I/O bileşenleri ve USB’den donanım kontrolörlerine kadar). Daha fazla bant genişliğine ihtiyaç duyan görüntü kartları çıktığında, AGP arayüzü geliştirildi ve ihtiyaca göre bir çok kez daha da hızlandırıldı.
Ama modern anakartlarda tüm PCI slotları tarafından paylaşılan 132 MB/s’lık bant genişliği bir darboğaz oluşturuyor. Gün geçtikce görüntü kartları, sabit diskler, USB veri transferi ve Gigabit ağ kartları veriyolu üzerinden aynı anda daha sık veri yollamaya ve sıkışmaya başladılar. Tabiki, Intel’ın CSA arayüzüne sahip i875 yongasetinde gigabit ağ kartını PCı üzerinden sisteme bağlantısını kaldırması gibi, yeni yongasetlerinde çözümler üretiliyor. Ama anlık çözümler için tasarıma bu kadar zaman harcamak yerine sorunu çözmek için yeni, hızlı ve daha esnek arayüzler daha akılcı bir çözüm.
Görüntü kartlarında şimdilik böyle bir sorun yok. 1990’ların ortalarında ortaya çıkan AGP, 2GB/s’lik bir bant genişliği sağlıyor. Bu genişlik gelecekteki geliştirmeler için de yeterli gözüküyor. Yine de, uzun dönemde yeni bir veriyolu gerekli olabilir. Sonuçta bize göre 640K, herkes için yeterli olmayabilir.