İLETİŞİMDE GÖSTERGE
İletişim kurarken kullanılan göstergeler, dil göstergeleri ve dil dışı göstergeler olmak üzere ikiye ayrılır.
Dil göstergeleri:
İnsanın anlatma kabiliyetinin en gelişmiş aracı dildir. Dille gerçekleşen iletişim resim, şekil, işaret ve vücut diliyle gerçekleştirilen iletişimden çok daha kullanışlıdır. Dil ruh hallerinin ve duyguların anlatılmasında kullanılabileceği gibi, dil göstergeleri kendi anlam ve değerlerinden başka anlamları da ifade etmeye elverişlidir. Ayrıca dille gerçekleşen iletişim gelecek zamanlara da aktarılabilir.
Dil dışı göstergelerin bütün iletileri açıklama imkânı yoktur, iletileri sınırlıdır. Dil dışı göstergeler; belirti, belirtke, simge ve görsel göstergeler (ikon) kelimeleriyle adlandırabiliriz.
Belirti: Gösterge kendi dışında bir şeyi anlatır. Burada amaç iletişim sağlamak değildir. Belirti, doğal veya amacı olmayan bir olgudur. "Duman" ateşi; "bulut" yağmur yağacağını; "ateş ve ishal" hastalığı ifade eder.
Belirtke: Göstergeler iletişim kurma, bir ileti aktarma ve bilgi verme amacıyla düzenlenmiştir. Kendi varlık sebebi dışında bir konuyu ifade etmek için kullanılan ve toplumu oluşturan fertler tarafından anlam değeri belirlenen, anlaşılan göstergelerdir. Trafik işaretleri, bazı yasakları ifade eden işaretler bu guruba girer. Bu göstergelerde ferler arasında bir uzlaşma söz konusudur. Görsel Gösterge: Bu gösterge türünde gösteren ile gösterilen arasında gerçekten bir benzerlik vardır. İnsan portreleri bu guruba girer.
Simge: Bu gösterge benzerlik ve uzlaşma ilişkisiyle soyut tek bir gösterilene göndermede bulunan görsel biçimdir. Toplumsal bir değere sahip simgede kullananlar arasında bir uzlaşma söz konusudur. Simgenin göstereniyle gösterileni arasında bir anlam ve benzerlik ilişkisi vardır. 'Bayrak' bu guruba girer.
LGİNİZİ ÇEKEBİLİR