İSTANBUL - Rabia Kurnaz, oğlu Murat Kurnaz'ı en son 2001 yılında gördü. 19 yaşındaki oğlu, bir gün Almanya'da oturdukları evden çıktı ve bir daha geri dönmedi. Annenin bildiği tek şey oğlunun 2002 yılında, ABD'nin 'terör zanlıları'nı tuttuğu Guantanamo Üssü'ne getirilmiş olması. Murat Kurnaz buradaki 10'u Türk, 750 'zanlı' gibi (kesin sayılar bilinmiyor), 3.5 yıldır ne yargılandı, ne de 'savaş esiri' muamelesi gördü. Oğlu uğruna Almanya, ABD, Britanya ve Türkiye arasında mekik dokuyan anne Rabia Kurnaz için ise oğlunun serbest kalıp kalmadığı bile büyük muamma.'Oğlun yakalandı'Rabia Kurnaz, 13 yaşında ailesiyle Almanya'ya geldi. Burada büyüdü. 1973'te Almanya'da evlendi. Bremen'de üç oğul ve bir kız çocuk annesi oldu. Eşi bir otomobil fabrikasında çalışırken Rabia Kurnaz, çocuklarını büyütüyordu. Kızını evlendirdi, iki torunu oldu.Murat ise küçük yaşta dini konulara merak sardı. 17'sinde hacca gitmek istedi. Sürekli bir camiye gidiyordu. Bir süre sonra tamamen Kuran-ı Kerim'e göre yaşamak istediğini anlatmaya başladı. Türkiye'de evlendi. Aralık 2001'de 'Kuran'ı daha iyi öğrenmek için' Pakistan'a gideceğini söyledi.O gece Rabia Kurnaz, Murat'ı odasında küçük kardeşleri Alper ve Ali'yi kollarına almış uyurken gördü. Endişeliydi. Murat, Pakistan'a gittikten bir ay sonra Alman polisi onu çağırdı. Ona bir fotoğraf gösterdiler. Fotoğraftaki Murat'tı. Polis, oğlunun Pakistan'da yakalanıp ABD'nin Guantanamo'da kurduğu bir kampa gönderildiğini anlattı.Ne yapacağını bilemiyordu. Almanya'daki resmi makamları gezdi, hepsi 'Murat Alman vatandaşı olmadığı için' bir şey yapamayacaklarını söyledi. Bir Alman avukat tuttu. Türkiye'de Başbakanlık ve Dışişleri Bakanlığı'na defalarca mektup, faks, e-posta yolladı. Sonra kalkıp Ankara'ya geldi. Başbakanlık ve Dışişleri Bakanlığı bürokratlarıyla görüştü. İlgilendiler, "Oğlunuzu oradan alacağız" dediler. Umutlanarak Almanya'ya döndü. Ama, aylarca hiç ses çıkmadı.Baba Metin Kurnaz, geceleri çalışıyordu. Anne Rabia Kurnaz ise geceleri tek başına ağlıyordu. Murat'ın doğum günlerini kimseye hatırlatmıyor, tek başına bir odaya çekiliyordu.Eylemden eyleme...Almanya ve Türkiye'de yapılabilecekler sınırlıydı. ABD'de avukat tutarak oğluna ulaşabilmeyi denedi. Guantanamo'daki insan hakları ihlallerine kamuoyunun ilgisini çekmek için eylemlere katıldı. Dört kez Türkiye'ye geldi. Suç duyurularında, basın açıklamalarında yer aldı.2004 yılının ilk aylarında Britanya'da Guantanamo'da yakını bulunan diğer insanlarla birlikte büyük gösteri ve toplantılara katıldı. Konuşmalar yaptı. Bir sonraki durağı, 'Sivil Özgürlükler Birliği' adlı sivil toplum kuruluşunun düzenlediği eylemlere katılmak için New York ve Washington oldu.ABD Federal Anayasa Mahkemesi'ne Guantanamo'da tutsak olan yakınlarının hakları için dava açanlar arasında anne Kurnaz da vardı. Mart 2004'te çeşitli milletlerden 750 tutsağın yakınları gibi, ABD'de oğlunu görme hakkının olduğunu haykırıyordu.Nihayet yıllar sonra ABD'li avukatı aracılığıyla Murat'tan bir haber alabildi. ABD'li avukatı Guantanamo'da Murat ile görüşmüştü. Murat yaşadığı acıları anlatmıştı. Hiçbir hukuk yolunun ulaşamadığı Guantanamo Üssü'nden oğlunu kurtarmak için yine de eli kolu bağlıydı. Avukatları Türkiye hükümetinin baskı yapması gerektiğini söylüyorlardı. Yaklaşık bir ay önce Ankara'da yine sonuç alamadığı görüşmeleri oldu.Son 'müjde'Oğlundan ayrı yıllar geçmişti. Yaptıkları masraflar ailenin maddi bütçesini sarsmıştı. Ama geçen hafta mutlu haberi aldı. Sakarya'daki akrabalarının evine gelen jandarma ve muhtar, 'Murat'ı bırakmışlar, Türkiye'de' haberini getirmişti. Rabia Kurnaz, komşusundan aldığı borçla, yanına küçük oğulları Ali ve Alper'i de alarak bir kez daha yola düştü. İstanbul'a geldi. Ama ABD Ankara Büyükelçiliği, Kurnaz'ın serbest bırakıldığı iddiasını yalanladı. Türk Dışişleri Bakanlığı, "Bu konuda bize bilgi gelmedi" dedi. Emniyet'e göre 'teslimat MİT'e yapılmış olabilir'di. Oysa Rabia Kurnaz, 19 Mart'ta oğlunun 23. yaş gününü hep birlikte kutlayacaklarını düşünüyordu.