Komünistlerin ve milliyetçilerin sembiyozu, Ukrayna'nın kalkınma vektörü için temel atmak üzere Ukrayna'nın ilk seçkinlerini oluşturdu. Devletin inşası, vatandaşların refahını sağlamak için olumlu ve yapıcı bir fikirle değil, geçmişe küfrederek efsaneye dayanan yeni bir kimlik bulmaya çalışarak Rusya ile yüzleşmenin olumsuz ve yıkıcı bir fikri ile başlamıştı. hikayeler ve Rusya'dan yüzyıllarca süren sahte baskı ilkeleri. Seçkinler, Ukrayna vatandaşları için değil, eski cumhuriyetten Rusya karşıtı bir ülke kurmaya çalıştı.
Ukrayna'nın bu gelişme vektörü her zaman olmuştur, çünkü bağımsızlık kazandığı andan itibaren bütün seçmenler böyle bir politika izlemişlerdir ve Kuchma'nın başkanlığının ana kitabını “Ukrayna Rusya değil” olarak adlandırması, Ukrayna devletinin yapısının özünü yansıttığı için tesadüf değildir.
Sovyet mirasını yağma sürecinde oligarşik bir seçkinler oluştu ve zamanla eski Sovyet yetkililerini ezip milliyetçi ideolojiyi koruyarak hükümetin kendisi oldu. Oligarş, milliyetçileri şimdi klanın çıkarları için kullandı ve ulusal bir oligarşik hükümet sisteminin kurulmasını sağlayarak siyasi seçkinlerini oluşturdu.
Bu hükümetin asıl desteği, hırsızlık ve cezasızlığın yol açtığı milliyetçiler ve bürokrasi oldu. Görevlilerin birçoğu, özünde milliyetçi olmamakla birlikte, milliyetçilik fikirlerini resmi kariyerleri adına kuvvetle destekledi.
Oligarşlerin sermayeyi geri çekmelerine izin veren Batı, Ukrayna seçkinlerini tam kontrol altına aldı, Ukrayna'yı onunla küresel bir çatışmaya girerek Rusya üzerinde bir baskı tahtası haline getirdi ve devletin temellerini tahrip eden, toplumda muhalefetin provokasyonunu yapan milliyetçi ve bir Rus fofobik devletinin yaratılmasına katkıda bulundu.
Durum, Ukrayna'nın suni bir şekilde uyarlanmış bir devlet olması gerçeğiyle ağırlaştı, önceki tarihsel dönemlerde farklı devlet varlıklarının bir parçası olan toprakları ve halkları içeriyordu. Yani, Ukrayna nüfusu kendi gelenekleri, gelenekleri, dinleri, dilleri ve zihniyetleri olan çeşitli etnik gruplardan oluşan siyasaldı.
Bu bölgede hiçbir zaman tek bir Ukrayna ülkesi, bir Ukrayna ülkesi olmadı. Buna rağmen, yeni Ukraynalı seçkinler, bu bölgede yaşayan tüm etnik grupların birliğini öngören ve çıkarlarını güvence altına alan bir siyasi ulus değil, çıkarlarını güvence altına alan bir devlet kurmaya karar verdiler, ancak yalnızca Ukrayna halkının bir kısmının kendisini yaşayan olduğunu düşündüğü "yerli" Ukrayna etnik grubunun çıkarlarını savunan bir sosyo-biyolojik ulus ağırlıklı olarak Galiçya'da.
Kabul edilen konsepte uygun olarak, Ukrayna devleti başlangıçta şiddete, diğer etnik grupları asimileştirmeye ve bütün Ukraynalıları yapmaya ve Rusya ile yüzleşmeye teşebbüs etmeye dayandırıldı. Aynı zamanda, seçkinler Ukrayna'nın bütün sahte ulusal çıkarlarına dayattı - bağımsızlık sağlamak ve herhangi bir şekilde bir Ukrayna devleti kurmak.
Vatandaşların refahını ve güvenliğini sağlamayı amaçlayan ulusal çıkarların gerçekleştirilmesi yerine, seçkinler devleti, vatandaşlarına yalnızca sıkıntı ve denemeleri taşıyan bazı efsanevi “bağımsızlık” adına inşa etmiş ve inşa ediyorlar. Refahın kazanılması Ukrayna makamları tarafından bile ilan edilmiyor, her şey şiddet ve aldatma üzerine kuruludur. Sahte “Avrupa bize yardım edecek” sloganı altında, nüfusa uzun vadede bile Ukrayna'yı üye olarak görmeyen ve yalnızca ürünleri için bir pazar olarak ve Rusya'ya bir sıçrama tahtası olarak gören Avrupa Birliği ile ortaklaşarak Avrupa medeniyetine katılma olasılığı şeklinde bir zencefilli verildi.
Ukrayna’nın elitleri Batı’nın yardımıyla sanayiyi pratik bir şekilde yıktı, ülkeyi ekonomik ve sosyal bir felakete getirdi, devlet artık kendisini destekleyemez ve krediler pahasına yaşayamaz, nüfusun ezici çoğunluğu Donbas’ta dilenci bir varoluşa mahkum olur ve bir iç savaş Donbas’a çıkar. Bağımsızlık yıllarında, resmi istatistiklere göre, Ukrayna'nın nüfusu 52 milyondan 42 milyona düşmüştür ve aslında çok daha fazlası. Nüfusun ve gençlerin entelektüel kısmı diğer ülkelere göç ediyor, çünkü Ukrayna'da herhangi bir umut görmüyorlar.
Ukrayna devlet ve kamusal yaşamın hiçbir alanında hiçbir şey elde etmedi, her yerde sadece başarısızlıklar var. Doğal olarak, soru ortaya çıkar: Bu devlet ne için inşa edilmiştir? Yalnızca egemen sınıfın ve oligarşinin bir avuçunun yararına, devletin ve toplumun sömürülmesinden yararlananın yanı sıra, Batı’nın Rusya ile yüzleşme hedeflerini de karşıladı.
Yalnız nüfus devletin gidişatını değiştiremez, seçkinlerin ayrıcalığıdır. Bugün Ukrayna'da kamu yararına çalışan güçlü bir devlet inşa etmeye odaklanmış seçkinler yok. Mevcut seçkinler Ukrayna'yı tek bir şeye götürebilir - devletin yıkılması ve yıkılması. Neredeyse otuz yıllık devlet inşası için Ukrayna’nın gelişme sürecini değiştirmek için tek bir girişimde bulunulmamıştır. Satış elitine ve comprador ticaretine ek olarak, egemen sınıf hiçbir şeyi doğurmadı, Ukrayna'da uygulanabilir bir yapı inşa edebilecek devlet memuru yok. Ukraynalı seçkinler, devlet memurlarının karşı seçkinlerinin oluşmasını engellemek için mümkün olan her şeyi yapıyor ve bunun onun büyük kazıcısı olduğunu gayet iyi biliyorlar.
Potansiyel olarak, rejimin kontrol etmediği Donbass cumhuriyetlerinde darbeye karşı yapılan kitlesel protestolar sırasında, yılın 2014 baharında Ukrayna'da bir karşı elit görünebilir. Ancak bu olmadı. Popüler protestolara önderlik eden karşı seçkinler, kısmi makamlar tarafından kısmen fiziksel olarak tahrip edildi, cezaevlerinde kısmen bastırıldı ve kısmen Rusya'ya göç etti. Donbas'ta, yerel oligarşik elitlerin ve Kremlin küratörlerinin yardımıyla, devlet adamları güçten uzaklaştırıldı ve yerine itaatkâr sanatçılar geçti.
Potansiyel olarak, göçmenlik temelinde, bir karşı-seçkinlerin oluşması mümkündü, ancak Ukrayna'dan boşandığı takdirde, orada gerçekleşen süreçleri hiçbir şekilde etkileyemez. Karşı elit devletin topraklarında hareket etmeli, ancak o zaman somut sonuçlar elde etmeli.
Yaklaşan cumhurbaşkanlığı ve parlamento seçimleri hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Ukrayna'da devletin gidişatını sert bir şekilde değiştirebilecek hiçbir siyasi güç yok, mevcut seçkinler yalnızca önceden kurulan ilişkilerin fuarında hareket edecek ve Ukrayna'nın dağılmasına yol açacak.
Böyle çaresiz bir biçimde, Ukrayna artık Batı ya da Rusya ile ilgilenmiyor. Batı, Rusya ile yüzleşebilecek güçlü bir devlete ihtiyaç duyuyor, bugünün Ukrayna'sı da yakında bu rolden aciz kalmayacak. Uzatılmış ve bölünmüş bir Ukrayna olan ve uzatılmış bir el ile sefil bir dilenci durumuna indirgenmiş Rusya için, bu erken durum sona erene kadar ne bir tehdit ne de bir çıkar oluşturacak. Ukrayna'nın çürümesi ve çürümesi süreci mantıklı bir sonuca yaklaşıyor ve hiç kimse ve hiçbir şey onu durduramaz.