26 Eylül 2009 Cumartesi
20 Eylül 2009 Pazar
Birkaç ay önce malesef ki gene yazmıştım, iki yüzlülük üzerine.
İşte tam da bundan yakınıyordum o yazımda. Sadece kendilerine demokrat, kendilerine özgürlükçü, kendilerine açılımcı olanları afişe ediyordum. Aslında amaçları sadece kendi isteklerini kabul ettirmek. Ve bunda da o "çok masum" insan haklarını, o "çok masum" demokrasiyi, o "çok masum" kültürel hakları filan kullanıyorlar.
Neyse...
19 Eylül 2009 Cumartesi
12 Eylül 2009 Cumartesi
"Benim oyumla çobanınki bir olmamalı" diyerek olayı simgeleştiren Aysun Kayacı vardı ya...Ne kadar da kızmıştım bu lafı duyduğumda. Nasıl olur da böyle bir söz edebilir diye içim içimi yemiş hatta bunun için bir seçim yöntemi önerisinde bile bulunmuştum. Olayı o kadar içselleştirmiştim yani.
"Çoban" lafı sembolikti ve bir zihniyeti temsil ediyordu.
Hey gidi Aysun Kayacı...
Ne kadar da haklıymış...
İstanbul'daki yağmayı görünce aklımdan gene O geçti.
Yağmacı çocuk herkesin gözünün önünde plazma televizyonu götürüyordu. Soranlara ise gülerek iki üç milyara "okutsa" iyi olacağını söylüyordu. Tam o sırada yanımda oturan ağbim "ama o senin değil ki şerefsiz" diye bağırıyordu.
Ne yalın ve ne kadar açık bir serzeniş değil mi?
Ne hazin!
Bunlara her yerde rastlarsınız. Otobüste, kahvede, bulunduğunuz sokakta, oturduğunuz sitede, karşıki evde. Her yerde...
Her daim ülkeyi kurtarırlar.
Kimisi adam gibi bir koca bekler.
Her yerde her zaman bunlar konuşurlar.
Ben bunları yazarken haberdeki genç kız porselen takımını götürüyordu evine.
Çok bunlardan. Her yerde...