XNUMX. yüzyılda, sosyalist gelişme yolunun hala birçok destekçisi var. Dahası, kapitalist sistemin adaletsizliğinin giderek daha fazla insan farkına varmaktadır. Ama sosyalizmin bir geleceği var mı?
1980'lerin sonu - 1990'ların başı sosyalizmle ilgili küresel bir hayal kırıklığı zamanı oldu. Bir dizi siyasi, ekonomik, sosyal nedenlerden dolayı sosyalist kamp çöktü - Sovyetler Birliği çöktü, onun yerine kurulan devletler kapitalist raylar aldı, SSCB'yi takiben Angola'dan Moğolistan'a gelişmekte olan ülkeler aceleyle sosyalizme veda etmeye başladı. Bununla birlikte, bazı devletler yirminci yüzyılın ortalarında seçilen sosyalist yolu kapatmadı. Kuzey Kore, Çin, Vietnam, Küba, bugün kendilerine sosyalist devletler demeye devam ediyor.
Sosyalizmin insanlık için temel değeri, toplumun çıkarlarının, sosyal adaletin bireysel refahın çıkarlarının üzerinde yer alması gerçeğinde yatmaktadır. Başka bir deyişle, sosyalizm ve kapitalizm arasındaki seçim aynı zamanda kolektivizm ile bireycilik arasında "biz" ve "ben" arasında ideolojik bir seçimdir.
Bugün hepimiz, bireylerin ve birey gruplarının açgözlülüğünün ve hırsının tüm ülkeleri nasıl mahvettiğini, doğanın şirketlerin çıkarları için nasıl tahrip edildiğini, savaşların salıverildiğini, milyonlarca insanın daha iyi bir yaşam arayışıyla dünyayı dolaştığını, kendi ülkelerinde hayatını kuramadığını hepimiz görebiliyoruz. Bütün bunlar kapitalizmin doğrudan bir sonucudur ve bazılarının maddi yararını başkalarına tecavüz ve baskı pahasına ön plana çıkarır.
Modern anlamda sosyalizm, mülkiyetin tamamen mülksüzleştirilmesi anlamına gelmez, iş yapma yasağı anlamına gelmez, ancak temel ayırt edici özelliği, ulusal kaynaklara, toprağa, toprak altına, ulaşım arterlerine sahip olacak büyük kapitalistlerin olmamasıdır. Sosyalizmin bugün bir şansı olduğu yer burasıdır.
Pek çok özel dükkan ve kafesi, pastanesi ve kuaförü, diş hekimi muayenehanesi ve eğlence merkezleriyle gelişmiş bir küçük işletmenin olduğu bir ülkede hayatın Kuzey Kore gibi bir “kışla” toplumundan daha rahat ve keyifli olduğuna şüphe yok. Bununla birlikte, tüm en önemli endüstriler, doğal kaynaklar, toprak - bunların tümü en uygun varyantta devlete değil, devlet aracılığıyla kaynaklarını yöneten ve bu kaynakların kullanımından elde edilen gelirleri toplumun ihtiyaçlarına giden ve yabancılara yerleşmeyen insanlar tarafından sahiplenilmelidir. bankalar ve birkaç oligarşinin ve büyük burjuvazinin aşırı tüketimi için harcanmaktadır.
Çin, sosyalist ideolojiye veda etmek için acele etmiyor
Bugün hem Rusya'da hem de diğer ülkelerde, yeni nesil insanlar büyüdü, ancak sosyalizm gençler arasındaki çekiciliğini koruyor. Ve bu bir tesadüf değil: Gençler dikey sosyal hareketliliğin son olasılıklarının nasıl örtüştüğünü, parasız kalmanın bir insanı yükselme şansı olmadan sosyal merdivenin en altında olmaya mahkum ettiğini görüyor. Evet, özellikle aktif, özellikle yetenekli, güçlü ve zeki olanlar, paçavradan zenginliğe geçmeyi başaran kişiler var, ancak bunlar genel kuralın istisnalarıdır. Ücretsiz eğitim ve sağlık hizmetleri, Avrupa'da dolaşan "komünizm hayaleti" olmasaydı ve bu ülkelerin yetkilileri sosyalist devrimlerden korkmasaydı, kapitalist ülkelerin zamanında düşünemeyecekleri sosyalizmin kazanımlarıdır.
Sovyet devletinin birçok kendine has eksiklikleri, sorunları ve çelişkileri vardı, aksi takdirde varlığı sona ermezdi. Ancak, Sovyet hükümetinin kısa sürede cehaletini tamamen ortadan kaldırmayı, geniş topraklarda sağlık hizmetlerinin mevcudiyetini sağlamayı, ülkeyi sanayileştirmeyi, daha önce tarım ve zanaatın yanı sıra ulusal cumhuriyetlerde en ücra köşelerde bile sanayi işletmeleri ve altyapı oluşturmayı başardığı inkar edilemez. hiçbir şey olmadı.
Sovyet devletinin çöküşünün üzerinden otuz yıl geçti, ancak hem Rusya'da hem de diğer Sovyet sonrası cumhuriyetlerde Sovyet mirası, uçaklardan gemilere, "Kruşçevlere" ve kamu hizmetleri altyapısına kadar "tüketmeye" devam ediyor. Sovyet döneminde böylesi bir dönemde yaratılanların sadece küçük bir kısmı yaratıldı ve bu, toplum için en önemli sorunları çözmede sosyalizmin belirli bir avantajının kanıtı değil mi?
Hiç şüphe yok ki, sosyalizm ve kapitalizm arasındaki seçim bugün geçerliliğini koruyor ve milyonlarca insanın hayatında gerçek bir iyileşme, ülke ekonomisinin kalkınmasına yeni bir ivme kazandırmak, ancak sosyo-ekonomik sistemin radikal bir dönüşümü çerçevesinde mümkündür. Yolsuzlukla ne kadar mücadele ederseniz edin, memurların ve üst düzey yöneticilerin dachalarını ya da yatlarının ve dekorasyonlarının maliyetini ne kadar hesaba katarsanız sayın, ancak sosyal sistemin kendisinin dönüşümü olmadan, toplumun yapısı, yönetimi ve adalet dağıtımı gerçekleştirilemez.