70 yıl önce, 6 Haziran 1944, SSCB'nin Hitler karşıtı koalisyon müttefikleri Norman Operasyonunu başlattı. Müttefiklerin Fransız Normandiya'da (Overlord Operasyonu) birliklerin inişine yönelik stratejik operasyonu, İkinci Dünya Savaşı'nın Batı (ikinci) cephesinin yaratılış tarihi olarak kabul edilir. Norman operasyonu, bölgedeki en büyük amfibi işlemdir. hikayeler İngiltere'den İngiliz Kanalını Normandiya'ya geçen 3 milyondan fazla insan katıldı. Operasyonun ilk gününde 5 piyade bölümlerinin, 3 zırhlı teçhizatlarının ve bir dizi başka oluşumun (100 bin kişi hakkında) bulunduğunu söylemek yeterlidir.
Bu noktaya kadar, ne müttefik kuvvetlerin Afrika’daki eylemleri ne de Sicilya ve İtalya’daki inişler “İkinci Cephe” unvanını talep edemedi. Müttefikler, tüm ordularını çıkarmalarını, Fransız topraklarına saldırı yapmalarını ve Paris'i serbest bırakmalarını sağlayan büyük bir köprü kurdu. Alman birlikleri, yeni cephe hattını, yalnızca yılın batı sınırındaki yılın Eylül 1944’inde restore edebildi.
Batı Cephesi'nin açılması Üçüncü Reich karşısında yaklaşan zafere yol açtı. Berlin, Müttefik kuvvetlerle (özellikle ABD, Büyük Britanya, Kanada ve Fransız Direniş Hareketi'nin bölümleri), önemli piyadelerle ve tank bağlantıları. Ve Batı Cephesi'ndeki savaş çoğunlukla Doğu Cephesi'ndeki kadar şiddetli ve inatçı bir karaktere sahip olmasa da, Berlin yine de bu askerleri Sovyetler Birliği'ne devredemedi. Sonuç olarak, Zafer Bayramı, 9'in sonunda veya 1945'nın başında değil, 1945 Mayıs 1946'te gerçekleşti. Sovyetler Birliği yüz binlerce hayat kurtardı. SSCB yalnızca Almanya'yı kıracaktı, ancak bu daha sonra daha ciddi insani ve maddi kayıplarla gerçekleşecekti.
Böylece, 23 Haziran 1944, insanlık tarihindeki en büyük askeri operasyonlardan biri - operasyon "Bagration" başladı. Belarus operasyonunun başarısı, Sovyet komutanlığının beklentilerini önemli ölçüde aştı. Belarus, düşmanlarını tamamen temizleyen Ordu Grup Merkezinin yenilgisine yol açtı, Almanlar Baltık devletlerinin bir kısmını ve Polonya'nın doğu bölgelerini yendi. 1100 km'deki öndeki Kızıl Ordu, 600 km derinliğine ilerlemiştir. Başarılı bir saldırı Baltık Devletlerinde Kuzey Ordusu Grubu'nu tehlikeye soktu ve Baltık operasyonunu büyük ölçüde kolaylaştırdı. Ek olarak, Vistula-Oder'in çalışmasını kolaylaştıran Vistülün ötesinde iki büyük köprü başlığı ele geçirildi.
Birkaç askeri tarihçiye göre, Sovyet cephelerinin ilerlemesi Batı Cephesi'nin gelişiyle kolaylaştırıldı. Alman komutanlığı, büyük tank oluşumları da dahil olmak üzere Fransa'dan rezerv aktaramadı. Doğu Cephesi'ndeki mevcudiyetleri, Belarus saldırı operasyonunun yürütülmesini ciddi şekilde karmaşıklaştırdı. Buna ek olarak, Alman topçularının önemli bir kısmının Batı'da olduğu düşünülmeye değer. авиация. Bu, Sovyet Hava Kuvvetleri'nin Luftwaffe'ye karşı koymadan hızla hava üstünlüğü kazanmasını ve Alman geri çekilme sütunlarını parçalamasını sağladı.
Öte yandan, güçlü Sovyet saldırısı, Alman komutanlığının Normandiya'daki Müttefik köprüsünü ortadan kaldırmak için kuvvetlere yoğunlaşmasına izin vermedi. Zaten Haziran 10’ta, Kızıl Ordu cephenin kuzey kanadında bir saldırı başlattı ve Operasyon Operasyonu Haziran 23’te başladı.
Ancak müttefiklerin beklediklerinden çok daha sonra Fransa'ya indiklerini ve söz verdiklerini unutmayın. Aslında, İngiltere ve ABD'nin en yüksek askeri-politik liderliği son ana kadar bekledi. Anglo-Saxons başlangıçta, ekonomik ve insan kaynaklarını harekete geçirmek için Avrupa'nın çoğunun bükülmesine izin verilen Hitler’in SSCB’yi çabucak ezeceğini, ancak partizanlarla savaşarak ve geniş Rus alanlarına hakim olacağına inanıyordu. Daha sonra generaller bunu ortadan kaldırmak ve İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri ile normal ilişkileri yeniden kurmak zorunda kaldı. Bu, II. Dünya Savaşı öncesi ve hatta ilk aşamada bile Alman liderliğinin çoğunun İngiltere ile bir ittifak hayal etmesi gerçeğiyle kolaylaştırıldı. İngiliz İmparatorluğu, "Ebedi Reich" in bir modeliydi, gezegenin her yanındaki ırksal sistemi, ilk toplama kamplarını ve çekincelerini yaratan oydu. Ek olarak, Anglo-Saxons aslen "Third Reich" projesinin yaratıcıları ve sponsorlarıydı.Hitler'i iktidara kim getirdi). Adolf Hitler, bir kez daha Almanya ve Rusya'yı zehirleyen, doğal müttefikleri olan, Anglo-Saxon dünya düzeninden atılmış olabilecek bir adam olan Büyük Oyun'da bir figürdü.
Almanya, bir yıldırım çarpmasıyla SSCB'yi ezemedi, uzun süren bir yıpratma savaşı başladı, Rus halkının eşit olmadığı bir ruh gücü vardı. Ardından İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri, tüm zafer meyvelerini elde etmek ve gezegen üzerinde tam kontrol sağlamak için düşmanların birbirlerini yozlaştıracakları zaman beklemeye başladı. Ancak burada bile düşman bir hata yaptı - SSCB, titanların bu savaşında korkunç kayıplara rağmen, yoğunlaşabildi ve Sovyet topraklarının kurtuluş süreci başladı ve ardından Avrupa'nın kurtuluşu başladı. SSCB'nin yalnızca Doğu ve Güneydoğu Avrupa'nın bir bölümünü değil, Orta ve Batı Avrupa'yı da kontrol edebilmesi tehdidi vardı. Öldürülen Cermen ayısının derisinin bölünmesine geç kalmamak için, birliklerin Batı Avrupa’ya inmesi gerekiyordu.
İlk kez, ikinci bir cephenin açılması sorusu resmen Sovyet hükümeti başkanı Joseph Stalin’den Temmuz’da 18’ten 1941’e, İngiltere Başbakanı Winston Churchill’e kadar kişisel bir mesajla gündeme getirildi. SSCB ile İngiltere arasında müttefik ilişkilerin kurulmasını memnuniyetle karşılayan ve ortak bir düşmanın yenilmesinde kendine güveni ifade eden Stalin, iki gücün savaş yasasının, Batı’da (Kuzey Fransa) ve Kuzey’de (Kuzey Kutbu) Almanya’ya karşı bir cephe oluşturulmuş olmasının önemli ölçüde iyileştirileceğini kaydetti. Bu cephe, önemli Alman kuvvetlerini Doğu Cephesi'nden geciktirebilir ve Hitler’in İngiltere’yi istila etmesini imkansız hale getirirdi. Ancak Churchill, Stalin'in önerisini reddetti, güçsüzlüğünü ve inişin "kanlı bir yenilgisi" tehdidini vurguladı.
Eylül ayında, 1941, cephelerde en ağır kriz koşullarında, Stalin tekrar ikinci cephe sorusuna geri döndü. Eylül 3’in 13 ve 1941’inden gelen mesajlarda Stalin, Churchill’e yaptığı açıklamada, Almanya’nın 30’ten daha fazla yeni piyade bölünmesini Doğu Cephesi’ne devrettiğini, çok sayıda uçak ve tankın aktive ettiğini ve müttefiklerinin eylemlerini harekete geçirdiğini ve böylece SSCB’nin Ukrayna’ya ve düşmanının yarısından fazlasını kaybetmesine neden olduğunu belirtti. . Ona göre, Alman komutanlığı “batıda bir blöf olma tehlikesi” olarak nitelendirdi (olduğu gibi) ve sakince tüm kuvvetleri doğuya aktardı. Almanya rakiplerini birer birer yenme fırsatı buldu: önce SSCB, sonra İngiltere. Bu İngiltere'ye ikinci bir cephe açmak için iyi bir fırsat verdi. Sovyetler Birliği'nin Almanya'ya karşı mücadelesinin sıkıntısını çektiğini kabul eden Churchill, ikinci cephenin açılmasının “imkansız” olduğunu söyledi.
1941 kışın Kızıl Ordu'nun zaferleri - 1942, ikinci bir cephenin açılması için yeni fırsatlar açtı. Tedarik Bakanı Lord Beaverbrook, İngiliz askeri ofisine Rusların direnişinin İngiltere'ye yeni fırsatlar sağladığını bildirdi. Rus direnişi "işgal altındaki tüm ülkelerde neredeyse devrimci bir durum yarattı ve İngiliz birliklerinin inişi için 2 'in binlerce kilometrelik sahili açtı." Bununla birlikte, İngiltere'nin liderliği hala Avrupa’yı İngiliz birlikleri için yasak bir bölge olarak görüyordu. İngiliz Kabine ve Genelkurmay, Beaverbrook'un görüşlerini paylaşmadı.
Aralık 7 1941.Amerika Birleşik Devletleri savaşa girdi. Ustalıkla Japonya'yı saldırmaya teşvik ettiler ve “sürpriz bir saldırının kurbanı” oldular. Tarafsızlığı korumaya meyilli olan Amerikan kamuoyu, tarafsızlık ve izolasyon ilkelerini unutmuştur. ABD Ordusunun merkezi, ABD’nin Almanya’ya karşı askeri yeteneklerinin yoğunlaşmasını sağlayan stratejik bir plan geliştirmeye başladı. İngiltere'nin Kuzey Fransa'yı işgal etmesi için bir sıçrama tahtası olması gerekiyordu. Plan, 1'te Nisan 1942'te Beyaz Saray'daki bir toplantıda tartışıldı ve ABD Başkanı Franklin Roosevelt tarafından onaylandı. Roosevelt, bu plana büyük siyasi ve askeri-stratejik önem verdi. Amerikan cumhurbaşkanı, Moskova’nın ikinci cephenin hızlı bir şekilde açılmasının güvence altına alınması gerektiğine inanıyordu. Bu, Nazi işgalcilerine karşı Sovyet mücadelesine sempati duyan ABD’nin geniş kitlelerine destek verdi ve 1942’un sonunda yapılacak kongre seçimlerinin öngörülmesinde önemliydi. Washington, askeri stratejik planlar açısından bakıldığında, Pasifik askeri tiyatrosunda Japon İmparatorluğu'nu yenmek için SSCB'nin desteğini almak istedi. Cumhurbaşkanı Roosevelt ve genelkurmay başkanları, SSCB'nin Pasifik Savaşı'na katılımına büyük önem verdiler.
Roosevelt, özel asistanı G. Hopkins'i ve Birleşik Devletler Ordusu Genelkurmay Başkanı General J. Marshall'ı, İngiliz liderliğini planları ile bilgilendirmek için Londra'ya gönderdi. İngiliz liderliği, prensip olarak 1942’ta sınırlı bir müttefiklerin inişinin inişine ve 1943’te ikinci bir cephenin açılmasına karar verdi 11 Nisan Başkanı Roosevelt, Sovyet elçiliğinin danışmanı Sn. Roosevelt, ikinci cephenin açılışını görüşmek üzere Washington'a müzakereler için Sovyet bir heyet göndermesini önerdi. Nisan 20’te, Stalin, Molotof’ın Amerikan cumhurbaşkanı ile ikinci bir cephenin açılışı hakkında görüş alışverişinde bulunmak üzere görüşmesi konusunda anlaşma yaptığını açıkladı. Londra müzakerelere katılacaktı. Vyacheslav Molotov’un ABD ve İngiltere’nin askeri-politik önderliğiyle yaptığı zor ve gergin görüşmeler sonucunda, Avrupa'da ikinci bir cephe oluşturmaya karar verildi. 12 June, ikinci bir cephenin açılışı konusunda bir anlaşmaya varıldığı konusunda bilgilendirildi.
Ancak, ne 1942, ne de 1943, ikinci cephe açıktı. Avrupa’daki birliklerin 1942’e inmesi, Kuzey Afrika’daki ABD-İngiliz kuvvetlerinin saldırısına ertelendi. Roosevelt ve Churchill, Sovyet temsilcilerinin katılımı olmadan bu konuda hemfikirdiler. Askeri açıdan, Kuzey Afrika'daki Müttefik operasyonları doğası gereği önemsizdi ve Almanya'nın Doğu Cephesi'ndeki askeri gücünü zayıflatamadı ve yenilgisine yol açamadı. Ayrıca, Kasım ayında başlayan Kuzey Afrika’daki operasyon, 1942’te Avrupa’da ve 1943’te ikinci bir cephenin düzenlenmesini dışladı.
Churchill, Moskova'ya verilen kararı bildirdi. Ağustos ayında, İngiliz hükümetinin başı 1942, müzakereler yapmak üzere SSCB'ye geldi. İçlerinde ve Amerikan Cumhurbaşkanı Harriman'ın kişisel temsilcisi olarak yer aldı. 13 Ağustos 1942 Stalin, Churchill ve Harriman'a, 1942'in ikinci bir cephe açmak için en iyi zaman olduğunu belirten bir bildiri verdi. Alman İmparatorluğu'nun en iyi güçleri Kızıl Ordu ile yapılan savaşlarla sarsıldı. Bununla birlikte Churchill, ABD ve İngiltere’nin Batı Avrupa’da 1942’te ikinci bir cephe açmayı reddettiğini açıkladı. Aynı zamanda, cephenin 1943'in baharında açılacağına dair güvence verdi, Moskova ABD ve İngiltere'nin çıkarlarını oldukça iyi anladı, ancak konuyu daha da kötüleştirmemeye karar verdi.
İngiltere ve ABD’nin pasifliğinden faydalanan Berlin, 1942’un yaz ve sonbaharında Sovyet-Alman cephesinin güney kanadında güçlü bir saldırı başlattı. Wehrmacht, Volga'ya koştu ve SSCB'ye ölümcül bir darbe vermek için Kafkasya'yı ele geçirmeye çalıştı. Alman saldırısının başarısı durumunda, Türkiye ve Japonya, Sovyetler Birliği'ne karşı çıkabilirler. İngiltere ve ABD, SSCB pahasına, savaş sonrası dünya düzeninin koşullarını dikte etmek için onları savaşın son aşamasında kullanmayı planlayarak güçlerini ve kaynaklarını korudular.
1943, bir bütün olarak II. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı'ndaki radikal bir değişiklikle işaretlendi. 200 gün ve gece süren Volga'daki dev savaş, Sovyet birlikleri için mükemmel bir zaferle sonuçlandı. Wehrmacht çok kötü bir yara aldı. Stratejik saldırı başarısız oldu. Almanya kaybetti ve Kafkasya savaşı. Mayıs ayındaki müttefikler 1943, Kuzey Afrika'daki İtalyan-Alman birliklerinin gruplandırılmasını yendi. Pasifik'te durum istikrar kazandı ve stratejik girişim Müttefiklerin eline geçti (Guadalcanal savaşı). Müttefikler Avrupa'ya odaklanıp ikinci bir cephe açmayı başardılar.
Stalingrad Savaşı ve Kızıl Ordu’nun SSCB’ye karşı büyük Batı güçlerine karşı devam eden saldırısından sonra, yeni bir faktör ortaya çıktı. Şimdi onların bakış açısına göre Almanya'yı yenmek için prematüre korkmaya başladılar. Bir savaşta SSCB'yi en fazla zayıflatma görevi henüz gerçekleşmedi. Londra ve Washington'da, SSCB'nin yalnızca dayanabileceği değil, aynı zamanda kazanabileceği, dünyadaki konumunu ve ağırlığını önemli ölçüde güçlendirebileceğinin farkına varmaya başladılar. Bu nedenle, ikinci cephenin açılması, Almanya'yı zayıflatmayacak şekilde ertelemeye karar verdi. İkinci cephenin sabotaj politikası ve SSCB'nin tükenmesi, Batılı güçlerin politikalarında büyük önem kazanmıştır.
ABD’ye Sovyet Büyükelçisi M. Litvinov, “Hiç şüphe yok” dedi. “Her iki devletin de (Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya) askeri hesaplamaları, Sovyetler Birliği’nin savaş sonrası sorunların çözülmesindeki rolünü azaltma rolünü azaltma arzusu üzerine inşa edildi. "Önümüzdeki düşmanlıkların gelişmesini bekleyecekler." Ocak ayında, Kazablanka, 1943’te Anglo-Amerikan konferansı düzenlendi; bu, Müttefik’lerin, 1943’te Avrupa'da ciddi bir saldırı gerçekleştirmeyeceğini gösterdi. Aslında, bunu doğrudan söylememelerine rağmen, ikinci cephenin açılması 1944'a ertelendi, Churchill ve Roosevelt konferansın ardından Moskova'ya bir mesaj gönderdi. Belirsiz bir şekilde ve belirli işlemlerle ilgili tarih ve bilgiler belirtilmeden derlendi, Almanya'nın 1943'te dizlerine kadar getireceği umudunu dile getirdi.
30 Ocak 1943 Moskova, belirli operasyonlar ve uygulama zamanlamaları hakkında rapor istedi. Roosevelt'e danıştıktan sonra Churchill, “Kanal Geçişi” (İngilizce Kanal) eğitiminin kuvvetli bir şekilde yapıldığını ve operasyonun Ağustos ayında yapılması planlandığını söyleyerek Moskova'ya cesaret verici bir yanıt gönderdi. Ayrıca, hava nedeniyle veya başka nedenlerle Eylül ayına ertelenebileceğini, ancak daha sonra büyük kuvvetler tarafından tutulacağını belirtti. Aslında, kasıtlı bir aldatmacaydı. Kuzey Fransa'da bir iniş operasyonunun hazırlandığını ilan eden Londra ve Washington, şu anda Akdeniz tiyatrosunda bir operasyon hazırlıyorlardı. Doğru, uzun süre kandırmak imkansızdı ve Mayıs ayında Roosevelt, Moskova'yı operasyonun 1944'e ertelenmesi konusunda bilgilendirdi.
Ek olarak, Mart ayındaki 30 müttefikleri, bir kez daha SSCB'nin kuzey limanlarına askeri malzeme tedarikini askıya alma ve tüm araçları Akdeniz'e devretme ihtiyacından bahsetme kararını bildirdi. Bir sonraki yaz Alman stratejik saldırısının eşiğinde, askeri malzeme ve teçhizat teslimi durduruldu. Bu yüzden 1942’te oldu, aynı şey 1943’de de oldu… En zor zamanda, Müttefikler ikinci bir cephe açmayı reddetti ve SSCB’yi sarf etmeden bıraktılar оружия ve malzemeler. 11 Haziran Moskova Washington’a bir mesaj gönderdi (metni Londra’ya gönderildi). İkinci cephenin açılmasının bir sonraki ertelenmesinin, iki yıldır Almanya ve uydularla sıkı bir şekilde mücadele ettiği SSCB için "olağanüstü güçlükler yarattığını" belirtti. Daha fazla görüş alışverişi durumu daha da kızdırdı - Batı güçlerinin ikinci cepheyi açmadaki gecikmeyi haklı çıkaracak tartışmaları yoktu. 24 Haziran Stalin, Churchill'e, Sovyet hükümetinin müttefiklerdeki hayal kırıklığını ifade eden bir mesaj gönderdi. Stalin, Kızıl Ordu'nun muazzam kurbanları olan Rusya ve Avrupa'nın işgal altındaki bölgelerinde milyonlarca hayatın hayatını kurtarmaktan bahsettiğimizi belirtti.
Kursk Bulge'daki en güçlü düşman grubunun soyu, Sovyet birliklerinin Dinyeper Nehri'ne çıkışı ve SSCB'nin devlet sınırlarına ilerlemeleri, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında köklü bir değişim sürecinin tamamlandığını gösterdi. Almanya ve müttefikleri stratejik bir savunmaya geçmek zorunda kaldılar. Sovyet birliklerinin 1943 yaz ve sonbaharında kazandığı zafer, Avrupa ve dünyadaki tüm askeri-politik durumu keskin bir şekilde değiştirdi. SSCB'nin Almanya'yı bağımsız olarak ezme yeteneğine sahip olduğunu ve Avrupa'nın Nazilerden tamamen kurtarılmasının mümkün olmadığını gösterdiler. Sovyet birliklerinin ordularından önce Orta ve Batı Avrupa’ya girmesinden korkan İngiltere ve ABD’nin liderliği ikinci cephenin açılış sürecini yoğunlaştırdı. Anglo-Saxons, Avrupa’yı istila etme zamanını kaçırmaktan, en önemli siyasi ve ekonomik merkezleri ve stratejik alanları ele almaktan korkuyordu. ABD'nin barış koşullarını kansız Avrupa'ya dikte edemeyeceği bir tehdit var.
Ağustos ayında, 1943, hükümet başkanları ve Quebec’teki ABD ve İngiliz Komutanı temsilcileri konferansına ev sahipliği yaptı. Ortak genel kurul komitesinin son raporu, Norman operasyonunun 1944’teki Anglo-Amerikan birliklerinin ana taarruzu olacağını belirtti ve operasyonun başlatılması Mayıs’ta 1’in 1944’i için planlandı ve bu karar SSCB ile Batı güçleri arasındaki ilişkileri geliştirdi. Ancak, Moskova Konferansında, Müttefikler hareket özgürlüğünü korumak isteyen özel bir bilgi vermedi. Yalnızca 1944'in baharında Kuzey Fransa'da bir operasyon başlatmak niyetlerini doğruladı.
19 Kasım Anglo-Amerikan-Çin konferansı için Kahire'ye giden "Iowa" savaş gemisindeki 1943, ikinci bir cephe açma ihtiyacından bahseden Amerikan başkanı olan Rus askerlerinin Polonya'ya çok yakın olduğunu belirtti ve Bessarabia. Roosevelt, olabildiğince fazla Avrupa’nın Anglo-Amerikan birlikleri tarafından işgalinin aciliyetine dikkat çekti. İngiliz işgal alanında, Roosevelt Fransa, Belçika, Lüksemburg ve Güney Almanya'yı verdi. Amerikalılar Kuzey-Batı Almanya'yı, Danimarka ve Norveç limanlarını işgal etmek istedi. Berlin, Anglo-Saksonlar da kendilerini yakalamayı planladı.
Churchill, Sovyet birliklerinin Batı Avrupa’da görünmesine izin vermek istemedi ve Sovyet birliklerini Orta Avrupa’dan kesecek olan Balkanlar’da Müttefik kuvvetlerinin işgali - bir "Balkan" seçeneği sundu. Güneydoğu Avrupa ülkelerinde Anglo-Saxon oryantasyonlu rejimler kuracaklardı. Ancak, Churchill'in Akdeniz stratejisini 1943'in ortasına kadar destekleyen Amerikalılar, bu planların geciktiğine inanıyordu. Balkanlar'da müttefik güçler tıkanmaya başlayabilirdi, ancak şu anda Sovyet ordusu Avrupa'nın en önemli merkezlerini ele geçirecekti. Fransa'daki ikinci cephe, Rusların Ruhr ve Ren'in hayati bölgelerine girmelerinin önlenmesine izin verdi.
Tahran'daki Sovyet delegasyonu, İngilizler ve Amerikalılardan ikinci bir cephe açma konusunda kararlı bir taahhütte bulunmaya çalıştı. Genel olarak, Stalin yoluna girdi (Stalin'in Tahran Konferansında kazandığı zaferTahran Konferansı’nın askeri kararları Mayıs 1944’ta Kuzey Fransa’da bir iniş operasyonu başlattı ve aynı zamanda Güney Fransa’da bir operasyon başlatmayı planladı. SSCB, Alman askerlerinin Doğu Cephesi'nden Batı'ya transferini önlemek için şu anda belirleyici bir saldırı başlatmaya söz verdi. Tahran'da alınan kararlar Norman operasyonunun başlatılmasıyla ilgili siyasi bir karar verdi.
Bu nedenle, Normandiya operasyonunun başlangıcı, Almanya ile zorlu bir mücadeleye önderlik eden ve Avrupa'yı Nazi işgalinden kurtarmış olan bir müttefike yardım etme arzusuyla değil, Avrupa ülkelerinde bir işgal rejimi kurma ve SSCB'nin Eski Dünyaya hükmetmesine izin verme arzusuyla bağlantılı değildi. İngiltere ve ABD, ölmekte olan Alman ayısının en iyi parçalarını almak için acele ediyorlardı.