Petersburg’da, Rusya’nın çıkarlarına yönelik tehditleri geleneksel sömürgeci güçler açısından derhal değerlendirdiler ve Rusya’nın yalnızca Chukotka’nın değil, Alaska’nın ve Kuzey Amerika’nın batı kıyısındaki gelişimini de mümkün olduğunca teşvik etmeye başladılar. Şu anda, bu bölgelerde çok sayıda Rus tüccar şirketi beliriyor, öncelikle değerli kürklerin çıkarılması - “yumuşak tahıl” ve “kürk”. 1784'te, ilk Rus kalıcı yerleşim Kodiak adasında kuruldu ve 18. yüzyılın sonunda “Rus Amerika” nın (bu topraklar biliniyordu) zaten birkaç benzer kalesi vardı. Son olarak, 1799 yılında, yerel tüccarların inisiyatifiyle ve merkezi otoritelerin aktif desteğiyle, bu uzak bölgelerin doğal kaynaklarını geliştirmek amacıyla bir Rus-Amerikan ticaret kampanyası oluşturuldu. Rusya’nın başkenti Novo-Arkhangelsk şehriydi; bu hızla hızla bir Rus Transokean ticaretinin merkezi haline geldi (evet, görebildiğimiz gibi, Yeni Anglo-Saksonlar, Hollandalılar ve Fransızlar değil, New York, New Orleans, New Amsterdam, vb.). ).
XIX yüzyılın ilk yarısında Amerika'da bulunan Rus mülklerinin haritası.
Dahası, Sovyet ve modern Rus tarihçiliğinde geleneksel olarak bir nevi çılgınlık koymaya çalışan İmparator Pavel I, yalnızca kişisel olarak “Amerika'nın Rus topraklarında ticaret yapan bir ticaret şirketi” oluşturmayı kabul etmedi, aynı zamanda Sibirya yetkililerine ve Maliye Bakanlığı'na da Ruslara aktif olarak yardım etmelerini emretti. Rus dünyasının yeni sınırlarının geliştirilmesinde girişimciler. Ayrıca, Rus-Amerikan şirketi “ağustos himayesi” altına alındı ve Rusya’nın Kuzey Amerika’daki ulusal çıkarlarını koruma yükümlülüğü karşılığında topraklarında kürk toplama tekeli aldı. Yukarıdakilere ek olarak, Pavel I, Yeni Dünya'daki denizaşırı bölgelerin gelişmesinin temel amaçlarından birini “İngiltere'nin Kuzey Amerika kıtasını tamamen sübvanse etme ve Pasifik Okyanusunda gezinme özgürlüğünü koruma yönünde bir engel” olarak resmen belirlemiştir. Bu bölümden bile görülebileceği gibi (Büyükler’in oğlu Catherine’in diğer faaliyetlerini hesaba katmamakla birlikte), ticaret oligarşisiyle ilişkili İngiliz yönetici çevrelerinin, Rusya’nın ulusal çıkarlarını aktif olarak savunan bu egemenliğe karşı bir komplo oluşturmak ve sürdürmek için her türlü nedeni vardı.
Rus Amerika'nın gelişimini güçlü bir şekilde geciktiren faktörlerden biri, özellikle doğrudan parasal dolaşımın parçası olan maliye sorunuydu. Görünüşe göre, burada sorun ne olabilir? Ve sorun gerçekten de oldu. Rus metal parası ilk olarak Alaska’ya Bering ve takipçilerinin keşiflerinin yapıldığı dönemde geldi, ancak çok büyük bir açıktı ve çoğunlukla yerel halk tarafından süslemeler olarak kullanıldı. Bu nedenle, uzun bir süre boyunca, hem Chukotka hem de Kamçatka ve Alaska'daki ana borsa değişimi, yani gerekli şeyler için doğrudan kürk takası idi. Rusya hükümeti, Sibirya'daki para arzı sıkıntısı sorununu bir şekilde çözebilmek için doğuya daha uzak bir alanda, ayrı bir nane açtı. Bu yüzden, özellikle Sibirya ve Rus Amerika sakinleri için harcanan ilk para vardı. 1763 yılında Kolyvan Nane'de üretildiler. “Sibirya parasının” ulusal paradan daha az olmasına rağmen, bu hala sorunu çözmedi. Parasal dolaşımın, Rusya’dan bugüne kadar bu bölgedeki ekonominin hızlı gelişmesine ayak uyduramadığı zaman (zamanımızdan bakarsanız) gerçekten fantastik, düpedüz bir gerçeküstü durum ortaya çıktı.
Rus-Amerikan ticaret şirketinin bayrağı.
Ayrıca, Rusya’nın kendisinde, ilk defa hikayeler Kâğıt banknotlar, yalnızca yılın Aralık ayında 29’in 1768’inden İmparatoriçe Catherine II’nin kararnamesi alındıktan sonra ortaya çıktı ve bu nedenle uzun süredir ticari ve endüstriyel şirket, çalışanlarıyla bile takas ödemelerini kullanmaya çalıştı. Özellikle “kürk payı” ve payları bir değer ölçüsü olarak alınmıştır. Ancak, hem kürk işletmelerinde çalışanlar hem de yöneticileri için nakit para tercih edildi. İnsanların elindeki kürkleri hesaplarken çok sayıda değerli kürk topladı. Devlet tekelini atlayan bu kürkler, İngiliz, Amerikan ve Çin kaçakçılığı yapan tüccarlar tarafından, kıymetli metallerden “canlı” para almak için toplu olarak satın alındı, bu da satış pazarında dengesizliğe neden oldu. Aynı zamanda, hem Doğu Sibirya'da hem de Rusya Amerika'da, yerel halkla doğal bir ürün alışverişi yapıldığında, muhasebe ve hesap defterlerinin temizlenmesi ve yeniden yazılması sürekli olarak meydana geldi. Bu, etnik çatışmalara neden oldu ve hatta silahlı ayaklanmalara neden olabilirdi.
Sonuç olarak, 1803 yılında, Rus-Amerikan şirketi metalik para dolaşımı sorununu çözme isteği ile St. Petersburg'a bir talep gönderdi. Rusya İmparatorluğu'nun başkentindeki tüccarların ve finansal uzmanların aktif çabaları, çeşitli bürokratik departmanlar arasında karşılıklı anlaşmaya varmayı başardı; bu da Rus Amerika’ya metal bir madeni para göndermeme kararıyla sonuçlandı, yerinde deriden özel baskı banknotların özel baskı yapılmasına izin verdi. Bu karar çok makul görünüyor. İlk olarak, paranın iki okyanusta dolaşımını iyileştirmek için (o zamanlar Süveyş Kanalı'nın ya da Panama Kanalı'nın olmadığını hatırlıyoruz), sürekli bozuk para yüklü gemilerin gönderilmesi gerekiyordu. Bir fırtınada ölmeme ya da korsanlara kurban gitme ihtimalleri çok küçüktü. İkincisi, hem Chukotka, hem de Kamçatka, Alaska ve diğer ülkeler için “iade edilemez fonlar” sorunu çok önemliydi. Yerel sakinlerin sık sık herhangi bir Rus parasını metal-pahalı madeni para kaynağı olarak kullandıkları, mücevher yapımında kullanıldığı veya tanrılara kurban edildiği, gerekli madeni eşyalar için ucuz paraların kullanıldığı gerçeğinden oluşuyordu. Buna ek olarak, İngiliz ve Amerikan tüccarlar, Rus Amerika'da (daha sonra Rusya'da daha ucuz ve bölgedeki daha kaliteli olan ve Hindistan, Güney Amerika ve Karayip adalarındaki tarlalardan çok büyük miktarlarda hızlı ve kolay bir şekilde teslim edilen) alkollü içeceklerde geniş bir ticaret yaptılar. Bu nedenle, Rusya'dan büyük bir güçlükle verilen metal para, kısmen alkol için para ödeyecek ve Rus çıkarlarına hiçbir yararı olmadan yabancı tüccarların ellerine geçecek.
Metal paraların kara yoluyla ilk kez Sibirya üzerinden teslimi durumu düzeltti, ancak yalnızca Rus finansörlerin korkularını doğruladı. Bunun gelecekte gerçekleşmesini engellemek için yerel girişimciler, “Amerika'daki Rus Ticaret Şirketi” nden paralarını deri parçalarına yazdırma hakkı istedi. Ancak, Paul I suikastinden sonra iktidara gelen yeni Rus imparatoru, sadık bir Anglophile idi. Dahası, Napolyon (1809-1812 kısa dönemi hariç) ile savaşlarda Rusya'nın ana müttefiki haline gelen İngiltere'ydi ve buna bağlı olarak, İngiliz ticaretinin uzun zamandır Rusya Amerika'nın devlet desteğini yavaşlatan dokunulmazları olduğu kabul edildi.
Rusya’nın örnek parası: on ruble
Bu durum ancak, Rusya’nın Avrupa'da baskın askeri ve siyasi güç olduğu 1815’te Napolyon Fransa’ya karşı kazandığı zaferden sonra değişti. Yeni hükümetin, İskender I'nin emirleri üzerine (görüşünü büyük ölçüde değiştiren iyi bilinen), İngiltere'nin bir müttefiki kalmasına rağmen, Rus girişimcilerinin Rus Amerika'daki çıkarları da dahil olmak üzere, tutarlı olarak Rus ulusal çıkarlarını savunmaya başladı. Sonuç olarak, 1816'teki denizaşırı Rus toprakları mühürlerin derisine basılmış yeni banknotlar gördü. Toplamda, birkaç bin adet 1816, 1826, 20, 10 ve 5 Rublesi banknotları, 2-1 döneminde toplam RUR 42.135 için yayınlandı. Yeni banknotlara "marka", "ersatz marka", "deri banknot" ve "Rus-Amerikan biletleri" adı verildi. Bu eşsiz finansal etki ölçüsü, Rus dünyasının denizaşırı toprakları üzerinde çok olumlu bir etkiye sahipti;
Bununla birlikte, Alaska'nın sert iklimi, nüfus tarafından deri banknotların saklanmasındaki güçlüklerle birlikte, 10'in yıllar geçtikçe paranın çoğunun görünümünü kaybettiği gerçeğine yol açmıştır. Derinin “ersatz-stamps” da kâğıttan değil, taşıyıcı bir materyal olarak kullanılmasına rağmen, hala çok harap olmuşlardı ve mezhebi gösteren yazıların okunması zorlaştı. Sonuç olarak, eski notların değiştirilmesine karar verildi ve aynı zamanda ikinci bir "deri banknot" sorunu çıkardı. Faturaları 2 ruble ve 20 ruble olarak bırakmaya karar verildi, ancak ikincisi yerine "Çeyrek Rus Amerika" tanıtıldı - 25 ruble değerinde bir deri anlık görüntü. 8 yıllarında, 1834 yıllarında, bu benzersiz banknotların üçüncü sayısı yapılmıştır. Bu sürümün özellikleri, 50, 20 ve 10 kopeklerinde özel değişiklik "madeni paralar" saygınlığının ortaya çıkmasıydı, hesaplamaları kolaylaştırmak için tanıtıldı (ve onların kullanım kolaylığı için, bu "madeni paralar" özel deliklere sahipti, tasarımları biraz Çin paralarına benziyordu. ).
Büyük ölçüde böyle bir para dolaşım sisteminin ortaya çıkması nedeniyle, 19 yüzyılın ilk yarısında Rus Amerika ekonomisi gelişen bir durumdaydı. Yeni ticaret noktaları temel aldı, Rusya'dan yeni göçmenler yavaş yavaş ortaya çıktı (yine de bu topraklardaki ana açığı kaldı); Yerel kabileler ile doğru ilişkiler sistemi kuruldu ve Aborjinlerin birçoğu Ortodoksiyi benimsedi. Ayrıca, Rus-Amerikan ticaret şirketinin yönetim kurulunun konuyu kesin olarak izlediği ve enflasyona izin vermediği söylenmelidir. Çürümüş olanları değiştirmek için yeni "deri parası" sayıları kullanıldı ve azami sayıları hiçbir zaman 40.000 ruble'nin nominal değerini aşmadı (yılın 1 yılı 1864 - 39.627 ruble). Önemli bir gerçeğe dikkat edilmelidir: Rus menajerler verilirken, Rus yöneticiler bir yandan ekonomiyi canlandıracak, hesaplamaları basitleştirecek ve diğer taraftan tamamen “yumuşak altın” ile sağlanacak gerekli miktarı doğru bir şekilde tahmin ettiler - kürk ve diğer varlıklar onların değerini kaybetme.
Bununla birlikte, ne geleneksel olarak Kuzey Amerika kıtasını kendi başına gören Büyük Britanya, ne de hızla büyüyen ekonomik ve bölgesel ABD, Yeni Dünya'da Rusya'nın (aslında İspanya) güçlü mevcudiyetinden memnun değildi. Rusya'nın Avrupa'daki baskın askeri-politik etkisinin kademeli olarak zayıflaması ve endüstriyel ve ekonomik geri kalmışlığının artan büyümesi, 1853-1856 Kırım Savaşı'nda en keskin şekilde kendini gösterdi. İngilizlerin taciz edici saldırılarına rağmen filo neredeyse her yerdeki Rus limanlarında kovuldular, Rus hükümeti şu soruyla karşı karşıya kaldı: Rus Amerika'yı nasıl destekleyecek ve geliştirecek ve hiç yapmaya değecek mi? St.Petersburg'da, İngiltere veya ABD ile yeni bir savaş durumunda, Rus sömürge bölgelerinin büyük tehlike altında olacağı ve onları tutmak için, bu uzak topraklara büyük bir askeri birlik göndermenin yanı sıra, navigasyon özgürlüğünü sağlamak için ayrı bir filonun oluşturulması gerektiği anlaşıldı. Bu, Rusya'nın ordunun reformunu sürdürmek, yeni bir askeri sanayi yaratmak ve bir bütün olarak iç sanayi geliştirmek için yatırımlara ihtiyaç duymasına rağmen, açık Rus bütçesi için yeni ek ve sabit maliyetler gerektiriyordu.
Buna, Rusya’daki ticari toplulukların gelirlerinde bir düşüş olduğu da eklenmiştir. Gerçek şu ki, bu topraklardaki ana ve neredeyse tek balık avı kürklü hayvanların avlanmasıydı. Alaska'nın diğer doğal zenginliğinin gelişmesi, hiç kimse meşgul değildi ve genel olarak, bunu yapacak kimse yoktu. Daha önce belirtildiği gibi, Rusya'nın denizaşırı mülklerinin en büyük sorunu, Rus sömürgecilerin neredeyse tamamen yokluğu ve aşırı yerel nüfusun azlığıydı. Rus göçmenlerin Yeni Dünyaya akışı trajik bir şekilde küçüktü; İsteyen ve uzağa gidebilenler, çoğunlukla Sibirya'nın geniş gelişmemiş topraklarına yerleşti ve kelimenin tam anlamıyla birkaçı arasında gezinti yaptı. Serfdom ayrıca kişisel hareket özgürlüğünü Rus halkının mutlak çoğunluğuna yasaklayan büyük bir olumsuz etkiye sahipti. Bu nedenle, 1.518.000 kilometrekarelik bir alana sahip engin bölgede, yalnızca 2.512 Rusları yaşadı ve 60.000 yerlilerinden daha azını yaşadı. 50 yüzyılın ilk 19 yılı boyunca, kürklü hayvanların sayısı sürekli ve kontrolsüz avlanma nedeniyle büyük ölçüde azaldığında, bu, Rus-Amerikan ticaret şirketinin hissedarlarının gelirlerinde keskin bir düşüşe neden oldu.
Rusya’nın örnek parası: on kopek.
Rus Amerika'daki diğer sorunların yanı sıra, idari yönetim aygıtının güçlü bir bürokratikleşme sürecinin olduğu belirtilmelidir. Bu nedenle, eğer 1820'ten önce, esas olarak girişimci ve girişimci Rus tüccarlarından oluşuyordu ve Maliye Bakanlığı himayesinde, sonra 1830 - 1840'te. deniz subayları yavaş yavaş baskın konumunu işgal etti ve Rus-Amerikan şirketi Deniz Bakanlığı'nın kontrolünü ele geçirdi. Şimdi, 150 yıllarından sonra, o zaman çok açık olmasa da, bunun Rus hükümetinin yanlış adımı olduğu iddia edilebilir. Dahası, Rus Amerika bürokratikleşme sürecinin başında, o zamandan beri sürekli bir ivme vardı. Rus deniz subayları, inisiyatif, eğitim ve yönetim becerileri nedeniyle dikkat çekti. Ancak, 1850-1860-ler’de, Rus Amerika’nın üst yönetimi nihayetinde bürokratik, esasen devlet olan bir yapıya dönüştü, ki burada görevler patronluk tarafından yapıldı ve çalışanların gelirleri yönetimin kalitesine bağlı değildi. maaşlarına devredildiler. Tabii ki, St. Petersburg daha kolay olabilirdi, ancak Rus-Amerikan şirketi bu yaklaşım nedeniyle geliştirilmesinde yaratıcı bir ivme kaybetti, zeki ve girişimci insanlar bürokratik sistem için rahatsız oldular. Ve en önemlisi, dış ekonomik koşullar değiştiğinde (kürk ve deniz hayvanlarının popülasyonlarını azalttığında), inert bürokratik yapı, nihayetinde denizaşırı bölgelerin Amerikan vatandaşlığına geçişinin ana başlatıcıları arasında olmak istemeyip yeniden yapılanmak istemeyebilir. Yani, her zamanki gibi, balık kafadan çürümüş.
Ortalarında 1850'lerin başında Alaska'nın ve diğer denizaşırı bölgelerinin satışı hakkında konuşmaya başladıkları Rus yetkililer (yani, bilinen bir tarihi anlaşmanın yapılmasından neredeyse 20 yıl önce), Rusya'yı Washington'a bırakma kararına yönelmeye başladılar. Bu doğrultuda atılan ilk adım, denizaşırı bölgelerin (Büyük Britanya tarafından ele geçirilmelerinin önlenmesi için) üç yıl süreyle (bu toprakların mülkiyeti devri ve zorunlu iade edilmeden) ABD'ye devredildiğinde Kırım Savaşı sırasında atıldı. Rus Amerika'nın satışına ilişkin aşağıdaki adımlar, Kırım Savaşı'nın bitiminden hemen sonra Rus makamları tarafından atıldı. Aslında, St. Petersburg ve Washington arasında bu önemli jeopolitik adımda 1861 tarafından bir anlaşmaya varıldı, ancak İç Savaş, yeni toprakların kazanılmasına bağlı olmayan Amerika Birleşik Devletleri'nde başladı. Ve tamamlanmasından sadece iki yıl sonra, 1867'te, Petersburg'un görüşüne göre “likit olmayan varlık” başarıyla satıldı. Bu bölgelerin Amerika Birleşik Devletleri'nin yetki alanına girmesiyle birlikte, Rus Amerika'nın deri parası gibi eşsiz bir olgunun tarihi de sona erdi.