Tanrı'nın halkıyla ilişkisi
İsrail’in tarihi ancak başarısızlık kelimesiyle özetlenebilir. Musa'nın kitaplarında Tanrı'nın İsrail halkıyla olan ilişkisi, bağlılık yeminlerinin ve vaatlerin verildiği bir anlaşma olarak anılır. Bununla birlikte, Mukaddes Kitabın gösterdiği gibi, İsrailoğullarının başarısız olduğu çok sayıda örnek olmuştur. Tanrı'ya güvenmediler ve Tanrı'nın eylemleri hakkında homurdandılar. Tipik güvensizlik ve itaatsizlik davranışları İsrail'in tüm tarihi boyunca geçerlidir.
Tanrı'nın sadakati İsrail halkının tarihindeki en önemli noktadır. Bugün bundan büyük bir güven alıyoruz. O zaman Tanrı halkını reddetmediğinden, başarısızlık zamanlarından geçsek bile bizi de reddetmeyecektir. Kötü seçimlerden dolayı acı ve ıstırap yaşayabiliriz, ancak Tanrı'nın artık bizi sevmeyeceğinden korkmamıza gerek yok. O her zaman sadıktır.
İlk söz: Bir lider
Hakimler döneminde İsrail sürekli bir itaatsizlik - baskı - tövbe - kurtuluş döngüsü içindeydi. İlgili liderin ölümünden sonra döngü yeniden başladı. Bu tür birkaç süreçten sonra, halk, gelecek nesli yönetecek bir torun daima olsun diye, peygamber Samuel'den bir kral, bir kraliyet ailesi istedi. Tanrı Samuel'e şunları açıkladı: “Artık onlara kral olmayayım diye seni değil beni reddettiler. Onları Mısır'dan çıkardığım günden bugüne benden ayrılıp başka tanrılara hizmet ettikleri güne kadar her zaman yaptıkları gibi sana yapıyorlar »(1. Sam 8,7-8). Tanrı onların görünmez rehberiydi, ama halk ona güvenmedi. Bu nedenle, Tanrı onlara aracı olarak hizmet etmeleri için bir temsilci olarak insanları kendi adına yönetebilecek bir kişi verdi.
İlk kral Saul, Tanrı'ya güvenmediği için başarısız oldu. Sonra Samuel, Davut kralı meshetti. Davut, hayatındaki en kötü yollarla başarısız olmasına rağmen, arzusu öncelikle Tanrı'ya tapınmaya ve hizmet etmeye yönelikti. Barışı ve refahı büyük ölçüde sağlayabildikten sonra, Tanrı'ya Kudüs'te büyük bir tapınak inşa etmesini teklif etti. Bu sadece ulus için değil, aynı zamanda gerçek Tanrı'ya tapınmaları için de bir kalıcılık sembolü olmalıdır.
İbranice bir kelime oyununda Tanrı şöyle dedi: “Hayır, David, benim için bir ev inşa etmeyeceksin. Tam tersi olacak: Sana bir ev yapacağım, Davut'un evi. Sonsuza dek sürecek bir krallık olacak ve soyundan biri benim için tapınağı inşa edecek »(2. Sam 7,11-16, kendi özeti). Tanrı antlaşma formülünü kullanır: "Ben onun babası olmak istiyorum ve o benim oğlum olacak" (V 14). Davut'un krallığının sonsuza dek süreceğine söz verdi (V 16).
Ama tapınak bile sonsuza kadar sürmedi. Davut'un krallığı dini ve askeri olarak battı. Tanrı'nın vaadine ne oldu? İsrail'e verilen sözler İsa'da yerine getirildi. O, Tanrı'nın halkıyla ilişkisinin merkezindedir. Halkın aradığı güvenlik, ancak kalıcı olarak var olan ve her zaman sadık olan bir kişide bulunabilir. İsrail tarihi, İsrail'den daha büyük bir şeye işaret ediyor, ancak aynı zamanda İsrail tarihinin de bir parçası.
İkinci söz: Tanrı'nın varlığı
İsrail halkının çölde dolaşması sırasında, Tanrı meskende yaşadı: "Bir apartman dairesi olarak bir çadırda dolaştım" (2. Sam 7,6). Süleyman'ın tapınağı Tanrı'nın yeni konutu olarak inşa edildi ve "Rab'bin görkemi Tanrı'nın evini doldurdu" (2. Chr 5,14). Bu sembolik olarak anlaşılmalıydı, çünkü insanlar cennetin ve tüm cennetlerdeki cennetin Tanrı'yı kavrayamayacağını biliyordu (2. Chr 6,18).
Tanrı, eğer itaat ederlerse İsrailoğulları arasında sonsuza dek yaşayacağına söz verdi (1. Krallar 6,12-13). Ancak kendisine karşı geldikleri için "yüzünden yapması gerektiğine" karar verdi.2. krallar 24,3), yani onları esaret altında başka bir ülkeye götürdü. Fakat Tanrı yine sadık kaldı ve kavmini reddetmedi. Adını silmeyeceğine söz verdi (2. krallar 14,27). Tuhaf bir ülkede bile tövbe eder ve O'nun varlığını ararlardı. Tanrı onlara, eğer kendisine dönerlerse onları ülkelerine geri getireceğine söz vermişti, bu da ilişkinin yeniden kurulmasını sembolize ederdi (5. Musa 30,1:5; Nehemya 1,8-9).
Üçüncü söz: Sonsuz bir ev
Tanrı Davut'a vaat etti: "Ve halkım İsrail'e bir yer vereceğim ve orada yaşamaları için onları dikeceğim ve artık korkmasınlar ve şiddet artık eskisi gibi onu ovalamasın" (1. 1. Bölüm7,9). Bu vaat şaşırtıcı çünkü İsrail'in sürgününden sonra yazılan bir kitapta geçiyor. İsrail halkının tarihi, tarihlerinin ötesine işaret ediyor - bu, henüz yerine getirilmemiş bir vaattir. Ulusun Davut'un soyundan gelen ve Davut'tan daha büyük bir lidere ihtiyacı vardı. Sadece bir tapınakta simgelenen değil, herkes için bir gerçeklik olacak olan Tanrı'nın varlığına ihtiyaçları vardı. Barış ve refahın sadece sürmeyeceği bir ülkeye ihtiyaçları vardı, aynı zamanda baskının asla olmayacağı bir dünyada bir değişime ihtiyaçları vardı. İsrail'in tarihi gelecekteki bir gerçekliğe işaret ediyor. Ancak eski İsrail'de de bir gerçeklik vardı. Tanrı İsrail ile bir ahit yaptı ve onu sadakatle tuttu. İtaat etmeseler bile onlar onun adamlarıydı. Pek çok kimse doğru yoldan sapmışsa da, sebat edenler de olmuştur. Gerçekleşmeyi görmeden öldülerse de, Önder'i, ülkeyi ve hepsinden önemlisi Kurtarıcılarını görmek için yeniden yaşayacaklar ve O'nun huzurunda sonsuz yaşama kavuşacaklar.
Michael Morrison tarafından