Stalin'in politik figürü hâlâ birçok olumlu ve olumsuz duyguyu çağrıştırıyor. Sovyet devletinin başındaki faaliyetleri, muazzam fedakarlıklar eşliğinde bir süper güç atılımına katkıda bulunduğundan beri. Bu adam gücün doruklarına nasıl ulaştı ve neyin peşinden gitti - kendi lider kültünün yaratılması? Veya yeni bir devlet inşa etmek? Ve onu nasıl gördü? Onu ne yönlendirdi? Ve neden parti arkadaşlarıyla bu kadar acımasız davrandı?
Geleceğin liderinin oluşumu ve onun siyaset felsefesinin oluşumu, 20'lerin başlarında Lenin'in iktidarı ve Leninist çevrenin iktidar ve devletin daha ileri kalkınma yolunu seçmek için verdiği şiddetli mücadelenin sonunda başladı.
Genel sekreterlik görevine giden yolun başlangıcı
Stalin'in parti ve eyalette liderliğe ilerlemesi büyük ölçüde RCP'nin kader X Kongresi'nin kararlarından kaynaklanıyordu (b) (Mart 1921). Stalin'in genel sekreterlik görevine giden yolu bu kongre ile başladı.
Bu dönem, Sovyet devletinin inşasındaki muazzam sorunlarla karakterize edildi: "savaş komünizmi" politikasına karşı halkın kitlesel protestoları, birçok parti fraksiyonunun ve platformunun yaratılmasına yol açan partide kafa karışıklığı ve kararsızlık ve hırslı Troçki'ye "sendikalar hakkında tartışma" dayatması. Hoşnutsuzluğun zirvesi Kronstadt'taki ayaklanmaydı.
Troçki, kongrede ciddi bir siyasi yenilgiye uğradı ve "işçi orduları" fikri reddedildi. Ve yeni bir ekonomik politikaya geçiş, hizipçiliğin kabul edilemezliği ve partiyi "küçük burjuva unsurlardan" temizleme ihtiyacı için bir program kabul edildi. Kongre, parti liderliğini yeniden örgütlemenin yollarını ana hatlarıyla açıkladı. Ve her şeyden önce, hizipçiliği ortadan kaldırmayı amaçlayan örgütsel temelleri güçlendirmeye odaklandı.
Kongreye hazırlanırken Stalin, "Leninist platform" un oluşumunda iyi bir örgütleyici olduğunu gösterdi. Ve kongreden sonra örgütsel çalışma sekreteri seçildi.
Sekreterya ve Organizasyon Bürosunun kendilerine verilen görevlerle baş edememeleri, Stalin'in pozisyonlarının ciddi şekilde güçlenmesine katkıda bulundu. Ve Stalin (örgütsel konularda baş uzman olarak) şevkle düzeni yeniden sağlamaya başladı. Onun liderliğinde, yüz binden fazla "küçük burjuva unsurun" partiden çıkarılmasına ve Leninist platformun güçlendirilmesine yol açan bir parti "tasfiyesi" gerçekleştirildi.
Stalin'in Bolşevik çizgiye olan deneyimi, verimliliği ve sadakati Lenin tarafından fark edildi. O zamana kadar zaten ciddi bir şekilde hastaydı. Ve Stalin karşısında, Troçki'nin emellerine direnebilecek ve kendi konumunu güçlendirebilecek bir figür gördüm.
Stalin için rubicon, 1922. Parti Kongresi'nden (Nisan XNUMX) sonra Lenin'in şimdiye kadar görevleri tamamen örgütsel çalışmayı içeren ve daha fazlasını içermeyen Genel Sekreter olarak seçilmesiydi.
XNUMX. Kongre'nin hemen ardından Merkez Komitesi, merkezi aygıtın ve yerel parti örgütlerinin çalışmalarının örgütsel biçimlerini yeniden düzenlemeye başladı. Stalin, Merkez Komite aygıtını yeniden örgütlemeye şiddetle girişti. Dallanmış ve etkili bir aygıtın inşasını temel görevlerden biri olarak görüyordu. Ve parti, devlet ve ekonomi personelinin seçimini ve dağıtımını bu hedefe ulaşmada ana araç olarak gördü.
Aygıt, Stalin'in siyasi stratejisinin alfa ve omega, tüm siyasi bakış açısının ve yaklaşan iktidar mücadelesinin temel temellerinden biri haline geldi.
Stalin'i bu göreve aday gösteren Lenin, onda bir organizatörün yeteneğini takdir etti. Bolşevizmin tüm temel ilkelerini paylaştığı gerçeğinin yanı sıra kararlılığı ve sert karakteriyle ayırt edildi. Bununla birlikte, 1922-1923'te Lenin ile Stalin arasında, kişisel gerekçelere dayanan ve birçok açıdan Lenin'in hastalığı tarafından dikte edilen çeşitli çatışmalar vardı.
Politbüro'nun talimatıyla Stalin, Lenin'in Gorki'deki muamelesi ve sükuneti için koşullar sağladı ve dinlenmesini halkla ilişkilerle sınırladı. Lenin, iyileşemezse zehir getirme talebiyle ona döndü. Lenin ve Stalin'in görüşleri, "özerkleşme" ve SSCB'nin devlet yapısının biçimi konusunda ciddi şekilde ayrıştı. Sonra Lenin'in bakış açısı kazandı.
Aralık 1922'de Lenin, Krupskaya'ya ticari faaliyet meselelerinden biri hakkında Troçki'ye bir mektup verdi. Lenin'in faaliyetlerini sınırlamak için belirlenen kuralları ihlal etti. Ve Stalin, böyle bir kasıtlılık nedeniyle Krupskaya'yı kaba bir şekilde kınadı. Lenin'e bundan bahsetti. Ve aralarındaki ilişkiler keskin bir şekilde karmaşık hale geldi.
Bu sırada Lenin, Troçki, Kamenev, Zinoviev, Buharin ve Stalin partisinin önde gelen üyelerine özellikler verdiği "kongre mektubunu" veya "siyasi vasiyetini" yazdı. Mektupta, Stalin'in kişisel eksikliklerine (kabalık, sadakatsizlik, gücünü genişletme arzusu) işaret etti ve genel sekreter olarak onun yerini alma olasılığını dışlamadı.
O zamanlar Lenin'den gelen bu mektup (Damokles'in kılıcı gibi) Stalin üzerinde yıllarca asılı kaldı. Ancak o sırada onu bu gönderiden çıkarmak uygunsuz kabul edildi.
Troçki ve "Sol Muhalefet" ile Mücadele
Lenin'in ölümünden hemen sonra, parti içindeki liderlik mücadelesi yoğunlaştı. Bir yandan Troçki ve çevresi konuştu. Diğer tarafta Zinoviev, Kamenev ve Stalin'den oluşan bir "Troyka" var.
Üçlü yönetim, Mayıs 1922'de Lenin'in hastalığının keskin bir şekilde alevlenmesiyle kuruldu. Aslında parti liderliğinden emekli oldu. Ve birbirleriyle yakın işbirliği içinde olan ve Troçki'yi görmezden gelen "Troyka", en önemli parti ve devlet işlerini geçici olarak tartışmaya ve kararlar hazırlamaya başladı. Ve aslında devlet tarafından yönetiliyor.
Üçlü yönetim yaklaşık iki yıl sürdü. Lenin hâlâ hayattaydı. Ve Troyka üyelerinin hiçbiri kararlı adımlar atma riskini almadı.
Ayrıca, Troçki'nin pozisyonları, Onuncu Kongre'deki yenilgiden sonra hala oldukça güçlüydü. Ve üçlü hükümdarlığın tüm üyeleri, ortak bir düşman karşısında kendi aralarında birlik görünümünü korudular. Bu, Lenin'in ölümünden sonra tek liderin yerini aldığını iddia eden Troçki şahsında ortak düşmanı yenmek amacıyla birleşmiş bir halk ittifakıydı. Ve kendilerine faydalı olduğu müddetçe birbirlerine yardım ve destek sağlamak.
Üçlü hükümdarlığın çöküşü, Lenin'in ölümünden sonra yoğunlaşan güç mücadelesiyle bağlantılı olarak önceden belirlenmişti. Troçki'ye yönelik saldırılara ek olarak, üçlü hükümdarlığın üyeleri arasındaki çatışma büyüdü. XII Parti Kongresinde (Nisan 1923), Zinovyev ile Troçki arasındaki çatışma şiddetlendi. Stalin, yorulamaz kibir, hırs, boş konuşması ve politik değersizliği nedeniyle Zinoviev'i hor görmesine rağmen, silah arkadaşını destekledi. Ve o, kongreden sonra "minnettarlıkla", Stalin'i genel sekreterlik görevinden çıkarmak için başarısız bir kampanya başlattı.
Çatışmanın şiddetlenmesi sözde "sol muhalefet" in oluşmasına neden oldu. Troçki, 1923 sonbaharında, önde gelen 46 parti işçisinden gelen bir mektubun kışkırttığı bir parti tartışmasını dayattı ve burada parti liderliğini, daha doğrusu troykayı ekonominin çöküşü, iktidarın gasp edilmesi ve parti görevlileri ve parti kitlelerinin karar alma sürecinden uzaklaştırılması.
Lenin'in ölümünün hemen arifesinde düzenlenen bir parti konferansında (Ocak 1924), tartışmanın sonuçları özetlendi ve partideki küçük burjuva sapmayı, yani Troçkizmi kınayan bir karar kabul edildi. Bu aşamada, partinin önderliğinde kilit bir siyasi rol için mücadele eden Stalin, "kalıcı" bir dünya devrimi hakkındaki solcu fikirlerle desteklenen son derece saygın Troçki'ye karşı mücadeleyi vurguladı. Stalin, kadroları aracılığıyla, konferansı Troçki'ye ve Troçkizme bir darbe vurmak için iyi hazırladı, böylece artık ondan kurtulamayacaktı.
Parti konferansı, Stalin'in ustaca yerleştirdiği kadrolar aracılığıyla, Troçki'ye güçlü bir darbe indirdi ve ardından, yüksek parti ve devlet görevlerini sürdürmesine rağmen, kendisini siyasi bir iflas konumunda buldu. Bununla birlikte, yenilgi tamamlanmadı ve Troçki'yi siyasi liderlik adaylarının saflarından uzaklaştırmadı.
Lenin'in ölümünden sonra ülke temelde yeni bir kalkınma aşamasına girdi, çünkü mevcut koşullar nedeniyle bütünsel bir sosyalist inşa programı geliştiremedi. İfadelerindeki çelişki ve belirsizlik, partilerdeki muhalif grupların yorumlarına geniş bir alan açtı; bu gruplar, gerçek bir kişisel rekabet ve iktidar mücadelesine dönüştüğü kadar şiddetli bir teorik mücadelenin nesnesi haline geldi.
Stalin, Leninizmi güçlü bir güç olarak nasıl yorumlayacağını rakiplerinden daha iyi anladı. оружия iç parti savaşlarında. Lenin'in kişisel eksikliklerini eleştiren "siyasi vasiyeti" yükselişinde önemli bir rol oynamadı. Troçki, Zinovyev, Kamenev, Buharin şahsında ana rakipleriyle başarılı bir şekilde karşı karşıya geldi. Ve sonunda onları alt etmeyi başardı.
Lenin'in ölümünden sonraki ilk parti olan 1924. Parti Kongresinde (Mayıs XNUMX), iktidar için kişisel mücadelede geçici bir çıkar çatışmasında birleşen kazananların "üçlüsü", kendilerini at sırtında hissettiler ve yaralarını yalayan Troçki'ye karşı zafer kazandılar. ve parti tartışması sürecinde Stalin'in ona verdiği darbeden asla kurtulamadı.
Kısıtlama, ihtiyat ve demir kısıtlama gösteren Stalin, kendi kültünün bir tür öncüsü olarak Lenin kültünü tanıtmaya başlar.
Partideki desteğini bilerek, ilk genel kurulda bir hamle daha yapar ve doğal olarak kabul edilmeyen istifasını sunar. Kongreden sonra pozisyonlarının gücüne ikna olan Stalin, tam anlamıyla iki hafta sonra eski silah arkadaşlarına, rakiplerine - Zinoviev ve Kamenev'e karşı bir saldırı başlattı. Girişimiyle "Troyka" gayri resmi olarak "önde gelen çekirdek" Buharin ve Halk Komiserleri Konseyi Başkanı Rykov'a katılarak "beş" e genişledi.
Buna paralel olarak Stalin, konumunu güçlendirmek için yalnızca Troçki'yi siyasi olarak itibarsızlaştırmak için geniş bir kampanya yürütmekle kalmıyor, aynı zamanda Troçkizmi ideolojik bir eğilim olarak gömmek istiyor. Troçki'nin nihai yenilgisi, Zinovyev-Kamenev grubuyla doğrudan bir yüzleşmenin kaçınılmazlığını zaten öngördüğü için, henüz planlarına uymuyordu.
Ocak 1925'te Stalin ve Buharin, Politbüro'ya Troçki'yi yalnızca Devrimci Askeri Konsey başkanlığından çıkarma ve onu Politbüro üyesi tutma önerisiyle birlikte bir mektup gönderdiler. Merkez Komitesi genel kurulu böyle bir karar alır. Ve Troçki görevini kaybeder. Stalin daha sonra Troçki'yle ilgilendi. Ocak 1928'de Alma-Ata'ya sürgün edildi. Ve Şubat 1929'da yurtdışına sürüldü.
"Yeni muhalefete" karşı savaşın
Troçki'yi yendikten sonra Stalin, Zinovyev-Kamenev grubuna baskı yapmaya başlar. 1925 baharında, aralarındaki çatışma son derece gergin bir aşamaya girdi. Rakipleri "troika" yı yeniden canlandırma sorununu gündeme getirmeye çalıştılar, ancak bir başka yenilgi daha aldılar. Ve Stalin, üstünlüğüne hala rakipleri tarafından meydan okunabilecek olan eşitler arasında birinci oldu.
Stalin, iktidar mücadelesini kendi başına bir amaç olarak değil, tek bir ülkede sosyalizmin inşasını gerçekleştirme mekanizması olarak gördü. Bu, Stalin'in tüm siyaset felsefesinin temeli ve onun devlet görüşlerinin oluşturduğu temelin yanı sıra bir devlet adamı konumuna geçişiydi. Dünya proleter devrimi hakkındaki Marksist dogmalar yerini, diğer ülkelerle rekabet koşullarında Sovyet devletini güçlendirme ve geliştirme ulusal fikrine bıraktı.
Stalin, diğer ülkelerdeki devrimi desteklemenin muzaffer Ekim'in asli görevi olduğunu vurguladı. Bu nedenle, muzaffer ülkenin devrimi, kendisini proletaryanın diğer ülkelerdeki zaferini hızlandırmak ve devrimci davayı ilerletmek için bir yardım olarak görmelidir. Sovyet Rusya'yı bir öncelik olarak görüyordu; dünya proletaryasının davasına hizmet etmemeli, tersine, devrimci ayaklanmalar tek bir ülkede sosyalizmin inşasına hizmet etmelidir.
Buna dayanarak iktidar için savaştı, dünya devrimini ilerletmek için değil, güçlü bir sosyalist devlet inşa etmek için ortaklara ihtiyacı vardı. Lenin'in çevresinde pratikte böyle insanlar yoktu. Eski silah arkadaşlarıyla mücadelenin acısı ve uzlaşmazlığı bu yüzden. İktidarın kendisini, kendisi için belirlediği belirli siyasi hedeflerin gerçekleştirilmesi için bir araç olarak gördü. Elbette iktidar mücadelesinin kişisel nedenleri vardı. Ve bu mücadelenin keskinliğine damgasını vuruyorlar.
Böyle bir devlet kurmak için sanayileşme yapmak gerekiyordu. Ve bu sorunu çözmek için malzeme, insan ve diğer kaynakları elde etmenin yollarını arıyordu. Sadece köyden alınabilirlerdi. Ve sonuç olarak - onun tarafından gerçekleştirilen acımasız ve hızlı kolektifleştirme.
Zinoviev-Kamenev grubu konumlarından vazgeçmeyecekti. Leningrad'daki güçlü konumunu kullanan Zinoviev, Stalin'e açıkça meydan okuyan bir hizip oluşturdu. 1925 sonbaharında XIV Kongresi'ne hazırlık olarak sözde "yeni muhalefet" gelişti.
Stalin'in siyasi kaderinde, XIV Kongre (Aralık 1925), onu tek bir lidere dönüştürmek için gerekli siyasi, ideolojik ve örgütsel ön koşulların yaratılmasında belirleyici bir aşama haline geldi. Stalin'in önderliğindeki parti liderliğinin çoğunluğu ile çoğunluğun muhalifleri arasındaki benzeri görülmemiş bir siyasi savaşta benzersizdir.
Zinoviev ve Kamenev'in başını çektiği "Yeni Muhalefet", kongrede all-in gitme kararı aldı. Parlak bir siyasi entrika ve taktik manevra ustası olan Stalin, tamamen silahlıydı ve savaşa hazırdı. Kongrenin arifesinde, grubu, partiyi bölmeye çalışan muhalefetin aksine, herkesi açıkça birliğe çağırdı. Bu pozisyon parti içinde çoğunluk tarafından desteklendi.
Kongrede asıl mesele partinin genel çizgisinin tanımlanmasıydı. Stalin, kapitalist bir ortamda sosyalist bir devlet inşa etme çizgisini takip etti ve bunun için ekonomisi, iç güçlere dayanan endüstriyel ve bağımsız olmalıdır. Muhalefet, kapitalistlerle bir uzlaşma arayışının ve bir dünya devrimi hazırlamanın gerekli olduğuna inanıyordu. Kamenev, bir "lider" oluşturmanın kabul edilemezliği sorununu bir kez daha gündeme getirdi ve Stalin'in görevinden alınmasını talep etti.
Kongre Stalin'i her konuda destekledi ve ülkenin sanayileşmesi için bir program kabul etti, "yeni muhalefet" yenilgiye uğradı. Kongre sonrası genel kurulda Stalin Politbüro'yu dönüştürdü, Zinoviev ve Kamenev üyelerden adaylara transfer edildi ve destekçileri - Molotov, Voroshilov ve Kalinin - tanıtıldı.
Stalin, Zinovyev başkanlığındaki Leningrad parti örgütünün liderliğini değiştirmeye karar verdi. Oraya sadık müttefiki Kirov'un da dahil olduğu bir komisyon gönderildi. Kendisini en iyi yönden Leningrad'da gösterdi, hızla popülerlik kazandı ve hatta Leningrad halkının sevgisini kazandı. Ve Stalin, davanın çıkarına, Kirov'u Leningrad'da yönetmeye bıraktı.
"Yeni muhalefetin" yenilgisi sadece genel sekreterin yetenekli bir stratejist ve taktikçi olarak kişisel niteliklerinden kaynaklanmıyordu. Bu, dünya devriminin ateşini yakmak için değil, Sovyet devletini inşa etmek ve güçlendirmek için kursu tarafından kolaylaştırıldı. Ve bu, Stalinist sosyalizmi tek ülkede inşa etme kavramının temel taşıydı.
Muhalefetin yenilgisi, Stalin henüz tek lider haline gelmediği için partinin tepesindeki çatışmanın tam ve nihai sonu olmadı.
Şimdiye kadar, en yüksek iktidar kademelerindeki eşitler arasında ve geniş parti kitleleri arasında birincinin meşru bir konsolidasyonunu aldı. Siyasi hayatı boyunca çabaladığı, iktidar konumlarını oluşturmak ve genişletmek için mücadele ettiği kendi gücünün sağlam bir temelini oluşturmaya yaklaştı. Bu, Stalin'in siyasi bir savaş yürütmenin tüm kurallarına göre hazırladığı yeni bir mücadele turunun önsözüydü.
"Troçkist-Zinovyevci muhalefet" e karşı mücadele
Halkın Bolşeviklerin gücünden hoşnutsuzluğu ülkede kaynıyordu. YEP, mamul mallar ve tarımsal ürünlerin fiyatlarında dengesizliklere yol açan bir dizi şiddetli ekonomik krizden geçti.
Zinoviev ve Kamenev, köylülerin tahılın çoğunu pazara getirmeyi reddetmeleri nedeniyle 1925'te tahıl alımlarının başarısız olmasından yararlandı. Stalin'i köylülüğün kapitalist gelişme yolundan ve onu devlet baskısıyla sosyalist yola geri döndürme ihtiyacıyla suçladılar. Gelişmiş ülkelerdeki devrimler yenilgiye uğratılana ve SSCB gerekli ekonomik yardımı sağlayana kadar, ekonomik geri kalmışlığı nedeniyle SSCB'de sosyalizmin inşa edilmesinin imkansız olduğunu kanıtladılar.
Böylece Kamenev ve Zinoviev, Troçki'nin platformuna geçti. Ve 1926 baharında birleşik bir "Troçkist-Zinovyev muhalefeti" kuruldu. Ülkenin daha fazla kalkınmasının yolları üzerindeki anlaşmazlıklar üzerindeki iktidar mücadelesi, kader niteliğindeydi ve kişisel rekabetin ve siyasi üstünlük mücadelesinin çok ötesine geçti. Şimdi Stalin'in, sosyalist bir devlet inşa etmeye yönelik stratejik programı uygulamanın bir aracı ve aracı olarak iktidara ihtiyacı vardı.
Birleşik muhalefet, Stalin'i yalnızca dünyanın ideallerine değil, aynı zamanda "NEP" uğruna Rus devrimine, zengin köylülüğün desteğine, proletarya diktatörlüğünü de diktatörlüğe dönüştürme politikasına ihanet etmekle suçladı. parti bürokrasisi ve bürokrasinin işçi sınıfı üzerindeki zaferi. Varlıklı köylüleri sanayileşme için ana fon kaynağı olarak gördüler ve onlara sanayileşmeye yönelik bir "süper vergi" empoze etmeyi talep ettiler.
Muhalefete karşı mücadelede Stalin, muhaliflerinin siyasi olarak itibarını sarsma, siyasi platformlarını çürütme ve ülkenin daha fazla kalkınması için önerdikleri yolun mahvolduğunu kanıtlama yöntemlerini birleştirme taktiklerini benimsedi. Bu sanatta tam anlamıyla ustalaştı ve iç politik savaşların ve çatışmaların büyük bir ustası oldu.
1926 Merkez Komitesi'nin Nisan ve Temmuz genel kurullarında muhalefete güçlü bir darbe indirildi ve Ekim plenumunda Zinoviev'in Komünist Enternasyonal'deki çalışması, parti çizgisini ifade etmediği için imkansız ilan edildi. Troçki, Politbüro üyesi olarak görevinden alındı ve Kamenev, Politbüro üyesi olarak görevinden alındı. Parti konferansında Troçkist-Zinovyev bloğu tek bir oy almadı ve aslında parti içindeki nüfuzunu kaybetti.
Muhalefet yasadışı örgütler oluşturmaya, yasadışı toplantılar düzenlemeye ve işçileri katılımlarına dahil etmeye başladı. Merkez Komitesi'nin Ağustos 1927'deki genel kurulu, Zinovyev ve Troçki'yi, hizipsel faaliyetin devam etmesi halinde Merkez Komite üyelerinden ihraç etmekle tehdit etti. Ancak muhalefet durmadı.
Mayıs 1927'de muhalefet, Politbüro'ya bir platform mektubu gönderdi - bir ülkede sosyalizmi inşa etme fikrinin küçük-burjuva ilan edildiği ve Marksizmle hiçbir ilgisi olmayan "83'lerin Bildirisi". Dünya devrimine destek alternatif olarak sunuldu. Ve imtiyaz politikası alanında yabancı sermayeye taviz talebi vardı.
Ayrıca, Stalin'in grubuyla herhangi bir uzlaşma olasılığını dışlayan, Sovyet iktidarının Thermidor'u ve yozlaşması hakkında tez ortaya attılar. Ekim Devrimi'nin 10. yıldönümü kutlamaları sırasında muhalefet liderleri Moskova, Leningrad ve diğer şehirlerde neredeyse hiç kimsenin desteklemediği paralel gösteriler düzenlediler. Bütün bunlar, Ekim 1927'de Troçki ve Zinovyev'in Merkez Komite'den çıkarılmasıyla sona erdi.
1927. Kongrede (Aralık 75), birleşik Troçkist-Zinovyev muhalefetinin yenilgisi örgütsel olarak resmileştirildi, kongre, Kamenev dahil XNUMX aktif muhalefet figürünü partiden ihraç etmeye karar verdi. Stalin, kongrede muhalefetin tam ve kayıtsız şartsız teslim olmasını sağlamaya ve gelecekte bu olasılığı ortadan kaldırmanın temelini atmaya çalıştı.
Bu kongre, partinin ana lideri olarak Stalin'in kuruluşunda belirleyici bir aşamaydı ve parti kitlelerinin gözünde parti birliği için tutarlı ve inatçı bir savaşçı havasını giderek daha fazla kazandı. Muhalefet ezildi ve acınacak halde göründü, kongrede yaptığı konuşmada Kamenev, ikinci bir parti yaratmanın proleter devrimi için felaket olduğunu ilan etti ve görüşlerinden vazgeçtiler. Kendini tam bir kazanan hisseden Stalin, yine en sevdiği numaraya başvurdu - reddedilen istifasını önerdi.
Troçkist-Zinovyev muhalefetinin yenilgisi, parti içi mücadelenin finali olmadı; Stalin, rakipleriyle yeni savaşlar için hazırlanıyordu. Partinin önderliğinde ona meydan okuyabilen insanlar olduğu sürece zaferi tamamlanmadı. Stalin'in, herhangi bir senaryodaki sesinin her zaman belirleyici olacağı tek kişilik bir güce ihtiyacı vardı.
"Sağcı muhalefete" karşı savaşın
1928-1929'da, sözde Sağ sapmaya karşı şiddetli bir mücadele ortaya çıktı. Bu sapmanın ana siyasi ve ideolojik temsilcisi Buharin'di, onunla birlikte Halk Komiserleri Konseyi Başkanı Rykov ve Sovyet sendikaları lideri Tomsky bu sapmanın önde gelen isimleri oldu.
Stalin ve Buharin'in konumlarındaki farklılıklar, ülke ekonomisinin gelişimine ve sosyalizm altındaki sınıf mücadelesi biçimlerine yönelik yaklaşımların uyumsuzluğundan kaynaklanıyordu. Stalin, 1921'den beri izlenen NEP politikasının, ilke olarak, düşmanca bir ortamda ülkeyi geri kalmışlıktan çıkaramayacağına inanıyordu. Hızlandırılmış modernizasyona olanak tanıyan ve hızla askeri yola geçmeye hazır bir seferberlik ekonomisi izleme sürecini savundu.
Buharin, NEP politikasının devamında, sosyalist yönetim biçimlerinin kademeli olarak gelişmesinde ve nüfusun ihtiyaçlarının öncelikli olarak karşılanmasında ısrar etti. Stalin ve Buharin arasındaki çatışmada mesele, ülkenin kalkınması için stratejik bir rota seçme meselesiydi.
Sınıf mücadelesi konusunda Stalin, biz sosyalizme doğru ilerlerken sınıf mücadelesinin şiddetlenmesi teorisini savundu, çünkü kapitalist unsurların direnişi kaçınılmaz olarak artacak ve bastırılmaları gerekecekti. Bu teori, Stalin'e acil durum önlemleri ve gelecekte büyük ölçekli baskılar getirme fırsatı verdi.
Buharin, bunu Stalin'in icadı olarak gördü ve teorisini, bu durumda en şiddetli sınıf mücadelesinin, sınıflar zaten ortadan kalktığında ortaya çıkması ve bunun saçma olduğu gerçeğiyle yalanladı. Buharin'in ana sloganı köylülüğe bir çağrı oldu
"Zengin ol".
Formülü savundu
"Kulakları sosyalizme dönüştürmek."
Kulağa karşı tavır köyde ana mesele haline geldi.
1927'deki satın alma kampanyası sırasında, kulak çiftlikleri, daha yüksek fiyat beklentisiyle tahıl rezervlerini satmaktan kaçınmaya başladılar, bu da ekmek fiyatlarının artmasına ve 1928'de rasyon sisteminin uygulanmasına neden oldu. Kulaklara karşı baskıcı önlemler alındı, tahıllar zorla ele geçirilmeye başlandı, tutuklanıp uzak bölgelere sürüldü, orta köylüler ve yerel yönetimler tarafından beğenilmeyen köylüler buna girmeye başladı. Ülkeyi kasıp kavuran tahıl isyanları ve ayaklanmalar, tepedeki siyasi mücadeleyi şiddetlendirdi.
Sağ bloğun liderleri, Stalinist rotanın ve politikasının kırsal kesimin daha da gelişmesi için çıkmaz bir yol olduğunu, ülkeyi etkili kalkınma yoluna götüremediğini savundu. Ve işçilerle köylüler arasında sınıf çatışması tehdidiyle dolu.
Şubat 1929'da, Politbüro'ya, genel sekreteri tarım ve sanayi alanındaki politikanın ciddi şekilde çarpıtılmasıyla suçladıkları bir bildiri gönderdiler. Ve Stalin'in esasen partiye köylülüğün askeri-feodal sömürüsünü dayatması gerçeğinde.
Stalin, parti ve devlet aygıtını etkilemek için zaten geliştirilmiş yöntemleri kullanarak, herkesi "doğru muhalefet" platformunun acımasızlığına ikna etti ve kitlesel propaganda ile bunu kitlelere tanıttı. Seçtiği taktikler, ilk önce örnek bir lider olarak, meslektaşlığa ve eşitler arasında birinciye ve daha sonra tek liderliğe güvenerek imajını kademeli olarak şekillendirdi.
Bolşeviklerin disipline olan kör hayranlığı onlar için hakikatin çıkarlarının üstündeydi; Stalin bu durumu ustaca kullandı ve stratejik çıkarlar tarafından dikte edildiğinde ahlak normlarını ve parti ilkelerini aşmakta tereddüt etmedi.
Sonuç olarak, Stalin muhalefete karşı bir zafer daha elde etti, Kasım 1929 genel kurulunda Buharin'i politbürodan çıkarmaya karar verdi ve Rykov ve Tomsky, parti çizgisine karşı mücadeleyi sürdürmek için en ufak bir girişimde bulunmaları halinde örgütsel önlemlerin alınacağı konusunda uyardı. onlara uygulanabilir. Rykov hâlâ sözde hükümet başkanıydı.
Sağ bloğun siyasi ve örgütsel yenilgisi, bir bütün olarak Sovyet toplumunun daha ileri sosyo-ekonomik gelişme yollarını önceden belirledi. tarihi çağ. O zaman, ülkenin temelde yeni bir rotası sorunu kararlaştırıldı. Stalin'in siyasi biyografisinde de bir dönüm noktasıydı, sadece kişisel gücü önemli ölçüde güçlendirilmekle kalmadı, aynı zamanda onun tarafından özetlenen Sovyet toplumunun gelişiminde sosyo-ekonomik dönüşün uygulanması için koşullar da yaratıldı.
1930. Parti Kongresinde (Temmuz XNUMX), Stalin'in planlarını uygulamak için görevler formüle edildi. Kongrenin temel amacı, Stalin'in kişileştirildiği partinin genel çizgisini onaylamaktı. Rykov kongrede muhalefet adına konuştu ve pişmanlık duydu, konuşması değerli tonlarda ifade edildi. Siyasi mücadeleyi kaybettiğini ve hoşgörüye güvenmek için hiçbir neden olmadığını anladı.
Stalin, ülkedeki durumun yeni şiddetlenmelerinin arifesinde, Buharin'in grubuna karşı mücadelenin tarihsel gerekliliğini ve siyasi kaçınılmazlığını doğrulamanın son derece önemli ve zorunlu olduğunu düşünüyordu. Eylül 1930'da, fazla uzatmadan, genel sekreterin kapsamlı bir ön hazırlığının ardından, Rykov Polyutburo üyelerinden çıkarıldı ve Halk Komiserleri Konseyi başkanlık görevini kaybetti, Molotov yeni hükümet başkanı oldu. Tomsky ayrıca Politbüro'daki koltuğunu kaybetti, ancak Buharin gibi yeni Merkez Komitesine katıldı.
Stalin, aşırı sanayileşme hızına ve kolektifleştirme için olağanüstü tedbirlere karşı hakkın konumunun, özellikle tayınlama sisteminin tedariki ve getirilmesiyle ilgili artan zorlukların arka planında, parti kitleleri arasında oldukça geniş bir destek gördüğü gerçeğinin farkındaydı. Bu bağlamda, muhalefet liderlerinin ve görüşlerinin kongrede ve genel olarak ülkede en sert değerlendirmeyi alması için mümkün olan her şeyi yaptı.
Stalin'in sağa karşı zaferi yadsınamazdı, liderlerini pişmanlık duyan konuşmalar yapmaya zorladı ve öyle bir atmosfer yaratmaya çalıştı ki, konuşmaları delegelerin kınama ve güvensizlik sözleri ile sürekli kesintiye uğradı. Sağın yenilgisinin onları kendi siyasi rotasının destekçisi yapmadığını anlamıştı.
Açık çatışmayı kaybettiler, ancak derinlerde haklı olduklarından ve şu ya da bu şekilde Stalin'in politikasına karşı çıkabileceklerinden emindiler.
Stalin, Buharin grubunun yenilgisinin savundukları partideki siyasi yönelimi ortadan kaldırmadığını anlamıştı. Kısmen, parti içindeki nüfuzlarını korudular ve görüşleri belirli komünist grupları tarafından desteklendi.
Stalin, doğal olarak, herhangi bir keskin olay dönüşünde resmin kökten değişebileceğinden korkuyordu. Ve toplumun gözünde, onun önerdiğinden farklı bir kalkınma yolunun şefleri haline gelebilirler, çünkü ülkedeki gerçek durum onu desteklemekten uzaktı. Bütün bunlar, Stalin'in muhaliflerinin sadece mevkilerini kaybetmekle kalmayıp aynı zamanda Calvary'ye gidip hayatlarından ayrılacakları siyasi mücadelenin yoğunlaşacağını öngördü.
Devam edecek ...