Piyano, 18. yüzyılın ilk yıllarında Bartolomeo Cristofori adlı bir İtalyan enstrüman yapımcısı tarafından icat edildi.
18. Yüzyıl boyunca piyanonun kaçışındaki yenilikler tuşların hareketini geliştirerek piyanistlerin daha hızlı ve akıcı çalmalarını sağladı. 1730 Yılına gelindiğinde, Gottfried Silbermann adlı bir Alman org yapımcısı Johann Sebastian Bach’ı enstrümana tanıtmıştı (Bach’ın konuşulmadığı bildirildi) ve 1760 yılına gelindiğinde piyano İngiltere’ye doğru yol almıştı. Orada, Johannes Zumpe adında eski bir Silbermann çırağı, Americus Destekçileri gibi piyano yapımcıları tarafından yapılan dönemin kuyruklu piyanolarına daha küçük, daha az maliyetli bir alternatif olan antika kare piyanoyu üretti.
Aslında, İngiltere piyano üretimi için bir merkez haline geldi (Wolfgang Amadeus Mozart ilk piyanosunu orada çaldı), piyanonun hareketini geliştiren, enstrümanın menzilini altı oktav’a genişleten ve bir sustain pedalı ekleyen John Broadwood’un çabaları sayesinde küçük bir kısmı değil. Bütün bunlar İngiltere’de devam ederken, 1774 civarında Johann Behrent adında bir Alman göçmen Philadelphia’ya yerleşti ve burada Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ilk kare piyanoyu yaptı. Başka bir Philadelphi’lı olan John Isaac Hawkins, 1800’de ilk ABD dik piyanosunu tasarlamakla tanınıyor.
Daha da önemlisi, bir takım Boston’lıların katkılarıydı. 1819’da Jonas Chickering, şehrin tek piyanisti John Osborne için çıraklık yaptı. Chickering’ın piyanoları o kadar ünlendi ki, üst üste üç başkan — Franklin Pierce, James Buchanan ve Abraham Lincoln — Beyaz Saray’da Chickerings çaldı.
Babcock’un aşırı gergin piyanosunu da denildiği gibi geliştiren hevesli bir piyano yapımcısı, adını Henry Steinway olarak değiştirmeden ve 1853’te Steinway & Sons’u kurmadan önce New York’ta 482 piyano yapan Engelhard Steinweg adında başka bir Alman göçmendi. Steinway, Chickering’i toz içinde bıraktı (Chickering, 1908’de Amerikan Piyano Şirketi tarafından ), çünkü piyanolara olan talep, İç Savaşın sona ermesi ile Edward dönemi arasında, her yıl yüz binlerce birimin üretildiği on kattan fazla arttı.
İlginçtir ki, 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında ABD talebini teşvik eden notaların çoğalmasıydı. Seri üretim teknikleri piyano fabrikalarının uğultusunu sürdürdü, ancak bu güne kadar Steinway hala yılda yaklaşık 2.500 piyano üretiyor.
20. yüzyılda özellikle iki piyano kayda değerdir. Bunlardan ilki, Avusturyalı üreticisi tarafından 1909’da tanıtılan ve standart 88 yerine 97 tuşa sahip olan Bösendorfer Imperial’dır (piyanonun bas ucundaki ekstra notalar enstrümana sekiz tam oktav verir). Diğer kilometre taşı, 1959 Ray Charles şarkısı “What I’d I Say” da (Charles bir Wurlitzer çaldı) neşeli, zil sesi popüler hale getirilen elektrikli piyano’ydu. 1965 Yılında Fender Rhodes, 73 tuşlu Bavul modelini tanıttı; 1970 yılında 88 tuşlu bir Bavul izledi. Günümüzde yaygın olan elektronik piyanolardan ve klavyelerden farklı olarak, Rodos gibi bir elektrikli piyano, normal bir piyano gibi dizeleri ve çekiçleri olan mekanik bir enstrümandır, ancak ses, bir elektro gitarda sesin nasıl yakalandığına benzer bir pikapla yükseltilir.