Grozni'de Zhenya ile tanıştık. Boşalmadan iki ay sonra. Kıdemli Teğmen Vorobyev hizmete geri döndü ve yakında hak ettiği bir ödül verildi - Cesaret Düzeni.
Çocukluğundan beri Zhenya sıkı bir programa göre yaşadı: sabah altıda kalkmak, egzersiz yapmak, koşmak, okulda dersler yapmak, sonra düğme akordeon ve piyanoda müzik dinlemek ve akşamları çeşitli spor bölümleri. Yaşam sınırına doyduğunda sevdi. Kendisine yeni hedefler koymayı ve başarıya giden yolda zorlukların üstesinden gelmeyi severdi.
Serçeler Golukha'nın Altay köyünde yaşıyorlardı: özel bir ev, üç çocuk - Zhenya, Kolya ve Rajechka, büyük bir çiftlik - inekler, keçiler, atlar, kendi arı kovanları ve çevresinde - tayga. Eyer Zhenka beş yaşında güvenle oturdu ve gerçekten zeki bir adamdı. Uzun olmamak, başarılı bir şekilde basketbol oynamak, zıplamakta harikaydı ve engel kursunda her zaman akranlarının önünde duruyordu.
Baba Arkady Alexandrovich, oğluyla birlikte boks ve el ele antrenman yaptı. Spor salonunda “armut” u yenmeyi bitiren Zhenya okulda provaya gitti. Arkadaşlarla vokal-enstrümantal bir topluluk düzenlediler. Serçe ve burada tüm esnaf bir jack oldu - hem piyano hem de synthesizer ve düğme akordeon çalabiliyordu.
Bir meslek seçmenin zamanı geldiğinde, giderek bir askeri okula kaydolmayı düşünüyordu. Kuzenim Sashka zaten öğrenci omuz askısı takıyordu ve tatile geldiğinde Novosibirsk Askeri Birlikler Askeri Enstitüsü'ndeki çalışmaları hakkında tutkuyla konuştu. Bir subay olmayı öğrenmek, sadece iyi bir mesleğe sahip olmakla kalmayıp, aynı zamanda bir çimento fabrikası olan tek “şehir kurucu” girişimin uzun süre prestijli bir çalışma yeri olmaktan vazgeçtiği köyden kaçmak anlamına geliyordu.
Novosibirsk Enstitüsü Vorobiev'deki giriş sınavları çok zor geçti ve keşif müfredatına alındı. Zhenka, sahadan en çok çıkmayı sevdiğini belirtti. Zaman zaman, beş gün boyunca izci öğrencileri, Iskitim'deki eğitim merkezinin bulunduğu yere bağımsız bir şekilde ulaşmak zorunda oldukları beş turntable tarafından taygaya atıldı. Burada, özel amaçlı birimler için askerlerin eğitimi için bir eğitim üssü inşa edildi. Öğrenciler, eğitim kompleksinin birçok nesnesini kendi elleriyle yaptılar. Eğitim merkezinde, boş zamanlarında, öğrenci Vorobiev yeteneklerini çeşitli alanlarda göstermeyi başardı. Örneğin, genellikle bir aşçı olarak görev yaptı. Yemek yapmayı çok severdi ve iyi yaptı. Herhangi bir görevin küçük, çevik bir çocuğun omzunda olduğu görülüyordu.
Okulun sonunda, istihbaratın gerçek savaş işinin olduğu yere kendini dağıtmak istedi. 46-th ayrı operasyon tugayı hakkında çok şey duydum, bu yüzden bu savaşçı oluşumun bir kısmında hizmet etme arzusunu dile getirdim.
Sibirya'dan Rostov'ya, Rostov'dan Mozdok'a, Mozdok'tan Grozni'ye - Sibirya oğlanı için bu yolculuktaki her şey yeniydi. Mozdok'ta yükselen helikopter “Kuzey” e doğru giderken, Zhenka heyecanla limuzine baktı ve heyecandan nefret ediyordu: dağların karlı kapaklarının üzerine sarktı, romantizm, macera ve zaferlerle dolu yeni bir hayata doğru uçtu.
Hattuni'de Savaş
- Bazen dağlardan geçiyorsunuz ve hiçbir şey istemiyorsunuz. Güç yok, düşmüş olacaktı. Ve gitmelisin. Kendini yenmek zorundasın, görevi herhangi bir şekilde yapmak zorundasın, ”diyor Zhenya ve sesinde kırılmaz bir güç var. Kafkasya'ya geldiğinde, çocukların hayallerinin gerçek olduğu görülüyordu: işte burada - gerçek bir savaş işi - keşif ve arama, bariyerlerde militanları bekliyor, askeri sütunlara eşlik ediyor. Her nasılsa, teğmen tehlike hakkında düşünmedi. Hatta bir meslektaşından Khattuni köyü yakınlarındaki Veda ormanındaki bir cep telefonunda fotoğrafını çekmesini istediğinde bile ihmal etti. Fotoğrafın çekildiği ağaçta, karalanmış tarih - 19.07. (2010 yılı). Fotoğrafın çekilmesinden birkaç dakika sonra, bu tarihin yanındaki ağacın kabuğu üzerinde bir kurşun izi belirecek ...
“Harika bir açık havaydı” diye hatırlıyor, “Bir önceki gece arama alanına bırakılmıştık. Bir militan üssü bulmak gerekliydi. Baş devriyesinde yürüdüm. Iz yukarıdan aşağıya doğru yol açtı. İçgüdüsü, bu yeri durdurup dikkatlice kontrol etmemizi istedi. Bir işaret vermek için dövüşçülerime döndüm ve o anda “Allah Ekber!” Ünlem işareti altında bana ateş etmeye başladılar. Daha sonra ortaya çıktığı gibi, haydutların yoğun çalılıklarına bir gözlem direği yerleştirildi. Nasıl gittiğimizi gördüler ve bizi noktadan vurmak için yaklaştığımız zaman bilerek beklediler. İlk kurşun midemde bana çarptı ...
Takım lideri Çavuş Pavel Shkatov, “Teğmen Vorobyov'a ulaşmamın en uygun yoluydu” diye ekledi. - Takım komutanı büyük bir ağaçtan iki metre uzağa düştü, ancak bilincini kaybetmedi ve ateş etmeye devam etti. Ona 7 - 8 metre süründüm, ama mermi yağmuru içindeki bu parça çok uzun sürdü!
- Paşa bana yaklaştı, bir ağrı kesici enjekte etti ve elime bir simge koydu. Bir el bombası fırlatıcısı fırlattım ve dükkanımı yeniden yükledi. Temelde 8 gangsterleri vardı. Onlara sadece 15 ölçer. Sonra makineli tüfeklerimizden ikisi geldi. Bir baraj ateşi düşürdükten sonra, haydutları terketmeye zorladılar. Bunlardan biri imha edildi. Mücadele yaklaşık on beş dakika sürdü, ancak bu süre zarfında yaşam birkaç kez düşüncelerimizi kaydırıyor. Yakalanması korkunç bir şeydi.
“Komutanı ağaca sürüklemeye çalıştım, ama bir sonraki kurşun şimdi benim oldu ... Sağ omuza bir darbe, bir akciğer yırtılması. Başka bir şey hatırlamıyorum, diyor ki, endişeli bir şekilde sigara içiyordum.
- Gücün kanla gittiğini hissettim. Daha sonra iki buçuk litre kan kaybettim. - Serçeler canlanır ve sanki onunla yokmuş gibi birbirinden uzak konuşmaya çalışır. “Paşa ve ben iki kilometre boyunca sedyeler üzerinde taşındık, eğrelti otu çalılıkları boyunca dağ yollarında ilerlemeye başladık. Ailemi düşündüm. Yazık onlara oldu. Hayata güvenmedim. Tabii ki ölmek istemedim, sadece bir insan gibi hayatımı onurlu bir şekilde bitirdiğim için benden önce belirlenen görevi tamamladığım için rahatladım.
Hastanede düğün
Aşk nedir, Zhenka bir genç olarak anladı. Müzik okulunda, çok sevdiği Tanya Ovchinnikova ile aynı masada oturdu. Nedenini açıklayamadı, ama yanında iyiydi. Ve derslerden dönerken, Tanya'yı tekrar görmek için her zaman yeni bir günü dört gözle bekliyordu.
Lisede, Tanya'nın yeni bir erkek arkadaşı vardı ve Zhenka sık sık onunla savaşmak zorunda kalıyordu ve sonra kız arkadaşını rahatsız etmemeye karar verdi ve Novosibirsk'e gitmek için onu bekleyeceğini düşünmedi. Zaman zaman birbirlerini dostane bir şekilde çağırdılar, bazen Golukha'da tatildeyken birbirlerini gördüler. Beşinci yılın sonunda Vorobev Tanya'yı aradı ve mezuniyetine davet etti. O cevap verdi: "Geleceğim."
Yeni basan teğmenlerin ilk yıldızlarını yıkadığı restoranda, altmış kadar insan toplandı: dünün öğrencileri, eşleri ve gelinleri, öğretmenler, kurs memurları. Akşamın başında Zhenka zemini istedi. Masadan kalktı, mikrofonu aldı ve sınıf arkadaşlarını tebrik etti:
- Bugün çok mutluyum çünkü bana çok sevdiğim bir kız geldi. Onun adı Tanya.
Salon alkışladı ve Tanya heyecan ve mutlulukla şaşırdı.
Tatilleri birlikte geçirdiler, ardından Tanya Barnaul'a döndü - gıda enstitüsünde teknoloji uzmanı olarak çalıştı ve Zhenka Kafkasya'da hizmet vermeye gitti. Her gün birbirlerini ararlar. İzciler görev için ayrıldıklarında Zhenka şunları söyledi:
- Tanya, işe gidiyorum. Üç ila beş gün sürmeyeceğim, ama endişelenmeyin, kesinlikle geri döneceğim ve arayacağım.
Bu Temmuz günlerinde, Tanya aramayı bekledi. Beş gün geçti - abone kullanılamıyor. Yedi, sekiz, dokuz ... Zhenkin'in kuzeninden aldığı yaraları öğrendi.
Teğmen Vorobevu'ya ilk operasyonlar Grozni'deki 46 tugayının hastanesinde yapıldı. Üç gün sonra uyandı. Aksine, bilincini kaybettikten sonra ilk kez oy verdi. Bağırıyor ve deliriyordu. Savaş, çekim ve her taraftan saldıran militanları hayal etti. Ve bu rüya hiç durmadan dönüyordu. Üç gün sonra kendine geldi. Tedavi Moskova'da devam etti. Dürüst olmak gerekirse, doktorlar bu kadar ağır bir hastayı ayaklarından alabileceklerine inanmadılar. Tüm bağırsakları çevirdi. Her operasyondan sonra, Zhenya sayısız kablo ve tellerle dolaştı. Ağrıyan ağrı bir dakika dinlenmedi. Konuşmak bile acı vericiydi. Çok zayıf, uzun süre kalkmadı. Ayağa kalktığımda başım döndü, bacaklarım uymuyordu. Birisi onun yerinde zayıf olsaydı, muhtemelen bu işkencelere katlanmak yerine ölmeyi tercih ederdin. Fakat Zhenya yaşamak istedi. Pes etmeye alışkın değildi. Ebeveynlerinden yaralandığı son yere kadar saklandı ve öğrendiklerinde hastaneye gelmesini kesinlikle yasakladı. Sevdiklerimi üzmek istemedim. Ancak Tanya, yasağa uymadı ve hastaneye geldi.
- Bak, yaralıyım. Bilmiyorum, hayatta ya da değil. Senin için bir yük olmak istemiyorum Bir düşün. Senin kararını vereceğim, ”dedi Zhenka gelinine.
“İyileşmeni bekleyeceğim.” Seni terk etmeyeceğim, - Tanya'ya güvenle cevap verdi.
Sonra tekrar, operasyondan sonra işlem. Yaşam için savaş. Açgözlü savaş. Sisteme dönüşünde soru değildi. Vorobyev hastaneye kaldırıldığı için 10 ay sürdü. O zamanlar, çoktan yürümeye başlamıştı, kendi başınaydı, biraz iyileşmişti.
- Sana uçacağım. Seni çok özledi, - Tanya aradı.
“Yanınıza güzel bir elbise alın” dedi Eugene. “Belki restorana gideriz, neredeyse sağlıklıyım.”
Serçe doktorları geline tanışması için havaalanına gitmesine izin vermeye ikna etti. Hadi bir arkadaşla gidelim. Sevgili ile tanışan Zhenka, hemen havaalanında bir yüzük aldı, onu arabaya koydu ve şoföre emretti: “Kayıt ofisine gidiyoruz!”. O gün bir başvuruda bulundular ve ertesi sabah kayıt memurları kendilerini sıradışı bir genç çifte boyamak için hastaneye geldiler. Misafirler doktorlar, hastane tapınağı rahibi Peder Alexei ve hastanede görev yapan ve teğmeninin en karmaşık operasyonlardan sonra ilk adımları atmalarına yardımcı olan konser Misha Nikitenko idi.
Yaralanmadan tam olarak bir yıl sonra, Baş Teğmen Yevgeny Vorobyev Çeçenya'ya döndü. İnşa halinde.
“Artık hayatı iki katına takdir ediyorum, çünkü biliyorum: çok çabuk ve beklenmedik bir şekilde patlayabilir” dedi. - Hayatımı değiştirmeyi, hizmeti sürdürmeyi, savaşı, zekayı, ailemi özveriyle ilgili çok şey düşünüyorum. Ama henüz değil. Henüz gitmesine izin vermeyen bir görev ve gerçek bir adamın işi var. Evet, dürüst olmak gerekirse ben de değil. Ve başka bir şey ... - Yevgeny bana sesini gözle görülür biçimde yumuşattı, - Tanya hakkında yaz, onu çok sevdiğimi yaz.