Bir kış akşamı, ormancı Stepan çitin altından sesler duydu ve kulübenin eşiğine çıktı ve ince bir kurt gördü. Bir süre düşündü ama yine de ona donmuş et getirdi çünkü kışın orman alışılmadık şekilde boştu ve hayvanlar için yiyecek bulmak çok zordu.
Hayvanın davranışı ormancıya olağandışı görünüyordu. Avcılar kendi topraklarında yaşarlar, orada avlanırlar ve şiddetli açlık dışında nadiren insanlara çıkarlar.
Kurt yemek için daha sık gelmeye başladı ve yerliler ormancıyı bile azarlamaya başladı – kimse köyde bir orman hayvanı görmek istemedi. Ancak Stepan onlara dikkat etmedi ve hayvanları beslemeye devam etti. Kurt açsa, köy için daha tehlikeli hale geldiğini anladı.
Bir süre sonra kurdun ziyaretleri durdu. Stepan dışında herkes mutluydu – zaten misafir görmeye alışmıştı ve hatta biraz sıkılmıştı.
Sadece iki ay sonra ormancı pencerenin dışında tanıdık bir kükreme duydu. Adam aceleyle avluya girdi ve aniden kurdun sürünün iki genç üyesini daha beraberinde getirdiğini gördü. Hayvanlar sessizce Stepan’a baktılar.
Ormancı birdenbire kurdun büyük olasılıkla genç yavruları bütün kış ona verdiği etle beslediğini fark etti. Ve şimdi bütün sürü yeni bir yere taşındı ve kurt veda etmeye geldi. Stepan haklıydı – o zamandan beri bölgede kurt görülmedi.