Otizmi çoğu kişiye söylerseniz, çocuklar hakkında düşüneceklerdir, ancak bu ömür boyu bir tanıdır. Otizmi olan çocuklar otizmi olan yetişkinler olarak büyür. Semptomların yaşla nasıl değiştiği hakkında çok az şey bilinmektedir. Çünkü otizm bir nispeten yeni bozukluk, ilk önce 1943'te tanımlanır ve 1970'lere kadar düzenli olarak tanımlanmaz. Ancak, ilk tanı alanların yaşları henüz artmış durumda. Bu, hastalığın yaşam boyu değişip değişmediğini öğrenmeye başlayabileceğimizdir.
Bazı olmuştur öneri Bu belirtiler insanlar yaşlandıkça azalabilir. Yaşlılıkta daha az zorluk çeken bu raporlar, genellikle otizmi yaşayan insanlardan ve ailelerinden gelmektedir. Fakat bunun için ne kadar kanıt var? Son araştırmalarımız bazı cevaplar sağlar ve bazı yeni sorular da ortaya çıkarır.
Southampton'daki Otizm Teşhis Araştırma Merkezi ile birlikte çalışarak, 146 ve 2008 arasında otizm teşhisi isteyen ve araştırmaya katılmayı kabul eden merkeze yönlendirilen 2015 yetişkinlerini değerlendirdik. İnsanlar 18 ve 74 yaşları arasındaydı. Bu yetişkinlerin yüzüne otizm teşhisi kondu ve 46 hastalarına tanı konmadı. Bu bize tanı alan kişilerle diğer bazı zorluklar yaşamalarına rağmen tanımayanlar arasındaki ince farklılıkları keşfetme fırsatı verdi.
nen analiz gösterdi otizmin yaşı ve ciddiyeti birbiriyle bağlantılıydı; yani, yaş arttıkça, otizm belirtilerinin sosyal durumlarda, iletişimde ve esnek düşüncede (değişim ile başa çıkmak veya yeni fikirler veya çözümler üretmek gibi) şiddeti de artmıştır. Ayrıca otizmi olan yaşlı insanların durumlardan kural çıkarmaları veya yapıyı tercih etmeleri bakımından daha genç insanlardan daha muhtemel olduğunu bulduk (örneğin, komitelerin nasıl organize edildiğini bilmek veya bir görev sırasında her zaman aynı rutini takip etmek istemek).
Bu patern, otizmi olmayan 46 grubunda gerçekleşmedi. Bu kuralların ortaya çıkma eğiliminin otizm belirtilerinin “kötüleşmesi” olup olmadığı ya da tüm yaşlı insanlar arasında genel bir eğilim olmadığı henüz belli değil.
Yaşam için stratejiler
Şiddetli semptomları olan kişilerin yaşamda daha erken bir teşhis konması olasılığının daha fazla olmasını bekleyebileceğimizden, yaşamda çok daha sonra tanı alan kişilerin daha şiddetli semptomları olması şaşırtıcı görünebilir. Bulduğumuz şey, otizmli yaşlı yetişkinlerin, yaptığımız bilişsel testlerde otizmli genç yetişkinlerden daha iyi performans göstermiş olmasıdır. Otizm teşhisi konan grup, bir görev sırasındaki düşünme hızını ölçen testlerde daha hızlıydı ve görsel ve şekil bilgisiyle uğraşırken daha iyiydi. Belki de bu yetenekler otizmli yetişkinlerin yaşamları boyunca yetişkinliğe kadar neden teşhis edilmediklerini açıklayabilecek semptomlarıyla baş etmelerine yardımcı olan stratejiler geliştirmelerine yardımcı olmuştur.
Otizmi olan grup, otizmi olmayan grupla karşılaştırıldığında, her iki grupta da depresyon ve anksiyete oranının yüksek olduğunu bulduk. Otizm teşhisi konan yetişkinlerin üçte birinde yüksek düzeyde depresyon veya anksiyete - rapor edilmektedir daha yüksek Genel popülasyonda olduğundan daha fazla. Yaşlı yetişkinler arasındaki depresyon, hafıza ve biliş problemlerinde gelişme için bir risk faktörüdür. Otizmi olan insanlar arasında yüksek depresyon oranları göz önüne alındığında, kişilerin depresyon nedeniyle bilişsel gerileme riski altında olmadıklarından emin olmak için yaşlanma sırasında ruh halini izlemeleri önemli olabilir.
Araştırmamızda açıklanan insanlar, otizmi olan insanlar için tipik değildi. Hepsinin normal sınırda bilişsel yetenekleri vardı ve otizmin en sık tanındığı çocukluk döneminde tanı alamadı. Buna rağmen, çalışmadaki yaşlı insanlar daha şiddetli otizm belirtileri göstermişlerdir. Bu otizm belirtilerinin yaşla birlikte daha şiddetli hale gelebileceğini gösterebilir. Bununla birlikte, daha fazla semptom bildirmek de öz farkındalıktaki bir değişikliği yansıtabilir. Daha iyi öz-farkındalık genellikle iyi bir şeydir, ancak bir kişinin kendi zorluklarının daha fazla farkına varmasına yol açabilir.
Otizmi olan kişilerin, otizmi olmayanlarla aynı yaşta olup olmadıkları henüz belli değil - hastalığın göreli yaşı göz önüne alındığında, hala erken günler. Yaşlanma otizmli her kişi için de farklı olabilir. Otizmi olan insanlar daha iyi yaşlanmalarına yardımcı olacak stratejiler geliştirmiş olabilir veya depresyon ve bilişsel gerileme riski altında olabilirler. Gelecekteki çalışmalarda, insanları birkaç yılda bir görmeyi amaçlıyoruz, böylece zaman içinde nasıl değiştiğini anlayabiliyoruz.
Hepimiz olabildiğince iyi yaşlanmayı hak ediyoruz. Sadece otizmli insanların yaşlandıkça nasıl değiştiğini anlayarak, onları desteklemek için hizmet vermeye başlayabiliriz.
İlgili Makaleler
Yazar hakkında
Rebecca Ann Charlton, Öğretim Görevlisi, Londra Goldsmiths, University of
İlgili Kitaplar: