Bir Kaurismaki filmi izlemek, tuvale atılan yağlı boyanın kurumasını beklemek gibidir.
Film metal bir makine gürültüsüyle başlar. Belgesel tarzında, makinenin ne yaptığını görürüz. Büyük birağaç kütüğü içine atılır sonra kabuğu tıraş edilir, bıçaklar onu parçalara ayırır ve küçük kibrit çöpü şeklinde ayırır, kenara istiflenir, dizilir ve etiketlenerek büyük kutular halinde paketlenir.
Tam da paketleme anında Iris kadraja girer. İlk başta sadece zayıf ellerini görürüz, etiketleri düzeltir yapıştırır ve raflara kaldırır.
Sonra hiçbir duygu belirtisi olmayan soğuk yüzünü görürüz.
Fin'li yönetmen Aki Kaurismaki, sunduğu absürt karakterlerle bizi güldürmek ya da hüzünlendirmek istediğinden tam emin değilim. Aslında, her ikisi de olabilir.