"Baba, bunu nasıl yaptın? 20 yıldır bir tek damla bile içki almamayı nasıl başardın?" Bu oldukça özel soruyu babama sorabilmem tam yirmi yılımı almıştı. Babam içkiyi ilk bıraktığında, bütün aile tekrar içki içmeye başlayacak korkusuyla iğne üzerinde yaşamıştı. Birkaç yıl boyunca yine içkiye başlar diye korktuğumuzdan bu konuyu açmaktan uzak durmuştuk. Babamın 18 yaşındayken sorulmamış soruma verdiği yanıttı bu: "Günde en az dört ya da beş kere bu küçük şiiri kendi kendime okuyorum" gibi bir cümleydi. "Kelimeleri o anda beni rahatlatıyor ve bana olayların başedemeyeceğim kadar olumsuz olmadıklarım hatırlatıyor." Sonra da bu şiiri benimle paylaşmıştı. Şiir basitti ama o mükemmel sözleri aniden benim de günlük yaşantımın bir parçası haline gelivermişti. Babamla bu konuşmayı yaptıktan yaklaşık bir ay kadar sonra bir arkadaşımdan postayla bir hediye aldım. Yılın her gününde değişik bir sözün yazıldığı sözler kitabı gibi bir şeydi. İnsan yılın günlerini belirten bir şey aldığında otomatikman doğum gününüzde ne yazdığına bakmak istiyor. Kitabın benim için neler yazdığını görmek için aceleyle 10 Kasım sayfasını açtım. Bir kez daha baktım, gözlerime inanamadım. Doğum günümde babama yıllarca destek veren o şiir yazılıydı! Bu şiir Huzur Duası olarak adlandırılmaktadır: Tanrım bana değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmem için huzur; değiştirebileceğim şeyleri değiştirmem için cesaret ve aralarındaki farkı anlayabilmem için akıl ver.