Eski fotoğraflara bakmayı seviyorum ve eminim 40 yaşın üzerindeki herkesin bir yerlerde saklanmış bir kutu dolusu eski parmak izi vardır. Düğünlerin, doğum günlerinin ve tatillerin sepia-renkli veya siyah-beyaz görüntüleri, çocuklar ilk adımlarında/bisiklet sürmek, arkadaşlar veya mezuniyet anıları alıyor.
Savaş zamanı üniformalı erkeklerin, aile gruplarının ve belki tanımadığın insanların resimleri. Çünkü fotoğraf koleksiyonu verildi ve kim olduklarını sormaya vaktin olmadı.
Gülümseme eksikliği
Çoğu insanın ciddi ve gülümseyen göründüğünü fark ettim ve fotoğrafçılığın nedenini bulmak için zaman içinde geriye gitmemiz gerekiyor, görüntüleri korumanın yolunun boyalı portreler vasıtasıyla nerede olduğunu. Bu devreye alınmış portrelerdeki insanların stoik, mezar ifadeleri olması gelenekseldi ve eğer gülümseseler, hafif olurdu. Fotoğrafçılık, birçok kişinin güveni olmayan ve uygunsuz sırıttığı bir sanat formu olan boyalı portrelerden rehberlik aldı. Azizler soluk gülümsemelerle tasvir edilebilir, ancak daha geniş gülümsemeler delilik, müstehcen, ses yüksekliği veya sarhoşluk, özellikle süslü olmayan tüm devletler ile ilişkilendirildi.
Buna göre fotoğrafçılar, 19. yüzyıl fotoğraflarında çok tanıdık olan sabit ifadeleri üreterek zarif bir ortam oluşturacak ve nasıl davranacaklarına dair konuyu yönlendirecekti. Yarattıkları görüntüler resmiliydi ve portre yapmak için ödeme masrafları karşıladı, özellikle de tüm yaşamlarında çekilen tek resim olabilir ve gülümsemeyen ifadeler geleneği devam etti çünkü aşina olduğu için, birisinin benzerliğini yakalamanın en iyi yolu değişti.
Gülümsemenin eksikliğinin bir başka nedeni, maruz kalma süresinin o kadar uzun olmasıydı ki bu kadar uzun bir gülümseme tutmak imkansızdı ve rahat bir pozisyon seçilecekti. Ancak 1850'ler ve 60'larda doğru koşullarda sadece birkaç saniye pozlama süresi ile fotoğraf çekmek mümkün oldu ve daha kısa pozlamalar daha yaygın hale geldi. Bu, gerçek bir gülümseme gibi kısacık ifadeleri yakalamak için gereken teknolojinin böyle bir görünüm yaygınlaşmadan çok önce mevcut olduğu anlamına gelir.
Pahalı
Çok pahalıydı - bugün telefonlarımızda kameralar varken, o zamanlar, bir stüdyo fotoğrafını devreye almak pahalıydı ve insanlar lüks için kaydedildi ve oldukça ciddi bir iş olarak görüldü. Kameraların ilk günlerinde, pek az kişi kendi kameralarına sahip olan fotoğraflanmadı. Buna göre, çoğu insan hayatlarında sadece bir kez fotoğraflandı, bu da hafife alınmadığı anlamına geliyordu ve rahatlamak zor olmalı.
Bir olasılık, kötü dişlerin erken fotoğrafçılığın yakın dudaklı görüntüleri için bir neden olabilir. İnsanların dişleri berbat, eğer dişleri olsaydı, belki de daha iyi diş bakımı fotoğraf gülümsemelerini artırdı.
Kuru erik de!
' Kuru erik 'peynir' değil — bu doğru! 19. ve 20. yüzyılın başlarındaki fotoğrafçılar, kameraya poz verirken “kuru erik” demelerini istediler. Bu, ağzın olduğundan daha küçük görünmesini sağlamaktı - o zamanlar güzelliğin bir işareti ve aynı zamanda yaşın uygun görgü kurallarını yansıttı, yani azimli ve ayrılmış olmak.
Öldükten sonra çekilen sevdiklerinin fotoğraflarını çekmek için bir eğilim bize hastalıklı görünebilir, ancak geçmişte, hastalıktan ölümün yaygın olduğu bir dönemde ölüleri anmanın ve üzüntüyü yumuşatmanın bir yoludur. Buna 'hatıra mori' deniyordu ve hem rahatsız edici hem de dokunaklı görüntülerde, ölülerle poz veren aileler, bebekler uykuya giren bebekler ya da genç bayanlar zarif bir şekilde sandalyelere yaslanmış - hatta ölülerin bazılarının canlı görünmesini sağlamak için gözlerini kapalı kapaklara boyamışlar.
1920'lere ve 30'lara kadar gülümsemeler fotoğraflarda standart ifade haline gelmeye başladı. Herşey, halka açık ve uygun fiyatlı ilk ilk kameralardan biri olan 1900 Brownie kamerasının tanıtımı ile değişti. Fotoğraf teknolojisi gündelik insanlar için daha erişilebilir hale geldikçe, fotoğraflar daha kendiliğinden ve samimi gülümsemeler ve kahkahalar çekildi, bu yüzden “peynir deyin” demek, sevimsiz bir gülümsemeyi teşvik etmenin bir yolu olarak tanıtıldı, ancak bugünün modaya uygun suratlı dudakları geri dönmüş olabilir &lsquo ; kuru erik deyin!