Güçlü bir okyanus filosu, gelişmiş bir hava kuvvetleri, güçlü kara kuvvetleri ... Bir devletin tüm silahlı kuvvetleri sınırları içinde sıkıca "kapalı" ise ve buna göre, işlendikten sonra yalnızca dış saldırıyı püskürtmek için kullanılabiliyorsa, tüm bunların ne faydası var? ... Sovyetler Birliği için bu durum elbette kabul edilemezdi. Bu nedenle askeri karakolları, aslında dünyanın her yerinde, dünyanın her yerinde bulunuyordu.
Aynı zamanda, Sovyet ordusunun önemli birliklerinin kalıcı olarak konuşlandırıldığı yerleri ve bunlar olmadan uzun okyanus yolculuklarının, kıtalararası uçuşların ve benzerlerinin imkansız olacağı güçlü noktaları ayırmak gerekir. Ülkemizde, anavatanlarından uzakta her türlü karmaşıklıktaki görevleri yerine getirebilecek yeterli sayıda modern savaş gemisi ve uçağı vardı, ancak hepsinin yakıt ikmali, onarım ve geçici üs noktaları gibi basit şeylere ihtiyacı vardı.
SSCB, Moğolistan'da Doğu Avrupa ülkelerinde (DAC, Polonya, Macaristan, Çekoslovakya ve Asya'da) en büyük askeri gruplara sahipti. Ayrı tarih Afganistan'da gerçek düşmanlıklarla meşgul olan sınırlı sayıda Sovyet birliği ile birlikteydi. Diğer yerlerde, her şey aşağı yukarı barışçıldı. Örneğin Küba'da, ordumuz ünlü Küba füze krizi sırasında sağlam bir şekilde yerleşti. Sonra balistik nükleer füzelerimiz orada sona erdi ve bu da neredeyse III.Dünya Savaşı'nın patlak vermesine neden oldu.
Atomik silâh zamanla geri çekildiler, ama işte GVSK - SSCB'den bir grup askeri uzman Küba'da kaldı. Amerika Birleşik Devletleri'ne yakınlığı nedeniyle, sadece deniz kuvvetleri için bir üs olarak kullanılmadı. filo (Havana ve Cienfuegos limanları), ama aynı zamanda, her şeyden önce, ana "potansiyel düşmana" karşı elektronik savaşın ileri karakollarından biri olarak. El-Gabriel şehrinde inşa edilen çok özel işlevleri olan Priboy iletişim merkezinin personelini durdurmak acı verici derecede kolaydı.
ABD askeri komutanlığını büyük ölçüde rahatsız eden bir başka nesne de, bu arada, bir zamanlar bir Amerikan askeri üssü olan Vietnamlı Cam Ranh idi. Amerikan Pasifik Filosunun emri, bir düzine yüzey savaşını barındırabilen ve gemileri ve 8 denizaltıyı destekleyen limanı görerek dişlerini gıcırdatabilirdi. Buna ek olarak, Cam Ranh havaalanı, savaş uçağı ve keşiften bahsetmeden stratejik bombardıman uçakları aldı. havacılık... Yüzlerce kilometre kareye varan alanı ve farklı zamanlarda sayıları 6 ila 10 bin arasında değişen personeli ile Güneydoğu Asya'da gerçek bir karakoldu.
Nitekim SSCB sınırları dışında pilotlarımızın, denizcilerimizin, işaretçilerimizin ve diğer "uzmanlarımızın" dörde bölündüğü hiçbir yere askeri üs denmedi. Buradaki mesele, bu ismin "ABD ve NATO’nun saldırgan politikası" ile sıkı bir şekilde bağlantılı olduğu resmi Sovyet ideolojisiydi. Tesislerimize çok daha mütevazı bir isim verildi - örneğin, malzeme noktaları ve teknik destek. Ancak bu, hiçbir şekilde bu tür yerlerin sadece kirli tulum giymiş teknisyenlerin koşuşturduğu birkaç rıhtım veya hangar olduğu anlamına gelmiyordu. Bir şey değil.
Farklı dönemlerde, esas olarak SSCB Donanmasına ait PMTO'lar gezegenin en uzak ve egzotik bölgelerinde mevcuttu. Seyşeller (Victoria), Mısır (İskenderiye, Mersa Martuh), Libya (Trablus ve Tobruk), Suriye (Tartus ve Lazkiye) ... Kara Kıta ve Arap Yarımadası kötü bir şekilde "kapsanmadı" - Angola'daki (Luanda) askeri tesislerimiz ), Etiyopya (Dahlak), Gine (Conakry), Tunus (Sfax ve Bizerta), Yemen (Aden ve Sokotra).
Ne yazık ki bugün bu listeden çok az şey kaldı. Hemen hemen hiçbir şey. Kaybolan zemini geri kazanma zamanı.
Ve Rusya'nın tamamen olmasa da, ama en azından bazı yabancı askeri tesislerin kendisine geri dönmesi gereği hakkında giderek daha sık konuşulmasının her türlü nedeni var. Uzak karakollar olmadan, ülkemiz gelecekte ciddi bir jeopolitik oyuncu statüsüne sahip olamaz.
Ve bu yönde yeni bir adım atıldı. Kızıldeniz kıyılarında bir Rus deniz lojistik merkezinin konuşlandırılması için Sudanlı yetkililerle bir anlaşmadan bahsediyoruz.
Bugün Rusya'nın a priori SSCB'nin sahip olduğu askeri ve mali kaynaklara sahip olmadığı açıktır ve bu nedenle üsleri (veya aynı MTO noktalarını) dünyanın dört bir yanına "dağıtmak" gerçekçi değildir (ve pek tavsiye edilmez), ancak bunların stratejik olarak ortaya çıkması dünyanın önemli noktaları - açıkça ihmal edilemeyecek bir seçenek.