Turist kampanyalarında sunulan başkentin kaputunun altına daha da cesur bir görünüm istiyorsanız, Megan Gail Coles’s “ Yerel Korkak Silah Kulübünde Küçük Av Avı ”Joel Thomas Hynes’ın “ Hepimiz Bir Gece Yataklarımızda Yanacağız ”veya Eva Crocker’ın “ Tüm Sorduğum ”işi yapacak.
Günübirlik geziler için vaktim yoksa, beni oraya hangi kitaplar götürebilir?
Michael Winter’ın “ Büyük Neden ” Rockwell Kent’in 20. yüzyılın başında Brigus’taki zamanının kurgusal bir açıklamasıdır. Sanatsal mizacın ve aşkın olasılıklarının tamamen özgün bir keşfi olan kitap, aynı zamanda Newfoundland’ın dış ticaret topluluklarının tecrit edilmiş, aşırı derecede flahoolic (DNE: cömert) ve affetmez doğasının mükemmel bir tasviridir. Tüm zamanların favorilerimden biri.
Ve sonra, elbette, tamamen başka bir dünya olan Labrador var. Bugüne kadar, Labrador’un literatürü çoğunlukla sınır yaşamının hesaplarından oluşuyor. Elizabeth Goudie’nin “Labrador Kadını” 1920’lerde ve 30’larda kapana kısılmış bir ailede yaşamın süslenmemiş bir kaydıdır. Dillon Wallace’ın feci Hubbard seferi anlatısı, “Labrador Vahşisinin Cazibesi” (yanlış)macera türünün bir klasiğidir. John Steffler’in müthiş romanı, “ George Cartwright’ın Ölümden Sonrası ”kurguda Labrador’un vahşi ihtişamını üstlenen birkaç kitaptan biridir ve Cartwright’ta neredeyse yerin kendisi kadar büyük ve hırslı bir karakter sunar.
Binlerce yıldır Labrador’da yaşayan Yerli halkların sesleri, başka yerlerde olduğu gibi literatürde yeterince temsil edilmiyor. “ Onları Günleri ”Labrador’un sözlü tarihini korumak için var olan dergi, bu topluluğun hikayesinin bir bölümünü bulabileceğiniz yerlerden biri.
Hangi edebi hac destinasyonunu önerirsiniz?
St. John’s’da bir yazarın The Ship’deki sanat bursunun en az yüzde 25’ini harcaması gerektiğine dair yazılı olmayan bir kural vardır. Ya da belki bu sadece ortalama, bu da onu bir kural gibi hissettiriyor.
Duckworth ve Water Streets arasındaki dik bir şeritte sıra dışı bir pub olan The Ship, şehrin bir yeraltı edebi dönüm noktasına en yakın şey. Henüz plaket yok ama Nobel ödüllü Seamus Heaney’nin erkekler tuvaletindeki pisuvarlardan birinde rahatladığını söyleyebilirim. Michael Ondaatje yerel bir ska/funk/reggae grubunun gösterisi sırasında dans pistinde bir gece geçirdi. Daniel Lanois’ten Bonnie “Prens” Billy’den Sarah Harmer’a, Fred Eaglesmith’ten 10 kişilik Bulgar korosuna kadar herkes minik mekanda sahne aldı. Yerli ve yabancı yüzlerce yazar onun sahnesinden okudu. Ve barın kendisi düzinelerce şiir, hikaye, roman ve şarkıda küçük rollerde yer alıyor.