Söylemler: Machiavelli'den Muhteşem Çalışma
Söylemler: Machiavelli'nin Görkemli Eserleri!
Machiavelli'nin insan doğası ve davranışı hakkındaki varsayımları, yeni prens durumunda iktidarın en kolay çalışıldığı halde, cumhuriyetin bir monarşiden daha sağlıklı ve daha başarılı bir yönetim şekli olduğu sonucuna varmasına neden oldu. Bu, Söylemlerin teması: Prens'den oldukça farklı bir çalışma, fakat aynı varsayımlara dayanıyor.
Bir monarşide, bir erkeğin üstün gücü vardır. Bir adam boğulacak bir konumdadır - ve eğer hayatta kalacaksa, boğulması gereken - kendisine maruz kalan herkesin erkekçe dürtüleri. Bir cumhuriyette, her birey bir prensdir: her birey kendi güvenlik, özgürlük ve mülkiyeti hakkındaki kendi erdem savunmasını geliştirebilir ve dağıtabilir, böylece herkesin refahını ve güvenliğini sağlayan bir tür ortak veya kamu erdemini üretebilir.
Bir monarşide, Machiavelli diyor ki, sadece bir kişi özgürdür; Bir cumhuriyette, hepsi ücretsizdir. Bu kolektif erdem, dostluk veya fedakarlıktan doğmaz. Erkekler işbirliği yapar çünkü ortak akıl ve gayretin genel olarak herhangi bir bireyinkinden daha iyi olduğunu bilirler. Her erkek, kendi iyiliğini güvence altına almak için gerekli olduğu sürece başkalarıyla işbirliği yaparken, aynı zamanda başkalarının da değer verdiği şeyler için şan, şeref ve zenginliklerle rekabet eder.
Bir cumhuriyet, herkese işbirliğinin yararlarını ve başkalarıyla açık bir forumda kendini göstermeye çaba göstererek erdemi geliştirme fırsatı verir. Cumhuriyetler, monarşilerden daha istikrarlı olacak, kendilerini savunabilecek ve topraklarını savaşla genişletme konusunda daha başarılı olacaklar, çünkü bir şekilde insanın kendi kendine iddiasını batırdıkları ya da bunlara karşı koydukları için değil; -yayaklanan bireyler.
Bir cumhuriyetin karşılaştığı sorun, kaçınılması gereken bir tiranlığa dönüşmesidir. Cumhuriyetler ancak kimsenin başkalarına hükmedebileceği o kadar güç edinmesine izin vermeden, birbirleriyle yaratıcı bir şekilde rekabet edebilmelerini sağlarsa istikrarlı olabilir. Aristokrasi veya ticari seçkinler ile halk kitlesi arasında çatışma olması şart.
İlki ikincisine hükmetmek isteyecektir; ikincisi özgür kalmak isteyecektir. Böyle bir çatışma kaçınılmaz ve enerji vericidir. Roma cumhuriyetinde plöristler ve senato arasındaki mücadele Machiavelli'nin baktığı örnektir. Muhalif çıkarlar, bu tür ihtilafların uygun şekilde tasarlanmış siyasi kurumlar tarafından sınırlandırılması şartıyla, iyi yasaların üretilme gücünü üretir.
Machiavelli, gerçek hükümet biçimlerinin, söz konusu insanların koşullarına göre değişeceğini, ancak en iyi devlet biçiminin, Aristoteles'in tercih ettiği gibi karışık bir anayasaya sahip bir cumhuriyet olacağını düşünüyor. Halkın hükümette anlamlı bir paya sahip olduğu yerlerde, herkes namuslarında, mülklerinde ve kişiliğinde güvende hissedebilir.
Yasalar açık ve bilinir hale getirilmeli: vatandaşlar cezasızlıkla yapabileceklerini ve yapamadıklarını yüksek bir kesinlikte bilmelidir. Genel ekonomik refah teşvik edilmeli, ancak aşırı bireysel servet ve lüks yasalarla önlenmelidir. Vatandaşların haklarına gereken saygı gösterilmelidir ve devletin hizmetindeki ilerleme onur ve şeref arayanlara açık olmalıdır. Sivil erdemin telkin edilmesi ve sürdürülmesi için bir devlet dini olmalıdır.
Ancak bu din, zayıflığı ve teslim olmayı teşvik eden Hristiyanlık olmamalıdır. Hem cumhuriyeti savunmak hem de saldırganlık savaşlarıyla mülklerini genişletmek için bir vatandaş ordusu olmalı. Ordu, bir eğitimin yanı sıra askeri bir amaç için de hizmet etmeli: vatandaşlara otorite, vatanseverlik ve savaş erdemlerine saygı göstermelidir. Aynı zamanda doğal ve sağlıklı ifadesini bulmak için bireysel hırs için araçlar sağlayacaktır.
Bir cumhuriyetteki yaşam çok rahat olmamalı. Sosyal bütünleşme ve güçlük, en çok zorluk ve kriz koşullarında güvence altına alınmıştır. Bu koşullar, insanlarda en iyisini ortaya koyar ve birlikte çalışmaya teşvik eder.
Kolaylık ve güvenlik, insanları neredeyse bencilce yaptıkları için değil, doğal benciliklerini içe çevirip yıkıcı hale getirdikleri için kamuoyu ile tutarsızdır. Kısacası Machiavelli, politik aktiviteyi, sahip olduklarını korumaya ve daha fazla kazanmaya çalışan çeşitli tür ve derecelere sahip bireylerin aktivitesi olarak görmektedir.
Prens ve Söylemler kökten farklı değildir ve çelişkili değildir. Her ikisi de insan doğasını bireyci, rekabetçi ve gerektiğinde acımasız ve ahlaksız olarak görür. Prens, prensin insan doğası güçlerini kendi avantajına göre nasıl kontrol ettiği üzerine bir denemedir.
Söylemler, bu güçlerin birliği ve halk güvenliğini güvence altına alacak şekilde nasıl kullanılabileceğine dair bir incelemedir. Ancak her durumda yer alan kuvvetler aynıdır. Machiavelli'nin sık sık d 'etat (“devlet nedeni” için Fransızca terimi; bir ulus devletin siyasi çıkarlarının hüküm sürdüğü herhangi bir ahlaki ilkeleri geçersiz kıldığı zaman gerekçelendirme) fikrine ciddi önem veren ilk siyasi teorisyen olduğu sıkça söylenir. devletin eylemleri).
Bu olabilir, ama tüm hikaye değil. Machiavelli, belirli bir raison d'Etat'ın tehlikede olmadığı durumlarda bile, virtu olarak adlandırdığı pratik niteliklerin kombinasyonuna hayrandır. Bunu yapar, çünkü kalbinde, iktidar olgusunun kendisinin sonuçları kadar etkilenmez. Machiavelli için gücün uygulandığı uçların ikincil öneme sahip olduğu izlenimini oluşturmaya yardımcı olamaz.
Tüm olağan standartlarına göre, ahlaki karakteri için değil, etkinliği için zalim ve kısır bir tiran olan Cesare Borgia'ya hayrandır. Öncülerinin ve çağdaşlarının büyük çoğunluğunun aksine, Machiavelli siyasetin ahlaki olarak tarafsız bir sanat olduğuna gerçekten inanıyor. Herkesten daha çok, bunu siyasi olayların ve ilişkilerin nasıl analiz edileceğine saygın bir bakış açısı olarak kurduğu gerçeği, kariyerine siyasi düşünce tarihindeki önemini veren şeydir.
Özetle, Machiavelli, büyük gözlem, akutluk ve endüstriye sahip bir adamdı; kendisinden önce geçenleri takdir eden bir gözle ve yüksek edebi armağanıyla işlerinden zorla emekliliğini hesaba katarak kaydetti.
Kendisini sunmuyor ve çağdaşları tarafından, nadir elçiliklerin bir türü olarak, başarılı devlet adamı ve yazar olarak tasvir edilmiyor, çünkü çeşitli elçiliklerinde ve siyasi çalışmalarında sadece ılımlı bir şekilde müreffeh göründüğü görülüyor.
Kendi işlerini yürütürken, çekingen ve zaman alıcıydı; Kendisini ödün verme korkusuyla, kendisine borçlu olduğu Soderini'nin yanında görünmeye cesaret edemedi; Medici ile olan bağlantısı şüpheye açıktı ve Giulo, eyaletinde kullanmak yerine onu Floransa tarihini yazmaya hazırladığı zaman gerçek formasını tanıdığı görülüyor. Ve onun karakterinin edebi tarafındadır ve orada tek başına, zayıflık ve başarısızlık bulamıyoruz.