Amerika, İngiltere'ye karşı. 10’in bir parçası. Leviathans ile savaş
Şu anda, İngiltere ve Amerika arasındaki sınır pratik olarak seviyelendirildiğinde (51 devleti: İngiltere tamamen Amerika Birleşik Devletleri'ne bağımlı hale gelebilir // http://russian.rt.com/article/36632#ixzz35C4OBvAB) ve modern Anglo-Saxons ve Eski Dünya neredeyse evrensel olarak Siyam ikizleri tarafından algılanıyor, çok az kişi geçmiş düşmanlıklarını hatırlıyor. “Nefretli ve derin düşmanlık, şiddetli, kanlı savaşlar - İngiltere ile ABD arasındaki ilişkilerin ilk geliştirildiği durumdu” (Avarin V.Y. Pasifik Okyanusu İçin Savaş // http://flot.com/publications/books/ raf / avarin / 3.htm). Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ile yapılan iki şiddetli fratricidal iç savaşın sonucu olarak bağımsızlığına kavuştu ve “yılın unutulmuş 1812 savaşı” sırasında İngiliz birlikleri, Beyaz Saray ve Capitol ile birlikte Washington'u aldı ve yaktı.
Napolyon'un yenilgisinden sonra, "İngilizlerin küresel ölçekte bunlarla yüzleşebilecek rakipleri yoktu." Bununla birlikte, 1823'te, İngiltere'nin, önce Amerika kıtasında ve daha sonra tüm dünyada hakimiyeti, “bölgesel hakimiyet ilkesinden” Monroe Doktrini'nin dünya hakimiyetini kurma aracına hızla dönüştüğünü ilan eden ABD tarafından zorlandı. Özellikle, 22 Ocak 1917'de Başkan Woodrow Wilson, "Monroe Doktrini tüm dünya ve insanlık için evrensel bir prensiptir ..." diyerek ABD'nin dünya hegemonyası kurma iddiasını ilan etti. ... Bu doktrin başlığı altında ABD üç tarihsel dünya hegemonyası kurma girişimleri. Birincisi - Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, ikincisi - İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra ve üçüncü - şimdi, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra. Doğru, ABD Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra dünya hakimiyetine erişemedi ”(Panarin I. Bilgi Savaşı ve Jeopolitik // http://www.e-reading.ws/chapter.php/123890/18/Panarin_-_Informacionnaya_voiina_i_geopolitika.html).
Büyük Savaş'ın sona ermesinden sonra, “Akdeniz'deki İngiliz İmparatorluğu İtalya, Asya'da Japonya ve dünyanın dört bir yanındaki ABD tarafından tehdit edildi” (Mayıs E.R. Garip Zafer / Çeviri. İngilizceden - M.: AST; AST MOSKOVA, 2009. - S. 49). “İki güç arasındaki çelişkilerin şiddeti, 20'lerin sonunda dünya bir Anglo-Amerikan savaşı olasılığını aktif olarak tartışacak bir düzeye ulaştı” (Zolov A.V. ABD: dünya liderliği mücadelesi (Amerikan dış politikası tarihine doğru. XX yüzyıl): Eğitim ödeneği: 2 saat içinde - Bölüm 1 - Kaliningrad, 2000. - S.20). İngiltere ve Amerika arasında yeni bir çatışma turu, Amerika'nın Nazi Almanyası aracılığıyla, mevcut statükoyu korumak için İngiltere'ye siyasi Olympus, Anglo-Italo-Alman Birliği ve İngiltere'yi devirmek için İngiltere'yi dayatma çabalarıyla bağlantılıydı.
“1937'nin ilk aylarında Hitler, etkili temsilcileri Mussolini'yi tedavi etmek için Roma'ya gönderdi. Almanya, İtalya'nın İngiltere ile flört etmesinden biraz utandı. 2 Ocak'ta Ciano, İngiliz hükümetiyle, her iki tarafın da birbirlerinin Akdeniz'deki hayati çıkarlarını tanıdığı bir "centilmenlik anlaşması" imzaladı. Almanya, Avusturya sorununun Roma için çok hassas olduğunun farkındaydı. 15 Ocak'ta Goering, Duce ile görüştü ve ona açıkça Avusturya'daki Anschluss'un kaçınılmazlığından bahsetti. Alman tercüman Paul Schmidt'e göre, kolayca heyecanlanan İtalyan diktatör başını şiddetle salladı. Büyükelçi von Hassel, Berlin'e, Goering'in Avusturya hakkındaki açıklamasının “soğuk karşılandığını” bildirdi (W. Shearer. Üçüncü Reich'in Yükselişi ve Düşüşü // http://www.litmir.net/br/?b=39596&p=150).
1937'nin başında, o zamanlar "sadece parlamentoda sıradan bir üye, ancak bir dereceye kadar önemli bir kişi" olan W. Churchill, Almanya'nın İngiltere Büyükelçisi von Ribbentrop ile görüştü. Ona göre, von Ribbentrop'un konuşmalarının özü, “Almanya'nın İngiltere ile dostluk istemesine dayanıyordu. Bana Alman Dışişleri Bakanı görevi teklif edildiğini, ancak Hitler'den bir İngiliz-Alman ittifakına ulaşmak için Londra'ya gitmesine izin vermesini istediğini söyledi. Almanya, Britanya İmparatorluğu'nun tüm büyüklüğünü koruyacaktı. Belki Almanlar, Alman kolonilerini kendilerine iade etmeyi isteyeceklerdir, ama bu, elbette, önemli bir soru değil. İngiltere'nin Almanya'ya Doğu Avrupa'da serbestçe yardım etmesi daha önemliydi. Almanya'nın artan nüfusu için bir lebensraum'a veya yaşam alanına ihtiyacı var. Bu nedenle Polonya'yı ve Danzig koridorunu yutmak zorunda kalır. Belarus ve Ukrayna'ya gelince, bu bölgeler, 70 milyondan fazla ruha sahip olan Alman Reich'in gelecekteki varlığını sağlamak için kesinlikle gereklidir. Daha azını kabul edemezsin. Bu nedenle Almanların İngiliz Milletler Topluluğu ve İmparatorluğu'ndan istediği tek şey müdahale etmemekti. ...
Bütün bunları duyduktan sonra, W. Churchill, “İngiliz hükümetinin Almanya'ya Doğu Avrupa'da serbestçe vermeyi kabul etmeyeceğine olan güvenini hemen ifade etti. W. Churchill'e göre - aslında Sovyet Rusya ile kötü ilişkiler içinde olsak ve komünizmden Hitler'in ondan nefret ettiği kadar nefret etsek de, Ribbentrop, Fransa tamamen güvende olsa bile Büyük Britanya'nın asla Almanya'nın Orta ve Doğu Avrupa üzerinde hakimiyet kurmasına izin verecek kadar kıtanın kaderine olan ilgisini kaybedecekti. Bunu söylediğimde haritanın önünde duruyorduk. Ribbentrop haritadan keskin bir şekilde uzaklaştı ve ardından şöyle dedi: “Bu durumda savaş kaçınılmazdır. Başka çıkış yolu yok. Führer buna karar verdi. Onu hiçbir şey durduramaz ve bizi hiçbir şey durduramaz "(W. Churchill. İkinci Dünya Savaşı. - Moskova: Askeri Yayıncılık, 1991 // http://militera.lib.ru/memo/english/churchill/1_12.html).
Almanya için yıla bu kadar görünüşte yetersiz bir şekilde başlamasına rağmen, bu konuşmadan kısa bir süre sonra durum çarpıcı biçimde değişti. M.I.'ye göre. Meltyukhova "Şubat 1937'den beri, birleşik bir Alman-Polonya-Macaristan karşıtı Çekoslovak cephesi oluşturma sorunuydu" (Meltyukhov MI Sovyet-Polonya savaşları. Askeri-politik çatışma 1918-1939. - M .: Veche, 2001 // http: //militera.lib.ru/research/meltyukhov2/02.html). Ve Mart 1937'de, "Reich için çok şey yapan" Ernst Hanfstaengl (Putzi), "Amerika'ya gizlice gitti, iddiaya göre Hitler’in çevresi ile çatışmaya girdi ve hayatı için bir tehdit hissetti. “II.Dünya Savaşı sırasında Hanfstaengl, Başkan Roosevelt'in danışmanı olarak çalışacak! ... Artık yardım etmeye, rehberlik etmeye ve harekete geçmeye gerek yok: Hitler'i aradıkları, Hanfstaengl'in uğruna çalıştığı savaş çok uzakta değil. Ya da belki "sözleşme" bitti mi? Bu, Hitler'in tüm iktidara yükselişi gibi karanlık bir hikaye "(Starikov N., Hitler'i Stalin'e kim saldırdı? Hitler'in ölümcül hatası. - Spb .: Leader, 2010. - s. 86-87).
“Nisan ayının sonunda, 1937, Berlin'deki İngiliz büyükelçisi tarafından Almanya ile anlaşmanın en aktif destekçilerinden biri olan Henderson'a atandı. Ataması, İngiliz hükümetinin Hitler ile başa çıkma konusunda inatçı isteklerinin bir kanıtıydı. Bu, anılarında A. Eden tarafından onaylandı ”(SSCB Dış Politika Tarihi. 2, Cilt 1 Cilt. - M.: Nauka, 1976. - C. 339). Mayıs ayında, 1937, Stanley Baldwin, İngiltere Başbakanı olarak istifa etti ve Neville Chamberlain yerini aldı. Almanlar, yeni başbakanın dış politikada selefinden daha aktif olacağı ve mümkünse Almanya ile karşılıklı bir anlayışa imza atmaya niyetli olduğu ve Nazi Savaş Bakanı Almanya Blomberg’in Avusturya’ya askeri istila planı hazırlanmasını emrettiğini belirtti. - "Otto" planını yapın (Mayıs E.R. Kararnamesi, Op. - C. 47).
İngiltere’nin ardından, “doğrudan Rusya’da, örneğin Ukrayna’da iyi bilinen menfaatlere sahip” olan “Doğu’ya karşı açık bir saldırı lehine” eski dış politika dengesi çizgisinden vazgeçen, Sovyet karşıtı faaliyetlerini yeniden yoğunlaştırdı. “Bu, özellikle, Baltık ve Karadeniz arasında bulunan, Polonya başkanlığındaki ülkelerin bir blokunu yaratma planlarına yansıdı. Sovyetler Birliği'ne karşı savaş için bu bloğun ülkelerini Almanya'nın müttefikleri haline getirmek istediler. Aynı zamanda, bu blok Sovyetler Birliği'nin, Almanya’nın onlara saldırması durumunda Çekoslovakya ve Fransa’ya yardım etmesini imkansız hale getirecekti.
Bükreş'teki Polonya elçisi A. Artsishevsky, Romanya kralına Hitler Almanya'nın Sovyetler Birliği'nden daha güçlü olduğunu ve savaş durumunda Polonya'nın Almanya, İtalya, Finlandiya, Letonya, Estonya, Macaristan, Avusturya ve Bulgaristan'dan oluşan bir bloğa gireceğini savundu; Polonya, Romanya'yı bu bloğa ve bununla birlikte Yugoslavya ve Yunanistan'a katılmaya davet ediyor. Temmuz ayında, Polonya ve Romanya genelkurmay başkanları 1937, SSCB ile savaş durumunda Polonya’nın 350’i binlerce askere ve Romanya’ya 250’in bin askerine dağıtmaya söz verdiği konusunda bir anlaşma yaptı.
Yeni alınan bölgenin kendi ellerinde olsaydı, aralarında bölüneceğine karar verildi: Vinnitsa - Kiev - r hattının güneyindeki bölge. Odessa da dahil olmak üzere Desna Romanya'ya ve Leningrad da dahil olmak üzere bu hattın kuzeyine Polonya'ya gidecek ”(V.Ya. Sipols, II.Dünya Savaşı Eşiğinde Diplomatik Mücadele. - M.: Uluslararası İlişkiler, 1979 // http: // militera.lib.ru/research/sipols1/03.html). “31 Ağustos 1937'de Polonya Genelkurmay Başkanlığı, Polonya politikasının nihai amacının tüm Rusya'nın yok edilmesi olduğunu ve Kafkasya, Ukrayna ve Orta Asya'da ayrılıkçılığı kışkırtmanın bunu başarmanın gerçek araçlarından biri olarak adlandırıldığını belirten 2304/2/32 sayılı direktif yayınladı. özellikle askeri istihbarat yeteneklerini kullanarak "(Polonya siyasetinin Sırları. 1935-1945. Rusya Federasyonu Dış İstihbarat Servisi'nin sınıflandırılmamış belgeleri. - M .: RIPOL classic, 2010. - S. 5).
“24 Haziran 1937'de, Alman Savaş Bakanı V. Blomberg,“ Otto'nun planı ”kod adı altında bir Avusturya işgalinin hazırlanmasına ilişkin bir yönergeyi onayladı (V.Ya. Sipols, age). “Etiyopya, İspanya ve Akdeniz'de tüm özlemlerinde Fransa ve İngiltere'den direniş yaşayan Mussolini, Hitler'in Almanya'yı ziyaret etme davetini kabul etti. 25 Eylül 1937 ... Mussolini Alpleri aştı ve Üçüncü Reich'a ulaştı. ... Roma'ya döndü, gelecekte yerinin Hitler'in yanında olduğuna ikna oldu. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bir ay sonra, Ribbentrop, Anti-Komintern Paktı'nda Mussolini'nin imzasını almak için Roma'ya gittiğinde, Duce, 6 Kasım'daki bir resepsiyonda, İtalya'nın Avusturya'nın bağımsızlığına olan ilgisini kaybettiğini bildirdi. Mussolini, "Avusturya'daki olayların olması gerektiği gibi gelişmesine izin verin" dedi. Bu, Hitler'in beklediği eylem sinyaliydi ”(W. Shearer, age).
“Haziran ayında 1937, Edward ve Wallis Fransa'da evlendi ve Ekim ayında Almanya'ya Reich'in uzun bir tura çıkması için davet edildiler; Her yerde Duke ve Düşes, Edward'ın Nazi selamıyla karşılık verdiği “Heil!” İn coşkulu karşılanmasını ve selamlanmasını bekledi. 12 Ekim 1937, Almanya'ya geldikten bir gün sonra, Nazi çalışma cephesi başkanı Robert Leigh'in evinde Edward, Himmler, Goebbels ve Hess'e tanıtıldı - bu toplantı için İngiliz istihbaratı prensi iki buçuk senedir hazırlıyordu ”(Preparata) GD Hitler, Inc. Nasıl Britanya ve ABD Üçüncü Reich'i // http://litrus.net/book/read/103531?p=82) yarattı?
5 Kasım 1937'de Almanya'nın siyasi ve askeri liderlerinin Alman dış politikasının gelişmesi üzerine yaptığı toplantıda A. Hitler, Almanya'nın bu ülkeleri işgal etmesi yoluyla Çek ve Avusturya meselesine duyulan ihtiyacı ilan etti. Aynı zamanda, İngiltere'nin Fransa'nın Doğu çatışmasına müdahale etmemesini sağladığına güvendiğini gösterdi. İngiliz-Alman ittifakının şartları, "o zamanlar Alman Dışişleri Bakanlığı Dışişleri Bakanı olan Baron von Weizsacker tarafından hazırlanan 10 Kasım gizli bir muhtırada açıkça ortaya kondu.
“Britanya'dan Doğu'da kolonilere ve hareket özgürlüğüne ihtiyacımız var. ... İngiltere'nin iç huzuruna ihtiyacı var. Bu iç huzuru için ne ödemeye hazır olduğunu bilmek uygun olacaktır ”(W. Shearer, op. // http://www.litmir.net/br/?b=39596&p=151). 15 Kasım 1937'de, Berlin ziyaretinin arifesinde, Lord Halifax, Almanya'nın Büyük Britanya Büyükelçisi I. Ribbentrop ile yaptığı görüşmede, ziyaretinin nihai amacını açıkladı - İngiltere, Almanya, Fransa ve İtalya arasında, Doğu Avrupa pahasına Batı Avrupa'da barışı sağlamak adına bir anlaşmaya varmak.
Lord Büyük Britanya Konsey Başkanı E. Halifax ve A. Hitler arasındaki toplantıda İngiltere ile Almanya arasındaki yakınlaşma sorunu ve İngiliz-Alman-Fransız-İtalyan anlaşmasının sonuçlanması tartışıldı. E. Halifax, Almanya ile büyük ve egemen bir güç olarak müzakere ederken, "Versailles diktatının" hatalarını düzeltme ihtiyacına olan inancını ifade ederek, Danzig, Avusturya ve Çekoslovakya sorunlarını çözmek için A. Hitler'i "barışçıl evrim yoluyla" önerdi ve kolonileri desteğe bağımlı hale getirdi. Almanya "yeni bir rota ve tüm zorluklara genel bir çözüm."
Polonya ile iyi ilişkilere atıfta bulunan A. Hitler, Alman-Polonya ve Almanya-Avusturya meselelerini barışçıl yollarla çözmenin mümkün olduğunu düşündü ve "Çekoslovakya'da da makul bir çözüm bulunabileceği umudunu" dile getirdi. Fransa'nın, Almanya'nın Avusturya ve Çekoslovakya'daki kademeli genişlemesini barışçıl bir şekilde ve "genel çözüme" bağlı olarak kabul etmesi, Almanya'nın Avusturya Büyükelçisi von F. Pappen'in 4 Aralık 1937'de Alman Dışişleri Bakanlığı Siyasi Daire Başkanı E. Weizsäcker'a yazdığı bir mektupta belirtiliyor.
A. Hitler, İngiltere ile ilişkilerin yeniden kurulmasından bir şekilde alarma geçti. Ona göre iki seçeneği vardı: Ya planlarını tam olarak uygulamak ya da çökmek. "Bunları uygulayacağım - ve onun en büyük yaratıcılarından biri olarak tarihe geçeceğim, çöküşü patlatacağım - ve kınanacağım, nefret edeceğim ve lanetleneceğim" (A. Speer. Memories. - Smolensk: Rusich; Moscow: Progress, 1997 // http: / /militera.lib.ru/memo/german/speer_a/text.html#02). İngilizler müzakerelerin sonucundan memnun kaldılar. V.Ya.'ya göre. Sipolsa "Halifax, Nazi liderlerine hayranlıkla ve hepsinin ötesinde" komünizmin ölümcül düşmanları "oldukları için Almanya'ya geldi. 24 Kasım'da İngiliz hükümeti ile yaptığı bir toplantıda yolculuğu hakkında bir rapor hazırladı. Onu dinledikten sonra N. Chamberlain, gezinin amacının Almanların İngiliz-Alman anlaşmasına varma olasılığı konusundaki tutumunu netleştirmek olduğunu kaydetti ve ziyaretin sonuçlarından derin memnuniyetini dile getirdi ”(Sipols V.Ya. Ibid).
Chamberlain günlüğüne şunları yazdı: "Bana göre (Halifax'ın) Almanya ziyareti, amacına ulaştığı için başarılı oldu - Avrupa'da Almanya ile barışmanın pratik konularını tartışmanın oldukça mümkün olduğu bir atmosfer yaratıldı" (Shearer W. Tam aynı). E. Halifax'ın kendisi "Dışişleri Bakanlığı'na yazdığı bir raporda ..." Alman Şansölyesi ve diğerleri, güç kullanarak maceralara çıkmayacak ve savaş başlatmayacak insanlar izlenimi veriyor. " Charles S. Tanzill'e göre Halifax, Chamberlain'e, Hitler'in yakın gelecekte, kısmen dezavantajlı olduğu için, kısmen de Almanya'nın iç meseleleriyle meşgul olduğu için harekete geçme niyetinde olmadığını söyledi ... Goering, ona, tek bir damla Alman bile olmadığı konusunda güvence verdi. Almanya bunu yapmaya zorlanmazsa Avrupa'da kan dökülmez. Ona (Halifax), Almanların amaçlarına barışçıl bir şekilde ulaşmayı amaçladıkları görünüyordu ”(Shearer W. Ibid.).
E. Halifax ve A. Hitler arasındaki bu görüşmeden sonra İngiliz hükümeti, A.Hitler'in Avusturya'nın Almanya'ya ilhakına yönelik adımlarını görmezden geldi ve A.Hitler'in taleplerini yerine getirmek için Sovyetler Birliği'ne olan yükümlülüklerinden vazgeçmeleri için Fransa ve Çekoslovakya'ya baskı yapmaya başladı. Sudetenland'ın Almanya'ya ilhakı ile ilgili.
W. Bullitt FD'nin yardımına yönelik bir İngiliz-Alman anlaşması imzalanmasında daha fazla yardım için Roosevelt, gelecekteki ABD Başkanı John Kennedy'nin babası olan Avrupa'ya J. Kennedy'ye gönderdi. “9 Aralık 1937, Kennedy'nin Londra büyükelçisi olarak atandığını resmen açıkladı. ... En başından beri Kennedy, görevini siyasi hak olarak ödüllendiren ve sadece toplumdaki konumunu güçlendirmek için kullandığı diğer elçilerin aksine, Amerikan dış politikasını şekillendirmeye niyetli olduğunu açıkça belirtti.
Londra'da, Kennedy kısa sürede çok popüler oldu, rahat, tipik olarak Amerikan tavrı, kısa bir süre sonra büyük bir tanıdıklar çemberine bağlanmış olmasına, Astor aile mülkünde Cliveden'de düzenli bir konuk olmasına katkıda bulundu. Kennedy'nin N. Chamberlain, S. Choir, D. Simon ve gri kardinal H. Wilson ile yakından tanışması Astorov'dandı. Kennedy ve Chamberlain hemen, temel olarak politik görüşlerinin kimliği olan güven, dostane ilişkiler kurdu.
Kennedy’nin diplomatik kariyerinin en başında, kendisi için belirlediği iki amacın - bir kariyer ve Almanya’yı pasifize etme arzusu - tamamen uyumlu ve uygulanabilir olduğu açıktı. Kennedy, bağımsız olarak karar alma hakkına sahip olan süper kıtanın Avrupa kıtası üzerindeki rolünü üstlendi. Londra’da Kennedy, Berlin’i ziyaret etme ve Hitler’le şahsen buluşma fikrinden ayrılmadı; Alman Dışişleri Bakanlığı’nın, Amerikalıların Almanya ile daha güçlü ilişkiler kurmak istediğine karar verdi. Almanya'nın Londra büyükelçisi Herbert von Dirksen, Berlin’e Kennedy’nin Almanya’ya sempati duyduğunu bildirdi. Kennedy, Münih Anlaşması'nın destekçisi oldu.
Her şey tam olarak altı ay önce tahmin ettiği gibi oldu, İngiltere'ye yeni geldi. Kişisel gizli mesajlarından birinde yazdı: Almanya Çekoslovakya'da istediği her şeyi alacak - ve bunu yapmak için askerlerini göndermek zorunda kalmayacak. Ünlü Sovyet diplomat ve tarihçisi I.M. Maisky şunları söylüyor: Şimdi, yıllar sonra, Kennedy’nin ABD’nin resmi belgelerinde yayınlanan Washington’daki raporlarını okuduğunuzda, Chamberlain’ın Münih günlerinde ruhundan ne kadar ilham aldığını görebilirsiniz ”(II. Dünya Savaşı arifesinde Avrupa’daki Mokhovikova GV Amerikan diplomatları) Savaşları. NOVGOROD DEVLET ÜNİVERSİTESİ 1998 HABERLERİ No. No 9 // http://admin.novsu.ac.ru/uni/vestnik.nsf/All/FEF11D3250EBFEA9C3256727002E7B99).
Elbette Polonya olanlardan uzak durmadı. "Beck ve şirketinin Anschluss'a karşı hiçbir şeyi yoktu, ancak aynı zamanda ikramiyeyi kendileri vurmaya ve Litvanya'yı ilhak etmeye karar verdiler." "13 Ocak 1938'de J. Beck, Alman Dışişleri Bakanı von Neurath'a Bolşevizmin yok edilmesini" politikasının ana hedefi "olarak gördüğünü söyledi (Sipols V.Ya. Ibid.) Ve 14 Ocak 1938'de Berlin'e yaptığı ziyarette" kabul etti " Çekoslovakya'yı ortadan kaldırma planları ile "(Meltyukhov MI 17 Eylül 1939. Sovyet-Polonya çatışmaları 1918-1939. - M .: Veche, 2009. - S. 190). Beck, 23 Şubat 1938'de Goering ile müzakerelerde, Polonya'nın Avusturya'daki Alman çıkarlarını hesaba katmaya hazır olduğunu yineledi ve Polonya'nın Çek sorununa ilgisini vurguladı. Şubat 1938'de Chamberlain'in girişimiyle İtalya ve İngiltere, İtalya ve Anschluss'un Almanya ve Avusturya tarafından tanınması için bir ödeme olarak bir anlaşma imzalamak için müzakerelere başladı.
4 Şubat 1938'de Anschluss'un arifesinde, Nazi Almanyası'nın liderliğinde önemli değişiklikler oldu. "VE. Hitler, K. von Neurath'ın yerine I. Ribbentrop Dışişleri Bakanı olarak atadı. Aynı gün A. Hitler, Savaş Bakanı, Mareşal V. von Blomberg'i görevden aldı ve Savaş Bakanı görevini kaldırdı. Gen yerine Wehrmacht'ın başkomutanı. V. von Fritsch, Alay Genel olarak atandı. Genelkurmay Başkanı Von Brauchitsch - General. V. Keitel. A. Hitler'in kendisi Başkomutan oldu ”(Avusturya Anschluss, 1938 // http://www.hrono.ru/sobyt/1938avst.html). Franz von Papen işini yaptı ve Almanya'nın Avusturya büyükelçisi olarak görevinden alındı.
7 Şubat'ta Hitler, Avusturya'nın dış politikası üzerinde Alman kontrolü sağlayan bir protokol imzaladı ve Avusturya Şansölyesi K. Schuschnigg'i Berchtesgaden'deki konutuna davet etti. 12 Şubat'taki "müzakerelerde" Hitler, K. Schuschnigg'e Avusturyalı Nazilerin hapishaneden serbest bırakılması talebini sundu. liderleri A. Zeiss-Inquart'ın İçişleri Bakanı, polis ve güvenlik teşkilatı başkanı olarak atanması ve Avusturya NSDAP'nin hükümet koalisyonu "Anavatan Cephesi" ne dahil edilmesi. Askeri müdahale tehdidine rağmen K. Schuschnigg üç günlük bir gecikme yaşadı ve bir anlaşma imzalamadan Viyana'ya gitti.
14 Şubat 1938'de A. Hitler Polonya hükümetini Avusturya ile yeniden birleşme konusunda uyardı ve 16 Şubatta K. iki komşu ülkede [Avusturya ve Çekoslovakya] yaşıyor ”ve“ Alman hükümeti tüm Alman halkının birleşmesini isteyecek ”. Aynı gün, N. Chamberlain hükümetinin dış politikasını protesto etmek için İngiltere Dışişleri Bakanı A. Eden ve yardımcısı Lord Crenborn görevlerinden istifa ettiler.
Sonraki iki gün içinde, Maliye Bakanı D. Simon ve Başbakan N. Chamberlain dönüşümlü olarak Büyük Britanya'nın Avusturya'nın bağımsızlığına dair hiçbir zaman özel garantiler vermediğini ve Milletler Cemiyeti'nin korumasına güvenemeyeceğini belirttiler: "Değil hile yapmamalıyız. Küçük zayıf devletlere Milletler Cemiyeti'nden koruma ve bizim tarafımızdan uygun adımlar vaat ederek, çünkü bunun gibi hiçbir şeyin yapılamayacağını biliyoruz. " 24 Şubat'ta Şansölye K. Schuschnigg, Avusturya'da bir Anschluss için Alman taleplerini duyurdu ve 25 Şubat'ta Lord E. Halifax İngiltere Dışişleri Bakanı olarak atandı.
3 Mart'ta İngiliz Büyükelçisi Henderson, Hitler'in Almanya'nın sömürge iddialarını çözmesini önerdi ve ona Britanya'nın Avusturya'nın Anschluss'unu engellemeyeceğine dair güvence verdi. “9 Mart'ta girişimi ele geçirmeye çalışan Schuschnigg, 13 Mart 1938'de ertesi Pazar günü Avusturya'nın bağımsızlığı sorunuyla ilgili bir referandum ilan etti. Bu konudaki tek soru şuydu: insanlar "özgür ve Alman, bağımsız ve sosyal, Hıristiyan ve kendi Avusturya'larına" sahip olmak istiyor mu ve formlar - sadece bir daire "evet" içeriyor mu (Anschluss // http://ru.wikipedia.org) ... 10 Mart'ta, E. Halifax'ın Büyük Britanya ve Fransa'nın müdahale etmeme garantilerini I. Ribbentrop'a onaylamasından sonra, "plebisitte birleşme fikrinin reddedilmesinden korkan" A. Hitler, Otto planının uygulanmasına başlama emri verdi. 12 Mart 1938'de Alman birlikleri Avusturya'ya girdi ve “bir gün sonra Avusturya Alman Reich'ına dahil edildi” (SSCB Dış Politika Tarihi. Kararname. Op. - s. 341).
11 Mart akşamı, Hitler, B. Mussolini'nin Avusturyalı Anschluss'a hiçbir itirazı olmadığını söyleyerek sevinçle haykırdı: "Duce'ye, ona gerçekten, içtenlikle minnettar olduğumu ve bunu asla, asla unutmayacağımı söyle!" 16 Mart'ta B. Mussolini, Avusturya'nın bağımsızlığını "doğrudan veya dolaylı olarak, yazılı veya sözlü olarak" destekleme sözü vermediğini ve Avusturya'nın Almanya tarafından ilhakını tanıdığını söyledi. İngiltere, 2 Nisan'da Avusturya'nın Anschluss'unu Almanya olarak tanıdı, Amerika - 6 (Avusturya Anschluss 1938 agy).
İtalya'nın Avusturya-Almanya işlerine karışmadığına ikna olan İngiltere sözünü yerine getirdi ve "16 Nisan 1938'de İtalya Dışişleri Bakanı Kont Ciano ve İngiliz Büyükelçisi Sir Eric Drummond (daha sonra Lord Perth) Roma'da bir İngiliz-İtalyan anlaşması imzaladı" daha önce varılan tüm anlaşmaları onayladı. Akdeniz ile ilgili 2 Ocak 1937 bildirisi ve İtalya'nın Habeşistan'ı ele geçirmesinin tanınması da dahil olmak üzere çeşitli tartışmalı konularda. İtalya için özellikle önemli bir makale, Büyük Britanya'nın İtalyan gemilerinin Süveyş Kanalı'ndan her koşulda tam geçiş özgürlüğünün onaylanmasıydı.
İtalya ile yapılan anlaşmalar uyarınca, 12 Mayıs 1938'de Lord Halifax, Milletler Cemiyeti Konseyi toplantısına, Etiyopya üzerindeki İtalyan egemenliğinin tanınması için bir teklif sundu. SSCB, Çin, Bolivya ve Yeni Zelanda temsilcileri Halifax'ın önerisine karşı çıktı. Bundan sonra, Milletler Cemiyeti Konseyi, Milletler Cemiyeti'nin bireysel üyelerine, Etiyopya üzerindeki İtalyan egemenliğinin tanınmasına karar verme özgürlüğünün verildiği bir kararı kabul etti. Bu karara göre, İngiliz hükümeti Etiyopya üzerindeki İtalyan egemenliğini tanıdı ”(Anglo-İtalyan anlaşması (1938) // http://ru.wikipedia.org). İngiliz-İtalyan anlaşması, 16 Kasım 1938'de, Almanya'nın İngiltere ile ittifakına ve İngiliz-Fransız-Alman-İtalyan ittifakının nihai kaydına benzer şekilde, Fransa'nın Almanya ile ittifak yapmasının ardından yürürlüğe girdi.
A. Hitler'in Avusturya Şansölyesi K. Schuschnigg üzerindeki kaba baskısı nedeniyle "Avusturya'daki Alman birliklerinin kilitlenmesi ve yürüyüşü tek bir atış yapılmadan geçse de" nihayetinde uluslararası politika tarihine bir şiddet eylemi olarak girdi "(Weizsäcker E. Üçüncü Reich Büyükelçisi / Per. FS Kapitsa. - M .: Tsentrpoligraf, 2007. - S. 130) ve yalnızca Avusturyalıların Almanya'ya katılma fikrine geniş desteği, "Alman halkını liderlerinin amatör politikasının acı meyvelerini toplamaktan" geçici olarak kurtardı (Papen F Üçüncü Reich Şansölye Yardımcısı / Çeviri İngilizce - M .: Tsentrpoligraf, 2005. - S. 421).
Bu arada, “11 Mart gecesi, Polonyalı sınır muhafızları, Polonya birliklerinin Litvanya'yı işgaline bahane yaratmak için Polonya-Litvanya sınırında bir olayı kışkırttı. O zamanki Polonyalı yöneticiler, Litvanya'nın ele geçirilmesini Almanya'nın Avusturya'ya yönelik agresif planlarını desteklemenin bir "tazminatı" olarak gördü. ... Litvanya sınırında, Polonyalı askerlerin büyük kuvvetleri yoğunlaşmıştı ve her an Litvanya'yı işgal etmeleri beklenebilirdi. Polonya ve Nazi Almanyası en yakın temasta hareket etti. ...
Polonyalıların Avusturya'nın Almanya tarafından ele geçirilmesine rıza gösterdiği aynı koşullarda Goering, Almanya'nın Litvanya'nın Polonya tarafından ele geçirilmesine rıza gösterdiğini açıkladı ve yalnızca Klaipeda ile ilgili bir çekince koydu. ... Aynı zamanda Alman birlikleri de Litvanya'yı işgal etmeye hazırlanıyordu. ... Wehrmacht Yüksek Komutanlığı Başkanı Keitel, Litvanya topraklarında Alman birliklerinin Klaipeda bölgesi ve Litvanya'nın diğer bazı bölgelerini işgal edeceği Alman-Polonya sınır çizgisi ile özel bir harita hazırladı.
Litvanya, yakın temasta hareket eden iki saldırganın - Polonya ve Almanya - aynı anda ölümcül tehlikeyle karşı karşıya kaldı. Sadece Sovyetler Birliği'nin desteği, Litvanya halkını yabancı işgalcilerin köleleştirmesinden kurtardı. 16 Mart 1938'de, SSCB Dışişleri Halk Komiseri, Polonya'nın Moskova Büyükelçisi V.Grzybowski'yi çağırdı ve ona, durumun ciddiyetinin, Sovyet hükümetinin dikkatini Polonya hükümetinin dikkatini, Litvanya olsaydı Sovyetler Birliği'nin kayıtsız kalamayacağına çekmeye zorladığına dair bir açıklama yaptı. tehdit altındaydı ”(Sipols V.Ya. Ibid).
17 Mart'ta Varşova, "olası bir eylem" bağlamında Reich'ın çıkarlarını dikkate almaya hazır olduğunu Berlin'e bildirdi. Bu, Polonya ve Alman birliklerinin Litvanya'nın ilgili bölgelerine aynı anda gireceği anlamına geliyordu. V.Ya.'ya göre. Sipols "o zamanki Polonyalı yöneticiler, Litvanya'nın ele geçirilmesini Almanya'nın Avusturya ile ilgili saldırgan planlarını desteklemenin" tazminatı "olarak görüyorlardı (Sipols V.Ya. Ibid). "Anti-politik fikir sadece Sovyet uyarısıyla engellendi" (Falin MV SSCB ile Almanya arasındaki saldırmazlık paktının arka planında // İkinci Dünya Savaşı Skoru. Savaşı kim ve ne zaman başlattı? - M.: Veche, 2009. - S. 69).
Fransız Genelkurmay Başkanı M. Gamelin'e göre, "zaten konumu itibariyle Çekoslovakya ... Alman enerjisinin Doğu'ya yönelik planlarının önünde bir engeldir" bu nedenle, İngiliz muhafazakar politikacı Macmillan'ın anılarında kabul ettiği gibi, Avusturya'dan sonra listenin sıradaki Çekoslovakya olduğu açıktı. kurbanlar "(SSCB dış politika tarihi. Kararname. op. - S. 342). Bu durumda, dünyanın büyük güçleri arasında karışık bir çelişkiler karmaşası ortaya çıktı.
"Avusturya ile neredeyse bitiremeyen Hitler hükümeti, Çekoslovakya'nın ele geçirilmesi için hazırlık yapmaya başladı" (SSCB Dış Politikasının Tarihi. Agy). Dahası, "Mein Kampf" a tam olarak uygun olarak Hitler, İngiltere'ye dostane bir şekilde, gücünün bir kısmını kaybetmiş veya kötü bir şekilde her şeyi kaybetmiş olarak Amerika'ya pozisyonları teslim etmeyi teklif etmeyi amaçladı. “İlk durumda, A. Hitler, İngiltere'ye İtalya'nın katılımı ve Fransa'nın yıkılması koşuluyla Sovyetler Birliği'ni yenilgiye uğratmak için bir ittifak teklif etti, bu da Almanya'nın İtalya ile birlikte İngiltere'yi kontrol etmesine izin verdi, önemini etkisiz hale getirdi ve ABD'nin siyasi alanda ilk pozisyonları almasına izin verdi. İkinci durumda, A. Hitler, İngiltere'yi Sovyetler Birliği'nin tamamen yok edilmesi uğruna Almanya ile ittifak yapmakla tehdit etti "(Lebedev S. Amerika İngiltere'ye karşı. Bölüm 2. Büyük Savaş'tan Büyük Buhran'a // http://topwar.ru).
Fransa, Çekoslovakya ve Sovyetler Birliği, tahmin edebileceğiniz gibi, Çekoslovakya'ya saldırmaları durumunda Almanya ve Polonya'yı yenme seçeneğinden oldukça memnun kaldılar. Sonuçta Fransa, bize Stresa'dan aşina olduğumuz, İngiltere, Fransa ve İtalya'nın Almanya'ya yönelik ittifakından yararlandı (Lebedev S. Amerika İngiltere'ye karşı. Bölüm 8. Long pause // http://topwar.ru).
Önceden olduğu gibi İngiltere, Avrupa ülkelerini Nazi Almanya'sındaki öncü ve arkasından İngiltere, Fransa ve İtalya'dan gelen emir ile Sovyetler Birliği'ne göndermek için avantajlıydı. Bu programdaki belirleyici bağlantı, Fransa'nın Almanya'ya savaş ilan etmesini ve Sovyetler Birliği çatışmasına müdahale etmesini engellemek için Çekoslovakya ve Almanya'nın barışçıl teslim olmasıydı. Hatırladığımız gibi, bu plan, o zamanki Çekoslovakya Dışişleri Bakanı Edward Benes olan Dördüncü Antlaşma'nın Kasım ayındaki 1933'teki sonucuyla bağlantılı olarak ortaya çıktı:
“Ona göre dünya tüm dünyayı bölerek güvence altına alınmalı. Bu bölüm, Avrupa ve kolonilerine dört etki alanı oluşturmasını sağlamıştır. İngiltere'nin muazzam bir imparatorluğu vardı; Fransa sömürge mülklerini ve görevlerini sürdürdü; Almanya ve İtalya, Doğu Avrupa’yı iki büyük etki alanına ayırdı: Almanya, Belçika ve Rusya’da egemenliğini sağladı. İtalya, Tuna ülkeleri ve Balkanları kapsayan bir alan kazandı. İtalya ve Almanya, bu büyük bölümle Polonya ile kolayca anlaşabileceklerine inanıyordu: Koridordan Ukrayna'nın bir kısmı karşılığında vazgeçeceklerini söylediler ... "(S. Lebedev America, İngiltere'ye karşı. 5'un bir parçası. Bir kavşakta // http: // topwar). ru).
Buna karşılık Amerika, İngiltere’yi zayıflatmak amacıyla İngiltere’yi zayıflatmak amacıyla ilk Çekoslovakya’yı ve ardından Fransa’yı yenmek için düzenledi ve dünyadaki Anglo-Alman-İtalyan ittifakını sonuçlandırdı ve dünya sahnesinde önde gelen pozisyonlarını Amerika Birleşik Devletleri’ne teslim etti. Emperyalistler arası çelişkilerin daha sonra Sovyetler Birliği topraklarını bölerek ortadan kaldırılması gerekiyordu. Bu nedenle Roosevelt, Çekoslovakya krizinin eşiğinde, dış yardımı olmayan Çekoslovakya'nın hızla yıkılacağına inanan Almanya'nın yenilgisine müdahale etmemesini istedi.
Özellikle, Bullitt’in Başkan Roosevelt’i Mayıs 20’ten 1938’e yazdığı bir mektupta, “Fransa’nın, Çek’lerin savunmasında ortaya çıkarsa, Fransa’nın Genelkurmay’ı tarafından saldırıya en uygun pozisyon olarak görülen Siegfried hattına saldırmasına izin verilmemesi gerektiğini belirtti. Bullitt bunu tarif edilemez bir trajedi olarak gördü ve bu sorunları çözmek için Avrupa ülkelerinin liderlerini bir araya getirmek için mümkün olan her şeyi yapmayı teklif etti. Amerikan diplomatı, Avrupa medeniyetini yıkımdan kurtarma isteğini gayretle ilan etti. Çekoslovak 1938 krizi, Avrupa tarihinin en önemli bölümü ve Bullitt’in diplomatik faaliyetlerinde en belirgin dönemlerden biri haline geldi. Münih'in hazırlanmasında, özellikle Mayıs 1938 etkinliklerinde ve daha sonra Münih krizinin kendisinde oldukça önemli bir rol oynadı.
Bullit’in Münih arifesinde davranışı, Cumhurbaşkanı Roosevelt’in konumunu neredeyse yeterince yansıtıyor. ... Münih Konferansı'ndan bir hafta önce Roosevelt, Avrupa'daki olaylara bakış açısını değiştirdi. Öncelikle, Çekoslovakya'nın Hitler'e direnme kabiliyetine inanmadığını ve yardım sağlanmadığı takdirde Çekoslovakya'nın üç hafta içinde mağlup edileceğini belirtti. İkincisi, Roosevelt, Batılı güçlerin savunma savaşı planlaması konusunda ısrar etti. Amerikalı stratejistler kitle savunma taktiklerini tercih ettiler. ...
Roosevelt’in bakış açısına göre, savaş ancak silahlı savunma konumuna gelip Almanya’nın ablukasını organize ederek kazanılabilir. Abluka hattının Kuzey Denizi'nden, İngiliz Kanalı'ndan geçmesi ve Süveyş bölgesindeki Akdeniz'de kapanması gerekiyordu. Roosevelt, Almanya abluka organizasyonunda mümkün olan her şeyi yapmaya söz verdi. Başkan, abluka politikasını başlatamadığını belirtti, ancak böyle bir rotanın etkili olacağını iddia etmek onun ayrıcalığıdır. Başkan, Almanya’nın izolasyonunu korumak için elinden gelen her şeyi yapmaya söz verdi. Bu bakış açısına göre en insancaydı, çünkü en az ıstırap çeken insan yaşamını en az kaybederek savaşma arzusuna dayanıyordu. Roosevelt, Fransa'nın Maginot hattı boyunca bir savunma savaşı yürütmesi gerektiğine inanıyordu. ...
4 Eylül 1938, Fransa’daki Amerikan askerlerinin 1917’e inişine onur veren anıtın açılışında Sayın Bullitt, bu arada Fransa Dışişleri Bakanı J. Bonnet’in ısrarlı talebi üzerine bir konuşma yaptı. İkincisi, Bullitt'in ABD'den destek ve garanti vereceğini umuyordu. Bununla birlikte, Washington'a danıştıktan sonra, Bullitt biraz farklı bir ruhla konuştu: Amerikalılar, Fransızlar gibi hevesle barış istiyor; ancak Avrupa'da savaş patlarsa, hiç kimse ABD'nin böyle bir savaşa katılıp katılmayacağını tahmin edemez. Birkaç gün sonra, Cumhurbaşkanı Roosevelt, Basına, Bullitt’in konuşmasının ABD’ye herhangi bir ahlaki yükümlülük getirmediğini ve ikinci olarak da, ABD’nin Hitler’e karşı Fransa ve İngiltere’nin birleşik bir cephesi olduğu şeklinde yorum yapmasının yanlış olacağını söyledi. (Mokhovikova G.V. Ibid.).
Sovyetler Birliği, Avusturya’nın Almanya’ya katılımını şiddetle kınadı ve özellikle Çekoslovakya’yla ilgili yeni uluslararası çatışmaların olasılığını işaret ederek Büyük Britanya’ya, Fransa’ya, ABD’ye ve Çekoslovakya’ya, “eylemciliğin daha da gelişmesini durdurma hedefine sahip olacak” kolektif eylemlere katılmayı teklif etti. Yeni dünya savaşının tehlikeleri ”... Ne yazık ki Çekoslovakya için Batılı güçler, Sovyetler Birliği'nin Çekoslovakya'yı kurtarma konusundaki isteklerini desteklemiyordu. Aksine - faşist Almanya'ya sattılar. ...
Birleşik Devletler cevap vermedi, İngiltere ve Fransa Sovyet önerilerini reddetti. ... Bütün bunlar, İngiltere ve Fransa hükümetlerinin, saldırgana ortak bir cevap vermek istemediklerini doğruladı. ... İngiliz hükümeti, Almanların Çekoslovak topraklarına yönelik iddialarını kendi bencil amaçları için kullandı - İngiltere'nin güvenliğini ve sömürgecilik mallarının dokunulmazlığını garanti edecek bir İngiliz-Alman anlaşmasıyla ilgili gizli müzakereler için. Aynı zamanda Hitler’e Çekoslovakya’yı ihraç ederek ödeme yapması isteniyordu ”(SSCB Dış Politika Tarihi. Kararnamesi. Op. - C. 341 - 432, 348).
Böylece iktidara geldikten sonra N. Chamberlain, Almanya'ya Avusturya'nın Ansluz'u önünde ilerlemesini sağlayarak, İtalya'ya Etiyopya'yı yakalamayı bir tazminat olarak kabul etme sözü verdi. Polonya ayrıca, Litvanya ve Çekoslovakya pahasına kar etme fırsatı karşılığında tüm agresif çabalarında Almanya'yı sıcak bir şekilde destekledi. Anschluis’ten sonra, ilgili taraflar, gerçekte İngiltere ve Amerika’nın dünya hakimiyeti için mücadelesini durdurarak Anglo-Alman ittifakının sonuçlanması sorununu gündeme getirdiler.
Hitler'in dile getirdiği Çekoslovakya ve Fransa'nın yenilgisine yönelik Amerikan planını desteklemeyen N. Chamberlain, tüm çabasını, Nazi Almanyası tarafından Çekoslovakya'nın adım adım barışçıl ve kontrollü bir şekilde alınmasıyla İtalya ve Fransa da dahil olmak üzere İngiltere ile Almanya arasında bir ittifak yaratmaya harcadı. Dahası, İngiltere'ye İngiliz-Alman ittifakında hakim bir konum vermek için N. Chamberlain, A. Hitler ile görüşmek üzere üç kez Almanya'ya uçmak zorunda kaldı. Aslında aracılar olmadan yapmalı ve doğrudan F.D. ile müzakere etmeliydi. Roosevelt. Ancak, hatırladığımız gibi, "Amerikalılar onlarla yalnızca teslim olma şartlarında müzakereye hazır oldukları" (S. Lebedev Amerika'ya karşı İngiltere. Bölüm 9. "Uçurumun madenini açtı ..." http: //topwar.ru).
- Sergey Lebedev
- Bilinmeyen Büyük Savaş
Amerika, İngiltere'ye karşı. 2’in bir parçası. Büyük Savaş'tan Büyük Buhran için
Amerika, İngiltere'ye karşı. 3’in bir parçası. Büyük mola
Amerika, İngiltere'ye karşı. 4’in bir parçası. Dallas ve Papen Hitler Nasıl Güçleniyor?
Amerika, İngiltere'ye karşı. 5’in bir parçası. Kavşakta
Amerika, İngiltere'ye karşı. 6’in bir parçası. Anti-Sovyet kamp Bölünmüş
Amerika, İngiltere'ye karşı. 7’in bir parçası. Nazi Drang nach Osten daha iyi zamanlara kadar ertelendi
Amerika, İngiltere'ye karşı. 8’in bir parçası. Uzun süreli duraklama
Amerika, İngiltere'ye karşı. 9’in bir parçası. "Uçurumun deposunu açtı ..."
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.