Edebiyat tarihine baktığımda hep erkek yazar ve şair görüyorum. Özellikle 100 sene öncesinden geriye gidildiğinde... Yazar belki vardır ama asıl duyguların sel olup aktığı şiirleri neden kadınlar yazamaz erkekler kadar çok?
Örneğin kadınlar erkekleri hep ruhsuz serler ama en güzel aşk şiirleri Özdemir Asaf'ın, Yılmaz Erdoğan'ın değil midir?
Bkz. Amalie Emmy Noether, Marie Curie...
Ayrıca Osmanlı Devletinde şehirli, güngörmüş halkın kadınları hanımefendi kategorisindeydi. Örneğin aşk yapmak, kadın ve erkeğin karşılıklı oturup muhabbet ederek birbirlerine şiir okumasıydı. Yani İskender Pala, Kanuni'nin bir rus kızıyla (cariye) olan aşk macerasını şöyle anlatıyor
En İyi Kız Görüşü
"Osmanlı'nın geleneksel döneminde kadın şair yok denecek kadar az. Çünkü
kadınların şiir biçiminde bile duygularını ifade etmesi, hatta 'vuslat,
aşk, muhabbet, sevda, yâr' gibi sözcükleri kullanması ayıp
sayılmaktadır"
Diye birşey buldum Osmanlıda kadın şairler adlı makalede, bence bir roman yazarının kurgusundan daha geçerli, Edebiyat akademisyeninin söyledikleri.
Bir de yakın dönem kadın şairler anlaşılamıyor olabilir bana göre, Silvia Plath, Nilgün Marmara, Gülten Akın hep bir erkeğe ilan-ı aşk etmekten daha büyük problemleri olan, topluma ya da içine dönük şiirler yazan, daha farklı boyutlarda olan insanlar, Yılmaz Erdoğanla kıyaslayamayız onları.0