"Sadece önümdeki günü düşünüp onun beni nereye götüreceğine bakıyorum," diyorum ona. "Şu an yapabileceğim tek şey bu." "Bu kulağa hiç de yaşamak gibi gelmiyor," diyor arkamdan. Derin bir nefes alıyorum. "Değil," diyorum.
"O gittikten sonra aylarca bıraktığı hiçbir şeye dokunmadım. Diş fırçası lavabonun yanında kaldı. Tişörtlerinden biri yatak odasındaki sandalyenin üzerinde asılı durdu. Hiçbir şeyi yerinden oynatamadım. Komodinindeki su bardağını bile. Eğer oynatırsam onun bir parçasını silecekmişim gibi geliyordu."
Bu karanlık göğün altında, zamanını sıcak bir ateşin yanında geçirmektense benimle geçirmeyi tercih eden bir yüzbaşıyla dikilmek ve daha birkaç gün boyunca eve gitmeyeceğimi bilmek beni neredeyse mutlu ediyor. Bazen, böyle bir anlığına da olsa kendimi buraya ait hissediyorum. Burada bir yerim varmış gibi. Bir amacım. Evdeyken önemsizim.