Washington'daki yasa tasarısı "trans çocuklara" ebeveyn izni olmadan tıbbi müdahale yapılmasına izin veriyor
Erişim Tarihi: 02.04.2023
Kaynak: pitt.substack.com
Kızım dört yıldan uzun bir süre önce bana ve babasına gelip transseksüel bir erkek olduğunu söylediğinde yer ayaklarımın altından kaydı. Kısa sürede anladığım üzere, kızım Hızlı Başlangıçlı Cinsiyet Disforisi (cinsiyetten duyulan hoşnutsuzluk) kızlarından biri olmuştu: iyi niyetli liberal ebeveynler, her şeyiyle prensesvari ve pembe çocukluk, bir sandık dolusu süslü kıyafetler ve nihayetinde kısa saç kesimini gören ama kız olduğunu tabii ki göremeyen insanlara karşı tahammülsüzlük. Fakat liseye başladığında, benim havalı bebeğim kendini bir erkek olarak "Tommy" adıyla tanıttı ve yine sık rastlanan bir şekilde öğretmenleri ve tüm okul idaresi okulda ona "Tommy" hitap edip ondan "erkek" olarak söz ederken, bizim yanımızda kızımızdan gerçek adıyla bahsettiler. Bize tezgah kurdular; kızımın sahip olacağı tek ebeveynlerinin arkasından iş çevirdiler.
Bugün bile beni en çok kızdıran ve hayal kırıklığına uğratan şey okulun ihanetidir. Çünkü - spoiler uyarısı - kızımın bu trans deliliğinin şaşırtıcı derecede mutlu ve hızlı bir sonu oldu. Lise birinci sınıfın son gününün ertesinde kızıma yazlık kıyafet alışverişine çıkmayı teklif ettim. Yerel bir mağazanın gençlere yönelik bölümüne girdi ve sevimli şortlar, bluzlar ve yeni bir kız mayosu seçti. Hiçbir şey söylemedim ama o gece kocama alışverişimizden bahsederken hissettiğim rahatlama ve sevinçten neredeyse bayılacaktım. Dört ay boyunca kızımız hakkında gerçek adını ve cinsiyetini kullanarak konuşabildiğimiz tek yer yatak odamız olmuştu. Dışarıda katılmamız beklenen çılgın maskaralıktan uzak bir sığınaktı orası.
Ancak bu, bu sayfalarda defalarca anlatılmış bir hikaye. Bugünkü yazım, ruh sağlığı ve normal gelişim zorlukları olan çocukların gereksiz ve zarar verici bir şekilde tıbbileştirilmesine son vermek için yaptığım kaynak çalışmasıyla ilgili. Benim kızım vazgeçti ama hakikati inkar eden transgenderizm örgütü yüzünden kaç çocuğun ve ebeveynin daha acı çektiğini bilmiyorum.
Kadın ve cinsiyet çalışmaları alanında Kuzey Amerikalı bir akademisyenim ve kadrolu olmanın büyük ayrıcalığıyla korunuyorum. Eskiden yüksek bir internet profiline sahiptim, bu nedenle 2018'de Lisa Littman'ın çığır açan makalesini (Hızlı Başlangıçlı Cinsiyet Disforisi) öğrendiğimde, akademisyen arkadaşlarımı makaleyi okumaya ve sonuçlarına katılmasalar bile Littman’ın akademik özgürlüğünü desteklemeye teşvik etmek için sosyal medyada bir yazı yazdım. Ayrıca, kızları gelişmekte olan bedenlerini sevmeye teşvik etmemiz ve göğüs bağlayıcılar (ya da çok daha rahatsız edici ve kesinlikle pornografiden etkilenen yapay penisler) giyerek kendilerine zarar vermelerini önlememiz gerektiği konusunda insanların ilgisini çekmeye çalıştım. Bunların bir akademisyen için tartışmaya açık olmayan görüşler olduğunu düşünmem ne kadar aptalcaydı!
Sonrasında ne olduğunu tahmin edebilirsiniz. Evet, sonraki üç yıl boyunca "transfobi" yaftasıyla sosyal medya hesapları üzerinden defalarca hedef gösterildim. Bana her türlü isim takıldı ve her türlü şeytani motivasyon atfedildi. Küfürlü e-postalar aldım ve sadece kendi kafamdaki fikirlerle, Anime avatarları olan birkaç kişinin "varlığını silmekle" suçlandım. Uzun zamandır çevrimiçi arkadaşlarım olan kişiler beni sessizce takip etmeyi bıraktı veya engelledi; diğer arkadaşlarımdan "transfobik" olduğum için takipçilerime beni bırakmaları için baskı yapan kampanyalar olduğunu duydum. Alanımdaki en iyi iş arkadaşım olarak gördüğüm bir kadınla 30 yıllık arkadaşlığımı bile kaybettim. Bir zamanlar kızımı emzirmek için "yeterince çabalamadığım" için beni azarlayan bu kadın, şimdi ergenlerin tıbbileştirilmesi ve sağlıklı vücut parçalarının kesilmesi propagandasına katılır oldu. İnsanları sakat bırakmak için elbette çabalamayacağım.
Eğer sonuçları bu kadar korkunç olmasaydı, bu hareketin getirdiği tahribat komik olabilirdi. Ama neyse ki, eski arkadaşım gibi gerçek dünyadan bu deliliğe sürüklenenler nadir.
O zamandan beri sosyal medyayı kullanıyorum, tamamen bıraktım. Hepimizin içine düştüğü yankı odaları endişe verici bir şekilde çarpıtılmış durumda ve hepimizi gerçek hayatta asla itilmeyeceğimiz tuhaf ideolojik köşelere itiyor. Bu nedenle, internette geçirdiğim on beş yılın ardından "gizlice" gerçek dünyaya döndüm ve insanlarla translık ve bunun gençler için tehlikesi hakkında bire bir konuşmalar yapmaya başladım.
İlk olarak, akademik alanımdaki meslektaşlarım arasında bu konuyu gündeme getirmeye başladım. Düzinelerce insanla ofislerinde bire bir, sessiz konuşmalar yaptım; tek bir kişi bile benimle aynı fikirde olmadı ama yine de bana yobaz veya transfobik demediler veya düşünce “suçlarım” için beni azarlamadılar. Çoğu bu konuyu gündeme getirdiğim için bana teşekkür etti ve "Bir lisansüstü öğrencisine yanlış bir kelime kullanırsam kovulacağımdan korkuyorum" ya da "Bu konuyu gündeme getirdiğine çok sevindim, çünkü bu hareketi anlamlandıramayanın sadece ben olduğumu sanıyordum" gibi şeyler söyledi. Hatta konuyu oğlu trans olan bir meslektaşıma açtım ve o da bana tamamen katıldığını ve oğlunun gelecekteki sağlığı ve refahı için dehşet içinde olduğunu söyledi. Tabii ki bana katılacaktı; gözleri ve kulakları var, iki çocuk babası, ayrıca insanların diğer memeliler gibi cinsel olarak iki türden oluştuğunu çok iyi anlıyor. İşte bu, çoğu insanın yaşadığı gerçek dünyadır, internetin pek de eğlenceli olmayan "haydi yapalım, edelim" dünyası değil.
Daha sonra, arkadaşlarımla ve tanıdıklarımla e-posta üzerinden yazışırken onlara kızlarının durumunu sordum. Birkaçı kızlarının artık erkek olduğuna ya da "cinsiyetsiz" olduğuna inandığını söyledi. Onlara kızımın kısa süreli translığı nedeniyle neler yaşadıklarını anlayabildiğimi ve internetin neden olduğu gençler arası sosyal bulaşma ve kitlesel psikoz örneği olarak gördüğüm şeyle ilgili ciddi sorunlarım olduğunu söylediğimde, onlar da aynı fikirde olduklarını ve yalnız olmadıklarını duydukları için çok mutlu olduklarını söylediler. Onlar da benim gibi şaşkındı, çocuklarının transseksüel olduğunu düşünmüyorlardı. Onlarla tüm kaynaklarımı paylaştım. Onlara yobaz, transfobik ya da nefret dolu insanlar olmadıklarını, sadece kızlarını seven ve muhtemelen çocukları için neyin en iyi olduğunu internetteki anonim Anime-avatarlardan daha iyi bilen ebeveynler olduklarını söyledim.
Kendimi bir tür cinsiyet eleştirmeni gibi hissetmeye başladım: "Bugün seninle translık hakkında konuşan oldu mu?" Ama insanlar benimle konuşmak istemeselerdi bunu yapmaya devam etmezdim. (Ve ister inanın ister inanmayın, konuyu açan kişi her zaman ben olmuyorum).
Son zamanlarda, çevremdeki kadın ve erkeklerle bire bir görüşmeler yapıyorum. Bunlardan bazıları düzenli olarak görüştüğüm insanlar; pazardaki bir çiftçi, stilistim, bir kitapçı, bir fitness eğitmeni ya da yerel öğretmenler gibi. Bu insanların bazıları liberal, bazıları daha muhafazakâr ve bazıları da sağ görüşlü. Ama ne var biliyor musunuz? Hepsi dinliyor ve hemen sorularla, daha fazla sorularla açılıyorlar ve bu konuşmalar saatlerce sürebiliyor. Gerçek dünyada hiç kimse, birkaç rahatsız yetişkinin ve zihinsel olarak kırılgan çocukların bu internet odaklı fantezi hayatına inanmıyor. Çoğu kişi "sol-liberal feminist bir üniversite profesörünün bile" bunun delilik olduğunu düşündüğünü duyunca rahatlıyor. Birbirimizle daha fazla konuşursak, cinsiyet ideolojisinin kök saldığını gördüğümüz okul kurullarında ve toplumlarımızda gerçek değişiklikler yapabiliriz.
Bu geçit törenini izleyen çoğu kişi kralın çıplak olduğunu görebiliyor. İnsanların ezici çoğunluğu neler olduğunu görüyor ve bizden yalanları alkışlamamız ve zararlı kurgulara katılmamız istendiğinde bunun gençlere, ailelerine ve toplumumuza ne kadar zarar verdiğini görüyorlar. Tıpkı bu sitedeki tavsiyelerin çoğunun, çocukları internet dünyasından uzaklaştırmaya ve maddi dünyadaki gerçek bedenleriyle etkileşime sokmaya odaklanması gibi, biz ebeveynler ve diğer yetişkinler de internetteki duyar savaşlarını bırakmalı ve gerçek dünyadaki gerçek insanlarla konuşmaya ve onları dinlemeye başlamalıyız. Gerçek insanlar gerçek bir insanı gördüklerinde tanırlar. Fikirleriniz konusunda dürüst olduğunuzu anlayabilirler ve eğer "yanlış" kelimeyi kullandıkları için onları azarlamayacağınızı ya da kendilerine "kötü bir fikir" olduğu söylenen bir şeyi paylaştıkları için onlara saldırmayacağınıza inanırlarsa, kendi fikirlerini paylaşmaya fazlasıyla isteklidirler.
Bu arada, beni çiftçi pazarında, parkta, kampüste, kütüphanede, kafede ve otobüste gerçek dünyadaki gerçek insanlarla gerçek bağlantılar kurarken bulabilirsiniz. Hepinizi aynı şeyi yapmaya teşvik ediyorum, özellikle de "transseksüel" bir çocuğun ebeveyni değilseniz. Birçoğu şu anda çocuklarının translığının kalıcı olmasından çok korkuyor, bu yüzden gerçek dünyayı gerçek fikirleri ve görüşleri olan gerçek insanlar için yeniden güvenli hale getirmek geri kalanımıza bağlı.