Alveolar Ventilasyon ve ölü Boşluk Ventilasyonu Tedbirleri
Alveoler ventilasyon, kanla perfüze olmuş alveolde birim zamanda değişen hava volümüne işaret eder; ölüm boşluk ventilasyonu, Alveol veya hava yollarındaki perfüze edilmeden değişime uğramış hava hacmini gösterir. Alveoler ventilasyon, karbondioksit üretiminin bir Douglas çantasında toplanmasıyla ölçülebilir; fakat C02 üretimi çoğu hastada olduğu gibi normale yakınsa, alveoler ventilasyon PCO2’ye ters orantılı olarak hesap edilmelidir. Bu yardımcılar yüksek birPCO2’nin niçin çoğunlukla yetersiz alveoler ventilasyona işaret ettiğini izah eder.
Alveoler ventilasyon tabiri, ölü boşluk ventilasyonunun, dakika ventilasyonundan (birim zamanda değişen total hava volümü) alveoler ventilasyonun çıkarılmasına eşit olduğunu ifade eder. Bununla birlikte daha kolayı ölü boşluk ventilasyonunun dakika ventilasyonuna oranından ölü boşluğun hesaplanmasıdır. Bu oran PCO,’nin ekspire edilmiş gazda ortalama parsiyel CÖ2 basıncı ye PCO2 arasındaki farkın bölünmesidir. Bu formül ile ölü boşluk hesaplanması, bir Douglas çantasında ekspire edilmiş gazların toplanmasını gerektirir. Fakat ortalama PCO2 sadece alınması gereken basit bir ölçümdür.
Ventilatör idaresinin, gayelerinden biri, ölü boşluk ventilasyonunu mümkün olduğu kadar fazla normalize edilmesidir (Normal değer yaklaşık olarak dakika volümünün 1/3Ü) ölü boşluk ventilasyonu, birçok faktöre bağlıdır. Hipovolemi ve pulmoner damarların hipoperfüzyonu, ölü boşluk ventilasyonunu arttırabilir; sıvı infüzyonu genellikle en etkili tedavidir. Mekanik ventilasyon, ölü boşluğu arttırarak pulmoner damarları baskıya uğratabilir. Zaman zaman PEEP veya geniş tidal volümlerin kullanılması bu mekanizmayla pulmoner fonksiyonu gerçekten kötüleştirir. Özellikle zor ventile eden hastalarda ekspirasyon sonu basıncı ve tidal volüm farkından ölü boşluğun hesaplanması faydalı olur.