Nesiller boyunca toplumumuz, çocuklukta korkunç şeyler yaşamış insanları en iyi nasıl iyileştireceğimiz konusunda kararsız kaldı.
Bu anılar, yıkıcı güçlerinin dağılmasına izin vererek gün yüzüne çıkarılmalı mı? Yavaşça daha az acı verici bir şeye dönüştürülmeliler mi? Yoksa dokunulmadan mı bırakılmalı?
King’s College London ve City University of New York’tan araştırmacılar, alışılmadık bir deney yaparak bu bilmeceyi incelediler.
Araştırmacılar, kaygı ve depresyon düzeyleri hakkında 15 yıldan fazla bir süre boyunca 1.196 Amerikalı yetişkinle tekrar tekrar görüştüler. Deneklerden habersiz 665 kişi, mahkeme kayıtlarının 12 yaşından önce fiziksel istismar, cinsel istismar veya ihmal gibi kötü muameleye maruz kaldıklarını göstermesi nedeniyle seçilmişti.
Yine de hepsi araştırmacılara tacize uğradıklarını söylemedi – ve bu büyük bir farkla bağlantılıydı.
Kötü muameleye maruz kaldığını bildiren ve istismarı kanıtlayan mahkeme kayıtlarında bulunan 492 yetişkin, belgelenmiş bir istismar geçmişi olmayan kontrol grubuna göre önemli ölçüde daha yüksek depresyon ve anksiyete seviyelerine sahipti. geçen hafta yayınlandı JAMA Psikiyatride. İstismar edildiğini mahkeme kayıtları olmadan bildiren 252 deneğin de seviyeleri daha yüksekti.
Ancak mahkeme kayıtlarının tacize uğradığını göstermesine rağmen tacize uğradığını bildirmeyen 173 kişi, genel nüfustan daha fazla sıkıntı yaşamadı.
King’s College London’da çocuk ve ergen psikiyatrisi profesörü ve çalışmanın ortak yazarlarından biri olan Dr. Andrea Danese, bulguların, insanların erken çocukluk döneminde olayları nasıl çerçevelendirip yorumladıklarını, yetişkin olarak ruh sağlıklarını güçlü bir şekilde şekillendirdiğini gösterdiğini gösteriyor.
“Deneyimden ne anladığınızın bu olduğu neredeyse metanetli bir mesaja geri dönüyor,” dedi. “Eğer deneyimi yorumlama şeklinizi değiştirebilirseniz, şu anda kontrolün sizde olduğunu hissediyorsanız, bu, uzun vadede ruh sağlığınızı iyileştirebilecek bir şeydir.”
İçinde bir meta-analiz 2019’da çocuklukta kötü muameleyle ilgili yayınlanan 16 araştırmadan Dr. Danese ve meslektaşları, çocuklukta istismar kaydı olan kişilerin yüzde 52’sinin araştırmacılarla yapılan görüşmelerde bunu bildirmediğini ve rapor edenlerin yüzde 56’sının belgelenmiş bir istismar geçmişi olmadığını buldu.
Danese, bu tutarsızlığın kısmen ölçümdeki sorunlardan kaynaklanabileceğini – mahkeme kayıtlarının tüm taciz geçmişine sahip olmayabilir – ve ayrıca tacizin kişisel bildiriminin bir kişinin kaygı ve depresyon düzeylerinden etkilendiğini yansıtabileceğini söyledi.
“İnsanların bazı açılardan bu deneyimleri unutmasının birçok nedeni var ve başkalarının bu deneyimleri ihmal veya istismar olarak yanlış yorumlamasının başka nedenleri var” dedi.
Ancak bu uyarılar göz önünde bulundurulduğunda bile, istismara uğradığına dair belgelenmiş bir geçmişe sahip olan ancak olayı rapor etmeyen yetişkinlerin dikkate değer olduğunu söyledi – çünkü olaylara dair hatıraları yoktu, olayları farklı yorumladılar veya bu hatıraları görüşmecilerle paylaşmamayı seçtiler. – daha sağlıklı görünüyordu.
“Bu deneyimlere verdiğiniz anlam, çocukluğunuzu nasıl hatırladığınızın merkezinde yer almıyorsa ve bunu rapor etme ihtiyacı hissetmiyorsanız, zamanla daha iyi bir ruh sağlığına sahip olma olasılığınız daha yüksektir” dedi.
Travmatik çocukluk deneyimleri, psikiyatrinin en çetin savaşlarından bazılarının konusu olmuştur. Sigmund Freud, kariyerinin başlarında, hastalarının davranışlarının birçoğunun çocuklukta cinsel istismar geçmişine işaret ettiğini, ancak daha sonra geri adım atarak onları bilinçaltı arzulara bağladığını varsaydı.
1980’lerde ve 1990’larda terapistler, danışanlarının çocukluk istismarı anılarını ortaya çıkarmalarına yardımcı olmak için hipnoz ve yaş regresyonu gibi teknikler kullandılar. Bu yöntemler, ana akım psikiyatriden gelen bir eleştiri yağmuru altında geri çekildi.
Son zamanlarda birçok Amerikalı, travma sonrası stres bozukluğunun tedavisinde etkili olduğu gösterilen travmatik anıları yönetmek için tasarlanmış terapileri benimsemiştir. Uzmanlar, fiziksel ve zihinsel sağlık tedavisi sağlamada önemli bir adım olarak, hastaların olumsuz çocukluk deneyimleri açısından taranmasını giderek daha fazla savunmaktadır.
King’s College London Psikiyatri, Psikoloji ve Nörobilim Enstitüsü’nde çalışan Dr. Danese, JAMA Psikiyatrisindeki yeni bulguların, bastırılmış anıları ortaya çıkarmaya çalışarak depresyon ve kaygıyı hafifletmeyi amaçlayan tedavinin etkisiz olduğunu gösterdiğini söyledi.
Ancak çalışmanın sonuçlarının, onları uzun vadede “daha korkutucu” hale getirebilecek üzücü anılardan kaçınmayı onayladığı şeklinde yorumlanmaması gerektiği konusunda uyardı. Bunun yerine, anıları “yeniden düzenlemeyi” ve yumuşatmayı amaçlayan terapilerin vaadine işaret ediyorlar.
“Önemli olan hafızayı silmek değil, hafızaya sahip olmak ve hafızanın daha az korkutucu hissettirmesi için hafızayı daha fazla kontrol etmek” dedi.
New Hampshire Üniversitesi Çocuklara Karşı Suçlar Araştırma Merkezi direktörü David Finkelhor, hafızanın çocuk koruma alanında her zaman bir zorluk teşkil ettiğini, çünkü birçok istismar vakasının kalıcı hatıraların oluşmaya başladığı 3 yaşın altındaki çocukları içerdiğini söyledi. , çalışmaya dahil olmayan.
Kötüye kullanım geçmişi olan insanları tedavi ederken, klinisyenlerin yarım yamalak, eksik ve değişen açıklamalara güvenmeleri gerektiğini söyledi. “Sahip olduğumuz tek şey onların anıları, bu yüzden başka seçeneğimiz yok” dedi.
Unutulmuş kötü muamelenin kalıcı bir etkisinin olmadığı sonucuna varılmaması konusunda uyardı. Erken istismar, “kalıntılar” olarak tanımladığı – duyguları değiştirmede zorluk, değersizlik duyguları veya cinsel istismar kurbanları söz konusu olduğunda, başkalarına cinsel tatmin sağlama dürtüsü – yoluyla ortaya çıkabilir.
Irvine’deki California Üniversitesi’nden bir psikolog ve taciz anılarının güvenilirliği konusunda önde gelen bir şüpheci olan Elizabeth Loftus, çalışmanın verilerle desteklenebilecek başka bir sonuca varmadığını belirtti: İstismarı unutmak sağlıklı bir tepki olabilir .
“Bazı açılardan hatırlamayan insanların daha iyi durumda olduğunu söyleyebilirlerdi ve belki de onları kurcalamak istemezsin,” dedi. “Bunu söylemiyorlar ve bu benim için büyük ilgi görüyor.”
Kaynak : https://www.nytimes.com/2023/07/11/health/childhood-abuse-memory.html”>Source link