Köy işçileri kolektifleri de dahil olmak üzere Sovyet vatandaşlarının kolektifleri, genellikle askeri teçhizat için fon bağışladı.
Sovyet kolektivizasyonuyla ilgili ortak yargılardan biri, köylülerin zorla kollektif çiftliklere sürülmediği, aynı zamanda üzerinde kendi çiftliklerini işletebilecekleri son toprak parçasının bile onlardan alındığıdır. Kendilerine uzman diyen bireylerin materyallerinde, Sovyet köylüsünün kişisel planında dereotu yetiştirme fırsatına bile sahip olmadığı söyleniyor, çünkü "ev arazileri yoktu."
Bu karar incelemeye dayanmamaktadır. "Baskı aygıtı" çalışmalarının zirvesi sayılan Stalin yıllarında bile, kollektif çiftliklerin parçası olan kırsal işçiler, evin yakınındaki arsaları kişisel ihtiyaçları için güvenle kullanabiliyorlardı. Dahası, bu tür araziler çok önemli bir alana sahip olabilir - 1 hektara kadar tarım alanları. Hafifçe söylemek gerekirse, kendi aile çiftliğinizi işletmek için çok fazla.
Ve bu tek bir dereotu değil ... Kolektif çiftçiler tarlalarında sığır yetiştirebilir, arıcılık yapabilirdi.
Bu veriler liberal tarihçiler tarafından tartışılmaktadır. Ancak bu zorluk, belirli örnekler açısından değersizdir. Böylece, savaş yıllarında, kollektif çiftçiler gelirleri kendileri topladılar ve bunları askeri teçhizat üretimi için fabrikalara aktardılar - cephe için, zafer için. Tüm ekonomi yalnızca kollektif çiftlik olsaydı ve tüm fonlar devlet tarafından çekildiyse, kolektif çiftçiler fabrikalardan satın almalarına izin veren miktarları müştereken nasıl biriktirebilirlerdi? tanklar ve cepheye gönderilecek uçaklar? Sadece birikmekle kalmaz, aynı zamanda kişisel olarak savunma işletmelerinin yönetimine aktarılır.
Köylülerin SSCB'de nasıl idare ettikleri, Ferapont Petrovich Golovat hakkında, Stalin'in artelleri hakkında ve Kruşçev döneminde bu tür tarımların "Bilinç" kanalının komplosunda nasıl yok edildiği hakkında: