We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Gupta Döneminde Halkın Altın Sikke Kullanımı
Gupta dönemine eski Hindistan'ın Altın Çağı denir. Bu, ekonomik alanda doğru olmayabilir, çünkü kuzey Hindistan'daki birkaç kasaba bu dönemde geriledi.
Görüntü Nezaket : targetinfinity.org/wp-content/uploads/2011/02/IMAGE_278.jpg
Ancak Guptaların büyük miktarda altınları vardı ve çok sayıda altın sikke çıkardılar. Guptalar döneminde ortaya çıkan önemli bir feodal gelişme, rahiplere ve yöneticilere mali ve idari imtiyazlar verilmesiydi.
Uygulama düzenli bir ilişki haline geldi. Din görevlilerine sonsuza kadar vergiden muaf toprak verildi ve imparatora gidebilecek vergileri toplama yetkisi verildi. Feodalizmin başlangıcıydı. Gupta zamanlarında devlet görevlilerine arazi bağışlarıyla ödenip ödenmediği açık değildir. Altın sikkelerin bolluğu, daha yüksek memurlara nakit olarak ödeme yapılmaya devam edildiğini gösterir. Guptaş'ın çıkardığı altın paralara dinar denirdi. Boyut ve ağırlık olarak düzenli, birçok tipte ve alt tipte ortaya çıkarlar. Ancak bu altın paralar Kuşan altınları kadar saf değildi. Altın paraların sıradan insanlar tarafından kullanılamayacağını gösteriyor. Bu madeni paralar, ordu ve yönetimdeki subaylara ödeme yapılmasının yanı sıra arazi alım-satım ihtiyaçlarının karşılanmasına da hizmet ediyordu.
Gujarat'ın fethinden sonra, Guptalar çoğunlukla yerel takas için çok sayıda gümüş sikke çıkardılar. Arazi hibelerinin getirdiği feodal yapı nedeniyle ticaretin ve ticaretin gerilemesi ile birlikte. Birkaç tarihçi tarafından sıradan insanların değiş tokuş için deniz kabuğu kullandıklarından bahsedildi.
Feodalizmin başlangıcına ilişkin bazı düşünce ekolleri, Gupata dönemindeki sosyo-ekonomik ilişkinin feodalizmin başlangıcının işareti olduğu söylenebilir. Bu nedenle, sıradan insanların da hemen hemen her Gupta kralları tarafından verilen altın paraları kullandıkları görüşündedirler.
Erken Hint Tarihinin Yeniden İnşası, Yazıt ve Sikkelerin Yardımı Olmadan Pek Mümkün Değildir
Eski Hindistan tarihinin hem siyasi hem de kültürel olarak ele alınmasındaki en büyük handikap, kesin bir kronolojinin olmamasıdır.
Hindistan'ın neredeyse tüm çalışma dallarında çok verimli ve aktif olan edebi dehası, bir şekilde kralların kayıtlarını ve devletlerin yükselişini ve düşüşünü kronikleştirmeye uygulanmadı.
Görüntü Nezaket : maxon.net/uploads/pics/CastleRockSmoothBoulders_05.jpg
Antik Hindistan, Yunanistan'ın Herodot ve Thucydides'i veya Roma'nın Levy'si ve Türk tarihçi Al-beruni gibi tarihçiler üretmedi. Puranalarda bir tür tarihimiz var. İçeriğinde ansiklopedik olmasına rağmen, Puranalar Gupta yönetiminin başlangıcına kadar hanedan tarihi sağlar.
Olayların gerçekleştiği yerlerden bahsederler ve bazen sebeplerini ve sonuçlarını tartışırlar. Olaylarla ilgili açıklamalar, olayların gerçekleşmesinden çok sonra kaydedilmesine rağmen gelecek zamanla yapılır. Böylece yazıtlar ve madeni paralar, erken Hint tarihini yeniden inşa etmek için çok önemli hale geliyor.
Yazıtlar mühürler, taş sütunlar, kayalar, bakır levhalar, tapınak duvarları ve tuğla veya resimler üzerine oyulmuştur. Bir bütün olarak ülkede en eski yazıtlar taş üzerine kaydedilmiştir. Ancak Hıristiyanlık döneminin ilk yüzyıllarında bakır levhalar bu amaçla kullanılmaya başlandı. En eski yazıtlar MÖ 3. yüzyılda Prakrit dilinde yazılmıştır. Sanskritçe MS 2. yüzyılda kabul edildi.
Yazıtlar 9. ve 10. yüzyıllarda bölge dillerinde yazılmaya başlandı. Maurya, Post-Maurya ve Gupta zamanlarının tarihini içeren yazıtların çoğu, “Corpus Inscription Indecorum” adlı bir dizi koleksiyonda yayınlandı.
En eski yazıtlar, yaklaşık MÖ 2500'e ait Harappa mühürlerinde bulunur. ve piktografik yazı ile yazılmış ancak deşifre edilememiştir. Şimdiye kadar deşifre edilen en eski yazıt Ashoka tarafından MÖ 3. yüzyılda yazılmıştır. Ashokan yazıtları ilk olarak 1837'de James Prince tarafından deşifre edildi.
Çeşitli yazı tiplerimiz var. Bazıları kraliyet emirlerini ve sosyal, dini ve idari konularla ilgili kararları genel olarak yetkililere ve insanlara iletir. Aşokan yazıtı bu kategoriye aittir, diğerleri farklı din mensuplarının rutin kayıtlarıdır. Yine başka türler, kralların ve onların kişiliklerinin niteliklerini ve başarılarını övüyor.
İmparatorlar veya krallar tarafından kazınmış yazıtlar, ya saray yazarları tarafından yapılan protezlerdir ya da kişilere tahsis edilen arazi hibeleridir. İmparatorların prizmatikleri arasında en öne çıkanları, Allahabad'daki Ashokan sütununa oyulmuş Samudra Gupta'nın prasharti'sidir. Bu, saray şairi Harisena, Kalinga kralı Kharavela'nın Hathigumpa-Prashasti yazıtı tarafından hazırlanmıştır.
Dikkate değer yazıtlardan bazıları, Kral Gautami Balasree'nin Nasik yazıtı, Kral Bhoja'nın Gwalior yazıtı, Kral Rudradaman'ın Girnar yazıtı, Chalukaya Kralı Pulkesinll'in Aihole yazıtı, Gupta hükümdarı Skandia'nın Bhitri ve Nasik yazıtlarıdır. Gupta ve Sena hükümdarı Vijaya Sen'in Deopara yazıtı. Arazilerin verilmesi için kullanılan yazıtlar çoğunlukla bakır levhalar üzerine işlenmiştir.
Özel şahısların veya yerel görevlilerin bu yazıtları, bize çeşitli kralların adlarını, krallıklarının sınırlarını ve bazen yararlı tarihler ve tarihin birçok önemli olayına dair ipuçları verdi.
Böylece yazıtlar, eski Hindistan tarihinin farklı gerçeklerini bulmada çok faydalı bulunmuştur. Satavahana hükümdarlarının tarihi tamamen onların yazıtlarına dayanmaktadır. Aynı şekilde, Pallava, Çalukyalar, Rashtrakutalar, Çolaslar ve Pandayalar gibi Güney Hindistan hükümdarlarının yazıtları, kendi hanedanlarının yönetimine ilişkin tarihi gerçekleri bulmada çok yardımcı olmuştur. Hindistan dışında bulunan bazı yazıtlar da eski Hindistan tarihi ile ilgili gerçeklerin bulunmasına yardımcı olmuştur. Bu tür yazıtlardan biri, MÖ 1400'de yazılan Küçük Asya'daki Bhagajakoi'ninkidir.
Nümismatik adı verilen madeni paraların incelenmesi, Hindistan tarihini yeniden inşa etmek için ikinci en önemli kaynak olarak kabul edilir. Madeni paralar çoğunlukla hazinelerde bulunur. Sadece Hint sikkelerini değil, aynı zamanda Roma sikkeleri gibi yurtdışında darp edilmiş olanları da içeren bu hazinelerin birçoğu ülkenin farklı yerlerinde keşfedilmiştir. Büyük hanedanların sikkeleri kataloglandı ve yayınlandı.
Delikli işaretli madeni paralar Hindistan'ın en eski madeni paralarıdır ve üzerlerinde sadece semboller bulunur. Bunlar ülke genelinde bulundu. Ancak daha sonraki sikkelerde kralların, tanrıların ve tarihlerin adı geçmektedir. Bulundukları alanlar dolaşım bölgelerini gösterir. Bu, özellikle Hint-Yunanlılar olmak üzere birçok yönetici hanedanlığın tarihini yeniden inşa etmemizi sağladı. Madeni paralar ayrıca ekonomi tarihine de önemli bir ışık tutuyor.
Bazı madeni paralar, loncalar, tüccarlar ve kuyumcular tarafından hükümdarların izniyle bastırılırdı. Bu, zanaat ve ticaretin önemli hale geldiğini gösteriyor. Madeni paralar işlemlere büyük ölçüde yardımcı oldu ve ticarete katkıda bulundu. Maurya sonrası zamanlarda en fazla madeni para alıyoruz.
Bunlar kurşun, iksir, bakır, bronz, gümüş ve altından yapılmıştır. Guptalar en fazla altın sikke çıkardılar. Bu, ticaret ve ticaretin Maurya sonrası ve Gupta zamanlarının büyük bir bölümünde geliştiğini gösterir. Ancak Gupta sonrası dönemlere ait sadece birkaç madeni paranın olması, o dönemde ticaret ve ticaretteki düşüşe işaret ediyor.
Sonuç olarak, tarihi yapı için metinler, sikkeler, yazıtlar, arkeoloji vb. kaynaklardan elde edilen malzemelerin dikkatli bir şekilde toplanması şarttır. Bunlar, kaynakların göreceli önemi sorununu gündeme getirmektedir. Bu nedenle, sikkeler ve yazıtlar, Destanlarda ve Puranalarda bulunan mitolojilerden daha önemli kabul edilir.
Gupta nümizmatik sanatının mükemmellik düzeyinin sonraki zamanlarda hiç farkedilmediği görüşünü nasıl haklı çıkarıyorsunuz?
Bazı bilim adamlarına göre, eski Hint tarihinin en görkemli dönemi, Gupta hanedanının yönetimidir. Kuzey Hindistan'ın büyük bölümlerini MS 4. yüzyılın başlarından MS 6. yüzyılın ortalarına kadar yönettiler. Ekonominin gelişen durumu, farklı Gupta yöneticileri tarafından dağıtılan çok sayıda altın paradan tespit edilebilir.
Gupta hükümdarları altın paralarıyla ünlüydü. Ayrıca gümüş para bastılar. Ancak bakır, bronz veya diğer alaşımlı metallerden yapılmış madeni paralar azdır. Gupta döneminden kalma altın sikkelerin bolluğu, bazı bilginlerin bu fenomeni ‘altın yağmuru’ olarak görmelerine yol açmıştır.
Gupta altın parası dinara olarak bilinir. Gupta hükümdarlarının altın sikkeleri, sanatsal mükemmelliğin olağanüstü örnekleridir. Sikkelerin ön yüzünde hükümdar hükümdarı, arka yüzünde ise tanrıça figürü bulunan efsaneler vardı.
Sanatçılar cetveli çeşitli pozlarda tasvir etti. Bu görüntülerin incelenmesi çok ilginç. Esas olarak görüntüler, hükümdarın savaşçı niteliklerini ve cesaretini kutladı. Samudragupta'nın birçok sikkesinde balta taşır olarak tasvir edilmiştir. Diğerlerinde ise sol elinde yay, sağ elinde ok taşır. Kumaragupta I sikkeleri (c. 415-450 CE) onu bir file binerken ve bir aslanı öldürürken tasvir ediyordu. Samudragupta'nın çok ilginç bir başka görüntüsü, onu telli bir müzik aleti olan ‘veena’ çalarken tasvir ediyordu. Kral ve kraliçe tarafından ortaklaşa verilen Gupta madeni paralarının bazı örnekleri de vardır. ‘kral-kraliçe’ türleri, Chandragupta I, Kumaragupta I ve Skandagupta tarafından basıldı. Bu sikkelerde hem kral hem de kraliçe figürleri ayakta dururken tasvir edilmiştir. Bu sikkelerden Chandragupta I kraliçesinin adı Kumaradevi bilinmektedir. Ancak diğer iki kral, ortak sayılarında kraliçelerinin adından bahsetmediler.
‘Asvamedha’ veya at kurbanı madeni paraları hem Samudragupta hem de Kumaragupta I tarafından basıldı.
Hemen hemen her Gupta sikkesinde bir tanrıça figürü ve bir yazıt vardı. Sanskritçe yazıtın diliydi. Tanrıça oturur ya da ayakta dururdu. Bu sikkelerde pek çok tanrıça tasvir edilmiştir. En yaygın olanı, Hindu zenginlik tanrıçası Laxmi'nin imajıydı. Gupta sikkelerinde yer alan diğer tanrıçalar arasında Hindu yiğitlik tanrıçası Ganj, Ganj nehri tanrıçası Durga vb.
Gupta sikkelerinden bazıları, özellikle gümüş olanlar, Hindu geleneğinin efsanevi bir kuşu olan Garuda'nın resimlerini taşıyordu. Bu madeni paralar batı Hindistan'da çok sayıda bulunur. Bazı durumlarda Garuda'nın yerini bir tavus kuşu alır. Bu tür madeni paralar son derece nadirdir. Ve böylece nümismatistler için büyük bir değer taşır.
Gupta sikkelerinin ilk istifi 1783'te Kalküta'daki Kalighat'ta bulundu.
Beşinci yüzyılda kuzeybatıdan gelen yabancı istilaların baskısı altında Gupta hanedanının çöküşü, Guptas'ın altın çağının sonunun gelmesine yol açtı. Gupta sonrası dönemde, sanatsal değeri zayıf olan ve billon (gümüş ve bakır) gibi temel alaşımlarda basılan çeşitli bölgesel sikkeler görüldü. Dönem, madeni paralar (gömülü hazineler) olarak bulunan daha az madeni para ile dolaşım açısından nümizmatik bir düşüş dönemi olarak görülmektedir.
Guptaların yerini geçici olarak Hunlar veya Kabil-Kandahar yolu üzerinden ülkenin batı bölgelerini işgal eden Hint-Heptalitler aldı. Hun lideri Toramana, Kuzey-Batı Hindistan'ın Sasani hükümdarlarının sikkeleri üzerine biçimlendirilmiş gümüş ve bakır sikkeler bastırdı, ayrıca kralın başını sola çevirerek Gupta sikkelerine dayanan ve üzerinde ‘Toramana Deva’ yazan gümüş sikkeler çıkardı. zıt.
Toramana'nın Hint-Sasani madeni paralarının ön yüzünde sağa bakan tipik bir Kral büstü ve arka yüzünde Gupta Brahmi efsaneleri olan bir Sasani ateş sunağı vardır. Toramana, MS 510 yılına kadar Malwa bölgesini yönetti, ancak halefi Mihirkula, MS 528'de Narsimha Gupta 'Baladitya' ve Malwa'lı Yashovarman'ın ortak kuvvetleri tarafından Malwa'dan sürüldü ve Keşmir'i ele geçirdi ve Sasani standartlarına göre para bastı. 8216Jayatu Mihirkula’, arka yüzünde Brahmi'ye oyulmuş.
Bölgesel madeni paralar Bengal'deki Gupta madeni paralarından büyük ölçüde etkilenmeye devam etti, iki kral, Samacharadeva ve Jayagupta, madeni paralar üzerinde Boğa standardı olan Guptas'ın okçu tipine benzeyen değeri düşürülmüş altın madeni paralar yayınladı. Tersi, Lakshmi'yi bir nilüfer üzerine oturtmuştur ve Samacharadeva'nın altıncı yüzyılın ortalarında son Gupta hükümdarı Vishnu Gupta'nın yerini aldığını düşündürmektedir.
Bengal'den bir sonraki büyük sikke, Kannauj Maukharis'in rakibi olan Gauda kralı Sashanka ve onların ünlü müttefiki Harshavardhana tarafından yapıldı. Madeni paraların ön yüzde Nandi'ye yaslanmış Shiva'nın ve arka yüzde bir fil ile çevrili nilüfer üzerinde oturan Lakshmi'nin görüntüleri var.
Yedinci yüzyılın başında, tüm Kuzey Hindistan, Kurukshetra yakınlarındaki küçük bir prenslik olan Thaneswar'ın hükümdarı Harshavardhana'nın egemenliğine girdi. Harsha, sanatın, Budizm'in vs. büyük bir hamisiydi. Ancak Harsha, kırk yıllık saltanatında yeni bir madeni para başlatmadı. Bunun yerine, ‘Doğu tavus kuşu’ tipi Kumaragupta'yı kralın portresi sola dönük olarak kopyalamayı tercih etti.
Gupta Çağı Tarihini Yeniden İnşa Etmek İçin Mevcut Kaynak Malzeme
Gupta Çağı Tarihini Yeniden İnşa Etmek!
MÖ 200'den MS 300'e kadar olan dönem, yerinde bir şekilde "imparatorluk kavramının çözüldüğü" dönem olarak nitelendirilmiştir. Bu dönemde, Hindistan'ın farklı bölgelerinde, büyük krallıklara dönüşme girişimlerinde başarısız olan birçok devlet yapısının yükselişi.
Bir kez daha imparatorluk fikri, MS 4. yüzyılda Guptaların ortaya çıkmasıyla gerçek oldu.
Hindistan'ın önemli bölgelerindeki küçük devlet yapılarının bu arka planında, çekirdek bölgesi doğu Uttar Pradesh gibi görünen belirsiz kökenli Guptalar öne çıktı.
Resim Kaynağı: upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/2d/Scene_from_the_Ramayana,_northwest_India,_Gupta_period,_5th-6th_ Century,_terracotta,_HAa.JPG
Bu Gupta çağını ‘İmparatorluk Guptas’ ve ‘Klasik Çağ’ olarak tasvir etmek için tarihçiler tarafından bilinçli bir çaba gösterilmektedir. Bu akademisyenler, B.D. Chattopadhyaya, bir imparatorluğun, birkaç karizmatik kraliyet şahsiyetinin askeri başarıları tarafından özenle inşa edilmiş bir siyasi yapı olarak algılandığı görüşündeydiler, aynı zamanda, Kuzey Hindistan'ın uzun süredir devam eden yabancı yönetimden kurtulmasının ve siyasi birleşmenin bir sonucuydu. merkezkaç elemanlarını başarıyla bastırmak”.
Bu bakış açısıyla R.C. Majumdar, "Gupta İmparatorluğu, tam olgunlukta, bir kez daha Kuzey Hindistan'ın neredeyse tamamına birlik, barış ve refah getirdiğini" gözlemledi. U.N. Ghoshal'ın da gözlemlediği aynı duygusal bakış açısını yansıtarak, "Ülkenin büyük bir kısmı kuşkusuz yüksek bir refahtan yararlandı".
KK Dasgupta ve R.C. Majumdar ayrıca, cildin birlikte açıldığı imparatorluk Guptas'ın Kuzey Hindistan'daki merkezkaç kuvvetlerine ustaca karşı çıktığını ve Chandragupta I tarafından kurulan krallığın kısa bir süre sonra oğlu Samudragupta tarafından bir imparatorluğa dönüştürüldüğünü gözlemledi. Arka arkaya yetkin yöneticiler tarafından yetiştirilen Gupta İmparatorluğu, Kuzey Hindistan'a yalnızca siyasi istikrar ve imparatorluk barışı sağlamakla kalmadı, aynı zamanda yaşamın ve kültürün tüm bölümlerinde örnek bir standart belirledi. Gerçekten de, Guptaların siyasi sahneye çıkışı, haklı olarak Altın Çağ ya da Hint tarihinin klasik dönemi olarak adlandırılan bir çağın başlangıcı oldu.
Guptas'ın bu emperyal, altın ve klasik çağı algısı, bir grup bilim adamı tarafından, Kuzey Hindistan'daki farklı güç ceplerini birleştirme girişimi olan Gupta'nın yükselişine tanık oldukları için yaratıldı, sürdürüldü ve sürdürüldü. B. Lahiri tarafından tarif edildiği gibi, ‘yabancı’'nın son hükümdarları tarafından kontrol edilenler Gana Sangha, Janapadalar, Pencap ve Uttar Pradesh arasında eşit olmayan bir şekilde dağılmış, Himalayalar'dan Haryana ve Rajasthan ve geçmiştekilerin küçük hükümdarları tarafından kontrol edilenler. ‘yerli devletler’.” olarak adlandırılır
Gupta çağının tarihini yeniden inşa etmek için mevcut kaynak materyal kıttır.
Bununla birlikte, mevcut olanlar şu şekilde sınıflandırılabilir:
(3) Çinli gezginlerin hesapları.
Edebi Kaynaklar:
Tüm edebi kaynaklar arasında Puranalar önemli bir yer tutar. Başlıca Puranalar, Vayu, Vishnu, Matsya, Brahmanda ve Bhagavata Puranalar tarih öğrencileri için çok faydalıdır. Bu Puranalar bu çağda derlenmiş ve yazılı olarak çıkarılmıştır. Puranik kanıtlara dayanarak, Gupta soyunun kurucusunun Prayaga, Saketa ve Magadha'ya hükmettiğine inanılmaktadır.
Ünlü Sanskritçe oyun yazarı ve şair Kalidasa'nın bu döneme ait olduğu kabul edilir, ancak V. Ramachandra Dikshitar, Kalidas'ın eserlerinin Gupta çağının kaynak malzemesi olarak bize yardımcı olmadığını düşünür. Ayrıca Kamandaka'nın Nitisara, Pravarasena'nın Setubandha Kavya, yazarı tartışmalı bir drama olan Kaumudimahotsava, Visakhadatta'nın Devichandraguptam ve Mudrarakshasa ve Bana'nın Harshacharita, Guptaların tarihini yeniden inşa etmek için diğer değerli edebi kaynaklardır.
Arkeolojik Kaynaklar:
Epigraflar, sikkeler, mühürler, anıtlar ve resimler arkeolojik kaynak materyali oluşturmaktadır. Gupta madeni paralarının eleştirel bir incelemesi, yalnızca imparatorluğun kapsamını, sanatsal mükemmelliği ve dini inançları değil, aynı zamanda Gupta döneminin ekonomik sağlamlığını da çıkarmamıza yardımcı olur. Guptaların altın, gümüş ve bakır sikkeleri bol miktarda bulunur. Genel olarak, Guptaların altın sikkelerinin ön yüzünde kral figürü ve arka yüzünde bir tanrıça figürü ve sunak figürleri, Garuda bir cüce veya Tulasi bitkisi gibi ilişkili semboller bulunur.
Chandragupta I, Samudragupta, Chandragupta II, Kumaragupta ve Skandagupta'nın altın paraları bilinir hale geldi. Ayrıca Purugupta, Kumaragupta II ve Narasimhagupta Baladitya'nın altın paraları da var. Chandragupta II, Kumaragupta I ve Skandagupta'nın gümüş sikkeleri var. Chandragupta II ve Kumaragupta I tarafından basılmış bakır sikkelerimiz var.
Sikkeler, tanrıçalara saygılarını gösteren efsaneler ve onların kitabelerini içeriyordu. Chandragupta I ve kraliçesi Kumaradevi'nin sikkeleri, Lichchavis'lerle evlilik ittifakına siyasi otorite kazanma aracı olarak verdikleri önemi gösterirken, Samudragupta'nın üstün altın sikkeleri, dönemin refahının ekonomisini yansıtmaktadır.
Daha sonraki Guptaların kalitesiz altın sikkeleri, dönemlerinin kötüleşen ekonomik koşullarını yansıtır. Asvamedha sembollü sikkeler onların egemenlik iddiasını yansıtmaktadır. Guptaların altın, gümüş ve bakır sikkelerinin, ekonomik durumlarının yanı sıra o dönem zanaatkarlarının maden işleme hüner ve zanaatkarlıklarına da tanıklık ettiğini gözlemleyerek sonuca varabiliriz.
MS 360'tan MS 466'ya kadar olan bir dönemi kapsayan Gupta zamanlarına ait yaklaşık 42 kitabenin yanı sıra, Gupta olmayan bazı kitabeler ve sonraki yazıtlar, Gupta döneminin tarihini ve zamanlarını yeniden inşa etmemizi sağlar. 42 kitabenin 19'u resmi, 23'ü ise özel şahıslar tarafından düzenlenen özel kayıtlardır. Bu kitabelerden 27'si taşa oyulmuş, geri kalanı bakır veya Tamra Sasanas'tır. Samudragupta'nın Prasasthis'i ve Skandagupta'nın iki Prasasthis'i Gupta tarihini yeniden inşa etmede çok faydalıdır. Ayrıca Delhi'deki Mehrauli'de bir demir sütun üzerine oyulmuş Chandragupta II'nin Prasasthi'si ve on dört bakır levhanın geri kalanı var. Genel olarak, Prasasthis ve bakır levhalar bize alıcının ve vericinin soy bilgisini sağlar.
Özel kayıtlar, dini bir kuruluşa toprak veya mutfak eşyaları bağışlandığını gösterir ve bu özel kayıtlar, bazen hükümdarın adından ve bazen de hükümdarın başarılarından bahseder. Gupta yazıtlarından en değerlisi, Samudragupta'nın Mahadandanayaka'sı Harisena tarafından yazılan Samudragupta'nın Allahabad sütunu fermanıdır. Samudragupta'nın istismarlarını kaydettiği için çok uzun bir Prasasthi'dir. Maalesef tarihsizdir. Klasik Sanskritçe bir ayet şeklinde yazılmıştır. İlginç bir şekilde, bu epigrafın 33 satırı tek bir uzun cümle oluşturur. Aynı şekilde, Samudragupta'nın Eran taş kitabesi de onun başarılarına bir bakış sağlar.
Mehrauli demir sütununun kahramanı Chandra, Chandragupta II ile özdeşleştirilmiştir ve bu epigraf onun başarılarını ele almaktadır. Chandragupta II'nin batı Hindistan fetihleri Udayagiri mağara yazıtında kayıtlıdır. Aynı şekilde, Gadhwal taş kitabesi, Bilsad taş sütun kitabesi ve Mankuar taş resmi yazıtı, Kumaragupta'nın başarılarına atıfta bulunur. Benaras yakınlarındaki Bhitari sütunu kitabesi, Kumaragupta'nın veliaht prensi Skandagupta zamanının Guptalar ile Pushyamitras ve Hunalar arasındaki mücadelenin ayrıntılarını içerir.
Junagadh kaya kitabeleri ve Kahum sütun fermanı Skandagupta zamanına atfedilir. Aynı şekilde, Gupta olmayan epigraflar da Gupta rejimi sırasında meydana gelen olaylara atıfta bulunur. Kadamba hanedanından Kakutsthavarman'ın bir yazıtı, Gupta hanedanının kızlarıyla evliliğine atıfta bulunur.
Varman hanedanının çağdaş bir yazıtı, onların Malwa'nın büyük bir bölümünü yönettiklerini ortaya koymaktadır. Yazıt, Guptaların hegemonyasını kabul etmemektedir. Bunlar ayrıca Guptaların o bölgeyi ne zaman işgal ettiğine dair bir ipucu sağlar. Gupta İmparatorluğu'nun dağılması ve çöküşü hakkında Toramana ve Mihirakula kitabeleri değerli bilgiler sağlar.
Bu kitabelerin önemi, Gupta'nın kitabelerinde verilen bilgileri doğrulamamıza olanak sağlamasında yatmaktadır. Rastrakutas'ın daha sonraki tarihli kitabesi, Pakaditya'nın Saranath kitabesi ve Yasodharman'ın Nalanda kaydı da dolaylı olarak Guptalara ve zamanlarına atıfta bulunur.
Kitabelerin yanı sıra Gupta dönemi tapınakları, manastırları ve Chaityas anıtları da Gupta çağının dini ve sanatsal mükemmelliğine değerli bir ışık tutuyor.
Üç farklı sanat ve mimarlık okulu vardı:
(iii) Nalanda, bu dönemde.
Gupta döneminden Ajanta ve Ellora'nın mağara resimleri, o dönemin sanatsal zevklerini ve mükemmelliğini, sosyal yaşamını, şenliklerini ve Jatralarını yansıtır. Aynı şekilde, Vaishali ve çevresinde bulunan çok sayıda mühür, Guptaların eyalet ve yerel yönetimi hakkında çok değerli bilgiler sağlar.
Çinli Gezginlerin Hesabı:
Guptalar hakkında edebi ve arkeolojik kaynaklardan elde edilen bilgiler, Çinli Budist hacı Fahien'in anlatılarından ve Gupta bölgesini ziyaret eden ve izlenimlerini kaydeden Itsing'in daha sonraki tarihli bir kaydından desteklenebilir. Fahien Hindistan'da dokuz yıl geçirdi, altısı Gupta mahkemesinde, ilginç bir şekilde Pataliputra'da üç yıl geçirdi ve Kanauj, Ayodhya, Sravasti, Kapilavastu, Vaishali ve Kusinagara gibi diğer yerleri ziyaret etti.
Fo-Kuo-Kie veya ‘Budist Krallıklarının Kaydı’ adlı hesabı, Gupta çağının farklı yönleri hakkında çok ilginç bilgiler verir. Fahien, Gupta kralının adı hakkında garip bir şekilde sessizdir. Onun hesabı tek başına Gupta zamanlarının gerçek bir resmi olarak kabul edilemez, bilgileri diğer kaynaklarla dikkatlice doğrulamamız gerekir.
Itsing, MS 7. yüzyılın son yıllarında Hindistan'ı ziyaret etti. Sri Gupta tarafından Mrigasikhavana'da Çinli hacılar için bir ibadet yeri inşasına atıfta bulunuyor. Bu kaynaklardan Guptaların zamanları hakkında oldukça fazla bilgi edinilebilir, böylece bu dönemin tarihi bazı kaynaklarla yeniden oluşturulabilir.
Gupta Sikkelerinin Bayana Definesi
Hazineleri bulmaya gelince, belki de en büyük beklenmedik olaydı.
17 Şubat 1946'da, ünlü Jat imparatorluğu kurucusu Raja Surajmal'ın soyundan gelen Bharatpur'dan Maharaja Brijendra Singh, krallığı içindeki Nagla Chela köylerinde bir av gezisindeydi. Avdan sonra, Maharaja ve maiyeti ayrıldıktan sonra, üç yerel köy çocuğu bölgeyi boş kovanlar için aramaya başladı. Onlar için bunlar değerli koleksiyonlardı. Fakir bir çiftçinin tarlasında, küçük bir set boyunca "av" yaparken, küçük bir çalı kopardılar ve altına gömülü bir bakır çömlek keşfettiler. Pot 2000'den fazla Gupta dönemi altınını içeriyordu. Sıradan olmayan küçük bir köyde üç küçük çocuğun tesadüfen yaptığı bu keşif, nümizmatik dünyasında bir sansasyon yaratacaktır. Buldukları şey, Hindistan'da şimdiye kadar bulunan eski Hint altın sikkelerinin bilinen en büyük hazinesi olan şimdi ünlü 'Bayana Definesi' idi!
En inanılmaz olan ise bu istifin 1500 yıldır keşfedilmeden yatmış olmasıdır. Çömlek, MS 455 ile 467 yılları arasında hüküm süren İmparator Skandagupta'nın saltanatının ilk yıllarında gömülmüştü. Bunu biliyoruz, çünkü haleflerinin sikkelerinden hiçbiri hazinede bulunamadı.
Hikayeye göre, çocuklar çömleği eve, ebeveynlerine götürmüş ve bunun bir kısmı köylüler arasında dağıtılmış. Ne yazık ki, Bharatpur eyalet polisi olay yerine gelmeden ve hayatta kalan 1821 madeni paraya sahip olmadan önce yaklaşık 300 altın eritildi. Madeni paraları izinsiz eriten köylülere 12.680 Rs para cezası verildi.
Hazineye kişisel ilgi duyan Maharaja Brijinder Singh, Hindistan Nümismatik Derneği Başkanı Dr AS Altekar'ı Mayıs 1947'de madeni paraları kataloglamak için Bharatpur'u ziyaret etmeye davet etti. Bu anıtsal eser 'Bayana Definesindeki Gupta Altın Sikke Kataloğu', bu hazineyle ilgili tek ve en kapsamlı eserdir. Mart 1951'de Maharaja, Bakır kap ve yaklaşık 209 madeni para ile birlikte bu Kataloğu Delhi Ulusal Müzesi'nde sergilenmek üzere Hindistan Başkanı Dr Rajendra Prasad'a sundu. Bharatpur Müzesi (78 madeni para), CSMVS Müzesi, Mumbai (20 madeni para) ve Patna Üniversitesi'ndeki (18 madeni para) birkaç parça dışında, kalan hazine Rajasthan Hükümeti'ne devredildi ve bu güne kadar burada kaldı. .
Bu, bulunan tek Gupta madeni para yığını değil, son 200 yılda bu tür yaklaşık 17 keşif yapıldı. Keşiflerin çoğu Bengal, UP ve Bihar'da yapıldı. Aslında, en sonuncusu sadece 5 yıl önce, 2013 yılında Batı Bengal, Murshidabad'da bir otoyol inşaatı sırasında keşfedildi. Bayana istif Ancak en önemli kalır. Bunlar, Hindistan'ın büyük bir bölümünün altında bir 'altın çağ' gördüğü sanatın büyük patronları olan Gupta'nın ihtişamına açılan bir penceredir.
MS 4. yüzyılda bir yerlerde Guptas, Doğu Uttar Pradesh veya Bihar'daki küçük prenslikten yükseldi ve iki yüzyıldan fazla süren bir imparatorluk kurdu. Gupta adında bir kral atasıydı. Torunu Chandragupta I (319-350 CE), krallığını her yere genişleten en önemli hükümdardı. Oğlu Samudragupta (hükümdarlık. c. 330-375 CE) kapsamlı fetihler yaptı ve etkisini Güney bölgesinin (Dakshinapatha) yöneticilerinin yanı sıra kuzeybatıdaki sınırlarının ötesindeki yöneticiler üzerinde hissettirdi. Oğlu Chandragupta II, imparatorluğunun sınırlarını batıda Keşmir'e ve doğuda Odisha'ya kadar genişletti. Chandra Gupta II'nin oğlu Kumara Gupta I (415-450 CE) iki performans sergiledi. Ashwamedha Yajna ya da gücünü 'ilan' etmek ve imparatorluğa orta Hindistan, Gujarat ve Saurashtra'nın büyük bir bölümünü eklemek için at kurban etmek.
Kumaragupta'nın saltanatının sonlarına doğru aksilikler yaşandı. Hunalar krallığa baskınlar düzenliyorlardı ve sonraki yirmi yıl boyunca Gupta kralları bu tehdidi savuşturmakla meşguldü. Skandagupta (455-467 CE) Hunaları yenmeyi başarırken, başardığında, geniş Gupta imparatorluğu parçalanmaya başlamıştı. Budhagupta zamanında (496-500 CE), imparatorluğun batı kısmı ondan sonra kaybedildi, Guptalar Bihar, Bengal ve Odisha'nın bazı bölgeleriyle sınırlı kaldı. Sonunda unutulmaya yüz tutuyor.
Guptaların Hint tarihindeki önemi göz önüne alındığında, büyük Bayana Gupta Definesinin keşfi ve kurtarılması, zamanın en sansasyonel nümismatik keşfiydi. Hala konuşuluyor, hayretle.
Genel olarak, Bayana madeni paraları farklı kategorilere ayrıldı. Şarkıcı tipi, fil binicisi tipi, aslan-gezici tipi, gergedan avcısı tipi ve ashvamedha tipi olarak kataloglanmıştır. Bütün bunlar paha biçilemez.
1. Kral ve Kraliçe tipi: Sikke, Chandragupta I'in Lichchavi prensesi Kumaradevi ile evliliğini ön yüzde tasvir ediyor. Madalyonun arka yüzünde oturan bir tanrıça Durga vardır. Sikke Chandra Gupta I'yi tasvir ediyor. Ancak madeni para, oğlu Samudragupta tarafından basıldı.
2. Samudragupta'nın Lirist tipi madeni para: Çok güzel ve eşsizdir. Bu madeni parada, kral rahat bir şekilde yüksek arkalıklı bir kanepede oturmuş, yaylı çalgı – muhtemelen basit bir lir veya lavta çalarken gösterilmiştir. Kralın kendisinin bir müzisyen olarak imajını duyurmak istemesi dikkat çekicidir ve aynı zamanda Gupta devletinin değer verdiği değerlere açılan bir penceredir. Samudragupta'nın sanatın büyük bir hamisi olduğu ve gerçekten de başarılı bir müzisyen ve şair olduğu biliniyor.
3. Chandragupta II'nin aslan avcısı türü: Bu, Samudragupta tarafından çıkarılan kaplan avcısı türü madeni paraya dayanmaktadır. Ayrıca Kumaragupta benzer şekilde madeni paralar çıkarır. Madalyonun arka yüzünde bir aslan üzerinde oturan Tanrıça ve elinde diadem vardır.
4. Gergedan avcısı Kumaragupta türü: Madalyonun ön yüzünde, at sırtında kral, sağ elinde gergedana saldıran bir kılıç tutar. Tersine Tanrıça Ganga bir makara (efsanevi timsah). Sağ elinde bir lotus tutuyor. Madeni para yüksek sanatsal kalitede, gergedanın pullu bir ciltle nasıl tasvir edildiğine dikkat edin.
5. Kumaragupta'nın fil binicisi tipi: Madeni paranın ön yüzünde kral, bir filin üzerinde otururken, sağ elinde bir asa, arkasında bir görevli otururken tasvir edilmiştir. Madalyonun arka yüzünde Tanrıça Lakshmi, tavus kuşunu sevecekmiş gibi sağ elini uzatarak sola dönük duruyor.
6. Karttikeya tipi Kumaragupta: Madalyonun ön yüzünde sağ eli uzatılmış olarak duran Kral ve solunda bir tavus kuşu bulunur. Madalyonun ters yüzünde Karttikeya bir tavus kuşunun üzerinde oturuyor.
7. Chhatra Skandagupta tipi: Madalyonun ön yüzünde kral solda duruyor, bir ateş sunağında kurban veriyor, bir görevli sağda duruyor ve kralın üzerine bir şemsiye tutuyor. Madalyonun arka yüzünde bir diadem tutan Tanrıça Lakshmi vardır. NS Chhatra veya Royal Parasol tipi Skandagupta madeni parası son derece nadirdir. Bayana hazinesinden bu türden sadece bir örnek biliniyordu.
Bayana istif paralarının çoğu şu anda Rajasthan Eyalet hükümeti, CSMVS Müzesi, Mumbai ve ayrıca Ulusal Müze, Yeni Delhi'de. Ulusal Müze'nin Nümismatik galerisinde tüm Gupta altın sikkelerini görebilirsiniz.
Gupta Paraları
Gupta Paraları The establishment of the Gupta Empire in the fourth century AD heralded a new era in the history of numismatics. The Gupta coinage started with a remarkable series in gold issued by Chandragupta I, the third ruler of the dynasty, who issued a single type- the king and queen - depicting the portraits of Chandragupta and his queen Kumaradevi with their names on the obverse and the goddess seated on a lion with the legend Lichchhavyah on the reverse. Though some specimens of this type have been discovered from the districts of 24-Parganas (North) and Burdwan, Bengal did not come under the Gupta rule till the time of Samudragupta, whose Allahabad inscription places samatata amongst the frontier kingdoms.
Of the seven types of gold coins issued by Samudragupta three viz. Standard, Archer and Ashvamedha are known to be from Bengal. The standard type discovered from Bangladesh, Midnapore, Burdwan, hughli and 24-Parganas (North) depict the standing king holding a standard and offering oblations on a fire-altar. The reverse show a goddess seated on a throne holding a cornucopia and the legend Parakramah. The Archer type, found from 24-Parganas (North), depicts the king standing, holding a bow and arrow with Samudra written under his left arm. The reverse is the same as on the standard type except the legend, which reads Apratirathah ie 'matchless warrior'. The Ashvamedha type, discovered in the Comilla district, shows an uncaparisoned horse in front of a sacrificial post with a flowing banner. The reverse shows a female (probably the chief queen) standing in front of an ornamental spear (suchi) with a flywhisk over her right shoulder and the legend shvamedhaparakramah. No specimens of the battle-axe, tiger-slayer, lyrist and Kacha types of Samudragupta are known from Bengal.
Only two types of coins of Chandragupta II, who incorporated vanga in the Gupta Empire, are known from Bengal. His Archer type coins, which became the most popular type of coinage with the Gupta rulers after Kumaragupta I, have been found in Faridpur, Bogra, Jessore and Comilla districts of Bangladesh and Kalighat (Calcutta), Hughli, Burdwan, 24-Parganas (North) and murshidabad of West Bengal. This type has two classes (one with an enthroned goddess and the other with a goddess seated on lotus on reverse) with several varieties.
His Chhatra (Umbrella) type depicting a king offering incense on an altar while an attendant holds an umbrella over him on obverse and a goddess standing on lotus on reverse is known from the single specimen discovered from Hughli district.
His Lion-slayer, Horseman, Couch, Standard, Chakravikrama and King and Queen on Couch types have not been found in Bengal.
Kumaragupta I, who issued as many as sixteen types of gold coins, is represented by Archer (Hughli), Horseman (Midnapore and Hughli), Elephant-rider (Hughli), Lion-slayer (Bogra, Hughli and Burdwan) and Karttikeya (Burdwan) types in Bengal. The Horseman type coins depict the king riding a caparisoned horse with weapons like a bow and a sword on the obverse and a goddess sitting on a wicker stool, sometimes feeding grapes to a peacock, on the reverse side. The Elephant-rider type shows a king riding on an elephant holding a goad. An attendant holding an umbrella sits behind him. Its reverse has a goddess standing on a lotus with the legend Mahendragajah. The Lion-slayer type has a king, armed with a bow and an arrow, either combating or trampling a lion on the obverse and a goddess seated on a couchant lion and the legend Sri-Mahendrasinghah on reverse. The most beautiful in the entire series is the Karttikeya (or Peacock) type depicting the king in tribhanga posture feeding a bunch of grapes to a peacock on the obverse and the god Karttikeya seated on a peacock and the legend Mahendrakumarah on reverse.
Two types-Archer (Faridpur, Bogra, Hughli, Burdwan) and King and Queen (Midnapore) - of the four known types of Skandagupta, have been found in Bengal. The latter depicts a king and a queen (identified as goddess Laksmi by some) standing facing each other on the obverse and a goddess seated on a lotus and the legend Sri Skandaguptah on the reverse. Archer type coins of Kumaragupta II (Kalighat, North and South 24-Parganas, Midnapore), Vainyagupta (Kalighat and Hughli) Narasinghagupta (Kalighat, Hughli, Murshidabad, Birbhum and Nadia), Kumaragupta III (Hughli and Burdwan) and Visnugupta (Kalighat, Hughli and 24-Parganas, North) have been found in Bengal. Most have metrical legends inscribed in chaste Sanskrit, highlighting the issuer's achievements on the obverse of the coins. A symbol in geometrical design is usually found on the reverse of Gupta coins and a large number bear a Garuda standard on the obverse.
The Guptas followed a complex metrology for their gold coins. Though they were generally believed to have followed the Kusana weight standard of 122 grains for their early coinage after the Roman aurei, and the Indian suvarna standard of 144 grains from the time of Skandagupta onwards, yet we find a gradual increase in their weight from about 112 in the time of Chandragupta 1 to 148 grains for the coins of the last rulers. It is to be noted that their pure gold content remained 113 grains throughout except for the coins of the last three rulers. It is possible that gold coins were not accepted at their face value but at their real value. The Gupta inscriptions use the terms, dinara and suvarna for them, apparently to distinguish the lighter and heavier types respectively.
Some silver coins of Chandragupta II, Kumaragupta I and Skandagupta were discovered at Muhammadpur near Jessore in 1852 and one coin of Skandagupta has been reported from chandraketugarh. Apart from these coins, no other specimens of silver coins are known from Bengal but reference to them in the Gupta epigraphs from Bengal definitely indicate their prevalence in the country. They were issued on the weight standard of 32 grains and referred to as rupaka in the inscriptions. No copper issues of the Guptas have been reported from Bengal. [Ashvini Agrawal]
bibliyografya AS Altekar, The Coinage of the Gupta Empire, Varanasi, 1957 BN Mukherji, Coins and Currency System in Gupta Bengal, New Delhi, 1992.
A Short History Of The Indian Monetary Standard
Ten-rupee coin shot taken in 2010 in New Delhi, India. (Ramesh Pathania/Mint via Getty Images)
Snapshot
The history of the Indian monetary standard and the conduct of monetary policy in India over the past three millennia.
The Indian rupee – and, more generally speaking, the Indian monetary policy – has been the topic of much discussion in recent months. The rupee reached an all-time low against the United States (US) dollar in October 2018, hitting close to 74.36 units to a dollar. In December, the Reserve Bank of India (RBI) Governor Urjit Patel tendered his resignation, provoking a debate over monetary policy independence.
This might be a good occasion to reflect on the history of the Indian monetary standard and the conduct of monetary policy in India over the past three millennia.
What is the history of the rupee? How did Indians conduct transactions and store value over centuries? When did India move to a fiat currency? What are the problems in attempting to manage the value of currency unit while not maintaining the discipline to rein in inflation?
These are questions of economics, yes. But they are also moral questions. An examination of the history of the rupee illustrates that monetary economics is a moral minefield. It is not possible to have the cake and eat it, too.
Early Indian Coinage
Ancient India is widely regarded as one of the early innovators in money and among the first countries to start issuing coins. This was observed in the coinage associated with several Mahajanapadas (circa sixth to fourth century BCE).
But we cannot find much literature from the time elaborating on the monetary standard in the Mahajanapadas. What we do have are the coins. For literary elaboration on the nature and type of Indian currency, one of the earliest books is Kautilya’s Arthashastra, usually dated to fourth century BCE.
NS Arthashastra is also interesting as it carries the first clues to the etymology of the modern word “rupee”. According to Kautilya, the Mauryan state managed the mint headed by a superintendent named Lakshaṇādhyakshah. The silver coins manufactured by the mint are referred to as rūpya rūpa. In Sanskrit, rūpya means wrought silver and rupa refers to form or shape.
Kautilya, however, does not suggest that the empire had a silver standard by any means. He also refers to other types of coins besides rūpya rūpa, most notably, copper coins called tāmra rūpa.
Ayrıca, adı rupya rupa appears to be a bit of a misnomer, as Kautilya in the description of the coins mentions that they are not exclusively made of silver. The silver coin in Kautilya’s words consisted of four parts of copper and the one-sixteenth part of any of the following metals: tikshna (iron), sisa (lead), anjana, trapu (tin). One is not sure of the actual silver content in it. Benzer şekilde, tamra rūpa (copper coins) comprised four parts of an alloy named padajivam.
So, the monetary system was most likely not a silver standard, or even a bimetallic standard, where the currency unit is defined in relation to two metals. But it was definitely a tightly regulated system where legal tender had to conform to certain standards of composition. It’s also interesting that Kautilya’s understanding of money is pretty consistent with the contemporary understanding. He acknowledges its role not just as a medium of exchange but also as a store of value.
It also appears that there was a central banker of sorts, the rūpadarśaka, whose job was to regulate the currency in the state. Kautilya also talks of a premium of 8 per cent levied on new coins issued, referred to as rūpika, which acted as a source of revenue to the treasury.
Now, how did this change over the next 1,000 years?
Judging by the coins associated with the great Gupta Empire of the fourth and fifth century CE, it does seem that gold coins were a lot more common in the Gupta Empire relative to the Mahajanapada or Mauryan periods. Here’s a gold coin issued by Samudragupta, circa 350 CE. Interestingly, the coin was called dinara, possibly a foreign word as opposed to the Indian word for a gold coin, suvarna rupa.
One hypothesis is that gold coins became popular in India after the Kushan rule, which introduced the dinara to the country. This was later adopted by the Guptas. The Gupta Empire also issued silver and copper coins but gold coins were very common.
Monetary Standards During Sultanate Rule
Now, let’s fast forward by some 800 years to the period of the Delhi Sultanates. There was a radical change in monetary standards introduced in India with the coming of the Muslim rule after the twelfth century (at least in North India).
The early Sultans did not depart from the Hindu numismatic standards. The earliest conqueror of the North Indian plain was Muhammad Ghūri, in the late twelfth century. The gold coins issued during his reign adhered to the convention, with goddess Lakshmi on one side and the name of the ruler on the other. The manager of the mint at Delhi during the rule of Alauddin Khilji’s son was one Thakurra Pheru, a Hindu or a Jain, who left behind a book in Apabhramsa on the exchange rate and the details on metal composition in coins of different types.
But, despite the early continuity, there were some significant changes in the course of the thirteenth century. The Delhi Sultanate established a firm exchange rate between gold and silver of 1:10 – a bimetallic standard of sorts that we didn’t quite encounter in earlier classical literature. Also, this was a period of political and cultural upheaval. The Khilji and Tughlaq sultans were notorious for their raids on Hindu temples, which inevitably meant a great deal of gold acquisition and subsequent use of that gold by the mint to issue coins.
This monetary indiscipline in the thirteenth century put a strain on the 1:10 ratio between gold and silver. Gold dominated in the general circulation, because of which the unofficial exchange rate between gold and silver dropped to as low as 1:7, though the official rate was at 1:10. This is one of the early examples in monetary history where a fixed exchange rate came under stress and eventually collapsed because it was not accompanied by monetary discipline and austerity.
The greed of the Sultans is well documented by the fourteenth-century historian Ziauddin Barani, who talks of the token currency in copper and brass introduced by Muhammad Bin Tughlaq to arbitrarily replace silver. This had a disruptive effect on commercial activity, forcing Tughlaq to backtrack and revoke the token currency.
Tughlaq’s token currency was an innovation not inspired by thinking rooted in Indian realities but possibly a fad picked up from China at the time. In China, the Yuan dynasty was experimenting with “Chao”, a paper currency that is usually regarded as the world’s first fiat currency. It is not surprising that the “paper currency” model did not work very well in China, either, which was beset with inflation problems at the time.
The gold surplus in the sultanate period also found its way into many foreign countries including Iran and parts of Russia. A fifteenth-century Persian revenue manual suggests that the royal treasury at Tabriz had more gold sourced from India than from any other source.
Presumably, the sultanate was engaging in imports of luxury goods (furs, slaves, warhorses) from countries on the north-west using the gold surplus. It was clearly a policy that promoted certain trade patterns that suited the tastes of the sultans funded by Indian gold. But the chaos induced by monetary instability appears to have eventually led to the issue of fewer gold coins during the later Tughlaq period and a reversion to the mixed metal currencies and copper coins.
Monetary Policy In Mughal India
During the sixteenth century, under Mughal rule, greater standardisation set in after the chaos of the preceding few centuries. At the onset of Mughal rule, north India largely used copper currency known as sikandari. While southern India, less influenced by the monetary chaos in the north, stuck to the gold currency, with the gold coin going by the name pagoda in the Vijayanagar Empire.
Sher Shah Suri’s brief reign from 1540 to 1545 was pivotal in the history of the Indian monetary standard. He established a tri-metallic coinage with strict standards after centuries of debasement:
- Rupaiya: silver coin (and the principal coin in the Empire)
- Mohur: gold coin
- Dam: copper coin
With the spread of the Mughal Empire in southern India in succeeding centuries, the rupee slowly replaced the gold pagoda in many provinces, but the pagoda continued to be dominant in the Tamil country.
So, how do we judge the monetary standard from sixteenth to late eighteenth century under Mughal Rule?
Dr B R Ambedkar, a fine monetary historian in his own right, speaks positively of the monetary discipline during Mughal rule in his work, Rupi Sorunu, published in the 1920s. It definitely was a less chaotic period compared to the plunder, indiscipline, and thoughtless monetary innovation of the preceding sultanate period.
The silver rupee was the dominant currency. But was it a silver standard? Pek değil. As we discussed earlier, it was a tri-metallic system. The mohur, the rupee, and the dam were linked to each other by a fixed ratio. As we know, fixed currency pegs are dangerous, especially when not accompanied by monetary discipline. But the Mughal mints were relatively more disciplined and they desisted from debasement for the most part.
Radical Changes During East India Company Rule And The Ensuing British Raj
One is not sure if the system changed in any material way when the Mughal Empire declined and power moved into Maratha hands in large parts of the country.
The early years of the Company rule in Bengal saw the first issue of paper currency in India, a first in Indian history. The banks that issued paper currency included the Bank of Hindustan (1770-1832), the General Bank of Bengal and Bihar (1773-75), and Bengal Bank (1784-91). But the monetary standard in the late eighteenth century remained a bi-metallic or, rather, a tri-metallic system with primarily silver coins (as well as gold and copper in circulation).
However, at the dawn of the nineteenth century, the Company authorities were irked by the lack of uniformity that had probably crept in with the political chaos in India in the eighteenth century. There were three types of rupees – the rupee sicca of Bengal, the rupee surat of Bombay, and the rupee arcot of Madras.
In 1835, there was an act passed that abrogated bimetallic standards and moved British India to a mono-metallic silver standard. Broadly speaking, we can think of the monetary standard in the British period in three distinct phases:
- 1835-1893: Silver standard
- 1893-1898: Transition to gold standard
- 1898 onwards: Gold exchange standard
So, clearly, the silver standard was effective for the longest period.
While standardisation and a single standard may be viewed as positive developments by some, it also created some problems. The biggest issue was that though India moved to the silver standard, its chief trading partner and ruler, Britain, was on a gold standard.
The period of the Raj was unique in the long Indian monetary history. For the first time, the economy was not primarily self-contained as in earlier centuries, but foreign trade (particularly with Britain) increasingly constituted a large part of economic activity. Given the move to a mono-metallic standard in 1835, it may have made sense to move to gold, as Ambedkar mused a century later.
But the move to the silver standard meant that the two countries were on different standards, and the government made futile efforts to fix a ratio between the two. In 1841, a proclamation authorised the treasuries to fix the gold-silver ratio at 1:15. This proved problematic when new gold deposits were discovered in Australia and the US, bringing down the gold price. As the Indian treasury was honouring the fixed exchange rate of 1:15, there developed a market in shipping gold to India to make a profit. This resulted in vast accumulation of gold in the Indian treasuries.
Eventually, attempts to peg the exchange rate were abandoned in the 1850s, following which there was a major fall of the rupee, as illustrated below.
This was in part triggered in the late nineteenth century by two things:
- Demonetisation of silver in many countries (Germany, Scandinavia in 1870s)
- Discovery of new silver mines
But this turmoil in exchange rates was not really a negative thing. Indian trade volumes actually increased quite remarkably in this period of rupee decline, as shown below.
Also, the rupee decline was not caused by currency debasement or an irresponsible mint (as we saw in the period of the sultanate). Inflation in India remained under control. So, the point to emphasise here is that letting the currency depreciate was not a catastrophe. Sure, it meant increased payment of home charges to the Britain for maintenance and upkeep. But these were the evils of colonial rule, not so much the fall in the rupee, per se.
Under a lot of pressure, India did move to a gold standard in the late 1890s. While pegging may have created a semblance of stability, it meant the country had a very tight money supply and no monetary independence. This ties back to the maxim of the “Impossible Trinity” in international economics. A country cannot have all three of the following:
In the later years of British Raj, under the gold standard, what we had was a fixed exchange rate and free capital movement. But this naturally meant a surrender of monetary independence and a monetary policy ill-suited to the Indian business cycle. In fact, India did not even have an independent central bank till 1934, the year RBI was instituted.
The Rupee Post-1947
After the country’s independence, elections and political accountability meant that there was much greater emphasis and need for having an independent monetary policy that addressed the Indian business cycle. However, we also continued with a fixed exchange rate, with extremely low volatility. The rupee was pegged to 1 US dollar in 1947. In later decades, the low volatility of exchange rate was maintained despite some depreciation forced by crises.
But the combination of a fixed exchange rate and independent monetary policy was achieved by erecting barriers not just on capital flows but also rather needlessly on the current account trade. It was a period of relative isolation from the world – a huge opportunity cost paid by the economy.
Here’s a look at the rupee’s evolution vis-à-vis the US dollar since independence.
Costs Of Currency Pegging
There is little doubt that India’s currency pegging came at a cost. Even though we had barriers on trade and capital flows for most of the post-independence years, we still had to buckle under pressure to devalue the rupee in 1966, when we faced our first severe economic crisis.
India’s unjustifiably high exchange rate was maintained artificially by placing restrictions on imports and subsidising exports. Nevertheless, perhaps the peg could have been maintained if monetary discipline had prevailed and inflation kept in check.
But inflation went out of control in the 1960s, making Indian goods extremely expensive abroad.
India’s fiscal profligacy meant that the deficit was partly funded through increasing money supply, as evident in the numbers below.
Foreign aid throughout the 1950s and 1960s helped to prevent a major crisis. But things came to a head in 1966 when aid was cut off and India was forced to devalue its currency. Though India devalued the currency practically overnight from Rs 4.8 to Rs 7.1, it was not as sharp a decline as it probably could have been. What was needed then was a removal of trade barriers and a much weaker rupee to make India competitive. Yet, we chose a strong rupee over a strong economy.
There was a repeat of the 1966 crisis in slightly different circumstances in 1990-91. The country tethered on the verge of bankruptcy and India could barely finance three weeks of imports. The reforms were forced upon India, in part by an International Monetary Fund bailout. While the reforms involved many pieces, the centrepiece, of course, was abandonment of the fixed exchange rate policy and letting the rupee depreciate.
The rupee depreciated from 17 to a dollar to roughly 35 to a dollar between 1990 and 1996. It has progressively weakened since, against major currencies.
Yet, the Indian economy has strengthened by the day. Today, it is the strongest that it has ever been, at precisely the moment when the rupee is arguably the weakest it has ever been. That’s not an anomaly at all.
The lesson from this quick examination of Indian monetary history from the Mauryan period to our times is to remind ourselves that the monetary standard by itself tells you very little about the robustness of a country’s economic system.
It is the responsibility of the central bank to maintain monetary discipline. In this time of global integration, it is also the responsibility of the government to reduce barriers to trade and capital that could hurt a developing economy. . But, all said and done, it does not behoove the government to prop up the rupee.
The value of the rupee is best left to the market.
Shrikanth Krishnamachary is a data scientist in financial services based out of New York City, whose interests include economics, political philosophy, Hinduism, American history, and cricket.
Indian Currency History: Post-Independence Era
After independence (1947) when India finally became a Republic in 1950, the modern Rupee returned to the signature design of Rupee coin. The Lion Capital at Sarnath was the chosen symbol for the paper currency. This symbol replaced the banknotes with images of King George VI. Therefore, the first banknote that was printed in India post independence was a one-rupee note.
The Reserve Bank of India printed currency notes with the image of Mahatma Gandhi in 1996. These notes are still in circulation and come with enhanced security measures as well as tangible aids for visually impaired people. However, the use of high-denomination notes of Rs.5000, Rs.10000, and Rs.1000 was stalled because they were being used in illegal transactions. After the demonetization in November 2016, Rs.1000 and Rs.500 notes were replaced with new banknotes of the same value. An addition to the denomination has been the 2000-rupee note.
Some Prized Coins of 2018
As far as the numismatics and coin collectors calendar goes, the Annual Coin, Banknote and Philately Fair organized by the Mumbai Coin Society recently was an important event. Up for grabs were some historic and fairly valuable coins. With the highest prized one being the gold coin of King Krishna of the Rashtrakuta dynasty. The annual fair is popular among coin collectors and numismatics enthusiasts , Mumbai being a big center for coin auctions.
Here is a look at the top draws
1. Gold Dinar of Samudra Gupta
NS Ashwamedha altın dinar of Samudra Gupta was auctioned for a whopping price of Rs 6 lakhs by Todywalla Auction House. The Gupta gold coins are known as dinars and they are the most extraordinary examples of numismatic and artistic excellence. Samudra Gupta was one of the most celebrated rulers of the Gupta dynasty (4th – 6th century CE). The ‘Asvamedha’ type coins of Samudra Gupta are unique. In these we find a horse standing before a yupa or a sacrificial post with text around the coin mentioning the King as the conqueror of heaven, earth, and the oceans. The coin presented in the auction was one of the finest specimens seen to date and thus commanded a high price.
2. Gold Pardao of John III of Portugal
John III was the king of Portugal from 1521 to 1557. During his rule, Brazil was colonized and Portuguese possessions extended deep into Asia thus giving him the nickname of ‘o Colonizador’ (The Colonizer).
John III’s policy of reinforcing Portugal’s bases in India, secured Portugal’s monopoly over the spice trade. With the development of trade and commerce in Cochin, there was a great demand for coins. The Portuguese therefore established a mint in this city in 1530 to issue coins. The coin in the picture was issued in Cochin in the name of John III. The gold coin is extremely rare and was sold at the price of Rs. 6 lakh by Todywalla Auctions.
3. Gold Gadyana of Krishna II
Another significant coin was the gold gadyana of Rashtrakuta King Krishna II. The gold coin is extremely rare and is in very good condition.
Rashtrakutas controlled most of the western coast of the subcontinent, and hence trade from here, between the 6th and 10th century CE. The dynastic symbol of the Rastrakutas was the Garuda or the eagle. The coin illustrates a cross-legged Garuda seated on a lotus. The coin has an inscription which reads ‘Shri Shubtunga’ in Nagari script and a pseudo-Arabic legend on both the sides of the coin. Pseudo legend means that the original script is blindly copied on the coin and does not necessarily make sense. The pseudo-Arabic legend indicated that they had trade contacts with Arabs and copied their coins.
Though the coin wasn’t sold in the auction, the opening bid was among the highest, at Rs 7 lakh.
4. Gold Mohur of Jahangir
The coins of Mughal Emperor Jahangir are prized by experts and coin collectors all over the world because of their uniqueness and rarity. This gold mohur of Jahangir, issued at the Burhanpur mint is very rare and was sold at Rs 4.1 lakhs by Todywalla auctions. This very rare gold mohur was issued by Jahangir during the month of Di. The obverse of this coin is inscribed as ‘Nur-Al-Din Jahangir Shah Akbar Shah’. The reverse of the coin is inscribed as ‘Ilahi ay Di’, on the top, along with the mint name ‘Burhanpur’ in the middle line and Regnal year 17 at the bottom.
5. Silver Rupee of Shah Alam II
The silver rupee coin of Shah Alam II (1759 -1806 CE), the sixteenth Mughal Emperor was sold by Oswal Auction House for Rs. 1.7 lakhs, though the initial bid was Rs. 75 thousand. This coin issued from the Sirhind mint, was one of the biggest highlights of the auction as it is extremely rare and only one other coin is known to exist. That one is at the British Museum.
The coin marks an important historical event. After the death of Aurangzeb in 1707, the once mighty Mughal Empire was crumbling and the Maratha power reached its zenith. The Mughals became mere titular rulers and the boundaries of the Mughal Empire were protected by the Maratha army. During the reign of Shah Alam II, the Mughals faced the wrath of Ahmed Shah Abdali of Afganistan, which led to the Third Battle of Panipat in 1761 between the Maratha army and invading forces of Ahmed Shah Abdali of Afganistan and other allies.
The region of Sirhind was in control of the Afgan Governor Abd us-Samad Khan and he was killed by the Marathas when they captured Kunjpura on 13 October 1760. For a short period, between October 1760 and January 1761, Marathas minted and issued coins under the name of Shah Alam II from the Sirhind mint, making the silver rupee of Shah Alam II historic and valuable.