Bu kimseyi rahatsız ederdi, ancak Rose’un öz annesinin yıllar önce intihar ederek ölmesi Rose’u özellikle rahatsız eder. Devam eden bu travma ve onu çevreleyen korkular ve damgalama, filmin en zeki tematik ipliğini oluşturuyor: Rose’un nişanlısı Trevor (Jessie T. Usher), kalıtsal akıl hastalığını internette araştırdığını ve “çılgınlıklar”, “çılgınlıklar” gibi sert terimleri araştırdığını itiraf ediyor. ” ve “kafa vakaları” film boyunca akıl hastası insanları tanımlamak için kullanılıyor. Laura’yı öldüren aynı varlık tarafından gerçekten rahatsız edilmeyebileceği ve halüsinasyonlarının, kaybettiği zamanın ve duygusal değişkenliğinin içsel bir nedeni olabileceği fikri, Rose’u lanetlenme kavramından daha fazla rahatsız ediyor gibi görünüyor. Trevor, terapisti Dr. Northcott (Robin Weigert), patronu Dr. Desai (Kal Penn) ve kız kardeşi Holly (Gillian Zinzer) dahil olmak üzere Rose’un çevresindeki insanlar, sorunun doğaüstü olmaktan çok nörokimyasal olduğunu düşünüyor gibi görünüyor. çok geç olana kadar.
Rose’un eski sevgilisi Joel (Kyle Gallner) olduğuna inanan tek kişi, Laura’nın davasına atanan bir polistir. Geçici olarak bir araya gelmeleri, filmin “Gülümseme’nin” uzun ama aşırı uzun olmayan 115 dakikalık çalışma süresinin çoğunu oluşturan gizemli unsurunun kapısını açıyor. Filmin hikayesi, hızlı bir Google’dan (eski moda bir kütüphane sahnesinin internet çağındaki karşılığı) her ne olursa olsun travma geçirmiş, hapsedilmiş bir kurtulan ile yüz yüze bir röportaja kadar yükselen, doğaüstü bir korku-gizemindeki tipik vuruşlarınızın çoğunu takip ediyor. bu kötü niyetli varlık aslında. Brezilya’da bir dizi benzer olaya kısaca atıfta bulunuluyor ve bir devam filminin kapısını açıyor.
“Gülümseme”nin en büyük özelliği, acımasız, baskıcı sertliğidir: Bu, çocukların ve evcil hayvanların yetişkinler kadar savunmasız olduğu ve korku unsurlarının karanlık temalara uyması için kanlı ve rahatsız edici olduğu bir film. Bu acımasız duyarlılık, Bacon’ın Rose rolündeki titrek, savunmasız performansıyla pekiştirilir: Bir noktada, Trevor’a “Ben deli değilim!” diye bağırır, sonra bir özür mırıldanır ve utanç içinde ayakkabılarına bakar. Bir diğerinde, yeğeninin doğum günü partisindeki asık suratlı gülümsemesi, hem varlığın kurbanlarının ölmeden önce gördükleri (dolayısıyla filmin adı) hasta sırıtışına kasvetli bir kontrpuan olarak duruyor, hem de gönülsüzce yollarını karıştıran izleyiciler için sevindirici bir an. depresif bir dönemin ortasında benzer toplantılar.
Kaynak : https://www.rogerebert.com/reviews/smile-movie-review-2022