Bir grup araştırmacı, bir bebeğin ağlamasının memelilerin kendine has bir savunma mekanizması olduğunu ve çocuğun annesi onu aldığında ve yürürken sakinleştiğini öğrendiği anlamına gelmediğini gösteren bir çalışma yürütmüştür. progenitörlerini manipüle etmek, ancak maternal teması hissetmek, kediler ve aslanlar gibi hayvanlarda da gözlenen insanın fizyolojik ihtiyacıdır.
Bu sonuca ulaşmak için, 'Mevcut biyoloji' dergisindeki çalışmalarını anlatan bir makale yayınlayan bilim adamları, atıldıkları bir ila altı aylık ve sağlıklı olan 12 bebeğin kalp atışlarını kaydettiler. beşikte ve annesi kollarında taşıdığında, otururken veya yürürken olsun.
Ağlama bir savunma mekanizması olduğunda, yenidoğanlarda olduğu gibi, bebeği kucağında tutmak ve gevşemesini sağlamak için hareket halinde kalmak gerekir.
Çocuğu kollarına alarak sinir sisteminin ve motorun aktivitesini düşürdüğünü ve kalp atış hızının azaldığını, böylece bebeğin hemen sakinleştiğini kontrol ettiler. Elektrokardiyogramların sonuçlarına göre, anne kucağındayken bile hassas farklılıklar vardı, çünkü eğer oturduysa, çocuğun kalp atışları hızlandı ve çocuk ağlıyor ve titriyordu; Bebek yine rahatladı.
Araştırmanın yazarları, aynı zamanda, anne ile temasa geçerken aynı sakinleştirici etkinin meydana geldiği fare yavruları üzerinde deneyler yaptı. Bu uzmanlara göre, bu davranışa ilişkin açıklama, bebeğin annesi ona dokunduğunda tepki gösterme ve hareketlerini algılama yeteneğinde olabilir ve yeni doğanlarda olduğu gibi ağlamanın savunma mekanizması olduğunu düşünebilir. bebeği tutmak ve rahatlamak için hareket etmek gerekir.