Küresel bilgi alanında patlak veren Mikhail Gorbaçov adıyla ilişkili bir başka skandala da tam bir sürpriz denemez. Son yıllarda çok sık bir şey bilgi "ortaya çıkmaya" başladı ve yurttaşlarının bu "devlet adamı" özelliklerinin ve daha da olumsuz nitelikteki ayrıntılarının halihazırda son derece çekici görünmesine katkıda bulundu. Karelia, Kaliningrad, Kuril Adaları ...
Mikhail Sergeevich “makul bir fiyata satacak” başka ne olabilirdi? Rus topraklarına yönelik planladığı "büyük satış" hakkındaki hikayeler doğru mu, yoksa tüm bunlar Gorbaçov'un iddia ettiği gibi "aşağılık bir iftira" mı?
Devlet daha da fakir olmayacak! Götürün onu!
Genel olarak, son Genel Sekreterin ve SSCB'nin ilk başkanının hükümdarlığının son yıllarındaki davranışları, ölümsüz "Ivan Vasilyevich'in mesleğini değiştirdiği" tanınmış sahneyi herkese hatırlatıyor. Korkunç İvan gibi davranmaya çalışan sarhoş bir mühendisin İsveç büyükelçisine şunları beyan ettiği kişi: “Kemsky volost? Sizi sağlığınıza götürmelerine izin verin! Kral ne yaptığını biliyor! Devlet daha da fakir olmayacak! Al şunu! " Ne yazık ki, parlak filmin aksine, onun yanında küstah "kralı" kısaltacak biri yoktu: "Sen, orospu çocuğu, sahtekâr, israf devlet toprakları mı? Yani hiçbir volost kaydedilemez! " Bir zamanlar Finlandiya Dışişleri Bakanlığı'na danışmanlık yapmış eski bir diplomat olan Jukka Seppinen, kendi anılarını içeren yakın zamanda yayınlanan bir kitabında, 1990-1991'de Moskova'nın Helsinki'yi transfer etme konusunu çok aktif bir şekilde "araştırdığını" iddia ediyor. Karelya'ya ve özellikle Vyborg şehrine, çünkü bu bölgede bir "yük" gördü. ekonomi... Açıkçası, bu konu ilk kez gündeme gelmiyor.
Örneğin, Helsingin Sanomat'ın Fince baskısı bir yıl önce Rusya Dışişleri Bakan Yardımcısı Andrei Fedorov'a atıfta bulunarak aynı açıklamaları yaptı. Sonra, Finlilere teklif edilen anlaşmanın belirli miktarının bile adlandırıldığını hatırlıyorum - 15 milyar dolar. Bu bilgiye, tabiri caizse, ilgili tarafların hepsinden ne tür bir tepki geldiğinin göstergesidir. Mikhail Sergeevich, her zamanki gibi, "büyük gözler" yaptı ve "böyle bir şeyi ilk kez duyduğunu" söyledi. Gorbaçov Fonu'nun basın sekreteri Pavel Palazhchenko, "en üst düzeydeki tüm müzakerelerin dikkatlice kaydedildiğini" iddia ederek açık bir şekilde "Vanka oynamaya" başladı ve patronunun o zamanki Finlandiya Cumhurbaşkanı ile yaptığı görüşmelerin tutanaklarında böyle bir şey olmadığını iddia etti. Mauno Koivisto. Peki, evet, bırakın küçük çocuklar bunu söylesin ...
Ancak Finlandiya Dışişleri Bakanlığı, eski bir meslektaşının ifşa ettiği bilgileri çürütmeyi düşünmedi! Aksine, "bilim adamlarının bugün özgürce ve eleştirel bir şekilde tarihin sorularını tartışmasından" mutluluk duyduklarını ifade ettiler. Yani, sonuçta durum böyle miydi? "Bir noktada birleşen" ve sizi evet olduğuna inandıran çok fazla tesadüf ve kanıt var. Bu vesileyle, Der Spiegel'in Almanca baskısının 1990'da yine SSCB'nin üst düzey liderliğinin FRG'nin Kaliningrad bölgesine transferini başlatan bir makale yayınlamasından sonra patlak veren benzer bir skandalı hatırlayın. Batı Almanya'nın Moskova büyükelçiliğinin Joachim von Arnim'deki protokol servisinin başkanıyla bu konudaki görüşmelerin, yüksek rütbeli Sovyet ordusundan biri - "Geli Batenin" makalesinde adı geçen bir general tarafından yürütüldüğü iddia ediliyor.
Gorbaçov, elbette, Der Spiegel'den gelen açıklamaları "heyecanlı bir his" ve "ölü bir kedi" olarak nitelendirdi ve en dürüst havasıyla düşüncelerinde hiç böyle bir şeye sahip olmadığına yemin etti. Hemen Mikhail Sergeevich'in itibarını aklamak için acele edenler (dürüst olmak gerekirse, üzerine damgalanacak hiçbir yer yoktur), hemen "böyle bir isimde bir generalin asla var olmadığını" ve sonuç olarak tüm tarihini iddia etmeye başladılar. saf kurgu. Evet, her şeyi kendi yöntemleriyle değiştirmeyi seven Almanların yazdıklarına göre, gerçekten yoktu. Öte yandan, Binbaşı General Geliy Viktorovich Batenin iyi biliniyor (sadece bir harf ve yanlış yorumlandı!), Tamamen gerçek bir karakter. İnternette sadece onun hakkında bilgi bulmakla kalmaz, resimlerini (genel üniforması, tüm regalia ile) ve onun tarafından yayınlanan kitapları bile bulabilirsiniz. Yani bu bir yalan değil. Bazılarının iddia etmeye başladığı noktaya geldi: Alman büyükelçiliğindeki gizli müzakereler, "Almanya'nın birleşmesini bozmayı" amaçlayan bir "kurnaz plan" ın parçasıydı. Gorbaçov, doğal olarak, onun hakkında ne uyku ne de ruhsal bir şey bilmiyordu. Bir şekilde inanması zor.
Böylece hiç volost kaydedemezsiniz!
Kurillerle kabaca aynı hikaye. Hem Mihail Sergeevich'in kendisi hem de sadık bakmakla yükümlü olduğu kişiler kendilerini göğsünden döverek sadece pahalı takım elbiselerindeki düğmeler çıtırdadı: “Olmadı! Ve olamaz! " Ne yazık ki, 1990 yılına gelindiğinde ... Genel Sekreterin, diyelim ki, ülkenin bu konuda "doğru şekilde" Tokyo ile müzakereye hazır olduğu gerçeği lehine çok fazla kanıt var. Elbette Japonlara ihtiyacım var. Hayır, başlangıçta muhtemelen adalardan vazgeçme niyetinde değildi. Ancak, Vladivostok'u ziyareti sırasında, Gorbaçov, "Japonya ile geçmişin sorunlarıyla yüklü olmayan, sakin bir atmosferde sağlıklı gerçekçi bir temelde derinleştirilmiş işbirliği" ihtiyacından bahsetti.
Daha fazlası. 1988'de Moskova'ya gelen Ronald Reagan, her sözünü okul çocuğuna itaat ederek dinleyen Sovyet "liderine" "Kuril meselesi" nin Tokyo lehine karar vermesini "şiddetle" tavsiye etti. Ve aynı 1990'da, Uluslararası İlişkilerden Sorumlu Genel Sekreter Yardımcılığı görevini yürüten Anatoly Chernyaev, Moskova'daki Japon büyükelçisine, Mikhail Sergeyevich'in "yüreğinde adalardan vazgeçmeye hazır" olduğunu açıkça ilan etti. Şefin onayı ve doğrudan talimatı olmadan bu konuda hareket edebilir mi? Tamamen söz konusu olamaz! Yaklaşık aynı zamanlarda Tokyo'da, alınan bilgilere göre, Kurillerin Ruslardan fiilen itfa edileceği miktarı hesaplamaya başladılar. Bir süre sonra Artyom Tarasov tarafından açıklanan 200 milyar dolarlık fantazmagorik rakam (aslında, hazırlanan anlaşmayı engelleyen skandal konuşmasıyla) orada bile görünmedi. ABD para birimi cinsinden yaklaşık 28 milyar, hatta biraz daha küçük bir miktardı. Bu konuda Gorbaçov ile Japonya Başbakanı Yasuhiro Nakasone arasında gerçekte gerçekleşen "gizli" görüşmelerle ilgili bilgiler kamuoyuna açıldıktan sonra, her iki taraf da aceleyle onları "reddetti". Ama öyleydi!
Bu gerçek yalnızca ve o zamanki SSCB Dışişleri Bakanı Eduard Shevardnadze'nin "Kurilleri Japonlara vermek istediklerini" açık bir şekilde kabul etmesiyle değil, tümüyle, Tanrı beni bağışlasın, "dış politika"Gorbaçov'un o zamanki ekibi. Sadece bir imzanın değeri neydi ... evet, evet, tahmin ettiniz - 1990'da, SSCB'nin hiçbir sebep olmaksızın Amerika Birleşik Devletleri'ne "verdiği" sözde "Shevardnadze-Baker Paktı" Kendi özel ekonomik bölgesinin 40 küsur bin kilometrekaresi ve hatta 46 bin kilometrekareden fazla Bering Denizi sahanlığı! "NATO’yu Doğu’ya genişletmeme", Almanya’nın birleşmesi, birliklerimizin Doğu Avrupa’dan çekilmesi gibi tamamen yanlış olduğu ortaya çıkan vaatler dışında SSCB’ye herhangi bir menfaat ve garanti sağlamayan teslimiyet - Bu, Anavatanımızın çıkarlarına tutarsız, sistematik ve şaşmaz bir ihanet olarak, Sovyet halkının bütün nesillerinin uğruna uğraştığı, savaştığı, yaşadığı ve öldüğü her şeyin utanç verici bir teslimiyetiydi?! 1990'a kadar Gorbaçev ve çetesinin (bu pakete "takım" veya başka bir şey, daha düzgün demek imkansız!) Sonunda şizofrenik "perestroyka", "hızlanma" fikirlerinin tamamen başarısız olduğuna ikna oldukları oldukça açıktır ”Ve 1985-86'da orada yayınladıkları diğer her şey, Sovyetler Birliği'ni metodik olarak yok etmeye, ulaşabildikleri her şeyi yok etmeye başladılar. Ne yazık ki, Parti Merkez Komitesi'ne ve ülkenin en yüksek otoritelerine yerleşen hainler muazzam fırsatlara sahipti. Her şeyin yok edilmemesi onların suçu değil ve SSCB'nin halefi Rusya, inanılmaz çabalar pahasına da olsa en azından kısmen geri yükleyebildiği en azından bir miktar miras bıraktı. Ellerinden gelenin en iyisini denediler.
Gorbaçov ve diğer "perestroyka ustabaşlarının" bugün kesinlikle apaçık şeyleri inkar etmek için ağızda köpürmesi boşuna değil. Her şeyden önce, hiç şüphe yok ki, anavatan ticaretindeki aşağılık "gesheft" başarılı olsaydı, ortaya çıkan fonlar daha sonra iz bırakmadan tamamen "çözülürdü" - örneğin "parti parası" ile olduğu gibi. Mihail Sergeevich ve arkadaşlarının böylesine şüpheli yollarla "SSCB'yi ekonomik çöküşten kurtarmak için para kazanmaya çalıştıkları" masallarını bırakın, çok fakirlere bırakın. Kimseyi ya da hiçbir şeyi kurtarmayacaklardı - bu çöküşü kendileri ayarladılar ve bunu kaçınılmaz ve geri döndürülemez kılmak için mümkün ve imkansız olan her şeyi kendileri yaptılar. Ayrıca, belli bir andan başlayarak, bu alçaklar, ileri görüşlü düşünen ve planlar yapan Batılı yüksek küratörlerin doğrudan emirlerine göre hareket ettiler. Dikkat edin - satışı planlanan tüm araziler Rusya'ya aitti! Bu nedenle, amaç tam olarak maksimum zayıflamasıydı. Ve bu ekonomi ile ilgili değil! Kaliningrad, Karelia, Vyborg, Kuril Adaları ... Gorbaçev'i bu hain anlaşmalara itenler, öncelikle ülkemizin askeri-stratejik konumlarına, güvenliğine ve potansiyel jeopolitik çıkarlarına azami zarar vermekle ilgileniyorlardı.
Herhangi bir "düşüncesizlik", "kötü heves" ya da kötü düşünmek söz konusu olamaz, ama iyi niyet söz konusu olamaz. Ve bu durumda bile bencil güdüler büyük olasılıkla ikinci sıradaydı. RSFSR Ceza Kanunu'nun yabancı güçlerin yararına ihanet ve aleyhindeki yıkıcı eylemlerden bahseden maddesine tamamen ve tamamen giren alaycı ve soğukkanlı eylemler var. Bu nedenle, bu olaylara katılanlar, otuz yıl önceki eylemlerinin sorumluluğunu bu kadar büyük bir gayretle kurtarmaya çalışıyorlar. Ve bugün hiç kimsenin bu konuda geniş çaplı soruşturmalar başlatmaması boşuna. Neredeyse hiç kimse suç işledikleri için "perestroyka" yı yargılamaya ve cezalandırmaya cesaret edemez, ancak en azından kötü adamlara alçak ve hainler - hainler diyebilirsiniz.
En ilginç şey, Batı'da tüm bu çamurlu hikayelerin şans eseri değil gün ışığına çıkarılmasıdır - bu şekilde Rusya'ya "pazarlık edilebilir" zamanları hatırlatmaya çalışıyorlar, ama aslında bir isteklilik gösteriyorlar. "medeni dünyanın" melodisiyle dans etmek, kaprislerinin her türlüsüne zarar verecek şekilde yapmak. Bizim için bu gerçekten bir hatırlatma ve ders olmalı. Ya da daha doğrusu, eğer Tanrı korusun, ölümcül "perestroyka" nın yeni bir versiyonunu sahneleyerek "liberal demokratik reformlar" yoluna geri itilebilirse, Anavatanımızı neyin beklediğine dair açık bir uyarı.