Hatta o kadar üşengeçtir ki saatlerce oturuyor orada, 2-3 çayla cilalıyor dumanın içine nüfuzlanışını. Sonunda kalkabildiğinde ise fark ediyor o kaçınılmaz gerçeği; karavanı çalmışlardır yaa kör olası çöpçüler. O da atlıyor umutsuzca minibüse, sülale katliamı yapıyor bir taraftan da sövüşleriyle. Kör olası çöpçüleer, karavanı götürmüşler...
" Olsun. " diyor sonra, atıyor at gözlüklerini çıkarıp. Çok sinirli olsa da bunun altından da kalkabileceğini biliyor. Sinirine hakim olamaz aslında ama bu sefer direniyor içindeki o nöronlar arası impuls geçişlerine. Polyannalaşıyor bir anda; ama realizeleşmiş bir Polyanna. Yine yapıştırıyor o aptal gülümsemesini. " Siktir et " diyor, " hayat güzel. " Ama yine de söylemeden edemiyor şunu: " Çöpçüler ulan, Allah çetrefilli yollardan belalarını üzerinize serpiştirsin. Pezevenksitiriyalar. "
Sonra açıyor gözlerini karavanda. Şaka mı ki bu? Rüyaymış hepsi. Zaten karıştırır hep onları, gerçeklerle rüyalar arası arafın içine gömülür her zaman mışıllarken. Ütopya da o nüansın hangi tarafında kalır ya, tartışılır. Neyseciğime işte bu da o nüansın sol çaprazında kalan cinsten bir gerçeklik karmaşasıymış. Olsun yine de, o gülüyor kendi kendine, " Nihohaleyaler. "
Bu da Karayip Korsanları'ndaki gemilerden biriymiş. Şimdi atlayıp buna gitmek vardı bir yerlere. Jack'i de aldık mı yanımıza, tamamdır yiaaa.