28/01/2022 - Ryan McMaken
İşte yine başlıyoruz. 1991'deki ilk Körfez Savaşı'ndan bu yana belirli bir model ortaya çıktı. Her birkaç yılda bir, Washington'daki rejim, rejim değişikliği, "demokrasinin yayılması" veya başka bir gündem maddesi için "gerekli" olan yeni Amerikan işgalini desteklemeleri için Amerikan halkını çılgına çevirmeye çalışıyor.
1991'de Irak'da, 1990'ların sonunda Sırbistan'da ve 2003'te tekrar Irak'da bu çalıştı. 2011'de Libya'da da çalıştı. 2013'te tekrar denediler, ancak Amerikalılar dalgalanan Suriye işgaline o kadar az ilgi gösterdiler ki, sonunda hareket Beyaz Saray tarafından reddedildi. Amerikan rejimi, büyük çaplı seferberliklerden kaçınırken askeri harcamaları devam ettirmek için tasarlanmış küçük ölçekli radar altı mini savaşlara başvurmak zorunda kaldı.
Ama denemeye devam ediyorlar. Rusya ile Ukrayna arasında devam eden çatışmalarda bu kez düşman Rusya'dır. En sonunda, giderek artan sayıda olan Amerikan neo-muhafazakarları ve paranoyak Trump karşıtı neo-McCarthyciler için giderek büyüyen bir öcü haline geldi. Yine de Rusya ile savaş, doğruluğun haçlı seferi olmayacağı gibi beraberinde felaket riskini de getirecektir. Amerikan ordusunun Ukrayna-Rusya çatışmasına "cevap" çağrıları tamamen reddedilmelidir.
Olağan Şüpheliler Muharebeyi Deniyor
Olağan şüphelilerin hepsi olağan iddialarda bulunuyorlar. Örneğin, Atlantik Konseyi'nden Melinda Haring, ABD'nin gelecekteki savaşları önlemek için şimdi yeni bir savaşa girmesi gerektiğinde ısrar ediyor. Ne de olsa Rusya'nın daha fazla yanıtsız eyleminin "Çin'i Güney Çin Denizi'nde veya Tayvan Boğazı'nda agresif askeri eylemde bulunmaya teşvik edebileceğini" iddia ediyor. Temelde bu eski domino teorisinin bir varyasyonu. A ülkesindeki kötü adamlarla savaşmazsan bile, B,C ve D ülkelerinde onlarla savaşmak durumunda kalacaksın. Bu, elbette, Irak ve Vietnam dönemi “onlarla orada savaşmalıyız yoksa Kansas City'de savaşacağız!” sloganından yalnızca bir adım uzakta. (ABD bu iki savaşı da kaybetti ve biz hala Amerika sokaklarında "onlarla" savaşmıyoruz.)
Ayrıca Biden yönetimi, Rusların "saldırgan bir eylemde bulunmaları" halinde "ağır bir bedel" ödeteceğine söz verdi. Hatta Biden'ın bu konuda Ukraynalılardan bile daha telaşlı olduğu ve sözde Ukrayna devlet başkanına Kiev'in "harap edileceği" söylediği iddia ediliyor.
Bu arada Conservatism, Inc. olarak adlandırılan örgütler de benzer bir mücadele için baskı kuruyor. Washington Examiner defalarca Ukrayna'ya daha fazla askeri müdahale için çağrıda bulundu. Bir Cuma sütununda, Examiner yazarı Jamie McIntyre, ABD'nin 1980'lerde Afganistan'daki Mücahidleri silahlandırma modeli şeklinde Ukrayna'ya daha fazla silah göndermesini istiyor.
Bu arada, Examiner yazarı Tom Rogan, The Wall Street Journal'da Alman hükümetine Rusya'ya karşı yeterince agresif olmadığı için saldıran bir makale kaleme aldı. 2003 Irak Savaşı'nı hatırlayanlar, yeni savaşlar başlatma konusunda umursamaz olan herhangi bir Amerikan müttefikini kötüleme stratejisini hatırlayacaklardır. O zamanlar, Donald Rumsfeld tarafından 2003 yılında “eski Avrupa” olarak suçlananlar Fransa ve Almanya idi. GOP politikacısı Kenneth Timmerman daha sonra 2004'te The French Betrayal of America adlı kitabında kapsamlı bir Fransız karşıtı eleştiri kaleme aldı.
Bugün, Irak'taki Amerikan felaketinin haklı olduğu kanıtlandıktan sonra, daha geniş bir savaş potansiyelini etkisiz hale getirmeye çalışanlar bir kez daha Paris ve Berlin'dir. Buna karşılık Rogan, Almanya'nın "Rus çıkarlarını Batı'nın çıkarlarının önüne koyduğunu" ve Almanya'nın "artık [biz ABD için] güvenilir bir müttefik olmadığını" söyledi. Almanya'nın günahı, öyle görünüyor ki, Rusya'dan doğal gaz satın almak ve Ukrayna'ya silah transferini kolaylaştırma çağrılarına direnmek oldu.
Çoğu zaman olduğu gibi, Amerikan savaş yanlıları çatışmayı kötü Ruslar ile suçsuz Amerikalılar ve onların müttefiklerinin kolay bir örneği olarak sunmaya çalışıyorlar. ABD dış politikasının her yeni hedefi, ister Saddam Hüseyin, ister Slobodan Miloseviç, isterse Esad olsun, Hitler'in dünya egemenliğine yönelmiş bir sonraki hedefi olduğundan, bu uzun zamandır ortak bir taktik olmuştur. Gerçek durum elbette bu kadar basit değil.
NATO'yu Doğuya Doğru İtmek
Ülkedeki siyasi fraksiyonlar, rejimin “Batı”yı mı yoksa Rusya ile yakınlaşmayı mı tercih edeceği konusunda uzun süredir mücadele ediyor. ABD rejimi, elbette, Ukrayna rejimini ABD'nin yörüngesine girmeye “teşvik etmek” için elinden gelen her yere müdahale etmekten çok mutlu oldu.
Ancak siyasi olarak, ABD'ye yönelik bu hareket Ukrayna'da etkili bir hareket değil. Etnik Ruslar muhtemelen birkaç doğu vilayetinin nüfusunun yüzde 20 ila yüzde 40'ını oluşturuyor ve bu etnik Rus azınlık, Kiev'den uzun süredir Rus karşıtı yasalar sebebiyle korkuyor. Bu, Kiev'deki rejimin Batı ile uyumu ne kadar desteklediğinin görülmesini genellikle sınırladı. 2014 yılında Rus karşıtı gruplar yeni bir hükümet kurduktan sonra, birçok etnik Rus'un korkuları doğrulandı: Ukrayna parlamentosu Rusça'nın ikinci dil olarak kullanılmasını yasaklayan bir yasa çıkardı. (Yürütme organı sonunda çabayı veto etti. Ancak, birçoğu bunun Rus karşıtı mevzuatın son parçası olmadığından makul derecede korktu.)
Bu kısmen doğu Ukrayna'nın bazı bölgelerinde fiili ayrılıkçılığa ve büyük ölçüde Rusya tarafından desteklenen Rusya yanlısı ayrılıkçılar ile Ukrayna devleti arasında Donbas'ta devam eden Savaşa yol açtı.
ABD ise Batı'ya dönüşü “teşvik etmek” için Ukrayna işlerine karışmaktan asla çekinmedi. Bu konudaki kilit taktiklerden biri ise, Ukrayna'ya NATO üyeliği fikrini defalarca savunmak olmuştur. Bu, uzun süredir Amerikan vergi mükellefleri tarafından ödenen askeri savunma vaadiyle Ukrayna rejimini cezbetti.
Ancak bu Rusları da alarma geçiriyor. Ne de olsa, NATO üyeliğinin doğuya doğru kademeli hareketi, fiili bir Rus karşıtı örgüt haline gelen NATO'yu Rusya'nın eşiğine getirdi. Ruslar, Ukrayna'nın olası NATO üyeliğini Rus egemenliğine gerçek bir tehdit olarak görüyor. Örneğin, Meksikalılar Çin ile karşılıklı bir savunma anlaşması imzalarsa ABD'nin nasıl tepki vereceğini düşünün. Böylece NATO oyunu, Ukrayna'nın Batı'ya yönelmesini yüksek riskli bir durum haline getirdi.
NATO zaman içinde doğuya doğru genişlediği için bu, Rusya ile uzun zamandır kaynayan bir sorun oldu. Ruslar, ABD'nin 1990'da NATO'yu “doğuya doğru bir inç bile olsa” genişletmeyeceğine söz verdiğini iddia ettikleri için bunu özellikle haince bir hamle olarak görüyorlar. ABD bu sözün verildiğini reddediyor, ancak Joshua Shifrinson bunun gerçekten gerçekleştiğini gösterdi. 2014'te Los Angeles Times'ta şunları kaydetti:
ABD arşivlerinden yüzlerce not, toplantı tutanağı ve tutanaklar aksini gösteriyor. Belgelerin ortaya koyduğu şey Putin'i bir aziz yapmak için yeterli olmasa da, Rus yırtıcılığının teşhisinin tamamen adil olmadığını gösteriyor. Avrupa'nın istikrarı, Batı'nın Rusya'ya NATO'nun sınırları konusunda güvence verme isteğine olduğu kadar, Moskova'nın maceraperestliğini caydırmaya da bağlı olabilir.
Bu son nokta bugün de 2014'te olduğu gibi doğrudur. Son görüşmelerde Rusya, Ukrayna'nın NATO üyeliğine uygun olmaması yönündeki talebini yineledi. Yine de, NATO'nun varlık nedeni Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle sona ermiş olsa da, ABD, Sırbistan'a karşı 1998-9 savaşları ya da 2011'de Libya'nın bombalanması gibi giderek artan bir askeri müdahale listesini gerçekleştirme kabiliyetini artırmanın bir yolu olarak genişleme arayışına devam ediyor
Bu nedenle, nükleer silahlı bir güçle gergin ilişkilerin çözülmesine yardımcı olabilecek şeyleri benimsemek yerine, ABD NATO genişlemesi şeklinde devam eden düşmanlığa saplandı.
İşler Kontrolden Çıkabilir
Daha da kötüsü, ABD dolaylı askeri harekatı masada tutmaya devam ediyor. ABD doğrudan çatışmadan kaçınsa bile, dolaylı önlemler yine de felakete yol açabilir. Lyle Goldstein'ın belirttiği gibi,
ABD'nin Rusya-Ukrayna savaşına doğrudan veya dolaylı askeri müdahalesi, zararlı ve hatta feci sonuçlara yol açabilir. Silah ve askeri eğitim vermek gibi dolaylı bir ABD askeri rolü kulağa çekici gelebilir. Yine de, bu tür faaliyetler “Yeni Soğuk Savaş”ı daha da güçlendirebilir, savaşı ve ölümleri uzatabilir, NATO ittifakını zorlayabilir ve Suriye'de ve hatta Venezuela'da Rusya'nın yatay yükselişini teşvik edebilir.
Ukrayna yakınlarına ek birlikler yerleştirmek -ki şimdi yönetim bunu yapmakla tehdit ediyor- gerçekten de ABD personelinin zayiat verme riskini artırıyor. William Hartung notlarında,
Belki de en büyük risk, Ukrayna kuvvetlerinin ABD menşeli sistemleri kullanma konusunda eğitilmesine yardımcı olmak için ek ABD birliklerinin ve müteahhitlerin konuşlandırılmasından kaynaklanmaktadır. Bir Rus işgali durumunda herhangi bir ABD personeli ön saflarda yer alır ve öldürülürse, riskler - ve muhtemel beklentiler - çarpıcı biçimde artacaktır.
Yine de, alışıldık savaş yanlıları, ABD askerlerini tehlikeye atacak ve potansiyel olarak nükleer bir güçle gerçek ve yıkıcı bir askeri çatışma olasılığını artıracak olan Ukrayna çatışmasına ABD'nin katılımını hızlandırmaya ilgi göstermeye devam ediyor.
Neyse ki, pek çok Amerikalı, her zamankinden daha yüksek seviyelerde yurtdışı macerası için yapılan son çağrılara kanmıyor gibi görünüyor. Bu sonbaharda her iki partiden de az sayıda aday Rusya'ya karşı savaşı sonbahar kampanyaları için bir plan haline getiriyor gibi görünüyor. Dış politika söz konusu olduğunda, birçok seçmen aslında son otuz yılda bir şeyler öğrenmiş olabilir.
Amerikalıların yüzde 84'ünün Ukrayna'nın nerede olduğunu bilmediği göz önüne alındığında, pek çok Amerikalı'nın Ukrayna ihtilafının altında yatan siyasi belirsizlikleri anlaması pek olası değil ama belki de çoğu, bunların ne zaman oynandığını bilecek kadar bilgi sahibi.
Yazar - Ryan McMaken
Çevirmen - Zorbey Uyanık