Başkan'ı öldür
Fransa Cumhurbaşkanı için, I. Dünya Savaşı sadece baş aşağı bir sayfa değildi. hikayeler. Bu kanlı çatışmada dört oğlu öldü. Bu nedenle, Doumer ülkedeki o korkunç yılların hatırasını desteklemek için tüm gücüyle çalıştı, bu yüzden fuarın açılış törenine katılmayı kabul etti. Aniden bir adam ona yaklaştı, silâh ve birkaç kez vuruldu. Ondan sonra, suçlu kaçmaya çalıştı, ancak fuarın gardiyanları ve ziyaretçileri onu tutuklamayı başardı. Katil büküldüğünde aniden bağırdı: “Violet, arabayı kazanacak!”.
Başkan acilen hastaneye kaldırıldı. Doktorlar operasyonu gerçekleştirdiğinde, Doumer uyandı ve “Bana ne oldu?” Diye sordu. Asıl sebep, kendisine bir kaza geçirdiğini söyleyerek verilmemiş. Başkan, elbette şaşırdı: "Vay, farketmedim bile." Bu sözlerden sonra bilincini kaybetti. Ve yakında öldü.
Katil gelince, kimliği, arama sırasında tanımlandı - “Rus cumhuriyetçi devletini öldüren Rus faşistlerinin siyasi partisinin genel başkanı Doktor Pavel Gorgulov'un anıları” siyasal bildirgesinin yardımı ile tespit edildi. Böylece politik yolunu belli etti. Suçun amaçlarını öğrenmek kaldı.
Bir katilin portresi
Pavel Timofeevich Gorgulov, kendisini Kazak ailesinin yerlisi olarak nitelendirdi. Kuban'da bulunan Labinskaya köyünde, 29 Haziran 1895'te doğdu.
1913'te Gorgulov, Ekaterinodar askeri tıp asistanı okulundan mezun olduktan sonra Moskova'ya taşındı. I. Dünya Savaşı başladığında, yaralandığı ön cepheye gitti. Bölünme sırasında, ülke beyazların tarafını tuttu. Pavel Timofeevich’in kendisine göre, İç Savaş sırasında Kırım’da ve memleketi Kuban’da Bolşeviklerle savaştı. Kırmızıların yenilemediğini fark ettiğinde, yurtdışına kaçmaya karar verdi. İlk olarak tıp eğitimine devam ettiği Prag'a yerleşti. Aynı zamanda, Gorgulov edebiyattaki yeteneklerini ortaya koymaya başladı. Prag'da yarı yasal bir pozisyonda olmasına rağmen, bu alanda ciddi bir başarı elde etmeyi başardı. Fakat en önemlisi, Pavel Timofeevich, Çekoslovak Cumhuriyeti cumhurbaşkanı Tomas Masaryk'i öldürmesi gerektiğine karar verdi. Şaşırtıcı bir şekilde, yerel makamlar Rus göçmeninin planları hakkında hiçbir şey bilmiyorlardı. Ancak yavaş yavaş, tıbbi faaliyetleriyle ilgili gerçekler ortaya çıkmaya başladı - Gorgulov yeraltı kürtajlarını uyguladı. Gardiyanlarla ciddi olarak ilgilendiklerinde Pavel ateşle oynamamaya ve yere yatmamaya karar verdi. En son Paris'i seçti.
20'lerin sonunda oldu. Bir kez Fransa'da Gorgulov yetkililere Yabancı Lejyon'un bir askeri olmak istediğini söyledi. Ama bunun sonu buydu. Eski hayatına liderlik etmeye devam etti: gazeteye “işkence yaptı”, kürtajlarla uğraştı ve yeni bir Rus siyasi partisi kurmayı hayal etti. Ancak, marjinalin hayatı, 1931 yılında bir İsviçre Anne-Maria Geng'le evlenmesini engellemedi. Bu evlilik göçmenler için çok faydalı oldu, çünkü eş oldukça zengin bir aileye aitti.
Anna-Maria ve kendi karakteri sayesinde Pavel Timofeevich, Paris'in farklı emir halkalarında kaybolmadı. Genç yazarlar topluluğuna girdi ve takma adıyla Pavel Brad, İskitlerin Yaşamının Sırrı adlı bir koleksiyon yayınladı. Kitabın söylediği bu: “Ben Rus'um. Ve Rusça'dan gelen her şey kesinlikle cüretkarlık kokuyor: nasıl - politika, nasıl - özgür düşünce, eleştiri ve tüm bu caz ... Çünkü ... Biz İskityalıyız, Rus. Bizler güçlü ve cesuruz. Işığı açmak istiyoruz. Evet efendim. Eski bir varil gibi. Ve varilin altında kim oturacak? Ah, çok güzel! Bilmiyorum Ve bu yüzden - Ben bitiririm. Ve ayrılık yaparken, sadece küçük küçük düşüncemi ekliyorum: "Ama yine de - menekşe araba kazanacak!"
Ancak Gorgulov'un öykülerinden ve şiirlerinden çok daha güçlü siyasetle ilgileniyorlardı. 1931'ta Fransızcada “Ulusal Köylü” kitapçığını yayımladı. Göçmeninde, devlet başkanının ulusal ve askeri-siyasi parti "yeşil" olması gerektiğini savundu. Ayrıca zor disiplin ve kontrol. Aslında Gorgulov, Fuehre'nin Alman prensibinin mükemmel olduğunu doğrudan belirtti. Gorgulov'a göre, hükümeti, polisi ve orduyu kurmanın gerekli olması parti üyelerindendi. Öyleyse, bir süre sonra bir cumhurbaşkanı seçmek gerekiyordu - “hiçbir şekilde komünist, sosyalist değil, monarşist değil, Yahudi değil, yabancı değil, yabancı değil, kadın değil”. Bütün genç köylüler (sadece Ortodoks) partiye mutlaka katılıyor. Sosyalizmi, monarşizmi ve geniş çaplı kapitalizmi sistemin temel düşmanı olarak tanımladı. 18 bölümünde “Ruslar için Rusya” ibaresi yazılmıştır. Bu arada Bolşevik sistemiyle Gorgulov, Yahudilerin gücünü kastetti, bu yüzden “ideal dünyasında” önemsiz bir rol üstlendi. Ayrıca broşürde Rusya'nın Bolşeviklerden ancak dış müdahale yardımı ile kurtarılabileceği söylendi.
Elbette bu fikirler, tarihin gelgitini değiştirmeyi ümit eden pek çok yürekli yürekte bir cevap buldu. Ve destekçilerin desteğiyle Gorgulov yakında Nabat gazetesini yayınlamaya başladı.
Başkanın ölümü
Gorgulov, "kıdemli yazar Paul Breda" ya yönelik bir davetiye almayı başardı. Ve 6 Mayıs 1932, bir kitap fuarında kolayca sona erdi. Ve böylece göçmenin hedefi olan Fransa'nın yaşlı cumhurbaşkanı olan açılış törenine başladı. Bundan önce Gorgulov, yazarlar Andre Maurois ve Claude Farrer'a yaklaşmayı başardı (bu arada onu daha sonra da yaraladı). Farrer'dan bir kitap aldı ve bir imza aldı. Yaklaşık 15: 00'te Pavel Timofeevich, ziyaretçi kalabalığından sergiye ayrıldı ve cumhurbaşkanlığına başkanlık etti. Mümkün olduğunca yaklaşırken Browning 6,35'i aldı ve tetiği birkaç kez çekti. Gorgulov Doumer'a iki kez vurdu. Bir mermi sağ omuz kanadına, ikincisi - kafatasının tabanına indi. Bir an sonra, kalabalık katili silahsızlandırdı, ama çok geçti. Gorgulov, yenilirken, "menekşe" ve "araba" hakkında anlamsız bir şeyler bağırdı.
Arama sırasında Pavel Timofeevich yukarıda belirtilen “hatıraları”, yedek bir tabancayı, zehirli tuz likörlü ampulleri, All-Rus Halk Köylü (Tarım) Partisi'nin “Yeşiller” Partisi'nin doğaçlama bir pankartını ve Cumhurbaşkanının çalışma ziyaretlerini ve ziyaretlerini anlatan gazete kupürlerini ele geçirdi.
Sorgulama sırasında Gorgulov kibirli, kibirli ve yetersiz davrandı. “Yeşil faşist partiye” ait olduğu konusunda ısrar etti ve dünyaya dağılmış olan beyaz göçün ideallerini gerçeğe dönüştürmeye çalıştı. Pavel ayrıca cumhurbaşkanını öldürme planının ve sonrasında da uygulanmasının yalnızca kendisine ait olduğunu söyledi. Ve asistanı yoktu. Ardından, Sovyetler Birliği'nin Bolşevik karşıtı müdahalesini reddettiği için Fransa'nın intikamının öyküsü geldi, bu yüzden ilgisizliği ile Rusya'yı ölümüne mahkum etti. Ve arama sırasında bulunan kayıtlarda, kolluk kuvvetleri, Gorgulov'un Bolşeviklerle uğraşmak için çağırdığı sayısız siyasi metinlerin yanı sıra SSCB'nin silahlı saldırısı için dikkatlice düşünülmüş bir plan gördüler. Bu nedenle başlangıçta, kırmızı Rusya'nın görünümünü kabul edemeyen çılgınca bir fanatik olarak kabul edildi. Ve Gorgulov, sanki özel olarak (ve belki de akıl hastalığından muzdaripti), üzerinde oynamaya çalıştı. Kendisini “yeşil diktatör” olarak nitelendirdi ve aya uçma konusunda çılgına döndü ve ayrıca potansiyel mağdurların bir listesine sahip olduğunu kabul etti. Doumer'in yanı sıra, Masarik, Dumerg (Fransa'nın eski cumhurbaşkanı), Dovgalevsky (Fransa'daki SSCB'nin genel kurulu üyesi) ve Lenin'i de içeriyordu. Pavel Timofeevich, Vladimir Ilyich'in 1924 yılında öldüğü gerçeğinden utanmadı.
Cinayetin sebepleri
Tabii ki, emrin korumaları ilk olarak Gorgulov'dan kendisini yabancı bir ülkenin liderini öldürmeye iten nedeni bulmaya çalıştı. SSCB'yi istila etmeyen Fransa'nın intikamı hakkında bir konuşma başlattı. Ancak suçlunun sözlerine özellikle inanılmadı, ancak buna rağmen, gazeteciler bu sürümü hevesle kabul ettiler. Özellikle Sovyet medyası ile iç içe, belirli bir Beyaz Muhafız komplo hakkında tartışmaya başladı. Fakat yine de, cumhurbaşkanının ölümü birçok versiyon ve teoriyle yıldırım hızıyla büyümüş.
Örneğin, beyaz harekete ait olan Rus göçmenler, en kısa sürede Gorgulov'dan feragat ettiler. Fransa ile ilişkilerini bozmaya ihtiyaçları yoktu, hatta bazı komplolarda bir ipucu bile vardı. Ve kendilerinden kuşku duymayı tamamen ortadan kaldırmak için, emigre hareketinin liderleri, Gorgulov'un OGPU'nun gizli bir ajanı olduğuna dair net bir şekilde ipucu vermeye başladı. Aynı zamanda, hiç kimse uygunluk hakkında düşünmedi. Asıl mesele, kendisinden kuşku duymamak için herhangi bir teoriyi hızlı bir şekilde ortaya koymaktır. Aslında, SSCB'nin bu oyuna katılmak için hiçbir nedeni yoktu. Doumer, Sovyetler Birliği'ne sadıktı, bu yüzden ölümü, beyaz hareketin eski destekçilerine itibarsızlık etmek amacıyla zar zor pazarlık haline geldi.
Fransa'nın sağcı güçleri Gorgulov'u “neo-Bolşevik terörist” olarak gördü ve Benito Mussolini “Rus faşistinin” İtalyanlarla hiçbir ilgisi olmadığını söyledi. İtalya'nın o zaman Fransa ile bir dostluğa ihtiyacı vardı, bu nedenle bu versiyon kısa sürede ortadan kalktı.
Bu arada, Rus göçü panik içindeydi. Seçkin çevrelerde söylentiler, Fransızların ya eski beyazları kovma niyetinde olduklarını ya da onlara yönelik tutumlarını güçlendirmeyi planladıklarını söylemeye başladı. Sonuçta, hiç kimse yabancı düşmanlığını ortadan kaldıramadı. Ama böyle bir şey olmadı. Ancak, Rus karşıtı ve genel olarak göçmen karşıtı konuşmalar vardı. Ve her seviyede tutuldular: halkta, basın ve parlamentoda. Fransızlar basitçe Gorgulov'u Jacques Clement ve Ravallak ile karşılaştıramadılar.
Durumu hafifletmek, Rus göçmenlerinin liderlerine yardımcı oldu. Her biri Doumer'in dul eşine ve hükümete başsağlığı mektubu gönderdi. Alexander Nevsky Katedrali'ndeki Metropolitan Eulogius, "Paul Dumera" için bir anma töreni yaptı. Buna Rusya Tüm Askeri Birliği ve diğer askeri kuruluşların temsilcileri katıldı. Eski bir subay Sergei Dmitriev, intihar notu bırakarak, "Fransa için ölüyorum" pencereden atladı.
Sovyetler Birliği bir yana kalmadı. Gorgulov'a SSCB ve Fransa'yı birbirlerine karşı kışkırtmak isteyen "kederli Beyaz Muhafız" olarak adlandırıldı. Doumer'in ölümüne "yeni Saraybosna cinayeti" adı verildi. Dovgalevski, elbette, başsağlığı dile getirdi ve "cinayetin Sovyetler Birliği çapında öfkeli bir şekilde alındığını" belirtti.
Teori, Gorgulov cinayetinin Jacques Lovich kitabına ilham verdiğini öne sürdü (versiyonlardan birine göre, Marksist Lev Deutsch'nin oğlu) “Avrupa Fırtınası”. Hikayede, Bolşevikler tarafından kışkırtılan beyaz bir göçmen, Fransa başkanını öldürdü. Bu nedenle, Fransız-Sovyet savaşı, Almanya'nın komünistlerin tarafını tutmasıyla başladı. Ve yakında bu birleşik ordu Paris'i ele geçirdi. Doğru, bu sürüm birçok kişi tarafından gerçekçi değildir.
Genel olarak, gergin duruma rağmen, bir şekilde ülke ve çok sayıda göçmen trajediden kurtulmayı başardı.
Deneme ve yürütme
Gorgulov'un denemesi 25'tan Temmuz 27'a kadar sürdü. Toplantılar sırasında Pavel Timofeevich agresif ve yetersiz davrandı. Sanığın lehine olan bu gösteri avukatlar tarafından müvekkilinin deliliğini vurgulamak için denendi. İşte işlemden önce yapılan tıbbi muayene, tam tersi. Bu nedenle, odak başarısız oldu. Yargılanan bir Rus şair ve yazar olan Galina Kuznetsova, şu girişi yaptı: “Duruşmada uzman doktorlardan biri:“ Bir delinin bir delinin izlenimi uyruğu ile açıklandı ”dedi. Savcı Charles Dona-Gig, suçluya “vahşi hayvan” ve “Rus mültecilerin Rasputini” dedi. Bu arada, medya temsilcileri arasında toplantı Moskova'dan gelen bir gazeteci Mihail Koltsov'du. Ayrıca Gorgulov listesinden bir adam vardı - Sovyet elçisi Dovgalevski.
Pavel Timofeevich, 40 dakika boyunca uzayan Fransızca bir konuşma yaptı. Yeni bir şey söylemedi. Rusya'nın bütün sıkıntılarında, suçlu Fransa'yı suçladı ve cumhurbaşkanının adalet adına suikast düzenlediğini söyledi. Zira Bolşeviklerin boyunduruğu altında acı çeken Rus halkının sorunu da tükürmek üzereydi. Gorgulov, ruhu ile "ülkeye ihanet eden" kralın değil Kerensky'nin de olduğunu söyledi. Konuşmanın sonunda bağırdı: “Öldür beni, ülkemi nasıl öldürdün! Küresel bir felakette yok olacaksınız! ”
Toplantıya bir Rus yazar, gazeteci, tercüman ve halk figürü Ilya Ehrenburg katıldı. Cumhurbaşkanı’nın suikastçisinin verdiği karara tepkisini şöyle tanımladı: “Gorgulov uzun, güçlüydü; Şaşkın bir şekilde bağırdığı zaman, anlaşılmaz Fransız, jüri, görünüşte, noter, dükkan sahibi, kiracı, korkudan tereddüt eden tutarsız küfürler ... Korkunç resmi hatırlıyorum. Geceleri, tozlu avizelerin loş ışığı altında, mahkeme salonu teatral bir prodüksiyon gibiydi: hakimlerin tören kıyafetleri, avukatların siyah togasları, davalının yüzü, yeşilimsi, ölü, her şey doğal değildi. Hakim kararı açıkladı. Gorgulov ayağa fırladı, boynunu boynundan çekti, sanki başını giyotin bıçağının altına sokmak için acele ediyordu ve bağırdı: "Fransa, oturma iznini reddetti!"
Doğru, Pavel Timofeevich'in sözleriyle ilgili birkaç versiyon var. Örneğin, Time dergisi şöyle yazdı: “Kendim ve arkadaşlarım için bir kahraman ölüyorum! Çok yaşa Fransa, çok yaşa Rusya, ölümüne kadar seni seveceğim! ”
Tabii ki mahkeme Gorgunov'u suçlu buldu ve ölüme mahkum etti. 20 Ağustos Yargıtay, temyiz için avukat bıraktı. Şikayetlerinde avukatlar, kanunun ve Anayasanın ihlal edildiğine dikkat çekti, çünkü cinayet politik olarak kabul edilmemeliydi. Avukatlar, Napolyon III uyarınca ceza kanununda yer alan “majestelere hakaret” ile ilgili makalenin uygulanmamasını istediler. Suçlu ve Uluslararası İnsan Hakları Birliği'ne destek veren Gorgulov'un delirdiğini savundu. Ancak rahmetli Cumhurbaşkanı Albert Lebrun’un halefi bu hapları reddetti.
Ve 14 Eylül 1932, Gorgulov Parisli uygulayıcı Anatoly Deibler'ı idam etti. Giyotin, binlerce izleyicinin toplandığı yaklaşık 3 olan Santa hapishanesinin yakınındaki Arago Bulvarı'na kuruldu. Cezanın uygulanmasından önce, Ortodoks rahip suçlu ile konuştu. Gorgulov ona Rus köylülüğüne bağlı olduğunu söyledi ve karısına affedilmeyi istediğini söylemesini istedi. Pavel Timofeevich, çocuğunun büyüdüğü zaman komünist olmayacağını da ümit etti: “Fransa'ya kızmıyorum, ona karşı hiçbir şey yapmak istemedim”.
Fransız geleneğine göre, Ulusal Muhafız ölüm cezasına çarptırılmadan önce selam verdi. Ölen kişinin cesedinin ardından çinko tabutun içindeki Ivry-sur-Seine mezarlığında geçici bir mezara gömüldü. Ve Eylül 28’ta, Paris’in banliyösünde bulunan Tje mezarlığında yeniden doğdu (bu güne kadar mezar gelmedi).
2003'te, uygulayıcı günlüğü yayınlandı ve Gorgulov'un infazı için bir yer vardı. Deibler, Pavel Timofeevich'in "kendisini cesaretle göstererek kendisini sözlerle sınırladığını" yazdı. Sainte Russie! ”
* * *
Ne de olsa, Gorgulov'un uzak Fransa'da ölümünden sonraki günün 4'i, en yakın akrabaları - annesi ve teyzesi - Kuban'daki evinde kollektif çiftlik mülkünün zimmetedilmesi nedeniyle tutuklandı. "Spikelets için" dedikleri gibi. Gelecekte onlara ne olduğu bilinmemektedir. Bazı bilgilere göre, Fransa cumhurbaşkanının katilinin annesi hala vuruldu.