17-inci
Temmuz ayında Sırbistan'da, Vishevets kasabası yakınlarındaki Sırbistan'da bir partizan kopması ezildi. Sert bir savaştan sonra, 1941 yerel sakinlerinin partizanları desteklediğinden ve bunlara sempati duyduğundan şüphelenilen bir tutuklama yapıldı. Askeri mahkeme hızlıydı, cezası öngörülebilirdi: bütün 16 ölüm cezasına çarptırıldı. Cezayı uygulamak için, 16 Piyade Tümeni'nden bir takım atandı. Hükümlüler gözü kapalı ve samanlığa ayarlandı. Askerler onlara karşı başladılar ve tüfekler hazırlandı. Bir an, “Feuer!” Ekibi çalacak, bundan sonra 714 insanları İkinci Dünya Savaşı'nın kurbanlarının sonsuz listesine katılacak. Ancak askerlerden biri tüfeği indirdi. Memura yaklaştı ve ateş etmeyeceğini açıkladı: Bir askerdi, bir uygulayıcı değil. Memur, yemin askerine hatırlattı ve seçim yapmadan önce onu koydu: ya asker çizgiye geri döner ve diğerleriyle birlikte emri yerine getirir ya da hükümlülerin bulunduğu yığında durur. Birkaç dakika sonra karar verildi. Asker tüfeği yere koymuş, Sırplara ölüm cezasına çarptırılmış ve yanlarında durmuştur. Bu askerin adı Josef Schulz.
Öyle miydi, değil miydi?
Uzun zamandan beri, Joseph Schulz'in sivillerin infazına katılmasının ve müteakip infazının reddedilmesi gerçeği sorgulandı. Bu hikayenin komünist propaganda olduğu iddia edildi. Schultz ailesi, şirket Josef Schulz'in Fuhrer ve Reich için Tito'nun “haydutları” ile savaşında hayatını verdiğine dair resmi bir bildiri aldı. Ancak 714 Bölümünün komutanı Friedrich Stahl olayı günlüğünde ayrıntılı olarak açıkladı. Ateş etme ekibinin katılımcılarından birinin çektiği fotoğraflar bile bulundu. Bunlardan biri olmadan Josef Schulz, оружия ve kask olmadan atış arasında durmak için bir samanlığa gider. Anlaşmazlıktaki nokta, 1947 yılında ölülerin kalıntılarının yok edilmesini sağladı. 17 ve gömülü biri arasında Wehrmacht birlikleri şeklinde idi. Josef Schulz savaşta ölmedi, ancak vuruldu. Bölümün emri, askerin emri yerine getirmediği utanç verici gerçeğini gizlemeye karar verdi ve şirket komutanı Teğmen Gollub, annesi Schulz'u Wuppertal'a savaşta oğlunun kahramanca ölümüne dair bir bildirimde bulundu.
Avcı Erlerinden birinin çektiği korunmuş fotoğraf: Wehrmacht askeri Sırplara gidiyor
Kim o, Joseph Schulz?
Onbaşı Joseph Schulz'un biyografisinde kahramanca bir şey yok. Babası I. Dünya Savaşı'nda öldü, Josef ailenin en büyüğü olarak kaldı ve emek faaliyetlerine erken başladı. MYO, tasarımcı pencerelerinin eseridir. Ağabeyinin anılarına göre, Joseph ne sıcak öfkeli, ne aptal, ne de agresif değil, daha yumuşak ve duygusaldı. Hiçbir zaman siyasetle uğraşma, ne komünist ne de sosyal demokrat değildi.
Anavatanına ve Führer'e hizmet etmeye hazırdı. Öldüğü zaman, o, zaten tam olarak oluşturulmuş bir dünya görüşüne sahip bir adam olan, yılın 32'iydi. Bir emir vermeyi reddeden bir askerin savaş zamanlarında nasıl cezalandırıldığını çok iyi biliyordu. Neden sadece havaya ateş etmedi? Ne de olsa kimse onun kurşununun geçtiğini bilmiyordu. Ama sonra diğerlerinin gözünde o bir katil olacaktı ve sonsuza dek kalacaktı. Pek çoğunun aksine, ne yemin ne de askeri borç onun için bir bahane olamaz. O bilinçli bir şekilde temiz ellerle ve bir isim ile ölmeye karar verdi.
Bu insanlar
Sırbistan'da, ölülerin bir anıtı trajedinin bulunduğu yerde duruyor. Anıtın üzerinde ismin ve soyadının yer aldığı bir işaret var. 17 soyadları: 16 - Sırpça ve 1 - Almanca.
Sovyet film yönetmeni M. Romm, “Anavatanınız için hayatınızı vermek için önemli bir cesaretiniz olması gerekiyor. Ancak bazen, etrafınızdaki herkes “evet” dediğinde, herkesin çevresi artık insan olmadığı zaman, “hayır” deme cesaretine ihtiyaç duymazsınız. Yine de, Almanya'da faşizme hayır diyen insanlar vardı. Evet, böyle az insan vardı. Fakat onlardı.
Atış Anıtı