SHIRDI SAI BABA ZAMAN ÇİZELGESİ
1838: göre Shri Sai Satcharita 10:43, Shirdi Sai Baba 1838 civarında doğdu (yani, Shaka döneminde 1760).
1886: Shirdi Sai Baba bir astım krizi geçirdi ve derin bir konsantrasyon veya samadhi durumuna gireceğini açıkladı. Söz verdiği gibi, ölüm benzeri durumundan üç gün sonra yükseldi.
1892: Shirdi Sai Baba camisindeki lambaları mucizevi bir şekilde yağ yerine suyla yaktı. BV Narasimhaswami'nin Sai Baba'nın Hayatı Shri Sai Satcharita bu olayı tarihini belirtmeden detaylandırırken, bu olayın 1892'de gerçekleştiğini savunmaktadır.
1903: GD Sahasrabuddhe, takma ad Das Ganu Maharaj, yazdı Shri Santakathamrita, çeşitli Hindu azizleri hakkında altmış bir bölümden oluşan Marathi hagiografik bir metin. Bu eserin elli yedinci bölümü Shirdi Sai Baba hakkında ilk yazılı kaynaktı.
1906: GD Sahasrabuddhe (Das Ganu Maharaj) yazdı Shri Bhaktililamrita, çeşitli Hindu azizleri hakkında kırk beş bölümden oluşan bir Marathi hagiografik metin. Bu çalışmanın otuz birinci, otuz ikinci ve otuz üçüncü bölümleri Shirdi Sai Baba'ya odaklandı.
1916: GR Dabholkar, takma adı Hemadpant, birinci sınıf yargıç olarak görevinden emekli oldu ve ardından yazmaya başladı. Shri Sai Satcharita, genellikle Shirdi Sai Baba'nın hayatı hakkında en yetkili kaynak olarak kabul edilen bir Marathi hagiografik metni.
1918 (Ekim 15): Shirdi Sai Baba, Vijayadashami'deki (yani Dussehra) Shirdi'de öldü (veya daha doğrusu, Tanrı tarafından tam ve nihai olarak özümsenmeye (mahasamadhi) ulaştı). Seksen yaşında olduğuna inanılıyordu.
1918: Shirdi Sai Baba'nın ölümünden kısa bir süre sonra GD Sahasrabuddhe (Das Ganu Maharaj), 163 mısralık ilahiyi yazdı. Shri Sainatha Stavanamanjari.
1925: GD Sahasrabuddhe (takma adı Das Ganu Maharaj) yazdı Shri Bhaktisaramrita, çeşitli Hindu azizleri hakkında altmış ağaç bölümden oluşan bir Marathi hagiografik metin. Bu çalışmanın elli ikinci ve elli üçüncü bölümleri Shirdi Sai Baba'ya odaklanırken, yirmi altıncı Bölüm bazıları Sai Baba'nın gurusu olarak tanımlanan esrarengiz figür Venkusha'nın hikayesini anlattı.
1922: Ahmednagar Bölge Mahkemesinin emri üzerine, Shri Saibaba Sansthan ve Trust, Shirdi'deki Samadhi Mandir'deki Sai Baba'nın mezarının ritüel faaliyetlerini ve mali durumunu denetlemek için kuruldu.
KURUCU / GRUP TARİHİ
Geçen yüzyılda, Shirdi Sai Baba (ö. 1918), Güney Asya dini manzarasının en popüler figürlerinden biri olarak ortaya çıktı. [Sağdaki resim] On dokuzuncu yüzyılın sonları ile yirminci yüzyılın başları arasında Britanya Hindistan'ın Bombay Başkanlığı'nın Ahmednagar Bölgesi sınırındaki küçük Shirdi köyünde harap bir camide yaşadı. Shirdi Sai Baba, özellikle hayatının son yirmi yılında, neredeyse her türlü krize cevap verebilecek mucizevi nimetler sunmasıyla bölge çapında ün kazandı. Yükselen popülaritesinin bir başka yönü de, Hindu ve İslam geleneklerini harmanlayan uygulamalarla ve Tanrı'nın nihai birliğini vurgulayan öğretilerle bir aziz olarak ünüydü.
Shirdi'nin harap olmuş camisinin sakini, azizlik fikrini (unvan, sai) babacan bir sevgi ve başkalarına ilgi duygusu (gayri resmi hitap terimi baba) ile birleştiren bir isim olan "Sai Baba" olarak bilinmeye başlandı. Bilim adamları, sai'nin bir Müslüman "gezgin" için Farsça bir terim olan sa'ih'in bir türevi olduğunu iddia ettiler (Rigopulous 1993: 3; Warren 2004: 35-36). Bazı hagiograflar alternatif olarak sai'nin Sanskritçe "usta" anlamına gelen swami (Chaturvedi ve Rahula 2000: 38) veya "Tanrı tezahür ettirdi" anlamına gelen sakshat ishwar'ın bir kısaltması olarak parlak sai ile ilişkili olduğunu öne sürerler (Sharma 2012: 1). Hagiografik literatür aynı zamanda Sai Baba'ya bir avatar, guru ve fakir olarak birbirinin yerine geçerek, Sai Baba'nın zaman zaman kendini tanımlamak için kullandığı Müslüman bir dilenci için kullanılan terimdir. Hagiografik ve akademik literatürde, Sai Baba'nın statüsünü karizmatik bir dini figür olarak belirtmek için bir aziz olarak bahsedilir.
Shirdi Sai Baba'nın doğumu ve ilk yılları tamamen bilinmemektedir, ya da daha doğrusu, bu GR Dabholkar'ın hacimli Marathi şiirsel çalışmasının pozisyonudur. Shri Sai Satcharita (1930). Dabholkar devletler satcharita 4: 113, 115: “Baba'nın doğum yeri, soyu ve annesinin ve babasının kimliği - bu konularda kimse bir şey bilmiyordu ... Anne babasını, sevdiklerini ve dünyadaki diğerleriyle tüm bağlarını bırakarak Shirdi'de ortaya çıktı. insanlığın refahı için. " Bununla birlikte metin, Sai Baba'nın 1918'de öldüğünde seksen yaşında olması gerektiğini ve dolayısıyla 1838 civarında doğum yaptığını tahmin etmektedir (Bkz. satcharita 10:43). Daha önceki bir hagiografik çalışma, Das Ganu Maharaja'nın Bhaktililamrita (1906), Sai Baba'nın bir zamanlar kökenleri hakkında esrarengiz bir şekilde konuştuğunu, dünyanın onun köyü olduğunu ve Brahma ve maya'nın onun babası ve annesi olduğunu söyleyerek bildirdi (Bkz. Bhaktililamrita 31: 20).
Aziz'in doğumu ve ilk yılları hakkında çok daha fazla bilgi, dört ciltlik İngilizce düzyazının yazarı olan hagiographer BV Narasimhaswami'den (1874-1956) gelmektedir. Sai Baba'nın Hayatı (1955-1969). Konusunu Hindistan'daki izleyicilere tanıtmayı amaçlayan bu metin, önceki hagiografik çalışmalarında sunulan içeriğin çoğunu içeriyor, ancak aynı zamanda yazarın kendi etnografik araştırmalarından ve Sai Baba'yı aziz yaşarken tanıyan adanmışlarla yaptığı röportajlardan da alıyor. Bu yeni bilginin bir örneği, Sai Baba'nın Shirdi'nin yaklaşık 250 kilometre doğusunda küçük bir kasaba olan Pathri'den kendisine Brahmin dediğini duyan, Sai Baba'nın ilk adanmışlarından biri olan Mhalsapati'nin ifadesidir. Narasimhaswami ile sonuçlanan Sai Baba'nın Hayatı azizin melezlenmiş yetiştirilmesiyle ilgili yeni bir teoridir: Brahmin anne babaya doğumu; anonim bir Müslüman fakirinin bakımındaki kısa görev süresi (muhtemelen bir Sufi, Narasimhaswami'nin önerdiği); ve Venkusha adlı bir Brahmin gurusu tarafından daha uzun vesayet dönemi. Bu, Shirdi Sai Baba'nın tanımında önemli bir hagiografik kaymaya işaret ediyor: "ne Hindu ne de Müslüman" dan satcharita ve diğer erken dönem Marathi, Sai Baba'nın Hayatı Narasimhaswami'nin bağımsızlığını yeni kazanmış Hindistan'da dinin ahenkli geleceğine dair umudunun özü olan "hem Hindu hem de Müslüman" olan (Loar 2018). Bu melezleştirilmiş yetiştirme, Shirdi'nin dindarının kendi beyan ettiği reenkarnasyon olan Puttaparthi'den Sathya Sai Baba (1926-2011) aracılığıyla daha da güzelleşir. Sathya Sai Baba, adanmışlarına verdiği ifşalar yoluyla selefinin kökenine mitolojik unsurlar ekliyor; bunlara Hindu tanrısı Shiva'nın çocuksuz Brahmin çiftinin oğlu olarak doğum yapmayı vaat ettiği Ganga Bhavadiya ve Devagiriamma (Rigopoulos 1993'te daha ayrıntılı bilgi için bkz. : 21-27). Narasimhaswami ve Sathya Sai Baba'nın Shirdi Sai Baba yorumlarının unsurları zaman zaman çağdaş hagiografik metinlerde ve filmlerde yer alsa da, birçok adanmışın Dabholkar'ın kitabını tutmaya devam ettiği unutulmamalıdır. satcharita ve azizin bilinmeyen ebeveyninin hayatının bu dönemindeki en yetkili hesap olarak tanımlanması. Shirdi'deki azizin mezarını denetleyen Shri Saibaba Sansthan and Trust, Dabholkar'ın bilgilerine öncelik veriyor. satcharitaDe.
Shirdi Sai Baba'nın doğumunun ve ilk yıllarının çeşitli anlatımlarına rağmen, 1858 civarında Shirdi'ye geldikten sonra hayatındaki önemli olaylarla ilgili hagiografik kaynaklar arasında göreceli bir tutarlılık vardır. Bu, Müslüman bir adamla karşılaşmasına atanan tarih. Şirdi'nin yaklaşık 100 kilometre batısında Dhupkheda'dan bir köy memuru olan Chand Patil adlı. O sırada Patil, kırsal kesimde atını arıyordu. Müslüman bir fakir kıyafeti giymiş, başörtüsü (topi) ve uzun elbise (kafni), bir mango ağacının altında oturan ve bir chillum'da ezilmiş tütün içen genç bir adama rastladı. Fakir sohbetten sonra, Patil'e kayıp atı yakındaki bir nehirde tam olarak nerede bulacağını söyledi. Daha da şaşırtıcı bir diğer olay ise fakir olarak yanan bir közü maşa ile yerden çekip bastonuyla yere vurarak suyu çekmesiydi. Bu mucizevi eylemlerin ikisi de azizin soğukluğunu içmesine yardımcı olmak içindi. Görüşmelerinin sonuna doğru Patil, genç azizi Dhupkheda köyüne ve ardından Patil'in akrabalarının düğün için seyahat ettiği Shirdi'ye davet etti. Shirdi'ye vardıklarında, genç aziz, köyün Khandoba tapınağının bekçisi, "Sai, lütfen gel" (ya sai) diye seslenen Mhalsapati tarafından görüldü. Bugünden itibaren, Shirdi'li Sai Baba, kendi adıyla anılan köyüne yerleşti.
Sai Baba altmış yıllık görev süresini Shirdi'de dilenci olarak geçirdi. Zamanının çoğu, Dwarkamai olarak bilinen camisinde, kutsal ateşinin (dhuni) önünde tefekkür içinde oturup ara sıra köyde dolaşarak geçti. Shirdi sakinleri başlangıçta uzak azizden iki mucizevi güç gösterisi halkın gözündeki itibarını büyük ölçüde artırana kadar mesafelerini korudu. İlk büyük mucize, 1886'da, aziz astım krizi geçirdiğinde ve yetmiş iki saat içinde ölüm benzeri meditasyon samadhi durumuna gönüllü olarak girip geri döneceğini açıkladığında meydana geldi. Bazıları Shirdi Sai Baba'nın gerçekten öldüğüne ve onu gömmek için taşındığına inanıyordu, ancak söz verildiği gibi, aziz üç gün sonra hayata döndü. 1892 civarında gerçekleşen ikinci büyük mucize ise camisinde yağ yerine su ile lamba yakılması mucizesiydi. Shirdi'nin bakkalları sadaka olarak düzenli olarak verdikleri yağın mevcudiyeti konusunda yalan söylediğinde, Sai Baba camisine döndü ve az miktarda artık yağ ile suyu karıştırdı, karışımı dini bir adak olarak içti (Bkz. satcharita 5: 109) ve mucizevi bir şekilde caminin kandillerini yaktı. Das Ganu Maharaj'a göre bu olay, halkın bir “deli” den “yeryüzündeki Tanrı” ya giden aziz algısında katalizördü (Bkz. Bhaktalilamrita 31: 35, 46).
Bu iki mucize, iki önemli kişinin adanmışlık topluluğuna dahil edilmesiyle aynı zamana denk geldi: NG Chandorkar ve GD Sahasrabuddhe. 1892'de azizle tanışan bir bölge koleksiyoncusu olan Chandorkar, kolonyal orta sınıflardaki (örneğin kâtipler, polis müfettişleri, avukatlar, yargıçlar) pek çok teması arasında mucize yaratan azizi terfi etti. Etkisi o kadar büyüktü ki, ona “Baba'nın havarilerinin ilki ve en önemlisi” ve “Baba'nın Aziz Paul'u” denildi (Narasimhaswami 2004: 249). Chandorkar, dini şiir yazma konusunda büyük beceriye sahip bir polis memuru olan Sahasrabuddhe'yi 1894 civarında Shirdi'yi ziyaret etmeye ikna etti. Bir dizi yakın görüşme, Şirdi Sai Baba'nın kendisini belli zararlardan koruduğunu kanıtladı. Polis gücünden istifa eden Sahasrabuddhe, azizin onu daha yüksek bir çağrıya, yani azizlerin hayatlarını yazmaya ittiğini hissetti. Das Ganu Maharaj takma adını aldı ve yazdı Santakathamrita (1903), Sai Baba'nın öğretilerinin en eski yazılı anlatımı haline gelen bir bölümü içeren. Ek hagiografik çalışmalar takip etti, en önemlisi Bhaktililamrita (1906) ve Bhaktisaramrita (1926), yetenekli bir kirtankar rolünde olduğu gibi birçok eserde sözlü olarak icra edildi.
Bir diğer adanmış ve hagiograf, 1889'da Shirdi'ye gelişi Chandorkar ve Sahasrabuddhe'den önce gelen Abdul'du. Abdul, azizin yakın bir adanmışıydı ve 1922'de Shri Saibaba Sansthan and Trust'ın kurulmasından önce kısa bir süre için mezarından sorumluydu. Abdul'un azizin Sufi'den ilham alan öğretilerini içeren el yazısı not defteri, Marianne Warren'ın çevirisinde belirgin bir şekilde yer alıyor. Gizemi Çözmek: Tasavvuf Işığında Shirdi Sai Baba, ilk olarak 1999'da ve daha sonra da 2004'te gözden geçirilmiş bir baskı olarak yayınlandı. Defter, Warren'ın Sai Baba'nın aslında Sufi kutsal bir adam olduğu ve mirasının Hindulaştırmaya, onun ardından Hindu tarafından yazılmış hagiografi aracılığıyla geçtiğine dair argümanının önemli bir kanıtıdır. ölüm.
Sai Baba'nın hayatının son yirmi yılında, aralarında Ahmednagar Bölgesi'nin koleksiyoner yardımcısı ve yerleşim görevlilerinden biri olan HV Sathe (1904) dahil olmak üzere çok daha fazla insan Shirdi'yi ziyaret etmeye başladı; Nashik'ten avukat SB Dhumal (1907); Pandharpur'dan yardımcı yargıç Tatyasaheb Noolkar (1908); Bombay'ın önde gelen avukatı HS Dixit (1909); Amravati avukatı ve siyasi aktivist GS Khaparde (1910); ve birinci sınıf yargıç ve satcharita Yazar GR Dabholkar, Bandra'dan (1910). 1930'larda, bu kişilerle röportaj yapan Narasimhaswami daha sonra Adanmışların Sri Sai Baba Deneyimleri (1940), azizin mucizeleri ve öğretileri hakkında yetmiş dokuz birinci şahıs tanıklık derlemesi olarak. Bu çalışma, azizi yaşarken tanıyan adanmışlara göre Sai Baba'nın önemli bir görüntüsünü sunuyor, ancak seslerin ağırlıklı olarak kolonyal orta sınıflardan iyi eğitimli, yüksek kastlı Hindu erkeklerinden geldiği gerçeğiyle daha da bağlamsallaştırılmalıdır. .
Shirdi Sai Baba'nın artan bölgesel popülaritesi, çoğu hastalıkları iyileştirmek veya insanları zarar görmekten korumak için nimetler içeren mucizelerinin anlatımlarındaki artışla paralellik gösterdi. Örneğin, Dabholkar'ın on üçüncü bölümü satcharita Sai Baba'nın çeşitli hastalıkları başarılı bir şekilde tedavi etmek için alışılmadık yöntemler önerdiği örnekleri rapor eder: akciğer tüketimi için camisinde azizin yanında oturmak; bir Laskhmi tapınağının yakınında siyah bir köpeği sıtma ateşi için beslemek; ve ishal için fındık ve süt karışımı yemek. Aynı bölüm, benzer bir konuyla ilgili üç kısa anekdot içermektedir: “Allah her şeyi düzeltir” (allah accha karega) sözleriyle tedavi edilen bir kulak enfeksiyonu; aziz tarafından kutsanmış kavrulmuş fıstıkların iyileştirdiği gevşek hareketler; ve azizin kutsamasıyla (ashirvad) tedavi edilen uzun süredir devam eden bir kolik vakası iyileştirildi. Narasimhaswami's Adanmışların Deneyimleri çok sayıda ek hikaye içerir. satcharita. Avukat SB Dhumal, "sağduyu", "tıbbi görüş" ve "sağduyu kuralları" kavramlarına aykırı olmasına rağmen, Sai Baba'nın tavsiyesine uyarak vebadan nasıl kurtulduğunu anlatıyor (Narasimhawami 2008: 31). Bu tür mucizelerin çoğu, özellikle iyileştirmeyi içerenler, şüpheci bir adanmışın inançsızlığının Sai Baba'ya olan inancına dönüşümü ve bir azizin gücünün "modern" veya "batı" tıp uygulamalarından daha üstün olduğunu göstermesi gibi tekrarlayan temalara sahiptir (Hardiman 2015; Loar 2016).
Shirdi Sai Baba'nın ölümünden yaklaşık bir ay önce, başını dayadığı tuğla bir adanmış tarafından kazara kırıldı. Aziz, bu olayı karmasının kırılması ve ölümünün bir alâmeti olarak yorumladı. 15 Ekim 1918 öğleden sonra uzun süren ateşin ardından öldü. Bu, Navaratri Hindu festivalinin son günü olan Dussehra olarak da bilinen Vijayadashami idi. Ölümünün ardından Şirdi'deki Hindular ve Müslümanlar arasında cenazeyle ilgili bir tartışma çıktı. Müslümanlar, bir Müslüman aziz için dargah yapımında yaygın bir gelenek olan azizi açık araziye gömmek istediler. Bununla birlikte Hindular, Sai Baba'nın Nagpur'dan zengin bir adanmış olan Bapusaheb Buti tarafından yapım aşamasında olan büyük bir binaya gömülmek istediğini ileri sürmüşlerdir (Bkz. satcharita 43: 158). Yakındaki Kopergaon'un gelir memuru iki parti arasında bir oylama ayarladı ve çoğunluk onun Buti'nin Şirdi Sai Baba'nın Samadhi Mandir'i olarak bilinen binasına gömülmesini destekledi (Rigopoulos 1993: 241). Azizin Müslüman adanmış Abdul, 1922'de Shri Saibaba Sansthan and Trust'ın kurulmasına kadar yeni mezarın koruyucusu oldu.
Doktrinleri / İNANÇLAR
Shirdi Sai Baba hakkındaki temel inançlardan biri, özellikle Hindu ve İslami gelenekler arasında dini birliği temsil ettiğidir. satcharita Bazı ayetlerde, özellikle 5:24, 7:13 ve 10: 119'da onun "ne Hindu ne de Müslüman" olduğunu belirtir. Sai Baba'nın tek bir geleneğe bağlı olmamasıyla ilgili olarak, Hindu ve İslami Tanrı nosyonlarının eşitliği hakkındaki ifadeleridir; bunun bir örneği, Ram ve Rahim arasındaki fark olmamasıdır. satcharita 10:50. Üçüncü bölüm satcharita Sai Baba da Brahminler ile Pathanların, yani Hinduların ve Müslümanların eşitliğini savunan, her biri aynı adanmışlık ruhunu farklı şekillerde ifade eden Sai Baba'yı sergiliyor. Sai Baba hagiografyası bağlamındaki bu dinsel birlik ifadelerinin ağırlıklı olarak Hindu hagiograflardan geldiğini belirtmek de önemlidir. Düşünmek satcharita 23: 4, Hindu hagiografi yazarı Dabholkar, Hindu yorumunu Sai Baba'nın İslami kelime dağarcığını kullanan kendini ifadesiyle dengelediği: “[Sai Baba] 'yı bir avatar olarak görebiliriz çünkü tüm bu özelliklere sahip. Kendisi hakkında "Ben Allah'ın (Allah'ın) hizmetinde bir kulum" derdi.
Çoğu hagiografik metne göre, Shirdi Sai Baba felsefe ve doktrin üzerine uzun dersler veren biri değildi, ancak önemli bir istisna Das Ganu'nun Santakathamrita (1903), azizin NG Chandorkar ile uzun sohbetini anlatıyor Brahmajnana, Caitanyave Vedanta'daki diğer konular. Bunun yerine Sai Baba, kendisine “Tanrı onu düzeltir” ve “Tanrı efendidir” (allah malik) gibi sözlerle yaklaşanlara basit nimetler sundu. Bugün, Shirdi Sai Baba ile yakından ilişkili olan Hintçe ifade “herkesin efendisi birdir” veya sab ka malik ek hai'dir. Erken dönem Marathi hagiografyaları, bu kelimeleri ne doğrudan ne de dolaylı olarak azize atfetmez ve onları öğretilerini tarif etmek için kullanmaz. Bu ifadenin posterler, takvimlerde ve onun imajını taşıyan diğer basılı eserlerde her yerde olduğu göz önüne alındığında, bu kelimelerin azizin toplu ürettiği ikonografisinden kaynaklandığı söylenebilir. Sab ka malik ek hai ifadesinde örneklenen dinsel birlik türünün, Hindu milliyetçiliği gibi dışlayıcı ve yerlileştirici dünya görüşlerinin aksine, ahlaki iyiliğin birleştirici bir gücü olarak Hindulara olduğu kadar Hindu olmayanlara da hitap ettiği görülmüştür (McLain 2011, 2012).
Shirdi Sai Baba'nın adanmışları, herkesin kolayca dönebileceği etkili bir mucize işçi olarak ününe derinden inanıyorlar. Hagiografik metinler, Sai Baba'nın hastalıklardan ve hayati tehlike oluşturan durumlardan iş ve para gibi maddi sorunlara kadar her türlü sorunu olan insanlara yardım etme konusundaki başarısızlığının tanıklıklarıyla doludur. Güney Asya dini geleneklerindeki birçok kutsal figürde olduğu gibi, Shirdi Sai Baba'ya ölümden sonra bile hemen ulaşılabilir. Örneğin Narasimhaswami, 1936'da Shirdi'deki azizin mezarında güçlü bir dönüştürücü deneyim yaşadı ve ardından bir sai prachar kariyerine veya Sai Baba'yı Hindistan'ın her yerinde tanıtma misyonuna başladı (McLain 2016b; Loar 2018). Çağdaş hagiografik literatür, Shirdi Sai Baba'ya atfedilen yeni mucizeleri bildirmeye devam ediyor, ihtiyaç sahibi insanlara yardım etmek ve çeşitli hastalıkları tedavi etmek için ya ölümünden sonra varlığıyla ya da Sai Baba'nın camisindeki kutsal ateşten (dhuni) elde edilen kutsal külün (udi) ritüel kullanımı yoluyla. Shirdi (Chopra 2016). Shirdi Sai Baba'nın yüzünün Kanada Mississauga'daki bir tapınağın duvarında görünmesi gibi mucizevi olaylar zaman zaman medyada yer alır (Loar 2014).
Mucizelere olan bu inancın kaynağı, Shirdi Sai Baba'nın 1918'deki ölümünden önce söylediği on bir güvencedir. Bu güvenceler, erken Marathi hagiografilerinde kodlanmış biçimde mevcut değildir, ancak Narasimhaswami'nin tam veya çok benzer girişlerinden bir araya gelmiş gibi görünmektedirler. Şartlar ve Sözler (1939), azize atfedilen 600'den fazla aforizma ve benzetmeden oluşan bir özet. Aşağıda, on bir güvencenin yaygın bir İngilizce çevirisi yer almaktadır (Rigopoulos 1993: 376):
Her kim ayağını Shirdi toprağına koyarsa, çektiği acı sona erecektir.
Zavallı ve sefil olanlar, camiimin basamaklarını tırmanır tırmanmaz neşe ve mutluluğa kavuşacak.
Bu dünyevi bedeni terk ettikten sonra bile daima aktif ve dinç olacağım.
Mezarım, adanmışlarımın ihtiyaçlarını kutsayacak ve onlara hitap edecek.
Mezardan bile aktif ve dinç olacağım.
Ölümlü kalıntılarım mezardan konuşacak.
Bana gelen, bana teslim olan ve bana sığınan herkese yardım etmek ve rehberlik etmek için yaşıyorum.
Bana bakarsan ben de sana bakarım.
Eğer yükünüzü bana yüklerseniz, kesinlikle buna katlanacağım.
Tavsiyemi ve yardımımı ararsanız, size hemen verilecektir.
Adanmışımın evinde hiçbir istek olmayacak.
İster İngilizce ister Güney Asya dillerinde olsun, bu güvencelerin biraz farklı versiyonları da Shirdi Sai Baba adanmışlığında dolaşmaktadır. (Sağdaki resim] Örneğin, yedi numaralı güvence yukarıdaki işleme göre farklı şekilde okur: bhajega jo mujh ko jis bhav mein paunga us ko main us bhav mein. Bu güvencenin ortak İngilizce çevirisi, özellikle de çevrimiçi adanmışlık alanları şu şekildedir: “Erkekler bana hangi inançta olursa olsun, ben de onlara tapıyorum.” Hangi biçimde ve dilde olursa olsun tüm güvenceler boyunca, ana tema Shirdi Sai Baba'nın ulaşılabilir ve erişilebilir bir manevi kaynak olduğunu savunuyor. İnsanların sorunlarını çözmek isteyen ve çalışmalarını Narasimhaswami'nin kitabında bu şekilde tanımlayan açık erişimli bir manevi kaynak olarak hizmet eder. Şartlar ve Sözler, 55 numara: "Benim işim kutsamalar vermek."
The satcharita Shirdi Sai Baba'nın sekiz yaşında bir çocuk olarak adanmışları arasında dönme öngörüsünü bildirir, ancak bazı adanmışlar Puttaparthi'den Sathya Sai Baba'yı Shirdi'nin dilencisinin reenkarnasyonu olarak kabul etmez. Sathya Sai Baba, selefini üçlü bir avatarın bir bileşeni olarak daha da anlıyor: Shiva'nın bir formu olarak Shirdi Sai, Shakti ile birlikte Shiva'nın bir formu olarak Sathya Sai ve tek başına Shakti olacak gelecek enkarnasyon olan Prema Sai (Srinivas 2008) . Shirdi Sai Baba'nın bazı adanmışlarının iki Sai Babas'ı birbirinden ayırmasının bir yolu, Shirdi'deki "gerçek" (asli) ile Puttaparthi'deki "sahte" (nakli) arasındaki farktır (Loar 2016). Bununla birlikte, her Sai Baba'nın diğerinin adanmışlık bağlamındaki yerini anlamamıza daha fazla nüans sağlamak için bu konuyla ilgili daha fazla araştırma yapılması gereklidir.
RITUALS / UYGULAMALAR
Hagiografiye göre, Shirdi Sai Baba'nın münzevi yaşam tarzı ve dini uygulamaları, onun Hindu ve İslam geleneklerine karma yaklaşımını yansıtıyordu. Yedinci bölümüne göre satcharitaHindu ve Müslüman fiziksel özelliklerinin bir kombinasyonu olarak kulaklarını deldi ve sünnet edildi. Uzun beyaz cüppesi ve başörtüsü Deccan bölgesindeki bir Müslüman dilenci veya fakir kılığına benziyordu ve köyün harap camisinde yaşıyordu. Ancak camiden, Hindu tanrısı Krishna ile ilişkili kutsal şehre atıfta bulunarak Dwarka veya Dwarkamai olarak bahsetti. Caminin içinde, aziz, sürekli yanan kutsal ateşini sakladı ve külünü (udi) iyileştirici bir madde olarak reçete etti. Ya Kuran'dan pasajlar okudu ya da başkasına okudu ve bir keresinde Sanskrit dilbilgisi bilgisini Bhagavad Gita'yı bir Hindu adanmış için yorumlayarak gösterdi. Ara sıra brahmajnana ve maya gibi Hindu metafizik kavramlarından söz ederken, her zaman dudaklarında olan Tanrı'nın adı satcharita 7:30, Allah malik idi (“Tanrı efendidir”). Toplumsal kategorizasyon eylemine direnen ve onu eleştiren bu dindarlık, Güney Asya'da eşi benzeri görülmemiş bir durum değil, çünkü bilim adamları Shirdi Sai Baba'yı, Nath münzevi topluluğu, tanrı Dattatreya, şair-aziz Kabir ve Gajanan Maharaj ve Swami Samarth Maharaj gibi diğer Maharashtrian azizler (White 1972; Rigopoulous 1993; Warren 2004).
Shirdi Sai Baba ile ilişkili bir başka eylem türü mucizedir. İngiliz dili edebiyatı "mucize" sözcüğünü, Sai Baba'nın hem yaşamı boyunca gerçekleşen hem de şu anda gerçekleşmeye devam eden doğaüstü eylemlerini ve olaylarını tanımlamak için kullanır. Hintçe ve Marathi gibi Güney Asya dillerindeki eserler, tipik olarak azizin mucizelerini camatkar (lafzen "hayrete düşüren") ve lila olarak tanımlar. gerçeklik. Aziz, üç günlük ölüm ve canlanma döneminin ve camisindeki lambaların yağ yerine su ile mucizevi şekilde yakılmasının dikkate değer istisnaları dışında, hayatı boyunca nadiren büyük ölçekli mucizeler gerçekleştirdi. Shirdi Sai Baba literatüründe çok daha yaygın olanı, mucizevi bir tedavinin kişisel deneyimlerini, hayat kurtaran korumayı veya maddi sonucu (örneğin, yeni bir iş, bir üniversiteye kabul, yeni bir işte başarı) anlatan kişilerin kişisel tanıklıklarıdır.
Sai Baba'nın uygulamalarının harmanlanmış doğasına ve öğretilerinin ekümenik doğasına rağmen, Sai Baba ibadetinin pek çok ritüeli, puja, arati ve darshan gibi Hindu uygulamalarının şemsiyesi altına girer. Dünyanın dört bir yanındaki Shirdi ve Sai Baba tapınaklarında kutlanan başlıca festivaller Hindu kutlamalarıdır: Ram Navami, Guru Purnima ve Sai Baba'nın mahasamadhi'sini de anan Vijayadashami. Sai Baba ibadetinin gelişiminde önemli bir an w1954'te Samadhi Mandir'deki azizin mezarının üzerinde mermer bir resmin (Hindu tarzında kutsanmış bir murti) kuruluşu olarak. [Sağdaki resim] Bazı Hindu tapınaklarında benzer kutsanmış resimler bulunur ve insanların evlerinde ve işyerlerinde neredeyse tüm diğer kutsal figürlerin yanında daha küçük murtiler ve adanmışlık posterleri veya çerçeveli baskılar bulunabilir. Sai Baba ibadetinin genel olarak Hindu karakteri, hagiograflar da dahil olmak üzere geçmiş ve şimdiki adanmışlarının ağırlıklı olarak Hindu demografisini yansıtır. Kesin sayıları tespit etmek imkansızdır, ancak bir din turizmi alanı olarak Shirdi üzerine yapılan bir çalışma, ziyaretçilerin çoğunlukla Hindu (yüzde doksan iki) olduğunu, Müslümanlar, Hıristiyanlar, Parsiler ve Sihler ayrı bir azınlıkta (Ghosal ve Maity 2011: 271).
ORGANİZASYON / LİDERLİK
1922'de Ahmednagar Bölge Mahkemesi, mezarın faaliyetlerini ve mali durumunu denetleyecek organizasyon organı olan Shri Saibaba Sansthan and Trust'ın kurulmasını emretti. Kuruluşundan kısa bir süre sonra, tüm Hindu mütevelli heyeti Abdul'u bakıcı olarak görevden aldı (Warren 2004: 347). Bugün, Sansthan ve Trust, geçen yüzyılda muazzam bir dönüşüm geçiren bir kasaba olan Shirdi'deki Samadhi Mandir'i yönetmeye devam ediyor. 25,000 adanmışın Shirdi'yi her gün ziyaret ettiği ve hafta sonları yaklaşık 80,000 adanmışının ziyaret ettiği tahmin edilmektedir ve önemli ölçüde daha fazlası büyük festivaller sırasında (Shinde ve Pinkney 2013: 563).
Sansthan and Trust'ın dikkate değer bir özelliği, Tirupati'deki Venkateshwara Mandir ve Jammu'daki Vaishno Devi Mandir gibi Hindu sitelerinin yanı sıra düzenli olarak Hindistan'ın en zengin dini kuruluşları arasında yer almasıdır. Sansthan ve Trust'a büyük miktarda bağış bazen medyada, özellikle bayramlarda ve festivallerde bildiriliyor. Kesin rakamları ayırt etmek zor olsa da, Vijay Chavan ve Manohar Sonawane tarafından yazılan bir Marathi makalesi, yirminci yüzyılın son yarısında Sansthan ve Trust'ın mali durumundaki artışa dair bir fikir veriyor. 1952'de, kuruluş Hindistan hükümetine kayıtlı olduğunda, yıllık 214,000 Rupi gelir bildirdi. 1973'e gelindiğinde bu miktar 1,800,000 Rupi'ye çıktı ve 1980'lerin sonunda yıllık gelir 60,000,000 Rupi'ye yükseldi. Chavan ve Sonawane'ye göre Sansthan ve Trust'ın mali durumundaki dönüm noktası, yönetmen Ashok Bhushan'ın 1977 Hintçe filminin serbest bırakılmasıydı. Shirdi ke Sai Baba, azizi Hintçe sinemaseverlerin geniş izleyici kitlesine tanıttı. Yazarlar ayrıca, kuruluşun yönetim komitesinden, gelirini yaklaşık 2004 Rupi olarak listeleyen ve 870,000,000 Rupi'den fazla değerde mevduatı listeleyen bir 2,000,000,000 raporundan alıntı yapıyorlar (Chavan ve Sonawane 2012: 37-38).
Sansthan ve Trust, Shirdi'deki Samadhi Mandir'i yönetirken, Hindistan ve dünya çapında birçok başka Sai Baba organizasyonu ve tapınakları vardır. Örneğin, BV Narasimhaswami, Shirdi'deki hareket merkezinin ötesinde Sai Baba'ya bağlılığı yaymak amacıyla 1940 yılında Madras'ta All India Sai Samaj'ı kurdu. Bu organizasyon nihayetinde sonraki on yıllar boyunca Hindistan'da yüzlerce şube ve düzinelerce Shirdi Sai Baba tapınağı kurdu. Banliyö Bengaluru'da azizi bileşik mirasa sahip bir figürden çok bir Hindu tanrısı olarak sunan böyle bir tapınak, Smriti Srinivas'ın 2008'de tartışılıyor. Sai Baba'nın Varlığında: Küresel Dini Harekette Beden, Şehir ve Hafıza. Srinivas, tapınağın "burjuva enkarnasyonunun", gelişen bir metropolde başarılı yaşamlar sürmeyi arzulayan orta sınıf Hindulara özel olarak hitap ettiğini ve bu perspektifin sonucunun, azizin "Sufi mirasının bir kültürel hafıza kaybı bölgesine geçmesi olduğunu keşfetti. inananların banliyö manzarasında ”(Srinivas 2008: 233, 239).
Karline McLain tarafından yapılan bir başka etnografik çalışma, Sai Baba'nın hikayesinin basit bir Hinduizasyon olarak anlaşılmasına karşı bir denge oluşturuyor. McLain'in Yeni Delhi'deki Shri Shirdi Sai Miras Vakfı Vakfı'ndaki saha araştırması, azizin mirasındaki dini kimlik siyasetine çok az ilgi duyan veya ilgi duymayan Hindu ve Hindu olmayan sesleri vurguluyor. Bunun yerine, adanmışları "Shirdi Sai Baba'nın yaşamını ve öğretilerini katı dini sınırlara meydan okuyan senkretistik bir maneviyat örneği olarak algıladıkları için bu yeni harekete çekilmiş" bulur (McLain 2012: 192). Aynı zamanda Sai Baba hagiografik literatürünün üretken bir yazarı olan örgütün kurucusu CB Satpathy, Narasimhaswami'nin daha önceki aziz vizyonunu, bölünmeleri aşan ve insanları bir araya getiren bileşik bir ruhaniyet örneği olarak yansıtıyor. McLain'in çalışması da önemli bir şekilde Sai Baba'nın bileşikliği kavramını sevaveya herhangi bir inancın herhangi biri tarafından uygulanabilen, kişinin gurusuna ibadet olarak sunulan insani hizmet.
SORUNLAR / ZORLUKLAR
Shirdi Sai Baba'nın ilk akademik çalışması, çeşitli hagiografik kaynaklar aracılığıyla hayatını yeniden inşa etmeye ve birçoğunun muhtemelen bir Sufi fakiri olduğunu iddia ettiği “gerçek” Sai Baba'yı bulmaya odaklandı (Shepherd 1986; Rigopoulos 1993; Warren 2004). Daha yeni burslar, Shirdi Sai Baba hagiografik geleneğinin tarihindeki ek konulara yaklaştı ve erken adanmışlık topluluğunda az çalışılmış bir ses olan Das Ganu Maharaj'ın çalışmalarını belirgin bir şekilde vurguladı (Loar 2016; McLain 2016a). Akademisyenler ayrıca, Mumbai'deki kentsel kamusal alandaki birçok tapınağı (Elison 2014), yerel ve küresel arasında yer alan dini çoğulculuğun rakip vizyonları (McLain 2016a), şifa mucizelerinin kesişimi ve modern Hint ulusu (Hardiman 2015) ve dinsel çeşitlilik içinde barış ve birlik mesajında bireylerin ve toplulukların ilham bulma yolları (McLain 2011; 2012).
Belki de henüz tam olarak araştırılması gereken en önemli konu, Shirdi Sai Baba'nın sömürge dönemi Hindistan'ın kırsal Marathi konuşulan bölgesinde somutlaştırdığı azizlik bağı ve bölgenin daha geniş kuraklık, kıtlık, salgın hastalık ve ekonomik dönüşüm tarihidir. yeni teknolojilerin ortaya çıkması (örneğin demiryolları) ve tarımsal uygulamaların değişmesi (örneğin şeker kamışı yetiştiriciliği). Bu amaçla Smriti Srinivas üç çok önemli noktaya değindi: Shirdi'deki "cemaat ibadetinin" "Shirdi'nin yattığı Godavari nehri bölgesinin ekonomisindeki bir değişimle paralel olduğu"; azizin "çok değerlikli kişiliği" nin, özellikle farklı topluluklardan ortaya çıkan orta sınıflardan adanmışlar edinmesini sağladığını; ve mucizelerdeki ustalığının "bu sınıflar üzerinde artan bir güç uygulayan burjuva akılcılığına aykırı veya sorguladığı" (Srinivas 2008: 37-38). Bu noktaların her biri, Shirdi Sai Baba'nın sömürge ve sömürge sonrası Hindistan'daki popülerleşmesini daha da tarihselleştirmek için daha fazla bilimsel ilgiyi hak ediyor. Bu, azizin daha önceki dini ifade biçimleriyle olan bağlantılarını kesinlikle indirgemese de (örneğin, hagiografide Sai Baba'ya Kabir'in reenkarnasyonu olarak atıflar), yine de Shirdi Sai Baba'nın hem bir ürünü hem de bir aziz olduğu anlamını ifade eder. "modern" ve hızla değişen dünya için.
Bu son araştırmanın çoğunu canlandıran kalıcı mesele, sömürge sınırından gelen bu basit fakirin postkolonyal Hindistan'da nasıl bu kadar hızlı ve bu kadar popüler hale geldiğini açıklama çabasıdır. Shirdi Sai Baba üzerine şu anda en kapsamlı şekilde yazan bilim adamı Karline McLain, daha önce Marianne Warren (2004) tarafından azizin geçen yüzyıldaki popülerleşmesini açıklamak için öne sürülen üç nedeni yineliyor: dua yoluyla elde edilen maddi sonuçların garantisi; hagiografik kitapların ve onun hakkındaki filmlerin çoğalması; ve Sathya Sai Baba'nın kendi reenkarnasyonu olduğuna dair beyanı. McLain, dördüncü bir neden ekliyor: Shirdi Sai Baba'nın Hindistan'ın "karma kültürü" uygulaması. Shirdi Sai Baba'nın Hinduizasyonu ile ilgili önceki tezlere nüans ekleyen McLain, hem metinsel hem de etnografik olarak azizin, Peygamber'in örneğini hatırlatan bir figür olan Dattatreya'nın bir enkarnasyonu olarak birçok anlayışının olduğunu bulmuştur. Sih öğretileriyle tutarlı şekillerde Tanrı'ya. McLain'in Hindistan bayrağının renklerini giyen ve bir cami, tapınak, gurdwara ve kiliseyle çerçevelenen Shirdi Sai Baba'nın yer aldığı “Birleşin, Erdemli Olun” adlı makalesine ilham veren poster, bu bileşikliğin özel bir tezahürüdür (McLain 2011) .
Shirdi Sai Baba hagiografik geleneği üzerine önceki çalışmam, bu “bileşik kültürü”, hakim Hindu ve Sai Baba'nın mirasına tabi Müslüman yönlerinin bulunduğu birleşiklik politikası olarak yeniden çerçevelendirdi. Bu sürecin odak noktalarından biri NV Gunaji'nin Shri Sai Baba'nın Harika Yaşamı ve Öğretileri, Orijinal Marathi Kitabı Shri Sai Satcharita'dan Govindrao Raghunath Dabholkar'ın takma adı 'Hemadpant'tan uyarlanmıştır. (1944). Tam bir çeviri değil bir uyarlama olarak, Gunaji'nin metni yakın incelemeyi gerektiriyor. (Görev bilinciyle kapsamlı bir tercümesi satcharita Indira Kher'in 1999 yayını aracılığıyla edinilebilir). Gunaji'nin uyarlamasında açıkça görülen hagiografik Hinduizasyonun çok ayrıntılı anlatımları vardır. satcharita ve orijinal metinde Sai Baba ile İslam arasındaki birçok bağlantıyı nasıl ihmal ettiği, bastırdığı ve örtbas ettiği (Warren 2004; Loar 2016). Örneğin Gunaji, satcharita Sai Baba'nın sünnetiyle ilgili olarak; dipnot, bir Hindu adanmışının azizi yakından incelediğini ve aslında sünnet edilmediğini doğruladığını açıklıyor. Başka bir örnek de Gunaji'nin satcharita 11: 62-63, burada Sai Baba kendisini doğuştan Müslüman olarak tanımlıyor ve buna rağmen Dr. Pandit adlı Brahman bir adam tarafından kendisine sunulan ibadeti memnuniyetle karşılıyor. Gunaji uyarlamasında, Sai Baba'nın kendi Müslümanlığını kendi tanımlamasını çıkarır ve böylelikle hikayenin tonunu değiştirir: dini kategorilerin ötesinde samimi bir bağlılık öğretisinden bir azizin ibadeti kabul ettiği basit bir örneğe Brahmin (Loar 2016). Gunaji'nin daha Hindu ve daha az Müslüman bir aziz yaratma girişimini takiben, bu bileşiklik politikasını, azizin yeniden yapılandırılmasında bir sonraki büyük figür olan İngilizce metnin yazarı BV Narasimhaswami'ye kadar takip ettim. Sai Baba'nın Hayatı. Narasimhaswami, dikkatini azizin gizemli kökenine odaklıyor ve Sai Baba'nın melezlenmiş yetiştirilme teorisini oluşturmak için diğer adanmışların ifadelerini bir araya getiriyor: Brahmin ebeveynliği, Müslüman (Sufi) koruyucu bakım ve Venkuşa yönetimindeki Brahmin vesayeti. Burada, Sai Baba hagiografisindeki Hindulaştırmayı, daha önce bilinmeyen bir ebeveynliğe sahip olarak tanımlanan bir şekle kast atama eylemi olan, aslında bir Brahminizasyon biçimi olarak rafine etmek daha doğrudur. Ancak bu melezlenmiş yetiştirme Narasimhaswami için çok önemlidir. Üçüncü cildinde yazıyor Sai Baba'nın Hayatı: “Hindu ebeveyninden… [Baba] Müslümanların eline geçti ve yine Müslümanların bakımından bir Hindu azizinin bakımına geçti. Hindu ve Müslümanın kaynaşması, toplumdaki Hindu-Müslüman unsurlarının herhangi bir kaynaşmasını etkilemeden önce kendi kişisinde mükemmelleştirilmelidir ”(Narasimhaswami 2004: 595). Baştan sona aşikar olan bu senkretizm dili Sai Baba'nın Hayatı, Narasimhaswami'nin bir postkolonyal izleyici ve sömürge sonrası söylem için azizi yeniden markalaştırdığını, yani bağımsız Hindistan'daki ulusal bütünleşme söylemini kanıtlar. Bunu yaparken, Sai Baba'nın esasen bölgesel bir dinsel birlik figüründen giderek ulusal bir figüre yükseldiğini görüyoruz (Loar 2018).
Yine de herkes Shirdi Sai Baba'nın hayranı değil. Özellikle azizin Hindu-Müslüman birliği kavramının meşruiyetine meydan okumayı amaçlayan bazı sesler var. Birkaç Facebook sayfasındaki Sai Baba karşıtı retoriğe dair çalışmam, azizin yaşamındaki Müslüman unsurların sert eleştirilere konu olduğunu gösteriyor. Bu tür sayfalarda polemik memler çoğalıyor ve Shirdi Sai Baba'nın Hinduları kendisine tapmaları ve dinlerini kirletmeleri için kandıran esasen Müslüman bir figür olan “bhakti cihadının” bir parçası olduğunu öne sürüyor (Loar 2016). Bu sayfalar ayrıca Sai Baba karşıtı retoriğin önde gelen bir sesine destek verir: Gujarat'taki Dwarka Pitham'ın cansız başı Swami Swaroopananda. 2014 yazında Swami Swaroopananda, Hint haber medyasında yer alan Sai Baba ibadetine yönelik birkaç eleştiri başlattı. 23 Haziran'da Maharashtra Times swami'nin Shirdi Sai Bab'ın ilahi bir figür olmadığı ve bu nedenle ibadete layık olmadığı iddiasını bildirdi. 30 Haziran'da Deccan Chronicle Hinduları kışkırtarak "Müslüman fakire" tapmalarını reddetmeleri için yaptığı girişimleri anlattı. Ağustos ayında, dini bir toplantı sırasında 400 Hindu liderinin bir araya gelmesine öncülük etti veya dharma sansad, Shirdi Sai Baba ile Hinduizm veya sanatan dharma'nın uyumsuzluğuna dair bir kararı kabul etti. Shirdi'deki Sansthan ve Trust, Swami Swaroopananda'yı hızlı bir şekilde kınarken, birkaç eyaletteki adanmışlar, Hindistan ceza yasasının başkalarının dini duygularını kızdıran ve inciten ifadeleri suç sayan bölümlerine atıfta bulunarak swami aleyhine dava açtılar. Eylül 2015'te Swami Swaroopananda, Madhya Pradesh Yüksek Mahkemesi önündeki eleştirel ifadeleri için bir özür sundu, ancak Maharashtra'nın 2016'da Hindu tanrılarının yanı sıra Sai Baba'ya ibadet etmeye devam etmesini suçlamak gibi kışkırtıcı yorumlar yapmaya devam etti. Swami'nin Sai Baba'ya karşı halka açık kampanyası nihayetinde etkisiz olsa da, modern Hindistan'daki pek çok köktendinci dini şahsiyetin tam anlamıyla "Hindu" olup olmadığını tanımlama yetkisine sahip olduğunu iddia eden ancak tüm Hindular tarafından evrensel olarak kabul edilmeyen bir başka örnek oldu. bunu yapma gücü (Loar 2016).
GÖRÜNTÜLER
Image # 1: Shirdi Sai Baba'nın birkaç erkek adanmışla Shirdi'deki camisine yaslanırken başörtüsü (topi) ve cüppe (kafni) giydiğini gösteren 1916 civarında çekilmiş fotoğraf. Kaynak: Wikipedia commons.
Resim # 2: Shirdi'den Hintçe pankart: "Shri Sadguru Sai Baba'nın 11 Güvencesi." Kaynak: Jonathan Loar.
Image # 3: Rajasthan'daki Jaipur yakınlarındaki Kukas'taki Shri Shirdi Sai Baba Mandir'de Murti. Kaynak: Jonathan Loar.
REFERANSLAR
Chaturvedi BK ve SP Ruhela. 2000. Shirdi'den Sai Baba. Yeni Delhi: Elmas Cep Kitapları.
Chopra, Raj. 2012. Shirdi Sai Baba: İlahi Şifacı. Yeni Delhi: Sterling Yayıncıları.
Dabholkar, GR 2008 [1930]. Shri Sai Satcharita. Shirdi: Shri Sai Baba Sansthan ve Güven.
Elison, William. 2014. "Bombay'dan Sai Baba: Bir Aziz, Onun İkonu ve Darshan'ın Kentsel Coğrafyası." Dinler Tarihi 54: 151-87.
Ghosal, Samit ve Maity, Tamal. 2010. "Hindistan'da Din Turizmi Merkezi Olarak Shirdi'nin Gelişimi ve Sürdürülmesi." Pp. 263-82 içinde Kutsal Yerler ve Hac: Hindistan Üzerine DenemelerRana PB Singh tarafından düzenlenmiştir. Yeni Delhi: Shubhi Yayınları.
Gunaji, NV 2007 [1944]. The Wonderful Life and Teachings of Shri Sai Baba, Govindrao Raghunath Dabholkar'ın diğer adı Hemadpant tarafından yazılan orijinal Marathi kitabı Shri Sai Satcharita'dan uyarlanmıştır..' Shri Sai Baba Sansthan ve Güven: Shirdi.
Hardiman, David. 2015. "Acı Çeken Bir Ulus için Mucize Tedaviler: Shirdi'li Sai Baba." Toplum ve Tarihte Karşılaştırmalı Çalışmalar 57: 355-80.
Kher, İndira. 1999. Shri Sai Satcharita: Shirdi Sai'nin Hayatı ve Öğretileri
Baba, Govind R. Dabholkar (Hemad Pantolon). Orijinal Marathi'den Indira Kher tarafından çevrilmiştir.. Yeni Delhi: Sterling Yayıncıları.
Loar, Jonathan 2018. "Ne / Ne'den İkisine / Ve: Hagiography'de Shridi Sai Baba'nın Yaşamını ve Mirasını Yeniden Yapılandırma." Uluslararası Hindu Araştırmaları Dergisi 22: 475-96.
Loar, Jonathan. 2016. Kemiklerim Mezarın Ötesinde Konuşacak: "Tarih ve Hagiografide Shirdi Sai Baba'nın Hayatı ve Mirası. Doktora doktora tezi, Emory Üniversitesi.
Loar, Jonathan. 2014. "Shirdi Sai Baba'nın Yüzünü Bu Duvarda Görürseniz Endişelenmeyin ... Normal." Kutsal Konular, 19. Tarafından erişildi https://sacredmattersmagazine.com/if-you-see-shirdi-sai-babas-face-on-this-wall-dont-worry-its-normal/ 26 Ekim 2020 üzerinde.
McLain, Karline. 2016a. Sai Baba'nın Ölümden Sonra Yaşamı: Küresel Bir Azizin Rakip Vizyonları. Seattle: Washington Üniversitesi Yayınları.
McLain, Karline. 2016b. "Shirdi Sai Baba Guru ve Tanrı olarak: Narasimhaswami'nin Samartha Sadguru Vizyonu." Hindu Araştırmaları Dergisi 9: 186-204.
McLain, Karline. 2012. "Barış ve Dostluk İçin Dua: Shri Shirdi Sai Miras Vakfı Vakfı." Pp. 190-209 içinde Kamu HinduizmleriJohn Zavos, Pralay Kanungo, Deepa S. Reddy, Maya Warrier ve Raymond Brady Williams tarafından düzenlenmiştir. Londra: SAGE Yayınları.
McLain, Karline. 2011. "Birleşik Olun, Erdemli Olun: Birleşik Kültür ve Shirdi Sai Baba Adanmışlığının Büyümesi." Nova Religio 15: 20-49.
Narasimhaswami, BV 2008 [1940]. Adanmışların Sri Sai Baba Deneyimleri. Madras: Tüm Hindistan Sai Samaj.
Narasimhaswami, BV 2004 [1955–69]. Sai Baba'nın Hayatı. Madras: Tüm Hindistan Sai Samaj.
Narasimhaswami, BV 1942 [1939]. Sri Sai Baba'nın İmtiyazları ve Sözleri. Madras: Tüm Hindistan Sai Samaj.
Rigopulos, Antonio. 1993. Shirdi'li Sai Baba'nın Hayatı ve Öğretileri. Albany: New York Eyalet Üniversitesi Basın.
Sahasrabuddhe, GD (takma adı Das Ganu Maharaj). 2012 [1918]. Shri Sainatha Stavanamanjari. Shirdi: Shri Sai Baba Sansthan ve Güven.
Sahasrabuddhe, GD (takma adı Das Ganu Maharaj). 2010 [1906]. Shri Bhaktililamrita. Gortha: Shri Das Ganu Maharaj Pratishthan.
Sahasrabuddhe, GD (takma adı Das Ganu Maharaj). 2003 [1925]. Shri Bhaktisaramrita. Gortha: Shri Das Ganu Maharaj Pratishthan.
Sahasrabuddhe, GD (takma adı Das Ganu Maharaj). 1999 [1903]. Shri Santakathamrita. Gortha: Shri Das Ganu Maharaj Pratishthan.
Sharma, Bella. 2012. Sai Baba: Ek avatarı. Yeni Delhi: Sterling Yayıncıları.
Shinde, Kiran A. ve Andrea Marion Pinkney. 2013. "Geçiş Sürecinde Shirdi: Hindistan'da Guru Bağlılığı, Kentleşme ve Bölgesel Çoğulculuk." Güney Asya: Güney Asya Araştırmaları Dergisi 36: 554-70.
Shepherd, Kevin RD 1986. Guru Yeniden Keşfedildi: Shirdi'li Sai Baba ve Upasni Maharaj'ın Biyografileri Sakori'li. Cambridge: Antropografi Yayınları.
Srinivas, Smriti. 2008. Sai Baba'nın Varlığında: Küresel Dini Harekette Beden, Şehir ve Hafıza. Boston: Brill.
Warren, Marianne. 2004 [1999]. Gizemi Çözmek: Tasavvuf Işığında Shirdi. Yeni Delhi: Sterling Yayıncıları.
White, Charles SJ 1972. "Sai Baba Hareketi: Kızılderili Azizlerin Araştırılmasına Yaklaşımlar." Asya Araştırmaları Dergisi 31: 863-78.
Yayın tarihi:
20 Kasım 2020