Kral olan babasının ölümünden sonra, Deanna kendini tehlikeli bir durumda bulur. O gayri meşru bir prensestir ve üvey annesi Kraliçe Rosaline ile üvey kardeşi Prens Lamont, saraydan uzaklaştığını görene kadar hiçbir şeyden vazgeçmeyecektir. Yalnız başına kalan, onu koruyacak kimsesi olmayan Deanna, hayatı için endişelenmeye başlar. Ancak Kraliçe Rosaline’in gözüne girmeye çalışan talipleri saraya gelmeye başladığında, Deanna, uzak bir ülkeden gelen, aradığı kurtuluşu sunabilecek yakışıklı bir yabancıyla tanışır…
Yaş Sınırlaması: 18+
Gül’ün Savaşı by Audra Symphony is now available to read on the Galatea app! Read the first two chapters below, or download Galatea for the full experience.
Uygulama, patlayıcı yeni romanlar için en sıcak uygulama olduğu için BBC, Forbes ve The Guardian’dan takdir aldı.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!
1
Deanna, bir gülün sapından çıkan dikenin narin tenine saplanmasıyla yüzünü buruşturdu.
Rahatlamak için parmağını dudaklarına götürdüğünde dilini metalik bir tat süsledi.
Hiç böyle bir hata yapacak biri değildi, ama havada dönen bulutlar ve hafif gök gürültüsü dikkatini dağıtmıştı.
Dünyada, çok sevdiği kalesinin bahçelerinden daha huzurlu bir yer olmadığına inanıyordu, ama yukarıda kararan gökyüzü farklı bir hikaye anlatıyordu.
Zilin sesini duyduğunda alarma geçti.
Bir sorun var.
Deanna sadık hizmetkarı Mary'nin ona doğru koşarak çılgınca el salladığını gördü.
Prensese yetiştiğinde nefesi kesildi ama konuşmayı başardı.
“Kral! Baban, kral!”
Deanna'nın kanı çekildi.
Deanna başka bir kelime daha beklemeden, makasını bırakıp aceleyle şatoya gitti.
Babasının odasına yöneldi.
İçeride göreceği şeyden korkarak kapıyı hafifçe tıklattı.
“Girin,” dedi sert bir ses.
Deanna içeri girdi ve büyük yatağa doğru iki kez reverans yaptı.
Odanın tek ışığı, sönmekte olan ateşten geliyordu.
Deanna titredi. Alevler bile soğuk görünüyordu.
Babası yatağın perdesinin arasından, “Sevgili Deanna'm,” diye fısıldadı. Büyük yatağında çok küçük görünüyordu.
Deanna, “Nasılsın baba?” diye sordu.
“Sence nasıl, seni aptal kız,” diye çıkıştı içeri girmesini isteyen ses. “Ölüyor.”
Deanna, babasının yatağının ucunda oturan kadına döndü. Kırmızı, cömert bir elbise giymiş ve boynuna ateş ışığında parıldayan mücevherler takmıştı.
“Merhaba, Kraliçe Anne,” diye yanıtladı Deanna. Kraliçe, kocasına döndü.
Deanna bir vazoya doğru ilerleyerek, “Baba, sana taze çiçekler getirdim,” dedi.
Eski, solmuş aranjmanı çıkarıp yerine taze kesilmiş gülleri koydu.
Kraliçe kibar bir şekilde hapşırdı ve burnunu bir mendille kapattı.
Deanna gülümsemesini bastırdı.
“Teşekkür ederim, canım.” Kral gülümsedi.
Elini ona uzattı ve Deanna ona yaklaşmak için çiçekleri bıraktı.
Babasının parmakları onunkilerle buluştu. Tutuşu, Deanna çocukken onu başının üstünde tutan güçlü ellerin neredeyse gölgesiydi.
“Sen çiçekleri her zaman benim sevdiğimden daha çok sevdin,” diye kıkırdadı kral.
Deanna onun ne söylediğini duymak için eğilmek zorunda kaldı. Onu hiç bu kadar zayıf görmemişti.
Zaten yalnız hissediyorum.
“Senin gibi bir kralın çocuğu olduğum için çok mutluyum, baba.”
Deanna endişesini gizlemeye çalışarak gülümsedi.
Kraliçe ona tiksinti dolu bir bakış attı.
“Kraliçem.” Kral ona döndü.
“Bize biraz izin verir misin? Deanna ile yalnız konuşmak istiyorum.”
Kraliçe ayağa kalkarak, “Hizmetçilere bakmam gerek,” diye yanıt verdi . “Biri bu haneyi yönetmeli.”
Deanna mahremiyet için minnettardı.
Kapı gereğinden biraz daha sert kapandı. Deanna bir an kapıya baktı.
Benden hep böyle nefret mi edecek?
Kral, kızının dikkatini tekrar çekerek, “Bu kadar sert bir biçimde büyüdüğün için üzgünüm,” dedi.
Deanna, babasının elini sıkarak, “Hayır, Baba,” diye yanıtladı. “Herhangi bir piç prensesin hak etmeyi umabileceğinden daha fazlasına sahip oldum.”
Babası piç kelimesine kaşlarını çattı.
“Sen benim kızımsın ve kız kardeşlerin kadar varissin,” diye temin etti kral onu.
Gerçekten de cömert bir kral ve babaydı.
Ancak Deanna kraliçenin çocuğu değildi ve bu nedenle asla Albareller’den Kral Harold Harrell’ın meşru kızı olarak görülemezdi.
“En çok senin için endişeleniyorum,” diye devam etti kral.
“Neden?”
“Daha fazla buralarda olmayacağım…”
Şimdi bile nefes almak için konuşmayı bırakması gerekiyordu ve Deanna bu fırsatı onun sözünü kesmek için kullandı.
“Baba, böyle şeyler söylememelisin.” Konuşurken Deanna'nın kalbi sıkıştı.
Babası haftalardır hastaydı ve son birkaç gündür daha da kötüye gitmişti.
Kale doktorları krallarına yardım edemeyecek durumdaydılar.
“Sus Deanna, bırak da bitireyim,” diye yanıtladı kral.
“Evet, Majesteleri.”
Kral onun yanağını okşamak için elini kaldırdı. “Daha fazla buralarda olmayacağım.”
Duraksama.
Babasının gözlerinin içine bakan Deanna, onun haklı olduğunu biliyordu. Bu, fitilinin sonuna kadar yanmış bir balmumunun titrek alevini izlemek gibiydi.
Onu daha önce hiç bu kadar zayıf görmemiştim.
Böyle bir durumda olması kalbimi kırıyor.
Ama Tanrı şahidim olsun ki, asıl bu durum bitince olacaklardan korkuyorum.
Kral devam etti, “Bildiğin gibi, kraliçe, kardeşin Lamont'un taç giyme törenine kadar hüküm sürecek.”
Deanna nedenini hiçbir zaman anlayamasa da Prens Lamont ondan kraliçenin ettiği kadar nefret ediyordu. Diğer üvey kardeşleri ise ona aileleri gibi davranıyordu.
Deanna, Kraliçe Anne ile sıcak bir ilişki geliştirmekten uzun zaman önce vazgeçmişti, ancak yine de Lamont'un olgunlaştıkça daha açık yürekli olacağını umuyordu.
Prens, taht için sıradaydı, ancak yirmi beş yaşına gelene kadar yönetemeyecekti, yani Kral Harrell ölürse kraliçe beş yıl boyunca tek hükümdar olacaktı.
Deanna, babası konuşurken gözyaşlarını tutamadı.
“Rosaline, annene aşık olduğum için beni asla affetmedi…”
Deanna sessiz kaldı. Babası annesinden nadiren söz ederdi ve söz ettiğinde de Deanna teker teker her heceye tutunurdu.
“Ben gittiğimde kinini senden çıkaracağından korkuyorum,” diye bitirdi. Konuşma çabasına ara verirken gözleri kapandı.
Deanna bu hikayeyi hizmetçilerden, köylülerden, herkesten duymuştu.
Deanna'nın annesi, Kraliçe Rosaline'in nedimelerinden biriydi.
O ve kral birbirlerine aşık olmuş ve bir ilişkiye başlamışlardı.
Kraliçe sadakatsizliklerini umursamamıştı ama birbirlerine olan aşkları kabul edilemezdi.
Aşk, basit bir ilişkiden çok daha güçlüydü.
Kraliçe zeki biriydi ve bir kadının, elinde sevgi varken büyük bir etkisi olduğunu biliyordu.
Deanna'nın annesini saraydan kovmaya çalışmıştı ama kral buna izin vermemişti.
Artık çok geçti.
Hamileydi.
Deanna'nın annesi doğum sırasında öldüğünde, bebeği alışılmış olduğu gibi akrabalarına göndermek yerine, kral çocuğu talep etmiş ve ona Deanna adını vermişti.
Kraliçe, veraset çizgisini korumak için üvey kızının yeterince büyüdüğünde bir manastıra gönderilmesini sağlamak istedi.
Ancak Deanna'nın babası aynı fikirde değildi. Kızını, kardeşleri gibi bir varis ilan etti.
Deanna kendini alışılmadık bir durumda buldu; çünkü kralın varisi ve onun gözünde kardeşleriyle eşit olmasına rağmen, geleneksel yasalara göre hala gayri meşru bir çocuktu.
Krallık, Deanna'yı hayatının erken dönemlerinde öğrendiği bir unvan olan “gayri meşru prenses” olarak tanıyordu.
Büyürken, Deanna alışılmadık bir çocuktu.
Krala, kaleyi çevreleyen köye kadar sık sık eşlik ederdi.
Köylüler onun güzelliğine ve cömertliğine aşık olmuşlardı. Ya da her fırsatta ona öyle söylediler.
Deanna, şifacılardan, hastalara yardım etmek için kullandıkları ilaçları öğrenmek için ona izin verilen tüm zamanını harcardı.
Her merhemin içeriğini ve yapıldıkları bitkileri nerede bulabileceğini öğrenmek istedi.
Bahçıvanları, hastalara yardım etmek için topladığı ve hasat ettiği faydalı bitkileri kale arazisine dikmeye ikna etti.
Şimdi bile hala hastaneye yardım etmek için kimseye belli etmeden köye gidiyordu.
Deanna dikkatini, yeniden gözlerini açan ve konuşmaya devam etmeye çalışan babasına verdi.
Tekrar ona yaklaştı.
Kral ona, “Sana bir koca bulmak için komşu krallıklara mektuplar gönderdim,” dedi, “seni buradan uzaklaştırmak için. Böylece hayatını güvenli ve mutlu bir şekilde yaşayabilirsin.”
“Ama baba, biliyorsun ki hiçbir asil benimle evlenmez,” diye yanıtladı Deanna.
Dünyanın beni onun gibi görmediğini asla anlamıyor.
Ben kimse için arzu edilen bir eş değilim.
“Burada kalmamalısın Deanna,” diye ısrar etti babası.
“Ama Albarel benim evim,” diye yanıtladı.
Deanna babası olmadan bu krallığı düşünürken gözyaşları yanaklarından aşağı süzülmeye başladı.
“Evin yakında senin için tehlikeli bir yer olabilir. Sen aşkın bir ürünüsün, görev bilincinin değil. Bu nedenle, anlasan da anlamasan da kraliçe için bir tehditsin…”
“Ve o benim karım olsa da,” diye devam etti, “başkasının rahminden çıkmış bir çocuğa acımaz. Hatta Lamont'un daha kötü olacağına inanmamı sağlayan nedenler var.”
“Genç ve pervasız, annesiyle aynı çekinceyi göstermiyor. Uyarımı dikkate al, çocuğum. Dikkatli olmalısın.”
“Olacağım baba,” diye söz verdi Deanna. Ona sıkıca sarıldı, geceliğinin içinden kemiklerini hissetti.
“Seni seviyorum,” diye fısıldadı, duygularını sakinleştirmeye çalışarak.
“Biliyorum, canım,” dedi babası.
Kralın nefes alış verişi her nefeste daha da zorlaşırken sessizce oturdular.
Deanna bunun babasıyla yapacağı son konuşma olacağından korkuyordu.
Ona bilmesini istediği her şeyi söylediğini biliyordu ama yine de söyleyecek daha çok şeyi olmasını diledi.
Sanki son bir mesajın aciliyeti, ölmesini bir gün daha geciktirebilirmiş gibi.
Çok geçmeden, kralın doktorları prensesi odadan kovdu.
Kraliçe, Lamont'la birlikte dışarıda bekliyordu. Kralın yatak odasının kapısının hemen dışındaki koridorda gizleniyorlardı.
Kraliçe orada asılı olan duvar halılarından birinin hasarını inceliyormuş gibi yaptı ama Lamont, Deanna odadan çıkarken onunla doğrudan göz teması kurdu.
Onun varlığı neden hep tüylerimi diken diken ediyor?
Deanna, üvey annesinin yanından geçerken gözlerindeki yaşları siliyordu. Kraliçe yumuşak bir sesle konuştu.
“İşler değişecek, Deanna. Umarım hazırsındır.”
***
Kuzeyde, Summoner Krallığı'nda bir haberci, eğilerek, kar beyazı saçlı, ince, yaşlı bir kadına rulo bir parşömen verdi.
Parşömeni alıp Albarel'in onu kapalı tutan mumlu mührünü kırarak, “Teşekkürler, Peadar,” dedi Leydi Blanca. Kral Harold Harrel'in sağlık durumunun kötü olduğu her yerde biliniyordu ve Blanca, bu nazik ve kibar hükümdarın ölümünü düşünerek içini çekti.
Mektubu açtı. Gözleri sayfayı taradı.
…öyleyse kendimi içinde bulduğum çıkmazı anlamalısınız. İhtiyacım olduğundan size sesleniyorum. Oğlunuz, göklerdeki melekler arasında arama yapsaydı, kendine bundan daha tatlı bir eş bulamazdı…
Taht odasının kapısı açıldı ve kadın okumayı bıraktı.
“Merhaba, teyze. Nasılsın?” Yeğeni, elini sarı saçlarından geçirerek onu gelişigüzel selamladı.
“Bugün iyiyim.”
“O mektup ne?”
“Seni ilgilendiren bir şey yok.”
Yeğeni güldü, ama onun kaçamak tavrı karşısında kaşlarını hafifçe çattı.
Derhal, içeri giren ve tahta yaklaşan hizmetçisini geri çağırdı.
“Yak şunu,” dedi Leydi Blanca, mesajı geri vererek.
Genç kadının içinde bulunduğu kötü duruma acıdı ama ailesinin iyiliği her şeyden önce gelirdi.
Piç prenses, durumuyla tek başına yüzleşmek zorunda kalacaktı.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!
2
Deanna pencere kenarında oturuyordu.
Kralın ölümünden kısa bir süre sonra kraliçe, piç bir prensesin onunki kadar güzel bir odayı hak etmediğini iddia etmişti.
Deanna ve eşyaları, Batı Kulesi'nde, genellikle çok sayıda misafir olduğu zamanlar için ayrılmış küçük bir odaya taşındı.
Oda basitti, hatta sıkıcıydı. Ama Deanna'nın en çok düşündüğü şey yalnızlığıydı.
Kule en son kralın cenazesi sırasında kullanılmıştı.
O zamandan beri Deanna çok daha sakin bir hayat sürmüştü.
Onun için hiçbir talip gelmemişti. Görünüşe göre babasının planı başarısız olmuştu.
Deanna bunun olacağını elbette biliyordu.
Kral kime yazmış olabilir? Kim oğulları için piç bir eş ister ki?
Dışlanmış olmak her zaman onun kaderiydi, ama başkalarını da rezil etmesine gerek yoktu.
Kraliçe, prensesin doğuştan gelen hakkını inkar edemese de, yüzünü görmek zorunda kalmamak için Deanna'yı odasına kovabilirdi.
Kapı çalındı ve Deanna'nın oda hizmetçisi ateş yakmak için içeri girdi.
Deanna her zaman aralarında bir bağ olduğunu hissetmişti.
Trajik bir geçmişe sahip olan Mary, genç yaşta yetim kalmış ve kraliyet evinde çalışmaya gönderilmişti.
Deanna onun gözetimi altında büyümüştü ve Mary'nin kendisine olan özel sevgisinin, annesiz kalma konusundaki karşılıklı deneyimlerinden kaynaklandığına her zaman inanmıştı.
Hizmetçi, bir zamanlar prensese, annesini nedime olduğu zamanlarda tanıdığını bile söylemişti.
Deanna'nın anne ve babası hakkında bir şeyler duyması o kadar nadirdi ki, çocukken Mary'yi takip etmeye başlamıştı.
Şimdi, elbette, birbirlerini daha az görüyorlardı, ama yine de birbirlerinin arkadaşlığından zevk alıyorlardı.
Mary konuşkan bir kadındı, sık sık Deanna'yı küçük oğlunun tuhaflıkları hakkında günceller ya da şato dedikodularını aktarırdı.
Böyle bir dostluk paha biçilemezdi.
Ama bugün oda hizmetçisi Mary'nin acelesi vardı ve sohbet etmek için kalamadı.
Ancak tam Mary ayrılırken Deanna'nın sözü bir kez daha kesildi.
“Deanna!” diye seslendi genç bir ses.
Adını duyunca pencereden uzaklaştı.
“Lilia! Trina! Burada ne yapıyorsunuz? Kraliçe Anne’nin buna izin vermediğini biliyorsunuz,” diye azarladı Deanna.
Küçük kız kardeşleri annelerine benziyordu.
Tatlı gülümsemeleri ve lepiska saçlarıyla çok hoşlardı.
Prensesler, yüzleri kadar güzel olan kişilikleri ile krallık tarafından seviliyordu.
Ancak kraliçe, kızları kadar saygın değildi. Albarel halkı ona asla güvenmemişti.
Kraliçe Rosaline, uyruklarıyla kralın yaptığı gibi sosyalleşmezdi, çünkü onları yetiştirilecek bir topluluktan ziyade yönetilecek bir ayaktakımı olarak görüyordu.
Tahtın varisi Lamont, annesinin izinden gidiyordu. Her zaman pusuya yatan, kötü bir ruh gibi şatoya musallat olan biriydi.
“Deanna,” Trina ona sarıldı, “neden dün akşam yemekte değildin? Ya da önceki gece? Ya da önceki gece ya da önceki gece ya da…”
“Trina!” Lilia küçük kız kardeşine baktı. “Sana söyledim, kraliyet ailesiyle yemek yemesine izin yok.”
“Ama o kraliyet ailesinden biri!”
“Birisi sizi burada yakalamadan önce gerçekten geri dönmelisiniz,” diye uyardı Deanna.
“Sadece sana bunu vermek istemiştik,” dedi Lilia, mühürlü bir mektup vererek.
Deanna'nın kaşları şaşkınlıkla çatıldı.
“Helena'dan,” diye açıkladı Lilia.
Tabii ki.
Lilia ve Trina Batı Kulesi'nde yakalanırlarsa disiplin dersi alacaklardı, belki de birer tokat.
Ama Helena yakalanırsa cezası çok daha ağır olacaktı.
“O nasıl?” diye sordu Deanna.
Helena, Deanna'dan sadece dört yaş büyüktü, ama hepsi onun rehberliğini dinlerdi. Deanna'nın en yakın arkadaşıydı.
Trina, her zamanki gibi ilk haber veren olmaya çalışarak, “Nişanlısıyla dün tanıştık,” dedi.
Deanna, “Francis'i sevdin mi?” diye sordu.
“Yeterince yakışıklı.” Lilia omuz silkti, etkilemesi kolay bir kız değildi.
“Ayrıca çok kibar,” diye ekledi Trina. “Onunla tanıştın mı?”
“İlk nişanlandıklarında,” diye yanıtladı Deanna. “Helena ondan çok etkilenmiş görünüyordu. Evlenmelerini bu kadar uzun süren şeyin ne olduğunu merak ediyorum.”
“Bizi geride bırakmak istemediğini söyledi,” diye yanıtladı Lilia.
“Zaten ben de Helena'nın gitmesini istemiyorum,” dedi Trina.
“Ama Helena mutlu olmayı hak ediyor,” diye ders verdi Deanna. “Eninde sonunda bizi terk etmek zorunda kalacak. Büyüdüğünde sen de evleneceksin.”
“Öyle mi düşünüyorsun?” diye sordu Trina.
“Biliyorum,” diye yanıtladı Deanna.
“Peki ya Lilia?”
“Yaşlı bir hizmetçi olarak öleceğim,” diye güldü Lilia.
Deanna kaşlarını çattı.
Kız kardeşlerim kral ve kraliçenin güzel kızlarıdır.
Bu ailede evde kalan tek kız ben olacağım.
Kapı tekrar açıldı ve biri içeri girdi.
“Dillon!” dedi Deanna şaşırarak. “Orada olduğunu bilmiyordum.”
“O bizim gözcümüz,” diye açıkladı Lilia.
“Kızlar, konuşmanız bitti mi?” dedi Dillon.
Deanna gülümsedi. Dillon, babalarının on dört yaşındaykenki haline benziyordu.
Saçları kız kardeşlerininki gibi altın rengindeydi ama yüzü merhum kralınki gibi şekilliydi. Aynı sivri çeneye ve çarpık gülümsemeye sahipti.
“Şövalyelerle eğitimin nasıl gidiyor?” diye sordu.
Küçük kardeşi kaşlarını çattı.
Dillon, “Kaptan kılıç dövüşünde hızlı ve iyi olduğumu söylüyor ama göğüs göğüse çarpışmalarda her zaman başarısız olduğumu söylüyor,” diye itiraf etti.
“Çünkü çok küçük,” diye alay etti Lilia.
Dillion’un Lilia'ya attığı bakış, Deanna'ya, acısını kızgın bir öfkeyle gizlediğini gösteriyordu.
“Birlikte antrenman yaptığımızda bana söylediğin gibi, sen de sabırlı olmalısın. Bir öğretmenin yarısı kadar iyi bir şövalyeysen, o zaman endişelenecek bir şey yok,” diye başladı Deanna, Lilia'nın sözlerini görmezden gelerek.
“Diğerlerine yetişeceksin ve bir gün tıpkı babam gibi olacaksın. Sen zaten hık demiş onun burnundan düşmüşsün,” diye bitirdi.
Deanna'ya yakın olan Dillon, her zaman on sekiz yaşındaki kız kardeşine yetişmeye çalışıyor gibiydi. Yetişkin bir erkek olmayı çok istiyordu.
“Öyle mi düşünüyorsun?” diye sordu Dillon.
“Güven bana.”
“Lamont gibi olmadığı sürece,” diye araya girdi Lilia. Trina kıkırdadı.
Deanna gözlerini devirdi. Lamont eğitiminde başarısız olmuştu.
O mükemmel bir (bazılarına göre acımasız da denebilir) strateji uzmanıydı, ama iş fiziksel dövüşe geldiğinde başarısızdı.
“Umarım Lamont gibi değilsindir,” diye mırıldandı Deanna.
Dillon cevap vermese de kız kardeşleri onaylayarak başlarını salladılar.
“Biri sizi aramaya gelmeden gidin şimdi,” dedi Deanna, kardeşlerini kapıdan kovarak.
Koridorda koşarlarken, “Hoşça kal Deanna,” diye seslendiler.
“Seni seviyorum!” diye ekledi Trina. Deanna gülümsedi, kapıyı kapattı ve pencerenin yanındaki koltuğuna döndü.
Elindeki mektuba baktı ve mührü kırdı. Batan güneş okumak için yeterli ışık sağlıyordu.
Sevgili Deanna'm,
Artık özel olarak konuşamıyor olmamız beni üzüyor. Annemin sana davranış şekli için üzgünüm. Seni özlüyorum, babamı özlüyorum ve her şeyin eskisi gibi olmasını özlüyorum.
Annem bana, bir eş aradığına dair bir bildirim gönderdiğini bildirdi!
Gelen misafirler ve ona kur yapmak isteyen erkekler nedeniyle önümüzdeki haftalarda şato meşgul olacak.
Misafirleri buradayken, gözden uzak dursan iyi olur. Sen, güzelliğinle her erkeğin sevgisini kolayca çalabilirsin.
Son olarak kardeşim, seni uyarmalıyım. Sanırım annem seni saraydan uzaklaştırmak için plan yapıyor. Bunu yapması için ona hiçbir sebep vermemelisin.
Hizmetçilere karşı dikkatli ol. Seni her zaman izlemekle görevlendirildiler. Kraliçenin gazabından korkmak, onların sana olan düşkünlüğünden bile daha güçlüdür.
Seni kendim görmeye gelmek yerine sana bu mesajı vermeleri için Lilia ve Trina'yı göndermek zorunda kaldığım için üzgünüm, ama bir ziyaret riske edilemezdi.
Annem sana bilgi verdiğimi öğrenirse, seni hiçbirimizin ulaşamayacağı bir yere kilitleyebilir.
Yakında tekrar yazacağım.
Sevgilerimle,
Helena
Not: Bunu yak!
***
Deanna bütün hafta hizmetçilerin telaşla Batı Kulesi'ndeki odaları misafirler için hazırladıklarını duymuştu.
En azından onu fazla izlemiyorlardı.
Deanna, Batı Kulesi'nden kalenin arkasına uzanan dik ve sarmal merdivenden inerek yatak odasına çiçek almak için birkaç kez bahçelere gizlice girmeyi başardı.
Her zaman hizmetçilere ayrılan merdivenleri kullanırdı çünkü kraliçeye yakalanmaktansa onlardan birine yakalanmak daha iyiydi.
Dillon, Lilia ve Trina onunla günde en az bir kez buluşmayı başardılar. Helena kraliçeye yardım etmekle çok meşguldü.
Deanna artık yalnızdı. Dillon'ın şövalyelerle idman yaptığını kulesinden görebiliyordu.
Lilia ve Trina'nın öğretmeninin, kızları yine derslerini kaçırdıkları için cezalandırdığını varsayıyordu.
Deanna penceresinden dışarı eğildi ve konukların dalgalar halinde gelişini izledi.
Atların ve arabaların bitmeyen alayını görmek, kulesinden çok uzaktaki bir ülkeye kaçmayı dilemesine sebep oluyordu.
Gelenlerin zengin olduğunu söyleyebilirdi, ancak kraliçe için potansiyel eşler olduklarına göre, statüleri yüksek olamazdı.
Muhtemelen dük ya da en iyi ihtimalle büyük kardeşleri olan prenslerdi. Asla kral olamayacaklardı.
Bununla birlikte, kraliçenin evlilikteki seçimi, krallıklar arasında büyük bir ittifak getirebilirdi.
Bir misafir hemen Deanna'nın gözüne çarptı.
Solgun, pürüzsüz bir teni ve yumuşak sarı saçları vardı. Deanna, kulesinin mesafesinden bile bu adamın rahatsız olduğunu, gösterişli kıyafetlerini başka birine aitmiş gibi hareket ettirdiğini görebiliyordu.
Yüzüne bakılırsa, dağ krallıklarından birinden, Vallery ya da Summoner'den gelmiş olmalıydı.
Deanna, kulesinden bile onun genç olduğunu, Helena ile aynı yaşlarda olduğunu anlayabiliyordu.
Annesi yaşındaki kraliçeye kur yapmak için çok gençti.
Deanna, o misafirin birlikte geldiği adamlara baktı ama hiçbiri onun kadar zengin giyinmemişti.
Gözleri, misafirin konuştuğu adama takıldı.
Bu adam kaslı bir yapıya sahipti ve asıl misafirden neredeyse bir ayak daha uzundu, misafirin kendisi de kısa bir adam olmadığı için bu etkileyiciydi.
Onun da solgun teni ve sarı saçları vardı, ama onunki daha çok kül tonlu kirli bir sarıydı ve toplanmıştı.
Tıraş olmaya ihtiyacı varmış gibi görünüyordu, Deanna yüz hatlarını ayırt etmeye çalışırken sakalı yaşını gizliyordu.
Boynunun arkasından kılları gözüküyordu.
Göz göze gelip uzun bir süre bakışana kadar, yabancının ona baktığını fark etmemişti.
Bana, beni tanıyormuş gibi bakıyor.
Deanna ciyakladı ve pencereden çekildi, tökezleyerek gözden kayboldu.
Onu görmüştü.
O sadece Kraliçe Anne'nin taliplerinden birine eşlik eden bir adam. Neden bu kadar ürktüm ki?
Kendime hakim olmalıyım.
Bir şey onu pencereye geri çekti. Yabancıyı bir kez daha görebilmek için merakla bir kez daha dışarı baktı.
İki adam yan yana kaleye giriyorlardı.
Deanna içini çekti ve sessizce kendini tekrar azarladı. Ama kim olduklarını merak etmeden de edemedi.
Nereden gelmişlerdi ve neden uzun boylu adamın gözlerinde sorgulayıcı bir bakış varmış gibi hissediyordu?
Fark edilmek, Deanna'yı uzun zamandır olduğundan daha fazla açığa çıkmış gibi hissettirmişti. Şöminesinde hala kalıntıları olan Helena'nın mektubunu düşündü.
Kraliçenin onu saraydan uzaklaştırmak için her türlü bahaneyi kullanacağı doğru görünüyordu.
Kraliçe artık Kral Harold'ın yerine geçtiğine göre, Deanna'nın aileyle olan her türlü bağı kayboluyordu.
Babamın planı işe yaramadı.
Kendime kaçmak için bir fırsat yaratmalıyım.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!