Savaşın arka planı ve başlıca nedenleri
Kolombiya, Latin Amerika standartlarına göre bile dikkate değer bir ülkedir. Eski İspanya’nın eski Granada’daki vali yardımcısı, Kolombiya, 1810’te bağımsızlık ilan etti ve aslında sadece Bolivya’daki Simon Bolivar’ın emrindeki ünlü kurtuluş savaşı sırasında İspanyol sömürgecilerin direnişini yendi, 1819-1819’te. sadece modern Kolombiya'yı değil aynı zamanda Venezuela, Ekvador ve Panama'yı da içeren Büyük Kolombiya eyaleti vardı. Simon Bolivar, İspanyolca konuşan Latin Amerika ülkelerini tek bir devlette birleştirme planlarını besliyordu ve Komutanın görüşüne göre Büyük Kolombiya bu birleşmenin temeli olacaktı. Bununla birlikte, eski İspanyol kolonilerinde iktidarda yer alan generallerin çoğu Bolivar’ın birleşme fikrini desteklemedi - herkes bağımsız bir yönetici olmak istedi. 1831’de, Ekvador ve Venezüella Büyük Kolombiya’dan ayrıldı ve 1831’te ABD’nin desteğiyle Panama bağlantısı kesildi - Amerikan liderliği Panama Kanalı’nın gerektiğinde kolayca baskı altına alınabilecek zayıf bir küçük devlet bölgesinden geçtiğini görmek istedi.
3 Kasım 1903'te Kolombiya hükümeti ABD'ye ülke üzerinden bir okyanus ötesi kanal inşa etme izni vermeyi reddetti. Buna karşılık, Amerika Birleşik Devletleri Panama'da ayrılıkçı duyguları körükledi ve Amerikalıların doğrudan desteğiyle Panama ayrılıkçıları silahlı bir ayaklanma başlattı ve Kolombiya'dan ayrılma sağladı. Bundan sonra, Kolombiya ve ABD arasındaki ilişkiler neredeyse on yıl boyunca ciddi şekilde kötüleşti. Kolombiya'da büyük petrol sahaları keşfedildikten sonra durum değişti. Bu 1916-1918'de oldu. Birinci Dünya Savaşı devam ediyordu ve Kolombiya'da petrol keşfi ABD'yi ilgilendirmiyordu. Amerikan şirketleri Kolombiya'ya sızmaya başladı, sadece petrol endüstrisini değil, aynı zamanda ülkenin tarımını da yavaş yavaş kontrol altına aldı. Ülkenin önemli bölgeleri, Orta Amerika ve bazı Güney Amerika ülkelerinde büyük etki kazanan ünlü United Fruit Company'nin tarlaları altında kullanıldı. Latin Amerika ülkeleri tarihinde bu dönemde ünlü "muz cumhuriyeti" ifadesi ilişkilendirilmiştir. Amerikan şirketi, eylemleri yoluyla, hem şirket tarafından sömürülen işe alınan işçilerin çıkarlarını savunan sendika örgütlerine hem de şirketi toprakları plantasyonlar altında işgal eden Hint kabilelerine acımasızca kovarak ve onları ormanlarda toplama fırsatından mahrum bırakan Hint kabileleriyle nefret uyandırmayı başardı. 1928'de, yüzlerce şirket çalışanının gerçek katliamını yapan güvenlik güçleri tarafından vahşice bastırılan United Fruit Company plantasyonlarına bir grev daha başladı. Bununla birlikte, dünyaca ünlü Kolombiyalı yazar Gabriel García Márquez'in “Yüz Yıl Yalnızlık” romanında tesadüfen anlatılan acımasız misillemeden sonra, hem petrol kuleleri hem de United Fruit Company plantasyonlarında grev ve huzursuzluk devam etti. Kolombiya'daki sosyo-ekonomik durum son derece zor kaldı ve siyasi çevreye de yansıdı. Demokratik değerleri paylaşan liberal parti, büyük yetiştiricilerin çıkarlarını ifade eden muhafazakârlara karşı çıktı.
1940'in sonunda Kolombiyalı köylüler ve işçiler arasında, Liberal Parti tarafından cumhurbaşkanlığına aday gösterilecek olan politikacı Jorge Elieser Gaitan (1903-1948) büyük bir popülerlik kazandı. Gaitan, kitlelerin geniş desteğiyle tanıştığı ülkede demokratik ve sosyal yönelimli dönüşümler gerçekleştirecekti. Cumhurbaşkanlığı adayı olarak başarıya güvenebileceği için, Kolombiyalı siyasi seçkinlerin muhafazakar görüşlü kısmı, popüler bir politikacıyı ezmeye karar verdi. 9 Nisan 1948 Yürürken katil tarafından vurularak öldürüldü. Fidel Castro Ruz, bu adamın hatıralarını sakladı - mütevazı bir hukuk öğrencisi ve gelecekte - devrimci Küba'nın lideri: “Gaitan ve diğer üniversitelerin temsilcileriyle ikinci buluşmamız, 9’ta öğleden sonra 2’ta yapılacaktı. Bana eşlik eden bir Kübalı arkadaşımla birlikte, bir saat boyunca bir toplantı için bekledim, yaşadığımız küçük otelin yakınındaki cadde boyunca yürüdüm ve Gaitan’ın ofisi ile bazı fanatik ya da delilerden birinin, birisinin müdahalesine, Kolombiya liderine ateş ettiği şüphesiz; Nişancı insanlar tarafından parçalandı. O anda, Kolombiya'da yaşadığım düşünülemez günler başladı. Bu cesur insanların saflarında gönüllü bir dövüşçüydüm. Gaitan'ı ve ilerici hareketini destekledim, tıpkı Kolombiyalılar bağımsızlık mücadelesinde mambilerimizi desteklerken ”(alıntı: Castro F. Samimiyet ve mütevazı olma cesareti // http://cuba.in.ua/toprint.html ? id = 84). Gaitan'ın öldürülmesinden sonra, ülkede halkın silahlı ayaklanması, on yıl süren ve "La Violencia" adını alan bir iç savaşa dönüştü. Resmen, çatışma liberal ve muhafazakar partiler arasında bir çatışma olarak kabul edildi, ancak gerçekte zengin arabulucular tarafından kendi aralarındaki ilişkiyi netleştirmek ve ülkenin köylü nüfusunun topraklarını ele geçirmek için kullanıldı. Oligarşlerin hizmetinde olan haydutların ayrılması köylülerin topraklarına el koydu ve vahşice köylüleri katlettiler. İç savaş sırasında en az 200-250 binlerce Kolombiyalı öldürüldü. Ancak, bu korkunç yıllarda, ilerici görüşlü entelektüellerin önderliğinde Kolombiyalı köylülerin, gangsterlerin saldırılarına ve oligarşilerin çıkarlarını koruyan hükümet birliklerine karşı kendilerini savunan ilk silahlı grupları yaratmaya başladıkları, ülke için tam olarak öyleydi. Sonunda, liberallerin ve muhafazakarların kendi aralarında hemfikir oldukları gerçeğine rağmen, popüler bir hareket yaratma süreci çoktan başlatıldı. İç savaşın bitmesinden sonra bile birçok köylü müfrezesi varlığını sürdürdü. Yavaş yavaş, Kolombiyalı köylüler ve şehirli işçiler ile gecekondu sakinleri arasında sosyalist görüşler yayıldı. Gerilla silahlı gruplarının oluşumundaki lider rol Kolombiyalı komünistler tarafından oynandı.
Kolombiya Devrim Silahlı Kuvvetleri Nasıl Oluşturuldu?
Kolombiya'da bir Komünist Parti yaratma girişimleri, 1920'lerin başlangıcıyla ilgiliydi. ve prensip olarak, rastgele bir karaktere sahipti. 1922'te Bogota'nın başkentinde bir Sylvester Sawicki belirdi. Sovyet hükümeti için çalışan eski Kızıl Ordu komutanı, tahıl alımını organize etmek için Çin'e gönderildi, ancak Japon topraklarında kaldığı süre boyunca, Japon gizli servislerinin dikkatine geldi ve tutuklamadan kaçarak Panama'ya gitti. Kolombiya'ya taşındıktan sonra Savitsky yerel bir sosyalist olan Louis Tejada ile tanıştı ve Marksist bir çevre yarattı. 6 Mart Savitsky ve Tekhada komünist çevresi 1924, Kolombiya Komünist Partisi'nin organizasyon komitesini kurdu ve Mayıs 1'te, Kolombiya Komünist Partisi'nin kurulduğu açıklandı. Ancak, 1924 Haziran 27. Bay Sylvester Sawicki, Kolombiya'dan “anarşizm ve komünizm gibi toplumsal düzeni baltalayan doktrinleri teşvik ettiği için” sınır dışı edildi. Diğer faaliyetler Savitsky, Meksika Komünist Partisinin çalışmalarına ölümüne kadar katıldığı Meksika'da devam etti. 1925 Temmuz 17, Kolombiya Komünist Partisi tarafından yeniden kuruldu. Violencia döneminde, Komünistler, etkilerini daha sonra Kolombiyalı liberallerin ve muhafazakarların uzlaştırılmasından sonra mücadeleyi durduramayan köylü partizör dekolmanlarına yaymayı başardılar.
Daha önce liberal ayrılma saflarında savaşan radikal genç partizanların bir kısmı Komünistlere katıldı. Bunlar arasında dünya tarihine "Manuel Marulanda" takma adı altında giren (resimde görülen) Pedro Antonio Marin (1930-2008) vardı. Dedesi ve babası Pedro Marina, basit kahve koleksiyonları olmasına rağmen, Liberal Parti'nin faaliyetlerine katıldı. Marin, gençliğinde liberal partinin partizan çıkarılmasına katıldı ve "Violencia" sırasında düşmanlıklara katıldı. Komünist pozisyonlarda bulunan öğrencisi Jacobo Arenas ile tanışan Marin, ayrıca Komünist Partiye üye oldu ve ilk ve soyadını Manuel Marouland olarak değiştirdi. 1964'ta, Marulanda şehri, Tolima bölümünün güneyinde faaliyet gösteren partizan köylülerin, 47'tan silahlı bir şekilde çıkarılmasını sağladı. Aynı zamanda, dekolte ayrılışı, yerel sivillerin kitlesel protestolarını bastırmak için daireye gönderilen hükümet birliklerine karşı verilen mücadelelerde yer aldı. Böylece, Kolombiya halkının sosyal ve siyasal kurtuluşunu savunan ve Kolombiya Komünist Partisi'nin silahlı oluşumunu göz önüne alan FARC - Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetleri (FARC) tarihinin yarım asırdan fazla bir zamanda başladı. Partizanlar, aynı adı taşıyan özerk cumhuriyetin göründüğü Marchetalia köyüne yerleşmişti. Marchetalia'da yaşayan köylüler tarımsal ürünlerini komşu yerleşim yerlerinde sattılar. Başlangıçta, Marchetalia sakinleri Kolombiya hükümetine hiçbir kaygı uyandırmadı, aksine, merkezi makamlardan yerleşimin sosyal ve ekonomik altyapısının geliştirilmesi için yardım talep etmeye çalıştılar. Ancak hükümet, Marketalia'nın diğer Kolombiyalı köylü toplulukları için tehlikeli bir özyönetim ve öz örgütlenme örneği olduğuna karar verdi ve yerleşimi askeri yollarla ortadan kaldırmaya karar verdi. 16’te binlerce asker ve subaydan oluşan bir ordu grubu Marchetalia’ya yoğunlaşmıştı, Kolombiya ordusu piyade tugayının 6’ini komuta eden Albay Hernando Currea Cubides, doğrudan Marchetalia’nın yıkımından sorumluydu. Marchetalia'nın yok edilmesi, Amerika Birleşik Devletleri'nin girişimi sırasında geliştirilen ve incelenen dönemde Amerika Birleşik Devletleri'nin gerçek uydusu olan Latin Amerika eyaletlerinde uygulanan “Ulusal Güvenlik Doktrini” nin ayrılmaz bir parçası olarak kabul edildi.
Bununla birlikte, Marchetalia'nın yenilgisi, partizan hareketinin faaliyetini etkilemedi, bunun tersi - komünist gerillalar, Marchetalia'nın var olduğu aşamada yapılan hataların yeniden düşünülmesi sayesinde yeni bir seviyeye ulaştı. Yavaş yavaş, partizan hareketinin safları, hükümetin sosyal ve ekonomik politikaları, muazzam gelir farklılıkları, toprak sahiplerinin ve sanayicilerin tacizi, Kolombiya'daki Amerikan şirketlerinin baskınlığı arasında artan sayıda Kolombiyalı arasında memnuniyetsizlik olarak artmıştır. FARC’ın amacı, Kolombiya’daki kapitalist sistemin devrilmesi için komünist gerillaların gelişimini ve sosyalizm ve komünizm inşasına geçişi ilan etmekti. FARC'ın yeniden canlandırılmasındaki asıl zirve, 1980-1990 - yıllarıydı. ve ilaç endüstrisi - devrimci bir örgüt için yeni bir fon kaynağının keşfi ile ilişkilendirildi. Bilindiği gibi, Kolombiya dünyanın en büyük kokain üreticisidir. Yüz binlerce Kolombiyalı köylü için, koka ekimi temel gelir kaynağıdır. 1982’in başlarında, FARC-AN’ın 7 konferansında, devrimci vergiyi en büyük koka üreticilerine - yasadışı işlem yapan işletmelerin toprak sahipleri ve sahipleri için artırma kararı verildi. Böylece, FARC partizan müfrezelerinin daha fazla arzı için fon arayacaktı. Vergi kokain üreticilerine verilen karar, FARC üyelerinin yeni bir ideolojik kanat - Kolombiya Yeraltı Komünist Partisi - nin oluşturduğu bağlantılarla ilgili olarak, Kolombiya Komünist Partisi liderlerinin bazıları arasında protestolara yol açtı. Uyuşturucu üreticilerinin vergilendirilmesine ek olarak, uzun süredir FARC-AN, devlet memurları, yabancı vatandaşlar ve işadamlarını alarak fon aldı. 2008’te, FARC’ın bu faaliyet alanı Fidel Castro tarafından kınandı, yine de kuruluşu silahlı direnişi durdurmamaya ve devrimci faaliyetlerini sürdürmemeye çağırdı.
Devrimci silahlı kuvvetler, Kolombiya'nın en büyük radikal sol örgütü olmaya devam ederek hükümete karşı bir gerilla savaşı başlattı. 1990-lerdeki organizasyonun son günündeki FARC-AN sayısı. 17 000 savaşçılarına ulaştı. Ek olarak, FARC, örgütün uzun süredir kırsal alanlarda faaliyet gösteremeyecekleri ve geniş toprakları kontrol edemeyecekleri, başta Kolombiyalı köylüler olmak üzere çok sayıda sempatizere sahiptir. 1990'te FARC-AN’nın muharebe birimleri, tüm ülke topraklarının en az% 45’ini kontrolleri altında tuttu; bu, yalnızca Kolombiya makamları için değil, aynı zamanda organizasyonun faaliyetlerinde Küba tarzı senaryoyu gören Amerikan liderliği için de büyük endişe yarattı. Kolombiya’daki Amerikan varlığı sayesinde hükümet güçleri Devrimci silahlı kuvvetleri önemli ölçüde bastırmayı başardılar, ancak yine de aktif ve etkili bir gücü temsil ediyorlardı. FARC'ın yapısı bir ordu olarak yapılandırılmıştır. İfadeler partizan müfrezelerine, partizan birimlerine ikiye ayrılmaya, birimleri sütunlara, cephelere sütunlara, cepheleri de ön cephelere ayırır. FARC-AN'da, ordu tipinin askeri rütbeleri kurulur ve ilginç bir nüans, küçük kumandanların rütbelerinin bile belli büyüklükteki birimlerin emrini gösteren görevlere karşılık gelmesidir. Aşağıdaki rütbe ölçeği vardır: asker (partizan), genç genel müdür (müfettiş yardımcısı komutanı), kıdemli genel müdür (müfreze komutanı), genç çavuş (partizan dekolmanı komutan yardımcısı), kıdemli çavuş (partizan birlik müfettişi komutanı), çavuş ), teğmen (partizan formasyonu komutanı), teğmen (sütun komutan yardımcısı), kaptan (sütun komutanı), büyük (ön komutan yardımcısı), teğmen albay (ön komutan), albay (komutan yardımcısı) Bir cephe cephesi hakkında), tugay general (bir cephenin komutanı), büyük genel (genel kurmay başkan yardımcısı), ordu genel (FARC-AN ana kurmay başkanı) hakkında. ABD diktatörlüğünün muhalifleri olan çok sayıda yabancı gönüllü, FARC-AN saflarında savaşıyor - en çok da mahkumiyet veya anti-emperyalistler tarafından Komünistler. Gönüllülerin çoğu komşu Latin Amerika ülkelerinden geliyor, ancak FARC saflarında Avrupalılar da var. Örneğin, FARC-AN'nin resmi temsilcilerinden biri olan Kolombiyalı yetkililer ve uluslararası kuruluşlarla yapılan sayısız müzakerede, son derece dokulu, dışarıdan Hollandalı Tanya Niemeyer dünya çapında ün kazandı.
Tanya Niemeyer’e göre, ABD’nin ülkeye dikkat etmesi, 19. yüzyıldan beri ortaya çıktı ve ülke topraklarındaki büyük doğal kaynakların varlığı nedeniyle Kolombiya’da çok olumsuz sonuçlar doğurdu. Kolombiya’daki Amerikan etkisinin tehlikesi, FARC-AN’ın fikirlerini paylaşan Kolombiya bağımsızlığının yazarı olan Simon Bolivar tarafından vurgulandı. Şu anda, ABD, uyuşturucu üretimine karşı mücadeleyi ana mazereti olarak kullanarak, Kolombiya devrimci hareketini bastırmak için tüm gücüyle çabalıyor. İddiaya göre, Kolombiya hükümetine uyuşturucu işiyle mücadelede yardım sağlamak amacıyla çok sayıda Amerikan askeri personeli ve CIA ve FBI da dahil olmak üzere özel hizmet uzmanları ülkede bulunuyor. Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetleri uzun bir süre boyunca ormandan yalnızca Kolombiya'ya değil, aynı zamanda Avrupa'ya da yayılan kendi Direnişin Sesi olan radyo istasyonuna sahipti. Komünist fikirlerin radyo propagandası yapıldı, ABD ve Kolombiya hükümetinin politikası eleştirildi ve Kolombiya'da popüler olan müzik eserleri yayınlandı. 19 Kasım 2011 Kolombiya hükümeti kuvvetleri, Meta eyaletindeki FARC kampını "kapsayan" radyo istasyonunun çalışmalarına ara verdiler.
Kurtuluş ordusu rahipleri yarattı
Marksizm-Leninizm'e odaklanan ve Kolombiya Komünist Partisi'nin silahlı kanadı olarak hareket eden Kolombiya Devrim Silahlı Kuvvetlerine (FARC) ek olarak, ülkede ortaya çıkan diğer radikal sol örgütler, Amerikan yanlısı hükümete karşı silahlı partizan mücadelesine odaklanmış olarak ortaya çıktı. Aynı 1964'ta FARC-AN olarak, Kolombiya Ulusal Kurtuluş Ordusu kuruldu ve Kolombiyalı öğrenciler, Küba'yı ziyaret eden ve Hevarizm'in fikirlerini benimseyen Fabio Vázquez liderliğindeki kurdu. FARC-AN'nın aksine din adamlarının temsilcileri başlangıçta Ulusal Kurtuluş Ordusunun faaliyetlerinde büyük rol oynadı. Garip bir şekilde, ancak Latin Amerika'da, devrimci hareketlere öncülük eden rahipler. Bazen, en geriye ve uzak bölgelere bile köylülerle düzenli etkileşim halinde olan entelektüel çalışmanın tek temsilcileridir. Bu nedenle, bir yandan rahipler, Kolombiya'nın köylü nüfusunun yaşamının ve yaşam tarzının bilincindedir ve diğer yandan köylüler, insanları gerçekten önemseyen ve onlara iyi dilek dileyen rahiplere saygı duymakta ve güvenmektedir. Varoluşunun ilk aşamalarında, Columbia National University'nin sosyoloji bölümünde ders veren ve aynı zamanda bir Katolik rahip olan ve Ulusal Kurtuluş Ordusu'nun saflarında savaşan bir üniversite profesörü olan Peder Camilo Torres'in kendisi (1929-1966). Camilo Torres, Hristiyanlığı Marksist ve sosyalist fikirlerle birleştiren bir kavram olan, Kolombiya'da ve daha sonra diğer Latin Amerika ülkelerinde yayılan “kurtuluş teolojisinin” ön saflarındaydı.
Partizan görevinde, Camilo Torres "siyasi subay" ve doktor olarak görev yaptı. Çarmıha gerilmeye ek olarak Lenin ve Castro'nun portrelerini asan bir orman kilisesi kullanıyordu. Ancak, Kolombiya hükümet güçlerinin askeri devriyesiyle ilk savaşta, peder Camilo Torres öldürüldü. Fakat ölümünden sonra bir başka rahip, Padre Manuel Perez Martinez, Kolombiya Kurtuluş Ulusal Ordusu saflarında aktif oldu. Ormanda “devrimci odaklar” yaratma kavramı olan “Phokism” de dahil olmak üzere, kurtuluş teolojisi ve hevarizm karışımı olan Ulusal Kurtuluş Ordusu ideolojisinin ana geliştiricisidir. ANO’nun Hristiyan teçhizatları, Kolombiya eyaletlerinin sadık köylüleri arasındaki popülerliğine katkıda bulunmaktadır. Özerk kar amacı gütmeyen kuruluşun silahlı mücadelesi FARC'ın mücadelesine paralel olarak gerçekleşti. Birkaç on yıl boyunca, yaklaşık otuz kişilik küçük bir silahlı grup, temel kısmı “kurtuluş teolojisine” sempati duyan rahiplerin vaazlarının etkisi altında toplanan köylülerden oluşan güçlü bir partizan örgütü haline geldi. Özerk kar amacı gütmeyen kuruluşun ana faaliyetleri kasaba ve köylerin ele geçirilmesi, mahkumların hapishanelerden tahliyesi ve bankalardaki paranın kamulaştırılması, en tehlikeli kolluk kuvvetleri görevlilerinin ve Kolombiyalı silahlı kuvvet birimlerinin komutanlarının öldürülmesi olmuştur. Organizasyonun faaliyetleri esas olarak Santander departmanındaydı. 1990'in sonunda ELN'lerin sayısı 500 insanlarla ilgilidir, yani etki derecesine göre FARC'tan birçok kez daha düşüktü, ancak oldukça aktifti ve taviz vermeyen bir pozisyona sahipti (yıl boyunca 1984 anlaşmasını imzalamayan tek partizan örgütü olan ANO idi).
Maoists’in Ano ve April 19 Hareketi
FARC ve özerk kar amacı gütmeyen kuruluştan üç yıl sonra, bir başka büyük partizan örgütü ortaya çıktı - Kolombiya'nın kuzeyinde aktif olan ve aynı zamanda kırsal nüfusu destekleyen Ulusal Kurtuluş Ordusu. FARC ve özerk kâr amacı gütmeyen organizasyonun aksine, Ulusal Kurtuluş Ordusu Maoist ideolojiye odaklandı ve Kolombiya komünist hareketinin Çin yanlısı kanadının - Marksist-Leninist Kolombiya Partisi - silahlı bir oluşumuydu. Ulusal Kurtuluş Ordusu, FARC-AN ve hatta Kolombiya Ulusal Kurtuluş Ordusu ile karşılaştırılabilir bir faaliyet seviyesine ulaşamadı. 1999’te, kuruluş kendini çözdü. Bir diğer etkili örgüt, 19'te oluşturulan ve ülkenin siyasi yaşamındaki önemli bir olayın adını alan 19 Hareketi (M-1974), 19'in eski 1970 başkanlık seçimindeki eski diktatör Rojas’ın yenilgisi. ANO, M-19 asla Marksist-Leninist düşüncelere uymadı, ancak Bolivarizm'in radikal bir varyasyonuna, sosyalist görüşlerin katılımıyla odaklandı. Eski kongre üyesi Dr. Carlos Toledo Plata ve Jaime Bateman Kayin M-19’e başkanlık ettiler. Örgütün siyasi kanadını yöneten ve ideolojiden ve propagandadan sorumlu olan Carlos Plata, hükümet yanlısı militanların elinde öldü. Jaime Kayin bir uçak kazasında öldü ve sonrasında organizasyona Carlos Pizarro Leon Gomez başkanlık etti. Başlangıçta, Nisan ayındaki 19 Hareketi temel olarak bankaların kamulaştırılması şeklinde faaliyete geçti, daha sonra sabotaj stratejisine geçti ve daha sonra reklam yapmanın doğası üzerine yüksek bir eylem başlattı - Bolivar’ın mahkumlarını çaldı ve eski evinde düzenlenen sergiden kılıcını çaldı. Bu şekilde, Hareketin aktivistleri, mevcut Kolombiya rejiminin, Kolombiya devletliğinin kahraman kurucusu hatırasına layık olmadığını göstermiştir. Haziran ayında, 1984 M-19, hükümetle bir ateşkes anlaşmasının imzalanmasına katıldı, ancak operasyonlara yeniden başladı. 1980'in ortasında. M-19 saflarında, yaklaşık 2000 insan vardı, Nisan ayındaki 19 Hareketi şubeleri ülkenin hemen hemen tüm şehirlerinde faaliyet gösterdi. Kentsel ortamlardaki gerilla savaşına odaklanma, M-19 ve FARC ile temel olarak kırsal alanlarda askeri operasyonlar yapan özerk kar amacı gütmeyen kuruluş arasındaki temel farklardan biriydi. 1990’te, Nisan 19 Hareketi silahlı bir örgüt olarak var olmaktan çıktı ve bir siyasi parti olan Demokratik İttifak M-19 olarak yasallaştı.
Partizan karşıtı mücadelenin başarıları
Kolombiyalı devrimci yeraltı ve partizan örgütleri 2000-ler için. Hem FARC-AN hem de özerk kar amacı gütmeyen kuruluş hala aktif olmasına rağmen, kademeli olarak fırsatların azaltılması zamanı olmuştur. 2002'ten sonra, FARC-AN savaşçıları tarafından öldürülen büyük bir toprak sahibinin oğlu Alvaro Uribe, Kolombiya cumhurbaşkanı seçildi. Vali olduğu zaman, Uribe, hükümet tarafından kontrol edilen köylülerin kendini savunma müfrezelerini organize ederek, onun yönettiği bölgedeki partizan hareketini neredeyse imha edebildi. Ülkeye liderlik yapan Uribe, ABD’li ABD’li Amerikan özel öğretmenlerinin özel kuvvetlerinin eğitimi konusunda Kolombiya’da özel kuvvetlerin eğitimi konusunda bir anlaşma imzaladı. Daha sonra partizanlara karşı savaşan birimlerin mücadele kabiliyetlerini hızla arttırdı ve ordunun, polisin ve köylü savunma birimlerinin ortak eylemlerinin koordinasyonunu iyileştirdi. Başarılar Uribe, ülke nüfusunun muhafazakar kısmı arasındaki popülaritesinin artmasına katkıda bulundu. 2007’te hükümet güçleri partizanlarla mücadele taktiklerini değiştirdi - şimdi özel kuvvetler ve helikopter saldırı filoları FARC-AN’ya, özerk kar amacı gütmeyen kuruluş ve diğer oluşumlara karşı çalışıyorlardı. Hükümet kuvvetlerinin gerillalara karşı eylemlerinin etkinliği keskin bir şekilde artmıştır, bunun sonucunda FARC-AN sayısının 17 000'ten 9 000 kişisine indirgenmesiyle sonuçlanmıştır. Özel kuvvetlerin operasyonları sonucunda, Karayip Cephesi Grubu komutanı, Tuğgeneral Genel Díaz ve 100 Cephesi'nin komutanı Thomas Medin de dahil olmak üzere, FARC-AN'nin kıdemli komutanlarının en az 16'i öldürüldü. Mart 1 Kolombiya hava kuvvetleri 2008, FARC-AN tarafından uzun süre eğitim tesislerinde kullanılmak üzere kullanıldığı için komşu Ekvador topraklarına hava saldırısı düzenledi. Kolombiyalı yetkililer, ülkedeki isyanı destekledikleri için Ekvador ve Venezuela liderliğini suçladılar. Baskın sonucu, organizasyonun uluslararası ilişkilerinden sorumlu olan Kolombiya Devrim Silahlı Kuvvetleri hiyerarşisindeki ikinci kişi olan Raul Reyes (17-1948) dahil olmak üzere FARC-AN'nin 2008 militanları öldürüldü. Nestlé işçi sendikasının eski lideri Raul Reyes, genç bir adam olarak yer altına girdi ve FARC-AN liderliğinde üst düzey görevlerde bulundu. FARC-AN'nin şefi olarak Manuel Marulanda'nın halefi olarak bile görülüyordu. Comandante Raul Reyes'in ölümünden üç hafta sonra, FARC-AN yeni sert bir darbe aldı - 26 Mart 2008 Manuel Maroulanda, hayatının son 1930 yılındaki bir partizöründe, miyokard enfarktüsünden (2008-77) öldü - 60 yaşındaki bir devrimciye katıldı ve yasadışı bir konumda olmak.
- Alfonso Cano
Ölümünden sonra, FARC-AN'nin Başkomutanı, Comandante Alfonso Cano (1948-2011, asıl adı Guillermo Leon Saenz Vargas) tarafından işgal edildi. Gençliğinde, Alfonso Cano üniversitenin hukuk fakültesinde okudu ve mezun olduktan sonra neredeyse hemen FARC-AN'ye katıldı ve saklanmaya başladı. FARC-AN'ın siyasi kanadı olan Kolombiya Yeraltı Komünist Partisi'nin yaratılmasının temellerinde durdu. Kano, ölen Maruland'ı Devrim Silahlı Kuvvetlerinin başında değiştirdikten sonra, Kolombiya hükümeti, yeni partizan liderine karşı şiddetli bir zulme başladı. 4 hakkında Kano'nun kendisini yakalaması için bin asker ve hükümet güçleri memuru gönderildi ve FARC-AN başkomutanının yerini belirlemeye izin veren bilgi için kafasına büyük bir ödül verildi - 4 milyon dolar. Bu tür önlemler sonunda istenen sonucun ortaya çıkmasına neden oldu - Kasım ayında 4'teki özel “Odyssey” 2011 operasyonu sonucu Alfonso Cano, Kolombiya dağlarında öldürüldü ve Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetlerinin güvenlik şefi de dahil olmak üzere birçok üst düzey partizan, hükümet birliklerinin ellerine düştü.
Alfonso Kano'nun ölümü, FARC-AN liderliğini kendi güvenliklerine karşı tutumlarını yeniden değerlendirdi. Timoleon Jimenez ("Timoshenko" takma adıyla bilinir) FARC-AN'nin yeni şefi olarak atandı ve şu anda bu pozisyonda. Timoleon Jimenez, Devrimci Silahlı Kuvvetler Baş Komutanının gerçek adı olan devrimci bir takma addır - Rodrigo Londogno Echeverri. Kolombiya'nın Quindio bölümünde 1959'te doğdu ve okuldan mezun olduktan sonra Sovyetler Birliği'nde kardiyoloji, ardından Küba'ya tıp diploması almaya başladı. Jimenez, Yugoslavya'da askeri eğitimden geçti ve Mart ayında, 1982, FARC-AN'ye katıldı ve hızlı bir şekilde orada kariyer yaptı, gerilla arasında sert ve korkusuz bir savaş ağası olarak evrensel saygı kazandı. Zaten 1986’ta, 27 yaşındaki Jimenez, FARC-AN’ın komuta hiyerarşisindeki beşinci kişiydi, gerilla sekreteryasına katıldı. Partizanların Kuzey Santander bölümündeki faaliyetlerini yöneten oydu. Amerika Birleşik Devletleri, Jimenez’ı Kolombiya’daki uyuşturucu işini ve Kolombiyalı yetkilileri kaçırmak, öldürmek ve isyan etmekle suçlamakla suçluyor. Mayıs ayında, 2006'taki bir Kolombiya mahkemesi, bulunmadığı halde Jimenez'i 40 yıllarına cinayet ve adam kaçırma nedeniyle hapis cezasına çarptırdı. ABD Dışişleri Bakanlığı Jimenez, kokain üretimini ve kaçakçılığını organize etmekle suçlanıyor ve ABD hükümeti nerede olduğu hakkında bilgi almak için 5 milyon dolarlık bir ödül ödemeye hazırlanıyor. Bu arada, FARC-AN'nin ilk lideri olan ve Kolombiya yetkilileriyle barışçıl görüşmeler yapmaktan bahseden ve Kolombiya'da bir piyasa ekonomisinin ve politik demokrasinin gelişimini tartışmaya bile hazır olan Timoleon Jimenez oldu.
- FARC-AN Baş Komutanı, General Timoleon Jimenez ("Timoshenko")
Müzakereler - barış için bir şans?
2012’te, Kolombiya liderliği FARC-AN’ın emriyle barış görüşmeleri başlattı. 23 Eylül 2015 Kolombiya Başkanı Juan Manuel Santos ve FARC-AN Baş Komutanı Timoleon Jimenez Havana'da bir araya geldi, burada Küba Cumhurbaşkanı Raul Castro'nun arabuluculuğuyla barış anlaşmalarının zamanlaması konusunda bir anlaşma imzaladılar. Bu anlaşmaya uygun olarak, Kasım ayının sonunda, 2015, оружия ve demobilizasyon savaşçıları FARC-AN. Buna karşılık hükümet, Kolombiya Devrim Silahlı Kuvvetleri partizanları için af konusunu ele alacak. 2013’te, Kolombiya hükümeti, silahlı kuvvetleri şimdi en az 3000 militanı içeren Kolombiya Ulusal Kurtuluş Ordusu’nun emriyle müzakerelere girdi. Kolombiya hükümeti, militanlar tarafından yedi ay boyunca rehin tutulan Kanadalı bir jeolog serbest bıraktıktan sonra, özerk kâr amacı gütmeyen bir kuruluşla görüşmeler başlattı. Mart ayında, ANO, 2015, Şubat 2015'tan bu yana rehin tutulan dört jeolog serbest bıraktı, kurtarılan jeologlar, Norte de Santander bölgesindeki Kızıl Haç misyon ekibine transfer edildi. Özerk kar amacı gütmeyen kuruluş ile müzakereler, 2015'e kadar devam etti, ancak buna paralel olarak, hükümet güçleri Ulusal Kurtuluş Ordusu'nun partizan çıkarlarına karşı askeri operasyonlar düzenledi. 14 Haziran 2015 Dünya medyası, Kolombiya hükümet güçlerinin özel bir operasyonunun sonucu olarak, ANO başkanı Jose Amin Hernandez Manrique'nin "Marcos" veya "Markithos" olarak öldürüldüğünü bildirdi. Son zamanlarda, emrindeki kuvvetler Kolombiya'nın batısında hareket etti. Ekim ayının başlarında, 2015, Kolombiyalı yetkililer ünlü partizan komutanının tasfiye edildiğini ve hükümet basında çıkan haberlere göre uyuşturucu lordu Viktor Navarro'yu bildirdi. 1990'in sonuna kadar Victor Navarro, Kolombiya Maoist Ulusal Kurtuluş Ordusunun bir parçası olarak görev yaptı, ancak kendi çözülmesinden sonra silahlarını bırakmayı reddetti ve kendi ekibinin başına direnmeye devam etti. Gerillalar ona "Megateo" dedi ve kendisi “halkın Kolombiya hükümetine karşı savaşını” finanse etmek için kokain ticaretiyle ilgili vergi topladığını iddia etti.
Kolombiya'nın ebedi bir gerilla savaşı ülkesi olduğu belirtilmelidir. Kolombiya ve Afganistan ile ortak bir nokta var - sürekli savaşın sürdüğü ülkeler, aynı zamanda en büyük uyuşturucu ihracatçıları. Hem orada hem de orada Amerikan askeri birlikleri çalışıyor, Amerikan özel servisleri çok aktif. Kokain üreticilerine ve tüccarlarına uygulanan “devrimci bir vergi” olmadan, Kolombiya devrimci gerillalarının faaliyetlerini finanse edemeyeceği, ancak sonuçta ABD menfaatlerini ifade eden sağcı muhafazakar güçlerin de uyuşturucu kaçakçılığından elde edilen gelirlerin önemli bir kısmını aldığı açıktır. FARC-AN ve uyuşturucu mafyaları “etki alanlarını” böldüğünde, Amerikan askeri danışmanları tarafından eğitilen ve yönetilen Kolombiya hükümet güçlerinin ikincinin yanında durması tesadüf değildir. Birleşik Devletler, Kolombiya’yı Latin Amerika’daki etkisinin bir sonucu ve Amerikan birimlerinin konuşlandırılması için askeri bir üs olarak görüyor. Amerika Birleşik Devletleri, Kolombiya’ya muazzam askeri yardım sağlıyor - ülke, ABD’nin savunma desteğine sahip ülkeler listesinde üçüncü sırada yer alıyor - Mısır ve İsrail’den sonra. Aslında, ABD ordusunun milyarlarca dolarına mal olan Kolombiya ordusu ve polisinin birimlerine fon sağlamak, silahlandırmak ve eğitimden sorumlu olan ABD'dir. Sovyetler Birliği'nin ve sosyalist kampın Doğu Avrupa'daki 1991'ta çökmesine rağmen, Latin Amerika'da, sosyalist ve devrimci fikirler Amerikan liderliğini korkutmayacak, ancak korkutmayacak kadar popüler olmaya devam ediyor. Sol kuvvetler Küba, Nikaragua, Venezuela, Bolivya'da iktidarda, solcular Ekvador, Brezilya ve Uruguay'da seçim kazandılar. Bu çerçevede, Kolombiya, Amerika Birleşik Devletleri'nin en güvenilir askeri-politik müttefiki olmaya devam ediyor, bu yüzden Amerikan liderliği Kolombiyalı silahlı kuvvetlere kapsamlı askeri yardım sağlamaya hazır. Bununla birlikte, Kolombiya'da, diğer Latin Amerika ülkeleriyle karşılaştırıldığında, muhalefetle ilgili en katı rejimlerden biri faaliyet göstermektedir ve nüfusun ekonomik refahı arzulanan şekilde kalmaktadır. Ülke muazzam doğal kaynaklara sahip olsa da, nüfusun önemli bir kısmı yoksulluk içinde yaşıyor. Yoksulluk sınırının altında Kolombiya nüfusunun en az yarısı yaşıyor. Ülkenin bütün bölgeleri aslında merkezi hükümet tarafından kontrol edilmiyor, uyuşturucu kartelleri ve suç grupları bu bölgelerde “gölge kontrol” rolünü oynuyor. Politik istikrarsızlık, silahlı çatışmalar, uyuşturucu kaçakçılığı, ülkenin kalkınması, ekonominin ve altyapının gelişmesine engel olmak, ekonomiye yabancı yatırım çekmek ve yerel halkın yaşam standartlarını iyileştirmek için yıkıcı faktörlerdir.