Zheng ve Zero mezardan çıktıktan sonra içgüdüsel olarak silahlarını çektiler, çünkü karanlıkta ikisine de silah doğrultan düzinelerce siyah kıyafetli adam vardı. Takımı, O’Connell ve Amerikalılar, hepsi onların kontrolündeydi.
O’Connell güldü. “Bak, ben çoktan mumyayı öldürdüğümü size söyledim. Boş yere yaygara yapıyorsunuz!”
Zheng iç çekti ve dedi. “Hayır, mumya ölmedi. O bir canavar, normal mermiler ona karşı işe yaramaz. Hayır, hatta herhangi bir mermi türü bile onun karşısında işlevsiz.”
Oyuncuların dışında kimse onun ne dediğini anlamadı. Yüzünde dövmesi olan siyah kıyafetli adamların lideri, “Hepiniz burayı bir an önce terk edin! Bir daha geri gelmeyin… Burası ölülerin şehri. Tekrar geri gelecek olursanız, hiç düşünmeden sizi öldürürüm!” dedi ve sonra grubunu mezara götürdü.
Dürüst olmak gerekirse, tecrübe ettikleri şeyden sonra kimse burada kalmak istemezdi. Dolayısıyla sessizce kamplarına geri döndüler ve eşyalarını topladılar. Sonra atlarına ve develerine binerek ayrıldılar.
Oyuncular grubun arkasından yürüdüler. Şimdiye kadar saatlerine bakma şansları olmadı. Genellikle senaryo ilerlemeye başladığında, kısıtlamaları da ortadan kayboluyordu. Ve elbette, saatine baktıklarında artık mesafe olarak kısıtlı olmadıklarını gördüler.// Yani O’Connell’ın 5000 metre çevresinde olmaları gerekmiyordu artık.
Zheng dedi. “Artık mesafe açısından kısıtlı değiliz, bundan sonra ne yapmalıyız? Hindistan takımı için burada bekleyelim mi? Onlara kıyasla buraya daha çok aşinayız… ya da O’Connell’i takip edip orijinal senaryo ile mi devam etsek? Honglu, önerin var mı?”
Honglu grubun merkezindeydi ve bir deveye biniyordu. Sakince yanıtladı. “Hayır, iyi bir önerim yok, fakat iki sorum var…”
“1. Hindistan takımının görevi nedir? Imhotep’i yok etmek veya başka bir şey?”
“2. Hindistan takımı da Ölüler Kitabının özel efektlerini biliyor ve elde etmek istiyor mu?”
Zheng’in kafası karışıktı. “Özel efektle ne demek istiyorsun?”
Tengyi biraz utançla dedi. “Mezarın dışına çıktığımda kitabı aldım ve bir göz attım. Kitaba dokunduğum anda, Tanrı’dan bir bildiri geldi görev itemi almaya dair… Karanlık büyü öğrenebileceğimi söylüyordu. Eğer hiyeroglif biliyorsam herhangi bir puana mal olmayacağı, aksi halde her büyünün 1000 puana mal olacağı yazıyordu. Ancak bunu öğrenmek için Tanrı’nın boyutuna dönmeliyim…”
Hepsi şaşkınlıkla Tengyi’ye baktılar. Sonra Honglu dedi. “Nedenini bilmememle birlikte, Ölüler Kitabı’nı da kullanabiliriz gibi görünüyor. Ah, Tanrı’nın boyutunda bir büyü öğrenmek için çok fazla puan harcamak gerekmiyor mu?”
Lan yanıtladı. “Sadece puan değil, aynı zamanda birçok Sınıf ödülü de lazım. Statlarını geçici olarak artırabilecek iki basit büyüm var, ancak bu benim binlerce puanıma ve D Sınıfı ödülüme mal oldu. Saldırı büyüleri öğrenmek için C veya B Sınıfı ödüller gerekiyor. Her biri için sadece 1000 puan…”
Tengyi alçak gönüllülükle söyledi. “Özür dilerim … Hiyeroglifleri okuyabilirim.”
Herkes sessiz kaldı, bir dakika sonra Zheng, Zero ve Jie silahlarını çekti, Yinkong da hançerini çıkardı. Develerini Amerikalılara doğru sürmek üzere kontrol ediyorlardı… Ölüler Kitabı şu an profesörün elindeydi.
Zheng’in grubu Amerikalıların önüne geçip yollarını kapatana kadar Amerikalılar onları fark etmedi. Onlar silahlarını gördüklerinde şok oldular.
“Hey, kardeşim, bu komik değil…” Amerikalılardan biri haykırdı.
Zheng hemen önlerindeki zemini silahıyla taradı ve atlarını durdururlar. Profesör dışında herkes ellerini havaya kaldırdı… Silahların bu kadar yakın mesafede kendilerini parçalayacak kadar güçlü olduklarını görmüşlerdi.
Zheng sakin bir sesle dedi. “Çok fazla şey söylemek istemiyorum. Bana Ölüler Kitabını verin. Kitap sizin için yararlı değil… Ve mumya kitap sahibinin peşine düşecektir. Bu canavarı artık görmek istemiyorsun değil mi? Ölülerin Kitabı’nı verin… karşılığında size bolca altın verebilirim.”
Amerikalılar silahlarını her an çıkarmak üzere birbirlerine işaret ediyorlardı. Profesör kitabı sıkıca tuttu ve Zheng’e baktı.
‘Altın’ sözcüğünü duyduklarında, Amerikalıların gözleri parlıyordu. “Altın… ne kadar altın?”
O’Connell ve diğer karakterler de Amerikalıların yanına geldi, ancak Zheng onları görmezden geldi. Yüzüğünden bir altın külçesi çıkardı ve dedi. “Sadece bir kitap için on tane altın bar. Sizce de buna değer, değil mi?” Ardından altınları attı.
Bir Amerikan, altın külçesini endişeyle yerden aldı. Tuttuğu anda çok ağır olduğunu gördü. Gerçek altındı ve birkaç parmak kalınlığındaydı.
Altını bir miktar sıkıştırdı, daha sonra dişiyle ısırdı ve sonra ortağına dedi. “Gerçek, gerçek … bu gerçek bir altın külçesi!”
Diğer Amerikalı da altını aldı ve aynı şeyi yaptı, o zaman Zheng’e açgözlülük ile baktı. “On … on beş külçe altın! Bana on beş altın külçesi ver, o zaman anlaşabiliriz! “
“Tamam, on beş!”
Zheng umursamadı. Yüzükten bir külçe altın daha çıkardı ve tam bir altın külçesi daha çıkaracakken bir Amerikalı silahını çekti. Ancak, Zheng’e doğru nişan almak yerine profesöre nişan alarak onu tek atışta vurdu. Daha sonra o Amerikalı, kitabı profesörün elinden aldı.
Ölülerin kitabı kanla kaplanmıştı…