Sıradan bir günde karşılaştık. Yine gri ceketin vardı üstünde. Aslında seni ilk gördüğümde de üstünde o ceket vardı. Belki de bizim aşkımızın metaforu budur.
Ben o gün ikinci kez aşık oldum. Ama yine sana.
Duyuyor musun? Gecenin sesini.
Bir bebeğin ağlama sesi, yağmurun yeryüzü ile buluşma sesi, karşısında uyuya kalınmış televizyon sesi, balkona sigara içmeye çıkan birinin çakmak sesi…
Sen ne yapıyorsun şu anda?
Belki de odandan klavye tıkırtıları yükseliyor…
Balkonda mısın?
Gördün mü sende o yıldızı. Aynı yıldıza baktığımızı düşünsene. O yıldız olsun mu aşkımızın metaforu?
Bu gecenin en güzel sesini senin sesin ilan ediyorum.
Bana konuşmayan sesini.
Yine karşılaşalım. Sıradan bir günde, sıradan bir caddede, sıradan insanların arasında…
İşte o zaman sesin bana konuşsun ama.