“Benim çok güzel bir kızım vardı. Küçücüktü. Canım ne zaman sıkılsa benim, onu düşünürdüm hep. Şu dünyada cinayetle uğraşmak dışında üşenmediği tek şey Berna’nın saçlarını taramaktı. Berna öldü. Şule geldi. Bir gün bana ne dedi biliyon mu Şule, unutmak kelimesi undan çıkmış… Nasıl unutmak kelimesi undan çıkmış? Bildiğimiz un ya, hamur işi. Öyleymiş. Unutmak için un ufak etmek gerekiyormuş. Birini bütün olarak unutamazmışsın zaten, öyle pat diye unutamazmışsın. Böyle yavaş yavaş gidermiş, yavaş yavaş unuturmuşsun. Gözleri, kaşı, burnu böyle, kulağı, sesini yavaş yavaş… Unuttuğun zaman da, o kişi olmazmışın, hatırlamazmışın. Sonra unuttuğunu unuturmuşun. Ben unutmak istiyom la, her gün ne zaman unutacağım diye soruyom ben kendime. Her sorduğum zaman da her şeyi yeniden hatırlıyorum ben, daha net. Unutamıyom ben. Karım öldü, kızım öldü, kızım katil, ceninim öldü…”
gönlünü ilk önüne çıkan yaz seferine bırakmışsındır.
vurunca dibine sakız rakısının
biraz da ağlamışsındır…
bazı şarkıların değerini hiç bilmiyorsunuz.
her daim arkamı kollayan kıza merhaba deyin.yalnız her şey karşılıklı ben de az arkasını toplamadım onun.zaten kardeşlik de bu demek değil mi.
her neyse,
o bir abla, o bir kitap yiyici. ve o biiiir bahar aydın.