Jason Goodwin: 'Yükselen gri su duvarı beni bir bez bebek gibi taşların üstüne itmekle tehdit etti'
Seyircimiz köşe yazarımız Yılbaşı Günü'nde dalgalarla savaşır,
Yılbaşı gününde arkadaşımız Roger, hedonizm ve 2019 ishness'in son izlerini silmek için plaja bir poz verdi. Yeni Yılı, onu Londra'dan indiren ve her yıl görmemizi sağlayan buz gibi bir dalma ile selamlamayı sever. Dr Bowdler mezar heykelleri ve eski mezarlar üzerine bir otoritedir; yeni kitabı Churchyards, memento mori'nin son sözü, ama o güne kadar profesyonel bir kapasitede ona danışmaya hiç yaklaşmadım.
Gökyüzü bulutlu ve sakin küçük bir rüzgar vardı. Birçok insan sahilde yürüyor, atkılara ve yünlü şapkalara sahip silahlara sarılıyordu. Cesaret ettiğimiz sürece kundak ettik ve nihayet paltolarımızı ve jumperlarımızı fırlattık ve destek için bağırsakta, zonadan aşağıya ve köpüğe doğru koştuk.
Partimizin genç üyeleri, çevik oldukları kadar akıllıca, dalgacıklarda püskü durdular, ama devam ettim. Kuşkusuz şenlik masasında tahakkuk eden fazla kilolarla artan koşumun momentumu beni dalgaların shingle'ye oyduğu oluğa bıraktı. Bir an koşuyordum ve körükledim, bir sonraki gri su yükselen duvarı başımın üstüne çöktü ve beni taşlara atmak ve bir bez bebek gibi yuvarlamakla tehdit etti.
Gözlüklerimi hala takıyordum çünkü kıyıya çıkmaktan her zaman korkuyorum, sadece deniz saatlerinden sonra denizden çıkmak, miyopik olarak yanıp sönmek, bere ve çizgili formalardaki erkeklerle çevrili, hatta takunya bile.
Bunu okuyabildiğinden daha hızlı, özellikleri burnumdan çırptım ve onları sağ elimde şiddetle sıktım, suyun nispeten hareketsiz olduğu dalganın tabanına güvenlik için daldım. Bilmem ne kadar süredir bilmiyorum, ama birkaç vuruş beni güvenli bir şekilde uzak tarafa getirdi ve gri şişmeye soluğa çıktı.
'Soğuk algınlığı ve kaygı karışımı beni kontrol edemediğim korkunç bir gücün kavramasında nefessiz, dayak, zayıflatıcı bir yaratığa dönüştürüyor'
Denizle mücadele eden yüzücüler, sahilde bir gözlemci için çocukça güvenli görünebilir. Dalgalar çok büyük değil ve içeri doğru hareket ediyorlar. Denize bir sopa atın ve 10'dan bire, kuru toprağa geri dönecek.
Ama ben bir sopa değilim ve soğuk ve anksiyetenin bir karışımı beni kontrol etmeye veya tahmin etmeye başlayamadığım korkunç bir gücün kavramasında nefessiz, thrashing, zayıflatıcı bir yaratığa dönüşüyor.
İnsanlar sık sık boğuluyorlar. Kırıcılardan yirmi metre uzakta, denizdeki şişliği sürüyordum, güvendeydim ama çok soğuktum. Benim tek tutkum, zonadaki gruba geri dönmekti. Gözlüklerimi kavrayıp, ciğerliğimde daldım ve bir dalganın tepesine binerek köpüğe geri getirdim. Tabii ki, o dalga geri çekildi, su beni oluğa sürükledikçe gücüm azaldı.
'Brrr!' Dedim ki, birkaç dakika sonra, bir havlu almak için sahile sürünürken. Çok az konuşabiliyordum. Göğsüm patlıyordu. Havluyu kavramak amacıyla felçli bir el koymak için yapabileceğim tek şey buydu.
Etrafımda herkes sohbet ediyor ve giyiniyordu. Denize döndüğünde dehşetle baktım, yenilmez ve ısrarcıydı, çünkü deniz çöl gibi korkunç. "Oldukça solgun görünüyorsun, " dedi Kate.
Nefes alırsam bir epifani derdim, ama gitmesine izin verdim ve bunun yerine sunulan rom ve sıcak çikolatayı aldım.