Ancak köyün ana cazibe merkezi, 12 Baltık Cephesi'nin mühendislik birliklerinin askerleri ve memurları aracılığıyla Mayıs 8'te 1945 üzerine inşa edilmiş, betonarme bir kaide üzerindeki gri taşlardan oluşan bir 1 metrelik obelisk. Dikilitaşta altı Muhafız işareti yer alır, bunların altında, Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı verilen ölümcül askerlerin isimleri ile ovalleri bulunur. Bunlar: Başsavcı Nikolai Kolosov, Başçavuş Vladimir Goryaçev, Başçavuş Vyacheslav Efimov, Özel İvan Bazylev, Philip Bezrukov, Mikhail Myagky.
12 Mayıs 1943'te, Kalinin Cephesi'nin 10. Ordusu'nun madencilerinin 43. ayrı muhafız taburunun keşif ve sabotaj grubu, şimdi arkadaki düşmüş Knyazhino köyünün yakınında 207,8 rakımda XNUMX rakımda savaştı. Üç saatten fazla bir süre, gardiyanlar, ayarlanan silahların, harçların ateşi ile desteklenen SS saldırılarını püskürttüler havacılık. Yaklaşık 120 düşman askeri yok ettikten sonra, tüm kartuşlar bittiğinde, kahramanlar el ele savaşa girdi.
Bu kavga sonsuza dek şanlı olarak yazılıyor tarih bekçi mayıncılarının taburları - savaş sonrası Sovyet Ordusu Özel Kuvvetleri GRU'nun öncüsü. Ancak, ulusal özel kuvvetlerin “büyükbabası” I. Starinov'un doğrudan yer aldığı bu birimlerin yaratılması, uzun bir geçmişe sahipti ...
“D” planına göre “Küçük savaş”
Mayıs ayında 1927, İngiltere hükümeti SSCB ile diplomatik ilişkileri kopardı. Dış müdahale tehdidi çarpıcı bir şekilde artmıştır, bu da zayıf donanımlı bir 500-bininci Kızıl Ordu'nun varlığında ciddi bir tehlike oluşturuyordu. Bunun için bir tür “asimetrik” cevap gerekliydi ve bunun sonucunda, partizan eylemlerinin ülkesine muhtemel aktarılmasıyla saldırganın arkasında “küçük bir savaş” fikrine geri dönmeye karar verildi. Sonuçta, M.V. Frunze'nin 1921'inde “Birleşik Askeri Doktrin ve Kızıl Ordu” adlı makalesinde şöyle yazdı: “... Düşman ordusunun teknik üstünlüğüyle savaşın askeri operasyonların bölgelerinde bir partizan savaşının hazırlanmasında savaşma araçlarını görüyoruz. Bu nedenle Genelkurmayımızın görevi “küçük savaş” fikrini geliştirmek olmalıdır. SSCB'de, partizan eylemlerinin hazırlanmasına yönelik tedbirlerin karmaşık olarak resmen çağrıldığı “D” çizgisindeki çalışmalar, Frunze ve Dzerzhinsky'nin girişimi üzerine 1924 kadar erken başladı. OGPU, Rezvedupra ve Komintern: Üç departman tarafından yürütüldü. Belarus'ta, 1930-ler başlangıcına kadar. 1921 - 25 yıllarında Polonya'da “aktif keşif” de yer almış olan K. Orlovski, S. Vaupshasov, V. Korzh, A. Rabtsevich ve diğerlerinin emri altında taburun altına kadar altı güç kesintisi yaptılar. İspanya'da 1936 - 39, ayrıca 1941 - 45'ta Alman arkalarında partizan bir hareket yaratmanın yanı sıra, herkesin Sovyetler Birliği Kahramanı ünvanı kazandığı bir partizan hareketi yarattı. Ukrayna'da, 3 bini aşan insanlarla ilgili ayrılıklar partizan savaşına katılmaya hazırdı, artı sadece Güney-Batı demiryolu hattında 200 km derinliğine kadar olan 60 insanlarına yönelik toplam partizan sabotaj grubu üzerinde eylem için hazırlandı. Belarus Askeri Bölgesi'nde, OGPU himayesinde, A. Sprogis'in öncülüğünde bir Özel Büro kurulan eğitim faaliyetlerini koordine etmek için özel okullarda eğitim verildi. Ukrayna'da, I. Starinov, M. Kochegarov, I. Lisitsyn 'in öğrettiği altı özel okul ve OGPU ve Razvedupra vardı. Burada sadece özel disiplinleri öğrettiler: gerilla savaşının örgütlenmesi ve taktikleri, düşman propagandasına karşı mücadele, mayın yıkıcı çalışma; yabancı okumak оружия; komplo ve kamuflaj kullanımı; havadan eğitim. Toplamda, 5 binden fazla kişi ve yaklaşık 250 komutanı “D” hattı boyunca eğitildi. 1932 yazında, OGPU'nun özel bölümü S. Vaupshasov'un komutasındaki paraşütçü gerillalarının ve Yüksek Sınır Okulu personelinin görev aldığı Bronnitsy şehrinin yakınında gizli manevralar gerçekleşti.
Sonbaharda, Leningrad Askeri Bölgesi'ndeki manevralarda üç farklı Batılı askeri bölgeden oluşan özel gruplar seçildi - toplamda çeşitli türlerde mayınlarla donanmış 500'ten fazla insan. Tatbikatlar sırasında, "gerillalar", "ön hat" ve hava yoluyla paraşüt kullanarak kara yoluyla "düşmanın arkasına" sızdı. Küçük sabotaj grupları “düşman” iletişim hatları üzerinde çok etkili bir şekilde işlem yaptı. Bu tatbikatların deneyimi, düşmanın bölgesinde harekete geçmek için düzenli yıkıcı birimlerin oluşumuna başlamasına izin verdi. Örneğin, Ocak 25’te, 1934, Batı Sınırındaki her bölümün istihbarat bölümünün başına bağlı “sapper-kamuflaj” müfrezelerinin oluşturulması konusunda Kızıl Ordu Genelkurmay Başkanlığı 1371ss’in bir direktifini çıkardı. Görevleri şunları içeriyordu: devlet sınırını geçmek, belirlenmiş alana girmek, sabotaj yapmak, panik yaratmak, seferberliği bozmak, komuta personelini tasfiye etmek, arkaya düzensizlik etmek Savaşçıların sadece ikinci hizmet yılı için seçildiği bir 40 insan müfredatı, küçük 5 - 7 kişilik gruplar halinde düşmanın arka tarafında hareket etmek zorunda kaldı. Yakında bu taktik savaş koşullarında test edilecek.
Thunder otuzlu yaşlarda
Teorik ve pratik gelişmelerinin ilk dövüşü Sovyet sabotajcıları İspanya İç Savaşı sırasında yapıldı. İstihbarat Teşkilatı'nı 1935'ten önce yöneten üst düzey askeri danışman Yakov Berzin'in girişimi sırasında, partizan savaş uzmanlarının tümünün saldırısı hem askeri istihbarat hem de NKVD aracılığıyla İspanya'ya gönderildi. Çeşitli zamanlarda, A. Sprogis, H. Salnyn, H. Mamsurov, S. Vaupshasov, K. Orlovsky, N. Prokopyuk, V. Troyan, V. Korzh, A. Rabtsevich, N. Patrahaltsev, M. düşmanlıklara katıldı. Kochegarov, I. Starinov. 1936'in sonunda, 12 grubunun ilk sabotaj grubu Valensiya'da kuruldu. Savaşın ilk aşamasındaki sabotaj eylemleri küçük gruplar halinde yapıldı, ardından 50 - 100, düşmanın arka tarafına yürüyerek götürüldü. Eylemlerin süresi 10 günden 3 ay arasında değişmekteydi. Daha sonra, Cumhuriyet ordusunun karargahının istihbarat departmanına bağlı olan ve I. Starinov'un ilk danışmanı olan kaptanı Domingo Ungriya'nın komutasındaki 14 bin kişilik 3 gerilla kolordu ile birleştirildiler.
Partizanların en büyük operasyonu, Şubat ayında Cordova treninin altındaki İtalya Hava Bölümünün merkezindeki 1937'in imhasıydı. Aynı yılın yazında, sabotajın sonucu olarak, Fransa ile Fransa'lıların ön cepheleri arasındaki bağlantı bir hafta boyunca kesildi ve Güney cephesinin komutanı General Chiappo de Llano, Seville, Huelva ve Badajoz eyaletlerinde sıkıyönetim kuran emir verdi.
İspanya savaşı, düşman arkasındaki sabotaj operasyonlarının etkinliğini gösterdi: düzinelerce köprülü köprüler, mühimmat depoları ve yakıt, ekipman ve teçhizatlı 30 demiryolu treninden daha fazlası, yüzlerce kilometre engelli demiryolları özel birimler için gerekli olduğunu kanıtladı. Kızıl Ordu en modern sabotaj tekniklerinin ve taktilerinin sahibi oldu. Daha sonra, Fransa, Bulgaristan, Yugoslavya, Çekoslovakya ve İkinci Dünya Savaşı sırasındaki diğer ülkelerdeki gerilla komutanlarının% 80'inden fazlası ya İspanya'daki partizan savaşının doğrudan katılımcıları ya da kendileri tarafından eğitilmiş eğitmenler tarafından hazırlandı.
Ancak, 1937 - 38 içinde açılımı. Büyük baskı, bu eşsiz deneyimi açıklanmamıştı. Gerilla savaşının birçok teorisyeni ve organizatörü düşürüldü: A. Egorov, I. Yakir, I. Uborevich, J. Berzin, H. Sallnyn, partili askerliklerin istihbarat ve istihbarat servislerinin neredeyse tüm liderliğini ve partizan dekolteleri liderlerini bastırdı. “D” hattı üzerindeki çalışmalar tamamen kısıtlandı, önbellek, silahlı depolar ve mühimmat imha edildi. Bu, Sovyet özel kuvvetlerinin gelişimini ciddi biçimde yavaşlattı. “Saboteur” kavramı çok tehlikeli bir hal aldı ...
Ülkenin askeri-politik liderliğine ilişkin bu kısa görüşlü kararın sonuçları, Finlandiya ile 1939 - 1940 yılları arasındaki savaş sırasında ortaya çıktı. Son derece küçük kollara ve kayaklara sahip olan Finlandiya sabotajındaki çatışmalar, yalnızca Kızıl Ordu'nun arka tarafında değil, aynı zamanda Sovyet bölgesinde de ustaca Sovyet birlikleri üzerinde ciddi kayıplar verdi. Kızıl Ordu komutanı I. Kızıl Ordu İstihbarat Tümeni'nin girişimi I. Proskurov, "A" dairesi başkanlığı Albay H.-W. Mamsurova. 300 sayısındaki bu filodaki personel Leningrad gönüllüleri ve Beden Eğitimi Enstitüsü öğrencilerinden görevlendirildi. PF Lesgaft. Ayırma, ön hatta 120 - 150 km mesafede gerçekleştirildi. (Bu konuda daha fazlası için: "Brother", March 2010, "GRU Skiers"). Finlandiya Savaşı, Kızıl Ordu içinde düzenli keşif ve sabotaj birimleri oluşturma gereğini ortaya koydu. Nisan ayındaki 1940'teki bir toplantıda Albay Mamsurov şunları söyledi: “Bunları hazırlamaya başlamak için bazı ilçelerde bu tür özel birimler oluşturma sorununu çözmenin gerekli olduğunu düşünüyorum. Ordular genelkurmay başkanlarının veya ordunun komutanlarının ellerinde, bu birimler, özel çalışmalara ek olarak, birlikler tarafından yürütülenlerden daha uzak bir keşif görevi de gerçekleştirerek fayda sağlayacaklar. ” Ancak ne yazık ki savaş arifesinde, bu yönde çok az şey yapıldı. İnatçılık daha iyi kullanmaya layık olan Kızıl Ordu, topraklarında düşmanla savaşmaya hazırlanıyordu ...
Savaş. Zor dersler
“... Düşmanın işgal ettiği bölgelerde, düşman ordusunun bazı bölgelerine karşı savaşmak, gerilla savaşını teşvik etmek, her yerde ve her yerde, köprüleri patlatmak, yollara zarar vermek, telefon ve telgraf iletişimine, depoların kundakına vb. Zarar vermek için gerilla grupları oluşturuyor.” SSCB Halk Komiserleri ve CPSU Merkez Komitesi (b) 29 Haziran 1941’in direktifinde, gerilla savaşının organizasyonu bir kerede gerçekleşti. Her şeyden önce, parti organları, NKVD birimleri ve SSCB'nin NKGB birimleri, her seviyedeki özel bölümler, Cepheler ve orduların İstihbarat Dairesi ve istihbarat bölümleri ve hatta bölge askeri kayıt ve kayıt ofisleriydi. Yakında bu konuda öncü rolün NKVD veya daha doğrusu, efsanevi OMSBON çerçevesinde oluşturduğu P. Sudoplatov yönetimindeki 4 kontrolünün oynamaya başladığı kabul edilmelidir. Ancak 30'in ortasında bir sabotajcının eğitimi 3'ten 6 aylarına yönlendirilirse, en iyi haliyle 60 saatine düşürüldü. İki ya da üç görevi tamamladıktan sonra, merkezle telsiz bağlantısı olmayan, iki veya üç görevi tamamladıktan sonra, önemsiz patlayıcı ve mühimmat rezervlerine sahip olan bu kötü eğitimli gruplar, yalnızca düşman arkalarında hayatta kalmalarıyla ilgili soruları çözdüler ve savaş tecrübesi yaşamadıklarında hemen öldüler. Böylece, 1941'teki NKVD hattındaki özel grupların kayıpları% 93'e ve askeri istihbarat doğrultusunda% 50'e ulaştı.
Bu durumda, yalnızca Komutanları İç Savaş sırasında gerilla savaşı tecrübesi olan, savaş öncesi özel eğitimlerden geçen ya da sadece sınır veya temel kombine silahlar geçiren müfrezeler kurtuldu. Bunlar V. Korzh, S. Kovpak, S. Rudnev, M. Naumov, K. Zaslonov ve diğerlerinin çıkarılmasıydı, ancak yine de, bunlar ve yüzlerce başka kendiliğinden oluşan partizan, yerel nüfustan ve 1941'ten önce 90'in sonuna kadar çevreleyen kuvvetlerden ayrıldı Binlerce insan başarısız oldu ve Wehrmacht'ın haberleşmesini kaldıramadı ve düşmanın soylarını ön saflardan kesti. Ancak Wehrmacht, birliklerini ve ekipmanını sorunlu bölgelere neredeyse serbestçe aktarabilir ve böylece cephenin konumunu, özellikle Moskova savaşında stabilize edebilirdi. Düşmanın arkasına atılmak ve hava yoluyla, iyi eğitimli ve donanımlı küçük sabotaj gruplarının iletişimini, köprülerini, depolarını ve diğer önemli tesislerini mayınlayacak olan belli olduğu ortaya çıktı.
Bu tür birimler yaratma fikrinin başlatıcı ve "iticisi", İspanya'da kendisini farklı kılan, daha önce bahsedilen Albay Starinov'un Kızıl Ordu mühendislik birliklerinin genel başkanıydı. 1941–42 kışında Güney Cephesi'nin operasyonel grubuna başkanlık eden, aynı zamanda İspanyol savaşına da katılan ön komutan R. Malinovsky'nin desteğiyle, Azov Denizi'nin işgal altındaki kıyısındaki operasyonlar için 56. Ordu'da özel bir maden taburunun yaratılmasını sağladı. Ocak-Şubat 1942'de sabotajcılar 100'den fazla düşman askeri imha etti, 56 aracı ve 2 tanka2 köprü patladı.
Mayıs ayında Genelkurmay Başkanı A. Vasilevsky, 1942 sabotaj için her cepheye bir mühendislik taburu ve her bir orduda bir şirket tahsis edilmesini emretti. Aynı Starinov, Kalininsky cephesinde 5'in ayrı bir mühendislik özel amaçlı tugayına başkanlık etti ve yalnızca Haziran ayında 76 grup madenci grubunu ön cepheye gönderdi. Ve zaten 23 Temmuz 1942, Sovyet Bilgi Bürosu, "Albay Starinov komutasındaki birimin, düşman ekoselerini raydan çıkardığını" bildirdi.
Stalin'e yazdığı mektuplarda, K. Voroshilov, M. Kalinin, G. Malenkov, N. Voronov ve Starinov ile yaptığı görüşmelerde ısrarla, özel kuvvetlere olan ihtiyacı ve havadan birlikleri baz alan özel bir sabotaj tugatı olduğunu savundu. Ancak Stalingrad ve Kafkasya'daki zor durum, Sovyet komutasını havadaki bütün birlikleri her zamanki tüfek birlikleri olarak bu yöne göndermeye zorladı. 17 Ağustos 1942'in bir sonucu olarak, Halkın Savunma Komiseri'nin emriyle, her cephenin mühendislik birliklerinde, madencilerin ayrı bekçi taburları ve Yüksek Komuta Merkezindeki madencilerin ayrı bekçi tugayları "düşmanın arkasındaki iletişimi mayın ve yok etmek için" yaratıldı. Ve "huzursuz" Albay Starinov, sabotaj Yüksek Özel Operasyonel Özel Amaçlı Okulu'na liderlik etmek için partizan hareketinin yeni oluşturulan Merkez Merkezine gönderildi ...
Muhafızlarda madenciler savaşta
Aslında, mühendislik birliklerinin yeni bir savaş kullanım biçiminin doğmasıyla ilgiliydi. Toplamda, 1942, 20'un sonbaharında bireysel muhafız taburları tarafından oluşturulmuştur. Bunların arasından, yıl sonuna kadar beş tabur, toplam 2281 çalışanı ile ayrı bir bekçi mayıncı tugayının parçası haline geldi. Ekim ayında 1 Ordudaki 1942 halihazırda her on aktif tabur için bir tabur olmak üzere on tabur vardı. Karelya, Leningrad ve Don cepheleri üzerinde iki tabur kuruldu.
“İlerleme” taburlarına, Hava Kuvvetleri ve roket topçu birimlerinin yanı sıra kurulduğunda Muhafız rütbesi verildi. Yeni bölümlerin bileşimi öncelikle savaş tecrübesi olan gönüllü kaptanlar seçildi. Daha sonra mayın vakasında özel bir eğitim gördü, iniş, el ele dövüş teknikleri, topografya, patlayıcılar verildi ve küçük gruplar halinde ön hatta atıldı. Grup, 10'ten fazla kişiden oluşmuyordu, birkaç grup kadroda birleşti. Düşman hattının arkasına atıldıklarında, madenciler genellikle partizan dekolmanlarına dayanıyordu, onları çeşitli nesnelere zarar verme yöntemleri konusunda eğitiyorlardı ve onlara mayın patlayıcıları sağlıyorlardı. Özel talimatlar düşmanın arka alanındaki eylemleri belirledi: savaş misyonlarını gerçekleştirme sırası, cephe hattında hareket etme veya uçma kuralları. Örneğin, istisnai durumlarda düşmanla silahlı bir çatışmaya girmesi, küçük gruplarını soğuk silahlarla cesurca ve cesaretle yok etmesi veya bir çekimin sesini söndüren Brahmit cihazı ile tüfekle ateş etmesi tavsiye edildi. Operasyonel derinlikte keşif misyonları ile savaş ve demiryollarının ve otoyolların, köprülerin ve ekosonların tahribatının tahrip edilmesi, askeri konseyin onayının ardından mühendislik birimlerinin başkanının planına göre minerallerin ön merkezini açtı. 18 Nisan 1943 SSCB'nin geçici olarak işgal altındaki topraklarında keşif ve sabotaj çalışmalarının liderliği Genelkurmay İstihbarat Servisi'ne devredildi. Binbaşı General N. Sherstnev'in 2 Bölümü, bundan sorumluydu ve özellikle de savaşın başında, Binbaşı Tsutsayev'in komutasındaki operasyonun emrinde özel bir filo olan Albay Kosivanov.
Ocak-Şubat aylarında, 1943'in kadrosundan 15, Kuzey Kafkasya Cephesi madencilerinin ve İspanyol komünistlerinin taburlarını oluşturan ayrı ayrı muhafızlar, Albay Starinov'un Yüksek Özel Amaçlı Okulu öğrencileri, 16 komando gruplarının (120 halkı) paraşütlerine çarptılar. Rostov, Salsk, Tikhoretskaya ve Krasnodar arasındaki bölgedeki düşmanlar, Campillo, Lorente ve Konizares gruplarının kendilerini ayırt ettiklerini belirtti. Daha sonra gruplar, Dzhankoy-Vladislavovka-Kerch demiryolunda trafiği engellemek için deniz yoluyla ve hava yoluyla Novorossiysk ve Kırım Yarımadası bölgelerine çekildi. Ön cephenin ormanlık ve bataklık arazide uzun süre önce stabilize ettiği taburlar: Kuzey-Batı, Kalinin ve Batı cepheleri en aktif şekilde hareket ediyordu. Böylece, 9-th ayrı Muhafızlar taburu, Kuzey-Batı Cephesi madencileri, Teğmen Albay A. Galli, 1942 - 44 döneminde. raydan çıkmış 108 kademeleri, 47 köprüleri patladı ve Luga - Pskov - Dno bölümlerinde 30 km pisti patladı.
10 Mart 1943: Genç Teğmen I. mayın patlayıcı müfrezesi olan Kovalev, Pskov Bölgesi'nde terk edildi. Düşmanın arkasındaki yedi ay boyunca süren Kovalev grubu, 16 köprüsünün altındaki 17 köprülerinin altındaki askeri ekoselleri 1,4'i patlattı; Bu süre zarfında, Kovalev ve yoldaşları 2 partizanlarını eğittiler. 1 Haziran 350 Sayın Ivan Kovalev, Sovyetler Birliği Kahramanı unvanını aldı.
1943'in ilkbaharında, Smolensk operasyonuna hazırlanırken, Batı Cephesinin Kalinin ve 10 taburlarının 11 taburu keskin bir şekilde yoğunlaştı. Mart ayının ortasında, Batı Cephesi'ndeki madencilerin dört müracaatı Minsk-Orsha, Minsk-Gomel, Novozybkov-Unecha otoyollarına atıldı. Üst düzey teğmen V. Bugrov komutasındaki grup, burada, Oryol bölgesinin Suzemsky bölgesindeki Smilizh köyü bölgesinde üç ay boyunca düşmanın arka tarafında hareket etti. Grup defalarca düşman halkasını terk etti, ancak personelin yarısını bile kaybetmiş olsa bile, düşmana ciddi zararlar vermeyi başardı. Ve sadece 26 Mayıs 1943 g., Savaş görevini tamamlayan grup ön çizgiyi geçti.
Kalininsky cephesinin emri, 10'inci ayrı tabur grubunun çeşitli sabotaj ve keşif gruplarını Rudni kasabasına gönderdi. Nisan 22 1943'te terk edilen bu gruplardan biri, Başsavcı N. Kolosov tarafından yönetildi. Smolensk bölgesindeki Rudnyansky bölgesinin topraklarına inen madenciler, Vishnev komutasındaki partizan dekolmanı ile temas kurdu ve yıkım adamlarıyla birlikte, düşman trenlerini raydan çıkarmaya, yakıt ve mühimmat depolarını boşaltmaya başladı. 8 Mayıs 1943 g. Grup bir sipariş aldı: Golynki-Lelekvinskaya'da düşmanın trenini baltalamak, Vitebsk-Smolensk otoyolundaki trafiği izlemek ve köprüyü havaya uçurmak için germek. Kolosov'un son radyosu “Her zaman zulümden ayrılıyorum” dedi. Madencilerin altı gardiyanı, Knyazhino köyüne geldi, burada 207,8'in zirvesinde partizanlar, onlara bir patlayıcı ve mühimmat önbelleği bıraktı. Burada ölümsüz bir başarı elde ettiler ...
Belarus'un Vitebsk bölgesindeki Liozno bölgesinin topraklarındaki savaşlarda, Gardiyan'ın madencilerinin ayrı taburlarının 10 bölümünün komutanı özellikle kıdemli çavuş D. Yablochkin tarafından ayırt edildi. Mayıs ayının başında, bir grup 1943 madenci-paraşütçü grubuna liderlik yapan 4, grubun Alman savunma hattını, sahadaki hava sahasını, topçu deposunu ve diğer nesneleri birleştirdiği Vitebsk-Smolensk demiryolunda sabotaj çalışması için düşmana atıldı. Sovyet havacılık tarafından tahrip edildi. İki hafta boyunca, grup iki kademeyi ve bir yedek lokomotifi havaya uçurdu. Haziran ayında, YNBlochkin keşif çıkışı sırasında Almanlar tarafından kuşatıldı, 1943, 10 üzerindeki bir çatışmada öldürüldü, ancak kendisi ağır şekilde yaralandı ve yakalandı. Bir Alman subayı kafasına ateş etti. Kurşun rasgele gitti ve Yablochkin kurtuldu. Sonra Almanlar, onu tüfek izmaritleri ile bitirmeye başladı, başını kırdı, süngüyle bıçakladı, bir Muhafız rozeti kesti, elinden aldı ve öldüğü düşünüldüğünde bir ağacın altına attı. 10 saat sonra Yablochkin aklı başına geldi. Yaralı, kanama, acı ve açlığın üstesinden gelmek, ancak ayın 2'inden sonra, ormandaki muhafız grubunu yerel partizan dekolmanına katılarak buldu. Bu süre zarfında, Yablochkin bataklık çalılıklarında kılık değiştirmiş birçok gün kılık değiştirerek yalan söylemek zorunda kaldı. Düşman her yerdeydi, Almanlar kelimenin tam anlamıyla 2 metrelerde birkaç kez geçti, ama Yablochkin kendisine ihanet etmedi.
Muhafızların ağır yaralarıyla 66 günlerinde, kıdemli çavuş Yablochkin, Almanlarla çevrili olarak yaşadı. 23 Ağustos 1943: Düşmanın arka tarafında neredeyse 4 ay kaldıktan sonra, uçakla anakaraya götürüldü. 4 Haziran 1944 Yablochkin, Sovyetler Birliği Kahramanı ünvanını aldı.
Kaptan Peter Andrianov'un taburundaki 10 taburundan başka bir cesur maden muhafızının adı büyük bir Volga gemisi idi. Ağustos ayının sonunda, Andrianov’un 43’i serbest bırakması, bir grup sivilin cephesinde 600’e yol açtı ve Eylül ayında, kaptan, Sovyet üniforması içinde gizlenen 88 düşman sabotajlarını etkisiz hale getirdi ve ele geçirdi. Haziran ayında, 1944 bütün gün savaşan büyük Alman kuvvetleriyle çevrili bir Kaptan Andrianova grubuydu. El bombaları ile yolu temizleyen, alacakaranlıktan daha yakın olan kaptan, halkını bir buluşa götürdü, ama cesurun ölümü ...
Ve yine kızaklarımızda
Gardiyanlar madencileri, Wehrmacht'ın haberleşmesine ciddi darbeler getirdi, askeri teçhizat ve birliklerin cepheye gönderilmesi için planlarını bozdu. Ayrıca demiryollarını ve otoyolları, köprüleri, depoları ve diğer yapıları korumak için çok sayıda Alman birliğini yönlendirdiler. Minera grupları, partizan müfrezelerinin yaratılmasının çoğu zaman bel kemiği haline geldi. Cephelerin askeri konseylerinden yüksek not alan eylemleri, düşmana karşı ortak zafer kazanmalarına değerli bir katkı yaptı.
Ancak, maalesef, bekçi madencilerinin yetenekleri, yeterli telsiz iletişimi olmayışı ve eylemleri üzerinde yetersiz merkezi kontrol nedeniyle yetersiz kullanıldı.
Ancak en önemlisi, 1943'te gardiyanların madencilerin Kızıl Ordu'nun sabotaj sisteminde “gereksiz” olması. Bu zamana kadar, partinin hareketinin merkezi karargahı ve “rakipler” tarafından düşmanın arka tarafında kitlesel bir gerilla hareketi yayıldı, yönlendirildi ve tedarik edildi: “Rakipler”: 4 NKVD ve Genelkurmay İstihbarat Müdürlüğü belirli bir savaş tecrübesi biriktirdi, sabotaj hazırlama ve gönderme konusunda farklı bir yaklaşıma sahipti. grupları. Bu nedenle, sabotaj operasyonlarının işlevleri zaten ordunun gerilla oluşumlarına ve keşif birimlerine ve ön düzey ve OMSBON birimlerine emanet edildi.
1943 yazından bu yana, eski madencilerin parçalarının yeniden biçimlendirilmesi ve Kızıl Ordu Mühendislik Güçleri Müdürlüğü'ne geri gönderilmesi süreci başladı. Zaten Ağustos ayında, 1-I ayrı mayın muhafız tugayı, savunmaya adapte edilen yerleşim yerlerine saldırmak ve ağır takviye edilmiş savunma bölgelerini kırmak için tasarlanan 1 Muhafızlarına saldırı mühendisliği sapper tugayı olarak yeniden düzenlendi.
Tugayın ana özelliği, ince zırhlı çelikten yapılmış, önden mafsallı "önlük" ile donatılmış çelik önlüklerdi; Haziran 1944'a kadar, madencilerin tüm taburları, çeşitli amaçlar için ayrı muhafızlar mühendisliği ve mühendis taburları olarak yeniden düzenlendi. İstisna sadece iki taburdu. Böylece, Karelya Cephesi madencilerinin ayrı taburu 6'in Aralık 1944'e kadar var olduğu, Eylül 1944'taki Petsamo-Kirkenes operasyonundan önce, taburdan iki dekolman (133 ve 49 kişi) taburdan düşman arkasına gönderildi. Petsamo-Tarnet, Luostari-Akhmalahti ve Akhmalahti-Nickel otoyollarını sabote ediyorlardı. Sadece düşman hatlarının arkasında harcanan 29 günlerinde, madencilerin ayrı koruma taburlarının 6 savaşçıları, kablolu bir iletişim hattının 11 km'sini, dört köprüyü, 19 aracını, üç motosikletleri, bir 31 atını ve birçok düşman askerini ve subayını tahrip etti.
Muhafız mayın avcılarının savaşın sonuna kadar var olan tek kısmı, Kuzey-Batı Cephesi'ndeki 9 Taburu oldu. 20 Kasım 1943, Yüksek Komuta Merkezinin rezervine transfer edildi ve Zhelyabino köyündeki Moskova Askeri Bölgesi topraklarına yeniden görevlendirildi. Tabur, çeşitli personellerin istihbarat bölümlerinin çıkarlarına hizmet eden Genelkurmay İstihbarat Müdürlüğünün keşif ve sabotaj gruplarının hazırlanması için bir eğitim merkezi ve bir çeşit yedek haline geldi. Taburun eğitim alanı, İvanovo bölgesindeki Teikovo kasabası civarındaydı. Burada personel, Muhafızların 14 taburundan dolduruldu. madenciler, Polonyalı, Baltık ve Alman faşistleriyle birlikte eğitildiler. Taburdaki keşif ve sabotaj grupları Belarus, Baltık, Doğu Prusya, Vislo-Oder ve Berlin operasyonları sırasında başarıyla işletildi.
Savaş yıllarında gardiyanlar mayın tarlaları esasen askeri partizanlardı, ancak oluşumları ve askeri kullanımları Sovyet özel kuvvetlerinin yaratılmasının başlangıcını işaret ediyordu. Ve zaten onları 1942'te yaratma emrini imzalayan Mareşal Vasilevski'nin, zaten Ekim 25 Savaş Bakanı rütbesinde olan 1950 Genelkurmay Başkanlığı Ana İstihbarat Müdürlüğü önderliğinde ayrı özel amaçlı şirketler kurulmasını emretti.