“Yüzümüz yanarken gülüyoruz, çok seviyoruz. Çünkü sihrin tıpkı bir peri masalındaki gibi olduğunu biliyoruz.” Mona Awad’ın son romanının anlatıcısı Mirabelle Nour’un dediği gibi – allık (Marysue Rucci Kitapları) – aynada pul pul dökülmeye bu incecik gazelden bahsediyor, o zaten çok derinde. Asidik tonerlerle, evet, ama birdenbire California’daki bir uçurumdan düşmeden önce merhum annesine kur yapan aynı spa’da bu daha da rahatsız edici. Cilt bakımı öğreticilerinin ve mikro akım cihazlarının modern dünyasında geçen kitap, eski sembolleri ele alıyor: zehirli güller, kılığında hayali bir prens. Süper silah– Tom Cruise dönemi, ırksal normlarla tanımlanan “en adil”. Ürkütücü bir şekilde korunmuş güzellik için yapılan bu arayış, Belle’in hafızasını ve dilini çözer. Delilik için kibir, alay için ritüel) kitap canlı bir vücut korku doruk noktasına ulaşmadan önce. allık film için çoktan seçilmiş olması, aşırı güzelliğin belirli bir alt gruba hakim olduğunun kanıtı. “Sonuçta,” diyor kaplıcanın kırmızılı kadını, “özbakım gerçekten de uçurumdan çıkmamızın tek yolu, değil mi?”
Bu ifadeye tesadüfen aşina olan herkes hiyalüronik asit bu mesajın bir versiyonunu duydu – okyanus güzellik ve sağlıklı yaşam endüstrisinin siren çağrısı. Bir dizi yeni kurgu bu korkuyla ilgileniyor. Bununla birlikte, bu tür romanların kaçış olarak sayılıp sayılmayacağı, bir okuyucunun kültürün bu karmaşık parçasıyla ne kadar bağlantılı hissettiğine bağlıdır.
Allie Rowbottoms estetik (Soho Press), geçen sonbaharda etkileyici bir pişmanlık dalgasını müjdeleyen zekice bir gönderiydi. İçinde 19 yaşındaki Anna Wrey, annesinin modası geçmiş feminizminden uzaklaşıyor ve dijital güçlendirmeyi savunuyor, “Benim Bedenim, Benim İçeriğim.” Şimdi 35 yaşında (“Yüz tanımayı kullanmakla uğraşmıyorum, benim için asla işe yaramıyor”), son bir ameliyat ayarladı: yüksek riskli, fabrika ayarlarına sıfırlanan, her son değişikliği geri alan bir prosedür. Parıltı (Random House), Jessie Gaynor’un ilk romanı, paraya çevrilen özgünlüğün ekşi tadıyla önemsiz bir şifacıyı sağlık makinesine dönüştüren komplocu bir halkla ilişkiler kadınının etrafında dönüyor.
Kendini geliştirme vaadi kasvetli bir şekilde baştan çıkarıcıdır. Ling Ling Huang’da çalışıyor Doğal güzellik (Dutton) – bu baharda yayınlandı ve biyoteknoloji tarafından finanse edilen bir sağlıklı yaşam işinde çalışan eski bir piyanist olan Constance Wu’nun ortak yapımcılığını üstlendiği bir televizyon uyarlaması için geliştiriliyor. Sonunda, katı estetiği reddetmesi saplanıp kaldı: “Güzellik ve çirkinlik, olgunluk ve çürüme arasındaki ince çizgi, seyircinin nefesini tutarak dinlemesini sağlıyor.”