Bakıldığını hissetmek mümkün müdür?
Kısa Bilgi
Bakıldığını hissetmek mümkün müdür?
Aniden birinin size arkadan baktığını hissedersiniz.Kontrol etmek için dönersiniz ve onlar aslında gerçektende tam size bakıyorlardır.Bunu yaptıklarını hissetmek nasıl mümkün oldu?
İnsanlar bakıldığını nasıl sezer?
Yüzyıllar boyunca, insanlar onları görmeden önce bakışları hissedebileceklerine inanıyorlardı, ancak yaklaşık yüz yıl öncesine kadar kimse bunu sihir veya parapsikoloji yerine bilim merceğinden açıklamaya kalkışmamıştı.1898’de İngiliz psikolog Edward Titchener, bugün hala tercih edilen bir açıklama yaptı.İnsanların kalabalık bir oditoryumun önünde oturduklarında arkadan bakılmaktan endişe duyduklarını, bu yüzden saçlarıyla sürekli oynadıklarnı, yakalarını düzedlttiklerini ve hatta arkalarına baktıklarını gözlemleyerek başladı. Sırasıyla, bu hareketler arkalarındaki insanların dikkatini çeker. Yani öndeki kişi geriye baktığında, kaçınılmaz olarak ona bakan birini görecektir. Ve bu bakışı hissettiğine ikna olacaktır. Titchener’ın teorisi durumu akıllıca tersine çevirdi. Ve zamanlamanın önemli olduğunu gösterdi, başınızı çevirmek yaklaşık bir saniye sürerken, bakanın bakışlarını size çevirmesi saniyenin yalnızca beşte biri kadar sürer.
Bu çalışmada ve diğerlerinde, bazı konular soruya net cevaplar vermeye devam ediyor.Bakıcı, bakışların zamanlamasını rastgele mi belirledi? Aksi takdirde, olumlu sonuçlar, bir ritim algılayarak ona bakan kişinin bakıldığını beklemeye başlamasının sonucu olabilir mi?Testin doğru sonuçlar vermesi için bakışların rastgele aralıklarla yapılması gerekiyordu.Sandalyede kıpırdama, gömleğin hışırtısı, bakanın bakışıyla ilgili hiçbir ipucu da söz konusu olmamalıydı.
Bakıldığını hissetmenin nedeni nedir?
William Braud, Kaliforniya’daki Transpersonal Psikoloji Enstitüsünde 1993 yılında bazı aydınlatıcı araştırmalar yaptı.Braud, sorunun insanlardan kendilerine bakılıp bakılmadığını sormak olabileceğini düşündü.Bakışlara yoğun bir şekilde odaklanmaları, tam olarak neye bakıldıklarına dair belirsizlikk katılırsa, onları ince, içgüdüsel sinyallere kör edebilir.Bu yüzden Braud, gönüllüleri bakışlarını fizyolojik uyarılmayı kaydedecek elektrotlarla donattı.Bu alet yalan makinesine benzer bir şeydi.
Bakanı ve bakılanı farklı odalara koydu ve bakanın kendisine bakılıp bakılmadığını tahmin etmesine gerek kalmadan bir kamera önünde yirmi dakika sessizce oturmasına izin verdi.Bu arada bakan, bakılanın başının arkasını hedef alan bir TV monitörüne bakıyordu ve verilen ipuçlarına bağlı olarak baktı ya da bakmadı.Rutin, rastgele sıralanan, her biri otuz saniye süren on bakış atıldı.
Sonuçlar sansasyoneldi. Bakılandaki güçlü fizyolojik tepkiler ile diğer odadaki bakan kişinin gerçek bakışları arasında önemli bir zamanlama ilişkisi vardı. Sadece bu da değil: iki kişinin fizyolojik olarak birbirine bağlı olduğuna dair garip kanıtlar vardı. Tüm bu olanların, iki kişinin ayrı odalarda kamera ve monitörle birlikte olduğunu unutmayın.
Göründüğü kadar şaşırtıcı olan bu deney, bir bakışı tahmin etme içgüdüsünün varlığına dair son araştırma değidir. Benzer bir deneyler dizisi 1990’ların ortalarında, psişik fenomenlere inanan Marilyn Schlitz ve tanınmış bir inanmayan Richard Wiseman’ın iki kişilik ekibi tarafından gerçekleştirildi. Braud’unkine benzer bir kurulum kullanarak İngiltere’deki Wiseman’ın laboratuvarında ve Kaliforniya’daki Schlitz’in laboratuvarında testler yaptılar. Her şey aynı şekilde yapıldı, ama şaşırtıcı bir şekilde, Schlitz bakıcıyken, bakılan kişinin (her kimse) şans oranını çok aşan bir hızda bakılacağını öngördüğü ortaya çıktı. Bununla birlikte, Wiseman deneyinde, bakışları şansa tahmin ediyordu. Hem Schlitz hem de Wiseman bu sonuçlar karşısında şaşkına döndü. Böylece bir sonraki adımı attılar: rolleri değiştirecekleri bir deney tasarladılar. Deneyin başında biri bakarken diğerine bakıldı; sonra değiştirdiler. Bunun gerekçesi, Marilyn Schlitz’in yüksek doğruluktaki sonuçlarının bir şekilde, bakışları göz göze geldiğinde daha iyi bir psişik ilişki kurmasına bağlı olmasını irdelemekti. Bu yeni test turunda, bazen bakışları karşılaşıyor, bazen de karşılaşmıyordu.
Deney, kim bakarsa baksın, psişik etkiye dair herhangi bir kanıt bulamadı. Bu, ekibi neredeyse üç kez, bazıları en azından kısmi olumlu sonuçlarla (Marilyn’in) ve şimdi hem Schlitz hem de Wiseman için olumsuz sonuçlarla neredeyse aynı deneyler yürütmüş olmak gibi zor bir durumla karşı karşıya bıraktı.
Şimdi, 1980’lere geri dönmeme ve sorunun kalbine derinlemesine bakan İngiliz bilim adamı Rupert Sheldrake’e dönmeme izin verin.En iyi, ortodoks bilime göre gerçekleşemeyecek fenomenleri savunan, düzen karşıtı olarak tanımlanır.Size bakıldığını bilmek, gerçek olduğunu kanıtlamak için yola çıktığı bir fenomendi ve hatta nasıl çalışacağı konusunda spekülasyon yaptı.
Sheldrake, açıklamanın görme mekaniğinde yattığını savundu.Bilim, görmeyi bir dizi olarak görür: Gözlerimize ışık girer, beyindeki sinir sinyallerini tetikler ve ışık kalıpları, görüntüler oluşturmak için analiz edilir.Işık göze girer, hiçbir şey ondan çıkmaz.Ancak Sheldrake, bunun, gözlerimizin de algılanmayan sinyaller gönderdiği resmin yalnızca yarısı olduğunu savundu. Ve bunlar gözlerin neye baktığını etkiler. Sheldrake’in teorisiyle ilgili tek bir sorun var: Onu destekleyecek bir kanıt yok.
‘Alan’ kelimesi hemen hemen her şey anlamına gelebilir ve bilim yerçekimsel alanlarla dolu olduğu için, elektromanyetik kelime bununla ilgili hakikat yüzüğüne sahiptir.Tutarlı sonuçlar veren kontrollü bir ortamda ‘psişik’ bakışın gerçek ve sağlam kanıtı olana kadar, bakış tahmini fikri yalnızca ilgi çekici bir fikir olarak kalır.
Dik dik bakma hakkında ilginç bilgiler
Bu kısa video’yu izleyerek dik dik bakma hakkında detaylı bilgi alabilirsiniz.
Bu konuyu forum sitemiz üzerinden tartışmak için hemen tıkla