Yapay Zeka görsel üretme sürecinde şaşırtıcı bir çok gelişmeye tanık olduk… Peki Film Fotoğrafçılığı Neden Yapay Zeka Sanatının Antitezidir? Kamera oldukça yeni bir görüntü oluşturma aracıdır; Binlerce yıllık tablolar, çizimler, oymalar ve çizimlerle karşılaştırıldığında, yalnızca birkaç yüz yıllık fotoğraf ve fotoğrafik gelişimimiz var. Bu eski sanatlara kıyasla fotoğrafın sunduğu şey (göreceli) dolaysızlık ve doğruluktur. Hiper-gerçekçi, hiper-hassas, fotoğraf gibi görünen bir çizim üretebilirsiniz, ancak bu zaman alacaktır. Veya bir mahkeme salonu sanatçısının üretebileceği gibi hızlı bir eskiz oluşturabilirsiniz, ancak bunun hiper-gerçekçi olması pek olası değildir, genellikle daha izlenimcidir. Kamera, merceğin önünde olan her şeyi tasvir ederken dolaysızlık ve doğruluk sağlayabilen bir araçtır. Dijital tablolar, CGI aracılığıyla yapılan hiper-gerçekçi görselleştirmeler ve hatta serbest kalem çalışması, gerçeği bir kamera kadar doğru bir şekilde temsil eden bir görüntüyle sonuçlanabilirken, aynı zamanda kameranın sunamayacağı bir şey de sunabilir - merceğin kapsamının ötesinde var olan görüntüler veya hatta fiziksel, güncel gerçeklik. Bu sanat biçimleri, kullanıcının aksi takdirde yalnızca zihinlerinde var olacak görüntüleri tasvir etmesine izin verebilir. Dali eriyen saatler istediğinde tuvalini hazırlar; Bir fotoğrafçı, eriyen saatler istediğinde, bir çeşit endüstriyel fırın hazırlamalıdır. AI Görüntü Oluşturucuların Cazibesi Görüntüleri gözlerinden canlandırmak isteyen içerik oluşturucular için yapay zeka üretimi inanılmaz bir değer teklifi sunuyor. Operatörün ihtiyaç duyduğu tek yetenek, istenen sonuçlara götüren doğru sıfatları ve parametreleri tanımlamak ve geliştirmek için çeviridir. AI görüntüleri, bilgi isteminin veya girdinin izin verdiği kadar iyidir. Vizyonunu ifade etme yeteneği zayıf olan biri, hayal gücünü ekrana getirmek için mücadele edecektir. İnanılmaz bir görsel sanatçı olabilirsiniz, ancak zayıf bir dilbilim anlayışı, makine sisteminin görseli üretebileceği şekilde tanımlamanızı engelleyecektir. Yaratıcı alanlarda, hayal gücü taviz verilecek bir sınır değildir ve bu sınırı sanat aracılığıyla ifade etme potansiyelini keşfetmek gerçekten etkileyicidir. Ancak, hayal gücünün uygulamaya koymak için ideal araç olmadığı bazı alanlar vardır. Kurgusal bir senaryoyu tasvir etmek için fantastik bir durumu tasvir etmek, bir mahkeme salonunda tanık kürsüsündayken bir araba kazasının görgü tanığının ifadesinden çok farklı bir bağlamdır. İkincisi sırasında, özellikle görgü tanıklarının ifadelerindeki yanlışlıkların ne kadar yaygın olduğunu ve insan beyninin bir bilgi depolama/kurtarma birimi olarak ne kadar yanılabilir olduğunu göz önünde bulundurarak, hayal gücünün mümkün olduğunca az dahil olmasını umarsınız . Görgü tanığı bir arabayı tarif ettiğinde, altta yatan bir gerçeği temsil etmek için kusurlu bir dil kullanıyordur - görüntü bunu gösterecektir. Bu mahkeme salonu ortamında görgü tanığının ifadesinden çok güzel bir şekilde ifade edilen bir AI formülasyonu bile bir CCTV kaydından veya cep telefonu anlık görüntüsünden daha az değerli olacaktır. Gördüğünüz herhangi bir tarihi fotoğrafı bir an için hayal edin, aklınızda tutun ve düşündüğünüz şeyi ne kadar iyi tanımlayabileceğinizi düşünün. Dün başınıza gelen bir şeyi ve bir yapay zekayı o anın bir fotoğrafının sunacağı şekilde yeniden yaratmasını isteyip istemediğinizi düşünün. Fotoğraf, mükemmele yakın bir aslına uygunluk, gerçekliğin temsillerini yalnızca estetik açıdan değil, aynı zamanda göz ve beynin bırakın stres altında olmayı, en uygun koşullarda bile nadiren başarabileceği bir betimleme derecesine kadar sunabilir. Bunu söyledikten sonra, bir soruşturmada kullanılabilir bir şey üretmek için tanıklığın kullanıldığı çok benzer bir durum var – polis eskiz sanatı. Bu roller, özellikler arasında geçiş yapmak ve bir benzerliğin ince ayarını yapmak ve daha sonra bir araştırmanın parçası olarak ortaya çıkarmak için hangi yönlerin hayal edildiğini ve neyin bellekten türetildiğini belirlemek için çok çalışır. Bu, dilbilimsel olarak açıklanan şeyi görsel olarak işlemek için sıfatlar ve "istemler" kullanarak zaten benzer bir şekilde çalıştıklarından, yapay zekanın çok uygun bir uygulaması olabilir. Öyle olsa bile, bir fotoğraf hafızadan kapsamlı bir betimlemeden daha değerli olacaktır. Fotoğrafa Güven Fotoğrafçılığın bazı alanları gerçekliğe dayanmayı gerektirir. Bazı fotoğraf türleri, diğer türlerdeki diğer fotoğrafların asla yapamayacağı bir güven düzeyi talep edecek kadar önemli bilgiler içerir. Pasaport (veya herhangi bir kimlik) fotoğrafı, pasaport sahibinin suretinin bir tasviri olmalıdır ; değilse, o pasaportun pasaport olarak kullanılması sorun olabilir. Bazı fotoğraflar, gıda güvenliği, hayvan refahı ve hatta aktif mücadele konularında kamuoyunu değiştirebilir. AI'nın bu görüntülerde bir rol oynadığı ima edilmiş olsaydı, ölüm kalım sonuçlarına yol açabilir. Hayal gücümü göstermek için fotoğraf çekmiyorum. Sıradan bir şey olduğu ortaya çıksa bile asla hayal edemediğim şeyleri fotoğraflıyorum. Foto muhabirliği ve belgesel fotoğrafçılığı, size gösterilen şeyin gerçekten benim önümde olan şey olduğuna dair o düzeyde bir güven gerektirir. Sadece benim vizyonum değil, aynı zamanda gerçek hayattan bir dilim, istemsiz ve katkısız. Fotoğraflı denemelerimden birinde başka bir ülkede bir şeyi belgelediğimi iddia edersem, bunu desteklemek için uçak biletlerine ihtiyacım var. Seyahat ettiğimi, geldiğimi, çalıştığımı ve yaptığımı iddia ettiğim görüntüleri yaptığımı gösteren kesintisiz olaylar zincirine ihtiyacım var. Filmle ilgili iş akışım, bana bu gözetim zincirini tamamen fiziksel tutmanın bir yolunu sunuyor; pozlamadan geliştirme aşamasına ve baskıya kadar her aşamada, hiçbir zaman dijital bir elektronik adım atmaya gerek kalmadan hazır bulunuyorum. Film negatifi belirsiz veya geçici değildir. Birisi resimlerimden birini sorgularsa, bu gerçek mi? Manipüle edilmiş mi? Negatif, sonucumu kanıtlayacak, iletişim sayfam ise bağlamı kanıtlayacak. Hem negatif hem de temas şeridi, kökenlerinin iddia edilen hikayesiyle karşılaştırılabilir. Herhangi bir sahtekarlık veya sahtekarlık ortaya çıkacaktır. Bir dijital dosya, diziden ve kaynaktan ayrılmış, yalıtılmış olarak gösterilir gösterilmez bağlamdan kaldırılır. Aynı rulodan gelen görüntülerin yanında her zaman bir film negatifi var olacak, daha önce gelenlerden ve daha sonra olanlardan kaçınılmaz. Filmin fiziksel doğası, bizzat incelenebileceği ve ondan “bağımsız” bir baskı üretilebileceği anlamına gelir. Dijital bir görüntünün doğrulama için böyle bir yöntemi yoktur. Bu, AI tarafından üretilen dijital görüntülere özgü değildir. Photoshop ve diğer görüntü doktorluğu biçimleri onlarca yıldır bizimle birlikte ve daha uzun süredir karanlık odada baskıyı ham yansıtılan bir negatiften değiştirmek için kullanılan teknikler olmaya devam ediyor. Kaçma, yakma, bölünmüş tonlama, maskeleme, çift pozlama kolajı ve diğer birçok tekniğin kökenleri karanlık odadadır. Bununla birlikte, fark, bu fiziksel film parçasının, maruz bırakılmak üzere fiziksel olarak mevcut olan bir eser olması ve hangi manipülasyonun meydana geldiğini görmek için herhangi bir baskı veya taramayla karşılaştırılabilmesiydi ve öyle de devam ediyor. Sahtekarlıklar uzun sürme eğiliminde olmasa da, dijital çağda Photoshop sahtekarlığı yaygındır. Ters görüntü arama yazılımı, bir fotoğrafın "parçalarının" kullanıldığı durumlar da dahil olmak üzere, başka birinin bir görüntünün kendisine ait olduğunu iddia edip etmediğini görmeyi kolaylaştırır. Bu tür bir dolandırıcılığın belki de en bariz örneği, Souvid Datta'nın kendi çalışmasının kolajlarını diğer fotoğrafçıların çalışmalarıyla birleştirerek ve doğrudan kendisininmiş gibi diğer fotoğrafçıların çalışmalarını dağıtan iyi belgelenmiş istismarlarıdır. Datta yakalandı çünkü intihal yapılan fotoğrafçılardan birinin çalışmalarına çok aşina olan biri öznelerinden birini gördü, ters çevirdi ve Datta'nın görüntüsünün arka planına yerleştirdi. Yalanın ortaya çıkması için tek bir şüphe yeterlidir ve o andan itibaren fotoğrafçının üzerinde çalıştığı her şey bu etik dışı kararın gölgesinde kalmıştır. Kusursuz bir itibar, çalışmalarının gerçeği temsil ettiğini iddia eden bir fotoğrafçı için temel bir özelliktir ve böyle bir itibarı ortadan kaldırmak için yalnızca bir iddia gerekir. Olasılığın bile bu şekilde sorgulanmasına neden izin veriliyor? İster Photoshop birleştirme/kollajlama, isterse yapay zeka tarafından yönlendirilen bir buluş olsun, görüntünüzün izlenimci bir yorumdan başka bir şey olduğunu iddia ediyorsanız, bu iddiada değer katmadığınızı, ortadan kaldırdığınızı bilmelisiniz. Hikayeler ve Çizimler Bir resmin veya çizimin bir resim veya çizim olarak değer kazanması için fotoğrafmış gibi davranması gerekmez. Fotoğraflar, eşlik eden görüntülerin ana para birimi olmadan önce, illüstrasyonlarımız vardı - bir yazıyı tamamlayan sanatsal yorumlamalar. Bir hikayeye eşlik etmesi veya fotoğrafını çekemediğiniz bir şeyi tasvir etmesi için bir AI illüstrasyonu üretirseniz, o zaman bu değere sahiptir. Olmadığı bir şeymiş gibi göstermeniz gerekiyorsa, projenize gerçekte ne gibi bir değer kattınız? Örneğin, yakın zamanda ölen bir müzisyenin hayatı hakkında bir biyografik makale düşünün. Başlık resmi, yaşamları boyunca yapılmış bir portre olabilir ve kopya, performanslardan, sahne arkasından, kayıt seanslarından vb. fotoğraflarla doldurulabilir. Bu, performans kişiliklerinin bir parçası olan bu anlarda bir kameranın varlığına bağlıdır. Birisi, o anı temsil edecek bir fotoğrafın olmadığı bir anekdot paylaşabilir, bu da geriye dört seçenek bırakır: resimsiz bırakın, ilgisiz bir fotoğraf kullanın, bir sanatçının illüstrasyonunu kullanın veya bir AI illüstrasyonunu kullanın. Bunlardan ikinci ikisi etkili bir şekilde yeniden yaratımlardır, haberlerin gösterecek görüntüleri olmadığı bir hikayenin "yeniden canlandırılması" gibi. Ancak bu yeniden canlandırılan, yeniden yaratılan izlenimler, bir fotoğrafın olabileceği gibi tam olarak o an olma iddiasında olamazlar. Bir bakıma, bu biyografi bağlamında, fotoğraf hikaye, yazı ise illüstrasyondur. Fotoğraflar hayattan gerçek anları gösterirken, kelimeler detaylandırıyor ve bağlamsallaştırıyor. Birinin imajınızı sorgulaması sizin için önemli mi? Sizi bir fotoğrafın, hatta bir dizi fotoğrafın kaynağı hakkında yalan söylemekle suçlarlarsa, bu, o çalışmanın sahip olmasını istediğiniz etkiyi kötü etkiler mi? Cevabınız evet ise, bundan kaçınmak için hangi adımları atabilirsiniz? Yalnızca dijital bir iş akışınız varsa ne kadar şeffaflık sunabilirsiniz? Sürecinizi nasıl “kanıtlarsınız”? Üzerinde oynanmış bir karanlık oda baskısı, kalıbının alındığı negatife hâlâ borçludur ve bu, karşılaştırma yoluyla kanıtlayabilir veya çürütebilir. Dijital iş akışınızda bu aynı mutluluk temelini sağlayan ne var? Şu anki uzun vadeli projelerimden biri, belirsiz dini ritüelleri ve eserleri belgelemeyi içeriyor. Fotoğraflarımdan birini, bir elma bahçesinde bağlama büyüsü yapmak için iple bağlanmış bir çubuk koleksiyonunu tarif edecek olsaydım, eminim ki bana, yaptığım fotoğrafa yakın bile olabilecek bir örnek verirdi. Ancak, bu tasviri istemeyi sadece fiziksel olarak bulduğum bir şey olduğu için bilecektim, eğer nesnenin gerçek hayatta keşfi olmasaydı, o zaman böyle bir şeyin var olduğunu bilmeyecek veya daha fazla araştırmayacaktım. Bu fiziksel süreç olmasaydı, bir yapay zekadan bana pagan eserlerden oluşan bir natürmort sunmasını isteyebilirdim ve eminim ki bunu yerine getirirdi, ancak bu yalnızca diğer insanların keşfettiği, fotoğrafladığı ve anahtar kelimesini kullandığı şeylere dayalı olurdu. bu tür terimler. Gerçek bir yerde gerçek bir şeyin gerçeğe dayalı bir tasviri olmazdı. Bu şekilde, filmin temsil ettiği şey, yalnızca bir fikrin AI gösteriminden farklı bir süreç değil, aynı zamanda bir süreçtir . Fiziksel seyahat, gerçek konuşma, etkileşimler ve doldurulmuş defterler ve açıkta kalan film rulolarıyla sonuçlanan birincil araştırma. Hiç kimsenin yaptığını iddia edemeyeceği görüntüler; ışığın maruz kaldığı fiziksel negatifin varlığı ve ortaya çıkarmak için kimyasal olarak işlenmiş gümüş aracılığıyla fiziksel olarak yedeklenir ve doğrulanabilir. Hayal bile edemeyeceğim anlar ve kameranın bana tam olarak ne olduğunu, kime ve hangi sırayla olduğunu hatırlatması olmadan sonrasında defterime bile anlatamayacağım durumlar. Yazar hakkında : Simon King, şu anda bir dizi uzun vadeli belgesel ve sokak fotoğrafçılığı projesinde çalışan, Londra merkezli bir fotoğrafçı ve foto muhabiridir. Bu yazıda ifade edilen görüşler yalnızca yazara aittir. Çalışmalarını belgesel kolektifi The New Exit Photography Group ve Instagram'da takip edebilirsiniz .