Kutlu ve Diğerleri / Türkiye davasında 13 Aralık 2016 tarihli AİHM kararı (şikayet no. 51891/11).
2011 yılında, başvuranlar şikâyetin hazırlanmasında yardımcı olmuştur. Daha sonra şikayet Türkiye'ye bildirildi.
Böyle bir durumda, yakındaki bir barajın inşasıyla bağlantılı olarak maddi ve hukuki kısıtlamalar yüklenen arazi için tam kamulaştırma bedeli yerine kısmi tazminat ödenmesi için bir şikayet başarılı bir şekilde değerlendirilmiştir. Dava, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunması Sözleşmesi'nin 1 No'lu Protokolünün 1. maddesinin şartlarının ihlal edildiğini içeriyordu.
Davanın şartları
Başvuranlar, barajın inşa edildiği birkaç arsa arazisine sahipti. Baraj etrafındaki maksimum koruma bölgesinde iki alan bulunmuş ve üçüncüsü de yakın koruma bölgesinde yer almıştır.
Bu mahalle ve yasal (inşaat işleri ve tarımsal faaliyetlere yönelik kısıtlamalar yasaklanması) (telefon ve elektrik şebekeleri, vs. ulaşılamadığı için, yıkım) bir sınırlama sayısını, hem fiziksel neden oldu.
Başvuranlar, verilen zararla ilgili olarak tazminat alabilmek için, arazilerinin kamulaştırılmasını talep ederek mahkemeye çeşitli eylemlerde bulundular. Yerel mahkemeler kamulaştırma konusunda karar almayı reddetmiş, ancak başvuranlara maddi tazminat ödenmesine karar vermiştir.
Hukuk sorunları
Sözleşmeye Ek 1 No'lu Protokol'ün 1. maddesiyle uyum konusunda. (a) N 84/72 ve 84/76 alanları. sitelerini kullanarak çok sıkı fiziksel ve yasal kısıtlamalar etkilenmiştir: siteler yalnızca motorsuz damarları ulaşılabilir üzerine, onlar inşaat izin verilmez ve tarımsal faaliyetler yasaklandı.
Baraj yakınındaki arazi “kullanılamaz” hale gelirse, kamulaştırma için öngörülen kanun. Yasanın bahsettiği içtüzük, içme suyu rezervi etrafındaki azami koruma bölgesinde yer alan alanların “kamulaştırmaya tabi” olduğunu tespit etmiştir. fiil "Konuyla" yerine "tabi olabilir" kullanımı göz önüne alındığında, bu metin kamulaştırma ve daha düşük bir tazminat seviyesinin ödenmesi arasında seçme özgürlüğü yoktu herhangi takdir yetkisi takdir yetkisi, vermez. Buna karşılık, by-hukuk, yani arazi satın ve böylece maksimum koruma, çekilme gerçek hakkının bölgesinde yer arazi sahipleri garanti geçmesini zorunlu, herhangi takdir yetkisinin yetkilileri mahrum "doğru kamulaştırma tabi."
İçtüzükte öngörülen bu reddetme hakkı, Sözleşme'nin 1 No'lu Protokolünün 1. maddesinin amaçları doğrultusunda bir “mülkiyet hakkı” idi. Kamulaştırma hakkı ve arazi mülkiyetinin değerine karşılık gelen tazminat ödemeleri "mülkiyet" olarak temsil edilir. Arazi kullanımını reddetmek ve mülk kullanımındaki kısıtlamalardan kaynaklanan tazminat ödemelerini yapmayı tercih eden makamlar, Türk hukukunun sağladığı ve Sözleşme ile korunan mülkiyet hakkını ihlal ettiler.
Bu tür bir ihlal, 1 sayılı Protokolün 1. maddesinin gereklilikleriyle uyumlu olarak kabul edilemez, sadece yasal bir dayanağı olmadığı düşüncesiyle değil, aynı zamanda gerçek gerekçesinin mevcut olmadığı da dikkate alınmamıştır. Yurtiçi mahkemeler yerine kamulaştırma kararı ve arazinin değerine karşılık gelen ödenecek bir tazminat tarafından reddedilmesi başvuru sahibinin hakkını sağlama, arazinin değerinde azalmaya tekabül tazminat atanmasına ilişkin kararlarının yetersiz motivasyon sonuçlanmıştır. Bu bağlamda, ülke mahkemelerinin söz konusu yönetmelikle ilgili herhangi bir pozisyon oluşturmadığını belirtmek gerekir. Türk makamları da böyle bir müdahale için ikna edici bir neden belirtmemişlerdir.
egemen
Söz konusu davada, Sözleşmenin 1 No'lu Protokolünün 1. maddesinin şartlarının ihlali söz konusuydu (“aleyhte” - “aleyhte” - “oy” olarak kabul edildi).
(b) Site N 81/44. Yakındaki bir koruma bölgesinde bulunan alan, rezervuardaki suyun kalitesini korumak için tasarlanmış bir dizi kısıtlamaya tabi tutulmuştur. Yani, herhangi bir inşaat yasaklandı. Ayrıca, tarımsal faaliyetlere ancak ilgili bakanlığın onayından sonra izin verilmiş ve kimyasal gübre ya da diğer ürünlerin kullanılmasını reddetmiştir. İç tüzük, bu siteye göre “kamulaştırma hakkını” sağlamadı. Yasa, "sömürüye elverişsiz" olma koşullarının yerine getirilmesiyle, barajın yakınında bulunan arazinin kamulaştırma şartını birbirine bağladı. Ancak, ülke mahkemeleri bu malın bu hükmün anlamında sömürüye uygun olmadığı sonucuna varmamışlardır. Dolayısıyla, mevcut davada başvuranların bu madde temelinde kamulaştırma hakkına sahip olduğu sonucuna varılamaz. Yönetmeliğe gelince, yakındaki koruma bölgesinde araziyi etkileyen kısıtlamaların araziyi otomatik olarak sömürüye uygun hale getirmediğini ve başka türlü kamulaştırma gerektirmediğini tespit etmemiştir. Buna göre, yokluğunda, arasında adil denge sağlamak amacıyla kabul edilebilir olduğu ülkede tanınan, "sağa kamulaştırmaya konu olduğu" ve Sözleşmenin ve bu nedenle "mülkiyet", yasal sınırlamalara kaynaklanan hasarlara karşı gelen tazminat ödenmesi ile korunan hukuk mülkiyet ilgisini temsil edebilir başvuranların ve toplumun hakları.
mahkeme tarafından atanan bilirkişi nedeniyle% 40 kullanımına ilişkin kısıtlamalar arsa değerindeki azalmayı tahmin. Bununla birlikte, mahkeme dikkate alınması gereken kriterler tek referansla mülkiyet değerinin% 25 tutarında bir tazminat atandı. Bu neden ve nasıl bu kriterlerinin uygulanması maliyet azaltma% 25 seviyesine sınırlı olmasından yol açacak Mahkeme işaret etmediğini göz önüne alındığında, yeterli motivasyon olarak kabul edilemedi.
Tazminatın belirlenme şekli, Mahkemenin maruz kaldığı zararla makul bir şekilde ilgili olduğu sonucuna varmasına izin vermemiştir.
Böylece orada yeterince onların kararı dayandığı gerekçeleri ifade etmeye davacı tarafından ileri sürülen her argüman ayrıntılı bir cevap için gerek ama mahkemelerin görevi olduğunu kurbanı temel gereksinimleri dikkatli ve tam bir muayene bekleyebilirsiniz düşündürmektedir. Sonuç olarak, genel çıkarlar ve başvuranların hakları gereksinimleri korunması arasındaki gerekli adil denge ulaşıldı sonucunu desteklemek için hiçbir şey yoktur.
egemen
Dava, 1 No'lu Protokol'ün 1. maddesinin (oybirliğiyle kabul edilen) gerekliliklerinin ihlal edildiğini içeriyordu.
tazminat
Sözleşmenin 41. Maddesinin uygulanmasında. Kortu manevi zarar ile ilgili olarak her bir başvuru için ortak başvuru 1500 Euro maddi zarara ilişkin olarak 455.000 Euro verdi.