We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Joan of Arc hapishanesinde
DELAROCHE Paul (1797 - 1856)
Jeanne d'Arc
BERNARD Emile (1868 - 1941)
Joan of Arc, Kral Charles VII'nin Reims Katedrali'ndeki taç giyme töreninde
MALZEMELER Jean-Auguste Dominique (1780 - 1867)
Kapatmak
Başlık: Joan of Arc hapishanesinde
Yazar: DELAROCHE Paul (1797 - 1856)
Oluşturulma tarihi : 1825 -
Boyutlar: Yükseklik 48,1 cm - Genişlik 37,8 cm
Depolama yeri: Wallace Collection web sitesi
İletişim telif hakkı: Wallace Koleksiyonu, Londra, Dist. RMN-Grand Palais / The Trustees of the Wallace CollectionLink to image
Resim referansı: 10-510219 / P300
Joan of Arc hapishanesinde
© Wallace Koleksiyonu, Londra, Dist. RMN-Grand Palais / Wallace Koleksiyonu Mütevelli Heyeti
© RMN-Grand Palais / Martine Beck-Coppola
Joan of Arc, Kral Charles VII'nin Reims Katedrali'ndeki taç giyme töreninde
© RMN-Grand Palais (Louvre müzesi) / Franck Raux
Yayın tarihi: Aralık 2019
Tarihsel bağlam
Yükselen Hizmetçi
Bir yüzyıl, Paul Delaroche'nin (1797-1856) tablosunu, Émile Bernard'ın (1868-1941) tablosundan ayırır: Çok anlamlılığı, büyük kırılmaları benimseyen acı bir siyasi tartışmayı kışkırtan gerçek bir ulusal mitin doğuşu. Fransa tarihi. Görmezden gelinmediğinde, "Orleans Hizmetçisi" ile alay edilir, özellikle Voltaire tarafından. Rehabilitasyonunu yalnızca XIX'in zevkine borçludur.e Orta Çağ için yüzyıl. Delaroche, 1824 Salonunda sansasyon yaratmak için bu bağlamdan yararlanır. Joan of Arc hapishanede, Paris'te yaşayan bir Britanyalı tarafından yaptırılan; ressam daha sonra tarihsel olarak belgelenmiş ve dramatize edilmiş tuvalleriyle ünlendi.
İkinci İmparatorluk, Joan'ın popüler figürünü de ihmal etmedi: Devlet, Jean-Auguste-Dominique Ingres'i (1780-1867) 1855 Evrensel Sergisi'nde sergilenen bir tuval için görevlendirdi. III.e Cumhuriyet, sağ ve solun anıları birbiriyle yarışıyor. Pont-Aven okulunun eski kurucusu Bernard, 1909'da De Mille ve özellikle 1928'de Dreyer ve 1929'da Marco de Gastyne), beşinci vesilesiyle ulusal mite bir tuval ayırmaya karar verdi. Orleans'ın kurtuluşunun (1929) ve şehitliğinin (1931) yüzüncü yıldönümü.
Görüntü analizi
Jeanne, ilk ulusal kahraman
Genç Lorraine'in tarihi, 19. yüzyılda tarihin yapısını oluşturan olayların özetidir.e yüzyıl. 1825, 1855 ve 1930'da yapılan üç resim Joan of Arc'ın jestini gösteriyor: 1431'de Rouen'de yargılanması (ve hapishanede işkence), 17 Temmuz 1429'da Reims'te VII.Charles'ın taç giyme töreni ve askeri kampanyalar 1429, özellikle Orleans'ın kurtuluşu.
Delaroche tarafından resmedilen üç karakter, bir katip, sanığı (Winchester Kardinali) ve eski düşmüş savaş ağasını zayıf bir konumda sorgulayan bir rahiptir. Bu nedenle burada üç güç çatışır: Geçmişi yargılamamıza izin veren Tarih; Kilisenin, kafirlere karşı verdiği mücadele ve Fransa tacının düşmanı ile uzlaşması; Popüler İnanç. Tür sahnesinin koyu tonları, chiaroscuro'yu değil, din adamının heybetli moru ile zincirlenmiş bakirenin masum solgunluğu, duygu üzerine yapılan araştırmalardan esinlenen öfkenin deforme olmuş yüzü ve Sadece acı çeken bir alnı ve yalvaran gözleri olan bir yüzün içtenliği, şiddetli İngiliz'in sıkılmış eli ve siyasi oyunların kurbanının kenetlenmiş elleri. Bu iki karakterin ortasında, biraz geride ve gölgede, katip, yıllıklarında duyduklarını kaydederken izleyiciye bakar: bu belki de bir ressam figürüdür.
1846'da yapılan bir çizimin kompozisyonunu ele alan Ingres, geniş formatlı tablosunda (2.34 x 1.63 m) usta Jacques-Louis David'in mirasını birleştirir. yüzyılın başından itibaren tarih ressamı ve 1830'lardan beri Orta Çağ ve Rönesans'ı idealleştiren trşık üslubu. Bu gelenekte, meclisi üç dua oluşturur ve Ingres'in özelliklerini verdiği bir sayfa sahneye gelir. Ressam, parlak ve zıt renklerde, merkezi yeri Hizmetçi'ye ve Tanrı ile olan ilişkisine verir: eserin ismine rağmen kral çerçevede yoksa, Jeanne'nin papazı Jean Pasquerel diz çökmüş olarak tanınır. Yeniden dirilen Fransız monarşisinin bir direği olan zırhlı genç kadın sol elini katedralin zengin aydınlatılmış sunağına dayıyor. Hepsi bir arada bir heykel gibi, düşüncelerini yalnızca trompe l'oeil sınırındaki bir gerçekçilikle boyanmış çevredeki nesnelerin bolluğu aracılığıyla tahmin etmenize izin verir. Mantıksal olarak mumdan yayılması ve XVI tarzında bir chiaroscuro yaratması gereken ışıke yüzyılda, göklerden gelir ve standardı taşımak için seçilmiş olanı aşırı maruz bırakır. Kostümü pek çok gerçek efekt gibi ayrıntılarla dolu olsa da, Joan bir kadın (etek giyen) olmaktan çok bir savaşçı olarak, krala ve bir azize sadakat amblemi olarak görünüyor.
1930'da Joan, güncelliğini hiçbir şekilde kaybetmedi: 1909'da sevildi ve 1920'de kanonlaştırıldı. Gauguin'den ayrılmasından bu yana Émile Bernard, belirli bir döneme dönüşünde Rönesans ustalarından giderek daha fazla ilham aldı. klasisizm; 1920'lerde hem portreleri hem de hırslı döngüleri çoğalttı. Gri ve koyu sarı tonlarının hakim olduğu ve resmin tam ortasını iki zırh parçasının arasında gösteren Fransız mavisi ile çok az yükseltilen bir resimde Joan karakterine odaklanmayı seçti. Saçları rüzgarda gevşek, yarısı bir kadın elbisesi ve erkek dövüş teçhizatı içinde olan androjen tipli kadın kahraman, kasklarının altında belirsiz yüzlerle askerlerin üzerinde sancağının direğini tutuyor gibi görünüyor. Dikey ve dik, sakin ve neredeyse gülümsüyor, resmin sağına doğru çöker gibi görünen çığlık atan adamların gelgiti ile tezat oluşturuyor.
Yorumlama
Kurtarıcı efsanesi
XIXe yüzyılda bir bakıma Joan of Arc'ı icat etti ve hem popüler hem de cumhuriyetçi, dini ve vatansever olan köklerini verdi. Oldukça cumhuriyetçi bir duyarlılığa sahip iki tarihçi olan Jules Michelet ve Jules Quicherat, Jeanne'yi ulusal tarihin kalbine yerleştirmeye yardımcı oldu - ilki çok edebi bir anlatımla (1841), ikincisi konuyla ilgili ana birincil kaynakları düzenleyerek. (1841-1849). Onu, anlaşılmaz seslerden ilham alan kralcı bir savaşçıdan çok, halkın kahramanı, "vatanın azizi", milletin şehidi yapıyorlar. Eğer Delaroche 1825'te, karakterin faramin karakterinin başarısına katkıda bulunan bu rızaya dayalı imajı öngördüyse, Ingres Tanrı'dan esinlenen genç bir kızın kutsallaştırılmasını tercih eder. Meşgul bir bakire aynı sözleşme ile resmi olarak sipariş edildi Jeanne, portresi dahil kompozisyonun tüm çevresini stüdyosunda bıraktı. Ancak Ingres, Joan'ın durduğu, ressamın birçok karakterinden daha hiyeratik olan kısmı ve resme mistik-vatansever tonunu veren sembollerle dolu sunağı kendine ayırdı. Ona göre, 1852'de, 2 Aralık 1851 darbesiyle Fransa'yı cumhuriyetçi kaostan kurtaran Louis-Napoleon Bonaparte rolünde Joan hakkında bir şeyler vardı.
XIX'in ikinci bölümündee yüzyılda bilimsel ve popüler yayınlar gelişir, hiçbir tarih ders kitabı Hizmetçi destanını görmezden gelmez, Domrémy özenli bir Katolik hac yeri haline gelir. Bu şüphesiz, Orleans Piskoposu Monsenyör Dupanloup'un 1869'da genç bir kadının kanonlaştırılması için bir övgü talep etmesine neden olan şeydir… ama yine de bir kilise mahkemesi tarafından sapkınlık nedeniyle kınanmıştır. Fransa'yı yeniden Hıristiyanlaştırma stratejisinin bir parçası olan bu girişim hem Kilise içinde hem de antikalar arasında tartışılıyor. Bununla birlikte: Joan ile özdeşleşme, giderek daha çok milliyetçiliğe ve Katolik muhafazakarlığa doğru kaymaktadır. 1870 yenilgisi, (Vercingétorix ile birlikte) dirençli ulusun bir amblemi olan genç Lorraine'in dönüşümünü, ülkenin doğu sınırlarında gerçekleşmekte olan 14-18 savaşıyla daha da güçlenen bir statüyü getirdi. Jeanne, 1909'da kutsallaştırılması üzerine Camelots du Roi tarafından koruyucu aziz olarak kabul edildi. Nihayet İntikamını elinde tutan Cumhuriyet, radikal Joseph Fabre'nin 1884'te hayal ettiği bir vatanseverlik kutlamasıyla 1920'nin kanonlaştırılmasına karşı çıkarak sembolü kurtarmaya çalışıyor. Ama sembol artık solu hiç baştan çıkarmıyor. Émile Bernard, hayatının sonunda, Joan'ın doğumunun beş yüzüncü yıldönümü vesilesiyle, belki de 1912'de zaten ele alınan bir temaya dönüşü açıklayan bir Katolik mistisizmi aşaması yaşadı. İki sahne birbirinden önemli ölçüde farklıdır: Kesin olarak çizilmiş romantik portresi, daha sonra ilham perisinin yerini yakın dövüşteki şiddetli bir savaşçı, belki de 14-18 savaş alanlarını hatırlattı. Dua kitabı ortadan kaybolduysa, Jeanne'nin yüzüne hâlâ ilahi ışık su basıyor ve bu bir hayalet gibi süzülüyor. Her zamankinden daha fazla savaşın talihsizliklerindeki insanlara rehberlik ediyor.
- Jeanne d'Arc
- Yüzyıl Savaşları
- Voltaire (François-Marie Arouet dedi)
- Orta Çağlar
- Michelet (Jules)
- Le Brun de Charmelles (Philippe-Alexandre)
- Sanat Fuarı
- İkinci İmparatorluk
- 1855 Evrensel Sergisi
- Üçüncü Cumhuriyet
- Charles VII
- Kilise
- Alsace Lorraine
- Rouen
- Reims
- Orleans
- Britanya
- şık türü
- Pasquerel (Jean)
- katedral
- şehit
- anticlericalism
- Vercingetorix
Kaynakça
Philippe Contamine, Olivier Bouzy, Xavier Helary, Jeanne d'Arc. Tarih ve sözlük, Paris, Robert Laffont, 2012.
Dorothée Hansen, Fred Leeman, Rodolphe Rapetti, Valérie Sueur-Hermel ve Marie-Paule Şişesi, Émile Bernard 1868-1941 (Sergi kataloğu, Paris, Musée de l'Orangerie, 16 Eylül 2014 - 5 Ocak 2015), Paris, Flammarion, 2014.
Gerd Krumeich, Joan of Arc tarih boyunca, Paris, Belin, 2017.
Dimitri Vezyroglou, "Ulusal hafıza ve 1928'de Fransız sineması: Joan of Arc'ın Harika Hayatı, Marco de Gastyne ”, Christian Delporte ve Annie Duprat (editörler), Olay: görüntüler, temsiller, hafıza, Grânes, Créaphis, 2003.
Bu makaleden alıntı yapmak için
Alexandre SUMPF, "Joan of Arc"