“Bu son soru. Bugün ne oldu?”
“Hn-hiçbir şey. Hiçbir şey yoktu…”
Mary’nin sesi, Elena’nın sert bakışları altında kısıldı. Hizmetçinin aklı, Elena’nın “son soru” tehdidiyle meşguldü. Elena çoğu aristokrattan daha güzel bir kadındı ama bu onun iradesiz olduğu anlamına gelmiyordu. Elena, çalışanlarının küçümseyeceği kadar çekingen davranmış olsaydı, Blaise ailesinin bu kadar sağlam bir çalışma sistemine sahip olması mümkün olmazdı.
Mary, Sophie’ye kimseye söylememe sözünü hatırlayarak soğuk terler dökerek gevezelik eden ağzına küfretti.
‘Ben tam bir aptalım…’
Mary bir şeyleri saklamakta hiçbir zaman çok iyi olmadı ve yalan söylediğinde bunu anlamak kolaydı. Bu durumdan bir çıkış yolu bulmaya çalışıyordu ama Mary ağzını kapatsa bile Elena’nın dedikoduyu öğreneceği açıktı. Söylentiler birkaç saat içinde tüm evi sarmıştı. Yargı sözleri övgü sözlerinden daha hızlı uçtu.
Mary dudağını ısırdı ve kendini konuşmaya zorladı.
“Başkasından duydum. Ee-her gece bir adamla tanışmak için bara gidiyorsun…”
Mary, Sophie’nin gizlilik sözünü tutmaya kararlıydı. Hizmetçiler her zaman birbirlerine sadık olmaya çalıştılar.
“…Ne adam ama?”
Elena şaşkına dönmüştü. Mary’nin davranışında bir tuhaflık sezdi ama bunun bu kadar saçma bir söylenti olmasını beklemiyordu.
Dünyada kim…!
Ancak kısa süre sonra, zihninde beliren biri vardı. Son zamanlarda sinirlerini bozan ve böylesine saçma bir hikaye uydurduğundan şüphelenilen biri. Elena konuştuğunda ses tonu buz parçaları gibiydi.
“Sophie sana bunu mu söyledi? Her gece bir erkeği görmeye gittiğimi mi?”
“Ha? O-oh, hayır. Bunu başka birinden duydum, Sophie’den değil.”
“Kim o zaman?”
“O onun…”
Mary cevap veremedi ve Elena’nın gözlerine bakmayı reddetti. Elena daha farkına varmadan, ağzının kenarlarından ince bir iç çekiş sızdı.
‘…Haaa, işte böyle oldu.’
Sophie’nin daha büyük bir ödül istediğinden şüphelenmişti ve durumu önceden ele alması gerektiğini biliyordu. Çeşitli koşullar yüzünden bir süre boşvermişti ama şimdi görünüşe göre hizmetçi bir kasırga skandalına neden olmuştu. Elena’nın Glenn’in düğününe giderken sadece bir geceliğine ayrıldığı söylentisi olsaydı, Elena bunu bir şekilde başarabilirdi. Olduğu gibi, ilerlemenin tek bir yolu vardı.
Mary’den duyduklarına göre, Elena’nın her gece bir erkekle buluşmak için ayrıldığı söylendi. Henüz evli olmayan soylu bir hanımefendi için bu kötü bir haberdi. Hayır, medeni durum da bu durumda önemli değildi. Herhangi bir kadın böyle bir tartışmaya karışsa, erdemli bir hanımefendi bile eleştirilir. Skandal, yüksek sosyetenin dedikoducu üyelerinin yanından asla sessizce geçmeyecekti.
Ayrıca Elena, yakında Carlisle ile evlenmeyi de planlıyordu ve söylenti daha da ölümcül olabilir. Carlisle veliaht prensti ve bu, sözleşmeli evlilikte bir çentik açabilir. Sürprizlere yakalanmamak için olabildiğince temiz olmaları gerekiyordu.
Elena eliyle alnını ovuşturdu, sonra alçak sesle konuştu.
“Sophie’yi hemen getir.”
*
*
*
Elena, Sophie’yi Blaise Kalesi’nin dışındaki karanlık bir deponun yanında bekledi. Üzerinde hâlâ yatmadan önce çıkarmak üzere olduğu elbisesiyle kapüşonlu büyük bir pelerin vardı. Derin kapüşonlu yüzünü gölgeliyor ve ona tehditkar bir hava veriyordu.
“Bir hata mı yaptım?”
O zamanlar konuşmasını engellemek için Sophie’yi öldürebilirdi. Sıradan hizmetçi Sophie, kendini Elena’nın kılıcına karşı koruyamayarak ölecekti. Elena’nın yeteneklerini kimse bilmiyordu, bu yüzden bir suçlu olmakla suçlanamazdı.
Fakat…
Ellerinde her zaman kan olmazdı. Ailesinin iyiliği için cehennem çukuruna atlayacağına yemin etti, ama ailesinin ölümüyle doğrudan bağlantısı olmayan sıradan insanların hayatlarını aldıysa, o sadece bir katildi. Paveluc’un iktidara gelmesini engellemek için kan dökmesi gerekeceğini biliyordu ama bunun için sıradan insanların ölmesi gerekmiyordu.
Bu yüzden cinayet yerine parayı ve gücü kullanmaya çalıştı. Ancak sonuçlar felaketti.
Elena’nın hassas kulakları ona birkaç adımın yaklaştığını söylüyordu. Ve ayak sesleri ile biri sürükleniyor.
“Leydi Elena! Söylentiyi ben çıkarmadım. Mary… Mary, bunu orospu mu söyledi? Hepsi yalan. Ben masumum!”
Sophie daha Elena’nın önüne varmadan önce uzaktan ağlıyordu. Ama onu sürükleyen diğer hizmetliler de, kollarını kavuşturmuş bekleyen Elena da Sophie’ye bir yanıt vermedi. Sophie bunaltıcı atmosferde korkuyla sinerken yine yüksek sesle feryat etti.
“Yardım edin! Yanlış bir şey yapmadım. Lütfen yaşamama izin verin Leydim!”
Sophie’yi kollarından çeken hizmetliler, Elena’nın önüne gelene kadar bırakmadılar. Sophie zayıf bir şekilde yere çöktü ve gözyaşlarına boğuldu. Elena, karanlıkta bile Sophie’nin lekeli kırmızı yüzünü görebiliyordu.
“Gerçekten hiçbir şey söylemedim Leydim. Biri bana tuzak kurdu. Mary olmalı. Bana tuzak kurdu!”
Elena, Sophie’nin masumiyet için yalvarmasını tek kelime etmeden dinledi. Sophie tamamen yanılmıştı. Mary sonuna kadar ona karşı tek kelime etmemişti.
Elena, Sophie’nin kibirli ve çoğu zaman tembel olduğunu biliyordu ama bu dereceye kadar olduğunu bilmiyordu. Seyahatten döndüklerinde Elena, Sophie’yi disipline etmediğine pişman oldu. Elbette Elena, Sophie’yi hiç uyarmadığından değildi ve ona gereksiz meraka kapılmamasını söylemişti.
“Ona daha güçlü bir uyarı verseydim değişir miydi?”
Elena’nın son hayatında Sophie, ölene kadar Blaise’ler için çalışan bir hizmetçiydi. Elena ülkeyi terk ettikten sonra, hizmetçinin kaderini bilmesi imkansızdı. Göz yummuş muydu o zaman?
Sophie izin almadan konuşmaya devam ederken Elena hiçbir şey söylemedi.
“Leydim, yemin ederim ki dedikoduyu ben yaymadım. Lütfen bana bu kez güvenin. Lütfen bana yardım edin.”
“…BENCE…”
Sophie, Elena’nın yumuşak sesi üzerine ağlamayı kesti ve onun konuşmasını dinledi. Elena yavaşça devam etti.
“…Seni öldüreceğimi söylemedim.”
“Ah, Leydim!”
“Git. Senin için yapabileceğimin en iyisi bu.”
Dökülen suyu toplamaya çalışmanın faydası yoktu. İstese Sophie’ye sert bir şekilde misilleme yapabilirdi ama Sophie’yi şimdi öldürse bile yayılan dedikoduyu geri alamazdı. Ancak Elena, bu olay nedeniyle tek başına hareket etmenin ne kadar zor olduğunu bir kez daha anladı. Güce ihtiyacı vardı ve buna acilen ihtiyacı vardı. Bir kontun kızının yapabileceği çok az şey vardı.
“Özür dilerim Leydim. Sadece bir kez, lütfen beni bir kez affedin. Hava soğuk ve beni uzaklaştırırsanız sokaklarda donup kalırım.”
“Senin için yapabileceğimin en iyisi bu dedim. Altını geri almadığım için şükret. Git başka bir iş bul. Madem güvenimi kırdın, artık seni evde tutamam.”
Elena konuşmasını bitirdiğinde Sophie’nin yanından geçti. Sophie’nin ıstırap dolu çığlığı havada uzun süre yankılandı ama Elena durmadan ileri atıldı.