Eski çağlarda Musa (M.Ö. 1300 yıllarında yaşadığı sanılır). Pitagoras (M.Ö. VI Yüzyıl). Hipokrat (M.Ö. IV Yüzyıl) ve Galeno (M.S. II Yüzyıl) hijyen konusu ile ilgilenmişlerdir.
Eski çağlarda hijyene büyük önem veren uluslar arasında Yunanlılar ve Romalıları anımsayabiliriz. Meselâ antik Roma’da halk sağlığını korumak için önemli girişimlerde bulunulmuştur. Gençlerin çeşitli jimnastik hareketleri ile bedenleri geliştirdikleri spor kampanyaları, hamamlar, pis suların akması için kanallar inşa edilmişti. Tüm bir Ortaçağ süresince hijyenin büyük ölçüde ihmal edildiğini söyleyebiliriz. Bu dönemde uygulanan yegane hijyenik önlem, salgın hastalığa tutulmuş, kimselerin özel olarak yapılmış binalara yerleştirilmesiydi. Halkın cahilliği nedeniyle hijyen kurallarının yayılması engelleniyordu. Gerekli sağlık kurallarına uymayan halk, hastalıkların nedenlerini cahil bir tarzda açıklama yoluna gidiyordu. Salgın hastalığa tutulmuş kimselerin bakımı için açılan özel hastanelerin kurulması XVII Yüzyılda uygulanan en önemli hijyen önlemiydi. Bu çağdan başlayarak hükümetler, halk sağlığını gözönüne almaya başladılar. Doktorlar ise, halka hijyenin önemini anlatmaya çalışıyorlardı. Halk sağlığının sağlanmasındaki amacına ulaşması için hijyenin, insanın bulunduğu tüm çevrelerde ve temas halinde olduğu her şeyde uygulanmasına dikkat edilmeliydi. Kimya, mikrobiyoloji ve özellikle tıp bilimi, hijyenin gelişmesinde rolü olan en büyük yardımcılardı.
Bugün hijyen, hastalıkların önüne geçmek ve bu hastalıklara karşı savaşmak için büyük ölçüde tıptan yararlanmaktadır.