Kutu Blog
Resim sanatındaki birçok deha niteliğindeki sanatçıyı –Van Gogh, Caravaggio, Jackson Pollock- erken yaşta kaybettik. Ve bu durum neredeyse, üretken sanatçıların genç ölmesi hakkında bir mit haline geldi. Bunun en büyük örneklerinden biri 27 yaşında bir şekilde hayatını sonlandırmış ve “27’liler Kulübü” olarak anılan müzisyenlerdir.
En uzun yaşayan ressamlardan olan ve yaşlılığında dahi çalışmayı bırakmayan Munch da gençliğinde intihar düşüncesine yatkındı. Günlüğüne bir kere, “Korku, üzüntü ve ölüm melekleri doğduğum günden beri yanımda durdu” diye yazmıştı. Bu kaygılar Munch’ın erken dönem çalışmalarında etkili oldu. Belirli temalara sürekli geri dönmesinin yanı sıra, favori motiflerini tekrar resmetme ve yeniden üzerinde çalışması yaşlılık dönemine kadar devam etti.
Bir yazar olarak geleneksel üretim yöntemlerini tamamen terk ettiğimi söyleyemem. Bilgisayarda yazabilme pratiğini kazanmak benim için oldukça zor oldu. Ve aslında pratik bu bireysel bir istekten öte, zaman kısıtlılığının zorlamasından kaynaklandı diyebilirim. Kaldı ki çok kritik bir durum olmadığı sürece, bilgisayarımın yanında hala bir defter ve bir kalem bulunur. Notlarımı ise deftere almaktan henüz vazgeçmedim.
Kuşkusuz bilgisayarda yazı yazmak, kalemle yazı yazmaya göre epey hızlı bir üretim biçimi. Defter-kalem kullanmak ise uzun yılların verdiği bir alışkanlık. Yine de renkli kalemlerden, yapışkanlı not kağıtlarından ve düşünce esnasında deftere çizilmiş birçoğu anlamsız olan şekillerden vazgeçebileceğimi sanmıyorum. Ama dijital üretimin, geleneksel üretimle kıyaslanması ve ikincil bir yere konumlandırılmasını da yeniden ele almak gerektiğini düşünüyorum.