Fotoğraf: silah.technology.youngester.com
Uçak gemisi "Charles de Gaulle"
nükleer enerji santrali (R91), Fransa
Bir zamanlar filolarında klasik saldırı uçak gemileri olan ya da sahip olan Avrupa'nın deniz güçleri, bu tür gemileri giderek daha küçük ama çok işlevli olanlar lehine terk ediyor. İngiltere ve Fransa gibi büyük oyuncular için bu süreç acı vericidir veya henüz başlamamıştır. Daha sınırlı mali kaynaklara sahip olan ülkeler, gemi inşa programlarını, grev uçak gemisini, evrensel iniş zanaatıyla birleştirmeye yönelttiler, çünkü ikisini birden inşa etmek ve sürdürmek çok pahalı. Amerikan F-35 savaş uçağı tedariki için çoğu Avrupalı gücün ortaklık programına dahil edilmesi, bu savaş birimlerinin kabul edilebilir bir darbe potansiyeli ile donatılmasına olanak sağlayacaktır.
Avrupa uçak gemisi kuvvetleri: resim ve dinamizm
Avrupa'nın uçak gemisi kuvvetlerinin durumu, iki faktörden önemli ölçüde etkilenmiştir: eski inşaatın uçak gemilerinin 2000 uçaklarındaki Avrupa filolarından kademeli olarak geri çekilme (fiziksel olarak modası geçmiş ve sınırlı kullanım veya modernizasyon potansiyeline sahip) ve bunun yerine çok küçük yeni savaş birimlerinin yerleştirilmesi Aynı profil
Böylece, İngiltere, üç Yenilmez tipi uçak gemisinden ikisinden kurtuldu:
Invincible başkanı görevden alındı filo Aynı yıl 2005'de kalan Illustrious, Harrier II tipi saldırı uçaklarından mahrum bırakılmış ve bir helikopter gemisine dönüştürülmüştür. Şu anda, İngiliz Donanması'nın taşıyıcı tabanlı uçaklar için tek bir taşıyıcı gemisi yoktur.
Fransa, her iki Clemenceau uçağı gemisini de filodan çıkardı:
1997'ta Clemenceau'nun kendisi yetiştirildi, 2005'de Foch (Brezilya'ya satıldı). 2010'ta filo, helikopter taşıyıcısı Jean d'Arc'dan ayrıldı. Bunun yerine, sadece bir gemi Charles de Gaulle (2001) tanıtıldı.
Şubat ayındaki İspanya, 2013 mali zorluklar nedeniyle Principe de Asturias uçak gemisini filodan kaldırdı,
sadece 1980'in sonunda üretildi. Sonuç olarak, İspanyol filosunun yalnızca bir büyük uçak gemisi olan Juan Carlos I, 2010'in sonbaharında hizmete girdi.
Bu çerçevede, İtalya, 2012’te defalarca açıklanan askeri bütçe kesintilerine rağmen ve 2013’in başlangıcında, hala filonun bir parçası olarak uçak gemisi Giuseppe Garibaldi’yi elinde tutan bir istisna gibi görünüyor.
2009'te filo çok amaçlı yeni bir uçak gemisi Cavour ile dolduruldu.
İngiltere: “ucuz emperyalist politika”, ikinci baskı, kısaltılmış
Fotoğraf: www.buquesdeguerra.com
Uçak gemisi Juan Carlos I (L-61)
Şu anda, uçak mürettebatı, X-NUMX çok amaçlı avcı F-40B Yıldırım II, çok amaçlı helikopterler Merlin HAS.12 (AW.35), Wildcat (AW.1) ve radar devriyesi Deniz Kralı AEW'nin helikopterleri dahil olmak üzere yaklaşık 101 uçaklarını içermektedir. .159.
Projedeki en ilginç şey, silahlarının evrimi. 2002'ta, güverte avcı uçağının versiyonunu seçen İngiliz ordusu, STOVL şemasına göre (“kısa kalkış, dikey iniş”) yapılan F-35B'de durdu.
Bununla birlikte, 2009'in etrafında, gemilerin elektromanyetik bir mancınıkla donatılması ve gelecekte F-35'in yerini alabilecekleri de dahil olmak üzere “tam teşekküllü” güverte tabanlı uçakların piyasaya sürülmesi konusunda tartışmalar başladı. Sonuç olarak, 2010’te, ordu, F-35B versiyonundan F-35C versiyonuna geri döndü, ABD donanmasının F / A-18 çok amaçlı avcı uçaklarını değiştirmeyi planlıyordu.
C versiyonunun B versiyonundan daha iyi uçuş ve performans özelliklerine, özellikle daha geniş bir savaş yarıçapına (1140'e karşı 870'a) ve daha geniş bir savaş yükü aralığına sahip olduğuna dikkat edilmelidir. Ek olarak, F-35C, hem düzinelerce hem de birkaç uçaktan oluşan bir filoyla çalışırken önemli tasarruflar sağlayabilen, hem satın alma hem de kullanımda daha ucuzdur.
Bununla birlikte, buradaki sınırlayıcı faktör, İngiliz bütçesinin gemileri yeniden donatmak için ek maliyetler oluşturmaya hazır olmasıdır. 2010'te bir gemiyi yeniden donatmanın maliyeti 951 milyon lira olarak tahmin edilirken, 2012'ta askeri departman zaten 2 milyar lira olarak adlandırıldı.
Yargılanabildiği kadarıyla, İngiliz bütçesinin artan finansal zorlukları arka planında rol oynadığı bu faktördür. Sorun, geminin işletmeye alınma zamanındaki değişim tarafından eklenmiştir - yaklaşık 2020'e kadar, İngiltere'nin uçak gemisi Ark Royal'i kompozisyondan çoktan geri çektiğini ve ordunun Kraliçe Elizabeth'in inşaatındaki artışı kabul edemeyeceğini hatırlayın. Sonuç olarak, Mayıs 2012’te, askeri departman F-35B’nin alımına geri döndü ve Kraliçe Elizabeth, bu uçağın kısaltılması için bir sıçrama tahtası alacak.
İngiliz taşıyıcı kuvvetlerinin zayıf noktası durum aydınlatma sistemidir. Ne CVF ne de Yenilmez türündeki önceki gemiler tam teşekküllü uzun menzilli bir radar algılama ve kontrol uçağı kullanma kapasitesine sahip değil. İngiliz ordusu CVF'nin fırlatma versiyonunu seçtiğinde böyle bir şans vardı, ancak şu anda kayboldu. Deniz Kralının AEW.2 ve ASaC.7 radar devriyesi helikopterleri, eşdeğer bir yedek olarak kabul edilemez.
Programın yapımı 2011'ta başlatılan ikinci gemisinin kaderi net değil (ilk metal gövde yapıları için kesildi). Tamamlama ile ilgili nihai karar 2015'tan sonra verilecek.
Bu nedenle, 2020-lerin başlangıcında, İngiltere, en iyi ihtimalle, F-35B uçağı olan iki yeni çok amaçlı uçak gemisine sahip olacak. Aşağıdaki devreye alma tarihleri gerçekçidir: Kraliçe Elizabeth - 2020'ten önce değil, Galler Prensi - birkaç yıl sonra. Bununla birlikte, daha fazla büyüme veya en azından bütçe sorunlarının korunması durumunda, ikinci uçak gemisi, tamamlanmışsa, kelimenin tam anlamıyla bir gemi yapım tesisinde (en muhtemel alıcı Hindistan) satılabilir veya yapımı tamamen durdurulacaktır.
İkinci seçenek cezaların ödenmesiyle doludur. İngiliz yetkililere göre, gemi gemicilere terk etmeleri için ödeme yapmaktan çok daha karlı. 2011'te bu açıkça İngiltere Başbakanı David Cameron tarafından belirtildi.
Durum giderek artan bir şekilde, dünya liderliğini yitiren Büyük Britanya'nın filosunu düşürmeye ve daha da önemlisi Washington Deniz Anlaşmaları 1922'teki yapısını sınırlamaya, daha da önemlisi, para kazanmaya, 1930’lerde bu davranışa “ucuz emperyalist siyaset. "
Fransa: Çatalı özel bir yol
Fotoğraf: digilander.libero.it
Hafif çok amaçlı uçak gemisi
Cavour (C550), İtalya
Fransa uzun süredir “ikinci uçak gemisi” denilen - Porte-Avions 2 (nükleer uçak gemisi Charles de Gaulle ilk olarak kabul edilir) inşa etme fikrini üretti. Ancak, nisan ayında, Fransa Savunma Bakanlığı tarafından yayınlanan savunma konularına ilişkin Beyaz Kitapta yer alan 2013, 2025'taki silahlı kuvvetlerin görünümünde sadece bir uçak gemisi listelenmiştir.
İki sonucun çıkarılabileceği resmi bir yorum yoktu: “ikinci taşıyıcı” projesi iptal edildi (ya da mevcut şartlarda aynı olan süresiz ertelendi) ya da devlet bütçesinin ve gemi yapımcılarının olanaklarını gerçekçi bir şekilde değerlendiren Fransız ordusu karar verdi. 12 yıllarında gemiyi hazırlamak için çalışmaya hemen başladığınızda bile çalışmaz. Mali soruyu parantezlerden çıkarsak bile, Charles de Gaulle ile destan, gösterge niteliğindedir - belirttiği andan itibaren son işletmeye alınmasından bu yana 12 yıl oldu ve çok daha iyi ekonomik koşullarda. Ayrıca Charles de Gaulle'un teknik görüntüsünün genel olarak 1970-lerin sonunda, yani Porte-Avions 10'in nihai teknik yönü henüz tanımlanmamışken, yer iminden yaklaşık 2 yıl önce.
Yine de tarih Fransız “ikinci uçak gemisi” projesinin evrimi, ilgiyi hak ediyor ve öğretici olabilir. İlk hesaplamalara göre, geminin yer değiştirmesi 65 bin ton olacaktı, ardından 74 bine yükseltildi ve sonunda 62 bin tona düşürüldü, bitmemiş nükleer enerji santrali Charles de Gaulle gerçek olduğunda uçak gemisinin bir gaz türbini olduğu varsayıldı. Operasyonda "Baş ağrısı". Hava grubu, Rafale 32 avcısı, üç E-2C Hawkeye uzun menzilli radar algılama ve kontrol uçağı ve beş NH-90 helikopter içermelidir.
Burada CVF ve Porte-Avions 2 programlarının birbirleriyle bağlantılı olarak ele alınmasının anlamlı olmasından daha fazla olduğu belirtilmelidir. Gerçek şu ki, Fransız projesinin erken aşamalarında (2005 - 2008) gelecekteki müteahhit (Thales Donanma ve DCNS konsorsiyumu) BAE Systems'den İngiliz gemi yapımcılarıyla birlikte çalışmayı planlıyor. Dahası, projenin İngiliz CVF'sine o kadar yakın olması gerekiyordu ki, ilk başta CVF-FR işareti (“Fransızca”) bile kullanılıyordu. Bununla birlikte, proje daha sonra yerinden etme dahil olmak üzere “genişletildi” ve İngiliz programının uygulanmasında özel bir faaliyet belirtisi gözlenmedi.
Sonuç olarak, Fransa de facto CVF-FR projesini terk etti ve 2008 Beyaz Kitabı ilginç bir uyarı verdi: “2003'ten ekonomik koşulların değiştirilmesi klasik ve nükleer santraller arasında seçim yapmak için yeni araştırmalar gerektiriyor”. Bu nedenle, Porte-Avions 2'in nükleer versiyonu, İngiltere nükleer gemiler inşa etmediğinden ve proje sonunda CVF ile birlikte satıldıysa, tüm artıları ve eksileri tartmanız gerekiyorsa, mantıklı gözüken yine kabul edilmek üzere kabul edilir.
İngiltere tarafından, gerekirse, CVF programının ikinci uçak gemisinin nereye ekleneceği sorusuna bir cevap bulmaya çalışılması, prensipte, Porte-Avions 2'in İngiliz projesine göre sipariş edilmesi fikrini geri getirdi. Bununla birlikte, Fransa F-35'i satın almaz ve Rafale uçağının güverte olarak kullanılmasına odaklanır; bu da geminin derhal mancınıklarla donatılmasını gerektirir (CVF için olduğu gibi buhar, Charles de Gaulle veya elektromanyetik).
Ayrıca, tek Fransız-İngiliz uçak gemisi birimlerinin kurulmasını ve karşılıklı görevler için “alternatif” gemilerin kullanılmasını içeren deniz işbirliği çerçevesinde (böyle bir girişim 2000'un ikinci yarısında ortaya kondu), Fransızlar hala F-35C kullanımına izin vermeye hazırdı. ancak F-35B değil. Ve daha önemlisi, onlar Kraliçe Elisabeth ve Galler Prensi'nde mancınık fırlatma eksikliğinden memnun değildi.
Porte-Avions 2'nin kaderi belki de Avrupa uçak gemisi programlarının ana entrikalarıdır. Aynı zamanda, bu gemi inşa edilirse, Avrupa'da tam teşekküllü bir hava grubuna sahip neredeyse tek yeni grev gemisi olacak ve havacılık kısa kalkış. Aslında, önümüzdeki 10-20 yıl boyunca Avrupa'nın yeni bir “temiz” uçak gemisi inşa etme şansı bu.
Avrupa tipi uçak gemisi türü: birleşme ve geniş fırsatlar
Fotoğraf: Suricatafx.com
Modern deckin karşılaştırılması
savaşçıları
Bu aşamada üç karakteristik noktayı belirtmek zorundayız.
İlk olarak, AB'nin ana uçak gemisi devletleri - Birleşik Krallık ve Fransa - aslında Varşova Paktı'nın dağılmasına kadar olan sınırlı ölçüde bile olsa, bir taşıyıcı filo olmadan kaldılar. Charles de Gaulle'ın operasyonel hazırlığı oldukça düşüktür ve İngiltere bugün tek bir gemi gemisi güverte uçağına sahip değildir. Tam hazırlıklı yeni gemiler, İngiltere’nin en erken 6 - 8 yıllarında veya Fransa’daki 2020’lerin ikinci yarısında ortaya çıkabilecektir.
İkincisi, “ikinci kademe” nin (İspanya, İtalya) yetkileri şimdi gerçekten yetişiyor ve bazı şekillerde liderlere üstün, örneğin, özellikle grev uçağı kullanmayı düşündüğünüzde, bu profilin savaş birimlerinde. Ancak, bu gemi yapım programlarının aktif olarak uygulanmasından değil, doğal olarak kaynaklanmaktadır. Bununla birlikte, İtalya ve İspanya'nın artan finansal zorlukları göz önüne alındığında, onlardan orta vadede daha fazla büyüme beklemek ve hatta filolardaki aktif uçak gemisi ünitelerinin sayısını korumak bile erkendir.
Üçüncüsü, filoların ihtiyacında gerçek saldırı uçak gemilerinden nispeten hafif çok amaçlı uçak gemisi gemilerine, genellikle amfibi saldırı misyonları yapan belirgin bir değişim var. Böyle bir gemi grev uçağı (kısa kalkış uçağı) taşıyabilir veya taşıyamaz (aslına bakarsanız, helikopter taşıyıcısı olarak). Ancak, her durumda, amfibi ünitelerin taşınması için geniş bir yetenek yelpazesine sahiptir. Felsefesinde, böyle bir savaş birimi klasik uçak savaş gemilerine (örneğin, Amerikan Nimitz türü, Fransız Charles de Gaulle, Rus Amiral Kuznetsov, Çin Liaonin veya Hint gemileri) değil, Wasp tipindeki Amerikan evrensel iniş zanaatına yakındır.
Bu yaklaşımın gemi inşasında uygulanmasına bir örnek olarak, Mistral tipi (üç adet) Fransız “keşif kuvvet gemileri” den bahsedilebilir.
yanı sıra daha önce belirtilen İspanyol Juan Carlos I ve İtalyan Cavour.
Bunların, son 4 - 9 yıllarında inşa edilen ve deniz üssünün mevcut görüşlerini askeri gemi yapımının öncelikleri üzerine yansıtan yeni gemiler olduğu belirtilmelidir.
Yeni gemilerin hava grupları pan-Avrupa yaklaşımını takip ediyor: önceki gemiler daha çok dikey kalkış ve Harrier gibi iniş uçakları taşıyordu.
Yenileri (ve yükseltme sonrasında aynı olanlar) gelecekteki ABD'li taşıyıcı tabanlı F-35B'dir.
Geleneksel istisna, filosunda kendi uçağını kullanan Fransa: ilk Süper Etendard, şimdi de Rafale.
Böylece, zorunlu iniş ve iniş kabiliyetlerine sahip çok amaçlı, nispeten ucuz bir gemi oluşturulması, Avrupa uçak gemileri yapımında ortak bir yer haline gelir. “İkinci kademe” güçler için amplifikasyona bir alternatif olarak, bu gemilerin F-35B kısa kalkış uçaklarını kullanma kabiliyetine sahip olmalarının güçlenmesi, aslında onları “grev ersatz uçak gemilerine” dönüştürüyor.
Kendi taşıyıcı güçlerinin yükünü taşımaya çalışan Fransa ve Birleşik Krallık, ekonominin izin verdiği ölçüde, grev uçağı taşıyıcılarının kendilerini ve uçak gemisi iniş gemilerini kesin olarak ayırmaya devam edecek gibi görünüyor. Ve eğer İngilizler tüm Avrupa tipini her zaman sıkı bütçe koşullarında tek bir hava saldırı gemisine geçerek birleştirebilirlerse, o zaman kendi kısa kalkış uçakları bulunmayan Fransa, en azından ABD'de bir niş F-35B talep etmek zorunda kalacaktır. Hakim denizcilik gelenekleri ve askeri tedarik gelenekleri göz önüne alındığında, bu ciddi komplikasyonlara neden olabilir.
Yeni "savaş gemisi diplomasisi"
Gerçekleşen her şey prensip olarak Avrupa NATO ülkelerinin askeri filolarının Varşova Paktı'nın dağılmasından sonra ortaya çıkan yeni askeri-politik duruma getirilmesi olarak adlandırılabilir. Avrupa'da büyük bir kıta çatışması olasılığı (Rusya'nın katılımıyla okundu) silahlı kuvvetlerin yeniden yapılandırılmasını gerektiren 1980'lerin sona ermesinden bu yana büyük ölçüde azaldı. Özellikle, ortak NATO operasyonlarındaki seferberlik kuvvetlerinin rolünün genişlemesiyle (örneğin, 1999’teki Yugoslavya’da, 2001’teki Afganistan, 2003’teki Irak, 2011’teki Libya), ve Avrupa’nın, üçüncü dünyanın patlayıcı bölgelerindeki durumu istikrara kavuşturma konusundaki bağımsız eylemlerinde (örneğin, Fransız’ın 2013’in başındaki Fransız operasyonu).
Bir yandan, bu durum devletin varlığına yönelik tehdit altında olan askeri harcamaların seviyesi konusunda hiçbir fahişe gereklilik getirmiyor (filo için, bu operasyonel gemilerin sayısının sıkı bir şekilde sınırlanması anlamına geliyor ve sonuç olarak onların evrenselliği için gereklilikleri artırıyor). Öte yandan, filosunun görev sistemindeki vurguyu, tam ölçekli bir deniz savaşında tamamen şok işlevlerinden, düşük yoğunluklu çatışmalarda silahlı kuvvetlerin kombine hava-deniz operasyonlarını sağlamaya kaydırıyor.
Büyük güçlerin saygınlığı için hoş olmayan uçak gemisi filolarının fiziksel olarak azalması, kalan veya inşaat gemilerinin kullanımının etkinliği açısından da görülebilir. Bu anlamda, havadan iniş işlevine sahip, evrensel uçak taşıyan gemilere sahip bir ülke, daha az parayla, “savaş gemisi diplomasisinin” modern versiyonunda filoyu kullanma konusunda daha fazla fırsat elde ediyor.
Bu nedenle, Avrupa'daki klasik saldırı uçak gemilerinin, kısa kalkış uçaklarına sahip evrensel gemiler lehine azaltılması, yalnızca AB güçlerinin deniz potansiyelinin sıkıştırılması (en azından kantitatif olarak açıktır) değil, aynı zamanda deniz kuvvetlerinin karşı karşıya kaldığı yeni zorluklara makul olarak yeterli bir cevap olarak da nitelendirilmelidir. XXI yüzyıl.
Kaynaklar:
http://russiancouncil.ru/inner/?id_4=2302#top
http://korabley.net