Bu yaşanmış hadise pek çok şeyi açıklıyor. Öncelikle, terörizm işe yaramakta ve yoluna devam etmektedir. Şiddet de öyle. Sonra da, terörizmin zayıfların âleti olduğunu düşünmenin yanlış olduğunu gözler önüne sermektedir. Öldürücü silâhların pek çoğu gibi terörizm, özellikle kuvvetlilerin silâhıdır. Aksi iddia edilirse, bu sadece ve sadece güçlülerin kendi terörlerini terörden başka bir şey olarak gösterme imkânı veren ideoloji ve kültür araçlarını da kontrolleri altında tutmakta olmalarındandır.
Güçlülerin bu hususta kullandıkları en geçerli vasıtalardan biri, rahatsız edici olayları hafızalardan silmek, onları unutturmaktır; böylelikle kimse bunları hatırlamaz olur. Zaten Amerikan propaganda ve doktrin gücü öylesine hâkimdir ki bunu kurbanlarına dahi kabul ettirir. Gidin görün Arjantin'i, size söylediklerime orada kendi kulaklarınızla şahit olacaksınız: "Ha, evet, fakat biz onu unutmuştuk!"
Nikaragua, Haiti ve Guatemala, Lâtin Amerika'nın en fakir üç ülkesidir. Bunlar aynı zamanda, ABD'nin askerî müdahalede bulunduğu ülkeler arasındadır. Bu rastlaşma hiç de tesadüfi değildir. Üstelik bütün bunlar, Batılı aydınların coşkulu bildirilerinin damgasını vurduğu ideolojik ortam içinde meydana gelmiştir. Bundan birkaç sene önce, kendi kendilerini tebrikler almış başını gidiyordu: Tarihin sonu, yeni dünya düzeni, hukuk devleti, insanî müdahale, vb... Bunlar geçer akçeydi ve biz o sıralar pek çok katliamın işlenmesine göz yumuyorduk. Daha da fenası, bizler bu katliamlara aktif bir şekilde katkıda bulunuyorduk. Ama bunlardan kim bahsediyordu ki? Batı medeniyetinin buluşlarından biri, belki de bu tür tutarsızlıktan hür bir toplumda mümkün hale getirmesidir. Totaliter bir devlet böyle bir yeteneğe sahip değildir.