Geçtiğimiz Ağustos ayında, salgının sonsuz göründüğü sırada, Harper’s’ın yayıncısı John R. MacArthur, doktoruna virüsü sordu.
Doktoru, “Üç aydır bir vaka görmedim,” dedi. Bay MacArthur birkaç ofis hava filtresi sipariş etti, yere oklar koydu ve küçük personelini işe geri getirdi.
Mart ortasında, Houston Caddesi’nin kuzeyindeki Broadway’de az nüfuslu bir bölge olan Harper’ın genel merkezinde bir röportajda “Birlikte çalışmamız daha iyi,” dedi. Ve burada daha mutluyum. ”
Harper’s’ta geçen yazdan bu yana ortaya çıkan olay, derginin 17 haber odası personelinin isteksizce işe girdiği, ofis pencerelerini açık tutmaya çalıştığı ve birbirlerini masalarından uzaklaştırdığı bir tür rehine olayıydı.
Genel olarak içeriden çılgınca görülen durum, derginin yakın tarihine aşina olanlar için tam anlamıyla mantıklı geliyor. Harper’ın ilk olarak 1851’de “Moby Dick” ten bir alıntı yayınladı, ancak birkaç on yıl zorlu geçti ve Bay MacArthur yükselen dijital dalgayla ve kendi ekibiyle savaşırken belirsizliğe gömüldü. Şimdi, Harper’s New York medyasında çalışmak için en tuhaf yer ve yine de homojenleştirici bir medya manzarasının ortasında, stil ve içerik bakımından geniş yelpazesi nedeniyle kısmen öne çıkan beklenmedik derecede mükemmel bir dergi.
Ve sürprizler arasında, en ünlü son ürünü ile olan karmaşık ilişkisi, geçen yıl yazarlardan ve diğerlerinden “her tarafta ortaya çıkan hoşgörüsüz iklim” dedikleri şeyi kınayan mektup. ”
64 yaşındaki Bay MacArthur’u, çoğu modern medya yayıncısının aksine olarak tanımlamak, onun olağandışı rolünü tam olarak yansıtmamaktadır. Babasının dedesi, MacArthur “deha” hibelerini üreten sigorta ve emlak servetini inşa etti. Her gün bastığı ve özel bir servis tarafından teslim ettiği Le Monde dahil olmak üzere her gün altı basılı gazete okuyor. (Annesi Fransızdı ve iki dilli.)
Bay MacArthur ile tanıştığımda, Amerikan zenginin klasik tarzını giyiyordu, yani kayıtsız bir şekilde spor ceket, koyu pantolon, hırpalanmış siyah ayakkabılar ve ameliyat maskesi giymişti. Bay MacArthur, Harper’s’ın yayıncısı olarak yılda 20.000 $ kazanıyor ve aile vakfı, 1980’deki iflastan kurtardığından bu yana dergiyi yayınlayan kar amacı gütmeyen kuruluşa tamamen fon sağlıyor.
O zamanlar, dergiyi büyük yazarlar ve pişmanlık duymadan solcu gazetecilik için bir hedef haline getirirken, “Harper’s Index” gibi imza özellikleri yaratan aristokrat ve bilgili editör Lewis Lapham’ı geri getirdi. Derginin ücretsiz stajı, derginin ihtişamına giden efsanevi bir yoldur. 1999’da üniversiteden ayrıldığımda, bir arkadaşı olan bir arkadaşıma imreniyordum. Harper’s, The New Yorker ve The Atlantic ile birlikte, üç büyük genel ilgi alanına sahip Amerikan dergisinden biriydi. Ve 2000’lerin başında bir an için Harper’s, Irak’taki savaşa karşı sert bir tavır takınmasının ardından Amerikan solunun merkezi sesi haline geldi, The New Yorker ise işgali destekledi ve The Atlantic bunun için birçok argüman yayınladı.
Sonra internet geldi. Bay MacArthur, ilk görüşlerde personele, yeni teknolojinin “devasa bir Xerox makinesinden çok daha fazlası olmadığını söyledi. Rakipleri yenilikler ve deneyler yaparken, uçağın burnunu doğrudan dünyaya çevirdi, 2003 yılında dergiyi sert bir ödeme duvarının arkasına koydu ve dijital abonelikleri pazarlamak için hiçbir şey yapmadı.
Bay Lapham 2006’da ayrıldıktan sonra, Harper’s özellikle iç patlamalarıyla dikkat çekti. Bay MacArthur, 2010’dan beri altı kez üst düzey editör değiştirdi. Çalışanlar, o yıl, yönetimine doğrudan meydan okuyan bir sendika örgütlediler. Bay MacArthur, pazarlık biriminde kalan çalışanlar sendikadan çekilmek için oy kullandığında, 2015 yılında zafer kazanmadan önce yıllarca mücadele etti.
O zamana kadar Harper’s siyasi ve kültürel konuşmanın neredeyse tamamen dışında kalmıştı. Ama harika işler yayınlamayı arzulayan genç bir editör olsaydınız ya da hırslı ve alışılmadık bir şey için para kazanmak isteyen ünlü bir yazar olsaydınız, Harper’s asla gerçekten uzaklaşmadı. Ve Bay MacArthur, şikayet olmaksızın yılda 4 milyon dolardan fazla bağış yapmaya devam etti.
On yıllardır sahip olduğu kayıplara rağmen, Bay MacArthur, birkaç eski personelin, dergiyi kontrol etmekte asla ısrar etmediğini söyledi. Dikkatini sık sık başka yerlerde, özellikle de Paris’te. Le Monde Diplomatique için Fransızca yazıyor, sık sık seyahat ediyor ve Amerikan kültür siyasetindeki mevcut Fransız korku duygusunu benimsedi. Harper’s’da ara sıra baskı sorunları hakkında notlar alıyor veya kitabın başındaki “Okumalar” bölümü için ilginç öğeler öneriyor.
2018’de, medyada erkeklere yönelik isimsiz iddiaların bir listesinin dolaşımı da dahil olmak üzere, başka bir yerde “#MeToo hareketinin en kötü aşırılıkları” olarak tanımladığı şeye karşı geniş bir teklif talep ettiğinde büyük bir istisna geldi. Ancak anlatıyı değiştirmek yerine, Harper’s haber haline geldi ve listeyi derleyen kadının adını yayınlamayı amaçlayıp amaçlamadığına dair dağınık bir yayın öncesi Twitter tartışmasına girdi. Harper’ın içinde de iki eski çalışan bana, makalenin Bay MacArthur için çalışmanın talihsiz maliyeti olarak görüldüğünü söyledi. O zamanki editör James Marcus, elde ettiğim taslağa göre, isimsiz iddiaların tehlikesi ile kadınların işyerinde kendilerini savunma ihtiyacı arasındaki gerilim hakkında kendisini “imkansız bir şekilde kararsız” ilan eden bir editör notu yazdı. Bay MacArthur dili reddetti ve kısa süre sonra Bay Marcus’u kovdu.
Harper’s’ın editörü Christopher Beha, 150’den fazla yazarın ve diğerlerinin karşıt görüşlere karşı hoşgörüsüzlüğe karşı çıkan bir mektubunu yayınlama sorumluluğunu üstlendi. Kredi. . . The New York Times için Gili Benita
Editörler gelip giderken, Bay MacArthur sükunetle köşe ofisinde kaldı. 2019 yılında, Bay MacArthur en iyi işi, 11 Eylül sonrası Amerikan medyası hakkında karanlık bir çizgi roman yazan Paris’te yaşayan eski bir Harper’ın stajyeri olan Christopher Beha’ya verdi. Ve geçen Temmuz, Paris’teki bir başka Amerikalı gurbetçi Thomas Chatterton Williams, dünyanın en ünlü yazarlarından Salman Rushdie, JK Rowling ve Margaret gibi “hoşgörüsüz iklime” karşı bir yayın yapacak bir yer ararken Atwood, diğerlerinin yanı sıra – isimlerini imzaladı ve Bay Beha’ya e-posta gönderdi. Mektup zaten bitti ve onaylandı, ancak Bay MacArthur adını ekleyecek kadar beğendi ve Bay Beha mektubun tamamını çevrimiçi olarak yayınladı.
Bu, Harper’s için bir sansasyondu ve 2,5 milyon görüntüleme aldı. Ödeme duvarı artık daha geçirgen olan, ancak The New Yorker ve The Atlantic’i yönlendiren dijital abonelik makinesinin hala yıllarca gerisinde olan dergi, abonelik tabanını yüzde 13 artırdı ve tekrar 100.000 abonenin üzerine çıktı. George W. Bush yıllarında 231,670’lik bir zirveden hâlâ çok aşağıda ve Bay MacArthur bana oraya ulaşmak için gerekenlerin matematiğini yapmadığını söyledi bile.
Bay MacArthur sendikayı bozduğundan beri Harper’ın personeli asi bir grup değil. Şu andaki hiçbir personel kayıtta benimle dergi hakkında konuşmaz. Ancak mektup web sitesinde göründüğünde isyan ettiler ve 8 Temmuz’daki duygusal Yakınlaştırma toplantısında (henüz ofise dönmediler), Bay Beha mektubu yayınlama sorumluluğunu üstlendi ve savundu. Harper’ın eski bir editör yardımcısı olan ve şu anda New York’lu bir doğrulayıcı olan Shirley Ngozi Nwangwa, editörlerin mektubun amacı ne olursa olsun “ırksal adalet protestolarına karşı cephane olarak kullanılacağını savunduklarını hatırlattı. ”
Bay Beha, Harper’ın çalışanlarına mektuba karşı sosyal medyada özgürce konuşma yapabileceklerini söyledi; bir editör, Bay MacArthur’un, yapmaları halinde onları kovacağından korktuklarını söyledi. Ertesi gün, Bay Beha, Bay MacArthur’dan bahsetmeyen eliptik bir e-posta yazdı, ancak “ofisin benim kontrolümdeki kısımlarını benim kadar açık, saygılı ve hoşgörülü bir farklılık yaratmaya çalıştığını kabul etti. personelimi olabildiğince izole ederken. ”
Harper’s mektubu Ekim ayına kadar basılı olarak yayınlamadı, üzerine birkaç sert saldırıyla ve imzaladığı için bir imzacıdan özür dileyerek paketledi. Bir editörün notunda, Bay Beha, saldırıların kendilerinin mektubun desteklediği türden bir tartışma örneği olduğunu ve “bu anlamda, mektubun en gürültülü eleştirmenlerinin bile onunla bir tür mutabakat içinde olduğunu yazdı. ”
Harper’ın mektubunu okumanın iki yolu vardır. Birincisi, bunu ırkçılığa karşı protestoların unsurlarının reddedilmesi ve bazı konuşmaların fiziksel olarak tehlikeli olduğu iddialarına doğrudan bir yanıt olarak görmektir. Bu, Harper’ın ona karşı çıkan birçok yazı işleri personeli tarafından nasıl okundu ve görünüşe göre onu imzalayan Bay MacArthur tarafından da nasıl okundu.
Harper’a 40 yılda yalnızca iki kez katkıda bulunmuş olsa da, Bay MacArthur, Montreal gazetesi Le Devoir için Fransızca köşe yazıları yazıyor. (Başka bir Harper’ın tuhaflığında, sütun başka biri tarafından tekrar İngilizceye çevrilir ve ardından Harper’ın web sitesinde başka bir düzenleme yapılmadan yayınlanır.) Orada, Bay MacArthur mektubu “siyasi doğruluğa karşı kamuoyu önünde bir duruş ve‘ kültürü iptal et ’olarak tanımladı. ’” Bu ayın başlarında, “ The New York Times, gençlerle Peru’ya yaptığı bir gezide ırkçı bir hakaret kullanan deneyimli bir gazeteciyi işten çıkardığında, McCarthycilik ve çete yönetimi “işte. Bay MacArthur kelimeyi tam olarak yazdı, “ilke olarak, onu yaptığı gibi bilgi amaçlı kullanmak bir onur meselesi” dedi bana.
Ancak Bay MacArthur’un sütunları basılı dergide görünmüyor. İptal kültürüne karşı nispeten küçük korkuluklar bunu yapar. Ve gerçekten de, Harper’ın mektubunu okumanın başka bir yolu daha var, bu mektubun sade dili ve “bize deney, risk alma ve hatta hatalar için yer bırakan bir kültür çağrısında bulunuyor. Bay Beha bu şekilde yorumlamakta zorlandığını ve Harper’ın ticari olarak umut verici olsa da alenen gerici bir yola girmekten neden kaçındığını söyledi.
Kendisi ve Bay MacArthur ile yaptığı röportajda “heterodoks şeyler yayınlamaya ve insanları şaşırtmaya gerçekten kararlıyız, ancak bir kültür iptal davulunu yenmiyoruz” dedi. Zaman zaman patronunun görüşlerine yön vermeye çalıştı ve salgın sırasında işe gelmeleri gerektiği konusunda personelin görüşlerini sorduğumda stresle titremeye başladı gibi görünüyordu. Trol yapmıyoruz. ”
Artık bir Harper’ın köşe yazarı olan Bay Williams, Harper’ın uyanık olmadığını ancak uyanmadığını söyledi. “
Bu tuhaf derginin belki de en garip yanı, ister Bay MacArthur’a rağmen ister onun yüzünden çalışıyor olmasıdır. Veya mevcut ve eski Harper’ın çalışanlarının bana söylediği gibi, kendilerini büyük bir kurumun bakıcıları olarak gören editörler arasında istemeden yarattığı garip dayanışma duygusundan kaynaklanıyor olabilir.
Ocak kapağında, pandemi üzerine yazılan belki de en iyi birinci şahıs yazısı Ann Patchett’in hikaye anlatımı, ölüm, Tom Hanks, Tom Hanks’ın kişisel asistanı ve psychedelic mantarlarla ilgili sınıflandırılamaz, 20.000 kelimelik “These Precious Days” i yer alıyordu. Diğer önemli yeni özellikler arasında Naomi Jackson’ın Siyahi doğururken meditasyonu, Amerikan demokrasisinin hayatta kalıp kalamayacağını sorgulayan iki makale, meditasyonun intihara yol açabileceğine dair bir uyarı ve kargalarla konuşan bir kadın hakkında bir makale yer alıyor. Son iki kapakta yönetmen Martin Scorsese, “içerik” adına “sinema sanatının sistematik olarak değerinin düşürüldüğünü” ve yazar Lena Dunham’ın çocuk sahibi olamadığını hesaba kattığını öne sürüyor.
Harper’ın en iyi çalışmalarından bazılarının merkezinde, Amerikan serbest piyasasına yönelik temel bir şüpheciliğe dayanan yerinden edilme hikayeleri vardır. Chloé Zhao’nun ülkeyi R.V’lerde dolaşırken emekli olmaya gücü yetmeyen Amerikalıların ve Amazon depolarında mevsimlik vardiyalarda çalışmasının öyküsünü anlatan “Nomadland” filmi 2014 yılında Harper’da “geriatrik göçmen işçiliği” konulu bir film olarak hayatına başladı. ”
Boston Üniversitesi’nde uluslararası ilişkiler ve tarih profesörü olan Harper’s yönetim kurulu başkanı Andrew Bacevich, “Şu anda prestijli yayınlar arasında ırk, cinsiyet ve cinsellik en büyük üçü” dedi. “Bunun yanlış olduğunu söylemiyorum – Harper’ın farklı bir görüşü temsil etme eğiliminde olduğunu söylüyorum. Sınıfın hala önemli olduğunu hatırlatmak isteriz. ”
Harper’ın pek çok çelişkisi arasında, Amerika’nın sınıf bölünmeleri öyküsünü böylesine güçlü bir şekilde satın alan bir derginin onlar için de bir araç olmasıdır. Bay MacArthur’un cömertliği, hala maaş almayan stajyerler için geçerli değil – sözcüsünün savunduğu bir uygulama yasal çünkü program kar amacı gütmeyen bir eğitim girişimi. Genç personel, New York’ta yaşayamayacağınız maaşlar kazanır.
Ms. Nwangwa bana editörlerin hırsını ve cömertliğini sevdiğini söyledi. Ama hemen bir artış ihtimali olmadan yılda 37.000 dolar kazanıyordu. Ve, paraya ihtiyacı olmayan insanlara bel bağlayan bir yerde muhtemelen tek Siyah editör olarak kalacağını düşündü. Son gününde, Bay MacArthur neşeyle odasının yanından fırladı, yüz maskesi için ona dalış gönderdi ve New Yorker’ın ona ne kadar ödeyeceğini sordu.
“ Bu çok kötü, ”dediğini söylediğini hatırladı. “Burada buna yakın kimseye ödeme yapamayacağımızı biliyorsun. “