yaptıktan sonra pişman eden şeyler.
ya bu başlık niye boş arkadaşlar ilk entrynin ne olduğunu herkes biliyor
Gelin bir anımı anlatayım. Günlerden bir gün, salonda sızdığım bir akşamın sabahı, ayrıldığım eski manita saçlarımı okşarken uyandım. Kendisiyle konuşmam konusunda epey diretince "sen kal kendi kendine konuş ben gidiyorum" dedim ve bir sigara yakıp - telefon ve cüzdan taşıma huyum pek olmadığından evden çıkarak yürümeye başladım. Bir baktım bu hızlı adımlarla önüme geçmiş elinde telefonumu sallıyor "benimle konuşmazsan vermem" diyerek.
"Peki" dedim sakince. İyice yaklaştım. Konuşmaya başlar başlamaz da aldım elinden telefonu duvara fırlattım tüm öfkemi referans alarak - kendisini görmeye tahammül edemeyeceğim kadar manyaktı hatun.
Tabi bu hareketin üzerine ağzı açık kaldı ne diyeceğini şaşırmıştı.
"Al şimdi bir tarafına sok, ben uyumaya gidiyorum" diyerek kasıla kasıla yürüdüm evime doğru. Ama nasıl kasılıyorum bir görseniz, "ulan ne koydum be!" diye böbürleniyorum içime içime.
Neyse, ev de 2 katlı müstakil. 4 bekar kalıyoruz, ben aşağıda yaşıyorum. Girdim içeriye, bahçeden geçiyorum. Yusuf da kalkmış televizyon seyrediyor - kendisi yan odamda kalan arkadaşım. Salona adım atmamla göz göze geldik önce, bir süre daha böyle bakıştık. Sonra dudaklarımdan şu cümle çıkıverdi:
"oğlum ben sanırım telefonu kırdım."
12 saniyelik, "ulan ne koydum be!" kasılması yerini sürekli boş cebe elimi atmalarıma bırakmıştı.
Edit: imla