Dünya Bankası, yıllık büyümenin bu yıl yüzde 2,9 olacağını söyledi Salı günü yayınlanan bir raporda, Ocak ayındaki yüzde 4,1 tahmininden düştü. Çoğunlukla zengin ülkelerden oluşan bir kulüp olan OECD, benzer bir tahmin çarşamba Bu büyüme, Aralık 2021’deki yüzde 4,5’lik tahminden yüzde 3’e düşecek.
İki kurum, yalnızca korkunç ekonomik uyarılarda bulunan en son kuruluşlar. Birleşmiş Milletler ve Uluslararası Para Fonu, daha küçük miktarlarda da olsa, yılın başlarında kendi tahminlerini düşürdüler – bu, zeminin ne kadar hızlı hareket ettiğinin bir işareti.
Ekonomik dönüş ani oldu. Sadece birkaç ay önce, birçoğu orada olmasını bekliyordu pandemi sonrası bir patlama olabilir. OECD raporu, 2022’nin ilk aylarında “dünya ekonomisinin COVID-19’dan düzensiz de olsa güçlü bir toparlanma yolunda olduğunu” savundu.
Ama bu değişti. OECD, “Ukrayna’daki çatışma ve Çin’deki sıfır-COVID politikası nedeniyle kapanmalarla şiddetlenen tedarik zinciri kesintileri, toparlanmaya ciddi bir darbe indiriyor” diye yazdı ve enflasyonun 38 üye devlette muhtemelen yüzde 9’a ulaşacağını da sözlerine ekledi. .
İngiltere, Almanya ve Amerika Birleşik Devletleri’nde şimdiden 40 yılın en yüksek seviyelerine ulaştı.
Küresel yaşam pahalılığı krizinin arkasındaki 5 sorun
Herkes küresel görünümün kötü göründüğü konusunda hemfikirse, ne kadar kötü olduğu konusunda farklılık gösterirler. Dünya Bankası ve OECD’nin anlaşamadığı alanlardan biri, en son yarım yüzyıl önce ikiz petrol şoklarından sonra görülen durgun büyüme, şişirilmiş fiyatlar ve yüksek işsizliğin bir bileşimi olan stagflasyon riskleriydi.
Stagflasyon, tüketiciler ve işletmeler, enflasyonun değişmeyecek uzun vadeli bir sorun olduğunu düşündüklerinde ve davranışlarını buna göre ayarladıklarında ortaya çıkar – sırayla daha fazla enflasyon yaratan ve büyümeyi yavaşlatan kısır bir döngü.
1970’lerde en son meydana geldiğinde, stagflasyon ekonomistleri ve politika yapıcıları şaşırttı. Faiz oranlarını yükselterek enflasyonu düzeltebilirsiniz, ancak bu bir durgunluğa neden olma riskini taşır. Ve ekonomiyi canlandırmak için harcamaları artırırsanız, fiyatları yükseltme riskini alırsınız.
OECD Çarşamba günü riskini hafife alırken, Dünya Bankası Başkanı David Malpass söz konusu bu hafta “stagflasyon tehlikesi önemli” dedi ve mevcut durumu 1973 ile 1980’lerin başları arasındaki dönemle karşılaştırdı, ancak bir takım önemli farklılıklara dikkat çekti.
Stagflasyon herkes için endişe verici, ancak yoksul ülkeler için durum daha kötü. Pek çok gelişmekte olan ülke, ekonomilerini desteklemek için zengin ülkelere yapılan ihracata bağımlıdır, bu da küresel bir yavaşlamanın onları çok etkileyeceği anlamına gelir.
Bu aynı ülkelerin çoğu aynı zamanda muazzam devlet borçlarına da borçludur. Faiz oranları yükseldikçe ve ekonomik büyümeleri düşük kaldıkça bu borcun ödenmesi imkansız hale geliyor.
Stagflasyon son kez vurduğunda, 16 Latin Amerika ülkesi borç ödemelerini durdurdu – 1970’lerde yaşam standartlarının düştüğü bir “Kayıp On Yıl”ı ateşledi. Bu sefer Sri Lanka zaten borçlarını ödeyemedi, sokak protestolarına ve hükümetin çökmesine yol açtı. Müdahale olmadan, Dünya Bankası başkalarının da temerrüde düşeceğini düşünüyor.
“Ukrayna etkisi bu: iki ay sürebileceğini düşündüğünüz yakıt için kredi limiti şimdi bir tane sürüyor. Uluslararası Kriz Grubu danışmanlığında analist olan Alan Keenan, Güney Asya ülkesindeki kriz hakkında rapor verirken meslektaşım Gerry Shih’e, kurtarma paketi alsanız bile, daha az gıda, daha az yakıt, daha az ilaç satın alıyorsunuz” dedi. Nisan.
Güçlü bir aile bir ülkeyi nasıl mahvetti?
Küresel bir stagflasyon krizinden kaçınılabilir mi? OECD, değişen çeşitli küresel koşulların – varlıklı ulusların düşük enerji fiyatlarına daha az bağımlı olması ve çoğu merkez bankasının artık bağımsız olması dahil – bunu 1970’lerdeki son krizden çok farklı kıldığını öne sürerek buna inanıyor.
O zamanlar, krizin kıvılcımı 1973 Yom Kippur savaşıydı ve sonraki petrol ambargosu. The Post’tan David Lynch’in bu hafta yazdığı gibi, şu anda gördüklerimiz “neredeyse elli yıl önce olanların yanında sönük kalıyor. Petrol fiyatları 1973-1974’te dört katına çıktı ve İran şahının devrilmesiyle birlikte 1979-1980’de tekrar iki katına çıktı.
Ancak bu farklı bir durum olsa da, her şey daha iyi değil.
Rusya’nın Ukrayna’yı işgali ve Karadeniz limanlarının ablukası, dünyanın en çok tahıl üreten bölgelerinden birini kilitledi. Birçok yoksul ülke gıda için bu ithalata güveniyor. İklim değişikliği, Hindistan’ın sıcak hava dalgası nedeniyle buğday ihracatını yasaklaması ve Brezilya’nın yıkıcı bir kuraklık yaşamasıyla yeni ve öngörülemeyen yollarla arzı da vurdu.
İçinde New York Times ile son röportajDünya Gıda Programı İcra Direktörü David Beasley, savaştan önce insanlara, önümüzdeki iki yılın 2. Dünya Savaşı’ndan bu yana insani yardım dünyasının en kötüsü olacağını söylediğini söyledi. Ve şimdi? Beasley, “Biliyorsun, sil şunu – söylediğimden daha kötü” dedi.
Ukrayna’nın tahıl ihracatı üzerindeki diplomatik savaş kızışıyor
Sıradan zamanlarda, hükümetler devreye girerdi. Ancak pandemiden sonra, birçok gelişmekte olan ülkenin zaten rekor düzeyde borcu var. Dünya Bankası, düşük ve orta gelirli ülkelerdeki dış borcun 2020 sonunda 8,7 trilyon dolarbazı ülkeler çift haneli bir yüzde artışı görüyor.
İşleri daha da kötüleştirmek, 1970’lerde sahip olmadıkları bir başka sorun: Doların tarihsel olarak yüksek seviyesi, borç ödemeyi veya emtia satın almayı daha da pahalı hale getiriyor.
Bu daha yoksul uluslar için, küreselleşmenin faydaları, stagflasyon gibi olayların riskleri tarafından ağırlaştırılıyor. Massachusetts Amherst Üniversitesi’nde ekonomi profesörü olan Jayati Ghosh olarak, Geçen yıl Dış Politika için yazdıgelişmekte olan ülkeler uzun süredir “gelişmiş ekonomilerin makroekonomik politikalarının yayılmalarının” insafına kalmış durumda.
Ghosh, “Ancak bu karşılıklı bağımlılık tarafından bugün olduğu kadar acımasızca kullanıldığını hissetmemiş olmaları mümkün” dedi.
Kaynak : https://www.washingtonpost.com/world/2022/06/09/stagflation-poor-countries-world-bank/?utm_source=rss&utm_medium=referral&utm_campaign=wp_world