Çok sık olarak, savaş, SSCB ordusu ve Rus ordusu hakkında filmleri izlerken, eski ve şimdiki tankerlerden, askerlerden ve subaylardan, film yapımcılarına askeri danışmanların ve diğer uzmanların çalışmalarının kalitesi hakkında iddialarını duyuyorum. Mesela, böyle bir formu nereden aldılar? Bu tulumlar nereden geliyor? Mürettebatın silahlanması neden kurallara uygun değil? ..
Çok fazla şikayet var. Nitekim, bazen bir düzineden fazla yıldır görev yapan bir uzmandan haber almak garip tank askerler, bu tür ifadeler. Özellikle ülkede veya garajda, her kancada yerel ordudan alınan bir şeyin asılı olduğu bir yerde. Kulaklıktan elmas desenli eski bir tulum ve göğsünde sarı bir T-62.
Askeri danışmanların eleştirilerini bir şekilde sakinleştirmek için kendimi orduya gömmek zorunda kaldım. tarih... Bir askerin veya bir subayın kıyafetleri hakkındaki basit bir sorunun, iyi bir dedektif hikayesinden daha az ilginç olamayacağı ortaya çıktı. Hatta keşifler vardı.
Kızıl Ordu tankçıları
Savaş öncesi ve savaş dönemlerine dair Sovyet filmlerinde tankerlerin aynı görünmesine alışkınız. Siyah tulum, bir miğfer ve kemerinde bir tabanca.
Ne yazık ki sizi hayal kırıklığına uğratacağım, ilk tulum maviydi. Daha doğrusu koyu mavi. Ve şöyle çağrıldılar: sürücü için tulum. Basitçe, kullanabilecek neredeyse her şeyin sürücülerine verildiği için. Mürettebat her zamanki saha üniformasını giydi.
Ceket ve pantolon basitçe belden birbirine dikildi. Buna göre, böyle bir tulum yukarıdan aşağıya düğmeli. Endüstri ayrıca kumaşla deneme yapmadı. Düz pamuklu kumaş. Ve bu askeri kıyafet unsurunun amacı, tamircinin üniformasını ekipmanı tamir ederken teknik kirden korumaktı.
Dolayısıyla, bu giyim eşyasının bazı özellikleri. Her şeyden önce vanalar. Bunlar, göğüs ve kemer üzerindeki düğmeleri ve üstte bir cep olan düğme ve ceplerdeki özel kaplamalardır. Ceplerde kanatlar bir düğme ile tutturulmuştur. Ayrıca, kollarda ve pantolonun altında kalan askılar vardır. Bilek ve ayak bileklerindeki kıyafetleri sıkmak için kullanılırlardı. Üçüncü unsur dizliklerdir. Modern bir asker için biraz sıra dışı - elmas biçimli.
Cepler. Tulumun sadece iki cebi vardı. Biri göğsün sol tarafında ve bir tanesi sağ uylukta. Daha sonraki Sovyet tulumlarının aksine, göğüs cebi tabanca kılıfı değil, aslında bir cepti.
Prensip olarak, tulum oldukça başarılıydı. Bazı detaylar dışında. Her şeyden önce renk. Koyu mavi, arabaları tamir ederken ortaya çıkan yağ ve gres lekelerini gizlemedi. Bu nedenle, oldukça hızlı bir şekilde, koyu mavi rengin yerini siyah aldı. Bununla birlikte, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk döneminde bile orduda çok sayıda lacivert tanker vardı.
İkinci dezavantaj oldukça baharatlı. Tulum, tankerin doğal ihtiyaçlarına tamamen uygun değildi. Hala bir şekilde “küçük”, sonra “büyük” olmak mümkün olsaydı ... Bu yüzden savaş öncesi dönemde bile arkasına sökülebilir bir valf yapıldı.
Bu arada, Sovyet Ordusu'ndaki atlama tulumları tankları kopyaladı ve aynı zamanda valflerle dikildi. Deneyimli paraşütçüler tulumun bu ihtiyaçları karşılamak için sağladığı "rahatlığı" hatırlar. Özellikle iniş sahasında, binmeden önce birçok kişi bu "keyfi" ilk elden yaşadı.
Ana konudan küçük bir alıntı
Bir tankerin en tanınmış öğesi ve bence en sevilen unsur, tank kaskıdır. Günümüzde bu tür kasklar sadece tankçılar tarafından değil, aynı zamanda piyade, topçu, denizciler ve hatta paraşütçüler tarafından da kullanılıyor. Bununla birlikte, ikinci durumda, kask biraz basitleştirilmiştir.
Kask, daha doğrusu kulaklık, oldukça başarılı bir tasarıma sahip. Bu yüzden pratikte bu güne kadar değişmedi. Bir tanker için bu aksesuarın tarihi, geçen yüzyılın 30'lu yıllarının ortalarında başladı. Özel bir başlık geliştirme ihtiyacı, tank kuvvetlerinin hızlı gelişmesinden kaynaklanıyordu.
Kulaklıklı mikrofon seti brandadan yapılmıştır. Doğru, bu kumaş sadece üreticinin adıyla askerlerin botlarıyla ilgilidir. Kauçukla kauçuklaştırılmış düz kumaş. Kaska at kılı veya diğer bileşenlerle doldurulmuş silindirler dikildi. Kulaklıklar için özel valfler, kulakların tam karşısına dikilir. Pileli astar (yaz) veya doğal kürk (kış). Tankerin kafasının boyutuna ayar, kafanın üstündeki ve arkasındaki kayışlar kullanılarak yapılır.
Bazen kulaklığa özel gözlükler dahil edildi. Gözlükler için tek bir tasarım yoktu, ancak çoğu durumda iki yan ve iki ön camlı yarım maskeydi. Kızıl Ordu'da, cam sürekli kırıldığı için gözlükler oldukça nadir görülen bir durumdu.
Ve bir daha ilginç gerçek. Kişisel ile bağlantılı silah mürettebat. İlk dönemdeki tabancalar, tabancalar ve ardından TT tüm mürettebat üyelerindeydi. Bu arada, kılıflar özel olarak kombine olarak tasarlandı. Her iki tabancayı da taşımak için. Kemer üzerinde bir tulumun üzerine giyildiler. Ancak, arabada mürettebata binerken, kılıfın sıkışması nedeniyle sık sık aksaklık yaşanıyordu.
O zaman Sovyet tankçılarının özel şıklığı ortaya çıktı. Omuz askılı kılıf. Dıştan bakıldığında, bu giyme yöntemi kemer takılma yönteminden çok farklı değildi, ancak takılma durumunda zaman içinde büyük avantajlar sağladı. Gerçek şu ki, bel kemeri tamamen farklı bir işlevi yerine getirdi. Kılıf kayışını tankçının vücuduna bastırdı. Ve bir sıkışma durumunda, kemeri gevşetmek yeterliydi.
Ve son ilginç gerçek. Sovyet tankçılarına asla tente botları verilmedi! Halk Savunma Komiserinin emirlerine göre, tankçılara sadece inek derisi veya yuft botlar verildi! Tankerlere tente veya bot verilmemiştir.
Savaş ve form
Büyük Vatanseverlik Savaşı, tankerlerin kıyafetlerinde bazı düzenlemeler yaptı. Her şeyden önce, tulum tüm ekip üyeleri için zorunlu hale geldi. Bu, araç mağlup edildiğinde mürettebatı kurtarma arzusundan kaynaklanıyordu. Tankçının vücudunu yanıklardan korumak için teorik olarak ek bir kumaş tabakası gerekiyordu. Prensip olarak oldukça mantıklı.
Ancak pratikte durum tam tersi görünüyordu. Hemen hemen tüm mürettebat üyeleri, savaş araçlarının onarım ve bakımında görev aldı. Doğal olarak, böyle bir çalışma sırasında, üniforma yakıt ve yağ damlalarına batırıldı. Belli bir süre sonra tulumların sadece yangından kurtulmadığı, aksine tankerlerin ölümünde ek bir faktör haline geldiği ortaya çıktı. Özellikle sürücü mekaniği acı çekti.
Çok az insan biliyor ama savaş sırasında bu sorunu çözmeye çalıştılar. 1943'te özel bir yangın geciktirici tank kıyafeti oluşturuldu. Kapüşonlu bir ceket, pantolon, maske ve eldivenlerden oluşuyordu. OP ile emprenye edilmiş çift katmanlı bir brandadan oluşturulmuştur. Testlerde kıyafet oldukça ciddi bir koruma gösterdi. 10 ila 20 saniye.
Bununla birlikte, savaş koşullarında, takım mürettebatın savaş çalışması yapmasını engelledi. Bu nedenle tankerler ondan hoşlanmadı. Ancak takım elbise "kaybolmadı". En azından Sovyet döneminde, bu tür giysiler kaynakçı olarak çalışırken sıklıkla kullanılıyordu. Bugün bile böyle bir takım elbise bulmak sorun değil.
Peki ya tankerler? Savaş zamanı tankerleri de bugün koronavirüs ve ishalden kurtaran bir çare ile kurtarıldı. Çamaşır sabunu! Tulum mümkün olduğunca yıkandı. Ne kadar etkili olduğunu söyleyemem, hiçbir araştırma yapılmadı ama bence asker kandırılamaz. Dinlenmek yerine üniformasını yıkarsa bir anlamı var.
Test ve arama zamanı
Savaş sonrası dönem, üniformalarla yapılan sık deneylerle karakterizedir. Tankçılar nihayet klasik tulumları terk ettiler. Tank tulumu takım elbise oldu. Pantolon ve ceket bağımsız bir kıyafet haline geldi. İyi ya da kötü, söyleyemem. Bazı durumlarda bir takım elbise daha iyidir, bazılarında ise tulum.
Tankerler için kaydedilen en önemli şey siyahtı. Ceketler ve pantolonlar periyodik olarak stillerini, cep sayısını, fermuarlı düğmeleri değiştirdi, ancak siyah kaldı. Ve bu 1980 yılına kadar devam etti. Yani, Afganistan'da aktif düşmanlıkların başlamasından önce.
Gerçek şu ki, savaş araçlarının ve kundağı motorlu silahların tankerleri ve sürücü mekaniği, Sovyet Ordusu tarafından iyi eğitilmiş ve siyah tulumlarıyla gurur duyuyorlardı. Bununla birlikte, düşman PTS'yi aktif olarak kullanmaya başladıktan sonra, enkaz halindeki arabayı terk ettikten sonra neredeyse tüm bir mürettebat veya tamircinin bile neredeyse hayaletlerin ana hedefi haline geldiği ortaya çıktı. Siyah renk onu diğer askerler arasında pek maskelemiyordu.
Zaten 1981-82'de, savaş araçlarının mekanik sürücüleri pratik olarak siyah tulumları terk etti ve normal saha üniformasıyla savaştı. Tankerler renklerine sadık kaldı.
80'lerin başında nehri ziyaret edenler o zamanlar kaç tane "deneyci" olduğunu hatırlıyorlar. Üniforma, neredeyse sürekli olarak savaş koşullarında test edildi. Herkes bunu deneyimledi. Ve piyade, hava kuvvetleri ve tankerler de. O zaman ilk kamufle edilmiş tank tulumu ve ilk gerbil ortaya çıktı. Bu arada, gerbiller tam o sırada kök saldı. Ne yazık ki, o zaman kendini öneren basit çözüm bulunamadı.
Bir savaş aracının mürettebatının hayatta kalma sorununa modern çözüm
Bir savaş aracı mağlup edildiğinde bir tank mürettebatının hayatta kalma sorununa bir çözüm var mı? Tasarımcılar ne derse desin, tanklara hangi koruma sistemleri monte edilirse edilsin, savaş aracı belli ki PTS'nin önünde kaybetme durumunda. Bunun nedeni, savaşta tankın saldırının en başındaki ilk kademede olması gerektiğidir. Ve çoğu zaman iyi hazırlanmış bir düşman savunmasına karşı hareket eder.
Şimdi son 10-15 yıldır görev yapan tankçılara tank birliklerinin üniformalarını sorarsanız, resim bir kaleydoskoptan daha kötü olmayacaktır. Sovyet tulumları, kamuflaj, siyah Rus tulumları. Birisi size "kovboylardan" bahsedecek. Ve herkes gerçeği söyleyecek.
Geçen yüzyılın 80-90'larında geri dönmemiz gereken basit bir çözüm hakkında yukarıda yazmıştım. O zaman bu karara varılmış olabilir, ancak ülkedeki kargaşa, tüm bu perestroyka, glasnost ve toplumdaki diğer diz üstü kırılmalar planın gerçekleştirilmesine izin vermedi.
Sınırsızlığı kucaklayamazsınız! Tüm gerekli nitelikleri tek, hatta ideal biçimde birleştirmek imkansızdır. Tankerler yakıt ikmali yapmayı ve savaş araçlarına servis yapmayı bırakacak mı? Yoksa üzerlerine yakıt damlatmayacaklar mı, yağlı ellerini tulumlarına mı sürmeyecekler? Tabii ki değil. Tank sadece mürettebatın savaş aracı değil, onların evi. Ama aynı zamanda her zaman dikkat edilmesi gereken bir makinedir.
Kir, toz ve hava değişti mi? "Tanklar kirden korkmaz" iptal mi? Yoksa yolda daha fazla bataklık ve arıza yok mu? Yani bir tuluma ihtiyacın var. İhtiyaç duyduğunuz makinelerin tamiri ve bakımı içindir. Yürüyüşler için gerekli. Günlük savaş eğitimi için gerekli. Ve bu tulum, 1941-1945'te tankerlerde olanlardan biraz farklı olacak. Ve aynı şekilde yanacak.
Ama bir tankçı neden aynı üniformayla çalışmalı, ekipmanı korumalı, yürüyüşler ve atışlardan geçmeli ve savaşmalı? Tankçılar siyah rengi kendi hırslarından değil, tankların eğitimi ve bakımı için en pratik renk olduğu için seçtiler. Ve savaşta sıradan bir gerbil haline geldiler çünkü hayatta kalmak için ek bir şans veriyorlar.
20 Mayıs 2017'de, I.Kızıl Bayrak Tümeni'nden Lenin'in 4.Muhafız Tankı Kantemirovskaya Düzeni'nde I. Yu V. Andropov, Tank Alayı 75. Sınıf Suvorov ve Kutuzov'un 12. Muhafız Kızıl Bayraklı Shepetovsky Emirlerinin 2. yıl dönümünü kutladı. Tankerler için yeni üniforma orada gösterildi. Yukarıda yazdığım aynı ustaca çözüm.
Parkta mı çalışıyorsun? Bir teknisyene hizmet veriyor musunuz? Siyah, gerçek bir tank, rahat ve pratik bir tulum alın. Ve bunu kafasına alıyor. Saha çıkışı mı? Çekim? Mart? Başka bir tank efsanesiyle değiştirin - bir kulaklık.
Savaşa mı hazırlanıyorsunuz? Düşmanın saldırısına saldırmak mı yoksa püskürtmek mi? Tulumları "dijital", özel bir yangın geciktirici solüsyonla emprenye edilmiş tulumlar olarak değiştirin. Tulumun malzemesi küçük parçalara karşı koruma sağlar. Dahası, bu tulumlar mürettebatı termal kameralara ve düşmanın diğer teknik ekipmanlarına görünmez kılar. Klasik kulaklığı kompozit malzemeden yapılmış özel bir kaskla değiştirin.
Sadece? Gerçekten, basit. Ama bu sadeliğe ulaşmak çok kan ve can aldı. Bir asker teri denizi aldı.
Bazı askeri uzmanlıklar için düzinelerce ve bazen yüzlerce olan bir asker için ortak bir giyim eşyası. Ama bu basit ve sıradan (sivil yaşam için bile) tank tulumlarının kaderi, tankerlerin gururu ne kadar zordu ...