Hasan Ali TOPTAŞ tutuyor elinizden ve götürüyor sizi ormanın derinliklerine.
Uzak alemlerde hayat var mı, diye düşünürken; yanıbaşımızdaki alemleri unuttuğumuz şu zamanlarda bir ses bölüyor zamanı. Çalan bir telefonu açarcasına açıyorsunuz kitabın ilk sayfasını. Ve Gürgen konuşuyor siz dinliyorsunuz. Hiç bilmediğiniz bir alemi anlatıyor size hüzünle. Yaşlı meşenin kırışmış kabuğundan öpüp alnınızı götürüyor, köknarın kamburunda oturuyor, çamların kokusunu taa içinizde duyuyorsunuz.
Öyle geliyor ki bütün insanlar okusa şu kitabı; sinirlendiklerinde vuramazlar yumraklarını masalara, çarpamazlar kapıları hışımla ve balta giremez yeşil ormanlara. Çünkü kitap, çocukça bir uslüpla büyükçe bir farkındalık oluşturuyor okurda.
Gürgen'in konuşması, çiçeğin dile gelmesi yabancı değil aslında bize. Bundan asırlar önce Yunus da Sarı Çiçeğin hikayesini söylememiş miydi bize?
Sormuştu bir sarıçiçeğe, annen baban var mı, diye.
Yine birgün şeyhi Tapduk Emre kır çiçekleri toplamalarını isteyince, ölmüş çiçekleri getirmiş; sorulunca da "Hepsini zikrederken buldum. Koparamadım. Yalnızca bunlar zikretmiyordu." buyurmuştu.
İrfanımızı kaybettiğimiz bu asırda, böylesi eserlerle tekrar irfanımızı bulmak ümidiyle okuyalım, okuyalım, okuyalım...