Daha fazla bant genişliği daha fazla test demektir
Veri merkezindeki 10 Gb / sn'lik bağlantıları yapmak için MPO kablolarının kullanılması son 10 yılda istikrarlı bir şekilde artmıştır. Bu kanal, eski ekipman bağlantılarını yerleştirmek için tasarlanmış MPO kablosunun sonunda bir kasetin kullanılmasını gerektirir. 40 Gbps ve 100 Gbps bağlantıların piyasaya girmesiyle birlikte, bir göç yolu ortaya çıktı: 10 Gbps kaseti MPO kablosundan çıkarın ve 40 Gbps bağlantıya sahip bir bölme ile değiştirin. Ardından, bu bölmeyi çıkarmak ve daha sonraki bir tarihte 100 Gbps için doğrudan bir MPO bağlantısı yapmak mümkün olabilir.
Sorun şu ki, bu geçiş stratejisi, 10-Gbps bağlantılara kıyasla mevcut kablolamayı güçlendirmek için etkili bir yol olsa da, 40-Gbps ve 100-Gbps standartlarının farklı optik teknolojisi (paralel optikler) ve daha sıkı kayıp parametreleri gerektirmesidir.
Kısacası, her geçiş yaptığınızda, kuruluşun gerektirdiği performans sunumunu sağlamak için bağlantıları doğrulamanız gerekir.
MPO kablo doğrulamasının zorluklarını anlamak için, MPO kablolarını ve sahada nasıl test edildiklerini anlamak gerekir. Bir MPO bağlantısı, bir tırnağın boyutuyla ilgilidir ve her biri insan saçı çapından daha az olan 12 optik fiber içerir - ve her birinin ayrı ayrı test edilmesi gerekir. Bu, geleneksel olarak, her bir elyafı izole etmek için bir fan kablosu kullanılması ve ardından sıkıcı manuel test, izleme ve hataya açık hesaplamalar anlamına gelir.
Gerçek fiber testi yeterince hızlıdır: işlemden geçtikten sonra genellikle fiber başına 10 saniyenin altında. Ancak daha iyi seyir yapmalısınız: Kurumsal müşterilerimizden biri 24 MPO fiber gövdesi (her biri x 12 fiber) içeren veri merkezlerine sahipken, aynı müşterinin aynı zamanda 30.000 MPO veri merkezi kurulumuna sahiptir. Bunların her birini ayrı ayrı test etmek zorunda kalıyorsanız, her biri 12 fiber ile 30.000 bağlantı, ya da kabaca 3.120 saat (ve maliyeti 343.200 $).
Ve bir noktada, onları test etsen iyi olur. MPO fiber gövdelerinin geliştirilmesinde iki ana faktör vardı. Bunlardan ilki, veri merkezindeki kablo yoğunluğunun sürekli artan ihtiyacıydı. Kablolama hava akışını engeller, böylece kablo ne kadar yoğun olursa, termal yönetim o kadar iyi olur. Veri merkezi bant genişliği de sürekli olarak 10, 40 ve 100 Gbps'e tırmanırken yoğun bir çoklu fiber kablo tek seçenek haline gelir.
Fakat ikincisi, belki de daha önemli olan faktör, fiber için alan sonlandırmanın zor ve yüksek teknik doğasıdır. Fırınları, yapıştırıcıları, mikroskobik elyafları vb. Kurutmaktan söz ediyoruz. Pahalı ve zaman alan "el sanatları" işlemi nedeniyle, modüler fabrikada sonlandırılmış MPO kabloları basitlik, düşük maliyet ve gerçek tak ve çalıştır fiber bağlantısı vaat ediyor
Buradaki zorluk, önceden sonlandırılmış elyafın sadece üretici fabrikasında olduğu gibi “iyi” garantili olmasıdır. Daha sonra taşınması, saklanması ve daha sonra veri merkezinde kurulum sırasında bükülmesi ve çekilmesi gerekir. Fiber kablolar yerleştirilmeden önce her türlü performans belirsizliği ortaya çıkar. Önceden sonlandırılmış kabloların kurulumdan sonra uygun şekilde test edilmesi, canlı bir uygulamada performansı garantilemenin tek yoludur. Kısacası, zamandan tasarruf etmek ve işçilik maliyetlerini düşürmek için fabrikada sonlandırılmış elyaf gövdelerine yatırım yapmak, testin pahalı bir tıkanıklık haline gelmesi halinde gerçekten bir avantaj sunmuyor.
Fiber polaritesinin test edilmesi ve belirlenmesi başka bir zorluktur. Herhangi bir polarite şemasının basit amacı, bağlantının vericisinden bağlantının alıcısına kesintisiz bir bağlantı sağlamaktır. Dizi bağlayıcıları için, TIA-568-C.0, bunu gerçekleştirmek için üç yöntemi tanımlar: Yöntem A, B ve C. Yerleştirme hataları yaygındır, çünkü bu yöntemler farklı kutup tipleri ile yama kablolarının bir kombinasyonunu gerektirir.