Evde kedilerle yaşadığımdan beri en büyük korkum, onları kaybetmek. "Ya kötü bir hastalığa yakalanırlarsa, ya onlara bir şey olursa?" korkusu hep içimi kemirdi. Biri balkondan, biri camdan düştüğünde aklımı kaçıracak gibi oldum. Neyse ki parmak çıkığı ve ufak sıyrıklarla atlattılar.
İnsan, evde birlikte yaşadığı hayvanlara gerçekten bağlanıyor. Kapı kapalıysa açmanız için ağlarcasına miyavlayan, eve geldiğinizde sizi uykusundan kalkıp kapıda karşılayan, koltukta boynunuza sarılan, çalışırken bilgisayarla aranıza girip kolunuza kıvrılarak ilgi isteyen hayvanlardan bahsediyorum. Çocuğunuz gibi seviyorsunuz ve onlar da bunu hissediyor. Onlar da sizi seviyor ve bunu belli ediyor çünkü. Üzgünseniz sizi teselli etmek için size her zamankinden daha fazla yakınlık gösteriyor. Hissediyor çünkü. Can...
Amerikalı fotoğrafçı Sarah Ernhart, duygusal bir proje gerçekleştirmiş. Ölüm zamanı yaklaşan evcil hayvanların son anlarını ve sahiplerinin onlarla olan vedalaşmasını fotoğraflamış. Eşimin 10 yaşındaki kedisiyle olan vedalaşmasını hatırlıyorum da, içimiz çıkmıştı ağlamaktan.
Haberi gördüğüm yerde şöyle yazıyordu: "Evcil hayvan sahibi olan herkes, yıllarca evini ve hayatını paylaştığı bu kadim dostunu kaybedeceği günün korkusuyla yaşar. Kendisi de bir hayvansever olan Amerikalı fotoğrafçı Sarah Ernhart, ölümcül bir hastalığa yakalanan veya çok yaşlandığı için ölüm zamanı yaklaşan evcil hayvanları ve onları son kez kucaklayan sahiplerini görüntüleyerek, bu duygusal karelere imza atıyor."
Çok acıklı bir şey bu vedalaşma anı... Fotoğrafçının sitesindeki daha şahane fotoğraflar için buraya tıklayabilirsiniz.