“Ve artık son olarak, onları sayabilmek için bana gelmelerini istedim. Saydım ve yaklaşık seksen yaşımda ve buraya gelmemin elli dokuzuncu yılında, hepsinin, her türden, bin yedi yüz seksen dokuz olduğunu buldum. Böylece, Tanrıya onları çoğaltması için dua ederek ve onlara İncil’in gerçek nurunu hatırlatıp, sonra gitmelerine izin verdim. Zira, çok yaşlı ve görme yeteneğim de zayıflamış olarak daha uzun süre yaşamayı beklemiyordum. Kendi elimle yazmış olduğum bu Hikayeyi artık benimle yaşayan en büyük Oğluma verdim. Onu korumasını ve eğer buraya şans eseri herhangi bir yabancı gelirse, ismimizin dünya üzerinden silinmemesi için
onu görmelerine ve eğer isterlerse bir Nüshasını almalarına izin vermesini tembihledim. (Benim soyumdan gelen) bu insanlara, İNGİLİZ PİNELAR (English Pines) adını verdim. Benim adım George Pine ve Patronumun Kızının adı Sarah English, diğer iki Karımın adları Mary Sparkes ve Elizabeth Trevor idi. Ve onların soyundan gelenler, İNGİLİZLER, SPARKLAR ve TREVORLAR ve de PHILLER olarak, zira soyadı olmayan Zencinin Hristiyan adı Philippa idi, adlandırıyorlar. Ve hepsinin genel adı İNGİLİZ PİNELAR; Tanrı onları Göklerin çiği ve Toprağın yağı ile kutsasın, AMİN” (S. 65-66).
Neville, Henry (2017). Pines Adası ya da Keşfedilmemiş Güney Ülkesinde Dördüncü Bir Adanın Gün Yüzüne Çıkması, (çev. Ebru Altınoğlu), Pinhan Yayıncılık, İstanbul.
KİTABIN ARKA KAPAĞINDAN:
Pines Adası, 1668 yılında yayınlandığında şaşırtıcı bir popülerlik ve geniş bir şöhret kazandı. Tabii bu durum eserin içeriğinden ziyade sunduğu fırsat sayesindeydi. Keşfedilmemiş Güney Ülkesinde Dördüncü Bir Adanın Gün Yüzüne Çıkması sömürgeciliğin artık bir rekabete dönüştüğü Avrupalı devletler nezdinde büyük ilgi çekti. Öyle ki sefere çıkacak gemiler bir müddet daha bekletildi, gidenler rotalarını değiştirdi. İngilizce yayınlanan kitap, Felemenkçeye, Almancaya, İtalyancaya ve Fransızcaya çevrildi ve bütün bu olaylar gerçekleştiğinde ilk nüsha matbaadan çıkalı 6 ay bile olmamıştı. Dönemin siyaset bilimcilerini uzun süre meşgul eden bu çalışma, modern dönemde haritacılar, tarihçiler ve kütüphaneciler için eşsiz bir kaynak haline dönüştü. Thomas More’un Ütopya, Francis Bacon’ın Yeni Atlantis isimli ütopik eserlerinin yanında yerini alan Pines Adası ayrıca Robinson Crusoe’nin kaynaklarından biri olarak kabul edilir.