Ben size içsel şeyleri anlatmak için dünyanın çekirdeğinden dönen erimiş maddeyim .
—Anne Carson, Kırmızı Otobiyografisi
Gece yarısına kadar hava kükürt ile süpürülür. 35 yaşında bir Cizvit bilgini olan Athanasius Kircher bu saati seçti çünkü lavların görülmesi kolay olacak, geniş sıvı ışık şeritleriyle işaretlenmiş pırıl pırıl pırıltılar. İpi tutması için güçlü birini seçti, daha sonra defterinde 'dürüst bir taşralı, gerçek ve yetenekli bir arkadaş' olarak tanımladığı bir işçi. İkisi uyanmış gibi görünüyor. Vesuvius uyuyor, ama huzursuzca; horlamaları dumanlar yükseltir.
Kraterde Kircher, ipi göğsüne ve beline doluyor. İpler aşağı indirilirken gıcırdıyor ve orada asılı duruyor, tıpkı bir ağ şeridindeki bir örümcek gibi yukarı doğru hareketlerde yavaşça dönüyor. Ayaklarının yanından gürleyenlerin kaynağına baktı ve bu andan sonra şöyle yazdı: 'Cehennemin yerleşimini gördüğümü sandım.'
Yeteri kadar aldığında, ipi üç kez çeker ve 'dürüst taşralı' nefesini keserek onu yukarı çeker. Tekrar konuşabildiğinde, Tam düşündüğüm gibi, dedi. Hepsi aynı. Kircher, Dünya'nın çekirdeğinde volkanik kanallar yoluyla yüzeye bağlanan tek bir merkezi alev içerdiği sonucuna varmıştır.
Yıl 1638 ve Kircher iki ciltlik kitabı üzerinde çalışıyor. Dünya Subterraneus . İçinde şöyle yazıyor: 'Tüm dünya sağlam değil ama her yer boş odalar ve boşluklar ve gizli yuvalarla dolu ve oyuk.' Yeryüzünün derinliklerinde, karmaşık labirentler ve geçitlerle birbirine bağlanan büyük alev okyanuslarını nasıl barındırdığını anlatıyor.
'Volkanlar, Doğanın havalandırma deliklerinden veya nefes borularından başka bir şey değildir' diye yazıyor.
'Volkanlar' diye yazıyor. . . [Dünya] nın görünmez ve yer altı yangınlarıyla dolu olduğunu yeterince kanıtlayın. Volkanın olduğu her yerde, bir de vardır. . . altında ambar. Ve bu kaynaklar, Dünyanın tam kalbinde ve iç bağırsaklarında daha derin hazineler ve ateş depoları olduğunu savunuyor. '
Kircher buna inanıyordu çünkü sıcağın üzerinde sallanıyordu, onu soluyordu ve muhtemelen bunun her ateş olduğu sonucuna vardı. Ve daha sonra, itiraz edilirse, şüpheciye, 'Ama gördüm. Oradaydım.'
*
Mesafe nasıl görünüyor?
—Kırmızının Otobiyografisi
Çocukken, bir öğleden sonrayı bir kitap rafının üzerinde, karşımda tek bir battaniye ile geçirdim. Uykulu bir şekilde o dar yüksekliğe tırmandım, uykunun bile tehlikeli olmasını istedim ve annem daha sonra yatak odasının kapısını açtı, beni tünemiş, o sınırda mışıl mışıl uyurken, kanyonları, kraterleri, havayı ve düşmeyi hayal ederken görmek için.
Bunu yıllar sonra batıya giderken, benimle kıyı arasında 16 saat, kıtanın kenarı arasında, uykumda dönecek kadar kolay düşebileceğimi düşündüğüm bu rafı düşündüm. Kaliforniya sınırını geçerken - Shasta Dağı ufuk çizgisini yutuyor ve saatlerce yaklaştıktan sonra bile daha yakın görünmüyor - Volcanic Legacy yazan otoyol boyunca tüm bu işaretleri görmeye başladım. Bilim adamları artık Shasta Dağı'nı 'potansiyel olarak aktif' bir yanardağ olarak tanımlıyorlar, ancak yüzyıllardır gerçek bir gözetleme yapmamıştı. Yine de, bilim adamlarını izlemeye devam eden, beni bu vadinin kalın bir sıvı alev tabakasıyla kaplı gibi göründüğünü aklımda tutan potansiyeldir. Ben arabayı sürerken, bu yeşil-beyaz işaretler, uyanık olduğu günlerden yumuşak bir şekilde bahsederek, uzaktan uyuyan bu deve yakınlık gösteriyordu.
Sadece bir hedefe (kız kardeşim, teriyeri, bira ve artık Paskalya şekeriyle dolu dairesi) ulaşmak için değil, aynı zamanda araba kullanma eylemini de üstlendim. O zamanlar uçmaktan hoşlanmıyordum çünkü oradaki kilometreler benden çok kolay geçti. Mesafe kazanmayı tercih ettim, kilometre sayacı uzayı kapatıyordu. Güneye, arkamdaki Shasta Dağı'na daldıkça, geldiğim kadar iyi olduğumu hissettim. Aylardır, ne ileriye ne de uzaklaşmayacak bir özlemi tutuyordum. Uzuvlarımda sertleşerek, soğuyan lav gibi göğsüme oturdu.
Uyuyamadığım için doktora gitmiştim, çünkü uykum kendimden kurtulamadığım birinin şekli ve kokusuyla o kadar doluydu ki. Doktor bana haplar verdi ve 'Devam edebileceğini düşünüyor musun?' Diye sordu. Hareket edebileceğimden emin değildim. Ona 'bilmiyorum' dedim. Fakat. Arabaya bindim, sürmeye başladım, önde ve arkada duran yanardağ, dikiz aynamda mavi-beyaz bir üçgen.
*
Herkes bekliyor gibi görünüyor , dedi Geryon. Neyi bekliyorum ? dedi Ancash.
Evet neyi bekliyorum , dedi Geryon.
- Kırmızı Otobiyografisi
'Potansiyel olarak aktif' olan diğer şeyler: kuluçkalanmamış yumurtalar, oynatılmadan veya geri sarılmadan önceki kaset kaseti, hareket eden bir arabanın kapalı farları, hareketsiz bir araba, uyuyan bir köpek, gevşek bir yelken, içinde kaybolan herhangi bir öğe posta, fırtına bulutları, yara bandı, süt otu, yılbaşı süsleri, pullar, zarflar, donmuş yiyecekler, dondurulmuş herhangi bir şey, boya, ip, işlenmemiş çimento. Ayrıca: herkes. Dokunduğunuz veya karşılaştığınız her bir kişi.
*
Hareket
kurtaramadığı bir anıydı
—Kırmızının Otobiyografisi
Araba, özlem için harika bir alandır. Hele özlem nesnesi yoksa. Neden? Çünkü araba hareket ediyor. Çünkü bir arabada sürekli yeni bir alana giriyorum, içinden geçerken ışık değişiyor. Çünkü içeri girecek tek bir yön vardır - kıvrımlı veya dalgalı ama yine de ileriye doğru hareket eden bir çizgi.
16 saat sonra gözlerim açılmışken, gece boyunca araba sürdüm çünkü sabah üçte Oregon kırsalındaki otelleri aradığımda resepsiyon görevlileri aynı şeyi söyleyip durdu: Bu hafta sonu şehirde bir at gösterisi var ve tüm oteller rezerve edildi. Sağlam tutuldu. Ve böylece - kafein ve protein barları ve portakallar dizlerimle dönerken soyuluyor ve ömür boyu ihtiyaç duyulandan daha fazla sigara içiyor. Ve radyodaki bir Bonnie Prince Billy şarkısı
Ve aşk seni koruyacak
Ahşabın kenarına
Sonra bir canavar seni alacak
Ve aşk iyi değil.
Ve başka bir yolu olamazdı. Çünkü oteller at severlerle dolu. Çünkü sırt çantamda bu deneyimle ilgili şiir kitapları var. Çünkü kız kardeşim benden uzak bir kasabaya yerleşti ve onu küçük köpeğiyle temiz halıların üzerine uzanacak ve mutfakta 'Ne demek istediğini anladım, jöle fasulyesi' dediğini göreceğim ve Kollarımdan ve göğsümden yavaşça sızan ısıyı hissediyorum.
Çünkü, yanlarından geçerken yarı dişiler dev sığırlar gibi gıcırdıyor ve inliyor ve bu eski bir şey olarak tanıdığım bir ses olacak, lav gibi bir şeyin mümkün olan her şekilde dünyayı terk etmesi. Ve şafak kaldırıp karanlığı kendinden uzaklaştırdığı için, karla kaplı bir yanardağ göreceğim ve bu özlemin, bu özel özlemin sona ereceğine ve bunun için bir şekilde daha iyi olacağıma başladığımdan beri ilk defa gerçekten inanıyorum. .
*
Aristoteles, herhangi bir yaratık istediği şeye ulaşmak için harekete geçtiğinde, bu hareketin bir hayal gücü eylemiyle başladığını söylüyor.
—Anne Carson, Acı Tatlı Eros
Dünyanın açıklıkları var. Kircher bunu biliyordu, dünyanın çekirdeğinin iç mekan uçuşları için boşluklar içerdiğine inanıyordu. Dünya Subterraneus kanatlı ve tüküren ejderhaların diyagramlarını içerir. Bazı yaratıkların yalnızca 'alt dünyaya' ait olduğunu iddia ediyor.
Anne Carson’da Kırmızı Otobiyografisi , kanatlı canavar Geryon bir volkanın içine fırlar ve hayatta kalır. Aşkı somut kılan temel güçlerle bir bağlantı arayışı içindedir. Sevgili Herakles için hissettiği şeyin ihtişamını ve ıstırabını daha iyi anlamak için çalışıyor. Özlemi eyleme dökmek, doğasını arzulayan biri olarak kucaklamak istiyor.
Bu kitap benimle 16 saatlik yolculuğu yaptı ve vardığımda, kız kardeşimin arka bahçesinde oturdum dumanı soludum, ellerimdeki kitap nemli bir harita gibi kokuyordu, Geryon'a pembe dizide bir karaktermiş gibi öğütler fısıldıyordum. . Hadi dostum, gerçekten bunlara değer mi?
Bu dizede, yanardağa dalma Geryon'u uçarken gördüğümüz tek zamandır. Onu gözden kaçırdığımız tek zaman bu. Okurlar olarak kendimizi kaybolmuş hissettiğimiz tek zamandır. Ve bu iyi bir duygu. Bu, kendimizi bir şeye uzandığımızı, onu arzuladığımızı ve bir şekilde hala dokunulmamış olarak ulaştığımızı izleme hissidir.
*
Volkan, diğerleri gibi dağ değildir.
—Kırmızının Otobiyografisi
Bugün öğleden sonrayı volkanlar, 1764'te Napoli'ye taşınan Fransız ressam hakkında okuyarak geçirdim, şövalesini Vezüv'ün dibine kurdu ve bir yıl boyunca hareket etmedim. Adı Pierre-Jacques Volaire idi ve püskürmeyi yakalamak için sahaya giden, külün saçına yerleşmesine izin veren, tuvalde parlak bir şekilde kanarken boyaya karışan birkaç ressamdan biriydi. Onun resimleri, yamaçlara tırmanan ünlüleri siluet olarak gösteriyor. Isı alınlarına değiyor, lav ayaklarının dibinde dönüyor ve izleyiciden uzağa, duman ve sıvı alev alanına doğru bakıyorlar.
Resimde Vezüv Patlaması Chicago Sanat Enstitüsüne ait olan, (1771), altı insan figürü, bakış açısından çok küçük, çok uzakta görülebilir. Bir şekil, arkadaşının dik bir yokuşu tırmanmasına yardım eder. Üç kişilik bir grup hafifçe ayrı duruyor, biri elini diğerinin omzuna koyuyormuş gibi görünürken, üçüncüsü şaşkınlıkla bir kayanın üzerine oturuyor. Altıncı figür tek başına, yüksek bir çıkıntının üzerinde dinleniyor, uzaklara bakarken nefesini toplamak için bir an alıyor, ısı her tarafına değiyor. Hafifçe çökmüş ve ciddi görünen bu haricinde her resmi bir kutlama havası canlandırıyor. Bunun, Volaire'in kendisini resme dahil ettiği minyatür bir ressamın otoportresi olduğunu hayal etmeyi seviyorum, bütün gün otururken yaşadığı yalnızlığı karanlık gölgelerle anlatıyor ve lavın şeklini değiştirdiğini izliyor. Benim olduğumu da hayal etmeyi seviyorum.
*
İnsanların ihtiyacı olduğunu anladı
Birbirinden gelen dikkat eylemleri, hangi eylemlerin gerçekten önemli mi?
—Kırmızının Otobiyografisi
İçinde Acı Tatlı Eros Anne Carson, Sappho'nun sevgilisinin güzel bir adamla etkileşime girip şakalarına gülerken şairin uzaktan izlediği bir parçasını yakından inceleyerek üçgeni araştırıyor. Sappho, uzak çiftle ilgili gözleminde 'ateş' hissediyor. . . cilt altında yarışmak. ' Carson bu parça hakkında şöyle der: “Bu üçünün birey olarak değil, birbirlerini algılamalarının oluşturduğu geometrik şekil ve bu algıdaki boşluklar hakkında bir şiir. Aralarındaki mesafelerin bir görüntüsü. '
Volaire'in resmi üçgenlerle doludur: yanardağın kendisi, ayı çevreleyen bulutun gevşek üçgeni ve tabii ki üç ayrı minik figür grubunun yerleştirilmesiyle oluşan üçgen - sağdaki çift, merkez üçlü, ve soldaki tek kişilik figür.
Bu yalnız altıncı figür, diğerlerine görünmez görünüyor, biraz yukarıda ve yana. Tuvalde bir santimle ayrılmış, onlara olan yakınlığı, onu bu kadar izole edilmiş gibi gösteriyor. Yanardağa bakmayan tek figür ve diğerlerinin çevresinde yalnız, keskin kenarlı bir nimbus yaşadığı mucizesine katılma isteksizliği o.
Carson, Sappho'nun parçasından söz ediyor:
Kendisi için arzu inşa etme eyleminde sevgilinin zihniyle ilgili bir şiirdir. . . . Ancak üçgenin hilesi önemsiz bir zihinsel manevra değildir. İçinde radikal arzu oluşumunu görüyoruz. Çünkü erosun eksiklik olduğu yerde, aktivasyonu üç yapısal bileşeni gerektirir - sevgili, sevilen ve aralarından gelenler.
İçinde Vezüv Patlaması İzole edilmiş figür, bakışlarını yanardağdan uzaklaştırarak, aynı anda izleyiciye, şövalesinin arkasındaki ressama ve birbirine yaslanan ve belki de lavın yolundan bahseden üçlüye uzanıyor gibi görünüyor. Üçlü aktif görünüyor, her biri tutuklanmış bir hareket halindeyken, üstlerindeki boşluğa doğru geğirerek ateşe işaret ediyor. Ancak bu yalnızlık gösteriye giremiyor gibi görünüyor, onun yerine ısısını yüzünün yanında hissetmek onu tatmin ediyor. İzleyiciler olarak onun arzuları hakkında net bir fikrimiz yok, ancak bunlar volkanik olmaktan çok insan gibi görünüyor.
Arzu bizi, alev, taş ve buharın nirengi noktasıyla arkamızda beliren geniş geometrik figürü, yanardağı görmezden gelmemize neden olabilir. . . ya da tehlike, bilim ve kutlama. . . ya da aşk, kayıp ve özlem. . . veya basitçe, üç satırlık bir mesafe. Durum ne olursa olsun, arzu bizzat arzunun tüm sembollerini gözden kaçırmamıza neden olabilir.
*
Arzunun erişimi eylemde tanımlanır: güzel (nesnesinde), engellenmiş (girişiminde), sonsuz (zamanda).
-Eros the Acı Tatlı
Geryon, uçuşundan yanardağa döndükten sonra, “Bizler inanılmaz varlıklarız. . . . Biz yangının komşusuyuz. '
Geryon’un görüşü, Herakles'e olan sevgisinin tamamen tüketilmesi arzusunun canlandırılmasına hizmet eder. Daha sonra, 'inanılmaz varlıklar' olsak da, saf özlemin içinde, kendi içinde asla var olmayı başaramayacağımızı, aksine yanardağa bitişik var olduğumuzu düşünüyor gibi görünüyor. 'Biz yangının komşusuyuz' diye bitiriyor.
Geryon’un Herakles'e duyduğu özlemin doğasıyla ilgili doruğa çıkan kavgası ve aydınlanma anı, okurları sürdürülemez bir varoluş hali olarak arzu anlayışına döndürür. Arzu, bir alev nefesi kadar geçicidir. Ya da bir yanardağa doğru uçuş. Böyle bir havanın açığa çıktığı tezahürler kalıcı görünebilir, ancak bir yanardağın içinde yaşamak kadar sabit bir aydınlanma hali içinde yaşamak da imkansızdır.
İçinde Kızıl Otobiyografisi, Son sahnedeki ifşa, arzumuzun nesnesine sahip olamayacağımız gibi gözükse de, ateş tekrar tekrar temizleyen ve açığa çıkaran bir güç olarak tasvir edilir. Ancak Geryon'un yaptığı gibi “ateş deliğine bakabiliriz”. Ona güzel diyebiliriz. Kendimize “Eros'un hayatınıza baktığı ana ve. . . o anda ruhunuzda neler olduğunu kavrayın ”ve Carson'ın kendisinin de teşvik ettiği gibi' nasıl yaşayacağınızı anlamaya başlayın ' Acı Tatlı Eros . Ateşin komşusu olabiliriz.
*
İnsanların birbirleri üzerinde nasıl güç kazandıkları bu gizem.
—Kırmızının Otobiyografisi
Geryon'un Herakles'i vardı. Benimkine sahiptim. Onun hakkında size söyleyeceğim: çocuk gözlü, kenarlarında yeşildi. Babasının garajında işe yaramaz makineleri icat etmesiyle ilgili hikayeler anlattı. Uçmaktan ve merdivenlerden korkuyordu. Bir keresinde zeminine bir torba fıstık döktü ve onları haftalarca ayaklarının altında çıtırdatarak orada bıraktı. İnsanlara futbol kaskı takan bir çocukken çekilmiş bir fotoğrafını göstermeyi severdi. Uzun yolculuklar sırasında başarılı oldu ve trafikte boş soda şişelerine ne kadar düzgün işeyeceğiyle gurur duyuyordu. Arabası her zaman kızarmış sandviçler, ayaklar ve sigaralar gibi kokuyordu. Sakar ve güçlüydü ve başta yazı ve basketbol olmak üzere sevdiği şeylerin hakkını vermeye çalıştı. Benim gibi sigara içiyordu ve ben kış boyunca iki ay boyunca bırakmayı denediğimde, barların dışında dururduk ve yüzüme uzun, ipeksi dumanlar üflerdi. Bu detayı kız kardeşimle paylaştığımda, 'Bu şamanist bir saçmalık' dedi ve 'Biraz kötü juju var, Bun. Bak ne diyeceğim. ' Kız kardeşim, doktor olma yolunun üçte ikisi olmasına rağmen, şeylerin büyüsüne çok ısrarla inanıyor.
Ama size onun hakkında başka ne söyleyebilirim? Belki de önemli olan tek şey: Ona sunduğum şeyi istemiyordu.
*
Bu zor olurdu
senin için zayıf olsaydın ama zayıf değilsen .
- Kırmızı Otobiyografisi
Üç yıl önce Iowa City'de yalnızdım. Erkek arkadaşım Jon'dan yeni ayrılmıştım ve arkadaşlarımın hepsi doğuya taşınmıştı. Kendimi defalarca Roberto Rossellini’nin Stromboli benim ﬁ yerine geçen minik TV'de. Hikaye, Ingrid Bergman'ı, çılgınca endişeli bir Litvanyalı mülteci olan Karin'i canlandırıyor ve II.Dünya Savaşı'nın ardından, kısa süre önce serbest bırakılan bir savaş esiri ve Antonio adındaki şerman ile evlenmeyi kabul ederek bir İtalyan toplama kampından serbest bırakılıyor. Kampta çitin karşıt kenarlarında buluşuyorlar, dikenli tellerin arasından ileri geri sigaralar geçiriyorlar. Çok fazla İtalyanca konuşmuyor, ancak Antonio'nun, anavatanı, doğduğu ve yetiştiği yer olan küçük volkanik Stromboli adasında ona tutarlı bir büyü yaşattığını açıkça belirtmesi için yeterince anlıyor.
Oraya vardığında Karin, adanın aslında çorak ve çirkin olduğunu ve denize doğru sızan ve köy sokaklarının durgun havasına yerleşen sülfürik dumanlarla boğuştuğunu görüyor. Yerliler şüpheli ve düşmanca; Antonio talepkar ve boğucu. Kendini içinde bulduğu hayatın giderek daha fazla kapana kısılıp izole edilmesini izliyoruz.
Filmin son sahnesinde Karin yanardağı yürüyerek geçerek, çaresizce, kötü kokulu ısıyı soluyarak, boğulup mendile boğulup inleyerek adadan kaçmaya çalışır. Duman onu çevreliyor ve eziyor ve duman gerçek. Çekimler gerçek bir volkanın yamaçlarında gerçekleşti ve bu yüzden Bergman'ın öksürdüğünü ve nefes nefese kaldığını duyduğumuzda, nefesi gerçek.
Yanardağ biraz gürlüyor ama çoğunlukla durduğu kratere varıncaya kadar sessiz kalıyor, duman püskürürken ona bakıyor. Elleriyle yüzünü kapatır ve anlamsız parçalar söylemeye başlar: 'Hayır. Geri dönemem. Yapamam. Korkunçlar. Hepsi korkunçtu. Ne yaptıklarını bilmiyorlar. Ben daha da kötüyüm. ' O dramatik bir şekilde 'Tanrım, Tanrım. Bana yardım et. Bana gücü ver. Anlayış ve cesaret. Aman Tanrım. Merhametli Tanrım. . . '
Filmi izlemeden önce bildiğim tek şey, Woody Guthrie'nin bulaşıkları yıkarken şarkı söylediğim neşeli küçük bir parçasına dayanıyordu:
Ingrid Bergman, çok zavallısın.
Herhangi bir dağ titremesi yaparsın.
Sen beni kraterden yapacaksın.
Ingrid Bergman.
Ama şarkı tematik olarak ﬁ lm'e benziyor, çünkü her ikisi de yakınlıktan boşanmış arzu hakkında - ister dikenli telin diğer tarafından ister sinemadaki bir koltuktan olsun, istediğiniz bir şeyi veya birini görmek ve onlara hayran olmak hakkında. .
Gerçek: yanardağ hiçbirimize, hatta Ingrid Bergman'a bile boyun eğmiyor; biz ağlarken ve körü körüne okşarken ona katlanmalı, yaya geçmeli. Mücadele ile yalnız kalmalıyız. Arzularımızla yüzleşmeyi, sonuçlarına göre yaşamayı öğrenmeliyiz, önce baştan, kanatlar açılarak, açık kratere doğru. Geryon gibi. Ingrid Bergman gibi. Tıpkı o yaz Iowa'da nemli bir arka bahçede, sivrisineklerle dolu oturduğumda ve Jon'a istediğim hayatın onunla bir hayat olmadığını söylediğimde olduğu gibi. Konuştuğum süre boyunca, sivrisinekleri öfkeyle salladım, onlara vurduğumu, otururken mağlup olmalarına ve yüzüne yerleşmelerine, terini yudumlamalarına ve alnının kırmızı genişliğinde sürünmelerine izin verdiğimi hatırlıyorum.
Üç yıl sonra, kızarmış sandviç, ayak ve sigara kokan bir arabada oturdum ve şoför koltuğunda oturan adama ne istediğimi söyledim, ona aşkın neye benzemesi gerektiğini düşündüğünü sordum ve ' d, 'Birini sevdiğinde, canını yakmak o kişiyi her gördüğünde. ' Bana sunduğu tek tanım buydu. Bunu kabul ettim, sigara dumanından öksürerek ve tıpkı Ingrid Bergman'ın yaptığı gibi boğulup kraterin kenarında duran bir yolculuğu tamamlamaya çalıştım.
Bu eski dağ bekliyor
Tüm hayatı boyunca çalışman için.
Elinizin sert kayasına dokunması için.
Ingrid Bergman, Ingrid Bergman.
Yakına geliyoruz, ayrılıyoruz gibi düşük dans Carson'un bahsettiği dans Acı Tatlı Eros , 15. yüzyılın ilk yarısında İtalya'da popüler. Dansta üç erkek ve üç kadın defalarca eş değiştirir ve 'her erkek diğerlerinden ayrı olarak tek başına durma aşamasından geçer.' Ve böylece - arzunun ağırlığının şekillenmesi için, ister yanardağın yüzünde sürünerek, ister ayağındaki bir kayaya yaslanarak, bir yalnızlık alanında durmalıyız (veya oturmalıyız veya çökmeliyiz); bir filmde, bir resimde, bir arka bahçede, bir arabada.
*
Biz Olası olanla teması sürdürmek istiyorsak, sonuçta [anladığımız ana] geri dönmeye devam etmeliyiz.
-Eros the Acı Tatlı
1638 baharında Athanasius Kircher, küçük bir yelkenli teknede depremle karıştırılan dalgaların arasında sallandı ve Stromboli'nin uzaktan 'büyük dumanlar kusmasını' izledi. Küçük teknenin mürettebatı anakaraya geri dönüyordu, püskürmeden kaynaklanan kül, gözlerini akıtmak için suya uzanıyor, ardından saçları kükürt kokuyordu. Kircher daha sonra “dünyanın çatladığını” hissetmeden bir patlamaya tanık olmanın zor olduğunu yazdı. . . tam, ölümcül ve cenazeye dayalı bir yıkımı ima edin. ' Devam etti, 'O anda nihai karar gününün yaklaştığını söylerdin.'
Ama değildi. Tekne güvenli bir şekilde limana döndü. Kircher, hayatta kalmayı kutlamak için o akşam akşam yemeğinde kendisine bir kadeh şarap bile vermiş olabilir. Bu sırada Stromboli patladı. Aetna patladı. Vesuvius tüttürdü ve titredi. Ve Kircher daha yakından bakması gerektiğine karar verdi. Vesuvius'un kraterine girmek için planlar yaptı.
Kircher not defterine, 'Vesuvius'un Stromboli ile gizli bir ticareti ve yazışması olup olmadığını bilmek büyük bir arzum vardı' diye yazdı.
Bu Kircher ve benim paylaştığım bir arzu.
*
Gerçeklere saygısı vardı belki de bu biriydi.
- Kırmızı Otobiyografisi
1764-94 yılları arasında gerçekleşen Vezüv patlaması serisi hakkında öğrendiklerim:
bir. 1764'te, Vesuvius'un eteğinde bir rahip yaşıyordu ve her gün yanardağın aktivitesini küçük bir kitaba kaydetmek için gitti. Lavın içine taşlar attı, ama yapmadılar Atın kafasına inen bir kuş gibi, lavla denize doğru hareket ettiler. Rahip yanarken bütün ağaçların dik yürüdüğünü gördü. Lavın bir duvara dokunduğunu ve duvarın küçük, eğik bir nefesle toza ve havana dönüştüğünü gördü.
2. Napoli o zamanlar 'şeytanların yaşadığı bir cennet' olarak anılıyordu.
3. O dönemde zenginlerin villalarını volkanik saldırılara karşı en savunmasız bölge olan Vesuvius'un güney yamaçlarına inşa etmesi moda oldu.
Dört. Genç Michael Faraday ile birlikte bilim adamlarından oluşan partiler, lav örnekleri toplamak için volkanın yüzünü ölçeklendirecek, bazen geceyi soğutma lav yataklarında geçireceklerdi. James Hamilton, çalışmasında 'Bu ilk bilim adamlarının cesareti olağanüstü ve sinir bozucuydu' diyor. Volkan . 'O kadar havalıydılar ki [bir] lav parçasında kızarmış yumurta partisi yaptılar, doyurucu bir öğle yemeği yedi ve depremler dağları jöle gibi salladıkça' Tanrı Kralı Koru 'yu söyledi.'
5. Hamilton, bu 30 yıllık süre boyunca, tüm Avrupa'nın 'olağanüstü canlılığa' sahip olduğunu söylüyor.
*
Karanlıkta gerçekler daha büyüktür.
—Kırmızının Otobiyografisi
Paralellikler:
bir. Herakles'imle tanıştığım ilk gece, bana ağaçların yürümesiyle ilgili bir hikaye anlattı.
2. O ve ben tanıştığımız kasabadan 'tuhafların gölgesi vadisi' diye bahsediyorduk.
3. Ben kapımı açık tutmaya devam ederken, bir keresinde evine girmişti. Her zaman.
Dört. Cadılar bayramında beni eve bıraktı ve garaj yolumda pizza yerken oturduk. Onu içeri davet ettim ve yanıt olarak radyoyu açtı, Sahil Çocukları beni “Seni her zaman sevmeyebilirim / Ama senin üzerinde yıldızlar olduğu sürece. . . ' Arabadan inerken, sarhoş ve dramatik bir hisle müzik üzerine bağırdım, 'Beni tanıdığım herkesten daha yalnız yapıyorsun.'
5. Gün batımını hiç umursamadı ama bir barın dışındaki kaldırımda durduğumuzda gökyüzü mor yarıkların arasından sıyrılıyordu ve 'Ressam olmanın nasıl bir şey olduğunu düşünüyorsun?'
*
Biz ruh halimiz olmasaydı kendimizi dünya ile sürekli olarak düşünürdük. Bize açıklayan zihinsel durumdur. . . başka bir şeye atılmış varlıklar olduğumuzu. '
—Kırmızının Otobiyografisi
Kaliforniya'ya giderken, farlarımın gücüyle bile renkli anları olmayan bir karanlıkta durmadan hareket ettim. 'Ve benim istediğim aşk olmasa bile / Aşk sevgiyi en çok arzulanan şey yapar.' Sözleriyle biten bir Bonnie Prince Billy şarkısını dinledim. Ve sonra - ani ve korkunç bir sessizlik. Yolun ısınmaya çalışıyormuş gibi kendi üzerine kıvrıldığı hiçbir yerde dikkatsizce sürdüm. Yol kenarında durup arabanın yanına işedim, sabahın en yoğun saatlerinde, hiçbir arabanın beni çömelirken, küçük, çirkin ve farların arasında göz kırparken görmesi için virajı dönmeyeceğini umarak. Çömelirken, sağımdaki yolun kenarından akan suyun sesini duyabiliyordum ama nehri göremiyordum. İşerken kendi kendime mırıldandım: “İstediğim aşk olmasa bile. . . ' Yıldızlar yakındı, kendi küreleri içinde, sabit hareket noktaları içinde büyük ölçüde hareket ediyorlardı.
Carson konuşur Acı Tatlı Eros 'kör nokta' hakkında yazıyordu ve belki de yazdığında arabamın yanında çömeldiğimi yazıyordu,
Tutuklama, gerçek ve mümkün olan arasında bir süreksizlik noktasında meydana gelir; ne olduğumuzun gerçekliğinin, bizden farklı olsaydık ne olabileceğimizin olasılığına kaybolduğu kör bir noktada. Ama biz değiliz. . . . Biz, arzularını hem hissedebilen hem de gerçekleştirebilen aşık değiliz.
Belki de Volaire'in resminden bahsediyordu, patlayan yanardağa sol omzunun üzerinden tam olarak bakamayan, daha ziyade Napoli Körfezi'nin uğultulu mesafesine, sanatçıya profesör olarak bakan izleyici, bana, Sanat Enstitüsünde başparmağımı çiğniyor ve onu fark etmiyor, bunun yerine tuvali sıvı turuncu ışıkla dolduran görkemli patlamayı, görkemli patlamayı fark ediyor. Boya hâlâ ıslak gibi görünüyordu.
Belki Carson, Herakles'in bir arka bahçede benimle birlikte durduğu ve Elvis'in öldüğü gün büyükbabasının mutfak masasında ağladığını anlattığı anı yazıyordu ve ben de arkasındaki gece gökyüzünde çılgınca bir yıldız dizisi gördüm. kendi sonuna doğru düşerek haykırdım, artık boş olan gökyüzü alanını göstererek. Döndü, baktı, ama artık çok geçti.
Bu, sizi seçmeyen, üzerinize kar gibi, kül gibi yerleşen körlüktür.
*
Eros'un kanatları var mı? Eros'un kanatlara ihtiyacı var mı? Eros, başkalarının kanatlara sahip olmasına veya buna ihtiyaç duymasına neden olur mu? Eros'un başkalarının kanatları olmasına neden olması gerekir mi? Eros'un başkalarının kanatlara sahip olmasına neden olması gerekir mi?
-Eros the Acı Tatlı
Benden Geryon'a bir mektup:
Sevgili arkadaşım,
Bizim ateşin komşusu olduğumuza inanmak istiyorsunuz ve bu yüzden, çoğumuz gibi, olabildiğince yakınlaşın. Volkanları öğreniyorum Geryon. Lavın sıcaklıklarını (1.200 santigrat derece kadar sıcak), dünyanın iç kısımlarının yaşını ve altında dünyanın hala oluşmakta olduğu gerçeğini öğreniyorum. Yeryüzünün levhalarının yılda dört santimetre hızla hareket ettiğini öğreniyorum, bu tesadüfen, tırnakların büyüdüğü hız ile aynı. Dünyayı kucağınızda tutamayacağınızı öğreniyorum, ama bunu yapma arzusu bizi hareket ettiren şeydir. Ne demek istediğimi anladığını biliyorum. Bir erkek (veya bir kadın veya bir canavar) kanatlıysa ve şanslıysa, doğrudan dünyanın kalbine girip sıcaktan çıkmadan önce bir dakika etrafına bakabileceğini biliyorum. 'Biz harika varlıklarız' diye düşünürken ne demek istediğini bildiğini biliyorum. Biz. İtiraf ediyorum, Athanasius Kircher gibi, güvenle söyleyebildiğinizi biraz kıskandığımı itiraf ediyorum, 'Elbette bu her şeydir' diyebiliyorsunuz, 'Ben gördüm. Oradaydım.'
Bütün aşkım,
Renée
Not: Merak ediyorum, filmi gördün mü Stromboli . Bence hoşuna gider.
*
Bir zamanlar seni sevmiştim, şimdi seni hiç tanımıyorum.
—Kırmızının Otobiyografisi
Benden Heraklesime bir mektup:
Sevgili arkadaşım,
Sana volkanlar hakkında yazdığımı söylediğimde, 'Elbette' dedin. Bu da beni bir şekilde tanındığımı hissettirdi, ama aynı zamanda: tahmin edilebilir olmak gerçekten bir rahatlık mı? Bir defasında, bir denememi okuduktan sonra, 'Neden bunda değilim?' Dedin. İşte buradasın. Seni her zaman şu şekilde düşüneceğim: havaya duman soluyorum ve sonra havayı soluyorum.
Sol omzunuzun hemen arkasında kayan bir yıldızın hareket ettiği, bir milisaniye geç görünmek için döndüğünüz zamanı hatırlattığımda, 'O ben olduğuma emin misin?' Dedin. Evet eminim. O zamanlar ikimiz de uyuşturucu kullanıyorduk ama hafızam özellikle seni ilgilendirdiğinde keskin. Bir şeylerin ne kadar hızlı hareket ettiğini ve değiştiğini hatırlamak yararlı olabilir, arkanızda ölü olarak izleyen yalnız yıldız. Başından beri her zaman başka bir yerdeydin, adım adım uzun adımlarla yürürdün, sundurma basamaklarına biraz öne eğildin. Sen sürüklenirken izledim - tıpkı kötü bir tarih gibi, lav üzerinde yürüyen ağaç gibi, ağrıyan diş gibi, dilini araştırmaktan alıkoyamazsın. Bu hala geçerli: Hiç kimseye kendime yaptığım kadar acımasız olmadım. 'Hikayelerdeki anları severim,' demiştin, 'bir karakter iyi olmadığını anladığında.' Ya o zaman söylemek istedim, farkındalık olursa ve hiçbir şeyi değiştirmezse? Bu da doğrudur: Umarım iyisindir.
Bütün aşkım,
Renée
*
Her şeyi bakmadan görmeye çalışmaktan gözleri ağrıyordu.
—Kırmızının Otobiyografisi
Geçenlerde yanardağlarla ilgili bir konferansa katıldım ve tüm hayatını volkanizma çalışmalarına adayan bir adam, Vesuvius'tan “o” diye bahsetmeye devam etti.
Podyumda durdu ve seyircilere volkanların elmasların oluşmasına neden olduğunu söyledi. Mantonun derinliklerinde borular, basıncın çok yüksek olduğu ve karbonun kendisini elmasa dönüştürdüğü yerlerde gelişecek.
Bize 1902'de Martinik adasındaki Pelée Dağı'nın patladığını ve bir hapishanenin yeraltı hücresindeki tek mahkum olan tek başına hayatta kalan bir kişi dışında Saint Pierre şehrinde herkesi öldürdüğünü söyledi.
Bütün bunlarla ne yapacağımı bilmiyorum. Kircher'in taşıdığı inancına elimden geldiğince yaklaşmak istiyorum - dünyanın tüm kaynaklarının birbirine çok uzak mesafelere ulaştığı, bu merkezi yangınla en yakın çalılıklarda bile hayatta kalabileceğimiz, üzerinde durabileceğimiz ve 'daha derin tartışabileceğimiz' inancına olabildiğince yaklaşmak istiyorum. Dünyanın tam kalbinde ve iç bağırsaklarındaki hazineler ve hazineler. '
Kratere atıldıktan sonra hasretin yarattığı boşluğun sizi diğer aşklara açık bırakacağına, sizi oraya getirenden daha cömert ve tüketen sevgilere; daha sonra, ölçebileceğiniz, üçgenleştirebileceğiniz ve hem kalıcı hem de zarif bir şey oluşturmaya yetecek kadar, yüzeye yükselen yeterli alev olduğunu anladığınız bir alan kalır.
*
Yeni Son.
Dünyanın her yerinde güzel kırmızı esintiler el ele esiyor.
- Kırmızı Otobiyografisi
Geceyi duramıyorum, devam ettim. Yolun kokusu beni bir daha asla terk etmeyecek gibiydi; bacaklarım biraz salladı ve saatlerce oturmaktan kokuyordum. Yıldızlar meyvelerini ağzıma götürerek beni kovalıyor gibiydi. İlerledim, karanlığın içinden sabaha doğru yumruk attım. Otoyol boyunca, erkekler (ve belki kadınlar, belki de canavarlar) kamyonlarının taksilerinde uyudular - vücutları hareketsiz, hareketsiz, ayrı boşluklara sıkışmış. Ve hepsinden ayrı olarak, bir kuyrukluyıldız akıntısı olan, hızla sabit bir şekilde hareket ettim - bir tırnağın düz olmayan köşesini kemiren.
Bir eyleme dönüşmeden önce her şeyin bizim başımıza gelmesi gerekir. Hareket mümkün olmadan önce hareketi arzulamalıyız. Bu arada bekleyebilir, arzunun değişmesini bekleyebiliriz. Geçenlerde şunu keşfettim coşku 'yanınızda olmak' veya 'yanınızda olmak' anlamına gelir.
Ve böylece: Ayağa kalkıyorum ve ayakta duruyorum. Tüm yapabileceğim bu.
Sonunda Kaliforniya'ya ittiğimde, güneş taze ve doluydu ve Shasta Dağı gölgesini sıkıca her yanımı kesti. Bir virajı saatte 60 mil hızla yuvarlarken, yeni öldürülmüş bir tavşanı besleyen kocaman bir kartalı ürkütdüm. Yavaşladım ve kartal birkaç metre kadar yanıma geldi, meraklı ve kızgın bir şekilde bana baktı.
Belki de gerçekten inandığım tek şey bu: kanatlıyız ve şanslıyız.
__________________________________
Bu makale ilk olarak Sonbahar 2017'de yayınlandı. konu nın-nin Gettysburg İncelemesi.