Türkiye'yi Ağlatan Kompozisyon
Türkiye'yi ağlatan kompozisyon
Başbakan istedi 2 gün yayınlandı
Kırıkkale Anadolu Öğretmen Lisesi 2.sınıf öğrencisi Hilal Ağıllı'nın, Filistin'de...
A+A-
Türkiye'yi ağlatan kompozisyon Başbakan istedi 2 gün yayınlandı Kırıkkale Anadolu Öğretmen Lisesi 2.sınıf öğrencisi Hilal Ağıllı'nın, Filistin'de savaşın hedefi olan çocuklar için yazdığı "Küçük Çocukları Küçük Kurşunlarla mı Öldürüyorlar Anne?" başlıklı kompozisyonu Cumartesi günü TRT-1'de yayınlandı. Yayını izleyen ve yazıyı çok beğenen Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın isteğiyle Hilal'in yazısı Pazar günü de TRT-1 ve TRT-2'de yayınlanarak tüm Türkiye'yi ağlattı. İşte Türk halkının hislerine tercüman olan ve Başbakan Erdoğan'ın da büyük beğenisini kazanan Kırıkkale Anadolu Öğretmen Lisesi 2.sınıf öğrencisi Hilal Ağıllı'nın ‘Küçük Çocukları Küçük Kurşunlarla mı Öldürüyorlar Anne?' başlıklı kompozisyonu: Küçük Çocukları Küçük Kurşunlarla mı öldürüyorlar Anne? Sesler geliyordu dışarıdan, acımasız sesler... Korkuyordu biryandan, biryandan da merak ediyordu. Çocuk aklı işte, sorular soruyordu durmadan. En yakın arkadaşı yerde yatıyordu. Bu akan kanlar da neydi, ne oluyordu? Neden herkes ağlıyordu ki sanki? "Ne oldu" dedi, "öldü" dediler. İyi de ölüm neydi? Bu küçücük yürek nereden bilecekti ölümü? Herkesi ağlatan bu şey kötü olmalıydı. Sessizce döndü arkasını ve "seni sevmiyorum ölüm" dedi. Kim severdi ki ölümü, hele böylesini kim isterdi? O küçücük aklı durmadan düşünüyordu. Ne kötülük yapmıştı arkadaşı? Çok iyi bir insandı oysa. Oyunlar oynuyorlardı birlikte. Sonra "savaş" dediler, "bomba" dediler. Daha sevmeyi yeni öğrenen bu yürekler, nereden bilecekti nefreti, hiç düşünmediler. Suçu neydi çocukların, mızıkçılık mı yapmışlardı yoksa oyun oynarken. Öyle ya en büyük suçları buydu. Oyundan başka neydi ki hayatları. Demek ki arkadaşı mızıkçılık yapmıştı. Yoksa bu savaşla bir ilgisi olamazdı. Daha küçücüktü. Bir yandan düşünüp, bir yandan yürüyordu küçük yürek. Birden tuhaf bir şey hissetti, yere yığıldı. Ayağa kalkmak istedi; kalkamadı. Kolları öyle ağır geliyordu ki sanki ona ait değillerdi. Annesi geldi koşa koşa. Başını dizine koydu. Ağlıyordu bağıra çağıra. O, hiçbir şeyin farkında değildi. Sonra kanları fark etti. Anlamıştı; arkadaşına olan, şimdi de kendisine oluyordu. Anlamıştı; savaşın bedelini nefreti bilmeyen yürekler ödüyordu. Son nefesleriydi alıp verdikleri, bilmiyordu. Çocuk aklı hâlâ merak içindeydi. Birçok soru dolanıyordu aklında. Hepsini sormak istiyordu aslında; olmadı... Son kez kırptı gözlerini, sonra annesinin gözlerine baktı. Bu sorusu diğerlerinden farklıydı. Bu, sorduğu son sorusuydu; "küçük çocukları, küçük kurşunlarla mı öldürüyorlar anne?"
Bu haber toplam 611 defa okunmuştur
Önceki ve Sonraki Haberler