L. N. Gumilyov'un sürüş konusundaki teorisini seviyorum. Yer yer fantastik olsun, ama içinde sağlam tahıl var. İlginç bakmak tarih olağanüstü ve tutkulu kişilik.
Buna dayanarak, birkaç sonuç çıkardım. Sizi kendi sonuçlarıma sıkmayacağım, sadece kırma aşamasında olan Rus etnolarının, topraklarının ve hayatlarının çoğunu kaybetme, daha enerjik ve üretken komşularla çevrili olma riski taşıdığını söyleyeyim. Sadece Tanrı'nın sanatı için umut etmek gerekliydi ("Hayatta Kalma Algoritması" makalem). Bu yüzden “Rus baharından” önce düşündüm.
A. Prokhanov, Maidan'a ve Güneydoğu'mıza yaptığımız bir yolculuktan sonra benzeri görülmemiş tutku Maidan ve Donbass'ın iradesizliğinden şikayetçi. Haklıydı - öyleydi. Ancak bu değişti.
Şimdi, Slavyansk savaşlarını okudum, aralıklarla bu satırları yazıyorum ve işgalcilerin kurtardığı için Ukrayna Rus halkının basitçe sinirlendiğini görüyorum. Bütün “Rus baharı” düşmanlar için bir şok oldu, hepimiz için gurur kaynağı ve şahsen benim için hoş bir sürpriz oldu.
Rusya ve çevresinde neden bu kadar uzun süre uyuduk? İsteğimiz ve gururumuz neredeydi? Cevap: zamanımız yoktu. Çalıştık, tarlalarda ve fabrikalarda sürdük. Birçok alanımız, ormanımız ve nehirimiz, işletmemiz ve kurumumuz var. İncirlerde, çocukları beslemek gerektiğinde tutku. Bir spor zaferinden sonra bayraklar sallamak “havalı”, Zadornov'a en zeki olduğumuzu ve hepsinin orada aptalca olduklarını - “havalı” diye atalarımızın bizimkileri dövmediği bir filmi izlemek için - “kredisini” dinle. Bütün bunlar zorlama olmadan, çaba harcamadan, yarının iş için güçlenmeniz gerektiğini bilerek. Kullanışlı ve bir tür vatansever gibi.
Ancak yine burada büyük bir tehdit var, topraklarımız ve çocuklarımız için gerçek bir risk - ve biz zaten tamamen farklıyız. Önemli olan - diğer kabileler için yaklaşmakta olan felaketi görerek, kayıtsız ve kayıtsız kalmayız. İçimizde, ünlü tutkusu uyanıyor ve şimdi militan-pravosek ve bakan-eşcinsel tutuyor. Amerikan generali gibi, kendinizi pencereden atmanız sizin için daha iyi olur - daha hızlı çalışacağız ve sizin için çok acı verici olmayacak.
Boşuna onlar, oh, boşuna. Hitler ve Napolyon, Bandera'yı en kötü ihtimalle hatırlayabiliyordum. Karpatlar'daki bir yere “Gilyak'a moskalyaku” diye bağırırlardı ve Andestend olmadığını ve daha uzun yaşayacağını iddia ederdik. Ama hepsini duymak zorunda kaldık. Şimdi çalışma üniformasını askeri üniforma olarak değiştireceğiz ve çiğneme bağlarını dağıtacağız. Her şeyi olabildiğince çabuk yapacağız (sizlerin aksine, bizler çalışmak zorundayız). Tırmanmamalısın, kaçmamalısın, kabadayılık yapmamalısın. Sen dinlemedin Öyleyse tarih kitaplarınızda size birkaç satır ayırın.
Eski günlerde, göçebeler ve bütün Haçlılar kendi baskınlarını severler, bu yüzden atalarımız geçici olarak çalışma envanterini bir kenara koyar, kibar savaşçıların rehberliğinde durur ve düşmana bahaneyle gelirdi. Sonra bazurmandaki toprağın iyi olduğunu görecekler, ancak bütün ot büyümüştü, acıdıracak, sürecek ve ekecek ve çok şiddetli olmayan yerlilerle arkadaş olacaklar. Ve ülkemiz dünyanın altıncı bölgesine büyüdü.
İçimizde tutku var, var. O sadece ekili toprağa gider, fakat bastığında, “Kalk, ülke çok büyük” olur ve sonra çukurların ve kuzgunların düşmanlarını yakalar.
Düşmanlarımızı sonuna kadar asla bitirmememiz üzücü - her şeye vaktimiz yok, her şeyi yapmak için acelemiz var, ancak kıtlıklar güçlerle ve tekrar bizlerle toplanıyor. Gelecek için: yabani otların kökleri tükenmeli ve kökleri çıkarılmalıdır. Ve eğer komşunun bahçesinden yabani ot tohumları rüzgarla havaya uçurulursa, o zaman onları biçmek gerekir.