O teşviki kendim aldım. Joe beni editör yardımcısı yaptığında 33 yaşındaydım fakat daha genç görünüyordum ve bir bayan olarak sık sık patronluk taslıyordum. Joe tertipli olarak beni en akıllı ve en göz ürkütücü editörlerin her gün bir araya gelmiş olarak ön sayfada neyin yayınlanacağını seçmek için bir araya geldikleri Sayfa 1 toplantısında öykü önerilerimizi sunmam için gönderdi. “Bunu yapabilirsin; Bu hikayeyi bilen sensin, onlar değil,” dedi bana. Ek olarak 1988 Olimpiyatları haberimizi yayınlamam için beni Seul’e gönderdi, o erik görevini kendisi almak yerine.
Joe, isimsiz meslektaşlarına göz kulak oldu. Mary Hardiman 1970’lerin ortalarında sekreterdi fakat fotoğrafçı olmak istiyordu. O zamanlar fotoğraf editör yardımcısı olan Joe’ya özlemleri hakkında güvendi. “Joe, öğle yemeği saatimde fotoğraf çekmeme izin verdi,” dedi, “onları işleyip benim için eleştirirdi. İlk fotoğraflarımdan biri – bir kar fırtınasıydı – Sayfa 1’de yer aldı.”
Fotoğraf editörü olmaya devam eden Mary, Joe’nun bilhassa göz ardı edilen hanımefendilerin daha ümit verici işlere aktarma edilmesine destek bulunduğunu söylemiş oldu: “O zamanlar haber odasında neredeyse tüm erkekler ve sekreterler vardı,” dedi, “fakat Joe devamlı sana yardım et.”
En sevdiğim hikayelerden biri, sporda gece kopya editörü olarak başlamış olan ve ondan sonra öteki kurgu rollerini üstüne alan Dave Smith’ten.
Web var olmadan fazlaca ilkin, spor masası bir son dakika haber sitesi şeklinde çalışıyordu. Gece sporları metin editörleri, Dave’in deyimiyle “mağara benzeri bir varoluş” içinde, çoğu zaman 2:45’e kadar çalıştı. Dave 1983’te bir gece saat 21:30 civarında düzeltme okurken omzunda bir dokunuş hissetti. Paltonu al, dedi Joe ona. Kısa bir taksi yolculuğunun arkasından Madison Square Garden’da hafifçe bir şampiyonluk mücadelesi için ring kenarında oturuyorlardı (Ray ‘Boom-Boom’ Mancini Orlando Romero’yu nakavt etti). Ofise geri dönmeli miyim? Dave, Joe’ya sorduğunu hatırlıyor.
“Hayır,” dedi patronu, “kaydırın.”
Joe operayı severdi (talebe prodüksiyonlarına bile katıldı); ek olarak David Dunlap ile Manhattan kiliselerinin mimarisi hakkında bir kitap yazdı. David onu “devamlı yenilikçi, tamamen ilkeli, şaşmaz derecede eli bol ve vahşice gülünç” olarak hatırlıyor.
Ben ve öteki birçok meslektaşı aynı fikirde.