"Bu dünyayı yaratan, zihninizdir." der Buddha
Zihin o kadar önemlidir ki, tüm öğretilerde onun önemi vurgulanır. "Evrende en büyük ziyan, sorgulama yeteneğini yitirmiş bir zihindir." demiştir Einstein hatta. Hakikaten, biz ne zaman bıraktık bu sorgulamayı? Bilimsel teoriler duyunca mı mantıklı geldi zihnimize her şey? Anlamadığımız şey mantıklıydı bize göre öyle mi? Sonra dini dogmalar girdi işin içine, Allah'ın işine karışılmaz denildiği an bitti sorgulama tamamen. Mesela sihir/büyü aradık, gözümüzün önünde bir şeyler uçsun veya hareket etsin istedik ama bunların hiçbiri gerçekleşmedi çıplak gözle. Yine de inandık olmayacağını bile bile, sorgulamadık hiç. İyi de canım benim, zihnimde ben de bir arabayı, uçan bir file çevirebilirim. Ama sadece zihnimde. Zihinde yaşıyoruz hepimiz, sorgulama yeteneğini kaybetmiş bir halde. Köle gibi yaşıyoruz sistemin istediği şekilde. Geçen yıllarda Plütonun en net fotoğrafı diye bir fotoğraf yayınladılar. Uzmanlar fotoğrafları incelediğinde o kalp diye görünen şeyin disney karakteri Plüto olduğu ortaya çıktı. Ama bu da yetmedi sorgulama yeteneğini yitirmiş zihine. Şöyle ki; bilmem kaç ışık yılı uzaklıktaki gezegenlerin en net fotoğrafları elimize ulaşıyorsa, neden en yakınımız Ay'a bir alet gönderip net ve HD fotoğraflar almıyoruz? Mesela Ay'ın karanlık yüzeyine? Neden kimse orada ne olduğunu bilmiyor? Peki sen asırlar önce anlatılan masallara inanmayı ne zaman bırakacaksın? Ne zaman geri kazanacaksın sorgulama yeteneğini yeniden? Daha kaç defa gelmen gerekecek, kaç kez ölmen gerekecek bunun için?