Leasing terimi dilimizde kiralama olarak geçmektedir. Terimi biraz daha açarsak; karşılığı kira ile ödenmek üzere, belirlenmiş bir zaman için, arazinin binanın veya binanın belirli bir bölümünün kiralayan (lessor) tarafından, kiracıya (leasee) temlik edilmesidir. Daha genel bir tanımla leasing birinin malının bir başkası tarafından kullanılması için tasarlanmış bir sözleşmedir.
Leasing faaliyeti kendi içerisinde birkaç şekilde sınıflandırılabilir. Bunlardan en çok karşılaşılanı süre açısından yapılan sınıflamadır:
· Finansal leasing: Uzun vadeli kiralama faaliyeti olup sözleşme sonunda kiracının malı satın alma hakkı olmaktadır.
· Operasyonel leasing: Bu leasinglerde genellikle kiralama kısa süreli olarak yapılmaktadır. Birkaç saat, birkaç gün gibi yapılan kiralamalar bu leasing türüne girmektedir. Bu leasing türünde kiracının malı satın alma hakkı bulunmamaktadır.
Yukarıda bahsedilen leasinglerin yanında sat ve geri kirala, hem finansal hem operasyonel leasingi içeren kombinasyon leasingi ve sentetik leasing gibi leasing türleri de vardır.
Finansal ve operasyonel leasing türleri arasındaki farklara genel olarak baktığımızda aşağıdaki unsurların ön plana çıktığını görmekteyiz:[1]
· Kiralama sözleşmesi koşullarına göre malın mülkiyeti kiracıya geçiyorsa,
· Sözleşme bitiminde kiracı malı gerçek değerinin altında bir bedelle alabiliyorsa,
· Sözleşmenin süresi kiralanan varlığın ekonomik ömrünün %75’ini kapsıyorsa,
· Kira sözleşmesi süresince kiracının ödemelerinin bugünkü değeri kiralanan varlığın değerinin %90’ını buluyorsa
Bu bir finansal kiralama sözleşmesidir.
[1]Orhan Göker, Yatırım Projelerinin Değerlendirilmesi, İstanbul, İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi, 1996, s.326-327