Rusya'da İç Savaş olgusu göz önüne alındığında 1917-1923. Sık sık, sadece iki savaşan partinin olduğu, basit bir görüşe rastlayabilirsiniz: “kırmızı” ve “beyaz”. Aslında, her şey biraz daha karmaşık. Gerçekte, savaşta en az altı parti yer aldı ve her biri kendi çıkarlarını takip etti.
Bu partiler neydi, hangi çıkarları temsil ettiler ve bu partiler kazanırsa Rusya'nın kaderi ne olurdu? Bu soruyu daha ayrıntılı olarak düşünün.
1. Kırmızı. Çalışan insanlar için!
Kazanan sağdaki ilk parti "kırmızı" olarak adlandırılabilir. Kendi içinde, kırmızı hareket tamamen homojen değildi, ama tüm savaşçıların içinde, bu özellik - göreceli homojenlik - kendilerine büyük ölçüde içkindi. Kızıl Ordu, o zamanki meşru gücün çıkarlarını, yani Ekim Devrimi 1917’ten sonra ortaya çıkan devlet yapılarını temsil ediyordu: Bu gücü “Bolşevik” olarak adlandırmak pek doğru değil. O zaman, Bolşevikler ve Sol Sosyal Devrimciler esas olarak birleşik bir cepheydiler. İstenirse, önemli bir Sol Sosyal Devrimci, hem devlet aygıtının önde gelen pozisyonlarında hem de Kızıl Ordu’daki (önceki Kızıl Muhafızdan bahsetmeden) komuta (ve sıra) pozisyonlarında bulunabilir. Bununla birlikte, parti liderliğinde de benzer bir arzu doğdu ve Sol Sosyal Devrimcilerin zamanları olmayan veya (kısa görüşlülük nedeniyle) temelde CPSU (b) kampına gitmeyenleri üzücü bir kader yaşadılar. Ancak bu, malzememizin kapsamının ötesinde çünkü Medeni'nin sona ermesinden sonraki dönemi ifade eder. Kırmızı tarafa dönersek, onların uyumunun (ciddi iç çelişkilerin olmaması, birleşik stratejik bakış açısı ve komuta birliği) ve meşruiyetinin (ve bunun sonucunda kitlesel temyizde bulunma ihtimalinin) sonunda sonunda zafer kazandığı söylenebilir.
2. Beyaz. İnanç için, kral ... veya Kurucu Meclis? Veya Dizin? Veya ...
Çatışmanın ikinci tarafına elbette "beyazlar" denilen şey denebilir. Aslında, Beyaz Muhafız, Kızılların aksine, tek biçimli bir hareket değildi. Karakterlerden biri Beyaz Hareket temsilcileriyle dolu bir restoranda monarşist bir ifade verdiğinde, herkes “Elusive Avengers” filminden sahneyi hatırlıyor mu? Bu açıklamadan hemen sonra, halkın politik görüşlerinde bir farkın neden olduğu restoranda bir tartışma başlıyor. “Kurucu Meclis çok yaşa!”, “Özgür Cumhuriyet çok yaşa!” Diye bağırıyor. Beyaz hareketin gerçekten tek bir politik programı ve uzun vadeli hedefleri yoktu ve birleştirici fikir, Kızılları yenme fikriydi. Beyaz’ın askeri zaferi, istedikleri biçimde (yani Lenin hükümetinin devrilmesi gibi) söz konusu olduğunda, İç Savaş’ın “Schubert’in valsleri ve egzersizi severler ve bilenler için, on yıldan fazla süreceği” yönünde bir görüş var. Fransız somunları “Kurucu Meclis hakkındaki fikirleriyle derhal“ adil arayışçıları ”yakalayacaklardı; bu da, askerî diktatörlüğün destekleyicilerini Schubert’in altında Fransız çörekler üzerinde siyasi bir alerjisi olan la Kolchak’tan memnuniyetle“ gıdıklayacak ”.
3. Yeşil. Bay beyazları kırmızı olana, kırmızı olanları siyah olana kadar çırpın ve aynı zamanda ganimet soydu
Şimdi yalnızca uzmanlar ve konunun meraklıları tarafından hatırlanan çatışmanın üçüncü tarafı, savaşın, özellikle de sivilin, gerçek bir üreme alanı olduğu kuvvettir. Bu, "savaş fareleri" anlamına gelir - bütün meselesi esasen sivil nüfusun silahlı soygunu meselesi olan çeşitli çeteler. Açıkçası, bu savaşta bu "sıçanlar" iki ana taraf gibi rengini bile alacakları kadar boşandı. Bu “farelerin” ana kısmı ordu firarları (üniforma giyen) ve ana habitatları geniş ormanlar olduğundan, “yeşil” olarak adlandırıldılar. Genel olarak, yeşilliklere, faaliyetlerine anarşizmin ideolojik temelini veren Makhnovist hareket haricinde, “kamulaştırılanı kamulaştırma” (ve genellikle ulaşılabilecek her şeyi kamulaştırma) sloganı dışında bir ideolojiye sahip değildi. Yeşilin diğer taraflarla işbirliğine ilişkin davalar var - hem kırmızı (1919'in ortasında, Sovyet Cumhuriyeti'nin silahlı kuvvetleri "İşçi ve Köylülerin Kızıl-Yeşil Ordusu" adını taşıyordu) ve beyazlarla. Makhno'yu, “Beyazları kırmızı olana kadar çırpın, kırmızıları siyah olana kadar çırpın” ifadesiyle tekrar söylemeye değer. Makhno, karakterin yeşil harekete ait olmasına rağmen, SİYAH renkte bir bayrağa sahipti. Makhno'ya ek olarak, isterseniz bir düzine yeşil alan komutanını hatırlayabilirsiniz. Söylemek gerekirse, çoğu Ukrayna'da aktif ve başka hiçbir yerde.
4. Tüm çizgilerin ayırıcıları. Bir şişe Buhara ve Ukrayna Emir Ekber
Yeşilliklerin aksine, bu vatandaş kategorisinin çok fazla ideolojik bir temeli ve tek bir tane var - milliyetçi. Doğal olarak, bu gücün ilk temsilcileri Polonya ve Finlandiya'da yaşayan vatandaşlar ve onlardan sonra - Ukrayna dilini bile çoğu zaman bilmeyen Avusturyalı-Macarlar tarafından dikkatlice düşünülmüş “Ukraynalılar” fikirlerinin taşıyıcılarıydı. Ukrayna'daki bu hareket öyle bir epik yoğunluğa ulaştı ki, bir bütün halinde örgütlenmeyi bile başaramadı ve iki grup şeklinde var oldu - UNR ve ZUNR, ve ilki en azından bir şekilde müzakere edilebilirse, ikincisi Djebhat gibi yeşil olanlardan farklıydı. -Nusra (Rusya Federasyonu topraklarında yasaklandı) DAEŞ'ten (Rusya Federasyonu topraklarında yasaklandı), yani ideolojik olarak biraz daha farklı kokuyordu ve sivil nüfusun kafaları aynı şekilde kesiliyordu. Bir süre sonra (Türkiye, BV'deki İngiltere kampanyasından sonra hayata geçtiğinde), bu kategorideki vatandaşlar Orta Asya'da ortaya çıktı ve ideolojileri yeşile daha yakındı. Fakat yine de ideolojik temelleri vardı (şu anda dini aşırılıkçılık deniyor). Bütün bu vatandaşların kaderi aynıdır - Kızıl Ordu gelip hepsini uzlaştırdı. Kaderle
5. İtilaf. Tanrı Kraliçeyi Mikado adına korusun
İç Savaş'ın esas olarak Birinci Dünya Savaşı'nın bir parçası olduğunu unutmayın - her halükarda zamanla çakıştı. Mücadele, Üç Taraflı İtilaf Varlığı anlamına gelir ve burada bam, İtilafın en büyük gücünde bir devrimdir. Doğal olarak, İtilafın geri kalanı, birincisi “Neden ısırmayacaksınız?” Olan bir dizi meşru soruyu gündeme getirdi ve ısırmaya karar verdiler. İtilafın yalnızca Beyazların tarafında olduğuna inanıyorsanız, o zaman çok yanılıyorsunuz - onun tarafındaydı ve İtilaf birlikleri, diğer partiler gibi, diğerlerine karşı savaştı ve yukarıdaki kuvvetlerden birini desteklemedi. İtilafın beyaza sağladığı asıl yardım, yalnızca üniforma ve yiyecek olmak üzere askeri malzeme varlıklarının temininde bulunmaktaydı (hatta оружия ve mühimmat). Gerçek şu ki, İç Savaşın sonuna kadar, İtilaf ülkelerinin liderliği, beyazın hangi tonunun daha meşru olduğunu ve kimlerin özellikle (Kolçak? Yudenich? Denikin? Wrangel? Ungern?) Gerçekten askeri olarak desteklenmesi gerektiğini belirlemedi. Sonuç olarak, İtilafın birlikleri savaş sırasında temsil edildi, diyelim ki, yeşilliklerle tamamen aynı davranan, ancak yabancı bir üniforma ve rütbe takan sınırlı seferberlik birliği ile.
6. Almanya ve taraflı (tüfeğe süngü) Avusturya-Macaristan. Gott mit ...
Birinci Dünya Savaşı temasını sürdürmek. Almanya beklenmedik bir şekilde (ve belki de beklenen bir şekilde: o dönemin Rusya'sındaki bir dizi politik gücün finanse edildiğine dair söylentiler farklıdır), düşmanın Doğu Cephesi'ndeki kuvvetlerinin bir sebepten dolayı ıssız olduğunu ve Rusya'nın yeni hükümetinin barış yapmak ve macerayı bırakmak için çok istekli olduğunu keşfetti. İlk dünya. Barış kısa süre sonra sona erdi ve Alman birlikleri, vatandaşlar tarafından işgal edilen bölgeleri 4'ten işgal etti. Doğru, uzun süre değil. Yine de, yukarıdaki güçlerin hemen hemen hepsini savaşmayı kutladılar.
Ve sonuçta, karakteristik olan, bu durumun, yani savaşçıların çokluğunun, yalnızca 1917-23'in savaşı değil, herhangi bir iç savaş sırasında her zaman şekillendiğidir.