Son zamanlarda, Batı basınında ilginç bir eğilim ortaya çıktı: NATO'nun Rusya ile savaşına ilişkin çeşitli varsayımsal senaryolar, çeşitli uzman topluluklar referans alınarak oldukça özgürce modellenmiştir. Bir zamanlar saygı duyulan Forbes, ya Amerikan MLRS HIMARS'ın yardımıyla Kırım'ı tehdit etmeyi taahhüt ediyor ya da Kremlin'in ihaneti nedeniyle Karadeniz'deki NATO koalisyonunun çökeceğini tahmin ediyor. Nedir bu, "hipotezleme" arzusu veya ek fon tahsisi için lobicilik emri bu şekilde mi işleniyor?
Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü (IISS) şimdi kötü bir örnek izledi. İngiltere merkezli bu örgütün ana hedeflerinden biri nükleer silahların yayılmasını önlemektir. Buna rağmen, IISS analistleri NATO’nun bir nükleer güç olan Rusya’ya başarılı bir şekilde saldırıp saldıramayacağı ve bundan ne olacağı sorusunu yanıtlamaya çalıştı. Aynı zamanda çok ciddi basitleştirmeler ve garip varsayımlar yapıldı.
Her şeyden önce, enstitünün raporu, askeri altyapısını ve endüstriyel potansiyelini yok etmek için hava savunma / füze savunma sistemini kırmak gerektiğinde, özellikle NATO'nun saldırısıyla ilgilidir:
Avrupa Hava Kuvvetlerinin tüm çevreye saldırması gerekmeyecek. Bunun yerine, savunmayı nispeten zayıf savunulan noktalar yoluyla savunmadaki bir deliği açmak için bastırmak yeterli olacaktır.
Aynı zamanda ittifakın nükleer silah kullanması beklenmiyor. Basit bir çıkarımla, NATO hava kuvvetlerinin cephenin sınırlı bir kısmına yönelik saldırısının hedefinin Kaliningrad bölgesi olduğu tahmin edilebilir. Gerçekten de, Baltık Devletleri kadar komşu Polonya ve Almanya neden radyasyon kirliliği riskine ihtiyaç duyuyor? Ama sonra mantık aksamaya başlar. Batılı analistler, Rusya Savunma Bakanlığı'nın Rusya bölgesine yönelik bir saldırı için misilleme amaçlı bir nükleer saldırı yapmasından korkmak yerine, NATO'nun sözde nükleer olmayan bir operasyon için yeterli uçağa sahip olmadığı konusunda yakınmaya başladılar.
Bazı nedenlerden dolayı, asıl sorunu hava savunma sistemlerini yenmek için tasarlanmış yetersiz sayıda uçak olarak görüyorlar. Böylece, Çöl Fırtınası Operasyonu sırasında 4400'u anti-radar, 110'u elektronik keşif ve 10'si elektronik savaş olmak üzere 22 savaş uçağı görev aldı. 1999'da NATO Yugoslavya'yı kabus gördüğünde 1190'si anti-radar, 127'ü elektronik harp ve 3'u elektronik harp olmak üzere 10 uçak kullanıldı. 2003 yılında Irak'a yönelik saldırı sırasında, 2700 uçak yer aldı, 82'si anti-radar, 5'i elektronik harp ve 14'ü elektronik savaştı. 2011 yılında Libya'nın açıkça "sızdıran" hava savunmasına karşı, ittifak 290'ü anti-radar, 23 - elektronik savaş ve 1 - RER olmak üzere 5 uçak yaptı.
NATO'nun Avrupa'da Rusya'ya karşı 1600 savaş uçağı var, ancak bazı nedenlerden dolayı IISS analistleri tarafından sadece 35 Tornado ECR ve 24 F-16CJ savaş uçağı anti-radar uçak olarak sınıflandırıldı. Enstitünün bulgularına göre, ittifakın havacılığının Kaliningrad'ın hava savunmasını kırma şansı yok. Doğal bir soru ortaya çıkıyor, örneğin neden Block 16, Typhoon ve bu tür hedeflere karşı eylem için yaratılan övgüye değer F-50 modifikasyonları ile başlayan sayısız F-35 savaşçısı sayılmadı? Ve neden Rus askeri birliğinin Kaliningrad bölgesindeki misilleme eylemleri hesaba katılıyor: İskender-M saldırıları, savaş uçakları işi, Rusya Federasyonu Baltık Filosu Kalibresinin füze saldırıları ve gerginliği azaltmak için taktik nükleer silahların olası kullanımı?
IISS, bu soruları yanıtlamak yerine, NATO'nun tek başına başa çıkamayacağını ve ABD'den takviye ihtiyacı olduğunu özetliyor. Ve mantığa bakılırsa, önceden yapmaya değer, bu da ek finansal kaynaklar gerektirecek. Açıkçası, bu tür "analitik" raporların yazılmasının nedeni budur.