…çocuk koşarak çıktı evinin kapısından. Mahşeri kalabalığı yarıp sokağa çıktı. Bahçe kapılarının yanında bir elektrik direği vardı. Direğin önüne geçti, ellerini arkasına koydu ve yaslandı direğe. Yaşına göre fazla düşünceli gibiydi. Gözleri bir şeye takılmıştı. Tahtadan yapılmış bir yatak olarak tanımlamıştı o şeyi zihninde. Rahat olup olmadığını düşündü önce. Rahat olmadığına karar vermiş olacaktı ki doğruldu bir iki ufak adım attı ve tahta yatağın yanına geldi. Boyu, yatağın içini görmesine zar zor izin veriyordu. Bembeyaz giysili bir adam vardı içinde. Onun için oldukça önemli olmalıydı çünkü korkmuştu. Teni de giysisi gibi bembeyaz olan adamın gözleri kapalıydı.
Çocuk ilk defa o gün bir başkası için dua etti içinden. “Allah’ım gözleri kapalı, açılsın…” Fakat kendisi de biliyordu ki açılmayacaktı. Daha küçük olmayı diledi. Geçmişinin silinmesini. Daha o yaşta, yaşadıklarını hatırlamamak istiyordu.
Kafasını kaldırıp insanların yüzüne baktı. Annesini ağlıyorken gördü. Korkusu katbekat arttı. Sonra anaannesini gördü, onun deyimiyle “cici annesini”. Ufak elleriyle cici annesinin yanaklarını okşamayı çok seviyordu. Tüm bebekliğini, çocukluğunu onunla geçirmişti ve o da ağlıyordu.
Annesi tahta yatağın karşı tarafındaydı. Çocuğa bir şeyler söyledi fakat çocuk için her kelime bulanıktı. Fakat annesi her ne söylediyse, çocuğun içini sızlatmaya yetmişti…
Bir önceki yazımda « Rusya Türkleri makalem var.