Halsizliğim artmaya başladığında endişelerim de çoğalıyordu. Alp'e belli etmemeye çalışıyordum. Çünkü o iyileşeceğime dair büyük bir inanç taşıyordu içinde ve ben bu inancını yok etmek istemiyordum."
Kayra'yı hayattan soyutlamamak için her yolu deniyordum. Aylık dergilerini alıyordum; okumayı ihmal etmediği gazeteleri her sabah başının ucuna koyuyordum. Yatağının karşı duvarına yağlı boya ile İstanbul'u resimlemiştim. Hayal etmesini sağlamaya çalışıyordum. Çünkü, insan kum tanesi kadar bile olsun düşlere ihtiyaç duyar.”
Bir an önce yok olmama yeminli gibi...”