Bir zamanlar deniz hava gemileri bölümümüzün komutanı Strasser, Denizcilik Bakanlığında filo Berlin'de beni orada aradı. Bu uygun fırsatı değerlendirerek, sıcak ve sessiz bir akşam Kurfürsterdamm'daki "Austermeier" kafesinde oturduk. Berlin yılın bu zamanında güzeldi, ancak her zaman harikaydı. Yumuşak müzik lirik bir ruh hali uyandırdı, romantik maceraların görüntüleri genç ruhumun heyecanını çekti, onu parlak ve sıradışı bir şeyin endişeli beklentisiyle doldurdu. Ve yarın gitmem gerek? Bu dinlenme, bu rahat huzurlu köşesinde bırakın? Strasser aklımı okuyabilirse?
Aniden bana sordu:
- Buttlar'a söyle, birkaç hafta Berlin'de, Potsdam'da kalmayı kabul eder misiniz?
- Katılıyorum !? ... Bana mı soruyorsun !? ... İçinde böylesine gerçekçi olmayan umutları uyandırman senin için uygun mudur Bay Kaptan? Tanrım, öyleyse, bu hayali gerçekleştirmelisin ... Tanrım, beni iyi duyuyor musun? Bunun için birçok kez içeceğiz! Garson !!! ...
Bu arada Strasser, önümüzdeki birkaç ay boyunca zeplin sıralamalarını askıya almak istediğini söyledi. Gerçek şu ki, Friedrichshafen'de 40 tipindeki yeni gemilerin inşası tüm hızıyla sürüyor ve inşaatlarının tamamlanmasına kadar fazla zaman kalmıyor. Ek olarak, ekibimin savaşın başından beri düşmanlıklara sürekli katıldığını ve sadece dinlenmeye ihtiyacımız olduğunu söyledi. Kuzey Denizi üzerindeki muharebe uçuşları yeniden başlar başlamaz, mürettebatımı ilk yapanlardan biri olarak atayacağına söz verdi. Mutlu kabul ettim.
Ayrıca, Strasser, ordu komutasının filosuna ihanet etmeye karar verildiği bağlantılı olarak kendi hava gemilerinin kullanımını bırakmaya karar verdiğini ve ekibimin onları alacağını söyledi. Durumlarının değerlendirilmesi ve resmi askeri hava gemileri transferi Potsdam'da yapılacak. Genç bir subay başka ne hayal edebilir ki? Böylece, Ocak ayının başlarında, 1917, sorunsuz L 30'imizi başka bir takıma teslim ettik ve Althorn'dan Oldenburg aracılığıyla Potsdam'a ulaştık. Ertesi gün, deniz atama L 25 aldı ordu zeplin geldi. Zeppelin şirketinin bize sağladığı tüm deniz hava gemileri, "L" ismini aldı. Filo araştırma departmanının teknik uzmanları ile yakın işbirliği içinde çalışmak zorunda kaldık, bu yüzden gemi Berlin yakınlarında olacaktı. Zeplin üzerinde, denizin üzerinde uçmak için bir ekipmanın yanı sıra, denizcilik departmanı uzmanlarının gerçekten yaptığı çeşitli yenilik ve icatları test etmek gerekiyordu.
İşe girdiğimizde, zeplin bulunduğu kızak yakınında mürettebatı barındıracak hiçbir kışla olmadığı ortaya çıktı. Memurların ve görevlendirilmemiş memurların durumu daha da kolaylaştı - biz Potsdam'da mülkleri seçildi, mülkleri seçildi, her şeyden önce, kendimiz için kazançlı. Gerçek şu ki, o zamanlar bir yiyecek kıtlığı zamanı vardı, bu yüzden birimiz bir fırıncıyla yaşadık, bir başkası kasapla, üçüncüsü bir pastane sahibinin kızıyla ilgilendi, sonra yer değiştirdik, birbirimize yerleştik ve böylece gayet iyi yaşadık. Tahmin edilebileceği gibi, bu koşullar disiplinin güçlendirilmesine katkıda bulunmadı, ancak Kuzey Denizi kıyısındaki monoton bir servisten sonra insanlar en azından kısa bir dinlenmeye ihtiyaç duyuyordu. Şimdi, birkaç yıl sonra emrimle ve emrimle hizmet veren tüm insanların hem savaş sırasında hem de devrim sırasında hiç de kolay olmayan dürüst ve kusursuz davrandıklarını söyleyebilirim.
Sıradan görevli ekip üyelerinin konuşlandırılmasından ve yer destek ekibinden çok daha fazla sorun çıktı. Mürettebatımız 24 çalışanlarından oluşuyordu ve aynı sayıda denizci destek ekibindeydi. Gemiye bağlı denizciler ve çeşitli zemin işleri yapan teknisyenlerdi - gaz doldurma, onarım, geminin kızaktan girmesi ve çıkması vs. Kendilerini iyi taraftan gösterenler eğitildi ve sonunda zeplin mürettebatının bileşimine dahil edildiler. Böylece, gerekirse, mürettebatımı yardımcı mürettebatın denizcilerinden arttırma fırsatım oldu.
Takım için bir kışla yapma isteği ile, tekrar tekrar Donanma Bakanlığından "yetkili" amiralliğe döndüm ve ondan o kadar bıktım ki, bir keresinde oldukça keskin bir biçimde söyledi: "Tanrı aşkına, istediğini yap, beni yalnız bırak!". İki kez tekrar etmemize gerek yoktu. Kıdemli subayım Teğmen von Schiller kelimenin tam anlamıyla “ne istersen yap” ifadesini anlamıştı ve akşam yemeğinden sonra Potsdam Ahşap Fuarı'ndaydı. Birkaç gün sonra inşaat malzemeleri hayvanat bahçesindeki şantiyeye ulaştı. Oturma odaları, yatak odaları ve yemek odası ile iyi bir kışla inşa edecektik. Elbette, görevlendirilmemiş subaylar ve denizciler için kulüp barı ima edildi. Kışlaların ağaçların gölgesinde olması için ormanda mümkün olduğunca derin bir yer inşa etmek için bir yer seçtik. Binanın çerçevesi, bakanlıktan “yetkili” amiral bize geldiğinde, kışlaları incelediğinde ve talimatlara göre, kışlaların “kulübeden elli metreden daha az olmaması” gerektiği için hemen hemen hazırdı. “Maalesef” biz bugüne kadar bilmiyorduk ve muhtemelen havacılıkta bir şey anlamadık. Kışla, kayıkhaneden elli metre uzakta olacak, bir vizör aldık.
Bir dahaki sefere amiral bize geldi, sadece pencereleri ve kapıları koymak için kaldığında. Üst düzey bir kişi binayı denetledi ve bizim için sürpriz oldu. Kışlalar bu yerde bulunamıyor - amiral dedi ki - zeplin kayıkhaneden çekilmesine engel olacak. İlginçtir ki, bu şu anlama geliyordu: Havacılıkta hiçbir şey anlamıyoruz. Bu rakamın hayatında bir kez daha zemini kayıkhaneden aldığını sanmıyorum. Ayrıca, hiç kimse zeplin kayığa güvenli bir şekilde girip çıkacağı gerçeğiyle ilgilenmiyordu, ancak böyle bir “uzman” görüşüne göre, çekingen itirazlarımız sadece amatörce oldu. Böylece, kışla inşaatını ikinci kez bitirmeyi hedeflememiştik. Binanın yıkılması ve montajının tüm barakalardan daha pahalı olduğunu düşünüyorum. Sonunda, kışlalar inşa edildi ve o yerde uzun süre durdu. Daha sonra, Potsdam'daki havacılık istasyonunu kapatma kararından sonra, Tondern'e (Schleswig-Holstein) taşındı.
Mucitler olmasaydı ... çok üzücü olmazdı. Bakanlık görevlilerinin emriyle başımıza geçen mucitler çok kötüydü. Şaşkınlığımıza ve pişmanlığımıza göre, tartışmamız veya test etmemiz gereken tüm icatlar gerçeklikten ve saçmalıktan tamamen ayrıştı. Böyle tipik bir mucidi hatırlıyorum. Bir gün beni bakanlıktan aradılar ve açıkladığım gibi ünlü bir bilim ve teknoloji figürü olan biriyle konuşmaya davet ettiler. Her türlü teknik konuda güçlü olan asistanım teğmen Schiller'i alarak merkeze gittim. Tanıştığımız Profesör Erfinder, çok eğitimli bir insandı. Ona göre, uzun yıllar deniz havacılık problemleriyle ilgilendi. Bu zor soruyu tam olarak anlayan profesör, pratik uygulama için Büyük Britanya’nın tüm donanmasını yok etmek için çok fazla zorluk çekmeden ve riske girmeyecek orijinal bir fikir önermeye karar verdi. Schiller ve ben şaşkınlıkla birbirlerine baktık ve gerçek bir ilgi ile dinlemeye hazırlandık. Profesörün projesi dikkatlice ve detaylı bir şekilde geliştirildi. Özü aşağıdaki gibiydi.
- Hava gemileri, çeşitli araçları, denizdeki düşman gemilerini ve hepsinden öte, savaş gemilerini imha etmelidir - profesör, kontrolsüz pathoslarla başladı. - Hem karşı ateşe karşı savaş silahlarının bir sonucu olarak hem de gemide bir bomba bulunduğunda, geminin kendisi için kuşkusuz bir potansiyel tehdit teşkil eden bir zeplin üzerinde bombalar bulunduğunda, tüm bombalar, uzun bir ip üzerinde kazılabilir olan kazıcının arkasına çekilen balona götürülmelidir. 1000 metre.
Karşımda oturan Schiller gözlerinin alnına bakıyordu ve Erfinden'in konuşmasına engel olmak için onu masanın altına atmak zorunda kaldım.
“Bombaları balon sepetinin kenarlarına, özel kilitlere asacağız - öfke tarafından farkedilmeden, profesör devam etti”, sepetin altına uzun bir çelik kablo bağlayacağız, aynı zamanda, yaklaşık bir elektromagneti yerleştireceğimiz, su seviyesine, aynı zamanda sepetin altına. Zeplin düşman gemisini geçmesi, sonunda bomba olan bir balon ve elektromıknatıslı çelik bir kablo çekmesi gerekecek.
“Ah, Tanrım, neden,” istemeden dışarı çıktım, “neden bu lanet olası elektromıknatıs?”
Bay Erfinder bize muzaffer baktı, göz kırptı ve hoşça gülümsedi, cevap verdi:
“Evet, efendim, daha hızlı düşünün. Bir elektromıknatıs sadece zeplin tarafından çalıştırılabilir, öyle değil mi?
Olimpiyat sakinliğini sürdürmek ve sınırlandırılmamış merakı göstermek, soruyorum:
- Güzel profesör! Yani, zeplin tarafından işletiliyor, ama sanırım ...
Erfinder bu düşünceyi tamamlamama izin vermedi ve aptallığım üzerinde zafer kazandırarak coşkuyla bulanıklaştı:
“Elektromıknatıs açılır açılmaz, geminin zırhına yapışacak!” Şimdi ne demek istediğimi anladın mı? Harika, değil mi? Evet, gerçekten güzel! Ve sonra, kablo bir elektromıknatısla geminin gövdesine sıkıca tutturulduğunda, düşman ekibi her şeyi yapabilir, ancak bu kabloyu gemiden ayırmak imkansız olacak ...
- Peki sonra ne? - hala dehaya dair derin düşüncelere yetişemiyorum, umutsuzca soruyorum.
- Sırada ne var? - Bana engelsiz bir pişmanlıkla dedi ki, - aerostattan gelen bombalar ipi gemiye indirecek ve patlayacak, kaçırmanın bir yolu olmayacak ...
“Tam bir moron,” çılgın bir düşünce aklımdan geçti. Schiller'in yüzü kırmızıya döndü ve buruşuk pancarlara döndü. Profesörün “parlak” fikrinin gelişmesinde, birdenbire kafamda doğdu - bir topçu mermisi için böyle bir “tel yolu” yapmak mümkün mü? Sağduyuma aykırı olarak, Sayın Erfinder’i teklifinin yerine getirilemeyeceği konusunda kibarca ikna etmeye çalışıyorum.
- Zeplin ve balona bağlanan bu kadar uzunlukta bir kablo (1000 metre), yerçekiminin etkisiyle mutlaka sarkar, saygın bir profesörün çiziminde olduğu gibi kesinlikle yatay olmaz. Bu, balonun zeplin kıçına yaklaşması ve bu fikri kullanmamızın bariz avantajlarını göz ardı etmemize yol açacaktır.
Reaksiyon Erfinder anında oldu:
- Bu, örneğin her bir kablo kablosundan gaz içeren küçük balonların güçlendirilmesiyle düzeltilebilir. Bu toplar çekme halatını yatay konumda tutar.
“Buruşuk pancar” gözlerini devirdi, lekelerle kaplı ve çılgınca masanın altındaki bir şeyi aramaya başladı.
“Tamam, katılıyorum”, hala çekiciliğimi kaybetmiyor, profesörümüzü cennetten dünyaya indirmeye çalışıyorum, “yine de, zeplin tehlikesi kalıyor, çünkü düşman gemisi üzerinden uçmak zorundasın ve bu güvenli değil.”
“Evet, gerçekten öyle,” mucitimiz bir anlığına tökezledi, “bu nedenle balonu çekmemeliyiz, önümüze doğru itmeliyiz!”
“Khe,” şaşkınlıkla bile boğuluyordum, “sonuç olarak, bir aerostat önümde bir kilometre uzunluğunda bir kabloya, hatta 999 küçük toplarla bile zorlamalıyım… Biliyorsunuz, sevgili profesör, pratik yapmak, deneyimime inanmak çok zor olacak. Evet, çok zor ... Projeniz için çok teşekkür ederim, ama yine de üzerinde çalışmamız gerekiyor ve sonra tekrar buluşup konuşacağız.
Yine de önerilerden biri ilginçti ve hayata geçirmeyi denedik. Tanınmış bir şirket, uygulaması uzun mesafeli bir hava gemisinin bir torpido ile düşman gemisine saldırmasına izin verecek özgün bir proje önerdi. Fikir, bir planör çift kanatlı zeplin takılı olduğu, torpido gövde olarak kullanıldı. Zeplin planör kaldırdı ve doğru yere teslim etti. Ardından planör zeplinden çıkardı ve hedef yönünde bir düşüşle uçtu. Gondoldan yönetim ve hedefleme, 7000 metreden daha uzun ince bir kablo kullanılarak gerçekleştirildi. Hesaplanan noktada, planör yere düştü, torpil ayrıldı ve zaten su altında hedefe gitti.
Kısa süre sonra planörün ilk prototipi Potsdam'daki üssümüze teslim edildi ve zeplinle bağlandı. Gerçek bir torpil yerine, tam boyutlu bir ağırlık modeli kuruldu. Gölün üstündeki 1000 m yüksekliğine tırmandık ve planörü serbest bıraktık. 100 m ile uçtu, sol kanala düştü, bir kuyruk parçasına girdi ve çarptı, suyla çarpıştı. Kötü şans Bununla birlikte, testlerde yer alan tasarımcılar zihin varlıklarını kaybetmediler ve fikirlerine sıkı bir şekilde inandılar. Yeterince hızlı bir şekilde, uçak gövdesinin yeni bir sürümü yapıldı. İlk örnek ile karşılaştırıldığında, kontrol önemli değişiklikler geçirmiştir. Şimdi, uçak gövdesi kontrolleri, zeplin gondoluna monte edildi, böylece asansörler ve dümenler kontrol altına alınabildi ve aynı zamanda, ilk numunenin felaketinin sebebi olan çok fazla kaymaları da dışlandı. 1000 m yüksekliğine tırmandık ve planörü düşürdük. İniş alanı yönünde yavaşça irtifa kaybederek uçtu. İki garaj ön gondoldaydı ve bir planör kullanıyordu. Bu kez cihaz dümenlere kusursuzca itaat etti ve tasarımcılar kendilerini açmaya bile izin verdiler. Birkaç dakika sonra planör başarılı bir iniş yaptı. Sonra hala test uçuşları vardı, ama onlar hakkında konuşmayacağım - çok zaman alacaktır. Bu buluş asla filo tarafından kabul edilme aşamasına getirilmedi, ancak çekilen bir balonun aksine, çok ilginç ve ümit verici idi.
Yaşamın bütün gerçeklerine rağmen, Potsdam'da geçirilen zaman harikaydı. Servis çok az zaman aldı. Her gün, ilk yarısında, Berlin ve çevresi üzerindeki zeplin üzerinde kısa yürüyüşler yaptık. Yürüyüş, yalnızca başkent ve Potsdam'a yukarıdan bakmak isteyen zeplin içindeki sayısız misafir tarafından engellendi. Yolcular arasında genellikle varışlarını dikkatle hazırladığımız çok üst düzey yetkililer vardı. Bizim için bu, herkesin geçit üniformalarında olması gerektiği ve emir ve madalya sahibi olanların onları giydirmesi gerektiği anlamına geliyordu. Kendimizi daha enerjik görünmeye çalışarak her türlü çizgiyle ve agletle süsledik. Bir keresinde göğsünün yoldaşlarına karşı “mütevazı” görünen mürettebatımın bir üyesi bana bu gerçeği ima etti. Ödül alma sürecinin çok zor bir mesele olduğunu söylemeliyim. Çok sayıda farklı kağıt çekmek zorunda kaldım. Bir gerekçe yazın, birkaç hafta sonra geri gelen özel formları doldurun, çünkü sütun no. 7 yanlış dolduruldu. Bu nedenle, bu kişinin resmi talebini yerine getirmenin son derece zor olduğu açıktır. Ancak, iktidarda olan her şeyi yaptık, “ödül yarışını” bir tür komik rekabete dönüştürdük. Üniformaya askeri, madalya veya sipariş olmasa bile, bir orijinali tutturmamız bizim için özel bir şık olarak kabul edildi.
Zeplinizde yüksek rütbeli bir kişi belirirse ve ödüllendirme hakkına sahipse görev basitleştirildi. Burada coveted "ödülü" almak için beceriklilik harikaları gösterdi. Üst düzey subayım bir keresinde bir Türk prensi Osman Fouad'ın Potsdam'daki 1 Muhafız Alayı'na geldiğini, Demir Hilal'e bir madalya ile ödüllendirme hakkına sahip olduğunu ve I derecesinin Demir Haç'ın aksine, tuniğinin sağ tarafına giydiğini söyledi Bu da gözlerimizdeki önemini daha da arttırdı. Sarhoş schnapps denizi ve Schiller'in “insanlık dışı” çabaları sayesinde, Türk prens zeplinimizde belirdi. Ona havadan ve Berlin'in ve çevresinin bütün güzelliklerini gösterdik, kibar ve yakın olmalarına özen gösterdik - ama ... Demir Hilal'i almadık.
Kısa süre sonra, Taç Prens von Hohenzoller-Sigmaringen’in hava gemilerine olan ilgisini dile getirdiğini duyduk ve Schiller onu bir L 25’e uçmaya davet etmeyi kendine aldı. Burada şansımızı kaçırmamalıydık - prensin kendisinin ödüllendirmeye hakkı olmasa bile, babası, iktidar kralı, sadece oğlunun fikrini dinlemek zorunda kaldı. Prens'e hava gemilerinin ön üssünü göstermeyi teklif ettik ve Strasser'den Oldenburg'un güneyinde, yakın zamanda inşa edilmiş büyük bir üs olan Alhorn'u ziyaret etmesine izin verdik. Varışta gemimizi boş bir yerin olduğu kayıkhaneye koyduk ve eski arkadaşlarla buluşmaya gittik. Prens oldukça arkadaşça bir adam olarak ortaya çıktı ve dizginlenmemiş eğlenceyi şımarttık. Bir gün telefona çağrıldım - Alhorn'a bir ara iniş yapmamıza izin verdiğini söyleyen Strasser'dı, savaş gemisindeki savaş zeplinin yerini almamıza izin verdi, ancak şimdi bilmenin zamanı geldi ve şeref duyduk çünkü üssün faaliyetlerini düzensiz bir şekilde düzenledik. ve ruhumuzun yarın sabah orada olmayacağı. Yarın öğlen, Potsdam'a geri döndük.
Değerli konuğumuz yolculuğumuzdan tamamen memnun kaldı - çok çaba harcayacaklardı ve Shiller ve ben 20.00 Muhafız Alayı'nın oturma odasında akşam yemeği için 1'a davet ettiler. Belirlenen saatten birkaç dakika önce orada göründüm. Prens benimle iyi bir ruh hali içinde tanıştı ve babasının adına bir mahkeme emri vermeme izin verildiğini söyledi - bu benim hayallerimin sınırıydı. Yeni ödülün "ışıltısı" nda, Schiller'in gardıropta göründüğü zaman aynanın karşısında durdum ... Göğsünde yeni bir ödül yoktu. Doğru, elinde bir şey tutuyordu.
“Benim de aldığım bir şey” dedi yüzünde ekşi bir ifade ile, “bir düzen yerine, sadece bir resim”.
- Onunla ne yapmalıyım? - çok kızmıştı.
“Göğsüne as,” diye dikkatsizce tavsiye ettim. Dahası, ondan uzak durmaya çalıştım, çünkü bütün o Schiller akşama şimşek ve şimşekle etrafına “atıldı”.
Büyük pişmanlığımıza göre, Potsdam'daki güzel günler yakında sona erdi - Friedrichshafen'de bizi yeni bir zeplin bekliyordu ...