Batı toplumunda ölülerin yakılması uygulaması giderek daha fazla ağırlık kazanıyor. Avusturya'nın başkenti Viyana'daki Merkez Mezarlığı'nda da ölülerin gömüldüğü ve yakıldığı iki ayrı bölüm yer alıyor.
1874 yılında 250 hektar üzerine kurulan mezarlıkta 300 bin mezarda 3 milyon ölü yatıyor. Her gün 15 ila 20 kişinin gömüldüğü mezarlıkta Müslümanlar için de bir bölüm bulunuyor. Mezarlığın halkla ilişkiler sorumlusu Andrea Rauscher, mezar yerlerini kiralama usulüne göre kullandırdıklarını anlatıyor. Senelik 70 Euro'dan başlayan mezar yerleri 10 seneliğine kiralanıyor. Fiyat, mezarın durumuna, girişe yakın olup olmadığına veya mezarda daha önce kaç ölünün defnedilmiş olduğuna göre değişebiliyor. 10 yıl sonra mezar kontratının uzatılmaması halinde, mezarlığa yeni definler yapılıyor.
Avusturya'da da son yıllarda öldükten sonra yakılmayı tercih edenlerin satışında artış görülüyor. Andrea Rauscher, ölü yakılmanın daha çok ilgi görmesini 'popüler' olmasına bağlıyor. Viyana'da ölü yakılan tek yer olan Simmering Krematoryumu Şefi Christian Vikenscher ise insanların daha ucuza mal olduğu için öldükten sonra yakılmayı tercih ettiğini savunuyor. Kremasyonun gömme işlemine göre 500 ila bin Euro daha ucuz olduğunun altını çizen Vikenscher, yakılma oranının Salzburg ve Graz Eyaletleri'nde yüzde 60'lara vardığını da sözlerine ekliyor.
1923'te kurulan krematoryumdaki küllerin gömüldüğü mezarların sayısı 42 bine ulaşmış. Günde ortalama 20 ile 25 kremasyonun yapıldığı tesiste Türkler de çalışıyor.
ÖLÜLERİ 800 DERECELİK FIRINA SÜREN TÜRK
Mezarlığın tabutla defin yapılan kısımda dokuz; ölü yakılan kısmında ise üç Türk çalışıyor. Krematoryum kısmında çalışanlardan Mahmut Tektürk 1988 yılında Avusturya'ya gelmiş. Tektürk'ün asıl mesleği boyacılık, ancak bir arkadaşının aracılığıyla 1993'ten buyana mezar işçisi olarak çalışıyor. Tektürk, gelen ölüyü morgdan alıp işlemlerini bitirdikten sonra 750-850 derece fırına sürerek yakmaktan sorumlu.
İşe ilk başladığı gün kapıdan girmesiyle dönmesinin bir olduğunu söyleyen Tektürk, "Bu işe başlamadan önce, cenaze denince ben donardım. Daha sonra alıştım tabii. Şimdi normal bir iş gibi sabah gelip mesai yapıyor, akşam eve dönüyorum." diyor.
'Ölü yakıcı' Tektürk, tüm işlemlerin otomatik olarak gerçekleştirildiğini anlatıyor. Morgdan alınan cenaze önce tartılıyor. Bilgisayara veriler giriliyor ve cenaze tabutla birlikte fırına sürülüyor. Cenaze, kilosuna bağlı olarak ortalama bir buçuk saatte yanıyor. Daha sonra ızgaralardan aşağıya dökülen yaklaşık iki -dört kilo arası ağırlığındaki küller bir kavanoza dolduruluyor. Ya bir duvar mezara konuluyor ya da yer mezarına gömülüyor.
Külleri evlerinde saklayanlar da oluyor. Pahalı duvar mezarlarını ekonomik durumu iyi olan aileler tercih ediyor. Mahmut Tektürk, ölüler yakılmadan önce güzelce giydirildiğini, makyajının dahi yapıldığını anlatıyor. Yakılmayı tercih edenlerin sayısında artış olduğunu ifade eden Tektürk, "Ben buraya başladığımda günlük ortalama 12-13 cenaze yakıyorduk. Şuan ise 20-24 arası değişiyor." şeklinde konuşuyor.
Müslümanların Hıristiyanlara göre cenaze konusunda daha hassas ve daha duygusal davrandıklarını dile getiren Tektürk, "Mesela bizim bir cenazemiz olduğu zaman herkes elinden geleni yapmaya çalışır. Cenazesi olan aileye yardımcı olunur, herkes işin bir ucundan tutar. Fakat bu ülkede her şey parayla yapılıyor. Buraya cenazelerini bırakanların bir kısmı defne kadar hiç arayıp sormuyor bile." diyor