Her yıl Kasım ayında Rusya'da 7 unutulmaz bir tarihtir - Yılın Ekim Devrimi Günü 1917. 1991'e kadar, 7 Kasım, SSCB'nin ana bayramıydı ve Büyük Ekim Sosyalist Devrim Günü olarak seçildi.
Sovyetler Birliği'nin (1918'ten beri kutlanan) varlığı boyunca, Kasım 7 “kırmızı takvim günü” idi, yani resmi tatildi. Bu gün, işçilerin ve askeri geçit törenlerinin gösterileri Moskova'daki Kızıl Meydan'da ve ayrıca SSCB'nin bölgesel ve bölgesel merkezlerinde yapıldı. Ekim Devrimi'nin yıldönümünü anmak için Moskova'daki Kızıl Meydan'daki son askeri geçit töreni 1990 yılında yapıldı. En önemli resmi tatil günlerinden biri olan Kasım 7'in kutlaması Rusya'da 2004'e kadar korunurken, 1992'ten sadece bir gün tatil olarak kabul edildi - Kasım 7 (SSCB'de tatil olarak kabul edildi).
1995'ta, Askeri Zafer Günü kuruldu - Büyük Ekim Sosyalist Devrimi'nin yirmi dördüncü yıldönümünü kutlamak için Moskova'daki Kızıl Meydan'daki askeri geçit töreni günü (1941 yılı). 1996’te, Rusya Federasyonu Başkanı’nın “Rusya toplumunun çeşitli kesimlerinin muhalefetini ve uzlaşmasını hafifletmek amacıyla” kararıyla, Mutabakat ve Uzlaşma Günü olarak yeniden adlandırıldı. 2005'ten bu yana, yeni bir ulusal tatilin kurulması nedeniyle - Ulusal Birlik Günü - Kasım 7 bir gün izin vermedi.
Kasım 7 tatil olmaktan çıktı ancak unutulmaz tarihler listesine dahil edildi. Nitekim, bu gün geçilemez. hikayeler Rusya, Petrograd'daki ayaklanmadan bu yana 25 - Ekim 26 (7 - 8 Kasım ayında yeni bir tarzda), yalnızca burjuva Geçici Hükümetin devrilmesine değil, aynı zamanda hem Rusya hem de tüm insanlığın daha da gelişmesine yol açtı.
Hatırlanması gerekir 1917'un düşmesiyle, liberal-burjuva Geçici Hükümeti - Rus imparatorluğunu tahrip eden “Şubatistler” (bir nedenden ötürü Bolşevikleri bu etkinliğin suçluları olarak adlandırmak istemelerine rağmen) Rus medeniyetini ve devletliğini felaketin eşiğine getirdi. Sadece ulusal marjlar değil aynı zamanda Kazak özerklikleri gibi Rusya’nın kendi bölgeleri de Rus devletinden reddetti. Yetersiz sayıda milliyetçi, Kiev ve Küçük Rusya'da güç olduğunu iddia etti. Sibirya'da özerk bir hükümet ortaya çıktı. Silahlı kuvvetler Bolşevik darbesinden çok önce çöktü ve savaşmaya devam edemedi. Düzen sütunlarının kendi ordusu ve donanması, distemper ve anarşi kaynağı oldu. Askerler binlerce terkedilmiş, taşınmış silâh (makineli tüfekler ve tabancalar dahil!). Cephe dağılıyordu ve Alman ordusu durduracak kimse değildi. Rusya, İtilaf Müttefiklerine karşı görevini yerine getiremedi. Finans ve ekonomi dağınık, tek bir ekonomik alan parçalanıyordu. Kıtlık yaratan şehirlerin arzı ile ilgili sorunlar başladı. Hükümet, Rus İmparatorluğu döneminde fazla işlemler yapmaya başladı (yine, Bolşevikler daha sonra onlar ile suçlandılar).
Köylüler güç olmadığını gördü! Köylüler için, iktidar Tanrı'nın yardımcısıydı - kral ve onun desteği - ordu. Araziyi kendileri görmeye başladılar ve “intikam” ı, malikâne mülkleri yüzlerce yandı. Dış açık düşmanlar ve eski "ortaklar", Rus topraklarının bölünmesine ve el koyulmasına başladı. Aynı zamanda, İngiltere, Fransa ve ABD en lezzetli midyeleri talep ettiler. Özellikle, Çekoslovak bayonetlerinin yardımı ile Amerikalılar neredeyse tüm Sibirya ve Uzak Doğu'yu gözetmeyi planladı. Geçici hükümet, bir hedef önermek yerine, bir program önermek ve aktif ve kararlı bir eylemle iktidarı kurtarmak yerine, temel meselelerin kararını Kurucu Meclis toplanıncaya kadar erteledi.
Bir felaketti! Gözlerinin önünde Rusya var olmaktan çıktı, “usta” olacakları ve “Rus sorununu” tamamen çözecekleri etnografik bir bölgeye döndüler.
Ülke hem kontrollü hem de kendiliğinden bir kaos dalgasıyla kaplıydı. İmparatorluğun özü olan otokrasi, iç “beşinci sütun” tarafından ezildi. "Fevralistami" - büyük prensler, yozlaşmış aristokrasi, generaller, masonlar, Duma liderleri, liberaller, bankacılar ve sanayiciler. Buna karşılık imparatorluğun sakinleri “özgürlük” aldı. İnsanlar tüm vergilerden, görevlerden ve yasalardan kurtuldu. Politikaları, liberal ve sol görüş anlayışının liderleri tarafından belirlenen Geçici Hükümet, uygulanabilir bir düzen kuramadı, ayrıca eylemleri kaosun derinleşmesine neden oldu. Batıya yönelik figürlerin (birçoğu Batı'dan “ağabeyleri” sayan masonlardı) Rusya'yı tahrip etmeye devam ettiği ortaya çıktı. Sözler gereği, her şey güzel ve pürüzsüzdü, aslında - onlar sadece güzelce konuşabilen yıkıcılar ya da “iktidarsız” insanlardı. Savaş sırasında ordunun "demokratikleşmesini" hatırlamak yeterlidir (Sipariş No. 1).
Liberal Demokratik Petrograd de facto ülkenin kontrolünü kaybetti. Liberallerin gücü, Rusya’nın belirli prensliklere çökmesine neden oldu, kendi “bağımsız” başkanlar, süvariler, atamanlar, hanlar ve prensler kendi konuşan parlamentoları, mikro orduları ve idari cihazları ile birlikte. Tüm bu “devletler” kaçınılmaz olarak dış güçlerin yetkisi altına düştü - İngiltere, Fransa, ABD, Japonya, Türkiye, vb. Aynı zamanda, Rusya topraklarına birçok komşu da girdi. Özellikle Fin radikalleri, Rus Karelya, Kola Yarımadası'nın da dahil olduğu "Büyük Finlandiya" nın hayalini kurdular ve şansla, Kuzey Urallara kadar iniyorlar. Rus medeniyeti ve halkı, tamamen yıkılma ve tarihten kaybolma tehdidi altındaydı.
Ancak, iktidara gelebilecek ve insanlara uygulanabilir bir proje önerebilecek bir güç vardı. Bunlar Bolşeviklerdi. 1917 yazına kadar, öğrenciler ve Sosyal Devrimciler için popülerlik ve güç kazandıran ciddi bir siyasi güç olarak kabul edilmediler. Ancak 1917'un düşüşüyle, popülariteleri artmıştı. Programları kitleler için açık ve anlaşılırdı. Bu dönemdeki güç, siyasi iradeyi gösteren hemen hemen her gücü alabilirdi. Bu güç Bolşevikler oldu.
Ağustos ayında 1917, Bolşevikler silahlı bir ayaklanmaya ve sosyalist bir devrime yöneldiler. Bu, RSDLP'nin VI b kongresinde gerçekleşti (b). Ancak, Bolşevik parti aslında yeraltındaydı. Petrograd garnizonunun en devrimci alayları dağıldı ve Bolşeviklere sempati duyan işçiler silahsızlandı. Silahlı yapıları yeniden kurma fırsatı sadece Kornilov isyanı sırasında ortaya çıktı. Başkentte ayaklanma planının ertelenmesi gerekiyordu. Sadece 10 (23) Ekim 1917 Merkez Komitesi bir ayaklanmanın hazırlanmasına ilişkin bir karar aldı. Merkez Komitesinin ilçelerin temsilcilerinin katıldığı genişletilmiş bir toplantısı olan Ekim ayının 16'i (29) daha önceki kararı onayladı.
12 (25), yılın Ekim ayında, 1917’in, Petrograd’ın Sovyetler Birliği Konseyi Başkanı Lev Troçki’nin inisiyatifine “askeri ve sivil Kornilov’a açıkça hazırlanacak saldırıdan” devrimi savunmak için kuruldu. Sadece Bolşevikler değil, aynı zamanda bazı solcu Sosyal Devrimciler ve anarşistler de WRC'ye girdiler. Aslında, bu organ ve silahlı bir ayaklanmanın hazırlanmasını koordine etti. Resmen sol bir SR olan Pavel Lazimir tarafından yönetildi, ancak neredeyse bütün kararlar Bolşevikler Leo Troçki, Nikolai Podvoisky ve Vladimir Antonov-Ovseenko tarafından verildi.
WRC'nin yardımıyla Bolşevikler, Petrograd garnizon oluşumlarının asker komiteleriyle yakın ilişkiler kurdu. Aslında, sol güçler şehirdeki ikili iktidarı restore etti ve askeri güçler üzerindeki kontrolünü kurmaya başladı. Geçici Hükümet, devrimci alayı cepheye göndermeye karar verdiğinde, Petrograd Sovyeti bir emir kontrolü atadı ve emrin stratejik değil siyasi politikalarla dikte edildiğine karar verdi. Alayların Petrograd'da kalması emredildi. Askeri bölge komutanı, şehir ve banliyö cephanelerinden işçilere silah verilmesini yasakladı, ancak Konsey emir ve silah verdi. Petrograd Sovyeti, Geçici Hükümetin, Peter ve Paul Fortress cephaneliğinin yardımıyla destekçilerine silah verme girişimini de durdurdu. Petrograd garnizonunun bazı kısımları Geçici Hükümete itaatsizlik etti. Ekim 21, Petrograd Sovyeti'ni şehirdeki tek meşru otorite olarak tanıyan garnizon alayı temsilcilerinin katıldığı bir toplantı düzenledi. O andan itibaren, Askeri Devrim Komitesi, Komiserlerini, Geçici Hükümetin komiserlerinin yerine, askeri birimlere tayin etmeye başladı.
Ekim 22 gecesi, Askeri Komutan Petrograd Askeri Bölge merkezinden komiserlerinin otoritesini tanımasını istedi ve 22 garnizona bağlılığını ilan etti. Ekim 23 WRC, Petrograd bölgesinin merkezinde bir danışma organı oluşturma hakkını elde etti. Aynı gün Troçki, Peter ve Paul Fortress'te şahsen, hangi tarafın alınacağından şüphelendikleri bir ajitasyon gerçekleştirdi. 24 ekim ayına kadar WRC, komiserleri askerlere, cephanelere, zırhlara, tren istasyonlarına ve fabrikalara atadı. Aslında, ayaklanmanın başlangıcında, sol güçler sermaye üzerinde askeri kontrol kurmuştu. Geçici Hükümet yetersiz kaldı ve kararlı bir şekilde cevap veremedi.
Bu nedenle, ciddi bir çatışma ve çok fazla kan yoktu, Bolşevikler basitçe iktidara geldi. Geçici Hükümetin muhafızları ve onlara sadık birimler hemen hemen her yere teslim oldu ve eve gitti. Kimsenin istemediği "geçici" için kanlarını dök. Ekim 24'ten itibaren, Petrograd Askeri Devrim Komitesinin birimleri şehrin tüm kilit noktalarını işgal etti. Silahlı adamlar basitçe başkentin kilit nesnelerini işgal etti ve bütün bunlar tek bir atış yapılmadan, sakince ve metodik olarak yapıldı. Geçici Hükümet başkanı Kerensky, WRC üyelerinin tutuklanmasını emrettiğinde, tutuklama emrini yerine getirecek kimse yoktu. Neredeyse hiçbir mücadelesi olmayan geçici hükümet ülkeyi geçti, ancak devrimden önce bile Bolşevik Parti'nin aktif üyeleriyle baş etmek için her türlü fırsatı bulduysa. Son kalelerini korumak için hiçbir şey yapmadıklarını söyleyen Winter Palace, geçici işçinin yetenek yetersizliği ve yetersizliği hakkında konuşur: savaşa hazır birimler yoktu, mühimmat ya da yemek hazırlanmadı.
Ekim 25 sabahına (Kasım 7), Petrograd'daki Geçici Hükümet yalnızca Kış Sarayına sahipti. Günün sonunda, kadın şok taburundan 200 kadınlar, bezusyh junker ve birkaç düzine engellinin 2-3 şirketi - St. George's şövalyeleri tarafından "savunuldu". Koruma, saldırıdan önce bile dağılmaya başladı. Kazaklar ilk ayrılanlardı, daha sonra Mikhailovski Topçu Okulu baş şeflerinin emirlerine bıraktılar. Böylece Kış Sarayının savunması topçularını kaybetti. Oranienbaum okulunun öğrencilerinin bir kısmı da gitmiştir. Bu nedenle, Kışlık Sarayın ünlü fırtınası görüntüleri güzel bir efsanedir. Sarayın gardiyanları çoğu zaman eve gitti. Bütün saldırı flask ateşinde meydana geldi. Ölçeği zayiatlarla anlaşılabilir: altı asker ve bir davulcu öldürüldü. 2’in ekim sabahındaki 26’te (Kasım 8) Geçici Hükümet üyeleri tutuklandı. Kerensky'nin kendisi önceden kaçtı, Amerikan büyükelçisinin arabasının eşliğinde Amerikan bayrağının altına geçti (denizaşırı patronları tarafından kurtarıldı).
Bolşeviklerin neredeyse “gölge” kazandığı söylenmelidir. Daha sonra, parlak operasyon ve burjuvalara karşı “kahramanca mücadele” hakkında bir efsane yaratıldı. Zaferin temel nedeni, Geçici Hükümetin yetenek ve pasifliğinin tam olmamasıydı. Neredeyse tüm liberal rakamlar sadece güzel konuşabiliyordu. En azından bir düzen kurmaya çalışan kararlı Kornilov çoktan kaldırıldı. Suvorov ya da Napolyon tipinin belirleyici bir diktatörü, önden birkaç saldırı birimi ile Kerensky'nin yerinde olsaydı, Petrograd garnizonunun ve kırmızı partizan birimlerinin parçalanmış kısımlarını kolayca dağıtabilirdi.
Ekim 25 akşamı, II. Tüm Rusya Sovyetler Kongresi, tüm gücün Sovyetlere devredildiğini ilan eden Smolny'de açıldı. Ekim 26 Konsey, Barış Kararını kabul etti. Tüm savaşçı ülkelerden evrensel bir demokratik barışın sağlanması üzerine müzakerelere başlamaları istendi. Toprakla ilgili kararname, toprak sahibi araziyi köylülere iletmiştir. Tüm bağırsaklar, ormanlar ve sular millileştirildi. Aynı zamanda, bir hükümet kuruldu - Vladimir Lenin başkanlığındaki Halk Komiserleri.
Petrograd'daki ayaklanma ile eş zamanlı olarak Moskova Konsey Devrim Komitesi, kentin kontrolünü ele geçirdi. Burada o kadar düzgün gitmedi. Belediye başkanı duma Vadim Rudnev'in altındaki Kamu Güvenlik Komitesi, junkerlerin ve Kazakların desteğiyle Konsey aleyhine askeri eylemlere başladı. Mücadele, Kamu Güvenlik Komitesinin teslim aldığı Kasım ayına kadar devam etti.
Genel olarak, Sovyet hükümeti ülkede kolayca ve fazla kan olmadan kuruldu. Devrim, yerel İşçi Vekilleri Sovyetlerinin gerçekte durumu kontrol ettiği Merkez Sanayi Bölgesinde derhal desteklendi. Baltık ve Beyaz Rusya'da, Sovyet iktidarı yılın Ekim - Kasım 1917'inde ve Merkez Chernozem bölgesinde, Volga bölgesi ve Sibirya'da - yılın Ocak ayının sonuna kadar kuruldu. Bu olaylara "Sovyet hükümetinin zafer yürüyüşü" deniyor. Rusya genelinde ağırlıklı olarak barışçıl Sovyet gücünün kurulması süreci, Geçici Hükümetin tamamen bozulmasının ve ülkeyi aktif ve program benzeri bir güçle kurtarma ihtiyacının bir başka kanıtıydı.
Sonraki olaylar Bolşeviklerin doğruluğunu onayladı. Rusya ölümün eşiğindeydi. Eski proje yıkıldı ve yalnızca yeni bir proje Rusya'yı kurtarabilirdi. Ona ve Bolşeviklere verildi. Eski Rusya'yı yok etmediler. “Fevralistler” Rus imparatorluğunu öldürdü: büyük dükler, generallerin bir kısmı, üst düzey haraççılar, aristokratlar, bankacılar, sanayiciler, liberal-demokratik partilerin temsilcileri, çoğu “millet hapishanesinden” nefret eden Masonik sığınaklarının üyeleriydi. Genel olarak, Rusya'nın "seçkin" çoğu kendi elleriyle ve imparatorluğu tahrip etti. Eski Rusya'yı öldüren bu insanlardı.
Bolşevikler "eski Rusya" yı kurtarmadılar, mahkum edildi ve acı çekti. Halkın yeni bir gerçeklik, bir medeniyet - bir Sovyet, daha adaletli, halkı parazit eden sınıfların olmadığı bir ortam yaratmalarını önerdiler. Bolşevikler, yeni bir gerçekliğin, bir projenin oluşması için gerekli üç unsurun hepsine sahipti: bir geleceğin görüntüsü, parlak bir dünya; siyasal irade ve enerji, birinin zaferine olan inanç (overpassionality); ve organizasyon.
Geleceğin imajı, komünizm Rus medeniyetine, insanlara içkin olduğundan, halkın büyük kısmının beğenisine geldi. Hiçbir şey için değil, devrimden çok önce, pek çok Rus, Hristiyan düşünceli düşünür aynı zamanda sosyalizmin destekçileriydi. Sadece sosyalizm parazitik kapitalizme bir alternatif olabilir (ve şu anda, köle olmayan, neo-feodal bir sisteme). Komünizm yaratılışın, emeğin önceliğindeydi ve halkın sömürüsüne, parazitizmine karşıydı. Bütün bunlar Rus "matrisine" karşılık geldi. Bolşevikler siyasi iradeye, enerjiye ve inanca sahipti. Bir örgütleri vardı.
Modern liberaller, halkı Ekim’in “Rusya’nın laneti” olduğuna ikna etmeye çalışıyor. Rusya'nın Avrupa'dan tekrar uzaklaştığını ve SSCB'nin tarihinin tam bir felaket olduğunu söylüyorlar. Gerçekte, Bolşevikler, “eski Rusya” nın ölümünden sonra - Romanovların projesi, devleti ve insanları kurtarmaya çalışan yeni bir gerçeklik yaratmaya çalışan tek güçtü. Geçmişte olanları koruyacak olan proje (Puşkin, Dostoyevski, Tolstoy, Alexander Nevsky, Dmitry Donskoy, Suvorov, Nakhimov, Kutuzov) ve aynı zamanda, kölelik ve baskı olmadan, parazitsiz, farklı bir fuar, güneşli medeniyete atılım olacak. ve müstehcenlik. Bolşevikler için olmasaydı, Rus uygarlığı büyük olasılıkla basit bir şekilde ölecekti.
Bolşevikler ile her şeyin düzgün olmadığı açıktır. Sert, hatta zalim davranmak zorunda kaldılar. Devrimcilerin önemli bir kısmı enternasyonalistlerdi (Troçki ve Sverdlov'un destekçileri). Birçoğu Batı etkisinin ajanlarıydı. Rus süper etnosunu (Rus medeniyeti) yok etmek için “ikinci bir dalga” başlatmaları gerekiyordu. “İlk dalga”, şubatçılar-Mason'lardı. Rusya'yı bir fedakarlık, beslenme yalak, dünya devrimi için bir üs olarak görüyorlardı; bunlar, sahipleri “dünya kulisleri” (“dünya uluslararası”) olacak Yeni Dünya Düzeni'nin kurulmasına yol açacaktı. “Dünya sahne arkası” bir dünya savaşı başlattı ve Rusya'da bir devrim düzenledi. Birleşik Devletler ve İngiltere'nin sahipleri, Marksizme dayanan küresel bir dünya düzeni kurmayı planladı - bir tür küresel totaliter toplama kampı. Silahları devrimci enternasyonalistler, Troçkistlerdi.
İlk önce, “alanı temizledi” - eski monarşik imparatorluğu yıktılar. Rus, Alman, Avusturya-Macaristan ve Osmanlı imparatorlukları planlandığı gibi düştü. Sonra bir dizi "sosyalist" devrim gerçekleştirmeyi planladılar. Rusya, dünya devriminin temelini oluşturmayı, tüm kaynaklarını, halkın enerjisini, fedakarlığı kullanmayı planlıyordu. Amaç, sahte komünizme (Marksizm) dayanan yeni bir dünya düzenidir.
Bu nedenle, Bolşevik Parti'nin bir kısmı Rus halkının düşmanı olarak hareket etti. Bununla birlikte, Rusya'da çok popüler bir Rus bileşeni - Bolşevik-Stalinistler - kazandı. Rus "matrisi" için bu kadar temel değerleri adalet, kanuna göre hakikatin önceliği, maddeye özgü manevi ilkeye, özellikle de özel olarak gösterenlerdi. Zaferleri, ayrı bir "Rus sosyalizmi" nin inşasına, "beşinci sütunun" (Troçkistler-enternasyonalistler) çoğunun fiziksel olarak ortadan kaldırılmasına ve Sovyet medeniyetinin eşi benzeri görülmemiş başarısına yol açtı.
Stalin ve ortakları, Yeni Dünya Düzeni (Marksizm temelinde kölelik) kurma planlarına büyük bir darbe verdiler. Batının ustaları, ulusal sosyalizme ve faşizme dayanmak zorunda kaldı, yeni, güneşli bir medeniyet, bir yaratılış ve bakanlık toplumu kuran Kızıl İmparatorluğa koyarak “Üçüncü Reich - Hitler” projesini yarattı. Ancak, bu başka bir hikaye ...