Jamie Dettmer, POLITICO Europe’da fikir editörüdür.
“Hayatında hiçbir şey
Onu terk eden gibi oldu.”
Shakespeare’in “Macbeth”inden alınan bu dizeler, Malcolm’un Kral Duncan’a, hain Cawdorlu Thane’nin ihanetlerini nasıl itiraf ettiğini, af dilediğini ve idamından önce derin tövbe ettiğini anlattığını anlatıyor.
Ancak bu hafta Başbakan Boris Johnson özür dilemedi, af dilemedi ve pişman olmadı. Sonuna kadar meydan okurcasına kaldı ve gidişatı karakterine tamamen uygundu.
Johnson, 40’tan fazla hükümetin istifasını gören 24 saatlik benzeri görülmemiş bir siyasi çalkantı döneminden sonra, ulusal lider olarak Downing Caddesi’nde 10 numaraya adım attığı andan itibaren başbakanlığını sarsan birçok fırtınadan bir tanesini daha yüzsüzleştirmeye çalıştı. .
Bu, 24 saatlik bir süre içinde Britanya tarihinde herhangi bir başbakanın maruz kaldığı en ön sıradaki bakanlık istifalarıydı – önceki rekor, 11 kıdemli bakanın istifa ettiği 1932’de kırılmıştı.
Ancak hem medya hem de siyasetteki kariyeri boyunca Johnson, bir kaçış sanatçısı olarak ününden zevk aldı – politik bir Houdini, kurallara ve sözleşmelere meydan okuyan ve bundan paçayı kurtaran. En azından bu hafta tutarlı kaldı.
Daha önce sadece iki kez cezalandırılmıştı – bir kez, bir alıntı yaptığı için Times tarafından kovulmuştu ve 2004’te, o zamanki Muhafazakar lider Michael Howard onu bir parti işinden kovduğunda, karmakarışık özel hayatı hakkında çok fazla hikaye ortaya çıktıktan sonra. basında, gazeteler bayağı aldatma hakkında daha fazla iddia taşıyor.
Hileli, yerçekimine meydan okuyan bir kaçış uzmanı olarak yeteneği, geçmişte kendisine oy veren birçok İngiliz için çekiciliğinin bir parçasıydı. Ancak parıltısı geçti ve bu hafta, gözüpek nitelikleri aceleci, iyi huylu Prens Hal’den daha karanlık bir Trumpvari göründü – ve hem partisi hem de ülkesi için, bitmek bilmeyen zehirlerle dolu fırtınalı başbakanlığındaki diğer zamanlardan daha tehlikeliydi. skandallar, zorunlu olmayan hatalar ve sleaze.
İngiltere daha önce hiç bu kadar kaotik bir başbakanlık çıkışı görmemişti. Margaret Thatcher, 1990’da bir parlamento partisi güvenoyu az farkla kazandıktan sonra tutunmaya çalıştı. Downing Caddesi’nde kalabalık gazetecilere verdiği demeçte, “Savaşıyorum, kazanmak için savaşıyorum” dedi. Ama Demir Leydi bile dönüp onun çekingen Kabinesinin üyelerini teker teker Avam Kamarası ofisine girip ona zamanın dolduğunu nazikçe söylerken kulak verdi.
Ertesi gün yaptığı son tam Kabine toplantısında, gergin bakanlarının toplu olarak azarlanması bekleniyordu. Bunun yerine, başlangıçta “Bu komik, eski bir dünya” diyen felsefi, düşünceli bir başbakan buldular.
Ama Johnson hakkında felsefi bir şey olduğuna dair hiçbir işaret yoktu. Westminster, Çarşamba gecesi, kendisine istifa zamanının geldiğini söyleyen bir grup üst düzey Kabine bakanına kısa bir süre verdiğini öğrendiğinde donakalmıştı. Grupta “sadıklar”ın yanı sıra Johnson’ın bir gün önce bir dizi istifanın ortasında Maliye Bakanlığı Şansölyesi olarak atadığı Nadhim Zahawi de vardı.
Modern zamanlarda, görevdeyken diğer ayrılmalar çok daha düzenli işler olmuştur. 1940’ta Neville Chamberlain, II. Dünya Savaşı’nın ilk aylarında görevdeyken, muhalefet partilerinin -ve pek çok Muhafazakârın- o yönetiyorsa ulusal bir hükümete katılmayacakları netleşince istifa etti.
Chamberlain, Avam Kamarası’nda kendisine şunları söyleyen Muhafazakar asilzade Leo Amery’den yıkıcı ipucunu aldı: “Gidin, diyorum ve sizinle işimizi bitirmemize izin verin. Tanrı adına, git.” Oliver Cromwell’in sözde Uzun Parlamento’yu feshederken söylediklerini aktarıyordu.
Ocak ayında, kıdemli Muhafazakar milletvekili ve eski Kabine bakanı David Davis alıntı Cromwell de Johnson’da – ama çok az boşuna. Johnson, ne kadar kavurucu olursa olsun, ipuçlarına yanıt vermiyor.
Bu, büyük ölçüde, yazılı bir anayasada kodlanmış katı ve hızlı düzenlemelerden ziyade çoğunlukla zımni kurallarla bir arada tutulan bir dizi normlar, sözleşmeler ve Parlamento Yasaları üzerine kurulu olan İngiliz yönetimi için bir sorundu. Ve hem teoride hem de pratikte, 19. yüzyıldan bu yana, Avam Kamarası’nda etkin bir çoğunluğa sahip olabilecek partiden oluşan Kabine’nin en büyük gücü olmuştur.
Bilgin Walter Bagehot, “Kabine, tek kelimeyle, ulusu yönetmek için yasama organı tarafından güvendiği ve tanıdığı kişiler arasından seçilen bir kontrol kuruludur” dedi. Ve zaman geçtikçe, başbakan, Kabine ve parlamento arasındaki etkileşim değişti ve birçok kez test edildi. Son yıllarda, Thatcher ve Tony Blair’in keskin bir baskısıyla, başbakanlar daha güçlü, Kabineler daha uysal ve parlamento daha zayıf hale geldi.
Ama Thatcher bile zamanının dolduğunu eninde sonunda anlamıştı. Öte yandan Johnson’ın bugüne kadar çok farklı bir görüşü vardı – Çarşamba gecesi bakanlarını başından savmasının da gösterdiği gibi. Başkanlık görüşü, genel seçimlerden itibaren Muhafazakarlara büyük bir çoğunluk sağlayan bir yetkiye sahip olduğu ve kendi milletvekillerinin bile İngiliz seçmenlerini geçersiz kılma hakkına sahip olmadığıydı – parlamenter sözleşmelerin ve uygulamaların oldukça eksantrik ve tarih dışı bir okuması.
Ancak Johnson, İngiliz siyasi davranışının uygunsuz normlarına meydan okumaya geldiğinde formdaydı.
Örneğin 2019’da, ülkenin hükümdarından parlamentoyu bir ay süreyle askıya almasını istedi, bu da muhalefet partilerinin ve asi Muhafazakar milletvekillerinin Brexit planlarını engelleme girişimlerini karmaşıklaştırdı. “Parlamentoya darbe yapmakla” suçlandı.
O zamana kadar, prorogasyon olarak bilinen parlamentonun askıya alınması, yasama meclisinin, hükümdar tarafından yapılan bir konuşmada yeni bir parlamento gündemi belirleyen hükümetin önünde birkaç gün – genellikle her sonbaharda – askıya alındığı anayasal bir formalite olarak görülüyordu. .
Askıya alma, yalnızca ülkenin uzun süredir devam eden Brexit destanına başka bir bükülme eklemekle kalmayıp, hükümet ve parlamento arasındaki ilişkiyi yükseltme riskini de taşıyan sert bir Johnson kumarı olarak görüldü. İngiltere Yüksek Mahkemesi bozulmuş oybirliğiyle yasa dışı olduğuna karar verdi.
Üç yıl sonra, Johnson’ın Trump’tan çıkışı -başlangıçta kendi kabinesine direnişi- Muhafazakarlar için muhtemelen seçim sonuçları olacak. Ama aynı zamanda, örtük kurallar ve normlar tarafından garanti altına alındığında hükümetin ne kadar işlevsiz olabileceğine dair parlak bir ışık tuttu.
Kaynak : https://www.politico.eu/article/boris-johnson-manner-keep-character/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS&utm_campaign=RSS_Syndication