-
Yeni araştırma Pasifik yarım küresinin Afrika yarım küresinden daha hızlı ısı kaybettiğini gösteriyor.
-
Isı Yeraltı erimiş toprak, Bu da kıtaların sürüklenmesine neden olur.
-
Kara kütlesi, deniz tabanının yüzeyinden daha fazla ısıyı hapseder ve bu da geçmişte Pasifik Okyanusu’nun ısındığını gösterir.
Yeni bir çalışmada, Oslo Üniversitesi’nden bilim adamları, Dünya’nın iç kısmının bir yönünün Isıyı daha hızlı kaybeder Öte yandan, suçlu neredeyse zaman kadar eskidir.
Yayınlanan araştırma Jeofizik Araştırma Mektupları, Her yarım kürenin kıtasal kütle tarafından ne ölçüde “izole edildiğini” hesaplamak için son 400 milyon yıla ait bilgisayar modellerini kullanır. Bu, ısıyı serbest bırakmak yerine içine hapseden temel bir özelliktir. Tarzın geçmişi Pangaea’ya kadar uzanıyor.
Dünya, tüm gezegeni içeriden ısıtan sıcak kırmızı bir iç sıvı içerir. Aynı zamanda dönerek yerçekimi oluşturur ve Dünyanın manyetik alanı. Bu, koruyucu atmosferimizi Dünya yüzeyine yakın tutar.
Çok uzun vadede, bu iç dünya daha çok benzeyene kadar soğumaya devam edecek. Mars. Yeni çalışmadaki sürpriz, ısının nasıl dengesiz bir şekilde dağıldığıdır, ancak mantıksaldır: Dünya’nın bazı kısımları, ısıyı hapseden bir termos katmanı oluşturarak daha büyük bir kara kütlesi tarafından izole edildi.
Bu, Dünya’nın ısısının çoğunu kaybetme biçimiyle çelişiyor: Çalışma yazarları şöyle yazıyor: “Dünyanın termal evrimi, büyük ölçüde okyanus litosferindeki ısı kaybı oranıyla kontrol ediliyor.” Bu neden en büyük kayıp sitesi? Bunun için hızlı ve kirli bir kıtasal sürüklenmeye ihtiyacımız var.
Zemin örtüsü, koşu bandına güç sağlayan bir konveksiyon fırını gibidir. Deniz tabanının yüzeyi her gün hafifçe hareket eder; Yeni deniz tabanı, kıta bölünmesi üzerine patlayan magmadan doğarken, eski deniz tabanı parçalanmakta ve mevcut kıta kütlesinin altında erimektedir.
Bilim adamları, Dünya’nın iç ısısının nasıl davrandığını incelemek için Dünya’yı Afrika ve Pasifik yarım kürelerine bölen bir model inşa ettiler ve ardından tüm Dünya yüzeyini enlem ve boylam için yarım derecelik bir ızgaraya böldüler.
Bilim adamları, son 400 milyon yıldaki deniz tabanının yaşı ve kıtasal alanlar gibi daha önceki birkaç modeli topladılar. Daha sonra ekip, her retikulumun uzun ömrü boyunca içerdiği ısı miktarı için rakamları hesapladı. Araştırmacılar Pasifik tarafının daha hızlı soğuduğunu bulduğundan, bu genel soğutma oranını hesaplamanın yolunu açtı.
Deniz tabanı, devasa bir kara kütlesinden çok daha incedir ve yeryüzünün içindeki sıcaklık, üzerinde bulunan muazzam hacimdeki soğuk su tarafından “söndürülür”. Afrika, Avrupa ve Asya’nın karşılık gelen kara kütlelerine kıyasla muazzam Pasifik Okyanusu’nu düşünün – bu, ısının dünyanın en büyük deniz tabanından daha hızlı dağıldığını düşünür.
Deniz tabanının etkisiyle ilgili önceki araştırmalar sadece 230 milyon yıl öncesine gitti, bu da 400 milyon yıl öncesine dayanan yeni modelin çalışılan zaman çerçevesini neredeyse iki katına çıkardığı anlamına geliyor.
Sonuçlarda şaşırtıcı bir çelişki var. Pasifik yarımküresi, Afrika yarım küresinden yaklaşık 50 K daha fazla soğudu, ancak “plaka hızları Pasifik yarımküresinde son 400’de sürekli olarak daha yüksek oldu [million years]Pasifik Okyanusu’nu öneriyoruz ben … idim Belirli bir zamanda daha sıcak.
Uzak geçmişte bir noktada kara kütlesiyle kaplı mıydı, içeride daha fazla ısı tutuyor muydu? Muhtemel başka açıklamalar da var, ancak her iki durumda da, bugünün Pasifik Okyanusu’ndaki yüksek tektonik aktivitesi termal eşitsizliği gösteriyor. Manto ne kadar eritilirse, panellerin kayma ve birbirine yapışması o kadar fazla olur.
🎥 Şimdi şunu izleyin:
Şunlar da hoşunuza gidebilir
“Bedava müzik aşığı. Sert yemek fanatiği. Troublemaker. Organizatör. Bacon fanatiği. Zombi aşığı. Seyahat bilimcisi.”