Yıl 1943. İkinci Dünya Savaşı'nın ortaları. Avrupa, Asya ve Pasifik alevler içinde. ABD'de, ününün zirvesindeki roman yazarı John Steinbeck, savaşa giden askerlerin ardından suçluluk hissiyle bakmaktan, olayların merkezinden uzak kalmaktan bıkmıştır. Uzun çabalardan sonra istediği fırsat önüne çıkar: New York Herald Tribune muhabiri olarak savaşı izleyecek, gazeteye izlenimlerini yazacaktır. Bu görev onu Atlantik'in ötesine taşıyacak, bombardıman altındaki Londra'dan İngiltere'nin dört bir köşesine, Manş'ın ve Akdeniz'in sularından Cezayir, Sicilya ve Güney İtalya'ya kadar sürükleyecektir.
İlgisini çekenler haritalar, omzu kalabalık komutanlar, stratejiler, taktikler değildir. İster asker, ister sivil olsun sıradan insanların öyküsüdür kaleme aldıkları. Steinbeck, işte bu yaklaşımı sayesinde, yazdıklarında evrensel olanı yakalamayı başarıyor ve savaştan 70 yıl sonra bile keyifle okunuyor. (Tanıtım Bülteninden)
John Steinbeck'in her kitabı çok güzel gerçekten. II. Dünya Savaşı'nda olan biteni bir savaş muhabirinin gözünden anlatıyor Steinbeck. Belgesel tadında bir roman. Savaşın içindeki hiçbir detayı atlamadan o kadar güzel anlatıyor ki, adeta savaşı yaşıyorsunuz. Destroyerlerden üniformalı keçiye, pembe pijamalı adamdan, tavşan ayaklarından, bozuk paralara, askerlerin psikolojileri, davranış biçimleri, savaşın içinde nasıl bir hayat yaşanıyorsa bunu gözler önüne sermiş.. Kitapta yok yok. O kadar dolu bir kitap.
Yazar savaşın ne kadar kötü bir şey olduğunu, insanların hayatlarını ve sağlıklarını nasıl etkilediğini ve daha bir sürü ayrıntısıyla anlatmış durmuş. Önemli bir kitap ve hiç bir yerinde sıkılmadan okudum diyebilirim. Steinbeck'in her kitabı okunur..
Savaşlar her zaman kötüdür,acıdır ve açgözlü doymaz insanlar tarafından çıkarılır ve savaşta tüm zorluğu en çok ülke sınırları içinde yaşayan hiçbir suçu olmayan halklar çeker. Nobel edebiyat ödüllü yazar Steinbeck romanlarında savaşlara,komünizme,insanların birlik ve beraberliğine,iktidarlara karşı yapılan haklı mücadelelere sıkça yer verir. Bir savaş vardı adlı eserinde,ikinci dünya savaşında harap olan ülkelerin şehirlerin özellikle İngiltere,İtalya,Afrika,Cezayir'deki halkın ve amerikan,İngiliz asker müttefiğinin savaştaki zorluklarını anlatan bir eser.Amerikan askerlerinin gemi yolculuğuyla başlayıp İngiltere'ye uzanan yolculuğu ve Amerika'nın burayı üst olarak kullanması ile başlar hikaye.Ancak asıl anlatılan savaş değildir savaştaki askerlerin görünmeyen,bilinmeyen yanları ve savaş ülkelerinde yaşayan halkın psikolojisi anlatılır. Savaştaki askerler için en büyük psikolojik sorun aileleridir.Sakat kalmış veyahut savaş uzadığı için ailesiyle hiç iletişim kuramayan askerlerin aile özlemleri ve ailesinin geçim durumları,sağlıkları eşleri,anneleri,babaları,çocukları fazlaca endişe konusudur. O dönem ülkeleri için savaşa katılan ve geçimini temizlik işçiliğyle ve sıradan işlerle sağlayan ingiliz kadınlarının savaşta top,tüfek kullandıktan sonra savaş bitiminde tekrar eski işlerine nasıl döneceği sorusu kitap içinde geçen ironik diyaloglardan birisidir.
Kitabı okumaya başlamadan birkaç gün önce tiyatroya gitmiştim. Öncelikle tiyatrodan bahsedeceğim. Tek kişilik bir gösteriydi. Bu kitap ve Boris Vian’ın karıncalar adlı kitabından uyarlama bir oyundu. Mert Turak’ın gösterisine tek kelime ile bayıldım. Kitabı okurken tiyatroda olan replikleri onun sesiyle okudum resmen. Eğer şehrinize gelirse kesinlikle gidilmesi gerekir.
Kitaba gelecek olursak; bu kitap, ikinci dünya savaşı sırasında gazetelere yollanmış anıların birleşmesinden oluşuyor. Steinbeck orduya muhabir olarak katılmış ve yazdığı yazıları diğer muhabirlerden çok farklı bir bakış açısı ile yazmış.
Steinbeck yine ustalığını konuşturmuş diyebilirim. Sanki deneme değil, roman okuyormuş hissi uyandırdı. Savaşın vahşetini, askerlerin duygularını kendi üslubu ile anlatmış. Yazılarını çok uzun tutmaması, bazen tutamaması ( savaş zamanı yazıldığı için sansüre maruz kalmış ) kitabı daha güzel kılmış bence.
Okumanızı tavsiye edeceğim, güzel bir çalışma olmuş. Keyifli okumalar.
John Steinbeck'in okuduğum ilk kitabı olan Bir Savaş Vardı; Steinbeck'in 2. Dünya Savaşında muhabir olarak gittiği yerlerde gördüklerini bir araya toplayıp, bir kitap haline getirmiştir. Kitapta farklı anılar var. Hepside gerçekten ilgi çekici anılar. Kitap bir taraftan askerlerin savaştaki ruh hallerini anlatırken, diğer taraftan farklı milletlerin insanlarının özelliklerini gösteriyor bize. Savaştaki halkın durumunuda çok güzel yansıtıyor. Bence okunması gereken bir kitap. Okumanızı tavsiye ederim.
Merhaba; Bir Steinbeck kitabının daha sonuna geldim. İtıraf etmeliyim ki iki aydır muhteşem diyebileceğim eserlerine denk gelmiyorum. Bir savaş vardı adlı kitabında; 2. Dünya savaşı sırasında, savaş muhabirliği yaptığı zamanlarda gazeteye gönderdigi yazılarını derlemiş. 2. Dünya savaşında farklı çephelerdeki askerleri, onların rutinlerini, duygularını öğrenmek adına keyifli bir kitaptı. Fakat yazıların birbiri ile bağlantısı olmadığı için, yani kitabın içerisinde bir kurgu olmadığı için biraz heyecansız olduğunu da söyleyebilirim. Zaten içerisinde çok fazla kanlı ve hareketli savaş sahneleri yok. Genel olarak askerlerin hazırlıklarını, barındıkları yerleri ve kullandıkları malzemeleri gözlemliyorsunuz. Kitabın kapağını ilk açtığınızda; yazarla ilgili bir bölüm var ve hemen sonrasında kitapla ilgili bir bölüm var. Bu iki bölüm de kitabı anlayarak okumanıza yardımcı oluyor. Herkese keyifli okumalar dilerim. Youtube kanalım için; https://www.youtube.com/...YAdpca9gSpXaa33F04Cw
Bir Steinbeck klasiği işte. İkinci Dünya Savaşı'nı anlatıyor ama ölümlerle, savaşın acımasızlığıyla değil. Ayrıntılarla savaş ancak bu kadar güzel anlatılabilir. Bazı yazarlar gibi sayfalarca betimlemelere girmese de okuyucuyu savaşın içine sokuyor, yaşatıyor. Kâh kahroluyorsunuz, kâh tebessüm ediyorsunuz. Üstelik bir savaş muhabirinin gazetesine gönderdiği savaş haberleriyle. Hele bir "Alkolik keçi"si var ki:) Okuyun bence . Steinbeck okunur çünkü.
J.Steinbeck, Bu kitabı ile adeta, bir savaşın Muhtelif aşamalarında bir muhabir gibi değil de kimselerin göremediği, hissedemediği şeyleri, makale potasında savaş hikayeleri pişirmiş. Kendi değimi ile "bir kaç bin kelimeden ibaret " hikayecikler onlar. İngiltere de, Akdeniz in yada okyanusun sularında, Cezair de, Sicilya da gözlemleyip kaleme aldığı ve New York Heald Tribune Gazetesinin köşe yazılarında neşredilen şeyler onlar. Yazdıklarının hepsinin de yaşanmış şeyler olduğunu ifade ediyor. Ama yaşanıp da yazmadığı gerçeklerinde ne kadar çok olduğunu da belirtiyor yazar. Yazmadıklarının ise "Savaş Çabalası" olarak nitelendiriyor. Haziran 1943 den Aralık 1943 e kadar yazılmış sıradan şeyler olduğununu da ben ifade edeyim... Bu arada bazı bilgilendirme makaleleri de çok yerinde. Örneğin LİLLİ MARLİN ve BOB HOPE GİBİ. Alkolik Keçi gibi bazıları da insanı tebessüm ettiren çinsinden...
Savaşın arka odasını anlatıyor Steinbeck bölümler, mektuplar halinde.Motivasyonlar, kaçamaklar,hediyeler, atıştırmalar, hırslar, hayatta kalma çabası, vazgeçişler, vs...Taktik, teknik ve mekan bilgilerine sansür uygulanmış.Duygular olduğu gibi aktarılmış. Duygulara kim sansür uygulayabilir ki!.
Bu kitabı şans eseri bulup okumuştum eski bir basımıydı. Bu kitap her şeyden önce gerçek bir kitap. Yani olmayan bir şey yok ve benim gibi II. Dünya Savaşı meraklısı insanlar için ham bilgi sunuyor. Ben genelde savaşın yan hikayelerini merak ettiğim için bu kitap yeterince tatmin etti beni. Şöyle ki kitap, Steinbeck'in aldığı savaş notlarının bir toplamından oluşuyor ve o zaman üç şey yasak, yer bildirmek, zaman bildirmek ve Amerikan askerleri hakkında özenle yazmak yani kötü bir şey yazmamak.
Neyse kısa keseyim olay gerçeklerle ilgili ve Steinbeck İtalya'dan Afrika'ya doğru bir cephe hattında ne görse hemen hemen aynı aktarmış. Bu kitapta birbirinden orjinal şeyler duyacağınıza eminim. Ben mesela Lili Marlin şarkısını ve hikayesini öğrendim. Bir koca aynayı savaşın sonunda görebilmek için çatışmada bile sırtında taşıyan Bunny'e Lokomotif Murray ( ya da neyse) ve onun hayat felsefesine savaşta perte çıkan "şanslı kız" adlı tanka selam olsun
Savaş denince vahşet, açlık, sefalet, acımasızlık, yolsuzluk, haksızlık, hırsızlık, şiddet içeren insanlığın meydana getirdiği en kötü eserlerden biri aklımıza gelir. Kitaba başladığımda bu tip şeyler okuyacağımı zannediyordum ancak John Steinbeck aksine, savaşın tam içinde savaş muhabiriyken edindiği tecrübeleri, “İnsan” kalabilmek için verilen savaşın içindeki askerlerin psikolojilerini, çeşitli rütüellerini, hasretlerini, özlemlerini, söylenmemiş ve içlerinde kalan sözlerini, motivasyonlarını, kaçamaklarını anlatmış. Anlattığı bizi bizi yapan şeyler sıradan şeyler ama kalemi o kadar güçlü ki hiç ama hiç savaş olsun istemiyorsunuz. Fareler ve İnsanlar ,Gazap Üzümleri gibi kült eserlerinin yanında mutlaka bu kitabını da okumanızı öneririm.
İkinci Dünya Savaşında savaş muhabiri olarak çalışan John Steinbeck'in gazete yazılarından oluşan bir kitap. Kitap İngiltere, Afrika ve İtalya kanatlarından anlatılıyor. Okurken ürperdim gerçekten. Savaş psikolojisi çok çok zor. Ölecekleri ihtimaline karşı savaşa giden askerlerin ailelerine - sevdiklerine verilmek üzere ölmüşçesine yazılan mektuplar.. En acısı bu sanki : sağ iken ölmüş gibi insanın sevdiklerine yazması.
Duygusuzluk, kayıtsızlık insanda her şeyi değiştirir. En tehlikeli anlarda kahramanlık gösterenler, çoğu kere işte bu kayıtsız insanlardır. Bütün tepkileri değişmiştir onların. Gülünecek bir şey olmadan gülerler, ufacık şeylere üzülürler. Bu duruma gelen insanlar akla hayale gelmedik kötülükleri yapabilirler. En ürkek adam bile büyük cesaret örnekleri verebilir.
Uzun zamandır biriken suskunluklar son mektuplarda çözülüyor. Sevdikleri kadınlara, annelere, kardeşlere, babalara ve bir şeye ait olma açlığı öyle büyük olmalı ki, kimi zaman nispeten yabancılara yazılan mektuplarda dile geliyor.
Yıl 1943. İkinci Dünya Savaşı'nın ortaları. Avrupa, Asya ve Pasifik alevler içinde. ABD'de, ününün zirvesindeki roman yazarı John Steinbeck, savaşa giden askerlerin ardından suçluluk hissiyle bakmaktan, olayların merkezinden uzak kalmaktan bıkmıştır. Uzun çabalardan sonra istediği fırsat önüne çıkar: New York Herald Tribune muhabiri olarak savaşı izleyecek, gazeteye izlenimlerini yazacaktır. Bu görev onu Atlantik'in ötesine taşıyacak, bombardıman altındaki Londra'dan İngiltere'nin dört bir köşesine, Manş'ın ve Akdeniz'in sularından Cezayir, Sicilya ve Güney İtalya'ya kadar sürükleyecektir.
İlgisini çekenler haritalar, omzu kalabalık komutanlar, stratejiler, taktikler değildir. İster asker, ister sivil olsun sıradan insanların öyküsüdür kaleme aldıkları. Steinbeck, işte bu yaklaşımı sayesinde, yazdıklarında evrensel olanı yakalamayı başarıyor ve savaştan 70 yıl sonra bile keyifle okunuyor. (Tanıtım Bülteninden)