Mariana Bianchini Panza grubunun kurulduğu 1998 yılından bu yana Arjantin yeraltı rock sahnesinde öne çıkmaya başladı. sahnedeki güçlü varlığı, keskin sözleri ve enerjik tavrı.
Bugün, üzerinden 25 yıl geçmesine rağmen halen faaliyet göstermektedir. solo albümlerGrubun ortağı Sergio Alvarez ile ara sıra toplantıları oluyor ve ayrıca paralel projeler erkeklere yönelik kitaplar gibi ve paralel işler Esteban Sehinkman gibi insanlarla.
Niyet etmeden, önemli bir referans haline geldi ve yeni şarkıcı-şarkı yazarlarına örnek teşkil ediyor, hatta yetenekli Cam Beszkin gibi birkaçıyla çalıyor ve Marilina Bertoldi ile birlikte çalışıyor. Veya CCK’da Almendra anma törenine katılmak.
Ve ilk tanınma, Living Colour’un açılış perdesi olarak Panza, Jon Spencer Blues Explosion ve Stephen Malkmus’la oynamaktı, ardından geç ve hak edilmiş bir ödül geldi. En iyi alternatif rock albümü için Gardel ödülü 2019’da albümü için Matruşka.
Yeni albüm
Bugün, o albümden beş yıl sonra piyasaya çıktı. Curtifemaleüzerinde ve kendinizle uzun yıllar çalışmanın size sağladığı güven, emniyet ve sağlamlık ile fiziksel gerileme belirtilerinin çelişkisi hakkında bir tür kavramsal çalışma.
“Zamanın geçtiğine dair işaretler ile teknolojinin bana maliyeti konusunda bunun çok sık tekrarlandığını gördüm. Bu, çok genç hissetmenin ama aynı zamanda çürümenin başlangıcını görmenin çelişkisi. Sonra bu fikri Curtifembra Yıllarca rock’la uğraştıktan sonra insanın teninin daha bronzlaştığı ve savaşların farklı olduğu bir yer gibi. Artık kimseye bağlanmıyorsunuz ve kurşunlar artık eskisi gibi içinize girmiyor. Hayata karşı farklı bir tavrınız var ve bir de tecrübe var; Bu yüzden daha önce hiç kullanmadığım ironiler ve mizah var.”
-Bu şarkılar nasıl ortaya çıktı?
-Pandemiden önce de vardı, o dönemde orada kayıt yapmak istiyordum ama o ara verince tekrar beste yapmaya başladım, yani 30’a yakın şarkı biriktirdim. Bu yüzden aralarından seçim yapabileceğim çok şey vardı ve daha sonra şarkı sözlerini gözden geçirdim, değiştirdim ve daha şiirsel bir görünüm elde etmek için Santiago llach ve Alejandra Bargo ile bir yazma atölyesinde üzerinde çalıştım.
Ve kaydetmeye gittiğimizde, Facundo Rodríguez’in kayıt, miksaj ve mastering mühendisi ile birlikte harikaydı. 16 yaşındaki oğlumun etkisiyle Peter Gabriel ve Talking Heads’i tekrar dinledim ve baktık. davulcuyla diğer sesler için.
-Hepsi bağımsız olarak ve ekonomik kriz gibi olumsuzluklarla karşı karşıyayken yapılır.
-Zorluklar her zaman! Sonunda bunu havalı hale getirmek için bir şeyler yapmaya başlıyorsunuz, çünkü gerçek şu ki, bir plak yayınlamayı, çalmayı içeren her şey ve tüm bunların içine sevgi katmak ile ilgisi var. Bunu kendin için yapıyorsun, ama aynı zamanda her şeyi aynı hissetmeye ve arzulamaya devam edecek kadar genç kalmak için. Noel Baba’nın var olmadığını zaten biliyorum ama bazen varmış gibi davranalım.
-Bir albüm ya da şovu yaymak her zamanki kadar zor mu?
-Benim için insanların sizi tanıması çok önemli. Bilet satışlarınıza etkisi olur mu bilmiyorum ama kariyerinize etkisi var. Bu, zaman içinde ayakta kalmanızı sağlar. Bunu başarmak ve teknede karides yemek senin için çok zor. Olabilir ama piyangoyu kazanmak gibidir. Yani eğer ona vurursan, seni bir şeyler yaparken yakalamak zorunda kalacak.
Gerçekten hoşunuza giden bir şey yaparsanız, onu ömür boyu orada tutabilirsiniz. Daha sonra insanların gitmesi ya da gitmemesi hayat şartlarıdır. Herkes seni sevmeyecek. Kim gitmek isterse gider.
-Milyon dolarlık soru: Rock yapmak artık daha kolay mı?
-Bunun çok daha kolay olduğunu düşünüyorum. İyi olan iki şey var. Bugün teknoloji benim gençliğime göre daha erişilebilir, çünkü çoğu insan bir bilgisayara sahip olabilir ve en iyi mikrofona sahip olmasalar bile kayıt yapmayı öğrenebilir.
Başka bir şey de bu nesilde bizim de sahip olduğumuz bir şey var; özel olduğumuza, yıldız, sanatçı olmayı hak ettiğimize ve insanların bizi sevdiğine inanıyoruz. beğeniyorum. Sanki yapabilirsin diye bir kültür var, sen özelsin. Bu, çok daha fazla insanın etrafa bakmaya başlamasına ve bunu yapmaya, kaydetmeye ve düzenlemeye teşvik edilmesine neden oluyor; oysa belki de önceden kaydedip düzenlemek için bir etiketinizin olması gerekiyordu.
biraz yalnız
-Birçok yeni şarkıcı-söz yazarı var ama siz bir nesilden diğerine yarı yalnızsınız, değil mi?
-Tanıdıklarım daha genç ve daha yaşlı olanlar ise sadece Andrea Álvarez’in rock yaptığını düşünebiliyorum. Panza’nın zamanında da yanımızda kız yoktu. Çaldık ve bir kız grubu olan Oisin’e rastladım ama orada değiller. Başka bir “ön kadın” yoktu ve o sahne sulandırılmıştı.
47 yaşındayım ve diğer kızlar daha sonra geldi; hem Cro-Magnon sonrası akustik kızlar, hem de Marilina Bertoldi ve Paula Maffia.
-Artık rock gruplarında kadınların yer aldığı yeni bir sahne var.
-90’larda yeni Arjantin rock’ında olduğu gibi bir şeyler oluyor; bu gruplar çıkıyor, bir araya geliyor, sonra gidip bira içip tekrar çalıyor ve müzisyenleri paylaşıyor. Panza ile ise hep yarım ada olduk ve bu hareket duygusunu hiçbir zaman elde edemedik.