Leah Purcell’in yeni filmi, klasik bir hikayeyi yeniden tasavvur eden sürükleyici bir western. Ama hepsi bu kadar değil.
Leah Purcell’in zihni dakikada bir mil hızla dönüyor. Kurgusal kahramanı Molly Johnson’ın atalarının ve torunlarının bir düzine ismini ve hikayesini çınlatabilir.
Biri Londra’ya gitti, diğeri Çalınan Kuşağın bir parçasıydı, biri de Vali’nin karısıyla arkadaş oldu.
Purcell, news.com.au’ya nerede olduğunu “Çok fazla ölçek ve çok fazla hikaye var” diyor. Drover’ın Karısı: Molly Johnson Efsanesi buradan gidebilir.
Purcell, orijinal olarak Henry Lawson tarafından kısa öyküsünde tasarlanan karakter etrafında bütün bir evren yarattı. Drover’ın Karısı. Purcell karaktere bir isim ve bir arka plan verdi; önce alkışlanan bir sahne yapımında, sonra bir roman ve şimdi bir film. Ve yakında, bütün bir anlatı evreni.
Başka bir zamandan bir kalıntıya hayat verdi ve onu modern bir izleyici için canlı ve canlı hale getirdi.
Purcell, “Henüz Henry Lawson versiyonunu yapabilirdim ama o zaman bu benim hikayem olmazdı” diyor. “Yapabileceğim bir pozisyondayım [tell that story] İlk Milletler lensim aracılığıyla.
“Ona lensimi koyup doğruyu söylemek ve biraz şok değeriyle şok etmek ve ‘bu bizim geçmişimiz, görmezden gelemezsiniz, kabul edelim, ona bakalım, inceleyelim’ dedim. ve geleceği daha iyi bir şekilde döşeyin’.
Drover’ın Karısı: Molly Johnson Efsanesi çocuklarını siyahi bir kadın için inşa edilmemiş kolonyal bir dünyadan koruyan kararlı bir taşralı kadının hikayesini anlatıyor. Yıllardır, Purcell’in bebeği, annesinin Lawson’ın hikayesini anlattığı zamanın kıvılcımından beslenen, yakında bir TV dizisi ve potansiyel olarak bir rock operası doğuracak bir şey oldu.
Purcell yazdı, yönetti, yapımcılığını yaptı ve ekranı aydınlattı. Drover’ın Karısı. Bu hikayeyi ve bu dünyayı ondan daha iyi bilen kimse yoktur.
Filmi izlediğinizde Purcell’in tutkusunu, hikayesinin amacına olan inancını hissedebilirsiniz. Lawson’ın hikayesini o zamanki ve ne yazık ki hala şimdiki gerçek kadınların deneyimlerini yansıtacak şekilde büken, katmanlaştırdığı temalar var.
Bunun en üzücü yönlerinden biri, Purcell’in hayatından bildiği bir deneyim olan aile içi şiddettir. Eklemekte tereddüt etmişti ama sonunda kesinlik kazandı. Filminin izleyicileri arasında ilişki kurabilecek kadınlar olacak ve Purcell onların yalnız olmadıklarını bilmelerini istiyor.
“Yalnız bir yer” diyor. “Topluluğunuzla bağlarınızı koparıyorsunuz çünkü bilmelerini ya da görmelerini istemiyorsunuz. Ve bazen topluluktaki insanlar dahil olmak istemezler. Bu yapışkan bir durum.
“Yani, tek bir kadın bile olsa onları kendileri için bir değişiklik yapmaya teşvik edebilirsem, o zaman bir sanatçı olarak işimi yapmış olurum.
“İzleyicilerimin oradan uzaklaşmasını ve içinden geçen tüm meseleler hakkında konuşmaya başlamasını, duygusal ve entelektüel olarak uyarılmalarını istiyorum. Bu işin sonunda sessizce oturup bir değişiklik yapmak, onun sesi olmak veya bir başkasının sesi olmak için neler yapabileceklerini düşünmelerini istiyorum.
“Gözaltında siyah ölümler, Yerli meseleler veya aile içi şiddet olsun, bununla ilgilenen birini dinleyin. Bir değişiklik yapmanıza yardımcı olun.
“Hikayelerimizle iyileşiyoruz, başka bir bakış açısına bir anlayış getiriyorlar. Onunla ne yapacağınız tamamen size kalmış.”
Uzun süredir Molly Johnson ile yaşıyor ama Purcell, peşinden gitmek istediği başka yaratıcı fikirleri olmasına rağmen ondan vazgeçmeye hazır değil. Ama Molly’nin işi bitmedi – “Sanırım önümüzdeki beş yıl içinde, bu çılgınca, tamam, diyelim ki önümüzdeki 10 yıl”.
Purcell hala TV yan ürünü için tüm hikayeleri – aile ve Avustralya’nın destansı bir destanı – ve belki ikinci bir dizi ve başka bir roman hakkında düşünüyor. Ve tabii ki rock operası.
“Bu operayı görmek için sabırsızlanıyorum. Bir müzikal bile harika olacak. Ben atlayacağım! yönlendirmek istiyorum!”
The Drover’s Wife: The Legend of Molly Johnson şimdi sinemalarda