Beyzbolun gülünç derecede uzun tarihi boyunca birçok amacı (o zamandan beri gelen veya aynı zamanda başlayan başka bir sporu düşündüğünüzde) onun hakkında tartışmaktı. Çoğu iyiydi. Hangi kısa stopun daha iyi olduğunu veya bir atıcının iki vuruşla nasıl saldırması gerektiğini veya kimin kiminle takas etmesi gerektiğini tartışmak. Beyzbol fandomunun püf noktası, bir barda, tribünlerde veya oturma odasında bunun hakkında tartışmaktı. Bir fantezi taslağı, temelde sadece uzun bir beyzbol argümanıdır. Beyzbolun o kadar çok yönü ve dokusu var ki, asla malzemeniz bitmez. Gene Lamont’un 1993’te yaptığı tüm yanlış kadro seçimlerini hala yıkacak yakın bir arkadaşım var. ALCS ve o en azından işleyen bir insanın makul bir kopyası. Pek yalnız değil.
Son zamanlarda, anlaşılabilir olsa da, bu argümanlar zehirli hale geldi. Bunların çoğu, ürünün şimdi nasıl berbat olduğu veya neden berbat olmadığı veya oyunun onu yönetenler tarafından nasıl mahvedildiği hakkındadır (bu, Manfred yanlısı bir taraf olmadığı için gerçekten bir tartışma değildir, ancak tartışmanın çoğunu emer). Bu şeylerin nasıl değiştirileceğine dair kokuşmuş havuza girerken, herkesin en sevdiği noktayı veya fikri savunduğu ve öne çıkardığı coşku, onu toplumumuzun hemen hemen her yönünü tüketen bir yankı odası haline getiriyor.
Belki de hepsinin temelinde topların ve vuruşların nasıl adlandırıldığı sorusu vardır. Sonuçta, oyunun tamamı verilen sahaya ve sonuçların ne olduğuna bağlı olarak nasıl değiştiğine bağlı. Benim gibi otomatik saldırı bölgesini özleyenler var ve bir yıl içinde nasıl bir silah alabileceğimizi gerçekten anlayamayanlar var. Kasım Dünya Kupası’nda otomatik ofsayt teknolojisi birkaç yerine yalnızca bir hareketli parçası olan toplar ve vuruşlar diyebilen bir şey yapamayız. Bana ve benim gibi herkese teknolojinin orada olmadığını söyleyecek çok kişi var.
Ancak dün gece White Sox ve Blue Jays maçı sırasında Doug Eddings’i izledikten sonra, şu anda sahip olduğumuz her şeyin nasıl daha kötü olabileceğini sormak gerekiyor.
Eddings, dün gece görülen en kötü ev sahibi plaka değerlendirmelerinden birini ortaya koydu. Boğulan birinin boğulmasını izlemek gibi değildi. Bu, boğulan ve olimpik seviyede bir yüzücü olduğundan tamamen emin olan birini izlemek gibiydi. Homer’ın kollarını yüzüyle muşambadan çekmeye karar vermesini izlemek neredeyse dört saatti.
Ve sürekli olarak kötü olmak bir şey, ama Eddings’in tanımladığı gibi vuruş bölgenizin bir lav lambası gibi hareket etmesi başka bir şey. İşte ham veriler:
Bu çizelgedeki son istatistik, gerçekten sinir bozucu, şaşırtıcı ve gerçekten beyni eriten sayıdır. Eddings’in vuruş olarak adlandırdığı vuruşların üçte birinden fazlası aslında toplardı. 25/70! Daha iyisini yapabilecek herhangi bir teknolojimiz, kameramız veya kafası karışmış bir kunduz yok mu?
Belki biraz videoya ihtiyacın vardır. Belki bir istatistik insanı değilsindir. Sorun değil:
Ama cevapsız aramalar bile hikayenin tamamı değil. Tüm oyunu izlediyseniz, gerçekten yolumu kaybettiğimi doğrulamak için yaptığım gibi, oyun boyunca sadece Eddings’in görebildiği bölgenin kenarları hareket etti. Kötü olmak bir şeydir, ancak vurucular ve atıcılar, Union Station’dan Hegewisch’e kadar uzansa bile, bölge tüm oyun boyunca orada kaldığı sürece dişlerini sıkabileceklerini ve üstesinden gelebileceklerini söyleyeceklerdir. Ama evet, top olan birkaç saha vardı ama Eddings bütün gece grev çağrısı yaptı ve sonra artık olmadığına karar verdi. Sürahiler, yakalayıcılar ve vurucular bütün gece şaşırttı. Doktor Ellis’in bölge hakkında daha iyi bir konsepti vardı. Ekstralar bir yana, oyun son devrelere ulaştığında, Eddings ilerledikçe bunu telafi etmeye çalışıyordu. Kulağa ne kadar garip gelse de, bu kadar kötüyken oyunun ortasını doğru pazarlayamazsınız. Onu sürmek zorundasın çünkü onu hem vuruculara hem de atıcılara böyle verdin ve buna uyum sağlıyorlar.
Sonunda bir beyzbol maçından, her izleyicinin her şeyin anlamını tahmin etmesini sağlayan bir performans sanatı eserine dönüştü. Ya da belki bir kurulumdu, çünkü Eddings kesinlikle oyuna gizemli ve kafa karıştırıcı bir şekilde takılmıştı. Mesele varlığımızı ve hepimizi bu şaşkınlık spazmlarına maruz kalmaya tam olarak neyin getirdiğini sorgulamaksa, o zaman bravo, Doug. Hala yorumlamaya çalışıyorum.
Peki gerçekten, şu anda mevcut olan herhangi bir teknoloji nasıl bundan daha iyi olamaz? En azından Eddings’in o andaki ruh haline göre şekil değiştirmek yerine bölgeyi tek bir yerde tutacaktı. O yerin beklediğimizden farklı olması umurumda değil. Bu beklenti, Pollock’un oyunlarda yollarını çizen farklı umps’leri izlemenin ve yıllarca sürmesine dayanıyor. Bu kesinlikle yol olamaz.
Elinde ne varsa bize getir.
Kaynak : https://deadspin.com/doug-eddings-just-gave-up-last-night-1849095658