İki biradan sonra öpüşmemeye ilişkin notlar
We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Tereza Jarnikova kısa bir karşılaşma üzerine düşünüyor.
JOHANN ile Boston'dan ülkenin başkentine giden bir Greyhound otobüsünde tanıştım. Küçük sohbetler arıyordum, itiraf ettim ve bu tür şeyleri davet eden belli bir tür sakallı, arkadaş canlısı yüz vardı. En uzaktaki arka koltukta, yırtık bir gömlek giymiş, tamamen rahat bir şekilde uzanıyordu ve yanındaki koltuk iki boş koltuktan biriydi. Oturdum ve her şeyden çok hoş bir şekilde, oradan geçtim. Geçtiğimiz iki gün beni herhangi bir dikkat dağınıklığını hoş karşılayan bir zihniyete soktu.
Ancak, durum ne olursa olsun Johann'ın harika bir sohbet ortağı olacağı ortaya çıktı. Neşeli, neşeli bir İsveçli, Appalachian Yolu'nda yürüyüş yapmaktan toplu taşıma ile dönüyordu. Sakal, ağaçlık bir yalnızlık içinde günde yirmi mil yürüyüş yaparak geçirilen çok sayıda ayın işaretiydi. Appalachian Trail'in tekdüze cazibesini hiçbir zaman anlayamamıştım, diğer tüm önemli ölçüde daha zorlayıcı, bu geniş dünyada yapılabilecek çok uzun yürüyüşler. Künt mazoşizmin çekiciliğini takdir edebilirim, ancak kafada uzun süre kalmak, en iyi zamanlarda göz korkutucu bir olasılıktır.
Johann’ın anlatımları pratik olarak neşeli görünmesini sağladı. İşte tanıştığım en coşkulu insanlardan biriydi - köpüren ve beceriksiz bir samimiyetle, ne yediğinden, Georgia eyaletinin ne kadar cesaret kırıcı bir şekilde geniş görünebileceğinden, kiminle tanıştığından, sakalın onu nasıl soktuğundan bahsetti. İstenmeyen Karakterler yığını, hiç bir bağlılık hissetmemesine rağmen İsveç'i nasıl özlediğini. Köksüzlük fikrinden bahsettik ve insan doğasının kültürler arasında evrensel olup olmadığını boş yere tartıştık. O, her şeyden yanaydı, evrensel insanlık, adamım, dostum demedim, referans çerçeveleri ve paradigma kaymaları ve bazı şeylerin çevrilemezliği. Çok fazla kol sallanan, belirsiz ve kapsamlı bir sohbetti.
Otobüs küçük bir benzin istasyonuna yuvarlandı, uzun mesafeli Greyhound'ların bazen aldığı "yemek molalarından" biri, yiyecek ve kırılma kavramları biraz esnek. İki dolarlık kıvırcık patates kızartmasını bölmek ister misin? Yaptık. Bir çeşit “özel sos” ile geldiler - yine şüpheli kelime seçimleriyle. Paralarını ödedim ve o da bana şu yeni dolarlardan verdi. "Başka bir gün yiyeceksin," diye omuz silkti, o neşeli İsveç sırıtışıyla.
Connecticut'tan uzaktayken (asla oraya gitme), koltuklarımızın altındaki yerde bulduğumuz hasır bir gezi şapkasıyla sırayla poz verdik. Hala fotoğraf bende. Johann ve ben lense gülüyoruz biraz bulanık. O gün ne kadar az gülmek istediğimi hatırlıyorum, ancak pragmatik bir yetiştirme, kahkahanın tersinden daha yapıcı olduğunu gösteriyor.
Şapkanın önümüzde koltukta oturan kusursuz giyinmiş siyah beyefendiye ait olduğu ortaya çıktı. Ya bizim küçük fotoğraf çekimimizi fark etmemişti ya da bahsetmek için çok nazikti.
Otobüs nihayet gün batımını çok geçtikten sonra Orta Atlantik eyaletlerine girdi. Union istasyonu. Ulusun başkenti, millerce mermer, ev diyebileceğim bir yer değil. Açıkça Johann'ın evi de değildi, bu yüzden kendi yataklarımıza gitmeden önce ertesi gün bir grup ve bir arkadaş için buluşma planları yaptık.
Ertesi günün birası belirgin bir şekilde Avrupalı değildi. Alışveriş Merkezi'nin dışındaki bir DC mutlu saatler yeri - bir bardak için yedi dolar hakarettir, ancak garson, samimi Amerikan tarzında gerçekten güzeldi. Johann'a Amerikalıların neden bazen bir biraya bir dilim portakal koymanın sorun olmadığını ve bunun çok yaygın olmadığını açıklamak gibi göz korkutucu bir görev vardı, endişelenme.
İki saat sonra, öğleden sonra biranın vızıltısını hissederek, ulusal alışveriş merkezinde dolaştık, öğleden sonra sıcağında bitki örtüsü için bir yer aradık. Amerikan Tarih Müzesi'nin dışında, içinde birkaç ağaç ve baş döndürücü bir sabit, perçinler, sivri uçlar ve kuleler içeren küçük bir yeşil ada vardı, statik açılma sırasında yakalanmış bir tür metal lale - Alexander Calder’ın Gwenfritz. DC'yi babamla çocukken ziyaret ettiğimi, Toblerone çikolata yediğimizi ve Calder'in National Gallery'deki devasa cep telefonuna hayran kaldığımı hatırladım. Babam görkemli eğrilerin altında yatan işçiliğe, dinamik karşı dengeye dikkat çekerdi ve havalı olduğunu düşündüğü için havalı olduğunu düşündüm.
Gwenfritz'in güzel olup olmadığını tartışarak biraz sarhoş olarak çimenlere uzandık. "Şu sivri uçlara bak, çizginin sertliğine bak, dengeye bak, ne kadar büyük ve hassas olduğuna bak," dedim. Bir şekilde ellerimiz birbirine dolandı, hiç de katı bir çizgi değil. "Sanırım, metal yığınlarını seviyorsanız!" Güneydeki otobüse binmeden hemen önceki iki gün öncesini düşünerek, birinin modern heykelleri nasıl çekici bulabileceğiyle alay ederken sadece yarısı dinledim.
Bir zamanlar bilinmeyen nedenlerle benim için çok önemli olan biri benimle başka bir şehir parkında oturup neden artık sevgili olmadığımızı dikkatlice açıklıyordu.
Aynı şeyleri güzel bulmuyoruz.
Neredeyse her şeyin güzel olduğunu, güçlü bir güzellik ve mucizenin dünyanın terörüne karşı komik, güçlü ve muzaffer bir silah olduğunu, bu cümlenin anlamsız olduğunu haykırmak istedim. Yapmamıştım. Ve şimdi kendimi metal yığınları içinde güzellik arayan bir yabancıyla el ele tutuşurken buldum. Aşkın savaş meydanlarında yüz yüze bir yenilgi karşısında, yapabileceğim tek şey çizgiyi tutup gülmek ve modern heykel lehine tartışmaktı.
Kısa bir süre sonra kalkıp Metro Center istasyonuna doğru yürüdük. Shady Grove'a giden kırmızı hat treni iki dakika içinde kalkacaktı ve ben de orada olmak istedim. En gösterişsiz vedalaşma, kısa bir kucaklaşma. SmarTrip kartımı kaydırdım ve turnikeyi çevirdim ve yörüngem Johann'ınkinden sonsuza kadar saptı.
Bence öpüşmüş olsaydık ya da herhangi bir bağa cesaret edersek ya da kısacası el ele tutuşmaktan fazlasını yapsaydık, önceki etkileşim sahte ve bir şekilde kimsesiz hissederdi. Durduğu haliyle, çağdaş metal işçiliği üzerine farklı görüşlere sahip ezici bir çoğunlukla büyük bir dünyada el ele tutuşmuş gezginlerdik. Johann'ı bir daha asla göremeyeceğim, ama eminim hayatın uzun yürüyüşlerinde gayet iyi olacak. Bu arada, o güneşli ve biraz kalbi kırılmış Orta Atlantik öğleden sonra, bir hatırlatma görevi yaptı - ne olacak, emin değilim.
O gece iyi uyudum.
Nicubunu Photos tarafından sunulan özellik resmi