Kitaptan ilham alındı Kırıkların Kutsalı: Leonard Cohen, Jeff Buckley ve Hallelujah’ın Beklenmedik Yükselişi Alan Light tarafından Leonard Cohen hakkında yeni bir belgesel ekrana getirildi. 2014 yılında 80. doğum gününden hemen önce Cohen tarafından prodüksiyon için onaylanan film, kişisel defterleri, dergileri ve fotoğrafları, performans görüntüleri ve nadir ses kayıtları ve röportajları da dahil olmak üzere Cohen Trust arşivlerine erişebildi.
Light’ın kitabının yanı sıra, belgesel yapımcıları Daniel Geller ve Dayna Goldfire (Galapagos Meselesi, Bale Rus) daha kişisel bir olaydan ilham aldı. Goldfire, “2009’da California, Oakland’da konserde onu görmeye gittik” dedi. Sinema Günlük. “Arkadaşlar bizi aldı. ‘Leonard şehre geliyor’ dediler. Daha önce bir Leonard Cohen konserine gitmediyseniz, bunu kaçırmamalısınız. Sana bilet alıyoruz.”
Yönetmen bunu dini bir deneyim olarak tanımlıyor. Alan Light’ın kitabı, şarkının kendisi rakipsiz bir klasikken, bir hikaye, bir reddedilme hikayesi ve sonunda benzeri görülmemiş bir başarı olarak potansiyeliyle öne çıktı. Alan Light, “Şarkının içinde her türlü manevi kanca var… arayış, çelişki, şehvet, kutsal ve kırık, hepsi aynı anda” diyor. Hayatta kalmasına gelince, 1983’te Columbia Records, “Hallelujah”ın yer aldığı albümü terk etti. Önümüzdeki on yıllar boyunca birçok kapak kaydedildi, ancak Cohen’in versiyonu 2016’da 82’de ölümüne kadar Billboard listelerine kayıt olmadı.
Cohen’in kendisiyle yapılan yeni röportajların yokluğunda, belgesel, efsanevi şarkıcıya en yakın olanlardan bazılarıyla konuşan kafa röportajları aracılığıyla bir anlatı oluşturuyor. 1967’deki ilk performansı için onu sahneye çıkaran Judy Collins, bir yorumcu. Bir başkası, orijinal bantlanmış röportajlar da dahil olmak üzere ömür boyu bağlantısı olan bir müzik gazetecisi olan Larry “Ratso” Sloman. Uzun zamandır romantik ortak ve fotoğrafçı, ikonik Cohen portrelerinden bazılarını çeken, başlı başına bir yaratıcı olan çarpıcı Dominique Issermann ile de röportaj yapılıyor. “Hallelujah” için en özel olarak konuşanlar yapımcı-müzisyen John Lissauer’dir ve Cohen’in uzun süredir hahamı Mordecai Finley ek manevi bağlam katmaktadır.
Röportajların zenginliği, Geller ve Goldfire’ın başka bir biyo anlatı yaratmama kararlılığında bir noktaya kadar işe yarıyor, ama aynı zamanda filme fazla uzun ve dolgun hissettiriyorlar. Görsel olarak, Ratso’nun eski ses kasetleri ve Cohen’in kendi içlerinde harika bir görsel anlatı oluşturan her tür ve büyüklükteki defter yığınları gibi görüntülerden, özellikle de yedi yıllık tekrarlar arasında solup sönecek şekilde canlandırılan sayfalardan büyük ölçüde yararlanıyorlar. Hallelujah”, Cohen’in saplantılı bir şekilde çalıştığı ve yeniden çalıştığı gibi. Ve sonunda, Cohen’in yüzünün on yıllar boyunca fotoğraflanmış yüzü, yaşanmış bir hayat ve bu hayatın her zaman takım elbise ve şapka, zarif gent ve Everyman bir arada kameraya gözlerden nasıl ortaya çıktığı.
“Hallelujah” hikayesi, kendini adamış bir yaratıcı ve ruhsal yolculuğa dair büyüleyici bir içgörü işlevi görüyor. Cohen durmadan yazdı, yazma sürecinde sadece “Hallelujah” için bildirilen 180 ayet yazdı. İnsanların çektiği acılarla ilgilenen ayrıcalıklı bir Yahudi çocuk olan Cohen, amacının bir Yaşlı olmak olduğunu söyledi. Büyükbabası bir hahamdı ve Cohen 40 yaşındayken Kabala çalışmalarına başlayabilirdi.
Daha sonraki yıllarda, Mount Baldry Zen Budist manastırında keşiş oldu. Sonra 70’lerinde, din ve yaratıcı yolculuk, Cohen’in beş yıl boyunca gezdiği ve ölümüne kadar kayıt yaptığı bir yeniden doğuş için kaynaştı. Hikaye, menajerinin parasını çalıp onu tekrar yola çıkmaya zorladığıdır, ancak Cohen bunun amacın sadece bir parçası olduğu konusunda ısrar ediyor. Yaratıcı ilham perisini yeniden ifade etmesi, kişisel olarak daha mutlu ve dingin geldiği yerden halka açması gerekiyordu ve bu, filmin konser görüntülerinde açıkça görülüyor. “Yaşlılığın eteklerinde,” dedi, “insanın işini tamamlaması için bir aciliyet vardır.”
Bu arada film, Jeff Beck’in kaydından John Cale’in soyulmuş arka görünümüne ve Rufus Wainwright’ın animasyon filmi için alınan ticari teklifine kadar “Hallelujah” yolculuğunu takip ediyor. Şrek (ekran versiyonunda Cale’in sesi olsa da). Belgeselde, “Hallelujah”ın geçtiği birçok yinelemeyi bize gösteren fazla çalışılmış bir bölüm var. Dylan’ın kendine özgü asit bükümüyle versiyonu harika, Beck, Cale ve Wainwright ve Cohen’in anma töreninde sergilenen muhteşem kd lang gibi, ama sonra bir sürü realite şovu, sokak çalgıcısı ve bir grup cover sanatçısı var. Birkaç kareden sonra konuyu anlıyoruz.
Birçoğu için müzikal bir Mesih, diğerleri için bileklerinizi kesmeniz gereken bir müzik. Cohen’in röportajlarda sıcak ironik mizahla komik olduğunu ve şair ve romancı olarak orijinal becerisine uygun olarak, güzel alıntılanabilir ifadeler olduğunu görmek filmde güzel bir konu. Cohen filmde “Bir şarkının nereden geldiğini bilseydim oraya daha sık giderdim” diyor. Seyircilerden “Sesini seviyorum Leonard” diye seslenen bir hayrana da şarkıcı gülümseyerek yanıt veriyor: “Bunu yapan tek kişi sensin.”
Geller zengin bir içgörü sunuyor Sinema Günlük Cohen’in sanatının köklerine “Yahudi geleneğinde, bir öğretmen olan bir haham var – bir rahip değil, bir haham – ayini okuyan; ve sonra bu güzel mezmurları ve diğer şarkıları söyleyen bir kantor, bir şarkıcı var. Yani hemen, ayin ve müziğin bu kesişimine sahipsiniz.”
“Hallelujah” bunun zirvesiydi, kutsal ve din dışı, arayış ve ıstırabı bir araya getirerek, kelimenin kendisi birçok dinde ortaya çıktı. Birkaç eksik işarete rağmen, yönetmenler Cohen’in belgelenmiş yaşamına, Cohen Trust arşivlerinin ve üretken müzik belgeselcisi Morgan Neville’in ortak yapımının yardımıyla bir teklif daha eklediler. Tüm sulandırılmış pop renderlarını görmek biraz utanç verici olsa da, Ratso Cohen’in “her sanatçının ve köpeğinin oynadığı pembe gıdıklanmış” olacağına inandığını söylüyor.
Hallelujah: Leonard Cohen, Bir Yolculuk, Bir Şarkı 14 Temmuz’da sinemalarda vizyona giriyor.