Sendika hücre tipleri ve özellikleri
hücre bağlantıları komşu hücreler arasındaki sitoplazmik membranlar arasında veya bir hücre ve matris arasında var olan temas köprüleridir. Eklemler, epitel, kas ve sinir hücreleri arasındaki bağlantıları vurgulayarak çalışılan doku tipine bağlıdır..
Hücrelerde aralarındaki yapışmayla ilgili moleküller vardır. Bununla birlikte, dokuların bağlanmasının stabilitesini artıran ilave elemanlara ihtiyaç vardır. Bu hücresel bağlantılarla elde edilir.
Derzler simetrik derzler (dar derzler, kayış ve yarık derzlerde eşitsizlikler) ve asimetrik derzler (hemidesmosomlar) olarak sınıflandırılır.
Dar kavşaklar, kemer dezmozomları, nokta dezmozomları ve hemidesmosomlar demirlemeye izin veren eklemlerdir; yarıktaki kavşaklar, komşu hücreler arasında birleşme köprüleri gibi davranır, sitoplazmalar arasında çözünen madde alışverişine izin verir.
Çözeltilerin, suyun ve iyonların hareketi, tek tek hücresel bileşenler boyunca ve arasında gerçekleşir. Dolayısıyla, bir dizi boru ve konveyör tarafından kontrol edilen transselüler yol vardır. Hücreler arasındaki temasla - yani hücre bağlantılarıyla - düzenlenen paraselüler yolun aksine.
Bitkilerde plazmodm denilen yarık kavşaklarına benzeyen hücresel kavşaklar buluyoruz. Yapıları farklı olsalar da, fonksiyon aynıdır..
Tıbbi bakış açısına göre, hücre bağlantılarındaki bazı eksiklikler, epitel bariyerinin hasar görmesinden kaynaklanan kazanılmış veya kalıtsal hastalıklara neden olur..
indeks
- 1 özellikleri
- 2 Türleri
- 2.1 - Dar bağlantılar
- 2.2 - Yarık veya aralıklı kavşaklar
- 2.3 - Sabitleme veya yapışkan bağlantılar
- 2.4 -Hemidesmosomas
- 3 Bitkilerde hücresel birleşme
- 4 Tıbbi bakış açısı
- 5 Kaynakça
özellikleri
Canlı organizmalar, hücre adı verilen farklı ve çeşitli yapılardan oluşur. Bunlar, hücre dışı ortamdan ayrılmalarını sağlayan bir plazma zarı ile sınırlandırılmıştır..
Bununla birlikte, canlıların bileşenleri olmalarına rağmen, birbirlerinden izole edilmemiş oldukları için tuğlalara benzemezler..
Hücreler birbirleriyle ve hücre dışı çevre ile iletişim halinde olan elementlerdir. Bu nedenle, membran doku bozulmadan kalırken hücrelerin doku oluşturması ve iletişim kurmasının bir yolu olması gerekir..
Bu problem, epitelde var olan hücre bağlantılarının varlığı sayesinde çözülür. Bu kavşaklar iki bitişik hücre arasında oluşmuş simetrik ve asimetrik eklemlerde her birinin fonksiyonuna göre sınıflandırılır.
Asimetrik bağlantılar hemidesmosomlara aittir ve simetrik bağlantılarda yakın bağlantılar, bir kuşaktaki desmosoma, dezmozomlar ve yarık bağlantılar. Daha sonra sendikaların her birini ayrıntılı olarak açıklayacağız..
tip
-Dar kavşaklar
Literatürde tıkayıcı kavşaklar olarak da bilinen dar kavşaklar, "dar kavşak" adından da anlaşılacağı gibi, birbirleriyle yakından bağlantılı komşu hücrelerin hücre zarlarındaki sektörlerdir..
Ortalama koşullar altında hücreler, 10 ila 20 nm'lik bir mesafeyle ayrılır. Bununla birlikte, dar kavşaklar durumunda, bu mesafe önemli ölçüde azalır ve her iki hücrenin zarlarına dokunulur veya hatta birleştirilir.
Komşu hücrelerin yan duvarları arasına, apikal yüzeylerinden minimum bir mesafede tipik bir dar kavşak yerleştirilir..
Epitel dokusunda, tüm hücreler birleşik kalmak için bu tür sendikalar oluşturur. Bu etkileşimde, hücreler bir halkayı andıran bir desen oluşturacak şekilde yerleştirilir. Bu sendikalar tüm çevreyi kapsıyor.
Dar kavşaklarda yer alan proteinler
Ocludina ve Claudina
Yakın temas bölgeleri, hücrenin tüm yüzeyini çevrelemektedir. Bu bölgeler oklüdin ve claudin olarak bilinen transmembran proteinlerinin anastomoz temas şeritlerini oluşturur. Terim anastomoz belirli anatomik elementlerin birliğini ifade eder.
Bu iki protein, tetraespanin grubuna aittir. Dört transmembran alanı, iki dış döngü ve iki nispeten kısa sitoplazmik kuyruk olması ile karakterize edilirler.
Okludin'in, zonülün okludin adı verilen ve ZO olarak kısaltıldığı diğer dört protein molekülü ile etkileşime girdiği görülmüştür. Bu son grup, ZO 1, ZO2, ZO3 ve afuna proteinlerini içerir..
Öte yandan Claudin, dar kavşaklarda bir dizi lineer fibril oluşturan ve bu birliğin paraselüler yoldaki bir "engel" rolünü üstlenmesini sağlayan 16 protein ailesidir..
Nectinas ve JAM
Sendikaların nektinleri ve adezyon molekülleri (İngilizce JAM'deki kısaltmasıyla kısaltılır), ayrıca dar kavşaklarda da görülür. Bu iki molekül hücre içi uzayda homodimerler olarak bulunur.
Nektinler, afadin proteini vasıtasıyla aktin filamentlerine bağlanır. Sonuncusu hayati öneme sahip görünüyor, çünkü kemirgenlerde afadini kodlayan genin silinmesinde embriyo ölümüne neden oluyor.
Dar kavşak işlevleri
Bu tür hücreden hücreye kavşaklar iki temel işlevi yerine getirir. İlki, epiteldeki hücrelerin kutupsallıklarını belirlemek, apikal alanı bazolateralden ayırmak ve aşırı lipid, protein ve diğer biyomoleküllerin yayılmasını engellemek..
Tanımda belirttiğimiz gibi, epitel hücreleri bir halkada gruplandırılmıştır. Bu yapı, hücrenin apikal yüzeyini, bölgeler arasındaki farklılaşmayı sağlayan yanal ve bazal yüzeylerden ayırır..
Bu ayrılık epitel fizyolojisi çalışmasında en önemli kavramlardan biri olarak kabul edilir.
İkincisi, sıkı bağlantılar, maddelerin paraselüler yolağa bir bariyere dönüşen epitel hücrelerinin katmanından serbestçe geçişini önler..
-Yarık veya aralık kavşakları
Yarık veya aralık kavşakları, komşu hücreler arasında sınırlayıcı sitoplazmik zarı olmayan bölgelerde bulunur. Bölünmüş bir kavşakta, hücrelerin sitoplazmaları bağlanır ve küçük moleküllerin geçişinin gerçekleşebileceği fiziksel bir bağlantı oluşturulur.
Bu eklem sınıfı hemen hemen tüm epitellerde ve oldukça çeşitli amaçlara hizmet ettikleri diğer dokularda bulunur..
Örneğin, birkaç dokuda yarık kavşakları, nörotransmiter dopamin ile olduğu gibi, hücre dışı sinyallere cevap olarak açılabilir veya kapanabilir. Bu molekülün varlığı, artan ışık yoğunluğuna karşılık olarak, retinadaki bir sınıf nöronlar arasındaki iletişimi azaltır.
Bölünme bağlantılarına katılan proteinler
Yarık kavşaklar, konneksinler adı verilen proteinlerden oluşur. Böylece, bir "koniron", altı konnexin monomeninin birliği ile elde edilir. Bu yapı, sitoplazmik membrandan geçen içi boş bir silindirdir.
Connexons, bitişik hücrelerin sitoplazmaları arasında bir boru oluşacak şekilde düzenlenir. Ek olarak, connexons bir araya toplanma ve bir tür plaka oluşturma eğilimindedir..
Yarık derzlerin işlevleri
Bu bağların oluşumu sayesinde, komşu hücreler arasındaki bazı moleküllerin hareketi oluşabilir. Taşınacak molekülün boyutu belirleyicidir, optimal çap kalsiyum iyonları ve siklik adenozin monofosfat gibi 1.2'dir..
Spesifik olarak, hücresel bir sitoplazmadan bitişik sitoplazmaya aktarılabilen inorganik iyonlar ve suda çözünür moleküllerdir..
Kalsiyum konsantrasyonları bu kanalda çok önemli bir rol oynar. Kalsiyum konsantrasyonu arttığında, eksenel kanallar kapanma eğilimindedir.
Bu şekilde, yarık eklemler, elektriksel darbelerin iletilmesinden sorumlu olan kalp kası hücrelerinde olduğu gibi, hücreler arasındaki elektriksel ve kimyasal bağlanma işlemine aktif olarak katılırlar..
-Sabitleme veya yapışık bağlantılar
Dar derzlerin altında, derz bağlantılarını buluruz. Genellikle, bunlar epitel apikal yüzeyinin yakınında bulunur. Bu grupta, üç ana grubu ayırt edebiliriz; kemerdeki zonula yapışır veya desmozom, makula yapışır veya derişik nokta ve dezmozom.
Bu tür kavşaklarda, zonüller ile birbirine bağlanan ve yapışkanları birleştiren bitişik hücre zarları, nispeten geniş olan hücresel bir mesafe ile ayrılır - eğer onları dar kavşaklar halinde var olan minimum boşlukla karşılaştırırsak..
Hücreler arası boşluk, desmoplaquina, placoglobina ve placofilina olarak adlandırılan diğer proteinlere sahip sitoplazmik plakalara bağlı olan cadherinler, desmogleinler ve desmocolinas ailesine ait proteinler tarafından kaplanır..
Ankraj bağlantılarının sınıflandırılması
Zonula yapışır
Dar mafsallarda olduğu gibi, mafsallı mafsallarda da bir halka veya kayış şeklinde düzenlenme biçimini gözlemleriz. Zonula adherens, iki proteinin etkileşimi yoluyla aktin mikrofilmiyle ilişkilidir: kaderin ve katenin.
Macula yapışır
Bazı durumlarda, bu yapı basitçe desmosoma olarak bilinir, keratinden oluşan ara filamentler ile ilişkili olan bir noktadan kavşaktır. Bu bağlamda, bahsedilen keratin yapılarına "tonofilimanetos" denir. Epitel hücrelerinde filamentler bir noktadan diğerine uzanır.
Point dezmozomları
Bunlar, epitel hücrelerine güç ve rijitlik sağlar. Bu nedenle, ana fonksiyonunun, bitişik hücrelerin güçlendirilmesi ve stabilizasyonu ile ilgili olduğuna inanılmaktadır..
Desmosomlar, ayrı bant noktalarına benzeyen ve sürekli bantlara benzemeyen bir çeşit perçin veya kaynakla karşılaştırılabilir..
Bu tür eklemleri, kalp kasındaki kardiyositleri ve beynin ve omuriliğin dış yüzeyini örten menençlerde birleştiren birbirine bağlı disklerde buluruz..
-hemidezmozom
Hemidesmosomlar asimetrik kavşaklar kategorisine girer. Bu yapılar epitelyal hücrenin bazal alanını altta yatan bazal lamina ile sabitleme fonksiyonuna sahiptir..
Hemidesmosome terimi, bu yapı, kelimenin tam anlamıyla "orta" desmosoma göründüğü için kullanılmaktadır. Bununla birlikte, biyokimyasal bileşimleri açısından her iki sendika da tamamen farklıdır..
Ayrışmaların komşu bir hücreye diğerine yapışmasından sorumlu olduğunu açıklığa kavuşturmak önemlidir, hemidesmosomun işlevi ise hücreye bazal lamina ile birleşmektir..
Makula yapışkanlarından veya desmozomundan farklı olarak, hemidesmosomlar, aşağıdakilerden oluşan farklı bir yapıya sahiptir: ara filamentler ile bağlantılı bir sitoplazmik lamina ve hemidesmosomun bazal laminaya birleştirilmesinden sorumlu olan bir dış membran plakası. çapa filamenti.
Hemidesmosomların fonksiyonlarından biri, bazal lamina bileşenlerine bağlı sito-iskeletin orta filamentleri sayesinde epitel dokuların genel stabilitesini arttırmaktır..
Bitkilerde hücre birleşimleri
Bitki krallığı, yarık kavşaklarına benzeyen işlevsel bir meslektaş dışında, yukarıda açıklanan hücre bağlantılarının çoğundan yoksundur..
Bitkilerde, bitişik hücrelerin sitoplazmaları, yollar veya plazmodm adı verilen kanallarla bağlanır..
Bu yapı bir bitki hücresinden diğerine bir süreklilik yaratır. Yapısal olarak yarık kavşaklarından farklı olmasına rağmen, küçük iyonların ve moleküllerin geçişine izin veren çok benzer rolleri vardır..
Tıbbi bakış açısı
Tıp açısından hücre sendikaları konuyla ilgili bir konudur. Birleşme yerlerinde yer alan proteinleri kodlayan genlerdeki mutasyonların klinik patolojilere dönüştürüldüğü bulunmuştur..
Örneğin, belirli bir claudin türünü kodlayan gende belirli bir mutasyon varsa (dar tip kavşaklarda etkileşime aracılık eden proteinlerden biri), insanlarda nadir bir hastalığa neden olur..
Bu renal magnezyum kaybı sendromudur ve semptomlar düşük miktarda magnezyum ve nöbet içerir.
Ayrıca, protein nektini 1 kodlayan gendeki bir mutasyonun yarık damak sendromu veya yarık dudaktan sorumlu olduğu bulunmuştur. Bu durum yenidoğanlarda en sık görülen yanlışlıklardan biri olarak kabul edilir..
Nektin 1 genindeki mutasyonlar, aynı zamanda insan derisini, saçını, tırnaklarını ve dişlerini etkileyen ektodermal displazi adı verilen başka bir durumla da ilişkilendirilmiştir..
Yaprak pemfigusu, epidermisin yapışkanlığını korumaktan sorumlu olan temel bir unsur olan desmoglein 1'e karşı otoantikorlarla belirlenen cildin büllöz bir patolojisidir..
referanslar
- Alberts, B., Bray, D., Hopkin, K., Johnson, A.D., Lewis, J., Raff, M., ... ve Walter, P. (2015). Temel hücre biyolojisi. Garland Bilim.
- Cooper, G.M., ve Hausman, R.E. (2000). Hücre: Moleküler yaklaşım. Sinauer Associates.
- Curtis, H. ve Barnes, N. S. (1994). Biyolojiye davet. Macmillan.
- Hill, R.W., Wyse, G.A., Anderson, M., ve Anderson, M. (2004). Hayvan fizyolojisi. Sinauer Associates.
- Karp, G. (2009). Hücre ve moleküler biyoloji: kavramlar ve deneyler. John Wiley & Sons.
- Kierszenbaum, A., & Tres, L. (2016). Histoloji ve hücre biyolojisi: patolojiye giriş. Elsevier Brezilya.
- Lodish, H., Berk, A., Darnell, J.E., Kaiser, C.A., Krieger, M., Scott, M.P., ... & Matsudaira, P. (2008). Moleküler hücre biyolojisi. Macmillan.
- Voet, D., ve Voet, J.G. (2006). biokimya. Ed. Panamericana Medical.