Ben Dinsiz Dini Öğretiyorum
Osho
Soru: Tanrının olmadığını söylediğini duyduğumda şoke oldum. O zaman
içimden şu soru yükseldi: Tanrısız bir din nasıl olabilir? Tanrı merkez, din
de çevresi değil mi?
Şoke olman iyi. Şoke olmak zeka gerektirir.
Dünya üzerinde milyonlarca insan şoke olma özelliğini
kaybetti. Yüzyıllardır uyutuldular, öyle bir koşullandırıldılar ki hiçbir
şok onlara ulaşmıyor. Bütün dinlerin, sözde dinlerin yaptığı tek bir iş var:
senin içinde şok emiciler yaratmak.
Benim işlevim bütün şok emicilerini yok etmek ve şüphe
edebilesin, sorgulayabilesin ve araştırabilesin diye seni savunmasız hale
getirmek.
Sonuna kadar şüphe eden cevabı bulur. Sonuna kadar
araştıran öğrenir.
Şüphe etmeden, sorgulamadan, araştırmadan inanmaya
devam edenler donuk, ölü, aptal kalır. Bu yüzden şoke olduğun için seni
kutluyorum; bu iyi bir başlangıç. Aptal insan öfkelenir, şoke olmaz. Derhal
düşman olur; şoke olmaz. Şoke olmak içinde bir şey hala canlı; rahipler,
politikacılar, pedagoglar senden tamamen başarılı olamamışlar demektir.
Belki de bir pencere açık kalmıştır; bu yüzden şoke oldun. Ve o şokun
mucizesini görüyor musun?
Derhal içinde büyük önem taşıyan bir soru oluştu. Sorun
öfkeden kaynaklanmıyor. Geçerli, zekice, muazzam önemli bir soru: Tanrısız
bir din nasıl olabilir? Sana yüzyıllardan beri bu anlatıldı; Tanrının
merkez, dinin de çevresi olduğu. Bu tam manasıyla yalan. Dinin Tanrıyla
hiçbir ilgisi yok.
Evet, seninle, bilincinle, varlığınla çok ilgisi var.
Soruyorsun: Tanrısız bir din nasıl olabilir? Eğer
araştırmaya devam edersen, bir gün bana Tanrıyla bir dinin nasıl
olabileceğini soracaksın. Tanrıyla bir dinin nasıl olabileceği üzerine
tefekkür etmeni istiyorum.
Tanrı bizim en üst düzey diktatör, en üst düzey Adolf
Hitler, fikrimizden başka bir şey değildir.
Dünyayı o yarattı, gelişigüzel; onu yaratması için
hiçbir neden yoktu. Her şeyden önce hiçbir din dünyayı neden yarattığı
sorusunu cevaplayamadı. Ve bu dünya çirkin, mide bulandırıcı, tiksindirici,
dinlerin Tanrının yaratımının en yüksek zirvesi olduğunu iddia ettiği bu
insanlık, Tanrının insanı kendi suretinden yaratması. Bundan daha yüksek ne
olabilir? Ve insan ne yapıyor? Üç bin yılda, beş bin savaş! Bütün tarih bir
cinayet, tecavüz, suç tarihi; ve Tanrı adına cinayet, tecavüz ve suç.
Milyonlarca insan öldürüldü, Tanrı adına diri diri yakıldı.
Ve Tanrı insanı kendi suretinden yaratmış. Bu yüzden
Tanrı konusunda da bir şey düşünebilirsin; eğer sureti buysa, aslının nasıl
bir şey olacağına dair küçük bir çıkarım yapabilirsin. Eğer Adolf Hitler,
Joseph Stalin, Benito Musolini ve Mao Zedong sadece karbon kopyaysa, o zaman
aslı ne olacak? Korkunç olacak!
Eğer Tanrı bu dünyayı, insanı ve her şeyi yarattıysa;
tanrısallığın belirtilerini, Tanrının işaretlerini göstermeli ama bunlar
tamamen eksik. Eğer okuma yazması yoksa, en azından parmak basabilir. Hiçbir
yerde imza görünmüyor. Tanrıdan ziyade Şeytan tarafından yaratılmış olması
daha muhtemel, çünkü kanıtın yüzde doksan dokuzu Tanrıdan değil Şeytandan
yana.
Tanrı zaten Hıristiyanlar için İncili, Yahudiler için
Tevratı ve Hindular için Vedaları yarattığı için, Tanrıyla din
yaratamazsın.
Onları zaten yarattı; sana hazır dinler verdi. Senin
aramana, araştırmana ve bulmana olanak vermedi.
Hakikat konusunda çok önemli bir şey var: Sen onu
bulmadıkça, asla sana hakikat olmaz. Eğer başka birisinin hakikatiyse ve sen
onu ödünç alırsan, o ödünçlükte hakikatliğini yitirir; yalana dönüşür.
Dünyanın büyük mistiklerinin tekrar tekrar hakikatin anlatılamaz olduğunu
söylemelerinin nedeni budur; çünkü onu ifade ettiğin anda, ifade sürecinin
içinde yalana dönüşür. Bütün kutsal kitapların yalanlarla dolu.
Tanrı sana dini keşfetme fırsatı vermedi, sana hazır
din verdi; ve sorgulamana, şüphe etmene bile izin vermiyor. Bu, büyük bir
günah. Senin dini yazıtlarında her türden aptallık var ama senin onlara
tamamen inanman gerekiyor.
Tam da birazcık aklı olan hiç kimsenin güvenemeyeceği
ama şüphe seni günahkar yapar; suçluluk duymaya başlarsın şeyler olduğu
için, Bertrand Russell gibi bir insanın bile kafası çok karışıktı. Sonunda
bir kitap yazdı: Neden Hıristiyan Değilim ve onu Hıristiyan olmaktan
alıkoyan bütün konuları bir araya getirdi. Örneğin: İsa Mesihin bakireden
doğumu. Bilimsellikten o kadar uzak ki, buna inanmak bütün zekanı yok
etmektir. Böyle bir fikre inanç duymak intihara eğilimdir; kendini yok
ediyorsun ve ne kazanıyorsun? Aptalca bir fikir, bakireden doğum!
Eğer Bertrand Russell buna inanamadıysa, onu
suçlayamayız. Dindar olabilecek bir insanı engelleyen İncildi... Russell
sordu; Neden kutsal üçlemeye bir kadın da dahil değil? Baba, Oğul ve Kutsal
Ruh; ne cins bir aile bu? Bu kutsal aile çok aptalca görünüyor. Neden bunun
içine bir kadın koyamadılar? Çünkü bütün dinler kadına karşı oldu. En yüksek
güç konumundaki kutsal üçlemeye bir kadın koymaları imkansızdı; bu yüzden
Kutsal Ruhu koymaları gerekiyordu.
Şimdi, Kutsal Ruh hakkında kimse bilgi sahibi değil:
erkek mi, kadın mı yoksa cinsiyetsiz mi? Ve bu Kutsal Ruh, Meryemin gebe
kalmasından sorumlu şahıstır; ve buna rağmen kutsaldır! O bir tecavüzcü,
çünkü Meryem bunun farkında değildi; buna istekli bir eş değildi ve zaten
evliydi. Fakat Kutsal Ruh bunu yaptı, belki de hala dünyada bir yerlerdedir;
ve kendisi Tanrının üçte biridir!
Tanrı fikri yüzünden Bertrand Russell gibi bir insanın
dindar olması engellendi. Herhangi bir Tanrı görüşü problemler doğuracaktır.
Hindu Tanrısı. kutsal üçlemenin yerine Hindularda da bir benzeri var.
Trimurti: üç çehreli bir tanrı, bir kişide toplanmış üç kişi. Fakat üçü
sürekli birbirleriyle kavga ediyorlar, davranışları son derece çocukça.
Sigmund Freudun sadece Hıristiyan ve Yahudi geleneklerinden haberdar olması
iyi. Eğer Hindu geleneğini bilseydi, hipotezi için muazzam bir dayanak
bulmuş olurdu.
Hinduizmde Tanrı dünyayı yarattı. İlk yarattığı varlık
bir kadındı doğal olarak, çünkü kadın olmadan başka hiçbir şey yetişemez;
ilk önce kadının gelmesi şarttı. Fakat güzel bir kadın yaratan Tanrının
aklı başından gitti. Şimdi, baba kendi kızına sevdalanıyor. Freudun aradığı
buydu ama kimse ona bunun mevcut olduğunu haber vermedi. Freud hayatı
boyunca her babanın kızına aşık olduğunu ve her annenin de oğluna aşık
olduğunu kanıtlamaya çalıştı. Üstelik bunda bir hakikat var; ama Tanrının
kendi kızına tutulması.
O zaman kadın korkar ve kaçmaya çalışır; kaçmanın tek
yolu şekil, biçim, kılık değiştirmektir. Kadın karga olur ama Tanrıyı nasıl
kandırabilirsin? Boğaya dönüşür. Diğer hayvan türlerine dönüşür ve Tanrı
takip eder. Bütün kainat böyle varlık bulur; kadın kaçıyor ve baba da onu
takip ediyor ve ona tecavüz etmeye çalışıyor. Hala aynı şeyi yapmaya
çalışıyor.
Böyle bir Tanrıyla nasıl bir dinin mümkün olduğunu
düşünüyorsun? Bu Tanrının psikoterapiye ihtiyacı var. Dinin merkezi olamaz;
dinin çevresinde bile olamaz. Bir akıl hastanesinde olmalı. Fakat Hindu
yazıtlarını okursan, dünyanın en eski dinine mensup milyonlarca insanın
taşıdığı şeylerden büyük rahatsızlık duyacaksın.
Bunlar Hindu Tanrısının üç aşamasıdır: Brahma yaratıcı
aşamadır, dünyayı yaratır; Vishnu dünyanın sürekliliğini sağlar; ve Shiva
yok etme zamanı geldiğinde dünyayı yok eder. Bir bakıma mükemmel bir şekilde
denge vardır. Kainatın bu üç işleve de ihtiyacı var: yaratım, devam ettirme
ve bir gün yaratımı yok etme. Fakat bu üç şahsın içsel yaşamına baktığında,
inanamazsın.
Bir gün Vishnu ve Brahma bir konuda tartışıyormuş. Her
şeyden önce Tanrının iki tarafı arasında bir tartışma fikri, onu şizofren
yapar. Ellerin birbiriyle kavga etmeye başlıyor. Ve zihninde bunu
yapıyorsun: bir taraf öteki tarafla kavga ediyor. Bazen o kadar bölünürsün
ki zaten iki kişi olursun ve bazen de çok sayıda insansındır. Tanrı zaten üç
kişi; tek bir bütün, tek parça değil ve üçü de sürekli kavga ediyor.
Bu ikisi kavga ediyordu ve tartışmayı sonlandırmanın
bir yolunu bulamadıkları için ikisi de Shivayı aramanın iyi olacağını
düşündüler; belki Shiva yardım edebilirdi. Böylece Shivayı aramaya
gittiler. Shiva Amerikalı olmalı; sabahtı ve karısı Parvatiyle sevişiyordu.
Hintliler bunu yapmaz; bu kesinlikle duyulmamıştır. Shiva ilk Amerikalı
olmalı; sabah kapılar açık karısıyla sevişiyor. Belki Kaliforniyalı olduğunu
söylemek daha iyi olur: kapılar açık! Sadece Amerikalı yetmez.
Brahma ve Vishnu içeride neler olduğunu bilmeden
girdiler ve Shiva sevişmekle meşgul olduğu için onları umursamadı. İkisi de
çok kızgındı. Her şeyden önce sabah sevişmek bir tanrıya hiç yakışmıyor;
ikincisi kapılar açık, biri girebilir. Üçüncü olarak da onlara oturmalarını
bile söylemiyor; onlara bakmadı bile. İki tanrı da o kadar sinirlenir ki,
Dünyada fallik sembolüyle bilineceksin diyerek Shivayı lanetlediler. Bu
yüzden Hindistanda Shiva heykeli bulamazsın, sadece fallik sembol. Bu iki
tanrının laneti: Fallik sembol olarak bilinecek ve tanınacaksın.
Şivalinganın, Shivanın fallik sembolünün tek başına
olmadığını fark etmemiş olabilirsin; bir vajinanın içine yerleştirilir.
İkisi de mermerdendir ve Hindular binlerce yıldır ona tapıyorlar. Ve Shiva
hala Tanrının üçte biridir!
Başka herhangi bir Tanrı kavramını alabilirsin; onun
çevresinde bir din kurmanın imkansız olduğunu göreceksin. Fakat şimdiye
kadar durum böyle oldu. Tanrı kurgusu merkezde ve kurgunun etrafında bütün
diğer kurgular üretildi: cennet ve cehennem, günah ve ceza, tövbe ve
bağışlama. Ve bu sirkin tamamı dinlerin kurnaz rahiplerinin sömürüsünden
başka bir şey değildir.
Evet, Tanrı olmayınca, rahip de olamaz. Tanrı
olmayınca, günah kavramı, cennet ve cehennem, tapınak, sinagog, kilise de
olamaz.
Bunların bir dini oluşturan şeyler olduğunu
düşünüyorsan, o zaman elbette sana zor gelecek: Tanrısız bir din nasıl
olabilir? Fakat bu şeylerin dinle hiç ilgisi yok. Aslında bana göre bunlar
dindarlığı bulmaya engeldir.
Bu da senin için başka bir şok olsun: Sahici din
Tanrısız ve aynı zamanda dinsiz olacak. Ben sana dinsiz bir din öğretiyorum.
Bunun biraz derinine inmek zorunda kalacaksın, çünkü
kelimeler çelişkili görünüyor: dinsiz din. Dinsiz din dediğimde rahibin,
sinagogun, din aliminin, papanın, kilisenin, duanın,kutsal kitapların,
kutsal ve kutsal olmayan ruhların hepsinin bırakılmasının gerekliliğinden
bahsediyorum, çünkü senin din olarak bildiğin bu.
Kutsal kitaplar bilim kurgu gibi dini kurgudan başka
bir şey değil. Bilim kurgu yazmak güzeldir; sanattır. O dini kurgular
sanatsal bile değil; yüzde doksan süprüntü, saçmalık. Çıkarı olan birkaç
kişi dışında kimse onları okumuyor.
Bir hikaye dinledim:
Kapı kapı dolaşarak ansiklopedi satan bir adam, bir
evin zilini çalar. Evin hanımı çıkar ve Ne istiyorsun? der.
Güzel sözlüklerim var. Çocuklarınız olmalı; sözlüğe
ihtiyaçları olabilir ve ben de her yaşa uygun sözlük var der adam.
Kadın ondan kurtulmak istediği için, Bizim sözlüğümüz
var der. Uzakta bir köşede duran masanın üzerinde sözlüğe benzeyen kalın
bir kitap durmaktadır.
Satıcı güler, Bu İncil der.
Kadın buna inanamaz çünkü o mesafeden onun İncil
olduğunu çıkarmak imkansızdır. Beni şaşırttın der. Evet, İncil.
Sözlüğümüzün olduğunu söylerken senden kurtulmaya çalışıyordum sadece. Fakat
bunu nasıl başardın? Bana söylersen senden sözlük satın alacağım, ama bana
püf noktasını söyle.
Püf noktası yok. Sadece üzerinde birikmiş tozu gördüm
der adam.
Sadece İnciller, kutsal kitaplar toz tutar. Bir Playboy
dergisi toz tutmaz. Kitabı kim açmak ister? Belki yıllardır açılmamış; belki
hiç açılmamıştır.
Dini kurgunun ortadan kaldırılması gerek, çünkü seni
yolunu kapatıyor, gerçeğe ulaşmanı engelliyor. Sana ebeveynlerin, toplum,
öğretmenlerin, din büyüklerin tarafından anlatılmış bütün saçmalıklardan
kurtulmak zorundasın.Kendini tamamen temizlemedikçe, dindar olma yolunda ilk
adımı atamazsın. Dindarlık senin varlığının bir özelliğidir; senin dışındaki
bir ritüelle hiçbir ilgisi yoktur.
Varlığının özellikleri olan ve sen geliştirilmeleri
gerektiğini asla düşünmediğin için uyku halinde bulunan birkaç şey var.
Bilincini geliştirmeyi denedin mi? Merhametini geliştirmeyi denedin mi?
Zekanı geliştirmeyi denedin mi?
Bilimciler dahilerin bile zekalarının sadece yüzde on
beşini kullandığını söylüyor; yüzde seksen beş kullanılmadan kalıyor. Ve bu
Albert Einstein gibi bir insan ya da Karl Marx veya Rutherford, Nobel Ödülü
sahipleri için geçerliyse, sıradan insanın durumu nedir, sıradan insan
zekasının ne kadarını kullanır? Yüzde beşten fazlasını değil. O yüzde beşi
de günlük işlerde gerektiği için kullanır: işi, ailesi, sözde dini, siyasi
partisi ve kulübü. Yüzde beş yeter. Rotaryen olmak için dahi olmana gerek
yok. Bir dahinin Lions Kulüp üyesi olmak isteyeceğini sanmam. Aslan olmaya
çalışan bir insan yükselmekten ziyade düşüyor gibi görünür.
Dahi sadece yüzde on beş kullanıyorsa, bu kimse
zekasını geliştirmeye çalışmıyor demektir. Sadece
yaşamın, durumlarının ve koşullarının seni kullanmaya
zorladığı kadarını kullanıyorsun. Eğer kimse yoksa, hiçbir durum seni onu
kullanmaya zorlamıyorsa, yüzde beşini bile kullanmayacaksın. Bu yüzden
zenginlerin oğullarının ve kızlarının üniversitelerde altın madalyalar
aldığını ve üniversitelerin başında bulunduğunu görmeyeceksin. Hayır,
zekalarını kullanmaya ihtiyaç duymazlar; bunu hizmetçileri yapabilir. Hem
şimdi bilgisayarlar var. Yakında yüzde beşini bile kullanmıyor olacaksın;
insanlar küçük bir bilgisayar taşıyacak. Zaten taşıyorlar. Hiç görmedin mi?
Çocukluğumda, bizim ailede babam el yazısı konusunda
çok titizdi. Evde dolmakaleme izin vermezdi, çünkü dolma kalemle sıradan
eski bir mürekkepli kalemin özelliğine sahip olamazsın; dolmakalem yazını
bozar.
Bunu görebilirsin. Geriye dönüp bak: Matbaa icat
edilmeden önce, bütün kitaplar elle çok güzel, sanatsal el yazısıyla
yazılıyordu. Kitabın içerdiği başka bir şey; sadece el yazısının kendisi
sanat eseridir. Fakat o sanat dolmakalemle kayboldu. Ve daktilo insanların
hizmetine sunulduğunda, dolmakalemle bir parça mümkün olan bile kayboldu.
İnsanlar daktiloyla yazıyorlar. Şimdi onlara yazmalarını söylediğinde,
yazıları eğitimsiz insanlarınki gibi görünüyor. İnsanlar şimdi hesap yapmak
için küçük bilgisayarlar taşıyor: hesap makineleri. Yapabileceğin küçük
hesaplamaları unutacaklar.
Hindistanda yaşayan Shakuntala adında bir kadın var,
bütün dünyayı dolaştı ve en büyük matematikçilerle karşı karşıya getirildi.
Sadece üniversite öğrencisi ve yüksek matematik hakkında hiçbir şey bilmiyor
ama Albert Einsteinı bile şaşırttı. Herhangi bir sayı yazıyorsun, ne kadar
büyük olduğu önemli değil; ona istediğin büyüklükte bir sayıyla çarpmasını
söylüyorsun; ve sen daha ikinci sayıyı yazmayı bitirmeden cevap geliyor.
Einstein, Bunu ben yapmış olsaydım, en az üç saat sürerdi demiş.
Bu kadının başına gelen nedir? Bu konuda hiçbir şey
bilmiyor. Sadece çarpılması gereken sayılara bakıyorum diyor. Onun başına
gelen sadece bir nevi sessizlik; o sessizlikte sayılar ortaya çıkmaya
başlıyor ve Bu sayıyı yazın, nasıl çıktığını bilmiyorum diyor. Görünüşe
bakılırsa doğuştan çok keskin bir zekaya sahipti, öyle ki zihninde göz açıp
kapayıncaya kadar bir şey gerçekleşiyor. Ve bu tek olay değil; başkaları da
oldu.
Genç bir çocuk, Shankaran o kadar yoksuldu ki, araba
çekerdi. Şimdi bu çirkin bir şey; hiçbir yerde olmamalı: Bir insan, senin
içinde oturduğun bir arabayı çekiyor. Daha
çocuktu ama babası yaşlıydı ve Cherınaide araba
çekiyordu. Üniversitenin matematik bölümü onunla tesadüfen ilgilenir. Bir
gün bölüm başkanı olan profesör onun arabasına biner ve yolda konuşmaya
başlar. Çok küçüksün; okuyor ve çalışıyor olman lazım der.
Çocuk ona ailesinden bahseder. Fakat der çocuk,
okumadan ve çalışmadan bile sizin matematik öğrettiğinizi biliyorum
matematik yapabiliyorum. Onu bir şekilde biliyorum. Profesör onu sınar ve
şaşırır: Çocuk bir mucizeydi. Kabiliyetini sergilemek için onu, masrafları
kendisi karşılayarak Oxforda gönderdi. Ve çocuk gittiği her yerde büyük
matematikçileri şaşırttı. Rutherford, bir sorunun yıllardır kendisini
uğraştırdığını söyledi, çocuk o soruyu saniyeler içinde çözdü. Çözüldükten
sonra, Rutherford çok basit olduğunu gördü. Kendisi bunu nasıl atlamıştı?
Bir şekilde etrafından dolaşmış, asıl noktayı kaçırmış ve bu çocuk o noktaya
atlamıştı. Fakat eğitimsizdi.
Zeka keskinleştirilebilir; onu kuvvetlendirmenin
yolları var. Modern psikoloji onu ölçmeye çalışıyor. Ben aptallık etmemeni,
onu ölçmekle zaman kaybetmemeni söylüyorum. Ölçecek ne var? Ortalama insanın
zeka yaşı on üçte kalır; yetmiş yaşında olabilir ama zeka yaşı on üçte kalır
ve zekasının yüzde beş-yedisini kullanır. Şimdi neden ölçmek için daha doğru
yöntemler bulmakla vakit kaybediyorsun? Neden zekayı kuvvetlendirebilen
yöntemler kullanılmasın? Benim sana öğrettiğim bu.
Şüphe edersen, zekan kuvvetlenir.
İnanırsan, zekan körelmeye başlar, çünkü onu
kullanmıyorsun. Şüphe, temel bir nedenden ötürü zekayı kesinlikle
kuvvetlendirecektir: Şüphe varsa huzurlu olamazsın. Bu konuda bir şey yapmak
zorundasın; cevap bulmak zorundasın.
Cevabı buluncaya dek, şüphe seni rahatsız edecek; ve
şüphe zekanı bu şekilde keskinleştirir.
Fakat bütün dinler şüphe etmenin günah, inanmanın
dindarlık olduğunu öğretir. Ben sana şüphenin dindarlık, inanmanın dinsizlik
olduğunu söylüyorum.
Fakat o sahte dinler gerçekten kurnaz ve akıllıydı.
Psikologların bugün bile bulamadığı şeyi, onlar beş bin yıl önce buldular:
şüphenin tehlikeli olduğunu; zekayı keskinleştirdiğini. İnanç rahattır,
elverişlidir; köreltir. Bir nevi uyuşturucudur; seni zombiye çevirir. Bir
zombi Hıristiyan, Hindu, Yahudi olabilir; ama hepsi zombidir, farklı
etiketlerle. Bazen bir etiketten bıkar, etiket değiştirirler: Hindu
Hıristiyan olur, Hıristiyan Hindu olur; yeni bir etiket, taze bir etiket ama
etiketin arkasında aynı inanç sistemi.
İnançlarını yok et. Bu kesinlikle rahatsız edici,
zahmetli olacak ama değerli hiçbir şey zahmetsiz elde edilmez.
Bilim üç yüzyıldır yöntem olarak şüpheyi kullandı ve üç
yüzyılda dünyaya bir sürü şey verdi. On bin yıldır dinler, bilimin
verdiğinin binde birini bile veremedi. Dinler hiçbir şey vermedi. Tersine
her şeyi mümkün olan her şekilde engellediler. Bilimi de engellemeye
çalışıyorlardı ve ellerinden geleni yaptılar, hala da uğraşıyorlar.
Şimdi, Katolik papa Katoliklere doğum kontrolü
yöntemlerinin bunlar Tanrıya karşıdır kullanılmaması gerektiğini öğretiyor.
Tuhaf, Kutsal Ruh bile doğum kontrolü yöntemlerini kullanıyor olmalı, çünkü
İsa, Tanrının tek oğluyum diyor. Tanrıya ne oldu? Çocuk yaratmayı
bıraktı mı? Ya brahmaçarya oldu, bekarlığı seçti, ki bu pek muhtemel değil
ya da doğum kontrolü yöntemlerini kullanıyor. Fakat papa sürekli doğum
kontrolünün aleyhinde konuşuyor, çünkü Tanrıya karşı; ama Tanrı insanlar
gönderiyor.
Bu dünya zaten aşırı doldu; zaten öyle bir halde ki
eğer biz nüfusu yarıya düşürmezsek, insanlık ölecek. Üçüncü bir dünya
savaşına gerek kalmayacak; tek başına nüfus herkesi açlıktan öldürmeye
yetecek.
Ve Tanrı sürekli insan gönderiyor. En azından her
çocukla birlikte küçük bir toprak parçası gönder veya kimsenin aç kalmaması
için yeni bir yol bul. Gerçek bebekler yerine, pille çalışan plastik
bebekler yap; bu daha kolay olur. Arada bir gidip pilini doldurabilirsin.
Tanrı için her şey mümkündür. Her türlü mucizeyi gerçekleştiriyor, oğlu her
türlü mucizeyi gerçekleştiriyordu. Pille çalışan bir bebek yaratmak büyük
bir mucize sayılmaz.
Fakat bize mide ve açlık verip duruyor ama toprak yok;
ve yaşlı toprak her geçen gün verimliliğini kaybediyor. Katolik papa doğum
kontrolü yok, kürtaj yok deyip duruyor. Neden kürtaj yok? Çünkü cinayettir.
Bunun bir papanın zihninden çıkması çok tuhaf, çünkü bu papalar geçmişte her
türlü haçlı seferini yaptılar ve binlerce insanı öldürdüler. Bütün işleri bu
oldu: insanları yakmak, düzmece bir görüşle kadınları yakmak...
İsteyen papaya yazıp bilgi verebilirdi: Köyümüzde bir
cadı var. Bu kadarı soruşturma başlatmaya yetiyordu; ve kadının cadı olup
olmadığını araştırmak için özel bir mahkeme vardı. Kadına o kadar ağır
işkence ediyorlardı ki, sürekli işkence görmektense cadı olduğunu kabul
etmek kadına daha kolay geliyordu. Cadı olduğunu kabul edinceye kadar
işkence ediyorlardı; ve cadı olduğunu kabul ettiğinde de diri diri
yakılıyordu. Binlerce kadını canlı canlı yaktılar.
Şimdi birden, kürtaj şiddet olduğu için, ilgileri
şiddetsizliğe yöneldi. Ve aynı papanın selefleri İkinci Dünya Savaşında
Benito Mussoliniyi kutsadı. O şiddet değil miydi? İngilterede Canterbury
başpiskoposu İngiliz kuvvetlerini kutsadı. Bu şiddet değil miydi? Çok iyi
bir şey miydi? İnsan kürtajın hangi noktada şiddete girdiğini merak ediyor.
Hangi noktada bir çocuğa gebe kalındığı an canlı veya
ölüdür? Canlıdır ama yaşam nereden geldi? Anne rahmine düşmeden önce sperm
hücrelerinde canlıydı; sperm hücreleri canlıdır. Yaşam süreleri kısadır,
sadece iki saat, dolayısıyla iki saat içinde bir dişi yumurtası bulabilir ve
yumurtaya girebilirlerse, çocuğa gebe kalınır. Yumurta da canlıdır.
Varlığının yarısı, dişi kısmı yumurtanın içindedir ve varlığının diğer
yarısı da babanın sperminden geliyor. Tek bir cinsel birleşmede milyonlarca
hücre koşuyor.
Politika orada başlıyor. Herkes hızla yumurtaya doğru
koşuyor, çünkü kim önce ulaşırsa, Başkan Ronald Reagan olur. Geride, çok az
geride kalanlar, bitti! Sadece bir sperm içeri girecek; ondan sonra kadının
yumurtası sertleşir ve başka kimse giremez. Bu doğal süreçtir; yalnızca
birine açıktır. Ancak arada bir iki erkek hücrenin aynı anda ulaştığı ve
girdiği olur. Bu nedenle bazen ikiz, üçüz, dördüz veya beşiz sahibi olursun;
dokuz çocuk bile biliniyor. Fakat bu çok ender bir olay.
Milyonlarca sperm... ve gerçekten hızlılar. Adeta araba
yarışı gibi. Hepsi yarışıyor ve çabuk olmak zorundalar. İki saat içinde
ulaşamazlarsa, bittiler. Tek bir cinsel birleşmede milyonlarca varlığı
öldürmekten sorumlusun. Kürtaja ne olmuş? Sadece bir tane. Dolayısıyla ha
bir milyon ha bir milyon bir, ne fark eder?
Fakat Katolik papa, aynı Hindu şankaraçarya gibi
nüfusun büyümesine hazırdır, çünkü sayıların siyasi bir anlamı var. Bu rakam
siyasetidir. Kaç Katolik var? Papa insanlıkla, gelecekle, küresel intiharla
ilgilenmiyor. Onun tek ilgilendiği Katoliklerin sayısıdır. Ne kadar Katolik
varsa, kendisi o kadar güç sahibidir. Şankaraçarya daha fazla güç sahibi
olmak için, daha çok Hinduyla ilgilidir.
Herkes güçle ilgilidir. Tanrı adına sadece daha fazla
güçlü olmaya çalışıyorlar. Tanrı rahibin elinde kullanışlı bir araçtır
sadece. Rahip ne istiyorsa, Tanrıya onu söyletir. Kitapları yazar, o
kitaplarda her türlü saçmalığı yazar. İnsanla ilgili anlaşılması gereken
tuhaf bir gerçek, insanların saçmalıktan çok etkilenmesidir, çünkü mistik
gözükür.
Örneğin İncil şöyle der: Başlangıçta söz vardı.
Şimdi, başlangıçta nasıl söz olabilir? Ses ve söz arasında ayrım yapıyor
musun, yapmıyor musun? Bir kelime, anlamlı bir sestir. Belki başlangıçta ses
olduğu söylenebilir; ama söz değil.
Bir kelime, sesi anlamlı hale getiren, bir kelimeyi
kullanan birisi olduğunu varsayar. Başlangıçta söz vardı. Ben varsayıma
dayanarak sesin daha iyi, daha mantıklı olacağını söylüyorum; aslında ses de
mümkün değildi. Bilimsel olarak ses, ancak onu duyacak birisi varsa
mümkündür, aksi takdirde ses yoktur.
Ben burada konuşuyorum. Burada kimse olmasaydı, ses
olmayacaktı, çünkü ses için iki şey gerekir: benim bir ses çıkarmam ve senin
kulaklarının onu alması. Bu ikisinin arasında ses oluşur. Bir şelalenin
yakınında kimse olmasa da, çok ses çıktığını düşünebilirsin. Yanılıyorsun;
kulak olmadığı için ses de yoktur.
Dolayısıyla ses bile mümkün değilken, söz hiç söz
konusu değil! Fakat onlar, Başlangıçta söz vardı diyorlar. Saçmalığın
nasıl mistikleştiğini gör sadece. Başlangıçta söz vardı. Söz Tanrıyla
birlikteydi. Birinci ifadeyi zaten çürüttün. Başlangıçta söz vardı. Söz
Tanrıyla birlikteydi. Yani zaten iki vardı; yani derhal yalanladın. Ve
üçüncü cümle: Ve söz Tanrıydı.
Şimdi böyle süprüntüler insanları etkiliyor:
Bunda çok derin bir şey olmalı, bu yüzden
anlayamıyoruz. Bunda derin hiçbir şey yok, Aptal bir yazı sadece. Fakat
Hıristiyan teologlar yüzyıllardır bunun üzerine yorumlar yapıyor, anlamına
ilişkin farklı yorumlarda bulunuyorlar. Söz nedir? Söz Tanrıydı ne
demek? Söz Tanrıyla birlikteydi ne demek? Sadece üç cümle ve hepsi de
birbiriyle çelişiyor.
Herhangi bir yazıtı analiz edersen, buna benzer
ifadeler bulacaksın. Şüphe etmez, inanır, iman edersen ödülün büyük olur;
şüphe edersen yanlış yola saparsın. Fakat karanlıkta, şüphe dışında ışık
yoktur.
Şüphe et! Üstelik yarım ağızla değil: Şüphenin elinde
bir kılıca dönüşmesi ve etrafında biriken bütün süprüntüyü kesmesi için,
bütün gücünle şüphe et. Şüphe süprüntüyü kesmek içindir, meditasyon kendini
uyandırmak için.
Bunlar aynı madalyonun iki yüzüdür, çünkü bütün bu
süprüntüyle yüklüyken uyanamayacaksın. O süprüntü sende uyku yapacak; onun
işlevi bu. Seni uykuda tutmak için yapılmış. Politikayı, rahipleri rahatsız
etmemek; ortak çıkarlara dokunmamak, kimseyi rahatsız etmemek için, iman et
ve uykuya dal. Sen kendin ruhsuz bir insana, bir mekanizmaya, bir köleye
dönüş.
O yüzden şüphe et ve meditasyon yap! Meditasyonla çok
basit bir şeyi kastediyorum: Sadece sessiz ol ve sessizliğinin içinde
boğulmaya başla.
Başta bu da korku yaratır, çünkü sessizlik uçurum
gibidir; belki dip yoktur ve insan uygun bir şeye tutunmak ister. Sessizlik
cesaret gerektirir, şüphe gibi.
Şüphe etmek, başkalarının içine yerleştirdiği her şeyi
çıkarıp atmaktır. Meditasyon, her şey çıkarılıp atıldıktan sonra oraya bir
Tanrının, kimsenin koymadığı kendi benliğine girmektir. O, sonsuzluk
boyunca senin varlığın oldu ve sonsuzluk boyunca senin varlığın olacak.
Sessizliğin içinde boğul. Onun keyfini çıkar, iç,
tadına bak!
Sadece başlangıçta korku vardır. Birazcık tadına
baktıktan, dilinin ucuyla azıcık tattıktan sonra bütün korku kaybolur, çünkü
çok tatlı, çok besleyici, son derece merkezleyici ve odaklayıcıdır. Sana ilk
kez tek başına yeterli olduğunu, Tanrıya gerek olmadığını, ibadete gerek
olmadığını, tapınağın dışarıda değil içeride olduğunu hissettirir. Ve bu
duygu geliştikçe ve sen onun içine girmeye devam ettikçe, şaşıracaksın:
Başlangıçta sessizlik vardı, ses değil. Ortada
sessizlik var. Sonda sessizlik var.
O sessizlik aralıksızdır, süreklidir ve senin
varlığının ta kendisidir: çok doyurucu, olağanüstü doyurucu, sana öyle bir
memnuniyet verir ki ilk kez hiçbir şeye gerek olmadığını hissedersin.
Gereken her şey zaten senin içinde karşılanır.
Varoluş çok cömerttir. Tanrı çok cimridir; hiç
şüphesiz, çünkü cimriler kurguyu kendi suretlerinden yarattılar. Tanrı çok
cimri, çok zalim, çok kıskanç, çok kincidir. Küçük şeyler için... Birisi
sigara içiyor; nasıl bir günah işliyor? Bunu günah işlemek olarak
göremiyorum. Belki hata yapıyor ama bu tıbbi bir şey, dinle hiç ilgisi yok.
Belki bedenine gereken özeni göstermiyor ama bu onun bileceği iş. Belki
iki-üç yıl erken ölecek ama eğer kendisi iki-üç yıl daha ne yapacağını
düşünüyorsa, daha fazla içecek, o zaman ne anlamı var?
Fakat Budizm ve Caynacılık gibi dinler var; sigara
içersen cehenneme gidersin. Tuhaf, adam burada sigara içiyor, sen onu orada
yine ateşe atacaksın. Burada kendisi ateşi içine atıyordu; orada sen onu
ateşe atıyorsun! Nasıl bir intikam sürüp gidiyor? Üstelik o senin üzerine
bir şey atmıyordu; her ne yapıyorsa, kendine yapıyordu. Ve bunun derdini
çekti: Tüberküloz olabilir, kanser olabilir, bunun acısını çekebilir. Bundan
zarar gördü, şimdi cehenneme ne gerek var? Küçük şeyler, doğal şeyler ve
dinler Tanrının minnacık aklı yüzünden bunları çok büyüttü.
Varoluş çok cömert, daima bağışlayıcıdır; asla
cezalandırmaz. Fakat varoluşa ulaşmanın tek yolu, senin en içteki
sessizliğinden geçer. Bu, yıldızların arasındaki sessizliktir; aynı
sessizlik, fark yok.
Sessizliğin tipleri yoktur, bunu unutma. İki tür
sessizlik olamaz. Sessizlik bir tanedir: sadece onun tadı ve sen milyonlarca
ışık yılı uzaktaki, bütün evreni sarmalayan sessizliği tattın.
İçsel sessizliğini hissederek, evrenin nabzını
hissettin.
Ben sana Tanrıyla sahici dinin mümkün olmadığını
söylüyorum. Ve sana ayrıca şimdiye kadar var olan sözde dinlerle dinin
mümkün olamayacağını da söylüyorum. Ben sana Tanrısız, dinsiz bir din
öğretiyorum.
Elbette o zaman benim dine verdiğim anlam dindarlık
olacak. Sen Hıristiyan değilsin, Hindu değilsin. Sen sadece sessizlik
insanı, hakikat insanı, merhamet insanısın; artık aramayan, varmış bir
insansın. Ve varma duygusu. Ondan sonra soru yoktur, şüphe yoktur, inanç
yoktur, cevap da yoktur.
Bodhidharma ölürken, müritleri Usta, son mesajın
nedir? diye sordular.
Gözlerini açtı ve Hiçbir şey bilmiyorum; vardım. Bilgi
çok geride kaldı; bilmek kimin umurunda? Soru soran kimse yok, sorgulayan
kimse yok, cevap veren kimse yok; hepsi sessizliğe dönüştü. Bu nedenle,
söyleyebileceğim tek şey, bilmediğim dedi.
En sonunda Sokrates de bunu söyledi. Gençken Çok şey
biliyorum ve yakında her şeyi bileceğim diye düşünürdüm. Fakat araştırmaya,
şüphe etmeye, aramaya devam ettikçe. dedi. Sokrates inanç değil, şüphe
insanıydı. Senin dindar peygamberlerinden, Mesihlerinden, avatarlarından,
tirthankaralarından çok daha üstündü. En sonunda, Daha çok bilmeye
başladıkça, hiçbir şey bilmediğimi daha çok hissetmeye başladım dedi.
Onun açıklamaları çok güzeldir, çünkü yüzeyde çelişkili
görünürler. Ne kadar çok bilirsem, o kadar az biliyorum der. Her şeyi
bildiğim noktaya geldiğim anda, her şey kayboldu; sadece bilgisizlik kaldı.
Bilgisiz bilgi var ve bilen bir bilgisizlik var.
İnançla bilgisiz olan bilgiye geleceksin. Şüpheyle,
araştırmayla, meditasyonla, bilen bilgisizlik haline geleceksin.
Etiketlenmene gerek yok. Bir cemaate mensup olmana
gerek yok. Benim komünüm, bir bakıma tuhaftır, bir çelişkidir. Benim işlevim
seni bütün cemaatlerden kurtarmak, sana kendin olman için tam özgürlük
vermektir.
Fakat belki tek başına bütün dünyaya karşı
duramayabilirsin. Yol arkadaşlarına ihtiyacın var. Sana cesaret vermek,
ilhamını korumak için seninle aynı yolda yürüyen insanlara ihtiyacın var,
çünkü devasa kitle dışarıda. Bu insanlar Sokratesi zehirlediler. Bu
insanlar İsayı öldürdüler. Bu insanlar Hallacı Mansuru ve daha pek çok
kişiyi öldürdüler. Bunun herhangi birinizin başına gelmesini istemem. Bu
yüzden çelişkiyi üstlenmek ve bir komün yaratmak zorundaydım. Fakat bunun
sırf oyunculuktan kaynaklandığını aklından çıkarma; bu konuda ciddi
olmamalısın.
Bu seni benim takipçim yapmaz. Bu sadece sen bana
açıksın, alıcısın; bütün önyargıları kenara bırakarak beni dinleyebilirsin
demektir. Ben sana bir doktrin vermiyorum. Bütün doktrinleri senden
uzaklaştıracağım. Senin sadece boşluk olmanı istiyorum. Dindar insanın en
üstün özelliği budur: içsel boşluğu bilmek. İçsel boşluk sınırsızdır. Evren
kadar uçsuz bucaksızdır.
İçinde bütün evreni barındırır.
Tamamen boş olduğunda, yıldızlar içinde dolaşmaya
başlar. Bütün evren ve sen artık ayrı değilsinizdir. Senden bütüne giden
gizli bir kapı buldun.
Tanrıya gerek yok. Tanrı tamamen faydasız bir hipotez.
Ne de dinlere ihtiyaç var. Fakat dindar bir bilince kesinlikle, her zaman
olduğundan daha fazla ihtiyaç var.
Eğer sahici dindar bilinç için büyük bir hareket
yaratamazsak, insanların geleceği yok; insan ölüme mahkûmdur. Rahipler,
politikacılar ve diğer çıkar çevreleri birlikte senin mezarını hazırladı;
seni her an onun içine itebilirler. Birçok kişi kendiliğinden o mezarın
içinde oturuyor. Dünya daha önce hiç bu kadar tehlikeli bir noktaya gelmedi.
Eğer büyük bir meditatif bilinç yayılmazsa, insan ölüme mahkûm.
Fakat o meditatif bilincin yaygınlaşacağını, insanın bu
tehlikeli zamandan geçeceğini ve bundan çok daha üstün, çok daha
yükseklerde, çok daha insancıl çıkacağını umut ediyorum.
Tanrı, Adolf Hitler gibi insanları kendi suretinden
yaratmadı. O, İsa Mesih, Krishna ve Buddha gibi insanları yarattı.
Bu bir soru değil. Bir açıklama, bir cevap ama ben soru
sormadım. Şahıs Tanrının kimi kendi suretinden yarattığını, kimi kendi
suretinden yaratmadığını bile biliyor görünüyor. Şahıs tanıklık etmiş gibi
duruyor. Orada ne yapıyormuş? Tanrı onu kendi suretinden mi yaratmış? O
zaman burada ne işi var? Yine de bir cevaba cevap vermek hoşuma gider.
Tanrının, Adolf Hitler gibi insanları kendi suretinden
yaratmadığını söylüyor. Adolf Hitlerin nesi varmış? Adolf Hitlerin
takipçileri onun büyük Yahudi peygamber Hz. İlyasın reenkarnasyonu olduğuna
inanıyor. Bu da Hıristiyanların İsanın Tanrının tek oğlu olduğuna inanması
kadar doğru. Buna başka kimse inanmaz ama konu bu değil. Hıristiyanlar buna
inanıyor, Adolf Hitlerin takipçileri de buna inanıyor.
Adolf Hitler çok dindar bir insandı. Sana Adolf
Hitlerin yaşamından küçük bir kesit vereyim. Yeraltında bir hücrede rahip
gibi yaşıyordu. Herkesin ilgilendiği sözde dünyevi şeylerle ilgilenmiyordu.
Vejetaryendi; hayatı boyunca hiç et yemedi. Neredeyse hayatı boyunca üç saat
dışında, son üç saat bekar yaşadı. Bu neredeyse bütün yaşamı demek; üç saat
ne işe yarar? Üç saatlik evlilikte ne yapılabilir?
Evlilik intihar etmeye karar vermesinden sonra
ayarlanmıştı, çünkü bu kadın tarafından sürekli rahatsız edilmişti: Neden
benimle evlenmiyorsun? Hep reddetmişti. Rahip gibi, hücresinde tamamen
yalnız yaşıyordu ve bir evlenirse yalnız yaşamanın zor olacağından, bu
kadının odasına zorla girmesinden endişe ediyordu. Bu yüzden erteleyip
duruyordu.
Sonunda karar verdiğinde, Berlin düşüyordu ve bombalar
evin olduğu sokaklara yağıyordu; hücresinden bombaların patladığını
duyabiliyordu. Evliliğin ayarlanması için derhal bir rahip çağırılmasını
istedi. Ne için evlilik? Birlikte intihar etmek için. Belki de çoğu insan
bilmeden aynısını yapar. Belki de onların üç saati çok uzundur; ve uzun
olduğu kadar da sıkıcı.
Bir şekilde bir rahip getirildi. Rahip derhal evlilik
törenini gerçekleştirdi ve tören bittikten sonra zehri içerek intihar
ettiler. Üzerlerine benzin dökülmesini ve tamamen yakılmalarını emretti; tek
bir iz bulunmamalıydı; ve öyle yapıldı.
Bu adam her sabah güneş doğmadan kalkardı. Her rahip bu
kadar dindar değildir. Rahiplerin güneş doğmadan kalkmasının gerektiğini
biliyorum; ama insan insandır. Adolf Hitler farklı bir mizaca sahipti. Kışın
bile güneş doğmadan kalkardı ve yıl boyunca kalktıktan sonra soğuk duş
alırdı. İlk iş soğuk bir duş, çok disiplinli bir rahip. Gece tam dokuzda
yatağa girerdi. Senin kötü diyebileceğin hiçbir şeyle ilgilenmezdi. Ne kağıt
oynar, ne de sigara içerdi. Yiyeceği çok basit, çok sadeydi ve asla şarap
içmezdi: alkollü içecek yok.
Almanya Fransayı ele geçirdiğinde, bütün generalleri
dünyanın en güzel şehrini görmeye gelmesini istediler ama ilgilenmedi.
Güzellik onun ilgilendirmiyordu ama herkes istediği için ve Fransayı
fethederek harika bir iş çıkarmışlardı oraya gitti. Kaldığı otelin odasında
yirmi dört saat geçirdi ve Parisi görmek için dışarı çıkmadı.
Tanrının Adolf Hitleri kendi suretinden yaratmadığını
mı söylüyorsun? Neden, bu kadar insanı öldürdü diye mi? Tanrı her gün
milyonlarca insanı öldürüyor. Onları başka kim öldürüyor? Adolf Hitler
sadece Tanrının işinin küçük bir bölümünü paylaşıyordu. İnsanların
öldürülmesi gerekir, herkes ölmek zorundadır; Adolf Hitler küçük bir işi
paylaşıyorsa, Tanrının yükünü biraz hafifletiyorsa bunun neresi yanlış?
Ve gayet iyi yaptı, Tanrıdan çok daha iyi. Bu bazen
olur, karbon kopya orijinalden daha iyi çıkar. Gaz odalarını, en şiddetsiz
insan öldürme yöntemini keşfetti ama buna öldürmek denemez; öldürmek çok
zalimcedir. Gaz odasında insan var olup olmadığını asla anlamaz. O kadar
çabuktur: Bir düğmeye basılır ve sadece duman vardır; buna kutsal duman da
diyebilirsin! İşini gayet iyi yaptı.
Aslında Hitler doğru olmayan her şeyi, dünya üzerinde
üstün insanın yükselişini engelleyen her şeyi yok etmek için Tanrı
tarafından gönderildiği inancına, bu fanatik fikre sahipti. Bunu iyi niyetle
yapıyordu.
Onun inancından, niyetinden kuşku duyamazsın, çünkü
biraz şüphesi olsaydı, onun yaptığını yapmak imkansız olurdu. Muazzam bir
inanç, yaptığın şeyin doğru olduğuna fanatik bir şekilde körü körüne inanç
gerekir. Onun kafasında hiçbir şüphe yoktu, Tanrının işini yapıyordu:
dünyayı üstün insanın evrimiyle uyumlu olmayan her şeyden temizlemek.
Tanrının Adolf Hitleri kendi suretinden yaratmadığını
söylüyorsun. Bu bir soruyu ortaya çıkarıyor: O zaman Adolf Hitleri kim
yarattı? Başka tanrılar mı var? Bu bir tercih olduğu anlamına geliyor;
alışverişe çıkıp kimin şeklinde yaratılmak istediğine karar verebilirsin.
Alışveriş merkezine girip kendi tanrını seçebilirsin: Bu tanrının
suretinden yaratılmak istiyorum.
Bu, sözde sahte dindar insanların eski bir
stratejisidir: İyi olan ne varsa Tanrıya aittir, kötü olan da Şeytana. O
zaman Şeytanı kim yarattı?
Tanrı bir noktada sorumluluğu üstlenmek zorunda. Onu
bunun dışında bırakamam. Eğer Adolf Hitlerin düşmanı Şeytan tarafından
yaratıldığını söylüyorsa, tamam, ama Şeytanı kim yarattı? Tanrı
sorumluluktan kaçamaz; onu omuzlarından silkip atamaz. Şeytanı yaratmış
olmalı, aksi takdirde Şeytan nereden geldi? Ve eğer Şeytan başka bir yerden
gelebiliyorsa, o zaman herkes başka bir yerden gelebilir. O zaman yaratmak
için Tanrıya ne gerek var? Yaratım başka yerde de yapılıyor.
Tanrıya şöyle denmeli: Sen tekel değilsin, başka
çömlekçiler de var; ve belki daha iyi çömlekçiler olabilir, çünkü senin
yarattığın dünya mükemmel bir dünya gibi durmuyor. Ve sen tamamen iktidarsız
gibi gözüküyorsun. Eğer Şeytan kendi insanlarını dünyaya gizlice sokuyorsa,
sen orada ne yapıyorsun?
En azından bu kaçakçılık işini durdurabilirsin. Ve bu
iş çok büyük bir ölçekte devam ediyor. Aslında senin insanların bir elin
parmaklarıyla sayılabilecek kadar az görünüyor ve Şeytanın insanları
milyonlarca görünüyor.
Tanrının tahtında oturmaya, Kutsal Ruhla dedikodu
yapmaya, tek oğlu İsayla oynamaya devam etmesi tuhaf; Şeytan bütün dünyayı
idare ediyor; Adolf Hitler, Joseph Stalin, Benito Mussolini, Mao Zedong
yaratıyor... Bütün tarih yüzde doksan dokuz nokta dokuz Şeytanın yaratımı
gibi duruyor.
O zaman neden yaratıcı olarak Tanrıyı tanıyoruz? O
amatör bir çömlekçi olabilir arada bir, bir çömlek yapıyor ama Şeytan
profesyonel görünüyor. Cengiz Han, Timurlenk, Nadir Şah, Büyük İskender,
Napoleon Bonaparte ve Korkunç Ivan tarihte şöyle bir gezin bu insanların
hepsi Tanrı tarafından yaratılmadılar mı? Öyleydiler ama sen gerçeği kabul
etmeye korkuyorsun, çünkü o zaman senin Tanrın adeta bir Şeytana
dönüşüyor.Tanrının İsa Mesih, Hz. Muhammed, Krishna ve Gautam Buddha gibi
insanları yarattığını söylüyorsun. Tanrının yarattığını düşündüğün bu
insanlara bakalım. İsa Yahudiydi; Yahudi olarak doğdu, Yahudi olarak yaşadı
ve Yahudi olarak öldü. Hıristiyan kelimesini hiç duymamıştı ve Hıristiyanlık
adında bir din yaratmakla ilgili en ufak fikre sahip olduğunu sanmam. Hiçbir
yerde aklından yeni bir din yaratmayı geçirdiğine dair şüphe bile
uyandıracak bir gösterge yok, hayır. Hayatı boyunca sadece tek bir şey
yapmaya çalıştı: Yahudiler tarafından mesihleri olarak kabul edilmeye.
Şimdi, Yahudilerin Tanrısı Yahudidir, İsa Yahudidir,
Yahudilerin baş rabbisi Yahudi. Yahudilerin büyük tapınağında en yüksek
görevlerde bulunan rabbilerin hepsi dindar, çok ilmi ve çok bilgili
insanlar. Rabbilerden daha ilmi insan bulmak zordur; bütün hayatları
çalışmaya, bilime adanmıştır. Ve baş rabbi büyük bir rabbi olmalı; bu yüzden
seçilmiştir.
İsayı çarmıha germeye karar verdiler. Yahudi bir
Tanrı, İsayı kendi suretinden yaratıyor ama Yahudi rabbiler, onların baş
rabbisi ve Yahudi cemaati o insanı, onun Tanrının bir sureti olduğunu
hiçbir şekilde kabul etmiyor. Onu ortalığı karıştıran biri, bir üçkağıtçı,
bir düzenbaz olarak görüyorlar.
Şimdi, eğer Tanrı kendi oğlunu gönderiyorsa, baş
rabbiye küçük bir mesaj gönderemez mi? Lütfen oğluma, tek oğluma iyi bak.
Ve herkes Yahudi olduğu için hepsi aynı dilden anlıyor. Hiçbir zorluk
olmazdı; ama Tanrı sessiz kalıyor. İsa çarmıha geriliyor ve Tanrı sessiz
kalıyor; sureti yok ediliyor ve O tamamen ilgisiz kalıyor.
Aslında İsa, Adolf Hitler kadar disiplinli biri
değildi. İsa şarap içerdi ve suç olması gereken bir şey yapmış, suyu bile
şaraba çevirmişti. Sen bir şeyi LSDye çevirmeyi dene! Bu mucizeyi yap,
kendini hapiste bulursun.Şimdi, bu adam suyu şaraba dönüştürüyor ve hiç
suçluluk duymadan şarap içiyordu. Hiçbir Hindu, Müslüman, Cayna, Budist, bu
adamı Tanrının sureti olarak kabul etmez. Tanrının sureti alkollü
içecekler içiyor! Tanrının sureti bilincin en yüksek noktası olmalı ve
alkollü bir şey içmek bilinçli olmanın tam tersidir; kendini bilinçsizliğin
içinde boğmaktır. Mümkün olan en din karşıtı eylemlerden biridir.
Bu İsa, yumuşak başlılığı ve alçakgönüllülüğü
öğretmesine rağmen, kendisi çok kibirliydi. Buddha onu Tanrının sureti
olarak kabul edemezdi. Onun Ben Tanrının tek oğluyum açıklaması bugüne
kadar yapılmış en bencil açıklamadır. Adolf Hitlerin iddiası o kadar büyük
değil. İlyas. Bu İlyası kim tanıyor? Eski Ahite bakmış ve bir nedenle
kendisine cazip gelen bir isim bulmuş olmalı, çünkü Adolf Hitlerle sebep
konusunda asla emin olamazdın. Belki numerolojinin alfabenin her harfine
verdiği sayıları sayıyordu ve İlyasın iyi bir numerolojik isim olduğuna
karar verdi; çünkü bunlar Adolf Hitlerin inandığı şeylerdi: numeroloji,
astroloji, el falı.
Ülkelere saldırılarına bile generallerin değil
astrologların karar vermesi seni şaşırtacak. Aslında ilk dört yılki
aralıksız başarısının nedeni de buydu; astroloji haklı olduğundan değil,
düşmanları nereye saldıracağını kestiremediğinden. Generallerini dinleseydi,
hiç şüphesiz her ülke onun planlarını çözebilecekti, çünkü bütün generaller
belli bir biçimde düşünür. Basit aritmetiğe dayalı bir askerlik bilimi
vardır: Düşmana en kuvvetli olduğu yerden saldırmazsın; ona en zayıf olduğu
yerden saldıracağın açık.
Fakat Adolf Hitler düşmanın en kuvvetli olduğu yerden
saldırıyordu. Düşman da şöyle düşünüyordu: Burası en kuvvetli olduğumuz
yer; Adolf Hitler buradan saldırmayacak. Böyle düşünerek ordularını en
zayıf yerlere yönlendiriyorlardı. Fakat Hitler oraya saldırmıyordu, çünkü
astrolojiye inanıyordu.
Yıldızlar başka bir noktayı gösteriyorsa, o noktaya
saldırıyordu.
Şimdi, iki taraf da generallere göre karar verseydi,
iki taraf da saldırının nereden geleceği kesinlikle belli olurdu, çünkü iki
taraf da aynı mantığa göre işliyor ama burada mantık söz konusu değildi. Ve
Adolf Hitlerin sözü kanundu. Neden? sorusu yoktu; bu soru Adolf Hitlere
sorulamazdı. Neden bu yönteme karar verdin? diye soramazdın.
Kimsenin sormasına izin yoktu; en yakın insanlar bile
yeterince yakın değildi. Tek bir insan bile Adolf Hitlerin omzuna elini
koyabilecek kadar yakın değildi. Kimse arkadaş değildi; Adolf Hitler asla
hiçbir dostluğa izin vermedi. Hz. İlyasın reenkarnasyonu yeryüzünde sürünen
sıradan insanların çok üzerindeydi. Ve sen ona nedenini soruyorsun!
Bu nedenle dört yıldır sürekli kazanıyordu, ta ki
Winston Churchill de aynı kurallarla oynamaya başlayıncaya kadar,
istemeyerek de olsa: Bu aptallık, ama ne yapabilirim? Eğer aptal biriyle
savaşıyorsan, sen de aptal olmak zorundasın, aksi takdirde kaybeden
olacaksın. Hindistandan astrologlar getirmek zorunda kaldı, çünkü en iyi
astrologları orada bulabilirsin. Hintli astrologlar sonunda Winston
Churchill şunu anladığı için çok gururluydu: Astroloji bilimdir ve biz
sizden çok daha ilerideyiz.
İşin içine astrolojinin girmesiyle Winston Churchill
kesinlikle kazanmaya başladı, çünkü şimdi o da aklını kaybediyordu. Büyük
bir generaldi ama şimdi kendisine ters, kendi mantığına ve tecrübesine
aykırı şeyler yapıyordu. Öteki adam astrologları dinliyorsa, sen de
astrologları dinlemek zorundasın. Bu bir zafer meselesi, o yüzden astroloji
konusunu tartışmanın zamanı değil; bu tartışmayı başka bir zaman
yapabiliriz. Önce bu adamın işini ve bu deliliği bitirelim.
Winston Churchill astrologları dinlemeye başlayınca,
kazanmaya başladı, çünkü o da hiçbir mantık olmadan deli gibi saldırmaya
başladı. Şüphesiz onun astrologları Adolf Hitlerinkilerden daha tuhaftı,
çünkü Adolf Hitlerinkiler Batılıydı. Londrada, o Alman astrologların Adolf
Hitlere önerdiği şeyleri söyleyebilecek benzer astrologlar bulabilirdin;
ama bu Hintli astrologların astrolojisi tamamen farklıydı.
Adolf Hitlerin bu astrologların ne önerdiğini
öğrenmesinin yolu yoktu, çünkü ikisi işleyiş bakımından farklıydı. El
falında bile... Batıdaki el falında bir çizgi bir şeyi gösterir;
Hindistandaki el falında aynı çizgi başka bir şeyi gösterir; çünkü çizginin
üzerinde yazılı bir şey yoktur. İş sana, ondan ne çıkarmak istediğine
bağlıdır.
İsa çarmıhın üzerinde öldü; Tanrının oğluna uygun bir
yere benzemiyor. Caynalara, Budistlere ve Hindulara sorarsan, söyledikleri
şeyde anlam bulacaksın. Verdikleri cevap seni şaşırtacak ama onların cevabı
daha akla yatkın geliyor. Geçmiş yaşamında büyük bir günah işlemiş olmalı,
bu da o büyük günahın sonucu; basit karma yasası. Yoksa neden çarmıha
gerilsin? derler.
Çarmıha gerilen bir Hindu avatar, Cayna tirthankara
veya buddha yok. Bu imkansız! Aslında Cayna tirthankara Mahavira yolda
yürüdüğünde, yolda diken varsa, Mahaviranın ayakları incinmesin, zarar
görmesin diye derhal sivri kısmını aşağıya doğru çevirirdi.
Çünkü bu insan bütün karmalarını bitirmişti, diken bile
ona zarar veremezdi. Diken bile şunu düşünmek zorundaydı: Bütün karmalarını
bitirmiş bir insan buraya geliyor. Ona sıkıntı veremezsin; kendini ona zarar
vermeyecek bir konuma getirsen iyi edersin. Şimdi bu insanlar İsayı nasıl
Tanrının oğlu, Mesih, olarak kabul etsin?
Budist yazıtlarında tanımlanan pek çok olay var. Öfkeli
bir fil, onu öldürmesi için Buddhanın üzerine doğru serbest bırakılır.
Öfkeli fil birçok insanı öldürmüştü; yoluna kim çıkarsa işlerini
bitiriyordu. Sırf suçluları öldürmek amacıyla kral tarafından zincire
vurulmuştu.
Bütün kraliyet ailesi, danışmanları ve vekilleri
sarayın balkonlarında oturur, oyunun keyfini çıkarırdı. Aşağıda suçlu ayakta
dururdu; fil getirilir ve zincirleri çıkarılırdı. Fil derhal kaçan ve çığlık
atan adamın üzerine doğru koşardı; ve aynı senin boğa güreşinden veya
Muhammed Alinin boks maçından zevk alman gibi, o insanların hepsi bundan
zevk alırdı. Bunların hepsi benzer şeyler, fazla farkları yok. Zevk aldığın
şey şiddet, çünkü filin adamı öldüreceği kesin. Adam nereye kaçabilir?
Fil, Buddhayı öldürmesi için gönderilmişti ama bu
öfkeli fil bile, Buddhayı görünce, bu insanın bütün karmalarını bitirdiğini
fark etti; onu incitemezsin, tersine bu onun ayaklarına dokunmak ve gelecek
yaşama yönelik iyi karma kazanmak için fırsattı. Böylece fil, Buddhanın
ayaklarına dokundu ve oraya oturdu. Kral gözlerine inanamadı. Olanları
herkes görmüştü; Buddhaya, Neler olduğunu bir tek sen söyleyebilirsin
dediler.
Özel bir şey yok dedi Buddha. Fil sizden daha
akıllı: Bütün karmalarımın bittiğini ve artık acı çekmeme gerek kalmadığını,
hesaplarımın kapandığını gördü; her ne yaptıysam, acısını çektim ve tamamen
temizim. Bunu gören fil, Neden bu fırsatı kaçırayım? Böyle bir insanı
nerede bulurum? diye düşündü. Bu yüzden kutsanmak için ayaklarıma dokundu.
Aslında zaten kutsandı; zaten yeterli erdemi kazandı. Gelecek yaşamında
büyük bir buddha olarak dünyaya gelecek. Aydınlanacak, çünkü eğer
deliliğinde bile bir Buddhayı fark edebiliyorsa, o zaman deliliğiyle
özdeşleştirilemez. Buna rağmen onun farklı olduğunun farkındadır.
Şimdi, Budistlerin İsanın, Tanrının suretinin,
çarmıha gerilmesini kabul edeceklerini mi sanıyorsun? Bir fil bile bir
buddhanın varlığını görebiliyor; oysa o binlerce Yahudi oradaydı ve kimse,
tek bir insan bile, bu adamın Tanrının sureti olduğunu ve ona zarar
vermemen gerektiğini göremedi. O senin şartlanman; yoksa başka hiçbir din
İsayı hiçbir şekilde kabul etmez.
İsa, Mahaviranın rahiplerinin kaynaşmasına izin
vermeyeceği insanlarla kaynaşıyordu. Kumarbazlarla, fahişelerle,
hırsızlarla, toplumun en alt tabakasıyla ilişkiye giriyordu. Mahavira buna
izin vermezdi; Buddha buna izin vermezdi. Neden bu insanlarla ilişkideydi?
Çünkü başka kimse onunla kaynaşmaya hazır değildi. Daha yüksek sınıflar,
zengin sınıflar; eğitimli, kültürlü ve bilgili insanlar bu marangoz oğluyla
kaynaşmaya hazır değildi: eğitimsiz, köyün kendini Tanrının oğlu ilan eden
delisi.
Yalnızca bir kez bir profesör ona gelmişti ve o da
gecenin köründe. Nicodemus bir rabbi ve tanınmış bir profesördü. Ortalıkta
kimse yokken ve bütün havariler uykudayken geldi. İsa yatmadan önceki son
duasını ediyordu. Karanlıkta bu saygın, üniversitede profesör zengin rabbi
geldi ve kendini tanıttı. isa, Neden gündüz gelmedin? Gecenin yarısı;
yatmaya gidiyordum. Şimdi son duamı bitirdim dedi.
Gündüz gelemem dedi Nicodemus, çünkü insanlar senin
gibi birisiyle görüştüğümü görecek.
Senden o kadar çok bahsedildiğini duydum ki, buraya
merakımdan geldim ama gündüz seni görmeye geldiğimi söylemeyeceğim. Üst
tabakadan insanlar kaynaşmıyordu kaynaşmak da ne kelime bu adamla konuşmaya
bile hazır değillerdi.
Bu, Tanrının oğlu, Onun suretinden yaratılmış; ve
Yahudiyenin tamamında hiçbir dini eğitime, hiçbir anlayışa sahip olmayan o
birkaç aptal dışında kimse onu tanıyamadı. Onlar da balıkçılar, oduncular,
çiftçilerdi; onlara umut verdiği için Tanrının tek oğluyla ilişkide olma
fikri hoşlarına gitti: Tanrının krallığına ulaştığımızda, oğulla birlikte,
Tanrıya yakın olacağız. O zaman bu zenginlerin hepsi, bu krallar, bu
valiler ve bu rabbiler kim olduğumuzu görecek. Şu anda sadece balıkçıyız,
oduncuyuz, çiftçiyiz. Bu onların umuduydu. Bu yüzden İsayla birlikte
Tanrının krallığına girmek bu kadar ucuzdu. Bu fırsatın kaçırılmaması
gerekiyordu. Fakat bütün Yahudiyede sadece o on iki kişiyi bulabildi.
Doğuda hiçbir büyük din onu kabul etmez, çünkü bir
insan arkadaşlarıyla tanınır; İsanın arkadaşları da kesinlikle iyi değildi.
Ve o arkadaşlar onun havarileri oldu, o arkadaşlar Hıristiyanlığı yarattı; o
yüzden Hıristiyanlığın üçüncü sınıf bir din olmasına şaşmamak gerek; son
derece üçüncü sınıf bir kaynaktan doğdu. Caynacılığın, Budizm veya
Hinduizmin derinliğine sahip değil; kıyaslanamaz.
Bana Krishnayı soruyorsun. En azından Krishna ve
Buddhayı Tanrının suretleri olarak kabul edeceğimi düşünmüş olmalısın.
Hayır. Her şeyden önce Tanrı olmadığına göre, bir suret nasıl olabilir?
Benim karşıma suret olarak kimi getirirsen getir, sağlam bir yenilgiye
uğratacağım. Bu, kurgusal bir Tanrıya karşı mücadeledir; İsaya, Krishnaya
veya Buddhaya karşı bir mücadele değildir. O kurgusal Tanrının işi
bitirilirse, bu insanların görkeminin büyük kısmı yok olacak.
Eğer Tanrı yoksa, Ben Tanrının tek oğluyum denemez.
O zaman, Tanrının mesajını getiriyorum ve yalnızca benim mesajım doğrudur,
çünkü Tanrıdan geliyor denemez. Dolayısıyla Tanrı kurgusunu yok etmeye
çalışıyorum. Elbette suretlere de darbe indirmek zorunda kalacağım, çünkü
sadece Tanrının sureti olmakla bir kurguya can veriyorlar.
Krishna dünyanın tanıdığı en kurnaz politikacılardan
biriydi; ve belki de gelecekte bu kadar kurnaz politikacı bulmak mümkün
olmayacak. Hiçbir şekilde sözünün eri bir adam değildi; bu yüzden politikacı
olduğunu söylüyorum. Bir şey söyler, tam tersini yapardı. Sana bir söz
verir, öyle yapmanın kendi çıkarına olduğunu anladığı anda o sözü bozardı.
Ona hiçbir şekilde güvenemezdin. Bütün hayatı insanların güveninden
faydalanmak, çıkar sağlamak, kandırmakla geçti ama Hindular, Bu Tanrının
oyunu deyip duruyorlar.
Her şeye daima iyi kelimeler bulabilirsin. Kasabanın
genç kızları nehirde yıkanırken onların giysilerini toplar ve bir ağacın
tepesinde otururdu. Şimdi, kızlar suyun içinde çıplak durur, giysilerini
isterlerdi. Bunu başka biri yapsa derhal karakola götürülür. Fakat birçok
Hindu ailesinde bu resmi asılı bulursun; kaldığım evlerde değil elbette!
Bir keresinde, Utanmalısın. Bu resmi buraya asıyor, bu
odada oturuyorsun. Büyük bir dindarlık gösterdiğini mi sanıyorsun, bu
dindarlık mı? Aynısını ben karına ve kızına yapsam...? dedim.
Ne demek istiyorsun? dedi adam.
Evet, bunu gerçekten yapsaydım dedim, Krishnanın
yaptığı gibi, Tanrının oyunu olurdu. O neden istisna olsun? dedim. On altı
bin kadın Krishna tarafından çalınmış; zorla insanlardan, kocalarından ve
çocuklarından uzaklaştırılmışlar. Bu kadınlar için büyük bir toplama kampı
yapmış olmalı. Kim onun karısı kim değil, tanıyabileceğini sanmıyorum. Bunun
bir şekilde abartı olduğunu da sanmıyorum.
Bu Hindistanda olurdu; kralların yüzlerce karısı
olurdu. Bugün bile, daha birkaç yıl önce ölen Haydarabad Nizamı,arkasında
beş yüz eş bıraktı beş yüz dul... bir erkek. Dolayısıyla on altı bin o kadar
büyük bir rakam gibi durmuyor; Haydarabad Nizamının sadece otuz iki katı.
Kişinin zenginliği karılarının sayısına göre hesaplanırdı ve Krishna da
Haydarabad Nizamından kesinlikle otuz iki kat daha zengindi.
Yoksul bir adamın bir kadına bile gücü yetmez; bir
karısının olması yoksul biri için zordu; kendisi karnını günde iki öğün zor
doyuruyordu. Dolayısıyla eski Hindistanda ne kadar zengin olduğunu
göstermenin yolu çok karıya sahip olmaktı; ve Krishna da herkesi alt ederdi.
Sırf herkesi mağlup etmek için on altın bin kadın ve on altı bin aile yok
edildi. Çocuklar öksüz kaldı veya dilenci oldu ne olduğunu kimse bilmiyor ve
bu adamın Tanrının sureti olduğu düşünülüyor! Onun zalimliğini görebiliyor
musun? Ayrıca bu, sevgi adına yapılan bir şey değildi. Bu kadınları
bilmiyordu bile. On altı bin kadını nasıl bilebilirsin? On altı bin kadına
ne sevgi verebilirsin? Bu kadınlarla nasıl bir ilişki mümkün? Sırf senin
büyüklüğünü göstermek için esir edilmişler.
Aynı bencil tutumla, belki daha da kuvvetli, Krishna
müridi Arjunaya, Her şeyi şüphelerini, fikrini kenara bırakarak ayaklarıma
kapan. Ben senin kurtuluşunum, ben senin sığmağınım der.
Şimdi, bunu söyleyen biri çirkin görünüyor. Eğer
doğruysa da, o zaman Arjuna bile bunu kendisi fark edebilirdi. Senin
açıklamana gerek yok, ısrarla, Ayaklarıma kapan demene gerek yok.
Arjunanın teslim olmadığı kesin, bu kadar ısrar bu yüzden. Arjuna sürekli
tartışıyor, şüphelerini dile getiriyor, sorular soruyordu: İkna olmamıştı.
Hiç olduğunu da sanmıyorum.
Arjunayla Krishna arasındaki konuşmayı incelemeye
gayret ettim; bütün konuşma Shrimad Bhagavadgitadır.
Arjunanın tartışma şekli gayet doğruydu ve ortaya
attığı şüpheler de son derece geçerliydi ama Krishnanın söyledikleri,
cevapları açıklayıcı değildi. Şüpheleri gidermiyordu ve Arjunanın kafa
karışıklığını gidermiyordu; bu nedenle Arjunayla tartışmaktan bıkan
Krishna, Her şeyi kenara bırakarak ayaklarıma kapan, çünkü ben Tanrının
kusursuz enkarnasyonuyum dedi.
Fakat ben, bunu söylemek zorunda kalıyorsan, öyle
olmadığını söylüyorum! Eğer diğer insan senin inkar etmene rağmen bunu fark
ediyorsa, o zaman belki bunda bir doğruluk olabilir. Sen bunu inkar
ediyorsan ama diğeri zihinle anlaşılabilenden, zekayla algılanabilenden daha
fazla bir şey görüyorsa. Diğeri bunu, mevcudiyetini, kokusunu hissetmeye
devam ediyorsa ve senin itirazına rağmen, Sen inkar etmeye devam
edebilirsin, umurumda değil; ben yüreğimi dinliyorum ve yüreğim bana bir şey
söylüyor diyorsa, bu tamamen farklı bir şeydir. Fakat Gitadaki konuşmanın
tamamında bu gerçekleşmiyor.
Krishna, Arjunayı zorluyor; ve durumu ve durumun
tersliğini görünce. çünkü savaş meydanında duruyorlardı, Krishna onun
arabasını sürüyordu ve iki ordu karşı karşıyaydı; yıllardır hazırlandıkları
ve bütün Hindistan için belirleyici olacak savaş başlamak üzereydi... Ve
belirleyici olduğu da kanıtlandı; ülkenin omurgasını kırdı.
Hindistanın çöküşünden üç kişiyi sorumlu tutuyorum.
Birincisi Krishnaydı, çünkü Hindistanın savaşma şevkini, hevesini yok
etti. Hindistanı, bütün ülkeyi enkaz haline getiren ve yok eden bir nevi
Üçüncü Dünya Savaşına sürükledi. Herkes, kim hayatta kaldıysa, o kadar
sarsıldı ve korktu ki, savaşmaktansa her şeyi yapmaya hazırdılar.
Ondan sonra da şiddetsizlikten bahsetmeye başlayan
Buddha ve Mahavira geldi. Bu, savaştan bu kadar bıkmış insanlara çok cazip
geldi. O kadar büyük bir savaş görmüşlerdi ki, bir daha asla onunla
işlerinin olmasını istemediler. Böyle bir savaş ve böyle bir yıkım
yaşamaktansa, köle olmak daha iyiydi.
Savaşın adı Mahabharataydı, Büyük Hindistan Savaşı; o
zamandan beri hepsi Büyük Hindistan Savaşına benzeyen çarpışmalar oldu
sadece. Onun boyutu adeta evrenseldi: O sırada dünyaya dair bilinen ne
varsa, o dünyanın her kısmı, ister o taraftan olsun ister bu taraftan,
savaşa girdi. İki taraf da kuzendi ve problem, krallığı kimin miras
alacağıydı?
Bir tarafta yüz Kaurava, yüz erkek kardeş vardı. Şimdi
görebilirsin. Kör olmasına rağmen babanın binlerce karısı olmalı; kör bir
adam bile yüz oğul dünyaya getirmeyi becermiş. Erkek kardeşinin beş oğlu
vardı: Pandavalar. Çatışma krallığı kimin miras alacağıyla ilgiliydi. Hiçbir
şekilde anlaşamadıkları için karar vermenin tek yolu savaşmaktı. Tek bir
aile olduğu için de, bütün akrabalar bölünmüştü; birisi bu tarafta
savaşıyor, bir diğeri öteki tarafta savaşıyordu; bir kardeş bu taraftan, bir
kardeş diğer taraftan ve onların dünyanın her yerinden dostları da oradaydı.
Arjunanın Meksikadan da bir karısının olduğunu
öğrendiğinde şaşıracaksın; Meksikalı krallar da Arjunanın tarafında
savaşmak için ordularıyla gelmişlerdi. Meksikanın Sanskritçe adı
Makshikadır; Meksika (Mexico), Makshikanın bozulmuş halidir. Bugün çok
fazla tarihsel kanıt bulundu ve Makshikanın Meksika olduğu kesin.
Meksikada Hindu tapınakları bulundu, Hindu tanrı ve tanrıçaları ve onların
heykelleri bulundu. En son keşif de Asyayla Amerika arasındaki suyun,
okyanus suyunun bir zamanlar Amerikadan Asyaya yürüyebileceğin kadar sığ
olduğu. Okyanusun üzerinde yürüyebiliyordun; en fazla otuz santim
derinliğindeydi.
Dolayısıyla o zaman bilinen dünyanın tamamı bu
belirleyici savaş için bir araya gelmişti ve herkes işaretin verilmesini
bekliyordu. Fakat Krishna hala Arjunayı ikna etmeye çalıştığı için
bekliyorlardı. Arjuna bırakmak istiyordu; Savaştan vazgeçmek istiyorum,
çünkü bunda bir anlam görmüyorum. Bütün bu insanlar benim insanlarım: Bu
taraftakiler benim insanlarım; karşı taraftakiler de benim insanlarım. Karşı
tarafta öldürmek zorunda kalacağım arkadaşlarımı görüyorum ve bu tarafta da
arkadaşlarımı görüyorum. Bu insanlar, bu yüz Kaurava benim kardeşlerim ve
ben bu insanları sırf krallık için öldürme zorunda mıyım? Milyonlarca insan
savaşta ölecek ve ben kazansam bile, geriye zaferin keyfini paylaşacak kim
kalacak? dedi.
Ve kesinlikle haklıydı: Milyonlarca akraba ve
arkadaşın cesedinin üzerinde galibiyete sevinecek kim olacak? Bunlar uğruna
savaşacağımız, bizimle birlikte sevinebilmeleri, bizimle birlikte
kutlayabilmeleri için uğruna zafer kazanacağımız insanlar; ama bu insanların
hepsi ölecek. Kazanacağımız kesin değil; karşı tarafın kazanacağı da kesin
değil, çünkü iki taraf da eşit şekilde dengede. Fakat bir şey kesin: Kim
kazanırsa kazansın, neredeyse herkes ölecek. Ve böyle de oldu.
Sonunda Krishna itiraz etti: Sen korkaksın, savaş
alanından kaçan aciz bir insansın; sen savaşçısın ve savaşın dini
savaşmaktır. Öldürmekten, cinayet işlemekten mi korkuyorsun? Bu insanlar
nasılsa ölecek. Savunmaya bak: Bu insanlar bir gün nasılsa ölecek. Kimse
ölümsüz değil, öyleyse bu insanları öldürdüğünde endişe edilecek bir şey
yapmıyorsun. Belki bu adamın yaşamından birkaç yıl aldın ama bunu yaptığını
düşünürsen yine yanılırsın. Bunu yapan Tanrı ve her ne oluyorsa, Onun
iradesiyle oluyor; biz sadece onun araçlarıyız.
Sana bunu söylüyordum: bu dinlerin insanlığı kuklaya
çevirdiğini. Krishnanın bütün Gitası tek bir cümleye sığdırılabilir:
İnsan kukladır; kuklacı da Tanrıdır. Sen kuklacı ne
isterse onu yaparsın. Seni dans ettirirse, dans edersin; koşturursa,
koşarsın; O sana ne yaptırıyorsa, her şeyi Tanrıya bırak. Sen sadece
hareket et, sonuçları düşünme. Gitanın bütün mesajı budur, bütün Hinduizm
bu mesaja dayanır: Her şeyi Tanrıya bırak ve sonucu düşünme; sonuç onun
elinde.
Şimdi, bu hileli bir savunma. Ben Arjunanın yerinde
olsaydım, Krishnayı tokatlar ve sonra ona arabadan inmesini söylerdim; Ben
gidiyorum, çünkü Tanrının isteği bu. Ben kim oluyorum da düşünüyorum? Şimdi
bütün varlığım bu savaştan vazgeçmemi söylüyor, ben gidiyorum. Bu, Tanrının
sesi. Sen de kimsin? Sonuçlarını da düşünmeyeceğim: insanların korkak
olduğumu düşüneceklerini. Bırak düşünsünler, bu onları sorunu derdim.
Aslında Krishnanın Arjunaya verdiği savunma o kadar
sahteydi ki, Arjuna tartışmaya yönelik biraz içgörü sahibi olsaydı, bütün
olayı tersine çevirebilirdi. Krishna, Sadece yap ve sonucu düşünme
diyordu.
Arjuna, Harika! Öyleyse sadece bunu yapacağım ve
sonucu düşünmeyeceğim demeliydi. Ve arabasını ormana sürmeliydi. Fakat,
belki durum veya baskı yüzünden, kandı. Bütün bu insanları toplamıştı, bu
kadar insanı davet etmişti ve şimdi son anda kaçmak... Dünya ne diyecek? Ve
Krishna, Tanrının enkarnasyonu insanlar öyle diyor ve o, Savaş ve
sonuçları Tanrıya bırak diyorsa, o zaman savaşmalıyım. Böyle diyerek
savaştı ve kazandılar. Fakat korktuğu şey oldu. Bütün ülke bir daha asla
daha önce olduğu gibi canlanmadı. Omurgasını kaybetti; mertliğini kaybetti.
Krishnanın Tanrının sureti olduğunu söyleyemem. Adolf
Hitlere, Joseph Staline veya Mao Zedonga Tanrıdan daha yakın. Adolf
Hitlerin yaptığı buydu.
Zavallı Adolf Hitler ne yapıyordu, neden kınanıyor?
Tanrının iradesini yerine getiriyor ve sonuçlarını da düşünmüyordu. Bu,
Krishnayla aynı şeydi: Arjunayı kendi istediği bir şeye zorlamak, bunu
savundu; ve ülkeyi en az beş bin yıl sürecek bir yıkıma uğrattı. Hindistan
hala Mahabharatanın gölgesinden kurtulmuş değil; o Büyük Savaş hala bir
gölge gibi Hindistanın üzerine düşüyor.
Soruyu soranın sorduğu son kişi, Gautam Buddha. En
azından Gautam Buddhayı kabul edeceğimi düşünmüş olmalı; ama yanılıyor. Her
şeyden önce Gautam Buddha Tanrıya, Tanrının var olduğuna inanmaz;
dolayısıyla Tanrının sureti olduğunu kabul etmeyecektir. O kendisi bu
ifadeyi, Tanrının sureti olduğunu reddederdi. Kendisi Tanrının sureti
olduğunu söyleyemez ve asla da söylememiştir.
Tanrının sureti fikri Gautam Buddhaya uygulanamaz.
Krishna Tanrının enkarnasyonu olarak doğmuştu; İsa Tanrının tek oğlu
olarak doğmuştu; Muhammed Tanrının tek elçisi olarak doğmuştu; ama Buddha
için durum böyle değil. Buddha insan olarak doğdu ve hakikati aramaya çıktı.
Tanrının suretinden yapılmış olsaydı, hakikati zaten biliyor olurdu ama o
uzun bir arayışa koyulmak zorunda kaldı.
Buddha, hakikati bulmak için mümkün olan her şekilde
büyük acılar çekti. Söylenen her şeyi yaptı. Ülkede tanınmış bütün
öğretmenlere gitti, ta ki her öğretmen, Artık sana bir şey öğretemem, çünkü
bildiğim her şeyi öğrettim. Yola devam et, başka bir yere git; artık benden
fazla biliyorsun diyene kadar. Fakat bu bilgi doyurucu değildi. Buddha her
şeyi yaptı ve bu onun temel hatasıydı: Bütün öğretmenler ondan usanmıştı.
Öğretmenler hata yapıp duran bir insandan asla bıkmaz.
O zaman öğretmen hep mutludur: Bu hatayı yaptın, bu yüzden gözden
kaçırıyorsun; şu hatayı yaptın, o yüzden atlıyorsun. Fakat bu adam o kadar
özeldi ki, öğretmenin söylediği şeyi fazla fazla yapıyordu. Hiçbir öğretmen
bir düzine öğretmenle çalıştı ona bir şeyi yapmadığı veya bir şeyi atladığı
için başarısız olduğunu söyleyemiyordu. Her öğretmen, onun her şeyi
yaptığını ve hiçbir şey olmadığını anlıyordu.
Karşılarına dikilip, Bunların hepsinin yapılması
gerektiğini söylediniz; sonuna kadar yapıldıklarını düşünüyorum. Eğer
değilse, bana hatanın nerede olduğunu söyleyin, düzelteceğim diyordu. Fakat
hiçbir şey olmuyordu. Öğretmenler çok geçmeden bu insanı
kandıramayacaklarını, onu sömüremeyeceklerini fark ediyorlardı; her şeyi
yapmaya hazırdı.
Fakat öğretmenin korktuğu bir an gelir, çünkü kendi de
bilmez. Öğretmen yalnızca bir alimdir, belki büyük bir alim; sana bütün
yöntemleri öğretebilir ama kendisi de onları hiç yapmamıştır. Hakikati
bilmez; kendisi farkına varmamıştır, dolayısıyla bu adam onun için bir soru
işaretine dönüşür, çünkü söyleneni aynen yapıyor ve buna rağmen hiçbir şey
olmuyor.
Sonunda beraber olduğu son öğretmen de ona, Zamanını
öğretmenlerle harcama. Ben bütün o öğretmenlerin en büyüğüyüm; pek çoğu
öğrencim oldu. Gözlerinde samimiyeti, sahiciliği gördüğüm için, sana kendi
başına devam etmek zorunda olduğunu söylemek isterim. Kimse seni oraya
götüremez, kimse sana yolu gösteremez; kendi başına gitmek zorundasın. O
yüzden öğretmenleri unut, öğretileri unut ve sadece kendi başına ilerle. Bu
disiplinleri, yogaları, mantraları, tantraları, mevcut her şeyi yeterince
yaptın dedi. Hindistan, yapabileceğin her çeşit şeyle dolu büyük bir
pazardır; seni pek çok yaşam idare edebilir. Ve o yöntemlerin sonu gelmez;
hep oradadırlar, yenileri de.
Buddha bunu anladı, çünkü on iki yıl harcamış ve hiçbir
yere ulaşamamıştı. Fakat gerçekte kendisi farkına varmadan bir şeyi
başarmıştı: Takip etmeyi bitirmişti. Bu, büyük bir başarıdır. Dindar olmak;
bu en büyük başarılardandır: takip etmeyi bitirmek.
Tek başına devam etti. Kendisi o yıllarda beş takipçi
toplamıştı. Onlara da anlattı: Beni bağışlayın, o öğretmenlerin hepsi
zamanımı harcadı. Ben de sizin zamanınızı harcamak istemiyorum, kendi
başınıza devam edin. Beni yalnız bırakın, ben de sizi yalnız bırakacağım.
Ben sizin lideriniz değilim, siz de benim takipçim değilsiniz. Ben şu andan
itibaren yalnızım. Her tehlikeyi göze alacağım ve eğer bir hakikat varsa,
onu bulacağım; eğer yoksa, onu da bulacağım.
Bu insan asla dünyaya gelmiş bir Tanrı, ilahi bir
varlık, elçi, peygamber veya birinin enkarnasyonu olduğunu iddia etmedi. Ve
bulduğu şey de Tanrı değildi. Mutlak sessizliği buldu: kelime yok, fikir
yok, suret yok. Muazzam bir doyum buldu ama Tanrıyı değil, orada teşekkür
edecek kimse bile yoktu. Bütün evren oradaydı ve o bütün evrene minnettardı
ama ayrı olmadığı için ona teşekkür etmek de söz konusu değildi; kendisi
onun parçasıydı.
Buddha, Tanrı veya onun sureti olduğunu iddia etmedi.
Bu yüzden en çok onu sevdim, çünkü bu insanların içinde en insancılı odur.
Elbette Budistler onun bütün öğretilerini bozdular, heykellerini yaptılar,
ona tapmaya başladılar ve ondan bir Tanrı yaptılar. Fakat bundan o sorumlu
tutulamaz.
Bana soru sormadın, bir açıklamada bulundun. Fakat yine
de sana cevap verdim, sırf bana yakın yaşayan ve zihninde böyle açıklamalar
taşıyan biri beni anlamayacağı için, anlamayacağı kesin olduğu
için.Cevaplarını bırakmak zorundasın. Ben senin sorularınla boğuşmaya
yeterim; cevaplarınla sen boğuşabilecek durumda değilsin.
Onları bırak, ben sorularını öldüreceğim. İçinde hiçbir
soru ve cevabın kalmadığı ve burada boş oturduğun gün, yuvaya, cehaletten
masumiyete geldin demektir.