Popüler şarkıcı ve film yıldızı Bing Crosby bir keresinde, Mısır gevreklerinden daha Amerikalı ne olabilir? Hemen hemen her Amerikalı bu ikonik mısır gevreğini bilir, ancak 1895'te meşhur çıtır altın mısır gevreğini yaratan ve Amerika'nın kahvaltı yeme biçiminde devrim yaratan Battle Creek, Michigan'dan iki adamın hikayesini çok az kişi bilir: John Harvey Kellogg ve küçük kardeşi Will Keith Kellogg.
Kelloggs'un gizli tarifindeki malzemeler arasında, ruhsal ve fiziksel sağlığı birbirine bağlayan ve Kellogg ailesinin hayatında önemli bir rol oynayan, yerel bir Amerikan inancı olan Yedinci Gün Adventist kilisesinin öğretileri olduğunu hala çok az kişi biliyor.
Yarım yüzyıl boyunca Battle Creek, Yedinci Gün Adventistleri kilisesinin Vatikan'ıydı. Kurucuları, kendini peygamber ilan eden Ellen White ve kocası James, 1854'ten başlayarak Michigan kasabasında evlerini yaptılar ve kilisenin merkezini 1904'te Washington DC dışındaki Takoma Park'a taşıdılar. tüm dünyada kiliseleri, bakanlıkları ve üyeleri olan büyük bir Hıristiyan mezhebi. Beyazlar mezhebinin temel bileşenlerinden biri sağlıklı yaşam ve besleyici, sebze ve tahıl temelli bir diyetti. Ellen White'ın dini deneyimlerinin çoğu kişisel sağlıkla bağlantılıydı. 1860'larda, Tanrı'dan aldığını iddia ettiği vizyonlar ve mesajlardan esinlenerek, Mesih'in öğretileri içinde yer alan hijyen, diyet ve iffet üzerine bir doktrin geliştirdi.
satın al
1866 yılının Mayıs ayında, Rahibe White, mezhebin yönetim organını veya Genel Konferansı oluşturan 3.500 Adventist'e fikirlerini resmen sundu. İş beslenmeye gelince, White'ın teolojisi Yaratılış 1:29'da büyük önem buldu: Ve Tanrı dedi ki, 'İşte size tohum taşıyan her otu verdim. dır-dir tüm dünyanın yüzünde ve içinde bulunan her ağaçta dır-dir tohum veren bir ağacın meyvesi; size et için olsun.' White bu ayeti kesin olarak Tanrı'nın tahıl ve vejeteryan beslenmesini emrettiği şeklinde yorumladı.
Yedinci Gün Adventistleri sürüsüne, yalnızca et yemekten değil, tütün kullanmaktan veya kahve, çay ve tabii ki alkol tüketmekten de kaçınmaları gerektiğini söyledi. Yağlı, kızarmış yiyecekler, baharatlı çeşniler ve salamura yiyeceklerin uyarıcı etkilerine kapılmaya karşı uyardı; aşırı yemeye karşı; her türlü uyuşturucu kullanımına karşı; ve bağlayıcı korseler, peruklar ve dar elbiseler giymeye karşı. Öğrettiği bu tür kötülükler, ahlaki ve fiziksel olarak yıkıcı öz ahlaksızlığına, mastürbasyonun ve daha az yalnızlık olan aşırı cinsel ilişkiye yol açtı.
Kellogg ailesi, 1856'da, öncelikle Ellen White ve Yedinci Gün Adventistleri kilisesine yakın olmak için Battle Creek'e taşındı. Genç John Harvey Kellogg'un zekası, ruhu ve dürtüsünden etkilenen Ellen ve James White, onu Kilise'de önemli bir rol için yetiştirdi. O zamanlar 12 ya da 13 yaşında olan John'u, yayıncılık şirketlerinin matbaacılarının şeytanı olarak tuttular; elle dizgi ve hantal, gürültülü matbaa günlerinde matbaacılara ve yayıncılara bir çırak için şimdi unutulmuş isim. Bir kelime nehrinde yüzüyordu ve buna neşeyle girdi, zengin açıklayıcı metaforlar ve imalarla dolu açık ve dengeli cümleler oluşturma yeteneğini keşfetti. Kellogg 16 yaşına geldiğinde kilisenin aylık sağlık tavsiyesi dergisini düzenliyor ve şekillendiriyordu. Sağlık Reformcusu .
Beyazlar, mezhepleri için tıp ve sağlık programları yürütmek için birinci sınıf bir doktor istedi ve onu John Harvey Kellogg'da buldular. Genç adamı Ypsilanti'deki Michigan Eyalet Normal Koleji'ne, Ann Arbor'daki Michigan Üniversitesi'ne ve New York'taki Bellevue Hastanesi Tıp Fakültesi'ne gönderdiler. Tıp fakültesi sırasında, 24 saat çalışmanın yanı sıra kendi yemeklerini hazırlayan, zamanı kısıtlı John, besleyici, yemeye hazır bir mısır gevreği yaratmayı ilk kez düşünmeye başladı.
1876'da Battle Creek'e döndükten sonra, Beyazların teşviki ve liderliğiyle Battle Creek Sanatoryumu doğdu ve birkaç yıl içinde, sekiz yaş daha genç olan John ve Will tarafından işletilen dünyaca ünlü bir tıp merkezi, büyük otel ve spa oldu. Doktor, büyüyen hasta sürüsüne yönelirken Sanatoryum'un iş ve insan kaynakları operasyonlarını yürüten Dr. Kellogg kardeşlerin San'ı, uluslararası alanda 'Adventistlerin hastalık önleme, sağlıklı sindirim ve sağlıklı yaşam müjdesini vaaz eden bir sağlık üniversitesi' olarak biliniyordu. Zirvede, yılda 12.000 ila 15.000'den fazla yeni hasta gördü, zengin ve ünlüleri tedavi etti ve endişeli kuyular ve gerçekten hasta olanlar için bir sağlık merkezi haline geldi.
Ellen White'ın bakanlığında açıklananların ötesinde, John'un beslenme konularına olan ilgisine ilham veren pratik faktörler de vardı. 1858'de Walt Whitman hazımsızlığı büyük Amerikan kötülüğü olarak tanımladı. Uygar Doğu sahilinde, ülkenin iç kesimlerinde ve sınırda 19. yüzyıl ortası Amerikan diyetinin gözden geçirilmesi, günün en yaygın tıbbi şikayetlerinden birinin neden 19. yüzyılda bir karışık için genel terim olan dispepsi olduğunu açıklıyor. şişkinlik, kabızlık, ishal, mide ekşimesi ve mide rahatsızlığı.
Kahvaltı özellikle sorunluydu. 19. yüzyılın büyük bir bölümünde, sabah erken yemeklerin çoğu, dün geceki akşam yemeğinden alınan katı yağda kızartılmış, nişastalı patatesleri içeriyordu. Protein için, jambon veya domuz pastırması gibi tütsülenmiş ve ağır tuzlu etler kızartılır. Bazı insanlar, fincanlarda kakao, çay veya kahve, tam yağlı süt veya krema ve genellikle şurup, süt ve şekerle tatlandırılmış haşlanmış pirinç içeren etsiz bir kahvaltı yaptılar. Bazıları karınlarını doldurmak için esmer ekmek, sütlü tost ve graham krakerleri yedi. Vicdanlı (ve sık sık bitkin) anneler, sabahın erken saatlerinde, sıcak, odun sobası başında saatlerce durmak, arpa, bulgur veya yulaftan yapılmış yulaf lapası veya lapa pişirmek ve karıştırmak için uyandılar.
Dr. Kellogg'un, sindirimi ve hazırlaması kolay, lezzetli, tahıl bazlı sağlıklı bir gıdaya ihtiyaç duyması şaşırtıcı değildi. Tahıllar hastanın ağzına girmeden önce önceden pişirilirse (esas olarak önceden sindirilirse) sindirim sürecine yardımcı olacağını varsaydı. Dr. Kellogg, tahılda bulunan nişastayı basit şeker dekstroza dönüştürmek için hamurunu aşırı yüksek ısıda pişirdi. John Kellogg bu pişirme işlemine dekstrinizasyon adını verdi. O ve Will, dekstrinize edilmiş pul pul tahıllar - önce buğday gevreği, sonra daha lezzetli mısır gevreği - bulmadan önce bodrum katındaki bir mutfakta yıllarca çalıştılar. Mideleri kötü olan hastalar için kolay sindirilen yiyeceklerdi.
Bugün çoğu beslenme uzmanı, obezite uzmanı ve doktor, Kelloggs'un elde etmek için çok çalıştığı kolay sindirilebilirliğin o kadar da iyi bir şey olmadığını savunuyor. İşlenmiş tahılları yemek, kan şekerinde ani bir artışa neden oluyor ve bunu hücrelerin glikoz kullanmasını sağlayan hormon olan insülinde bir artış izliyor. Birkaç saat sonra, insülin patlaması kan şekerinde bir düşüşe, enerji kaybına ve erken bir öğle yemeği için şiddetli bir açlığa neden olur. Yulaf ezmesi ve diğer tam tahıllı müstahzarlar gibi yüksek lifli tahıllar daha yavaş sindirilir. Onları yiyen insanlar, daha uzun süre tok hissettiklerini ve bu nedenle işlenmiş kahvaltılık gevrek tüketenlere göre çok daha iyi iştah kontrolüne sahip olduklarını bildirdiler.
1906'ya gelindiğinde Will, tahıl işini, olabileceğini bildiği imparatorlukta büyütme fırsatına izin vermeyi reddeden bir tiran olarak gördüğü otoriter kardeşi için çalışmaktan bıkmıştı. San'dan ayrıldı ve besleyici ve sağlıklı bir kahvaltının San'ın duvarlarının ötesindeki birçok insana hitap edeceğine dair parlak gözleme dayanarak nihayetinde Kellogg's Tahıl Şirketi haline gelen şeyi kurdu; şeker ve tuz ilavesi.
Kelloglar mısır gevreği bilimini tamamen yanlış biliyorlardı, ama yine de kahvaltı kahramanları oldular. 19. yüzyılda Amerika'nın dini otoriteye olan güveninden güç alan onlar, çoğumuzun bu sabah yediğimiz gevrek-iyi kahvaltının geliştirilmesinde kritik bir rol oynadılar.