CHICAGO – Hepimizin sanatta zaafları var. Ben, bulunmuş nesnelerden yapılmış her şeye bayılırım. Yeniden kullanım, temellük, örnekleme, ödünç alma, montaj veya kolaj çeşitlerinden herhangi biri – fotokolaj, brikolaj, dekolaj olarak adlandırın. Sadece belki de ileri dönüşüm değil. Hiçbir şey bir kelimeyi yaşam tarzı türü gibi mahvedemez.
Her neyse, bu tarz sanat yapımının Chicago’ya özgü olup olmadığını merak ediyorum çünkü en heyecan verici yerel sanatçılarımızın çoğu malzemelerini çöp kutusuna ya da en azından ikinci el mağazasına borçlu. Terk edilmiş binaları kültürel mekanlara dönüştürmekle ünlü Theaster Gates’i ele alalım. Donanım Nasıl Satılır Geçen yaz Gray Warehouse’daki gösteri, işsiz kaldığında bütünüyle satın aldığı bir South Side True Value mağazasının mevcut envanterini ustaca sergilemeyi içeriyordu. Geçmişte, gürültülü heykellerini inşa etmek ve desteklemek için diğer eşyaların yanı sıra eski kanepeler, dondurucu sandık, sokak lambası, çamaşır makinesi ve otomobil kullanan Jessica Stockholder’ı düşünün. İçinde Belirli Şekiller Şubat ayında kapanan Kavi Gupta’da imkansızı başardı: kırık masaüstü yazıcıları, ofis sürdürülebilirliğinin belasını estetik açıdan heyecan verici bir şeye dönüştürmek.
Chicago sanatçıları son zamanlarda başka neleri parlak bir şekilde kullandı? Sam Jaffe, şatafatlı trikoları (artık Cosby kazakları olarak adlandırılamayacak türden) akıllı op-art tuvallere dönüştürdü. kas hafızası, 65 Grand’daki Mart şovu. Claire Ashley, Judith Brotman ve Cameron Clayborn birbirlerine malzeme gönderdiler – hurdalardan tamamlanmış parçalara kadar her şey – sonra bu malzemeleri korkunç şişme botlara ve sonsuz yaratıcı küçük yapılara dahil ettiler. Yumuşak AlerjiCam Perde Galerisi’nde bir kış gösterisi.
Tarihsel olarak dürüst olmam gerekirse, yeniden kullanım muhtemelen Chicago’ya özgü bir şey değil. Gee’s Bend Quilters’tan Robert Rauschenberg’e, anaokulu öğretmeninizden Constantine Kemeri’nin inşaatçılarına kadar her yerde ve her zaman yapımcıların temel bir içgüdüsü gibi görünüyor. devşirme, eski yapıların parçaları, geç antik çağda yaygın bir uygulama. Yerel ya da değil, bulabildiğim yerden kolaj yapacağım ve şu anda Chicago Kültür Merkezi’nin zemin katı olduğu yerde. Şu anda, bir zamanlar şehrin merkezi halk kütüphanesi olarak hizmet veren bir binada sergileniyor Kadın Şeklinde Bir Enstrüman. Bir satırdan sonra adlandırılmış “PlanetaryumAdrienne Rich’in 18. yüzyıl astronomu Caroline Herschel’i kutlayan bir şiiri olan bu gösteri, hepsi de kararlı bir şekilde el yapımı, cüretkar renklere sahip soyutlamaların yaratıcıları olan ve bazen aldatıcı bir şekilde çekici stop-motion animasyonlara dönüşen üç Chicago sanatçısı içeriyor. Pratik, etik, estetik ve diğer nedenlerle, hepsi de sürekli olarak kendilerinin ve başkalarının yaratımlarını yeni sanat eserlerine dönüştürürler.
10 yıl önce stüdyoya yeni malzeme getirmeyi bırakma kararının nedenlerini gösteren ücretsiz bir dergi sunan Selina Trepp ile başlayalım. Bu ilkenin kıskanılacak etkileri oldu: daha az para harcandı, daha fazla zaman kazanıldı, estetik düzenlemeler, yeni şeyler öğrenmek, işle ilgili daha az kaygı ve nihayetinde daha mutlu bir yaşam. Görünüşü tükenmez bir şekilde keyifli ve biraz da yaramaz. Eski çizimlerin üzerinde yürünerek yeterince değiştirilene kadar yerde bırakılması ve ardından biraz daha eklenmesiyle oluşturulan bir dizi “Kirli Çizimler”, gizemli ve şaşırtıcı derecede canlı palimpsestler var. Düzensiz bant, folyo ve boya desenleriyle kaplanmış büyük bir Cinefoil elmas olan “Utility Piece”, 2015’ten beri elverişsiz bir raf veya burada büyük bir boş duvar gibi garip kurulum durumlarını düzeltmek için kullanılıyor.
Tüm mekanlar, video izlemek için oturma yeri sunması gerektiği halde, çoğu zaman sunmadığından, Trepp, sağlam artıklardan yapılmış kendi oturma düzenini sağlar; galerinin duvarlarına yansıtılan sürükleyici stop-motion animasyonda “Sahne/Oturma”nın arkasını oluşturan çiçekli boyalı kartonu tespit etmeye çalışın. Bildiri olarak “Sahip olduklarımla Çalışıyorum” olarak adlandırılan bu, sanat parçalarının gizli yaşamını ortaya çıkarmak olarak anlaşılabilecek 40 dakikalık tuhaf bir döngü. Etrafta kimse yokken ne yapıyorlar? Görünüşe göre çok eğlenceli.
Başka ne eğlenceli biliyor musun? Diğer insanlarla resim yapmak. 2017’de Leslie Baum, arkadaşlarını, meslektaşlarını ve hatta yabancıları bir parkta, arka bahçede, botanik bahçelerinde veya başka bir doğa alanında resim randevularına katılmaya davet eden “Plein Air Projesi”ni başlattı. Ortaya çıkan suluboyaları sakladı, fotokopilerini çekti, kesti ve karışık kısımlarını yeniden düzenledi ve 13’ü Kültür Merkezi’nde olan bir dizi büyük tuval için kolaj çalışmaları yaptı. Bunlar tuhaf, son derece hoş resimler, ince, ışıldayan akrilik yıkamalarla yapılmış ve bunlar, Baum dahil, orijinal eskizleri yapan insanların bu yerlerde deneyimledikleri karşılaşmaların izlenimci anıları kadar portmanto manzaralar. İlham paylaşımı açısından cömert bir hareketle ve projenin nasıl çalıştığını anlamada yardımcı olan Baum’un resimleri, galeriyi saran ve düzinelerce ilk suluboya eskizlerini içeren sığ bir vitrinin üzerine asılıyor. Bir ziyaretçi “günü şekillendirmek için durabilir: rs, ac ve ph” ve görsel öğelerini (kırık kalp şekli, kesik kesik mavi tonlardaki işaretleri) aşağıdaki plein hava eskizlerinde bulmak için büyüleyici bir oyun oynayabilir. Hiçbir şey tam olarak eskisi gibi görünmüyor. Bunun yerine yeni bir şeye yol açar ve sonra belki başka bir şeye de yol açar.
Bir Budist, bu yaratılış ve yeniden kullanım dizilerini, maddi dünyadaki yaşamın bağlı olduğuna inandıkları ölüm ve yeniden doğuş döngüsü olan samsara adıyla adlandırabilir. Sergideki üçüncü sanatçı ve “sonsuza dek Budizm’in öğrencisi” olan Diane Christiansen, bazı stop-motion animasyonlarında ve resimlerinde ve ayrıca eski animasyon çizimlerinin katmanlarından ve katmanlarından kalıplanmış bir bankta bunu öneriyor. Bunun üzerine oturun ve bir zamanlar ne olduklarını izleyin, videolarda şiddetli ve komik, karanlık ve aydınlık eşit parçalara. Bunlar, hiçbir şeyin uzun süre tek bir şey olarak kalmadığı çizgi filmlerdir: “Speck”te, parlak damlalar bir gezegen haline gelir, cılız elektrik direkleri filizlenir, bu da çiğneyen timsah ağızlarına dönüşür, gri, düz ve fırçalı hale gelir, sonra deve dönüşen bir çiftliğe ev sahipliği yapar. Gökkuşağı lekeleri galaksisini geğiren, gözleri yaşlı kurbağa. (Yürüyen bir vajina eli de var, ama bağımsız bir karakter.) Aynı şekilde Christiansen’in sıva üzerindeki küçük resimleri, silme ve yeniden işleme, onarım ve grafiti patinalarıyla, fresk veya karo döşeme parçaları hissi veriyor. Alçı işleri bazen canlandırma görüntüleri olarak da işlev görür ve kişi kendisini “Kapitalizmin Son Günleri” başlıklı kağıt üzerinde büyük, yanan kırmızı bir resmin içine yerleştirilmiş olarak bulur. Bu kadar çok tekrar ve devam ettikten sonra, son yakın gibi görünüyor. Sonunda nirvanaya ulaştık mı? Keşke!
Kadın Şeklinde Bir Enstrüman 4 Eylül’e kadar Chicago Kültür Merkezi’nde (78 East Washington Street, Chicago, Illinois) devam ediyor. Sergi Annie Morse tarafından organize edildi.
Kaynak : https://hyperallergic.com/732093/the-afterlives-of-art-scraps-chicago-cultural-center/