Gemileri taşı
Yılın Aralık 1945. O günden bu yana sadece dört yıl geçti, Japon torpido bombardıman uçaklarının ve ekinlerin ölüm ve yıkıma neden olan armadaslarının Pearl Harbor deniz üssüne vurmasıyla, ancak bu çok kısa sürede dünya tarihi standartlarına göre gerçekten büyük olaylar gerçekleşti. Bütün dönem değişti.
Acımasızca yeniden çizilen dünya haritası. Askeri işlerde, onbinlerce insanı yakıp yıkan bir göz açıp kapayıncaya kadar tüm şehirleri yeryüzünden silme yeteneğine sahip, tamamen benzeri görülmemiş silah ve askeri teçhizat modellerine hayat veren başka bir devrim yaşandı. Sihirli bir lambadan gelen bir cin gibi kaçan atom enerjisi, bir nükleer kart sahibi olan politik bir destede gerçek bir "şakacı" oldu. silah onun iradesine sahip olmayanlara dikte edebilirdi.
Bununla birlikte, 14 Aralık 1945'te etkili bir New York Times, “Atom enerjisi, filo“ABD Donanması Araştırma Laboratuvarı üst düzey fizikçi uzmanı Ross Gunn, ABD Senatosu özel komitesinin toplantısında raporu özetledi. Not bir sansasyon yaratmadı - sonuçta, yeni bir tür süper yıkıcı silah hakkında hiçbir şey söylenmedi. Aksine, Ross Gunn şöyle devam etti: "Nükleer enerjinin dünyada yapması gereken ana iş, tekerlekleri döndürmek ve gemileri hareket ettirmektir."
Nükleer bir enerji santrali kurma fikri hiçbir şekilde yeni olmamasına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk defa açıkça ifade edildi. Bu görünüşte göze çarpmayan makale, Amerikan deniz filosunun gelecekteki "Amerikan atom filosunun babası" Hyman Rickover'in okumuş olması nedeniyle Amerikan denizci tarihçiler arasında büyük ilgi uyandırıyor. En azından, Amerikan denizcilik tarihçileri bundan kesinlikle emin, ancak amiral kendisi bilindiği kadarıyla asla bahsetmedi.
Sonuç olarak, bildiğimiz gibi, denizaltıların savaş yöntemlerini ve yöntemlerini baştan aşağı çeviren atomik bir elektrik santrali (AES) ile donatma fikrinin geliştirilmesinde lokomotif rolünü üstlenen Rickover'dı. “Sınırsız denizaltı savaşı” terimi tamamen farklı bir anlam kazanıyordu - nükleer bir denizaltı için sürekli olarak pilleri şarj etmek gerekli değildi ve nükleer reaktörlerin dizel motorları tarafından tüketilen tonlarca yakıta ihtiyacı yoktu. Ek olarak, güçlü bir AEU, denizaltıların büyüklüğünü ve yer değiştirmesini, bu da torpidoların cephaneliğini, vs. önemli ölçüde arttırmayı mümkün kıldı.
Ohio SSBN'nin ilk mürettebatının komutanı olan Kaptan Elton Thomson (ortada), donanmanın reaktör programı için Enerji Genel Sekreter Yardımcısı Amiral Hyman Rickover ve törenin ardından füze taşıyıcı turu sırasında Başkan Yardımcısı George Bush'u (sağda) açıklıyor. filo savaşına giriyor. 11 Kasım 1981 g. ABD Donanması Fotoğrafları
Amerika'nın "Rus kökleri" atom filosu
Amerikan helikopter endüstrisi tarihinde “Rus kökenleri” durumunda olduğu gibi - Rus göçmeni Igor Sikorsky'nin şahsında olduğu gibi, dünya tarihinde ve nükleer denizaltı filosunda da böyle köklerin olduğu dikkat çekicidir. Gerçek şu ki, gelecekteki “nükleer denizaltı filosunun babası” Amiral H. Rickover, bugün Polonya Polonyalı Mazovya eyaletine ait olan ancak Ekim Devrimi'nden önce Rus İmparatorluğu'nda bulunan Makow Mazowiecki kasabasında 1900'te doğdu. Gelecekteki amiral Amerika'ya yalnızca 1906'te, 1922'te götürüldü, Donanma Akademisi'nden mezun oldu, makine mühendisliği üzerine ve ardından Columbia Üniversitesi'nden mezun oldu.
Anlaşılan o ki, çocukluğun ilk yıllarında, o zamandan beri Rus Polonya olanın karmaşık bir ortamda harcanmış, donanmadaki kariyeri boyunca Rikikeru'nun karakteristiği olan esnek olmayan karakter ve demir iradenin temelleri atılmıştır. Olayların gerçekleştiği kariyerler öylesine dramatiktir ki, öteki kişi tahammül edemez ve kıramaz.
Örneğin, nükleer enerji konularında Gemi İnşa Dairesi Başkan Yardımcısı 1947'in sonunda Amiral Earl W. Mills'in başkanlığındaki Rickover'ın atanması. Bir yandan, bir tanıtım gibi görünüyor, ancak diğer yandan, gelecek “nükleer denizaltı filosunun babası” aldı… o zamanlar hala “dönüşüm” aşamasında olan eski kadın odası! Görgü tanıkları, “işyerini” gördüğünde, zeminde hala lekelerin olduğu yerde - daha önce bir klozetin olduğu yerlerin ve drenaj borularının bir kısmının köşelerde kaldığını, Hyman Rickover'ın şoka yakın bir durumda olduğunu iddia ediyor.
Bununla birlikte, bunların hepsi "küçük şeyler" idi, asıl şey, Rikovera'nın nükleer programdan "atılmadığı" ve çalışmaya devam edebileceği ve Şubat ayında 1949’te, Atom Enerjisi Komisyonu’nu koruyarak Nükleer Reaktörler Tasarım Bölümü’nün görevine atandı. Gemi İnşa Ofisinde. Rickover'ın rüyası gerçek oldu - o, programın egemen "ustası" oldu ve şimdi, bir ajansın temsilcisi olarak, başka bir kuruluşa (IC Donanması) ve ikincisinin temsilcisi olarak, "doğru şekilde" isteğine cevap vermesi için bir istek gönderebilir.
Birinci Nautilus denizaltı başkanı Truman tarafından düzenlenen törenle ilgili hatıra fotoğrafı çekildi. Fotoğrafta Truman'ın bıraktığı imza açıkça görülüyor. ABD Donanması fotoğrafı
Kurtarma Kurtarma Operasyonu
Ya da başka bir örnek - dedikleri gibi, neredeyse başarı ile sonuçlanan bireylerin Rickover'ını “sıkma” denemesi onun amiral kohortuna girmesine izin vermedi. Gerçek şu ki, NNS Yılın 1916 Hizmeti Servisi (1916 Donanma Personel Yasası) ve 1947 Görevlisi Çalışanları Hizmet Kurallarına (1947 Görevlisi Personel Yasası), Donanma Amiral unvanının verilmesidir. Birleşik Devletler dokuz subaylık konseyinin katılımıyla gerçekleşti - kaptanlar arasından yeni adaylara yeni bir rütbe aldılar ve ardından oy kullandılar. Üst üste iki yıl boyunca, kaptan arka amiral rütbesini almaya kendini gösterdi, ancak istifa etmek zorunda kaldığı en fazla bir yıl boyunca asla almadı. Dahası, 1950 yıllarına kadar, Amerikalılar zorunlu olarak filo mühendislik kolordu üç subayı görevlendirdi - her mühendislik uzmanı subayının “adaylığını” onaylamaları gerekiyordu ve sadece en az ikisi aday için oy kullandıysa - komisyonun geri kalanı bu kararı onayladı.
Rickover arka amiraline en az bir yıl sonra, Temmuz 1951’te geri dönmeyi planlıyordu. Amiral’in “Nükleer Filonun Babası” unvanını alacağından yüzde yüz emindi - sonuçta, deniz inşaatının en önemli programlarından birinden sorumluydu. Ancak, 1951'in arka amirallerinde 32'teki "gelişmiş" arasında, Rickover kaptan değildi. Neden - zaten, muhtemelen bulamayacağız: komisyonun oyu kapalı kapılar ardında yapıldı ve hiçbir kayıt yapılmadı, bu nedenle Amerikan denizcilik tarihçileri bile büyük olasılıkla komisyon ve memurlarının belirli kararlarını açıklayamıyor.
7 Temmuz Yılın 1952'i Nickroofer aradı ve Deniz Kuvvetleri Bakanı Dan E. Kimball'ın kendisini aradığı bilgisini verdi, ancak çağrının sebebini vermedi ve Rickover, nükleer santralin bulunduğu bir bölüme sahip basitleştirilmiş bir atomlu geminin modelini aldı. görsel gösteri için. Resepsiyon odasına girdikten sonra Rickover, çok sayıda gazeteci ve fotoğrafçıyla karşılaştı ve önünde Kimball, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı adına, II. Dünya Savaşı'nın sonunda, II. başlangıçta planlanan zamandan önce, bir nükleer reaktör Mark I ve yakın zamanda kızak üzerine atılan ilk nükleer denizaltının bir prototipini oluşturma programına çabalar ve paha biçilmez bir katkı. Burada, Rickover ve Kimball'in nükleer enerjili model üzerinde büküldüğü ünlü fotoğraf çekildi.
Ertesi gün, toplantıda ABD Donanması'nın yeni arka amirallerinin seçimi üzerine bir "personel" komisyonu toplandı. Temmuz 19’te, toplantının sonuçları herkese açıklandı - 30’in Amerikan askeri filosunun yeni basmış amiralleri arasında, dört deniz mühendisinin de dahil olduğu, Rickover'ın soyadı görünmüyordu. O zamanlar atom filosunun babasına daha fazla darbe vurmak mümkün değildi - 1922'taki Deniz Akademisi'ndeki çalışmalarını bitirdiğinden, en geç Eylül ayında 1953'ten ayrılmak zorunda kaldı.
Karar, gemi bazlı bir santralin geliştirilmesi ve nükleer bir denizaltı tasarlanması için programın uygulamasına doğrudan katılan birçok yöneticinin şokuna neden oldu. Özel bir operasyon yapmak zorunda kaldım "Save Rickover."
4 Ağustos 1952 no'lu yılın 60 numarası “Time”, ABD Donanması komutasını personel politikasında kısa görüşlülüğü ve teknik uzmanların ilerlemesini engellediği için eleştiren Ray Dick tarafından imzalanan bir makaledir. Dahası, özellikle bunun "İkinci Dünya Savaşı'nın sonundan bu yana en önemli yeni silahı yaratan memurun filosuna mal olacağını" vurguladı. Bilgi, Deniz Kuvvetleri komisyonunun ABD Donanması nükleer gemi inşa programı için bu kadar çok şey yapan bir subayın kariyerini kesmesiyle çok şaşırmış olan Ortak Atom Enerjisi Komitesi başkanlığını yapan Kuzey Carolina senatörü Cumhuriyetçi Carl T. Durham'a (Carl T. Durham) ulaştı. ve komitenin teşekkürlerini defalarca ifade ettiği. 16 Aralık 1952, Deniz Kuvvetleri Bakanı'na, Deniz Kuvvetleri'nin neden ilk Amerikan nükleer denizaltısının fırlatıldığı gün bütün defnelara sahip olacak bir subayı ateşleyeceğini sordu. Senatör Durham, “Muhtemelen, filonun yerine geçebilecek ve aynı verimlilikle çalışmaya devam edebilecek bir subayı var” diye sordu. “Öyleyse onu tanımıyorum.”
Önümüzdeki birkaç ay boyunca, kongre duruşması da dahil olmak üzere Amiral yıldız Rickover için gerçek bir savaş başladı. 22 Ocak 1953 Cumhuriyetçi Sydney Yates (Sydney Yates), Temsilciler Meclisi'nde bu konuda konuştu ve daha sonra atom çağında, Donanma yetkililerinin karar verme hakkına sahip olmadığını vurgulayarak Kongre Kayıtları sayfalarındaki görüşlerini dile getirdi. mükemmel bir uzmanın kaderi ve hatta dahası - Amerikan filosunun geleceği ve gerçekten de ABD Silahlı Kuvvetleri'nin geleceği için önemli bir lider. Sonuç olarak, Yates dedi: ABD Donanması komutasının bir gün Rikovera'ya ödül vermesi ve ertesi gün istifa için komisyon tarafından istifaya gönderilmesi, Senato Silahlı Kuvvetler Komitesi toplantısında dikkatle değerlendirilmesini gerektiriyor. Kısa bir süre sonra, Şubat ayındaki 12’te Yeats bir parlamento toplantısında konuştu ve şunları söyledi: Deniz Kuvvetleri’nin tedarik ve tedarik programları zayıf bir şekilde yerine getirildi ve personel politikası, “esasen deniz amirini görevden alan amiraller sayesinde daha da kötüleştirildi. "Atom enerjisi konularında en iyi donanma uzmanıdır." Ve sonra en yüksek subay saflarına ödül sistemini reform etmeyi önerdi.
13 Şubat, Washington Post’un 1953’i, Washington Times Herald - Yeats’de Rickover Assailed’i Teşvik Etmeyi Reddetme makalesini yayınladı bir kez daha New York Times'ta (New York Times), "Navy Again Capt. Rickover" lafını Donanma Deniz Kuvvetleri), New York Times'ta (New York Times) - "Donanma Kuralları - ilerlemenin reddedilme sebebi" (Deniz Kuvvetleri Kuralları) Yüksek Promosyonlar), Boston Herald'da (Boston Herald) - “Nükleer denizaltılar konusunda bir uzmanın zorla işten çıkarılmasına“ şok edici ”denir (“ Atom Altlarında Uzman Zorla Emekli ” cking '") ve son olarak, Tulsa, Oklahoma’dan Daily World," Bir denizcilik uzmanının görevden alınması "zimmete" suçlamalarını tetikleyen "(" Deniz Bilimcisi Emekliliği Atık Harcamalarını Getiriyor ") başlıklı bir makale yayınladı. "). Hepsi, Amiral kohortundaki adaylar için seçim sürecinin çok gizli olduğunu söyleyerek Yeats'den alıntı yaptı: “Sadece bir Tanrı ve dokuz amiral Rickover'ın neden terfi almadığını biliyor” dedi. Genel olarak, Rickover'ı “ezilmiş” olduktan sonra, Donanmanın emri “kendini iskeleye itmiştir”.
Sonuç olarak, Rickover'in destekçileri önce bir yıllığına görevden alınmayı ertelemekte ve ardından bir sonraki “amiral” komisyonunu elinde tutmayı başardı. Temmuz 1953'te toplanan komisyon, altı deniz subayı ve personel ve üç mühendisden oluşuyordu. Sonuncusu, arka amirallere terfi için üç mühendis-mühendis seçmek zorunda kaldı ve bunlardan biri ABD Donanması Bakanı'nın belirttiği gibi, bir atom enerjisi uzmanı olacaktı. İnanılmaz görünüyor, ancak deniz mühendisleri meslektaşlarını desteklemedi ve Rickover'i seçmedi! Ve sonra diğer altı memur da - başka bir “Rickover vakasını” kongre oturumlarına götürmemek için- Kaptan Hyman Rickover’in adaylığına oybirliği ile oy kullandı.
24 Temmuz 1953, Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri Bakanlığı, başka bir subayın amiral pozisyonlarına terfi ettiğini açıkladı - ilk sırada arka amiral rütbesine atanan esirlerin listesinde Hyman George Rickover vardı. Bu arada, Groton'da, çalışma, insan tarafından fethedilen bir atomun enerjisiyle taşınması gereken dünyanın ilk denizaltısında tam bir hızla ilerliyordu.
Karar verildi
Resmi olarak, ilk denizaltıyı inşa etme kararı, denizcilik operasyonlarının başıydı, terminolojimize göre, komutan, ABD Donanması Amiral Chester W. Nimitz emekliye ayrılmadan önce 5 Aralık 1947, 10 ve Aralık Aralık'ta kabul edilen 8 onayladı. bu alanda çalışmaktan ve Atom Enerjisi Komisyonu ile işbirliğinden sorumlu Gemi İnşa Kurulunu belirlemiştir. Nükleer baş geminin inşası için tersaneyi seçmeye devam etti.
6 Aralık Yılın 1949'i Hyman Rickover, özel bir tersane olan Elektrik Teknesi Genel Müdürü O. Pomeroi Robinson ile atom destekli bir gemi inşa etmek için sözleşmeyi kabul etmeyi memnuniyetle kabul etti. , ama şimdi neredeyse işten oturdu. Bir ay sonra, Ocak ayında, 12, 1950, Rickover, James Dunford ve Louis Roddis ile birlikte, Oak Ridge'de çalışırken hala “Rickover Grubu” ndaydı ve Bettis Laboratuvar Genel Müdürü Charles H. Weaver Portsmouth'daki Donanma Bahçesinde geldi. , denizaltı inşaatı programına çekme olasılığını keşfetmek Tersanenin başı, kaptan Ralph E. McShane, projeye katılmaya hazırdı, ancak toplantıda hazır bulunan fabrika yetkililerinden biri karşı çıktı - dizel-elektrik denizaltılarını modernize etmek için sözleşmelerle meşgul olduklarını söylediler. McShane astı ile aynı fikirdeydi ve derhal - masanın üzerine eğilerek - telefonu alan ve Robinson adlı bir elektrik teknesinin ikinci denizaltının sözleşmesini alıp alamayacağını soran Rickover'ın teklifini reddetti. Robinson tereddütsüz kabul etti.
Nautilus'un kendisi, ABD Donanması'nın 1952 yılı için gemi inşa programına dahil edildi - içinde listelenen 26 gemilerinin dördüncüsünde. Kongre onayından sonra, Başkan Truman bunu 8 Ağustos 1950'te onayladı. Bir ay önce, 1 Temmuz 1950, Atom Enerjisi Komisyonu Westinghouse'a, Mark I termal tekne reaktörü (Denizaltı Termal Reaktör Markası I veya STR Markası I) atanan prototip nükleer basınçlı su reaktörü tasarımı ve inşası için bir sözleşme yaptı. ). Daha sonra, ABD Donanması ve NPP'nin tek bir sınıflandırmasının onaylanmasından sonra, bu reaktör “S” “denizaltı”, yani bir denizaltı için YAR, “1”, bu müteahhit tarafından geliştirilen ilk nesil aktif bölge ve “WNUMX” olarak tanımlandı. “Yüklenicinin kendisinin, yani Westinghouse şirketinin belirlenmesidir.
Reaktörün inşaatı, Idaho'da bulunan Arco ve Idaho Şelaleleri (bugün Idaho Ulusal (Mühendislik) Laboratuvarı) şehirleri arasında bulunan ve bu komisyona ait olan Idaho Şelaleleri (bugün Idaho Ulusal (Mühendislik) Laboratuvarı) arasında bulunan Devlet Nükleer Reaktörleri Testinde yapıldı ve en önemli özelliği kütle boyutuna yakın olmaktı. denizaltının NPP reaktörünün özellikleri. Aslında, Idaho'da, böyle bir enerji santralinin toprak modeli reaktörün ve buhar üretim tesisinin bir parçası olarak inşa edildi ve buhar türbini tesisi basitleştirildi - nükleer enerji kullanılarak üretilen buharın gücü, pervane şaftının dönmesine neden oldu, özel bir pervane tarafından desteklendi ve şaftın sonunda pervane yoktu Bir su freni kuruldu. Dahası, tüm yapı standın içine inşa edildi, Nautilus nükleer denizaltısının reaktör bölmesini simüle etti - su havuzu ile çevrili yaklaşık 9 metre çapındaki bir metal silindir (ikincisi içinden aşırı ısı reaktör tesisatından çıkarıldı). "Gövde" Rickover inşası başlangıçta Portsmouth Deniz Tersanesi'ne emanet etmek istedi ancak bir dizi konuda liderliği ile aynı fikirde değilken, siparişi "Elektrikli Tekne" ye devretti.
Capten Hyman Rickover ve Donanma Bakanı Dan Kimball, nükleer santralli kavramsal bir denizaltı modelini araştırıyor. ABD Donanması fotoğrafı
Truman nükleer enerjili buz kırıcıyı yatar
Ağustos ayındaki 1951’te ABD Donanması’nın emri, ilk nükleer denizaltının inşası için sektörle bir sözleşme imzalamaya hazır olduğunu resmen açıkladı. Amirallerin ilk nükleer denizaltısını kurma kararını öğrendikten sonra, Time and Life dergilerinin genç bir muhabiri olan Clay Blair, bu konuda materyal hazırlamaya karar verdi. Savaş yıllarında 25 yaşındaki gazeteci bir denizaltıda denizci olarak hizmet etti ve iki askeri kampanyaya katıldı. Blair, atom enerjisi üzerinde hareket eden bir denizaltı fikri ile büyülenmişti, ancak program yöneticisi Rickover'in kişiliğinden daha da etkilenmişti.
Blair'in materyali, 3 yılının Eylül 1951 dergilerinde yayınlandı. “Hayat” makalesini, sivil kıyafetli bir Rickover fotoğrafıyla, kuşbakışı bir “Elektrikli Tekne” manzarasıyla ve en önemlisi, dünyanın ilk nükleer denizaltısını betimleyen bir resim olan - doğal olarak, bir sanatçının fantezisine dayanan bir resim yaptı. denizaltı modelleri. Washington İstasyonu İstasyonu'ndan Groton'daki tersaneye raporunda Kaptan Rickover'ı “izleyen” Blair, Rickover'ın “atom filosunun babası” olan deniz subayları için son derece olumsuz olduğuna dikkat çekti. O yıllarda, "savaş bittikten sonra yeni bir savaşa hazırlıklı olmak ruhu" dedi. Gazeteci, Rickover “deniz kayıtsızlığına karşı savaş” ilan etti.
Sonunda, Ağustos 20’te, Birleşik Devletler Donanması 1951, Elektrikli Tekne ile Nautilus olarak adlandırılan bir nükleer denizaltının yapımı için bir sözleşme imzaladı. O yıl fiyatlarında bir gemi inşa etmenin gerçek maliyeti 37 milyondur.
9 Şubat 1952, kaptan Rickover, filonun atom programını yakından takip eden Başkan Truman'ın çağrısıyla, Beyaz Saray'a geldi ve program liderlerinin geri kalanı cumhurbaşkanı için brifing yapacaktı. Rickover, nükleer bir denizaltı modeli ve onunla birlikte küçük bir zirkonyum parçası beyaz saraya getirdi. Francis Duncan şöyle yazdı: “Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombası atması emrini veren kişi şimdi kişisel olarak - nükleer enerjinin makinelere de güç verebileceğinden emin olmalıydı” diye yazdı.
Genel olarak, Truman, Rickover ve diğer uzmanların çalışmalarından memnun kaldı ve Rickover, Truman'ın Nautilus imi töreninde konuşması gerektiğine karar verdi. Cumhurbaşkanı doğrudan erişimi olmayan Ricover, Truman'dan, başarılı bir şekilde yaptığı Senato Ortak Atom Enerjisi Komitesi başkanı Bryn Mac-Machon'u ikna etmesini istedi. Böyle bir etkinlik için, Amerikalılar - Bayrak Günü - 14 Haziran 1952 için bir dönüm noktası günü seçildi. Ancak, olay neredeyse Rickover için başka bir sıkıntı olduğu ortaya çıktı.
Gerçek şu ki, “Nautilus” un kızak üzerindeki döşeme töreninden birkaç gün önce, Robert Panoff ve Ray Dick son sorunları çözmek için “Elektrikli Tekne” tersanesine geldiler. Ve burada, ifade edilemez bir sürprizle, “nükleer filosunun babasının”, Amerika'nın ilk nükleer motorlu gemisini yerleştirme törenine davet edilenler listesine dahil olmadığını öğrendiler!
Panoff ve Dick, tersaneye atanan ABD Donanması memurlarına döndü, ancak bu sorunla ilgilenmeyi reddettiler. Ardından tersanenin yönetimine gittiler - gemi yapımcıları “Deniz Kuvvetlerinin komutasına dönmelerini” önerdiler ancak Panoff ve Dick alıcı tarafın bir tersane olması durumunda yönetimin bir karar vermesi gerektiğinde ısrar etti. Sonunda, 8 Haziran Rikover, Kaptan ve eşinin Nautilus'u ve ardından gelen resepsiyonu işaretlemek için ciddi bir törene davet edildiği, Elektrikli Tekne CEO'su O. Pomeroy Robinson tarafından imzalanan bir telgraf aldı. Dahası, “sivil” Atom Enerjisi Komisyonu filosuna yönelik nükleer reaktör bölümünün başkanına ve ABD Donanma Gemisi İdaresinin nükleer santral departmanını yöneten ABD Donanması memuruna davet gönderildi.
Ve sonra yılın 14 Haziran 1952 geldi. Öğlen saatlerinde, 10'ten fazla insan, Electric Boat şirketinin güney tersanesinde toplandı. Organizasyon firmasının üst düzey yöneticileri ile programda çalışan diğer şirketlerin temsilcileri: Westinghouse, Bettissky laboratuarı ve General Electric yüksek platformda durdu. Şirket, Atom Enerjisi Komisyonu Başkanı Gordon E. Dean (Gordon E. Dean), Deniz Kuvvetleri Bakanı Dan Kimball ve Deniz Kuvvetleri Komutanlığı temsilcilerinin yanı sıra, bir sivil olmasına rağmen kaptan Hyman Rickover'den oluşuyordu. Yakınlarda, kalabalığın arasında karısı Ruth ve oğlu Robert vardı.
Kimball, konuksever konuşmasında, nükleer santralin "Filo yelkenli teknelerden buhar motorlu gemilere geçtikten sonra gemi trafiği alanında en büyük atılım olduğunu" belirtti. Ona göre, birçok layık insan bu tür bir mühendislik mucizesinin yaratılmasına katkıda bulundu, ancak Kimball'ın belirttiği gibi, sadece bir kişinin tanımlanması gerekiyorsa, “defne ve onur yalnızca Kaptan Hyman Rickover'a ait olabilir” dedi.
Truman, sırayla, atom bombasının tekrar kullanılacağı bir gün asla gelmeyeceği ve Nautilus'un asla gerçek bir savaşa girmeyeceği umudunu dile getirdi. Sonra, sinyaliyle vinç operatörü, gövdenin bir kısmını bağladı ve kızak üzerine koydu, başkan ona yaklaştı ve HST'nin ilk harflerini tebeşirle yazdı, ardından işçi geldi ve metalleri “yandı”.
Truman ve daha sonra, memurlar klübündeki bir tören resepsiyonu sırasında, “Bu salgının iyi ve düzgün bir şekilde yattığını beyan ederim” dedi: “Bugünün olay epokalini arayabilirsin, bu, atomu araştırmanın ve onu kullanmanın tarihsel yolunda önemli bir kilometre taşıdır. Huzurlu amaçlar için enerji. " Ve birkaç yıl önce, tereddüt etmeden aynı kişi Japon Hiroşima ve Nagazaki şehirlerini atom bombasına maruz bırakma emrini verdi ...
Sanal Transatlantik Geçiş
Mart ayının sonunda, 1953 Rickover Mark I nükleer reaktör alanına geldi ve ilk kendi kendine devam eden zincirleme reaksiyonu uygulamaya hazırlanıyorlardı. Reaksiyon, Mark I reaktörü üzerinde, 23 saat 17 dakika 30 Mart 1953 içerisinde gerçekleştirilebildi. Bu büyük miktarda enerji üretmekle ilgili değildi - sadece NR'nin verimliliğini doğrulamak, kritik seviyeye getirmek için gerekliydi. Bununla birlikte, reaktörün yalnızca nominal (işletim) gücüne geri çekilmesi, Mark II I'in “gemileri hareket ettirebilecek” bir NPP'nin bir parçası olarak kullanılması olasılığını kanıtlayabilirdi.
Programa dahil olan uzmanların radyasyon güvenliği o kadar güçlüydü ki, Mark I reaktörünü anma kapasitesine koymak için başlangıç işleminin neredeyse 2 km mesafesinden kontrol edilmesi planlanmıştı, ancak Rikover öneriyi pratik uygulama için çok karmaşık olarak boğdu. Tıpkı denizaltı bölümünü taklit eden çelik silindirik "lahit" in dışından kontrol etmeyi reddettiği gibi, sadece YAR'ın hemen yakınında yapılmasında ısrar ediyordu. Bununla birlikte, güvenlik amacıyla, reaktörü sadece birkaç saniye içinde kapatmayı mümkün kılan bir kontrol sistemi kuruldu.
Mayıs ayındaki 31, YN Mark I sahasında yılın 1953'inde reaktörün anma kapasitesine ulaşmasını sağlamak için Ricover geldi ve onunla birlikte 1950'taki Atom Enerjisi Komisyonu'na atanan profesyonel bir mühendis olan Thomas E. Murray Başkan Truman ve şimdi başkanlık etti. Rickover Mark I'deki temsilcisi, Komutan Edwin E. Kintner'e (Edwin E. Kintner), vanayı açma ve prototip gemi AEU'nun türbinine nükleer enerji kullanarak üretilen ilk buhar hacmini başlatma onuruna sahip olan Thomas Murray olduğunu söyledi. Komutan Kintner “güvenlik nedeniyle” karşıydı, ancak Rikover kararlıydı.
Rickover, Murray, Kintner ve diğer bazı uzmanlar "denizaltı gövdesinin" içine girdi ve orada bulunan Mark I reaktör istasyonundan, planlanan önemli süreçle devam ettiler. Birkaç denemeden sonra reaktör nominal güce getirildi, ardından Murray vanayı çevirdi ve çalışan buhar türbine gitti. Ünite birkaç bin hp kapasiteye ulaştığında, Rickover ve Murray "gövde" den aşağıya inip daha düşük seviyelere indiler ve su frenli özel bir cihaza dayanan kırmızı-beyaz renkli şaft hattının monte edildiği yere yöneldiler. . Rickover ve Murray hızla dönen şaftlara baktılar ve ilk “atomik enerji parçalanmasından” memnun kaldılar.
Bununla birlikte, burada Mark I'in çalışma enerjisinin kaldırıldığı ilk nükleer reaktör olmadığına dikkat edilmelidir. Bu defne, Walter Henry Zinn (Walter H. Zinn) tarafından tasarlanan ve deney alanında yılın 20 Aralık 1951'inin çıkarıldığı ve bir nükleer reaksiyondan elde edilen ilk enerji olan 410 Aralık 3500'in çıkarıldığı deneysel nükleer yetiştiriciye aittir. Bununla birlikte, Mark I, gerçekten çalışan bir enerji hacmini elde etmeyi başaran ilk reaktördü ve bu da büyük bir nesneyi nükleer bir denizaltı gibi hareket ettirmeyi mümkün kıldı ve yaklaşık XNUMX tonun tamamen yer değiştirmesini sağladı.
Bir sonraki adım, reaktörü tam kapasiteye getirmek ve yeterince uzun bir süre böyle bir durumda tutmak için bir deney olmaktı. 25 Haziran 1953, Rickover tekrar Mark I'deydi ve gerekli bilgileri toplamak için yeterli zaman olan bir 48 saati test etmek için izin verdi. Uzmanlar 24'in kurulum saatlerinden sonra gerekli tüm bilgileri çıkarmayı başarsalar da, Rickover işin devam etmesini emretti - tam bir kontrole ihtiyacı vardı. Ek olarak, bir AES'in Atlantik Okyanusu boyunca bir atom denizaltısını “taşımak” için ne kadar enerji üretmesi gerektiğini hesaplamaya karar verdi. Özellikle bunun için okyanusun bir haritasını çıkardı ve üzerine Kanadalı nova İskoçya'dan İrlanda sahiline kadar hayali bir nükleer güç taşıyan bir gemi rotası üzerine koydu. Bu kartla, “atom filosunun babası” Washington’dan “bu deniz alçaklarının” omuz kanadı üzerinde durmayı amaçlıyordu. Böylesine canlı bir gösteriye karşı, nükleer denizaltı filosunun ve Rickover'in şüpheci ve muhalifleri hiçbir şey söyleyemedi.
Rickover’ın hesaplamalarına göre, Mark I’in 96 çalışma saatleri nükleer denizaltısını İrlanda’nın güney-batı kıyısında bulunan Fasnet’e getirdi. Ayrıca, yaklaşık 2000 mil uzunluğa sahip olan gemi, 20 düğümlerinden biraz daha yüksek bir ortalama hızda, durmadan ve yüzeye çıkmadan geçiş yaptı. Bununla birlikte, bu sanal transatlantik geçiş sırasında birkaç kez arızalar ve arızalar vardı: 60 çalışma saatlerinden sonra, kurulumun otonom türbin jeneratörleri pratik olarak başarısız oldu - yıpranmaları sırasında oluşan grafit tozu sargılara yerleşti ve yalıtım direncini düşürdü, reaktör izleme sisteminin kabloları hasar gördü - uzmanlar kontrolü kaybetti Çekirdek (AZ) YAR parametrelerinin üzerinde, primer devrenin sirkülasyon pompalarından biri, yüksek frekanslarda ve çeşitli borularda artan bir gürültü seviyesi oluşturmaya başladı kondenser yükselen basıncın başından sonucu - Ana kondansatör verilen akışına. Ayrıca, “geçiş” sırasında, tesisin kapasitesi kontrolsüz bir şekilde düşmüştür - iki kez% 50 seviyesine ve bir kez% 30 seviyesine, ancak reaktör tesisi durmamıştır. Bu nedenle, 96 “başlangıçtan” saatler sonra, Rickover nihayetinde deneyi durdurma emrini verdi - herkes rahat bir nefes aldı.
Nautilus denizaltı komutanı, Komutan Eugene Wilkinson (sağda) ve Teğmen Dekan. L. Aksin, nükleer buzdolabının gezinme köprüsünde (yılın Mart ayı 1955). Komutan Yu.P'den sonra Wilkinson, dünyanın ilk Nautilus denizaltısının ilk komutanı olarak atandı, arkadaşlar ona "Kaptan Nemo" demeye başladı. ABD Donanması fotoğrafı
Mürettebat seçimi
Rickover, Mark I YAR faaliyete geçmeden önce bile, Nautilus'un ilk ekibi için subay ve denizci seçimine devam etti. Aynı zamanda, “nükleer filonun babası”, nükleer denizaltına kayıt yaptırmış olan tüm yeni sistemler için teknik dokümantasyon ve işletme talimatı geliştirme yükünü ve deniz uzmanları, laboratuvarlar ve müteahhitlik şirketleri tarafından geliştirilen düzenleme belgelerinin bu kadar beceriksiz ve pratik olmadığı ortaya çıktı. sadece bir şey öğrenemediklerini.
Hepsi Nautilus'un ilk mürettebatında Rikover tarafından seçilen denizciler, Bettis laboratuvarında bir yıllık eğitim ve öğretim kursu tamamladılar; ek matematik, fizik ve işletme nükleer reaktörleri ve nükleer santraller konularında bilgi edindiler. Daha sonra, Westinghouse, Electric Boat ve diğerlerinden uzmanların gözetimi altında Mark I prototip gemi uzay gemisinde bir eğitim kursunu tamamladıkları Idaho, Arco'ya taşındı ve Arco'da Idaho'dan yaklaşık 130 km uzaklıkta - Falls "Westinghouse" şirketinin üretim tesisi, ilk Deniz Nükleer Eğitim Merkezi'ni (Deniz Nükleer Güç Okulu) kurdu. Resmen, sitenin bu kadar uzak olmasının nedeni, destekçi NR'nin şehirden prototipi ile şehirden uygun bir gizlilik rejimi sağlama ve reaktör kazası durumunda radyasyonun şehir nüfusu üzerindeki olumsuz etkisini azaltma ihtiyacıydı. İlk Nautilus mürettebatının bazı üyelerinin daha sonra hatırlattığı gibi, aralarındaki denizciler, bunun tek sebebinin emrin reaktör patlaması sırasındaki zayiat sayısını en aza indirme arzusu olduğundan, bu durumda sadece denizcilerin ve sahadaki eğitmenlerinin öleceğinden eminlerdi.
Arco'da eğitim almış memurlar ve denizciler doğrudan Mark I'i üretime ve tam kapasiteye ulaştırmakla ilgiliydiler ve hatta birçoğu, nükleer denizaltı için tasarlanmış, zaten standart bir olanın kurulumunda yer alan “Elektrikli Tekne” tersanesine transfer edildiler. II, daha sonra S2W adını aldı. Yaklaşık 10 MW kapasitesine sahipti ve yapısal olarak Mark I YAR'a benziyordu.
Dünyadaki ilk denizaltının ilk mürettebatının komutanlığı için aday bulmak uzun zamandır mümkün değildi. Böyle bir subay için gerekenler o kadar yüksekti ki, doğru kişiyi aramak geciktirilemezdi. Ancak Rikover, daha sonra bir röportajda birkaç kez belirttiği gibi, en başından beri, Nautilus'un komutanı olarak kimi görmek istediğini çoktan bildiği için, seçimi, mükemmel bir subay ve çok eğitimli bir kişi olan Komutan Eugene P. Wilkinson'a düştü , "Ossified gelenek ve önyargılar ücretsiz."
Wilkinson, 1918 yılında Kaliforniya'da doğdu, yirmi yıl sonra Güney Kaliforniya Üniversitesi'nden mezun oldu - fizik alanında lisans derecesi aldı, ancak bir yıl ve kimya ve matematik öğretmeni olarak bir süre çalıştıktan sonra, 1940'ta ABD Donanması Rezervine girdi, bu, ensign unvanını aldı. ABD Deniz Kuvvetleri subayı, teorik olarak Rus rütbesi olan "junior teğmen" e eşittir). Başlangıçta, ağır bir kruvazörde görev yaptı ve bir yıl sonra bir denizaltıya geçti ve sekiz savaş gezisi yaptı, geminin kıdemli komutan yardımcısına yükseldi ve teğmen komutanı rütbesini aldı (Rus ordusu "3 rütbe kaptanı").
Wilkinson, Tang türünden Wahu denizaltısına (USS Wahoo, SS-565) komuta etti, yılın 25 Mart 1953'i, Nautilus denizaltısının boş pozisyonunu almasını öneren Rickover'dan bir mektup aldı. Ve Rickover, cevabından acele etmesini istedi ve “her zamanki gibi tembel olmak” istemiyordu. Bununla birlikte, Wilkinson'un adaylığı ABD Donanması'nın denizaltı kuvvetlerinde güçlü bir muhalefete neden oldu: birincisi, çünkü o, Denizcilik Akademisi mezunu değildi - Amerikan filosunun seçkinleri; ikincisi, savaş yılları boyunca bir denizaltıya komuta etmedi; üçüncü olarak, "Ricover tarafından seçildi." Sonuncusu, Wilkinson'ın adaylıklarına karşı böylesi gerçekten tarihsel olarak önemli bir pozisyon için en güçlü argümandı. Buna ek olarak, uzun yıllar boyunca Atlantik filosunun denizaltı kuvvetlerinin komutanı subayları yeni denizaltılara tahsis etme ayrıcalığına sahipti - ve işte Rickover geldi ve her şey küldü ...
Ağustos ayında, 1953, yine Amerika’da olması gerektiği gibi her şey basın sayfalarına sıçradı. Washington Times - Herald'da, Wilkinson'ın başlangıçta bir “bilim insanının” eğitimini aldığı ve “teknik bir grup” olduğu için seçildiğini belirten bir makale yayınlandı. Ancak yazar, filodaki birçok personel memuru, “bir nükleer santralin sadece sıradan bir buhar türbini tesisi olduğunu” ve “dünya görüşünüzü makine dairesinde oluşturduysanız bir denizaltıya komuta edemeyeceğinizi” iddia ederek, bu adaylığa karşı çıktı. Bu tür insanlar, Nautilus denizaltı komutanının "denizaltı komutanı No. XXUMX" olarak adlandırılan Komutan Edward L. Plajı (Komutan Edward L. Plajı) olduğuna inanıyordu. Ancak, Edward Beach daha sonra eşsiz olmayan Triton denizaltısının (USS Triton, SSRN / SSN-1) komutanı oldu.
Nautilus vaftiz annesi First Lady M. Eisenhower, bir geminin tahtasına karşı geleneksel bir şişe şampanyayı parçaladı. Arkasında - daha sonra Triton denizaltısının komutanı olan ve dünya çapında bir dalış turu yapan Başkan Eisenhower'ın deniz komutanı kaptan Edward L. Beach. ABD Donanması fotoğrafı
Böyle farklı bir basın ...
Amerika'da ilk nükleer denizaltını yaratma teması o kadar popülerdi ki düpedüz “sıcaktı”, ünlü yayınevi Henry Holt ve Company, yılın Ocak ayının 28'i hakkında New York Times reklamını yayınladı. Clay Blair'in Atom Denizaltı ve Amiral Rickover, Clay Blair’in Atom Denizaltı ve Amiral Rickover tarafından Yılın 1953. Ve reklam kategorik olarak şöyle ifade edildi: “DİKKAT! Filo bu kitabı sevmeyecek! ”
Blair kitabıyla ilgili her yerde ve dikkatlice bilgi topladı. Örneğin, daha sonra ünlü denizaltı Arka Amiral Lewis S. Parks (Lewis S. Parks) başkanlığındaki Bilgi Bürosunu (Deniz Bilgi Bürosu) ziyaret etti. Orada, diğer şeylerin yanı sıra, birkaç kez Parks'ın astı ile konuştu - Komutan Slade D. Cutter, Halkla İlişkiler Başkanı.
Blair, el yazmasının bir bölümünü diğer mühendislerle birlikte dikkatlice okudu ve genel olarak onayladı, ancak “aşırı aydınlık ve aydınlık” ve “sıkça anti-Semitizm için bastırıyor” olarak kabul etti (Rikikeru sık sık Yahudi kökenli olduğu için Yazar “onu neşelendirmeye” karar verdi ve “ABD atom filosunun babası” nın bazı muhaliflerine bu kadar uygunsuz davrandı.
Ancak Rickover, Blair’in ofisini seçti ve daha önce bahsedilen “Rickover Group” un bir parçası olan Louis Roddis’in asistanlarına ek olarak, sınıflandırılmamış bilgilere erişime izin verdi. İlginçtir ki Rickover, Blair’in yazısını, okuyan ve şok olan karısı Ruth’a göstermiştir. Ona göre, böyle bir ifade kocasının kariyerine zarar verebilir ve Blair ile birlikte “stili düzeltir”. Ocak ayının başlarında, 1954, yeni kitabın ilk basılı kopyaları zaten Pentagon’un ofisine “gitti” ve birkaç gün sonra Nautilus’un piyasaya sürülmesi bekleniyordu. Ancak daha sonra basın, ABD Donanması tarihinin en önemli programlarından birine neredeyse bir "ölümcül darbe" ye çarparak olaya müdahale etti.
Neredeyse trajedinin dışına çıkmaya hazır olan bir sonraki “siyah çizginin” ve neredeyse hayata geçen bir sonraki “siyah çizginin” suçu, ortalama vatandaş için ilk para kazanmak için Clay Blair'den sonra para kazanmaya karar veren Washington Post askeri yorumcusu John W. Finney'di. atom denizaltı dünyasında.
Finney, daha hevesli ve romantik meslektaşı aksine, halka hemen yeni geminin benzersiz yeteneklerini göstermenin en iyi yolunun, atomik ve konvansiyonel dizel-elektrik denizaltılarının taktiksel ve teknik elementlerinin mümkün olduğunca ayrıntılı bir karşılaştırmasını yapmak kadar mümkün olacağını hemen anladı. Ancak, Deniz Kuvvetleri halkla ilişkiler departmanı başkanı Komutan S.D. Katter ona kelimenin tam anlamıyla şunları söyledi: konvansiyonel bir dizel-elektrikli denizaltı ve umut verici bir nükleer motorlu geminin tasarımında önemli bir fark yoktur, üstelik Nautilus'un büyük yer değiştirmeleri ve ana boyutları savaşta bir dezavantaj olabilir. Gemi yapımı ve deniz taktikleri hakkında derin bir bilgiye sahip olmayan Finney, komutanlık ofisini terk etti ve Nautilus'un ana görevinin geminin nükleer santralini test etmek olacağından emindi.
4 Ocak Washington Post'un 1954'i, Finney’in “Şimdi Savaşa Uygun Olmayan Bir Denizaltı Tutuldu” başlıklı makalesini yayınladı. Filosunun yüksek rütbeli subaylarının görüşüne göre, ABD Deniz Kuvvetlerinin henüz savaşta etkin biçimde kullanılabilecek bir atomaltı denizaltı yaratmaya hazır olmadığını belirtti. Nautilus'un çok büyük boyutlara ve yer değiştirmelere sahip olduğu ve bunun torpido silahlanmasının gemiye bu şekilde yerleştirildiği iddia edildi - bu nedenle, memurlardan biri gazetecinin köşe yazarına “bu deneysel bir denizaltıdır ve geminin performans göstereceğinden şüpheliyim” dedi. Torpido gerçek bir düşmana ateş ediyor. " Diğer bir basım olan “Washington News” ise yalnızca ateşe yakıt ekledi, sayfalarına basit bir katil başlığı altında bir not koydu: “Nautilus zaten modası geçmiş” (“Nautilus Zaten Eski”). Ve sonra başladı ...
Cumhurbaşkanı Eisenhower, Savunma Sekreteri Charles Wilson'u (Charles E. Wilson) çağırdı ve karısının neden deneysel bir denizaltının vaftiz annesi olması gerektiğini sordu. İki çağrı daha geldi: Ortak Atom Enerjisi Komitesi başkanı, Finney'nin makalesinden memnun olmayan Kongre Üyesi W. Sterling Cole ve Atom Enerjisi Komisyonu Başkanı Lewis L. Strauss hemen bir basın toplantısı yapın. Bakan derhal yardımcısı Roger M. Kayes'i (Roger M. Kyes), Nükleer Sorunlar Yardımcısı Robert Le Baron'u (Robert LeBaron), Donanma Bakanı Robert Anderson'ı (Robert B. Anderson) ve Parks and Cutter'ı aradı. .
Bakan, basın toplantısı düzenlemesinin elinden olmadığına, çünkü gizli bilgilerin ortaya çıkabileceğine ve en kabul edilebilir seçeneğin Nautilus'un lansmanını ertelemek olduğuna inanıyordu. Toplantıda, aniden Finney’in makalesindeki alıntıların bazılarının, Parks’a yönelik sayısız notunda belirtilen Cutter’ın ifadeleriyle aynı olduğu ortaya çıktı. Böylece, netleşti - Finny makalede konuşmacılarının kendisini bilgilendirdiği düşüncelerini belirtti. Katılımcılar, yüzeye hiçbir sır çıkmadığını - “sonra Tanrıya şükretti” diye de belirtti.
Konuşma daha sonra Rickover'a ve doğrudan Nautilus'a gitti. Savunma Bakanı, Le Baron'a Rickover’ın çalışmalarının kalitesini sordu - Rickover birçok “muhalif” i toplamasına rağmen her şeyin yolunda gittiğini söyledi. Kais’in Rickover’ın kimin için çalıştığı hakkındaki sorusuna - Filo veya Westinghouse - Le Baron, Filo ve Atom Enerjisi Komisyonu’na cevap verdi. Wilson ayrıca fonların Nautilus'a doğru bir şekilde harcanıp harcanmadığını da merak etti ve Le Baron her şeyin yolunda olduğunu söyledi. Bundan sonra, herhangi bir tereddüt etmeden Savunma Bakanı, yine de bir karar verdi: nükleer enerjili geminin suya fırlatılmasını ertelememek ve daha önce onaylanan çalışma programına göre yürütmek için değil. Rickover ve Nautilus yine şanslıydılar ...
Nautilus denizaltısını fırlatma anı. 21 Ocak 1954, Elektrikli Tekne Tersanesi. ABD Donanması fotoğrafı
"Sana" Nautilus "diyorum.
21 Ocak 1954, Groton'daki tersane. Soğuk, bulutlu bir sonraki çalışma Perşembe günü. Hiçbir şey, ilk bakışta, dikkate değer değil. Üstelik, bu gün, Amerikalıların altını kaydetmek zorunda oldukları askeri gemi yapım tarihinin yıllıklarında, dünyanın ilk denizaltısını bir nükleer enerji santrali ile başlatmak için olduğu hiçbir şey yoktu. Bu nedenle, tersanede sabahın erken saatlerinden itibaren işçiler, askeri denizciler ve çok sayıda misafir, sonsuz bir akarsuya girip gitti. Gazeteciler daha sonra hesapladıkları gibi, 15 binlerce “izleyici”, Nautilus'un Elektrik Teknesi girişine inişine başladı, o zamanın kesin bir kaydı! Ve şimdi, muhtemelen, az sayıda geminin fırlatılması, nüfusun çeşitli kesimlerinden bu kadar dikkat çekebilir. Tabii ki, bu binlerce insan kalabalığının çoğu az görmüş olmasına rağmen - çok uzaktalardı.
Ve kızak üzerinde duran buzkıran, modern denizaltılar için tuhaf ve alışılmadık bir şekilde boyandı: gövdenin üst kısmı su hattına zeytin yeşili, gövdenin dış kısmı su hattının altında siyah boyandı.
Geminin fırlatılması, trene göre bu alanda günün 11 saatlerinde gerçekleşmesi beklenen gelgitin en yüksek noktasında gerçekleşmesi planlanıyordu. Görgü tanıkları daha sonra hatırlatıldığında, belirlenmiş bir saatten yarım saat önce, bir sihirli değnek dalgası gibi, sisi dağıtan hafif bir esinti patladı. Ve sonra metal güneşte oynamaya başladı, bayraklar rüzgarda döndü - dedikleri gibi, hayat daha eğlenceli hale geldi. Ve bir süre sonra, ana karakterler, nükleer enerjili buzkıranın vaftiz annesi gibi davranan ilk kadın ve onun eşliğinde sahneye çıktı. Eisenhower'ın karısı hemen, Nautilus'un yanına inşa edilen platforma tırmandı; burada şirketin yönetim ve filosunun üst düzey temsilcileri tarafından çoktan bekliyordu.
Belirlenen süreden birkaç dakika önce, Mamie Eisenhower küçük bir platforma tırmandı, neredeyse tam olarak 11.00'ta üzerine geleneksel bir şişe şampanya parçalamak zorunda kaldığı nükleer güçte çalışan buz kırıcısının vücuduna taşındı. Yerel gazetenin New London Evening Day gazetesindeki gazetecilerinden biri o günü olay yerindeki bir notta şöyle yazdı: “İlk önce onur konuklarının en üst sıralarında en üst sıralarda oturan, arka amiral şeklindeki küçük bir adamın yüzünde kas değil; sonra geminin açılışında ilk bayanın arkasında duran küçük bir favoriler grubuna katıldı. ” Bu, Hyman Ricovere ile ilgiliydi - muhtemelen filoda atom enerjisinin teşviki için mücadele, "Nautilus" için ve nihayetinde, kendisine "atomik filosunun babası" nın uzun zamandır devam eden destansı güçlerinin doruk noktasına çıkması için böyle sinirlere mal oldu. kalmıştır.
Sonunda, “hafif bir el hareketi ile” altındaki işçi, denizaltının denizaltı gövdesini serbest bıraktı; ilk kadın, şişeyi gövdeye sert bir el ile ezdi ve tersanede sessizce asılı durduğunu açıkça dile getirdi: “Ben Nautilus” olarak tercüme edilebilecek “Ben vaftiz Nautilus”. Şişe parçalara bölündü ve bir nükleer denizaltı gemisinin ilk doğuşu yavaşça fırlatma rayı boyunca suya doğru hareket etti, bu da on yıllardır kendi ana unsuru olacak. Hala ayakta duruyor - bir gemi müzesi olarak.
Nautilus denizaltı yargılanıyor. Gün boyunca, gemi 51 dalış / tırmanışı tamamladı. ABD Donanması fotoğrafı