TheGuardian’da 2017 tarihinde yayınlanan Avrupa’daki bağımsızlık isteyen bölgeler haritası ve listesi. Nüfus verileri, 2017 tarihlidir.
➽ Birleşik Krallık – Galler
Galler, 19. yüzyılın ortalarından beri bir bağımsızlık hareketine sahipti ve Gallerli milliyetçi parti olan Plaid Cymru, 1925’te kurulduğundan beri aktif olarak egemenlik için kampanya yürütüyor. Son kamuoyu yoklaması, Galli seçmenlerin %40’ından fazlasının meclis için daha fazla gücü desteklediğini, yaklaşık %25’inin ise tam bağımsızlıktan yana olduğunu öne sürüyor.
Nüfus: 3,1 milyon, toplamın %4,7’si.
➽ Birleşik Krallık – İskoçya
İskoç Ulusal partisi 1934’te kurulduğundan bu yana tam bağımsızlık için kampanya yürütüyor.
Nüfus: 5,4 milyon, toplamın %8,2’si.
➽ Birleşik Krallık – Kuzey Irlanda
Cumhuriyete katılmadan Kuzey İrlanda’nın İngiltere’den bağımsızlığını arayan Ulster milliyetçiliği, 1920’lerden beri bir azınlık hareketi olmuştur, ancak bölgenin ana siyasi partilerinin hiçbiri tarafından desteklenmemektedir. 1985 Anglo-İrlanda anlaşmasından sonra bir canlanma yaşamasına rağmen, anaakım destek toplayamadı.
Nüfus: 1.8 milyon, toplamın %2.8’i.
➽ Almanya – Bavyera
Bavyera milliyetçiliği, devletin 1871’de Almanya’ya katılmasından bu yana güçlü olmuştur. Ayrılıkçı Bavyera partisi 1950’lerde önemli bir unsur olsa da, oy oranı on yıllar boyunca düştü. Bununla birlikte, 2017 anketi üç Bavyeralıdan birinin bağımsızlıktan yana olduğunu öne sürdü.
Nüfus: 12,9 milyon, toplamın %15,6’sı.
➽ Fransa – Bretonya
Bretonya güçlü bir kültürel kimliğe sahiptir ve bölge Cornwall, İrlanda, Man Adası, İskoçya ve Galler ile birlikte altı Kelt ülkesinden biri olarak kabul edilir. Breton milliyetçileri, Fransa içinde veya dışında, yaklaşık 200.000 kişi tarafından konuşulan Breton dili de dahil olmak üzere Breton müziğinin, geleneklerinin ve simgelerinin savunulması ve tanıtımı için özerklik ararlar. Birçok Breton ayrıca Brittany’nin Loire-Atlantique’in bölümünü de içermesi gerektiğini düşünüyor. 2013 anketi, Bretonların %18’inin bağımsızlığı desteklediğini, %37’sinin de kendilerini ilk olarak Breton olarak tanımlayacaklarını,% 48’inin ise Fransız olduğunu söyledi.
Nüfus: 3,6 milyon, toplamın %32’si.
➽ Belçika – Flanders
Kuzeydeki daha müreffeh ve esas olarak Hollandaca konuşulan bölge uzun süredir ayrılmak istemiştir. Yeni Flaman İttifakı federal parlamentodaki en büyük partidir.
Nüfus: 6,4 milyon, toplamın %56,3’ü.
➽ Fransa – Korsika
Korsika’nın milliyetçi hareketi, 1960’lardan bu yana ada için daha fazla özerklik istiyor. Korsika Ulusal Kurtuluş Cephesi 1976’dan beri bombalama ve suikast kampanyasıyla bağımsızlık talep ediyor – adanın valisi 1998’de öldürüldü. Özerklik yanlısı bir koalisyon olan Pè a Corsica, 2015 bölgesel seçimlerinde Korsika meclisinin 24 sandalyesinde 24 kazandı.
Nüfus: 329.599, toplamın %0.49’u.
➽ İspanya – Katalonya
Katalan hükümetine göre, seçmenlerin %90’ı tartışmalı 1 Ekim referandumunda bağımsızlığa destek verdiler, ancak katılım sadece %43’dü ve düzensizlikler konusunda birçok rapor vardı. İspanya, Fransız rejiminin sona ermesinden bu yana İspanya’nın en büyük anayasal krizinde bölge üzerinde doğrudan kontrol uygulamaya koyuluyor.
Nüfus: 7,5 milyon, toplamın %16’sı.
➽ İspanya – Bask Ülkesi
Bask milliyetçileri, 19. yüzyıldan beri İspanya ve Fransa’da Baskça konuşan tüm insanlar için siyasi birlik ve devlet sahibi olmaya çalıştılar. Kampanya, militan ayrılıkçı grup Eta’nın 2011’de yarım yüzyıllık bir şiddetin sona erdiğini açıklamasının ardından son yıllarda daha az kanlı hale geldi. Bölgeye önemli bir özerklik kazandıktan sonra Madrid, ayrılıkçıların talep ettiği diğer tüm değişiklikleri reddetti.
Nüfus: 3 milyon, toplamın %4,6’sı.
➽ Hırvatistan – Istria Bölgesi
Istrian Demokrat Meclisi Partisi (IDS) ülke genelinde daha fazla bölgesel özerklik ve ademi merkeziyet istiyor, ancak özellikle Hırvatistan ve Slovenya’yı bağlayan ve 1991 yılında eski Yugoslavya’nın dağılmasından bu yana sınırları açıkça tanımlanmamış bir bölge olan Istria’da.
Nüfus: 208.000, toplamın %4.9’u
➽ Çek Cumhuriyeti – Moravya
Moravia, Silezya ve Bohemya ile birlikte tarihi bir Çek ülkesiydi ve 1949’da resmi olarak kaldırılsa da, hala kendi kimliğine sahip belirli bir bölge olarak görülüyor. Parlamenter olmayan küçük bir parti olan Moravané, 2005’ten bu yana Moravya yasama organının restorasyonu yoluyla kendi kaderini tayin ve bağımsızlığı savunuyor.
Nüfus: 3 milyon, toplamın %30’u.
➽ Çek Cumhuriyeti -Çek Silezya
Detaylı bilgi için aşağı bakınız.
Nüfus: 1 milyon, toplamın % 10’u.
➽ Polonya – Yukarı Silezya
Silezya, çoğunlukla güneybatı Polonya’da, Almanya ve Çek Cumhuriyeti’nde küçük alanlara sahip bir bölgedir. 800.000’den fazla insan 2011 Polonya nüfus sayımında Silezyalı kimliğini dile getirdi ve Jerzy Gorzelik liderliğindeki Silezya Özerklik Hareketi (RAŚ) 2010 yerel seçimlerinde oyların %8,5’ini kazandı. Daha geniş bölgenin özerkliğini savunan RAŚ, Silezya’yı Polonyalılar, Çekler veya Almanlardan ziyade “ayrı bir ulus/devlet” olarak görüyor.
Nüfus: 3 milyon, toplamın %7,8’i.
➽ Romanya – Sekelistan
Sekelistan, merkezi Romanya’nın bir bölgesidir ve etnik Macarlar daha fazla özerklik istemektedir. 2011 nüfus sayımına göre, yarısı Sekelistan’da olmak üzere Romanya’da yaklaşık 1.2 milyon etnik Macar yaşıyor. Macaristan, birinci dünya savaşından sonra topraklarının üçte ikisini komşularına kaybettiği için ülkenin en büyük azınlık grubudur.
Nüfus: 500.000, toplamın %2,5’i.
➽ Danimarka – Bornholm
Baltık Denizi’ndeki nüfusu yaklaşık 40.000 olan küçük bir ada olan Bornholm, 1990’lardan beri bağımsızlık veya daha fazla özerklik isteyen aktif bir özerklik partisine sahipti. Ancak, İskoçya’nın referandumu sırasında popülerlikteki artışa ve Katalonya’nın bağımsızlık girişimi için mevcut desteğe rağmen, nadiren birkaç yüz oy aldı.
Nüfus: 39.664, toplamın %0.7’si.
➽ Danimarka – Faroe Adaları
1946’da bağımsızlık için dar oylama yaptıktan sonra, Faroe Adaları, 1948’den beri Danimarka krallığı içinde özerk, kendi kendini yöneten bir ülke olmuştur. Dilsel ve kültürel farklılıkların yanı sıra iki coğrafi bölgeyi birbirinden ayıran 900km parlamentodaki 33 sandalyenin 17’sini oluşturan partiler, egemen bir devlet olarak tam bağımsızlık istiyorlar.
Nüfus: 50.030, toplamın %0.9’u.
➽ İtalya – Lombardiya
İtalya’nın en zengin bölgelerinden biri ve Milano’ya ev sahipliği yapan Lombardy, Roma’dan daha fazla özerklik istiyor ve daha fazlasını parasını nasıl harcayacağını söylüyor. Buradaki ve Veneto’daki birçok seçmen, vergilerinin yerel yatırıma katkıda bulunmak yerine daha fakir güneye gittiğine inanıyor. Gerçekte ayrılıkçı duyarlılık saçak gruplarla sınırlı olsa da ve yerel bağımsızlık partisinin sadece bir belediye meclisi üyesi olmasına rağmen, %40’tan biraz fazlası bu hedefleri son referandumda destekledi.
Nüfus: 10 milyon, toplamın %17’si.
➽ İtalya – Veneto
Veneto bölgesi ve başkenti Venedik, İtalya ekonomisine bir diğer önemli katkıda bulunuyor. Bölge Roma’dan önemli ölçüde daha fazla özerklik ve özellikle kendi vergilerini belirlemek için ekstra güçler arıyor. Lombardiya gibi, çoğu sakin tam bağımsızlık istemiyor.
Nüfus: 4.9 milyon, toplamın %8’i.
➽ İtalya – Sicilya
Farklı bir yerel mirası, gelenekleri, kültürü ve dili teşvik eden İtalya’nın Sicilya özerk bölgesindeki çeşitli hareketler daha fazla özerklik veya tam bağımsızlık arar. Otonomist bir parti adayı 2008’den 2012’ye kadar sürdü.
Nüfus: 5 milyon, toplamın %8,25’i.
➽ İtalya – Güney Tirol
Ağırlıklı olarak Almanca konuşan Güney Tirol, birinci dünya savaşının sonunda İtalyan yönetimi altına girdi. Bölge 1970’lerde önemli bir özerklik kazandı, ancak 1950’lerde ve 60’larda bir bombalama kampanyası yürüten bir kurtuluş grubu da dahil olmak üzere ayrılıkçı bir hareket, gerekirse bir ara Özgür Güney Tirol Devleti aracılığıyla Avusturya ile yeniden birleşme kampanyası yürüttü. Seçmenlerin yaklaşık %25’i 2013’te ayrılıkçı partilere destek verdi, ancak çoğunluk Güney Tirol’ün İtalya’daki mevcut özerklik düzenlemesinden memnun.
Nüfus: 511.000, toplamın %0.9’u.
Kaynak
- https://www.theguardian.com/world/ng-interactive/2017/oct/27/beyond-catalonia-pro-independence-movements-in-europe-map