İnsanın kazandığı paradan değil, paranın kazandığı insandan kork!
Örtüsüz kadın perdesiz eve benzer, perdesiz ev de ya satılıktır yada kiralık.
Necip Fazıl üstada sordular; “Biri Tanrı der, biri Allah, hangisi doğru, Tanrı mı Allah mı?” Üstad cevabı yapıştırır; “Allah, Tanrı’nın belasını versin!”
Şimdi Fatih kalksa mezarından ne ben onu tanırım ne o beni tanır. Ama İstanbul’u Bizanslılar almış deyip tekrar savaşır!
Dinin olmadığı yerde hiçbir şey yoktur; yokluk bile yok… Şiir ve san’atsa hiç yok…
Devler gibi eserler bırakmak için, karıncalar gibi çalışmak lazım.
Bir kız öğrenciyi, başını örttüğü için tahsil hakkından mahrum etmek, İstiklâl savaşı başlarında ve Maraş’ta, düşmanlar tarafından başörtüsü çıkarılıp düşürüldüğü için başlayan millî şahlanışın ruhuna tükürmektir.
Bana “çağdışı” diyorlarmış. Ne büyük bir onur! Ben bu çağın dışında kalmayayım da, içinde mi boğulayım?
Çölde, devesine, kölesiyle nöbetleşe binen Reisler Reisi’nin ahlâkı. Buna muhtacız…
Giden şey İslâm, gelen şeyse hiçti.
Fakat İmparatorluk o kadar cüsselidir ki, can çekişirken bile dünyayı titretmektedir.
İnsan olduğu için İslâm oldu; ve İslâm olduğu için insan vardır.
O küllî şeyin adı ki İslâm, her şey onda, o da her şeyde…