Kitabın adının da işaret ettiği gibi, anlatılan egzersizler ve oyunlar çoğunlukla hem deneyimli hem de deneyimsiz uygulayıcılara göre tasarlanmıştır. Boal'in çalışmasının temeli de budur: Herkes rol yapabilir ve teatral icra alanı sadece profesyonellere ait değildir. 'Oynamak' kavramı, her iki anlamıyla da, yani hem rol yapmak hem de 'eyleme geçmek' anlamıyla Boal'in çalışmalarının merkezine yerleşmiştir. Bu kitapta Ezilenlerin Tiyatrosu'nun üç temel kategorisi tartışılıyor: İmge Tiyatrosu, Görünmez Tiyatro ve Forum Tiyatrosu. Yine de tüm bu biçimler arasında sürekli bir iç içelik ve etkileşim vardır; sadece çalışmanın yapılacağı koşullara ve teatral olayın amacına bağlı olarak belirli bir biçim tercih edilir. Bu kitap, Boal'in bitirmiş olduğu bir çalışmasını sunmuyor, çünkü Boal, Ezilenlerin Tiyatrosu'nun temel prensiplerine bağlı kalarak yeni egzersizler bulmaya ve eskilerini adapte etmeye hâlâ devam ediyor. Augusto Boal, Brezilyalı bir tiyatro adamıdır. Çalışmalarıyla tiyatroyu demokratikleştirmek, ezilenlerin sesi haline getirmek için yaklaşık yarım yüzyıldır çabalıyor. Kariyerine 1960'lı yıllarda Brezilya'da Arena Tiyatrosu'nda başladı, ancak askeri darbenin ardından ülkesini terk etmek zorunda kaldı. 1970'lerin başlarında Peru'da, yakın dostu Paolo Freire'nin eğitim felsefesinden esinlenerek ilk Ezilenlerin Tiyatrosu çalışmalarını başlattı. Tiyatronun, hayatı değiştirmenin bir aracı, seyircilerin ise pasif bir konumda oyuncuları izlemekle yetinmeyen aktif katılımcılar haline getirilmesini amaçlayan bu girişim, kısa bir süre içinde Güney Amerika sınırlarını aştı ve dünyanın birçok ülkesinde politika ve tiyatro üzerine kafa yoran sayısız kişinin esin kaynağı oldu. Başlıca eserleri şunlardır: Ezilenlerin Tiyatrosu, çev. Necdet Hasgül, Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi, 2003; Oyuncu ve Oyuncu Olmayanlar İçin Oyunlar, çev. Berk Ataman ve diğ., Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi, 2003; Arzu Gökkuşağı. Boal'in Tiyatro ve Terapi Metodu, çev. Fırat Güllü ve diğ., Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi, 2008.