Cadillac Gage'den zırhlı personel taşıyıcı V100 Komando. Fotoğraf: İngiltere'den Araba
ArmaLite, Colt'un AR-15 üretim haklarını sattıktan sonra, Eugene Stoner başka bir cephanelik AR-10 ve AR-15 tüfekleri için elde edilen patentleri ihlal etmeyecek bir sistem. Sonuç, 16x7.62 mm'lik bir otomatik tüfek AR-51 idi, ancak seriye girmedi. Nedeni, düşük darbeli kartuş 5.56 × 45'e olan ilginin artmasıydı. ArmaLite, AR-16'yı umut verici bir düşük nabız mühimmatı için yeniden tasarlamaya karar verdi. Görev, 1963-1965 döneminde Arthur Miller (Arthur Miller) tarafından alındı. 5,56 × 45 mermi altında Stoner tüfeğinin bir versiyonunu geliştirdi. Tasarımda bir takım iyileştirmeler yapıldı ve tüfek AR-18 adını aldı. 5.56 × 45 kartuş altındaki silah sistemleriyle çalıştığı için Arthur Miller, Eugene Stoner'ın ayrılmasından sonra boş kalan ArmaLite'ın baş mühendisi pozisyonunu aldı.
AR-18 tüfeği, hem silahlı kuvvetler hem de sivil pazar için Japonya ve İngiltere'de farklı zamanlarda üretildi. Belli sayıda tüfek teröristlerin eline geçti. Yani, AR-18 genellikle IRA militanları tarafından kullanıldı, bu nedenle bu tüfek daha iyi "Dulcu" ("Dulcu") lakabıyla bilinir.
ArmAlite'ı (01.10.1954) kaydettirirken, tüm okuyucular şirketin tam adının “ArmaLite Fairchild Bölümü” olduğunu bilmiyorlar. Yani, ArmaLite ilk başta Fairchild Motor ve Uçak Şirketi'nin bir bölümü idi. Daha sonra A-10 Thunderbolt II saldırı uçaklarını geliştiren ve üreten aynı Fairchild Corporation, 7 namlulu bir silahla donatılmıştı.
2010 yılında Fairchild, ABD Elbit Systems bölümü tarafından satın alındı. Ama bu zaten 21. yüzyılda. Ve geçen yüzyılın 50'lerinde, şirket genişledi, liderleri küçük silah pazarında bir niş işgal etmeye karar verdi, bu yüzden ArmaLight adlı yeni bir şirketin kurulmasına yatırım yaptılar.
ArmaLite'den ayrıldıktan sonra Eugene Stoner ana şirket Fairchild'e katıldı, ancak orada uzun süre çalışmadı. Belki de kendi başarılarını kabul etmediler veya kabul etmediler. Bu nedenle, Eugene Stoner, konsepti uzun zamandır düşündüğü yeni bir tüfek geliştirebileceği bir üretici aramaya başladı. Cadillac Gage Satış Direktörü Paul Van Hee, Stoner'ın Howard Carson adlı bir başkan yardımcısıyla görüşmesi için düzenlenmişti.
Hem ArmaLite hem de Cadillac Gage şubesinin Costa Mesa şehrinde (ABD, Kaliforniya) yan yana olması dikkat çekicidir.
Toplantıda tasarımcı yeni silah kompleksi konseptini sunuyor. Carson, Stoner kavramıyla ilgilenmeye başladı ve projesini ana bitki Cadillac Gage'in (Warren, ABD, Michigan) başkanı Bay Russell Bauer ile tartışmaya davet etti.
Stoner silah kompleksi kavramı, değiştirilebilir modüller ve bir dizi değiştirilebilir varil geliştirmekti. Tasarımcının fikrine göre, tek bir taban (cıvata kutusu) ve değiştirilebilir kitler sayesinde, savaşçılar sahada bile birkaç tür küçük silahı hızlı bir şekilde monte edebilecek: bir karabina, bir saldırı tüfeği veya bir makineli tüfek.
Geleceğe baktığımda, ABD Savunma Bakanlığı için ilk deneysel silah grubunun 1963'te yapıldığını bildiriyorum, bu nedenle bu sistem Stoner 63 olarak belirlendi. Bu arada, 70'lerin ortalarında, Steyr AUG silah sistemi Avusturya'da geliştirildi. Ayrıca modüler bir şema üzerine inşa edildi, ancak daha büyük bir şöhret ve dağıtım aldı.
Cadillac Gage üst yöneticileriyle yapılan bir dizi toplantı ve müzakere sonucunda Eugene Stoner bu şirkette çalışmaya başladı. Cadillac Gage Corporation'ın en ünlü gelişimi, tekerlekli zırhlı personel taşıyıcı "Komando" dur (M706). Bu arada, 1986'daki Cadillac Gage Textron Corporation tarafından satın alındı. Şu anda Textron holdinginde Bell Helicopter, Cessna, Lycoming ve diğerleri gibi şirketler bulunmaktadır. Ve evet, Cadillac Gage'in lüks arabalar veya General Motors ile ilgisi yok.
Cadillac Gage'de, Eugene Stoner başka bir saldırı tüfeği üzerinde değil, bir dizi küçük silah üzerinde çalışmaya başlamıyor. Sonuçta, AR-10/15 ailesinin silahlarını geliştirme sürecinde olan tasarımcı zaten gelecek için yeni fikirlere ve gelişmelere sahipti.
AR-10 tüfeğine dayanan en az iki deneysel hafif makineli tüfek alın: şarjörle çalışan AR-10 Kadro Otomatik Silahı (SAW) ve şerit beslemeli AR-10 bant beslemeli Hafif Makineli Tüfek (LMG). Bu arada, AR-10 LMG versiyonu Hollanda'da Artillerie Inrichtingen (AI) şirketinde geliştirildi. Gerçek şu ki, 1956'da Hollanda, topraklarında lisanslı bir AR-10 üretimi kurmaya ve silahlı kuvvetlerini bir Stoner tüfeği ile yeniden düzenlemeye karar verdi. Eugene Stoner, belgelerin metrik sisteme çevrilmesine yardımcı olmak, müşteri gereksinimlerine göre tasarım değişiklikleri yapmak ve üretime başlamak için Hollanda'ya gitti. Sonuç olarak, AR-10'un bazı bileşenleri ve mekanizmaları yeniden tasarlandı, bir dizi prototip ve prototip üretildi. AR-10'un ilk sürümü Hollanda'da önemli ölçüde geliştirildi ve birçok çözüm sonraki sürümlerde kök saldı. Artillerie Inrichtingen'de (AI) yeniden tasarlanan AR-10'un modifikasyonlarından biri Küba ve Sudan tarafından satın alındı. Bu nedenle, bu değişikliğe genellikle “Küba” (Küba) veya “Sudan” (Sudan) denir.
Deneysel hafif makineli tüfek AR-10 SAW, 7.62x51 mm için bölmeli. Namlu çabuk çıkarılabilir. Namlu üzerindeki tutamak hem namluyu taşımak hem de değiştirmek için kullanılır
Deneysel hafif makineli tüfek AR-10 LMG, bant gücü ile 7.62x51 mm için bölmeli
Stoner m69w
.223 Remington kartuşunun (5.56 × 45) geliştirilmesinden bu yana birkaç yıl geçti, ancak o zaman henüz askeri bir mühimmat olarak kabul edilmedi. Yukarıda, şu ana kadar, Eugene Stoner'ın bu kartuşla hiç çalışmadığı söyleniyor. Bu nedenle, AR-10'da olduğu gibi, yeni prototipini eski eski 7.62x51 (.308 Winchester) kartuşu altında tasarladı.
Yeni bir proje üzerinde çalışmak için Eugene Stoner en yetenekli yardımcılarından ikisini ArmaLite'den çekti. Bunlar Robert Fremont ve James L. Sullivan. Her ikisi de AR-1'den AR-15 tüfeklerinin tasarımı sırasında kendilerini kanıtladılar. Açıkçası, beyler Fremont ve Sullivan, Eugene Stoner gibi, AR-15 tüfeğinin eşdeğer yaratıcılarıdır: X AR 1501 adı verilen ilk prototipten bitmiş modelin seri üretiminin başlamasına kadar.
Rolleri çok fazla tahmin edilemese de, isimleri Stoner'ın gelişmeleriyle ilgili olarak daha az sıklıkla belirtilmektedir. Kimsenin değerini küçümsememek için, ana ekip üyelerinin gerçekleştirdiği görevleri anlatacağım.
Eugene Stoner kavramlar üretti. James Sullivan Stoner'ın konseptleri için tasarımlar (çizimler) tasarladı. Robert Fremont prototiplerin üretimini ve üretim süreçlerinin organizasyonunu denetledi. Yani, bir teknoloji uzmanıydı.
Ayrıca, beyler Fremont ve Sullivan, daha sonra 223 × 5,56 mm NATO olarak bilinen yeni .45 Remington kartuşunun sonlandırılmasına katıldılar.
İki görüş var.
1. Eugene Stoner, ABD Ordusu için bir makineli tüfek geliştirmek amacıyla Cadillac Gage'e geldi (dolayısıyla 7.62 kalibreli). Bununla birlikte, süreçte tasarımcı, modüler bir şemaya göre inşa edilmiş bütün bir aile önerdi.
2. Modüler bir kompleks fikri, AR-10 ve AR-15 üzerindeki çalışmaları sırasında Eugene Stoner'a geldi. ArmaLite finansal sorun yaşamaya başladığından ve yeni projeler için zaman olmadığından, tasarımcı ona gerekli her şeyi sağlamayı kabul eden başka bir silah şirketi buldu.
Makalenin yazarı sürüm 2'yi doğru görüyor.
Evet, 1959'da ArmaLite, bir takım zorluklar nedeniyle Colt'un AR-15 haklarını sattı. Ancak Stoner'ın ArmaLite'den ayrılmasından sonra Cadillac Gage'de yapılmış olan ilk prototipin (M69W) fotoğrafını incelemeyi öneriyorum.
Yeni Eugene Stoner M69W sisteminin ilk prototipi. Alıcıya ve ahşap bağlantı parçalarına dikkat edin. Fotoğraf: Küçük Silah İncelemesi 1998
Yukarıdaki fotoğraf, alıcıdan seri numarası 00001 ile büyütülmüş bir işaret göstermektedir. CGC kısaltması, üreticinin adıdır (Cadillac Gage Corporation). M69W'yi işaretlemek, bir yıl kabul edilmek anlamına gelmez. Bu bir ortam. Yani baş aşağı okunabilen bir yazıt. Tasarımcı fikrine göre, ortam şeması cıvata kutusunun baş aşağı çalışma yeteneğini sembolize eder (bunun hakkında daha fazla bilgi aşağıda). Gelecekteki Stoner 63 kompleksinin ilk çalışma prototipi 7.62 × 51mm NATO kartuşları (ve AR-10) altında geliştirildi.
Görünüşe göre, alıcı bir freze makinesinde yapılır. Yanda bant gücü için alıcı penceresini görüyoruz. Yani, önümüzde ara kartuşların altında bir makineli tüfek var. Biri, makineli tüfek namlusunun sabit olduğu izlenimini verir: görünür montaj yok, hızlı değiştirme için tutamak yok. Yani, prototip aşamasında herhangi bir modülerlikten söz edilmiyordu. Ancak, ortamda (M69W), tasarımcı sanki alışılmadık bir tasarıma işaret ediyor. Büyük olasılıkla, modülerliğin uygulanması sonraki aşamalarda planlanmıştır. Yani, zaten bir prototipten seri üretime uygun daha teknolojik olarak gelişmiş bir ürüne geçiş sürecinde.
Öğütülmüş bir alıcının ağır ve pahalı bir parça olduğunu itiraf etmelisiniz. Buna ek olarak, üretimi çok zaman ve vasıflı makine işçileri gerektirir. Büyük olasılıkla, üretim sürecinin maliyetini basitleştirmek ve azaltmak ve ürün yapısının ağırlığını azaltmak için bir sonraki prototip için delikli bir metal panjur kutusu geliştirildi. Aslında, aynı Eugene Stoner'ın AR 15'in üretiminde, damgalama zaten yaygın olarak kullanılmıştır. Aynı görüş "Dünyanın Taarruz Tüfeği" kitabının yazarları tarafından da paylaşıldı Harry Paul Johnson ve Thomas W. Nelson. Aşağıdaki, belirtilen kitaptan İngilizce alıntılarından bir çeviridir.
Başlangıçta, M69W sistemi temelinde, makineli tüfeğin bant gücüyle (LMG) bir modifikasyonu geliştirildi. Ancak yakında hafif bir makineli tüfek / saldırı tüfeği konfigürasyonunda 2 ürün üretildi. Yani, M69W sisteminin bu prototipleri, bantla veya mağazalarla yürütülen birleşik bir mühimmat tipine sahipti. Mühimmatın konfigürasyonunun ve tipinin değiştirilmesi, birkaç bileşen ve montajın değiştirilmesiyle başarıldı.
Damgalı sacdan üretim öncesi ürünler üretmesi gerekiyordu, ancak M69W'nin ilk prototipleri işlenmiş uçak alaşımlı makinelerde yapıldı. İlk başta 7075 / T6 alaşımının kullanıldığına dair kanıtlar var, ancak zaman içinde James Sullivan Sulliloy (Sullivan Alloy) alaşımını geliştirdi ve patentini temel aldı.
LMG konfigürasyonunda M69W prototipi, her iki taraftan görünüm. İkinci fotoğrafta, alıcı kapağı açık. Fotoğraf (bu ve ötesi): Dünyanın Saldırı Tüfekleri
Cadillac Gage'in beyleri prototiplerden etkilendi ve 6 Kasım 1961'de şirket Eugene Stoner ile bir lisans anlaşması imzaladı. Zaten Aralık ayında, Costa Mesa şehrindeki ana tesisin yanında, Stoner projesinin uygulanması için özel olarak küçük bir fabrika (atölye) açıldı. O zamana kadar, M69W ürününün değiştirilmiş bir versiyonu zaten hazırdı.
62
M69W gibi, Stoner 62'de de otomasyonun çalışması, toz gazlarının, kepenk çerçevesini hareket ettiren piston üzerinde hareket ettikleri delikten gaz odasına çıkarılmasına dayanmaktadır. Kilitleme, deklanşör döndürülerek gerçekleşir, 7 mücadele durur. Gaz havalandırma mekanizması, gaz pistonunun uzun strokuyla karakterizedir.
Stoner 62, damgalı sacdan yapılmıştır. Gelişiminde Stoner'a James Sullivan ve Robert Fremont yardımcı oldu. M69W gibi Stoner 62 de bir teyp makineli tüfeğine dönüştürülebilen bir tüfeğiydi.
Stoner 62, bir saldırı tüfeği, bir bant makineli tüfek ve bir şövale makineli tüfek yapılandırmak için tek bir set (1 alıcı), birkaç varil ve değiştirilebilir modüllerde üretildi. Aşağıdaki fotoğraf çeşitli konfigürasyonları göstermektedir.
Stoner 62 prototip 7.62 mermi için bir dergi ile 51x20 mm odalı
Stoner 62 prototip, soldan görünüm
Stoner 62 bipodlu prototip. Bipodun gelecekteki versiyonlarında farklı bir tasarım olacak
Prototip Stoner 62 modifikasyon "Bant gücü ile makineli tüfek." Namluyu daha iyi havalandırmak için ahşap kundak eksik
Prototip Stoner 62 modifikasyon "şövale makineli tüfek"
M69W ve Stoner 62 sistemlerinde, “kayışla çalışan makineli tüfek” yapılandırmalarında, tek M13 makineli tüfek ile aynı M60 kartuş kayışı kullanıldı.
63
Dünya çapında .223 Remington kartuşuna (5,56x45 mm) sürekli artan ilgi nedeniyle, Stoner 62 bir ara üründür. Bu nedenle, Cadillac Gage silahı yeni bir kartuşa uyarlamaya karar verdi. Eugene Stoner (AR-15 örneğinde olduğu gibi) bu çalışmayı tekrar L. James Sullivan ve Robert Fremont'a emanet etti. Sonuç Stoner 63 idi. Bu ürün boyutları ve kullanılan mühimmat hariç Stoner 62 ile çok benzer.
"Karabina" konfigürasyonunda Stoner 63. Vietnam Savaşı'nın seri modeli
“Tüfek” konfigürasyonundaki ilk Stoner 63 prototipi Şubat 1963'te hazırdı. Stoner 63 ayrıca sac metal ve damgalama teknolojisini yoğun olarak kullandı.
Stoner 63 tüfeğinin prototipi, seri numarası 5,56 ile 45x0001 mm bölmeli
Prototip Stoner 63 (tüfek), zaten manzaraları olan. Lütfen dikkat: mağaza zaten 30 mermi
"Karabina" konfigürasyonunda proton Stoner 63. Ahşap bağlantı parçalarına dikkat edin
Prototip Stoner 63 (karabina). Katlanır popoya dikkat edin
"Dergi beslemeli makineli tüfek" konfigürasyonundaki proton Stoner 63
“Kayışla çalışan makineli tüfek” konfigürasyonunda Stoner 63 prototipi
Stoner 63 üzerinde çalışırken, Eugene Stoner'ın meslektaşlarının görevleri farklılaştı. Bu nedenle Robert Fremont, "bant gücüne sahip makineli tüfek" in yapılandırılması için modüllerin geliştirilmesinden sorumlu olarak atandı. Yani, alt projenin başı oldu. Ve James Sullivan, "mağazadan beslenen makineli tüfek" in konfigürasyonu için düğümleri geliştiren takıma liderlik etti.
Çalışmanın tamamlanmasının ardından, tüm numuneler üzerindeki metal, metale siyah bir renk veren Endurion adı verilen belirli bir sentetik malzeme (siyah sentetikle bitmiş) ile kaplandı. Belki de parlatma analogu. Stoner 63'ün başlarında, kıç ve diğer aksesuarlar cevizden yapılmışken, daha sonraki örneklerde fiberglas takviyeli polimerden yapılmış siyah renktedirler.
Bir ay sonra, 4 Mart 1963'te Cadillac Gage, ABD Savunma Bakanlığı'ndan test için çeşitli yapılandırmalarda 25 Stoner 63 birimden oluşan bir parti siparişi aldı. Sipariş tutarı 174,750 $ idi. Zaten Nisan ayında, El Toro Deniz Piyadeleri'nin tabanında, Stoner 63'ün gösteri ateşi, "bant gücüne sahip bir makineli tüfek" konfigürasyonunda düzenlendi. Ateşlemenin sonuçları General Lew Walt tarafından yakından izlendi.
Tam adı Lewis William Walt. O sırada Lew Walt, amiral rütbesine karşılık gelen 4 yıldızlı general rütbesine yükseldi. Bir savaş subayıydı, 2. Dünya Savaşı, Kore Savaşı ve Vietnam Savaşı'nda yer aldı. Tekrar tekrar madalya aldı ve iki kez olağanüstü kahramanlık için ABD Deniz Haçı (Donanmanın en yüksek ödülü) verildi. Gelecekteki general Walt, Aogiri Sırasına, Cape Gloucester Muharebesi'nde (Pasifik Okyanusu'ndaki Yeni Britanya) saldırmak için Donanma haçlarından birini aldı. Operasyonun amacı, iki Japon askeri havaalanının ele geçirilmesi ve müteakip operasyonuydu. Başarılı bir operasyondan sonra, yakalanan Aogiri Range, Walt's Ridge (Walt Range) olarak değiştirildi. Yani, gelecekteki generalin adını taşımaya başladı. Bu, Stoner 63 makineli tüfeğinin gösteri ateşinde bulunan General Lew Walt'dı.
Ağustos-Eylül 1963 arasında, tüm konfigürasyonlardaki Stoner 63 ürünleri Deniz Piyadeleri Araştırma Merkezi'nde (Quantico, Virginia, ABD) test edildi. Stoner sisteminin yeni silahı, hafifliği ve mühimmat verimliliği ile olumlu bir izlenim bıraktı. En önemlisi, Deniz Piyadeleri “tüfek” ve “kayışla çalışan makineli tüfek” yapılandırmalarını beğendi.
Ancak Stoner 63 sistemi test edilmemiştir. Deniz Piyadeleri, Ordu ve ABD Hava Kuvvetleri temsilcileri bir takım iyileştirmeler önermişlerdir. Modernizasyon süreci devam etti ve 3 yıldan fazla sürdü. Kronolojiye uymak için, Stoner 63 sistemine dayanan diğer gelişmeler aşağıda açıklanacaktır: Stoner 63A unvanını alan yükseltilmiş ürünlerin açıklaması takip edilecektir.
Stoner 63 LMG Bölmesi
1963 yılında, Eugene Stoner'ın genç bir çırağı ArmaLite'den ayrıldı ve Cadillac Gage'deki danışmanını takip etti. Adı Robert Gaddis'ti. Biraz önce Combat Dragon programı, iki kişilik hafif bir saldırı uçağı yaratmak için başlatıldı. Vietnam'daki savaş yüzünden ortaya çıktı. Çatışma bölgesinde, küçük silahlarla donatılmış olması gereken bir karşı-gerilla uçağı gerekliydi. Zırhlı uçak Cessna A-37 Dragonfly'in yeni modelini asılı makineli tüfek kaplarıyla donatmayı planladılar. O yılların belgelerinde AT-37 olarak adlandırıldı. Belki de Cessna T-37 Tweet eğitimi temelinde geliştirildiğinden. Böylece A-37 ve T-37 adlarının eklenmesi AT-37'yi aldı.
Zaten 9 Ekim 1963'te Cadillac Gage, ABD Hava Kuvvetleri'nden, askıya alınmış konteynerlere 2 deneysel makineli tüfek tesisatı üretimi için bir sipariş aldı. Her konteynere 3 makineli tüfek takılması gerekiyordu.
Temelin Stoner 63'ün bant gücüyle kullanılması önerildi. Yeni ekip üyesi Robert Gaddis projeden sorumlu olarak atandı. ABD Hava Kuvvetleri emri tamamlandı. Genç bir Eugene Stoner öğrencisi spesifikasyonlara göre gerekli olan her şeyi hızla geliştirip inşa edebildi. Yabancı literatürde bu ürünler "deneysel Stoner 63 Makineli Tüfekler" olarak adlandırılmaktadır. Onları çiftler halinde, uçak kanatlarının altındaki direklere asmak planlandı.
Bant gücüne sahip 3 Stoner 63 makineli tüfek için askı kabı (LMG Pod). Konteynerdeki konumlarına dikkat edin.
Gördüğünüz gibi, her makineli tüfek bir sonraki silahın biraz gerisinde bulunuyor. Böylece tasarımcı, konteynere kompaktlık ve şeritli kartuş kutularına kolay erişim sağladı. Her kasette 100 mermi vardı. Yani, mühimmat 600 varil için 6 mermi idi. Makineli tüfek hızı yaklaşık 750 rds / dk idi. Tüm makineli tüfeklerin aynı anda çalıştığını varsayarsak, Alexander Pokryshkin'in Aero Cobra'sında olduğu gibi, oldukça etkileyici bir ikinci voleybol ve ateş gücü olurdu.
Ancak kağıt üzerinde pürüzsüzdü, ancak dağ geçidi unuttu. Aksine, vadilerde çalılıklar hakkında. Artık her silah sevgilisi, yollarında engel olmaması koşuluyla 5.56 NATO mermisinin iyi olduğunu biliyor. Ve eğer kurşun bitki örtüsünden geçerse, yörüngeyi değiştirir, hem hızı hem de ölümcül gücü kaybedebilir. O zaman 5.56 mm'lik kartuşların tamamen yeni olduğunu unutmayın. Bu "yan etki" hakkında henüz bilinmiyordu, çünkü bu mühimmatın silahları gerçek düşmanlıklara gerçekten katılmadı. Saldırı uçağı esas olarak ormana karşı bir gerilla savaşı yapacaktı. Bu nedenle, yoğun çalılıklardan hedeflere ulaşmak her zaman gerçekçi olmaz. Taciz eden bir yangına yol açmadıkça.
Stoner 63 LMG Pod'un makineli tüfek testleri Eglin Hava Kuvvetleri (California, ABD) temelinde gerçekleştirildi. Sadece jet A-37 Dragonfly'ye değil, aynı zamanda pistonlu Kuzey Amerika T-28 Trojanına da takıldılar. Stoner sisteminin kurulumu müşteriye uygun değildi. Ancak düşük darbeli kartuşlar nedeniyle değil, kartuş şeridindeki kalıcı kusurlar nedeniyle. Orijinal kaynakta, bandın koptuğunu belirtin (kayış ayırma). Sonuç olarak, Hava Kuvvetleri komutu bu kurulumları terk etti ve Stoner 63 LMG Pod projesi kapatıldı. 5,56 mm'lik Stoner makineli tüfekleri yerine, A-37 Dragonfly saldırı uçağı, çok namlulu M134 Minigun 7,62 mm kalibre ile donatılmış. Latin Amerika ülkelerinde, bir miktar Cessna Yusufçuk hala hizmet vermektedir.
Yazar, Stoner 63 LMG Pod'daki kartuş şeridindeki kusurlar hakkında yorum yapmak için Bongo'ya (Sergey Linnik) başvurdu. Sergei mütevazı bir şekilde bu konuda uzman olmadığını itiraf etti. Sadece kaset kopmalarının sebebinin ateş sırasında meydana gelen titreşim olabileceğini öne sürdü. Makineli tüfek kurulumunda 3 makineli tüfek vardı. Ve her biri çekim yaparken birbiriyle örtüşen salınımlar yarattı. Bir rezonans vardı, bunun sonucunda kartuş şeridi yüklere dayanamadı ve çöktü.
Yazar Sergey ile hemfikir ve kartuş şeritlerinin kusurlarından dolayı yok edilebileceğine inanıyor. O zamanlar sadece çiğdi. Gerçek şu ki, mühimmat için 5,56 × 45 mm kartuş kayışı, bant gücüne sahip Stoner makineli tüfekler için özel olarak geliştirildi. Amerikan terminolojisinde bu kaset M27 olarak adlandırıldı. 13 × 7,62 mm'lik kartuşlar için M51 bandının pratik olarak azaltılmış tek bir makineli tüfek M60 kopyasıdır. Zamanla, 5,56 × 45 mühimmatın yaygın dağılımı nedeniyle, F27 Minimi ve M249 SAW hafif makineli tüfeklerde M27 kartuş kayışı kullanıldı. M1980 bandı 5,56'lerde NATO ülkeleri tarafından 45 × XNUMX mühimmat kabul edilmesinin bir sonucu olarak yaygınlaştı.
Yazar istişare için Bongo'ya (Sergey Linnik) teşekkür eder.
Devam edecek ...