İnsanı ve insan duygularını söylemektir Homeros şiirlerinin asıl amacı, İlyada'nın ilk dizesi de bunu gösterir: "Söyle, tanrıça, Peleusoğlu Akhilleus'un öfkesini, söyle"; kaldı ki Odysseia bir adamın serüvenlerini anlatır, hani: "ne çok acı çekmişti denizlerde yüreği, / kurtarayım derken kendi canını, / yoldaşlarına dönüş yolunu açayım derken". Kahramanlar dizelerde yanlışsızca ifade edilen farklı farklı duygular sergilerler: Hektor'la Andromakhe'nin sadık aşkı , Paris'in Helena'ya karşı duyduğu çılgınca arzu, Akhilleus'un Agamemnon'a yaman kini, Aias'ın inadı, Nestor'un soğukkanlılığı vb.
Kimine göre, Homeros sözleri bir yazıcı tarafından kopya edilen, sözlü geleneğin en son ozanlarından biridir, yapıtları nitelikleri sayesinde unutulmamışlardır; kimine göre, Homeros Grimm, Perrault ve kendisinden sonra gelen başkaları gibi yitmekte olan sözlü gelenekleri bir araya getirip düzenleyen, yetenekli ve kültürlü biridir; kimine göreyse, sonunun umutsuz olduğunu gördüğü bir yazın türünün dahi kalıtçısı ozan, yitik yiğitlerin anısını ve kendi kompozisyonunu unutulmaktan kurtaracak tek çare olarak imlerle anlatma sistemini yaratmıştır. Homeros'un ya da bir başkasının adına kefil olan, basit bir yazıcının ya da sıradışı bir aydının yazdırdığı ya da yeniden düzenlediği İlyada ve Odysseia metinleri bütünüyle yok olmuş, sessizliğe gömülmüş bir geleneğin mucizevi kalıntısıdır o halde. Yazı da bu şiirin yapısını değiştirmiştir: Gelip geçici, doğaçlamaya dayalı ve değişken halden çıkıp sabit, ezberden okunan, kalıcı bir hale bürünmüştür. Böylece yazın doğmuştur, onunla birlikte de Homeros sorunu.
Yunanistan'da Homeros'un yapıtı bir insanın tüm yaşamını etkileyebilir: "Daha ilk gençlik yıllarından başlayarak, öğrenimine yeni başlayan çocuğun saf zihninin beslenme kaynağı Homeros'tur; kimi zaman da daha kundakta onun dizelerinin sütüyle beslenir ruhlarımız. Yaşantımızın başlarında ve insanın yavaş yavaş olgunlaştığı yıllar boyunca hemen yanı başımızdadır o; olgunluk çağımızda güneş gibi ışıldar; yaşlılığımıza dek bir kez olsun bıkmayız ondan: Onu bıraktığımız anda özlemeye başlarız yeniden; şöyle de denebilir, onunla ilişkimiz ancak yaşamla birlikte sona erer" (Homeros Alegorileri, 1, 5-7). Okulda, çocuklar Homeros'u ezberler, şiirlerinden yazı sınavına girerler, "Homeros'la ilgili sorulara yanıt vermek zorunda kalırlar.
.
.
.
Platon'a göre, Homeros Yunanistan'ın eğitmenidir.
Yetişkinler içinse, Homeros'un bilinmesi kibarlar âlemi toplantılarında oyunlar oynanmasını sağlar, davetlilerin önceden kararlaştırdıkları bir harften yoksun dizelerin ezberden okunması gibi. Bu yazın kültürü iyi eğitimin güvencesi gibi görülür, tıpkı Ksenophon'un alıntıladığı Nikeratos adlı Yunan'ın da söylediği gibi: "Babam iyi bir adam olmam için didinirken, Homeros'un tüm dizelerini öğretti bana, bugün bile İlyada'yla Odysseia'yı tümüyle ezberden okuyabilirim."
Dikkatli bir okurun gözünde, Homeros dünyasının öne çıkan özelliği şu halde tarihe aykırılıktır: İÖ XVI. yüzyıldan VIII. yüzyıla dek birçok dönemi birbirine karıştıran dünyadır o. Dolayısıyla, İlyada'yla Odysseia Balzac'ın XIX. yüzyıl başındaki Fransa'yı anlattığı İnsanlık Güldürüsü gibi belirli bir zamanın tanıklığı olamaz. Tarihe aykırılık şiirlerin inandırıcılığını azaltır, Homeros yapıtının derin yapısının incelenmesini gerektirir ve ozanın varlığını belirsiz kılar. Homeros sorunu ele alınacaksa, Strabon'un dediği gibi, "kazma kürek yetmez."
Kitapla ilgili herhangi bir inceleme yapılmamış ve ben de bir faydam olsun istedim. Zaten kitabı çok okuyan kişi olmamış çünkü insanlar genelde doğrudan İlyada ve Odysseia’yı okumaya girişiyor. Henüz kendi adıma bu şiirleri okumamın zamanının gelmediğini düşündüğüm için –konuyla ilgili kitaplar okurken karşıma çıkan pasajlar dışında- okumadım. Bir