Bu kupalardan biri, Silbervogel (Alman gümüş kuşu), Amerika Bombacısı, Orbital-Bombacısı, vb. Birçok ismini taşıyan yörüngesel bombacının çizimleriydi. Bugün birçok kişi tarafından yaratıcısının adında Zenger uzay bombacısı olarak biliniyor. Bu bombardıman uçağı Amerika Bombardıman programının (ABD'yi bombalamak için ultra uzun menzilli bombardıman uçakları yaratma programı) bir parçası olarak oluşturuldu ve SSCB'nin uzak bölgelerini, özellikle Sibirya'yı ve Uzak Doğu'yu bombalamak için de kullanılabilir.
Özellikle ilgi çekici olan bu birimin lansmanıdır. Yörüngesel bombacının, yükseltici roket motorlarıyla donatılmış özel “slaytlara” yerleştirilmesi önerildi. Bombacı olan bir kızak, toplam uzunluğu 3000 olan bir monoray ile özel bir üst geçit üzerine yerleştirildi. “Kızaklar” 600 t'de çekiş sağlamalıydı, sadece 11 saniyede. Kalkıştan sonra ve 1,5 km içerisinde rakımlara ulaşın. 1850 km / s hızında, bombardıman uçağının ana roket motoru, tasarımcılara göre, savaş uçaklarını 8 dakika içinde 22 100 km / s hıza dağıtacak ve 145 km yüksekliğine yükseltmek zorunda kalacaktı. Bombacının teorik maksimum irtifası 280 km idi.
Aparatın stratosferdeki hareketi de ilginçti. Eugen Zenger’e göre, ilk hızlanma ve ardından yerçekimi etkisi altında atmosferin yoğun katmanlarına (yaklaşık 40 km) iniş sonucu, cihazın atmosferin yoğun katmanlarından uzaklaşması ve tekrar yükselmesi gerekti. Bu hareket modeli, cihazın tekrar tekrar yoğun sürtünme ısınmasından kaçınarak atmosferin yoğun katmanlarına girmemesini sağladı. Böyle bir hareket modeli birçok çocuğa aşinadır ve su yüzeyinde fırlatılan yassı bir taşın hareketine benzer. Bu tür atlayışların genliği, bombardıman sıradan bir tri-destek şasesi kullanarak bir iniş için normal planlamaya devam edinceye kadar sürekli olarak azaltılacaktır. Yörüngesel bombacının tahmini menzili 23 500 km idi. Aslında, Zenger, Amerikan projesi Space Shuttle ve Sovyet projesi Energy-Buran'ı öngören bir uçak konsepti icat etti.
Proje Açıklaması
Avusturyalı bilim adamı Eugen Zenger, 1905 yılında doğdu. 1929'te Zenger, Viyana Yüksek Teknik Okulu'ndan mezun oldu ve bilimsel çalışmalarına başladı. Nisan ayında, genç mühendis-bilim adamı 1931, roket motorlarıyla bir dizi deney yapmaya başladı. 5 yıllarında, yanma odasının etrafında dolaşan kendi yakıtı ile soğutulan, çok sayıda statik test uygulayarak, rejeneratif olarak soğutulmuş bir sıvı yakıtlı roket motorunu (LRE) geliştirebildi. Bu motor Zenger bombardıman uçlarında kullanmayı planlıyordu.
Uzun zamandır roketlerin atmosferin alt katmanlarına oldukça küçük bir açıyla dönmesi gerektiği kanısındaydım. Neredeyse tüm hesaplamalar, İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar bu görüşe dayanıyordu. Ancak, Dr. Eugen Zenger, daha sonra karısı olan matematikçi Irena Bredt ile birlikte tamamen farklı bir konsept önerdi. Roket teorilerine göre, dünyaya düz bir çizgiye yakın bir açıyla geri dönmek gerekliydi.
Bradt ve Zenger derhal sınıflandırılmış ve bu alandaki en önde gelen bilim insanlarına gönderilen 100 kopyalarının sayısında ilgili bir bilimsel rapor hazırladılar. Bu raporların bir kısmı "Uzun menzilli roket motoru bombacısı" başlığı altında, Müttefik kuvvetlerin özel istihbarat birimleri tarafından keşfedildi.
Her şeyden önce, Zenger, seyir füzesinin yoğun atmosfere (40 km yükseklikte) aniden ve çok hızlı bir şekilde girmesi durumunda ne olacağı sorusuyla ilgilendi. Belgelerden anlaşılacağı gibi bu durumda seyir füzesi ricochet zorunda kaldı. Atmosferin yoğun katmanlarından “sıçrayan” olan roket, yine yukarı doğru daha fazla deşarj olmuş katmanlara gitti. Belli bir mesafenin üstesinden geldikten sonra tekrar yoğun katmanlara düşüyor ve onlardan tekrar zıplıyor. Böyle bir uçağın uçuş yolu, yavaş yavaş azalan bir genliğe sahip dalgalı bir çizgiydi. Zenger ve Bredt tarafından yapılan hesaplamalara göre, bu yörünge aracın verilen uçuşunu önemli ölçüde arttırdı.
Bu hesaplamalara dayanarak, Zenger, içinde yer alan bir füze "antipode bombacısı" konseptini tasarladı. tarih birçok isim altında. Bombacı süpersonik bir stratosferik cihaz olarak yaratıldı. Kısmen kanat görevi gören ve çok yalandıran bir taşıma gövdesi vardı. Kama şeklindeki kanatlar çok kısaydı. Bombacının, gövdenin en sonunda bulunan yatay bir kuyruğu vardı. Yakıt, gövdenin her iki yanında, cihazın kuyruğunda kanadın arkasında bulunan 2-x büyük tanklarındaydı. Benzer şekilde, ancak kanadın önüne, oksijen depoları yerleştirildi. Bombacının elektrik santrali, 100 T'de itiş gücü gelişebilecek dev bir roket motorundan oluşuyordu. Motor, arka gövdede bulunuyordu ve gazyağı ve sıvı oksijen üzerinde çalışıyordu. Ek olarak, uzay bombacısı, ana tarafında bulunan iki yardımcı roket motoru ile donatıldı.
Pilot, gövdenin önünde özel bir kapalı kabine yerleştirildi. Bir planlama inişini yapmak için bir üç tekerlekli bisiklet iniş takımı kullanıldı. Gövdenin orta bölümünde, 10 m'ye kadar alabilecek bombalar için bir bölme vardı. Bir bombardıman uçağına savunma silahlarının takılması planlanmamıştır. Yörüngesel bombacının uzunluğunun yaklaşık 28 metre, kanat açıklığı - 15 metre, cihazın kuru ağırlığı - 10 ton, yakıt ağırlığı - 80 ton olacağı varsayılmış, bomba yükü dikkate alınarak aracın toplam ağırlığı 100 tonuna düşürülmüştür.
Bu kadar etkileyici bir ağırlığa sahip olarak, kalkış için büyük miktarda yakıt gerekiyordu. Burada sıradan başlangıç hızlandırıcıları yardımcı olamadı. Zenger tarafından önerilen çıkış yolu, uzun ve düz bir fırlatma sahası inşa etmekti - 3 km uzunluğunda bir monoray. Daha sonra, bombacı gerekli sayıda roket motorunu yerleştirmenin mümkün olduğu özel bir slaydın üzerine yerleştirildi. Bu jet kızaklarının 10 saniyede monoray bombacısını 500 m / s hızına çıkarması gerekiyordu, ardından seyir motorunu kullanarak irtifa kazandı.
Zenger’in teorik hesaplamalarına göre, bir uzay bombacısının hızı 6 000 m / s ve 260 km cinsinden maksimum uçuş yüksekliğine ulaşabilir. yörüngesel yaptı. Bombacı yukarıda tarif edilen yörünge boyunca ilerliyordu, dokuzuncu alt nokta 16 800 km olacaktır. en baştan. Ondan sonra, uçak bir süre 40 km yükseklikte olabilir ve 23 000 km bir mesafede fırlatma sahasından uzaklaşmaya başlar ve bir başka 500 km (Dünya etrafındaki mesafenin toplam yarısı kadar) uçardı. Bombacının iniş hızı, 140 km / s'e eşitti ve bu yılki mevcut havalimanlarının herhangi birinin roket planörünü almasını mümkün kıldı.
Zenger tarafından sunulan uçuş modu seçenekleri
Bu tür uçuşların planı Eugen Zenger tarafından bir takım dezavantajları olmasına rağmen oldukça doğru bir şekilde hesaplandı. Örneğin, herhangi bir fırlatma sahasının Almanya topraklarından gelen önleyici noktası Avustralya veya Yeni Zelanda bölgesinde, yani. müttefiklerin elinde olan bölge. Buna ek olarak, hedef şehirler her zaman gereken "uçuş planı" olarak konumlandırılmadı. Herhangi bir bombardıman yörüngenin en alt noktasından yapılacak, ancak bu durumda bile bombalama sırasındaki dağılma çok önemli olacaktır. Batı Yarımküre'de, Zenger’in planına göre yörüngenin alt noktasında olabilecek tek şehir New York idi. Bu durumda, bombacının kendisi Japonya'ya ya da Japon birlikleri tarafından kontrol edilen ve müttefiklerin topraklarına inen Pasifik Okyanusu'nun bir kısmına gönderilecektir.
İlk seçenek
İlk seçenek Almanya'da bir bombardıman uçağının başlatılması, yakın bir alana girmesi ve açılan balistik yörünge boyunca antipod noktasında bombalama ve iniş noktalarına uçmasıydı. Bu noktalar Avustralya veya Yeni Zelanda bölgesinde olduğu için roket planör kaçınılmaz olarak pilotla birlikte kaybedilecek. Evet, ve geleneksel bombaları kullanırken çok yüksek bir rakımdan bombalamak çok etkisizdi. Bu durumda, hedefe olası bir dalış ve pilotun daha sonra atılması ile bir seçenek olarak kabul edildi. Bu durumda, bombalamanın en yüksek doğruluğu elde edilebilir.
İkinci seçenek
İkinci değişkene göre, bombardıman uçağının bombalama noktasına ulaşması, hedefi bombalaması, ardından 180 derecelerine dönmesi ve fırlatma sahasına geri dönmesi gerekiyordu. Roket fırlatıcısının fırlatılması sırasında 6 370 m / s hızına ulaşması ve 91 km yüksekliğe ulaşması gerekiyordu. 5 500 km mesafedeki bir balistik yörünge boyunca bu uçuş modunda. fırlatma yerinden, hızı 6 000 m / s'ye düşmüş olmalı ve uçuş yüksekliği 50 km'ye düşmelidir. Başka bir 950 km sonra. bombalama yapıldı, bundan sonra uçak 330 saniye boyunca 500 km yarıçapında bir dönüş yaptı. ve geri dön. U-dönüşünden çıktıktan sonra arabanın hızı 3 700 m / s ve uçuşun yüksekliği 38 km olacaktır. 100 km mesafede. Zaten Almanya topraklarında başlangıç noktasından itibaren, uçak hızı 300 m / s ve uçuş yüksekliği 20 km olacaktır. Takip eden planlama ve iniş aşaması geleneksel bir uçakla aynıydı.
üçüncü düzenleme,
Bu değişken altında, Zenger, su yüzeyinden sıçrayan bir taş yörüngesine benzeyen “dalga planlama” modunu düşündü. Uzaydan planlama yaparken, roket planör atmosferin yoğun sınırlarından birkaç kez yansıtılarak olası bir uçuş mesafesini önemli ölçüde arttırmak zorunda kaldı. Böyle bir rejimi uygulamak için, Zenger yörüngesel bombacısının 7 000 m / s'de hıza ulaşması ve 280 km'de bir uçuş yüksekliğine ulaşması gerekiyordu. bir mesafeden 3 500 km. en baştan. İlk düşüş ve "atmosferden geri tepme", 40 km yükseklikte. 6 750 km mesafesinin üzerinde gerçekleşmiş olmalıydı. en baştan. Dokuzuncu planlama ve “sıçrama”, 27 500 km uzaklıktadır. en baştan. 3 saat süren 40 dakika süren uçuştan sonra, Dünya'yı tamamen yuvarlayan roket planörünün Almanya'daki bir hava sahasına inmesi gerekiyordu. Tahmini bombardıman noktası, atmosfer sınırlarına bir sonraki düşüşde bu moddaydı.
Zenger’in raporu, bu gerçek “uzay” bombacısını geliştirmek için yapılması gereken araştırmaları listelemenin yanı sıra, en pratik olarak tek tabanlı bir planı benimseme önerisiyle sona erdi. Proje, Trauen kasabasında özel bir gizli bilimsel araştırma enstitüsü kurulmasını öneren Luftwaffe Yüksek Komutanlığı yetkilileri tarafından desteklendi. Silbervogel roket motorunun tam ölçekli testi için bir test sahasının inşaatının başlaması Haziran 1941 için planlandı. Programın uygulama süresi 10 yıldı, aslında, projeyi tam olarak mahvetti. 1941 yılında, SSCB'ye karşı bir kampanya başlatarak, Almanya önümüzdeki yıllarda çalışamayan tüm programları kısıtladı.