Güneybatı birlikleri ve Don Cephesi'nin sağ kanadı, 3. Romen ordusunun çeşitli sektörlerde savunmasıyla ayrıldı. Saldırıyı güneydoğu yönünde geliştiren mobil formasyonlar, ilk iki günde 35-40 km ilerleyerek düşmanın karşı saldırılarını püskürttü. 20 Kasım'da Stalingrad Cephesi, Alman 4'üncü savunmasının patlak verdiği bir saldırı başlattı tank Ordu ve 4. Romanya Ordusu. Stalingrad yakınlarındaki durum kökten değişti.
Karşı saldırı öncesi durum
Stalingrad savaşı hem Büyük Vatanseverlik Savaşı hem de Dünya Savaşı sırasında büyük öneme sahipti. Sovyet ordusu hala Almanya'nın ana güçlerini ve uydularını Doğu (Rus) cephesinde tuttu ve toprakladı. Yılın 1942 kampanyasında belirleyici bir zafer kazanmaya çalışan (Sovyet silahlı kuvvetlerini ve SSCB'yi ezmek için), Alman liderliği yalnızca Alman ekonomisinin kaynaklarını değil, işgal altındaki ülkelerin ekonomilerini de kullandı. Alman askeri-sanayi üssü kapasitesini artırmaya devam etti ve önceki yıla göre 1942'taki askeri teçhizat üretimi 1,5 - 2 zamanlarında arttı. Milyonlarca yabancı ve savaş esirini emek olarak kullanmak, Üçüncü Reich liderlerinin askeri yaştaki erkekleri Alman ekonomisinden kurtarmasına ve onlardan yeni bölümler oluşturmasına izin verdi. SSCB ile mücadelede Alman birliklerinin uğradığı muazzam kayıplara rağmen, Alman bölünme sayısı artmaya devam etti. 1942'un düşmesiyle Sovyet-Alman cephesinde, Üçüncü Reich'in müttefikleri ve uydularının 266 bölümleri de dahil olmak üzere 72,5 bölümleri vardı. Bu nedenle, savaşın başlangıcına kıyasla Hitler komutanlığı ayrıca Sovyet-Alman cephesinde önemli sayıda bölünme de çekti.
Alman İmparatorluğu'nun bölümlerinin ana ve en çok savaşa hazır kısmı, Doğu Cephesinde şiddetli bir mücadele ile sarsıldı. Ayrıca, Wehrmacht'ın en eğitimli ve deneyimli kadroları orada öldü, bu da kompozisyonunda niteliksel bir bozulmaya yol açtı. Sovyetler Birliği'nin ölümcül kanaması olduğu bir dönemde, İngiltere ve ABD uygun koşullarda idiler, ekonomilerini daha da harekete geçirdiler ve dünya savaşındaki zaferlerini elde etmek için silahlı kuvvetlerin inşasını yürüttüler. (Anglo-Sakson bloğu). Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere’nin ustaları dünya katliamını serbest bıraktı, Almanları ve Rusları tekrar serbest bıraktılar ve sert bir savaşın tükettiği iki büyük gücün bitmesi ve kendi “dünya düzenini” kurmaları için bir süre bekledi.
ABD ve İngiltere’deki askeri üretim seviyesi, Alman bloku ülkelerinin üretiminden çok daha ileri bir seviyedeydi. 1942’te, Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya, Avrupa tiyatrosunda saldırı operasyonları yapmak için ihtiyaç duydukları her şeye sahipti, düşmana üstünlük sağladılar. Aynı zamanda, Almanya ve müttefikleri, Fransa’yı işgal etmesi durumunda, Batı’da Amerikan ve İngiliz birliklerini sürdürecek güçleri yoktu. Başlıca, en iyi güçleri Doğu’daki şiddetli savaşlarla sınırlandı. Yani, Müttefiklerin Avrupa’ya iniş koşulları en uygun olanıydı. Ancak aceleleri yoktu. 1942 yazında, Sovyetler Birliği'nin savaş yasasının son derece zor olduğu durumlarda, Amerikan ve İngiliz liderliği gerçek savaştan uzak durmak için her şeyi yaptı.
JV Stalin, William Churchill’in mutabakatında şöyle yazmıştı: “Moskova’da Ağustos 12 p. İngiltere Başbakanı Churchill’in, 1942’te Avrupa’da ikinci bir cephe düzenlemenin imkansız olduğunu düşündüm. Bilindiği gibi, ikinci cephenin Avrupa’daki 1942’teki organizasyonu Londra’daki Molotof ziyareti sırasında önceden belirlenmiş ve Haziran 12’ta yayınlanan kararlaştırılan Anglo-Sovyet tebliğinde yansıtılmıştır. şehir
Ayrıca Avrupa’daki ikinci cephenin örgütlenmesinin, Alman kuvvetlerini Doğu Cephesinden Batı’ya yönlendirmeyi, Batı’da Alman faşist güçlerine karşı ciddi bir direniş üssü oluşturmayı ve böylece Sovyet birliklerinin 1942’teki Sovyet-Alman cephesindeki konumunu hafifletmeyi amaçladığı da bilinmektedir. Sovyet komutasının, 1942’ta Avrupa'da ikinci bir cephe yaratmak umuduyla yaz ve sonbahar operasyonları için bir plan oluşturduğu açıktır. Avrupa'daki 1942'te ikinci bir cephe oluşturmak için Büyük Britanya Hükümeti'nin reddedilmesinin reddedilmesinin, bütün bir Sovyet halkına manevi bir darbe verdiğini, ikinci bir cephe oluşturmaya güvendiğini, Kızıl Ordu'nun önündeki konumunu zorladığını ve Sovyet komutanının planlarına zarar verdiğini anlamak kolaydır.
Bana ve meslektaşlarına göre, 1942 yılı Avrupa'da ikinci bir cephe oluşturmak için en uygun koşulları temsil ediyor, çünkü Alman birliklerinin neredeyse tüm güçleri ve dahası en iyi güçler Doğu Cephesi'ne yöneldi ve Avrupa'da az sayıda güç kaldı ve daha da kötüsü . 1943'in, yılı 1942'in yapacağı gibi ikinci bir cephe oluşturmak için uygun koşullarla aynı şekilde temsil edip edemeyeceği bilinmemektedir. Bu nedenle, 1942’ta mümkün olduğuna ve Avrupa'da ikinci bir cephe oluşturması gerektiğine inanıyoruz. Ancak ne yazık ki, bunun için Büyük Britanya Başbakanı'nı ikna etmedim ve Moskova Cumhurbaşkanı’nın Moskova’nın görüşmelerindeki temsilcisi Sayın Harriman, Sayın Başbakan’ı tam olarak destekledi. ”
14 Ağustos 1942 Churchill'de, bu not için IV Stalin'e cevaben, Anglo-Amerikan kuvvetlerinin Kuzey Afrika'daki planlı operasyonunun ikinci bir cephe olarak ilan edilmesini önerdi. Bununla birlikte, Avrupa'dan ve Almanya'nın daha hayati merkezlerinden uzakta düşmanca konuşlanma önerisi, Avrupa'da ikinci bir cephenin gerçek açılışının yerini alamaz. Aslında, İngiliz-Amerikan güçleri Kasım 1942’ta Fransız Kuzey ve Kuzey-Batı Afrika’ya indi ve İtalyan-Alman kuvvetlerine karşı saldırılarını izlediklerinde, bu tek bir Alman bölünmesini Sovyet-Alman cephesinden çıkarmadı.
Aynı zamanda, İngiltere ve ABD’nin önderliği, geleneksel olarak kendi ülkelerinde ve dünyadaki halkı aldatmak için gözlerini çok iyi çekmeyi geleneksel olarak biliyordu (sesler daha yüksek ve kahraman Sovyet halkına yardım etmeyi talep ediyordu). Kamuoyunu sakinleştirmek için Atlantik Duvarı'nın erişilemezliği efsanesi yaratıldı ve daha sonra Kuzey Afrika'daki mücadelenin önemini her yönden şişirdi. Sonuç olarak, günümüzde sokaktaki batılı bir adam Afrika'daki El Alamein'deki zaferleri hatırlayabiliyor ve Alman bloğunun kahraman Amerikan ve İngiliz askerleri tarafından yenildiğini ve Rusların en iyi ihtimalle Sibirya'nın ormanlarında ve bataklıklarında bir yerde partizan olduklarını düşünüyor.
Batıdaki Alman kuvvetleri son derece zayıftı. Batı Cephesi karargahının operasyon departmanının sınai genel başkanı olan Alman general B. Zimmerman, çok iyi bilgilendirilmiş bir kişi, daha sonra şunu yazdı: “Doğu Cephesinin Batı’daki tüm savaşa hazır yaşam kuvvetlerini ısrarla bastırdığını söyleyebiliriz. ve askeri teçhizat ... Alman savunma sisteminin batısındaki asıl zayıflığını gizlemek için Hitler, 1942 sırasında İngiliz kanalı boyunca tahkimatların inşasını tamamlamayı emretti. e "Atlantik Duvarı" silahların ekipman bahsetmiyorum, başardılar. " Ordu Grubu Batı’nın komutanı Rundstedt, OKW tarafından kendisine sunulan bir raporda “Batı operasyon tiyatrosunda Alman askerlerinin çoğunluğunun çok yaşlı olduğunu belirtti. Hizmette genellikle yapay uzuvları olan memurlar vardı. Kulak taburları muzdarip insanlardan bir tabur oluşturuldu. Daha sonra, tüm 70 bölümü mide hastalıkları olan ve özel bir diyete ihtiyaç duyan askerler ile donatılmıştı ... Akut ağır silah sıkıntısı vardı, özellikle tanklar. "
Tüm 1942 boyunca, Batı'daki Alman hava kuvvetleri yalnızca 400 savaşa hazır bombardıman uçaklarına ve 200 savaşa hazır savaşçılara kadar sahipti. ABD ve İngiltere'nin Avrupa'da ikinci bir cephe açmasını engelleyen geçilmez bir engel olarak Atlantik Duvarı mevcut değildi. Yalnızca Alman Nazilerin ve Anglo-Amerikan ırkçıların propagandasının meyvesiydi. General Halder, “Bir komutan olarak Hitler” adlı kitabında şöyle yazdı: “Bir istilayı kovmak ve böylece onurlu bir barışın sonucuna zemin oluşturmak mümkün mü? “Alman kalesi”, rakiplerinin surları üzerindeki gücünü bileme umuduna sahip miydi? Hayır. Sonunda bu peri masallarından kararlı bir şekilde kurtulmalıyız ... Bu, 1942'un başlangıcı kadar erken belliydi. ”
Bu nedenle, İngiltere ve Birleşik Devletler, ordularını Avrupa'da karaya çıkarma ve savaşın süresini (ve Rus kayıplarını) önemli ölçüde azaltma şansına sahipti. Ancak bunu yapmayacaklardı - SSCB ve Almanya'nın tükenmesi stratejik çıkarlarıydı. Birinci Dünya Savaşı sırasında olduğu gibi, Batı demokrasileri de yalnızca Rusya’nın “müttefiki” gibi davrandılar. Rusya ve Almanya, sert bir savaşın tükettiği, ABD ve İngiltere'yi dünya düzenini oluşturmak için tüketmek zorunda kaldılar. Ancak, Rus halkının düşmanları yanlış hesapladı. Diğer gelişmeler, ölümle ilgili hesaplamaların yanlış olduğunu ya da en azından Sovyetler Birliği'nin önemli ölçüde zayıfladığını gösterdi.
Stalingrad’da savaş sırasında Alman askerleri. Fotoğraf kaynağı: http://waralbum.ru/
Kış kampanyası için Alman planları
Stalingrad ve Kafkasya'da ağır kayıplar; Ordu Grubu "A" ve "B" nin ana kuvvetlerinin uzunluğu (ön 2300 km); Birliklere stratejik arka planlarının muazzam uzaklığı, tam teşekküllü bir yol ağı yaratılmaması ve partizan hareketinin yoğunlaştırılması sorunu; Sovyet birliklerinin diğer stratejik bölgelerdeki aktif eylemleri, askerlerini "Kuzey" ve "Merkez" ordularından Sovyet-Alman cephesinin güney kanadına nakletme fırsatından mahrum kaldı. Bu gerçekler karşısında, Alman kara kuvvetlerinin merkezi, Stalingrad ve Tuapse ve Nalchik bölgelerindeki küçük alanlar hariç, Alman kuvvetlerinin savunmaya geçmesini emretmek üzere Ekim 14 1942’e zorlandı. Alman Yüksek Komutanlığı Doğu Cephesi’ndeki birliklerin görevini “elbette elde edilen çizgileri sürdürmek” olarak belirledi.
Yaklaşan kış kampanyası, Kızıl Ordu’yu “kalıcı olarak yok etmek” için 1943’te taarruzun devam etmesi için ön şartlar yaratmalı. Yüksek Komutanlık birlikleri istedi: ne pahasına olursa olsun kış mevsimi; düşmanın sakinleşmesine ve yanıltıcı olmasına izin vermeyerek aktif bir savunma yürütmek; Sovyet birliklerinin saldırıları durumunda, en ufak bir geri çekilme veya operasyonel canlandırma manevrasına izin vermemek; kesilen veya çevrelenen parçalar yardım gelene kadar savunmalıdır. Donma başlamadan önce ekipmanın pozisyonunun tamamlanması önerildi. Birliklerin saldırgan saldırısını korumak ve aynı zamanda Kızıl Ordu’nun inisiyatifi “kısmen” ele geçirmesini önlemek amacıyla “son derece aktif” savunmaya ve “Alman askerinin Rus aleyhine üstünlüğüne” vurgu yapıldı. Kızıl Ordu'nun beklenmedik bir şekilde büyük kuvvetler tarafından saldırıya uğradığı önceki kış mevsimindeki durumdan kaçınmak için Sovyet birliklerinin önünde ve arkasında meydana gelen olaylara ayak uydurmak için yoğun bir keşif sunması önerildi.
Bu nedenle, Alman Yüksek Komutanlığı, kış aylarının 1943'in ilkbaharından itibaren Doğu Cephesi'ndeki Wehrmacht saldırısının sürdürülmesinin ön koşullarını koruyacağına inanıyordu.Kışın, askerlerin savunmacı konumlarını güçlendirmek ve Rusların girişimi ele geçirmelerini engellemek için aktif savunma yapmak zorunda kaldıklarına inanıyordu. Aynı zamanda, sağlam savunma kışına hazırlanmak için önlemler alan düşman, Ordu Grubu Merkezinin Sovyet birliklerinin sert eylemleriyle sınırlandığı Sovyet-Alman cephesinin merkez sektörüne özellikle dikkat etti. Alman komutası, burada Kızıl Ordu’nun büyük bir taarruzunun hazırlanmakta olduğuna inanıyordu. Ekim ayının ortalarında, Alman istihbaratı 1942'e şöyle devam etti: "Düşman, görünüşe göre Kasım ortasına hazır olması gereken merkez ordu grubuna karşı büyük bir kış operasyonu hazırlıyor."
Genel olarak, Wehrmacht'ın komutası Stalingrad yakınlarındaki Kızıl Ordu'nun büyük bir karşı taarruzunu beklemiyordu. Kasım’daki Doğu İstihbarat Alman Dış İstihbarat Birimi 6 şu tahminde bulundu: “Rusya Doğu Cephesi’ne karşı gelecekteki Rus operasyonlarının ana yönü, Ordu Grubu Merkez bandında giderek daha belirgin hale geliyor. Bununla birlikte, Rusların bununla birlikte Don konusunda büyük bir operasyon yürütmek isteyip istemedikleri veya güçsüzlük nedeniyle aynı anda iki yönde başarılı olamayacakları için güneydeki hedeflerini sınırlandırıp sınırlamayacakları henüz belli değil. ” Almanlar, güneydeki yaklaşmakta olan Rus saldırısı hakkında bazı tahminlerde bulundu. Ancak bilmedikleri temel şey: Grevin ölçeği ve zamanı, şok gruplarının bileşimi ve grevlerinin yönü.
Hitler, daha önce "zafer" olduğunu açıklamasına rağmen, Stalingrad'daki operasyonu tamamlamakta ısrar etti. 8 Kasım Parti kongresinde yılın 1942'i Hitler'in şunları söyledi: “Volga'ya belirli bir noktada ulaşmak istedim ... Şans eseri bu şehir Stalin'in adını taşıyor. Ama o yüzden oraya gitmek istemedim ... Oraya gittim çünkü bu çok önemli bir nokta. Böylece yaklaşık dokuz milyon ton petrol olan otuz milyon ton yük taşıdı. Ukrayna'ya ve Kuban'dan kuzeye sevk edilmek üzere sular altında buğday vardı. Manganez cevheri orada teslim edildi ... Onu almak istedim ve - bilirsin, çok ihtiyacımız yok - onu aldık! Sadece birkaç puan boş kaldı. Bazı insanlar soruyor: neden çabuk almıyorsun? Çünkü orada ikinci bir Verdun istemiyorum. Bunu küçük şok gruplarıyla başaracağım. ”
Kasım 17'te, Sovyet saldırılarına başlamadan iki gün önce Hitler, 6 Ordusuna Stalingrad'ın fabrika bölümünde Volga'ya kaçma emri verdi. Paulus askerlerine: "Bu emrin cesur birliklerimizde yeni ilham kaynağı olacağına ikna oldum." “Red Verdun” Alman kuvvetlerinin en zorlu dövüşleri tarafından tüketilen bu düzenin kansızlıkta herhangi bir ilhama yol açamayacağı açıktır. Kaçınılmaz ölümün gölgesi zaten onların üzerine sarktı.
Stalingrad tarafından çevrili Alman askerleri
Ordu Grubu "B"
M. Weichs'in emri altındaki Voronezh ve Stalingrad yönündeki 1300 kilometrelik cephesinde faaliyet gösteren bir grup "B" grubu, 6, 2 saha ordusu ve 4 tank ordusu, 8 İtalyan, 2 Macarca, 3 inci ve 4 inci Romanya ordusu (Kasım ayında 1’a kadar 82 bölümü ve dört ekip vardı). Faşist Alman kuvvetlerinin ana grev kuvveti - 6-I ve 4-I tank orduları - Stalingrad bölgesinde uzun süren savaşlara çekildi. Havadan, Alman birlikleri 4 hava filosunu destekledi.
Ordu Grup Merkezinde yer alan sol kanat, Voronej'in kuzey-batısındaki bölgede faaliyet gösteren Hans von Zalmuth komutasındaki 2-I Alman ordusuydu. Burada 210 km genişliğindeki şeritte 14 bölümleri vardı. Daha çok sağa, çoğunlukla nehrin başında. Don, G. Yani'nin emri altında 2-I Macar ordusunu savundu. İşgal altındaki 190 km bandının genişliği ile, iki Alman dahil olmak üzere 12 bölümlerini de içeriyordu. Daha sonra 8-I İtalyan Ordusu General Italo Gariboldi'yi takip etti ve 180 km genişliğinde 10 İtalyan ve iki Alman bölümü vardı. Sağında, 3-km genişliğindeki şeridinde rol alan ve 170 bölümleri bulunan 10-I Romanya Ordusu Petre Dumitrescu vardı. Bir sonraki sırada Alman sendikaları vardı: 6 km genişliğindeki 16 bölümlerinin bir parçası olarak Friedrich Paulus'un ordusu; Daha sonra, üç Alman bölümü 140 km'de sektöre etki eden G. Gotha'nın 4 Tank Ordusu. Bu ordunun yedisi, yaklaşık 50 km genişliğindeki Romen bölümleri, Stalingrad'ın güneyinde, Yergeni'nin engebesi boyunca uzanan Volga'nın kıvrımı boyunca yerleştirildi. Kasım 200 civarında, 20 tank ordusunun komutasına bağlı olan bu Romen askerlerinin, bağımsız bir 4 Romen ordusuna K. Constantinescu'ya tahsis edilmesi amaçlandı. Neredeyse bu ordu ile etkileşime girmemiş, ancak 4-th tank ordusunda yer alan 16-i motorlu bölümü. “B” Ordu Grubu'nun yan tarafını sağladı ve 4 Tank Ordusunun faaliyet gösterdiği Terek'e kadar yaklaşık 300 km genişliğindeki bir sektörü kontrol etti.
Alman 6. Ordusunun birlikleri ana güçleri tarafından Stalingrad mücadelesine çekildi ve güneyden bitişik olan 4. Panzer Ordusu da Stalingrad'a bir darbe vurdu. Ekim - Kasım 1942'deki saldırı savaşlarında, bu orduların oluşumları ve birimleri iyice bitkin ve kansızdı. Yerleşik ve yetersiz donanımlı Romanya bölümleri ana grev grubunun yanlarını sağlamakla görevlendirildi. Ordu B Grubu'nun cephesi büyük ölçüde uzatıldı, bu da komuta ve kontrolde bir sorun yarattı. Ayrıca, koalisyon niteliğinde sorunlar da vardı. Özellikle Rumen ve Macarlar birbirlerine düşmanca davrandılar (bölgesel, tarihsel iki ülke arasındaki anlaşmazlık). 8. İtalyan ordusunun 2. Macar ve 3. Romanya orduları arasında konuşlandırılmasının temeli haline geldi. Zayıf yönler arasında, silah ve teçhizattaki Alman birliklerinden daha düşük olan Alman müttefiklerinin ordularına, komuta personeline ve savaş hazırlığına da geniş bantlar verildiği, ancak Stalingrad bölgesindeki Alman birliklerine nispeten dar bir bölüm üzerinde yoğunlaştığı belirtilebilir. Az sayıda Müttefik ordusunun bir parçası olan Alman bölümleri, savaş etkinliklerini önemli ölçüde etkileyemedi, ayrıca topçu birimlerini ve savaş mühendisi taburlarını en zor savaşın gerçekleştiği Stalingrad'a kısmen aktardılar.
Bir diğer ciddi sorun ise manevra kabiliyetine sahip rezervlerin olmamasıydı. Ordu Grubu “B” nin operasyonel rezervinde sadece 294-I piyade bölümü, 22-I Alman tank bölümü ve 1-I Romanya tank bölümü vardı. Almanya'da bizzat yeni bağlantılar kuruluyordu ve Fransa'da mobil bağlantılar kuruluyordu. Ancak, halihazırda işgal altındaki Rusya topraklarının ve “B” Ordusu Grubu cephesinin muazzam uzunluğu, ani bir kriz durumunda, gerekli kuvvetleri zamanında sıkılaştırmaya izin vermedi. Sadece bir tank bölümünün transferi 80-90 demiryolu trenleri gerektiriyordu. Almanya'yı Doğu Cephesi'ne bağlayan demiryolu hatları aşırı yüklendi, demiryolu hatlarının çoğu tek hattaydı ve her yer dar bir ölçüye dönüştürülmedi, yeterli vagon ve diğer ekipmanlar yoktu. Bu nedenle, yükleme sırasından, Batı Avrupa'dan Rusya'daki düşmanlık yerine tek bir bölümün gelişine kadar üç hafta sürdü.
Kızıl Ordu Stalingrad'daki düşmana saldırmaya devam ediyor
Devam edecek ...