20 yılı aşkın süredir romantik ortaklar olan kıdemli moda yöneticileri Carlo Alberto Beretta ve Jacopo Venturini, altı yıl önce Milano’da yeni bir daire aramaya gittiklerinde, biraz tarih ve biraz çekicilik arıyorlardı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Müttefik bombaları tarafından ağır hasara uğrayan bir şehirde aramaları kolay değildi, daha sonra on yıllar boyunca her zaman düşünülmeden yeniden inşa edildi ve yenilendi.
İlk başta, Arco della Pace yakınlarındaki dört katlı 1920 binasındaki daire, Tod’s’un genel müdürü Beretta ve Valentino’nun CEO’su Venturini’nin umduğu gibi görünmüyordu. Yapının sağlam kemikleri olsa da – orijinal cilalı gri alçı duvarlara ve güzel bir dövme demir korkuluğa sahip merkezi bir kavisli merdivenle İtalyan Belle Époque mimarisi – dairenin iç mekanı Milano modernliğinin en kötü yönlerini temsil ediyordu. Gerçekten de, asma tavanlar, bir alçıpan labirenti ve duvardan duvara endüstriyel halılardan oluşan bulanık bir deniz ile tamamlanan alan, masalarında kunduzdan kaçan bir düzine insan tarafından işgal edilen bir satış ofisi olarak kullanılıyordu. Venturini, “Hayal gücünüzü kullanmanız gerekiyordu” diyor.
Altında ne gizlendiğini görmek için duvar panosu ve halının küçük bir bölümünü kestikten sonra, kasvetli ofisin, daha önce görkemli bir müstakil konutun 3.200 metrekarelik salon katının ne olduğunu gizleyen bir cephe olduğunu keşfettiler. Orijinal sahiplerinin torunları 1990’larda diğer katları satmıştı, ancak reis salon düzeyinde zengin bir tarzda yaşamaya devam etmişti. Beretta, 2000’li yılların başında öldükten sonra, kültürel mirasın korunmasından sorumlu devlet kurumunun tüm kata dönüm noktası statüsü verdiğini söylüyor; mirasçıları eski konutunu bir ofise dönüştürdüklerinde, tüm önemli tarihi unsurları dikkatlice örtmek ve korumak zorunda kaldılar.
Geçici malzemenin altında, İtalya’nın kıvrımlı Liberty stilinin yerini modern çağa bıraktığı dönemden kalma görkemli bir kabuk vardı – Venturini ve Beretta’nın geniş kapsamlı estetik duyarlılıkları için mükemmel bir zemin. Bu günlerde dekoratörler için sonsuza kadar aristokrat ailelere aitmiş gibi görünen yeni evler – yeni satın alınan yadigârlar ve antika mobilyalardan oluşan bir palimpsest – yaratmak şık olsa da, iki adam aslında bu tür ortamlarda büyüdü. 53 yaşındaki Venturini ve 57 yaşındaki Beretta, sayamayacakları kadar çok nesildir Milano’da yaşayan ailelerden. Milano’nun Brera semtindeki ünlü antika satıcısı Maurizio Epifani ile eski bibloların yanı sıra 20. yüzyıldan kalma nadir İtalyan mobilya ve aydınlatmalarını bulan uzun zamandır bir dostlukları var. Venturini, “Biz her zaman İtalyanlığın onu bir araya getirmesini istiyoruz” diyor.
Genellikle çağdaş İtalyan tasarımının ortak dili olan minimalizm, onlar için çok az çekicidir. Bunun yerine, daire, sersemlemiş rokoko ve Oryantalistten cilalı Arka Deco ve Modernist’e kadar güzel nesnelerle dolu, hepsi titizlikle dizilmiş ve karamsar bir şekilde aydınlatılmış. Dairenin denlike sıcaklığı ve kabine de merak yoğunluk, Venturini’nin Milan’ın “gizli” karakteri olarak adlandırdığı, şehri dışarıdan birinin tam olarak kavramasını zorlaştıran bir nitelikle uyumludur. “İş için soğuk bir yer gibi görünebilir, ama daha önce içeridesin, bir kutu gibi, açılıyor” diyor.
Ev yavaş yavaş açılıyor, her oda kendi abartılı hikayesini anlatıyor, hepsi orijinal suni mermer duvarları ve mozaik karo zeminleri (şimdi Ignazio Gardella tarafından bir dizi asılı cam fenerle aydınlatılan) ile 59 metrelik bir koridorla tematik olarak birbirine bağlı. . Kütüphanede, İtalyan rasyonalist mimar Giuseppe Pagano’nun, erkeklerin işten sonra paltolarını üzerine örttüğü leopar desenli minderli bir sandalyenin yanında, Belçika’nın Antwerp kentindeki bir eczaneden 12’ye 15 fitlik oymalı bir 19. yüzyıl ceviz kitaplığı duruyor. . Bel yüksekliğindeki yeşil mermer orta sehpanın üzerinde, 20. yüzyılın başında kartonpiyer, cam, tel ve plastikten botanik çalışma için yaratılan, Venturini’nin yaşamdan daha büyük Alman ve İtalyan anatomik bitki modellerinden oluşan koleksiyonundan iki düzineden fazla duruyor. Odun. (Bazen kürk, saç veya tüy parçalarıyla daha da dokunsal hale getirildiler.) Venturini, salyaları akan Sinek kapanı benzeri bir çiçeği işaret ederek, “Bazıları oldukça ürkütücü,” diyor. “Beni korkutan şeyleri toplamayı seviyorum” diye ekliyor.
Bitişikteki iki salonun her biri kendi atmosferini sunuyor. Birinde, koyu yeşil kadife bir kanepe ve iki kutulu açık yeşil Arka Deco koltuk, Coco Chanel’in Paris’teki Rue Cambon dairesinde sakladığı buğday demeti yan masasını çağrıştıran bir masa da dahil olmak üzere, birbirine itilmiş bir grup küçük masayı çevreliyor. Diğer yaşam alanı chinoiserie ile aşılanmış bir sığınaktır – Torino’da bulunan çiftin siyah lake ve yaldızlı bir 18. yüzyıl sekreteri, kan kırmızı bir iç mekan ortaya çıkarır ve kırmızı parşömen kaplı Parsons tarzı bir sehpa, bir kuştüyü önünde oturur. – Osmanlı döneminden kalma çay havluları ve antika toile de Jouy kumaşından yapılmış minderlerle dolu kolsuz kanepe. Duvarlarda eski papağan ve böcek resimleri var.
Dairenin açık alanı sınırlı olduğundan, geniş kemerli pencereleri olan yemek odası bir kış bahçesi oluşturmak için yapılmıştır. Saksılı tropik kentia palmiyeleri ve bir rüzgar tarafından süpürülen siyah yapraklardan oluşan bir çardağa benzeyen dev bir özel yapım demir avize var. Duvarlarda, Beretta’nın ailesinden kalma 19. yüzyıldan kalma elle çizilmiş bir botanik rehberin çerçeveli sayfalarından oluşan geniş bir ızgara asılı. Çevrede, Palermo’daki bir otelden gelen 1920’lerin kakma rattan mobilyalarından oluşan bir süitten iki sandalye (dairenin her yerine yerleştirilmiş sekiz adet) var. Yanmış koyu kahve tiftik döşemeler ve yüksek kesim değerli taşların silüetleri gibi şekillendirilmiş geometrik koltuk arkalıkları, romantik iç mekana Konstrüktivist modernitenin bir kenarını sağlıyor.
Beklenmedik kontrastlar da yatak odasında bolca bulunur. Orada, sakinleştirici nötr bir palete güvenmek yerine, çift, yataklarının arkasındaki duvara yoğun bir siyah-kırmızı 1940 Özbek suzani astı; yerde canlı çizgili kilimler var. Tuvalet masasındaki çok kollu bir şamdan, Venturini’nin bazen taktığı kalın kolyeler ve kolyelerle örtülüdür. Burada da kişisel bir karışım var. nesneler : Beretta’nın çocukluğundan beri sahip olduğu 19. yüzyıldan kalma bir karakalem portre, daha önce Venturini’nin annesine ait olan, 18. yüzyıldan kalma süslü bir kilise dizliğine yaslanır; çift birlikte, bir duvarda asılı olan çağdaş siyah-beyaz fotoğraf koleksiyonunu bir araya getirdi. Beretta, “Bu sadece güzellikle ilgili değil” diyor. “Bir şeyi ilk gördüğünüz, size verildiği ya da birlikte satın almaya karar verdiğiniz anı hatırlamakla ilgili.” Bu yüzden apartmanın böyle bir ruhu var: Canlı ve asla unutmanıza izin vermiyor.