Metropollerde yaşayan insanların kendi sosyal çevrelerinde yaşadıkları giderek artan bir kopukluk var. Bu, onların refahını etkiler ve gelecekte çok sayıda zihinsel sağlık sorununu tetikler. Kısa öyküler, kentsel yalnızlık sorununun nasıl şekillendiğini ve bizim bu salgına nasıl katkıda bulunduğumuzu araştırıyor. Kentsel yalnızlığın yüzeyde ölümcül görünmese de, nasıl çalıştığımız üzerinde ciddi yansımaları olduğunu temsil ediyorlar.
Katherine Mansfield’ın “Miss Brill”i, gerçeklerimizin çevremizde gördüğümüzden ne kadar uzak olduğunu betimleyerek kentsel yalnızlığı yakalıyor. Bayan Brill her pazar, insanları izlemek için yerel halk bahçelerine giderdi. Depodan çıkardığı bir kürk manto giydi ve “hayatı ona geri vermek” için defalarca dokundu – ona “sevgili küçük şey” diyerek – tekrar tekrar dokundu. Palto, onun varlığının bir metaforuydu. Kendisi de bir tür “depolama”ya sıkışmış biriydi. Yalnızdı ve pazar günlerini yanından geçen diğer insanların hayatlarını izleyerek geçirirdi. Bu haftalık gezilere olan yoğun sevgisi, kendisinin yalnızlığının farkında olmadığını kanıtlıyor. Parkta karşılaştığı insanlarla birlikte bir oyunun parçası olduğunu hayal etti. Ancak hikayenin sonu, onun ait olma duygusunun bir yanılsama olduğunu ortaya çıkardı. Sonsuz bir merakla, Bayan Brill karşılaştığı insanları keskin bir şekilde gözlemlerken, aynı zamanda aynı incelemeyi kendisine de yapmayı unutuyordu.
Bayan Brill kendinden o kadar uzaklaşmıştı ki sonunda ağladığını bile fark etmedi. Mansfield, “Ama kapağı kapattığında bir şeyin ağladığını duyduğunu sandı” yazdı. Sadece parkta “aptal yaşlı bir şey” olarak anıldığı için değil, aynı zamanda hayatının boşluğunun ona gizlice girdiği için kederi taştı. Herkesin aynı oyunun parçası olduğuna, dolayısıyla bir şekilde birbirine bağlı olduğuna dair yanlış inancı paramparça oldu ve onu tamamen kendiyle yalnız bıraktı. Aşıkların onun hakkında aşağılayıcı konuşması, kimsenin onu umursamadığını vurguladı. Aslında yokluğu varlığından daha fazla mutluluk veriyordu. Mansfield, Bayan Brill’in kendisiyle arasındaki anlaşmazlığı daha iyi açıklamak için hikayeyi üçüncü şahıs bakış açısıyla çok akıllıca yazdı. Tıpkı okuyucuların Bayan Brill’in düşüncelerini dile getirme ayrıcalığına sahip olmadığı gibi, kendisi de buna sahip değildi.
Bharati Mukherjee’nin “The Management Of Grief”inde, kentsel yalnızlık kavramı Shaila’nın dünya için olması beklenen “aracı” şeklinde tezahür ediyor. Bu hikaye, 25 Haziran 1985’teki uçak kazasının kurgusal bir tasviridir. Teröristler, Kanada’dan Bombay’a giden Air India Boeing’i bombaladı ve 300’den fazla yolcuyu öldürdü. Hindu bir Kanadalı olan Shaila, bu kazada kocasını ve iki oğlunu kaybetti, onu hissiz ve harap halde bıraktı. Onu yutmak üzere olan yalnızlık ve kederin şoku, Judith Templeton adlı hükümet sosyal görevlisi tarafından soğukkanlılık olarak yorumlandı.
Judith’in Shaila’nın yas tutanlarının trajediyi işlemelerine ve sonraki adımları bulmalarına yardım etmesi gerekiyordu. Shaila’nın valium tarafından teşvik edilen sakin tavrını sakinlik olarak algılayan Judith, ondan gruba yardım etmesini istedi. Sakinliğiyle maskelenen kederi onu hareketsiz bıraktı ve paramparça etti. Ağlamasına izin verecek türden bir sosyal hizmet görevlisine, bir bakım eylemi olarak ona mendil uzatacak birine ihtiyacı vardı. Gerçekliğe olan zihinsel uzaklığı, özdenetim olarak yanlış yorumlandı. Bakılıyor ve görülmüyordu. Bu beceriksiz müdahale, teknolojik ilerlemeden bağımsız olarak şehirlerimizin duygusal okuryazarlıktan yoksun olduğunu gösteriyor. Yoğun bir nüfusa rağmen, genellikle birbirimize karşı duyduğumuz kitlesel ilgisizlik dehşet verici. Shaila’nın içinde bulunduğu koşullar onu insanlaştıracak kadar kimsenin umurunda değildi. Ele alınması gereken bir sorun, çözülmesi gereken bir sorundu. Bu hikayedeki kentsel yalnızlık, Shaila’nın savunmasızlığıyla gizlenmesine izin vermek yerine karanlığında saklanmasına neden oldu.
Kısa öyküler, çokça göz ardı edilen kentsel yalnızlık sorununun altını çiziyor. Hem bizim hem de başkalarının iyiliği için topluluğumuzu nasıl daha dikkatli bir şekilde meşgul etmemiz gerektiğini daha iyi anlıyorlar. Küresel salgın çağında, insan bağlantısının varlığımız için ne kadar zorunlu olduğunu anlıyoruz. Kısa öyküler, masaya biraz empati getirerek, kentsel yalnızlığın yol açtığı kitlesel ruh sağlığı krizinden nasıl kurtulabileceğimizi öne çıkarıyor.
Kaynak : https://bookriot.com/short-stories-on-urban-loneliness/