Mojave Çölünde Uyku
Ocaktaşları yoktur buralarda,
Sıcak zerreler vardır yalnızca. Kurudur, kuru.
Ve tehlike doludur hava. Belleğin gözünde garip davranır
Gün ortası, kavaklardan bir çizgiyi
Kurar orta mesafede, şu çılgın düz yoldan başka
Hatırlanabilecek tek şey
İnsanlar ve etraftaki evlerdir.
Serin bir rüzgâr oturabilir o yapraklarda
Ve paradan daha değerli bir şebnem toplanabilir
Gün doğumundan önceki o mavi saatte.
Gene de geri dururlar, yarın misali dokunulmaz,
Veya çok susamış olanın ilerisinde kayıp giden
Dökülmüş suyun şu pırıltılı hayalleri gibi.
Aşırı küçük gölgeli bir çatlakta
Kertenkelelerin dillerini havalandırdıklarını düşünürüm
Ve otlubağa yüreğinin damlacığını korur.
Kör bir adamın gözleri gibi beyazdır çöl,
Tuz misali avuntusuz. Yılan ve kuş
Gazabın eski maskeleri ardında uyuklarlar.
Rüzgârda, şömine demirleri gibi bunalıyoruz terden.
Döküyor güneş cürufunu. Uzandığımız yerde
Sıcaktan çatlamış çekirgeler toplanmışlar
Siyah zırhlı levhalarında ve ağlaşırlar.
Aydınlatıyor gündüz kameri üzgün bir anne gibi,
Ve çekirgeler emekleyerek gelip giriyorlar saçlarımıza
Kısa gece geçsin diye oyalanmak için.
5 Temmuz 1960
Sylvia Plath (1932-1963)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy