George Miller Harika Bir Hikayenin Gücünü Biliyor
Aug 26, 2022
0
George Miller'ın sahip olduğu hiçbir zaman tek bir türe yazılacak biri olmadı. Avustralyalı yönetmen, ilk önce bombastik ve kasvetli Mad Max'in yazar-yönetmeni olarak büyük başarı elde etti. filmlerde, aynı zamanda, kalpleri olan sevimli küçük konuşan bir domuz hakkında Babe filmlerinin her ikisinin de arkasındaki akıldır. altın. Ayrıca tek Akademi Ödülünü kazandığı animasyonlu Happy Feet serisini de hazırladı.
Her şeyin ötesinde, Miller hikayeleri sever - ister su arayışında olan kır saçlı yol savaşçıları, ister yuhalamak zorunda kalan sarkık penguenler hakkında olsunlar. En son projesi, Üç Bin Yıllık Özlem, kısmen bu aşkla ilgili. Film, yalnız bir anlatıcının (Tilda Swinton) Türkiye'de bir hikaye konferansına katılmasını konu alıyor. çarşıda bir şişeye rastlar ve sonunda ona hayattan daha büyük bir cin (İdris Elba) bırakır. otel odası. İkili, cinlerin yüzyıllardır süren tarihi ve onu şişeye hapseden koşullar hakkında uzun bir tartışmaya girerler. Yol boyunca aksiyon sahneleri, güzel manzaralar ve tuhaf karakterler var, ancak özünde,Üç Bin Yıl bir hikaye yaratmanın ve anlatmanın sevincinin yanı sıra kendimizi başkalarına nasıl temsil ettiğimizle ilgili.
WIRED, üzerinde çalıştığı Avustralya'da Miller'ı yakaladı Furiosa, prequel Mad Max: Öfke Yolu. Zoom aracılığıyla bize bir ikizle büyümenin onu nasıl hikayelere aşık ettiğini anlattı. bebek onu düşündüren hayran etkileşimi ve bunca yıldan sonra neden hala film yapmayı öğreniyor.
Bu röportaj netlik ve uzunluk için düzenlenmiştir.
WIRED: Hikayelere ilk ne zaman aşık oldunuz?
George Miller: Şey, hayatım boyunca, gerçekten. Hikayeler, varoluşta gezinmenize ve biraz daha empati kurmanıza yardımcı olur.
İkiz kardeşim - tek yumurta ikizi değildik ama hayatımızın ilk 22 yılını neredeyse her gün birlikte geçirdik. Aynı ilkokula, aynı yatılı okula, aynı liseye gittik, üniversitede aynı dersi aldık. Ve her gün deneyimlerimizi paylaşıyor, hikayeler anlatıyorduk. O harika bir hikaye anlatıcısı ve çok, çok komik, bu yüzden her zaman hikayeleriyle meşgul oldum. Her zaman günün versiyonlarını onun için de heyecanlı hale getirmeye çalışıyordum.
Ayrıca 50'li yıllarda Avustralya'nın kırsal kesimlerinde çocukken görece tecrit edilmiş bir şekilde büyüdüğüm için de öyle düşünüyorum. Televizyon yoktu. Yine de, hepimizin toplandığı yerel resim sarayında Cumartesi matinesi vardı. Kırsalın her yerinden çocuklar oraya gelirdi. Ve radyo vardı, çizgi romanlar vardı ve kitaplar vardı. Geri kalan zamanımız oyun oynamakla geçti. Ve tüm bunlarla birlikte, bir film yapımcısı olmak için bir tür farkında olmadan çıraklık hizmeti veriyordum, ki bunca yıl sonra hala yapıyorum, gerçekten.
İlk filmimi gerçekten yapana kadar değildi ve zaman için bir şeyler çekiyor ve kesiyorduk ki birden o filmin her şeyden önce anlatı olduğunu gördüm. Ve hala sadece filmde hikayeleri nasıl anlatacağımı değil, bir şekilde hikayeye bağlı olmamızın ne anlama geldiğini bulmaya çalışıyorum. Zaman ve mekanda, kim olursak olalım, tüm kültürlerde, küçük kişisel hikayeler ya da küçük hikayeler olsun, dünyayı aslında hikayeler aracılığıyla anlarız. sonunda büyük dini inançlar haline gelen topluluk hikayeleri veya büyük mitolojik hikayeler… bunların hepsi aynı şeyin parçalarıdır. süreklilik.
Bu büyük bir gizem ve eğer bir hikaye anlatıcısı olacak kadar şanslıysanız, ara sıra - en azından kendiniz için - sürece ve bir şeyleri hikaye haline getirme ihtiyacına biraz ışık tutabilirsiniz.
Filmde Tilda Swinton'ın karakteri Alithea, tüm tarihi mitlerin ve hikayelerin mantık ve bilim yoluyla açıklanabileceğine ikna olmuş görünüyor, ancak cinlerin ortaya çıkmasıyla bu değişiyor. Açıklayabileceğimizin ötesinde güçler veya yaratıklar olduğunu düşünüyor musunuz?
Hayır, orada yaratıklar olduğunu sanmıyorum. Açıklayamadığımız olaylar ve fenomenler kesinlikle var. Alithea'nın kendisinin de dediği gibi bu her zaman böyle olmuştur. “Mitos o zamanlar bildiğimiz şeydir ve bilim şu ana kadar bildiğimiz şeydir” diyor. Toplu olarak bilgi edinirken insanların anlatısı budur. Hangi balona veya hangi topluluğa katılmak istediğinize bağlı olarak, bu bilgilerin çoğunun bozulduğu aşamaya geldi, ama tüm bu bilim karşıtı söylemlerden bağımsız olarak, siz ve ben, sırf Newton ve Maxwell.
Tüm mesajlarda ve hikayelerde bir anlatıcı ve bir alıcı vardır. nasıl aldınkül kedisiorta yaşlı bir adam olarak, sekiz yaşındaki bir kızın yaptığı gibi olmayabilir. Bir filmi bir araya getirirken, insanların almasını istediğiniz şeyi yapmaya mı çalışıyorsunuz yoksa ne aldıklarını ve nereden aldıklarını görmekle daha mı ilgileniyorsunuz?
Bu gerçekten ilginç bir şey. Her ikisi de var ve dengeyi bulduğunuz yer, bir filmin gerçekten nasıl bir anlamı olduğu ya da izleyiciyi şu ya da bu şekilde nasıl etkilediğidir. Bunu, bahsettiğiniz şeyi bizzat yaşamış birinin yetkisiyle söyleyebilirim.
Her şeyden önce, tuzlarına değer tüm hikayeler bir şekilde alegoriktir. Başka bir deyişle, göründüğünden daha fazlası var. Ayrıca çok şiirseldirler, yani bakanın gözündedirler. Şimdi, ister peri masalları, ister belgesel filmler, ister çok analitik kitaplar ya da gazete hikayeleri olsun, herhangi bir rezonansa sahip olması için herhangi bir hikayenin bu kaliteye sahip olması gerekir.
Her zaman kül kedisi bunun herkes için farklı bir şey ifade ettiği söyleniyor, ancak söylemi elde etmek için yeterince büyük bir izleyici kitlesine sahip olması gerekiyor. bana göre en çarpıcı örnek bebek. Güney Afrika'da olduğumu hatırlıyorum ve birisi bana çok ısrarla filmin apartheid hakkında olduğunu söyledi. Film, ön yargısız bir kalbi ve bunun vadimizi nasıl sonsuza dek değiştirdiğini ya da buna benzer bir şey olduğunu daha en başında ilan ediyor. Bu anlatıda söyleniyor. Ama bu adam, "Hayır, hayır, özellikle apartheid ile ilgili" dedi ve ben de "Ne demek istiyorsun?" dedim.
Çiftçinin pencereden dışarı baktığı bir an olduğuna dikkat çekti. Domuz, koyun domuzu olmayı öğrenmeye ve farklı hayvanları gütmeye karar veriyor ve kahverengi tavukları beyaz tavuklardan ayırmıştı. Bu tamamen tesadüfiydi, çünkü biz ona sorarak organize edebileceğini göstermeye çalışıyorduk. çiftliğin çeşitli hayvanları nazikti, ancak bu onun için özellikle ilgili olduğunun bir göstergesiydi. apartheid Hiç aklıma gelmemişti.
Şimdi anlıyorum ki, eğer o şiirsel boyuta sahipse, her hikayede bu tür şeyler vardır. Hatta bir spor hikayesi ya da her neyse. Tesadüfi de değil, çünkü kasten şiirseller. Bu yüzden hikayeleri genellikle bir hayvan, bir süper kahraman veya başka bir figür olabilecek bir tür avatar aracılığıyla anlatırız.
Sorunuza en iyi cevabı veren kişi Freddie Mercury'ydi. Biri yanına geldi ve “Sanırım 'Bohemian Rhapsody'nin ne demek olduğunu anladım” dedi ve şunu ve şunu söylemeye devam etti. Freddie Mercury'nin yanıtı, “Görüyorsan canım, oradadır” oldu.
O yüzden bu hikayelere bayıldım. Mad Max dünyası alegorik bir dünyadır. Babes ve Happy Feets, bunlar alegorik dünyalar.
Bu film belli ki, çünkü bu bir peri masalı. Paradoks, genellikle peri masallarında yankılanan çok derin gerçeklerin olmasıdır. Bu yüzden bu ayrıntılardan bazıları kalıcıdır.