Umberto Eco özetle der ki: İktidar vatandaşın her telefon konuşmasını, kaldığı her oteli, kullandığı her yolu izlemeye başladığında Orwell’in kehaneti tamemen gerçek oldu. Ama şimdi bu gözetim karşılıklı. Devlet her vatandaşı gözetliyor ama her vatandaş da, en azından her hacker –vatandaşın gönüllü intikamcıları –devleti gözetliyor.
Naom Chomsky der ki: Bilgi baştan beri size ait olması gereken bilgi ise çalındığını söyleyemezsiniz. Devletin gayrimeşru yöntemlerle telefon konuşmalarını dinlemesi, gizlilik haklarını ihlal eder. Devletin halktan gizlemeye çalıştığı bilgileri yaymak ise, vatandaşın bilgi edinme hakkına hizmet eder. İki gözetlemeyi aynı kefeye koyamayız.
Bir arkadaş, kahramanlığın Assange’a maledilmesini eleştirdi. Ya yüksek korumalı izole hapishanesinde kaderine terkedilen, bilgileri ilk etapta sızdıran Bradley Manning ya da WikiLeaks ekibi?
Assange kahraman mı? Amacı devletleri şeffaflığa itmek mi? Yoksa amaçtan, gayeden uzak bir yıkıcı mı? Cinsel tacizci mi? CIA komplosu kurbanı mı? Anlaşmalı ama korunmasız seksin erkek taraf için ‘rape’ terminlojisi içinde bir suç teşkil etmesini sindirmem için bu topraklarda doğmamış olmam gerekiyor sanırım. Ama Sarah ve Jessica’nın kıskançlıktan maraz çıkaran, ihaneti cezalandırmak için harekete geçen sevimsiz feministler olarak lanse edilmeleri bir o kadar sevimsiz değil mi?
Neyse, WikiLeaks yüzyılımızın tarihe geçeceği kesin, geleceği değiştirmesi pek muhtemel vakalarının başında geliyor. Belli ki daha çok konuşulacak, kafalar daha çok karışacak. Siz Assange’ı nasıl bilirsiniz?