Atlardan söz açan bir yazı yazmak istiyorum. ‘At’ kelimesini yazar yazmaz, yazacağım yazı da bir at gibi koşmaya başlasın, sonra koşsun koşsun, daha sonra da gözden kaybolup gitsin istiyorum.
Ama olmuyor. Kelimenin ilk harfini yazabiliyorum yalnızca. Sonra, kalemimin ucunda tek başına kalakalmış A’dan, bir güzel Eyfel Kulesi çiziyorum.
Sessizlik kaygılandırıyorsa bozulmalıdır, gibi bir cümle yazmaya çalışıyorum. O da olmuyor. S’den bir salyangoz çıkıyor önüme. Sonra, üzerinde kıvrım kıvrım yükselen evi… Çizdiğim salyangoz, ardında gümüşten bir yol bırakarak, ağır ağır kayıyor kâgıdın üzerinden.
Mektuplardan söz açayım istiyorum. Dostların arasında gidip gelen o zarif yolculardan… Ne mümkün!.. M’nin altına ve üstüne birer çizgi çekip, kapalı bir zarfin arkadan görünüşünü çizmekten alamıyorum kendimi. Sonra, aynı şeyi, elimi kaldırmadan çizmeyi deniyorum. Onlarca açık kalmış mektup birikiyor önümde.
Hiçbir şey yazamayacağımı anlayınca, yalnızca harfler çizmeye başlıyorum. Çizdiğim her harf, bir resme dönüşüyor bir süre sonra.
B’den bir gözlük çiziyorum. Çizdiğim gözlük, birden dedemin gözlüğü oluyor nasılsa… Kalın camların arkasına bakınca, dedemin sönmüş gözlerini görüyorum.
C’nin iki ucunu birleştirip bir dolunay çiziyorum.
İki büyük O’dan iki büyük çember çiziyorum. Yanlarına da iki çocuk… Çocukların ellerine ağaçtan iki çubuk tutuşturuyorum. Çubukların ucuna iki tel… Ay ısığında çember çevirmeye başlıyor çocuklar!
Büyük I’dan bir elektrik direği çiziyorum. Üstüne de bir lamba… Ben lambayı yakar yakmaz, kelebekler uçuşuyor lambanın altında. Bir, iki, üç derken yüzlerce kelebek, ipekten kanatlarını lambaya vurup, yere düşüyor. Yüzlerce gece kelebeği… Yüzlerce yanmıs kelebek!..
…
Önümdeki kâğıdı buruşturup, kalkıyorum masadan.
Yıldızlı Atlas- Burhan Eren