İngiltere Başbakanı Atlee, ABD Başkanı Truman ve Sovyet Başbakanı Stalin
Üç müttefik, 17 Temmuz 1945'te Almanya'nın Potsdam kentinde bir araya geldi. Konferans açılırken, Amerikan Başkanı Truman atom bombasının başarılı bir şekilde patlatıldığı haberini aldı. Almanya'nın başlangıçta dört işgal bölgesinden askeri komutanlardan oluşan Müttefik Kontrol Konseyi tarafından yönetilmesine karar verildi. Batı bölgeleri sanayi alanlarının çoğunu içerdiğinden, işgalcilerin her birinin kendi bölgelerinden tazminat alması kararlaştırıldı. Batılı güçler, bölgelerinin endüstriyel ekipmanının %10'unu Sovyetlere, %15'ini de gıda ve diğer hammaddeler için devretmeyi kabul etti. Ancak Polonya sorunu çözülemedi ve Batılı güçler batı sınırlarını tanımayacaktı. Almanya'nın..
TEMMUZ 1945 Potsdam Konferansı - Tarih
POTSDAM VE BOMBA KULLANILMASINA İLİŞKİN SON KARAR
(Potsdam, Almanya, Temmuz 1945)
Olaylar > Atom Çağının Şafağı, 1945
- Savaş Son Aşamasına Giriyor, 1945
- Bombanın Nasıl Kullanılacağı Üzerine Tartışma, 1945 Baharı Sonu
- Trinity Testi, 16 Temmuz 1945
- Güvenlik ve Trinity Testi, Temmuz 1945
- Trinity'nin Değerlendirmeleri, Temmuz 1945
- Potsdam ve Bombalama Nihai Kararı, Temmuz 1945
- Hiroşima'nın Atom Bombası, 6 Ağustos 1945
- Nagazaki'nin Atom Bombası, 9 Ağustos 1945
- Japonya Teslim Olur, 10-15 Ağustos 1945
- Manhattan Projesi ve İkinci Dünya Savaşı, 1939-1945
Sonrasında Başkan Harry S. Truman başarısının haberini aldı üçleme testiJaponya'ya karşı savaşta Sovyetler Birliği'nin yardımına olan ihtiyacı büyük ölçüde azaldı. Sovyet lideri Joseph Stalin, 15 Ağustos'a kadar Japonya'ya karşı savaşa katılma sözü vermişti. Truman ve danışmanları artık bu yardımı istediklerinden emin değillerdi. Atom bombasının kullanılması istila olmadan zaferi mümkün kıldıysa, o zaman Sovyet yardımını kabul etmek onları yalnızca Japonya'nın savaş sonrası kaderiyle ilgili tartışmalara davet ederdi. Potsdam'daki Müttefik müzakerelerinin ikinci haftasında, 24 Temmuz 1945 akşamı, Truman Stalin'e bir tercüman olmadan yaklaştı ve elinden geldiğince gelişigüzel bir şekilde ona Amerika Birleşik Devletleri'nin "olağandışı yıkıcı güce sahip yeni bir silahı" olduğunu söyledi. Stalin pek ilgi göstermedi ve yalnızca ABD'nin "Japonlara karşı bunu iyi bir şekilde kullanacağını" umduğunu söyleyerek yanıt verdi. Stalin'in soğukkanlılığının nedeni daha sonra anlaşıldı: Sovyet istihbaratı bilgi alıyordu 1941 sonbaharından beri atom bombası programı hakkında.
Ertesi gün, yani 25 Temmuz'da, atom bombasını atma konusundaki nihai karar, kesinlikle antiklimaktikti. Nasıl ve ne zaman kullanılması gerektiği konusu olmuştu. üst düzey tartışma Aylarca. tarafından yazılan bir yönerge (sağda), leslie korularıBaşkan Truman tarafından onaylanan ve Savaş Bakanı Henry Stimson ve Ordu Generali George Marshall tarafından yayınlanan, Ordu Hava Kuvvetleri'nin 509. Hava izin verdiği ölçüde 3 Ağustos. Sonraki atom saldırıları için başka yetkilendirmeye gerek yoktu. Hedef listesinde kalan Japon şehirlerine karşı, hazır olur olmaz ek bombalar teslim edilecekti. Stalin'e söylenmedi. Artık hedefleme, saldırı gününde hangi şehrin bulutlar tarafından kapatılmadığına bağlıydı.
Albay Paul Tibbets'in 509'uncusu hazırdı. Hem pratik yapmak hem de Japonları az sayıda B-29'un aşırı uçuşlarına alıştırmak için Japon hedeflerine sahte "balkabağı" bombalarını atmaya başlamışlardı. Uranyum "Küçük Çocuk" bombası, eksi nükleer bileşenleri, U.S.S.'de Tinian adasına ulaştı. Indianapolis 26 Temmuz'da, kısa bir süre sonra beş C-54 kargo uçağı tarafından teslim edilen bombanın son nükleer bileşenleri geldi. 26 Temmuz'da Potsdam'a Winston Churchill'in yeniden seçilme teklifinde yenildiği haberi geldi. Birkaç saat içinde Truman, Stalin ve Clement Attlee (aşağıda yeni İngiliz başbakanı) Japonya'ya uyarıda bulundular: Teslim olun ya da "hemen ve mutlak yıkıma" maruz kalın. Stalin'de olduğu gibi, atom bombasından özel olarak söz edilmedi. Bu "Potsdam Bildirge", Japonlara barışçıl ve daha demokratik olduğu sürece yeni hükümetlerini tasarlayabileceklerini vaat eden bölümde kraliyet hanedanına atıfta bulunmayarak imparatorun statüsünü belirsiz bıraktı. ancak askeri liderlerin rızası olmadan hiçbir barış sağlanamazdı.Fetihlerinin en azından bir kısmını koruyabilecekleri veya en azından Amerika'nın anavatanı işgalinden kaçınabilecekleri müzakere edilmiş bir barış için umutlarını koruyorlardı.29 Temmuz 1945'te , Japonlar Potsdam Deklarasyonu'nu reddetti.
20. yüzyıl Amerikan tarihinde muhtemelen Başkan Harry S. Truman'ın Japonya'ya atom bombası atma kararından daha tartışmalı bir konu yoktur. Birçok tarihçi, savaşın sona erdirilmesinin gerekli olduğunu ve aslında yüz binlerce cana mal olabilecek bir Japonya kara işgalinden kaçınarak hem Japon hem de Amerikalı hayat kurtardığını iddia ediyor. Diğer tarihçiler, Japonya'nın atom bombası kullanılmasa bile teslim olacağını ve aslında Truman ve danışmanlarının bombayı yalnızca Sovyetler Birliği'ni sindirmek için kullandığını iddia ediyor. Amerika Birleşik Devletleri, Tokyo ve Moskova arasındaki ele geçirilen mesajlardan Japonların bir anlaşma istediğini biliyordu. koşullu teslim. Bununla birlikte, Amerikan politika yapıcıları, askeri diktatörlüğünü bozmadan bırakan ve hatta muhtemelen savaş zamanındaki bazı fetihlerini elinde tutmasına izin veren bir Japon "teslimiyetini" kabul etmeye meyilli değildi. Ayrıca, Amerikalı liderler savaşı mümkün olan en kısa sürede sona erdirme konusunda endişeliydiler. Temmuz-Ağustos 1945'in kansız bir müzakere dönemi olmadığını hatırlamak önemlidir. Aslında, hala hiçbir açık müzakere yoktu. Amerika Birleşik Devletleri, 1945 yılının Temmuz ayı sonlarında ve Ağustos ayının başlarında, özellikle Japon denizaltılarından ve uçak ve cüce denizaltılarını kullanan intihar amaçlı "kamikaze" saldırılarından zarar görmeye devam etti. (Bunun bir örneği, Indianapolis"Little Boy"u Tinian'a teslim ettikten birkaç gün sonra, 29 Temmuz'da bir Japon denizaltısı tarafından batırıldı. 1.199 kişilik mürettebatından sadece 316 denizci hayatta kaldı.) Bununla birlikte, Japonya halkı bu zamana kadar çok daha fazla acı çekiyordu. Japonya'nın hava saldırıları ve deniz bombardımanı günlük olaylardı ve açlığın ilk belirtileri şimdiden kendini göstermeye başlamıştı.
Bir Japon şehrine atom bombası atmanın alternatifleri çoktu, ancak çok az askeri veya siyasi planlamacı, en azından hızlı değil, istenen sonucu getireceğini düşündü. Hızlı bir dizi bombalamanın şokunun en iyi çalışma şansına sahip olduğuna inanıyorlardı. Atom bombasının gücünün izole bir yerde gösterilmesi, Manhattan Projesi'nin çoğu tarafından desteklenen bir seçenekti. Bilim insanlarıAncak Japonların bir gösteri uyarısı yapması, gelen bombacıyı engellemeye çalışmalarına ve hatta Amerikan savaş esirlerini belirlenen hedefe taşımalarına izin verecekti. Ayrıca uranyum silah tipi bomba (sağda) hiç test edilmemişti. Amerika Birleşik Devletleri korkunç yeni bir silah konusunda uyarsa ve silahın enkazı şu anda Japonların elindeyken bu silahın bir dud olduğunu kanıtlasaydı tepki ne olurdu? Diğer bir seçenek de, Japonya'yı kayıtsız şartsız teslim olmaya ikna edebileceği umuduyla, beklenen Sovyet savaş ilanını beklemekti, ancak Sovyet beyanı Ağustos ortasına kadar beklenmiyordu ve Truman yönetimi "paylaşmak" zorunda kalmaktan kaçınmayı umuyordu. Sovyetler Birliği ile Japonya. Devam eden konvansiyonel bombalama ile birleştirilmiş bir abluka, sonunda bir işgal olmadan teslim olmaya da yol açabilir, ancak işe yararsa, bunun ne kadar süreceği konusunda hiçbir bilgi yoktu.
Truman ve danışmanlarının Japonların teslim olmasına yol açacağını düşündükleri atom bombasına tek alternatif, Japon ana adalarının işgaliydi. İlk inişler 1945-1946 sonbaharı ve kışı için ayarlandığından, bunun için planlar zaten iyi gelişmişti. Amerikan, Müttefik ve Japon istilasında kaç canın kaybedileceğini kimse bilmiyordu, ancak son zamanlarda Okinawa adasının ele geçirilmesi korkunç bir ipucu verdi. Küçük adayı alma kampanyası on haftadan fazla sürmüştü ve çatışmalar 12.000'den fazla Amerikalı, 100.000 Japon ve belki de 100.000 yerli Okinavalı'nın ölümüyle sonuçlanmıştı.
Pek çok insan gibi Truman da Okinawa'da yaşanan büyük kayıplar karşısında şok oldu. Amerikan istihbarat raporları (doğru olarak), Japonya'nın gücünü denizaşırı ülkelere artık anlamlı bir şekilde yansıtamamasına rağmen, anavatanının nihai savunması için iki milyon askerden ve yarısı kamikaze olan yaklaşık 10.000 uçaktan oluşan bir orduyu elinde tuttuğunu belirtti. (Savaş sonrası araştırmalar sırasında Birleşik Devletler, Japonların ilk çıkarmaların Kyushu'da nerede gerçekleşeceğini doğru bir şekilde tahmin ettiklerini öğrendi.) Truman atom bombasının ABD'ye savaş sonrası diplomasisinde bir avantaj sağlayacağını ummasına rağmen, bir yılı daha kaçırmama ihtimali vardı. Japonya'ya atom bombası atma kararında belki de en önemlisi kanlı bir savaştı.
- Savaş Son Aşamasına Giriyor, 1945
- Bombanın Nasıl Kullanılacağı Üzerine Tartışma, 1945 Baharı Sonu
- Trinity Testi, 16 Temmuz 1945
- Güvenlik ve Trinity Testi, Temmuz 1945
- Trinity'nin Değerlendirmeleri, Temmuz 1945
- Potsdam ve Bombalama Nihai Kararı, Temmuz 1945
- Hiroşima'nın Atom Bombası, 6 Ağustos 1945
- Nagazaki'nin Atom Bombası, 9 Ağustos 1945
- Japonya Teslim Olur, 10-15 Ağustos 1945
- Manhattan Projesi ve İkinci Dünya Savaşı, 1939-1945
Öncesi Sonraki
Potsdam Konferansı: 26 Temmuz 1945 – Potsdam Deklarasyonu
İngiliz liderler Londra'ya geri döndüğünde, bugün yapılacak herhangi bir müzakere veya genel kurul toplantısı olmayacaktı.
Ama Başkan Truman her zamanki gibi erken kalktı ve Frankfurt'a giden bir uçağa bindi. Oradaki ABD Ordusu hava alanına indiğinde, Müttefik Yüksek Komutanı General Eisenhower, Başkanı 508. Paraşüt Piyadelerinden bir onur muhafızıyla karşıladı.
Ordu birlikleri, yollarda 30 milin üzerinde düz bir çizgi çizdi ve Truman, Eisenhower'ın zırhlı arabasında generalle birlikte birlikleri teftiş ederek onların yanından geçti.
Araba, bombalanmamış şirin köylerden geçerek kırsalın derinliklerine doğru ilerledi. İkinci Dünya Savaşı boyunca isteksizce yaşayan ve aile üyeleri, işletmeler ve genel olarak her yaşam biçimini kaybeden çok sayıda Alman olduğu için, her Alman'ın Nazileri desteklemediğini hatırlattı.
Grup sonunda, Eisenhower'ın Almanya'daki Amerikan İşgal Bölgesi'nin askeri hükümetini örgütlediği Frankfurt karargahına geri döndü. Ofisler, daha önce I.G.'ye ait olan bir binada bulunuyordu. Farben, Holokost sırasında Nazi ölüm kamplarındaki milyonlarca masum kurbana zehir sağlayan dev kimya şirketi.
Truman, o akşam saat 19:00 civarında Babelsberg'deki Küçük Beyaz Saray'a döndüğünde, Büyük Britanya halkının Clement Attlee'yi yeni başbakanları olarak seçtiğini öğrenmişti. Bazıları buna inanamadı, ancak Sovyetler hepsinden daha üzgün görünüyordu.
Truman'ın biyografisini yazan David McCullough'a göre, 'Bu nasıl olabilir, Molotov sürekli talepte bulundu. Sonucu nasıl önceden bilemezlerdi?' Stalin Konferansı birkaç gün daha erteledi ve kimse tarafından görülmedi.
Truman özel olarak, "Önce Roosevelt, şimdi Churchill," dedi. Eski düzen açıkça geçiyordu.
Sonunda, Berlin saatiyle 21:30'da, Başkanın Basın Sekreteri ve kişisel arkadaşı Charlie Ross, Potsdam Deklarasyonu'nun nihai halini, şimdi işi bu belgeyi Tokyo'ya kadar yaymak olan basına verdi.
“Biz Amerika Birleşik Devletleri Başkanı, Çin Cumhuriyeti Ulusal Hükümeti Başkanı ve yüz milyonlarca yurttaşımızı temsil eden Büyük Britanya Başbakanı, Japonya'ya bir fırsat verilmesi konusunda anlaştık ve anlaştık. bu savaşı bitirin” diye başladı.
Potsdam'dan yapılan duyuruda, "Japon Hükümetini, tüm silahlı kuvvetlerinin Koşulsuz Teslim Olduğunu şimdi ilan etmeye çağırıyoruz." "Japonya'nın alternatifi 'anında ve mutlak yıkım'dır.
Ross asistanını Washington'a geri gönderdi ve ona Başkan Truman'ın arzusunun Japon halkına mümkün olan her şekilde haber vermek olduğunu bildirdi. Yakında, uçaklar Japonya anakarası üzerinde uçmaya ve yaklaşık 600.000 broşürden yukarıya doğru düşmeye başladı. Potsdam Deklarasyonu kısa bir süre sonra radyoda okunmaya başlayacak ve sabahları dünyanın her yerindeki gazetelerin ön sayfalarında bununla ilgili haberler çıkacaktı.
O akşam Küçük Beyaz Saray'da Truman göl kenarındaki verandasında dinlenmeye çalıştı. Başkan bitkindi ve Stalin'in çok kızacağını biliyordu.
Potsdam Deklarasyonu yayımlanmadan önce Generalissimo'ya hiç danışılmamıştı.
Ama yine de, Sovyetler Birliği henüz Japonya ile savaşta değildi ve bu nedenle herhangi bir resmi talepte bulunma yetkisi yoktu.
Basına ültimatom verilirken, Truman özel bir haberciye Potsdam Deklarasyonu'nu sokağın yukarısında Sovyet Dışişleri Bakanı Molotov'a götürdü. Genel kurul oturumları bir gün daha ertelenecek olsa da, Başkan ertesi sabah Sovyetlerden haber alacağından emindi.
Potsdam Konferansı: 28 Temmuz 1945 – Yeni Büyük Üçlü
İngiliz heyeti nihayet yeni Başbakan Clement Attlee ve yeni Dışişleri Bakanı Ernest Bevin yönetiminde Potsdam'a dönmüştü. Churchill'in altında Başbakan Yardımcısı olarak görev yapan ve liderlikte olası bir değişikliği öngören Attlee'nin, 17 Temmuz'da Potsdam Konferansı başladığından beri her genel kurul toplantısında hazır bulunduğu belirtilmelidir.
Attlee, Cecilienhof'a gitmeden önce, Başkan Truman'a şahsen ulaşmak ve özel bir konuşma yapmak için 21:15'te Küçük Beyaz Saray'a gitti. Birçok yönden Truman, Attlee'nin selefinden çok farklı olduğunu görecekti.
Churchill'in aksine, Attlee'nin bir egosu yokmuş gibi görünüyordu ama karizması yok gibiydi. Tarihçi A.J. Baime şöyle yazardı: "Clement Attlee, yaşlanan bir üniversite profesörünün görünümüne sahipti - saçlarla çevrili kel bir kubbe, ince omuzlar üzerinde dengelenmiş, dudakları her zaman var olan bir borunun etrafında kıvrılmıştı. O, İngiltere'de ulusal güç saflarına sessizce yükselen geleneksel bir orta sınıf yetiştirme tarzına sahip bir Oxford'luydu..."
Amerikan delegasyonundaki birçok kişi, İngiliz halkının bu adamı dünya tarihinin bu kritik anında Majestelerinin hükümetine başkanlık etmesi için seçtiğine inanmakta güçlük çekiyordu.
Sovyetler bile aynı şekilde hissediyor gibiydi. Amiral Leahy'nin kronikleştirdiği gibi: "Churchill neredeyse her fırsatta düşmanları olsa da, Stalin ve onun en iyi danışmanları Churchill'e büyük bir kişisel saygı besliyor gibiydiler. Attlee devraldıktan sonra tavırlarında gözle görülür bir soğukluk vardı.”
İngiliz ve Amerikan delegasyonları, Başkan Truman tarafından saat 22:30'da emredilen onuncu genel kurul toplantısı için Sovyet heyetiyle görüşmek üzere Cecilienhof Sarayı'na gittiler.
'Yeni' Üç Büyük, işine devam etmek için büyük yuvarlak meşe masaya oturdu. Hemen, Stalin bir açıklama yapmak istedi.
"Rus heyetine Japon halkına Anglo-Amerikan deklarasyonunun bir kopyası verildi" dedi. "Birbirimizi bilgilendirmenin görevimiz olduğunu düşünüyoruz."
Sesi, Amerikalılar ve İngilizler karşısında biraz hayal kırıklığına uğradığını gösteriyor gibiydi, ama sonra konuyla ilgili başka bir şey söylemedi. Belki şimdilik bir kenara bırakıp daha sonraki bir tarihte gündeme getireceğini düşündü. Söylemesi zor. Her halükarda Stalin, Başkan Truman'ın Sovyetleri kızdıracağını bildiği konuyu ele almıştı, ancak şimdi ilgili bir konuya geçmenin zamanı gelmişti.
Stalin daha sonra, "İmparatorun, Saray'da büyük etkiye sahip olduğunu belirten Prens Konoye başkanlığındaki bir barış misyonu gönderme arzusunu daha kesin olarak bildiren başka bir ileti aldım" dedi. “İmparatorun daha fazla kan dökülmesini önlemek için kişisel arzusu olduğu belirtildi. Bu belgede, Japonların Sovyetlerle işbirliği yapma arzusuna yapılan vurgu dışında yeni bir şey yok. Cevabımız elbette olumsuz olacak.”
Stalin'in az önce ilettiği bu tür bir uzanma ya da “barış hissi”, yalnızca Japonların teslim olma şartlarını müzakere etmek istediği anlamına gelebilirdi - bu nedenle kuşkusuz koşulsuz teslim olma talebini açıkça ihlal ediyorlardı.
Amerikalılar, İngilizler ve Çinliler 26 Temmuz'da Potsdam deklarasyonu yayınlayarak düşmana teslim olma fırsatı vermişlerdi.
Truman, "Mareşalin söylediklerini çok takdir ediyorum," diye yanıtladı. Ve sonra o akşamın gündemiyle başlamak için harekete geçti.
Kısacası, Truman'ın Sovyetlerle Japonya ile barış konusunda müzakere etmesi veya herhangi bir taviz vermesi gerekmedi. Cecilienhof'taki yuvarlak masada, daha sonra söyleyeceği gibi, "delikte bir as ve ve as gösteriliyor" ile oturuyordu. Yani delikteki as atom bombasıydı ve gösterilen as Amerikan ekonomik ve askeri gücüydü. Japonlar kabul etmek isterlerse, koşulsuz teslimiyet hala masadaydı.
Bu gecenin gündemine daha çok İtalya'nın savaş tazminatını nasıl ödemesi gerektiği tartışıldı. Kısacası, oturumun gece yarısından birkaç dakika önce sona ermesinden hemen önce, Üç Büyükler, barış zamanı üretimi için ödeme olarak ağır makine ve savaş teçhizatının çıkarılmasına karar verdiler.
Potsdam Deklarasyonu
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Potsdam Deklarasyonu26 Temmuz 1945'te Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Britanya ve Çin tarafından yayınlanan ve Japonya'nın koşulsuz teslim olması çağrısında bulunan ültimatom. Bildiri, İkinci Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru Potsdam Konferansı'nda yapıldı.
Almanya teslim olduktan iki ay sonra, Müttefik liderler, diğer konuların yanı sıra barış anlaşmalarını görüşmek üzere Almanya'nın Potsdam kentinde toplandı. Ancak, çatışmanın Avrupa aşaması sona ermiş olsa da, Japonya savaşmaya bağlı kaldığı için savaş Pasifik cephesinde devam etti. ABD Basın. Harry S. Truman, İngiltere Başbakanı Winston Churchill ve Çin Milliyetçi lideri Chiang Kai-shek böylece Japonya'nın teslimiyetinin şartlarını tanımlayan ve ülke silahlarını bırakmazsa, Sovyet lideri Joseph Stalin'in katılmadığı ciddi uyarılarda bulunan bir bildiri taslağı hazırladılar. Ülkesi henüz Japonya'ya savaş ilan etmemiş olduğu için ültimatom verdi.
Bildiri, Japonya'nın askeri danışmanlarının yaptığı "akılsızca hesaplamaların" ülkeyi "yok olma eşiğine" getirdiğini iddia etti. Japonların "aklın yolunu izleyeceğini" umarak liderler, tam silahsızlanma, belirli bölgelerin işgali ve "sorumlu bir hükümet" oluşturulmasını içeren teslim olma şartlarını açıkladılar. Bununla birlikte, Japonya'nın "bir ırk olarak köleleştirilmeyeceği veya bir ulus olarak yok edilmeyeceği" sözünü de verdi. Bildiri, Japonya'nın kayıtsız şartsız teslim olmaması halinde “anında ve mutlak yıkım” uyarısıyla sona erdi.
Potsdam Konferansı – 11. Gün: 27 Temmuz 1945 Cuma
Vyacheslav Molotov, saat 18.00'de Jimmy Byrnes ile bire bir görüşme için Küçük Beyaz Saray'a geldi.
Truman Villası (“Küçük Beyaz Saray”) Kaiserstr. 2 (bugün Karl-Marx-Str.)
Molotof öfkeli göründü ve hızla saldırdı. “Japonya ile bu ültimatom konusunda neden bize danışılmadı?”
Byrnes sakince bariz olanı dile getirdi - yani, Byrnes'in olay yerindeki tercümanı Chip Bohlen'e göre, “Sovyet Hükümeti Japonya ile savaşta olmadığı için ve onları utandırmak istemediğimiz için Sovyet Hükümetine danışmadık”. "Bay. Molotov, bu konuyu daha fazla tartışmaya yetkili olmadığını söyledi. Mareşal Stalin'in bir süre sonra buna geri döneceği imasını bıraktı.”
Bu arada, İngiliz heyeti Londra'dan henüz dönmemişti, bu yüzden onuncu genel kurul toplantısı bir gün daha ertelenecekti.
Bu, Byrnes ve Molotov'a Konferansın en tartışmalı konularından birini müzakere etme şansı verdi: tazminatlar ve Almanya'nın geleceği.
Dışişleri Bakanı Byrnes
Sovyetler Birliği, İkinci Dünya Savaşı'nda bugüne kadarki diğer tüm uluslardan daha fazla kan dökmüş ve daha fazla can vermişti ve Sovyetler bunun karşılığında aslan payını almayı bekliyordu.
Her şeyden önce Sovyetler, Almanya'dan, yarısı SSCB'ye gidecek olan 20 milyar dolar tazminat ödemesini talep ediyorlardı. Bu rakam Yalta Konferansı'nda tanıtıldı ve Roosevelt tarafından bir anlaşma olarak değil, “tartışma temeli” olarak kabul edildi.
Bu para, Sovyet savaş sonrası genişleme planı için kritik öneme sahipti ve Molotov, Byrnes'ı kabul etmesi için baskı yaptı. Ancak Byrnes, Sovyet Dışişleri Bakanına hatırlatmak ve ona en basit ifadeyle, 20 milyar dolarlık rakamın Yalta'da tartışma temeli olarak kurulduğunu açıklamak zorunda kaldı.
"Size bir milyon dolar borçlu olduğumu söylüyorsanız ve bunu sizinle tartışacağımı söylerseniz," dedi Byrnes, bu toplantıda ünlü bir şekilde, "bu, size bir milyon dolarlık çek yazacağım anlamına gelmez."
Ama yapmadı. Byrnes'in benzetmesi Sovyetlerde batmıyordu, para almak istiyordu.
Yine de Byrnes, 20 milyar doların pratik olmadığını biliyordu. Molotov'a açıkladı ve Almanya'nın karmakarışık olduğunu, yüz binlerce insanın açlıktan ölmek üzere olduğunu ve çaresizce yiyecek, su ve barınma ihtiyacı içinde olduğunu hatırlattı.
Ve gerçekten de Almanya'nın bunu ödeyebilmesinin tek yolu, muhtemelen asla geri ödenmeyecek olan ABD'den alınan krediler olacaktır. Bu nedenle tarih tekerrür edecekti, çünkü bu tam olarak Birleşik Devletler'in Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra yaptığı hataydı ve Amerikan halkı kesinlikle ve kesinlikle bir daha buna katlanmayacaktı.
Dışişleri Bakanı Molotov
Bu yüzden Byrnes'ın başka bir şey bulması gerekiyordu - yani, "yani, her ülke kendi (işgal) bölgesinden tazminatını alacak ve bölgeler arasında mal alışverişi yapacaktı" dedi Byrnes.
Molotov hemen açıklama istedi. Bu, dört işgalci gücün her birinin "kendi bölgelerinde (tazminat almak için) özgür olacakları ve diğerlerinden tamamen bağımsız hareket edecekleri" anlamına mı geliyordu?
Molotov'un bunu gündeme getirmesi bile komik, çünkü Sovyetlerin Kızıl Ordu'nun fethettiği toprakları - özellikle Almanya'da - yağmaladığına dair zaten bol miktarda kanıt vardı.
Başkan Truman, Kaliforniyalı zengin bir petrolcü olan Edwin Pauley adında bir adamı Müttefik Tazminat Komitesi'ndeki ABD temsilcisi olarak atamıştı. Pauley Almanya'yı geziyordu ve şöyle yazacaktı, "Kızıl Ordu adamları ağaç işleme makinelerini, fırınları, dokuma tezgahlarını, elektrik jeneratörlerini, transformatörleri, telefon ekipmanlarını - çoğu savaş potansiyeli olarak kabul edilemeyecek ve kesinlikle düşünülemeyecek sayısız eşyayı paketliyor. savaş ganimeti. Yine de oradaydılar, gözlerimin önünden Sovyetler Birliği'ne doğru ilerliyorlardı.”
Başka bir deyişle, Sovyetler zaten kendilerini Almanya'nın pahasına ödemeye başlamıştı.
Byrnes, Molotov'a Sovyet yetkililerinin SSCB'ye nakliye için Alman ekipman ve malzemelerini, hatta ev eşyalarını çıkardığını sorduğunda, Molotov bunu inkar etmedi. "Evet," dedi. "Bu durumda."
Yine de Byrnes, yalnızca her işgalci gücün kendi bölgesinden gelen ve henüz başlamamış (olması gereken) tazminatlardan bahsediyordu.
Toplantı tutanaklarına göre: “Sekreter, yüzleşmesi gereken bazı pratik meseleler olduğunu biliyordu… En çok gıdayı Ruslar yetiştirdi, ancak daha az sanayiye sahipti, İngiliz bölgesi en çok imalata sahipti, ancak gıda ithal etmesi gerekecekti. Bu ekonomik karmaşıklıklar ticaret gerektirecek ve bu arada her işgalci ülke kendi bölgesinden tazminat alacaktı.”
Byrnes'in planı, sonunda yeniden birleşecek olan, işgal altındaki barışçıl bir Almanya için bir mekanizma yaratma girişimiydi. Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği arasında gelecekteki çatışmalardan kaçınmak ve böylece Almanya'yı doğu ve batı arasında daldırmak istedi.
Tercüman Chip Bohlen notlarında şunları kaydetti: "Sekreter, böyle bir düzenleme olmadan zorlukların aşılmaz olacağını ve ülkelerimiz arasında sürekli bir anlaşmazlık ve sorun kaynağı olacağını hissettiğini söyledi."
Ancak Molotov, 20 milyar dolarlık rakamı bırakmayı reddetti ve Amerikalılara Yalta'da verdikleri sözü bozduklarını göstermeye başladı.
Toplantı, anlaşma sağlanamadan başladığı yerde sona erdi. Almanya'nın barışçıl bir şekilde yeniden birleşmesi için umut zaten kayıp gidiyordu.
Japonya Başbakanı Suzuki
Bu arada Tokyo'da, Başbakan Kantaro Suzuki ve kabinesi, Potsdam Deklarasyonu'nun yayınlanmasını görüşmek üzere sabah bir araya geldi.
Suzuki konuyu görmezden gelmeye karar verdi. Bir basın toplantısında yaptığı açıklamada, deklarasyonun eski tekliflerin yeniden yazılmasından başka bir şey olmadığını ve bu nedenle hor görülmediğini söyledi. (Onu) sessizce öldürürdü, dedi.
Potsdam Deklarasyonu, Japonları, eğer kabul etmezlerse “anında ve mutlak yıkım” konusunda açıkça uyarmıştı.
Potsdam Anlaşmaları
Konferansın sonunda, üç hükümet başkanı aşağıdaki eylemler üzerinde anlaştılar. Diğer tüm meseleler, mümkün olan en kısa sürede toplanacak olan nihai barış konferansında cevaplandırılacaktır.
- Potsdam Konferansı'ndaki Müttefik Genelkurmay Başkanları, operasyonel kolaylık için Vietnam'ı 16. paralelde (Da Nang'ın hemen kuzeyinde) geçici olarak böleceklerdi.
- İngiliz kuvvetlerinin Çinhindi'nin güney yarısı için Saygon'daki Japon kuvvetlerinin teslimini alması, kuzey yarısındaki Japon birliklerinin Çinlilere teslim olması kararlaştırıldı.
- Almanya'nın Müttefikler tarafından işgalinin amaçlarının bir bildirisinin yayınlanması: askerden arındırma, denazifikasyon, demokratikleşme, ademi merkeziyetçilik ve kartelleşme.
- Almanya ve Avusturya'nın sırasıyla dört işgal bölgesine bölünmesi (daha önce prensipte Yalta'da kararlaştırıldı) ve her başkentin, Berlin ve Viyana'nın benzer şekilde dört bölgeye bölünmesi.
- Nazi savaş suçlularının kovuşturulmasına ilişkin anlaşma.
- Sudetenland, Alsace-Lorraine, Avusturya ve Polonya'nın en batı bölgeleri de dahil olmak üzere Avrupa'daki tüm Alman ilhaklarının geri alınması
- Almanya'nın doğu sınırı batıya doğru Oder-Neisse hattına kaydırılacak ve Almanya'nın boyutu 1937 sınırlarına kıyasla yaklaşık %25 oranında küçülecekti. Yeni sınırın doğusundaki bölgeler Doğu Prusya, Silezya, Batı Prusya ve Pomeranya'nın üçte ikisini oluşturuyordu. Bu alanlar, Alman ağır sanayisinin en büyük ikinci merkezi olan Yukarı Silezya dışında, esas olarak tarımsaldı.
- Almanya'nın yeni doğu sınırlarının ötesinde kalan Alman nüfuslarının Yugoslavya'dan değil Polonya, Çekoslovakya ve Macaristan'dan 'düzenli ve insancıl' sınır dışı edilmesi.
- Almanya'daki işgal bölgelerinden Sovyetler Birliği'ne savaş tazminatı anlaşması.
- Alman yaşam standartlarının Avrupa ortalamasını aşmamasını sağlamak.
- Askeri potansiyele sahip tüm endüstrilerin yok edilmesi veya kontrolü yoluyla Alman endüstriyel savaş potansiyelinin imhası.
- Polonya'da her üç güç tarafından da tanınan bir Geçici Ulusal Birlik Hükümeti oluşturulmalıdır.
- İngiliz Ordusunda görev yapan Polonyalılar, komünist ülkeye dönüşlerinde hiçbir güvenlik garantisi olmaksızın Polonya'ya dönmekte özgür olmalıdır.
- Polonya'nın geçici batı sınırı, Oder ve Neisse nehirleri tarafından tanımlanan Oder-Neisse hattı olmalıdır.
- Sovyetler Birliği, Polonya'nın tazminat taleplerini toplam tazminat ödemelerindeki kendi payından çözeceğini açıkladı.
İçindekiler
Yalta Konferansı'ndan bu yana geçen beş ayda bir dizi değişiklik meydana geldi ve liderler arasındaki ilişkileri büyük ölçüde etkiledi. Sovyetler Orta ve Doğu Avrupa'yı işgal etti ve Kızıl Ordu Baltık Devletleri, Polonya, Çekoslovakya, Macaristan, Bulgaristan ve Romanya'yı etkin bir şekilde kontrol etti. Mülteciler bu ülkelerden kaçtı. Stalin, Polonya'da kukla bir komünist hükümet kurmuş, Doğu Avrupa üzerindeki kontrolünün gelecekteki olası saldırılara karşı bir savunma önlemi olduğunda ısrar etmiş ve bunun meşru bir Sovyet nüfuz alanı olduğunu iddia etmişti. [8]
Savaşın büyük bölümünde koalisyon hükümetinde Britanya başbakanı olarak görev yapan Winston Churchill'in yerine konferans sırasında Clement Attlee getirildi. Churchill'in yönetiminin 1940'ların başından beri Roosevelt'inkinden önemli ölçüde farklı olan ve Stalin'in aşağılık bir sisteme öncülük eden "şeytan" benzeri bir zorba olduğuna inanan bir Sovyet politikası vardı. [9] Birleşik Krallık'ta 5 Temmuz 1945'te bir genel seçim yapıldı, ancak sonuçları silahlı kuvvetler personelinin oylarının kendi seçim bölgelerinde sayılmasına izin vermek için ertelendi. Sonuç, Attlee'nin yeni başbakan olduğu konferans sırasında belli oldu.
Roosevelt, 12 Nisan 1945'te, ABD Başkan Yardımcısı Harry Truman'ın bir ay içinde VE Günü'nü (Avrupa'da Zafer) ve ufukta VJ Günü'nü (Japonya'da Zafer) gören başkanlığı devraldığında ölmüştü. Savaş sırasında, Müttefik birliği adına, Roosevelt, Stalin'in Avrupa'nın bazı bölgeleri üzerindeki potansiyel egemenliğine ilişkin uyarıları, "Stalin'in o tür bir adam olmadığına dair bir önsezim var. ona yapabileceğim her şeyi verir ve karşılığında ondan hiçbir şey istemezdim, 'soylular mecburiyeti', hiçbir şeyi ilhak etmeye çalışmayacak ve demokrasi ve barış dolu bir dünya için benimle birlikte çalışacak." [10]
Truman, savaşın Müttefik ilerlemesini yakından takip etti. George Lenczowski, "göreceli olarak mütevazi geçmişi ile aristokrat selefinin uluslararası cazibesi arasındaki karşıtlığa rağmen, [Truman] kendisine saf ve tehlikeli görünen politikayı tersine çevirme cesaretine ve kararlılığına sahipti. hemen, sıklıkla özel Savaşın talepleri tarafından dikte edilen hamleler ve çözümler." [11] Savaşın sona ermesiyle birlikte, Müttefik birliğinin önceliği yerini ortaya çıkan iki süper güç arasındaki ilişkinin zorluğuna bıraktı.[11] Her iki lider güç de tasvir etmeye devam etti. halkla samimi bir ilişki, ancak aralarında şüphe ve güvensizlik vardı.[12]
Truman, Sovyetlerden Roosevelt'in olduğundan çok daha şüpheciydi ve Stalin'in niyetlerinden giderek daha fazla şüphelenmeye başladı. [11] Truman ve danışmanları, Doğu Avrupa'daki Sovyet eylemlerini, Stalin'in Şubat ayında Yalta'da taahhüt ettiği anlaşmalarla bağdaşmayan saldırgan yayılmacılık olarak gördüler. Buna ek olarak, Truman, Stalin'in Churchill'in Müttefiklerin İran'dan çekilmesi önerisine Tahran Konferansı'nda kararlaştırılan programdan önce itiraz etmesinin ardından başka yerlerdeki olası komplikasyonların farkına vardı. Potsdam Konferansı, Truman'ın Stalin ile şahsen tanıştığı tek zamandı. [13] [14]
Yalta Konferansı'nda Fransa'ya Almanya içinde bir işgal bölgesi verildi. Fransa, Berlin Deklarasyonu'na katıldı ve Müttefik Kontrol Konseyi'nin eşit bir üyesi olacaktı. Yine de, Amerikalıların ısrarı üzerine, Charles de Gaulle, Yalta kararlarını yeniden açacağı korkusuyla Yalta'da temsil edilmemesi gibi, Potsdam'a davet edilmedi. De Gaulle böylece diplomatik bir küçümseme hissetti ve bu onun için derin ve kalıcı bir kızgınlığa neden oldu. [15] İhtarın diğer nedenleri arasında Roosevelt ve de Gaulle arasında uzun süredir devam eden kişisel karşılıklı düşmanlık, Fransız ve Amerikan işgal bölgeleri üzerinde devam eden anlaşmazlıklar ve Fransız Çinhindi üzerinde beklenen çıkar çatışmaları vardı. [16] Ayrıca, İngilizlerin ve Amerikalıların, Fransızların, konferansın gündemindeki birçok maddeyle ilgili olarak amaçlarının, üzerinde anlaşmaya varılan Anglo-Amerikan hedefleriyle çelişme ihtimalini yansıtıyordu. [17]
Konferansın sonunda, üç hükümet başkanı aşağıdaki eylemler üzerinde anlaştılar. Diğer tüm meseleler, mümkün olan en kısa sürede toplanacak olan nihai barış konferansında çözülecekti.
Almanya Düzenle
- The Allies issued a statement of aims for their occupation of Germany: demilitarization, denazification, democratization, decentralization, dismantling, and decartelization. More specifically, as for the demilitarization and disarmament of Germany, the Allies decided to abolish the SS the SA the SD, the Gestapo the air, land, and naval forces and organizations, staffs, and institutions that were in charge of keeping alive the military tradition in Germany. Concerning the democratization of Germany, the "Big Three" thought it to be of great importance for the Nazi Party and its affiliated organizations to be destroyed. Thus, the Allies would prevent all Nazi activity and prepare for the reconstruction of German political life in a democratic state. [18]
- All Nazi laws would be abolished, which established discrimination on grounds of race, creed, and political opinion and as a result could not be accepted in a democratic country. [19]
- Both Germany and Austria were to be divided into four occupation zones, as had been agreed in principle at Yalta, and similarly, each capital (Berlin and Vienna) would be divided into four zones.
- Nazi war criminals were to be put on trial. Specifically, at the Potsdam Conference, the three governments tried to reach an agreement on trial methods for war criminals whose crimes under the Moscow Declaration of October 1943 had no geographical restriction. Meanwhile, the leaders were aware of ongoing weeks-long discussions in London between the representatives of the United States, the United Kingdom, France, and the Soviet Union. Their purpose was to bring the war criminals to trial as soon as possible and eventually to justice. The first list of defendants would be published before September 1. The leaders' objective was that the London negotiations would have a positive result validated by an agreement, which was signed at London on August 8 1945. [20]
- All German annexations in Europe were to be reversed, including the Sudetenland, Alsace-Lorraine, Austria, and the westernmost parts of Poland.
- Germany's eastern border was to be shifted westwards to the Oder–Neisse line, which effectively reduced Germany in size by approximately 25% from its 1937 borders. The territories east of the new border were East Prussia, Silesia, West Prussia, and two thirds of Pomerania. The areas were mainly agricultural, with the exception of Upper Silesia, which was the second-largest centre of German heavy industry.
- "Orderly and humane" expulsions of the German populations remaining beyond the new eastern borders of Germany were to be carried out from Poland, Czechoslovakia, and Hungary but not Yugoslavia. [21]
- Nazi Party members who held public positions and who opposed postwar Allied aims were to be removed from office. They were to be replaced by those who, based on their political and moral beliefs, were in support of a democratic system. [22]
- The German judicial system was to be reorganized based on democratic ideals of equality and justice under law. [23]
- The German educational system was to be controlled to eliminate fascist doctrines and to develop democratic ideas. [24]
- The Allies encouraged the existence of democratic parties in Germany with right of assembly and of public discussion. [25]
- Freedoms of speech, press, religion, and religious institutions were to be respected. The formation of free trade unions was to be permitted as well. [26] to the Soviet Union from its zone of occupation in Germany were agreed upon. In addition to the reparations, the Soviet Union would also receive reparations from the western zones of occupation, but it had to give up all claims on German industries in the western zones. Specifically, 15% of usable industrial capital equipment, consisting of metallurgical, chemical, and machine manufacturing industries, was to be removed from the western zones in exchange for food, coal, potash, zinc, timber, clay, and petroleum products from the eastern zones. The Soviet Union bore the responsibility of transferring the products from the eastern zone within five years. Moreover, 10% of the industrial capacity of the western zones unnecessary for the German peace economy were to be transferred to the Soviet Union within two years, without any obligation of further payment of any kind in return. The Soviet Union promised to settle the reparation claims of Poland from its own share of reparations. [27] Stalin successfully proposed for Poland to be excluded from the division of German compensation and to be later granted 15% of the compensation given to the Soviet Union. [7][28] The Soviet Union did not make any claims on gold captured by Allied troops in Germany. [29]
- The conference concluded that it was necessary to set limits regarding the disposition and future use of the defeated German navy and of merchant ships. The American, British, and Soviet governments decided that they would assign experts to co-operate, which would soon lead to principles to be agreed upon and announced by the three governments. [30]
- War reparations to the United States, the United Kingdom, and other countries would be received from their own zones of occupation, with the amounts to be determined within six months. The United States and the United Kingdom would give up all claims on German industries located in the eastern zone of occupation, as well as on German foreign assets in Bulgaria, Finland, Hungary, Romania, and eastern Austria. The removal of industrial equipment from the western zones to satisfy reparations was to be completed within two years from the determination of reparations. The Allied Control Council was to make the determination of the equipment following policies set by the Allied Commission and with the participation of France. [7][31]
- The German standard of living was to be prevented from exceeding the European average. The types and amounts of industry to be dismantled to achieve that was to be determined later (see Allied plans for German industry after World War II).
- The German industrial war potential was to be destroyed by the destruction or control of all industries with military potential. To that end, all civilian shipyards and aircraft factories were to be dismantled or otherwise destroyed. All production capacity associated with war potential, such as metal, chemicals, or machinery factories, were to be reduced to a minimum level, which would later be determined by the Allied Control Commission. The manufacturing capacity thus made "surplus" was to be dismantled as reparations or otherwise destroyed. All research and international trade were to be controlled. The economy was to be decentralised by decartelisation and reorganised, with the primary emphasis on agriculture and peaceful domestic industries. In early 1946, an agreement was reached on the details of the latter in which Germany was to be converted into having an agricultural and light industrial economy. German exports were to be coal, beer, toys, textiles, etc., which would take the place of the heavy industrial products that had been most of Germany's prewar exports. [32]
France, having been excluded from the conference, resisted implementing the Potsdam agreements within its occupation zone. In particular, the French refused to resettle any Germans expelled from the east. Moreover, the French did not accept any obligation to abide by the Potsdam agreements in the proceedings of the Allied Control Council. In particular, it reserved the right to block any proposals to establish common policies and institutions across Germany as a whole and anything that could lead to the eventual emergence of an unified German government. [33]
Avusturya Düzenle
The Soviet Union proposed for the authority of Karl Renner's provisional government to be extended to all of Austria. The Allies agreed to examine the proposal after of British and American forces entered Vienna. [34]
Polonya Düzenle
- A Provisional Government of National Unity, created by the Soviets and known as the Lublin Poles, was to be recognized by all three powers. The Big Three's recognition of the Soviet-controlled government effectively meant the end of recognition of the London-based Polish government-in-exile.
- The British and the Americans governments took measures for the Polish Provisional Government to own property in the territories of Poland and to have all the legal rights to the property so that no other government could have it. [35]
- Poles serving in the British Army would be free to return to Communist Poland but with no guarantee of their security upon their return. [şüpheli - tartışmak]
- All Poles who returned to Poland would be accorded personal and property rights. [36]
- The Polish Provisional Government agreed to hold, as soon as possible, free elections with widespread suffrage and secret ballots. Democratic and anti-Nazi parties would have the right to take part, and representatives of the Allied press would have full freedom to report on developments during the elections. [37]
- The Soviet Union declared that it would settle the reparation claims of Poland from its own share of the overall reparation payments. [7][38]
- The provisional western border would be the Oder–Neisse line, defined by the Oder and Neisse Rivers. Silesia, Pomerania, the southern part of East Prussia, and the former Free City of Danzig would be under Polish administration. However, the final delimitation of the western frontier of Poland would await the peace settlement, which take only place 45 years later, in 1990, during the Treaty on the Final Settlement with Respect to Germany. [7]
The Soviet Union proposed to the Conference for the territorial questions to be resolved permanently after peace was established in those regions. More specifically, the proposal referred to the section of the western Soviet border near the Baltic Sea. The area would pass from the eastern shore of the Bay of Danzig to the east, north of Braunsberg and Goldap, to the meeting point of the frontiers of Lithuania, the Polish Republic, and East Prussia.
After the conference considered the Soviet recommendation, it agreed for the city of Königsberg and the area next to it to be transferred to the Soviet Union.
Truman and Winston Churchill guaranteed that they would support the proposals of the conference when peace was eventually ensured. [39]
İtalya Düzenle
The Soviet Union made a proposal to the conference concerning the mandated territories and conformed with what had been decided at the Yalta Conference and the Charter of the United Nations.
After various opinions on the question had been discussed, the foreign prime ministers agreed that it was essential to decide at once the preparation of a peace treaty for Italy, combined with the disposition of any former Italian territories. In September, the Council of Ministers of Foreign Affairs would examine the question of the Italian territory. [40]
Orderly transfers of German populations Edit
At the conference, the Allied leaders confirmed their previous commitment to the removal of German populations from Poland, Czechoslovakia, and Hungary, which the governments of those countries had already begun to put into effect. All three at Potsdam were convinced that the transfer of the German populations should be completed as soon as possible. They emphasized that the transfers should proceed in an orderly and humane manner, but up to two million German civilians were eventually killed during the expulsions. [ kaynak belirtilmeli ]
The leaders decided that the Allied Control Council in Germany would deal with the matter giving priority to the equal distribution of Germans among the zones of occupation. Representatives on the Control Council were to report to their governments and each zonal administration on the number of people who had already entered Germany from the eastern countries. [7] The representatives would also form an estimation ob the future pace of transfers and focus on the German capacity to take people in.
The Eastern countries' governments were informed of the methods of further transfers and were requested for a temporary suspension of the expulsions until the Allied Control Council had reported. The Big Three had been concerned by reports from the Control Council and so would examine the matter. [41]
Revised Allied Control Commission procedures in Rumania, Bulgaria, and Hungary Edit
The Big Three took notice that the Soviet representatives on the Allied Control Commissions in Rumania, Bulgaria, and Hungary had communicated to their British and Americans colleagues proposals for refining the work of the Control Commission since the war in Europe had ended. The three leaders agreed on the revision of the procedures of the commissions in these countries and took into consideration the interests and responsibilities of their own governments, which together presented the terms of the armistice to the occupied countries. [7] [42]
Council of Foreign Ministers Edit
The Conference agreed on the establishment of a Council of Foreign Ministers to represent the five principal powers, continue the essential preliminary work for the peace settlements, and assume other matters that could occasionally be committed to the Council by agreement of the governments participating it. The establishment of the Council in question did not contradict the agreement of the Yalta Conference that there should be periodic meetings among the foreign secretaries of the three governments. According to the text of the agreement for the establishment of the Council, this was decided: [7]
- A Council composed of the Foreign Ministers of the United Kingdom, the Union of the Soviet Socialist Republics, China, France and the United States should be established. [7][43]
- (I) The Council should meet in London and form the Joint Secretariat. Each of the foreign ministers would be accompanied by a high-ranking deputy, properly authorized to continue the work of the Council in the absence of their foreign minister, and by a small staff of technical advisers. (II) The first meeting of the Council should be held in London not later than 1 September 1945. Meetings could also be held by common agreement in other capitals. [7][44]
- (I) The Council should be authorized to write, with a view to their submission to the United Nations, treaties of peace with Italy, Rumania, Bulgaria, Hungary, and Finland, and to propose settlements of territorial issues pending the termination of the war in Europe. The Council should also prepare a peace settlement for Germany to be accepted by the government of Germany when a government adequate for the purpose is established. (II) To accomplish the previous tasks, the Council would be composed of the members representing those states which were signatories to the terms of surrender imposed upon the enemy state concerned. [45]
- (I) On any occasion the Council would consider a question of direct interest to a state not represented, such state should be requested to send representatives to participate in the discussion of that question. (II) The Council would be able to adapt its procedure to the particular problem under consideration. In some cases, it could hold its initial discussions before the participation of other interested states. Following the decision of the Conference, the Big Three have each addressed an invitation to the Governments of China and France, to adopt the text and to join in establishing the Council. [7][46]
Concluding peace treaties and facilitating membership in United Nations Edit
The Conference agreed to apply common policies for determining, at the earliest opportunity, the terms of the peace.
In general, the Big Three desired that dispositions of Italy, Bulgaria, Finland, Hungary, and Romania should be resolved by the end of the negotiations. They believed that the other Allies would share their point of view.
As the disposition of Italy was one of the most important issues that required the attention of the new Council of Foreign Ministers, the three governments were especially concerned with concluding a peace treaty with Italy, especially as it had been the first of the Axis powers to break with Germany and to participate in Allied operations against Japan.
Italy was making significant progress in gaining its freedom and rejecting the previous fascist regime, and it had paved the way for the re-establishment of democratic governments. If Italy had a recognized and democratic government, it would be easier for the Americans, the British, and the Soviets to support the membership of Italy in the United Nations.
The Council of Foreign Ministers also had to examine and prepare the peace treaties for Bulgaria, Finland, Hungary, and Romania. The termination of peace treaties with recognized and democratic governments in thosre four would allow the Big Three to accept their requests to be members of the United Nations. Moreover, after the termination of peace negotiations, the Big Three agreed to examine in the near future the restoration of the diplomatic relations with Finland, Romania, Bulgaria, and Hungary. The Big Three were sure that the situation in Europe after the end of World War II would allow representatives of the Allied press to enjoy freedom of expression in the four countries.
1. Membership in the United Nations is open to all other peace-loving States who accept the obligations contained in the present Charter and, in the judgment of the organization, are able and willing to carry out these obligations
2. The admission of any such state to membership in the United Nations will be effected by a decision of the General Assembly upon the recommendation of the Security Council.
The leaders declared that they were willing to support any request for membership from states that had remained neutral during the war and fulfilled the other requirements. The Big Three felt the need to clarify that they were reluctant to support application for such membership from the Spanish government, which had been established with the support of the Axis powers. [47]
War Time Conferences – 1945
Arka plan
The war time conferences represent the high water mark of collaboration between the allies and also the place where some of the key themes of the Cold War first began to emerge in the agreements and sources of tension at those meetings: the division of Germany and Berlin, Stalin’s intentions for Eastern Europe, and emergence of the Atomic bomb.
ilişkiler
One of the key features of the Wartime meetings that was particularly apparent at Tehran (1943) and at Yalta (February 1945) was the relationship between Roosevelt and Stalin. It should be recalled that America had given diplomatic recognition to the USSR for the first time in 1933 – during Roosevelt’s presidency – and that there had been a degree of co-operation and sharing of expertise during the 1930s. In 1932, for example, the Dnieper (or Dneprostroi) Hydro-electric Dam was completed in 1932 with the help of six American Engineers who had worked on a similar project at Niagra and were subsequently awarded the Order of the Red Banner of Labour. Under Roosevelt, America adopted schemes of publicly funded work creation known as the ‘New Deal’ that was less about private enterprise than about government intervention. So there was in some ways greater sympathy between the two powers in the 1930s than there had been in the booming s. This was of course interrupted by the Nazi-Soviet Pact of August 1939, but America supported Russia after 1941 in the form of ‘lend lease’. The understanding between Roosevelt and Stalin was more than a case of personalities who happened to get along therefore.
Yalta, February 2nd-11th, 1945
In many ways, the Yalta meeting was the high water mark of US-USSR co-operation, but it also marked the limits of the relationship.
Together the ‘big three’ issued The Declaration of Liberated Europe which promised to allow the people of Europe “to create democratic institutions of their own choice”. The declaration pledged, “the earliest possible establishment through free elections governments responsive to the will of the people.” This reflected the statements of the Atlantic Charter agreed between American and Great Britain in August 1941, which promised “the right of all people to choose the form of government under which they will live.”
Roosevelt took this at face value and gave a lot of ground at Yalta, where the big three agreed in respect of Germany that:
- the first priority was its unconditional surrender
- it would undergo de-militarization and de-nazification and Nazi war criminals would be put on trial
- it would be split into four occupied zones including one for France that would be formed out of the American and British zones
- reparations could be taken, were partly in the form of forced labour and that a reparation council would be created and located in the Soviet Union
In addition, the status of Poland was discussed. It was agreed that:
- the communist Provisional Government of the Republic of Poland installed by the Soviet Union would be reorganised “on a broader democratic basis”
- Stalin pledged to permit free elections in Poland
- The Polish eastern border would follow the Curzon Line (originally established after WWI, but ignored by the Treaty of Riga (1921), and Poland would receive territorial compensation in the west from Germany
In return Stalin undertook to::
- participate in the UN
- accept only two Republics apart from Russia would be granted membership of the UN – Belorussia and Ukraine
- enter the fight against the Empire of Japan “in two or three months after Germany has surrendered and the war in Europe is terminated”.
Stalin did well out of Yalta. Roosevelt brushed off warnings that Stalin would build his own dictatorship in parts of Europe held by the Red Army. He explained that “I just have a hunch that Stalin is not that kind of a man”, and reasoned, “I think that if I give him everything I possibly can and ask for nothing from him in return, ‘noblesse oblige’, he won’t try to annex anything and will work with me for a world of democracy and peace.”
Potsdam, July 17th to August 2nd, 1945
In the 5 months between Yalta and Potsdam a lot of change had occurred.
The most important difference was that Nazi Germany surrendered on 7th May 1945. Without that common enemy it was not clear what else the Soviet Union and the United States still had in common. Perhaps things would have been different were not for three further changes:
Firstly, the Soviet Union now occupied Central and Eastern Europe. By July, the Red Army effectively controlled the Baltic states, Poland, Czechoslovakia, Hungary, Bulgaria and Romania. In violation of his promises at Yalta, Stalin had set up a communist government in Poland. He insisted that his control of Eastern Europe was a defensive measure against possible future attacks and claimed that it was a legitimate sphere of Soviet influence. Stalin broke the pledge taken in the Declaration of Liberated Europe by encouraging Poland, Romania, Bulgaria, Hungary, and many more countries to construct a Communist government, instead of letting the people construct their own. The countries later became known as Stalin’s Satellite Nations
Secondly, in America Franklyn Delaney Roosevelt had succumbed to a cerebral hemhorrage on April 12 and was replaced by his Vice-President, Harold S. Truman. Truman had won the nomination to the Vice Presidency in the expectation that Roosevelt would not live out his fourth term in office. He was the preferred candidate to Roosevelt’s previous Veep – Henry Wallace – who had been considered too left wing and too sympathetic to labour interests. As a result, America now had a more right wing, more realist and more anti-communist, Commander-in-Chief at the closing stages of World War II. Truman and Churchill believed that Roosevelt had been duped by Stalin at Yalta.
Thirdly, Truman rose to office just at the point when the Manhattan Project was about to test its first Atomic bomb. Truman was determined to change the direction of American policy before Potsdam and he saw Soviet actions in Eastern Europe as aggressive expansionism which was incompatible with the agreements Stalin had committed to at Yalta the previous February. Truman’s confidence was no doubt boosted when, just before Potsdam (July-August, 1945), the first nuclear test codenamed Trinity had succeeded, bolstering his confidence at the meeting, which he was said to have ‘bossed’.
The first agreements made at Potsdam were to do with what was to happen to Almanya after the war. It was agreed that:
- it would be demilitarized, denazified, democratized
- both Germany and Austria would be divided respectively into four occupation zones (earlier agreed in principle at Yalta), and similarly each capital, Berlin and Vienna, was to be divided into four zones
- Nazi war criminals would be put to trial.
- all German annexations in Europe were to be reversed, including the Sudetenland, Alsace-Lorraine, Austria, and the westernmost parts of Poland
- Germany’s eastern border would be shifted westwards to the Oder–Neisse line, effectively reducing Germany in size by approximately 25% compared to its 1937 borders
- the expulsions of German populations remaining beyond the new eastern borders, from Poland, Czechoslovakia and Hungary, were to be “Orderly and humane”
- reparations to the Soviet Union would come from their zone of occupation in Germany and that 10% of the industrial capacity of the western zones unnecessary for the German peace economy would be transferred to the Soviet Union within 2 years
- German standards of living would not exceed the European average The types and amounts of industry to dismantle to achieve this was to be determined later
- German industrial war-potential would be destroyed, through the destruction or control of all industry with military potential. Henceforth the German industry would focus solely on domestic goods
A second area of discussion was over Polonya:
- A Provisional Government of National Unity recognized by all three powers should be created (known as the Lublin Poles). When the Big Three recognized the Soviet controlled government, it meant, in effect, the end of recognition for the existing Polish government-in-exile (known as the London Poles).
- Poles who were serving in the British Army should be free to return to Poland, with no security upon their return to the communist country guaranteed.
- The provisional western border should be the Oder–Neisse line, defined by the Oder and Neisse rivers
- Stalin proposed and it was accepted that Poland was to be excluded from division of German compensation
- The Soviet Union declared it would settle the reparation claims of Poland from its own share of the overall reparation payments.
Mnemonics
Yalta, February 1945 – PODCAST – agreements on: Prosecution of Nazis Occupied Germany to be Divided after the war into 4 Zones Call democratic elections in liberated territories All countries to join the UN Soviet Union to join the war against Japan after Germany’s defeat Transfer of Polish citizens westward along with Polish borders and democratic elections to take place in Poland.
Potsdam, July 1945 – CLASP – sources of tension: Clash of personalities (Truman replaced Roosevelt) Loss of common enemy (Hitler had been defeated) Stalin had broken his word over Poland.
GRENADE – agreements on: Germany to be rebuilt and restored Reparations to be taken from occupied zone by occupying power, if required Ethnic Germans to be removed from Czechoslovakia, Poland and Hungary Nuremberg trials would proceed Allied Control Commission to de-Nazify and reorganise German life Democracy to be restored Europe to be rebuilt by a Council of Foreign Ministers.
History Of Potsdam Conference
The Potsdam Conference held between 17th July and 2nd August 1945 was attended by the heads of state of the UK, the US, France and the USSR. The main aim of the conference was to implement the agreement reached during the Yalta Conference. Another outcome of this conference was that the growing tension between the US, the UK and the USSR increased. Also, the US and the Russians grew suspicious of one another.
During the conference, the countries also wanted to discuss what to do with the war being pursued by the Japanese. However, the US and the UK were suspicious about the intentions of the Russians, as the Russian army had spread its wings across major part of Eastern Europe. During the course of the conference, the western allies found that Joseph Stalin had no intentions of decreasing Russian army presence in any of the occupied countries.
The Russians were keen on disarming Germany, while the other allies wanted their share of the vanquished nation. However, the US were worried that communism would spread across Germany and rest of Western Europe if a tough stance was not taken against Russia. So, after a lot of negotiation, it was decided that Germany would be divided into 4 zones, with each of the Allied nation administering one zone. The Russians were given the eastern zone of Germany and the rest of the country was divided between the US, France and the UK. Furthermore, the US also restricted the amount that the Russians would get as reparation from the Germans. However, they could do much about the occupation of Poland by Russia.
Sadly, when the Potsdam Conference came to end, no much headway was made. Things were still the same as they were before the conference. This was the last conference held during war time. And, 4 days after the conference ended, the US dropped 2 atomic bombs on Japan. Finally, the Second World War came to an official end on 14th August 1945.
Infoplease.com: Potsdam Conference
http://www.infoplease.com/ce6/history/A0839912.html
The Potsdam Conference held in 1945 between the Allied nations had an effect on Germany. The conference was convened to decide how the territories that were occupied by Nazi Germany were to be divided between the UK, the US, France and the Soviet Union. This conference managed to reduce the size of Germany and also divided the country into two. More..List of site sources >>>