Operasyonel-taktik füze kompleksi projesi 9K711 "Uran"
Temp-S projesiyle ilgili çalışmaları tamamlayan Sovyet endüstrisi, operasyonel-taktik füze sistemleri alanında çalışmayı durdurmadı. Yeni fikir ve çözümlerin çalışması yapıldı ve bu tür sistemlerin daha da geliştirilmesi için umutlar araştırıldı. 1967'un sonbaharında ümit vaat eden projeler oluşturmak için kullanılabilecek bazı yeni fikirler ortaya çıktı. Aynı yılın Ekim ayının 17'i, endüstrinin yeni fikirleri hazır taslaklara dönüştürmek zorunda kaldığı SSCB Bakanlar Konseyi kararnamesi çıkardı. Gelecek vaat eden bir ordu füze sistemi (modern sınıflandırma operasyonel-taktik füze sistemi) atama "Uranüs" aldı. Gelecekte, 9K711 endeksine atandı.
"Uranüs" projesinin geliştirilmesi, Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü'ne devredildi. Baş Tasarımcı olarak atandı. Kuznetsov. Ayrıca, Votkinsk Makine Binası Fabrikası'nın tasarım ofisinin tasarım çalışması için dahil edilmesi önerildi ve Barrikady tesisinin OKB-221'unun taslaklı kendinden tahrikli bir fırlatıcı hazırlaması bekleniyordu. Uranüs kompleksinin geliştirilmesi tamamlandıktan sonra, gerekli ürünleri üretmek olan projede çeşitli şirketler yer alabilir. Bununla birlikte, mevcut verilere göre yeni teknoloji üreticilerinin listesi belirlenmemiştir.
Kendinden hareketli başlatıcı kompleksi modeli 9K711 "Uran"
Operasyonel-taktik füze kompleksi 9K711 "Uranus" projesi olağandışı teknik özellikler dikkate alınarak geliştirilmelidir. Kompleksin, özel bir tekerlekli şasiye dayanan kendinden tahrikli bir fırlatıcı içermesi önerildi. Bu makine tek bir güdümlü füzeyi taşıyabilmeli ve fırlatmalıydı. Ayrıca teknik görevde, fırlatıcının hava taşınabilirliği ve yüzerek su engellerinin üstesinden gelme olasılığı ile ilgili maddeler vardı.
Aynı anda, birkaç ana özellik ve özellik ile birbirinden farklı iki balistik füzenin geliştirilmesi önerildi. "Uranüs" adını alan bu ürünlerden birinin, bir nakliye fırlatma kabı kullanılarak başlatılan katı yakıt güdümlü bir füze olması gerekiyordu. “Uran-P” roketi (bazı kaynaklarda “Uran-II” olarak adlandırılır), sırasıyla bir sıvı motoruna sahip olmak zorundaydı ve bunun yerine bir başlatma pedi gerekli olduğu bir fırlatma kabına ihtiyaç duymuyordu. Uran sıvı roketinin geliştirilmesi, Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü tarafından bağımsız olarak gerçekleştirildi ve Votkinsk mühendislik fabrikasının tasarımcılarıyla birlikte Uran-P projesinin oluşturulması planlandı.
İlk önce, ümit vaat eden kompleksin füzeleri iki aşamalı bir şemaya göre inşa edilecekti. 1970'te referans şartları revize edildi. Şimdi tek aşamalı güdümlü füzelerin iki versiyonunu geliştirmek gerekiyordu. Bu gelişmeler proje üzerinde önemli bir etkiye sahipti, ancak bir dizi hazır fikir ve çözüm, projenin orijinal versiyonundan yenisine gitmek zorunda kaldı.
Mevcut bilgilere göre, Barrikady tesisinin tasarımcıları tarafından özellikle Uran roket kompleksi için kendinden tahrikli fırlatıcının yeni bir sürümü geliştirilmiştir. Böyle bir makinenin tasarlanması 1968 yılında başladı. Gerekli özelliklere sahip mevcut (veya gelecek vaat eden) özel şasilerden birinde, roketin taşıma ve fırlatma aracından kontrol ekipmanına kadar gerekli tüm birimlerin bir araya getirilmesi önerildi. Görünüşe göre, iki füze tipi kullanılması amaçlanan makinelerin bazı farklılıkları olmalıydı. Ancak, Uranüs roketatarının teknik özellikleri hakkında bilgi eksik. Sıvı motor kullanan bir ürün söz konusu olduğunda, fırlatıcı düzeninin tasarımını görmeye izin veren bilinen fotoğrafları vardır.
Şasinin, mevcut ürünlerle bazı benzerliklere sahip olan tekerlek formülü 8x8 ile kullanılması önerildi. Özellikle, başlatıcının şasi mimarisi, özel eksenli şasi ZIL-135'in tasarımına benzer, merkezi eksenler arasındaki azalmış boşluk ve diğer köprüler arasındaki mesafelerin artmasıyla karakterize edilir. Şasinin önüne, tüm ekip üyeleri için işleri olan nispeten büyük bir kabin yerleştirilmiş olmalıydı. Kabinin arkasında motoru ve bazı şanzıman birimlerini barındıracak bir yer vardı. Tüm gövde ve kıç kısmı, roket ve birleşik birimlerin yerleştirilmesi için ayrılmıştır.
Çeşitli manzaralarda gerekli hareketliliği sağlamak için, geniş çaplı tekerleklere sahip dört tekerlekten çekişli dört tekerlekten çekiş kasası önerildi. Ek olarak, makinenin kıç tarafının orta kısmında, su içinde hareket etmek için bir jet tahrik veya pervanenin yerleştirilmesi önerilmiştir. Hermetik gövde ve yardımcı tahrik tasarımından dolayı, kendinden tahrikli fırlatıcı yeterince yüksek bir hızda yüzebilir.
Füze, gövdenin orta bölümünde bulunacaktı. Ürünü gövdeden çıkarmak için büyük bir tavan penceresi kullanılması önerilmiştir. Taşıma konumunda, mevcut verilere göre, bir sarım mekanizması vasıtasıyla ileri doğru hareket ettirilen bir tente perdesi ile kapatılması gerekiyordu. Teknenin arka kısmındaki açıklık, açılır bir kapakla kapatılmıştır. Roketi kaldırmadan önce, kapak ve perde makinenin kafesinin içine erişimi açmış olmalıdır.
Uran-P füzesi ile çalışmak için, kendinden tahrikli bir fırlatıcıyı sallanan bir fırlatma rampası ile donatmak önerildi. Taşıma pozisyonunda, dikey olarak yerleştirilmeli ve kargo bölmesinin içindeki roket ile geri çekilmelidir. Kompleksi fırlatma rampasına yerleştirirken, hidrolik veya diğer tahrikler masayı roket ile dışarı çıkarmalı ve dik konuma getirmelidir. Böyle bir başlatıcının ilginç bir özelliği, bir roketi kaldırmak için “geleneksel” bir bom veya rampanın olmamasıydı. Kaldırma sırasında roketin tüm ağırlığı, fırlatma rampasının destek halkasına aktarılacaktı. Ek olarak, başlatıcının tasarımı, roketi ayrı bir vinç kullanmadan yüklemeyi mümkün kılmıştır.
9K711 projesi roket ve başının ayrı taşınmasını teklif etti. İkincisinin taşınması için, kargo bölümünün önünde amortisör, sıcaklık kontrol sistemleri vb. İle özel tespitler sağlanmıştır. Kompleksin ateşlemeye hazırlanırken, mürettebat, ürünlerin yerleştirilmesini gerçekleştirmek zorunda kaldı, ardından roket dikey konuma yükseldi. Görünüşe göre, TPC'deki katı yakıtlı füze bu tür araçlara ihtiyaç duymuyordu ve toplanmış biçimde taşınabiliyordu.
Bir katı yakıtlı roket durumunda, kendinden tahrikli makinenin taşıma ve kabı istenen pozisyonda tutmak ve ateşlemeden önce kaldırmak için gerekli bir ekipman seti alması gerekiyordu. Buna göre, kabın özel yapısını hesaba katan farklı bir bağlantı elemanları tasarımı ve bir fırlatma cihazı gerekliydi.
Başlatıcıya ait ön kokpit dört kişilik mürettebat işlerinin yanı sıra gerekli bir kontrol ekipmanı barındırmak zorunda kaldı. Bir sürücü odasının bulunduğu bir kontrol odasının yerleştirilmesinin yanı sıra, komutanın çalışma yerlerinin ve çeşitli makine ekipmanlarının kontrol edilmesi için gerekli konsolların bulunduğu iki operatörün sağlanması için provizyon yapıldı.
Kundağı motorlu fırlatıcı toplam uzunluğu 12,75 m, genişlik - 2,7 m, taşıma konumunda yükseklik - yaklaşık 2,5 m idi, aracın savaş ağırlığı bilinmiyor. Askeri nakliye olasılığı için gerekli şartlara göre havacılık ve altmışlı yılların sonlarında uçak özellikleri, bazı varsayımlar yapılabilir.
Bir balistik füze projesi olan "Uranüs", katı yakıtlı bir motorla donatılmış bir ürünün yaratılması anlamına geliyordu. 1970'ten önce, iki aşamalı bir roket geliştirildi ve sonrasında tek aşamalı bir mimari kullanmaya karar verildi. Böyle bir revizyondan sonra roket başka özellikler almak ve görünümünü değiştirmek zorunda kaldı. Bu nedenle, katı yakıtlı bir roketin tek aşamalı bir versiyonu, konik başlıklı bir gövdeye sahip, silindir şeklinde büyük bir uzama gövdesine sahip olmalıdır. Ayrıca aerodinamik stabilizatörler veya dümenler kullanılabilir.
Tahrik sistemi füzeleri modeli "Uranüs"
Bir taşıma ve fırlatma kabı kullanarak bir katı-yakıt roketinin taşınması ve fırlatılması önerildi. Bu ürünün roketi istenen pozisyonda tutmak için uç kapaklı bir silindirik ünite ve bir dizi dahili cihaz olması gerekiyordu. TPK'nın tasarımı, fırlatma sırasında bazı gazları yönlendirmek için tasarlanmış pencereler sağladı.
Raporlara göre, "Uranüs" ürününün kontrollü nozüllü katı yakıtlı bir motor alması gerekiyordu. Ek olarak, farklı tasarım aşamalarında gaz dümenlerinin kullanılması olasılığı göz önünde bulundurulmuştur. Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü'nde istenen özelliklere sahip motor tasarımının geliştirildiği bilinmektedir. Bilimsel Araştırma Enstitüsü-125 uzmanları tarafından bu tür bir santral için katı yakıt üretildi.
Roket alet bölmesinde özerk atalet kontrol sistemi yerleştirilmelidir. Bir dizi jiroskop yardımıyla bu ekipman roketin hareketlerini takip etmek ve direksiyon makinelerinin çalışması için düzeltmeler yapmak zorunda kaldı. Projenin son taslağında, farklı bir tasarım dümeni kullanmadan roketi sadece bir sürdürülebilir motorun kontrollü bir ağızlığıyla donatmak önerildi.
Yılın 1969 versiyonundaki “Uranüs” projesi, 2,8 m uzunluğunda ve 880 mm çapında bir roket yapılmasını önerdi. Ürünün piyasaya çıkış ağırlığı 4,27 t, Tahmini uçuş menzili 355 km'ye ulaştı. Dairesel olası sapma - en fazla 800 m.
Katı yakıtlı rokete bir alternatif, sıvı Uran-P idi. Katı yakıt durumunda olduğu gibi, başlangıçta iki aşamalı bir ürün yaratılması istendi, ancak daha sonra bu fikir terk edildi. Görünüşe göre, yeni sürümde her iki projede de kullanılan motor türüne göre benzer bir düzen bulunmalıdır. İki füzenin tasarımı arasındaki temel fark, santralle ilişkilendirildi.
Uran-P roketinin merkezi ve kuyruk kısımları, motorun yanı sıra yakıt ve oksitleyici tanklarının yerleştirilmesi için tahsis edildi. Motoru, kontrol sistemleri tarafından kullanılan itme vektörü kontrolü için tahrikli sallanan nozullarla donatmak önerildi. Ek olarak, kontrol için turbopump düzeneğinin egzoz manifoldunda ek bir nozül kullanılması önerildi. Bazı verilere göre, roketin dolu halde uzun süreli saklanması olasılığı sağlanmıştır. Bu depolama süreleri 10 yıllarına ulaşabilir.
Uran-P ürününün kontrol sistemi Uranüs ekipmanı ile aynı prensipleri kullanmalıdır. Ataletsiz navigasyona dayalı özerk bir kontrol sistemi önerildi. Bu tür ekipmanlar zaten test edildi ve yeni bir projede kullanılmasını sağlayan gerekli özelliklere sahipti.
Sıvı motorlu roket biraz daha küçük ve diğer bazı tasarım özelliklerinin yanı sıra bir dizi özellikten farklıydı. 1969 projesinde, Uran-P roketinin, 8,3 mm çapında bir 880 m uzunluğunda olması gerekiyordu. Başlangıç ağırlığı - 4 t Daha küçük başlangıç kütlesi ve daha güçlü bir motor nedeniyle, sıvı roketin savaş başlığını 430 km'ye kadar bir mesafeye ulaştırması gerekiyordu. CER'in parametreleri, proje yazarlarının hesaplarına göre, Uran füzesinin seviyesindeydi.
Uran ve Uran-P füzelerinde kullanılmak üzere tasarlanmış çeşitli savaş birimleri varyasyonu yapıldı. Böylece, 425 ve 700 kg kütleli, 700 kg yüksek patlayıcı parçalanma gibi nükleer savaş başlıkları yaratmanın yanı sıra, yanıcı ve güdümlü savaş başlıkları olasılığı göz önünde bulunduruldu. Gerekli füze tipinin savaş başlığına ek olarak, düşmanın savunmasını kırma yollarını taşıyabilir. Her şeyden önce, hem bağımsız hem de pasif parazit, yanlış hedefler vb. İle birlikte kullanılabilen düşman radar tesisleri için aktif parazit kaynaklarının kullanılması önerildi.
1969'te, Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü ve Votkinsk Makine Binası Fabrikası Tasarım Bürosu, 9K711 Uran projesinin taslak versiyonunun geliştirilmesini tamamladı. Yakında, proje savundu, bundan sonra sanayi füze sistemini geliştirmeye devam edebildi ve deneysel ekipman yapımı için hazırlıklara başlayabildi. Taslağın korunmasından sonra, roketlerin iki aşamalı mimarisini terk ederek tasarımlarını değiştirip basitleştirmeye karar verildi. Füzelerin yeni versiyonları "Uranüs" ve "Uran-P", 1970 yılından geliştirilmiştir.
Yeni bir operasyonel-taktik füze sistemi tasarlamak, 1972 yılına kadar devam etti. Bu zamana kadar, çalışma öncelikle tasarım organizasyonlarının yüküyle ilgili bazı zorluklarla karşılaştı. Uranüs projesinin öncü geliştiricisi, o zamanlar gelecek vaat eden gelişmelere dikkat edilmeyen mobil stratejik bir füze kompleksi 15P642 Temp-2С'nin yaratılmasıyla meşguldü. Sonuç olarak, Savunma Sanayii Bakanı S.A. Durumu gören Zverev, Uranüs projesiyle ilgili daha fazla çalışmayı bırakmayı önerdi.
Mart ayındaki 1973'te, Bakanın teklifi, ilgili Bakanlar Kurulu kararnamesinde yer aldı. Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü şimdi kıtalararası balistik füze Temp-2С ile kompleksin yeni projesine odaklanmak zorunda kaldı. Proje 9K711 "Uranüs" kapatılmalıdır. Bu durumda, onun üzerindeki gelişmeler boşa gitmemeliydi. Bu konuyla ilgili mevcut belgeler Kolomna Mühendislik Tasarım Bürosuna transfer edilmek üzere sipariş edildi.
Bakanlar Kurulu kararının ortaya çıkması sırasında, Uranüs projesi hala kalkınmanın ilk aşamalarındaydı. Bu aşamada, proje yaratıcıları, tek tek bileşenleri test etmeye başlayamaz, yüksek kaliteli ürünlerin yapım ve testlerinden bahsetmezler. Sonuç olarak, proje büyük miktarda çizim ve diğer tasarım belgeleri şeklinde kaldı. Ek olarak, mevcut verilere göre, biri şu anda Kapustin Yar test sahasının müzesinde saklanan çok sayıda araç modeli üretildi.
1972'un sona ermesinden bu yana, Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü'nden uzmanlar, diğer kuruluşlardan meslektaşları ile birlikte Temp-2С kompleksinde testler yaptılar. "Uranüs" konusundaki çalışmanın sona ermesi, Stratejik Füze Kuvvetleri için yeni bir kompleksin üretiminin iyileştirilmesi ve yayılması için gerekli güçlerin serbest bırakılmasını sağlamıştır. 1975'un sonunda, MIT, Votkinsk mühendislik fabrikası ve Barrikady işletmesi gerekli tüm çalışmaları tamamladı ve ardından Temp-15С kompleksi 645P2 hizmete girdi.
Uranüs projesinin dokümantasyonu, o zamanlar aktif olarak operasyonel taktik füze sistemlerinde yer alan makine yapımı tasarım bürosuna transfer edildi. Bu örgütün tasarımcıları, alınan belgeleri incelediler ve bu sayede meslektaşlarının bazı gelişmelerine aşina oldular. Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü ve Votkinsk Makine Binası Fabrikası Tasarım Bürosu'ndan bazı fikirler ve çözümler yakında roket teknolojisi projelerinde uygulandı. Özellikle, zaten 1973'ta bulunan Uran projesinden bazı fikirlerin operasyonel taktiksel kompleks 9K714 Oka'yı oluşturmak için kullanıldığına göre bir görüş var.
İki projenin sürekliliği versiyonunun henüz kabul edilebilir bir onay almadığı, ancak Uran ve Oka sistemlerinin bazı özelliklerinin yanı sıra, kendiliğinden çalışan rampaların tasarımının, MIT uzmanlarının belirli gelişmelerinin ortadan kalkmadığını ve yeni uygulamada bulunduğunu açıkça belirtmiş olması gerektiği belirtilmelidir. gelişmeler. Ek olarak, orduda başka bir füze sisteminin bileşiminde olmasına rağmen seri üretime ve operasyona getirildiler.
Ordu füzesi kompleksi / operasyonel-taktik füze kompleksi 9K711 "Uranüs" projesi birkaç yıl boyunca geliştirildi, ancak tasarım aşamasından hiç çıkmadı. Bu projenin bir parçası olarak, bir kerede, istenen özelliklere sahip bir roketin iki çeşidinin yanı sıra, birkaç olağandışı özelliğe sahip yeni bir kendinden tahrikli fırlatıcı geliştirmesi önerildi. Ancak, tüm olumlu özelliklere rağmen, Uranüs projesi bazı sorunlarla karşı karşıya kaldı. Uranüs ile aynı zamanda, Moskova Isıtma Mühendisliği Enstitüsü, müşteriye daha fazla ilgi duyan diğer roket kompleksleri tasarladı. Sonuç olarak, örgütün yüklenmesi Temp-2 project projesinin geliştirildiği ve Uran'ın fırsat eksikliği nedeniyle kapatıldığı gerçeğine yol açtı. Yine de, orijinal fikirler ve çözümler yine de yerli roket teknolojisinin daha da gelişmesine katkıda bulundu, ancak şimdiden yeni projeler çerçevesinde.
Göre:
http://dogswar.ru/
http://bastion-karpenko.ru/
http://russianarms.ru/
http://militaryrussia.ru/blog/topic-181.html
Shirokorad A.B. Yirminci yüzyılın atomik koçu. - M., Veche, 2005.
- Ryabov Kirill
- Vikipedi Commons, Militaryrussia.ru
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.