İlk Değişiklik, Amerika'nın en belirgin yasalarından biridir. Ancak ara sınav – ve hızla başkanlık seçimleri – yaklaşırken, ifade özgürlüğü Amerikan yaşamının en temelden tehlikede olan kısımlarından biri haline geldi. Siyasi koridorun her iki tarafı, uzun süredir kabul edilen konuşma yasası ilkelerine, sıklıkla hem mantıksal olarak tutarsız hem de derinden endişe verici şekillerde saldırıyor.
İnternet sayesinde, Birinci Değişikliğin ifade özgürlüğü maddesi, modern zamanlarda diğer birkaç yasal doktrinin karşılaştığı bir baskı düzeyi taşıyor. Modern internet hayatımızın neredeyse her yönüne dokunuyor ve bir düzeyde internetin neredeyse her parçası konuşmadan oluşuyor. Diğer birçok büyük endüstriden bile daha fazla, coğrafi sınırlarının olmaması yerel yönetimler arasındaki engelleri aşındırdı: Florida'daki web sitelerini düzenleyen bir yasa, işletmelerin Kaliforniya veya Avrupa'da nasıl davranacağını belirleyebilirken, tersine, bir ülkenin yasalarına aykırı davranan bir web işletmesi hızla yurt dışına saklanabilir. Ve insan tarafından yönetilen bir hukuk sistemi, otomatikleştirilmiş dijital bağlantıların büyük ölçeğine ayak uydurmak için mücadele ediyor.
“İptal kültürü” ve “illiberalizm” etrafındaki endişeler ve endişeler hiç bu kadar yüksek olmamıştı. Bununla birlikte, aynı zamanda, sadece teorik bir Aydınlanma değeri değil, İlk Değişiklik tarafından korunan gerçek sivil özgürlük olan konuşma özgürlüğü, yasama organları ve yargıçlar tarafından yok ediliyor.
Pek çok yasa koyucu ve mahkeme, teknolojinin demokrasi üzerindeki etkileriyle ciddi bir şekilde boğuşmak yerine, “Büyük Teknoloji”ye karşı kültürel bir tepkiyi bir dizi gevezelik ve siyasi savaşa kanalize etti. Sözde “iki partili” internet düzenlemesinin yüzeyini kazıdığınızda, refleksif öfkenin körüklediği, birbirini dışlayan talepler karmaşası bulacaksınız. İlk Değişikliği en yüksek sesle savunanlardan bazıları, bunu yaptıklarını kabul bile etmeden, onu parçalamaya en açık olanlardır.
a:hover]:shadow-highlight-franklin [&>a]:shadow-underline-black dark:[&>a:hover]:shadow-highlight-franklin dark:[&>a]:shadow-underline-white md:text-40 lg:-ml-100″> Bölüm 230 bir duman perdesidir
Hemen hemen her Amerikalı politikacı, Birinci Değişikliği sevdiğini iddia ediyor. Birçoğu başka bir yasadan nefret ettiğini itiraf ediyor: İletişim Ahlakı Yasası'nın 230. Ancak 230 hakkında ne kadar çok şey söylerlerse, Birinci Değişiklikten gerçekten nefret ettikleri ve 230. Kısmın gayet iyi olduğunu düşündükleri o kadar açık hale geliyor.
Bölüm 230'un kalbi, ünlü sadece 26 kelimedir:
Etkileşimli bir bilgisayar hizmetinin hiçbir sağlayıcısı veya kullanıcısı, başka bir bilgi içeriği sağlayıcısı tarafından sağlanan herhangi bir bilginin yayıncısı veya konuşmacısı olarak kabul edilmeyecektir.
Yasa 1996'da kabul edildi ve mahkemeler o zamandan beri onu geniş bir şekilde yorumladı. Etkili bir şekilde, web servislerinin yanı sıra gazeteler, dedikodu blogları, listserv operatörleri ve diğer tarafların – başka birinin yasadışı konuşmasına ev sahipliği yapmaktan veya yeniden yayınlamaktan dava edilemeyeceği anlamına gelir. Yasa, görünüşte birbiriyle çelişen bir çift iftira davasından sonra kabul edildi, ancak tacizden silah satışlarına kadar her şeyi kapsadığı tespit edildi. Buna ek olarak, mahkemelerin çoğu davayı web platformu moderasyonu üzerinden reddedebileceği anlamına gelir, özellikle de “sakıncalı” içeriğin kaldırılmasını koruyan ikinci bir madde olduğu için.
Burada sıklıkla ihmal edilen anahtar, yasadışı konuşmadır. İnternet ve sosyal medyaya yönelik pek çok haklı eleştiri – covid veya QAnon tarzı Şeytani panikler hakkında yanlış hikayelerin yayılmasına yardımcı olduğu, büyük insan kalabalığının öğretmenleri veya hemşireleri öfkeli mesajlarla dolandırmasına izin verdiği veya bir yerde nefret söylemini kolaylaştırdığı. büyük ölçekli — aslında yasa dışı konuşmayı içermez . Oylama makinesi üreticileri hakkında kanıtlanabilir şekilde yanlış ve desteklenmeyen ifadeler için Fox News'a karşı açılan iftira davaları gibi, hala değişmekte olan birkaç dava var. Ancak karalama, karşılanması zor bir bardır. Örneğin Joe Biden, kampanya izinde, Bölüm 230'un Facebook'un dezenformasyon barındırmasına izin verdiğini iddia etti. Geçen yıl, covid aşısı yanlış bilgilerinin yayılmasına izin vererek Facebook'u “ insanları öldürmek ” için görevlendirdi; Kısa bir süre sonra, Demokrat senatör Amy Klobuchar, sağlıkla ilgili yanlış bilgiler için Bölüm 230 korumalarının kaldırılmasını önerdi.
230. Bölüm korumalarını kaldırmak, politikacıların İlk Değişikliği aşmalarının sinsi bir yoludur
Ancak pandemi bilimi hakkında yanlış iddialarda bulunmak mutlaka yasa dışı değildir, bu nedenle Bölüm 230'u yürürlükten kaldırmak, şirketlerin yanlış bilgileri aniden ortadan kaldırmasını sağlamaz. İlk Değişiklik'in sarsıcı bilimsel iddiaları korumasının iyi bir nedeni var. İlk zamanlardaki covid anlayışımızın sürekli olarak nasıl değiştiğini düşünün – ve şimdi araştırmacıların ve haber kuruluşlarının, covid'in havadan bulaşmaması gibi daha sonra yanlış olduğu kanıtlanan iyi niyetli varsayımları yayınladıkları için dava edildiğini hayal edin.
230. Bölüm korumalarını kaldırmak, politikacıların İlk Değişikliği aşmalarının sinsi bir yoludur. 230 olmadan, Amerika Birleşik Devletleri'nde bir sosyal medya sitesi işletme maliyeti, davalar nedeniyle fırlayacaktı. Basit bir 230 savunması başlatamayan siteler, net bir şekilde yasal içerik konusunda bile uzun süreli davalarla karşı karşıya kalabilir. Daha zor olan konuşma kategorileri söz konusu olduğunda, web platformları yasadışı olabilecek gönderileri – olumsuz restoran incelemelerinden MeToo iddialarına kadar – nihayetinde mahkemede galip gelseler bile kaldırmaya teşvik edilecektir. Bütün bunlar, belki de varoluşsal yollarla zaman ve para yakardı. Platform operatörlerinin 230 kişiyi hayatta tutmak için ne gerekiyorsa yapmasına şaşmamalı. Politikacılar yakındığında, platformlar yanıt verir.
230'u yürürlükten kaldırmakla tehdit etmek, bir sarsıntıdır, milletvekillerinin sessizce tartıya koymalarının bir yolu – hükümetin konuşma düzenlemelerini dayatmanın bir arka kapısı.
New York Başsavcısı Letitia James'in kitlesel atıcılar tarafından çekilen canlı videoların dağıtımını yasaklama çağrısı gibi, konuşma yasasında hedefleri hakkında açık olan bazı değişiklikler önerildi. Danielle Citron gibi hukuk uzmanları ayrıca, rıza dışı pornografi veya diğer yasa dışı içerik talep eden küçük siteler için fiili korumaları gibi, Bölüm 230'un yarattığı belirli sorunları düzeltmeyi önerdiler. Bu yaklaşımlara yönelik ciddi eleştiriler var, ancak bunlar gerçek yasal ödünleşimleri ele almaya yönelik dürüst girişimler.
Milletvekilleri, platform düzenlemesi etrafında ciddi sorunları ele aldıklarında, genellikle "Big Tech" i siyasi suçlar olarak algıladıkları için cezalandırmak gibi bariz bir art niyetle olur. Örneğin, çocukların cinsel istismarına yönelik materyalleri hedefleyen EARN IT Yasası hakkındaki tartışmalar, NCMEC gibi grupların popüler “Big Tech” hedeflerinin en duyarlı hedeflerden bazıları olduğunu kabul ettiğinde, 230. CSAM'ı bildiriyor. Omnibus Bölüm 230 reform faturaları, yasa koyucuların çelişen hedefleri olan ve siteleri aynı anda daha fazla ve daha az ılımlı hale getirmeye iten tuhaf kuruntulardır.
Mesele şu ki, bu şikayetler büyük bir şeyi doğru yapıyor: Eşi görülmemiş bir kitle iletişim çağında, yasadışı ve yasal konuşmalarla insanları incitmek her zamankinden daha kolay. Ancak sorun, daha fazla insanı Facebook'a dava açmaya teşvik etmekten çok daha büyük ve karmaşık – çünkü aslında hukuk sistemi sorunun bir parçası haline geldi.
a:hover]:shadow-highlight-franklin [&>a]:shadow-underline-black dark:[&>a:hover]:shadow-highlight-franklin dark:[&>a]:shadow-underline-white md:text-40 lg:-ml-100″> Hukuk sistemi, büyük ölçekte kötü niyet için inşa edilmedi
Geçen ay, uzun zamandır fabulist olan Alex Jones, 2012'de Connecticut'taki Sandy Hook'ta yapılan çekim hakkında yalan söylediği için yaklaşık 1 milyar dolarlık bir kararla vuruldu . Davranışı – ve bunu bir muhabir olarak söylüyorum, iftira davalarının en temkinli gruplarından biri – tam olarak iftiranın İlk Değişiklik tarafından korunmamasının nedeni. Jones, saçma, uzun ve tamamen desteksiz iddialarla korkunç bir kayıp yaşayan özel vatandaşları hedef aldı. Yalanları, on yıl sonra da devam eden somut zararlara neden oldu ve teoride zararlar, bu iddialardan kazandığı on milyonlarca dolardan daha ağır basıyor.
Ayrıca önemli olup olmadığı da belli değil. Jones, prosedür sırasında şirket iflasını ilan etti, parasının çoğunu süresiz olarak bağladı ve Sandy Hook ailelerini onu kovalamak için mücadele etti. Mahkeme işlemlerine küçümseyici davrandı ve onları müritlerine şüpheli sağlık takviyeleri savurmak için kullandı. Yasal ücretler ve zararlar neredeyse kesinlikle maliyesine zarar verdi, ancak yasal sistem davranışını anlamlı bir şekilde değiştirmede bariz bir şekilde başarısız oldu. Bir şey olursa, kendisini şehit ilan etmesi için başka bir platform sağladı.
Bunu, yılın diğer büyük iftira davasıyla karşılaştırın: Johnny Depp'in alenen taciz kurbanı olarak tanımlanan Amber Heard aleyhindeki davası (dolaylı olarak Depp'in elinde). Amber Heard'ın davası Jones'unkinden daha az kesin ve kuruydu, ancak Jones'un utanmazlığından veya sosyal medya zekasından yoksundu. Dava, kısmen sosyal medyanın teşvikleriyle ve aynı zamanda mahkemelerin canlı yayınlar gibi şeylerin medya sirkine katkıda bulunma biçimine tam olarak yanıt vermemesiyle körüklenen Heard'in ritüel bir halk aşağılanmasına dönüştü. Hakaret iddiaları, itibarını korumak zorunda olan insanlara anlamlı bir şekilde zarar verebilirken, en kötü suçlular zaten utanmanın ötesindedir.
Hukuk sistemi çalışmıyorsa İlk Değişiklik çalışmaz
Artık her şey yolunda ve hukuk sistemi de bir istisna değil. Etkileyenler – eski cumhurbaşkanına kadar – medya muhabirlerinden oluşan bir ekosistemden manşetleri almak için saçma sapan konuşmalarla ilgili yasal şikayetlerde bulunma sanatını geliştirdiler. Gülünecek kadar zayıf davalarla hedeflere nasıl baraj yapılacağını çözdüler. Ama kazanmak bile istemiyorlar . Sosyal medyayı kızdırmak, tacizi teşvik etmek ve yasal ücret ödeyemeyen insanları konuşmaktan caydırmak istiyorlar. Kötü niyetli davaları SLAPP karşıtı (veya Halkın Katılımına Karşı Stratejik Davalar) yasalar aracılığıyla ele almak için hoş ve yararlı bir hareket var, ancak bunlar bile ABD'nin konuşma durumunu bu kadar zehirleyen şeylere yalnızca kısmen değiniyor.
Açıkça söylemek gerekirse, hukuk sistemi çalışmıyorsa, Birinci Değişiklik çalışmaz. İnsanların ciddi ihlaller için anlamlı bir şekilde sansürlenip cezalandırılamaması veya çoğunlukla nüfuz için açılan davalarda kararların körelmiş sonradan düşünülmesi durumunda, ifade özgürlüğünün nadir istisnaları üzerinde tartışmanın önemi yoktur. Ve mahkemelerin kendileri bunu ciddiye almazsa özellikle işe yaramaz.
a:hover]:shadow-highlight-franklin [&>a]:shadow-underline-black dark:[&>a:hover]:shadow-highlight-franklin dark:[&>a]:shadow-underline-white md:text-40 lg:-ml-100″> Sanırım şirketler yine insan değil
Bu noktaya kadar, Bölüm 230'u reforme etmek için neredeyse sadece Demokrat ve iki partili tekliflere değindim, çünkü bu tekliflerin en azından bir parça özü var.
Cumhuriyetçilerin önerdiği konuşma reformları gülünç, tuhaf bir şekilde kötü. Geçen yıl, Teksas ve Florida'daki Cumhuriyetçi yasama meclislerinin sosyal medya denetimini etkili bir şekilde yasaklayan yasaları geçirmesinden sonra ne kadar kötü olduğunu öğrendik çünkü Facebook ve Twitter, muhafazakar politikacıların sayısız diğer içeriğinin yanı sıra bazı gönderilerini yasaklamak için kullanıyordu.
Mevcut haliyle, Birinci Değişiklik neredeyse kesinlikle bu yasakları anayasaya aykırı hale getirmelidir. Onlar hükümetin konuşma düzenlemeleri! Ancak bir temyiz mahkemesi Florida yasasını bloke ederken, Teksas Dördüncü Temyiz Mahkemesi, yasasını gerekçesini açıklamadan desteklemek için tuhaf bir sürpriz kararla işlerde bir anahtar attı. Aylar sonra, bu mahkeme, hukuk yorumcusu Ken White'ın “şimdiye kadar okuduğum en öfkeli tutarsız İlk Değişiklik kararı” olarak adlandırdığı görüşünü yayınladı.
Cumhuriyetçilerin önerdiği konuşma reformları gülünç, tuhaf bir şekilde kötü
Yüksek Mahkeme, Teksas yasasını geçici olarak engelledi, ancak konuşma konusundaki son açıklamaları çok güven verici olmadı. Teksas ya da Florida davasını ele almak neredeyse kesin ve dava muhtemelen, hükümetin Twitter'a bir kamu hizmeti gibi davranabilmesi gerektiğini savunmak için yolundan çıkan Clarence Thomas'ın da dahil olduğu bir mahkeme tarafından görülecek. (Muhafazakarların daha önce ISS'leri düzenlemek için bir kamu hizmeti gibi davranma fikrine karşı öfkeli olduklarını bir kenara bırakın; bu, beyninizi incitecektir.)
Thomas ve diğer iki muhafazakar yargıç, yasanın askıya alınmasına karşı oy kullandı. (Liberal Yargıç Elena Kagan da öyle yaptı, ancak bazıları onun oyu, kararın verildiği “gölge yuvasına” karşı bir protesto olarak yorumladı .)
Yüksek Mahkemenin uzun süredir devam eden bir İlk Değişiklik ilkesini yıkmaya bu kadar açık görünmesi derinden endişe verici: çoğu insan ve şirket, tiksindirici buldukları konuşmaları yayınlamak zorunda kalmamalı.
Bakın, şunu tamamen kabul edeceğim: Konuşmayı kontrol etmek için kurumsal gücün sınırlarına karşı çıkan bir konumda olmak garip. Facebook, TikTok, Twitter ve diğer şirketlerin hepsi kamu söyleminde büyük bir rol oynuyor ve Amerikalıların birbirleriyle nasıl bağlantı kurabilecekleri üzerinde büyük miktarda etki yaratıyor. Giderek daha az sayıda şirket tarafından izlenmeyen ve onaylanmayan bir şekilde diğer insanlarla konuşmak giderek zorlaşıyor.
Kurallar, temel tutarlılık pahasına siyasi hedefleri cezalandırmak için şeffaf bir şekilde düzenlenmiştir
Ancak Teksas ve Florida'daki yasaları bu gerekçelerle yalnızca yararlı bir salak destekleyebilir. Kurallar, temel tutarlılık pahasına siyasi hedefleri cezalandırmak için şeffaf bir şekilde düzenlenmiştir. İnternet servis sağlayıcıları gibi herkesin bu platformlara erişmesine izin veren dar geçitleri kontrol eden diğer şirketlerin neredeyse tekellerini kolayca görmezden gelerek “Büyük Teknoloji” platformlarına güçleri için saldırıyorlar. Florida'daki harcama gücü nedeniyle medya dev Disney'i konuşma yasalarından muaf tutacak kadar entelektüel olarak iflas etmiş bir hareketi kurtarmak yok, ardından şirketi çizgiyi aştığı için cezalandırmak için tüm telif hakkı sistemini havaya uçurmayı önerdi.
Teknoloji platformu sansürü hakkında atıp tutsalar bile, aynı politikacıların çoğu çocukların trans, gey veya cinsiyete uymayan insanların varlığını kabul eden medya bulmasını etkili bir şekilde yasaklamaya çalışıyor. Virginia'daki Cumhuriyetçi eyalet delegesi, okullardan ve kütüphanelerden kitap çekmenin yanı sıra, Barnes & Noble'ın grafik anı Gender Queer ve genç yetişkin romanı A Court of Mist and Fury'yi satmasını engellemek için nadiren kullanılan bir müstehcenlik yasası çıkardı . , işlevsel bir Amerikan mahkeme sistemi için bir zaferle, bu yılın başlarında atıldı. “Tımar” konusundaki samimiyetsiz panik, yalnızca LGBTQ Amerikalıları etkilemez. Teksas, Facebook'un şiddetli isyancıları kovmasını engellemeye çalışırken bile , Cannes'da gösterilen Cuties filmini dağıttığı için Netflix'e dava açıyor. “çocuk erotikliğine” karşı anayasal olarak şüpheli bir yasa uyarınca.
Cumhuriyetçi milletvekilleri bile spam filtrelerine önyargılı olarak saldırıyorlar
Birinci Değişikliğe yönelik bu saldırılar, en savunmasız Amerikalılardan bazılarını şimdiden etkiliyor, ancak herkes için geniş kapsamlı etkileri var. Texas ve Florida yasaları kuralları, yalnızca "Big Tech" için geçerli olmalarını sağlayacak kadar dikkatli bir şekilde yazılmamıştır. Bazı yorumlara göre, Teksas yasası, Wikipedia'nın standartlarını ihlal eden düzenlemeleri kaldırmasına izin verilmeyeceği anlamına geliyor. Cumhuriyetçi milletvekilleri spam filtrelerine önyargılı olarak saldırıyorlar , bu nedenle etkiler sadece teorik değil – mahkemeler yanlış yönde karar verirse, gelen kutunuz çok daha dağınık hale gelmek üzere olabilir.
Ancak bir kez daha, burada gerçek ve anlamlı bir ödünleşim var: İlk Değişikliği mümkün olan en geniş okumasıyla alırsanız, neredeyse tüm yazılım kodları konuşmadır ve yazılım tabanlı hizmetleri düzenlemeyi imkansız hale getirir. Airbnb ve Amazon , hatalı fiziksel mal ve hizmetler sağlama iddialarına karşı savunmak için Bölüm 230'u kullandı.
Teknoloji özgürlüğü savunucuları, bu iletişimin sosyal bir fayda olduğu varsayımına dayanan bir proje olan çevrimiçi iletişimi boğabilecek yasalara karşı yıllarca mücadele etti. Bu varsayımın sınırları hiç bu kadar net olmamıştı ve geri tepme işleri daha da kötüleştirme tehdidinde bulundu.
a:hover]:shadow-highlight-franklin [&>a]:shadow-underline-black dark:[&>a:hover]:shadow-highlight-franklin dark:[&>a]:shadow-underline-white md:text-40 lg:-ml-100″> Hiçbirimiz hepimiz kadar zalim değiliz
Awl kurucu ortağı Alex Balk bir keresinde şöyle yazmıştı: “İnternet hakkında nefret ettiğiniz her şey aslında insanlar hakkında nefret ettiğiniz her şeydir.”
Balk Yasası açıkça bir aşırı basitleştirmedir. İnternet platformları bizi değiştiriyor – belirli türdeki gönderileri, konuları, dilsel tuhaflıkları ve kişilerarası dinamikleri teşvik ediyorlar. Ancak yine de internet, birkaç güçlü şirketin sahip olduğu alanlara sığdırılmış ölçekte insanlıktır. Ve bir ölçekte insanlığın inanılmaz derecede çirkin olabileceği ortaya çıktı. Şiddetli suistimal bir kişiden gelebilir veya binlerce farklı insanı içeren bir tehdit, yalan veya stokastik terörizm kampanyasına yayılabilir, hiçbiri geçerli bir yasal dava düzeyine tam olarak yükselmez.
İnternet, birkaç güçlü şirketin sahip olduğu alanlara sıkışmış ölçekte insanlıktır.
Platform moderasyonu, kötü davranışları cezalandırmak için birkaç yaptırım mekanizmasından biri haline geldi. Kötü davranış cezasız kaldığında, ele alınmadığında ve giderek daha kötü bir şeye dönüştüğünde, insanlar suçlayacak bir şey ararlar. Gerçek şu ki, hiçbir politikacı Birinci Değişikliği suçlayamaz, bu yüzden onun yerine 230'u suçlarlar. Çıkarılacak ders bu: Politikacılar ne zaman Büyük Teknolojiyi düzenlemekten veya 230'u değiştirmekten bahsetseler, neredeyse her zaman Birinci Değişikliği tehlikeye atmaktan bahsediyorlar.
Tek sorun olmasa da daha büyük sorun, internetin insanların birbirleriyle insanlık tarihinde görülmemiş bir ölçekte konuşmalarına izin vermesidir. Bu konuşmayı yöneten yasaların eksiklikleri ve değiş tokuşları hiç bu kadar belirgin olmamıştı ve zahmetli uç durumları hiçbir zaman bu kadar çok olmamıştı. Ve yeni bir dünyayla hesaplaşmaya çalışmak yerine, bu yasaları yapan ve uygulayan insanlar, ham gücü kullanma lehine ilke ve sorumluluklarından vazgeçtiler – ve çoğu zaman sağduyularından da vazgeçtiler.
İlk Değişiklik 200 yıldan daha eski. Uzun bir süre kağıt üzerinde yasa olarak kalabilir, ancak ortalama bir Amerikalı için hükümet konuşma düzenlemeleri çağı çoktan burada ve işler her zamankinden daha da karanlık olmak üzere.
You must be logged in to post a comment Login
Leave a Reply
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.