İmparatorluk Prensi Adin’in sakin sesini duyabiliyordu.
“Evet, bir zaferden sonra rahatlamalısınız. Uzun bir molaya ihtiyacınız var.”
Cale’in yüzü garip bir şekilde ifadesizleşti.
Uzun bir molaya ihtiyacınız var.
Birisi bu yorumun iyi olduğunu düşünebilirdi ama Cale, bu iki yüzlü adamın, ona uzun bir ara verebilmek için ölmesini söylediğini düşünüyordu.
İmparatorluk Prensi Adin iyi bir insanmış gibi davranıyordu.
Cale, aynı anda diğerlerini gözlemlerken Adin’e de bir göz attı.
İmparatorluk Prensinin arkasında birkaç muhafız şövalyesinin yanı sıra garip ifadelerle orada duran Caro Krallığının bazı insanlarını gördü.
‘Sanırım İmparatorluk Prensinin ortaya çıkmasını beklemiyorlardı.’
Düşününce her şey belliydi.
Takviyeleri getiren kişinin İmparatorluk Prensi Adin olduğunu biliyor olsalardı, Caro Krallığı veliaht prens Alberu’ya haber verirdi.
Cale, İmparatorluk Prensi Adin’in ona doğru bir adım atmasını sessizce izledi. İmparatorluk Prensi, sanki fısıldamaya çalışıyormuş gibi sessizce konuşmadan önce ona yaklaştı.
“İşte bu yüzden bu isteğe cevap vermeniz beni şok etti. Dinlenirsiniz diye düşünmüştüm.”
Adin, Cale’in şahsen Caro Krallığına gelmesini beklemiyordu. Zaferinden sonra rahatlamasını bekliyordu.
İmparatorluk Prensi, Caro Krallığına karşı temkinliymiş gibi konuşuyordu ve Cale de benzer şekilde karşılık verdi.
“Ben de sizi burada görmeyi beklemiyordum, majesteleri.”
Neden buradasın?
Ne planlıyorsun ve neyi engellemeye çalışıyorsun?
Cale’in aklından geçen buydu.
O sırada biri ışınlanma odasına girdi.
“Ah, buradasınız!”
Cale onu daha önce hiç görmemişti ama bu kişi hakkında onu tanıyabilecek kadar çok açıklama duymuştu.
Valentino. Caro Krallığının veliaht prensi.
“Ofiste olduğunu duymuştum, ama neden buradasın?”
Ayrıca, İmparatorluk Prensi Adin’in uzun zamandır arkadaşı.
Valentino, konuşmaya devam ederken İmparatorluk Prensi Adin’in omzunu okşadı. İmparatorluk Prensi ile veliaht prens arasında önemli bir fark olmasına rağmen, ikisi birbirleriyle çok rahat görünüyordu.
“İmparatorluğumuzun kahramanının ortaya çıktığını duyduğum için buradayım.”
Valentino elini Cale’e doğru uzatırken İmparatorluk Prensi gülümsedi ve Cale’i işaret etti.
“Tanıştığıma memnun oldum. Caro Krallığımıza yardım etmeye geldiğiniz için teşekkür ederiz. Sizi karşılamaya geliyordum ama görünüşe göre bu arkadaş beni yendi.”
Veliaht Prens Valentino, mevkilere ve görgü kurallarına fazla önem vermemesiyle ünlüydü. Bu yüzden yabancı bir ulusun komutanına önce o elini uzatıyordu.
“Sizinle tanışmak bir onur.”
Cale, Valentino’nun elini sıktı ve ona bir veliaht prensin hak ettiği kadar saygı gösterdi. Valentino, Cale’in yanıtına gülümsedi.
“Benim tarzım bir insan. Ben de böyle tercih ediyorum. Aşırı saygılı olmayan insanları tercih ederim.”
“Öyle mi?”
Cale, Valentino ona bakarken Valentino’nun elini bıraktı.
Cale bunu fark etti ama fark etmemiş gibi yaptı. Bunun yerine, başka bir şeyi merak ediyordu.
‘Veliaht Prens Valentino, İmparatorluğa ve İmparatorluk Prensine yakın arkadaşı olarak gerçekten güveniyor mu?’
Cale, o biraz çılgın piç Clopeh’ten, Yenilmez İttifak hakkında çok şey duymuştu. Caro Krallığı, İttifaka dâhil edilmemişti.
Kuzey İttifakı, Arm ve Mogoru İmparatorluğu.
Caro Krallığı ilişkilerini bilmiyordu. Öyle olsaydı, İmparatorluktan takviye istemelerinin hiçbir yolu yoktu.
‘Ancak, İmparatorluğun tüm taraflarını bilmiyor olabilirler.’
İmparatorluk, Simyacıların Çan Kulesine, deney yapmaları için birçok köle satın almıştı.
Caro Krallığının İmparatorluğun kötülüklerini bilmemesi mümkün müydü?
‘Sanırım önünde sonunda öğreneceğim.’
Cale bunun hakkında fazla düşünmedi. Caro Krallığı çok yakında iki taraftan birine yaslanacaktı.
“Tamam, böyle durmamalıyız. Ben yol göstereceğim.”
“Majesteleri, bu benim…”
“Gerek yok.”
Veliaht Prens Valentino, Caro Krallığının yöneticisine, onlara kişisel olarak rehberlik etmek için adım atarken el salladı. Cale, İmparatorluk Prensi Adin konuşmaya başlarken bu aşırı samimiyeti izliyordu.
“Yüzünü ve genç efendimiz Cale’in yüzünü gördüm, o yüzden şimdi geri dönmeliyim.”
“Bu geceki askeri toplantıya kadar kalacağını sanıyordum?”
Caro Krallığının yöneticisi ile sohbet eden Veliaht Prens Valentino, İmparatorluk Prensi Adin’e hayal kırıklığıyla baktı. Adin de hayal kırıklığıyla karşılık verdi.
“İmparatorluktan bu kadar uzun süre ayrı kalacağım için endişeleniyorum ama Dük Huten’i burada bıraktım, yani bu yeterli değil mi?”
“Sanırım bu doğru.”
İmparatorluk Prensi Adin, Valentino’nun omzunu okşadı.
“Zaferin için dua ediyorum. Bunu İmparatorluğun İmparatorluk Prensi olarak değil, yakın dostunuz olarak söylüyorum.”
“…Teşekkür ederim.”
Valentino gerçekten minnettardı.
“Dük Huten, askerler, İmparatorluğun Şövalyeler Tugayı ve İmparatorluğun büyücüleri. Benim için ne kadar çok şey yaptığını biliyorum. Kesinlikle kazanacağız.”
“Evet! Kulağa tanıdığım arkadaş gibi geliyor!”
Caro Krallığının halkı ve İmparatorluğu bilmeyen Roan Krallığından olanlar, iki mirasçının dostluk bağlarını paylaşmalarını yüzlerinde gülümsemeyle izlediler.
Ancak, bir kişi buna düşmedi.
Cale’in ifadesi kimse farkına varmadan soğukkanlı bir hal almıştı.
‘Bu garip.’
İmparatorluk Prensi Adin tuhaf davranıyordu.
‘Neden bu kadar arkadaş canlısı davranıyor?’
Boynunun arkasında bir ürperti hissetti ve içine uğursuz bir his doldu.
‘Ayrıca, kılıç ustası Duke Huten, Şövalyeler Tugayı ve büyücüler mi?’
Simyacılar dışında hemen hemen herkesi göndermişti.
İmparatorluk, Caro Krallığına son derece yardımsever davranıyordu.
Gerçek bir dostluk olsaydı güzel bir hikâye olurdu.
Ancak, İmparatorluk Prensinin bunu yapmasının hiçbir yolu yoktu.
Yenilmez İttifakın kazanması İmparatorluk Prensi için faydalı olacaktı.
– …Zayıf insan. O İmparatorluk Prensi piçinin gülümsemesi tüylerimi diken diken ediyor.
‘Bak işte. Raon’umuz da bunu fark etti.’
Cale, Adin’e daha da şüpheyle baktı. O anda oldu.
İmparatorluk Prensi Adin’in bakışları Cale’e döndü.
“Sizi tekrar görmek güzeldi.”
“Benim için zevkti, majesteleri.”
Roan Krallığının geri kalanı, Cale ve İmparatorluk Prensinin konuşmasını gülümseyerek izledi. Cale’in İmparatorluğun İmparatorluk Prensine yakın görünmesi onu güvenilir kılıyordu.
Gülümsemeleri çok geçmeden daha da parlaklaştı.
“Roan Krallığının en yeni ve en genç kılıç ustası sen misin?”
İmparatorluk Prensi, Roan Krallığının gururu ve yeni kahramanı kılıç ustası Choi Han’a yaklaşmıştı.
Roan Krallığının Şövalyeleri Tugayı ve Birinci Büyücü Tugayı, İmparatorluk Prensinin gözlerindeki memnuniyeti görmekten gurur duydu.
Ancak, bir kişi buna düşmedi.
Cale, dudaklarının kenarlarının yukarı kalkmasını engelledi.
‘Ah, ne da kadar ilginç.’
İmparatorluk Prensinin bakışları Choi Han ve Mary’nin üzerindeydi, ancak başını öne eğmiş olan Mary yerine Choi Han ile konuşmuştu.
“Önceden karşılaştığım muhafız şövalyesinin bu kadar güçlü bir insan olduğunu bilmiyordum.”
Daha sonra elini Choi Han’a doğru uzattı.
İmparatorluk Prensinin Choi Han gibi unvanları ve rütbeleri olmayan birine elini uzatması kolay değildi.
Ancak Choi Han bir kılıç ustasıydı. Dışarıdan, kıtadaki en genç kılıç ustası gibi görünüyordu.
“En genç kılıç ustasının doğuşu. Elini sıkabilir miyim?”
İmparatorluk Prensi, hayranlıkla dolu nazik bir ifadeyle Choi Han’a baktı.
Cale, onu izlerken içten içe alay etti.
‘Buraya gelmesinin nedeni düşmanı gözetlemek için miydi?’
Choi Han ve Mary.
İmparatorluk Prensi onları kendi gözleriyle mi görmek istemişti?
Cale sonunda İmparatorluk Prensinin biraz gergin olduğunu hissedebildi.
Nasıl olmazdı?
Yüzeyde, İmparatorluk ve Roan Krallığı şu anda birbirine son derece yakındı. Cale, İmparatorluğun Şeref Madalyasını bile almışken, ikisi de sihirli bomba terörü olayları tarafından vurulmanın acısını paylaşıyordu.
Ancak işler ters gitmeye, Cale’in bölgesinde başladı.
Cale, İmparatorluk Prensinin maskesinin altında ne kadar öfke olduğunu hayal edebiliyordu.
Cale, her şeyi kontrol etmek isteyen bu kişinin istediği gibi olmayacağını bilerek İmparatorluk Prensini rahatça izliyordu. Ancak, aniden yanağının kaşındığını hissetti.
Aslında, sol yanağı oldukça kaşınıyordu.
– İnsan, insan! Choi Han sana bakıyor!
‘Hmm?’
Cale başını çevirdi.
Choi Han’ın ona baktığını görebiliyordu. Dahası, İmparatorluk Prensinin hala elini uzattığını görebiliyordu.
Cale, Caro Krallığına ışınlanmadan önce Choi Han ve Mary ile sert bir şekilde konuşmuştu.
‘İkinizin harekete geçmesine gerek yok. Durum bunu gerektiriyorsa, önce bana rapor verin.’
Biri korkunç bir aktördü, diğeri ise o kadar masumdu ki muhtemelen onlara her şeyi anlatacaktı.
Cale, Choi Han’a bakmadan önce söylediklerini hatırladı.
‘Belki de?’
Cale hafifçe başını salladı.
Choi Han daha sonra İmparatorluk Prensi Adin’in elini düz bir ifadeyle birlikte saygıyla sıktı.
‘Bu serseri!’
Cale, uzun zamandan beri ilk kez aşırı derecede tazelenmiş hissetti.
Choi Han gerçekten iyi bir piçti.
“Ha, ha-”
İmparatorluk Prensi Adin yüksek sesle gülmeye başladı.
“Vay canına, sen gerçekten Komutan Cale’in sadık astısın.”
Sanki çok komikmiş gibi Choi Han’ın omzunu okşadı. Bazı açılardan, Choi Han saygısızlık ediyormuş gibi görünebilirdi. Cale konuşmaya nazikçe devam etmek için araya girdi.
“Görgü kuralları konusunda hâlâ paslı, bu yüzden buraya gelmeden önce onu uyarmıştım. Görünüşe göre beni kelimenin tam anlamıyla dinledi. Anlayışınız için teşekkür ederim, majesteleri.”
“Hayır, bir şey değildi. Soylu olmayan biri için anlaşılabilir. Bu yaşta bu kılıç ustalığına ulaşabilmek… Başka şeylere dikkat etseydi bu noktaya gelmesi mümkün olmazdı. Öyle değil mi Choi Han?”
‘Hı hı.’
Cale, İmparatorluk Prensi, Choi Han’ın adını bildiği için eğlenmişti.
‘Roan Krallığının sarayındaki biri İmparatorluk için bir köstebek mi acaba?’
Cale’in gözlerine soğuk bir bakış oturdu.
O anda oldu. Choi Han, İmparatorluk Prensine cevap verdi.
“Haklısınız majesteleri. Efsa, mm, tarihimizi yaratmak için, becerilerimi daha da keskinleştirmeye odaklanmam gerektiğine inanıyorum.”
Tarihimiz. Roan Krallığının halkı bir gurur duygusu hissetti.
Mary Choi Han’ın sırtına bakarken siyah cübbe hareket etti.
Bizim, ‘efsa.’ Bu kelimenin sonu muhtemelen ‘ne’ idi. Sadece Mary anlamış ve yumruklarını sıkmıştı.
Choi Han’ın korkunç oyunculuğu gerçeği söylediği için ortaya çıkmamıştı.
“Hahaha, gerçekten de. Ne harika bir genç adam. Kara Büyücü de arkanızda. Kahraman olmak kaderinizde var. İmparatorluğumuz neden böyle bireylere sahip değil?”
“Aynen öyle, değil mi? Caro Krallığında da onlara sahip olmadığım için üzgünüm.”
Konuşmayı yavaş yavaş bitiren iki varis güldü.
“Şimdi geri döneceğim.”
İmparatorluk Prensi Adin ve muhafız şövalyeleri ışınlanma çemberine doğru yürüdüler ve İmparatorluğa geri döndüler.
* * *
Birkaç saat sonra Cale, Caro Krallığının askeri toplantısına katıldı.
Bu küçük yuvarlak masanın etrafında oturan sadece birkaç kişi vardı.
Caro Krallığının veliaht prensi Valentino ve İmparatorluğun Dükü Huten.
Bu ikisini Cale tanıyordu, ancak Cale’in tanımadığı başkaları da vardı.
Caro Krallığının komutanı. Bu savaşın komutanıydı.
Ve bir kişi daha.
Güneş Tanrısının Caro Krallığı Kilisesinin piskoposu. Kiliseleri temsilen oradaydı.
Ancak, Cale’e veya Mary’ye karşı herhangi bir düşmanlık göstermemişti. Cale ile göz teması kurduğunda gerçek bir rahip gibi gülümsedi.
Cale, veliaht prens Valentino’nun az önce kendisine söylediklerini hatırladı.
‘Krallık içindeki kiliseler bize yardım etmeyi kabul etti. Astınızı kışkırtan kimse olmayacaktır. Bunu kendileri de söylediler ve biz de onlara bu konuda çok katı davrandık.’
Cale, Caro Krallığının onun ihtiyaç duyabileceği şeylere dikkat etmesinden memnundu. Ufukta savaş varken, kiliseler nihayet bizim tarafımızla düşmanımızı ayırt edebilmiş görünüyorlardı.
Bu küçük yuvarlak masada sadece birkaç kişi vardı, ancak bu oturanların arkasında duran birçok kişi vardı.
Cale’in arkasında duran Mary, Choi Han ve Yardımcı Yüzbaşı Hilsman ile birlikte, her bir birey için birden çok koruma vardı.