Hepimiz gibi, koronavirüs izolasyonu zamanında rahatlatıcı ve harika bir şeyin özlemini çekiyorsanız, Sir Patrick Stewart'ın Shakespeare'in tüm sonelerini sistemli bir şekilde okumasına (hatta bu site aracılığıyla!) rastlamış olabilirsiniz. Bu mükemmellik ve bu eserleri o dili bu kadar derinden anlayan biri tarafından okunduğunu duymak harika. Ve eğer takip ediyorsanız, Shakespeare'in en ünlü şiirlerinden biri olan 18. sone'nin girişini ve aynı zamanda yazarın romantik ve belki de cinsel çekiciliğine dayanan bir dizi şiirin başlangıcını görmüş olabilirsiniz. başka bir adama.
Bu gönderiyi Instagram'da görüntüle
tarafından paylaşılan bir gönderi Patrick Stewart (@sirpatstew) 6 Nisan 2020, 16:55 PDT
Shakespeare'in queer olduğu teorisi hiç yeni değil . Akademisyenler, uzun yıllar boyunca, bir erkek sevgiliye (Adil Gençlik) veya Sonnet 108'deki gibi tatlı bir çocuğa hitap eden birçok soneyi hesaba kattılar (ve rasyonelleştirdiler):
Hiçbir şey, tatlı çocuk; ama yine de ilahi dualar gibi
Her gün aynı şeyi söylemeliyim,
Eski hiçbir şeyi saymazsak, sen benimsin, ben seninim,
İlk kez senin güzel adını kutsadığım zamanki gibi.
Yukarıda bir Stewart özetliyor, bu Adil Gençliğe adanmış, şairin ona olan aşkına ağıt yakan, onu kutlayan ve hatta 20. sonede olduğu gibi (Stewart'ın kadınlardan nasıl bahsettiği için atlamaya karar verdiği) bir dizi sone var. gencin erkek cinsiyetinden yakınmak. Sonelerin oldukça açık (bu dönem için) eşcinsel romantizmi de Elizabeth dönemi şiirinin bir geleneği değildi, oldukça benzersiz ve bu nedenle oldukça anlamlıydı. Ve hayali bir kibir veya stilizasyon olarak yazılamaz. .
Sonelerin sırası, şairin karanlık hanımı ile kendilerinin bir ilişkisi olabilecek güzel genç arasında kaldığı karmaşık bir hikaye anlatır. Bunu seviyorum ve sonelerin içine girmenin daha zor olması ve bu nedenle queer anlatılarının söylendiğinden daha az bilinmesi, Romeo ve Juliet , queer alt metnini büyülü bir sırrı keşfetmek gibi hissettiriyor.
Soneleri ve onların tuhaf unsurlarını incelemek ödüllendirici ama aynı zamanda zorlayıcıdır. Sonelerin diline ve metaforuna, diğer eserlere kıyasla, nüfuz etmek genellikle zor olabilir. Ve belirttiğimiz gibi, hepsi queer veya hepsi mutlu değil. Ve sonelerde (ve Shakespeare'in diğer eserlerinde) tüm bu tuhaflığın varlığı, ona bir eşcinsel ikonu diyebileceğimiz anlamına mı geliyor?
Belki değil. Esmer kadın, Shakespeare'in evli olduğunu ve çocuk sahibi olduğunu bildiğimiz gerçeğiyle birlikte, Shakespeare'in kendisinin eşcinsel olduğunu iddia etme fikrini ortaya atıyor, yanıltıcı ve ayrıca büyük bir potansiyel biseksüel silme vakası. Ancak ona bi demek bile her şeyi kapsamaz, çünkü modern cinsel yönelim fikirlerimiz geçerli değildir. Ancak Shakespeare'i kesinlikle queer bir yazar olarak okumalı ve eserlerine ve karakterlerine queer bir mercekten bakmakta haklı olmalıyız.
(resimler: Wikimedia Commons)
Bunun gibi daha fazla hikaye ister misiniz? Abone ol ve siteye destek ol!
— Mary Sue'nun kişisel hakaretleri yasaklayan ancak bununla sınırlı olmayan katı bir yorum politikası vardır. kimse , nefret söylemi ve trollük.—