Saat gibi, iyi ya da kötü, okula dönüş çılgınlığı her yıl hayatımızı ele geçiriyor - ve mevsimin ruhunu yakalayanlar aramızdaki sadece ebeveynler değil. Ancak Eylül heyecanı yabancılaştırıcı olabilir: Yakın zamanda mezun olanlar için (ve yirmi yıl boyunca okulun ilk günüyle gelen yapıya özlem duyan herkes), yeni bir başlangıç zamanı değil, daha çok neyin hatırlatıcısı gibi geliyor? artık neyin ilerleyeceğinin belirsizliği değil. Psikoterapist Satya Byock'un genç yetişkinlerin büyük ölçüde hazırlıksız olduğunu tespit ettiği bir geçiş dönemi. Portland, Oregon muayenehanesinde (uygun bir şekilde Çeyrek Yaşam Danışmanlığı ), yirmi ve otuz yaşındaki müşterilere yaşamın sınır evrelerini karşılamalarını öğütler - Byock'un tanımladığı gibi, 'Bir kimliğe veda ediyor ve bir sonrakini yaratmaya başlıyorsunuz.' Özellikle Eylül ayının arifesinde geçerli olsa da, Byock’un yaşamın bilinmeyenleriyle barışmaya yönelik tavsiyeleri, okula dönüş sezonu ve Y kuşağı kohortunun çok ötesinde geçerlidir. (Byock'tan daha fazla bilgi için, goop parçasına bakın, Y Kuşağı Neden Sadece 'Büyüyemez'? )
Arada Kalmak: Üniversite Sonrası Yaşamı Anlamlandırma
Okul yakında oturuma dönecek. Sanki tek bir koordineli kafa vuruşuyla, odak tatil modundan sınıfa ve işe geri döndü. Ancak bazı insanlar uyumsuz hissediyor. Artık okula gitmeyen, ancak yapısı ve hazır amacı olmadan hayata henüz alışmamış insanlar için, okula dönüş mevsimi ızdırap çekebilir. Birdenbire nasıl kendinden emin ve mutlu bir yetişkin olacağına dair tüm provaları kaçırmışsınız gibi geliyor. Yaz, herkes sahilde kayarken, roman okurken ve zamanı boşa harcarken belirsizlikten kurtulmuş olabilir, ancak şimdi yanan sorular intikamla geri dönüyor: Sıradaki ne? Ben kimim?
Okulda her zaman açıkça tanımlanmış hedefler vardı. Her sınıfta yönergeler ve son tarihler vardı ve her sınıf bir sonrakine yönlendirildi. Çoğu zaman, mezuniyet günü hayatın planlarının ulaştığı kadardır. Okul dışındaki gerçek hayatın nasıl görüneceğine dair planlama için fazla zaman veya rehberlik yok.
Yirmili ve otuzlu yaşlarındaki insanlarla çalışan bir psikoterapist olarak, lise, kolej ve lisansüstü okullardan sonraki hayatın nasıl değiştiğini düzenli olarak görüyorum. Amaç ve hedeflerin bir zamanlar önceden tanımlandığı yerlerde, artık her bir kişinin kendisi için bu hedefleri tanımlaması gereken yıllar ve yıllar vardır. Hayat artık kesin olarak dokuz aya, üç ay tatiline göre bölünmediğinde, hedeflerin sıralanması uzun zaman alabilir.
'Herkes sahilde kayarken, roman okurken ve zamanı boşa harcarken yaz belirsizlikten kurtulmuş olabilir, ancak şimdi yanan sorular intikamla geri dönüyor: Sıradaki ne? Ben kimim? '
Bizden önceki diğer kültürler yaşamın bu ara dönemlerini anladılar. Onlara isim verdiler ve bir kimlikten diğerine geçişe yardımcı olacak tanrılar ve karmaşık ritüelleri vardı. Tibetliler bu zamanlara bardo devletleri diyorlar. Yunanlılar tanrı Hermes'e sahipti. Romalılarda Janus vardı.
Ne yazık ki, kültürümüz bize yaşamın akışının bir saadet zincirinin çubuk grafiği gibi olduğunu öğretme eğilimindedir: Sadece büyüme! Başarılı! Bu arada, sosyal medya aracılığıyla, neşe dolu, muhteşem görünmeyen ve her zaman uyanmayan herkesi utandırmaya yarayabilecek örtük mesajlar alıyoruz - sanki küçümseyen bir koçtan, steroidleri yüksek: Yap! Devam et! Başarısızlık bir seçenek değil! Her yönden mükemmel olun!
Ancak, tıpkı borsa gerçekliği ya da fiziksel biçimin sınırları gibi, sağlıklı bir yaşam da (tamamen dış cepheye inşa edilmemiş) belirsizlik, depresyon ve kafa karışıklığı dönemlerini ve hatta kişinin amaç duygusunun olduğu küçük kimlik ölümlerini içerir. uzak veya yokmuş gibi hissediyor.
Kültürümüzün yaşamın bu gerçeklerinde iyi bir eğitime ihtiyacı var. Geçiş dönemlerini ve kimliğin ve amacın uzak veya görünmez hissettirdiği uzun dönemleri onurlandırmalıyız. Çoğunlukla, bu kavramın kelime dağarcığımızda yeri bile yok.
Elimizdeki en iyi kelime büyük ölçüde kullanılmamış ve Latince'den 'liminal' terimini türeten 20. yüzyıl antropolog Arnold van Gennep'ten geliyor. seviye : eşik. Sınırlı bir aşama, ritüel inisiyasyonlarda - öncelikle yetişkinliğe girişi tanımlayan törenler - bağımlı bir çocuk olarak kimliğin öldüğü, ancak tam bir yetişkin olarak kimliğin oluştuğu dönemdir. Bir zamanlar böyle bir kimlik değişikliğinin bir geçit, bir yolculuk, bir geçiş olduğu iyi biliniyordu. Bir köprüyü geçmek veya karanlık bir dağ tünelinden geçmek gibi ara bir aşamadır. Artık bir tarafta değilsiniz ama henüz diğer tarafta değilsiniz.
'Amaç ve hedeflerin bir zamanlar önceden tanımlandığı yerlerde, artık her bir kişinin kendisi için bu hedefleri tanımlaması gereken yıllar ve yıllar vardır.'
Milennial Kuşağı olarak adlandırılan aşikar sapmaya gösterilen ilgi düzeyine rağmen, erken yetişkinlikte modern kafa karışıklığı / keder / endişe / kendinden nefret salgını yeni değil (yine de ızdırap ve kaygı kesinlikle sosyal medya ve diğer modern icatlar tarafından artırılıyor) .
1960'ların ortalarında J.D. Salinger, romanında ileri görüşlü bir doğrulukla modern yirmi-ţeylerin halsizliğini dile getirdi. Franny ve Zooey . Franny Glass, yakışıklı bir Ivy League erkek arkadaşı, kendi yüksek fiyatlı eğitimi, sadık ağabeyleri ve görünüşte iyi döşeli bir geleceği olan güzel bir üniversite öğrencisidir. Yine de kesinlikle mutsuz. Sıkıcı bir duygusal krizin sancıları içinde ve kendinden nefretle boğuşan Franny, kardeşine anlamsız yaşamı için hissettiği eziyeti ve kendi anlamsız hayatlarından bihaber olduğunu hissettiği insanlara karşı zorlayıcı zulmünü anlatıyor: 'Nasıl olduğumu biliyordum. insanları üzüyordu, hatta duygularını incitiyordu - ama duramadım! Sadece seçmeyi bırakamadım. '
Franny, muayenehanemde düzenli olarak duyduğum bazı kendinden nefret ve sosyal ağıtları dile getiriyor: “Aslında kendi kendime, yüksek sesle, deli gibi, sadece bir tane daha seçici, kavga duyarsam, yapıcı olmayan söz senden Franny Glass, sen ve ben bitirdik. '
Kaygı ve kendine zarar verme, bağımlılık ve depresyon semptomlarının ötesinde, yirmi küsur krizin iç dünyasına bir bakış. Sonuçta en derin sorular varoluşsal sorulardır: Neden bu kadar mutsuzum Ne anlamı var ve ben burada ne yapıyorum?
Frances Glass'tan önce, başka bir Frances, yüksek eğitimli gençliğin iç mücadelesine dair fikirlere sahipti. 1927 tarihli kitabında, Çocukluğun İç Dünyası Jung analisti Frances Wickes, dönemin prototip bir genç adamını tasvir etti ve tekil eğitim arayışının, yaygın yönelim bozukluğu ve kaygı duygusunun kökeni olduğunu öne sürdü:
“Bilinçli olarak, kolej, mesleki eğitim, uzun çıraklık gibi fırsatlar için minnettar, bilinçsizce kendini kanıtlama, bir erkek olduğunu bilme dürtüsünü hissediyor. Gerçekten ilgi duyabileceği skolastik şeyler tatmin etmekte başarısız olur… entelektüel eğitim, sosyal konvansiyonlar, her şeyden önce temel olan diğer konuları dışarıda bıraktı… Büyüme, bireysel deneyim ve deneyim anlayışından gelir. Bu, her biri tarafından kendisi için kazanılmalıdır. '
(Ya da kendisi.)
Akademik çalışmaları yirmili yaşlara (ve ötesine) genişletme çağrısı yapan güncel sosyal senaryo, genç yetişkinler için duygusal ıstırabı artırıyor. Masallarda ve Kahramanın Mitolojinin Yolculuğu döngüsünde tasvir edilen asırlık hayat yolculuğunda içgüdünün bir gence rehberlik etmesi gerektiği anda, bunun yerine dersleri dinliyor, çalışıyor, okuyor ve testler yapıyorlar. Tüm bu eğitim ve bilgi birikiminin ortasında, somutlaşmış yaşam deneyimi, merak, heyecan ve başarısızlık kayboldu ya da kaygı, depresyon ve kendinden nefretin rahatsız edici semptomlarına gömüldü.
'Maalesef, kültürümüz bize hayatın akışının bir saadet zincirinin çubuk grafiği gibi olduğunu öğretme eğilimindedir: Sadece büyüme! Başarılı! '
Yardım edemem ama yirmili ve otuzlu yaşlarındaki yetişkinlerin sorularını, Betty Friedan'ın ufuk açıcı çalışmasında çok anlamlı bir şekilde aydınlattığı genç karıların sessiz sorusuna benzer olarak görüyorum. Kadınsı Gizem : 'Hepsi bu mu?'
Benzer şekilde, Simone de Beauvoir’ın feminist klasikte ev kadınlarında narsisizm ve nevroz tanımlaması, İkinci Cinsiyet , bugün birçok gence atılan narsisizm yargısının yeniden çerçevelenmesine yardımcı oluyor: “Erkekçe faaliyetler yasak. Meşgul ama hiçbir şey yapmıyor. ' De Beauvoir, 'kadınlar, çıkarlarını şiddetle yalnızca kendileriyle sınırlar.'
'Umut ve hırs çağında, yaşama ve dünyada yer alma arzusunun yoğunlaştığı çağda kişinin pasif ve bağımlı olduğunu bilmek acı verici bir durumdur' diye yazıyor.
Beauvoir'ın resmettiği resim kafesteki hayvanlarınkinden farklı değildir: İçgüdüsel ve biyolojik dürtülerini yerine getiremedikleri için, günümüzde genç yetişkinlikte birçok kadın ve erkeğin kendini büyütme, kendine zarar verme, yemeyi reddetme eğilimleri geliştirmesi şaşırtıcı değildir. veya düzensiz davranış. Hareket etmek istiyorlar, ama yapamıyorlar: Önceden belirlenmiş akademik beklentiler, kültürel normlar, başkalarıyla sürekli kıyaslama, travmatik deneyimler, sevmeleri gerektiği söylenen anlamsız işler ya da tamamen fırsat eksikliği - ekonominin tuzağına düşmüş durumda. ve bir zamanlar evde hapsolmuş oldukları için sosyal beklenti.
Erkekleri yakalayan evlilik hazırlığını kuralcı ama çoğu zaman uygulanamayan liberal sanatlar eğitimiyle değiştirirsek, nihai sonuçlar hemen hemen aynıdır: göreli izolasyon ve ne olursa olsun mutlu ve devam ediyormuş gibi davranmak için kültürel reçete ne. Başka ne seçeneğin var? Bu arada, kendini olma arzusu, bunu yapma dürtüsü belirsiz olsa bile, rahatsız edici ve karşılanmamış olarak kalır.
Bu nedenlerden dolayı, okuldan sonraki yaşam genellikle kafa karıştırıcıdır. Bir zamanlar yapı ve hedeflerin olduğu yerde, yalnızca gevşek beklentiler ve finansal ihtiyaçlar vardır. Tipik olarak “pratik olmayan” bilgiye vurgu yapılan yerlerde, şimdi muazzam ölçüde pratik beceri setlerine ihtiyaç vardır. Bir zamanlar topluluğun bol olduğu yerde, şimdi arkadaşlar arasında binlerce kilometre var. Bir zamanlar yaşam için belirlenen hedefleri takip etmeniz talep edildiğinde, artık hiçbir rehberlik veya destek olmadan kendi beklentinizi belirlediğiniz bir beklenti vardır.
Öyleyse, işte önümüzdeki bu yıllarla nasıl başa çıkılacağına dair tavsiyelerde bulunduğum kısım, öğrenci kimliğiniz ile bireysel amaç ve ilgi alanlarına sahip bir kişi olarak kimliğiniz arasındaki bu eşik zaman ve kalbinizi şarkı söyleten hedefler:
Gelecek hakkında çok fazla endişelenmeden önce, bunun hem yeni bir şeyin başlangıcı hem de sonu olduğunu kabul edin. Nereye gittiğinizi anlamaya çalışmadan önce nerede olduğunuza bakın. Yavaşla. Bu, cesaret ve heyecanla ileriye bakmanın zamanı olduğu gibi geçmişinizi gözden geçirmenin, geçmişinizi gözden geçirmenin zamanıdır. Hem sonuçların hem de yeni başlangıçların zamanıdır. Bir sonraki aşamaya gerçekten adım atmak için geçmişinizin ölümü onurlandırılmalıdır. Tanrı Janus'un tam da bu amaçla iki yüzü vardı - geleceğe ve geçmişe bakmak.
Günlük rutininiz ve barınma durumunuz gibi kimliğiniz değişiyor olabilir. Artık öğrenci değilsin. Tüm kültürel beklentilere göre artık çocuk değilsin. Yine de, çoğu meslektaşınız gibi, siz de henüz tam olarak emin olamayabilirsiniz.
'Başkalarının yanında (veya sosyal medyada) neşe uyandırmak, amansız depresyona giden hızlı bir yoldur (ve başkalarının ruh sağlığına da yardımcı olmaz).'
Biten şeyi onurlandırmak için zaman ayırın. Kendinize üzülmek ve rahatlamak için yer açın. Kendinize uyumaya ve oynamaya ve yaratıcı benliğinize girmeye izin verin. Omzunuza vuran korkuları ya da midenizi rahatsız edebilecek endişeyi kucaklayın. Her şeyin gözüne bakın ve orada olduğunu kabul edin.
Bu ara dönem, tamamen bilinmeyen, görünmeyen, henüz anlaşılmamış olanla ilgili olduğu için belirsizlikten saklanmamaya çalışın. Korktuğunuzda veya üzüldüğünüzde her şeyin yolundaymış gibi davranmak yalnızca daha büyük bir yönelim bozukluğuna neden olur. Emin olmak için bu zamanı kutlayabilirsiniz, ancak kutlama yapmak istemiyorsanız, numara yapmayın. Başkalarının etrafında (veya sosyal medyada) neşe uyandırmak, amansız depresyona giden hızlı bir yoldur (ve başkalarının zihinsel sağlığına da yardımcı olmaz). Hayat duygunuzla mücadele ediyorsanız, tek olmadığınızı bilin.
Bunun yerine bilinmeyeni kucaklayın, sanki bedeninizi karanlığın etrafına sarın ve kendinizi kaptırın. Sizi yutmasına izin verin ve sanki sevgili ya da savaşmak için karışması gereken düşmanlar gibi onu yutsun. Eski şeylerin bu ölümüyle uğraşın, böylece diğer tarafta yeni kimliğinize giden yolu daha hızlı ve gerçekten bulabileceksiniz.
Pratik olarak konuşursak, insanlar size hayatınızda bundan sonra ne yaptığınızı sorduğunda, onlara tamamen emin olmadığınızı söyleyin. Onlara sakin bir yürekle eşik bir dönemde olduğunuzu, bir geçiş durumunda olduğunuzu, bir kimliğe veda ettiğinizi ve diğerini yaratmaya başladığınızı söyleyin.
Sonra uyuyabilirsin. Dinlenme. Son yirmi yıldır okulda ne yaptığınıza dair bir bakış açısı kazanın. Mükemmel oku romanlar kalbini uyandıran ve zamanı yok eden Doğada zaman geçirin. Müzik dinlemek. Tatlı sularda yüzün. Sanat yap. Journal. Ağla. Dans. Çoğu modern insan gibiyseniz, sol beyniniz ömür boyu egzersiz yapmıştır. Bırak dinlensin. Sağ beyninize - sanatsal, meraklı, yaratıcı benliğinize - değişiklik için biraz ilgi gösterin. Bedeninizin dikkatini heykel ya da fotoğraflar için değil, aşk uğruna verin.
Nasıl oynanacağını unutma. (Alkol veya uyuşturucu yardımı olmadan.)
Belirsizliği kucakladığınızda ve kimliğinizin akış içinde olmasına izin verdiğinizde, kendinizi yavaşça yeniden toplamaya başlayacaksınız. Köklerinizde kim olduğunuzu ve kim olmak istediğinizi parça parça hatırlayacaksınız. Hayatta daha ileride olan, kalbinizi aydınlatan insanlara dikkat edin. Yolculukları hakkında bilgi edinin. Size umut veren şeylerle ilgili notlar alın. Bunların hepsi, kim olmak istediğinizi ve halihazırda kim olduğunuzu netleştirmenize yardımcı olacaktır.
Dünyaya bakın ve hangi sosyal meselelerin kalbinize çektiğini görün. Sonra, hiçbir baskı veya beklenti olmaksızın, size gerçekten neşe getiren şeyin ne olduğunu fark etmek için zaman ayırın. Bu şeylerin nerede çakışabileceğini görün. Bu süreci aceleye getirmeyin.
'Bedeninize sevgi uğruna dikkat gösterin, heykel veya fotoğraflar için değil.'
Feminist şair Audre Lorde denemesine başlıyor, ' Şiir Lüks Değildir , 'Şu mükemmel anlayışla:' Hayatlarımızı incelediğimiz ışığın kalitesi, yaşadığımız ürün ve bu yaşamlar aracılığıyla gerçekleştirmeyi umduğumuz değişiklikler üzerinde doğrudan etkiye sahiptir. '
İster psikoterapi, adanmış günlük tutma veya düzenli bir sanat pratiği, ister kendini keşfetme, kişinin kişiliği, geçmişi, hoşlandığı ve hoşlanmadığı şeyler, hayaller ve umutlar yoluyla, cinsellik ve fiziksellik, soy ve gelecek için hedefler, yetişkinliğe gelmek için başka türlü bilinmeyen yolun yapısını keşfetmeye başlar.
Cihazlarınız veya şirketiniz olmadan yalnız zamanlardan uzak durmayın. Büyük şair Rainer Maria Rilke'nin yazdığı gibi, 'Yalnızlığınız, çok yabancı koşullarda bile sizin için bir destek ve yuva olacak ve ondan tüm yollarınızı bulacaksınız.'
Suçluluk, utanç veya beklenti olmadan bilinmeyene derinlemesine bakarak neşenizi yeniden keşfedin. Kendiniz için yapabileceğiniz en büyük şey bu. Ve eğer geri kalanımızın bu dağınık dünyayı atlatmasına gerçekten yardım edecekseniz, bizim için de şimdi yapabileceğiniz en büyük şey budur.
Satya Doyle Byock MA, LPC'nin sahibi Çeyrek Yaşam Danışmanlığı ve Portland, Oregon'da özel muayenehanede çalışan bir psikoterapist. Yaşın gelişi ve Jung psikolojisi ile ilgili konularda ders veriyor ve yazıyor. Yazısı çıktı Psikolojik Perspektifler , Oregon Beşeri Bilimler , ve Utne Okuyucu .
Bu makalede ifade edilen görüşler, alternatif çalışmaları vurgulamayı ve konuşmayı teşvik etmeyi amaçlamaktadır. Bunlar yazarın görüşleridir ve goop'un görüşlerini temsil etmezler ve bu makale hekimlerin ve tıp pratisyenlerinin tavsiyelerini içeriyor olsa bile, yalnızca bilgilendirme amaçlıdır. Bu makale, profesyonel tıbbi tavsiye, teşhis veya tedavinin yerini tutmaz ve olması amaçlanmamıştır ve özel tıbbi tavsiye için asla güvenilmemelidir.