We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Mısır'da, Eski Eserler Yüksek Konseyi Genel Sekreteri Sina'da büyük bir keşif yaptığını duyurdu. Dr. Moustafa Waziri, Mısırlı bir arkeolog ekibinin 26. yüzyıldan kalma bir kalenin veya müstahkem yapının iki kulesini ortaya çıkardığını duyurdu. NS hanedan. Buluntu, yalnızca Mısır kalelerinin gelişiminin daha iyi anlaşılmasını sağlamakla kalmayacak, aynı zamanda Sina bölgesinin antik çağdaki stratejik önemine ilişkin içgörüler sağlayacağı için önemlidir.
Keşif, Sina'nın kuzeyinde Tell El-Kadwa olarak bilinen bir bölgede yapıldı. Sina Yarımadası, firavunun ordusunun şu anda İsrail olan bölgeden gelen herhangi bir istilayı durdurmaya çalışacağı bir sınır bölgesi olduğu için Eski Mısır'ın savunması için çok önemliydi. Mısır'ın kalbini istiladan korumak için ardı ardına firavunların çöl bölgesinde birçok kale inşa ettiğine dair kanıtlar var. Amerikan Doğu Araştırmaları Okulları Bülteni'ne göre, Eski Mısırlılar, en azından Orta Krallık'tan beri Sina'da bir "doğu sınır savunma ağı" kurmuşlardı.
Bakanlık facebook'una göre, bu kale 'Mısır'ın doğu kapısı ve Siyonist dönemde giriş ve çıkış sürecini kontrol eden tek kale'yi temsil ediyor.
Sina'daki kale alanında bulunan mızrak uçları ( Eski Eserler Bakanlığı )
Büyük bir kalenin duvarları ve kuleleri
Luksor Times'a göre, son kazılarda 'antik kalenin kulelerinin kalıntıları ve güney duvarı' bulundu. Bu site yaklaşık 240 fit (84 m) uzanır ve bir tepede (yükseltilmiş zemin) bulunur. Kalenin kerpiçten inşa edilmiş yaklaşık 16 kulesi olduğuna ve en az 2.500 yaşında olduğuna inanılıyor.
Uzmanlar ayrıca kalede, muhtemelen duvarları desteklemek ve güçlendirmek için moloz, toprak ve kumla dolu birçok oda ortaya çıkardılar. Ayrıca su depolamak için kullanılmış olabilecekleri öne sürülmüştür. Luxor Times ayrıca arkeologların "keşfedilen duvarın kuzeydoğu kesiminde yer alan bir yan kapı olan kaleye giriş" ortaya çıkardıklarını da bildiriyor. Girişin yakınında, muhtemelen garnizon üyelerinin kaleye giren ve çıkan insanları izlediği bir oda da kazı sırasında ortaya çıkarıldı.
Kalenin perde duvarlarından birine yapılan bazı kerpiç evler de kazıldı. Bu eski konutlardan birinin yakınında bir kuvars tılsım bulundu ve üzerinde bir 26'nın adı yazılıydı. NS Hanedan firavunu. Tılsımda adı geçen hükümdar, Mısır'ı yöneten son yerli firavunlar olan Saite Hanedanlığı'nın bir üyesi olan Kral Psmatik I'dir.
- Firavun II. Ramses'in Mumyası Fransa'ya Seyahat Etmek İçin Pasaport Verdi
- Nitocris'in Örtülü Tarihi: Altıncı Hanedanlığın Son Firavunu Bir Kadın mıydı?
- Somali: Antik Kayıp Punt Krallığı Sonunda Bulundu mu?
King Psmatik I isimli bir muska bulundu. ( Eski Eserler Bakanlığı )
Saite Hanedanı
Sait Firavunları, Sais şehrinde ortaya çıkmış ve Asur istilası ve Mısır'ı işgalinden sonra ön plana çıkmışlardır. Psmatik I, acımasız Asurluları kovmuştu ve Mısır'ın bağımsızlığını yeniden ilan etmişti c. 610 M.Ö. Ailesi, Persler MÖ 525'te son Saite Firavunu Psmatik III'ü işgal edip tahttan indirene kadar ülkeyi çoğunlukla başarılı bir şekilde yönetti.
Bu kale, Mısır'ın bu bölgesinde bulunan en eskisi olarak kabul edilen daha eski bir kalenin kalıntıları üzerine inşa edilmiştir. Luxor Times, Aşağı Mısır Eski Eserler Dairesi başkanı Nadia Khedr'in “eski kalenin duvarları, en yenisinin 11 metre genişliğindeki duvarlarına kıyasla yaklaşık 7 metre genişliğindeydi” dediğini aktarıyor. Daha sonraki kalenin, sadece dört tane olan öncekine kıyasla on altı kulesi vardı. İki kale arasındaki farklar, arkeologların yüzyıllar boyunca eski Mısır kale binasının evrimini anlamalarına yardımcı oluyor.
Tell El-Kadwa kalesinin sürekli bir kuşatma altına girdiğine ve bir noktada duvarlarının büyük ölçüde yıkıldığına dair kanıtlar var. Bu, MÖ 525'teki Pers istilası sırasında meydana gelmiş olabilir. Ekip kazılarına devam ediyor ve kalenin inşası hakkında daha fazla şey keşfetmeyi umuyorlar. Projenin Sina'ya ilginin artmasına yardımcı olacağı ve bölgeyi daha fazla turisti ziyaret etmeye teşvik edeceği umulmaktadır.
Mısırlı arkeologlar Sina'da Thera lavının bulunduğunu söylüyor
TEL HABUWA, Mısır (AP) – Mısırlı arkeologlar, eski zamanlarda bir tsunaminin Akdeniz'den Kuzey Sina'ya 850 kilometre (530 mil) taşıdığına inandıkları beyaz pomza taşlarını sundular. Pomza, MÖ 17. yüzyılda antik Yunan adası Thera'da bir volkanik patlama ile boşaltıldı. Yüzen bu katılaşmış lav köpüğünün izleri Girit'te ve Türkiye'nin güneybatısında bulundu, ancak Mısır'daki arkeologlar bu bölgeye sahilin yaklaşık 7 kilometre güneyindeki Sina Çölü'nde de ulaştığına inanıyorlar. Thera patlaması yıkıcıydı. Adanın çoğunu batırdı ve gelişen Minos topluluğundan 35.000'den fazla insanı öldürdü. Mısır'ın Eski Eserler Yüksek Konseyi başkanı Zahi Hawass, keşfi Egyptology'de "yeni bir çalışma alanı" açmak olarak selamladı. "Jeologlar, Santorini [Thera'nın günümüzdeki adı] tsunamisi gibi doğal afetlerin Firavunlar dönemini nasıl etkilediğini incelememize yardımcı olacak." Yunanistan'ın Jeoloji ve Maden Arama Enstitüsü'nden bir volkanolog olan Georgios Vouyioukalakis, pomzanın bu kadar uzağa gitmiş olabileceğine şüpheyle bakıyor. Ancak Thera'dan rüzgarla taşınan "ince kül tabakaları" Nil Deltası'nda zaten bulundu, dedi The Associated Press. «Tsunami, pomza taşını kıyı bölgesinden biraz daha yükseğe taşıyabilirdi. Ama oraya akıntılar tarafından taşınırdı,» dedi Vouyioukalakis Atina'da. Bazıları Thera'nın, iz bırakmadan ortadan kaybolan, Platon tarafından tarif edilen efsanevi toprak olan anlaşılması zor Atlantis olabileceğine inanıyor. Ancak, Kahire'nin yaklaşık 150 kilometre (93 mil) kuzeydoğusunda, Süveyş Kanalı üzerindeki bir kasaba olan Qantara'nın kuzeydoğusundaki bu çöl alanını kazdıklarında, Atlantis efsanesi arkeologların aklında değildi. Eski Mısır'ın Nil Deltası'na açılan kapısını yabancı istilasından korumada büyük rol oynayan Firavun kalelerini arıyorlardı. Bu ayın başlarında, kerpiçten yapılmış dört dikdörtgen kuleye sahip 18. hanedan kalesinin kalıntılarını ortaya çıkardıklarında memnun oldular. Takım lideri Mohamed Abdel Maqsud, "Lav taşı parçaları sürpriz oldu, ancak hikayenin sadece bir parçasıydı" dedi. Arkeologlar için daha önemli olan, eski Mısırlıların Yeni Krallık sırasında Hyksos düşmanını kovduğu bir kalenin keşfiydi, MÖ 1500'den yaklaşık MÖ 1000'e kadar süren bir Firavun imparatorluğu. En doğudaki kaleler o kadar önemliydi ki, Kahire'nin 500 kilometre (300 mil) güneyinde, günümüzün Luksor şehri olan Teb'in antik başkentindeki Karnak Tapınağı'nın duvarlarındaki kabartmalarda tasvir edilmişlerdi. 18. Hanedan, Yeni Krallığın ilk hanedanıydı ve 12. hükümdarı Firavun Tutankamon çocuğuydu. Hawass, Sina pomzasını Thera'ya bağlayan jeolojik testler hakkında ayrıntılı bilgi vermedi, ancak bu tür lavların daha fazla bulunacağına ikna olduğunu söyledi. "Bu sadece başlangıç," dedi. Thera'nın püskürmesi üzerine kapsamlı çalışmalar yapan Vouyioukalakis, eğer pomza oradan gelmişse, tsunaminin lavları şimdiye kadar taşıdığının ilk kanıtı olacağını söyledi. Atina'daki AP yazarı Nicholas Paphitis bu rapora katkıda bulundu.
İsrail'de Arkeoloji: Nitzana
Nitzana, Beersheba'nın 80 km güneybatısında, İsmailiye yolu üzerinde ⯺wjā al-īr ile tanımlanan Negev'de harabe bir kasabadır.
Nessana, orada bulunan papirüslerde belirtildiği gibi, sitenin eski adıydı. 2. veya 1. yüzyılda kurulmuştur. M.Ö. geniş ve verimli Vadi'ye hakim küçük bir tepe üzerinde yuvarlak kuleli (ikisi oradaki kazılarda bulunan) küçük bir kale inşa eden Nabatiler tarafından. Orada bulunan Hasmon sikkeleri, buranın Yahudiye ile ticari ilişkileri olduğunu göstermektedir. Nebatilerin başkenti Petra'nın 106'da Roma tarafından işgal edilmesinden sonra site terk edildi. CE, ancak imparator Theodosius I (379) tarafından bir sınır karakolu olarak yeniden inşa edildi. Garnizon askerleri vadide araziler aldı ve kalenin altına bir kasaba inşa edildi (şimdi St. George Darülaceze olarak adlandırılıyor). Nitzana, Bizans Negev'inin başkenti Elusa'ya, Elath'a ve Sina'ya bir yolla bağlandı. Bizans kasabasında mozaik zeminli iki kilise (biri 435 tarihli) ve mezar taşlı büyük bir mezarlık (430×201364 tarihli) bulunuyordu. Bu dönemde Mısır'a giden tüccarlara, Sina Dağı'na seyahat eden hacılara ve çölde yaşayan çapalara hizmet ederek zenginleşti. Kasaba, 1936'da Colt Expedition tarafından keşfedilen İran ve Arap fetihlerinden kurtulan papirüs, karışık bir Arap-Yunan yönetiminin yaklaşık 750 yılına kadar devam ettiğini gösteriyor. CE Yerleşim reddedildi ve 1908'de Türkler tarafından polis karakolu olarak yeniden işgal edilene kadar sonunda terk edildi. İngiliz Mandası altında sınır polisi için bir merkez karargahı orada bulunuyordu. Mayıs 1948'de İsrail Bağımsızlık Savaşı sırasında Mısır işgali bu noktadan başladı. İsrail güçleri Aralık ayında bölgeyi ele geçirdi ve İsrail-Mısır Ateşkes Anlaşması'nda askerden arındırılmış bölge ilan edildi. Aynı zamanda 1967 yılına kadar İsrail-Mısır Karma Ateşkes Komisyonu toplantılarının yapıldığı yerdi.
Site U.J. tarafından keşfedildi. Seetzen tarafından 1807 yılında, E.H. Palmer ve C.F. 1870'de Tyrwhitt-Drake. A. Musil, 1902'de sitenin ayrıntılı bir planını yaptı, ardından C.L. Woolley ve T.E. Lawrence, 1913/14'te. 1935-201337 yıllarında H.D. Colt, önemli bir papirüs arşivinin keşfiyle. 1987 yılında Ben-Gurion Üniversitesi adına D. Urman ve J. Shereshevski başkanlığında kazılara yeniden başlanmıştır. Kasabayı akropolise bağlayan merdiven basamaklarının diğer kısımları ortaya çıkarılmıştır. Güney Kilisesi'ne yakın iki yapı kompleksi ortaya çıkarıldı ve kazıcılar, rahipler tarafından yaşam alanları olarak kullanıldığını öne sürüyor. Akropolis üzerinde daha fazla çalışma yapıldı ve aşağı ve yukarı şehirler arasında uzanan vadi kıyısının yanında yeni bir kazı alanı açıldı ve Nabat yerleşim kalıntılarının üzerine inşa edilmiş Geç Bizans dönemine tarihlenen geniş bir yaşam alanı ortaya çıktı. Aşağı kasabada daha önce bilinmeyen bir şehitliği ve vaftizhanesi olan bir kilise ortaya çıkarılmış, yukarı şehrin kuzey tepesinin kuzey ucunda bilinmeyen bir manastır bulunmuştur. Yunanca, Latince, Süryanice, Arapça ve Kıpti dillerinde yazılmış çok sayıda ostraca ortaya çıkarılmıştır.
1987'de İsrail Yahudi Ajansı, Nitzana'da bir eğitim merkezi kurmaya karar verdi. Temel amaç, İsrailli ve Diaspora gençlerini çölün yerleşim potansiyeli konusunda eğitmekti. Köy, genç göçmenler için bir özümseme merkezi ve ulpan olarak hizmet vermiştir. Ayrıca Diaspora gençlerine çeşitli eğitim programları sundu. Nitzana aynı zamanda Kudüs İbrani Üniversitesi'ne bağlı çevre araştırmaları için bir araştırma merkeziydi. Bölgeye gelen ziyaretçiler için 50 odalı bir misafirhanesi vardı. 2002 yılının sonunda eğitim topluluğu 230 kişiydi.
Kaynaklar: Ansiklopedi Yahudiliği. & 2008 Gale Grubu'nu kopyalayın. Her hakkı saklıdır.
Yahudi Sanal Kütüphanesine hareket halindeyken erişim için mobil uygulamamızı indirin
Dig in Sinai, Roma Amfitiyatrosunu Ortaya Çıkardı : Arkeoloji: Afrika ve Asya'yı birbirine bağlayan eski bir rotanın yolunu izleyen bir kanal projesi, 1.000'den fazla antik eseri yok olmakla tehdit ediyor.
Mısırlı arkeologlar, büyük bir Roma limanı ve Sina'nın Akdeniz kıyısındaki erken Hıristiyanlık merkezi olan Pelusium'un bir amfitiyatrosu ve yarış pistini ortaya çıkardılar.
Keşiflerin, Süveyş Kanalı'nın 15 mil doğusundaki Pelusium'u önümüzdeki yıllarda önde gelen bir turistik cazibe merkezi haline getirmesini bekliyorlar.
Arkeologlar, en son buluntulardan çok uzakta olmayan binlerce dönümlük Sina çölünü tarım arazisine dönüştürecek bir kanal sistemi oluşturan buldozerlerin önünde kalmaya çalışıyorlar.
Almanya, Fransa, İngiltere, İsviçre, Avusturya ve Kanada'dan takımlar önümüzdeki ay çabalara katılacak. Amerika Birleşik Devletleri ekipman ve teknik yardım sağlıyor.
Afrika ve Asya'yı birbirine bağlayan antik bir güzergahın yolunu izleyen kanal projesi, 1.000'den fazla antik kenti yok olma tehdidiyle karşı karşıya bırakıyor.
Kahire'deki Amerikan Üniversitesi'nde Mısır Bilimi profesörü Faiza Heikal, Pelusium için "Bu tür keşiflerin olmasına şaşırmadım, çünkü bu kanalın yolu boyunca çok sayıda önemli yer var" dedi. “Ama tarihin parçaları ortaya çıktığında her zaman çok heyecan vericidir.”
Heikal, Sina'nın mirasını kurtarmak için uluslararası bir kampanyaya başkanlık ediyor.
Merhum Cumhurbaşkanı Enver Sedat tarafından tasarlanan Salam Kanalı, Süveyş Kanalı'nın altındaki Nil Deltası'ndan gelen su borularını Sina'nın 100 mil boyunca İsrail sınırına yakın El-Arish'e taşıyacak. Güzergah boyunca 600.000 dönüme kadar çölü sulayabilir.
Arkeologlar için proje hem bir nimet hem de bir lanet çünkü dikkatleri Nil boyunca uzanan görkemli piramitler, tapınaklar ve mezarların uzun süredir gölgesinde kalan tarihi hazinelere odaklıyor.
Şimdiye kadar buldozerlerin yaklaşık bir mil önünde kalmayı başardılar.
Kanal tamamlandıktan sonra, doğrudan kanal boyunca olmayan birçok bölge, dalgalanan su seviyeleri ve beklenen 300.000 yerleşimci akını nedeniyle tehdit altında olacak.
Pelusium'un kalıntıları, ana kanal yolları ile kuzeydeki bir drenaj hendeği arasında yaklaşık 2 mil uzanır. İnce sütunlar, insan kemikleri, Roma camı ve kırmızı tuğlalar kum tepelerini ve tuz düzlüklerini süsler.
Geçen yıl, arkeologlar İslami dönemde inşa edilmiş yüksek bir kalenin dışında iki düzine sütun ve sütun parçasından oluşan gelişigüzel bir koleksiyonun yakınında kazmaya başladılar.
Kademeli olarak kırmızı tuğlalı koltuklar ve mozaik gibi bir araya getirilmiş kireçtaşı parçalarıyla kaplı dairesel bir tuğla sahnesi ile tamamlanan amfitiyatroyu yavaş yavaş ortaya çıkarıyorlar. 300 fit çapındaki tiyatro denize bakmaktadır.
Birkaç mil ötede, başka bir Mısırlı ekip, Pelusium'un hipodromunda seyircilerin yarışlarda bir gün geçirdikleri tribün olarak tanımlanan büyük bir kırmızı tuğla çemberini kazıyor.
Heikal'in kurtarma kampanyası için arkeolojik çalışmaları koordine eden Muhammed Abdel Maksoud, eski kayıtların Pelusium'un güzelliğinden bahsettiğini söyledi.
"Buraya Pelusium adası dediler ama biz kazmaya başlayana kadar nedenini bilmiyorduk" dedi.
Maksoud'un açıkladığı gibi, Pelusium bir adaya benziyordu: "Güneyde Nil'in bir kolu, kuzeyde Akdeniz, ortada Pelusium vardı."
Karşılaştığı birçok zorluktan biri de şehrin planını yeniden inşa etmektir. Pelusium, Kleopatra'nın intiharıyla başlayan Mısır'daki Roma yönetimi sırasında, büyüklük ve önem bakımından yalnızca İskenderiye'den sonra ikinci sıradaydı.
Kazıcılar, mozaik zeminli bir Roma hamamı, daha küçük bir amfi tiyatro ve hamam, iki kilise, bir manastır ve hipodromun yakınında muhtemelen tahıl için büyük bir depolama alanı ortaya çıkardılar.
Maksoud, bölgede bir yerde büyük bir tapınağın gömülü olduğuna inanıyor. Ayrıca, Pelusium'un erken Hıristiyanlığın en önemli yerlerinden biri olan Kutsal Aile Kilisesi'ne ev sahipliği yaptığı bilinmektedir.
Sina'nın kuzey kıyı şeridi, Mısır ile Kenan arasında bir otoyoldu. Üzerinde Firavunlar Filistin prenslerine karşı yürüdüler ve İran, Yunanistan ve Roma'dan gelen ordular Firavunlara karşı yürüdü.
Efsaneye göre Kutsal Aile, Kral Herod'un askerleri hemen arkasındayken bu yolu eşekle gezerdi.
Filistin'den Mısır'a gidiş ve dönüş, Mısır Kıpti inancının temel taşı oldu. Polisler, yolculuğun önemli aşamalarını işaretlemek için kiliseler inşa ettiler.
1967 Ortadoğu savaşından sonra İsrail'in Sina'yı işgali sırasında, Ben Gurion Üniversitesi'nden arkeolog Elizer Oren, kıyı boyunca 1.300 antik yerleşimi belgeledi. Pelusium'u kazmadı çünkü kalıntıları Süveyş Kanalı'na bakan bir güvenlik bölgesi içindeydi.
Fransız ekipleri, İsrail'in Sina'yı Mısır'a iade etmesinden sonra 1980'lerde Pelusium'a geldi.
Mektuptan Alıntılar
20 Aralık 1913
Karkamış
“Bu sonbaharda çok iyi bir kazma sezonu geçirdik… Uzun duvarları olan, tamamı siyah ve beyaz taştan büyük oyma levhalarla kaplı büyük bir geçit bulduk… bir kral ve çocukları: davullu ve trompetli adamlar, ve dans eden erkekler: mısır, ayna, meyve ve ceylan taşıyan uzun bir rahipler ve rahibeler alayının başında bir tanrıça... bir taş sandalye ve bir sopa tutuyor: arkasında Hititçe çok uzun yazıtlar olan (ki onu okuyamıyoruz) giriş kapısı… Büyük bir tapınak ya da bir kralın sarayı olmalı.”
—T.E. Lawrence, çocukluk hemşiresi Florence Messham'a
28 Şubat 1914
Hotel d'Angleterre, Şam, Suriye
Aptal develerim yoldan çıktığı için Akabah'a yalnız ve yürüyerek indim… [Bir Türk yetkilisi] [Kaptan Stewart] Newcombe'un haritasını, benim de fotoğraf çekmemi veya arkeoloji araştırmamı yasakladı. Yapabildiklerimi fotoğrafladım, her yeri arkeoloji yaptım. Özellikle etle dolu olduğu söylenen bir ada [Jezirat Faroun] vardı. Akaba körfezi köpekbalıkları, aç köpekbalıkları (titreme) ile dolu ve ada kıyıdan yarım mil açıktaydı… [Lawrence ve hizmetçisi Dahoum] kürek olarak birkaç tahta ile adaya doğru sıçradı… Herhangi bir akıllı köpekbalığının beni soğukta bırakırdı ama bütün filo güvenli bir şekilde karşıya geçti, harabeleri gördü, yargıladı ve kınadı ve çok soğuk ve çok yorgun bir şekilde eve doğru sıçradı.
—T.E. Lawrence bir arkadaşına.
Stephen E. Tabachnick tarafından kaleme alınan “Arkeolog olarak Arabistanlı Lawrence” İncil Arkeolojisi İncelemesi, Eylül/Ekim 1997. İlk olarak İncil Tarihi Günlük 18 Aralık 2013'te.
Musteri degerlendirmeleri
Bu ürünü inceleyin
Avustralya'dan en iyi yorumlar
Diğer ülkelerden en iyi yorumlar
Arka kapakta bir yorumcunun belirttiği gibi, bu kitap Exodus çalışması için standart akademik kaynak olmalıdır.
James Hoffmeier ne kimseyi dönüştürmeye çalışan bir evangelist ne de kendi gündemini tanıtmaya çalışan bir Indiana Jones özentisi. O, eski Mısır hakkındaki bilgisi ve Mısır arkeolojisi alanındaki tecrübesiyle, Exodus'u inkarcılardan ve macera arayanlardan çok daha derin bir anlayışa sahip olan ciddi bir bilgindir.
Diğer bilim adamları, İsrail'in Mısır'dan Çıkışının İncil'deki hesabını çevredeki kültürlerden gelen mitolojik hikayelere dayandığını ve Exodus'un gerçekleşmesinden çok sonra Yahudiye veya Babil'de yazıldığını iddia ederek marjinalleştirmeye çalıştılar. Hoffmeier, İncil'deki kaydın doğrulanmasında bilimsel bir yaklaşım benimseyerek bu varsayımlara ciddi bir meydan okuma sunuyor. Hoffmeier, Exodus anlatılarının MÖ 2. binyılda Mısır ve Sina'ya kadar giden ilk elden rivayetlere dayandığını açıkça göstermektedir. Hoffmeier, mucizevi deniz geçişini veya Sina Dağı'ndaki teofaniyi açıklamaya çalışarak fantezi uçuşlarına geçmiyor. Bunu okuyucunun kişisel inancına bırakıyor. Bununla birlikte, Mukaddes Kitabı birincil rehberi olarak kullanarak, bize bu olayların en muhtemel nerede meydana geldiğini, İncil anlatısını tarihsel ve arkeolojik verilerle destekleyerek söyleyebiliyor.
Hoffmeier, Mukaddes Kitapta anlatıldığı gibi, Mişkan ve Ahit Sandığı'nın nasıl eski Mısır'da daha erken prototiplere sahip olduğunu ve bu tip taşınabilir mabetlerin Mısırlı rahipler tarafından kullanıldığını ortaya koyuyor. Ayrıca Tabernacle ile ilişkili belirli eşyaların ve aletlerin ve Levili rahiplerin giydiği giysilerin İncil'de Mısır etimolojisine sahip kelimelerle nasıl isimlendirildiğini de ortaya koyuyor. Musa, Harun, Miriam ve Phinehas gibi özellikle Levi kabilesinden Tevrat'ta kayıtlı önemli kişilerin isimleri Mısırlı isimlerden türetilmiştir. Ayrıca, İsrail'in sözleşmesi, eski Mısır'da kaydedilen sözleşmeler ve antlaşmalarla aynı doğrultuda yapılandırılmıştır.
Hoffmeier, İsrail Mısır'da hiç önemli miktarda zaman geçirmemiş olsaydı, Mısır'ın İsrail üzerindeki etkisinin pek bir anlam ifade etmeyeceğini açıkça gösteriyor. Bu, daha önceki kitabında, İsrail'de Mısır'da ayrıntılı olarak açıklanmıştır.
Exodus hesabının İncil'deki gerçekliğini doğrulama sürecinde, Hoffmeier, Jebel Al Lawz'ın gerçek Sina Dağı olduğu konusundaki popüler ve sansasyonel iddiaları ve deniz geçişinin Tiran Boğazı'ndan Suudi Arabistan'a gerçekleştiğine ilişkin teoriyi çürütüyor. Hoffmeier, İncil'in deniz geçişini ve Sina Dağı'nı bulmak için bir rehber olarak kullanılması durumunda, Tiran Boğazı ve Jebel Al Lawz'da olamayacaklarını kesin olarak iddia ediyor.
Eski Mısır tarihi hakkında Jebel Al Lawz teorisini destekleyen insanlardan çok daha fazlasını bilen Hoffmeier, eski Mısır'ın doğu sınırının, doğudan gelen yağmacı Kenan kabilelerine karşı savunmak için kaleler ve kanallar inşa ettikleri Acı Göller bölgesinde olduğunu gösteriyor. Sina Yarımadası hiçbir zaman eski Mısır'ın bir parçası olarak görülmedi. Ek olarak, o bölgenin jeolojik tarihi, Acı Göllerin bir zamanlar önemli su kütleleri olduğunu göstermektedir.
İncil, deniz geçişinin yerini Migdol, Pi-Hahiroth ve Baal Zephon terimleriyle tanımlar. Bu terimlerin tanımladığı tam konumlar zamanla kaybolmuştur ancak Hoffmeier anlamlarını açıklamaktadır. Migdol bir kaleyi ifade eder, Pi-Hahiroth bir kanalın daha büyük bir su kütlesine boşaldığı bir alanı ifade eder ve Baal Zephon bir Kenan tanrısını ifade eder. Acı Göller bölgesinde Tiran Boğazı'nda bulunamayan antik kaleler ve kanallara dair arkeolojik kanıtlar var. Ayrıca Kenanlılar, Acı Göller bölgesinde Mısır'ı işgal etmeye çalıştılar. Tiran Boğazı yakınlarında Kenanlıların varlığına dair hiçbir kanıt yoktur.
Hoffmeier ayrıca, Sayılar Kitabında İsraillilerin denizden Sina Dağı'na geçiş rotasının kabaca Acı Göller ile geleneksel Sina Dağı (Jebel Musa) arasındaki mesafeye tekabül ettiğine dikkat çekiyor.
Hoffmeier, gerçek Sina Dağı'nın tam yerini bildiğini iddia etmiyor, ancak Mukaddes Kitabın konumu olarak açıkça güney Sina Yarımadası'nı gösterdiğini iddia ediyor. Çok sayıda insanı herhangi bir süre için kamp kurmaya uygun bitişik bir ovanın olmaması nedeniyle Jebel Musa hakkında şüphelerini dile getiriyor. Ancak, olası adaylar olan iki bitişik tepe noktası tanımlar.
Exodus'u İncil'de kayıtlı olduğu şekliyle anlamakla ciddi bir entelektüel ilgisi olan herkes için kaynak budur.
İsrail'de Arkeoloji: Kadeş
Kadeş, İncil'deki İsrail'de kutsal bir karakterin atfedildiği birkaç yerin adıdır.
Kadeş-Barnea
Kenan'ın güney sınırında yer alan önemli bir vaha (Sayı 34:4 Josh. 15:3 Hezek. 47:19 48:28) Zin çölünde (Sayı 20:1 27:14 33:36 Tesniye 32) :51) Paran vahşi doğasının bir parçası (Sayı 20:16) –, Horeb Dağı'ndan on bir günlük bir yolculuk mesafesinde (Tesniye 1:2). Kadeş'e alternatif olarak En-Mishpat ("yargı pınarı" Yaratılış 14:7) ve "Meribah'ın suları" ("kavga," Sayı 20:13, 24 27:14 Tesniye 32:51) adı verilir; bu isimler onun özel rolünü şu şekilde gösterir: çöl kabileleri için kutsal bir yargı ve toplanma yeri.
Kadeş-Barnea, İbrahim'in hikayelerinde (Yaratılış 16:14 20:1) ve Chedorlaomer ve müttefiklerinin seferinin tanımında, burada En-Mishpat olarak adlandırılan Kadeş-Barnea'da Amalekliler'in yaşadığı söylenir ( Yaratılış 14:7). Çıkış sırasında İsrail kabilelerinin çölde toplanma noktası olarak hizmet etti (Tesniye 1:46). Bazı bilginler burayı İsrailoğullarının ilk amfitikyonik merkezi olarak kabul ederler. Kadeş-Barnea'dan Kenan'ı keşfetmek için casuslar gönderildi (Sayı 13:26), Arad ve Hormah (Sayı 14:40 21:1 33:36) habercileri tarafından engellenen Kenan'a girme girişiminde bulunuldu. Edom kralına gönderildiler ve buradan İsrailliler doğuya, Ürdün'e doğru yürüyüşe başladılar (Sayı 20:14 vd. 33:36ff. Deut. 1:46ff. Yargılama 11:16ff.). İncil geleneği Kadeş-Barnea'yı özellikle Musa'nın ailesiyle ilişkilendirir: burada Musa kayadan bolca su çekerdi, burada o ve Harun inançsızlıkları nedeniyle Kenan diyarına girişleri reddedilerek cezalandırıldı (Sayı 20:2 ve devamı). burada kız kardeşi Miriam öldü ve gömüldü (Sayı 20:1) ve Aaron yakınlarda Hor Dağı'nda öldü (Sayı 20:22 33:37). Kadeş-Barnea 76 km yay grubu ile özdeşleşmiştir. (75 km.) Beer-Sheba'nın güneyinde ve 15 mil. (25 km.) Niẓ𞤺nah'ın güneyinde. Adı en güneydeki pınar olan 'Kudays'ta korunmuştur, ancak kuzeyindeki 'Feyn el-Kudayr', bereketli bir ovayı sulayan zengin bir kaynak olması nedeniyle çok daha önemlidir. Civarında, Yahuda kralları zamanından kalma büyük bir kale keşfedildi. Bu nedenle çoğu akademisyen, Kadeş-Barnea'yı daha büyük bir kaynakla tanımlar, tüm kaynaklar grubu başlangıçta Kadeş-Barnea olarak adlandırılmış olabilir ve isim daha az önemine rağmen güneyde varlığını sürdürmüştür. Sina seferi sırasında, Kudays'ın yukarısında da büyük bir İsrail kalesi ve tüm bölgede Orta Tunç Çağı'ndan kalma çok sayıda kalıntı keşfedildi. ben (yak. 2000 M.Ö.) ve İsrail dönemleri.
1976 ve 1982'deki büyük ölçekli kazılar, sahada üst üste binmiş üç kale ortaya çıkardı. İlki 11. yüzyıla, ikincisi Hizkiya zamanına tarihlendirildi ve 65 ft. , ve üçüncü ila yedinci yüzyıl, muhtemelen Nebukadnezar tarafından yok edildi. Yazıtlar, kale sakinlerinin muhtemelen İbranice konuştuğunu gösteriyor.
Kadeş, Celile'de
Kenan ve İsrail dönemlerinde Yukarı Celile'deki başlıca şehirlerden biri. Bazı bilim adamlarının görüşüne göre Thutmosis tarafından fethedilen şehirler listesinde adı geçmektedir. III (yak. 1468 M.Ö.) ve Seti kabartmasında tasvir edilmiştir. ben (yak. 1300 M.Ö.) ancak diğerleri, bu referansların Asi'deki Kadeş'e ait olduğunu iddia ediyor. İncil'de "Naftali'nin dağlık bölgesinde, Celile'deki Kedesh", yenilmiş Kenan kralları listesinde (Yeşu 12:22), bir sığınak şehri (Yeşu. 20:7) ve bir Levi şehri (Yeşu. 21: 32 ben kron. 6:61) ve Naftali kabilesinin müstahkem şehirlerinden biri olarak (Yeşu 19:37). Tiglath-Pileser tarafından fethedildi. III 733/2'deki seferinde M.Ö. (II Kings 15:29), ancak İkinci Tapınak döneminde varlığını sürdürmüş ve sonunda Tyre topraklarında Helenistik bir şehir haline gelmiştir. Kedesh yakınlarında, Haşmonlu Jonathan, Demetrius ordusunu yendi II (ben Mack. 11:63 Jos., Ant. 13:154). Burası, Kenanlı, İsrailli ve sonraki dönemlerden kalma kalıntılar ve surları içeren, 'Lüle'nin batısındaki verimli platoya bakan büyük bir anlatı olan Tell Qadis ile özdeşleşmiştir. Bir Roma tapınağı 1981'de kısmen kazıldı84, 117/8'de Hadrian'a adanmış CE
Kadeş-Naftali
Abinoam oğlu Barak'ın doğum yeri, Celile'de Naftali kabilesinin topraklarında bulunur (Hâkim 4:6, 9'x201311). Genellikle Kedesh (2) ile tanımlanır, ancak bu, aşağıdaki nedenlerden dolayı sağlıklı görünmemektedir:
(a) Kedesh Yukarı Celile, Deborah'ın Kenan krallarıyla savaşının gerçekleştiği yakınlardaki Tabor Dağı'ndan uzaktır.
(b) "Elon-Bezaanannim, Kedesh'e aittir" (Hakim 4:11), Naftali'nin Tabor ve Ürdün arasında yer aldığı sınır tanımından da bilinmektedir (Yeşu 19:33).
Bu nedenle, Kedesh-Naftali Tabor Dağı'nın doğusunda aranmalıdır ve bu alanda, erken İsrail döneminden kalma kapsamlı kalıntıları içeren Poriyyah yakınlarındaki Khirbat al-Kad'sx012Bsh, sitenin yeri olarak önerilmiştir.
Kaynaklar: Ansiklopedi Yahudiliği. & 2008 Gale Grubu'nu kopyalayın. Her hakkı saklıdır.
(1) B. Rothenberg ve J. Aharoni, Tagliyyot Sinai (1958) H.Ç. Trumbul, Kadeş-Barnea (1884): C.L. Woolley ve T.E. Lawrence, Zin'in Vahşi Doğası (1915) Glueck, içinde: AASÖR, 15 (1935), 118ff. Phythian-Adams, içinde: PEFAS, 67 (1935), 69ff. 114 ff. de Vaux ve Savignac, içinde: RB, 47 (1938), 89ff. (2) J. Aharoni, Hitna'sx1E25alut Shivtei Yisrael ba-Galil ha-Elyon (1957), indeks Avi-Yonah, Land, indeks Albright, şurada: BASÖR, 19 (1928), 12 35 (1929), 9 J. Garstang, Joshua-Yargıçlar (1931), 390. (3) Basın, içeri: BJP'ler, 1, nokta. 3 (1933/34), 26ff. J. Aharoni, op. cit., dizin Kolshari, içinde: BIES, 27 (1963), 165ff. (4) M. Péyarda, Qadesh Mission à Tell Nebi Onar… (1931) Du Buisson, içinde: M'x00E9langes Masp'sx00E9ro, 1 (1938), 919ff. Gardiner, içinde: onomastik, 2 (1947), indeks Aharoni, Land, indeks.
Yahudi Sanal Kütüphanesine hareket halindeyken erişim için mobil uygulamamızı indirin
Mısır'ın Sina'da Bulunan En Eski Çöl Kalesi - Tarih
İncil arkeolojisinin, Yuhanna İncili'nin, İsa'nın kör bir adama mucizevi bir şekilde görme yetisini geri kazandırdığını söylediği, İsrail'deki Siloam Havuzu gibi buluntuların arkasındaki hikayeleri öğrenin.
Arkeolojik keşifler geçmişin yapboz parçalarıdır.
Arkeologlar, antik dünyayı oluşturan medeniyetler hakkında fikir edinmek için en küçük çanak çömlek parçalarından antik sur duvarlarının anıtsal kalıntılarına kadar her türlü kanıtı kullanırlar. Mukaddes Kitabın topraklarında kazı yapan uzmanlar, genellikle Mukaddes Kitap arkeolojisinin, eski Mukaddes Kitap dünyasına dair anlayışımızı derinleştiren buluntular ortaya çıkarır.
Bu ücretsiz e-Kitapta, İncil arkeolojisi uzmanları hikayelerini, kazılmış kanıtları ve elde edilen içgörüleri paylaşıyor. On En İyi İncil Arkeoloji Keşfi, arkeoloji ve İncil dünyalarının buluştuğu antik eserler ve kalıntılar.
Birçok önemli İncil arkeolojisi bulgusu, yıllarca süren sistematik ve özenli kazıların sonucu olsa da, bazen önemli İncil arkeolojisi bulguları tam bir kazadır!
Arkeolog Ze'ev Meşel Doğu Sina çölünde bir avuç boyalı çanak çömlek parçasına rastladı. Kuntillet 'Ajrud'dan gelen bu çanak çömlek parçaları, şimdi en ilginç İncil arkeolojisi bulgularından biri olarak kabul ediliyor; bu keşif, erken İsrail dinine dair algımızı değiştiren bir keşif.
Ünlü Nag Hammadi Kütüphanesi, iki köylü Mısır'da büyük bir kayanın altına gizlenmiş 13 ciltlik bir Kıpti metinleri kütüphanesini keşfettiğinde dünyanın dikkatini çekti.
Arkeolojik alan araştırmacısı Gila Aşçı İsrail'de yeni kazılmış bir duvarın içinde yanlışlıkla yazılı bir taş keşfettiğinde şok oldu. Taş üzerindeki yazı, Kral Davut'un İncil dışındaki ilk tarihsel kanıtını içerir ve onu İncil'deki en değerli arkeoloji bulgularından biri olarak nitelendirir.
Elbette her sayısında bildirilen sayısız daha İncil arkeolojisi buluntuları vardır. İncil Arkeolojisi İncelemesi dergi, her biri bir diğerinden daha düşündürücü. The ten examples in this free report are by no means exclusive others would make different selections for their top ten. But there’s no denying that these finds do stand out.
İçinde Ten Top Biblical Archaeology Discoveries, you’ll discover how archaeology brings the ancient world of the Bible to life, right before your eyes.
You don’t need to be an archaeologist to make these discoveries
You can experience the thrill of discovery with the archaeologists themselves in your free eBook, which includes the following ten top Biblical archaeology finds.
Chapter 1
The Nag Hammadi Library
Until the discovery of the Nag Hammadi Library in 1945, the Gnostic view of early Christianity had largely been forgotten. But when two peasants discovered a 13-volume library of Coptic texts hidden beneath a large boulder near the town of Nag Hammadi in upper Egypt, the world was reintroduced to this long-forgotten and much-maligned branch of early Christian thought. Scholar James Brashler tells the story behind the discovery and eventual publication of the Nag Hammadi manuscripts, which has all the ingredients of a spy thriller.
Chapter 2
’Ain Dara Temple
Scholar John Monson unveils one of the closest known parallels to Solomon’s Temple: the recently discovered temple of ’Ain Dara in northern Syria. The temple at ’Ain Dara has far more in common with the Jerusalem Temple described in the Book of Kings than almost any other known building. The plan, size, date and architectural details fit squarely into the tradition of sacred architecture from north Syria (and probably Phoenicia) from the tenth to eighth centuries B.C.
Chapter 3
Tel Dan (“David”) Stela
Few Biblical archaeology discoveries have attracted as much attention as the Tel Dan Stela—the ninth-century B.C. inscription that furnished the first historical evidence of King David outside the Bible. This in-depth chapter describes the historical moment when an excavation assistant stumbled upon the stela bearing the inscription in a newly excavated wall.
Chapter 4
Mona Lisa of the Galilee
More than 16 centuries after an earthquake destroyed the Roman city of Sepphoris, a richly colored mosaic portrait of an unnamed woman was discovered among the ruins. This chapter examines the enchanting tilt of her head and near-smile that earned her the nickname “Mona Lisa of the Galilee.”
Chapter 5
“Yahweh and His Asherah”
A handful of painted sherds discovered in the eastern Sinai desert forever changed our perception of early Israelite religion. Upon the shattered fragments of a large eighth-century B.C. storage jar is an inscription that referred to “Yahweh of Samaria and his Asherah.” Scholar Ze’ev Meshel explains how these painted pottery fragments provide a fresh perspective on the religious life of ancient Israel as well as archaeological evidence that Israelite religion—far from being the single monolithic Yahwistic faith depicted in the Bible—was practiced and understood in a variety of ways.
Chapter 6
St. Peter’s House
More than 25 years ago, archaeologists discovered a simple first-century A.D. home in Capernaum that may have been inhabited by Jesus during his Galilean ministry. According to the excavated material remains, the function of the house appears to have changed dramatically, becoming a place for communal gatherings, possibly even Christian gatherings. Scholar James F. Strange ve Biblical Archaeology Review editor Hershel Shanks present layer upon layer of circumstantial evidence to support the house’s importance in earliest Christianity and its association with Jesus and his foremost disciple, Peter.
Chapter 7
The Siloam Pool in Jesus’ Time
In 2004, during construction work to repair a large water pipe south of Jerusalem’s Temple Mount, on the ridge known as the City of David, archaeologists excavated part of a monumental pool where Jesus performed the miracle of restoring sight to a blind man in the Gospel of John. Biblical Archaeology Review editor Hershel Shanks discusses the validity of this claim as well as the original purpose of this pool. Bathing? Drinking? Swimming?
Chapter 8
Ashkelon’s Arched Gate
Scholar Lawrence E. Stager describes the discovery of the oldest known monumental arch, found in southern Israel in 1992, originally built during the Middle Bronze Age, c. 1850 B.C. An ancient roadside sanctuary discovered during the same dig revealed something even more remarkable: an exquisitely crafted statuette of a silver calf.
Chapter 9
Stepped Stone Structure
Jerusalem’s unique 12-story-high foundational structure—the largest Iron Age construction in Israel—appears to have been vital to the organization and defense of the City of David. Perhaps more than any other find from the City of David, the massive Stepped Stone Structure stands as a momentous reminder of just how grand David and Solomon’s Jerusalem might have been. Although at first glance it appears to be little more than a towering mass of twisted stone and rubble, it likely supported a major fortress or administrative building. Scholar Jane Cahill West explores this monumental structure.
Chapter 10
Babylonian Siege Tower and Arrowheads
Uncovered during excavations in Jerusalem’s Jewish Quarter during the 1970s, this 22-foot tower, with walls 12 feet thick, helped defend Jerusalem against the Babylonian invasion in 586 B.C. Around the base of the tower, a thick layer of charred wood, ashes and soot bore witness to the raging fire that accompanied the Babylonian destruction. Among the charred rubble, excavators found five arrowheads: four of iron, and one of bronze. The bronze arrowhead was of the Scytho-Iranian type used by the Babylonian army. The iron arrowheads were typical of those used by the Israelites. Lying in the ashes, these five small artifacts gave poignant testimony to the furious clash that preceded the fall of Jerusalem.
Download Ten Top Biblical Archaeology Discoveries and start receiving Bible History Daily — both absolutely free!
We’ll send you a link to download your copy of Ten Top Biblical Archaeology Discoveries and offer you a FREE registration to the Bible History Daily newsletter, bringing the world of the Bible and archaeology directly to your inbox. Your FREE registration to Bible History Daily introduces you to community discussions on fascinating topics like the Dead Sea Scrolls, top Biblical archaeology discoveries, ancient Israel and Easter.
Reconstructing Petra
"Donkey, horse or camel?" The question from my Bedouin guide reminds me of a rental car agent asking, "Economy, full-size or SUV?" I choose economy, and we canter on our donkeys through the steep valleys that surround Petra, in Jordan, as the rock changes from red to ocher to orange and back to red. Two millennia ago our now deserted track was a well-engineered caravan route, bustling with itinerant traders on foot, Roman soldiers on horseback and rich merchants on camels.
Directly ahead is a sheer cliff lined with elegant carvings reminiscent of Greek and Roman temples, a surreal vision in this remote mountain valley surrounded by desert. This is the back door to Petra, whose very name means rock in Greek. In its heyday, which began in the first century B.C. and lasted for about 400 years, Petra was one of the world's wealthiest, most eclectic and most remarkable cities. That was when the Nabatean people carved the most impressive of their monumental structures directly into the soft red stone. The facades were all that remained when 19th-century travelers arrived here and concluded that Petra was an eerie and puzzling city of tombs.
Now, however, archaeologists are discovering that ancient Petra was a sprawling city of lush gardens and pleasant fountains, enormous temples and luxurious Roman-style villas. An ingenious water supply system allowed Petrans not just to drink and bathe, but to grow wheat, cultivate fruit, make wine and stroll in the shade of tall trees. During the centuries just before and after Christ, Petra was the Middle East's premier emporium, a magnet for caravans traveling the roads from Egypt, Arabia and the Levant. And scholars now know that Petra thrived for nearly 1,000 years, far longer than previously suspected.
Our donkeys slow as we approach Petra's largest free-standing building, the Great Temple. Unlike the hollowed-out caves in the cliffs surrounding the site, this complex stood on solid ground and covered an area more than twice the size of a football field. My guide, Suleiman Mohammad, points to a cloud of dust on one side of the temple, where I find Martha Sharp Joukowsky deep in a pit with a dozen workers. The Brown University archaeologist—known as "Dottora (doctor) Marta" to three generations of Bedouin workers—has spent the past 15 years excavating and partially restoring the Great Temple complex. Constructed during the first century B.C. and the first century A.D., it included a 600-seat theater, a triple colonnade, an enormous paved courtyard and vaulted rooms underneath. Artifacts found at the site—from tiny Nabatean coins to chunks of statues—number in the hundreds of thousands.
As I climb down into the trench, it feels as if I'm entering a battlefield. Amid the heat and the dust, Joukowsky is commanding the excavators like a general, an impression reinforced by her khaki clothes and the gold insignias on the bill of her baseball cap. "Yalla, yalla!" she yells happily at the Bedouin workers in dig-Arabic. "Get to work, get to work!" This is Joukowsky's last season—at age 70, she's preparing to retire—and she has no time to waste. They've just stumbled on a bathing area built in the second and third centuries a.d., and the discovery is complicating her plans to wrap up the season's research. A worker hands her a piece of Roman glass and a tiny pottery rosette. She pauses to admire them, sets them aside for cataloging, then continues barking at the diggers as they pass rubber buckets filled with dirt out of the trench. It is nearing midafternoon, the sun is scorching, the dust choking and the workday almost over. "I wanted to finish this two days ago, but I'm still stuck in this mess," Joukowsky says in mock exasperation, pointing to dark piles of cinders from wood and other fuel burned to heat the bath water of Petra's elite. "I'm ending my career in a heap of ash."
Earlier archaeologists considered the Great Temple an unsalvageable pile of stones, but Joukowsky proved otherwise by attacking the project with a vigor she likely inherited from her parents. Her father, a Unitarian minister, and mother, a social worker, left Massachusetts to spend the years before, during and after World War II rescuing and resettling thousands of Jews and anti-Nazi dissidents. When the Gestapo shut down their operation in Prague, the couple barely escaped arrest. While they moved through war-ravaged Europe, their young daughter Martha lived with friends in the United States. Even after the war, her parents remained committed social activists. "They would be in Darfur were they here now," Joukowsky says. "Maybe as a result, I chose to concentrate on the past—I really find more comfort in the past than in the present."
She took up archaeology with gusto, working for three decades at various sites in the Near East and publishing the widely-used A Complete Manual of Field Archaeology, among other books. But Petra is her most ambitious project. Beginning in the early 1990s, she assembled a loyal team of Bedouin, students from Brown and donors from around the world and orchestrated the Herculean task of carefully mapping the site, raising fallen columns and walls and preserving the ancient culture's artifacts.
When she began her work, Petra was little more than an exotic tourist destination in a country too poor to finance excavations. Archaeologists had largely ignored the site—on the fringe of the Roman Empire—and only 2 percent of the ancient city had been uncovered. Since then, Joukowsky's team, along with a Swiss team and another American effort, have laid bare what once was the political, religious and social heart of the metropolis, putting to rest forever the idea that this was merely a city of tombs.
No one knows where the Nabateans came from. Around 400 B.C., the Arab tribe swept into the mountainous region nestled between the Sinai and Arabian peninsulas and the Mediterranean Sea. At first, they lived simple nomadic lives, eking out a living with flocks of sheep and goats and perhaps small-scale agriculture. They left little for future archaeologists—not even broken pottery.
The Nabateans developed a writing system—ultimately the basis of written Arabic—though the inscriptions they left in Petra and elsewhere are mostly names of people and places and are not particularly revealing of their beliefs, history or daily lives. Scholars have had to use Greek and Roman sources to fill in the picture. Greeks in the decades after Alexander the Great's death in 323 B.C. complained about Nabateans plundering ships and camel caravans. Scholars believe that such raids whetted the Nabateans' appetite for wealth. Eventually, instead of attacking caravans, the raiders began guarding them—for a price. By the second century B.C., Nabateans dominated the incense trade from southern Arabia. Within several decades, they had assembled a mercantile empire stretching for hundreds of miles. The people who a few generations earlier had been nomads were now producing eggshell-thin pottery, among the finest in the ancient world, as well as grand architecture.
By 100 B.C., the tribe had a king, vast wealth and a rapidly expanding capital city. Camels lumbered into Petra with boxes of frankincense and myrrh from Oman, sacks of spices from India and bolts of cloth from Syria. Such wealth would have attracted raiders, but Petra's mountains and high walls protected the traders once they arrived in the city. The Siq, a twisting 1,000-yard-long canyon that in places is just wide enough for two camels to pass, made the eastern part of the city impregnable. Today it serves as Petra's main entryway. It may be the most dramatic entrance to an urban space ever devised. In ancient times, though, the primary entrance into Petra was likely the road by which I came by donkey.
A church used until the seventh century A.D. and excavated in the 1990s (Lamb Medallion from Byzantine floor mosai) contained papyrus scrolls that attest to Petra's longevity. (Lindsay Hebberd / Corbis) One of the few entryways into Petra is a narrow passage, the Siq, at the end of which Petrans carved elaborate monuments into the soft rock. (Lonely Planet Images) Traders from Egypt and Greece traveled the city's main road, once spectacularly colonnaded. (Gil Giuglio / Hemis / Corbis)
Writing early in the first century A.D., the Greek historian Strabo reported that while foreigners in Petra are "frequently engaged in litigation," the locals "had never any dispute among themselves, and lived together in perfect harmony." Dubious as that may sound, we do know that the Nabateans were unusual in the ancient world for their abhorrence of slavery, for the prominent role women played in political life and for an egalitarian approach to governing. Joukowsky suggests that the large theater in the Great Temple that she partially restored may have been used for council meetings accommodating hundreds of citizens.
Strabo, however, scorns the Nabateans as poor soldiers and as "hucksters and merchants" who are "fond of accumulating property" through the trade of gold, silver, incense, brass, iron, saffron, sculpture, paintings and purple garments. And they took their prosperity seriously: he notes that those merchants whose income dropped may have been fined by the government. All that wealth eventually caught the attention of Rome, a major consumer of incense for religious rites and spices for medicinal purposes and food preparation. Rome annexed Nabatea in A.D. 106, apparently without a fight.
In its prime, Petra was one of the most lavish cities in history—more Las Vegas than Athens. Accustomed to tents, the early Nabateans had no significant building traditions, so with their sudden disposable income they drew on styles ranging from Greek to Egyptian to Mesopotamian to Indian—hence the columns at the Great Temple topped with Asian elephant heads. "They borrowed from everybody," says Christopher A. Tuttle, a Brown graduate student working with Joukowsky.
One of Petra's mysteries is why the Nabateans plowed so much of their wealth into carving their remarkable facades and caves, which lasted long after the city's free-standing buildings collapsed from earthquakes and neglect. The soft stone cliffs made it possible to hollow out caves and sculpt elaborate porticoes, which the Nabateans painted, presumably in garish colors. Some caves, Tuttle says, were tombs—more than 800 have been identified—and others were places for family members to gather periodically for a meal memorializing the dead still others were used for escaping the summer's heat.
At its peak, Petra's population was about 30,000, an astonishing density made possible in the arid climate by clever engineering. Petrans carved channels through solid rock, gathering winter rains into hundreds of vast cisterns for use in the dry summers. Many are still used today by the Bedouin. Tuttle leads me up the hill above the temple and points out one such cistern, a massive hand-hewn affair that could hold a small beach cottage. Channels dug into the rock on either side of the canyon, then covered with stone, sent water hurtling to cisterns near the center of town. "There are abundant springs of water both for domestic purposes and for watering gardens," Strabo wrote circa A.D. 22. Steep hillsides were converted to terraced vineyards, and irrigated orchards provided fresh fruits, probably pomegranates, figs and dates.
The pricier real estate was on the hill behind the temple, well above the hubbub of the main thoroughfare and with sweeping views to the north and south. Tuttle points out piles of rubble that once were free-standing houses, shops and neighborhood temples. A Swiss team recently uncovered, near the crest, an impressive Roman-style villa complete with an elaborate bath, an olive press and frescoes in the style of Pompeii. At the base of the hill, adjacent to the Great Temple, Leigh-Ann Bedal, a former student of Joukowsky's now at Pennsylvania State University in Erie, uncovered the remains of a large garden. Complete with pools, shade trees, bridges and a lavish pavilion, the lush space—possibly a public park—is thought to have been unique in the southern part of the Middle East. It resembles the private ornamental gardens built to the north in Judea by Herod the Great, who lived until 4 B.C. Herod's mother, in fact, was Nabatean, and he spent his early years in Petra.
By the fourth century A.D., Petra was entering its decline. Joukowsky takes me on a tour of the newfound spa, which includes marble-lined walls and floors, lead pipes and odd-shaped stalls that might have been toilets, all indications of prosperity. But the growing sea trade to the south had sucked away business, while rival caravan cities to the north such as Palmyra challenged Petra's dominance by land. Then, on May 19, A.D. 363, a massive earthquake and a powerful aftershock rumbled through the area. A Jerusalem bishop noted in a letter that "nearly half" of Petra was destroyed by the seismic shock.
Scholars long assumed the catastrophe marked the end of the city, but archaeologists have found abundant evidence that Petra remained inhabited, and even prospered, for another three centuries or so. Almost 100 years after the earthquake, local Christians built a basilica now famed for its beautiful and intact mosaics of animals—including the camel, which made Petra's wealth possible—just across the main street from the Great Temple. Some 150 scrolls—discovered when the church was excavated in 1993—reveal a vibrant community well into the seventh century A.D., after which the church and, apparently, most of the city was finally abandoned.
Forgotten for a millennium in its desert fastness, Petra reemerged in the 19th century as an exotic destination for Western travelers. The first, Swiss adventurer Johann Ludwig Burckhardt, visited in 1812 when it was still dangerous to be a foreign Christian deep within the Ottoman Empire. Disguised as a Persian pilgrim, he marveled at Petra's wonders but could not linger, since his curiosity aroused the suspicions of his local guides. "Great must have been the opulence of a city which could dedicate such monuments to the memory of its rulers," he wrote. "Future travelers may visit the spot under the protection of an armed force the inhabitants will become more accustomed to the researches of strangers, and then antiquities. will then be found to rank among the most curious remains of ancient art."
Petra has lately fulfilled that prophesy. It is now Jordan's top tourist destination, attracting hundreds of thousands of visitors a year. Hollywood's Indiana Jones sought the Holy Grail in one of Petra's caves in a 1989 film, dramatizing the site for a worldwide audience. The 1994 peace treaty between Jordan and Israel made mass tourism possible. Foreigners began coming to Petra, and devout Jews began making pilgrimages to nearby Jebel Haroun, which, according to tradition, is the site of the prophet Aaron's tomb. The nearby village of Wadi Musa has been transformed from a straggling collection of run-down mud-brick houses into a boomtown of hotels (the Cleopetra) and stores (the Indiana Jones Gift Shop). Petra is also a top contender in an international contest to name the New Seven Wonders of the World. Candidates were nominated by a panel of experts, and winners will be chosen by votes. (You can vote online at new7wonders.com.) Winners are scheduled to be announced next month.
Despite all the publicity and the parade of tourists, much of Petra remains untouched by archaeologists, hidden under thick layers of debris and sand built up over the centuries. No one has found the sites of the busy marketplaces that must have dotted Petra. And although local inscriptions indicate that the Nabateans worshiped a main god, sometimes called Dushara, and a main goddess, the Nabateans' religion otherwise remains mysterious.
So while the work by Joukowsky's team has revealed much about ancient Petra, it will be up to a new generation of researchers like Tuttle to tackle the many rubble piles—and mysteries—that still dot the city's landscape. "We really know next to nothing about the Nabateans," says Tuttle as he surveys the forbidding landscape. "I hope to spend most of my professional life here."
Tuttle and his colleagues will be assisted by Bedouin skilled in uncovering and reassembling the past. Bedouins lived in Nabatean caves for at least a century, until the 1980s when the government pressured most to move to a concrete settlement outside the ancient city to make way for visitors who come to explore the site. My guide, Suleiman Mohammad—who worked at the Great Temple before switching to the more lucrative tourist trade and who married a Swiss tourist—tells me he is grateful to have so many foreign visitors. But not all Bedouin are so lucky, he says. In the harsh country outside Petra, he points to a group far out in the desert: "They have no shoes, wear tattered clothes, and just have goats—there are no tourists out there!"
Suleiman invited the excavation team and me to dinner at his home that night. He greeted us warmly, and we climbed to the roof to enjoy the sunset. The red sun softens the ugly concrete village. Returning downstairs, we sat on cushions and ate from a large platter of traditional maglouba, clumping the rice into lumps with our hands and relishing the warm chicken. It was Thursday night, the start of the Arab weekend, and after dinner a young American and a Bedouin arm-wrestled to great laughter and shouting. Outside, the large waning moon rose and, far below, the red rock of Petra turned to silver in the soft desert night.
Andrew Lawler wrote about the archaeology of Alexandria in the April issue of Smithsonian. He avoids riding camels.
NIẒẒANAH
NIẓẓANAH (Heb. נִצָּנָה Gr. Nessana ), a ruined town in the Negev identified with ʿAwjā al-Ḥafīr on the Ismailiya road, 50 mi. (80 km.) S.W. of Beersheba. Nessana was the ancient name of the site as revealed in the papyri found there. It was founded in the second or first century b.c.e. by the Nabateans, who built a small fort with round towers (two of which were found in the excavations there) on a small hill dominating the wide and fertile Wadi Ḥafīr. Hasmonean coins found there indicate that the place had commercial relations with Judea. The site was abandoned after the Roman occupation of Petra, the Nabatean capital, in 106 c.e., but was rebuilt as a frontier post by the emperor Theodosius I (379–95). The soldiers of the garrison received plots of land in the valley, and a town was built beneath the fortress (now called Hospice of St. George). Niẓẓanah was connected by a road with Elusa, the capital of the Byzantine Negev, with Elath and with Sinai. The Byzantine town included two churches with mosaic floors (one dated 435) and a large cemetery with tombstones (dated 430–64). It prospered during this period, serving merchants bound for Egypt, pilgrims traveling to Mt. Sinai, and anchorites living in the desert. The town survived the Persian and Arab conquests papyri discovered by the Colt Expedition in 1936 show that a mixed Arab-Greek administration persisted until approximately 750 c.e. The settlement declined and was eventually abandoned until its reoccupation by the Turks as a police post in 1908. Under the British Mandate a central headquarters for the border police was located there. In May 1948, during the Israel *War of Independence, the Egyptian invasion started from this point. Israel forces took the area in December, and it was declared a demilitarized zone in the Israel-Egypt Armistice Agreement. It was also the site for the Israel-Egyptian Mixed *Armistice Commission meetings until 1967.
The site was discovered by U.J. Seetzen in 1807, with the first proper investigations at the site conducted by E.H. Palmer and C.F. Tyrwhitt-Drake in 1870. A. Musil made a detailed plan of the site in 1902, followed by the investigations of C.L. Woolley and T.E. Lawrence in 1913/14. Important excavations were conducted at the site in 1935–37 by H.D. Colt, with the discovery of an important archive of papyri. In 1987 excavations were resumed at the site under the direction of D. Urman and J. Shereshevski on behalf of Ben-Gurion University. Further parts of the flight of steps connecting the town with the acropolis were uncovered. Two building complexes were unearthed close to the Southern Church, and the excavators suggest that they were used by the priests as their living quarters. Further work was done on the acropolis, and a new area of excavations was opened up next to the bank of the wadi which extends between the lower and upper towns, revealing a large living quarter dating to the Late Byzantine period built above *Nabatean settlement remains. A previously unknown church with a martyrium and baptistery was uncovered in the lower town, and an unknown monastery was found on the north edge of the northern hill of the upper town. Numerous ostraca were uncovered inscribed in Greek, Latin, Syriac, Arabic, and Coptic.
In 1987 the *Jewish Agency for Israel decided to establish an education center in Niẓẓanah. The main aim was to educate Israeli and Diaspora youth about the settlement potential of the desert. The village served as an absorption center and *ulpan for young immigrants. In addition, it offered various educational programs for Diaspora youth. Niẓẓanah was also a research center for environmental studies attached to the Hebrew University of Jerusalem. It had a guest house with 50 rooms for visitors to the region. At the end of 2002 the educational community numbered 230 residents.