1- Gökten üç Shakespeare trajedisi düşmüş. İlki Hamlet imiş, ikincisi Kral Lear, üçüncüsü ise On İkinci Gece imiş.
Çünkü bilmiyorum, muhtemelen Shakespeare'in en sığ eseri ama çok eğlenceli buluyorum. (*aslında müzikali yüzünden Romeo & Juliet demek istiyordu*) Bir de manga Shakespeare serisindeki versiyonunda karakter tasarımları müthiş hoşuma gitti, o günden beri eseri okurken karakterleri farklı şekilde düşünemiyorum, gözümün önünde o tipler beliriyor hep. Aslında Viola ile Sebastian'ı ilk okuduğum daha farklı hayal etmiştim ama mangadaki versiyonları gayet iyiydi. Öte yandan Dük Orsino ile Kontes Olivia bir harikaydı, hele Orsino'nun dramatikliği... Ve tabii ki Malvolio, beni çok güldürmüştü. Sonra Feste... Normalde manga Shakespeare serisine bayılmıyorum ama bu eser çok iyiydi gerçekten. Çünkü eğlenceli, mangaya uyarlanabilmesi kolay bir eser, illüstratörün hayal gücü de buna katkı sağlamış. Bir saniye, mangasından değil de eserden bahsetmeliyim değil mi? Tamam, ayrıca biseksüel ya da eşcinsel olduğu dedikoduları dolaşan ve tüm biseksüellerle eşcinsellerin bunların dedikodudan ibaret olmadığını bildiği Shakespeare'in bu eseriyle heteroseksist toplumla alay ettiğini düşünüyorum. Yani erkek kılığındaki bir kadının bir erkeğe aşık olması, o erkek adına başka bir kadına kur yapması -hem de çoook baştan çıkarıcı bir şekilde-, o kadının erkek kılığındaki bu kadına aşık olması insanı cinsel kimlikler hakkında düşünmeye itiyor ama Shakespeare sonunda erkek kılığındaki kızın yerine erkek kardeşini koyarak ustaca paçayı sıyırıyor. Yine de heteroseksüellerin aklına homoseksüellik hakkında sorular bırakarak... Well, I see what you did there Shakes. ( ͡° ͜ʖ ͡°) (Beğendiğiniz Gibi'de de aynı şeyi yapmıştı.)
2 - Rusya'dan 3 elma düşmüş. 1. Dostoyevski imiş. 2. Turgenyev 3. ise Anton Çehov
Çünkü diğer Rus romancıların ağırlığıyla tezat oluşturmasını seviyorum.
3 - Gökten 3 elma düşmüş. 1 Oğuz Atay imiş 2. Reşat Nuri Güntekin 3. ise Mahir Ünsal Eriş
Çünkü sanırım bu madde Türk edebiyatının büyük isimleri için olsa ve kendisi birkaç hikaye kitabı ve tek romanıyla henüz o mertebeye erişmiş olmasa da Dünya Bu Kadar kitabında o potansiyeli göstermişti bence. Gerçi Türk edebiyatı konusunda okuma alışkanlığı olmayan biriyle aynı düzeydeyim diyebilirim, yani zevkleri dikkate alınacak bir okuyucu değilim söz konusu Türk edebiyatıysa. Yukarıdakilerden bile Oğuz Atay'ın hiçbir romanını okumadım, Reşat Nuri Güntekin'inse sadece Çalıkuşu'nu okudum. Ne bileyim, Türk edebiyatı bana tamamen gündelik duygusallıklarla bezeliymiş gibi geliyor. Okuduğum birkaç romandan hiçbirinde çok ilginç kurguya rastlamadım, yazım, tamam ama biraz daha yaratıcı kurgulara ihtiyaç var gibi. Böyle toplumsal baskıların farklılıkları yok ettiği bir toplumda bu ihtiyacın olması da çok normal tabii. Neyse ki şahsen asla topluma dahil olmadığım gibi baskısı altında da kalmadım.
(Bu egoist çıkışı yapıp gitmem çok havalı olurdu ama ne yazık ki havalılık karaterimin dışında. Eğer fikirlerimi değiştirecek bir roman öneriniz varsa, lütfen yapın.)
4 - Yüzük Kardeşliğinden 3 elma düşmüş. Birincisi Aragorn, ikincisi Frodo, üçüncü ise Samwise!!! imiş.
Çünkü ilk kez fil görecek olmanın heyecanıyla bir çırpıda yazdığı "Fül "şiiriyle kurgu tarihinin en şirin karakteri olduğunu kanıtlamıştı. "Füldür benim adım / Her şeyden büyüğüm / Uzundur boyum / Rastlarsan bana / Unutmazsın asla / Eğer rastlamazsan / Sanırsın bunlar yalan" Ortadünyanın güneş ışığıdır Sam. (Ama şu kimsenin sevmediği Boromir'i de severim, Aragorn'dan daha çok.)
5 - Gökten üç elma düşmüş. Birincisi müzik imiş, ikincisi bale, üçüncü ise müzikal
Çünkü bu maddeyi sahne sanatları olarak algılayarak yukarıdaki iki sanatın birleştiği müzikal diyorum. Ne film, ne tiyatro... İnsanın ayaklarını müzikaller kadar yerden kesen bir şey daha yok. Özellikle canlı olarak Romeo & Giulietta kadar güzel bir şey daha izleyebileceğimi sanmıyorum.
6 - Gökten üç elmanın içinde üç masal düşmüş. 1. Pamuk Prenses ve 7 Cüceler imiş 2. Hansel ile Gretel imiş 3. Kahraman Terzi imiş.
Çünkü çoğu çocuk masalındaki ana karakterlerin temel meziyetleri "iyilik" ve "cesaret"ken, bu masalın ana karakterinin karşısına çıkan engelleri aklı, kurnazlığı ve her şeyden de önce kendisine olan güveniyle (Yedisini Bir Vuruşta) alt etmesi müthiş hoşuma gidiyor. Üstelik bu kişi basit bir terzi, öyle yakışıklı bir prens ya da gizemli bir sihirbaz gibi uçuk kaçık biri değil. Bir de, annemin de en çok sevdiği masal olduğu için defalarca dinlemem sonucunda da en sevdiğim olmuş olabilir.
7 - Gökten 3 elma düşmüş. 1. Yunan Mitolojisi imiş. 2. İskandinav Mitolojisi imiş 3. Maori Mitolojisi imiş.
Çünkü çok keyifli. Mesela Yunan mitolojisindeki Uranüs ile Gaia gibi bir Gök Baba ile Toprak Ana var. Ancak Uranüs çocuklarını yer, Gaia da onu hadım ettirirken bu ikisi sadece sarılıp binlerce yıl yatarlar (Aradığım ilişki.), hem de aralarına sıkışmış çocuklarıyla. Göğün yerden ayrılıp dünyanın oluşması da bu çocukların isyanlarıyla meydana gelir. Sonra deniz tanrısının oğlunu öldürmesinin intikamını almak için onun evini yakan bir adamın öyküsü de vardı. Bugün denizlerde yaşayanların yangından kaçan balıklar olduğuna inanılıyormuş. Hayal etsenize? Ölen oğlunun intikamını almak için hiddetle deniz tanrısının evini yakan ve sonucunda balık yağmuruna maruz kalan bir adam. Güzel bir mitoloji bence.
8 - Gökten 3 elma düşmüş. 1. Ilyada imiş 2. Ramayana imiş 3. Gılgamış imiş.
Çünkü aslında Odysseia demek istedim, Oedipus kompleksinden ötürü ama okuyalı çok zaman oldu, ayrıca Gılgamış'ın sonu. Geliştirmekte olduğum ideolojimi etkileyen şeylerden biridir ya da ideolojimin etkilediği.
9 - Gökten üç elma düşmüş. Birincisi Joe Hisaishi imiş 2. Hans Zimmer 3. ise Yoshihisa Hirano & Hideki Tanuichi
Çünkü muhtemelen bu isimleri bilmiyorsunuz ama belki de bir yerlerden bildiğiniz hissi uyanmıştır içinizde. Söylediğimde "yine mi Death Note?" diyeceksiniz ve dediniz işte. Yine Death Note ama Death Note'dan ötürü değil sadece. Yarattıkları şahesere rağmen asla adları yeterince geçmeyecek, bari burada geçsin, ne kadar önemsizse de burada geçmesi ve eğer yarattıkları şaheser değilse, ben müzikten bir cacık anlamıyorum demektir ama varsın anlamayayım, müziği anlamaktan bana böyle şeyler hissettirmesini yeğlerim.
10 - Gökten elma şeklinde üç adet film türü düşmüş. 1. si bilim kurgu imiş. 2. si komedi imiş. si 3. sü ise Korku/Gerilim imiş.
Çünkü birçok kişi için bu maddeyi açıklamaya gerek yok, malum, birlikte izlemiş, o da olmadıysa mutlaka üstüne konuşmuşuzdur. İnsanları tutmakta iyi değilim ama bu konuyu açmadan da bırakmış olamam. Mümkünatı yok. :D Korku derseniz kesinlikle en sevdiğim film türü değildir, bakın, gerilim olabilir ama korku değil. Sevdiğim filmler arasında pek fazla korku filmi bile yok ve izlediğim korku filmleri arasında sevdiklerim de pek az. Bu türü sevmemin nedeni tamamen izleme kısmı, çok eğlenceli oluyor çünkü. Birlikte teoriler üretiyoruz ("Öyleyse neden gidip polisiye filmi izlemiyorsunuz?" diyeceksiniz ama polisiye filmlerde bu olmuyor çünkü birçok polisiye izleyici/okuyucunun çözebileceği şekilde işlenmiyor, işlense bile nasıl olsa dedektif çözecekken ve filmi izlemiş olmanın tüm anlamı buyken, izleyici olarak çözesi gelmiyor insanın.), yorumluyoruz, komik anlar yaşanıyor... Vs. Birlikte izlemesi eğlenceli bir film türü işte. Ayrıca etrafımdakiler ne kadar korkarsa o kadar az korkuyorum, sanki onların korkusu benimkini absorbe ediyormuş gibi. Sınıfta Ruhlar Bölgesi ve Sinister gibi kült korku filmlerini izlerken gözümü kırpmamamla çok saygın bir yer edinmiş bulunmaktayım.
Bu yazı biraz geç geldi ama son günlerde eğer hepten kafayı yemediysem hayatımda o kadar acayip şeyler oluyor ki bir sonuca ulaştıklarında (Eğer ulaşırlarsa tabii.) paylaşmak için sabırsızlanıyorum.