İki ışık birbirine çarptıkça kadim Ejder Eruhaben’in yüzü tam bir karmaşaydı.
“Seni aptal aptal!”
Gümüş kalkanın üzerine yüzlerce şimşek çaktı.
Her şey bir anda oldu.
Her şey, Eruhaben’in beyaz altın bariyeri mümkün olduğu kadar güçlü kılmak için vücudundaki mananın her bir parçasını çıkarmasıyla gerçekleşti.
“Hala yapabilirsin-“
O kısa anda beyaz altın bariyerin üzerinde gümüş bir mana kalkanı belirdi. Sonra bunun üzerinde hızla farklı bir gümüş kalkan belirdi.
O kalkanların ardındaki düşünceler çok açıktı.
“Kalkanlarınızı hâlâ uzaklaştırabilirsiniz!”
Eruhaben, Cale’in gökyüzüne uzanan ellerini aşağı çekmeye çalıştı, ancak Cale’in dudakları titrerken konuşmaya başladığını gördü.
“Ama istemiyorum.”
Cale son derece saygısız bir şekilde konuşuyordu.
Ancak gözleri soğuktu.
“Zaten çok geç.”
Cale’in bahsettiği gibi, kalkanını devre dışı bırakmak için artık çok geçti.
“İstediğimi yapmayı planlıyorum.”
Cale daha sonra Eruhaben’in ötesindeki gümüş kalkana baktı.
Bang!
Yıldırımlardan biri kalkana çarptı.
Baaaaang! Bang!
Kalkana birkaç şimşek daha çarptı ve onu yok etmeye çalıştı.
Bu başlangıçtı.
Baaaaang! Bang, baaaaang! Baaaaang!
Kalkanı parçalamak istercesine çok sayıda beyaz şimşek çaktı.
“Öf, öf. Öf.”
Cale, kalkanın darbeden her sallanışında biraz güç kaybediyordu. Kalbin Canlılığı, Cale’in vücudunu güçle doldurmak için kesinlikle her zamankinden daha çok çalışıyordu.
Ancak, içine ittiği tüm güç Cale’in ellerinden sızıyormuş gibi hissetti.
“O, hehe-“
Cale gülmeye başladı. Yorgun gözleri beyaz şimşeklere baktı.
Kalkanının üzerine ışık düşüyor gibiydi.
Beyaz şimşekler son derece kutsal görünüyordu. Onlar da çok parlaktı. Bir insan hayatında böylesine parlak ışıklar görebileceği kaç deneyim yaşardı?
“…Kahretsin, çok parlak.”
Ne yazık ki, Cale böyle manzaralardan hoşlanmadı.
– …Açım.
Obur rahibenin sesini duyabiliyordu.
Yıkılmaz Kalkan.
Obur rahibeden aldığı güç. Cale şimdiye kadar pek çok tehlikeyle karşı karşıya kalmıştı ama kalkan daha önce hiç yok edilmemişti.
“Bunun büyük bir kısmı Raon sayesinde oldu.”
Raon’un gümüş mana kalkanı, Cale’in kalkanını çevrelediği için mümkün olmuştu.
Ancak, Cale ve Raon’un pozisyonları bu sefer tersine dönmüştü.
Cale’in zihni, mevcut durumu mümkün olduğu kadar çok görebilmek için derin derin nefes alırken bile hızla hareket ediyordu.
“Toplamda üç kez çökecek.”
Beyaz şimşekler Cale’in gümüş kalkanına, Raon’un kalkanına ve ardından beyaz altın bariyere çarpacaktı. Bu üç tabakayı bu sırayla vuracaklardı.
Her katmanı geçtikten sonra zayıflayacaklardı.
Bu, Eruhaben’in beyaz altın bariyerine çarpan yıldırımların daha zayıf olacağı ve başkentin yok edilmesini önleyebileceği anlamına gelmelidir.
Baaaaang! Baaaaang! Bang!
Cale bu yüzden sonunda bayılsa bile buna değeceğini düşündü ve bu olana kadar kalkanını yukarıda tutmayı planladı.
O anda oldu.
“Küçük çocuk!”
Cale, Eruhaben’in ısrarcı sesini duyabiliyordu.
Ayrıca, ne olduğu tam olarak anlaşılamayacak kadar parlak olmasına rağmen, yanından uçan bir şey gördü.
Bu şey, hayır, bu varlık, uçarken siyah bir mana fırtınasıyla çevriliydi.
Öndeki iki patileri, sanki gökyüzünü taşımaya çalışırcasına hâlâ gökyüzüne dönüktü.
Cale gözlerini olabildiğince odakladı.
“… Raon?”
Cale’in gökyüzünde Cale ve Eruhaben’den daha aşağıda olduğundan emin olduğu Raon, onun yanından geçerek gökyüzüne doğru uçuyordu.
Cale ve Raon göz teması kurdu.
Raon kendinden emin bir şekilde bağırırken burnunu yuvarlak yüzünün ortasında buruşturdu.
“Ben, Raon Miru, harika ve güçlüyüm! Yapacağım!”
‘…Bu aptal!’
Cale aniden içinin alt üst olduğunu hissetti. Cale konuşmaya çalıştı ama Eruhaben daha hızlıydı.
“Küçük çocuk, kalkan-“
“Bilmem gerekeni biliyorum!”
Cale, Raon’un kadim Ejder’in sözünü kesmesini duyduktan sonra ağzını kapalı tuttu.
“Şu anda en az yaralanan benim! Bu yüzden en fazlasını yapma sırası bende! Sadece bu doğru!”
‘…Altı yaşındaki bir çocuk ne yapabilir?!’
Tekrar konuşmaya çalışan Cale, farklı bir ses çıkardığında bu kelimelerin hiçbirini çıkaramadı.
“Ah!”
Craaaaaaack-
Kalkanında çatlaklar oluşmaya başlamıştı.
Cale’in ağzının kenarından siyah bir kan akışı akmaya başladı. O anda Raon’dan başka birini görebilirdi.
“…Bayan Rosalyn?”
Ah, hem.
Rosalyn, Raon’un arkasında durmak için uçup gitmeden önce sahte öksürükler savurdu. Ancak mesele bu değildi.
Ooooooong-
Cale’in buraya verdiği en yüksek dereceli büyü taşlarından yaklaşık on tanesi etrafında topuz gibi dönüyordu. Ayrıca, kırmızı mana onu çevreliyor ve cübbesinin uçuşmasına neden oluyordu.
“Hiçbir şey yapamadım.”
Arkasında, vücudundan binlerce siyah ip çıkan Mary’yi görebiliyordu.
“Yaralılar dinlenmeli”
Mary daha sonra ipliklerini gökyüzüne doğru göndermeye başladı.
Bir iki.
İpler sanki bir şeyler dokuyormuş gibi birleşiyordu. Bir şeyler örülürkenki kadar sıkı değildi ama yavaş yavaş bir kalkan gibi görünmeye başlıyordu.
“Ben de büyük ve güçlüyüm.”
Daha sonra Raon’un yanında durmak için uçtu.
“Ha! Haha!”
Cale, birinin güldüğünü duyduktan sonra yukarı baktı. Eruhaben yüzünde inanmaz bir ifadeyle gülüyordu.
“Tamam, bir deneyelim.”
Cale’i yavaşça yanına çekti.
“Burada.”
“Evet efendim.”
Bir noktada yaklaşan Choi Han, Cale’i Eruhaben’den aldı. Choi Han, Cale’i sırtına aldı.
“Lütfen biraz dinlen, Cale-nim.”
Cale söyleyecek söz bulamıyordu.
Hiçbir şey söyleyemedi.
Beyaz şimşeklerden değil, yerden yükselen beyaz duman etrafını sarmaya başladı.
Aşağıya baktı ve Rex’in kalkanının arkasına saklanarak iyileştirme yeteneklerini Cale’e ve gruba gönderen Aziz Jack’i gördü.
Cale’in kadim güçlerini kullanmaktan karmakarışık olan iç organları, Aziz Jack’in iyileştirici güçleriyle iyileştirilemezdi.
Çünkü bunlar hastalık ya da yaralanma değildi.
Ancak, diğerlerini iyileştirmek için kesinlikle yeterliydi. Tabii ki duman Hannah’ya da Mary’ye de gitmedi.
“Hahaha, ağlamak üzereyim.”
Cale, birinin eğlendiğini duyunca tekrar başını kaldırdı.
Craaaack-
Gümüş kalkanın diğer tarafında daha da çatlamaya başlayan Beyaz Yıldız’ı görebiliyordu. Beyaz şimşekler yere düşerken ondan kaçıyorlardı.
Beyaz Yıldız, Cale ve grubunu izleyerek eğlendi.
“Sanırım çok dokunaklı olduğunu söylemeliyim?”
Ağzındaki kanı silerken küstahça konuşan Beyaz Yıldız omuzlarını silkti ve cebinden sihirli bir parşömen çıkardı.
Cale, içinde sihirli bir ışınlanma çemberi olduğundan emindi.
“Bu piç kurusunu yakalamamız gerekiyor.”
Hayır, aslında o piçin buradan kaybolması daha iyiydi.
Burada onu yenebilecek kimse yoktu. Ortadan kaybolması daha iyi olurdu. Cale’in gözleri soğuktu ama o kadar çok öfkeyle doluydu ki bunu gizleyemediler.
O anda Beyaz Yıldız’ın sesini net bir şekilde duyabiliyordu.
“Çok kötü. Şu anda biraz meşgulüm. Engelleyip engelleyemeyeceğinizi görmek istedim.”
“O lanet piç-“
Bir şey söylemek üzere olan Cale, birinin sessizce mırıldandığını duyunca kendini tuttu.
“…benden daha çılgın bir piç.”
‘…Choi Han, az önce küfür mü ettin?’
Cale, Choi Han’ın acımasız sözlerini duyduktan sonra yüzü garip bir hal alırken bir inilti daha çıkardı.
“Ah!”
Cale’in sırtı kıvrıldı. Choi Han, Cale’in omuzlarını ıslatan siyah kanı görebiliyordu. Kendisine bakan diğerlerine başını salladı ve Cale’in gökyüzüne uzanan ellerini tuttu.
“…Ha…gerçekten, çok sinir bozucu.”
Cale’in söylemek zorunda olduğu şeyi görmezden geldi.
Choi Han, Cale’in her an kırılmaya hazır görünen çok soluk gümüş ipliklere sahip avuçlarını birleştirdi.
Cale’in elleri zayıfça aşağı yöneldi. Cale yukarı bakarken çenesini Choi Han’ın omzuna koydu.
Baaaaaaaang!
Sonsuz sayıda şimşek çakıyor gibiydi.
Çatlak gümüş kalkan parçalara ayrılmıştı.
Kırık değildi.
Cale az önce devre dışı bırakmıştı.
Gümüş kalkan yavaşça havada dağıldı.
Eruhaben canlandırıcı bir şekilde gülümsedi ve aynı zamanda yorum yaptı.
“Küçük çocuk, çılgınca koştuğunu görmeme izin ver.”
Cale, Eruhaben’in Raon’un arkasından ilerlediğini ve Raon’un patilerini tuttuğunu görebiliyordu.
Gümüş mana kalkanı ve beyaz altın bariyer.
İkisi yavaş yavaş birleşiyorlardı.
Bu son değildi.
Çatla, çatla.
En yüksek dereceli büyü taşları kırıldı ve büyük miktarda kırmızı mana da gümüş mana kalkanına karıştı. Rosalyn’in büyüsüydü.
Siyah iplik kalkanı da içine sızdı.
Beyaz Yıldız bunu izlerken konuşmak için yavaşça ağzını açtı.
O anda oldu.
“Raon!”
Cale bilinçaltında Raon’un adını seslendi.
Ancak Raon, Eruhaben’in yanından çoktan ayrılmıştı ve daha da yükseğe uçuyordu.
Raon’un kalkanı artık farklı renklerin karışımıydı.
Mary, Rosalyn ve Eruhaben’in güçlerini de taşıyan bir kalkandı.
Raon alnını o kalkanın üzerine koydu. Daha sonra kalkanın diğer tarafındaki piç kurusuna baktı.
Beyaz Yıldız ve Raon göz teması kurdu.
Beyaz Yıldız, kendisine dik dik bakan genç Ejderin konuşmaya başladığını görebiliyordu.
“…Sana bunu kesinlikle ödeteceğim.”
Altı yaşındaki Ejderha Raon Miru.
Raon genç olabilir ama bilmesi gereken her şeyi biliyordu. Sesi kendinden emin ve enerjik geliyordu ama Raon, Eruhaben, Cale ve diğerlerinin nasıl dövüştüğünü görmüştü.
“Peki bunu nasıl yapacaksın?”
Beyaz Yıldız merakla Raon’a bakıyordu. Raon, daha önce yarattığı tüm kalkanlardan daha güçlü olan kalkanın altından kendinden emin bir şekilde karşılık verdi.
“Bir dahaki sefere ben kazanacağım.”
Nasıl yapılacağını öğrendiği sürece her şeyi iyi yapabilen bir Ejderhaydı.
Raon, Beyaz Yıldız’ın gülümsemeye başladığını görebiliyordu. Beyaz Yıldız daha sonra bir emir verdi.
“Her şeyi yok edin! Vurun!”
Beyaz şimşekler renkli kalkana doğru inerken ağzından tekrar kan akmaya başladı.
Riiiiip.
Bu olurken ışınlanma parşömenini yırttı. Beyaz Yıldız, parıldayan siyah Ejder’i görmezden geldi ve Cale’e baktı.
“Kadim güçleri toplamam gerekiyor.”
Tüm kadim güçleri toplaması gerekiyordu.
Son altıncı kadim güç.
Beyaz Yıldız, o son kadim gücü bulduğunda ne olacağını düşündü ve ışınlanma sihirli çemberinin onu ele geçirmesine izin verdi. Cale’e son bir veda bıraktı.
– Yakında görüşürüz, geleceğin Ejderha Avcısı.
‘Kahretsin!’
Beyaz Yıldız kayboldu ve Cale’in yorgun elleri kanamaya başlayacak kadar sert bir şekilde sıkarken geriye yalnızca beyaz şimşekler kaldı.
Raon şimdi o beyaz şimşeklerle karşı karşıyaydı.
Boom! Boom! Boom!
Raon alnını renkli kalkana geri koyarken kalbinin attığını duyabiliyordu. Ön patilerini de kalkanın üzerine koydu.
‘Bunu yapabilirim.
Bunu yapabilirim çünkü ben büyük ve kudretli Raon Miru’yum.’
Raon birkaç şey hatırladı.
Cale’in ona nasıl sarıldığını düşündü. Havada görünmez bedenini ararken Cale’in yüzündeki şok ifadesini hatırladı.
Cale’in onu sıkıca tutmak için parmaklarını nasıl birbirine kenetlediğini hatırladı.
Eruhaben’in yaralı vücudunu ve nasıl derin derin soluduğunu ve kanadığını hatırladı. Ancak Eruhaben’in sırtının ne kadar büyük göründüğünü de hatırladı.
Sonunda etrafını saran arkadaşlarını hatırladı.
Boom! Boom! Boom!
Raon bu anıları hatırladı ve hayal etmeye başladığında kalbinin attığını hissetti. Hayır, o hayal gücünü gerçeğe dönüştürmeye çalışıyordu.
Sihir, doğadan gelen bir şey olan manayı kullanarak bir şey yaratmanın bir yoluydu.
Raon, öğrendiği şeyleri sihrine dahil edebildi.
Arkadaşlarının onu nasıl korumaya çalıştığına dair bu anılar.
Raon bunun gerçek kalkan olduğunu anladı. Bunu öğrenmişti.
Artık öğrendiğine göre, onu da yaratabilirdi.
Boom! Boom! Boom!
Raon’un alnından siyah mana akmaya başladı.
Bu mana kalkan boyunca akıyordu.
“Küçük çocuk, sen gerçekten bir Ejderha gibi değilsin.”
Goldie dedesinin ona arkadan sarıldığını hissedebiliyordu.
Raon, Eruhaben’in ellerine daha da fazla odaklandı.
Kalkanı sarmak için kısa pençelerinden büyük miktarda mana akmaya başladı.
“Hah, orada-!”
“Siyah oldu!”
Simyacıların Çan Kulesi çevresinde neler olup bittiğini net olarak göremeyen başkentin dışındaki insanlar, renkli kalkanın siyaha boyandığını görebiliyorlardı.
Ancak kısa süre sonra bakışları parlak ışıklarla kaplandı ve hiçbir şeyi net göremediler.
Baaaaang! Baaaaang! Baaaaang!
Tek duyabildikleri, başka bir şeyi yok etmeye çalışan bir şeydi.
Kulakları çınlamaya başladı. Yer de sallanmaya başladı.
İnsanlar yardım edemedi ama yere yığıldı.
Siyah, beyaz, kırmızı ve altın.
Bütün bu renkler birbirine karışmış.
Ve sonunda…
“Hey, zayıf insan.”
Cale elini uzattı.
Yuvarlak bir kafa, Cale’in avucunun üstüne yerleşti.
Cale başını kaldırdı.
Parlak ışıklar gitmişti.
Artık o sabahın geldiğini görebiliyordu.
Güneş doğuyordu.
Raon karşılık vermeden önce zayıf bir şekilde Eruhaben’in kollarına uzanırken, Cale yorgun Raon’un başını, omzunu ve yanağını bu sırayla okşadı.
“Raon, sen gerçekten harika ve kudretlisin.”
Raon ona gülümsedi.
Cale de gülümsedi.
Kimse ölmemişti.
Yeni sabahı karşılarken hiçbir şey yıkılmadı.
İnsan ve Ejderha.
İkisinin gülüşü birbirine benziyordu.
İkisi aynı anda konuşmaya başladılar.
“İnsan! Hadi gidip o piç kurusunu yakalayalım!”
“…Lanet piç kurusu, seni hiç beklemediğin anda yakalayacağım.”
Sırasıyla Cale ve Raon’u destekleyen Choi Han ve Eruhaben irkilirken Cale başka bir şey söyledi.
“Çoi Han.”
“Evet, Cale-nim.”
“Eğer bu pisliği temizlerken acil bir şey ya da merak ettiğin bir şey varsa…”
Huuuuu.
Cale derin bir nefes verdi. Choi Han, bu beklenmedik konuşma konusunda başını çevirdi ve Cale’e baktı.
Cale, Choi Han’a bakarken kendinden emin bir şekilde devam etti.
“Majestelerini veliaht prensi arayın.”
Plop.
Bunu söyledikten sonra Cale’in vücudu gevşedi.
Zihninde Super Rock’ın sesini duyabiliyordu.
– Bu seferlik kaç gün baygınlık geçireceksin bilmiyorum.
‘Kahretsin.
Bu zayıf kıçlı vücut, Beyaz Yıldız’dan daha büyük bir sorun.’
“Zayıf insan!”
“Cale-nim!”
“Cale!”
Onu çağıran grubunun sesi ninni gibiydi.
Cale daha sonra bayıldı.
Bu olayın üzerinden epey zaman geçmişti.