Ordudan önce saf bir "inek" oldum. Baba - albay, anne - sağlam bir dükkanın ticari direktörü. Okuldan oldukça iyi bir şekilde mezun oldu ve prestijli Moskova üniversitelerinden birine, ebeveynlerin zevkine kadar girdi. Fakat ilk yıl çarptım: “Orduya katılmak istiyorum!” Bir buçuk yıl boyunca denizcilerde hizmet ettikten sonra polise girdim, ama savaştaki tozu gerçekten koklamak istedim. Bir keresinde televizyon haberlerinde Çeçenya'da çok sayıda sözleşmeli askerin öldüğünü duydum. Ardından bana olan arzumun şimdi tam olarak yerine getirilmesi için ne kadar şafak yarattı.
Doğrudan askeri kayıt ve kayıt ofisine gittim: “Çeçenya'ya gitmek istiyorum!” Sadece iki gün içinde gerekli belgeleri hazırladım. Arama bekletmeye başladı. Açıkçası, her gece "takılmak" ... İki hafta. Ve artık beklenmediğinde, askerî kayıt ve kayıt bürosundan aranan sözleşmeli asker alımından sorumlu bir memur: “Her şey, Aralık 18 yüzde yüz gönderiyor”.
Sabah askeri kayıt ve kayıt ofisine geldim. Sonra ben ve başkaları kulaklarına erişte asmaya başladık: bizi iki haftada “korucu” yapacakları Nizhny'ye göndereceklerini söylüyorlar: “yapabilecekleri her şeyi vurmak için eğitecekler ve ayrıca iki ya da üç askeri kayıt uzmanlığı. Ondan sonra, “alıcılar” kalabalığının bizi hava alanında buluştuğu Çeçenya'ya ve kendimiz için bir askeri birim seçeceğiz. Yerinde bir sözleşme imzalayacağız ve sertifikalara göre gereken her şeyi alacağız.
Aralık 19 sabahı, 1995 Nizhny'ye ulaştı. Akşama kadar, konsolide şirketimiz klüpte toplandı ve ne kadar harika olduğumuzu, para için de olsa mücadele edeceğimizi söyledi, ama bu hala iyi.
Aralık 21 bir sözleşme imzaladı. Kiminle Peki ya Hangi kısım? Hiçbir şey söyleme. Hala evde bu “ıhlamur” var. 21-th aynı bize üniforma verildi: bir basit "Afgan", bir kış, eski numunenin geri kalanı. Bana bir form verdiler: beden 48, yükseklik III. “Dağda bir tüfek tutacağım, dirsekte kollarım var?” Diye soruyorum - “Hiçbir şey, her şey yolunda değil. Ne verdiler, sonra al! ”Bir şekilde bezelye paltosunun doğru bedenini aldın. Tarihler 100 bin (eski) verdi ve sertifikada bir not aldı.
Aralık 23 Mozdok'a uçtu. Volga bölgesinin donlarından sonra - işte güneş. Geceyi bir çadırda geçirdik ve ertesi gün çoktan birime gönderildik. Sadece “turntable” dan, bizle birlikte uçup gelen 245 msp içinde olduğumuz ensign ve subaydan öğrendik. Onlara göre “alay değil, eşek. Hepsi delik, kayıp ... "
Yerindeyiz. Isı 25 derece, diz boyu çamur. Tam önümüzde Shatoy, işte buradalar - ruhlar dolaşıyor. Bütün bunlar, elbette, yumuşak bir şekilde karışıklığa yol açtı. Gerçek şu ki, çoğu ancak o zaman nerede olduklarını anladı. Tamam, denizcilere acil olarak hizmet ettim ama insanlara ateş etmedim ve askerlerin yarısı makineli tüfekleri ellerinde tutmadı, çünkü “korucular” sözümüzü sürdürdü ...
İstihbarat ve Kuyruklu San Sanych
Bölümlerinden "alıcılar" Kar. İlk önce, izciler kayıplardan sonra da savaş birimlerinin geri kalanını oluşturdular. Nizhny'de bir telsiz telefonu operatörü konumuna, istediğim gibi bir keskin nişancı için sözleşme imzalamaya zorlanmamıştım. Radiotelephonist keşif ve ben aldım.
"Turntable" den Teğmen, keşif ustasıydı. San Sanych, genel mahkumiyetine göre, sadece boynuzları ve kuyrukları yoktu. Alayı kişisel bir aşçıydı ve buna göre bir şirket memuru üzerinde bile bir etkisi oldu. Gönderide hata olabilir. En çok etkilenen, ustabaşı için olması gerektiği gibi, San Sanych'in herhangi bir operasyonda olmaması, ancak savaştan bıkmış deneyimli bir istihbarat subayı gibi davranmasıydı.
Aralık 29 ilk çıkışımı aldı. Bir gün önce, ruhlar “Yeni Yıl” sütunumuzu kırmıştı. Ancak insanlar neredeyse hiç acı çekmediler, ancak kargo Çeçenler tarafından alındı. Ve 29-e üzerinde müzakerelerin atandı. İstihbarat örtülmeli. Şirket el bombası fırlatıcısını kullanıp kullanamayacağımı sordu. Evet cevap verdim. Bana bir GP-25 ve el bombaları için yepyeni bir kese getirdi. Çeçenistan'da, ekipmanın ve özellikle bir kartuşun, bir kraliyet armağanı olduğunu söylemeliyim. Kararsızlık kazandım ve ikinci bir şirket şirketi istedim, ama elbette reddedildi.
İlk çıkış ilk buluşma gibi, bu yüzden her şeyin yolunda gitmesini ve daha da iyi olmasını istiyorum ... Kısacası, ikinci çantası arkadaşlarımdan ve AK için altı mağazadan daha ödünç aldım. Bunları kendim ve hatta P-159 istasyonunu “tarihçi” ile sürüklüyorum. Hepsi savaşa dahil oldu ... Sonra San Sanych beliriyor: “Neden böyle giyindin? Bu kadar çok nerede bağlanmış? Senin gibi ve derhal yok olurlar. Evet, size zaten 300-mi ve 200-mi göndermekten bıktım ... "Çıkarken, elbette, biz onsuz gittik, ama hiçbir zaman ruh halini asla unutmayacağım.
San Sanych beni beğenmedi. Şubat 3 çabalarıyla keşif şirketinden 3 inci şirkete, 3 inci müfreze'ye transfer edildim ve 33 st bloğunda sona erdi. Shatoi 500 metrelere. Yerel halkın normal çalışma için bize saygı duyduğu belirtilmelidir. Geçiş modu cızırtılı olmadan yapıldı. Geceleri, aptalca köyde ateş etmedi. Kimse bizim kontrol noktamızı geçmedi, ama onlar bizi tutsak almayacaklardı bile. Kısacası, ruhlar bize normal davrandılar, normal insanlar olarak kabul edildiler ...
Dreams Come True
33 BP'de ayrıca bir radyo telefon çaları olarak görev yaptım. Fakat bir süre sonra, bir tabur memuru beni çağırır ve keskin nişancılar için eğitim aldığımı bildirir. Görünüşe göre keskin nişancı olarak kaydedilen kadrosundaydım. Eğitim kampında SVHU verildi: bir şarkı! Eğer mermi mermiden namluya indirildiyse, uzunluğunun üçte birine düşecektir. Namluya namludan bakarsanız, o zaman tüfek yalnızca gözleri çok sıkarak görülebilirdi. Popo seleflerden biri ayrılmayı başardı. Görüşte PSO-1, dirseğin ön kısmı kırılmış, ateş ederken görme kendi hayatını yaşadı.
Sorumlu bir albay, benim görüşüme göre, alay komutanı. Askeri eğitime ilham vermek için, onu etkiledi, anlamı Çeçen savaşında sadece biz keskin nişancılar umuduyla yatıyordu. Ancak keskin nişancıların alaydaki gerçekte ne olduğu tutumu katılımcıların ücretleri ile değerlendirilebilir. Keskin nişancı görevlerini gerçekleştirebilenler bir ya da iki kez ortaya çıktılar ve yanlış hesapladılar. Temel olarak, bu insanlar sadece keskin nişancılar atandı. Bir keskin nişancı tüfeğini yalnızca depodan aldığında gördü: “vida” ya yerleştirilen ve ilk gün kaybettiği tüm yedek parçaları olan yeni bir SVD.
Gün boyunca, her biri yarım çinko çekti. Sandıklar adeta erimiş. Taburumuzun keskin nişancıları ile iyi bir adam olan "Afgan" zamkombat nişanlandı. Bir şekilde milletvekili alayı bize geldi, delinmiş bir kovan ile bir kartuş gösterir. Burada, 2-m taburu çekiminde olduğu gibi diyorlar! Tabii ki, biz yükselttik, bu olmadı.
Ateş etmeye başladı. Koluna binmeyi denemek istiyordum. Bir köpük parçasına üç tur attım. “Mermi kovanı alabilir miyim?” Diye soran bir dizi dört tur attım. Zamkombat şöyle diyor: “Devam et!” Haydi hedefi izleyin - Kartuş yok. Ben zamombat diyorum: “Anladım!” Ve o: “Bana delik dolu bir kartuş göstereceksin, sonra inanacağım.” İkinci sefer aynıydı. Üçüncü kartuş ise iki atışla düşürdüm. Albay şöyle bağırıyor: "İlk tabur ikinciden daha kötü değil!"
Goyskoye’yi nasıl fırtınalıyorduk?
Şubat 1995'in sonunda tabur komutanı kontrol noktamızı kaldırmaya karar verdi ve 3. şirketten bir baskın grubu oluşturmaya karar verdi. Bizim ekipman ZGVshnaya olduğunu. Mevcut sekiz araçtan sadece üçü hareket halinde. 18 Mart'ta şirketimizin Center-Podvozmo hareketini üç makine ile sağlaması gerekiyordu. Görev basit. Alay yakındadır, eğer varsa, topçu yardımcı olacaktır. Onlarla birlikte sadece en gerekli, yaklaşık üçte biri mühimmat aldı. Tanıştık ve "Tsentrpodvoz" gerçekleştirdik, Argun'dan geçtik ve eski 33. kontrol noktasında durduk. Bir saat duruyoruz, iki. 6. şirket kendini yukarı çekti, sütunun kafasında körükler belirdi, üç tanka yukarı çekti. Karanlık bir şey oluyor. Kimse bir şey bilmiyor. Şirket taburuna gitti ve bir saat sonra geri döndü, sadece bir yere gittiğimizi rapor edebildi. Nerede - bilmiyordu.
Hadi gidelim. Mühimmat yok, sıcak şeyler yok - hiçbir şey. Çeçenistan'da ilkbahar, suyun kelimenin tam anlamıyla havada asılı kaldığı yılın zamanıdır. Gorge çıkışında 324 msn durdu. Onlarla kaldığımız gün. Ve bir sonraki tam anlamıyla onları doldurdu, mühimmat büyüdü. Olmayan tek şey, keskin nişancı kartuşlarıydı. O zamana kadar, o serseri köylüden yeni bir tüfek almıştım ve benimkiler yazı için gönderildi. Bütün ruhumu SVD’ye koydum. Popo takılı lastik popo plakasında GP-25 kitinden. Popo ve görüş kamuflaj bez kapağı koymak. Davlumbaz PSO kendi davlumbaz yerine kendi yapımını yaptı. Mağazadan, trim variline de kapak yerleştirilir. Kapaklar kendini dikti. Eğer yere bir tüfek koyarsan, onun ne olduğunu kimse bilemezdi.
Beş gün geçti. Sonunda, Goiskoye köyünün bölgesine gideceğimiz anlaşıldı. Bence bu süre zarfında ruhlar nerede saldıracağımızı çoktan öğrendiler. Altıncı günde, hareketi başlattık, ancak bazı ruhları görüp tanıştıktan sonra, 324 MSP'ye geri döndük. Çadırlar ve kamp mutfakları olmayan temiz bir alanda yaşıyorduk. Gelişigüzel yediler. Yedinci günde, yine de Goysky'ye gelişti ve doğal olarak tekrar açık alanda ayağa kalktılar. Yağmur birkaç gün durmadı. Sadece T-80 tankın egzozunda kurumak mümkündü. Şenlik ateşi geceleri aydınlatılmadı, böylece kendilerini maskelediler. 18 March ile varlığımız kısaca şöyle tarif edilebilir: hiçbir şey yok, uyuyacak bir yer yok ve hiçbir şey yok. Tam olarak hatırlamıyorum, ama Mart ayının sonunda veya Nisan ayının ilk günlerinde bir emir geldi: “Goiskoye'ye devam et!” O zaman yapılan manevra ne bir saldırı ne de bir saldırıydı. Periyodik ileri ve geri hareketler nedeniyle askerler bu mesleğe basılı olmayan bir isim verdiler. Tabur komutanı her gün sarhoş olsaydı ve onunla bütün tabur kontrolünü yaparsa, herhangi bir pozisyon belirlemedik ve görevi kim ayarlayacağız.
... Ve onu nasıl bastırdık?
4 Nisan ayında 15.00 topçusu BMP bizi itti: “Kalk, yakında gidelim!” Ve gerçekten de, 15 dakika ilerledikten sonra ... 600, yolun bir buçuk saatini aştı. Ruhlar üzerindeydi ve çizgi filminde olduğu gibi bizi vurdu. 2 ve 3 takımları şirketi firmamızdan terk ederken, 1 ve şirket yönetimi iki yüz metre geride kalırken, 2 ve 6 şirketleri sol tarafa geçti.
Yol için hareket etmeye karar verdik, örtbas etmek istedik, ama SVD'm ateş etmedi: bir el bombası parçası kapıya çarptı. Tüfeği söktüm. Alıcıda, parçaların yanı sıra başka demir parçaları da vardı. Her şeyi kontrol ettim, tüfeği denedim - hiçbir şey işe yaramadı.
Grubumuz yolun arkasına geçti ve parfüme el bombası attı. İlk başta, bir çift makineli tüfek yerinde tespit edildi. Ve gerisi zaten koruma altına girmişti. Ruhları pozisyondan çaldık. Görünüşe göre, yaklaşık yirmi vardı. Giderken, kapak için beş bıraktılar. Bu talihsiz el bombaları paramparça olmuş. Yolun altına kazılan delikler de onlara yardım etmedi.
Yerleştik. Şu anda, 6-I ve 2-I şirketleri "Zelenka" da şiddetli bir savaşla savaşıyorlardı. Şirketin görevini yerine getiren takım komutanıyla birlikte on bir kişi orada uzandı. İki hafta sonra, ruhlar zaten büyük ölçüde parçalandıkları gibi cesetleri götürmek istediler. Ama daha sonra, ama şimdilik 2 ve 6 ağzının sağ tarafını bloke ettik. Deliklerden birinde, onu bulan çocuğu doldurmayı başaran yaşayan bir “Çek” buldular. Çekmek için ne kadar uğraştığımız önemli değil, hepsi boşuna. Keroseni bir deliğe döktük, ateşe verdik ve el bombalarını attık. Görünüşe göre, sığınağa gitme hareketi engellendi, o yüzden ulaşamadı ...
Mahkeme davasına bakarken, şirketin ana güçleri ortaya çıktı. Dördüncü kaybedenlerin, alanın üstesinden gelemedikleri ortaya çıktı. Takımımız, geç kalmaları konusunda şirket şirketiyle bir araya geldi. Şirket şirketi bağırıyor: “Tabur komutanından net bir talimat yoktu!” Vzvodny: “Tabur komutanı sarhoş. Kararı kendim vermem gerekti! ”Onlar ayrılırken Çeçen siperleri ve sığınaklarını inceledik, yaralıları bitirdik. Bir süre sonra, takım: "Uzaklaş!".
Bu saçmalık olduğu gerçeği herkese açıktır. Askerlerden biri demobels radyo istasyonunda açıklamaya çalıştı, diyorlar ki, düzeltilmesi gerekiyor, çünkü biz yapmazsak, o zaman ruhlar gelecek ve pozisyonu yine kayıplarla ele geçirmek zorunda kalacağız. Kıkırdayarak kendilerini kısık bağırdı, ama elbette kimseyi ikna edemedi.
6 Şirketinin çıktısını sağladıktan sonra, kendilerini terk etmeye başladılar. 324 msp'in kendinden tahrikli tabancaları Goiskoye'yi soymaya başladı ve iki gruba ayrıldık. İlk eşya tüm eşyalarla, ikinci parça. Bir bütün olarak uzaklaştı, normal, ama şaka yapmadan. En son ayrılan tank kurulu numarası 420. Herkesi kapsıyordu. Saldırı sırasında, ruhlar iki piyade savaş aracını yaktı: bizden biri, 6 şirketlerinden biri. Sadakat için, tank yaralı BMP'ye çarptı. Ve sonra "iki" den bazı topçu operatörü utangaç! Tankçılar şöyle dedi: “Tabii ki, bizi umursamıyoruz, ama sen gittikten sonra seni kıçından dövdüğünde ...” Onları kimin vurduğunu bulmadılar.
Tabur komutanının emrinde
Bir köylü geldi, Mytishchi'den Dima. O da keşifden kovuldu. Şimdi bir iletişim şirketi olarak listelendi ve bir personel şefi olarak çalıştı, keşiflere öncülük etti ve manevi keskin nişancıları yavaşça düşürdü. 5 April 23.00’ta Goyskoye’da “Zelenka” ya gitti. Yaklaşık bir buçuk saat sonra, orada şiddetli bir çekim oldu ve köyün bir ucundan diğerine ateş etti ve sadece ruhların yapabileceği her şeyden geri döndü. "Sinekler" gökyüzüne uçtu ve patladı. Topçularımıza ışık eklendi ... Ateşleme gecenin 3 saatlerinde sona erdi. Sabaha karşı, şok şoklu Dimych içeri girdi, sadece savaşan partiler arasındaydı, ama hiçbir zaman lanet bir şey anlamadı. Daha sonra, doğrulanmamış verilere göre, Goiysk'teki saldırı sırasında, bazı mahkumların oradan saldırmaya karar veren 1,5 olan bir grup 286 saldırısının (400 saldırısına karşı olan grubumuza karşı) olduğu ortaya çıktı. Ruhların geri kalanı ayrılmalarına direndi. Bir kavga başladı.
Dima birlikte çalışmayı teklif etti. "Zelenka" da bir kez tırmandık. Bana keskin nişancı taktiklerinin temellerini, çatlaklardaki mayınların üstesinden nasıl gelileceğini ve diğer bilgeliği öğretti. Bir süre sonra tabur komutanına, çıkarlarına keşif yapacak standart dışı bir keşif grubu oluşturma (iki keskin nişancı ve iki makineli tüfek) fikri geliştirdi. Savaş gibi düşünce. 7 Nisan ayından 24 Mayıs ayına kadar Goyski'den ayrıldığımızda grubumuz ona istihbarat sağladı. Bazen tabur komutanı bize 1 müfrezesinden birkaç kişi verdi, ama sonra "provokasyon" dediğimiz saçmalık başladı. Onlarda ve ülkemizde, istihbarat sanatında bilgi, sıfır puan ve onuncu kadardır. Yalan söyleriz, ruhları gözlemleriz. Sıkıcı. 1 takımındaki çocuklar birkaç el bombası attı ve radyo istasyonundaki tabur komutanına rapor verdi: “Bir RPG'den vurulduk, dönüş ateşi açmama izin verilsin mi?” beyaz ışık, güzel bir kuruş gibi. Yönümüzdeki ruhlar, biz onların içindeyiz. Her şey "döner tablaların" gelişiyle sona erdi ve ruhlar sustu.
Daha sonra “Fortune of Fortune” dergisinde keşif grubunun ilk atışının sonunun başlangıcı olduğunu okudum. Bunu kendi derimde ikna ettim. Keşif istasyonumuzun bulunduğu çalıdan iki yüz metre uzakta, bir grup ruh bulduk. silah. Tabur komutanına rapor verdiler ve sarhoş olmalarını istedi, yakalanmaları için bir silah doldurdular ve cesetleri bizimle birlikte sürüklerdik - onları mahkumlarımıza değiştirirdik. Bir operasyon olasılığına dair şüphelerimizi dile getirdik, ancak tabur komutanı bize bizim kahraman olduğumuza dair güvence verdi ve bu kartallar için benzer görev, küçük bir ihtiyaç göndermek kadar sıradandı.
Yerleştirdik, ruhları doldurduk. Ama ondan sonra ne başladı! Köyden bize ateş eden her şeyden bize ateş ettiler. Sadece bu değil! Ayrıca, chumlarına takviye gönderdiler. Ve biz, yoğun ateş yüzünden geri adım atamayız. Tamam, yelken! Telsizden: "Her şey, yardım et!" Hürriyet ödemeliyiz, tüm "zırhımız" bağımsız hareket edebildi, anında bize düştü. Böyle bir "tank saldırısı" gören ruhlar geride kaldı. Uzaklaşmaya başladık, ama o sırada tabur komutanı bize “pikaplar” gönderdi: “Amaç!” Sonra hepsi bir keresinde bir telsiz telefon oyuncusu olduğumu hatırladılar, bana P-159 koydular. Önerdiğim gibi, hatırlamamak daha iyidir. Kanal boyunca hareket ediyoruz ve burada AGS-17 hattı ile kaplandık. Mucizevi bir şekilde kimse bağlanamadı, sadece bir çocuk cebini kıymıkla kesti. Genelde, yarı yarıya bir günahla yola çıktılar.
Satılan sütun
Goysky ve Komsomolsky arasında bahçeler vardır ve bunların arkasında ATGM konumları ruhlar arasındadır. Operatör, havalı bir kişiydi, üç kişi için nalivnik'in içine düştü. Dahası, 324 alayının komuta yerini barikatına ateşledi ve dört kilometreden önce kapatmaya çalıştı.
Bizi bu ATGM'ye yönlendiren bu taburdu. Konumun iyi korunduğu varsayımından hareket ettik ve operatörü düşürürseniz sessizce. Bu nedenle tabur komutanından RAV VSS Vintorez deposundan yazmalarını istediler. Tüfeğe emretti, ancak roket topçu servis şefi ile birlikte birisinin peşinden gitmek zorunda kaldı. Alayda, geçen bir sütuna gitmeye karar verdik.
Goisky'deki durum şöyleydi: ruhlar gelgitleri lehine çeviremedi, çünkü ateş gücünde (topçu, авиация vs.), ancak küçük sayımız nedeniyle Goiskoy'u alamadık. Öyle ya da böyle, ruhları aldık ve 245 KOBİ'nin başka bir birimi Goisky'ye yaklaşırsa, geçidi ve alayı engelleyeceklerini aktardılar.
Sütunu beklediğimiz Nizhnye Atagi'de bir buçukta geldi. Kompozisyonunda, ailenizde, baskın gruptan demob-konserleri ve aile nedenleriyle izinli olarak şekil almaya gidenleri takip edeceklerdi. (Doğal olarak, onlar da benim gibi) hiçbir yerde hesaba katılmamışlardı ve bu nedenle savaş bitince, talihsiz kolonumuzdaki kayıpların tam sayısını hesaplamak zordu. Özellikle, bir 20 adamı olan demobellerle Ural, "Bumblebee" nin bir vuruşundan sonra yandı. Orada yiyecek vardı ve çocuklar yukarıdan çuvallarda oturuyorlardı - işte hepsi böyle yandı ...)
Posta hakkında bilgi edinmek için sütun boyunca yürüdüm - mektup yoktu. Geri dönüyorum, bakıyorum - üst üste dört ressam var ve bunlardan birinde iyi arkadaşım ve taşralı Arkasha var. Çörekler kale müfreze olduğu ortaya çıktı. İyi, şanslı! “Arkasha, kabinde boş bir alan var mı? Beyaz bir adamın zırhındaki keskin nişancı tozdan sallanmıyor ”. Dedi ki: “Gir, kendin gör!” İçeri girdim, doğum günü için birisine taşıdığı bir torba votka ittim. Hiçbir şey, uygun.
Etrafında 14.00 hareket etmeye başladı. 14.10'te Chishki'yi geçti ve kanala girmeden önce kepenkleri sardı. Arkasha diyor ki: "Sadece kadınlar ve çocuklar bakın." Ve daha dün, 324 alayından gelenler bana şöyle derdi: “Yolda erkekler, kadınlar ve çocuklar varsa, her şey yolunda. Bazı kadınlar huysuzsa, yakında bir pusu gelecektir. ”
Sütun, "Teschin dili" nde uzanıyordu (bu bir yılan gibi). Ressamlar zar zor açıldı ve hatalı ekipmanı çeken MAZ’lar nasıl geçtiğini bilmiyorlardı. Her şey sessiz, sakin. Gidiyoruz, şakalar yapıyoruz. Yarysh-Mardy'yi sürdük, sütunun başı zaten köşe başındaydı, köprü kuru bir kanaldan geçiyordu. Ve sonra - öndeki patlama, bakarız - knoll nedeniyle, tank kulesi havaya uçtu, ikinci patlama da kolonun başındaki bir yerdeydi ve üçüncüsü öndeki ile nalivniki arasında bir patlama yaptı. Patlama kaputu patladı, camı gevşetti. İlk kez yargılandım. Arkasha arabadan çoktan çıkmıştı ve iki kapı kolunda da kafam karıştı - ben de şaşırmıştım.
Sonunda kabinden düştü. Ateş çok yoğun, ama ben çoktan düşünmeye başladım ve ruhların ateşine rağmen nalivnik üzerindeki 15 metreden kaçtım. Yolun kenarında bir teneffüs buldum, kıçımı orada ittirdi. Yakındaki avcı-asker yerleştirildi. İlk şok geçti - işlerin nasıl olduğunu gözlemliyorum. Ve her şey önemli değil. Toplu yola çıktı. Cupcakes müfreze gelen çocuklar, ruhları hala belirsiz olduğu, mümkün olduğunca her yöne vurulur. Beyaz ışığında kek ıstakozunun altından Arkasha.
Sonra arkamdaki kekin içinde bir göz kırpma gibi yanımdan bir el bombası geçti. Ampul yanar. Şimdi patlarsa, hepimiz için çok sıcak olacağını tahmin ediyorum. Bu şeyin nereden geldiğini anlamaya çalışıyorum. Birisi bizden 170'te sayaçları karıştırıyor gibi görünüyor. Kapsamı araştırdı ve "dushara" zaten yeni bir el bombası hazırlıyordu ... Onu ilk atışımdan attım, kendim hoşuma gitti. Hedefe bakmaya başladım. Bir siperdeki bir başka “renk tonu”, bir makineli tüfekten sulayarak oturur. Vurdum, ama öldürüp öldürmediğimden emin değilim, çünkü mermi göğsün hizasında ve arkasında oturduğu göğsün üst kenarına çarpıyor. Ruh gitti. Ya onu yine de yakaladım ya da artık kaderi kışkırtmamaya karar verdi. Tekrar görüşüme girdim, bakıyorum, yarıktayken, “dört kemikte” olan ruh tepeyi tırmanıyor. İlk atış onu korkuttum. Uzuvlarını daha aktif bir şekilde hareket ettirdi ancak kaçmayı başaramadı. İkinci atış, kıçından iyi bir vuruş gibi, zaten kafasına attı.
Ben ruhları kavururken Arkasha yanan bir şamdan yakıyor ve yoldan düşüyordu. Makineli tüfek çalıştığı gibi dinledim. Arkasında bir şey ateşe verildi ve geçit boyunca kara duman bizim yönümüze gitti, bu yüzden görünüşte hiçbir görüş görünmüyor. Dmitry ile anlaştık - bu yüzden kimliğe, “buradan ayrılmamızın zamanı geldi. Yol boyunca toplandı ve koştu, köprünün önündeki beton blokların üzerine düştü. Kafa kaldırılmamıştır ve bu arada, makineli nişancı işleyicileri etkiliyor ve başarı elde edemiyor. Onlara ateş açtı. Dima ve ben yalan söylüyoruz ve bir buçuk metre genişliğinde bir gazyağı yakma nehri geçip köprüye doğru akıyor. Alev sıcaktan dayanılmaz derecede sıcak, ama ortaya çıktığı gibi, bu en kötüsü değil. Ateşli nehir "Ural" a ulaştığında kendinden tahrikli silahlar suçlandı, bütün bunlar patlamaya başladı. Bakıyorum, paçavra bazı parçalar arabadan uçuyor. Dima bunların aydınlatma mermileri olduğunu açıkladı. Yalan söylüyoruz, inanıyoruz: Dima arabada 50 parçalarıyla ilgili olduklarını söyledi. Bu arada, yüksek patlayıcı mermilere sahip ikinci “Ural” ateş aldı. Tamamen patlamaması iyi, kabukları patlamalarla patladı.
Yalan ve düşünüyorum: “Kahretsin, kimsenin bize emretmediği şey nedir?” Daha sonra ortaya çıktığı gibi, Khattab her şeyi o kadar ustaca planladı ki, kelimenin tam anlamıyla savaşın başlangıcında, iki komuta ve personel araçlarını küçük silah ateşi ile düşürdü. ve KSHM'nin kendisi tüm savaş boyunca el değmedi.
Aniden, yüksek patlayıcı mühimmatlı ikinci “Ural” da, bir şey patladı, böylece 80 üzerinde bir tek mum mafsallı tekerleğin arka dingili yükseldi ve düşüncelerimize göre, üzerimizde kaymak zorunda kaldı. Eh, yelken sanıyoruz. Ama şanslı: yaklaşık on metre düştü. Her şey dumanda, her şey patlıyor. Duman görünce hiçbir şey göremiyorum. Çekim düzensiz, ancak makineli tüfek ruhları genel arka plana karşı durdu. Bu cehennem cehenneminden çıkmaya karar verdik, "Zelenka" ile karşılaştık. Dima yangın sektörleriyle birlikte dağıtılmaktadır. Yangını cepheye yönlendiriyorum ama arkamı kapattı ve yukarıdan çıkan ruhların gitmemesi için baktı. Kenarlara doğru süründüler ve kolonun kuyruğunda duran tankta, RPG ruhları atıyordu. Sekiz kez çarptı, ama boşuna. Sonra hepsi aynı komutanın kapağından kuleye çarptı. Ondan duman döküldü. Görünüşe göre, mürettebat yaralandı ve tamirci geriye doğru teslim olmaya başladı. Böylece geriye doğru tüm sütunu geçti ve derler ki alayı buldu.
O zaman saydığımız yaralar olduk
Savaşın başlamasından bu yana bir saat geçti. Çekim azalmaya başladı. Diyorum ki: “Pekala, işte bu, Dima, sütunun sonunda çekiyoruz!” Köprünün altından koştular, bakıyorum, bazı insanlar “Afganlar” da oturuyorlar, iki cesedin yanında yedi kişi. Koşuyoruz. O koltuklardan biri döner. Aman tanrım Siyah bir sakalı, çarpık bir burnu ve kuduz gözleri var. Tüfeği kaldırdım, tetiğe basın ... Dinlenme sırası - bizim. Şikayet etmedim. Kontraktnik sakallı olduğu ortaya çıktı. Hala oturuyor, aptal, bensiz, ve hiçbir şey söyleyemiyor. Bağırıyorum: “Amca, neredeyse seni içeri sokuyordum!” Ve anlamadı.
Yönümüze göre BMP "topal" tarar, yaralıları toplar. Bükülme çubuğuna çarptı ve uçuyor. Yaralıları içeri fırlatıp yollara ittiler - arabanın içinde yandılar, içinde bir şeyler kırıldı. Çatışma neredeyse azaldı.
Biz gidiyoruz. Argun'a yolda daha yakın bir yerde erkekler bağırıyor: “Çocuklar! Burada yaralandık. Yardım edin! " Onlara atladım ve araba devam etti. Adamlara gidiyorum. "Büyük bir yaralı var." Diyorlar. Binbaşı, kamuflajında, kolejinde Deniz Piyadeleri işareti var. Yara kol ve göğse geçiyor. Hepsi kan kaybından solgun. Sahip olduğum tek şey bir turnike oldu. Elini ona çizdim. Konuştuk, Pasifik'teki taburun siyasi komutanı olduğu ortaya çıktı donanma. Şu anda, adamlardan biri arabada bira, sigara, meyve suyu vb. Getirdiğini hatırladı. Adamlarý örttüm ve kaçtýlar.
Yalan söyleriz, bira içeriz, sigara içeriz. Başlangıç karartın. “Şimdi karanlık olacak, ruhlar inecek, yardım yok ve huysuzuz!” Diye düşünüyorum. Daha iyi bir pozisyon seçmeye karar verdik. Küçükleri seçtiler, işgal ettiler, uzandılar, beklediler. RMO'dan adamlar bana durumu gösteriyor. Mühimmat ruhları olan makineler bir RPG'den ve yiyecekleri yanmış olan küçük silahlarla kırbaçlandı.
Yardımın gelip gelmeyeceği ...
Sadece yamaçlarda çok dikkatli bir şekilde topçu kazandı ve şehre ve bize dokunmadı. Sonra dört Mi-24 geldi, dağların üzerinde çalıştı. Hava karardı. 324 alayının tarafında - korkunç bir kükreme duyuyoruz. Yardım ruloları çıkıyor. T-72 öncesinde, ardından BMP, sonra tekrar tank. 50 metreden kısa bir süre sonra, bize bir silahı durdurup işaret ediyor. Bence: “Her şey! Ruhlar çarpışmadı - korkularını bitirip biteceklerdi! ”Atlıyoruz, ellerini sallıyoruz - kendi diyorlar. Tank namluyu salladı, arkasını döndü ve göz açıp kapayana kadar, benden uzaktaki 20 metrede. Bu "yardım" ile insanlar povyshkakivalo - çimlerin üzerinde sürünerek, etraflarındaki sulanan makinelerden. Onlara bağırıyoruz: “Çocuklar, neyle uğraşıyorsunuz? Artık kimse yok. ” Bunun, 324 alayının istihbaratı olduğu ortaya çıktı. Memurlara yaklaştım ve şöyle dedi: “Burada ne ile savaşıyorsunuz? Sütunun başına gitmeliyiz! ”Ve bana dediler: burada olduğun için ve sen de anlıyorsun, on kişi alıp söylediğin yere taşın.
Ben gibiydim, izcileri buldum ve ileri gittik. Kırk taneden fazla yanmış ceset saydım. Hangi arabaların sağlam kaldıklarına bakılırsa, ruhlar nerede olduklarıyla ilgili net bir bilgiye sahipti. Örneğin, tıbbi MTLB genellikle dokunulmadan kaldı, sadece küçük kolların mekaniği dolduruldu ve arkasındaki kulak kancası tam anlamıyla bir elek haline getirildi. Sonra neden yardımın bu kadar geç geldiğini merak ettik: bir buçuk saat önce gelselerdi, birileri sütun başlarında hayatta kalabileceklerdi, ve sonuncusuna kadar orada, neredeyse herkesin öldürüldüğü BRDM direndi.
324 alayından gelenlerin daha sonra söyledikleri gibi, konvoyumuzu geçitte ıslattıklarını ve yardım etmek için acele etmenin iyi olacağını bildirdikleri zaman, seğirmeleri ve nerede durmaları gerektiği söylendi. Her şey bitince iki buçuk saat sonra bize yardım etti.