olup, “Demos” (Yunanca’da halk, halk kitlesi veya yurttaĢ anlamında) ile “Kratein” (egemen olmak, iktidarı kullanmak) kelimelerinden meydana gelmektedir. Demokrasi ilk kez M.Ö. 5. yüzyıldan, 4. yüzyıla kadar Yunan Ģehir devletlerinde uygulanmıĢtır. Aristoteles okulunun devlet Ģekilleri öğretisine göre demokrasi, çoğunluğun egemen olduğu bir yönetim Ģeklidir. Devlet yönetimlerinin birbirinden ayrılmasını sağlayan nicelik ve nitelik ölçütleri arasında “Demokrasi” devletin bir kiĢi, bir azınlık veya çoğunluk tarafından yönetileceği öngörüsü ile nicelik ölçütü kapsamına girmektedir (Göze, 2007: 44; Schmidt, 2002: 13).
Tarihsel süreç içinde demokrasi ile ilgili birçok kuram ileri sürülmüĢtür. Bunların incelenmesi çalıĢma kapsamında değildir. Ancak klasik ve modern anlamda demokrasi kuramlarını ana baĢlıklar altında belirtmekte fayda bulunmaktadır. Aristoteles’in iyi devlet yönetimi öğretisi ve Atina devletinde halk meclisinin egemenliği kuramı, Montesquieu’nün ılımlı demokrasi kuramı, J.J Rousseau’nun radikal halk egemenliği öğretisi, Alexis de Tocqueville’nin özgürlük ve eĢitlik arasında amaç çatıĢması kuramı, John Stuart Mill’in liberal demokrasi kuramı, Karl Marks’ın devrimci doğrudan demokrasi öğretisi, “klasik demokrasi” kuramlarıdır. Bunların dıĢında seçkinci demokrasi kuramı, ekonomik demokrasi kuramı, sosyal demokrasi kuramı, çoğulcu demokrasi kuramı, katılımcı demokrasi kuramı, eleĢtirel demokrasi kuramı, bütünlükçü demokrasi kuramlarını ise “modern demokrasi
kuramları” olarak sayabiliriz (Schmidt, 2002: 21-196).
Liberal, muhafazakâr, sosyalist, anarĢist, faĢist ve ekolojist ideolojilere göre demokrasi farklı Ģekillerde yorumlanmaktadır. Liberal düĢünce, demokrasiyi bireysel özgürlük anlamında görerek, iradenin oy sandığında Ģekillendiğini belirtmektedir. Muhafazakârlar ise liberal demokratik yöntemi benimsemelerine karĢılık, geleneksel kurumları ve mülkiyeti koruma gayreti içindedir. Sosyalistler, halkın katılımına
dayalı bir demokrasi Ģeklini benimserken, ekonomide kamusal denetimi kabul etmektedir. AnarĢistler, doğaları gereği devletin varlığını düĢünmedikleri için doğrudan demokrasiyi savunurlar. FaĢistler, liderin tek baĢına halkın çıkarlarını düĢünebileceğinden hareketle totaliter demokrasiyi benimserler. Ekolojistler ise çoğunlukla radikal veya katılımcı demokrasiyi desteklemektedirler (Heywood, 2003: 56).
Liberallerin bireyci yaklaĢımına karĢılık, örgütlü grupların varlığının esas siyasal aktörler olduğu düĢüncesi 20. yüzyıla damgasını vurmuĢtur. Örgütlü grupların siyasal sisteme bağlanması için çatıĢan menfaatlerinin demokratik bir ortamda uzlaĢma ile ortak noktada buluĢması gereklidir. Rıza ve katılımın yerini uzlaĢma, karĢılıklı menfaatlere saygı ve hoĢgörü almıĢtır.
Demokrasi tarihi ve demokrasi kuramları hakkında konumuz gereği fazla ayrıntıya girmeden kısa bir anlatımından sonra çalıĢmamız kapsamında demokratik devlet ve sınırlı demokratik devlet nedir? Demokratiklik hangi değerlere göre ölçülecek? G-8 ülkeleri ve Türkiye’nin demokratiklik seviyeleri nedir? Sorularına bu bölümde yanıt aranmıĢtır.
4.1. Demokratik Hedefler ve Ölçütler
Demokrasi birden bire ortaya çıkmamıĢ, belirli bir süreçten geçmiĢtir. Bu süreç içinde toplumlar daha iyi yaĢama koĢullarına nasıl kavuĢuruz sorusuna sürekli cevap aramıĢlar ve günümüze kadar bunların çoğunu cevaplamıĢlardır. DemokratikleĢmenin tarihsel süreci Yunan Ģehir devletlerinden baĢlamaktadır. Ancak 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyıldan itibaren demokratik değerler, ülkelerin yönetimlerine hâkim olmaya baĢlamıĢ, ancak en büyük geliĢmeler Ġkinci Dünya SavaĢı’ndan sonra olmuĢtur.
Demokratik hedefler ve ölçütler hakkında özellikle 20. yüzyıldan itibaren birçok bilimsel araĢtırma yapılmıĢtır. Bunların bazılarında ekonomik ölçütler ele alınırken, bazılarında özgürlükler ve siyasal değerler üzerinden incelemeler yapılmıĢtır. Aslında bütün olarak düĢünüldüğünde, özgürlükler ve siyasal değerlerin geliĢmesiyle birlikte toplumun ekonomik gücünün arttığı veya tersinden
düĢünüldüğünde, ekonomik alandaki olumlu geliĢmelerin özgürlükleri ve siyasal alandaki demokratik değerleri artırdığı söylenebilir.
Amerikalı siyaset bilimci Robert Dahl4
demokrasi üzerine yaptığı çalıĢmalarda, demokratik sürecin ölçütlerini; “Etkin Katılım”, “Oy Kullanma
Eşitliği”, “Bilinçli Anlayış”, “Gündemin Kontrolü” ve “Yetişkinlerin Dahil Olması”
Ģeklinde belirlemiĢtir (Dahl, 2001: 39).
Lipset; “Servet”, “Sanayileşme”, “Şehirleşme” ve “Eğitim” gibi ekonomik verilerle ülkelerin demokratiklik seviyelerini değerlendirmiĢtir. Lipset’e göre demokratik ülkelerin ortalama serveti, sanayileĢme, ĢehirleĢme ve eğitim düzeyleri, sınırlı demokratik ve demokratik olmayan ülkelere göre daha geliĢmiĢtir (Lipset, 1986: 30).
Lipson ise demokratiklik ölçüsü olarak yönetimin icrasına ve denetimine katılanlara adil ve eĢitlikçi bir yaklaĢımı almıĢtır. Demokratik devlette otoritenin kaynağı, kendilerini yönetenleri ve temsil edenleri etkili bir hesap verme araçları ile denetleyen ve bu güce sahip olan yönetilenlerin, sürece eĢit ve özgür Ģekilde katılmasıdır (Lipson, 1997: 388).
Dahl’ın demokratikleĢme ölçütlerinde toplumdaki bireylerin hem kendilerini ilgilendirecek konularda hem de toplumun genelini ilgilendirecek konularda söz sahibi olması, diğer kiĢilerle eĢit Ģartlarda olmasını sağlamaktadır. Toplumu ilgilendiren politikaların belirlenme sürecine katılmak isteyen bütün bireylere, söz hakkı tanınmalı ve görüĢlerini serbestçe belirtmeleri için eĢit ve etkin imkânlar sunulmalıdır. Bazı kesimlerin mülkiyet sahipliğine veya sınıfsal olarak ya da toplumda aldıkları rollere göre oylarının değerlerinin fazla kabul edilmesi, demokratik koĢullarla uyuĢmayan bir düĢüncedir.
Demokratik olmayan ülkeler, vatandaĢlarına görüĢlerini özgürce bildirerek karar alma sürecine katılım hakkı ile oy kullanma ve oylarının eĢit kabul edilme hakkını vermemekte ve geniĢ siyasal haklar tanımamaktadır. Ülkelerin anayasalarında ve yasalarında vatandaĢlara yönetimin yapı taĢları olan haklar tanınmıĢtır, ancak bunlar etkin ve adil bir Ģeklide uygulamasını bulmadığı zaman
4 Robert Dahl: ABD’li siyaset bilimci. 1953’te Charles Lindblom ile birlikte modern toplumları klasik
demokrasiden ayırt etmek üzere “PoliarĢi”( çoğunluğun yönetimi) terimini icat etmiĢtir (Heywood, 2007: 396)
demokratik yönetimden söz etmek mümkün değildir. Demokratik ülkeler hak, özgürlük ve fırsatlara ek olarak, vatandaĢlarına ifade özgürlüğü gibi daha fazla özgürlükler tanımalıdır. Demokratik bir ülke, vatandaĢlarının ahlaki sorumluluklarını yerine getirmesini sağlar. Bireyin ahlaki değerlere ve sorumluluklara sahip olabilmesi için özgür bir düĢünme, tartıĢma, inceleme haklarını kullanarak karar vermesi gerekmektedir. Ġfade özgürlüğü ve ahlaki değerlere sahip olmanın yanında, demokratik devlet, bireylerin insani geliĢmesine olumlu yönde destek olur. “Dürüstlük, adalet, cesaret ve sevgi” gibi nitelikler, herkes tarafından olumlu olarak geliĢtirilmesi istenen unsurlardır. Ayrıca geliĢimini tamamlamıĢ olan bütün bireylerin kendi çıkarlarını korurken, baĢkasına ihtiyaç duymama yeteneğine sahip olması gerekmektedir. YetiĢkinlerin sorumluluk sahibi olması, çevresinde geliĢen olaylara adalet duygusu ile yaklaĢması, diğer insanların haklarının korunmasında kendi haklarını korur gibi davranması ve sorunlar karĢısında kimseden çekinmeden kendi fikirlerini beyan etmesi gerekmektedir. Bu özelliklerin hepsinin gerçekleĢmesi demokratik bir ortamda sağlanır (Dahl, 2001: 59).
Demokratik devletler diğerlerine göre daha zengindirler ve halkı daha refah içinde yaĢar. Çünkü demokratik devletlerde herkes özgürdür ve siyasal anlamda birbirine eĢittir. Halkın, devletin ideolojisini ve rejimini değiĢtirmek gibi düĢüncesi bulunmamaktadır. Halk olayları bütünü ile ekonomik gözlükle görür ve buna bağlı olarak siyasetçiler iktidara geldiklerinde kendi ideolojilerini kabul ettirme çabalarının yerine, halkın refahını artırma yöntemlerini hayata geçirecek çabalara giriĢirler ve olaylara ekonomik gözlükle bakarlar.
Demokratik devletler halkın eğitimi konusunda taviz vermezler ve dolayısıyla eğitimli halk yeniliklere ve büyümeye etkin olarak katılır. Kanunlar, diğer ülkelere nazaran demokratik ülkelerde halkın lehinedir ve daha rasyonel ve uygulanabilirdir. Mahkemeler bağımsızdır, kuvvetler ayrılığı ilkesi uygulamasında yasama, yürütme ve yargı kuvvetleri birbirini denetleyecek Ģekildedir ama asla birbirine tahakküm sağlayacak niteliklere haiz değildir. Ġktidar mahkemelere ve yargıçlara kesinlikle müdahalede bulunmaz, özel hukuk alanında hükümet taraf tutmaz. Demokratik ülkelerde teknoloji hayatın her alanında etkin olarak kullanılır, gerek bireysel iletiĢim, gerekse tüzel iletiĢime engel konmaz ve bireyler bilgiye ulaĢmak için teknolojinin bütün nimetlerinden faydalanırlar (Dahl, 2001: 62).
ġimdiye kadar anlatılanlar demokratik devlette olması gereken değerler ve hedefler olarak kabul edilmelidir. Bu değer ve hedeflerin gerçekleĢme derecesi devlette bulunan kurumların oluĢumu ve uygulamaları ile doğrudan ilgilidir. Demokratik devlet yukarıda belirtilen bütün değerlerin hepsine sahip olmasa da, ülkenin yönetiminde, siyasal düzenlemelerde ve uygulamalarında bu değerlerin çoğunluğuna sahip olması gerekmektedir.
Demokratik bir devlette halkın yönetime etkin olarak katılması gerekmektedir. Halk katılımının klasik anlamda doğrudan olması, günümüz ülkelerinin büyüklükleri ve nüfusunun fazlalığı sebebiyle imkânsız hale gelmiĢtir. Belki çok önemli konularda doğrudan halka gidilebilir, ancak günlük yapılması gereken düzenlemeler ve iĢlemler için mümkün değildir. Bunun yerine temsili anlamda siyasal kararların alınma sürecinde etkili olabilmek için halk tarafından seçimle belirlenecek kiĢilerin görevlendirilmesi gerekmektedir. Seçilen kiĢiler uzun süreli görev yerine, kısa sürelerle yapılan, özgür ve adil seçimler sonucu değiĢtirilmelidir. Uzun süre görevde kalma, zamanla oligarĢiyi doğurur ve sonunda totaliter bir rejime doğru gidilir. Bu husus siyasal iktidar kadar, siyasal hayatın vazgeçilmez unsurları olan partiler içinde geçerlidir. Siyasal kurumların oluĢması tarihsel süreç içinde 13. yüzyıla5
dayansa da seçme ve seçilme haklarının verilmesi bakımından, genel oy hakkının herkese tanınması hususunda 20. yüzyılın birinci yarısının sonuna kadar eksik uygulamalar olmuĢtur. Oy kullanma hakkı, modern demokrasileri öncellerinden ayıran temel özellik olmasına rağmen, kadınlara oy kullanma hakkı çok geç verilmiĢ, Yeni Zelanda’da 1893’te, Avustralya’da 1903’de oy kullanma hakkı tanınırken, Belçika, Fransa ve Ġsviçre gibi demokratik sayılan ülkelerde Ġkinci Dünya SavaĢı sonrasında oy hakkı tanınmıĢtır (Dahl, 2001: 93).
Ġfade özgürlüğü bireyler için çok önemli olmasının yanı sıra iktidar için de önemlidir. Ġfade özgürlüğü ile bireyler fikirlerini özgürce açıklar ve iktidar bu fikirlerden, karar ve uygulamalarında faydalanabilir. Halkın ihtiyaç duyduğu bütün bilgilere rahatlıkla ulaĢması gereklidir. Demokratik ülkelerde bilgi iktidarın tekeli altında değildir. Tek bir kaynaktan ulaĢılan bilgiler ki eğer bu iktidar tarafından veriliyorsa, bireylerin farklı bilgilere ulaĢıp doğru karar vermesi düĢünülemez.
5
Yasama meclis seçimleri ilk kez Ġngiltere’de 13. yüzyılda, Amerika’da ise 17. ve 18. yüzyılda gerçekleĢmiĢtir (Dahl, 2001: 91).
Demokratik ülkelerde bireysel hareketlerin yanında sivil toplum kuruluĢları ve siyasal partiler halkın gündem belirleme, etkin katılım ve bilgi edinmesinde etkili rol oynarlar.
Demokratik olma ölçütlerini belirttikten sonra devletlerin demokratik olup olmadığı özellikle 1980 sonrasında ve 1990’lı yıllarda Dahl’dan hareket eden birçok bilim adamı, uluslararası alanda demokrasi ölçümü yapmıĢtır. Bollen, Vanhanen, Coppedge/Reinicke, Gastil, Gurr, ve diğerleri, Ġnkeles, Lipset, Hadeneus, Beetham tarafından yapılan araĢtırmalar ve 1941 yılında kurulan “Freedomhouse” isimli bir araĢtırma merkezi tarafından düzenli olarak yapılan çalıĢmalar ülkelerin demokratikliği hakkında bilgi vermektedir (Schmidt, 2002: 263).
Gerek bilim adamları tarafından yapılan ve gerekse Freedomhouse tarafından yapılan araĢtırmaların ortak noktaları, siyasal haklar ile medeni haklar temelinde ve iktidarın gücünün kurumsal olarak sınırlandırılması üzerinedir. Tekrardan kaçınmak amacıyla her birinin ölçütlerini yazmak yerine Freedomhouse’un 2010 yılı araĢtırmasının ölçütleri belirtmekte fayda bulunmaktadır. Freedomhouse 2010 yılı araĢtırmasında, siyasal haklar konusunda; özellikle seçim yöntemleri, siyasal çoğulculuk ve katılım, hükümetin fonksiyonları ile medeni haklar konusunda; ifade ve inanç özgürlüğü, örgütlenme hakları, hukukun üstünlüğü, kiĢisel özgürlük ve haklarla ilgili sorulara cevap aranmıĢtır (Freedomhouse, 2010).
Freedomhouse’’un ölçütlerine göre; demokratik ülkelerde hükümetler ve diğer siyasal görevliler adil ve serbest seçimle göreve gelmeli, adaylar seçim kampanyalarını özgür ve baskı altında olmadan yapmalı, oylamalar gizli, eĢit ve özgür bir Ģekilde yapılmalıdır.
Seçmenler baskı altında kalmadan oylarını kendi tercihlerine göre kullanmalı, oyların sayımı bağımsız seçim gözlemcileri ile parti temsilcilerinin önünde yapılmalı, herkesin oylarının etki derecesi aynı olmalıdır.
Seçim kanunları adil olmalı, seçim komisyonları ve seçimlerde görevli diğer yetkililer hükümetten bağımsız olmalı, baskı altında olmamalı, seçim komisyonlarının oluĢumu adil ve dengeli olmalıdır.
Ġnsanlar özgür bir Ģekilde farklı düĢüncede ve amaçta siyasal parti veya diğer siyasal gruplar kurma hakkına sahip olmalıdır. Siyasal partiler örgütlenmelerinde, yönetimlerinde ve faaliyetlerinde aĢırı yasal kurallarla mücadele
etmemeli, siyasal partilerin barıĢçıl faaliyetlerinde ve toplantılarında ağır Ģartlar ileri sürülmemeli ve aleyhte durumlar olmamalı, parti üyeleri ve liderleri ile muhalefet partilerinin üyeleri barıĢçıl siyasal faaliyetleri sebebiyle saldırı altında olmamalı, tutuklanmamalı ve hapis edilmemelidir.
Bireyler siyasal tercihlerini; askeri ve yabancı güçler, totaliter partiler, dini hiyerarĢiler, ekonomik oligarĢiler ve diğer güç sahibi grupların baskısı altında olmadan özgür bir Ģekilde yapmalı; askeri güçler, hükümet politikaları üzerinde baskı unsuru olmamalı ve sivil iradenin kontrolü altında olmalıdır.
Kültürel, etnik ve diğer küçük gruplar siyasal haklara sahip olmalı, barıĢçıl ve demokratik değerlere bağlı olan etnik, kültürel ve dini partilere yasal olarak izin verilmelidir.
Özgürce seçilen hükümet üyeleri ve milletvekilleri devlet politikalarını belirlemeli, resmi görevlere seçilecek adaylar özgür ve adil bir Ģekilde, liyakat esaslarına göre belirlenmelidir.
Yargı grubu, askeri güçler veya yabancı devletler gibi hükümet dıĢı güçler hükümetin politikalarının belirlenmesine ve parlamento seçimlerine müdahale etmemeli; hükümet bürokratik düzenlemelerden, kayıt ve kontrollerden uzak durmalı, hükümet hakkındaki rüĢvet iddiaları tamamen araĢtırılıp, suçlu bulunanlar hakkında siyasal amaç gütmeden önyargısız bir Ģekilde dava açılmalıdır.
Sivil toplum kuruluĢları, baskı grupları, gazeteciler ve diğer vatandaĢlar siyasal baskı altında kalmadan görüĢlerini ve düĢüncelerini özgürce bildirmeli, bağımsız ve özgür bir medya olmalı ve hükümetin doğrudan veya dolaylı olarak medya veya internet üzerinde sansür uygulaması olmamalıdır.
Gazeteciler devlet veya devlet dıĢı güçler tarafından yasal faaliyetleri sebebiyle tehdit edilmemeli, tutuklanmamalı, hapsedilmemeli veya öldürülmemelidir. Edebiyat, sanat, müzik ve diğer kültürel faaliyetler siyasal amaçlar için yasaklanmamalı ve sansür uygulanmamalıdır.
Dini kurum ve cemiyetler kendi inanıĢları doğrultusunda yaĢamalı ve kendilerini özgürce ifade edebilmeli, azınlıkta olan dini gruplar ve hareketler yöneticiler tarafından taciz edilmemeli, tutuklanmamalı ve para cezası verilmemeli; hükümet dini liderlerin belirlenmesinde baskı unsuru oluĢturmamalı, dini binalar
yasaklanmamalı ve hükümet dini eğitimlere kanunlara aykırı olarak kısıtlama yapmamalıdır.
Akademik özgürlük olmalı ve öğretim üyeleri devlet veya devlet dıĢı güçler tarafından gözdağı verilmeden ve psikolojik baskı uygulanmadan faaliyetlerini yürütmelidir.
Toplantı ve gösteri yürüyüĢü ile açık hava toplantısı yapma özgürlüğü olmalı, siyasal amaçlı yapılan barıĢçıl gösteri ve protestolar ile bunlara katılım yasaklanmamalı ve polis tarafından engellenmemelidir.
Örgütlenme özgürlüğü olmalı ve örgütlerin mali konuları ile ilgili hukuki düzenlemeler aĢırı derecede karıĢık olmamalı, uygulanabilir olmalı, örgüt üyeleri yasal çalıĢmalarından dolayı hapsedilmemeli, tutuklanmamalı ve saldırıya maruz kalmamalıdır.
Özgür sendikalar ve köylü örgütlenmeleri ile profesyonel ve diğer özel örgütlenmeler olmalı, sendikalar hükümetin etkisinden uzak bir Ģekilde kurulup faaliyetlerini icra edebilmeli, iĢçiler ve iĢverenler hükümet baskısı olmadan sendikalara katılma veya katılmama hakkına sahip olmalı, yaptıkları iĢleriyle ilgili olarak tacize, Ģiddete maruz kalmamalı ve iĢlerinden uzaklaĢtırılmamalıdır.
Yargı bağımsız olmalı ve yürütme organı ve diğer siyasal, ekonomik ve dini grupların etkilerinden uzak olmalı, yargıçlar adil ve tarafsız usullerle atanmalı ve görevden alınmalı, yasama, yürütme ve diğer devlet organları yargı kararlarına uymalıdır.
Polis kuvvetleri doğrudan sivil otoriteye bağlı olmalıdır. Sanıklar masumiyet karinesi uyarınca suçluluğu ispat edilinceye kadar hakları korunmalı, adil, yetkili, bağımsız ve tarafsız mahkemeler tarafından yargılanmalı, hapishane Ģartları insan haklarına uygun olmalıdır. Polis keyfi gözaltına almalar yapmamalı, muhalif gruplar kanuna aykırı olarak tutuklanmamalı ve siyasal terörden korunmalıdır.
Yasalar, politikalar ve uygulamalar halkın bütün üyelerine eĢit muameleyi garanti etmeli, etnik, dini azınlık, homoseksüel ve yaĢlılar, kadınlar insan hakları bakımından kanun önünde eĢit haklara sahip olmalıdır. Bireyler yasal kuralları yerine getirmek Ģartıyla en az düzenlemelere tabi tutularak, özel iĢyeri kurma ve yürütme hakkına sahip olmalıdır.
VatandaĢlar seyahat, ikamet ve iĢyeri kurma ve yüksek eğitim alma hakkına sahip olmalı, yabancı ülkelere (kendi ülkesinden çıkıĢta) vizesiz seyahat özgürlüğü olmalı, yurt içi seyahatlerde herhangi bir kontrole ve izine tabi olmamalıdır.
VatandaĢlar cinsiyet eĢitliği, eĢ seçme hakkı ve aile kurma hakkını kapsayan sosyal haklara sahip olmalı, kadınlara Ģiddet uygulanmamalı, baĢlık parası karĢılığı evlilikler devlet tarafından kontrol altına alınmalıdır (Freedomhouse, 2010 a)
4.2. Demokratik Ölçütlere Göre G-8 Ülkeleri ve Türkiye
Freedomhouse verilerini 2000 yılından itibaren ele almak daha yararlı olacaktır. Bollen’in 1980 yılında, Gastil’in 1988 yılında, Vanhanen’in 1993 yılında ve Jaggers/Gurr’un 1993 yılında yaptığı çalıĢmalar Çizelge-1’de sunulmuĢtur. Vanhanen, çalıĢmasında “Katılma ve Rekabet” ölçütünü ele almıĢtır. Eğer nüfusun büyük kısmı seçimlere katılıyor ve partiler arasında iktidar için büyük bir rekabet varsa ülkede demokratik değerler yüksektir. Seçime katılma oranı düĢükse demokratikleĢme değerleri küçük olur. Tek partili ülkelerde seçimlere katılma oranı yüksek seviyededir. Ancak tek parti olması sebebiyle rekabet bulunmamakta ve değerlerin çarpımı sonrasında sonuç “Sıfır” çıkmaktadır. Vanhanen’in ölçümlerinde Rusya, ABD’den önce gelmekte ve sonuç bir tezat gibi gözükse de katılım ve rekabet ölçütlerinin dıĢında ekonomik ölçütler hesaba katılırsa sanayileĢmiĢ Batılı ülkelerin yüksek demokratikleĢme değerlerine sahip olduğu görülmektedir. (Schmidt, 2002: 264, 265).
Bollen, Vanhanen’in 1980 yılında yaptığı ve 1993’te kullandığı ölçütlerde, çıkarların tezahürü ve düĢünce özgürlüğü gibi konuların olmaması ve katılım hakkı yönünden tüm nüfusun ele alınmasını, değerlendirmeye giren ülkelerdeki yaĢ gruplarındaki farklılıklardan dolayı hatalı sonuçlar verebileceği için eleĢtirmiĢtir. Bollen çalıĢmasında Freedomhouse’un 1980 yılında değerlendirmeye aldığı siyasal haklar ölçütlerini kullanmıĢ ve en yüksek değere sahip olanları demokratik devlet olarak belirtmiĢtir. Bollen’in çalıĢmasında G-8 ülkeleri içinde Rusya için herhangi bir değer biçilmezken, Almanya en düĢük demokratik değere sahip ülke olmuĢtur. Türkiye ise içlerinde en düĢük değere sahip ülkedir (Schmidt, 2002: 266).
Bollen (1980) Gastil (1988) Vanhanen(1993) Jaggers/Gurr(1993) ABD 100 4 20.7 10 Ġngiltere 100 2 33.6 10 Almanya 89 3 36.5 10 Fransa 100 3 30.9 7 Ġtalya 100 2 47.6 10 Kanada 100 2 29.6 10 Japonya 100 2 25.5 10 Rusya - - 27.6 7 Türkiye 11 10 12.0 10
Çizelge: 1. G-8 Ülkeleri ve Türkiye’nin Farklı Bilim Adamları Tarafından Ölçülen Demokrasi Ölçütleri (Schmidt, 2002: 275-282).
Gastil, 1988 Freedomhouse özgürlük ölçütleri ile çalıĢmasını yapmıĢ ve en düĢük değere sahip olanlar demokratik nitelikte, en yüksek değere sahip olanlar ise demokratik nitelikte olmayan devletler olarak belirtmiĢtir. Gastil’e göre G-8 ülkeleri içinde Rusya’nın dıĢında, Amerika BirleĢik Devletleri en yüksek değer ile demokratiklik sırasında sonda bulunurken, Türkiye ise “On Puan” ile bu grup içinde en düĢük demokratik değere sahip ülkedir (Schmidt, 2002: 282).
Jaggers/Gurr ise rekabet derecesi ile birlikte yönetimde yer alan siyasal yapıları da araĢtırmıĢtır. Ancak siyasal hakların gerçekleĢme derecesini ölçmemiĢtir. Jaggers/Gurr’un çalıĢmasında Türkiye demokratik bir ülke olarak görülürken, Fransa Türkiye’den daha düĢük bir değer almıĢtır (Schmidt, 2002: 269).
ÇalıĢmaların genelinde Freedomhouse’un siyasal haklar ve medeni haklar ölçütleri kullanılmıĢtır. 2000 yılından sonra yapılan çalıĢmaları doğru değerlendirmek için doğrudan Freedomhouse’un verilerine bakmak gerekmektedir. Freedomhouse’un 2000 yılından itibaren her yıl düzenli olarak yaptığı çalıĢmalardan dörder yıllık zaman aralıklarını alarak oluĢturduğumuz Çizelge-2’ye göre, G-8 ülkeleri arasında sınırlı demokratik ülke olarak Rusya ve Japonya ile birlikte grup dıĢında Türkiye’yi saymak mümkündür. Ancak Japonya medeni haklar bakımından aldığı değer ile sınırlı demokratik ülke grubuna girmektedir. Sadece siyasal haklar ele alındığında ise demokratik ülke durumundadır. Ancak hakim partinin sürekli
iktidarı ve halen monarĢinin bulunması, Japonya’nın demokratikliğini kısıtlayıcı etkenlerdir. Diğer ülkeler aldıkları değerlerle demokratik ülke tanımına girmektedir.
2002 2006 2010 Siyasal Haklar Medeni Haklar Siyasal Haklar Medeni Haklar Siyasal Haklar Medeni Haklar ABD 1 1 1 1 1 1 Ġngiltere 1 2 1 1 1 1 Almanya 1 2 1 1 1 1 Fransa 1 2 1 1 1 1 Ġtalya 1 2 1 1 1 1 Kanada 1 1 1 1 1 1 Japonya 1 2 1 2 1 2 Rusya 5 5 6 5 6 5 Türkiye 4 5 3 3 3 3
Çizelge: 2. Freedomhouse’un “Siyasal haklar ve Medeni haklar” Ölçütlerine Göre Ülkelerin