Tam önümde iki çocuk yürüyor. Biri 10 diğeri 12 yaşlarında. Biri sıska ve uzun, diğeri sıska ve kısa. Uzun olan tıpkı bir zürafaya benziyor. Daha biçimini bulamamış çocuk ve adam arası bir bedeni var. Kararsız. Kısa olan ise erken büyümeye karar vermiş. Öyle bir yürüyüşü var ki sanki 45 yaşlarında, bar pavyon ne bulduysa dolaşmış feleğin çemberinden geçmiş. Her cümlesinin sonuna "anasını satayım" lafıyla nokta koyuyor. Bu bedende bu laflar öyle gülünç ki tutamıyorum kendimi.
Uzun olan habire birşeylerin fiyatından söz ediyor. Yok şu şurda ucuzmuş, şu şurda pahalıymış. Hayatta o kadar para vermezmiş. Verilir miymiş canım el kadar şeye o kadar para. Adam bunları resmen kazıklıyormuş işte. Başka yerlere daha sormak lazımmış. Salak mıymış ki hemen oradan pat diye alsınmış. Hem fiyat ucuz olsa bile biraz pazarlık yapmak lazımmış. Ne kadar indirirlerse o kadar karmış sonuçta.
Bizim feleğin çemberinden geçmiş ufaklık kuzu kuzu dinliyor. Uzun ve paragöz olanın lafı bitince koyuyor noktayı: "Senin dinin imanın para olmuş olum"
10-12 yaşındaki iki çocuk arasında bu diyalog geçiyor. Güleyim mi ağlayayım mı bilemiyorum. Sadece şaşırıyorum...
Karikatür: Yiğit Özgür