"Gün batımı neredeyse dayanılmaz güzellikte tepelerin üzerinde yanarken, deniz gümüş rengine dönerken ve ilk yıldızlar Croaghaun'un karanlık yamaçlarında asılıyken, iç çekersin... sonra tekrar iç çekersin." — HV Morton, İrlanda Arayışında (Metuen, 1931)
aksine yer (2022), kolonizasyon ve Amerikan kültürünün İrlanda ulusal kimliği üzerindeki etkisini araştıran yeni kısa filmimiz ve eşlik eden hikaye anlatımı performansımızdır. Bu çalışma aracılığıyla, resmi ve halk kayıtlarının inşasına ve bunların kolektif bir olasılık veya felç duygusuna nasıl katkıda bulunabileceğine yönelik süregelen bir ilginin peşindeyiz. Peri yollarına izinsiz girilmeye karşı uyarıda bulunan ve genellikle İrlanda manzarasının 'karşıt' yerlerinde meydana gelen eski halk hikayelerini takip eden bu çalışma, kendimiz ve vatanımız hakkında inanmaya yönlendirildiğimiz baskın mitlere karşı bir dizi uyarıcı hikayeden oluşuyor.
Öykü anlatımı – sözlü, yazılı ve görsel – tarih boyunca ortak bir kimlik yaratmak için bir araç sağlamıştır ve bu bağlamda İrlanda için yeni bir anlatı kimliği yaratma olasılığını test ediyoruz. Bu çalışma, Haziran ayında Askeaton Çağdaş Sanatlar Mahalleye Hoş Geldiniz ikamet programının bir parçası olarak ve Temmuz ayında Cairde Sligo Sanat Festivali'nde sunuldu.
Araştırmamızın özel bir odak noktası, kırsal batıya dair fikirlerin popüler hayal gücünü nasıl işgal ettiği ve bu inşanın kesişen sömürgecilik, turizm, sanat tarihi, kapitalist genişleme, çevresel yıkım ve protesto konularını sorgulamak için nasıl kullanılabileceğidir. Bu araştırma çizgilerinin yanı sıra Svetlana Boym'un “ilerleme sadece zamansal değil, aynı zamanda uzamsaldır”1 iddiasının ardından, İrlanda'nın yüzyıllar boyunca ve Atlantik'i geçerek Amerika Birleşik Devletleri'ne ve tekrar geriye gittiğine inanıyoruz. Mücadelelerimizi kabul edecek, suç ortaklarımızı kabul edecek ve dayanışma kapasitemizi geliştirecek bir İrlanda hikayesi anlatıp yeniden anlatmayı umuyoruz.
“İnsanlar aptal bir sevgi vahşeti ile mülklerine acıklı bir kahramanlıkla tutunurlar. Amerika [akrabalarından] gelen para olmasaydı [birçoğu için] var olmak imkansız olurdu” - Paul Henry
Güçlü hikayeleri sözsüz olarak anlatan görüntüler, uzun zamandır ulus devletlerin inşası ve genişlemesi için propaganda olarak kullanılmaktadır. Manzara resmi, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıl İngiliz emperyal ideolojisinin önemli bir bileşeniydi. Bu süre zarfında, istikrarsız doğa (ve milletler) yalnızca İmparatorluğun yönetimi tarafından değil, aynı zamanda bir resmin sınırları içinde tutulacaktı. Bu genellikle zararsız görüntüler, sömürge projelerini beyazlatmak ve yabancı yerleşimlerin potansiyel göçmenlere reklamını yapmak ve ayrıca turist kampanyalarını teşvik etmek için kullanıldı. ABD'de, bu estetik (batı türü tarafından benimsendiği şekliyle) "yeni dünyanın" zor kazanılmış özgürlükleri için verilen mücadeleyi genel olarak kabul eder, ancak çoğu zaman yerli topluluklara uygulanan ilişkili terörün hiçbirini tasvir etmez.
Eve daha yakın, Paul Henry'nin romantik tablosu, Connemara'da (1925), Londra, Midland ve İskoç Demiryolu Şirketi tarafından İrlanda'da demiryolu tatillerini teşvik etmek için kullanıldı ve günümüze kadar, İrlanda'nın batısındaki ikonik ve otantik bir vizyon olarak kolektif bilinçte sabit kaldı. Henry, bu modern öncesi idilleri kasıtlı olarak inşa etti, kendisi için çıplak ayak yerine modern çoraplar ve yüksek topuklu ayakkabılar giyen ve büyükannelerinin şallarını giyen Achill kadınlarını azarladı. modern devletin kendi turizm endüstrisi, kolonyal geçmişimizin yanında huzursuzca oturuyor. Stephanie Rains'in yazdığı gibi:
“İrlanda'nın ziyaretçiler için (ve dolaylı olarak İrlandalılar için de) modern öncesi bir idil olarak tasvir edilmesi, ulusun turist imajının en sürekli tekrarlanan temalarından biridir. Bu sürecin kökleri, toprakların ve halkının, bozulmamış manzaralar ve eşit derecede bozulmamış sakinlerin Romantik vizyonuna dahil edildiği İrlanda'nın sömürgeci tasavvurlarında yatmaktadır…”3
“Şimdi şarlatanlar ölü erkek ayakkabısı giyiyor, evet ve ölülerin kemiklerini tıngırdatıyor / 'Mezarlarına toz çökmeden, taşları bile sattılar” -Liam Weldon, Rüzgardaki Karanlık At, 1976
Peyzajımızın, kültürümüzün ve mirasımızın resmi turizm kampanyalarıyla tanıtılması arasında rahatsız edici bir tutarsızlık varken, hükümet aynı anda bu çıkarlara karşı hareket ediyor. Bunun örnekleri arasında çevreye duyarlı alanlarda maden arama ruhsatları verilmesi, ulusal anıt siteler arasında yollar inşa edilmesi veya Disney şirketine inanılmaz derecede hassas Skellig Adaları'na sınırsız erişim izni verilmesi sayılabilir. Eyaletimizde çelişkiler bol: tarafsızlığımızı koruyoruz, ancak ABD savaş uçaklarının Shannon Havalimanı'nda yakıt ikmali yapmasına izin veriyoruz; kendimizi 'Hoş Geldiniz İrlanda' olarak ilan ediyoruz, ancak sığınmacıları acımasız, kar amacı gütmeyen Doğrudan Tedarik merkezlerinde tutuyoruz; Devlet ormancılık şirketimiz Coillte, Devletin iklim hedeflerini karşılamak için orman kapsamını artırma sözü verdiği bir zamanda, kamuya açık büyük ormanlık alanlarını satarken.
Bu ikiyüzlülük, bir yandan büyülü, bozulmamış vahşi güzellikteki toprakları hayal ederek, diğer yandan ekosistemleri derin bir “kimlik dönüşümü [ve] kaybı yaşayan bir kurumlar vergisi cenneti yaratarak, ulusal bilincimize neden bu kadar derinden yerleştirilmiştir? özelliklerin tanımlanması”?4
İrlanda'nın kendi kimliğini kavrama biçiminde uzun süredir bilişsel bir uyumsuzluk vardır; bu, Joep Leerssen'in önerdiği gibi, "İrlanda'nın tarihsel gelişiminin süreksizliğinin ve parçalanmasının bir ölçüsü olarak görülebilir (kendisi, İrlandalıların elindeki baskıdan kaynaklanır). komşu ada)'.5 Bu uyumsuzluğun ilginç bir örneği, Kulelerin milliyetçi ikonografinin bir parçası haline gelmesiyle birlikte, 'ilkel bir Gaeldom' mitlerini desteklemek için Yuvarlak Kule tarihinin hatalı versiyonlarının kullanıldığı on dokuzuncu yüzyıldaki Yuvarlak Kuleler tartışmasıydı. yoncaların, kurt köpeklerinin, kızıl saçlı kadınların ve arpların yanında. Bu tür bir kültürel milliyetçilik, o zamanın kopyası Yuvarlak Kuleler'in Antik Hibernians Tarikatı'nın kabul törenlerinde bile kullanılmasıyla, özellikle "Amerikan İrlanda pazarına beslendi".6
"Hey bu gerçek mi? O olamazdı.” – Sean Thornton, Quiet Man, 1952
Batı kitle iletişim araçlarına tamamen daldığımız göz önüne alındığında, İrlanda'nın mevcut anlatı kimliğini ABD'ninkinden ayırmak imkansızdır. Gerçekten de, İrlanda'nın 'küresel İrlandalılık' inşası – yani gözüpek, serseri mazlum figürü – tam tersi değil, İrlanda Amerikan kültüründen alınmıştır. tüm ataerkil aşinalıklarıyla, nostaljik bir şekilde 'daha basit zamanları' özleyen tehlikeli etno-milliyetçi ve dışlayıcı anlatılar.
Bu arada, Amerikan pop kültürel anlatıları, kendi temel efsanelerini yaratmak için yüzyılın başında İrlanda halkının karşılaştığı mücadeleleri genellikle basitleştirir. 1992 fiyaskosu gibi destansı kara hücumları, Far and Away, yerinden edilmiş ama ruhlu göçmenleri göster, Atlantik'i sadece sıkı çalışma ve azim ile refah kazanmak için cesaretlendir. Amerikan Rüyası'nın bu fantezisi, birçok İrlandalı göçmen tarafından coşkuyla benimsenen bir ideoloji olan Amerika'daki beyaz milliyetçiliğinin temeli olacak bir Avrupalı göçmen perspektifine dayanarak ülkenin başlangıç hikayesi olarak varlığını sürdürdü.8 1800'lerin sonlarında, İrlandalı Amerikalı işçiler taşındı Amerika Birleşik Devletleri boyunca batıya doğru, Kıtalararası Demiryolu hattını döşer. Ülkelerinde ortak bir tarım mücadelesi tarihi izleyerek bölgesel çeteler halinde örgütlendiler ve birçok Afrikalı Amerikalı ve azınlık işçisini kasten yerinden ederek işler için birbirleriyle savaştılar. Noel Ignatiev, “antikapitalist bir yolun gerçek bir olasılık olduğu ve bazı işçilerin sermaye ile ortak 'beyazlık' temelinde bir ittifaka bağlılığının en büyük engel olduğu ve olmaya devam ettiği anlar olmuştur (ve olmaya da devam etmektedir)” diye yazıyor. bu olanakların gerçekleşmesine bağlıdır.”9
“Umuda ihtiyacımız yok; İhtiyacımız olan şey güven ve harekete geçme kapasitesi.” – Mark Fisher
Bu araştırma süreci boyunca, tarihimizde İrlanda'nın anlatı kimliğini bugün geliştirebilecek kayıp potansiyel anları aramak için - ilerleme okunun aksine - geriye baktık. Böyle bir an, on dokuzuncu yüzyılın sonlarında ve yirminci yüzyılın başlarındaki Kara Savaşı sırasında, kiracı çiftçilerin davasının İrlanda ulusal çıkarlarının merkezi olarak tanımlandığı zaman geldi. Halka açık konuşmalar, şarkılar ve taban aktivizmi yoluyla, toprak ağalarına ve İngiliz emperyalistlerine karşı bir İrlanda ulusal kimliği inşa edildi.10 Bu, günümüzün 'İrlanda Markası' ile tam bir tezat oluşturuyor - vergiden kaçınan teknoloji devlerini ve onların enerjiye aç veri merkezlerini karşılayan bin nüfuslu bir ülke. Mark Fisher, tek başına doğrudan eylemin kapitalist genişlemeyi durdurmak için yeterli olmayacağını savundu; “yeni anlatılar, figürler ve kavramsal çerçeveler üreterek dolaylı olarak hareket etmemiz gerekiyor.”11 Belki de yeni bir mitolojinin zamanı gelmiştir.
Ruth Clinton ve Niamh Moriarty
Kuzeybatı İrlanda'da yerleşik, performans, video, ses enstalasyonu ve hikaye anlatımı kullanan işbirlikçi sanatçılar,
yenilenmiş yansıma alanları açmak için siteye duyarlı araştırma.
ruthandniamh.info
Notlar:
1 Svetlana Boym, 'Nostaljinin Geleceği', 2001, Svetlana Boym Okuyucu (Bloomsbury Akademik, 2018) s225
2 Mary Cosgrove, 'Paul Henry ve Achill Adası', 1995 [achill247.com]
3 Stephanie Yağmurlar, Popüler Kültürde İrlandalı Amerikalı 1945-2000, (Irish Academic Press, 2007) s111
4 Padraic Fogarty, 'İrlanda Doğasının Yavaş Ölümü', 2018 [cassandravoices.com]
5 Joep Leerssen, Anma ve Hayal Gücü: Ondokuzuncu Yüzyılda İrlanda'nın Tarihsel ve Edebi Temsilindeki Kalıplar, (Cork University Press 1996) s140
6 age, s143
7 Stephanie Rains, age, s140
8 Noel Ignatiev, 'İrlandalılar Nasıl Beyazlaştı', 1995, s3
9 age, s212
10 Tomás Mac Sheoin, 'Köylülere ne oldu? İrlanda'da alternatif bir direniş geleneği tarihi için malzeme', 2017 [interfacejournal.net]
11 Mark Fisher, 'Umudu Terk, yaz geliyor', 2015 [k-punk.org]