Birkaç yıl önce, Özgürlük Bildirgesi'nin anlamı hakkında halka açık bir radyoda röportaj yaptım. Bu büyük belgenin kökenlerine ilişkin tanıdık temalara değindim: İç Savaşın değişen doğası, Birlik ordusunun kara emeğe artan bağımlılığı, kuzeyde köleliğe karşı yoğunlaşan muhalefet ve askeri gereklilik ile kölelik karşıtı idealizmin etkileşimi. Abraham Lincoln'ün, Kongre'deki Radikallerin, Kuzey'deki kölelik karşıtlarının, sahadaki Birlik ordusunun ve Güney'in plantasyonlarındaki kölelerin, köleliğin yok edilmesinde ve yasal özgürlüğün yazarlığında rolü üzerine uzun süredir devam eden tartışmayı hatırladım. Kölelerin kendi özgürlüklerini güvence altına almada kritik bir rol oynadığına dair uzun süredir devam eden pozisyonumu belirttim. Bazen kendi kendini özgürleştirme olarak adlandırılan şey üzerindeki tartışma, tarihçiler arasında büyük bir hararet yaratmıştı ve hâlâ canlıydı.
İlgili İçerik
Yayın kabininden ayrılırken, çoğu istasyondaki teknisyenlerden oluşan bir grup siyah erkek ve kadın, özgürleşme ve bunun anlamı hakkında konuşuyorlardı. Tartışmalarına çekildiğimde, gruptaki hiç kimsenin bildiri veya başka bir İç Savaş önlemi ile serbest bırakılan birinin soyundan gelmediğini öğrendiğimde şaşırdım. İkisi Haiti'de, biri Jamaika'da, biri Britanya'da, ikisi Gana'da ve biri de sanırım Somali'de doğmuştu. Diğerleri göçmenlerin çocukları olabilir. Kölelerin kendi zincirlerinin kırılmasında rol oynamalarından etkilenmiş gibi görünseler de şaşırmasalar da ve Lincoln'ü 1862 yazında karara bağlayan olaylarla ilgilenseler de, bunun kendileriyle hiçbir ilgisi olmadığında ısrar ettiler. Basitçe söylemek gerekirse, bu onların tarihi değildi.
Stüdyodan ayrılırken konuşma üzerime ağırlık yaptı ve o zamandan beri de öyle. Kuzey Amerika anakarasındaki siyah insanların kolektif bilincinin çoğu -bireysel erkek ve kadınların kendi kaderlerinin grubun kaderiyle bağlantılı olduğuna dair inancı- uzun zamandır ortak bir tarih, aslında özel bir tarih aracılığıyla dile getirilmiştir: yüzyıllarca köleleştirme, İç Savaş sırasında özgürlük, Yeniden Yapılanmanın siyasi kargaşası ortasında verilen büyük bir vaat ve büyük bir vaat, ardından haklardan mahrum etme, ayrımcılık ve nihayet uzun eşitlik için mücadele.
Afrikalı-Amerikalılar, bu tarihi anarken - Martin Luther King Jr.'ın doğum gününde, Kara Tarih Ayı sırasında veya güncel olayların gerektirdiği şekilde - haklı olarak benzersiz bir kimlik iddiasında bulundular. Bu tür kutlamalar—geçmişin hatırası—Vietnam Tet kutlamaları veya Doğu Ortodoks Doğuş Orucu ritüellerine bağlı olanlardan veya Kristof Kolomb veya Casimir Pulaski'nin doğum günlerinin kutlanmasından farklı değildir; toplumsal kimliğin kökleri her zaman tarihe dayanır. Ancak Afrikalı-Amerikalılar için tarihleri her zaman özellikle önemli olmuştur çünkü uzun zamandır bir geçmişleri reddedilmiştir.
Bu yüzden Afrika kökenli insanların benim tarihimle ilgili olmayan feragatnamesi özellikle dikkat çekici görünüyordu - beni, önceki siyah göçmen dalgalarının Eski Dünya'dan taşıdıkları tarih ile Afrika'da miras aldıkları tarih arasındaki bağlantıları nasıl ele aldıklarına yakından bakmaya zorlayacak kadar yeterliydi. Yeni.
1965'te Kongre, Afrikalı-Amerikalı tarihinde kritik bir belirteç haline gelen Oy Hakları Yasasını kabul etti. Fırsat verildiğinde, siyah Amerikalılar, neredeyse 100 yıl önce Yeniden Yapılanma'nın çöküşünden bu yana görülmemiş sayılarda oy kullandı ve görevde kaldı. Kısa süre sonra, yarım yüzyıldan fazla bir süredir beyaz erkeklerin münhasır koruma alanı olan pozisyonları işgal ettiler. 21. yüzyılın başlarında, siyah erkekler ve kadınlar Amerika Birleşik Devletleri Senatosu ve Temsilciler Meclisi'nin yanı sıra ülke genelinde devlet evlerinde ve belediyelerde yer aldı. 2009'da siyahi bir adam Amerika Birleşik Devletleri başkanlığını devraldı. Afrikalı-Amerikalı yaşamı değişmişti.
Oy Hakkı Yasası'nı geçtikten aylar sonra Kongre, kuzey Avrupalıların kabulünü destekleyen 1924 Johnson-Reed Yasası'nın yerine Göçmenlik ve Vatandaşlık Yasası'nı getiren yeni bir göçmen yasası çıkardı. Yeni yasa, ulusal köken kuralını ortadan kaldırdı ve ihtiyaç duyulan becerilerin işe alınması ve bölünmüş ailelerin birleştirilmesine izin veren ilk gelen ilk alır ilkesini benimsedi.
Bu, politikada radikal bir değişiklikti, ancak çok az insan bunun pratik bir etkisi olmasını bekliyordu. Başkan Lyndon Johnson, bu devrim niteliğinde bir yasa tasarısı değil, dedi. Milyonların hayatını etkilemez. Günlük hayatımızın yapısını yeniden şekillendirmeyecektir.
Ama Amerikan yaşamı üzerinde derin bir etkisi oldu. Kabul edildiği zaman, Amerikan nüfusunun yabancı doğumlu oranı, eski göçmenlik kısıtlamaları nedeniyle büyük ölçüde tarihi düşüklere - yaklaşık yüzde 5'e düşmüştü. 1830'lardan beri yabancı uyruklular Amerikan halkının bu kadar küçük bir bölümünü oluşturmamıştı. 1965 yılına gelindiğinde, Birleşik Devletler artık bir göçmen ulusu değildi.
Önümüzdeki kırk yıl boyunca, Göç ve Vatandaşlık Yasası tarafından harekete geçirilen güçler bunu değiştirdi. Amerika Birleşik Devletleri'ne yasal olarak giren göçmenlerin sayısı 1960'larda 3,3 milyondan 1970'lerde 4,5 milyona hızla yükseldi. 1980'lerde, 7,3 milyon yabancı uyruklu kişi yasal olarak yaşamak için Amerika Birleşik Devletleri'ne geldi. 20. yüzyılın son üçte birinde, Amerika'nın yasal olarak tanınan yabancı doğumlu nüfusu üç katına çıktı, bu da on Amerikalıdan birden fazlasına eşit. 21. yüzyılın başlarında, Amerika Birleşik Devletleri, 1850'lerden bu yana herhangi bir zamanda olduğundan daha yüksek oranlarda yabancı doğumlu insanları kabul ediyordu. Amerika Birleşik Devletleri bir kez daha göçmen toplumuna dönüşürken, yasadışı göçmenlerin sayısı toplamı daha da artırdı.
Siyah Amerika da benzer şekilde dönüşüm geçirdi. 1965'ten önce, Amerika Birleşik Devletleri'nde ikamet eden yabancı kökenli siyah insanlar neredeyse görünmezdi. 1960 nüfus sayımına göre, nüfus içindeki yüzdeleri ondalık noktanın sağındaydı. Ancak 1965'ten sonra, Afrika kökenli erkek ve kadınlar giderek artan sayıda Amerika Birleşik Devletleri'ne girdi. 1990'larda Karayipler'den yaklaşık 900.000 siyah göçmen geldi; 400.000 kişi daha Afrika'dan geldi; yine de diğerleri Avrupa ve Pasifik kenarından geldi. 21. yüzyılın başlarında, köle ticaretinin sürdüğü yüzyıllarda olduğundan daha fazla insan Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşamak için Afrika'dan geldi. Bu noktada, neredeyse on siyah Amerikalıdan biri bir göçmen ya da bir göçmenin çocuğuydu.
Afro-Amerikan toplumu bu değişimi yansıtmaya başladı. New York'ta, Roma Katolik piskoposluğu Ashanti ve Fante'de kitleler eklerken, çeşitli Karayip adalarından siyah erkekler ve kadınlar Batı Hint-Amerikan Karnavalı ve Dominik Günü Geçit Töreninde yürüyüşe geçti. Şikago'da Kamerunlular ülkelerinin bağımsızlık gününü kutlarken, DuSable Afrika Amerikan Tarihi Müzesi bir Nijerya Festivali'ne ev sahipliği yapıyor. Siyah göçmenler, NAACP veya Urban League yerine Egbe Omo Yoruba (Kuzey Amerika'daki Ulusal Yoruba Torunları Derneği), Association des Sénégalais d'Amérique ve Fédération des Associations Régionales Haïtiennes à l'Étranger gibi gruplara katıldılar.
Bu erkek ve kadınların çoğu için, Amerika Birleşik Devletleri'nde köleliğin sona ermesinin anılması olan Juneteenth kutlamaları en iyi ihtimalle sonradan düşünülmüştür. Yeni gelenler, radyo yayın kabininin dışında tanıştığım kadın ve erkeklerin sözlerini sık sık tekrarlıyor. Bazıları Afrikalı-Amerikalı ünvanı üzerinde mücadele ediyor, ya ondan kaçınıyor - örneğin kendilerini Jamaikalı-Amerikalılar ya da Nijeryalı-Amerikalılar olarak ilan ediyor - ya da yerli siyah Amerikalıların çoğunun Afrika'ya hiç gitmediği gerekçesiyle iddiasını reddediyor. . Aynı zamanda, bazı eski zaman siyah sakinleri yeni gelenleri gerçek Afrikalı-Amerikalılar olarak tanımayı reddediyor. Ben Afrikalıyım ve Amerikan vatandaşıyım; Afrikalı-Amerikalı değil miyim? koyu tenli, Etiyopya doğumlu Abdulaziz Kamus, 2004 yılında Maryland banliyösünde bir topluluk toplantısında sordu. Şaşırtıcı ve dehşete, ezici bir çoğunlukla siyah izleyici hayır yanıtını verdi. Afrikalı-Amerikalı deneyiminin anlamı ve kimin parçası olduğu (ve olmadığı) konusundaki bu tür anlaşmazlık yeni değil, ancak son zamanlarda daha da yoğunlaştı.
Bir tarihçi olarak kariyerimin 30 yıldan fazlasını Amerikan geçmişinin incelenmesine adadıktan sonra, Afro-Amerikan tarihinin en iyi, göçmenlerin -önce zorunlu ve sonra özgür olduğu- bir dizi büyük göç olarak görülebileceği sonucuna vardım. -yabancı bir yeri yuvaya dönüştürdü, bir zamanlar yabancı olan, hatta hor görülen bir ülkede derinden kök saldı. Her göçten sonra, yeni gelenler Afro-Amerikan deneyimine dair yeni anlayışlar ve yeni siyahlık tanımları yarattılar. 1965'ten sonra gelen siyah göçmenlerin sayısı ve kökenlerinin çeşitliliği göz önüne alındığında, Afro-Amerikan tarihinin kapsayıcı anlatısının bir çekişme konusu haline gelmesi şaşırtıcı olmamalıdır.
John Hope Franklin'in klasik metninin başlığında özetlenen bu anlatı Kölelikten Özgürlüğe , maneviyattan vaazlara, halk masallarından televizyon belgesellerine kadar her şeye yansımıştır. Booker T. Washington'ınki gibi Kölelikten Yukarı , Alex Haley'nin kökler ve Martin Luther King Jr.'ın Bir Rüyam Var konuşması, köleleştirme kabusunu, özgürleşmenin coşkusunu, Yeniden Yapılanmanın ihanetini, haklarından mahrum bırakma ve ayrımcılığın çilesini ve yaygın, her yerde hazır ayrımcılığı, kahramanca ve ikinci sınıf vatandaşlığa karşı nihai muzaffer mücadele.
Bu anlatı hesaplanamaz değerini korur. Erkeklere ve kadınlara, mesafe ve farklı koşullar ve deneyimler farklı ilgi alanları yaratsa bile ortak bir geçmişin onları birbirine bağladığını hatırlatır. Aynı zamanda siyahların tarihini, görünüşte kaçınılmaz bir ilerlemenin Amerikan hikayesine entegre ediyor. Siyah yoksulluğu ve eşitsizliğinin gerçeklerini kabul ederken, yine de, siyah yaşamın yörüngesini, Dr. King'in adalet yayı olarak adlandırdığı, sömürü ve zorlamanın isteksizce ama amansız bir şekilde adalet ve özgürlüğe teslim ettiği şey boyunca hareket ettiğini tasvir ediyor.
Yine de bu hikayenin siyah göçmenler için daha az doğrudan ilgisi var. Yeni gelenler, Amerikan yaşamının ırksal eşitsizliklerini kendileri için çabucak keşfetmelerine rağmen, birçoğu - çağdaş siyah Amerikalıların en fakirlerinin bile nadiren yaşadığı türden bir yoksulluktan ve en ezilenlerin bile bilmediği zorbalıktan kaçan - kendilerine sunulan bir toplumu kucaklamakta hızlıdır. memleketlerinde bilinmeyen fırsatlar. Az bir ücret karşılığında uzun saatler çalışarak ve gelecek için tasarruf etmek için az tüketerek (tıpkı yerli muadillerinin yaptığı gibi) kendilerini sömürüye maruz bıraksalar da, genellikle kendi dertleri ile önceki Afrikalı kuşaklarınki arasındaki bağlantıyı görmezden geliyorlar. Amerikalılar. Ancak bu sıkıntılar birbiriyle bağlantılıdır, çünkü şu anda Afrikalı-Amerikalı yaşamını dönüştürmekte olan göçler, geçmişte siyah yaşamı dönüştürenlerle doğrudan bağlantılıdır. Güney kıyılarının tütün ve pirinç tarlalarına Atlantik ötesi geçiş, Güney iç kesimlerinin pamuk ve şeker plantasyonlarına 19. yüzyıl hareketi, Kuzey'in sanayileşen şehirlerine 20. yüzyıl geçişi ve sonrasında gelen dalgalar. 1965'lerin tümü, küresel kapitalizmin değişen taleplerini ve emek iştahını yansıtıyor.
Görünüşe göre yeni koşullar yeni bir anlatı gerektiriyor. Ancak, kölelikten özgürlüğe uzanan hikayeyi reddetmesi veya reddetmesi gerekmez ve olmamalıdır. Daha yeni gelenler kendi bölümlerini ekledikçe, hem zorunlu hem de ücretsiz bu çeşitli göçlerden türetilen temalar önem kazanıyor. Afrikalı-Amerikalı deneyimini yeniden görmemize ve sonunda Afrikalı-Amerikalı tarihinin tek parça olduğuna dair farkındalığımızı keskinleştirmemize izin veriyorlar.
Ira Berlin Maryland Üniversitesi'nde ders veriyor. 1999 yılında Kuzey Amerika'da kölelik üzerine yaptığı araştırma, Binlerce Gitti , Bancroft Ödülü'nü aldı.
Dan uyarlandı Afrika Amerika'nın Yapılışı , Ira Berlin tarafından. © 2010. Yayıncı Viking'in izniyle, Penguin Group (USA) Inc.'in bir üyesidir.
Martin Luther King Jr. (1963'te Washington, D.C.'de) geleneksel Afro-Amerikan anlatısında önemli bir yer tutar.(Francis Miller / Time Life Resimleri / Getty Images)
ABD siyah tarihinin uzun süredir devam eden bir teması (Jacob Lawrence'ın 1940-41 'Göç Dizisinden' bir panel) revize edilmesi gerekebilir.(© Jacob ve Gwendolyn Lawrence Vakfı, Seattle / ARS, NY / Museum of Modern Art / SCALA / Art Resource, NY)
Bazı göçmenler, ABD siyah tarihinden daha çok ulusal kökenlerle (bir Brooklyn Haiti Günü geçit töreni) özdeşleşebilir.(Dean Cox / AP Görselleri)