İlk projeler "Renault" Nekrasov-Bratolyubova ve "Russo-Balt Tip I" isimleri altında bilinen zırhlı araçlarda ortaya çıktı. Bu makineler, Fransız ve Rus şasi temelleri üzerine inşa edilmiş, toplar ve makineli tüfekler ile donatılmıştı ve farklı görevleri vardı. Böylece, ön cephede çalışmak üzere Russo-Balty'ye zırhlı araçlar olarak teklif edildi ve tek Renault'nun ulaşım konvoylarına eşlik etmek için bir araç olarak kullanılması planlandı. İlk yedi zırhlı aracın montajından sonra Nekrasov, Durlyakher ve Bratolyubov tasarım çalışmalarını durdurmadı ve 14'un sonbaharında, Rus-Baltık otomobil fabrikasının şasesinde yeni bir zırhlı aracın geliştirilmesini tamamladılar.
Ağustos ayında, Savaş Bakanı, yeni bir zırhlı aracın temeli olarak kullanılması gereken birkaç aracın tasarımcılara transfer edilmesini emretti. Toplamda, yıl sonuna kadar dört Russo-Balt C 24 / 40 araç, altı Russo-Balts D tipi ve bir Renault şasi teslim edildi. İki türden Russo-Balt şasisinin, karışıklığa yol açabilecek iki farklı projenin zırhlı araçlarının yapımında kullanıldığı belirtilmelidir. Bazı kaynaklar daha sonra zırhlı araçlar Nekrasov-Bratolyubova iç şasi üzerinde “Russo-Balt Tip D” olarak adlandırılıyor, ancak bu isim doğru değil, çünkü bu makinelerden biri C tipi tipine dayanarak yapıldı. daha yeni zırhlı araçlara "Russo-Balt Tip II" adı verilmelidir. Bu durumda, bu zırhlı araçlar artık Nekrasov ve Bratolyubov'un diğer gelişmeleriyle veya diğer tasarımcıların makineleriyle karıştırılamaz.
Yeni bir proje oluştururken, mühendisler önceki iki zırhlı aracın geliştirilmesinde edinilen deneyimi kullandılar. Sonuç, yeni makinenin savaş etkinliğini önemli ölçüde artırabilecek birkaç ciddi yenilik oldu. Projenin en dikkat çekici yeniliği, hem yeterli ateş gücü hem de hızlı yeniden hedefleme sağlamayı mümkün kılan silahlı döner bir kule idi. Ayrıca, zırhlı aracın özellikleri üzerinde olumlu bir etkisi olabilecek başka ilginç fikirler de önerildi.
Dört Tip II zırhlı aracın montajı, 1914 sonbaharında başladı. Daha önce olduğu gibi, makinelerin son montajı ve gerekli tüm birimlerin montajı atölye işçileri A.A. Bratolyubova. Gerekli üretim kapasitesinin olmamasından dolayı, Obukhov Çelik Dökümhanesine zırh sipariş edildi. Şirkete zırh plakası üretimi için bir takım şablonlar verildi. Bitmiş rezervasyon, makinelere monte edildiği Bratolyubov atölyesine getirildi.
Daha önce olduğu gibi, zırhlı gövdenin, istenen konfigürasyondaki hazır levhaların cıvata ve perçinlerle tutturulduğu metal bir çerçeve temelinde monte edilmesi önerildi. Mürettebatın ve makinenin iç birimlerinin korunması, 3 ila 5 mm arasında bir kalınlığa sahip zırh plakalarından oluşacaktı. Dikey parçalar daha kalındı. Kıvrımlı ve eğik, sırayla, 3-4 mm kalınlığındaydı. Projenin yazarlarının hesaplarına göre, bu tür zırhlar, en az 200-250 metrelik bir mesafeden ateş ederken insanları tüfek mermilerinden korumaya izin verdi.
Görünüşe göre, Russo-Balt Tip II projesini geliştirirken, tasarımcılar kendi ve diğer insanların deneyimlerini göz önüne aldılar ve bu da birkaç ana ünitenin oluşturduğu zırhlı gövdenin tamamen yeni bir tasarımının ortaya çıkmasıyla sonuçlandı. Projenin yazarları, zırhlı tekne gövdesinin klasik kaporta düzenini, ayrı bir motor bölmesi ve yaşanabilir bir bölme ile yeniden düşündü ve bu da meraklı sonuçlara yol açtı.
Russo-Balt şasi tipleri C ve D, Tip II zırhlı araçların temeli olarak kullanılmış, bu araçların benzer bir mimarisi vardı, ancak bazı özelliklerde farklılık gösterdi. Dikdörtgen çerçevenin önünde, 40 hp'de derecelendirilmiş bir benzinli motor vardı. ve dişli kutusu. 4х2 tekerlekli formüle sahip şasi, yaprak yaylara bağlı bir süspansiyona sahipti. Şanzıman ve arka tahrik aksı zincir tahrikiyle bağlanmıştır. Kasa tipleri C ve D bazı özelliklerde farklılık göstermektedir. Aslında, D Tipi makine, Tip C'nin geliştirilmiş bir versiyonuydu ve ondan bir takım güçlendirilmiş parçalar halinde farklılık gösteriyordu. Bazı tasarım iyileştirmelerinden dolayı, şasinin iyileştirilmiş versiyonu 1,6 T yük kapasitesine sahipti - C arabasından yaklaşık yarım ton daha fazla.
Zırhlı araç Russo-Balt Tip II, üç ana cilde bölünmüş bir zırhlı gövde aldı. Önünde, arkasında bir kontrol bölmesi bulunan, zırhlı bir başlıkla kapatılan bir motor bölmesi vardı. Savaş bölümü, sürücü ve komutanın çalışma alanlarından ayrı değildi, fakat komuta yerine tam olarak entegre değildi.
Yeni bir arabanın zırhı basit bir tasarıma sahipti ve dikey kenarları ve ön duvarı olan metal bir kutuydu. Kasanın ön sayfasında havalandırmayı sağlamak için, eğimli kapılarla kaplı büyük bir pencere vardı. Motor kaputunun üst kaputtaki kapaklar yardımıyla üretilmesi önerildi.
Zırhlı savaş gemisinin arkasında, savaş aracının gövdesi hafifçe genişleyerek bir kontrol bölmesi oluşturdu. Ön sürücü ve komutan, yolu gözlemlemek için eğimli zırh plakasını büyük bir kapakla savundu. Bir çarpışma durumunda, kapak küçük bir görüntüleme yuvasını bırakan bir kapakla kapatıldı. Eğimli ön tabakanın arkasına yatay bir çatı yerleştirilmiştir. Ateşin yanından, makine birkaç ayrı panelden monte edilmiş dikey beşgen taraflarla korunmuştur. Kenarların önünde, ön kapakla aynı seviyede, kapaklı küçük kapaklar vardı. Tarafların ortasında sürücüyü ve komutanı indirmek için bir kapı sağlandı.
Şoför ve komutanın işlerinin arkasında bulunan dövüş bölmesi silindirik bir gövdeye kavuştu. Bu silindirin yanlarında, tekerlek kemerleri veya diğer nispeten karmaşık parçalar olmadan yapmayı mümkün kılan eğimli düz paneller vardı. Silindirin kıçına, arka kısmında savaş aracının içine erişim için bir kapının bulunduğu küçük bir kutu yerleştirildi.
Dövüş bölümünün ortasında, doğrudan gövdenin silindirik kısmına monte edilmiş kule için bir pivot yatak vardı. Kulenin dış çapı, altındaki gövdenin çapından biraz daha büyüktü. Kule, silindirik bir yanın yanı sıra, eğimli ön ve kıç tabakaları için kabartmalı оружия. Ayrıca, eğimli tabakaların arasına yerleştirilmiş küçük boyutlu yatay bir çatı vardı.
"Russo-Balt Type II" zırhlı aracının mürettebatı 4-5 çalışanlarından oluşuyordu: sürücü, komutan ve üç atıcı. Komutan ve şoför, yönetim departmanındaydı ve atıcıların işyerleri oldukça geniş bir silindirik dövüş bölmesinde idi. Büro yönetiminin çevreyi takip etmek için üç kapağı vardı. Gözlem için kullanılan oklar silahlarının manzaralarını kullanmalıdır.
Tip II zırhlı araçların silahlanma üç Maxim makineli tüfek oluşur. Bunlardan ikisi, kulenin ön tabakasının kağıdına, diğeri kıç tarafına yerleştirildi. Makineli tüfekler için bağlantı elemanlarının tasarımı, geniş sektörlerde ateş açılmasını sağladı. Ek olarak, kulenin dönüş mekanizmalarının kullanılması, yangının başka bir hedefe hızlı bir şekilde aktarılmasıyla sağlanmıştır. Üç makineli tüfek varlığı sırayla ön ve arka yarım kürelerde geniş kesimleri kontrol etmeyi mümkün kıldı.
Bazı raporlara göre, top silahlarının kullanılmasını ima eden projenin bir sürümü vardı. Bu durumda, 37 mm kalibreli iki Maxim-Nordenfeld otomatik silahını taretin önüne ve stern tabancasına bir makineli tüfek yerleştirmek planlandı. Bu planların uygulanmasına ilişkin bilgi mevcut değildir. Tüm II. Zırhlı araçlarda sadece makineli tüfekler kullanıldı.
İç zırhlı araba. Ön planda bir kulenin döner tablası
Zırhlı araçların geliştirilmesi ve inşası Nekrasov-Bratolyubov ikinci model sürükledi. Montajları yalnızca 1915 sonbaharında başladı. Yeni zırhlı araçların inşa edildiği iki tipten sadece dört tane Rus-Balt şasisi vardı. Dört araba kendi adlarına sahip. Böylece, Russo-Balt C Tipi şasiye dayalı bir zırhlı araca "Muzaffer" adı verildi ve geri kalanına "Oleg", "Svyatoslav" ve "Yaroslav" adı verildi. Dört otomobilin montajı Şubat ayının ortasına kadar devam etti 1916.
Şubat 12 Binbaşı General Sokolov, Bratolyubov atölyesine çekle geldi. Raporunda, yapım aşamasında olan dört zırhlı aracın bazı değişikliklere ihtiyaç duyduğunu belirtti. Bu nedenle, makinelerin makineli tüfek tesislerini güçlendirmesinin yanı sıra başka iyileştirmeler de yapması gerekiyor.
Şubat ayının sonunda, zırhlı araçlara ilişkin Komisyon tamamlanmış zırhlı araçlarla tanıştı ve bazı sonuçlar çıkardı. Mart 11’te, muzaffer zırhlı aracın ilk testleri yapıldı ve bu sırada uzmanlar bir dizi ciddi kusur ortaya çıkardılar. Nekrasov-Bratolyubov'un önceki zırhlı arabalarında olduğu gibi, Tip II'nin de birçok sorunu vardı.
İyi bir yolda bile, yeni makinenin maksimum hızının saatte 23-28 mil (24,5-29 km / s) değerini aşmadığı ortaya çıktı. Geri giderken, maksimum hız saatte 12 verst'a ulaştı (12,7 km / s). Şasinin yerden yüksekliği (toplam 110 mm), toprak yollarda ve engebeli arazilerde mobilite özelliklerini düşürmüştür. Makinenin yayları ve direksiyon mekanizmasının güçlendirilmesi gerekiyordu ve marş motorunun çalıştırılmaması zorlaştı.
Komisyon ayrıca, bir zırhlı aracın korunması ve silahlandırılmasındaki sorunları da belirtti. Sürücüyü kaplayan ön kaplama levhası, yalnızca 3 mm kalınlığındaydı, bu da koruma seviyesini arzulanan ölçüde bıraktı. Ek olarak, ön cam inceleme yarısı çok düşük yerleştirilmiştir, böylece sürücünün yolu normal şekilde gözlemlemesi için kapağı açık tutması gerekiyordu. Mart 17, makinenin zırhının bir Mosin tüfeğinden ateşlendiği yer testine başladı. Kasanın bazı tabakaları, yetersiz koruma seviyesine ilişkin ön sonuçları tamamen doğrulayan yaklaşık 150 m mesafesinden delinebiliyordu.
Montaj zırhlı "Muzaffer". Kart henüz kurulmamış, sürücünün iş yeri görünür durumda.
"Muzaffer" ve projenin diğer makineleri testlerinin sonuçlarına göre, komisyon hayal kırıklığı yaratan sonuçlar verdi. Zırhlı araçların öndeki savaş çalışmaları için uygun olmadığı düşünüldü. Böylece, Nekrasov ve Bratolyubov projelerinde inşa edilen tüm 11 zırhlı araçlarının çeşitli sakıncaları vardı ve ön kenarlarda kullanım için uygun değildi. Bu tekniğin gelecekteki kaderini belirlemek biraz zaman aldı.
1916'in sonunda, Tip II'nin zırhlı araçları Petrograd'a gönderildi ve Güçlendirilmiş arka otomobil atölyesine transfer edildi. Atölye çalışanları, bu tekniğin geliştirilmesini, kusurlu zırh plakalarının yerini almasını ve diğer eksiklikleri düzeltmek zorunda kaldılar. Zırhlı araçların iyileştirilmesi çalışmaları önümüzdeki birkaç ay boyunca devam etti. Onarım ve zırhlı araçların modernizasyonundan sonra eğitim alınması gerekiyordu.
Bazı verilere göre, A.A. Bratolyubova. Ancak, 1916'in ortasında, bu şirket var olmaktan çıktı, bu yüzden makinelerin onarımının ordu atölyesine bırakılması gerekiyordu.
Şubat Devrimi 1917, Güçlendirilmiş arka otomobil atölyesi de dahil olmak üzere ordunun çeşitli birimlerine katıldı. İkinci türdeki dört Russo-Balt otomobilinin tümü Petrograd caddelerine götürüldü ve çeşitli amaçlar için kullanıldı. Şubat Devrimi'nden sonra, makineler Petrograd tarafındaki İşçi ve Asker Vekilleri Konseyi yetkisi altına girdi. Yakında zırhlı araç “Victorious” yeni bir isim aldı ve “Rurik” olarak adlandırılmaya başladı. Ekim ayında, 17-th aracı Smolny'yi koruyan bir takım zırhlı araçlara transfer edildi.
Gelecekte, zırhlı araçlar "Tip II" az kullanılmış ve neredeyse hiç Petrograd'dan ayrılmamıştır. Ancak, kentten bir kez çıktıktan sonra, zırhlı araçlar ilk defa savaşlara katılabildi. 1919’te, bu araç General Yudenich’in birlikleri ile savaşlarda kullanıldığı Pulkovo bölgesine ulaştı. Savaşın tamamlanmasından sonra zırhlı araçlar üsse geri döndü.
Arabalar (soldan sağa) "Oleg", "Yaroslav" ve "Svyatoslav" ekipleriyle birlikte
Onuncu yılın sonunda, tüm Russo-Balt Type II zırhlı araçları gereksiz olarak sökülmüştü. Yılın 17'ini onardıktan ve güncelledikten sonra bile, bu teknik, çalışmasını pratik olmayan yüksek performansla ayırt etmedi. 1920 tarafından, dört otomobilin hepsi de rezervasyonlarını kaybetti ve görünüşe göre, uzun ömürlü olana kadar bir süre yolcuların ve malların taşınmasında araç olarak kullanıldı.
Russo-Balt Tip II, personel kaptanı Nekrasov, Korgeneral Durlyakhov ve mucit Bratolyubov tarafından yaratılan son projeydi. 1915-16 yıllarında zaferleri dağıldı. Nekrasov orduya transfer edildi havacılıkburada, 4 numaralı Ilya Muromets uçağının topçu subayı oldu. Durlyakhov topçu ve yardımcı teçhizat alanında çalışmaya devam etti ve Bratolyubov diğer silah ve askeri teçhizat projelerini üstlendi.
***
1914'ten 1916 yıllarına kadar, Nekrasov, Durlecher ve Bratolyubov, üç proje geliştirdi ve bunlardan hiçbiri müşteri tarafından alınmamış ve cepheye gönderilen 11 zırhlı araçları üretti. Böyle bir başarısızlığın nedenlerini bir dereceye kadar açığa çıkarabilecek bazı bilgiler korunmuştur. Bu veriler zırhlı araçların projelerini ilginç bir ışıkta sunarken, ana katılımcılara yaratılışlarında bir gölge katabilir.
Bazı raporlara göre, gardiyan merkezi Nekrasov projeye Teğmen General Durlecher'i dahil etmedi. Aksine, general, askeri bölümdeki bağlantılarını kullanarak projeye katıldı ve ayrıca mucit Bratolyubov'u “sürükledi”. Tesadüf eseri (ya da kötü niyetli bir niyetle), ikincisi generalin eniştesi idi. Üstelik, general ve mucit zaten birlikte çalışma tecrübesine sahipti, ancak ilk taslakları herhangi bir şekilde askeri işlerle ilgili değildi - alkol karşıtı kampanyada kullanılması planlanan bir kampanya gemisiydi.
A.A. Bratolyubov, yeni zırhlı araçlar inşa etmeyi önerdiği kendi atölyesinin inşası için fon aldı. Akraba mühendislerinin zırhlı araçlarla hiçbir deneyimi yoktu, ancak Nekrasov'u geri iterek projenin başına geçtiler. Sonuç, üç başarılı olmayan projenin ortaya çıkmasıydı.
1915 yazının sonundan bu yana, zırhlı araçların yapımı için programın başarısız olduğu anlaşıldığında, mucit meraklısı Bratolyubov diğer alanlarda çalışmaya başlamaya karar verdi. Savaşın sonuna kadar, askeri departmana benzersiz toksik maddeler, yanıcı sıvılar vb. Sunmaya çalıştı. şüpheli sahne ışıkları. Sorumlu kişiler mucitin tekliflerini kontrol etti ve beklendiği gibi onu reddetti. Bununla birlikte, destek arayışı ve sonuç olarak fon bulma Bratolyubov, üst düzey yetkililerle temas kurma girişimlerine devam etti.
Evrensel bir yanıcı sıvı projesine destek arayışı içinde olan Bratolyubov, daha sonra Nicholas II ile ilgilenen Büyük Dük Mikhail Aleksandroviç'e ulaşmayı başardı. Mucit, projeyi finanse etmek için izin alabildi, ancak 1916'in ilkbaharında, askeri yetkililer sahtekarlığı tanıdı ve kasten imkansız bir projenin desteğini durdurdu.
Gelecekte, Bratolyubov, test desteğini ve diğer temas noktalarını kullanarak, deniz uçağı ve diğer teçhizat projelerini tanıtmaya başarısız oldu. Muhtemelen, zırhlı araç üretme ve kışkırtıcı sıvı yapma deneyimini hatırlayarak, askeri departman mucidin yeni tekliflerine dikkat etmedi. Arama maceraperest maceracının kaderi bilinmiyor. Korgeneral Durlyakhov da, 1917 yılında, Bolşeviklerin yanına geçti ve devrimden sonra topçu sistemleri, silah vagonları vb. Üzerinde çalışmaya devam etti.
Göre:
http://aviarmor.net/
http://simvolika.org/
http://wyradhe.livejournal.com/
Solyankin A. G., Pavlov M. V., Pavlov I. V., Zheltov I. G. Yurtiçi zırhlı araçlar. XX yüzyıl. - M: Exprint, 2002. - T. 1. 1905 - 1941
Baryatinsky MB, Kolomiets M.V. Rus ordusunun zırhlı araçları 1906 - 1917 - M.: Teknik gençlik, 2000