II.Vittorio Emanuele Kimdir?
II.Vittorio Emanuele Kimdir?
Doğum tarihi: 14 Mart 1820, Palazzo Carignano, Turin, İtalya
Ölüm tarihi ve yeri: 9 Ocak 1878, Roma, İtalya
II.Vittorio Emanuele’nin Hayatı
Victor Emmanuel (14 Mart 1820 doğumlu), yirmi sekiz yaşında Piedmont-Sardunya Krallığı’nın tahta çıktı. Avusturyalıların 1849’da Novara Muharebesi’nde Piedmont kuvvetlerini mağlup etmesinden sonra tahttan feragat eden babası Charles Albert’in (1831–1849) yerini aldı. On iki yıl sonra, 17 Mart 1861, Venedik, Roma, Trieste ve Trentino, Piedmont’un himayesi altında birleşerek İtalya Kralı unvanını kabul etti.
1849’da iktidara geldiğinde, Victor Emmanuel II, bir yıl önce babası tarafından verilen anayasayı onayladı ve isteksizce Avusturya’nın ateşkes için katı şartlarını kabul etti. Parlamento ateşkesi reddetti ve yeni kral bunu feshetti (29 Mart 1849) ve yalnızca seçmenlerin demokratik kontrolü yeniden teyit ettiğini görmek için yeni seçimler çağrısında bulundu. Kral, Meclis’i yeniden feshetti ve 20 Kasım 1849 tarihli Moncalieri Bildirgesi ile halkı daha elverişli bir çoğunluğa döndürmeye çağırdı. Bu sefer ılımlılar görev aldı (9 Aralık 1849) ve 5 Ocak 1850’de Avusturya ile barış antlaşmasını onayladılar.
Victor Emmanuel’in Avusturyalılara karşı çıkma ve güç kullanmadan veya anayasayı ihlal etmeden demokratların altını oyma yeteneği, ona “centilmen kral” lakabını kazandırdı. Bu erken krizde, kraliyet ayrıcalığının savaş ve barış yapma konusunda ısrar etti ve gücünü dağıtmak için kullandı.
Parlamento bunu daha ılımlı görüşleriyle uyumlu hale getirecek. Anayasal yetkisi ve onu kullanmaya olan ilgisi, özellikle Piedmont-Sardunya Krallığı İtalya’yı birleştirme hareketinde önem kazandığında, ona siyasi nüfuz sağladı.
Ilımlılarla anayasal yönetim ve Piedmont-Sardinya’nın ulusal misyonu konusunda hemfikir olsa da, Victor Emmanuel dini konularda muhafazakar kaldı. Manastır tarikatlarını fesheden bir yasa tasarısına direndi, ancak yakın danışmanlarının ısrarı üzerine yasayı imzaladı (29 Mayıs 1855). Dini politika konusunda anlaşmazlığa düşen kral ve başbakanı Kont Cavour (Camillo Benso, 1810-1861), Kırım Savaşı’nda Rusya’ya karşı Fransa ve İngiltere’ye katılmayı kabul ederek dış ilişkilerde ortak bir zemin buldular.(4 Mart 1855). Savaşa yapılan katkılar, Piedmont-Sardunya’ya Paris Kongresi’nde (25 Şubat 1856’da açıldı) bir yer verdi ve İtalyan sorununun kabulünü getirdi. Piedmont-Sardunya öne çıktıkça, yarımadanın başka yerlerindeki cumhuriyetçiler ve vatanseverler, ulusal hareketin liderliği için giderek artan bir şekilde Victor Emmanuel’e baktılar.
Victor Emmanuel’in birleşmeye yol açan olaylardaki rolünün kesin doğası tartışma konusu olmaya devam ediyor. Tarihçiler , İtalya’nın Piedmont yönetimi altında kurulmasını, Cavour’un diplomatik inceliği, Fransız imparatoru III .(1807–1882) ve onun Kırmızı Gömlekleri, popüler kurtuluş dürtüsü ve olayların baskısı. En azından, Victor Emmanuel birleşmeye engel olmadı ve çoğu değerlendirmeye göre sürece önemli şekillerde yardımcı oldu. Özellikle, kendisini ılımlılara ve korkmuş yabancı hükümetlere halk devrimine karşı tek makul garanti olarak başarıyla sunarken, değişken koşullarda demokratik hareketle temaslarını sürdürmeyi başardı.
İtalyan Felice Orsini’nin (1819–1858) İmparator III. Napolyon’a girişimi’in hayatı (14 Ocak 1858) kritik bir olaylar dizisini başlattı. Napolyon III, Cavour ile bir araya geldi (20-21 Temmuz) ve Piedmont’un Avusturya’yı kuzey İtalya’dan kovma çabalarını desteklemeyi kabul etti. İtalyan eyaletler konfederasyonunun bir parçası olarak Victor Emmanuel altında bir kuzey İtalya krallığının kurulmasını kabul etti. Victor Emmanuel, Nice ve Savoy’u Fransa’ya bırakmayı ve kızı Clotilde’yi imparatorun kuzeni Prens Napolyon ile evlendirmeyi kabul etti (ittifak 24 Ocak 1859’da imzalandı). 27 Nisan 1859’da Avusturya ile savaş çıktı ve Fransız ve Piyemonte birlikleri Avusturya’yı geri çekilmeye zorladı. Napolyon III’ün baskısı ve Cavour’un güçlü protestoları üzerine Victor Emmanuel, Villafranca ateşkesini (8 Temmuz 1859) kabul etti ve Lombardiya’nın kontrolünü ele geçirerek Cavour’un istifa etmesine neden oldu.
Bu arada orta İtalya’daki düklükler (Toskana, Modena, Parma, Bologna) çöktü ve ılımlı liderler kontrolü ele geçirmek için hızla harekete geçti. Piedmont-Sardunya’ya ilhak talebinde bulundular ve İngiltere’nin teşviki ve plebisitlerin yaptırımıyla Victor Emmanuel kabul etti. Garibaldi, kralın desteğiyle ve (21 Ocak 1860’ta iktidara dönen) Cavour’un isteklerine karşı bir gönüllü ordusu düzenledi ve Sicilya’yı işgal etmeye hazırlandı. Sicilya’nın İspanyol Bourbon’larından hızlı bir şekilde kurtarılması Avrupalı güçleri alarma geçirdi ve Victor Emmanuel, Garibaldi’yi özel olarak devam etmeye teşvik ederken, anakaraya geçmemesi konusunda alenen uyardı. Garibaldi güney İtalya’ya ayak bastığında (18 Ağustos), Piedmont ordusu Papalık Devletlerini işgal etti.onu durdurmak için (10 Eylül 1860). Kuvvetler Teano’da buluştu (26 Ekim) ve Garibaldi, Sicilya ve Napoli’yi Victor Emmanuel’e devretti.
Birleşik İtalya’nın ilk kralı olan Victor Emmanuel, bakanlarıyla birlikte Venedik’i (1866) ve Roma’yı (1870) ilhak etmek için çalışarak dış politikayı aktif olarak etkiledi. Parlamenter hizipçilik kabineleri zayıflattığı için, bakanları atama yetkisi onu iç siyasete de çekti. Başlangıçta Sağ’dan yanaydı ve ardından Mart 1876’daki “parlamento devrimi” ile Sol’un iktidara gelişini kabul etti. Eylemleri, cumhuriyetçilerin monarşiye ve Güney’in Kuzey altında birleşmeye karşı muhalefetini azaltmaya yardımcı oldu.
Victor Emmanuel 9 Ocak 1878’de öldü ve Roma’daki Pantheon’a gömüldü.