>
yaklaşık bir ay önceydi, cem kanepede mışıl mışıl uyuyan kardeşini bir süre uzaktan izledikten sonra bakın bana ne dedi:
– kardeşim ne güzel istediği zaman istediği kadar uyuyabiliyor. ben sabahın köründe zorla uyanıyorum, buzz gibi servise binip o sıkıcı okula gitmek zorunda kalıyorum. okulda sıraya giriyorum, bekliyorum, beklerken çok sıkılıyorum. en çok da türkçe dersinde sıkılıyorum; off, yazı yazarken çok sıkılıyorum.