Bu makale ilk olarak 2017'de yayınlandı.
Vakit geldi,son olarak, “Utanç Torbası” nın öyküsünü anlatmak için. Bu çok uzun zaman önce, çok bekarken, yalnız yaşarken ve Noel'i hayal ederken oldu. Benim için endişe temel bir durumdur, ancak Noel'in umudu, onu hafifletmek için bir dürtü ile birlikte özel bir panik - aşırı yalnızlığın kavranması - tetiklemesi için kullanılır. O yıl, flört ettiğim bir adam - ya da daha doğrusu, zaman zaman uyumak beni tatil haftası için bir kayak tatilinde ona eşlik etmeye davet etti. Şaşırtıcı bir davetti. Birbirimizi sadece ara sıra ve kesinlikle ganimet çağrısı temelinde gördük. Çok eğlendi, ama Uzun Vadeli Potansiyel diyebileceğim kimse yoktu. Biz yakın değildik. Ne ailesiyle tanışmamıştım ne de benim. Yine de, tek bir kişi, sıfır Noel mirasına sahip Yahudi bir kişi ve mevsimsel tezahüratın boğucu gereksinimlerinden kolayca rahatsız olan bir kişi olarak, planladığım şeye iyi bir alternatif gibi görünüyordu - ki bu hiçbir şey değildi. Evet dedim. Arkadaşım S'ye söylediğimde, o - Booty Call Man'ı bilen - bana ne düşündüğümü sordu.
Bir maceraperest gibi kulağa garip gelmeye çalışarak, “Bu bir şeyler yapmak,” diye cevap verdim.
“Sinemaya gidebilirsin,” dedi, çağlar boyunca yankılanan bir cümle. Şimdi bile, bana zamana, paraya ya da kendine saygıya mal olacak bir kararın eşiğinde olduğum zaman, kendime varsayımsal olarak poz veriyorum: Şimdi filmlere gitmek daha iyi olur mu?İkramımız, mevsimlik yalnızlık korkusuyla başlatılan bir çiftin performansıydı ve bu yüzden de üzgündü.
Artık yalnız yaşayan genç, bekar arkadaşlarıma bir hediye olarak “Utanç Torbası” hikayesini anlatıyorum. Hiçbir şey, tek bir insanın, beraberliğin bir seçenek olmadığı bir anda aile beraberliği ile ilgili bir sürü efsaneyi sürdüren bir tatilden daha bekar ve daha bekâr ve daha bekâr hissetmesini sağlayamaz. On yıldan fazla bir süre boyunca, 20'li yaşlarımdan başlayarak, yalnız yaşadım ve bu süre boyunca, tek durumumun asla bitmeyeceği ve daha da kötüsü olacağından sürekli olarak endişelendim: içimdeki bir tür fabrika kusuruna işaret etti. O zamanlar dünyamda, varoluşsal aloneness sorunu, benim için, arkadaşlarım için, annem için (özellikle) - tüm faaliyetlerimize ve konuşmalarımıza eşlik eden davul çalma, küçük bir buzdolabının uğultusu gibi sürekli bir kaygıydı. apartman.
Ve o zaman öyleydi. Pew Araştırma Merkezi tarafından yapılan yeni bir araştırmaya göre, 35 yaşın altındaki “ortaksız” kişi sayısı son on yılda yüzde 56'dan yüzde 61'e yükseldi. Yalnızlık ve yalnızlık aynı şey değildir, ama biri diğerini başlatır: eski ABD Genel Cerrahı yalnızlığa zamanımızın halk sağlığı krizi dedi. Ve bugün yalnızlık deneyimi, gençliğimden niteliksel olarak farklı. O zamanlar, yaşadığım evren müreffeh, istikrarlıydı: çalıştığım şirket 401K'mla eşleşti. Bugün, bin yıllık yalnızlık, Twitter üzerinden günün her saatinde erişilebilen muazzam politik ve çevresel ve finansal aksaklıklara karşı var. Kaygıları nevrotik olabilir, başka bir deyişle, aynı zamanda anlaşılabilir, hatta rasyoneldir.
İlgili ÖykülerBekarken Yalnız Olmak Üzerindeki 25 Ünlü Kadın Zayıf Olduğunuz anlamına gelmez
Ganimet Çağrı Adamıve Batı dışında garip bir zaman geçirdim. Biz daha önce barlarda adil bir süre geçirdim, ama asla bizim tur kumaş peçete ile bir restoranda yüz yüze ve asla, kesinlikle, bir otel odasında gerçek gariplik gezinme. Artı, ben bir kayakçı değilim, ve biz-birlikte-kayak veya ayrı ayrı dinamik gerekir, ancak gerçek çiftlerin sahip olduğu iyi niyet veya tarih herhangi bir müzakere yoktu. İkramımız, mevsimlik yalnızlık korkusuyla başlatılan bir çiftin performansıydı ve bu yüzden de üzgündü. Yine de, dairemde “projeler” icat eden uzun bir hafta sonu ile karşılaştırıldığında, nasıl bitmiş olmasaydı, onu tercih edebilirdim.
Ayrılmadan bir gün önce, Booty Call Man işten bir çağrı ve benden ayrı olarak ayrılmasını gerektiren bir görev aldı. Havaalanında, farklı uçaklara binmeden önce, bana bir iyilik istedi. Seyahatinin son ayağında ihtiyaç duymayacağı üst düzey kayak ekipmanıyla dolu küçük bir siyah sporcu için onun yerine bir çanta taşıyabilir miyim? Eminim dedim ve ayrıldık, yarı rahatladım ve yarı sivri ve yarı düşkün olduk. Sonunda garip olmuştum, ama kasvetli ya da yıkıcı bir şekilde tuhaf değil. Sonra ondan bir daha haber almadım.
İyi ben yaptım. İş gezisinden eve döndükten sonra, bir iki hafta boyunca çağrılarımı atlattı ve sonunda bir barda buluşmayı planladığımızda, bir grup arkadaşıyla beraberdi ve zar zor bana baktı. Çok kötüydü ve gayretli samimiyetimizin aramızdaki ince bağlantıyı aştığını anladım. Hiçbir şey kalmadı ve kısaca bu kadar açık bir şekilde dağılabilir olmanın yaralandığını hissettim. Misillemede “Utanç Torbası” adını verdiğim duffelini korudum ve pahalı içeriğini kendim için tahsis ettim.
Evrimsel olarak konuşursak, insanlar birlikte yaşamak için tasarlanmıştır. Çocukların tek başına, kapalı kapılar ardında uyuması beklentisi bile, Viktorya dönemine ait bir gelişme, gelişimsel bir zorunluluktan daha fazla bir refah sinyalidir. Farelerdeki deneyler, tek başına yaşamaya zorlandığında kemirgenlerin bile endişeli hale geldiğini gösteriyor: bir farenin kafes arkadaşlarını çıkarın ve kendini koruyan içgüdüleri başarısız oldu. Endişeli olmayan bir fare, açık bir alanda yalnız bırakıldığında, barınak (ve diğer fareler) bulmak için hızla koşacak, ancak bilim adamları tarafından tasarlanan yapay bir yalnızlıkta yaşayan endişeli bir fare aynı durumda felç olacak, ve ne yapılacağından emin değilim. İnsanlar üzerindeki diğer deneyler, stres, yoksulluk veya hatalı beyin kabloları ile endişelenen endişeli insanların kötü kararlar aldığını göstermiştir. Birlikte ele alındığında, bu deneyler, belki de, neden yanlış hesapladığımı, yanlış bir şekilde, herhangi bir mantıklı kişinin gelmekte olabileceği bir yaralanmaya karşı korunmak yerine kendimi dokunulmaz olduğuna inandığımı açıklar.
Ama berbat kararlarım beni genellikle dağınık romantik dolaşıklıklara sürüklerken, bin yıllık arkadaşlarımın tam tersi bir sorunu var. Süper başarımcılar olarak yetiştirilen bekarlıkları daha temiz. Bana, çevrimiçi yatak alışverişinin orantısız önem kazandığı ve insan ziyaretçilerin nadir olduğu kontrollü ekosistemler gibi konut yerlerini anlatıyorlar. Mükemmellik standart olduğunda, diğer kusurlu insanlar yetersiz kalır. Yale'deki örgütsel davranış profesörü Marissa King, yalnızlığı hafifletmek için “savunmasız olmaya hazır olmalısınız” diyor. Bir yaşam alanını paylaştığınızda, “insanlar hasta olduğunuzda ve hiç makyaj yapmadığınızda sizi görür. Millennials mükemmeliyetçilik yaymak ve mükemmel olmak için öğretilir. Merak ediyorlar, me İnsanlar beni olduğum için görürlerse benim gibi olur mu? ”
Yalnızlık ve kaygı bir geri bildirim döngüsünde birlikte çalışır ve genç arkadaşlarım bunu spiral olarak tanımlar. Twitter felci - küresel ısınma! vergi planı! - endişeye yol açar daha fazla tasfiye ve daha fazla Netflix yol açar. Bunu, “oraya çıkma” ve bir kulübe katılma, bir randevuya çıkma, siyasi olarak dahil olma ve ardından caydırıcılık, edilgenlik ve Twitter ile ilgili eleştirel bir kararlılık gelir. Arkadaşlarım kendilerinin farkındalar: zihinsel eğrilmelerinin sağlıksız olduğunu biliyorlar (Obama'nın genel cerrahı Dr. Vivek Murthy, kronik yalnızlığı günde 15 sigara içme alışkanlığıyla karşılaştırdı) ve kendi kendilerini yeniden suçlamaları, acılarına katkıda bulunuyor. Ama nasıl durmalı? Bu spirale bağlandığında, 'mutluluk' uzmanlarından tavsiye - bir bahçe dik! - çok iyi hissettirmiyor. Sadece döngüyü kırmak o kadar kolay olsaydı.
Ve işte burada onlarca yıllık deneyimle kazanılan bilgelik verme ayrıcalığını benimsiyorum. Yalnız ol. Aşıklık, diğerlerine eşit bir durumdur; aslında her insanın epizodik olarak katlanmak zorunda olduğu bir şeydir. Kültürün beklentilerinden bağımsız olarak, içsel bir ahlaki ağırlığı yoktur. Ayrıca, bekârlığın o kadar çok avantajı vardır ki, aile hayatının başlamasıyla birlikte hemen yok olur. Bunlardan birincisi radikal özgürlüğüdür: uyku programları, okul programları, yemek saatleri programları, diğer insanların klima ve gece aydınlatması ile ilgili özelliklerinden ve minimum tasarruf hesabı bakiyeleri. Yalnız yaşadığınızda, yere bir çorap bırakıp günlerce orada bırakabilirsiniz. Mutfak tezgahında veya kanepede yemek yiyebilirsiniz. Bütün gün okuyabilir ve başka bir ruhla konuşamazsınız, ya da en yakın arkadaşınız gelip yatağınızda kahve içebilir.
Utanç Torbasından bir yıl sonra Noel'i yalnız geçirdim. Uygun kıyafetlerimi giyerek buz gibi uzun bir koşuya gittim ve sonra bir tavuk kavrup bir film izledim ve yattım. İnanılmaz değildi. Gün sonsuz hissetti ve her geçen saati Amerika'daki diğer herkesin üstün mutluluğunun bir hesaplamasıyla işaretledim ve kaybımı güçlü bir şekilde hissettim. Ama sefaletimde dürüst hissettim ve yalnızlığımın geçici olduğunu bilmek için yeterli perspektifim vardı. Ertesi gün arkadaşlarım çocukluk evlerinden döndüler ve ebeveynleri hakkında şikayet ettiler ve yine memnun oldum.
Geçenlerde, Şükran Günü için kocamın ailesini ziyaret etmek için Midwest'e gittim. Biz bir cheapie havayolu, tür artımlı bagaj ücretleri çıldırtıcı ücretleri vardı. Bu ücretlerden kaçınmaya kararlıyız, hafta sonu için bir dizi küçük boyutlu taşıma çantasıyla paketledik, tüm aile hayatının tüm tozlarını önümüzdeki koltukların altına kolayca sığabilecek üç satch'a doldurduk: protein çubukları, elma, mayo, pijama, tıraş malzemesi, makyaj, güç kabloları, Kindles, doldurulmuş bir hayvan ve egzersiz ekipmanı. Kapıya binmeyi bekleyen sırada dururken, taşıdığım kişinin Utanç Torbası olduğunu fark ettim.