Japon propagandası, Rus denizcilerini korsanlar şeklinde temsil etti. Rus muhripleri bir Japon ticari gemisini batırdı. Yılın Japon gazetesinden 1904'ten örnek
27 Mayıs, Tsushima utancımızın yıldönümünü kutlar. Bu olayla ilgili birçok literatür yazılmış gibi görünüyor, başka ne söyleyebilirsiniz? Aslında, birçok tarihçi araştırmalarını bu olaya adamıştır. Dünya proletaryasının lideri, Bolşevik’lerin Lenin’in resmi propagandası olarak, Rus filosunu vahşi bir sürü ile karşılaştırdı ve düşmanlarla ilgili üst düzey yazılar yazdı: “Japon filosu, tüm modern savunma araçlarıyla mükemmel bir şekilde silahlandırılmış ve döşenmiştir.” Bu basmakalıplar birçok tarihçiden kurtuldu. Ancak, bu tarihçilerin referans aldığı referans listesine bakarsanız, Japon arşivlerine referanslar olmadığı açıktır. bu nedenle tarih Tsushima savaşı hala gerçek tarihsel araştırmasını bekliyor. Burada, bir gazete makalesi çerçevesinde, sadece bu savaşla ilgili yanlış anlamaları özetlemek ve Rusların yenilgisinin nedenlerini tanımlamak istiyorum filo. Yani, ilk olarak, ana yanılgılar hakkında.
HATA İLK: JAPON PEYZİNİN MÜKEMMELLİĞİ HAKKINDA
Japonların Rus topçularından daha uzak bir mesafeden ateş ettiği kanısında. Öyle değil, çünkü bu savaşın deniz savaşlarının seyriyle onaylanmadı. Hem Sarı Deniz’deki savaşta, hem Kore’de, hem de Tsushima Boğazlarında, ana savaş 20 - 40 kablosuyla yapıldı. Uzun mesafelerde çekim yapmak sadece ara sıra hem biz hem de Japonları denedi. Ve başarısız bir şekilde, bu oldukça doğal bir durum çünkü mükemmel telemetreler henüz yaratılmadı, bu da Birinci Dünya Savaşı'nın 60 - 90 kablosunu başarıyla çekmesine izin verdi.
Rus topçularının savaşta Japonlardan daha yavaş ateş ettiği kanısındayım. Bu, 2 th Pacific Squadron'un hayatta kalan memurları tarafından rapor edildi. Düşüncenin, yetkili ve bu nedenle doğru olmadığı anlaşılıyor, ancak savaş sırasında Japon gemilerinde bulunan İngiliz gözlemciler bunun tersini yazdı. Bundan ne haber? Ve bunların sadece katılımcıların öznel görüşleri olduğu gerçeği. Birinci Dünya Savaşı'nın aksine Rus-Japon gemileri voleybollar tarafından değil, silahlarla ateşlendiyse, ateş oranını nasıl belirleyebilirlerdi. Ayrı voleybolu oluşturmayan her ikinci tur mermisi geminin etrafında düştü, buradaki ateş oranını saymayı deneyin. Savaşta mevcut olan raporlara (subaylarımız ve İngiliz gözlemcilerimize) dönersek ve savaştan sonra gemilerde kalan cephaneye bakarsak, Rusların daha fazla harcadıkları anlamına gelir, bu da daha sık kovuldukları anlamına gelir. Her ne kadar Japonların gerçek verileri gizleme ihtimalleri yüksek olsa da, ateşin kesinliğini açıklamamak için. Yine, Japon arşivlerine ihtiyacımız var.
Rus topçularının daha kötü bir şekilde eğitildiği ve rakipleri kadar kesin atış yapamadıkları kanısında. Çekimin doğruluğunu belirlemek için, mermi sayısını ve vuruş sayısını bilmeniz gerekir. Ve eğer farklı verilere dayanarak Rus gemilerinin atış sayısı hala bir şekilde elde edilebilirse, Japon arşivleri olmayan isabet sayısı herhangi bir şekildedir. Şimdi sadece İngiliz gözlemcilerin verileri ve Japon raporunun açık kısmı bilinmekte, ancak bu kaynaklara göre nihai sonuç alınamıyor. Ve elbette, savaşın doğru liderliği sayesinde, Togo’nın Admiral’inin Rozhestvensky’nin uyanıklık sütununun başını ördüğü de unutulmamalıdır. Bu nedenle, Mayıs ayında beş saat boyunca Togo 27 (14) filosu ile ana savaşın yalnızca beş Rus savaşı savaşıyordu. Rozhdestvensky filosunun zırhlı kopuşunun 2 ve 3 gemileri, sütunu kapatarak, 25 - 40 kablosundan ateş etti, bu da etkin çekim sınırında 1 - 15 zırhlı kopmalarından ateş etti. 25 kablosu. Böyle bir durumda, elbette, Japon topçu atışlarının ortalama doğruluğu daha yüksekti. Ama suçlu olan topçular mı?
Savaş sırasında Rus gemilerinin aşırı yüklendiğine inanılıyor, bu yüzden zırh kemerleri su altındaydı ve yavaş yavaş batmak yerine anında geri döndü. Aslında, Rus savaş gemileri (örneğin, en yeni Borodino türünü aldılar), 600 ton inşaat yüküne sahipti, ancak o zaman dünya gemi yapımı için genel bir talihsizlikti. Bu yüzden, “Mikasa” nın ekstra ton 782, “Sikishima” - 510 tonu vardı. Aşırı yükleme oldu mu? 2 Pacific Squadron'un gemilerine girmeden önce, ilave malzemeler yüklenmişti, ancak bundan çok az kaldı. Süpernumerary mühimmatı da yüklenmişti, ancak Madagaskar'da eğitim sırasında vuruldu. Gemiler sık sık süpernumerari ve kömürle doluydu, ancak mayıstaki son 23 (10) savaşında, savaşın arifesinde yapmadılar. Rozhdestvensky'yi yapabileceği her şeyden suçlayan soruşturma komisyonunun kendisine aşırı bir yük getirmemesi dikkat çekicidir. Sonunda, Mayıs ayının 28’ine (15) teslim olan Rus savaş gemilerinin fotoğrafları var ki bu, açıkça Rus savaş gemilerinin savaş sırasında aşırı bir aşırı yüklenme göstermediğini gösteriyor.
Öyleyse neden Rus savaş gemileri devrildi? Evet, çünkü Birinci ve İkinci Dünya Savaşı’nın deneyimlerine göre, devrilmemenin imkansız olduğu bir hasar aldı. Dört torpil Navarin ve Suvorov'u vurdu ve hepsi aynı taraftaydı. Borodino, su hattının altında bulunan ortalama bir 152 mm kulenin kruyte odasının patlaması sonucu öldü. Yani, "Navarin", "Suvorov" ve "Borodino" güçlü asimetrik su baskını nedeniyle altüst oldu. Oslyabya 40 dakika boyunca 100 - 305 mm kalibreli 152 yüksek patlayıcı mermileri hakkında aldı. Neredeyse bütün mermiler zırhsız burnuna isabet etti ve her iki burun bölmesi de mantarlara döndü. 20. yüzyılın başlarında savaş gemilerinin batmazlığı gereklilikleri, iki kompartımanın su bastığında bir geminin ölümüne izin verdi. Bu nedenle, iki bölmeyi kaybettikten sonra, savaş gemisi burnuyla batmaya başladı ve yarım yüzyıl sonra olduğu gibi geri döndü - Novorossiysk.
Savaş sırasında Muhafızlar savaş gemisi "İmparator Alexander III" çok sayıda isabet aldı (kabaca 120 mermi kalibresi 305 - 152 mm'den fazla). Savaş gemisinin ölümü sırasında hepsi alevlerle sarıldı. Zırhsız serbest tahta kırıldı, içine su döküldü, spardek yanıyordu, ama kalan silahlar ateşleniyordu! Gardiyanlar savaş gemisi, Rus İmparatorluk Donanması Muhafızlığının ölmesi gerektiği şekilde ölüyordu - tüm 867 Muhafızları savaş pozisyonlarında öldürüldü. Bu tür bir hasarla, geminin devrilmesi şaşırtıcı değildir. Mesela, çok sayıda isabet almış olan Alman gemileri ayrıca teslim oldu: Falkland Adaları savaşında zırhlı kruvazör Scharnhorst ve Gneisenau, Dogger-bankalarındaki Blucher.
İKİ KISIM: RUSYA GEMİLERİ HAKKINDA TEKNİK SORUNLAR HAKKINDA
2 Pacific filosundaki gemilerin mekanizmalarının uzun bir yolculuk sonucunda yıprandığı ve bunun savaşta ölümcül şekilde etkilendiği kanısında. Aslında, Rozhestvensky'nin filosu 19 220 milini geçti, ancak daha sonra Amiral Togo hala ayakta durmadı. Aralık ayının ortasına kadar, tüm Japon filosu Port Arthur'u bloke etti ve Japonların makineleri tamir etmek ve kazanları temizlemek için sadece beş ayları vardı. Japonların o zamanlar gemi yapımının gelişimi sırasında bu görevle nasıl başa çıktıklarını söylemek zor, ancak Togo'nun Tsushima savaşında, kesin bir dönüm noktasında bile, yalnızca bir 1904 düğümü kavşağı vardı, o sırada her bir ilave düğüm Japonları zafere yaklaştırdı. Sarı Deniz'de, 15 Pacific Squadron'ı yakalayan Japonlar, yalnızca 1 düğümleri geliştirebildi. Ve diğer 16 düğümleri nerede? Gerçek bir savaşta, Japon savaş gemilerinin belirtilen hızın sadece% 18,5'ini verebileceği ortaya çıktı. Burada Japon mekanizmalarının mükemmel hali var.
Peki ya biz? Zırhlı birimlerin 2 ve 3'lerinin mekaniğine göre, savaş gemileri 13 düğüm hızında, yani tam turun aynı 86 - 87 hızında gidebilir. Vladivostok'tan geçen Zümrüt 28 (15), 21 düğümüne, yani testlerde elde edilen tam dönüşün% 87,5'ine kadar olan rotayı geliştirebildi. Ana mekanizmaların aşınmasının olduğu, ancak hem içimizde hem de Japonlarda aynı olduğu ve bu nedenle savaşta yenilgiye yol açamadığı ortaya çıktı. Savaşların yanı sıra yardımcı mekanizmaların savaşı ve başarısızlıkları sırasında Rus gemilerinde tespit edilmedi оружия.
2-I Pasifik Filosunun çeşitli gemi personelinden oluştuğuna inanılıyor ve bu, Rus filosunun yenilgisinin sebeplerinden biriydi. Heterojenliğin kötü olduğu, kimsenin iddia etmediği, ancak heterojenliğin heterojenliği farklıdır. Gemilerden tek bir savaş hattı oluşturmak için, benzer hızlara ve atış menzillerine sahip olmaları gerekir. Eğer tüm gemiler bu gereklilikleri yerine getirirse, bunların hiçbiri bir yük olmayacak ve herkes zafere katkıda bulunabilecek. Rus gemilerinde, tüm ana kalibreli silahlar, 50 kablosuyla belli bir mesafeden ateş edebildi. Size, savaşın 15 - 35 kablosuyla yapıldığı hatırlatıldı. Sonuç olarak, tüm gemiler topçu savaşına elverişliydi.
Tsushima'daki Japon Amiral Togo filosu maksimum 15 düğümünü sıkıştırabilir. Biz - 13 - 13,5 düğümleri artık kıyı savunma savaş gemilerini veremedi. Sarı Deniz’deki savaş sırasında durum aynıydı: Rus filosu 13 inci birimleriydi, Japon - 16 inci’ydi ve Amiral Togo, Rus sütununu örtecek kadar hıza sahip değildi. Eğer "Cesarevich" adlı dram için olmasaydı, 1 Pacific Squadron'un amiral gemisi ve komutanı olan Amiral Wilhelm Witgeft, Vladivostok'a girebilirdi. Gördüğümüz gibi, Rus filosunun çeşitliliği Tsushima savaşında yenilgiye yol açamadı.
HATA ÜÇ: RUSYA'NIN GEMİ İNŞAATINDA İŞLEMİ HAKKINDA
Rus gemi inşasının, gelişmiş deniz gücü güçleri - İngiltere, İtalya, Almanya ve Fransa - Japon filosu için yapılan savaş gemilerine ve zırhlı kruvazörlere eşdeğer gemiler inşa edemediği kanısında. Bu efsanenin bacaklarının nereden büyüdüğü açıktır. 70 yılı bize Lapotnaya Rusya'yı anlattı. Ancak şu anda bile aşağıdakileri yazan tarihçiler var: “Rus filosunun askeri-teknik eksiklikleri, bir bütün olarak askeri gemi inşası alanındaki Rusya'nın geri kalmışlığı ile ilgilidir: filo hızında kaybedilen gemiler, rezervasyon, topçu ve mermi kalitesi, kütük inşaatı, telemetre doğruluğu, radyo iletişim güvenilirliği ve hatta gemilerin renklenmesinde bile (sarı borular ile siyah). "
Görelim. Savaş gemisi Borodino, 17,8 düğümünün ve Mikasa 18,6'in tam hızına sahipti. Bir düğümdeki fark önemsizdir. Rus savaş gemilerinin biraz daha yavaş olması, mekanizmaların kalitesinin değil, kısa uzunluklarının bir sonucuydu.
Rus yeni savaş gemilerinin zırhlı taraflarında daha küçük bir akraba alanı vardı: Mikasy'de% 48, Mikasy'de% 67 ve Japon savaş gemilerinin geri kalanında% 58 -% 59. Azami zırh kalınlığı daha azdı: 194 mm (Borodino), 229 mm (Mikasa). Ancak bu, yerli sanayinin geri kalmışlığı ile ilgili değil. Borodino, Japon savaş gemilerinden daha büyük bir kara tahtaya ve bunun sonucunda daha küçük bir akraba rezervasyon alanına sahipti. Ancak yüksek kurul en iyi denize elverişliliği sağladı. Daha iyi olan - daha fazla güvenlik veya daha fazla heyecan ile silah kullanma yeteneği - bugün için açık bir sorudur. Ve daha küçük bir zırh kalınlığı yerli gemi yapımcıları tarafından yeniden üretilemez. Mermiyi tutabilmek için zırh gerekir ve 229 - 15 kablo çekiminde hangi zırh delici mermi 35 mm zırhı tutabilir? Sadece 152-mm ve altı, aynı zamanda 194-mm zırh için de geçerlidir. Japon savaş gemilerinin zırhlarının kalınlığından biraz daha fazlasının somut avantajlar sağlamadığı ortaya çıktı.
Rus topçularının geri kalmışlığından, Japonlara (İngilizceye kıyasla) dayanmak yok. Rus donanma topçusu, Fransız, Alman ve Rus askeri-teknik düşüncesinin en iyisini emmiştir. Ne menzilde, ne de ateş oranında, ne de bir çekimin enerjisinde, Rusça toplar İngilizceye göre daha aşağı değildi. Donanma topçularına adanmış pek çok yerli yayında delil bulabilen bile onları aştı. Yerli mermilerin kalitesine gelince, bu özel bir konuşma gerektiriyor ve bunu daha sonra tartışacağız.
Rus gemileri gerçekten daha koyu boyayla boyandı. Fakat daha koyu renk gemileri daha iyi sakladı ve torpilleri yok edicilerden korudu. Tabii ki, Japon gemilerinin daha açık gri renklenmesi gündüz topçu savaşında daha iyiydi, ancak Tsushima savaşının yapıldığı savaş mesafelerinde bu belirleyici değildi.
Gurur için sebeplerimiz var. Kulelere orta kalibreli yerleştirme Borodino'nun büyük bombardıman kesimlerine sahip olmasını sağladı. Ortalama kalibrenin "Mikas" üzerine yerleştirilmesi başarılı olarak kabul edilemez. 14'ten 152-mm'lik tabancalardan 10, pil destesinin altındaydı ve bu, dalgalara karşı ateş ederken taze havalarda kullanılmasını imkansız hale getirdi. Japon (İngiliz) savaş gemilerinin tasarımının bir başka dezavantajı, su geçirmez bölmelerdeki kapıların ikinci dibe kadar var oluşuydu. Rus savaş gemilerinde ve modern savaş gemilerindeyken, su geçirmez perdelerdeki kapılar sadece ana güvertede (perde güverte) üzerindeydi.
Ancak, elbette, Rus savaş gemilerinin hiçbir kusurunun olmadığını düşünmeyin. İnşa etmeyen yanılmıyor. Aşil'in Rus savaş gemilerinin topuğu onların savaş biçimleriydi. Burada Japon (İngiliz) savaş gemilerinin üstünlüğünü anlamalıyız. Daha az üzücü orta kalibreli kuleleri oldu. Fransız filosu tarafından düşüncesizce benimsenen tasarımlarının, Rus filosunda daha önce kullanılanlardan daha kötü olduğu ortaya çıktı. Parçaların altına düşen yeni kuleler sıkışmış.
Bu yüzden Tsushima trajedisi ile ilgili ana kavram yanılgılarını değerlendirdik. Şimdi gerçek sebeplerini düşünün. Dördü var. Daha az kötülükten büyüğe doğru artan düzende ele alacağız.
Tsushima Muharebesi'nden sonra Aurora kruvazörünün kıç bayraklı, Rus denizcilerin şerefine ve şerefine dair kanıt
KAZANLARIMIZIN ENFEKSİYON NEDENLERİ
İlk sebep - "miyop" Rus-Japon ilişkileri yavaş ama kesin bir şekilde savaşa giriyordu. Japonya, Avrupa tersanelerinde bir filo kurdu ve neden yaptığını anlamak için Nostradamus olmaya gerek yoktu. Ancak, Japonya'nın savaş başlatmaya cesaret edeceğine inanmayan Rus İmparatorluğu'nun askeri-politik liderliği bunu fark etmedi. Sadece 1899'te gerçekleştirdiler ve sonuç olarak, gemi inşa programının tamamlanmasıyla iki yıl geciktiler. Bu nedenle, Borodino türünün en yeni savaş gemileri, kabul testlerinin tamamlanmasını beklemeden ve sonrasında ortaya çıkan tüm sonuçlarla savaşa sokulmak zorunda kaldı.
İkinci sebep, savaşı planlamadaki hatalar. XIX’in sonlarındaki Rus İmparatorluğu’nun - XX. Yüzyılın başlarındaki askeri planlaması ılımlı bir şekilde koymak değildi. Ana deniz karargahı (GMSh) hala İngiltere'yi asıl düşman olarak görüyordu. Bu nedenle, 1895'te kabul edilen yedi yıllık gemi inşa programı çerçevesinde, üç “akıncı” ortaya çıkarıldı - belirsiz bir filo savaşı için değil, İngilizce iletişimde savaşmak için tasarlanan “Peresvet” tipinde zırhlı kruvaziyer. İngiltere ile savaş sırasında nereye dayanacaklarını tamamen anlayamıyor ve üç akıncının İngiliz gemiciliğine ne kadar önemli zarar verebileceği de belirsiz. Ancak, üç filo savaş gemisi yerine üç savaş gemisi kruvazörü inşaatının Rus filosunun doğrusal güçlerini zayıflattığı açıktır.
Ancak “Peresvet” ile “macera”, GMG'nin ana delinmesi değildir. Savaşın başlarında, Rusya'nın 11 filosu savaş gemileri vardı (Rusya'nın Karadeniz gemilerine kapalı olan güçler hariç), ancak bunlardan sadece yedi tanesi Pasifik filosunun 1'unun bir parçası haline geldi. Elbette, çeşitli nedenlerle, savaşın başlangıcında Port Arthur'daki bütün savaş gemilerini toplamak mümkün değildi, ama bu GMG'yi en azından haklı çıkarmaz. 1-I Pasifik filosu savaşa değil, Tokyo’yu savaştan uzak tutması gereken gücü göstermek için hazırlanıyordu. Bunun için Genel Kurmay’a göre, yedi savaş gemisi ve dört zırhlı kruvazör yeterliydi. Bu hataydı. Baltık'taki filonun tamamını Uzak Doğu'ya yürüyüşe hazır tutmak yerine, filosundan daha zayıf bir filo ile Japonya'yı korkutmaya başladılar. GMG filosunu Baltık'ta bırakmış ve beş yeni savaş gemisinin hepsinin girmesini beklemiş ve ardından filoyu hazırlamak için zaman vermişse, Libava'yı yaklaşık olarak yılın 1905'unun başında bırakıp Mayıs ayının sonunda Tsushima'ya varabilirdi. O zaman Rozhestvensky'de 16 filosu savaş gemileri ve altı savaş gemisine karşı beş zırhlı kruvazör ve Japon filosunun sekiz zırhlı kruvazörü olacaktı. Yani, Rozhestvensky ezici bir üstünlüğe sahip olacaktı. Rus filosunu parçalara ayırmak ve ayrıca kendi yararını kullanmak için Trans-Sibirya Demiryolunun parçalarını ve Rus ordusunu yenmek için yetersiz taşıma kapasitesi - Japon savaş planıydı. Bu nedenle, tam olarak yürürlükte olan Rus filosu Baltık Denizi 1904'ta olsaydı, Japonya'nın savaş başlatmaya cesaret edemeyeceğini söylemek abartı olmazdı.
Üçüncü sebep - savaşın liderliğinde hatalar. Yukarıdaki hatalar Rozhdestvensky'yi Togo'yu parçalama yeteneğinden mahrum kaldı, ancak Vladivostok'a atılım olasılığını dışladı. Sadece bir filo 13 düğümleri parkuru olması gerekiyordu ve daha sonra sadece 2 ekstra düğümleri olan Togo, daha önce olduğu gibi, Sarı Deniz'de Rus filosunu kapatamazdı. Fakat bunun yerine Rozhdestvensky onunla birlikte taşınıyor, filonun hareketini dört deniz mili ile azaltarak filoyu yenmeye mahkum ediyor. Her ne kadar son ranzadan sonra nötr Manila'ya nakliye göndermek mantıklı olurdu. Bunu neden yapmadı? Vladivostok’un 2 Pacific filosunun bodrum katında temini yetersizdi. Filo, Vladivostok'ta boşta durmak zorunda kalacak ve tedarik ilerledikçe mücadele kabiliyetini artıracaktı. Ve böylece, “deniz kenarındaki havayı beklememek” için Rozhestvensky yanına malzeme almaya karar verdi. Hangisi daha iyi - Vladivostok'ta durmak ya da Tsushima'da batmak? Cevap, belki de açıktır.
Dördüncü neden ve ana - kabukları. Amiral Stepan Makarov'un çabalarıyla, Rus zırh delici mermilerinde onun tarafından icat edilmiş bir zırh delici başlık ortaya çıktı. Kapak, ortalama olarak, merminin zırh penetrasyon oranını% 14 (30 kablosunun bir mesafede) kadar arttırdı ve bu Makarov un yararı. Ancak Rus mermisinin bu üstünlüğü sona erdi. Makarov hakkında genellikle iyi ya da çok iyi yazmayı kabul etti. Ancak bu yaklaşım doğru değil. Makarov'un "Petropavlovsk" un ölümündeki rolünü anlamayacağız, mermilerden bahsedeceğiz.
Rus mermileri haklı olarak az kilo aldılar. Gerçekten de, eşit çaptaki herhangi bir yabancı mermiden daha hafiftiler. Fakat aynı zamanda, bir şekilde Makarov'un “hafif” merminin bir destekçisi olarak günlerinin sonuna kadar kalan “rahatlama” ideolojisi olduğunu unuturlar. 1892'ten önce, Rus kabukları en ağırları arasındaydı. Örneğin, Rus 305-mm zırh delici mermi, 454 kg'ı (385 kg İngilizceye karşı) ve en hafif haline geldiğinde, aynı Rus 305-mm mermisi 332 kg ağırlığında başladı. Hafif bir merminin, 15 kablosuna belirli bir mesafedeki çekimin doğruluğunu artıran daha düz bir yörüngesi vardır. Ve XIX yüzyılın sonuyla alakalıydı, ancak Rus-Japon savaşının başlangıcında optik kapsamlar ortaya çıktı ve atış menzili en az iki kez arttı. 30 kablosunun bir mesafede "hafif" mermiler zaten üstünlüklerini yitirdi. Ancak, Makarov ve Deniz Teknik Komitesi (MTC) “hafif” bir mermi kavramına sadık kaldı. Yardımın bedeli BB’de bir düşüş oldu. Rus 305-mm "hafif" zırh delici mermide yalnızca 4,3 kg patlayıcı madde ve eski "ağır" - 9 kg. Ve bu durum tüm Rus mermilerindeydi, hepsi "hafif" idi.
Yüksek patlayıcı parçalanma etkisi gibi önemli bir göstergeye dikkat edilmedi. Örneğin, Rus filosunda gerçek anlamda yüksek patlayıcı mermiler yoktu, yani ani bir sigortaya sahip mermiler yoktu. 75 mm'lik mermiler bile sadece zırh delici idi. Yüksek patlayıcı mermiler, silahsız hedeflere, yani yıkıcılara karşı etkilidir, bu nedenle, ilk başta yokluklarından muzdarip olan mayın topçuydu.
Ama bu tüm sıkıntılar değil. Rus mermilerine Brink'in çift kapaklı sigortaları verildi. Sigortanın merminin çok önemli bir unsuru olduğu açıktır, ancak bu delillere rağmen ITC'ye özel bir dikkat gösterilmemiştir. Rus Deniz Kuvvetleri Arşivi'nin fonunun, 1904 yılı ile ilgili ilginç bir yazışmaları var. İçinde sigorta üreten devlete ait bir tesisin müdürü, donanma topçusu baş müfettişine üretim teknolojisinin ihlali nedeniyle şikayet ediyor. Ve konumunu açıkça ifade etmek yerine, MTC sessiz kalıyor. MTC dergileri incelendiğinde, çoğu zaman sigorta arızası örnekleri bulunabilir. Böylece, Şubat ayının 16'i sırasında, topçu ateş hattında yılın 1904'inde, başlatılan sekiz yeni 152 mm zırh delici merminin beşi sigortaların hatalı olmasından dolayı patlamamıştı.
Tokyo’daki İngiliz donanma donanması, Tsuşima savaşı sırasında Asahi’de savaşçı olan Kaptan William Pekinham, her üç Rus mermisinin patlamadığını bildirdi.
DENİZ TEKNİK KOMİTESİ: KÖTÜ, ÇOK KÖTÜ
Ne yazık ki, hepsi bu değil. O sırada, tüm yabancı zırh delici mermilerde, barut kullanıldı, zira diğer patlayıcılar uygun değildi, zırhla temasta bulundukları için patladılar. Rus zırh delici mermisi piroksilin ile dolduruldu ve zırhı delip geçerken patlamadığı için% 30 - 35 ile ıslatıldı. Böyle bir nemlendirilmiş piroksilin, kendi başına zor bir meseledir ve burada da sigortanın kendisinin nemlenmesidir. Sigorta, zırh delici merminin dibinde. Ateşlendiğinde, piroksilen nemli olan su merminin alt kısmında toplanmış, sigorta nemli piroksilin patlayamadığı için nemli ve tam güçte patlamamıştır. Böylece, Gull olayı sırasında, 75-mm'lik bir mermi Aurora kruvazörüne çarptı ve kabuk sadece alttan yırtıldı, aksi takdirde sağlam kaldı. Yani, sigorta çalıştı ama patlayıcı değil. Savaşın bitiminden sonra MTC, üniforma ve ıslak piroksilin onurunu koruyarak basınla savaştı. 1906 yılında, dumansız toz için aceleyle ve neredeyse gizlice yeniden doldurulmuş kabukları ve yılın ikinci yarısında zaten TNT (tol) döktüler.
MTC dergisinde daha korkunç bir ifade var. 18 - 20 Eylül topçu sınıfındaki yılın 1906'i, zırh delici mermilerin nemli piroksilin ve barut ile karşılaştırmalı testine tabi tutuldu. Ve sonra korkunç bir şey açıldı: barutlu mermilere 3 - 4'e piroksilene göre daha fazla parça verildi. Test raporunun kenarlarında, piroksilen kabuklarındaki kırılmalardaki verilerin karşısında kurşun kalemde kayıtlar vardı: “kötü” ve “çok kötü”. Çok doğru, ama ne yazık ki, zaten çok geç değerlendirme. Sence Packinham’ın Rus mermilerinin üçte ikisinin hala patladığını yazdığında ne demek istediğini düşünüyorsunuz. Fakat eğer onlar Gull olayla aynı şekilde veya test sırasındaki gibi parçalandılarsa, olmadıkları gibi olurlardı. Yani bu tür kabukları ile savaşmaya çalışın.
Bu utanç verici, çünkü biz sadece zırh delici mermileri olan zırhlı gemilere ateş ettik, Japonlar, İngiliz askeri düzenlemelerine göre sadece yüksek patlayıcı mermiler kullandılar. Tsushima savaşında, savaş gemisini batırmak için, 100-305 mm yüksek patlayıcı mermilerin 152 hitinden daha fazlasını aldı. Karşılaştırma için: I. Dünya Savaşı sırasında, 10 - 15 zırh delici vuruşlar yeterli olacaktır ve bu nedenle doğrusal savaşta sadece zırh delici mermiler kullanılacaktır.
Keşke mermilerimiz yırtılsaydı! Ya gerçekten acele ettilerse? Mikasa, savaşın ilk 30 dakikasında 10 305-mm ve 22 152-mm zırh delici mermilere ulaştı. 305 mm'lik Rus zırh delici mermi Fuji'nin ana kalibre kıç kulesine çarptı, ancak patlama o kadar zayıftı ki, kuledeki sekiz kart ve altı mermi neredeyse zarar görmedi. Orta kalibreli mürettebatlarda birçok Japon gemisi vuruldu, ancak bir durumda orada bulunan mühimmat patlaması olmadı. Ancak Japon kruyt odalarında, İngiliz gemilerinin Jutland savaşındaki patlamalarının suçlusu olan patlayıcı İngiliz hecesi suçlamaları vardı.
Şimdi MTC'nin taklit etmediğini ancak görevlerini yerine getirdiğini hayal edin. Bu nedenle, eski ağır mermilere depolarını alarak götürürlerdi, ancak TNT onları çoktan donatmıştı ve sigortaların kalitesi, Birinci Dünya Savaşı'nın Rus sigortaları seviyesine getirilmişti. Daha sonra, Jutland Savaşı deneyimine dayanarak, savaşın ilk kırk dakikasında, Mjasa'nın ardından Mikasa'nın, sonra da Fuji'nin ve belki başka bir Togo filosunun takip edeceği söylenebilir. Japonların bu nazikten sonra da devam etmesi muhtemel değildir. Büyük olasılıkla geri çekileceklerdi ve sonra sadece yok ediciler Rus filosuna gecenin gözetimi altında saldıracaklardı. Ancak 1 Pacific filosunun çekirdeğinin ana kısmı hala Vladivostok'a ulaşacaktı. Ve şimdi Tsushima'yı utanç verici bir yenilgi olarak değil, Pyrrhic olarak ama yine de bir zafer olarak hatırlayacağız.
“Tsushima” mermilerinin uygunluğunun saha testi ile doğrulanması, bir soruşturma yürütülmesi ve faillerin tespit edilmesi, aynı zamanda İngiliz veya Japon istihbaratının Rus mermilerinin uygunluğundan habersiz olup olmadığının kontrol edilmesi ve son olarak da Japon arşivleriyle tanışmanın gerekli olması doğru olacaktır.