Üç dünya kuşatır, nüfuz eder ve en düşük olan bu fiziksel dünyaya ve üçün sedimentine dayanır.
-Burçlar.
L'
WORD
|Vol 6||MART, 1908.||No 6|
|Telif Hakkı, 1908, HW PERCIVAL tarafından.|
BİLGİSAYARLA BİLİNCİ.
IV.
(Devam etti.)
Kendisini bilen ve diğerlerini bilen biri, fiziksel bir vücuda sahipken bu bilgiye gelmelidir: Kendisini fiziksel bedeninin oluşumuna giren her şeyden ayırt etmeyi öğrenmelidir. Birçoğu için bu kolay bir iş değildir, ancak çalışmaya hazır olan bir kişi için, doğa araçları sağlayacaktır. Bilgiye bir dizi yanılsama, sanrı ve onlardan kurtulma yoluyla ulaşılır. İnsanın içinden geçtiği dünyaların her birinde, o dünyanın ruhuyla kandırılıyor ve yanılsamalarında yaşıyor; bunlardan yalnızca bir sonraki dünyadaki benzer bir süreçten geçmek için uyanır. Pek çok dünya içinden geçilmeli, birçok yanılsama ve aldatmaca algılanmalı ve yaşanmalıdır, daha önce insanın kendini, ben-ben-ben diye adlandırdığı bir şeyin kendisini doğal dünyasında bulması ve kendisini ve o dünyayı daha dolu bir derecede öğrenmesini öğrenmesi gerekir. şimdi bu fiziksel dünyada kendini bildiğinden daha fazla. Genellikle bilgi olarak adlandırılan şey, yalnızca parçalanmış bir bilgidir ve bir çocuğun bilgisi olarak olgunlaşmış aklın bilgisiyle karşılaştırıldığında olduğu gibi, bilgi dünyasınınkidir.
İnsanın kendisini çağıran bu bilinçli şeyin yaşadığı dünyanın konusu olan bir aracı vardır. İnsanın tüm dünyalarda yaşaması için, dünyalar kadar vücuduna sahip olması gerekir, her bir vücut ait olduğu, doğası ve konusu olan, her dünyayla temas kurabilecekleri, o dünyada hareket edebilecekleri ve aracı olan bir enstrümandır. O dünyada ona tepki göster.
Nefes (♋︎), uzun bir inovasyon dönemleri boyunca kendine bir yaşam bütçesi sağlamıştır (♌︎); formun gövdesi (♍︎) inşa edildi; Yaşam formun içinde ve çevresinde çökeltildi, böylece fiziksel bir vücut (♎︎) ortaya çıktı. Nefesle tutulan ve tutulan fiziksel beden aracılığıyla, form ve yaşam yoluyla arzu (♏︎) belirginleşir; zihin fiziksel bedenle teması ile düşünce (♐︎) üretilir. Düşüncenin gücü, insanı alt dünyalardan ayırır ve düşünce tarafından başkaları için kendisiyle birlikte çalışması gerekir.
Adam, akıl, Sanscrit manyasından, esasen düşünen bir varlıktır. İnsan düşünür, bilgi nesnesidir ve bilebileceğini düşünüyor. Düşünür, manas, kendi varlığının dünyasında bilir, ancak o dünyada sadece kendisine benzer bir yapıya sahip olduğunu bilir. İnsan, mana, akıl, fiziksel bedenin (♎︎) ile aynı nitelikte ve meselede değil, ne de form-arzu meselesinde (♍︎ – ♏︎) ne de yaşam dünyasının meselesinde değildir. düşünce (♌︎ – ♐︎). Düşünür (bireysel olarak bu yüksek durum olarak adlandırırsak) nefes bireysellik (of – ♑︎) doğası ile ilgilidir. Bu haliyle, alt bireylerden kurtulduğu zaman, bireysellikin manevi dünyasında olabilir ve kendisini kendileri ile ilişkilendirebileceği derecede tanıyabilir, ancak kendi dünyasında kendi başına, alt dünyaları bilemez. ve onların idealleri. Bilginin manevi dünyasında yer alan idealleri ve dünyaları bilmek, düşünür, insan, her bir dünyayla yaşamak ve temas etmek zorunda olduğu bedenlere sahip olmalı ve bu bedenler aracılığıyla dünyanın öğretebileceği her şeyi öğrenmelidir. . Bu nedenle düşünür adam, kendisini bu dünyada yaşayan fiziksel bir bedende bulur. Yaşamdan sonraki yaşam zihin, insanın birkaç dünyanın her birinin ona öğretebileceği her şeyi öğrenene kadar enkarne olacağını; o zaman sadece alt dünyaların onun hakkında kurduğu bağlardan kurtulabilir. Hala tüm dünyada yaşadığı halde özgür olacak. Özgür-insan ile bağ-adam veya köle arasındaki fark, bu kölenin veya bağ-adamın cehalete maruz kalmasıdır, acı çekmenin nedenini ve kurtuluş araçlarını habersizdir ve nedene uyanana kadar bir köle olarak kalır. köleliğinden ve kurtuluş yoluna girmeye karar verir. Öte yandan, özgür insan bilgi dünyasındadır ve kandırılmadığı tüm alt dünyalarda yaşayıp hareket etse de, bilginin ışığı dünyaları aydınlatır. Fiziksel bedeninde yaşarken, fiziksel dünya ve onunla bilgi dünyası arasında yatan dünyaların yanılsamalarını görür ve birini diğerine yanlış yapmaz. Bütün yollar onun tarafından görülür, ama bilginin ışığında yürür. Erkekler kölelerdir ve bir anda bilgi dünyasına giden yolu algılayamazlar, ancak dünyayı görmeye başlar başlamaz tüm dünyaların şeylerini bildiklerini varsayarlar.
Bebek bedenine girdikten sonra, okulumuz dünyayı ilk bilinçli tanımamızla başlar ve hala çocuklarken, biz ayrıldığımızda fiziksel yaşamın sonuna kadar devam eder. Bir yaşam boyunca, çocuğun zihinsel olarak öğrendiği kadarıyla, okul zamanının birinde öğrenir. Çocuk okula girer ve öğretmeninin söylediklerini doğru olarak kabul eder. Akıl fiziksel bedenine girer ve duyularının, öğretmenlerinin söylediklerini doğru olarak kabul eder; fakat öğretmenler sadece onlara öğretileni söyleyebiliyorlar. Bir süre sonra okuldaki çocuk öğretmeni öğretimle ilgili sorgulamaya başlar; Daha sonra, düşünce fakültesi daha tam olarak geliştiğinde, öğretimin bir kısmını analiz edebilir ve bir gerçeği ya da yanılmayı kanıtlayabilir, ya da bazen öğretmen aleminden daha uzaklara düşünce alemlerine gidebilir.
Bir çocukta, zihin duyular tarafından öğretilir ve zihin, duyuların söylediği her şey doğru olarak kabul edilir. Çocuk büyüdükçe, duyular daha tam olarak gelişir ve dünyaya bilgi denilen şeyi akla verir; böylece zihin önce fiziksel duyular aracılığıyla fiziksel dünyanın gerçekliğine uyanır. Fiziksel dünyada yaşamaya devam ettikçe duyular daha tam gelişir ve dünya çok renkli şekillerde ve şekillerde ortaya çıkar. Ses, gürültü, melodi ve senfoni şeklinde yorumlanır. Yeryüzünün parfümleri ve kurtarıcıları, bedenin zevklerini akla aktarır; damak ve dokunuş akla iştah açıcı iştahları ve duyuların gerçekliği hissini verir. Böylelikle dünyayı ilk bakışta duyularla deneyimleyen zihin şöyle düşünür: tüm bu şeyler doğrudur, bu şeyler sadece gerçektir; ama zihin düşünmeye devam ettikçe duyuların gamını çalıştırır ve bilgiye uzanır. Dünyadan daha çok, duyular veremez. Sonra akıl sorgulamaya başlar. Bu, şu andaki insanlığın durumu.
Bilimler duyuların sınırlarına kadar ilerler, ancak orada duyuların öğretebileceğinden daha fazla araştırma niyetinde olmadıklarında durmaları gerekir.
Dinler de duyular üzerine kuruludur ve duygusal arayışların öğretmenlerinin önderlik ettiği dayak yollarını bırakmak istemeyen bebekler ve yetişkinler içindir. Manevi olmaktan söz etse de, dinler fizik biliminden biraz daha manevi olsa da, doktrinlerde ve materyalizmde öğretir. Böylece akıl, tüm sınıf öğretmenleri tarafından yaşamdan kandırılır.
Akıl, duyusal algılarla duyu yanılsamalarından kurtarılamaz. Birçok macera ve krizden sonra, insan dünyanın gerçekliğinden ve o kadar gerçek olduğunu düşündüğü duyulardan şüphe etmeye başlar. Her şeyden önce bilgi denilen şeyin gerçek bilgi olmadığını, şüphenin ötesinde olduğunu düşündüğü şeyin genellikle en güvenilmez olduğunu kanıtladığını öğrenir. İnsan umutsuz ve karamsar olmamalı çünkü tüm sözde bilginin çocuk oyuncağı olduğunu, bildiklerini söyleyenlerin dükkan ve asker oynayan çocuklar olduğunu, masallardan alıntı yaptıklarını ve rüzgârın nasıl estiğini, yıldızları açıkladığını görür. parlaklık ve neden olduklarını ve çocuklar nasıl dünyaya ve nereden geldi.
Biri, eğitiminin bu aşamasında, bebeklik dönemini hatırlamalıdır: şimdi olduğu gibi fiziksel dünyaya nasıl gerçek dışı olduğuna inanıyordu. O zaman fiziksel dünyanın gerçekdışı görünmesinin nedeni, fiziksel bedenin duyularını yeterince tanımadığı ve bu nedenle dünya onun için tuhaf bir yer olduğu; ama gariplik, zihin duyularla çalıştığı için aşinalık yarattı ve böylece dünya yavaş yavaş gerçek gibi göründü. Ama şimdi, duyuları aşan, benzer bir düzleme ulaştı, ancak bebeklik döneminde bıraktığı karşıtın karşısında; dünyanın gerçekliğine büyüdüğü için şimdi büyüyor. Bu aşamada, insan, ilk önce dünyanın gerçek dışı olduğuna inandığı, sonra gerçek olacağına ve şimdi gerçekliğine inanmadığı için, şimdiki gerçekliğin içindeki gerçeği tekrar görebilsin; Bunların, zihnin bir dünyadan diğerine yaşadığı, sadece onları tekrar unutmak ve daha sonra tüm dünyalar hem içeride hem de dışarıda geçene kadar yeniden bulmak için yaşadıkları aşamalardır. Fiziksel duyular aşıldığında, kendisi için bu dünyaya giriş kadar belirsiz ve yabancı olan başka bir uçağın veya dünyanın girişindedir. Bu gerçek anlaşıldığında, hayat yeni bir ithalat alır, çünkü insan, zihin, düşünür, her şeyi bilmeye mahkumdur. Akla, cehalet sefalet; yapmak ve bilmek, varlığının niteliği ve yerine getirilmesidir.
İnsan fiziksel bedeninden ayrılmaya çalışmalı mı yoksa çileciliğe boyun eğdirerek işkence yapmalı mı yoksa görünmez şeyler görebileceği karanlık bir odada oturmalı mı yoksa astral dünya ile spor yapmak için astral duyu ve astral beden geliştirmeli mi? Bu uygulamaların herhangi biri ya da tümü kabul edilebilir ve sonuçlar elde edilebilir, ancak bu uygulamalar yalnızca bilgi dünyasından uzaklaşacak ve zihnin kim, ne ve nerede olduğu konusunda hiç olmadığı kadar belirsizce dolaşmasına neden olacaktır. ve gerçek olanı gerçek olmayandan ayırt edememesine neden olur.
Zihin kendisine kim ve ne olduğunu ve dünyanın gerçekliğini ve fiziksel duyularının sınırlarını şafağa soktuğunu sorduğunda, kendi öğretmeni olur. İlk başta, duyuların ışığı başarısız olduğu için her şey karanlık görünüyor. İnsan şimdi karanlıkta; karanlıktan uzaklaşabilmesi için kendi ışığını bulması gerekir.
Bu karanlıkta, insan kendi ışığını görme yeteneğini kaybetti. Dünyanın gerçekliğindeki ışığında, insanın herhangi bir duyu nesnesi veya yanılsamalar alayı gibi gerçek dışı olduğu ortaya çıktı. Duyular, insanın ışığını tercüman olduğu diğer şeyler kadar gerçek olmadığını düşünmeyi öğretirdi. Fakat tüm gerçeklikler arasında, insanın ışığı, onunla kalan tek başına değişmeden kalmasıdır. Bu ışıkla, duyuların farkına varabildi. Onun ışığında, sadece bilgisinin azlığını bilmektedir. Işığıyla gerçekleri bilmekte; Işığı ile karanlıkta olduğunu ve kendini karanlıkta algıladığını bilir. Şimdi algıladığı bu ışık yaşamdaki tüm deneyimleri boyunca sahip olduğu tek gerçek bilgidir. Bu ışık, istediği zaman emin olabileceği tek şey. Bu ışık kendisidir. Bu bilgi, bu ışık, kendisi, bilinçli olduğu ve bilinçli olduğu ölçüde kendisidir. Bu ilk ışıktır: bilinçli bir ışık olarak kendisinin bilincinde olduğu. Bu bilinçli ışıkla kendisi, tüm dünyalar boyunca yolunu aydınlatacak mı - bilinçli bir ışık olduğunu görecek ancak görecekse.
İlk başta bu, ışığın doluluk anlayışı içine girmeyebilir, ancak zamanla görülecektir. Sonra kendi yolunu kendi bilinçli ışığıyla, ışık kaynağı ile birleşecek olan tek ışıkla aydınlatmaya başlayacaktır. Kendi bilinçli ışığıyla, insan dünyanın farklı ışıklarını görmeyi öğrenir. O zaman fiziksel duyular, gerçek olmadıklarından farklı bir anlam kazanacaklar.
Tüm dünyaları gördükten sonra bilgi dünyasına girmek için insanın bilinçli bir ışık olarak kalması ve fiziksel bedenini bilmesi gerekir ve fiziksel bedeni ile dünyayı daha önce hiç bilinmediği gibi bilmeyi öğrenir. Cehalet karanlığından dışarı insan tüm meseleleri bilginin ışığına çağırmalıdır. Bilinçli bir ışık olarak insan vücudunda bir ışık sütunu gibi durmalı ve onu aydınlatmalı ve beden aracılığıyla dünyayı yorumlamalıdır. Dünyada bilgi dünyasından bir mesaj bırakmalıdır.
Biri ilk olarak, gerçekte tümünün bilinçli olduğu bilgisine uyandığında, onun gerçekte olduğu, yalnızca kelime yaygın şekilde kullanıldığı gibi bilinçli değildir, aynı zamanda bilinçli, yaşayan ve başarısız bir ışıktır, o zaman ya da başarılı bir zamanda O, bilinçli bir ışık olarak, bir anda, bir ışık parıltısı altında, kendisini, evrenin, tanrıların ve atomların, gelişimlerinin nedenleriyle böyle olduğu kalıcı, değişmez ve mutlak Bilinç ile bağlayacaktır. ki bunlar Bilinçteki bilinçli varlıklar olarak yansıtırlar veya var olurlar. Eğer bilinçli bir ışık olarak insan mutlak Bilinç ile ilgili olarak bu kadar idrak ederse veya onunla temas kurabiliyorsa, gölgelerini bilinçli ışığı için duyulardaki bir daha asla yanılmayacaktır; ve onun yolundan uzaklaşabilse de, tamamen karanlıkta olması imkansız olacak, çünkü o bir ışık olarak yanıyordu ve yok edilemez, değişmez bilinci yansıtıyordu. Bilinçli bir ışık olduğunun bilincinde olarak, asla böyle bir şeyden vazgeçemez.
(Devam edecek.)