26 Nisan 2021, Çernobil nükleer santralinde meydana gelen korkunç kazanın 35. yıldönümünü kutladı. Her şeyden önce, Ukrayna toprakları, ardından Ukrayna SSR'si bu felaketten muzdaripti. İronik bir şekilde, tam da bu gün, Ukrayna Devlet Başkanı Volodymyr Zelenskyy, kullanılmış nükleer yakıt için bir kuru depolama tesisi (ISF-2) açmak ve başlatmak için bir lisans sunmak üzere Çernobil nükleer santraline geldi.
Aslında, ISF-2 testleri Aralık 2020'de başarıyla tamamlandı, ardından 186 kullanılmış yakıt düzeneği 100 yıllık bir süre için depolanmak üzere yerleştirildi. Yani, depolama tesisinin Nisan 2021'de açılması tamamen resmiydi. Vladimir Zelensky ve çevresi, depolama tesisinin Çernobil kazasının yıldönümüne açılışını yapmaktan daha iyi bir şey bulamadı.
Şimdi Çernobil nükleer santralinde bulunan depolama tesisleri dört türe ayrılmıştır:
1) kullanılmış nükleer yakıt için depolama tesisleri;
2) radyoaktif atıkların depolanması;
3) radyoaktif atıkların ve radyasyonla kirlenmiş ekipmanın geçici olarak yerelleştirilmesi için noktalar;
4) radyoaktif atık bertaraf alanları.
Zelensky, kullanılmış nükleer yakıt depolama tesisinin açıldığını duyurdu. Ve ChNPP dışlama bölgesinin bir canlanma bölgesine dönüştürülmesi gerektiği konusunda çok iddialı bir açıklama yaptı. Öyleyse denemesine izin ver.
HOYAT-2 20 yıldır inşa edildi
Ukrayna cumhurbaşkanı tarafından açılan nesne nedir? ISF-2, Çernobil nükleer santralinin ilk üç güç ünitesinden kullanılmış nükleer yakıtın depolanması için tasarlanmıştır. İlk Harcanmış Nükleer Yakıt Depolama Tesisi (ISF-1) 1986'da Sovyet döneminde inşa edildi. ISF-2'nin seküler depolama için 21 bin yakıt düzeneği ve 23 binden fazla uzatma çubuğunun yanı sıra yaklaşık 2 bin harcanan ek emici depolaması planlanıyor.
Ukrayna, 2 yılında Meydan'dan çok önce ISF-2001'nin yapımını düşünmeye başladı. Kiev'in böyle bir nesnenin inşası için yeterli öz kaynağına sahip olmayacağı açıktır, bu nedenle inşaat Avrupa İmar ve Kalkınma Bankası tarafından finanse edildi. Programa Rusya Federasyonu dahil 28 ülke katıldı. Yani, nesne Avrupa Birliği'nin ve aynı Rusya'nın parasıyla inşa edildi ve eğer birinin yapımı için teşekkür edilmesi gerekiyorsa, o yıllarda kariyerine şov dünyasında yeni başlayan ve yapmayan Zelensky değil. herhangi bir küresel politik veya ekonomik sorunu düşünün.
Doğru, ISF-2'nin yapımı yavaş ve sorunluydu. İlk başta, çok ciddi ve tehlikeli hatalar yapan Fransız Framatome şirketi devreye girdi. Örneğin, Fransızlar ISF-1 tertibatlarının "kurumasını" "unuttular". İnşaatçılar, depolama tesisinin beton binasında çatlaklar açtı. Son olarak, 2007 yılında, yeni bir müteahhit olan Amerikan şirketi Holteс International, ISF-2'nin yapımını üstlendi. Ukrayna devlet başkanı bu tesisi ciddi bir atmosferde açmadan önce inşaat çalışmaları yaklaşık on dört yıl boyunca devam etti.
CSFSF - kullanılmış nükleer yakıtı Rusya'ya ihraç etmeyi reddetme nedeni
Bu arada, 2020'de, Merkezi Harcanan Nükleer Yakıt Depolama Tesisi'nin (CSFSF) ilk lansman kompleksi olan benzer başka bir tesisin açılışı da duyuruldu. CSFSF'nin açılışının duyurulmasının ardından, kullanılmış nükleer yakıtın Rusya'ya ihracatının sona erdirilmesine ilişkin yüksek sesli bir açıklama geldi. Elbette bağımsızlık her şeyden önce, ancak şu ana kadar CSFSF tam olarak tamamlanmadı ve aynı zamanda gelişmiş bir lojistik altyapısına sahip değil, bu nedenle Ukrayna'nın radyoaktif atıkların bu tesise taşınmasını nasıl organize edeceği çok açık değil.
Önceden, kullanılmış nükleer yakıt için bir kuru depolama tesisi yalnızca Zaporozhye NPP'de bulunuyordu. Kullanılmış nükleer yakıt için yalnızca 50 yıllık bir depolama süresi için tasarlandı. Zaporozhye'deki tesis, Ukrayna'nın tüm nükleer santrallerinden kullanılmış nükleer yakıtı barındıramadığından, Rivne, Khmelnytsky ve Güney Ukrayna nükleer santrallerinden gelen atıklar Rusya Federasyonu'na ihraç edildi. Burada geçici depolama veya işleme için yerleştirildiler ve ardından Ukrayna'ya geri döndüler.
Şu anda, VVER-1000 birimlerinden harcanan nükleer yakıtın çoğu geçici olarak Rusya'da bulunuyor. Aynı zamanda, Ukrayna hükümetinin Rus hükümeti ile müzakere ettiği şartlar çoktan sona ermişti, ancak CSFSF inşa edilene kadar, Kiev düzenli olarak şartları uzatmak ve böyle bir hüküm için yılda yaklaşık 200 milyon dolar ödemek zorunda kaldı. hizmet. Şimdi Kiev'de kendilerini böyle bir yükten kurtarmayı bekliyorlar, ancak Ukrayna liderliğinin planları, özellikle öngörülebilir gelecekte gerçekleşmeye mahkum mu?
Dolayısıyla şu anda Ukrayna, kullanılmış nükleer yakıtını Rusya'ya ihraç etmeyi çoktan reddetti. Ancak aynı zamanda, Ukrayna'daki CSFSF henüz başlatılmadı. İnşaatı, o sırada ISF-2'nin yapımından daha az maliyetli olmayacak. Ayrıca CSFSF'ye bir demiryolu hattı döşemek zorunda kalacağız, çünkü demiryolunun yakıt dağıtımının mümkün olduğu tek kolu imha edildi ve hurdaya çıkarıldı.
Ukrayna'nın CSFSF'nin inşası için maliyetlerini değerlendirirsek, o zaman yakın gelecekte, harcanan nükleer yakıtı depolamak için Rusya'ya ödediğinden çok daha yüksek olacaktır. Uzmanlar, en iyimser tahminlere göre CSFSF'nin 20 yıldan fazla bir süre içinde kendi masrafını karşılayacağını söylüyor. CSFSF'yi inşa etmenin toplam maliyetinin 1,5 milyar dolar olduğu tahmin ediliyor; bu, birincisi, dünya standartlarına göre bile bu tür tesisler için çok fazla ve ikincisi, bugünün yetersiz Ukrayna bütçesi için neredeyse karşılanamaz bir miktar.
Ancak Ukrayna'nın CSFSF'nin inşası için harcayacağı 1,5 milyar bile kesin değil: Kiev, depolama tesisinin işleyişini sağlamak için her yıl 120-130 milyon dolar ayırmak zorunda kalacak. Böylelikle Ukrayna kırk yıl içinde kullanılmış nükleer yakıtı Rusya'ya ihraç etmeyi reddetmenin faydalarını hissedebilecektir.
Avrupa'nın nükleer çöplüğü ülke için en iyi ihtimal değil
Bununla birlikte, kullanılmış nükleer yakıtı Rusya'ya ihraç etmeyi reddeden ve Ukrayna'da bir CSFSF inşa eden Kiev tarafından yönlendirilebilecek başka olası düşünceler de var. Birincisi, Ukrayna, şu anda ülkemizde depolanan kullanılmış nükleer yakıtı Rusya'dan almama tehdidiyle Moskova'ya baskı uygulayabilecektir. Böylece, Rusya kendisini zor durumda bulacak ve Ukrayna'nın kullanılmış nükleer yakıtını depolamak için ek fon harcamak zorunda kalacak.
İkincisi ve daha da önemlisi, gelecekte bir CSFSF'nin inşası, Ukrayna'yı diğer ülkeler için kullanılmış nükleer yakıtı depolamak için bir test alanına dönüştürebilir. Diğer bir deyişle, Kiev SNF'yi Avrupa nükleer santrallerinden para karşılığında ithal edecek ve Ukrayna'daki depolama tesislerinde depolayacak. Dahası, Ukrayna'nın Avrupa Birliği'ne olan borcunun ölçeği ve sürekli büyümesi göz önüne alındığında, Ukrayna'nın uzun yıllar boyunca yabancı kullanılmış nükleer yakıtın depolanmasından da doğrudan fayda elde etmesi mümkündür.
Geçen yıl, DPR Eduard Basurin Halk Milisleri Başkan Yardımcısı'nın yaptığı bir konuşmada Ukrayna'yı nükleer çöplüğe dönüştürme sorunu gündeme gelmişti. Ancak daha sonra uzmanlar onun varsayımlarını sorguladılar: Birleşik Devletler için kullanılmış nükleer yakıtı Ukrayna'da depolamak için okyanusta nakletmek gerçekten maliyetli ve zor. Ancak Avrupa'dan Ukrayna'ya nükleer atık ithal etmek oldukça mümkün.
Ukrayna medyasının periyodik olarak, harcanan nükleer yakıtın atık olmadığını vurgulaması tesadüf değil - diyorlar, radyoaktif, anlaşmazlık yok, ancak gelecekteki kullanım açısından belirli bir beklentileri var.
Her halükarda, Kiev gerçekten çok pahalı projelerde yer aldı ve CSFSF'nin inşaatını ve sonraki bakımını tamamlamak için fonların nereden alınacağı henüz çok net değil. Dolayısıyla, ülkeyi "Avrupa için nükleer bir çöplük" haline getirme ihtimaline dair korkular temelsiz değil.