Neden az parayla seyahat etmek en iyisidir?
Dan Kieran The Idle Seyahatinde yazıyor:
Diğer insanlara güvenmek zorunda kalırsanız, arkadaşlık ve topluluk kavramını hızla yayan açık ve onlarla meşgul olmaya zorlanırsınız. Bir kişi yolunuz boyunca sizi bir başkasına yönlendirir veya sizi hayal ettiğinden biraz farklı bir yöne doğru iter. Bu bir kontrol kaybıdır, ancak tamamen yaşamı onaylayan ve özgürleştiren bir durumdur.
Öte yandan, çok fazla paranız varsa ve kimsenin yardımına ihtiyacınız yoksa, tek bir yerel kişiyle görüşmeden tüm dünyaya girebilirsiniz.
Ve katılıyorum.
Her zaman otellerde kalacak kadar param olsaydı, ilham verici ve yardımsever insanlarla tanıştığım Couchsurfing'i hiç denemezdim. Gezilerimi sık sık yerel temasların olmadığı kadar ilginç hale getirdiler. Bu yaz, örneğin Abhazya'da beni galerilere ve sergilere götüren ve beni sanatçılar, akademisyenler ve hatta ülkenin eski Dışişleri Bakanı ile tanıştıran genç bir Couchsurfing ev sahibi ile kaldım. Bir otelde kalsaydım, bunların hiçbirini yaşamadım. (Tecrübelerime göre, AirBnB ev sahipleri Couchsurfing ev sahipleri kadar fazla zamana / ilgiye sahip değiller, ancak bu gezginlerin tercihlerine bağlı olabilir.)
Bir araba kiralamak için yeterli param olsaydı, asla yolun yanında durmaz ve bir yabancının beni arabalarına davet etmesini ummazdım. Karadağ'daki çok hoş bir sürücü bile beni evine davet etti, bir yemek ve içki hazırladı ve gitmem gereken yere götürmeden önce bana bir sürü hediye verdi. Bolivya'da, madenci ile bir kamyon beni nefes kesen güzel bir vadiye götürmek için durdu dağlarda yürüyordu. Şimdiye kadarki en otostop dostu yer Paskalya Adasıydı: araba, dörtlü kamyonet, bazen otostop yapmaya çalışmadan durdu. "Zıpla," dedi sürücüler hedefimi sormadan, çünkü tüm yollar zaten adadaki tek kasabaya gidiyor.
Brezilya'da bile bir helikopter yolculuğuna çıktım.
Bir araba için yeterli param olsaydı, Romanya'daki tren istasyonunda çok unutulmaz bir karşılaşmaya neden olacak donmuş bir gece geçirmezdim.
Her zaman restoranlar için yeterince param olsaydı, pazardan asla yiyecek satın almazdım ve insanların yanımda oturduğu ve benimle sohbet ettiği parkta yemek yemezdim. Seyahat etmeyi en ilginç kılan sadece kendi mesleğimin üyeleriyle ya da kendi sosyal sınıfımla değil, rastgele yerlilerle olan bu temas.
Kıtalararası uçaklar için yeterli param olsaydı, kendimi Atlantik'ten geçen bir gemide bulamazdım.
Bir başkentten diğerine uçacak kadar param olsaydı, aralarındaki küçük kasabaları ve köyleri, unutulmuş olanları, atıkların dökülüp gecekondularının bulunduğu, kalkınmanın 20 yıl geride kaldığı yerleri göremezdim. Başka bir deyişle, gerçekliği görmezdim. Dünya hakkında daha az şey bilir ve anlardım.
(Bu arada, Dan Kieran’ın kitabını tavsiye etmek istemiyorum. Birkaç ilginç düşünce dışında, sıkıcı ve özümseyici bir şey. Blogumu okuyarak daha iyi eğleneceksiniz.)