3 yıllık eşi ona ilk kez yalan söylüyor. Yalan söylediğini bildiğini biliyor ama emin olmak için devam ediyor.
- Biraz sakin olur musun?
(Dışarı çıkıp marketin önünde ki engelli merdiveninin başında bekliyor.)
O da arkadaşlarıyla konuşuyor. Artık onu sevmiyor. Hatta defalarca denemiş ve başaramayacağına inanmış gibi. Ağlamıyor ama gözleri nemli. Ayrılmak istiyor ama üzüleceğini biliyor, üzülmeyi hak etmediğini de biliyor. Yalan söylediğine bile üzüleceğini biliyorken ayrılmak istediğini nasıl söyleyebilir?
Arkadaşlarına ve dünyadaki bütün insanlara karşı ilk kez bu kadar güçsüz ve çaresiz. Çünkü şimdiye kadar hayatındaki bütün kararları kendi verebileceğine, sonuçlarına katlanabileceğine, kimseye gerek duymadan kendi hayatını devam ettirebileceğine inandı.
O kesinlikle eve hapsolacak, dizginlenecek ve kısıtlanabilecek birisi değildi. Kafasına koyduğu şeyi her zaman yapardı. Bu yüzden sinirlenip bağırmak yerine onu sevdiğini son kez göstermesi gerekiyordu. Arkadaşlarının yanından ayrılıp yanına geldiğinde ne söyleyeceğini tahmin edebiliyordu. Bu yüzden müsaade etmedi. İşaret parmağıyla dudaklarını kapattı. Zor da olsa gülümsedi.
- “Olsun” dedi. “Ayrılmakta var”
Bu son görüşmeydi.Üzerinden yıllar geçti. O günden sonra her gün iş çıkışı marketin önündeki engelli merdivenlerinin önünde duruyor, gözlerimi kapatıyor, arkadaşlarının yanından ayrılıp nemli gözleriyle yanıma doğru geldiğini görüyor ve “olsun” diyorum. Ayrılsak da onu halen seviyorum.