6 Ocak 1907’ydi. Kutlama günü bir gündü – üç kralın Bebek İsa’ya hediyelerle geldiği Epifani günü.
İnşaatçılar ve müteahhitler birliği olan Beni Stabili’nin başkanı Signor Eduardo Talamo’nun beklediği gündü, çünkü San Lorenzo Mahallesindeki 58 Via dei Marsi’deki apartman, sürekli yıkıma uğrayan çocukların suçlarından korunacaktı. duvarlar ve merdivenler kirleniyor. İlkinin açılış günüydü Casa dei Bambini.
Zamanda geriye gidersek, İtalya’nın bir ulus olarak ortaya çıktığını ve başkent olarak Roma’nın seçildiğini görüyoruz. Binaların büyük bir hızla inşa edilmesine şaşmamak gerek. Zenginler ve seçkinler için binalar inşa edildi. İşçi sınıfı için inşa etmek de gerekliydi. San Lorenzo Mahallelerinde böyle bir grup kiralık daire inşa edildi. Bazıları boştu ve bu da antisosyal sakinler tarafından işgal edilmelerine yol açtı. Birçok aile insanlık dışı koşullarda yaşıyordu.
Bazıları, hem karısının hem de erkeğin günlük işçilik için dışarı çıktığı aileler tarafından işgal edildi. Çok küçük çocuklar annelerle gitti. Altı yaşından büyük çocuklar zorunlu eğitim için okullara gönderildi. Böylece iki ile altı yaş arasındaki çocuklar apartman dairelerinde kaldı. Geride bakımsız bırakılan çocuklar binalar için büyük bir tehdit haline geldi. Hareket halindeydiler ve rehberlikleri yoktu. Signor Talamo, binaları korumanın bir yolunu bulmalıydı. Ebeveynlerin yokluğunda çocukları meşgul etmenin bir yolunu istedi. Maria Montessori’yi duymuştu ve öneriyi uygulamaya koymak için kendisiyle işbirliği yapmasını istedi.
Dr. Maria Montessori, çocukları eğitmek konusunda hiçbir fikri olmamasına rağmen, projenin bir parçası olmayı kabul etmişti. Programın destekçileri ona çok az şey verdiler – bir oda, ağır bir mobilya ve bir görevli için erzak. Onları öğle yemeği vermeye ikna edebilirdi. Hepsi buydu.
Birkaç asistan buldu ama ikisi de eğitimsizdi, sadece kısmen okuryazardı. Oda çocuk sayısı için çok küçüktü. Çekici şeyler yoktu ve duvarlar çıplaktı. Madam Montessori’nin getirdiği bazı malzemelerin saklandığı büyük bir dolap vardı. Ama kilitli tutuldu. Materyal, bazı psikometrik deneyler için tasarlandı. Montessori bile çocukların yaşları altı yıldan az olduğu için çocukların eğitimsiz olduğunu düşünüyordu.
“En fakirlerin en fakiri, yabancılara güvensiz, çevreye düşman, insan kültürüyle hiçbir teması olmayan, ebeveynlerinin muamelelerinde ne olumlu ne de olumsuz unsurları olmayan elli küsur çocuk” çocukların durumunu kısaca tarif edebilirdi.
“Ağlamaklı ve korkmuş, o kadar utangaçtı ki onları konuşturmak imkansızdı; yüzleri ifadesizdi, sanki daha önce böyle bir şey görmemişler gibi şaşkın gözlerle. Zavallı terk edilmiş çocuklar karanlık, yıkık dökük kulübelerde büyümüşlerdi. zihinlerini uyaracak herhangi bir şey – kederli ve umursamaz. Bir doktorun yetersiz beslenmeden muzdarip olduklarını görmesi gerekli değildi. Tomurcukların tazeliğinden yoksun, kapalı çiçekler gibiydiler, hermetik bir hücrede gizlenmiş ruhlar, “EM Standing Montessori hakkında yazıyor. çocukların tanımı.
Dr. Montessori’nin arkadaşları onun mesleği olmadığı için bu girişime girmesini onaylamadılar. Ne de olsa eğitimci olmaya uygun değildi.
Signor Talamo ve Dr. Montessori’nin ortak bir arkadaşı, proje hakkında çok hevesli oldu ve projeye “Casa dei Bambini” adını vermek istedi. Her ikisi tarafından da kabul edildi.
Dr. Montessori, “‘Geleceği olabilecek’ bu kurumun sorumluluğunu üstlenmem istendi. Açılışta, buranın tüm dünyanın ‘görkemli’ bir girişim olduğunu kesin bir şekilde duyurmamı sağlayan garip bir his vardı. bir gün konuşurdu. “
O gün kiliselerde okunan kutsal kitabın sözleri bir alâmet ve kehanet gibi görünüyordu: “Çünkü dünyayı karanlık kaplayacak. Ama Rab senin üzerinde yükselecek ve Yahudi olmayanlar senin ışığında yürüyecekler” . Belki de ona ilham veren buydu.
Otuz beş yıl sonra, “Bana ne olduğunu bilmiyorum ama bir vizyonum vardı ve bundan ilham aldım, öfkelendim ve üstlendiğimiz bu işin çok önemli olacağını ve bir gün insanlar onu görmeye gelirdi. Ne abartı! “
Açılış töreni özenle planlandı. Signor Talamo, olabildiğince fazla tanıtım yapmakla ilgilendi. Roma şehrinin seçkinleri oradaydı. ‘Fakir’ çocuklar için oyuncak bebek gibi güzel hediyeler getirdiler.
“Onlar (çocuklar) hepsi kalın, ağır mavi bir tatbikatta giyinmişlerdi. Korkmuşlardı ve sert malzeme tarafından engellendikleri için ne kollarını ne de bacaklarını serbestçe hareket ettirebiliyorlardı. Kendi toplulukları dışında hiç kimseyi görmemişlerdi. birlikte hareket ederler el ele tutuşmaları istendi. İlk isteksiz çocuk çekildi, böylece geri kalanların tamamı sürüklendi. Acınası bir şekilde ağlıyorlardı. Sosyete hanımlarının sempatisi uyandırıldı. “
Büyük açılıştan sonra Madame Montessori projesine sessizlik çöktü. Ancak yıl sonundan önce barış ortadan kayboldu. Oda ve çocuklar tüm dünyada ilgi uyandırmaya başladı. İnsanlar Casa geçiş çölleri ve denizleri ziyarete gelmeye başladı. Krallar, kraliçeler, bilim adamları, politikacılar, sosyal hizmet uzmanları, film yıldızları ve hatta turistler çocukların “Mucizeler” gösterdiği yeri görmeye geldi. Belki zenginler fakirleri kıskandı.
Dr.Montessori The Secret of Childhood’da şöyle yazar:
“İyi bir tohumluk mısır deposu bir kenara bırakıp özgürce ekebileceği verimli bir tarla bulan bir köylü kadın gibi çalışmaya başladım. Ama yanılıyordum. Tarlayımın parçalarını neredeyse hiç çevirmemiştim. , buğday yerine altın bulduğumda; parçalar kıymetli bir hazineyi gizliyordu. Kendi düşündüğüm köylü değildim. Daha ziyade, elinde gizli hazineleri açacak bir anahtar olan Alladin gibiydim. Aslında, bu normal çocuklar üzerindeki çalışmalarım bana bir dizi sürpriz getirdi. Muhtemelen bu peri masalı anlatmaya değer. “
Doğası gereği psikolojik olan bazı fenomenler kendilerini göstermeye başladı. Günümüz eğitiminin düşünüldüğüne göre hiçbirinin eğitimsel önemi veya önemi yoktu.
Bu fenomenler, çocuğun doğasının, çocuğun ruhunun ve çocuğun inanılmaz yeteneklerinin bilinmeyen, beklenmedik, beklenmedik, inanılmaz yönlerini ortaya çıkardı. Bütün bunlar bilinmeyen kalmıştır.
E.M. Standing bunun hakkında yazıyor: Çocuklar, Dr. Montessori’ye çocukluğun normal özelliklerini, o ana kadar sapmalar maskesi altında gizli kaldığını açıkladılar. Montessori, çocukların genellikle onlara atfettiklerimizden farklı ve daha yüksek niteliklere sahip olduğunu keşfetti. Sanki daha yüksek bir kişilik biçimi özgürleşmiş ve yeni bir çocuk var olmuş gibiydi.
Montessori yönteminin doğduğu beşik buydu. Bir döngü gibi devam etti. Çocuklar doğalarını ortaya çıkardı. Dr. Montessori onları fark etti ve daha fazla çalışma özgürlüğüne izin verdi. Çocuklar gerçek doğalarını daha fazla gösterdiler ve meraklı Dr. Montessori kendini daha da derinden ele aldı. Geri donüşü yoktu. MONTESSORI YÖNTEMİ ve kendisini tüm dünyaya yayan HAREKET gerçek oldu.