Bu yazıyı okuyan gözler aptal. Bu yazıyı yazan kişinin ukala biri olduğu yönündeki tespitlerin, önyargı sistemin, bugüne kadar edindiğin savunma ve saldırı mekanizmaların; hepsi, ama hepsi aptalca.
Aptalsın sen.
Aptal olduğunu kabullenemeyen zavallı halinle, şu yüzündeki ifadeyle, kılcal damarlarına pompalanan kibrinle, her şeyinle koca bir aptalsın.
Bir şeyler düşünürsün, ya da düşünmezsin. Anlayamadığın zamanlarda -düşünmeyi tercih etmediğini savunarak- yan çizersin. Senin ciğerini bilirim ben. Beni dinle; sen o sandığın şey değilsin. Düşündüğün kadar aptal, düşünmediğin kadar hiçsin…
Bazen etrafındaki insanlara sataşır, onları eleştirirsin. Bazen ise, tevazu gösterip, iyi polis olmaya çalışırsın. Engin fikir ve tecrübelerin vardır; ışık saçarsın etrafına. Yardımsever bir iyilik meleği oluverirsin. Sanki sen tanrısal güçlere sahipsin. Sanki sen sütten çıkmış ak kaşıksın. Sanki sen ahlak vekili, sözü dinlenen bir otorite ya da bilge insansın. Beni dinle; sen o sandığın şey değilsin. Sen koca bir aptaldan başka hiçbir şey değilsin. İnsanları eleştirdiğin kadar aptal, hoşgörülü olduğun kadar hiçsin.
Okuduğun kitap sayısıyla doğru orantılı olarak büzüşen beyninin, okudukça büyüdüğünü sanıyorsun. Sandığın gibi değil. Okudukça körelen algıların, insanları tanımak ve insanlığı tanımlamak arasındaki ince farkı keşfetmek için yetersiz bir hale geliyor. Etrafındaki insanları cehaletle suçlarken, daha fazla, daha fazla aptallaşıyorsun. Beni dinle; sandığın gibi değilsin. Okuduğun kadar aptal, okumadığın kadar hiçsin.
Bazen sevilmek istiyorsun, ama sevmeyi denemiyorsun. Bazen seviyorsun, ama sevilmiyorsun. Bazen hem sevdiğini, hem de sevildiğini sanıp uyuşuyorsun. “Uyumlu olmak” ile “uyuşmak” farklı şeylerdir, ama sen ayırt edemiyorsun. Sanıyorsun ki, insanların senin bir tutam zavallı sevgine ihtiyaçları var. Sanıyorsun ki, dünyada gerçekten sevebilen en erdemli insan sensin. Sanıyorsun ki, sen olmasan tüm dengeler bozulacak. Beni dinle; sen o sandığın şey değilsin. Sevdiğin kadar aptal, sevmediğin kadar hiçsin.
Şimdi bu yazıyı okuduktan sonra hissettiklerin ve hissetmediklerin; hepsi aptalca. Küçümsemek için gereksiz yere hızlandırdığın metabolizmana yazık. Beni dinle; sandığın gibi biri değilsin. Ne olmak istediğin gibisin, ne de görünmeye çalıştığın gibi. Beni umursamadığın kadar aptal, umursadığın kadar hiçsin.
Şimdi sandığı kapat ve sandığın gibi yaşamaya devam et, koca aptal.
|Kesik at:|
Pedro, koridora açılan kapısını sertçe çekip, hızlı adımlarla mutfağa doğru yöneldi. Sert bir votka, ucuz bir Arnavut şarabı ya da likörlü bir keke ihtiyaç duyduğunun farkındaydı ama mandalinalı sodayla yetinmek zorunda kaldı. Düşünceliydi. Ne zaman düşüncelere dalsa, kendini garip çıkmazların içinde bulurdu. Çıkmazlarına kaynaklık eden anlamsız korkuları, korkularının içinde minik kaçışları, o kaçışlarındaysa büyük heyecanları vardı. Bu heyecanların onu hayata bağlandığından haberdar değildi, ama böyle anlarda mutlu olduğunu fark edebilecek kadar algıları yerindeydi, henüz. O, sorulardan hiçbir zaman çekinmemiş, cevaplardansa aynı ölçüde kaçınmış, kendi içinde gülünç ve bir o kadar da trajik karmaşalar barındıran; çevresine karşı hayatı, bir oyun konsolu başından yönetilirmiş gibi bir izlenim uyandıran, ama tüm bunlara karşın kendisini özensizce kodlanmış demode bir bilgisayar yazılımı olarak görür ve bununla yetinmeyerek kendisi dışında kalan her şeye de ki buna tanrı dahil, bu sıradanlık etiketini yapıştırmaya çekinmezdi. Aslına bakarsanız hiçbir konuda çekinmezdi, çünkü çekinebilecek kadar sorguladığı hiç olmamıştı; o sadece düşünür, düşünmeyi düşünmekten her zaman kaçardı, çünkü düşmekten korkardı. Haklı sebepleri vardı. Eğer bir kez düşerse bir daha kalkamayacağını, eğer bir daha kalkarsa da her seferinde bir öncekinden daha iyi düşmeye çabalayacağını –istemsiz de olsa, iyi biliyordu. Midesi guruldayarak mutfaktan ayrıldı. Koridorda odasına doğru yürürken ani bir karar aldı; salona geçti. Gördüğü manzara şaşırtıcıydı ama şu ana kadar anlattığım kısımdan anlayacağınız gibi, şaşırmak Pedro için olası duygulardan değildi. Annesi bir duvar süsü gibiydi ki nitekim duvarın hemen yanındaydı. Arkasında duran ve durmakla yetinmeyip kalçalarını okşayan ve bununla da yetinmeyip onun içine temposunu bir an olsun bile bozmadan giren –ki buna Pedro ile göz göze geldiği an dahil, Almado işini bitirdikten sonra Pedro’nun omuzuna dostane bir tavırla dokunup, hiç duraksamadan şunları söyledi: “Çocukluğundasın. Hani olmaz da, varsayalım ki rüyanda bir kadın gördün. O güne dek gördüğün hiçbirine benzemiyor. En güzeli. En farklısı. Kısacası seni tahrik etti ve o an, hayatının geri kalanında onu bekleme kararı aldın. Ama kamışına su yürüdü, bıyıkların terledi ve hatta saçına ilk beyaz düştü. O gelmedi. Böyle bir durumda ne yapardın?”
“Cinsiyet değiştirirdim.”