Aslında harika. Herşey yolunda. Burada görmek için dayanılmaz bir şey yok.
Önceden sağlıklı ve yarı yaşamsal bir Uzun Yol Kovid hastası olarak, bugünlerde kendime birkaç önemli soru soruyorum:
Barselona'da yaşıyorum, EMT'lerin erken testlerinde cimri olmaya zorlandığı, hala nefes alabilen birine bir tane bile harcayamadı. Asla hastaneye kaldırılmadım ama Covid ile uğraştığımızdan kesinlikle emin olan doktorlarla yaşıyorum. Haftalarca bütün gün ve gece uyudum, sadece günde bir veya iki öğün yemek yemek için uyandım, tuvalete gittim ya da hayatımın bir günkü gibi mahallenin geri kalanıyla sağlık çalışanlarını alkışlamak için pencereye çıktım. (çok yakında) morallerinin korunmasına bağlıdır.
On bir ay sonra ve keşke her şeyin yolunda gittiğini söyleyebilseydim. İlk beş ila altı ay boyunca semptomların tümü dalgalar gibi bir araya geldi ve bir araya geldi. Diğer her hafta ya da öylesine, tamamen ince ve sonra ben tamamen değildi. Semptomlar arasındaki süreler sonunda uzayıp uzadı, bu da iyileştiğimi gösteriyor gibiydi. Sonra tıpkı sihir gibi tüm belirtiler kayboldu.
Yorgunluk, beyin sisi ve baş ağrıları dışında.
Görünüşe göre burada kalacaklar.
Son beş aydır, hala her gece 9-10 saat uykuya ihtiyacım olduğunu fark ettim. Odaklanma konusunda çok sorun yaşıyorum. Bazen ne okuduğumu veya duyduğumu anlayamıyorum ve birkaç kez tekrarlanmasına ihtiyacım var. Sonra tabii ki hayatımın en kötü baş ağrıları var . Sadece… korkunç, korkunç baş ağrıları. Sanki beynim şişmiş ve göz yuvalarımdan dışarı sızmaya çalışıyor. Başımı çok hızlı çevirirsem, başımın arkasından gözüme kadar kavurucu sıcak bir şimşek çakıyor.
Son beş aydır, hiç acı çekmedim.
Bazı günler diğerlerinden daha iyi. Taban çizgim ağrı ölçeğine göre yaklaşık 4 , yani orada, çok dikkat dağıtıcı ama buna tahammül ediyorum. Çoğu akşam, ağrı daha da kötüleşir ve 5 veya 6 civarında - güçlü, derin, delici ağrı, başka herhangi bir şey hakkında düşünmeyi zorlaştırır. Bir şey için kazıyormuşum gibi pençeli parmaklarla başımı ovuşturmaya başladım. Akıl sağlığım, belki.
Bunun hakkında yazmak uzun zamanımı aldı ve bunun nedenlerinden biri de, onunla doğrudan yüzleşmek istemiyordum (kelime oyununu bağışlayın). Bunun şimdi benim gerçekliğim olabileceğini kendime itiraf etmek istemedim. Sırf günü atlatmak için atladığım zihinsel çemberler yorucu ve beyin sisi beni bazı günler tamamen anlamsızlıkla ekranıma bakmaya itiyor. Uzun, çok uzun zamandır kendimi normal hissetmemiştim ve bunu kendime ne kadar çabuk itiraf edersem, haberi o kadar çabuk duyurabilirim.
Dinle, eğitimli uzman tavsiyesi veren eğitimli bir uzman değilim. Size sadece durumumu sunabilirim ve bundan kaçınmak için adımlar atmanızı umabilirim. Size ders vermemeye çalışacağım çünkü çok yakın bir zamanda bu pandemi etrafındaki endişelerimi-öfkemi bırakmaya dair bir makale yazdım ve bu yüzden… bıraktım.
Tamamen.
Sonsuza kadar ve her zaman.
... Ben olacak ben ... söylemeyeceksiniz hayal kırıklığına uğrattı.
"Kovid yorgunluğu" kavramının, enfeksiyon oranlarının ilk olarak Mart ayında kilitlendiğimiz zamankinden çok daha yüksek olmasına rağmen, insanlara yeniden şahsen doğum günü partileri vermeleri için bir bahane olarak kullanılıyor olması berbat. suşlar az önce düştü, hastaneler ve morglar dolup taştı ve benim gibi insanlar "asemptomatik" ve "ölü "lerin geniş kapsamlı bir enfeksiyon yelpazesinin iki ucu olduğu alarmını veriyorlar.
Zoom'dan bıkmak Covid yorgunluğu değildir, tamam mı? Bu Covid yorgunluğudur. (Ben kendime bitkin bir şekilde işaret ediyorum.) Sabah 4'te bir grup ağrı kesiciye uyanmak ve işin için ağlamak çünkü gözün yeniden zonklamaya başladı ve çünkü senin işin düşünmek ama düşünceler yok…. onlar sadece… hiçbir şey… değil…
Burada dağınık zihnimi bir anlığına şımartırsanız, son zamanlarda okuduğum bir kitapta, beynim beni öldürmeye çalışırken bile düşünmeden edemediğim bir pasaj var. Sanırım içgüdülerim kafam karıştığında ve incindiğimde aydınlanma için geçmişe bakmaktır. Hep yaptığımız sis hayaletler bkz .
Gri Defter , ilk olarak 1918'de Josep Pla tarafından Katalanca yazılmış İspanyol Grip dönemi günlüğüdür.
Pla, İspanya'nın Katalan bölgesindeki memleketi Palafrugell'e geri döndü, çünkü Barselona'daki üniversitesi salgın nedeniyle kapanmak zorunda kaldı. Eve döndüğünde, ahbap arkadaşları ile sürekli barlara ve genelevlere gidiyor, festivallere ve tüm kasabanın geri kalanıyla ayinlere gidiyor. Damlacıklar, sosyal mesafe ve maskeler gibi şeylerin gerçekten farkında görünmüyor.
Bunun nasıl olabileceğine baktım ve bunun sebebi o zamana kadar bilimin o farkındalık düzeyine ulaşmamış olması değildi. Bunun nedeni, özellikle küçük kasabalardaki yerel makamların güvenlik önlemlerini uygulamayı veya halkı eğitmeyi reddetmesiydi.
Kulağa arkaik geliyor, biliyorum. Bugün asla olmayacaktı.
Düşünmekten vazgeçemediğim pasaj, Josep'in 1918 Sonbaharından kalma günlük girişlerinden biri. Ürkütücü, ne olduğu. Tüylerimi diken diken ediyor.
18 Ekim, Cuma.
Grip korkunç bir yıkıma neden oluyor. Ailemiz tüm cenazelere katılmak için ayrılmak zorunda kaldı. Marian de Linares'inki La Bisbal'da yapıldı. Palafrugell'de, S. ailesinden 18 yaşında bir kız çocuğu (sevimli bir çocuk). La Bisbal'a gittim.
Ağlama sokaktan duyuluyordu. Evlerde ve merdivenlerde ağlama. İnsanların sessiz ruh haliyle tezat oluşturan çarpıcı bir gösteri - o hıçkırdığını duydukları anda alçalan ve batan bir ruh hali. Bu keder ifadeleri her şeyi, hatta kırları bile dönüştürür. Aniden, hareketsiz, sert ve kuru gözlü bir adam gergin bir şekilde kıpırdanıyor ve gözyaşı dökmeye başlıyor.
Sr. Linares'in cenazesi oldukça duygusal bir olaydı.
Küçük tren bizi akşamları loş, karanlık vagon ışığında eve götürüyor. Motor umutsuzca fışkırıyor ve bacadan kıvılcımlar çıkıyor. Tren dolu. İnsanlar bastırılmış bir sessizlik içinde otururlar. Pazardan gelenler cenazeye gelenleri taklit ediyor. Biri düşünürlerle dolu bir tren hayal ederse, bu o olurdu. Şapkalarımızın kenarları yüzümüze gölge düşürüyor. Ne düşünüyoruz Sanırım hiçbir şey yok. Drama, burada anlayamadığımız çok şey olduğu gerçeğinden kaynaklanıyor - o kadar ki zihnimizin mekaniklerini oldukça işe yaramaz hale getiriyor. "
Önceden sağlıklı ve yarı hayati önem taşıyan bir Long-Haul Covid hastası olarak soruyorum:
Neden hala bu trendeyiz?
COVID-19 salgınının Grand Rapids şehri ve sakinleri üzerinde derin bir etkisi oldu. Virüs 2020'nin başlarında ilk ortaya çıktığında, topluluktaki birçok kişi başlangıçta ciddiyetine ve yayılmasını kontrol etmek için katı önlemlere duyulan ihtiyaç konusunda şüpheciydi.
Bir süredir Cillian Murphy'nin çalışmalarının hayranıyım. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki popülaritesindeki patlamadan çok önce İngiliz ve İrlanda film sahnesinde bir isim yaptı.
Kendimi her zaman bir pragmatist olarak görmüşümdür - bir meydan okumayla karşılaştığımda, sık sık nefes almaya, bir şeyler yemeye, biraz dinlenmeye ve sabahları yeni bir bakış açısıyla yeniden ziyaret etmeye çalışıyorum. Beni yanlış anlamayın - Her zaman içgüdülerime dayanarak kararlar veririm.
Huzursuz uyuyanlar topluluğu haline geldik. Yatak odası çağırıyor, bizi derin uyku vaatleriyle uyuşturuyor.
En iyi başa çıkma mekanizmanızı benimseyin… Bir pandeminin dehşetinde gezinmek, başlangıçta öngördüğümüz şey değildi. Koronavirüse ve onun şok edici tüm dünyayı ele geçirme biçimine kimse hazırlıklı değildi.
konuk yazar Jennifer Greenberg tarafından. Her şey bir bisikletle başladı.