- Sigorta Ücretleri Devlet Tarafından Düzenlenmektedir
- Neden Federal Düzenleme Değil?
- Hız Yönetmeliğinin Amacı
- Hız Yasası Çeşitleri
- Ön Onaylı Sorunlar
- Rekabetçi Puanlamanın Yararları
Bir iş sigortası alıcısı olarak, ticari poliçeler için ödediğiniz oranları kimin belirlediğini merak etmiş olabilirsiniz. Sigortacılar seçtikleri oranları talep edebilir mi veya oranlar düzenleyiciler tarafından belirlenmiş mi? Sigortacılar eyaletler veya federal hükümet tarafından düzenleniyor mu? Bu makale bu soruları cevaplayacaktır.
Sigorta Ücretleri Devlet Tarafından Düzenlenmektedir
Sigorta şirketleri devletler tarafından düzenlenmektedir. Her devletin sigorta meselelerini denetleyen düzenleyici bir organı vardır. Bu yapı genellikle Sigorta Departmanı olarak adlandırılır, ancak bazı eyaletlerde başka isimler kullanılır. Örnekler, Sigorta Komiseri Ofisi (Washington) ve Mali Düzenleme Birimidir (Oregon). Sigorta departmanı bir komisyon üyesi tarafından yönetilmektedir. Devlete bağlı olarak, sigorta komisyoncusu atanabilir veya seçilebilir.
Bütün devletler bazı sigorta türlerinde kullanılan oranları düzenlemektedir. Düzenlemenin kapsamı eyaletten eyalete değişmektedir. Bazı eyaletler çok sıkı kontrol ederken, diğerleri çok az empoze etmektedir. Çoğu eyalet ortada bir yere düşer.
Neden Federal Düzenleme Değil?
Pek çok sigorta şirketi devlet çapında iş yapıyor. Neredeyse tüm eyaletlerde az sayıda iş yapıyor. Sigorta şirketleri neden federal hükümet tarafından düzenlenmiyor? Cevap, 1945'te McCarran-Ferguson Yasası adı verilen yasada yatmaktadır. Bu yasa devletlere sigortacıları düzenleme yetkisi vermektedir. Kanun, bir önceki yıl ABD Yüksek Mahkemesi tarafından verilen karara bağlı olarak çıkarıldı. Mahkeme, sigorta işinin eyaletler arası ticaret oluşturduğuna karar verdi. Bu, federal hükümetin sigortayı düzenleme hakkına sahip olduğu anlamına geliyordu.
Yargıtay kararı, devlet kontrolünü ortadan kaldırarak sigorta endüstrisini yükseltme tehdidinde bulundu. McCarran-Ferguson Yasası devletlere güç kazandırıyor. Devletlere sigortacılara vergi verme ve düzenleme hakkı verir. Bununla birlikte, yasa üç temel istisna içermektedir:
- Sigortacılar, federal-tröst yasasına tabidir ve eyalet hukuku ile düzenlenmeyen ölçüde hareket ederler.
- Federal hükümet, eyalet yasalarının yerine geçen sigorta yasalarını geçebilir.
- Sigortacılar herhangi bir boykot, zorlama veya korkutmaya katılmalarını yasaklayan federal yasalara tabidir.
2010'da Kongre, finansal kuruluşlara birçok yeni düzenleme uygulayan Dodd-Frank Yasasını kabul etti. Yasa Federal Sigorta Ofisi'ni (FIO) kurdu. Bu ajans, ABD Hazine Bakanlığının bir parçasıdır. Finansal olarak istikrarlı olmasını sağlamak için sigorta endüstrisini izlemek amacıyla oluşturulmuştur. FIO sadece bir danışma organıdır. Sigortacılar üzerinde düzenleyici bir yetkisi yoktur.
Hız Yönetmeliğinin Amacı
Devletlerin sigorta oranlarını düzenlemelerinin birkaç nedeni var. Birincisi, oranların aşırı olmamasını sağlamaktır. Düzenleme yapılmadığında, sigortacılar çok yüksek ve çok fazla kar üreten oranları talep edebilirler. İkinci amaç ise, oranların çok düşük olmamasını sağlamaktır. Aşırı düşük ücret alan bir sigorta şirketi birçok poliçe satabilir, ancak tazminat talep edecek fondan yoksun olabilir. Sigortacıların solvent kalması için oranlar yeterli olmalıdır.
Sigorta düzenlemesinin üçüncü amacı haksız ayrımcılığı önlemektir. Sigorta sigortacıları diğerlerine göre bazı sigorta alıcıları lehine ayrımcılığa uğratmalarına izin verilir, ancak nedenleri geçerli olmalıdır. Örneğin, sigortacılar poliçe sahibinin talep geçmişine dayanarak daha yüksek veya daha düşük bir ücret talep edebilirler. Önceden otomatik talepte bulunmayan bir işletme, ticari bir otomobil politikası için birçok oto kaybını sürdüren benzer bir şirketten daha az para ödeyebilir. Sigortacılar ayrıca riskin niteliğine göre ayrımcılık yapabilirler.
Bir sigortacı, yangın fıskiyesi bulunmayan bir binanın tam bir fıskiye sistemine sahip benzer bir binadan sigortalanması için daha fazla ücret alabilir.
Sigortacılar poliçe sahiplerine sigorta yaptırdıkları risklerle ilgili olmayan faktörlere dayalı olarak ayrımcılık yapmaktan men edilmiştir. Örnekler ırk, din ve ulusal kökendir. Bazı özellikler, bazı sigorta türlerini derecelendirmek için başkalarını kullanmamak için kullanılabilir. Örneğin, birçok eyalet, sigortacıların kişisel oto teminat derecesinde yaş, cinsiyet ve medeni hal dikkate almalarına izin vermektedir. Bu faktörler ticari otomatik derecelendirmeyle ilgili değildir.
Hız Yasası Çeşitleri
Bütün devletler, sigortacılar tarafından kullanılan oranlar üzerinde bazı kontroller uygulamaktadır. Bununla birlikte, sigorta oranı yasaları eyaletten eyalete büyük ölçüde değişiklik göstermektedir. Bazı eyaletlerde tüm oranların ön onayını gerektiren katı yasalar vardır. Diğerleri ön onay gerektirmeyen esnek yasalara sahiptir. Çoğu, bazı oranların önceden onaylanmasını gerektirir.
Altı temel sigorta oranı kanunu vardır.
- Ön onay Sigortacılar fiyatları devlet derecelendirme makamına sunmalı ve kullanmadan önce onay beklemelidir. Bazı eyaletlerde, sigorta şirketi belirli bir süre içinde (90 gün gibi) sigorta departmanından aksi duymamışsa, oranların onaylandığını varsayabilir.
- Dosya ve Kullanım Sigortacılar, oranlarını düzenleyici kuruma bildirmek zorundadır ancak başvurudan hemen sonra bunları kullanmaya başlayabilirler.
- Kullanım ve Dosya Sigortacılar hemen yeni oranlar kullanabilir, ancak belirtilen süre içinde bunları regülatöre ibraz etmelidirler.
- Değiştirilmiş Ön Onay Sigortacılar, yalnızca sigortacının zarar deneyiminde bir iyileşme veya bozulma sonucu ortaya çıkan oran değişiklikleri için ön onay almalıdır.
- Esnek Değerlendirme Sigortacılar, belirli bir oranı geçen oran değişiklikleri için onay almak zorundadır. Örneğin, sigorta şirketlerinin oranlarını% 5'ten daha fazla artırmaları veya azaltmaları durumunda ön onay almaları gerekebilir.
- Dosyalama Yok Sigortacıların oranları doldurmaları veya düzenleyiciden onay almaları şart değildir.
Birçok eyalet bu yasaların bir birleşimini kullanır. Örneğin, bir devlet, sigortacıların kişisel hatlarda kullanılan oranların önceden onayını almasını isteyebilir, ancak sigorta şirketlerinin ticari hatlarda kullanılan oranları "dosyalamasına ve kullanmasına" izin verebilir. Derecelendirme yasalarının çoğu, devlet düzenleyicilerinin daha önce bildirilmiş olan oranlara izin vermemesine izin verir. Örneğin, bir sigorta komisyoncusu, sigortacının, "kullanım ve dosya" yasası çerçevesinde belirtilen oranları, oranları yetersiz olarak kullanmasını yasaklayabilir.
Yukarıda açıklanan altı derecelendirme türü genellikle iki kategoriye ayrılır: ön onay yasaları ve rekabetçi derecelendirme yasaları. Rekabetçi derecelendirme yasaları Önceden onaylanmış oranlar gerektirenler dışındaki tüm derecelendirme yasalarını içeren toplu bir terimdir.
Şu anda sadece birkaç eyalette, her tür sigorta için geçerli olan ön onay yasaları vardır. Devletlerin yaklaşık üçte birinin ön onay yasası yoktur. Kalan devletler, önceden onaylanmış ve rekabetçi derecelendirme yasalarının bir karışımına sahiptir. Genel olarak, işletme sigortalarında kullanılan oranlar, kişisel sigortalarda kullanılanlardan daha az düzenlemeye tabidir.
Ön Onaylı Sorunlar
Ön onay yasaları, oranların yeterli ancak aşırı olmamasını sağlamak için devlet müdahalesinin gerekli olduğu kavramına dayanmaktadır. Geçmişte, birçok eyalet milletvekili bu kavramı desteklemiştir. Ancak son birkaç on yıl boyunca, yasa koyucular önceki onay yasalarının ciddi sorunlar yaratabileceğini keşfetti.
Birincisi, önceden onayına dayalı bir derecelendirme sistemi maliyetlidir. Hem sigortacılar hem de devlet düzenleyicileri, oranların yasaya uygun olarak sunulmasını ve gözden geçirilmesini sağlamak için personel istihdam etmek zorundadır. Birden fazla eyalette faaliyet gösteren sigorta şirketleri, dosyalama gereklilikleri eyaletten eyalete değiştiği için ek bir yüke sahiptir. Sigortacılar ve devlet kurumları tarafından yapılan maliyetler sigorta alıcılarına aktarılır. Dolayısıyla, oranlar önceki onay devletlerinde rekabetçi derecelendirme yasalarına göre daha yüksektir.
İkincisi, önceki onay yasaları yapay olarak düşük oranlar yaratır. Düzenleyiciler genellikle sigorta şirketlerinin talep ettiği oran artışlarına direnerek artışların gecikmesine neden olmaktadır. Oranlar çok düşük olduğunda, sigortacılar finansal zarar görürler. Oranlar nihayet arttığında, sigortacıların finansal durumu yeniden yükselir. Sonuç, kar ve zararın tahsil edilmesidir.
Ön onay yasaları daralan bir sigorta piyasası yaratabilir. Sigortacıların zarar ve giderlerini karşılamak için oranlar çok düşük olduğunda, bazı sigortacılar eyaletten ayrılır. Diğerleri girmek için isteksiz. Sonuç, sigortanın kullanılabilirliğinin azalmasıdır. Servis ve ürün seçimi de olabilir. Oranlar çok düşük olduğunda, sigortacılar yeni ürünler geliştirmek veya hizmeti geliştirmek için çok az teşvik sahibidir.
Son olarak, önceki onay yasaları ortalama riskli alıcıların atanmış risk planlarına girmesine yol açabilir. Bu planların son çare olan bir pazar olması gerekiyordu. Standart bir sigorta şirketinden poliçe alamayan yüksek riskli alıcılar için tasarlanmıştır. Ancak, “normal” sigorta şirketlerinden sigorta kullanılamadığında, ortalama riskli alıcılar atanmış risk planlarına zorlanmaktadır.
Rekabetçi Puanlamanın Yararları
Ön onay yasalarıyla ilgili problemler nedeniyle, birçok devlet, rekabetçi derecelendirme düzenleyerek düzenleyici süreçlerini modernize etmiştir. Rekabetçi derecelendirme yasaları, rekabetin ne yüksek ne de çok düşük oranlar üreteceği fikrine dayanmaktadır. Bu kanunlar birçok ülkede başarılı olmuştur, çünkü sigorta sektörü oldukça çeşitlidir. Çok sayıda sigorta şirketi var ve hiçbiri piyasayı kontrol edecek kadar büyük değil. Sigorta Bilgi Enstitüsüne göre, 2015 yılında ABD'de faaliyet gösteren 2500'den fazla mülk / kaza sigortası vardı.
Rekabetçi derecelendirme yasaları, sigorta alıcılarına bir dizi avantaj sağlar. Birincisi düşük oranlar. Sigortacılar, zararları telafi etmek için daha sonra hızla yükseltebileceklerini bildiklerinde oranlarını düşürme olasılıkları daha yüksektir. İkincisi, sigorta şirketlerinin finansal performansı rekabetçi bir derecelendirme sistemi altında daha tutarlıdır. Kâr ve zarar tahmin edilebilir olduğunda, diğer sigortacılar devlete girecektir. Sigortacıların sayısı arttıkça, sigortacılar arasındaki rekabet de artmaktadır. Bu, fiyatları düşük tutmaya yardımcı olur.
Rekabetçi baskılar ayrıca sigortacıları hizmetlerini iyileştirmeye ve müşterilerini çekmek için ürünlerini çeşitlendirmeye teşvik eder.
Son olarak, rekabetçi derecelendirme atanan risk planları için daha az talep yaratır. Sigortacılar yeni müşteriler ararken, çoğu sigorta alıcısı standart pazardaki teminatı alabilir. Atanan risk planları istenildiği şekilde çalışabilir ve standart sigorta şirketleri ile rekabet etmez.