36 milyon İspanyol, 350 milletvekili ve 208 senatörü seçmek için sandık başındaydı. Halk Partisi bir önceki seçimlere göre 60 sandalye kaybederek 122 milletvekiliyle seçimleri ilk sırada tamamladı. 19 sandalye kaybeden Sosyalist İşçi Partisi 99 milletvekili ile ikinci olarak muhalefet lideri olma özelliğini korudu ancak parti tarihinin en düşük sandalye sayısının da sahibi oldu. Pablo İglesias önderliğindeki Podemos (Yapabiliriz) 69 milletvekili kazanırken, cumhuriyetçi Ciudadanos (Yurttaşlar) Partisi ise 40 milletvekili ile parlamentonun dördüncü partisi oldu. Bu sonuçlarla birlikte 36 yıllık Franco diktatörlüğünden sonra 1977'de yapılan ilk demokratik seçimler birlikte İspanyol politik hayatına damgasını vuran, orta sağ Halk Partisi (Partido Popular-PP) ve zaman içinde ortanın soluna evrilen İspanyol Sosyalist İşçi Partisi (Partido Socialista Obrero Espanol-PSOE) arasında el değiştiren iki partili sistem sona erdi.
38 senedir iki parti arasında paylaşılan iktidar, yeni aktörlerin katılımıyla İspanyol politik hayatında yeni bir evreye girildi. Ancak 350 sandalyeli mecliste PP lideri Mariano Rajoy ve PSOE lideri Pedro Sanchez'in 176 sandalye sayısına ulaşabilmesi için sadece Podemos lideri Pablo İglesias'ı ve Ciudadanos lideri Albert Rivera'yı değil, aynı zamanda meclisteki küçük partileri de ikna etmeleri gerekiyor. Meclisteki iki sağcı parti PP ve Ciudadanos'un toplam sandalye sayısı 162, solcu partiler PSOE ve Podemos'un ise toplam 160 sandalyesi var.