Mart ayında ailem, annemin 80. doğum gününü kutlamak için büyüdüğüm Sacramento’da bir hafta sonu için yeniden bir araya geldi. Kent, bir süre sağanak yağmur ve fırtınanın ardından yeşile büründü. Havalimanı çevresindeki tarlalarda düğünçiçekleri ve gelincikler çiçek açtı. Genellikle acımasız güneş tarafından sert bir şekilde yakılan yerli otlar, yemyeşil bir zümrütdü.
İklim değişikliğinin bu yemyeşil şükürlere neden olduğunu biliyordum ama yine de mest olmuştum. I-80 boyunca annemin arabasıyla giderken, içimde alışılmadık bir duygu kıpırdandı – uzun süredir kasvetli bulduğum bir manzaraya karşı sevgi, özellikle de babamı yıllar önce burada kaybettikten sonra. Sacramento’yu yeniden görmek, bu yerle ilgili anılarımı taze gözlerle görmemi sağladı ve beklenmedik bir şekilde babama yeniden bağlı hissettim.
18 yaşıma kadar, şehrin kenarında, Sierra’nın eteklerine yakın bir banliyöde, o zamanlar politik olarak sağa, annemle babamın sola meyilli olduğu, annem çalışırken çoğu annenin evde kaldığı bir banliyöde yaşadım. Portakal bahçelerinin kalıntıları üzerine inşa edilmiş mahallemizdeki ailelerin Tahoe Gölü’nde ikinci evleri vardı.
Ailem parasını Pasifik’teki Vanuatu’nun ücra adalarına, Fransa ve İrlanda’ya, babamın düzenlediği gezilere ayırıyordu. Bir tarih meraklısı, her sabah saat 5’te kardeşim ve ben uyanmadan önce okumak için kalktı. Diğer babalardan onlarca yıl daha yaşlıydı, İrlandalı-Katolik bir memur ve sadık bir Demokrattı. California cool’unun antitezi, tropikal gömlekler ve tenis ayakkabıları ile takım elbise pantolonu giyiyordu. Eyalet Kongre Binası’ndaki ofisinde olmadığı zamanlarda kardeşim ve benimleydi. Bizi Altına Hücum kasabalarına gezilere çıkardı, yerel hava üssünde II.
Onun gibi, muhtemelen onun yüzünden, benim hayal gücüm geçmişi destekliyordu. Yaz öğleden sonraları, bileğe kadar uzanan bir etek giydim, omzuma sahte bir tüfek astım ve akşam yemeği için avlanmak ya da yüzme havuzunun hain sularında salla gezinmek için arka bahçeye yöneldim.
Ben büyüdükçe Sacramento da büyüdü. Banliyöler evimizin önünden buldozerle geçtiler, meşe ağaçlarını devirdiler, eteklerini alışveriş merkezleri, araba galerileri ve benzeri konut siteleriyle karıştırdılar. Bu babamı üzdü, beni de üzdü. Kar görmek için çıktığımız bir günlük gezide Truckee yakınlarındaki bir restoranda geçen bir konuşmayı hatırlıyorum. “Yakında,” dedi babam, “buradan Los Angeles’a bir kasaba olacak”
O 57, ben 16 yaşında olmama rağmen aynı nostaljiyi paylaştık. Bu aynı zamanda babamın sağlığının bozulmaya başladığı, aylarca süren garip fiziksel semptomların ve hiçbir şey göstermeyen tıbbi testlerin başladığı yıldı. Defalarca onun ölümünü hayal ettim ve sonra o geldi. Doğum gününde, tepeyi aşarak evimize gittim ve kaldırımda bir ambulans gördüm, babam çimenlikte, sağlık görevlileri tarafından çevrildi. Kalbi durmuştu. Sonraki iki yılda, Sacramento’ya duyduğum üzüntü uğursuz bir buluta dönüştü. Arkama bakmadan üniversiteye gitmek için ayrıldım ve ne zaman ziyaret etsem – tek başıma ve daha sonra kendi ailemle birlikte – kalp kırıklığının acısını hissettim.
Ama bu yıl, 50 yaşımdayken, kendimi gördüğüm her şeye karşı şefkatle dolu, muhteşem bir kıyamet çiçeğinin içinde buldum. Benzin istasyonları ve garaj yolları arasında hayat parlıyordu – zakkumlar patlıyor, palmiye ağaçları parlak, dumansız bir gökyüzünü kesiyordu. Annemle üvey babamın güvertesinden, genellikle ev ziyaretlerimde damlayan Amerikan Nehri sert, geniş ve derin akıyordu. Bir hafta önce, güvertenin kenarındaki sekoyalar, tehlikeli rüzgarlar onları neredeyse evin üzerine devirdikten sonra kesilmişti ve manzara şaşırtıcı derecede açıktı. Hindi akbabalarının gökyüzünde daireler çizmesini izlerken, burayı seviyorum, diye düşündüm, sonra nedenini merak ettim.
Otuz yıldan fazla bir süredir, bu evde olma hissini bir kez bile yaşamamıştım. Sanki onca yıl süren kuraklıktan sonra yağmur acımı silip süpürmüştü. Kederi dönüştürmek bir gecede olmaz; ve hala her Babalar Günü’nde babamı özlüyorum. Ancak bu yılki çiçekler, bu mutluluğun çoğunu kilitledikten sonra onu – ve Sacramento’yu – tekrar kucaklamam için bir fırsat yarattı.
Annemin doğum günü partisi için, ailemiz nehir gezisi için Eski Sacramento’da toplandı. 19. yüzyıldan kalma vitrinleri geçerek kızlarımla birlikte tekneye yürürken, yine 10 yaşındaydım, tule kulübe köylerinin, derelerde gezinen madencilerin, üstü kapalı vagonları kullanan boneli kadınların geçmişine zamanda yolculuk yapıyordum.
Tren raylarından geçerken kreozot kokusu boğazıma doldu, ardından nehrin bunaltıcı kokusu geldi. Suyun yağmurla karıştırılan yüzeyi kahverengiydi ve bir çamur yığını kadar kalındı. Tekneye bindik, hız bir esinti yarattı. Bir deniz aslanı sürüsü geçti. Rahibe Sledge bir konuşmacıdan “Biz Aileyiz” diye bağırdı ve kızlarım beni dans etmeye çağırdı. Onlara katılırken, babamı kucağında bir kitapla bir bankta bizi izlerken hayal ettim. Yetiştirdiği o kız hâlâ içimdeydi, diye düşündüm, hâlâ gideni geri getirebilirdi.
Jane Delury, Baltimore Üniversitesi’nde profesör ve yakın tarihli “Hedge” romanının yazarıdır.