Kibrit kamyonu sıçradı. Victor tekrar denedi. Uzun bir parmağın yumuşak baskısıyla kibrit başını fosfat şeridine koydu ve şey kıvılcım çıkardı ve yakalandı ve kısa bir süre için sarı bir alev tuttu. Victor - bir soru işareti gibi kendi içine kıvrıldı, ağzından sarkan bir eklem; İki kalın örgülü saçları doğal olan Victor, onları geri tutmak için katlanmış ve düğümlenmiş kırmızı bir bandana; Victor - koyu gözleri, ince omuzları ve Sütlü kahve deri, bir çift klasik Air Jordans giymişti, deri o kadar beyazdı ki parlıyordu - nasıl olacağını hayal et çünkü kendini nasıl göreceğini pek bilmiyordu. Ondokuz yaşındaydı ve çiydeki mavi kuş kadar tatlı hissetmesi gerekiyordu, ama sabahın berbat nemli ortamında, soğuk betonda uyuduğu - ya da uyumadığı bir geceden sonra - yaşlı bir adam gibi homurdanarak hareket ediyordu. dünya onu ele geçirmek için çıktı, aslında onu çoktan yakaladı, acımasızca, umursamadan ya da kasıtlı olmadan onu yere serdi, sanki orada durduğunu görmemiş gibi, o da yolun önündeydi.
Diz çöktü ve iki kahverengi elinden bir fincan yaptı. Başını bu kırılgan ışığa eğdiğine bakın, eklem dudakları arasında sıkışmış, kabarık aşağı bir ceket, zeytin yeşili ve o kadar yırtık pırtık ki onu sahilde terk edilmiş bulmuş olabilir. Nefesinin sessiz ritmini dinleyin. Bu onun sabah ritüeli, bu çocuk duaya en yakın olanı. Kalbinde her şeyin saçmalık olduğuna inanan sıska Victor, üç yıldır dünyayı çiğnemişti ve hala nasıl çalıştığını, insanların bu mavi-yeşil gecekondu ve sis gezegeninde günlük hayatı nasıl yönettiğini bilmiyordu. , kolay bıçak, tembel bıçak.
Otoyoldaki trafik başının üzerinde gürlüyordu, büyük kamyonların otoyolun bağlantı noktalarına çarpması bir çift kaşık gibi sessizce takırdadı. Alt geçidin mağarasının ötesinde, suların ve depoların ötesinde, sokakların rıhtımlardan şehir merkezinin çekirdeğine tırmandığı şehirde, ilahi kalabalığın sesi uzak bir uğultu gibiydi - elli bin çaresiz sinek kapalı elli bini vuruyor pencereler. Victor bunun hakkında konuşulanları haftalardır duymuştu. Barınakta. İskeledeki turistlerden hıçkırık içiyor. Kahvehanede bir çay içip boş tabaklardaki kırıntıları silkeleyerek. Ve şimdi, buradaydılar, sokaklarda ve seslerinin yükselip alçalma biçimleri, tepeden aşağı kayıyorlar, yenilenmiş çatı katlarını, tuğla apartmanları, arabaları, petrol siyahı caddede burun kuyruğuna park etmişti. göğsünde çalan alarm zili gibi. Kalküta veya Caracas'ın öfkeli ağızlarından gürleyen, füme cam ve çelikten kanyonlarda yankılanan milyonlarca sesli okyanus kükremesiydi.
Göğsünde çalan alarm 'Git, git, git' diyor.
Üç aydır alt geçidin altındaki ucuz bir çadırda kamp kurmuştu ve aklını bu konuya vermiş, o büyük eski beynin içinde yuvarlamıştı ve bu kadarını biliyordu - siktirip çıkması gerekiyordu.
Victor, daha yüksek bir matematik işindeydi.
Tür tomurcuk hesabı, dağılma fiziği, kaçış geometrisi.
Kısa hayatında kişisinin üzerinde hiç olmadığı kadar yapışkan, kokuşmuş, mor saçlı marihuana vardı ve bunun ihtişamı, olasılıkların akıllara durgunluk veren muazzamlığı onu dönmeye itiyordu.
Çünkü ot, nakit ve nakit eşittir, seçtiği havayolunda seçtiği varış noktasına bir bilet eşittir. Otu nasıl puanladığını görmezden gelecekti çünkü kaçış hızı, evin ağır tutuşunun ağırlığından kurtulmak için gerekli olan uyuşturucuydu. Tanrım, bırak uçalım. Evet, ayakları saatte beş yüz mil gibi hoş bir hızla dünyanın karanlık ve güzel bir köşesine hareket ettirin. Pilot ve yardımcı pilotun kadranları okumasına ve kuşları işaretlemesine izin verin; Victor sadece koltuğuna yaslanmak ve sınırın, kaynağına kadar şeker izini takip eden bir sıra karıncalar gibi aşağı çekilmesini izlemek istiyordu.
Örgülerine dikkat ederek başını aleve doğru eğdi. Ancak seçebileceği en rüzgarlı yerde elleri yetersiz bir yuva olduğunu kanıtladı. Küçük karton kibriti, küçük kağıt alevi, yatay olarak eğildi ve çıkışını yaptı, ihtiyaç duyduğu işi yapmadan önce gözden kayboldu.
Pes etti. Aşağı ceketinin göğüs cebine eklem ve kibrit defteri attı ve çadırına çekildi, burada eğildi ve uyku tulumunu kollarına alıp çuvalına tıktı. Matını yuvarladı ve bir ip ile bağladı. Köpük rulosunun üzerine oturdu ve ayakkabılarını çıkardı ve ceketinin cebinden eski bir diş fırçasını çıkardı ve beyaz deriyi cilalamaya başladı, fırça kesinlikle bu amaç için saklandı. Yıllardır görmediği ayakkabılar. Uzun zaman önce babasından bir hediye. Çok uzun zaman önce başka bir hayat gibiydi. Onları yıllarca kutunun içinde tutmuştu - o kadar büyük, eski ve tanıdık bir öfkenin temiz antiseptik havasında saklanmıştı ki, bunun adı yoktu. Onun babası.
Sabah uyandığında ve geceleri içeri girmeden önce ve günün rüzgârla savrulan tuhaf anlarında, can sıkıntısı, pişmanlık ya da vatan özleminin o kadar ağır olduğu, onları midesinin çukurunda bir düğüm gibi hissetti - süpürdü ve toparladı. Onların yerine bir şeyler koydu. Cebinde eklem, kulaklarının arkasından örgülü. Anı ve özlemle siyah bir barut boynunun geniş namlusunu sıkıştırdı. Burada bile, tepesinde gürleyen trafik ve metal parçalarıyla bir alt geçidin altında yaşarken, ne olduğunu bilmiyordu, fren balatası şeritleri, yağ lekeli kum, aşağı sürükleniyor ve saçına yerleşiyor, dişlerinin arasına gıcırdıyor ve çadırını kapatıyor ince bir pislik tabakasında - burada bile, evet, temizledi ve süpürdü.
Çünkü yalnızlığı uzak tutmak, bir yerde hayati bir hata yapmış olabileceğinizi veya belki de ailenizin, ya da belki de genel olarak her şeyi mahveden sadece dünyaydı. yukarı. Bu tür düşünceler, çadırının önünde her gün üç kez oyduğu yarım aya giremezdi. Bu tür düşüncelerin temizliğe, çalışkan enerjiye ve amaca belirli bir önemi vardı. Bir şeyler yaparken, küçük de olsa, benliğinizin ve çevrenizin anlamlılığına katkıda bulunan her şeyi keşfetmişti - peki, işin püf noktası buydu. Bok gibi hissetmemenin püf noktası buydu.
Victor midesinin hırıldadığını ve arkasında kampının otobanın altına yayılan çakılların üzerinde oturduğu yerde, günlük işe gidip gelmenin kalın boğazlı gürültüsünü duydu. Biraz daha uzakta, tepenin ötesinde, iskelenin tuzlu havasında dinlenmek için yarıklı sokaklarda kükreyen sesler yükseldi. Onun bir ritmi vardı. Bir sahile çarpan okyanus dalgaları, top ateşinin bazı şirket kalesini yok etmesi gibi geliyordu ve bunu duyunca adam, şeytan gibi sırıtarak ayakkabılarını büküp bağladı.
Kalplerinin kalbi - bu, bazen, yüksekte olduğunda, cansız bir gezegenin etrafında dönen bir ay olarak hayal ettiği bir şeydi; milyarlarca insanın yaşadığı ve öldüğü bir zamanların parlak yüzeyinden bir uydu bekletme aktarımı, bunların harabelerinin tarihi bükülmüş çelikle yazılmış; Islak, kör edici bir kar gibi evlere doğru sürüklenen kül.
Dürüst olsaydı ya da belki biraz daha az yorgun olsaydı, kalbinin öfkeyle bağlandığını söyleyebilirdi, delik de İsviçre peyniri gibi. Kalplerinin kalbi, acı, yaralı bir nefretle, ruhun bir hastalığıyla zehirlendi. Ama bunun için çok yorgundu. Bunlardan herhangi birine inanamayacak kadar yorgunum - kalp ya da ruh. Nefret etmekten, umursamaktan ya da öfkelenmekten çok yorgundum, çünkü umursamazsan nasıl nefret edebilirdin ve o zaten çok uzun süredir umursuyordu. Üzerinde yandı. Bunun için bir adı yoktu - bu yorucu öfkenin yörüngesinin ötesinde bir his - ve zamanı da yoktu. Ayakları huzursuzlaşıyordu. Zaten çok uzun süredir buradaydı. Gitme zamanı; gitmek; gitmek.
Çadırını sıkıca kapattı ve fermuara küçük bir kilit düşürdü ve sonra beyaz Jordans'larıyla tepeye tırmandı, zeytin yeşili ceketi fırfırlı kapüşonlu onu sıcak tutuyordu. Sludgy Seattle ışığı, etrafındaki binaları gri-altın rengine boyayarak doğudaki depoların kırık pencerelerinden parlak bir şekilde yansıyor, gri proje kuzeydeki kuleler, balkonlarda bir apartmanın bayrakları gibi çırpınan çamaşırlarla. Ama bu neydi? Bu sokak ölmüştü. Dükkanlar kapandı, kontrplak levhalar pencerelerine çakıldı. Başını salladı ve eğildi ve çantayı tepeye fırlattı.
Köşeyi dönüp kalabalığa çarptığında terliyordu ve katıksız insan kalabalığı, sıkıştırılmış insanlığın gücü neredeyse onu deviriyordu. Her köşeden bağıran insanlar vardı, her şekil ve büyüklükte, her vücut tipinde ve saç modelinde, kişiliklerini ifade etmek için bir dizi giysi seçimleri ve moda aksesuarları ve kahretsin, protestoları sikeyim mi? Hayır hayır hayır. Kahverengi gözleri parıldadı. Tanrı kutsamak protestocular. Burada kaç kişi vardı? Bilmiyordu, ama evet, otunu satın alacak olan devrimci ruhlardı. Onlar onun çıkış biletiydi. Tezahüratla biraz alkışladı, şeyin ritmini yakalamak için başını salladı ve onların sokakta çılgınca dönmelerini izledi. Gore-Tex'lerinde hippiler, terli kotları içinde serseriler ve kutsal saçmalıklar, Victor'a, her delikten ve kapıdan fırlayan kalabalığa katılırken, sokaklarda sallanan protestocu dalgaları, parlak gözlü binlerce sanki çağrılmış gibi görünüyor. Karanfilli sigarayı uzatmak için bankta çömelmiş askılı ceketli delinmiş çocuklar. Lamba direklerinden sarkan korkulu cinler, boyunlarında kameralar. Ve tüm rengarenk kalabalık ilahiler söylüyor, ilahiler söylüyor ve şimdi yaşlı ve genç şarkı söylüyor, sesleri sanki şarkı varlığın temeliymiş gibi bulutlu gökyüzüne yükseliyordu.
Ayakta durup oturmayacağını, ellerini başının üstüne koyarak şehirde dolaşıp dolaşmayacağını ya da ağzı açık bir şaşkınlıkla sokakta çöküp düşmeyeceğini bilmiyordu. Çünkü buraya, banliyö arazilerinden, Sound'da yağ gibi parıldayan muhteşem konaklarından şafağa adım atarak geldiler. Sivil haklar avukatları savaş botları giyiyor. Koyun postu astarlı ceketlerde radikal öğretmenler. Onların sabah havasına yükseldiklerini gördü, dudaklarından bir ilahiyi söyledi:
NE YAPIYORUZ ANT ???
ADALET!!!
NE ZAMAN İSTİYORUZ O???
ŞİMDİ !!!
Bu ne anlama geliyordu? Adalet?
Tulumlu sarışın bir kıza baktı, başının üstünde Afrika tipi bir şal ilmekledi. Kızgın mavi gözlerine, kusursuz beyaz dişlerine, spor salonuna benzeyen, soğuğa karşı çıplak koluna baktı ve adaletin kendisi için, onun için, bu ülkedeki hiç kimse için ne anlama geldiğini bilmiyordu. Onların seks ile bataklığa dönen North Face çadırlarından yükseldiklerini gördü; dedikodu yapmak ve eğitmek için toplandıkları boya kaplı depodan; Katlanabilir sandalyelere oturdukları ve Üçüncü Dünya dedikleri şeyi bildiklerini tartıştıkları kilisenin mahzeninden ve yüzlerinde bir bakış vardı - tüm tatlı, yuvarlak, yüksek fruktozlu yüzleri - bu her şeyin daha fazla olmasını umuyordu. Dünya ile pek iyi değillerdi, olmadıklarını bilmelerine rağmen ve Victor bu bakışa bakarak gülmeyi mi yoksa ağlamayı mı bilemiyordu.
Çünkü adalardan vapura binerek demokrasinin savunucuları geldi. Eyaletler arası bir otobüsün pusundan aşağı iniyor. Subarus'larıyla köprüden geçerken, yaşlanan Toyotaları, ucuz Amerikan haddeleme hurdaları ve coğrafya ve görmenin vazgeçilmez armağanı olan Victor, merinos yünü atkılarının boynundan büküldüğünü, tişörtlerini, flanellerini ve yünlerini gördü. sırt çantaları ve kot pantolonlar ve Meksika sınırında gördüğü fabrikaları, işin başlamasını bekleyen kadınların sıralarını, ardında dünyanın eşyalarının yapıldığı jiletli tel çitleri, gökyüzüne kıvrılan dumanı düşündü. Boğulmuş bir kadının saçının karakalem çizimi gibi.
Bunu nasıl protesto edersiniz?
Üç üstsüz kız, göğüsleri soğuk havada zıplayarak, göğüs uçlarına bant yapıştırarak 'Polis devletine ölüm' diye bağırarak gitti. Victor neredeyse kaldırımları dizen aileleri, şezlong ve battaniyeye dizilmiş anneleri ve babaları görmeyi bekliyordu, çocuklar omuzlarına kaldırılmış, 'Baba, baba, işte canavarlar geliyor' diye ağlıyordu. Günlerin sonu için boyanmış bir karnavaldı ve bir dürtüyle, sadece bedenin tuhaf hissiyatıyla, Victor yanındaki adama döndü, mavi ceketli iri bir adama ve şöyle dedi: 'Hey , adam. Ota ihtiyacın var mı? '
'Neye ihtiyacım var?'
Daha yakından incelendiğinde, adam sendikalı bir adam gibi görünüyordu, büyüklüğü ve boyutu, ay manzarası yüzünün paslı havası, rıhtımda çalışan adamlardan biri gibi. Yüzü eski bir ceket gibi kıvrıldı.
'Herhangi bir ot. Ota ihtiyacın var mı? '
Görmek için baktığı adam Victor şaka yapıyordu. Sendika arkadaşlarıyla ya da her neyse, el ele tutuşan bowling ligi arkadaşlarından oluşan uzun bir sıra ile yürüyor ve el ele tutuşuyordu, Victor bunu biraz tuhaf buluyordu.
'Güven bana,' dedi Victor daha yüksek sesle. Harika bir şey.
Ona bulaşıcı gibi bakan adam. Büyük adam, Evlat, dedi.
'Ne?'
Siktir git buradan.
Victor bandanasını alnından çekti, nemli örgüsünü salladı ve vücutlarının havasız ağırlığının, işaretlerinin, umutlarının, kokularının, hiç hoş olmayan tütsü ve pişmiş terle karıştırıldığını hissetti ve hatırlıyordu ve aynı anda yaşamak, düşünmek ve ölmek. 1999'du Amerika'da, üç yıldır dünyayı dolaşmış, bilmediğini arıyordu ve şimdi burada kendini buldu: kesinlikle inanca alerjisi olan, on dokuz yaşında ve tamamen yalnızdı.
KALBİNİZDEN BİR KAS BÜYÜKLÜĞÜNDE. Telif Hakkı 2016, Sunil Yapa. Little, Brown ve Company'nin izniyle yeniden basılmıştır.