Kültür ve medeniyet. İlişkilerinin felsefesi ve gelişim tarihi
"Kültür" sözcüğü LatincedenArazi yetiştiriciliğinin yanı sıra yetiştirme ve gelişme anlamına da gelmektedir. Başlangıçta, kırsal yaşam biçimi ve doğa ile etkileşim arasında bir bağlantı vardı. Bu anlamdan yola çıkarak, felsefedeki kültür kavramı, maddi ve manevi emek ürünlerinin temsil ettiği ve insanlığın yaşam aktivitesini organize etmenin ve geliştirmenin belirli bir yolu olarak, belirli sosyal olarak koşullanan normlar ve manevi değerler sistemi anlamına gelir. Kültür, sıklıkla insanların doğa, toplum ve kendileri ile olan ilişkisinin bütünlüğü olarak adlandırılır. Rahatlık sağlamak için, kültür biçimleri, gelişimin tarihsel evrelerine göre bölünür - örneğin, antik, Rönesans vb., Grupların veya toplulukların - bireyin ulusal, etnik veya çok ırklı, dünya kültürü ...
"Medeniyet" terimi aynı zamanda bir LatinBununla birlikte, önemi tarım değil, kentsel arka plandır ve vatandaşlık ve devlet gibi kavramlarla ilişkilidir. Felsefedeki kültür ve uygarlık, anlam bakımından yakın olabilir - örneğin, "uygarlık" sözcüğü genellikle kültür eşanlamlılığı olarak kullanılır. Ancak, kural olarak, daha sıkı kelimenin anlamıyla medeniyet, "barbarlık" ı izleyen ve gelişimin tarihsel aşamaları (antik, ortaçağ ...) olarak ayrılan toplumsal gelişim derecesi olarak adlandırılır. Bu iki kavramın da tek bir bütünün iki tarafını temsil ettiğini söyleyebiliriz.
Ancak 18. yüzyıla kadar bilim dünyasıaslında "kültür" ve "medeniyet" terimleri olmadan yaşıyordu. Felsefe oldukça geç sözlüğü bunları tanıttı ve ilk başta onlar eş anlamlılarını kabul edildi. Bununla birlikte, bu kavramların anlamlarına yakın olan fikirler, uzun zamandan beri var olmuştur. ( "Humanitas" "civitas" (barbarlık kontrast, medeniyet) ve: hatta iki kelime ayrılır, "paideia" (görgü) ve antik Roma'da - Örneğin, Çin'de, onlar geleneksel olarak antik Yunan'da, kelime "ren" (Konfüçyüs) ile gösterilir eğitim). Ortaçağ'da fazla civitas kavramını takdir ilginçtir ve Rönesans - Humanitas. Hükümet, bilim, sanat ve din makul ve uyumlu formlar - XVIII yüzyıldan beri, kültür giderek manevi ve siyasi alanda Aydınlanma idealleri ile tanımlanır. Kültürün gelişmesi akıl ve akılcılık gelişimine tekabül kararda Montesquieu, Voltaire, Turgot ve Condorcet maç.
Her zaman düşünürler tarafından algılanır mı?kültür ve medeniyet? Jean-Jacques Rousseau'nun felsefesi, çağdaş Aydınlanma, bu soruya olumsuz cevap verir. O, bir insanın doğadan uzaklaştığına, onun içindeki gerçek mutluluk ve doğal uyuma inandığına inandı. Bu eleştiri, klasikleri bu çelişkileri anlamaya çalışan Alman felsefesi üzerinde etkili oldu. Kant sorun, "dünyanın ahlak" yardımı ile çözülebilir kötü ya da iyi kültür ve medeniyet fikrini ortaya atan Alman Romantikler Schelling ve Genderlin estetik sezgi ile bunu denedi ve Hegel'in inanıyordu Mutlak bilinç felsefesi çerçevesinde tüm çözülebilir Ruh. Herder'in zirveye ulaşır her biri kültür tarihi bir özelliği tüm çelişkiler, tip (Doğu, antik, Avrupa) ile geliştikçe, aşağıdaki hedefleri geçen inanılmaktadır. Humboldt, ulusal kültürün en önemli özelliklerinden birinin ulusal ruhu oluşturan dil olduğunu ileri sürdü.
Bununla birlikte, klasik Alman felsefesi sıklıklakültürün tek hatlı bir sürece dönüştüğünü ve bu nedenle de küresel kültürün ve uygarlığın verdiği çeşitliliği kapsamadığını belirtti. XIX yüzyılın felsefesi (özellikle Neo-Kantians Rickert ve Weber'in yanı sıra "yaşam felsefesinin" temsilcileri) bu konumu eleştirdi. Neo-Kantians, bir insanın doğru olanı yapmasını ve davranışını etkilemesini gerektiren değerler dünyasının kültürün ana özünün fark ettiğini fark etti. Nietzsche, Apollonian ve Dionysian türündeki kültürlere ve ilk olarak "aklın seyreltilmiş sıvısı" olarak adlandırılan söylemsel ve sezgisel Dilthey'ye karşıydı. Marksizm, kültür ve uygarlıkta maddi bir temel ve sosyal grup (sınıf) karakter aradı.
XIX yüzyılın sonundan beri, aynı zamanda kültür çalışmalarına başladıantropoloji ve ethnography (Taylor) açısından, bu değerler, göstergebilime ve yapısal dil (Levi-Strauss) bir sistem olarak kültür yapısal bir analizi ile oluşturuldu. yirminci yüzyılın kültür felsefesi gibi bir yönü ile karakterizedir için, özü sembolleri (Cassirer), sezgi (Bergson'ın) veya arketiplere (Jung) ile temsil edilmiştir. Varoluşçular ve felsefi hermeneutiklerin temsilcileri gibi kültür filozofları, her yerel kültürde sembollerini deşifre ederken ortaya çıkan evrensel bir anlam görmüştür. Her ne kadar dünya kültürü ve uygarlığı gibi bir fikri reddeden bir konum var. Spengler ve Toynbee'nin felsefesi, evrensel kabul görmüş ve evrensel yasaların evrensellerinde yokluğun bir kanıtı olarak kültürlerin çok merkezli olduğunu düşünmektedir.
Related news
Kültür ve medeniyet. İlişkilerinin felsefesi ve gelişim tarihi