Gabriel Marcel Kimdir?Hayatı Ve Biyografisi
Gabriel Marcel Kimdir?Hayatı Ve Biyografisi
Filozof
Doğum tarihi: 7 Aralık 1889, Paris, Fransa
Ölüm tarihi ve yeri: 8 Ekim 1973, Paris, Fransa
Gabriel Marcel’in Biyografisi
Fransız filozof, oyun yazarı ve eleştirmen Gabriel Marcel , Paris’te doğdu. Son derece kültürlü bir adam olan babası, Biblioth è que Nationale ve Mus é es Nationaux’da önemli idari görevlerde bulundu. Marcel’in annesi o dört yaşındayken öldü. Babasının kültürlü bilinemezciliğinin ve teyzesinin liberal, ahlakçı Protestanlığının egemen olduğu bir evde büyümüş ve yalnızca entelektüel başarı ile ilgilenen skolastik bir sistemde büyümüş, daha sonra değiştirilmiş bir idealizm türüne sığınmıştır. Kızıl Haç görevlisi olduğu Birinci Dünya Savaşı’nın sarsıcı deneyimlerikayıp askerlerin yerini tespit etme kaygısı, ona soyut felsefenin insan varoluşunun trajik karakteriyle başa çıkmadaki başarısızlığını hatırlattı. 1929’da Katolikliğe geçmesi, filozofun inanç ve umudun içindeki mantığı dikkate alması gerektiğine olan inancını yoğunlaştırmasına rağmen, düşüncesinin yönünü önemli ölçüde değiştirmedi.
Marcel’in adı çoğunlukla “teistik varoluşçuluk” ile ilişkilendirilmiştir. Bu terimin muğlaklığı ve popüler zihindeki varoluşçuluğun Jean-Paul Sartre’ın neredeyse taban tabana zıt olduğu felsefesiyle ilişkilendirilmesi nedeniyle Marcel, düşüncesi için “Neo-Sokratik” tanımlamasını tercih etti. Bu, Marcel’in varoluşçu felsefeye yaptığı katkıları veya normalde onunla ilişkilendirilen diğer düşünürlerle olan benzerliğini gölgelememelidir.
Karl Jaspers ve Martin Heidegger’in başlıca felsefi çalışmalarının yayınlanmasından önce Marcel, “Varoluş ve Nesnellik” (1925) adlı makalesinde ve Metafizik Günlüğü’nde daha sonra varoluşçuluğun merkezi haline gelen temaların çoğunu Fransız felsefesine tanıttı. Çoğunlukla bağımsız olarak geliştirilmiş bir fenomenolojik yöntemden yararlanarak, felsefe için bir başlangıç noktası olarak katılım, enkarnasyon, dünyadaki varlık olarak insan ve varoluşun soyutlamaya göre önceliği (cogito) gibi temaları ele aldı.
Marcel’in idealizm eleştirisi ve inancı savunması, Søren Kierkegaard’ın GWF Hegel eleştirisine benziyor; Ancak Marcel, inancın irrasyonel bir sıçrama olduğunu veya bireyin inancında tek başına durduğunu kabul etmeyi reddediyor. Heidegger ve Marcel, “insan deneyiminin ontolojik ağırlığını” yeniden sağlamaya çalışırken aynı alanın çoğunu keşfederler ( Olmak ve Sahip Olmak , s. 103). Gerçeğin ve dilin doğasına ilişkin ortak bir görüşü paylaşıyorlar. Bununla birlikte Marcel, Heidegger’den farklı olarak, inancın Tanrı’yı Mutlak Varlık olarak kavrayışının bir parçası olan doyum güvencesini ontolojisine dahil eder. Birçok yönden Martin BuberMarcel’in en yakın çağdaş felsefi akrabası olmuştur. Her biri bağımsız olarak, bir Ben’in bir sen ile bir Ben’in bir o veya bir o ile olan ilişkisi arasındaki ayrımın merkezi bir rol oynadığı bir diyalog ve paylaşım felsefesi geliştirmiştir.
Marcel’in düşüncesinin herhangi bir özet açıklamasında zorunlu olarak büyük bir adaletsizlik yapılmış olur, çünkü vardığı sonuçların çekiciliği ve inandırıcı gücü, onun gezici, geçici ve keşifçi felsefi yönteminden ayrılamaz. Düşüncesinin en karakteristik özelliklerinden biri, sistematik ve akademik filozofların mesleki bir tehlikesi olduğuna inandığı soyutlama ruhuyla ve kavramsal sertleşmeyle mücadele etme gücüdür. Ancak sistematik felsefeyi reddetmesine rağmen, Marcel’in çalışması, temel bir birlik ilkesine veya daha doğrusu, başlangıçtan itibaren belirsiz bir şekilde görülen, giderek daha net bir şekilde kavranan temel bir vizyona dayanmaktadır. Özünde hem Platonik hem de Hristiyan olan bu görüş, zamansal ve geçici düzenin içinde olduğu inancında kendini ifade eder.homo viator’a ebedi gerçekliklerin önceden tadına bakılır.
Marcel’in felsefi keşifleri, dramatik yazılarından veya müzik deneylerinden ayrılamaz. Oyunları, üzerinde çalışılmış fikirlerin sunulduğu popüler forumlar olma anlamında felsefi değildir. Aksine, insanların kendilerini kapana kısılmış, meydan okunmuş ve kafası karışmış halde buldukları karmaşık durumlar sunarlar; ve böylece dolaylı olarak ruhun kendisine, sevdiklerine ve Tanrı’ya yabancılaştıkça içine girdiği sürgünün doğasını keşfederler. Marcel, müzikte, tüm otantik insan varlığının ulaşmaya çalıştığı mükemmel uyum ve birlikteliğin bir ön tadına veya önsezisine sahip olduğuna inanır. Felsefe, hem dramın özü olan gerilimi hem de müziğin özü olan ahengi paylaşır. Çıkış noktası metafizik bir “hastalık”tır. rahat bir pozisyon arayarak yer değiştiren ateşi olan bir kişininki gibi. Vahşi doğada bir ev, uyumsuzluk içinde bir uyum, geçici bir yaşamda aşkın bir güvence kaynağı arayışı, Marcel’in ikincil yansıma olarak adlandırdığı bir yansıtma süreci aracılığıyla gerçekleşir.
Marcel, birincil ve ikincil yansıma olmak üzere iki düşünme derecesi veya türü ayırt eder. Birincil yansıma, soyut, analitik, nesnel, evrensel ve doğrulanabilir olarak karakterize edilir. Birincil yansımada düşünen özne bireysel insan değil, zihin olarak düşünürdür ( Bewusstsein ü berhaupt ). Birincil yansıma, problematik alanla ilgilenir. “Problem”in ( pro-ballo ) etimolojisinin öne sürdüğü gibi, gerçekliğe problematik yaklaşımın ayırt edici özelliği, sorgulayanın hakkında soru sorduğu verilerden ayrılmasıdır. Birincil yansıma verileri kamu malıve herhangi bir kalifiye gözlemci için eşit derecede erişilebilirdir. Bir problem ortaya konulduktan sonra, birincil yansıtma, incelenmekte olan belirli problemin çözümü ile ilgili olmayan herhangi bir unsuru somut verilerden soyutlamaya devam eder. Bir çözüm veya açıklama bulunduğunda, düşünürü motive eden orijinal merak ve gerilim hafifler.
Bilimsel ve teknik düşüncede örneklendiği gibi birincil yansıma, dünyamıza daha eksiksiz sahip olmamızı ve onu manipüle etmemizi sağlamıştır ve bu nedenle insan kültürü için vazgeçilmezdir. Bununla birlikte, birincil yansıma emperyalist hale geldiğinde ve tüm bilgi ve hakikati yalnızca nesnel ve sorunsal alanına uygun kriterlere göre yargılama hakkını talep ettiğinde, entelektüel ve ahlaki kafa karışıklığı ortaya çıkar. Bu gerçekleştiğinde, soyutlama yerini “soyutlama ruhuna”, tekniklerin kullanımı yerini teknokrasiye bırakır ve kaleydoskopik bir dünyanın tükenmez zenginlikleri siyah-beyaz bir mantığa uymaya zorlanır.
İkincil yansıma somut, bireysel, buluşsal ve açıktır. Açıkça söylemek gerekirse, nesnelerle değil mevcudiyetlerle ilgilenir. Tefekkürü merak veya şüphe ile değil, hayret ve hayretle başlar. Bu nedenle, odaklandığı şey tarafından yaratılan kategorilere uyma konusundaki istekliliği konusunda alçakgönüllüdür. Bir âşığın sevdiğine yaptığı gibi o da nesnesine açık kalır .bir sınıfın örneği olarak değil, benzersiz bir varlık olarak. Bu açıklık, bilimsel düşüncedeki gibi metodolojik bir ilke olmayıp, ilişkide yeni bir şeyin yaratılma ihtimalinden kaynaklanmaktadır. İkincil yansıma diyalektiktir, diyalektik değildir. Öteki hakkında bilgi aramak ve onunla soyut olarak uğraşmak yerine, ikincil yansıma, mevcudiyet ister bedenimin, ister dünyanın, diğer kişinin veya Tanrı’nın mevcudiyeti olsun, tam mevcudiyetin ifşasını arar. Böylece, var olan bir kişi olarak düşünürün kendisini meşru bir şekilde soyutlayamayacağı veriler veya sorular üzerinde ikincil düşünce devreye sokulur: “Özgür müyüm?” “Hayatta anlam ve değer var mı?” “Kendimi bu kişiye teslim edebilir miyim?” Başka bir deyişle, ikincil yansıma problemlerle değil gizemle ilgilenir.
Gizem
Marcel’e göre, bir gizem başlangıçta sadece çözülmesi zor bir problem gibi görünür. Ancak derinlemesine düşünmek, gerçek bir gizemle uğraşırken özne ile nesne, içimde olanla önümde olan arasındaki ayrımın ortadan kalktığını gösteriyor. Özgürlük, hayatın anlamı, Tanrı’nın varlığı ve buna benzer sorularla karşı karşıya kalındığında, evrensel olarak geçerli bir cevabın keşfedilebileceği hiçbir nesnel bakış açısı bulunamaz. Bu, gizemin bilinmediği veya bilinemez olduğu ve düşüncenin kavrayamadığı belirsiz duygular alanında yattığı anlamına gelmez. Daha ziyade, gizem bilgisi, dolaysız bir katılımı veya Marcel’in “kör sezgi” dediği şeyi önceden varsayar, ancak bu katılım yalnızca kavramsal bir sürecin yardımıyla anlaşılır. Yardımsız sezgi yeterli bir felsefi araç değildir. Ancak ikincil tefekkür, ancak sevgi, sadakat, inanç ve diğer “somut yaklaşımlar” ile birlikte çalıştığında varlığın ve varlığın gizemine nüfuz eder. Doğrulanamaz olsa da, hayatımızı aydınlatırken yine de doğrulanan bir tür bilgi ve hakikat verir. Marcel’in düşüncesinde, hiçbir zaman birbirinden ayrılmasa da, iki gizem odağı ayırt edilebilir. Varlığın gizemi “somut” felsefede, varlığın gizemi ise “somut” ontolojide ele alınır. Marcel’in düşüncesinde, hiçbir zaman birbirinden ayrılmasa da, iki gizem odağı ayırt edilebilir. Varlığın gizemi “somut” felsefede, varlığın gizemi ise “somut” ontolojide ele alınır. Marcel’in düşüncesinde, hiçbir zaman birbirinden ayrılmasa da, iki gizem odağı ayırt edilebilir. Varlığın gizemi “somut” felsefede, varlığın gizemi ise “somut” ontolojide ele alınır.
Beton Felsefesi
Marcel, kopuk, bedensiz, Kartezyen cogito’nunsomut bir felsefe için olası bir başlangıç noktası sağlar. Felsefe, var olan özneyle, halihazırda dünyada olan enkarne varlıkla başlamalıdır. Varolan dünyanın tükenmez somutluğu deneyimi ne çıkarsanabilir, ne şüphe edilebilir, ne de kanıtlanabilir. Varoluş, izole edilebilecek ve işaret edilebilecek bir şey, bir nitelik veya ayrık bir düşünce içeriği değildir; daha ziyade öznenin katıldığı ve düşüncenin anlam arayışına başladığı şeydir. Sahip olduğumuz varoluş güvencesi, entelektüel düzenden değil, duyum ve his yoluyla dünyaya doğrudan katılımımızın bir sonucudur. Duyum ve duygu bedenden ayrılamaz olduğu için, varoluş bilgimiz enkarne olmamıza bağlıdır.
Bedenimden ideal olarak ayrılamadığım gibi, aynı şekilde durumumdan da ayrılamam. Hayatımı şekillendiren bu alışılagelmiş çevre ve tarihsel koşullar, ne olduğumun özüne giriyor. Durumumun varlığımın yapısına girdiğini kabul ettiğim ve dolayısıyla kendimi ondan tamamen soyutlayamadığım ve ona tarafsız bir seyirci gözüyle bakamadığım sürece, beni besleyen aileden ya da ailemden söz edebilirim. beni gizemli bir karaktere sahip olarak şekillendiren bir hastalık.
Somut bir felsefe, başkalarıyla birlikte varlığımızın dolaysızlığını da doğrulamalıdır. Marcel’e göre, bilincin yönelimselliği ilkesi, ilişkilerimizde hem kişiler hem de dünya için geçerlidir. Felsefe ben varım ile değil, biz varız ile başlar .
Ontoloji
Marcel’in kullandığı hiçbir kelime, var olmaktan daha zor veya anlam bakımından daha zengin değildir . Ne var olan tüm nesnelerin toplamına ne de tüm tikellerin altında yatan evrensel bir alt tabakaya atıfta bulunur. Varlık sonsuzdur ve tükenmezdir. O, “deneyimin diyalektiği tarafından kendisinin çözülmesine izin vermeyendir” ( Metaphysical Journal , s. 181). İzolasyon, çaresizlik ve trajedinin üstesinden ancak varlığa katılarak gelinebilir. Varlık arayışı bu nedenle kurtuluş arayışıyla özdeştir. Varlığı inkar etmek, “her şeyin boş olduğunu”, hiçbir şeyin özünde bir değere sahip olmadığını söylemektir. Varlığı olumlamak, insan ruhunun en derin gerekliliğine tekabül edenin, yaratıcılık, neşe ve sevgi deneyimlerinde ciddiyetle verilen bir tatmin olduğunu beyan etmektir.
Marcel’in ontolojik kişilikçiliği olarak adlandırılabilecek şeyde, varlığa somut yaklaşımlar, diğer kişilere ve Tanrı’ya yaklaşımlarla özdeştir. Sevgi dolu bir ilişkiye girmek, kişinin benmerkezcilik ve sahip olma ruhunu kovmasını ve başkaları için ruhsal olarak erişilebilir ( disponsible ) olmasını gerektirir. Sevginin koşulsuz talepleri karşılanacaksa, yaratıcı sadakat yemini de aynı şekilde gereklidir. Tanrı’ya yaklaşırken, sadakat inanç olur ve sorumluluk é umut olur. İnsan, sevgi, sadakat, umut ve inançla varlığın gizemine yaklaşır ve bilmek istediği ebedi tatmin edici Varlığın kendisine eşlik ettiği güvencesine kapılır.