Soğuk Savaş sırasında ABD ve NATO müttefikleri, SSCB topraklarında dünyadaki en etkili olan Varşova Paktı Örgütü'nün derin kademeli hava savunma sisteminin üstesinden gelme sorunuyla karşı karşıya kaldılar. İzlemek.
ABD ordusu, Sovyet topraklarında taktik ve stratejik nükleer saldırılara girme ve bunları gerçekleştirme araçlarının geliştirilmesi için çok para harcadı. Aynı zamanda, SSCB savunmasının sürekli modernizasyonuna büyük yatırım yaptı.
1970'lerin sonlarında, SSCB, hizmette olan sabit S-300'ü (200 km'ye kadar olan) tamamlayan mobil uzun menzilli S-200 hava savunma sistemlerini (300 km'ye kadar menzil) satın aldı. 1980'lerde, mobil hava savunma sistemleri "Tor-M1" (taktik) ve "Buk-M1" orta menzilli eklendi.
Soğuk Savaş'ın başlangıcında, Amerika Birleşik Devletleri, Mach 70'te yüksek rakımda Sovyet hava savunma sistemine girme şansı olan çok sayıda çok pahalı B-3 bombardıman uçağı konuşlandırmaya odaklandı. Bununla birlikte, SSCB, yüksek irtifa rehberliği için optimize edilmiş hava savunma sistemleri geliştirdi.
Soğuk Savaş'ın sonlarına doğru Birleşik Devletler stratejisini değiştirdi. Planlarını takip ve etkisiz hale getirmenin zor olduğu düşük irtifalarda gerçekleştirecek çok sayıda B-1B Lancer süpersonik bombardıman uçağı yaratmaya karar verdiler. Ancak, mobil hava savunma sistemlerinin tanıtımı ve çok sayıda MANPADS'in konuşlandırılması dahil olmak üzere Sovyet hava savunmasının daha da güçlendirilmesi, bu planların uygulanmasını zorlaştırdı.
Gizli uçak, potansiyeli olan bir başka niş ABD fırsatıydı. Bununla birlikte, Sovyet hava savunmasını etkisiz hale getirmeye yönelik en kaba Amerikan stratejisi, ancak potansiyel olarak en etkili olanı, taktik nükleer silahlarla donanmış yaşlanan B-52'lerin kullanılmasıydı. Büyük ve orantısız saldırılarla düşmanın hava savunma sistemini yok etmeleri gerekiyordu.
B-52 ne süpersonik ne de göze çarpmıyordu ve çok alçak ve ultra yüksek irtifalarda uçamıyordu. Vietnam Savaşı sırasında çok sayıda B-52 imha edildi. Oradaki hava savunma sisteminin yoğun olmadığı ve yaklaşık olarak OVD'nin ve hatta SSCB'nin korumasına benzemediği dikkate alınmalıdır.
B-52, AGM-69 Kısa Menzilli Saldırı Füzesi (SRAM) taktik nükleer füzesi ile donatılmıştı. 1972'de hizmete giren havadan yüzeye aerobalistik güdümlü bir füzedir. O zamanlar 0,5 milyon dolardan fazlaydı. Eylem menzili 160 km idi, 17 ila 210 kiloton kapasiteli bir savaş başlığı taşıdı. Roketin ağırlığı 1010 kg ve hızı 3,5 Mach idi. Bu nedenle, 1945'te Hiroşima'ya düşen Malysh bombası 13-18 kiloton olduğu ve Nagazaki'ye atılan Şişman Adam bombası 21-25 kiloton olduğu için bu mühimmatı taktik olarak adlandırmak yanlıştır.
AGM-69'un (450 m içinde) doğruluk eksikliği, gücüyle telafi edilenden daha fazlaydı. Geliştirilmiş B-52'lerden oluşan bir hava filosunun konuşlandırılması planlandı. Dahası, bombardıman uçaklarının her biri bu tür 20 füze taşıyacaktı. Sovyet hava savunmasına düşünülemez bir kuvvet darbesi düşecekti. B-52G ve B-52H bombardıman uçaklarının kayıplara rağmen hava savunmasını geçmesi gerekiyordu. Hava savunmasının yıkılmasından sonra Sovyet şehirlerinin yıkılmasına gitmek zorunda kaldılar. Sanayi merkezleri ana hedefleriydi.
1993 yılında, kısmen şüpheli işçilikle ilgili endişeler nedeniyle füze hizmetten çekildi. Savaş başlıklarının istikrarsız hale gelebileceğine dair şüpheler ortaya çıktı. Roketlerin çeşitli yerlerinde ve motorlarında çatlaklar bulundu. Bu yüzden kimsenin onları kullanmaya cesaret edememesi çok iyi.
1980'lerde SSCB hava savunmasının yetenekleri arttı ve 500 km'den daha yakın herhangi bir mesafeden saldırmak çok riskli hale geldi. Ana tehdit şimdi MiG-31 önleyicileri ve füzeleri tarafından oluşturulmuştu. Aynı zamanda, Sovyet sonrası Rusya, kapsamlı ve keskin bir düşüşe rağmen savunma sektörünü korudu. S-300'ü modernize etti ve hava savunma sistemini daha da güçlendirdi.