Lucian Truscott 1895'te doğdu. ABD Ordusuna katıldı ve Washington'daki Fort Lewis'te General Dwight D. Eisenhower altında hizmet verdiği İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesi sırasında görev yaptı.
Truscott, Birleşik Operasyonlar Personeli ile çalıştığı İngiltere'ye gönderildi. Ağustos 1942'de Dieppe Baskını sırasında ABD'nin başlıca gözlemcisiydi.
Tümgeneral rütbesine terfi eden Truscott, Kasım 1942'de Fas'a yapılan saldırıda Kuzey Saldırı Grubu'na liderlik etti. Truscott, Eisenhower'ın saha yardımcısı olduğu Tunus işgalinde de yer aldı.
İtalyan seferi sırasında Truscott, Salerno, Cassino ve Anzio'daki 3. Tümen'i yönetti. Truscott, General John Lucas'ın yerine 6. Kolordu'nun başına geçti ve 4 Haziran 1944'te Roma'ya giren birlikleri yönetti.
Amfibi savaş konusunda uzman olarak kabul edilen Truscott, Fransa'nın 7. Ordu tarafından işgali için planlama ve eğitim yönetti. 15 Ağustos 1944'te karaya çıkarak kuzeye hareket etti ve Moselle Nehri'ni geçtikten sonra Ren Nehri'ne yöneldi.
Truscott, 16 Aralık 1944'te 5. Ordu komutanlığında General Mark Clark'ın yerini aldı. Eylül 1945'te 3. Ordu komutanı ve Bavyera askeri valisi olarak George Patton'ın yerini aldı.
ABD Ordusu'ndan emekli olduktan sonra Truscott, beğenilen savaş anılarını yazdı, Komuta Görevleri (1954). Lucian Truscott 1965'te öldü.
Truscott, ABD Ordusu Albay Lucian K. Truscott III ve Anne (kızlık soyadı Harloe) için Japonya'da doğdu. [1] Büyükbabası Lucian Jr., 2. Dünya Savaşı sırasında 3. Piyade Tümeni'ne ve daha sonra İtalya'daki Beşinci Ordu'ya komuta ettiği bir ABD Ordusu generaliydi. Babası Lucian III, Kore ve Vietnam'da ABD Ordusunda görev yaptı ve albay olarak emekli oldu. [2]
Truscott, 1969'da mezun olan Birleşik Devletler Askeri Akademisi'ne katıldı. 1968'de Truscott ve diğer öğrenciler, şapel hizmetlerine gerekli katılıma meydan okudular. Daha sonra, Birleşik Devletler Deniz Harp Okulu'ndaki asteğmenlerle birlikte başka bir Harbiyeli tarafından açılan bir dava, tüm hizmet akademilerinde zorunlu şapel katılımını sona erdiren 1972 ABD Temyiz Mahkemesi kararıyla (ve Yüksek Mahkeme tarafından onaylandı) sonuçlandı. [3] Daha sonra Fort Carson, Colorado'ya atandı. [4] Orada, askere alınan askerler arasındaki eroin bağımlılığı hakkında bir makale ve yasadışı bir askeri mahkeme olduğunu hissettiği hakkında bir makale yazdı. Vietnam'a gönderilmekle tehdit edildi, bu yüzden mezun olduktan yaklaşık on üç ay sonra komisyonundan istifa ederek "onurlu koşullar dışında genel bir terhis" aldı. [1] [5]
Üyeleri Truscott'un büyük-büyük-büyük-büyük-büyükbabası olan Thomas Jefferson'dan gelen Monticello Derneği'nin bir üyesidir. [6] [7] Dernek, Monticello'daki mezarlığın sahibidir. Kasım 1998'de Oprah Winfrey Show'a katıldığı sırada Sally Hemings'in soyundan gelenleri 2000 yılındaki aile birleşimine davet etti. Hemings soyundan gelenlerin derneğe katılmalarına veya mezarlığına gömülmelerine izin verilmemişti. [6] [7] [8]
Nişanlısı sanatçı Tracy Harris ile Long Island'ın doğu ucunda yaşıyor. [9] [10]
1970 yılından başlayarak, Köyün Sesi serbest çalışan ve daha sonra personel yazarı olarak. için daha önce yazmıştı. Ses bir öğrenci olarak, gazetenin sonunda yayınlamaya başladığı "muhafazakar, sağcı mektuplar" göndererek. [5] Electric Circus gece kulübündeki hippiler arasında Noel 1968'i anlatan böyle bir mektup, birinci sayfada bir haber olarak yayınlandı. [5] [11] West Point'ten mezun olduktan birkaç hafta sonra yazılan başka bir yazı, 27 Haziran 1969'da Stonewall Inn'deki isyanı anlattı. [12] [13]
Truscott'un ilk romanı, Elbise Gri, ölü bulunan bir West Point öğrencisi hakkındaydı. On üç hafta sonra en çok satanlar arasındaydı. New York Times ciltli en çok satanlar listesi ve ciltsiz kitap listesinde yedi hafta. [14] İçinde New York TimesGene Lyons, kitabın "Vietnam döneminden popüler bir romanın ortaya çıkması veya çıkması muhtemel olduğu kadar zorlayıcı ve önemli" olduğunu yazdı. [15] Başrollerini Hal Holbrook, Eddie Albert'in paylaştığı ve senaryosunu Alec Baldwin Gore Vidal'ın yazdığı 1986'da iki bölümlük bir televizyon filmine çekildi. [16]
Dördüncü romanının film hakları, Savaşın Kalbi, 1 milyon dolara satıldı. [17]
Beşinci romanı, Tam Elbise Gri, ilkinin devamıydı. Bir önceki kitap West Point'ten harika bir karşılama alırken, devamı için kampüs kitapçısı Truscott'a iki kitap imzası için randevu verdi. [18] Kütüphane Günlüğü'Kitabın incelemesi, kitabı "nadir bir ortama sahip, tamamen tatmin edici bir gizem hikayesi" olarak nitelendirdi. [19] Kitap listesi bunun "temel bir polis prosedürü" olduğunu söyledi, ancak kitabın "yazarın bir öğrenci olarak kendi geçmişini yansıtan askeri protokolde ifade edilen gerçekçi diyaloğu için popüler" olacağını tahmin etti. [20]
Haberlere benzersiz bir Amerikan ırkçı eyleminin bir fotoğrafı hakim ama benim fotoğrafım bir eşitlik eylemi.
Lucian K. Truscott IV tarafından
13 Şubat 2019 19:00 (EST) yayınlandı
Yazar, sağda ve Houston'da CW39'un "Sabah Dose" şarkısını demirleyen kuzeni Shannon LaNier.
Hisseler
Soldaki adam Shannon Lanier. O benim kuzenim. Monticello'da büyük büyükbabamızın mezarının üzerinde duruyoruz. Bu dikilitaşın altına gömülen adam, karısı Martha Wayles Jefferson'dan iki, kölesi Sally Hemings'ten altı çocuk babasıydı. Beşinci büyük büyükannem Martha Jefferson. Shannon'ın beşinci büyük büyükannesi Sally Hemings. Bu milletin “kurucu ataları”ndan, Bağımsızlık Bildirgesi'ni imzalayanlardan, Anayasa Konvansiyonu'na katılan adamlardan sürekli bahsediyoruz. Eh, bu milletin de kurucu anaları vardı. Kurucu annelerimizden biri bir köleydi, Sally Hemings.
Nasıl Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk vatandaşları ve kurucularının torunları bu ülkenin inşasına yardım ettiyse, sahip oldukları köleleştirilmiş insanlar, çocukları ve onların torunları da öyle. Thomas Jefferson, yaşamı boyunca 600'den fazla köleye sahip olmasaydı, bugün Monticello'yu ziyaret etmeyecektik. Monticello'nun her santimini köleler inşa etti. Ağaçları kesip kereste yapmak için bir kereste fabrikasından geçirdiler. O keresteyi duvarlara, zeminlere, kapılara ve pencerelere çakmak için çivi dövdüler. Her tuğlayı elleriyle yaptılar - aslında bugün Monticello'nun duvarlarındaki bazı tuğlalarda köle çocukların parmak izlerini görebilirsiniz.
Ülkenin Capitol binasını köleler inşa etti. Beyaz Saray'ı inşa ettiler. Eyalet başkenti binaları da dahil olmak üzere güneyde sayısız eyalet ve ilçe binası inşa ettiler. Kölelerin emeği, Louisiana Satın Alma'nın keşfedilmemiş bölgelerine batıya giden yollarımızı ve köprüleri inşa etmek için kullanıldı. Köleler, erken dönem beyaz Amerikalıların sırtına gömlekler giydiren güneydeki pamuk ekinlerini hasat etti. Karınlarına ekmek koyan buğdayı hasat ettiler. Köleler, beyaz çocukların içmesi için süt üreten ineklere baktı. Çoğu durumda, köle kadınlar beyaz sahiplerinin bebeklerini emzirdi. Sally Hemings'in Monticello'daki köle mahallelerinin yeni sergisinde, beyaz bir bebeği tutan bir kadın kölenin siyah kollarını gösteren bir fotoğraf var.
Köleler sabah Thomas Jefferson'ı kaldırdı. Kahvaltısını hazırladılar ve giyinmesi için kıyafetlerini hazırladılar. Kalemlerini ve kağıtlarını yazı masasının üzerine yerleştirdiler. Aslında, Thomas Jefferson'ın köleleri olmasaydı, muhtemelen "bütün insanlar eşit yaratılmıştır" diye ünlü olarak ilan ettiği Bağımsızlık Bildirgesi'ni yazmaya vakti olmazdı.
Bu bizim ulusal trajedimiz, değil mi? Aradan bunca yıl geçmesine rağmen Thomas Jefferson'ın hayali hala gerçekleşmedi. Geçen hafta sonu Monticello'da kuzenimle benim fotoğrafımız çekilmeden önce, Virginia eyaletinde çekilmiş başka fotoğraflar da her yerde yayınlandı, kablolu haberlerde tekrar tekrar gösterildi. Virginia valisinin siyah yüzlü ya da her halükarda siyah yüzlü birinin Ku Klux Klan beyaz cübbesi ve sivri şapkalı bir adamın yanında duran fotoğraflarıydı. Fotoğraflarda kim gösteriliyorsa, Virginia valisinin tıp fakültesi yıllığının kişisel sayfasında göründüler. Daha sonra, Virginia başsavcısı, üniversitedeyken Cadılar Bayramı kostümü için kendisinin de siyah yüzünü giydiğini itiraf etti.
Bugün roman, film ve gazetecilik yazarıyım ve Shannon, Houston, Teksas'ta bir sabah televizyon programının sunucusu. Bu ülkedeki şanslı kişilerden biri olduğumuzu söyleyebilirsiniz ve bir doğum kazası olarak şanslı olduğumuz konusunda kesinlikle haklısınız. Ama Thomas Jefferson'ın mezarı üzerinde bir arada durmak için savaşmamız gerekti. CBS "Bu Sabah" ile bir röportajı yeni bitirmiştik. Sonunda, Sally Hemings'in köle mahallelerinin yeni sergisinde birlikte oturduğumuz gün geldi ve Thomas Jefferson'un kabul edilen torunları olarak kuzenler olarak röportaj yaptık.
Shannon Lanier için her zaman böyle değildi. Aile geçmişinden Sally Hemings ve Thomas Jefferson'ın oğlu Madison Hemings'in soyundan geldiğini biliyordu. Ayağa kalkıp sınıfa üçüncü başkan Thomas Jefferson'ın büyük bir torunu olduğunu duyurduğunda Amerikan başkanlarıyla ilgili bir derste ikinci sınıfta olmanın hikayesini anlattı. Öğretmen ona oturmasını ve yalan söylemeyi bırakmasını söyledi. Shannon'ın annesi, öğretmeniyle başını beladan kurtarmak için ertesi gün müdüre gidip Shannon'ın sınıfta söylediklerinin doğru olduğunu söylemek zorunda kaldı.
Ama öncesinde ve sonrasında, birkaç kişi - zaten beyazlar - Jefferson'un Sally Hemings'in çocuklarına babalık yaptığına inanıyordu. 1998'de bir DNA testi yayınlanana kadar tarihçiler Hemings ailesinin bir yüzyıldan uzun süredir var olan sözlü tarihini kabul etmek için gelmediler.
Shannon ile ilk kez o zaman tanıştım. 1999'da Hemings kuzenlerimden yaklaşık 50'sini Jefferson soyundan gelenlerin Monticello'daki aile birleşimine davet ettim. İyi gitmedi. O sıralarda Monticello, Thomas Jefferson'ın köle sahibi olmasının mirasıyla yeni yeni yeni yeni ilgilenmeye başlamıştı. Yine de evde bir tur atabilir ve doktorlardan birinin söylediği “köle” kelimesini asla duymayabilirsiniz. Jefferson'ın beyaz soyundan gelenlere gelince, Sally Hemings'in soyundan gelenlerin birleşmelerini bozmalarından memnun değillerdi. Hemming'leri davet ettiğim için özellikle benden memnun değillerdi. Aramızdaki ırkçılar ve beyaz üstünlükçüler çileden çıktı. Birkaç yüz nefret mektubu ve yüzden fazla ölüm tehdidi aldım. Onlara göre ben bir “ırk haini”ydim çünkü Hemings kuzenlerimi kucaklamıştım.
Sonraki üç yıl boyunca geri dönmeye devam ettik. Jefferson'ın beyaz torunlarını Hemings kuzenlerimizi aileye kabul etmeye ikna etmeye çalışıyordum. 2002'de bir oylama yaptılar ve Hemings ailesine karşı 95'e 6 gittiler. Heminglerin gerçekten de kuzenlerimiz olduğuna evet oyu veren altı kişiden beşi ben, erkek ve kız kardeşlerimdi.
Hemings ailesindeki kuzenlerimi Monticello'ya ilk davet ettiğimden bu yana yirmi yıl geçti. Artık farklı bir yer. Sally ve erkek kardeşlerinden birinin yaşadığı köle mahallesini ortaya çıkardılar. Bir köle mezarlığı buldular ve korudular ve aktif olarak daha fazlasını arıyorlar. Bugün bir tura çıkarsanız, Monticello'daki köle yaşamı hakkında, Thomas Jefferson'ın kendisi hakkında öğrendiğiniz kadar çok şey öğrenirsiniz.
Geçen hafta Virginia'da Vali Ralph Northam'ın yıllığındaki ırkçı fotoğraflarla ilgili tartışmalar hakkında bir makale okudum. Makalenin yazarı, ırkçı inançlara sahip olmak ile ırkçılık eylemleri arasında büyük bir fark olduğunu söyledi. Kara surat giymek veya Ku Klux Klan kostümü giymek ırkçılıktır. Bir konfederasyon bayrağını sallamak veya konfederasyon generallerine anıt gibi simgeleri kutlamak da öyle. Zehirli bir fikrin aleni ifadeleridir. Beyaz ırkın üstünlüğünü savunmak ve incitmek içindir.
Thomas Jefferson'ın tüm erkeklerin eşit yaratıldığını yazmasından 240 yıldan fazla bir süre sonra, hala çok fazla açık ırkçılık görüyoruz ve neredeyse yeterli eşitlik yok. Ralph Northam neden onun ve arkadaşlarının Richmond's Monument Bulvarı'ndaki Arthur Ashe heykelinin yanında poz verdiği bir fotoğrafı yıllığında yayınlamadı? Robert E. Lee, Jefferson Davis ve konfederasyon ve beyaz üstünlüğü ile ilişkili diğerlerinin heykelleriyle birlikte sergilenen tek Afrikalı Amerikalı heykeli.
Monticello, oradaki köle yaşamının ve bunun uzantısı olarak Amerika'daki köle yaşamının hikayesini anlatarak bir eşitlik eylemi gerçekleştiriyor. Hemings ailesindeki kuzenlerim ayağa kalkıp gururla "Thomas Jefferson'ın torunlarıyız" dediğinde, bir eşitlik eylemi yapıyorlar. Monticello'daki aile toplantısına benimle gelmeleri için onları davet ettiğimde sanırım kendi eşitlik hareketimi yaptım. Ben diyordum, onlar da işte buradayız diyorlardı. Hepimiz aynı ailedeniz. Hepimiz Jefferson'ın çocuklarıyız.
Burada gördüğünüz fotoğraf, Amerikalılar olarak kim olduğumuzun bir resmidir. Bir gün biri siyah biri beyaz olan iki kuzenin fotoğrafı olağandışı görünmeyecektir. Bir gün, eşitlik eylemleri ırkçılık eylemlerinden daha ağır basacak. Ancak o güne kadar Shannon ve ben doğru olan için savaşmaya devam edeceğiz. Ve bir gün kazanacağız.
Kaynaklar
Truscott, Lucian King, Jr. Komuta Görevleri. New York: EP Dutton and Company, Inc., 1954.
Atkinson, Rick. Son Işıkta Silahlar: Batı Avrupa'da Savaş, 1944-1945. New York: Henry Holt ve Şirketi, 2013.
Eisenhower, Dwight D. Avrupa'da Haçlı Seferi. Garden City, New York: Doubleday & Company, 1948.
Farago, Ladislas. Patton: Çile ve Zafer. New York: Ivan Obolensky
- Ferguson, Harvey. Son Süvari: General Lucian K. Truscott Jr.'ın Hayatı (2015). alıntı Bilimsel biyografi
- Jeffers, H. Paul. Onur Komutanlığı: General Lucian Truscott'un İkinci Dünya Savaşı'nda Zafere Giden Yolu. Nal KALİBRE, New York. 2008. ISBN 978-0-451-22402-6
ABD Yedinci Ordusu. Resmi Günlük. 3 cilt Genelkurmay Sekreterliği, ABD Yedinci Ordusu, 10 Ocak 1944 - 2 Haziran 1945.
Weigley, Russell F. Eisenhower'ın Teğmenleri. Bloomington, IN: Indiana University Press, 1981.
Wyant, William K. Sandy Patch: Korgeneral Alexander M. Patch'in Biyografisi. New York: Praeger Yayıncılar, 1991.
- Phibbs, Brendan, M.D., The Other Side of Time, Little, Brown and Company, Boston, 1987, ISBN 0-316-70510-1 Bir ordu cerrahının hatırası.
Bir Mezar Bul, veritabanı ve resimler (https://www.findagrave.com: erişim tarihi 03 Nisan 2021), Lucian King Truscott Jr. (9 Ocak 1895–12 Eylül 1965) için anma sayfası, Find a Grave Memorial no. 11378419, Arlington Ulusal Mezarlığı, Arlington, Arlington County, Virginia, ABD'ye atıfta bulunarak, Find A Grave tarafından korunmuştur.
Lucian K. Truscott Jr. Etkinlik Türü: Evlilik Etkinlik Tarihi: 27 Mart 1919 Etkinlik Yeri: Cochise, Arizona, Amerika Birleşik Devletleri Etkinlik Yeri (Orijinal): Cochise, Arizona, Amerika Birleşik Devletleri Cinsiyet: Erkek Yaş: 24 Doğum Yılı (Tahmini): 1895 Eşinizin Adı: Sarah N. Randolph Eşinizin Cinsiyeti: Kadın Eşinizin Yaşı: 22 Eşinizin Doğum Yılı (Tahmini): 1897
Paylaş
54 yıldır yazarım ve hiç bu kadar çılgınca, bu kadar inanılmaz, bu kadar açıklanamaz, yazacak kelime bulamadığım bir şeyle karşılaştığımı sanmıyorum. Ama dün Amerika Birleşik Devletleri Senatosu'nda olanlar beni oraya getirdi. Dün gece birkaç saatimi ve bu sabah birkaç saatimi bu hikaye için bir başlık yazmaya çalışarak geçirdim. İşte bulduğum birkaç tanesi:
"Suçluların kendilerini hapisten çıkarmak için oy kullanmasına izin veriyoruz."
"Neden Gururlu Çocuklar'ı tekrar davet edip onlara oy vermiyoruz? AMAN TANRIM. Mitch McConnell az önce yaptı."
Ancak bu olası manşetlerin hiçbiri, Cumhuriyetçilerin Donald Trump'ı ve kendilerini 6 Ocak'ta Capitol'e yapılan saldırıya ilişkin bir soruşturmadan korumak için gizlice kullanmalarına izin veren Senato kurallarının saçmalığını yansıtmıyor. , “masum” olarak oy verin ve jüriyi asılmış duruma getirin.
Belki de dün tamamen Amerikan ve anti-demokratik Senato Cumhuriyetçilerinin nasıl davrandığını anlamanın en iyi yolu, benimle zamanın sisleri arasında 16 Kasım 2002 yılına, tam olarak geriye yolculuk etmektir. O gün ne olduğunu hatırlıyor musun? Bakana kadar yapmadım. 16 Kasım 2002'de olan şey, Birleşik Devletler senatosunun "11 Eylül saldırılarını çevreleyen koşulların tam ve eksiksiz bir hesabını hazırlamak için" komisyonu oluşturan yasayı onaylamak için oy kullanmasıydı.
Sadece bunu seveceksin. Sesli oylama ile yaptılar. Hiçbir “hayır” oyu kaydedilmedi. Senato, ülkenin kuruluşundan bu yana yabancıların anavatana yönelik en kötü saldırısını inceleyen komisyonun lehinde oybirliğiyle oy kullandı.
Dün, elbette Senato, ülkenin kuruluşundan bu yana hükümetimize yönelik en kötü iç saldırıyı çevreleyen koşulları araştırmak için benzer bir iki partili komisyon oluşturulmasına karşı oy kullandı. Mevzuat, Senato Cumhuriyetçi lideri Mitch McConnell tarafından oluşturulan bir haydut tarafından durduruldu. Grubunun üyelerinden “kişisel bir iyilik olarak” komisyonla ilgili yasayı ilerletmek için oy kullanmamalarını istedi. Komisyonu kuran yasayı çiğnedi. Onu öldürdü.
Dün yapılan oylamada dikkat çeken iki şey var: Birincisi, komisyonu kurmak için oy kullananların 19 oyla kazanması. Amerika Birleşik Devletleri Senatosu'nda hüküm süren herhangi bir demokratik sistemde, komisyon dün oylanacaktı. Senato katından bir itiraz gelirse, yasayı ilerletmek için 60 oya ihtiyaç duyulduğu için bugün yapılan oylama bir yenilgi olarak sayıldı.
İlginç olan diğer şey ise, 11 Eylül komisyonunu kurmak için Senato oylamasını, 1/6 komisyonunu reddetme oyu ile karşılaştırırsanız, yaşananlar, Senato'nun El Kaide'ye veto yetkisi vermesi durumunda ne olacağı ile eşdeğerdir. 2002'de komisyon oylaması. Etkili bir şekilde konuşursak, Senato Cumhuriyetçilerin, hayır, Donald Trump tarafından Capitol'e yapılan saldırıyı soruşturmanın çok iyi bir fikir olduğunu düşünmüyoruz demesine izin verdi. Capitol'e yapılan saldırı bir saldırı olduğu için “hayır” oyu verdiler. Cumhuriyetçi saldırı. 1 Ocak'ta Capitol'e saldıranlar onların adamlarıydı. Cumhuriyetçi Trump destekçileri, kapıları kıran ve Capitol'e koşan ve yeri tahrip eden. Senato Odası'nın kapılarını kıran ve saldırı korkusuyla önceden kaçan Senatörlerin masalarını yağmalayan Demokratlar yoktu. Capitol'e saldırmaktan tutuklanan Demokratlar yoktu. Cumhuriyetçileri destekleyen tamamen muhafazakar Trump'tı.
Adamlarının seçimi kaybetmesinden mutsuz olan, Seçim Koleji oylarının onaylanmasını durdurmak ve adamlarını Beyaz Saray'a geri döndürmek için bir düzeltme yapmaya çalışan bir Trump destekçisi, Cumhuriyetçi seçmen çetesiydi.
Bu yüzden 200 yıldan daha uzun bir süre önce bu ülkeyi kurmak için devrimci bir savaşa girişildiğinde devirdiğimiz monarşinin kurallarına kesinlikle bir selam olarak, Birleşik Devletler Senatosu tarihe El Kaide istisnası olarak geçmesi gereken şeyi kurdu. Şu andan itibaren, sözgelimi banka soygunculuğuna karşı yeni bir yasa çıkaracak o ağustos organı tarafından ne zaman bir yasa çıkarılsa, Senato banka soyguncularının odasının zeminine oturmasına izin vermeli ve banka soyguncularına kendileriyle ilgili yasa için oy vermeli. Senato, çocuk istismarına karşı federal yasaları dikkate alacaksa, çocuk istismarcılarını bu yasalarla ilgili tartışmayı durdurmak için oylamaya davet etmelidir.
Çünkü Amerika Birleşik Devletleri Senatosu'nu yöneten parlak sistem tam da bunu yaptı. Capitol'e yapılan saldırıya ilişkin dürüst, iki taraflı bir soruşturmadan en çok pay alanların, kendi destekçilerinin ve kendi liderlerinin suçlarıyla ilgili soruşturmayı yürütecek komisyonu azınlık oyu ile reddetmesine izin verdi. Parti.
Bu kapıdan bayanlar ve baylar - Birleşik Devletler Senatosunun kapısı - demokrasimizin kendi kendini yok etmesi ve Amerika Birleşik Devletleri'nin sonu yatıyor. Dün Senato'da olan faşizmdi. Kökleri köleliğe ve Jim Crow'un yıllarca medeni haklara ve oy haklarına karşı Senato filibuster'ını kullandığı benzersiz bir Amerikan faşizmiydi. Ve şimdi Donald Trump ve Mitch McConnell'in ve modern Cumhuriyetçi Parti'nin faşizmi.
Biz bu haydutluğu sona erdirmek ve ülkemizi geri almak için harekete geçene kadar bizim de faşizmimiz olacak.
Thomas Jefferson'ın Doğrudan Torunuyum. Anıtını Kaldırın.
Monticello, “bütün insanlar eşit yaratılmıştır” diye yazan ve bu sözlerin gerçekleşmesi için hiçbir zaman fazla bir şey yapmayan bir adam için yeterli bir türbedir.
Bay Truscott bir gazetecidir.
Ağabeyim Frank ve ben, Washington'un hemen dışındaki Virginia'daki evlerinde büyükanne ve büyükbabalarımızı ziyarete gittiğimizde, Mall'daki Smithsonian müzesini ziyaret edebilmemiz için bizi kasabaya götürene kadar büyükannemizi gıdıklardık.
14. Cadde Köprüsü'nde Potomac Nehri'ni geçerken, Jefferson Anıtı, Gelgit Havzasına bakan solda durdu. Müzelerden kısa bir yürüyüş mesafesinde olmasına rağmen anıtı hiç ziyaret ettiğimi hatırlamıyorum. Doğal olarak Jefferson Drive boyunca Mall'da bulunuyordu.
Büyükanne ve büyükbabalarımıza bu ziyaretleri yaptığımızda Thomas Jefferson'ın tarihiyle çevriliydik. Büyük teyzelerimizi ve büyük büyükannemizi ziyaret etmek için büyükannemizle birlikte Charlottesville'e giderdik - ve bizi dağdan Monticello'ya götürürler ve evde ve arazide oynamak için bizi bırakırlardı. Monticello'ya aile eviymiş gibi davrandılar, çünkü bir bakıma öyleydi: Jefferson'ın torunlarıydılar. Sadece birkaç mil ötede Edgehill adlı bir aile çiftliğinde doğup büyümüşlerdi.
Sanırım bu yüzden erkek kardeşim ve ben, büyük torunlar, Jefferson Anıtı'nı hafife aldık. Atalarının evini oyun alanı olarak gördük. Tüm büyük büyükanne ve büyükbabalarımızın, büyük teyzelerimizin ve büyük amcalarımızın gömüldüğü ve bir gün bize de gömüleceğimiz söylendiği yerdi. Jefferson Anıtı'na ihtiyacımız yoktu. Monticello yeterliydi.
Hala yeterli. Aslında, Jefferson'ın kendisine bir anıt olarak, neredeyse mükemmel. İşte bu yüzden Washington'daki anıtı kaldırılmalı ve değiştirilmelidir. Ulusal Park Servisi tarafından “özgürlük mabedi” olarak tanımlanan bu, başka bir şey değil.
Anıt, yaşamı boyunca 600'den fazla köleye sahip olan ve bunlardan biri olan Sally Hemings'ten en az altı çocuğu olan bir adam için bir türbedir. Bu ulusu kuran Bağımsızlık Bildirgesi'nde "bütün insanlar eşit yaratılmıştır" diye ünlü bir şekilde yazan ve bu sözlerin gerçekleşmesi için hiçbir zaman fazla bir şey yapmayan bir adam için bir türbedir. Ölümünden sonra, bazıları kendi çocukları olan Hemings ailesinden olanlar dışında köleleştirdiği insanları serbest bırakmadı. Borçlarını ödemek için herkesi sattı.
Aslında, torunu Thomas Jefferson Randolph, benim büyük-büyük-büyük-büyük-büyükbabam da dahil olmak üzere, onun beyaz torunlarından bazıları, köleliği savunmak için İç Savaşta savaştı. Büyük büyükannem, 1866'da orada doğduktan sonra Edgehill'de onunla birlikte yaşadı. Sadece Jefferson'a değil, köleliğe de bu kadar yakınız. Onu çocukken ziyaret ettiğimizde, ağabeyim, ben ve Thomas Jefferson arasında sadece bir ölü vardı.
Ben bir köle sahibinin altıncı nesil büyük torunuyum. Sally Hemings ailesinden kuzenlerim de bir köle sahibinin torunlarıdır. Ama fark şu ki, büyük büyükbabamız onların büyük büyükannesine sahipti. Ailem onların ailesine sahipti. Jefferson Anıtı'nı ziyaret ettiğinizde öğrenemeyeceğiniz Amerikan tarihi budur. Ama bunu Monticello'yu ziyaret ettiğinizde öğreneceksiniz: Şimdi, güney kanadındaki mağara gibi yaşam alanlarında Sally Hemings'in yatak odasının bir sergisi var, erkek kardeşim ve ben çocukken oynadığımız bir oda.
Bu günlerde bir Monticello turu size, Jefferson tarafından tasarlandığını ve köleleştirdiği insanlar tarafından yapıldığını söyleyecek, Sally'nin kardeşi John Hemings tarafından yapılan doğrama ve mobilyalara işaret edecek. Bugün, köleleştirilenlerin yaşadığı ve çalıştığı yeniden inşa edilmiş kulübeler ve ahırlar sergileniyor. Monticello'da Başkan olan ve Bağımsızlık Bildirgesi'ni yazan Jefferson'ın tarihini öğrenecek, köle sahibi Jefferson'un tarihini öğreneceksiniz. Monticello neredeyse mükemmel bir anıt çünkü onu ahlaki kusurlarıyla, kusurlu bir adam, kusurlu bir kurucu ile ortaya koyuyor.
Bu yüzden onu kutlamak için Jefferson Anıtı'na ihtiyacımız yok. Beyaz mermerden bir sütun dizisiyle çevrili 19 fit uzunluğunda bronz bir heykelle onurlandırılmamalıdır. Kusurlu birlikteliğimizin köle sahibi kurucularını onurlandırma zamanı geçti. Uzun zaman önce hareket etmesi gereken zemin, sonunda altımızda hareket etti.
Ve hala köleleştirilmiş olanları özgür bırakmak için kaçan bir köle olarak savaşan, Birlik Ordusu için Konfederasyona karşı silahlı bir izci olarak savaşan bir kadın olan kurucu annelerimizden birini onurlandırmanın zamanı geldi - daha mükemmel bir ordunun ortaya çıkmasına yardımcı olan bir kadın. kölelikten sonra birlik, bu güne kadar devam eden bir süreç. Jefferson'ın yerinde bir heykel daha olmalı. Harriet Tubman'a ait olmalı.
Yüzlerce erkek ve kadını köleleştiren beyaz bir adamın yerine, hem köle hem de vatansever siyahi bir kadının 19 metrelik bronz heykelini görmek tarihi silmek değildir. Amerika'nın gerçek tarihini anlatıyor.
Lucian Truscott
Genel Lucian King Truscott Jr. (9 Ocak 1895 - 12 Eylül 1965), II. 1943-45 yılları arasında sırasıyla üçüncü Piyade Tümeni, VI Kolordu, On Beşinci Ordu ve Beşinci Ordu'ya komuta etti. O ve Alexander Patch, savaş sırasında bir tümen, bir kolordu ve bir disiplin ordusuna komuta eden tek Birleşik Devletler Ordusu subayı oldular.
Ocak 1944'te, tümen Anzio'ya ABD VI Kolordusu'nun bir parçası olarak saldırdı ve buna ek olarak İngiliz 1. Paraşüt Alay Savaş Timi. İngiliz Başbakanı Winston Churchill'in buluşu olan operasyonun, kuşatmayı geride bırakması ve kuşkusuz Almanları, İtalya'daki Müttefik ilerlemesini önemli ölçüde yavaşlatan Kış Hattı savunmalarından çekilmeye zorlaması gerekiyordu.
Yedekleri emmek için hızlı bir rahatlamadan sonra, Eylül ortasında, İtalya, Salerno'ya yapılan ön Müttefik çıkarmalarından 9 gün sonra, tümen burada, İtalyan yarımadasında, komuta altında, savaştığı yer olan İtalyan anakarasında karaya çıktı. Tümgeneral John P. Lucas tarafından yönetilen VI Kolordusu'ndan. VI Kolordu, Korgeneral Mark W. Clark'ın Birleşik Devletler Beşinci Ordusunun bir parçasıydı. Ekim ayında Volturno Hattı'nı geçtikten ve ağır zayiatların devam ettiğini fark eden Gustav Hattı boyunca aşırı kış iklimini önledikten sonra, bölünme dinlenme ve eğlence için yoldan çekildi.
Truscott, Mart 1943'te üçüncü Piyade Tümeni'nin komutasını devraldı ve Husky Operasyonu kod adlı Müttefiklerin Sicilya'yı işgali için hazırlıkları denetledi. Genellikle gerçekten sağlam bir koç olarak biliniyordu ve üçüncü Piyade Tümeni'ni gerçekten aşırı bir normal kadar getiriyordu. 48 yaşında, o zamanlar ABD Ordusu içindeki en genç tümen komutanlarından biriydi. Temmuz 1943'te Sicilya'ya yapılan saldırıda bölünmeye liderlik etti ve şimdi bir teğmen olan Patton tarafından yönetilen Yedinci ABD Ordusu'nun komutasının altına girdi. Burada, bölük dağlık arazide güzel mesafeleri aşırı hızla kat ettiğinde koçluğu işe yaradı. Ünlü ‘Truscott Trot’, birincil milin üzerinde saatte 5 millik bir yürüyüş temposuydu, daha sonra saatte 4 mil, yani saatte iki,5 mil olan standart normalden çok daha erkendi. Üçüncü Piyade Tümeni, Yedinci Ordu içindeki en iyi eğitimli, en iyi yönetilen tümen olarak düşünülüyordu.
Temmuz 1942'de Truscott, Fort Lewis, Washington'daki IX Kolordu Bölgesi çalışanlarına atandı. [10] 8 Kasım 1942'de, şimdi iki yıldızlı bir ana ortak olan Truscott, içinde altmışıncı Piyade Alayı'nın (dokuzuncu Piyade Tümeni'nin bir parçası) ve 66. Zırhlı Alayı'nın (2. Tümgeneral George S. Patton'ın altındaki Meşale Operasyonunun bir parçası olan Fas'taki Mehdia ve Port Lyautey'deki çıkarmalar. [11]
Mayıs 1942'de Truscott, Lord Louis Mountbatten'in altındaki Müttefik Birleşik Kurmay'a atandı ve Ağustos'ta Dieppe Baskını'ndaki ilk ABD gözlemcisi oldu. Baskın, esas olarak, 2. Kanada Piyade Tümeni'nin parçalarından oluşan ve iki İngiliz Komando'nun ilk Korucu Taburundan 50 kişilik bir müfrezeyle birbirine bağlandığı bir Kanada operasyonuydu. Korucular 3 Nolu Komando, 4 Nolu Komando olarak görevlendirildi ve birçok Kanada alayı arasında 6 Korucu ortaya çıktı. Bu, İkinci Dünya Savaşı'nda Amerikan birliklerinin Alman kuvvetlerine yönelik birincil hareketi hakkındaydı. [10]
1942'de, şimdi bir albay olan Truscott, İngiliz Komandolarından sonra modellenmiş bir Amerikan komando birimi yaratmada etkili oldu. Amerikan birimi Truscott (19 Haziran 1942'de tuğgeneral rütbesine yeni terfi etti) tarafından ilk Korucu Taburu olarak harekete geçirildi ve Binbaşı William Orlando Darby'nin komutasının altına yerleştirildi.
Truscott, bir Süvari Okulu öğretmeni olarak görev tarafından kabul edilen Süvari Subayları Kursu'nun tamamlanmasıyla birlikte, savaşlar arasında çeşitli süvari ve çalışanların görevlerinde görev yaptı. [7] Ayrıca göreviyle kolejine kabul edilen Birleşik Devletler Ordu Komutanlığı ve Genelkurmay Koleji'nden mezun oldu. [8] Otuzların başında, Fort Myer, Virginia'da konuşlanmış olan üçüncü Süvari Alayı olan E Troop'a komuta etti. [9]
27 Mart 1919'da Truscott, Thomas Jefferson Randolph ve Thomas Nelson Jr'ın soyundan gelen Sarah Nicholas “Chick” Nicholas Randolph (1896–1974) ile evlendi. Truscott (1920–1991), Lucian King (1921–2000) ve James Joseph (d. 1930–2020). [6]
Truscott, 6 Ocak 1895'te Chatfield, Teksas'ta Dr. Lucian King Truscott (1861–1922) ve Maria Temple (Tully) Truscott'un (1866–1938) oğlu olarak doğdu. [1] Öncelikli olarak Oklahoma'da büyüdü, Norman'a yakın Stella mezrasında ilkokul ve bir yıl liseye gitti. [2] 16 yaşındayken, eğitmen koçluğuna hak kazanmak için 18 yaşında olduğunu ve bir lise mezunu olduğunu iddia etti, Norman'daki devlet normal kolejinin yaz sezonu dönemine katıldı ve eğitim sertifikasını aldı. [2] 1917'de Birleşik Devletler Ordusu'na otostop çekmeye karar vermeden önce kolejde öğretmenlik yaptı ve fakülte müdürü olarak çalıştı. [3] Amerika'nın I. bir yıllık fakülteyi başarmış bir lise mezunu olmak. [4] After finishing the officer coaching camp at Fort Logan H. Roots, In October 1917 he was commissioned a second lieutenant within the Cavalry Branch. [5] During the battle, he remained within the United States to patrol the border with Mexico, and served with the seventeenth Cavalry Regiment at Camp Harry J. Jones, Douglas, Arizona. [5]
We are in the greatest cataclysm of our history: It's not an SNL skit
By Lucian K. Truscott IV
Published December 5, 2020 8:00AM (EST)
Doctors and nurses taking care of patients in ICU at hospital during COVID-19 (Getty Images)
Shares
I was thinking earlier in the week that I would sit down today and write a light-hearted column poking fun at Rudy Giuliani, lampooning Trump's whine-o-rama Facebook speech on Wednesday, taking a shot at Mike Flynn for calling on Trump to impose martial law and suspend the Constitution and order a whole new election. It's all been a bit too much this week, hasn't it? None of the regular descriptions fit: train wreck, clown car, dumpster fire, SNL skit. I'm so tired of exclaiming "unbelievable" as I read the day's newspaper and watch the news that my lips are cracked and I'm losing my voice.
It's not funny anymore. I've watched the continuing collapse of our national health and economy with abject horror. We are going through the greatest cataclysm the world has seen since the Great Depression. More people are now dying each day than we lost on 9/11. On Thursday, there were more than 200,000 new COVID cases. Over 100,000 people are now hospitalized. About 3,000 people are dying every day from the virus, meaning that we are approaching 100,000 deaths per month. CDC director Robert Redfield, who appears to have regained the use of his vocal chords since Trump was defeated, told a virtual conference of the U.S. Chamber of Commerce on Wednesday that "before we see February, we could be close to 450,000 Americans hav[ing] died from this virus." That means more than a half-million of us will have died before vaccinations are widely available.
Nearly 714,000 people filed for unemployment last week, a slight drop from the week before, but "it's still bad," said Diane Swonk, chief economist at the accounting firm Grant Thornton in Chicago, according to a report in The New York Times . "The fact that more than eight months into the crisis initial claims are still running at such a high level is, in absolute terms, bad news," said Joshua Shapiro, chief U.S. economist at the consulting firm MFR. "Moreover, with the pandemic again worsening, it is likely that claims will remain quite elevated for some time to come."
About 23 million Americans are currently receiving unemployment benefits, according to Department of Labor data. More than half of them, 13.5 million, will stop receiving benefits at the end of the year, according to CNBC . "There's going to be an enormous cliff at the end of the year," said Stephen Wandner, a labor economist and senior fellow at the National Academy of Social Insurance. Millions of people will lose the rent protections of the CARES Act and face eviction from their homes. Tens of thousands of small businesses may close. That's on top of the businesses that have already closed since the onset of this disaster.
We are facing an economic collapse of untold proportions. We are already in a health crisis greater than anything we've seen since the Spanish flu epidemic of 1918. We've been in both crises for nine months, and what has the federal government done since passing the CARES Act in March?
Well, the House passed a new $2.2 trillion stimulus bill back in October, but Senate Majority Leader Mitch McConnell, who has famously and, as it turns out, accurately referred to himself as "the Grim Reaper," has refused to take it up in the Senate. Now there is word that a bipartisan group of senators and representatives have signed on to a new bill amounting to about $900 billion that would provide some relief to people struggling to pay their rents, find a job and feed their families, but so far McConnell has ignored the proposal.
What's going on here? We are a country with the greatest economy in the world. We are, and have been, the red-hot center of invention and innovation for over a century. Everything that has contributed significantly to modern life, from the telegraph to the telephone to the automobile to the airplane to the television to the computer to the cell phone to the goddamned memory foam mattress, was invented here. Most of the advances in health care over the last century, from vaccines to open heart surgery to cancer care to gene splicing and even surgery on fetuses in the womb, were invented here and developed into procedures that are used all over the world.
And we can't come together as a country to protect ourselves by wearing simple masks to keep ourselves and others healthy?
This isn't just Donald Trump's fault, although his abject lack of leadership during the coronavirus pandemic has certainly contributed to the ongoing disaster it has become. This is our fault. We elected the gaggle of goofballs in the Congress who have been sitting around, like Georgia Sen. David Perdue, trading stocks and profiting from the very crisis they refused to deal with as they pull down taxpayer-funded salaries and enjoy tax payer-funded health care. We — and by "we" I mean us and our fellow citizens — voted these idiots into office. We voted for them in 2016, we voted for them again in 2018, and we just voted for them again in November. Onlar ours. Donald Trump, at least until Jan. 20 of next year, is ours. This ongoing cataclysm around us, the tens of thousands of people dying every month, the hundreds of thousands sick in bed or struggling to breathe in ICUs and emergency rooms, the millions who are out of work and standing in lines around the country at food banks struggling to feed their children, they are ours .
We can sit back in our blue states and wear our masks and limit our Thanksgiving dinners to our significant others and no one else, and we can congratulate ourselves that we have elected an honest, good man as our new president and an exciting young woman of color as our vice president, but that is not enough. With about 50 percent of the population telling pollsters that they will not get the vaccine once it becomes available, we are probably looking at losing a million of our fellow citizens before this pandemic is behind us, and there is a chance it will never be completely eradicated the way polio and yellow fever have. This isn't just a tragedy. It's a crime.
We have to face up to the fact that we are living in a broken country and a broken world. The coronavirus pandemic is a message from a future that is already here. It's a future of California wildfires that wipe out whole towns, a future of so many hurricanes in a single year they ran out of names for them, a future of wars that begin and never end, a future of air temperatures that melt whole continents of ice and kill oceans and food crops and beneficial bacteria, a future of water and air that sicken us, a future of diseases that will continue to make the leap between species and become harder and harder to cure, a future not of climate change but of climate eradication, a future that because we cannot come together and agree on basic science and a politics of compromise and cooperation will kill not just hundreds of thousands of us, but hundreds of millions.
One way or another, it's our future. We will have to live in it or die in it. Starting right now, it's up to us.
Rangers in WWII
T he 75th Ranger Regiment, consisting of three battalions and the regimental headquarters, evolved from the experiences of the U.S. Army in World War II. At the onset of the War, the Army had no units capable of performing specialized missions. By the end of the War, the Army fielded seven Ranger infantry battalions (the 1st through the 6th and the little known 29th) that conducted operations in North Africa, the Mediterranean, France, and the Pacific (the Philippines). The purpose of this article is to explain how the Rangers came to be in WWII, in particular those units formed in Europe and then committed to North Africa. Future issues of Veritas will include articles on Ranger operations in Sicily and Italy, France, and the Philippines (the 6th Ranger Battalion).
Main article
Endnotes
Darby and the 1st Rangers are Formed
The U.S. Army did not have special operations units in 1941. That quickly changed when America declared war on the Axis and entered WWII. Brigadier General Lucian K. Truscott Jr., the U.S. Army liaison with the British Combined Operations Headquarters, proposed to Army Chief of Staff General George C. Marshall on 26 May 1942 that “we undertake immediately the organization of an American unit along [British] Commando lines. ” 1 A cable quickly followed from the War Department to Major General Russell P. Hartle, who was commanding the U.S. Army Forces in Northern Ireland, authorizing the activation of the 1st Ranger unit . 2
1 Lucian K. Truscott Jr., Command Missions: A Personal Story (New York: Arno Press, 1979), 38.
2 Truscott, Command Missions, 39.
The original idea was that the 1st Ranger Battalion would be a temporary organization to disseminate combat experience to new American troop units . 3 The battalion would have detachments temporarily attached to British Commando units when they raided German-held countries in Europe. Then, the combat-tested, or “blooded,” soldiers would return to their units to share their experiences . 4 Soldiers would be cycled through Commando training and return to the United States to train additional troops . 5
3 David W. Hogan Jr., U.S. Army Special Operations in World War II (Washington, DC: Center of Military History, 1992), 11–12.
4 Robert W. Black, Rangers in World War II (New York: Presidio Press, 1992), 3 William O. Darby and William H. Baumer, Darby’s Rangers: We Led the Way (San Rafael, CA: Presidio Press, 1980), 24–25 Truscott, Command Missions, 22–23, 37–38.
5 Black, Rangers in World War II, 3 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 24–25 Truscott, Command Missions, 22–23, 37–38.
Lieutenant General Truscott selected the title “Ranger” because the title “Commando” belonged to the British. He wanted a more fitting American moniker. “I selected ‘Rangers’ because few words have a more glamorous connotation in American military history. . . . It was therefore fitting that the organization destined to be the first of the American ground forces to battle Germans on the European continent in World War II should be called Rangers—in compliment to those in American history who exemplified such high standards of individual courage, initiative, determination and ruggedness, fighting ability, and achievement. ” 6 While Truscott was a student of military history in 1940, the movie “Northwest Passage,” staring Spencer Tracy and Robert Young, was popular and may have contributed to his choice of name. Based on the Kenneth Roberts’ novel, the film extolled the exploits of Roger’s Rangers in the French and Indian War with Spencer Tracy playing Major Robert Rogers . 7
6 Truscott, Command Missions, 40.
7 Kenneth L. Roberts’ Northwest Passage was published in 1937.
Once the decision was made to form a Ranger battalion, the next task was to select a commander. After some deliberation, Major General Hartle nominated his own aide-de-camp, Captain William Orlando Darby. An artillery officer, Darby had cavalry and infantry operational experience as well as amphibious training. Truscott was receptive, finding the young officer to be “outstanding in appearance, possessed of a most attractive personality, and he was keen, intelligent, and filled with enthusiasm. ” 8 His judgment of suitability proved accurate. The 31-year-old Darby, a 1933 graduate of West Point, demonstrated an exceptional ability to gain the confidence of his superiors and earn the deep devotion of his men . 9
8 Truscott, Command Missions, 39 Michael J. King, William Orlando Darby: A Military Biography (Hamden, CT: Archon Books, 1981), 32 Black, Rangers in World War II, 11.
9 King, William Orlando Darby, 1–3, 9, 16, 177 James J. Altieri, The Spearheaders (Indianapolis: Bobbs-Merrill, 1960), 31–32 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 1–2.
Promoted to major based on his selection for battalion command, Darby immediately began organizing his new combat unit. Soon flyers calling for volunteers appeared on U.S. Army bulletin boards throughout Northern Ireland . 10 Darby “spent the next dozen days [personally] interviewing the officer volunteers and, with their help, some two thousand volunteers from V Corps . . . in Northern Ireland—looking especially for athletic individuals in good physical condition. ” 11 The recruits, ranging in age from seventeen to thirty-five, came from every part of the United States. Most of the Ranger recruits joined because they wanted to be part of an elite force. Some units did try to unload misfits and troublemakers, but they were usually rejected and sent back . 12
10 Altieri, The Spearheaders, 15.
11 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 26.
12 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 24–26 Black, Rangers in World War II, 14 James J. Altieri, 1st and 4th Ranger Battalions, interview by Linda Thompson and Sergeant Martello, 18 May 1993, Fort Bragg, NC, interview transcript, ARSOF Archives, Fort Bragg, NC Colonel (Retired) Roy Murray, 1st and 4th Ranger Battalions, interview by William Steele, 23 January 1997, El Paso, TX, interview transcript, ARSOF Archives, Fort Bragg, NC.The V Corps, 1st Armored Division, and 34th Infantry Division provided the majority of volunteers for the 1st Ranger battalion in Northern Ireland. About 2,000 soldiers volunteered, but only 575 were selected to begin training.
The 1st Ranger Battalion was formed with volunteers from the following units: 281 from the 34th Infantry Division, 104 from the 1st Armored Division, 43 from the Antiaircraft Artillery units, 48 from the V Corps Special Troops, and 44 from the Northern Ireland base troops . 13 After a strenuous selection program to weed out unfit soldiers, Truscott activated the 1st Ranger Battalion on 19 June 1942, at Carrickfergus, Northern Ireland, a town twenty miles north of Belfast . 14
13 Truscott, Command Missions, 39 At the time, V Corps was the major American combat unit in the United Kingdom and was comprised of about 25,000–30,000 soldiers.
14 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 24 General Orders 7, United States Army Northern Ireland Force, 19 June 1942, ARSOF Archives, Fort Bragg, NC. The 1st Ranger Battalion consisted of Headquarters and Headquarters Company and Companies A–F. All were activated at Carrickfergus, Ireland, on 19 June 1942.
With considerable foresight, Darby was allowed a 10 percent overstrength for rejections and injuries in the tough training program to come. Five hundred seventy-five recruits began training at Carrickfergus. Darby could only retain 473 (26 officers and 447 men). These became the original members of the 1st Ranger Battalion . 15
15 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 26 Truscott, Command Missions, 39.
The Rangers were organized almost exactly like the British Commandos. Dönem “commando” connoted a battalion-sized unit of specially trained soldiers and, at the same time, the individual soldiers were called “commandos.” Each company had a headquarters of three (company commander, first sergeant, and runner) and two infantry platoons of thirty men each. The battalion consisted of a headquarters company with six line companies of sixty-three to sixty-seven men. The Ranger battalions sacrificed administrative self-sufficiency for foot and amphibious mobility . 16 Once the recruitment, organization, and assignments had been completed, the Rangers headed for Scotland for phase one of their training.
16 Murray interview Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 25–27 Altieri, The Spearheaders, 15–22, 66–67 Colonel I.B. Summers, Adjutant General, U.S. Army Forces in Ireland, memorandum for Major General Hartle, 13 June 1942, Theodore J. Conway Papers, U.S. Army Military History Institute, Carlisle, PA Black, Rangers in World War II, 11–12.1st Lieutenant Alfred Nelson leads B Company, 1st Ranger Battalion on a training road march near Achnacarry, Scotland, July 1942. Road marches were a staple of Ranger training. Note the World War I–style helmets and “combat” overalls which were meant to be the field uniform for infantrymen in WWII.
1st Ranger Battalion organization chart
About half the size of a standard infantry battalion the Rangers traded mass for agility and firepower. The six other Ranger Battalions were organized in the same manner.
In July 1942, Darby and the 1st Ranger Battalion started three months of training at the famed Commando Training Center in Scotland. After getting off the train in the town of Fort William, the recruits began an exhausting seven-mile forced march to their camp in the shadow of Achnacarry Castle. The road march set the tone for the next three months of rigorous training. British Lieutenant Colonel Charles Vaughan, MBE, commanded a cadre of battle-hardened Commando instructors, who taught Commando warfare to the Rangers. Under the watchful eye of the Commando cadre, the Ranger recruits underwent a strenuous physical fitness program that included obstacle courses and more speed marches through the rugged Scottish countryside. They received weapons training with individual and crew-served weapons, hand-to-hand combat, street fighting, and patrolling. They also conducted night operations and drilled in small-boat handling. Realism was stressed, including the use of live ammunition—something unheard of in U.S. Army units at the time. Five hundred of the six hundred volunteers that accompanied Darby to Achnacarry completed the Commando training with flying colors. One Ranger was killed and several were wounded by live fire . 17
17 Altieri interview Altieri, The Spearheaders, 34–39 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 25–26 Truscott, Command Missions, 39.
In August 1942, the 1st Ranger Battalion moved to Argyle, Scotland, for amphibious training operations with the British Royal Navy. The battalion next moved to Dundee where the Rangers were billeted in private homes. They practiced attacking the pillboxes and coastal defenses set up on the small islands off the Scottish coast to hone their skills in raiding and amphibious assaults . 18 The first test of the Ranger readiness for combat would shortly occur.
18 Altieri, The Spearheaders, 80–81 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 46–50 Instructions and Key to Programme of Work for U.S.A. Rangers, 1st to 31st July 1942, Harry Perlmutter Ranger Battalions of World War II Historical Collection, (hereafter cited as Perlmutter Collection), ARSOF Archives, Fort Bragg, NC William O. Darby, Progress Report to Lieutenant General Lucian K. Truscott Jr., 17 July 1942, Perlmutter Collection, ARSOF Archives, Fort Bragg, NC.
Dieppe Raid
While the 1st Ranger Battalion was in training, fifty-one Rangers were chosen for a special mission—the Dieppe Raid. Forty-one enlisted men and four officers were to be attached to two British Commandos (the British call their Commando battalions No. 1 Commando, No. 2 Commando, etc.), the rest went to various Canadian units. These Rangers would be the first American ground soldiers to see action against the Germans in occupied Europe. The Allied command hoped that the raid would ease the pressure on the Soviets. The real reason was to test the defenses of the port. The 2nd Canadian Division was to assault directly across the beach into the town of Dieppe. The Germans had emplaced coastal artillery batteries on both flanks of the city and built defensive positions within the town itself. Two British Commandos, Nos. 3 and 4, accompanied by fifty-one American Rangers were to seize and destroy the batteries . 19 On the night of 19 August 1942, No. 4 Commando landed and successfully destroyed the battery west of Dieppe before withdrawing . 20 En route to their designated target, the landing flotilla carrying the No. 3 Commando was dispersed by German “E-boats” [fast torpedo boats similar to an American patrol torpedo (PT) boat]. Only a fraction of the force made it ashore . 21 A group of Commandos engaged the Germans, preventing the battery from firing on the Allied fleet. Meanwhile, the Canadian-led main assault turned into a disaster. Captain Roy Murray, the senior Ranger on the raid stated:
19 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 44–45 Black, Rangers in World War II, 34–35 Patrick K. O’Donnell, Beyond Valor (New York: The Free Press, 2001), 4 Truscott, Command Missions, 64–72.
20 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 44–45, six Rangers accompanied No. 4 Commando: Sergeants Kenneth Kenyon, Marcell Swank, Kenneth Stempson, and Alex Szima, and Corporals Franklin Koons and William Brady.
21 James Ladd, Rangers and Commandos of World War II (New York: St Martins Press, 1978), 85, only fifty of 500 actually landed.
The problem was that in all of our activities we’ve always been used to night raids and surprise. There was no preparation before this attack on Dieppe. And the cliffs on either side of Dieppe had many German machine gun emplacements, and they had mortars in the center of town. And since we were supposedly going in quietly, we found at the last minute it had been decided that aircraft would go in with just using their machine guns five minutes before we attacked. The net result was that we awakened all the Germans and had them ready for us when we came in. The Canadians did a great job—very courageous. But they were enfiladed by the fire and by the mortars. And the only cover they had on this beach at low tide was the tanks that came in with them. The unfortunate part of having the tanks coming on that beach was that the exits from the beach were three stairways from the beach up about twenty feet to the esplanade at the top. The stairways were not really suitable for tank efforts. So the tanks stayed on the beach, and they got knocked out . 22
The Canadians suffered 3,400 casualties out of the 5,000 troops who landed including 600 dead, 1,900 prisoners of war, and 300 missing . 23 Three Rangers were killed and several were captured. However, all earned the respect of the Commandos . 24 The hard lessons learned at Dieppe proved invaluable to the success of Operation OVERLORD in Normandy two years later . 25 Following the raid, the 1st Ranger Battalion was alerted to prepare for the invasion of North Africa. Almost simultaneously, a second Ranger unit was formed in England.
23 Truscott, Command Missions, 71.
25 Ladd, Rangers and Commandos of World War II, 82–93.Map of Dieppe Raid. While the Commandos hit the artillery batteries on the flanks, the Canadians landed in the center assaulting directly into the town. The German garrison was awakened by some strafing runs five to ten minutes before the landing, thereby allowing them to man the defenses.
The 29th Ranger Battalion (Provisional)
Most soldiers have never heard of the 29th Ranger Battalion (Provisional). The European Theater Headquarters wanted to retain a Ranger presence in England. The 29th Ranger Battalion was formed there on 20 December 1942, shortly after the 1st Rangers shipped out for the invasion of North Africa. Infantry Major Randolph Milholland formed the battalion with volunteers from the 29th Infantry Division, a National Guard division with elements from Virginia, Maryland, and the District of Columbia . 26 Like Darby’s Rangers, the 29th Ranger Battalion trained at the British Commando Center at Achnacarry, Scotland. After completing five weeks of rigorous training, the battalion was attached to Lord Lovat’s No. 4 Commando for additional unit training . 27
26 Major Milholland was a battalion executive officer in the 115th Infantry Regiment. By the end of the war Milholland was promoted to lieutenant colonel and commanded 3rd Battalion, 115 Infantry through the Normandy campaign and into Germany. Milholland would later become the Adjutant General of the Maryland National Guard.
27 Joseph H. Ewing, 29 Let’s Go! A History of the 29th Infantry Division in World War II (Washington, DC: Infantry Journal Press, 1948), 18–19 Black, Rangers in World War II, 50, 63 Hogan, U.S. Army Special Operations in World War II, 38 Captain Cleaves A. Jones, Liaison Section, report to Brigadier General Norman D. Cota, Combined Operations G3 Section, 18 March 1943, Perlmutter Collection, ARSOF Archives, Fort Bragg, NC. Captain Cleaves A. Jones, Liaison Section, report to Colonel Claude E. Stadtman, February 1943, Perlmutter Collection, ARSOF Archives, Fort Bragg, NC.Major Randolph Milholland, commanding officer of the 29th Ranger Battalion (Provisional), with Major General Leonard Gerow, commanding general of the 29th Infantry Division, in June 1943.
While attached to No. 4 Commando, several of the 29th Rangers participated in combat raids and reconnaissance missions into Norway. During a raid on a German radar station on the island of Ile d’Ouessant off the coast of France, the 29th Rangers acquitted themselves well . 28 On 20 September 1943, one Ranger company moved to Dover to participate in a 100-man raid in the Pas de Calais area of France. They were to destroy German coastal guns. Before they could go, however, the raid was canceled . 29 That disappointment was followed by a bigger bombshell: the 29th Infantry Division commander, Major General Charles H. Gerhardt, ordered the unit disbanded on 15 October 1943. The Rangers returned to their original units and fought with the 29th Infantry Division from D-Day until the end of the war . 30 In some respects, the 29th Rangers fulfilled the original intent for creating a Ranger battalion—to spread experience and training throughout the division. With the demise of the 29th Rangers, the first large-scale Ranger participation in combat would occur during the invasion of North Africa.
28 Hogan, Raiders or Elite Infantry, 38 Joseph H. Ewing, 29 Let’s Go!, 25.
29 Ewing, 29 Let’s Go!, 26.
30 Ewing, 29 Let’s Go!, 25–26.
Operation TORCH: The Rangers in North AfricaThe seizure of Arzew, Algeria, was the 1st Ranger Battalion’s first unit battle in WWII. Dammer Force came into the harbor and attacked the fort directly through the town. Darby Force assaulted the main battery.
The 1st Ranger Battalion spearheaded Operation TORCH, the Allied invasion of North Africa in November 1942. The battalion conducted a night landing with LCAs (landing craft–assault) at the Algerian port of Arzew on 8 November 1942. At about 0100 hours, the landing craft carrying two Ranger companies (A and B) under the battalion executive officer, Major Herman Dammer, stealthily entered the inner harbor. As the landing craft touched the dock, the Rangers jumped out and ran down the quay, directly into an attack of Fort de la Pointe. In about fifteen minutes, “Dammer Force” had captured the fort and had sixty surprised French prisoners, including the commandant in his pajamas . 31 “Darby Force,” consisting of C, D, and E companies headed for the Batterie du Nord, whose four 105mm cannons overlooked the harbor approach. For the mission, Company D served as a mortar company using four 81mm mortars to support the attack . 32 The Rangers suffered two dead and eight wounded in the attacks. The battery and the nearby fort were captured . 33 The successful Ranger missions helped to open the way for the 1st Infantry Division to capture Oran . 34
31 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 17–18 Hogan, Raiders or Elite Infantry, 24 Black, Rangers in World War II, 52.
32 Black, Rangers in World War II, 56–57.
33 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 20.
34 Black, Rangers in World War II, 52–56.
The Rangers remained in Arzew for the next two months. Major Darby was the town “mayor” and the 1st Rangers served as the military government and security force for the town . 35 Rather than rest and refit as an occupation force, Darby increased the operational tempo of the training with forced marches and marksmanship training. Darby stated that, “For the next two months I marched the men for long distances on short rations, so that the training in Scotland seemed easy in comparison. ” 36 His Rangers agreed that the training at Arzew was more physically demanding than at the Commando Training Center . 37 A rumor that the unit would remain in North Africa to train inexperienced infantrymen caused a flurry of transfers . 38 The Rangers received five officers and one hundred enlisted to replace their losses on 26 January 1943, just in time for the next combat action . 39
35 Black, Rangers in World War II, 59–60.
36 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 55.
37 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 54–55 Black, Rangers in World War II, 61–63 Murray interview.
38 Altieri, The Spearheaders, 188–90 Michael J. King, Rangers: Selected Combat Operations in World War II (Fort Leavenworth, KS: Combat Studies Institute, 1985), 13–14.
39 Black, Rangers in World War II, 62–63 Altieri, The Spearheaders, 191.
On 1 February 1943, the battalion boarded thirty-two C-47 transports and was airlifted to Youk-Les-Bains Airfield (near Tebessa) . 40 Attached to the II Corps, the Rangers were to plan a series of raids against the Italians and Germans in Tunisia. Their first objective was Sened Station. On the night of 12 February, Companies A, E, and F, marched across eight miles of difficult terrain, “ . . . each Ranger carrying a C ration, a canteen of water, and a shelter half. ” 41 The Rangers then camouflaged themselves with shelter halves and brush during the day to blend into the terrain. The next night the Rangers moved another four miles to get behind the Italian battle position. Just before midnight, the Ranger companies attacked with fixed bayonets. The Rangers drove the 10th Bersaglieri Regiment off the position, capturing an antitank gun and five machineguns, killing seventy-five, and taking eleven prisoners . 42 Ranger casualties for the operation were one killed and ten wounded . 43
40 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 55–56.
41 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 57.
42 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 57–60 Black, Rangers in World War II, 64–65 Hogan, Raiders or Elite Infantry, 24 Murray interview.
43 Hogan, Raiders or Elite Infantry, 24.
Their second mission was to seize the Djebel el Ank pass, key high ground near El Guettar. Darby stated that “with El Guettar in hand, General Allen [the 1st Infantry Division commander] could develop his plan of attack against the heights to the east and southeast. The pass at Djebel el Ank had to be taken first in order to anchor the division’s left flank. ” 44 On 20 March 1943, the 1st Ranger Battalion, with mortars and engineers attached, force-marched for ten miles at night across mountainous terrain to get into position. Just before dawn, the Rangers swarmed down into the enemy positions surprising the Italians from the rear. The assault cleared the El Guettar Pass and captured over one thousand prisoners . 45 The capture of Djebel el Ank Pass and El Guettar enabled Lieutenant General George S. Patton’s II Corps to launch its attack on Tunisia. For this action, the 1st Ranger Battalion received its first Presidential Unit Citation and Lieutenant Colonel Darby was awarded the Distinguished Service Cross . 46
44 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 69.
45 Hogan, Raiders or Elite Infantry, 26 Darby and Baumer, Darby’s Rangers, 70–72 Michael J. King, Rangers: Selected Combat Operations in World War II, 18–20.
46 Altieri, The Spearheaders, 242.The Rangers seized the key passes of Djebel el Ank Pass and El Guettar, Tunisia. Seizure of the strategic terrain allowed General Patton’s II Corps to attack, eventually seizing Tunisia.
Based on the successes of the 1st Ranger Battalion in North Africa, Darby was directed to form two additional Ranger battalions. With cadre from the 1st Battalion, the 3rd and 4th Ranger Battalions were activated and trained at Nemours, Algeria, in April 1943. The 1st Battalion was reconstituted with the original A and B Companies, the core of the 3rd Battalion came from C and D Companies, and the core of the 4th Battalion came from E and F Companies . 47 Darby, his officers, and his noncommissioned officers received hundreds of combat-tested soldiers from the Seventh Army units. Major Herman Dammer assumed command of the 3rd Battalion, Major Roy Murray the 4th Battalion, and Darby remained as the commander of the 1st Battalion. Darby was, in effect, in command of what became known as the “Darby Ranger Force.” Because the Army still considered the Ranger battalions as provisional temporary units, manpower was not allocated for a force headquarters . 48 The three Ranger battalions then began an arduous three-week training program to prepare the newly formed units for Operation HUSKY, the Allied invasion of Sicily . 49
47 Altieri interview Murray interview.
48 Hogan, Raiders or Elite Infantry, 40.
49 Altieri interview Murray interview.
The intent of this and future articles is not to provide an all-encompassing history of the Ranger battalions. Some excellent books have already been written. The reason for this article is twofold: first, to inform soldiers about Ranger history and heritage and second, to stimulate interest and oral history contributions from Ranger veterans. The next article of this series will cover the three Ranger battalions’ role in Sicily and Italy, through the battle of Cisterna.
Lucian K. Truscott IV: The Unsentimental Warrior
. General McChrystal got it entirely backward: generals definitely don’t die for their soldiers, and soldiers don’t die for generals. They die because generals order them into battle to accomplish a mission, and some are killed carrying out those orders. General McChrystal’s statement is that of a man who is sentimental about his job, and who has confused sentimentality with command.
I’ll tell you how I know this. In 1967, when I was a cadet at West Point, I met entirely by chance the journalist Will Lang, who had written a Life magazine cover story about my grandfather, Gen. Lucian K. Truscott Jr., during World War II.
After more than a few drinks that night, Will Lang told me a story. Grandpa had once allowed him to attend his early morning meeting with his division commanders Lang watched, a little bewildered, as Grandpa moved pins on a map and ordered his commanders to advance up this road or take this town or destroy that German brigade.
He pointed to a pin on the map and asked Lang if he knew what it meant when he moved that pin an inch or two forward. Lang admitted that he didn’t. “It means by nine o’clock, 25 of my men will be dead, and a few hours later, 25 more of them will die, and more of them will die until that unit accomplishes the mission I gave them,” Grandpa said.