Leonid Ilyich Brezhnev, Rusya İmparatorluğu'nun Yekaterinoslav Bölgesi Kamenskoye köyünde basit bir işçi sınıfı ailesinde doğdu (1913'te şehir statüsünü aldı ve 1936'te Dneprodzerzhinsk olarak değiştirildi). Ve Kamenskoe köyünün ünlü yerlilerinin yaşam yolculuğunun başlangıcındaki verilerde bile, tarihçilerin ortak bir görüşü yoktur. Bazıları yazılarında, Brezhnev'in doğum tarihini (Aralık 6 1906) (Aralık 19 eski stil) gösterir. Diğerleri, Aralık ayındaki 19’in, gelecekteki CPSU Merkez Komitesi Genel Sekreteri’nin yeni bir tarzda doğum günü olduğunu söylerken, eski olan Ocak 1’in 1907 tarihini gösteriyor. Vatandaşlıkla ilgili olarak, oybirliği de yoktur, görüş, Brejnev'i Ukraynalı çağıranlar ile Rus kökenli olanları savunanlar arasında paylaştırıldı.
1915-1921 yılları arasında Leonid Ilyich Kamensky'deki klasik spor salonunda eğitim aldı. Eğitimden sonra Kursk'ta bir petrol fabrikasında çalıştı. 1923 yılı Komsomol'a giriş ve arazi etüdü ve arazi ıslahı teknik okulunda çalışmaların başlamasıyla işaretlendi. Mezun olduktan sonra 1927'den bu yana RSFSR'nin Kursk bölgesinde, RSFSR'nin Sverdlovsk bölgesinde Beyaz Rusya SSR'sında uzmanlık yaptı. 1930'da Makine Mühendisliği Enstitüsü'nde öğrenci oldu. Moskova'da Kalinina, ancak bir yıl sonra yazışma departmanındaki metalurji enstitüsüne ev transfer etti. Fabrikaya paralel. Dneprodzerzhinsk'te Brezhnev, Bolşeviklerin Tüm Birlik Komünist Partisi'ne kabul edildi. 1935'ten 1936'ya kadar Kızıl Ordu'da tank Chita yakınlarındaki eğitim birimi. Sonunda Leonid Ilyich Brezhnev'e “teğmen” unvanı verilen mekanizasyon ve motorizasyon dersleri öğrencisi idi. Gelecekte dört kez Sovyetler Birliği Kahramanı anavatanına olan görevini yerine getirdikten sonra, teknik okul müdürü ve fabrikada mühendis olarak üst düzey görevlerde çalıştı. Ve 1937'den beri parti faaliyeti ana mesleği haline geldi. 1937'den savaşın patlak vermesine kadar Dnipropetrovsk bölgesinin siyasi yönetiminde liderlik pozisyonlarında bulundu. Partinin bölgesel komitesi bölüm başkanı, daha sonra CPSU bölgesel komitesinin sekreteriydi (b).
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, seferberlik çalışmaları, nüfusun tahliyesi ve üretim konuları ile ilgilenmektedir. Cephe Siyasi Dairesi Genel Sekreter Yardımcısı, Tugay Komiserliği, Ordunun Siyasi Dairesi Başkanı Cephesi görevlerinde bulundu. 1942 yılında, Sovyet ordusunda köklü reformlar ve değişimler gerçekleştiğinde, Brezhnev o sırada pozisyonunun genel lampas alacağını varsaymasına rağmen, albay rütbesine terfi etti. Büyük olasılıkla, apoletlerin yılı olan 1942'taki Leonid Ilyich'in sadece albayın yıldızlarını düşürmesinin asıl nedeni, kişisel bir meselenin çok hoş olmayan bir özelliği idi. "... favorileri var ...", - bu cümle ile komutan komiseri Brezhnev L.I. “Genel Sekreter” in gelecekteki yönetim tarzını, “halkı” devlet görevlerine atandığında, özünde Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti Birliğinin iktidarının üst kademelerinde yolsuzluk ve görevi kötüye kullanmada bir artış olduğunu görebilirsiniz.
Yine de, savaş, Leonid Ilyich'in büyük bir general olarak sona erdi. Bir süredir, Dördüncü Ukrayna Cephesi'nin siyasi departmanı başkanlığını görevlendiren askeri görevlerde bulundu ve OUN-UPA'nın (Ukrayna İsyan Ordusu) silahlı görevleriyle savaştı. Ayrıca 1945'te, Zafer Geçit Törenine katıldı - Dördüncü Ukrayna Cephesi standardı altında Kızıl Meydan'da bir alay komiseri olarak yürüdü.
Sonraki yıllarda, Leonid Ilyich Zaporizhzhya ve Dnepropetrovsk bölgesel parti komitelerinin ilk sekreterinin liderlik görevlerini üstlendi. 1950'de Moldova Cumhuriyeti Parti Merkez Komitesi'nin ilk sekreterliğine atandı. Daha sonra Brezhnev 1953'te orduda çalışmaya geri döndü: Ordunun Siyasi Müdürlüğü Başkan Yardımcılığına atandı ve filo. Bir yıl sonra Kruşçev Kazakistan'ı yönetmek için Brezhnev'i gönderdi. 1960 yılında ülkenin siyasi elitinde çeşitli görevlerde bulunduktan on yıl sonra Brezhnev, Yüksek Kurul Başkanlığı'na başkan oldu. Sınırsız güç elde ettikten sonra Kruşçev N.S.'nin biriktirilmesinde doğrudan rol alır. CPSU Merkez Komitesinin ilk sekreteri görevinden ve 1964'teki diğer görevlerden. Bundan sonra, rakiplere karşı savaşı kazanır ve aynı yıl SSCB Komünist Partisi'nin ilk sekreteri olur. O andan itibaren ülkede muhafazakar yönetişim dönemi başladı.
Brezhnev'in ilk adımı konumunu güçlendirmek oldu - devletin önde gelen görevlerine en sadık insanlar atanması: Andropov, Çernenko, Tikhonov, Schelokov. Bu, modern Rusya'nın bugünden bile kurtulamayacağı bir “ayrılma” sistemine yol açtı. Brejnev’in yönetimi altında, birçok devlet adamı on yıldan uzun bir süre boyunca liderlik pozisyonlarını elinde tutabiliyordu; bu da sonuçta kalkınma süreçlerinin durgunluğunu ve tüm faaliyet alanlarında bürokrasi ve muhafazakarlığın kurulmasını etkiledi. Ve bu, Sovyetler Birliği'nin büyük bir insan potansiyeline sahip olmasına rağmen, dünyada yüksek eğitim alan insanlarda ilk sırada yer aldı.
Bununla birlikte, tüm üretim göstergelerinde, Sovyetler Birliği yavaş yavaş Amerika Birleşik Devletleri'ni yakaladı. Liderlerin sadece nüfus için gıda ihtiyacını karşılaması mümkün değildi. Yüzlerce yüz bile tarımsal ekipman tedariki bile meyvelerini vermedi. Bu bağlamda, Brezhnev, Kruşçev'in tamamen kabul edilemez olduğu özel haneleri destekleme politikasını aktif olarak sürdürmeye başladı.
Sovyetler Birliği'nde ekonomik krizin başlamasının sebeplerinden biri sınai büyümenin durmasıydı. Ancak dünya petrol fiyatları, ülkenin ekonomisini ayakta tutmaya katkıda bulundu, sanayinin hareket etmesine, oto tesisler kurmasına (Volzhsky, Kamsky), SSCB'nin birleşik bir enerji sistemi yarattı. Neredeyse tamamen gazlı ve elektrikli köyler, orada yaşam standartlarının yükselmesine neden oldu. Şehirlerde çeşitli sosyal etkinlikler düzenlendi, 200'ten fazla milyonlarca aile ücretsiz konut aldı. Vatandaşların geliri ülkede ortalama bir buçuk kat arttı. Bu, Avrupa ülkeleri için tipik olan tipik bir nüfus artışı sağlamıştır. Aynı zamanda, Amerikalılarla yapılan yarışta, uzay araştırmaları ve güçlü bir askeri-sanayi kompleksinin oluşturulması için muazzam meblağlar harcandı. Brezhnev'in altında ülkemiz, nükleer bir çatışma olasılığını en aza indirgemek için yapılan savaşı engellemek için bir dizi anlaşmaya imza attı. Bunlara 1972'te imzalanan 1973, Saldırı Silahlarının Azaltılması Antlaşması, 1975 Nükleer Savaşın Önlenmesi Antlaşması, Helsinki İşbirliği, Güvenlik Yasası ve Devlet Sınırları dahildir.
Fakat paradoksal olarak, ordunun SSCB'nin bütün tarihinde en büyük gücüne ulaşması Leonid Ilyich döneminde idi. Bunun üzerine, Brezhnev sosyalist kampın gelişmekte olan ülkelerine cömertçe sponsor oldu: Vietnam, Mısır, Angola, Küba ve diğerleri. Amerika Birleşik Devletleri ile kapitalist bloğun diğer ülkeleri ve Sovyetler Birliği arasındaki belirsiz ilişkiler politikasını uygulamak ve aynı zamanda devletin dünya siyasi arenasında otoritesini güçlendirmek, son güne kadar devletin Afganistan’a askeri bir girişte bulunmasına izin vermek istemiyordu. 1968 yılı. Ve dış politika çatışmalarını çözmenin asıl yolu müzakere ve her seviyede diplomatların çalışması olarak kabul edildi. Afganistan'daki Sovyet ordusuna girdikten sonra, yaşlı "lider" askerlerin eve hızlı bir şekilde geri dönmeleri konusunda ısrar etti. Brejnev ayrıca, Çekoslovak senaryosunun çoğaltılması planlanan Polonya'da Prag Baharı'nın tekrarlanmasına izin vermedi.
Maddelerin birinin insan haklarına uyduğu Helsinki'deki eylemin imzalanması, böylece Brezhnev böylesi bir olgunun muhaliflik yolunu açtı. SSCB'nin bu hareketinin ortaya çıkması, tam da devlet başkanının yürüttüğü iç ve dış politikalara borçludur. Her ne kadar şimdi pek çoğu haklı olarak tüm muhaliflerin zulmünü organize ettiği için Brezhnev'i suçluyor.
Brezhnev'in altındayken, 1973'te Yahudiler Birliği'nden ayrılmak için “iyi” verildiğine dikkat etmek önemlidir. Yahudi milliyeti halkının göçü konusunda Parti Merkez Komitesinin toplantısı ile ilgili yakın zamanda yayınlanan belgeleri okuduysanız, Brezhnev'in sorunun özüne girmediğine, kolayca manipüle edilmediğine ve siyasi yolun yönetici seçkinler tarafından belirlendiğine, ancak Leonid Ilyich'e inanmadığına dair mahkumiyet çürüttü. Genel Merkez Sekreteri'nin, parti Merkez Komitesi üyelerinin tüm argümanları önünde belirsiz olan sert pozisyonu açıkça görülmektedir.
Ayrıca, Brezhnev dönemi, nüfusun alkol tüketiminin artması, toplumun kriminalleşmesi ve intiharın artmasıyla ilişkili. İçişleri Bakanlığı, suçun görülmedik şekilde artması ile baş edemedi, bu da bölümün acil personel ihtiyacına neden oldu. Bu genel olarak olumsuz bir rol oynadı, çünkü aceleyle vücutta çalışmak isteyen vatandaşların kişisel işleri bir şekilde ele alındı. Polislerde insanlar, omuz askısı taksalar bile kriminal yeteneklerini ve eğilimlerini terk etmeyecekleri “karanlık bir geçmiş” ile çalışmaya başladılar.
Brejniç'in durgunluk döneminin önemli bir olayı, İçişleri Bakanlığı ve KGB'nin iki yapısı arasındaki çatışma. Birbirlerine karşı düşmanlık yaşamak, şiddetli nefrete dönüşmek, Andropov ve Shchelokov, yıllar içinde zayıflayan Genel Sekreter üzerinde en büyük etkiye sahip olmaya çalıştı. Leonid Ilyich'in ölümünden sonra, güç SSCB İçişleri Bakanlığı'ndaki suistimallerle ilgili soruşturma başlatan Andropov'a geçti. Elde ettiği sonuçlara göre, Shchelokov İçişleri Bakanı olarak görevinden kurtuldu, Aralık 7 1984 unvanlardan ve ödüllerden mahrum kaldı. Ve Aralık'ta 13 kafasına av tüfeği koydu ve tetiği çekti.
Brejnev aptal bir adam değildi, ancak öncekilerden farklı olarak, ülkenin gücünü güçlendirmek için siyasi ve ekonomik önlemler sırasında elde ettiği tüm başarıları kullanmasını sağlayacak niteliklere sahip değildi. Fıkralara yol açan onun kibri, meslektaşlarının hatıralarını inceliyorsanız, çok saçma görünmüyor. Mesela, iktidarsızlığa düşkünlüğü arzusunda, Leonid Brejnev Merkez Komite İlk Sekreteri'nin görevini üstlenmek için, Kruşçev'in tutuklanmasını ve hatta fiziksel olarak ortadan kaldırılmasını aktif olarak planladı. “Peru güneşi” düzeninin gururu, özellikle de Brezhnev'in sözde biyografik üçlemesinde yetenekli gazeteciler tarafından detaylı bir şekilde tarif edilen, her zaman ve halkların mükemmel komutanı. Yukarıdaki tüm gerçekleri göz önüne alarak, Brezhnev'in yönetim dönemini net bir şekilde tanımlamak gerçekten mümkün değildir. Hikayeye dayanarak, herkes kendileri için bağımsız sonuçlar çıkarma hakkına sahiptir.