Pek çok etkinlik, şimdi lisede öğrenmem gereken fikirleri buluyorum. Mesela biri kızdığında, onlara ne söylemesi gerektiğini bilemedim (kendimden uzaklaşmak dışında).
Şimdi, Kızgın'a değil, benim için sorunun şöyle olduğunu öğrendim: Ne kaybetmekten korkuyorum?
Öfke her zaman korkudur. Ve korku her zaman bizim için önemli olan bir şeyi kaybetmekle ilgilidir.
Ne kaybetmekten korkuyorum?
Neredeyse asla kızmam, ama bu olduğunda ve soruyorum kaybetmekten korktumTüm bu duyguların tepesinde bir cevap var. Özgürlüğümü kaybedeceğim; Tek başıma olma hakkımı kaybedeceğim; Bağımsızlığımı kaybedeceğim; Bir arkadaşın şirketini kaybedeceğim.
Neye korktuğumu cevapladığımda, dünya aklım hızlı ve doğrudur: "Kaybedeceğim." ve cevap bir veya iki kelimedir. Bu sözleri açıklayabilir ya da açıklayamam, bu yaşam boyunca tekrar tekrar yaptım (fiziksel olarak hiç gerekli olmadı) savaşabilir ya da kaçabilirim.
Hava Kuvvetleri'ndeyken bile, silahlar insanlara ateş etmek için hiç yüklenmedi. . . sadece vahşi doğada hedefler. Uçarken hiçbir zaman kızmadım ya da öfkeli diğer pilotları da hatırlayamıyorum. Korkmuş olabiliriz, ama asla sinirlenemedi.
Bu benim için ne kadar geç olursa olsun, öğrenmek iyi bir şeydi.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bugünlerde ya da Thenadays, sevilen birinin hayatını ya da kendi hayatımı tehdit eden bir şey beni mahveder. Şimdi pek değil. Hiçbir şey umursadığım bir arkadaşımı tehdit edemez ve söyleyebileceğim kadarıyla hiçbir şey de hayatımı tehdit etmez.
Yakın Ölüm Deneyiminden Sonra
Ölüme yakın deneyicilerin çoğunun başına gelen garip bir şey var. . . ölmekten geri dönüyorlar ve artık ondan korkmuyorlar. Belki de Ölüm tanımı onlar için değişmiştir. Benim için var! Değişmiş çünkü acı verici bir şey yoktu, beni bekliyor, öldüğümü bile bilmiyordum. Uçak düştü ve bir hafta kadar sonra bilmiyordum.
Bir çiftçinin iniş şeridinde harika bir yumuşak iniş yaptığım yanılsaması, uçağın tellere takılmasından ve yere çarpmasından sonra bir dakika devam etti. Hiçbir çarpışma hissetmedim, uçarken ani bir değişiklik olmadı.
Ben her ikisi de mükemmel olan, bir ruh uçağındaki bir ruh pilotuydum. Bir hafta sonra, her yerdeki bir hastane yatağında uyandığımda hiçbir şeyin yanlış gittiğine dair hiçbir gölgem yoktu.
Bugünlerde bir şey beni öldürmekle tehdit ediyor, kızmıyorum: "Eve gitme zamanı? Güzel!" Çantalarım dolu.
Tıbbi bir ölüm kararını duyan insanların gülmekten alıkoyması nasıl olabilir? Hepimiz eve gidiyoruz ve üzüntü ölümcül bir oyundur, bir ruh değil. Dene. Şu anda ruhunuzun zihnine geçin ve ruhunuzun ölmek konusunda üzücü olup olmadığını sorun.
Ölümlü Olarak Ne Kaybedebiliriz?
Ölümlü olarak burada ne kaybedebiliriz? Evlerimiz ve uçaklarımız, hayatımızın eşyaları? Evde gerekli değil. Hayatımızı mı kaybettin? Komik . . ama imkansız. Arkadaşlıklarımız, aşklarımız? Ölümden sevgiyi kaybedemem. Ölümlü bir kurtulanla bitiyor gibi görünebilir, ancak eve uçurur olmaz hemen hepsi oradadır.
Uzun zamandır ayrılmak? Zorlukla. Hayatınızdaki hafızanızı alın; altı ya da on yaşınızdayken uzun zaman önce mi görünüyor? Birkaç dakika içinde gitti.
Tabii ki, zaman içinde ileri giden günlere olan inancımız çok yavaş, bir arabaya doğru ilerlerken bir ufuk gibi, geçmişte yıldırım geçerken. Yavaş zaman, geleceğin detaylarına özen göstermemiz için gereklidir.
Uzun arkadaşlar arasında ayı bekler? Evde doğru değil. . . Sevgili ayrılan arkadaşlar ne sıklıkta bizi tekrar görmek için bekleyemeyeceklerini söylüyor? Bildiğim kadarıyla, asla; Biz ölümlüler, onları her yıl korkunç şekilde özleyebiliyorlardı.
Ölüm İnanç? Önemli değil!
Benim için büyük bir değişim: Kazadan bu yana, ölüm inancı hiçbir şey!
Kemerli bir kapıdan eski arkadaşlarımın odasına, bir inanç zevkine, bir eve dönüşe taşınacak olsaydım, benim için tuhaf bir olay gibi gözükür mü? Hoşgeldiniz, kesinlikle; ama garip? Bir an değil! Bir saniyede ordayız, bize bağlı olanları, bir süre ölümlü olarak kalanları özlemiyoruz. . . Onları her gece rüyalarda göreceğiz, çoğunlukla unuturlar ama biz ruh olarak asla yapmayız.
Artık korktuğum tek zaman, şimdi, evi unuttuğum ve ölümlülerin inançlarına uyduğum zaman. Ve bir ölümcül sanırım bir süre daha olacağıma inanıyorum. Eve hatırladığımdan beri, korku yok.
Ölüm, birkaçımız için yalnız bir yer. Evimizin sınırsızca tercih edildiğini bulduğumda bile beklemeye söz verdiğimizden beri yaşıyoruz, ancak buradan ayrılmak bizim için üzücü bir olay değil. Yapacak bazı şeyler var ve yapacağız ama eve mi gidiyoruz? Bu bir gökkuşağı!
Makale Kaynağı
Yarı Zamanlı Melekler: ve 75 Diğerleri
Richard Bach tarafından.
Yazar Hakkında
Eski bir USAF pilotu, çingene avcısı ve uçak tamircisi olan Richard Bach'ın yazarı Jonathan Livingston Seagull, Illusions, Bir, Sonsuza Kadar Köprü, ve sayısız kitap. Kitaplarının çoğu, felsefesini göstermek için hayatından gerçek ya da kurgulanmış olayları kullanarak yarı otobiyografik olmuştur. 1970’te Jonathan Livingston Seagull Rüzgarla birlikte gittiğinden beri tüm ciltli satış rekorlarını kırdı. Yalnızca 1,000,000'te 1972 kopyalarından daha fazlasını sattı. İkinci kitap İllüzyonlar: İsteksiz bir Mesih'in Maceraları, 1977'te yayınlandı. Richard'ın adresindeki web sitesini ziyaret edin. www.richardbach.com