Bu makale yine gemilerin ve gemi karşıtı füzelerin rezervasyonunu tartışacaktır. Konu çok keskin bir reddedilmeye neden olacak şekilde kesildi ve sorunu, sorunu yeni bir bakış açısıyla vurgulayan düşünceleri paylaşma arzusu olmasaydı, halkı “uydurmalarıyla” rahatsız etmeye cesaret edemedi. Bu makale, amatör hesaplamalar ve ortalama bir erkeğin sağduyusunu kullanarak ilginç bir teknik problemi anlama girişimidir.
"Sınıflandırma" konusunda
Müteakip hesaplamaları tam olarak anlamak için, silah sınıflandırmasının önemsiz konularına değinmek gerekir. Bu gereklidir, çünkü birçok insan bu önemli konuyu görmezden gelir.
Bildiğiniz gibi, herhangi bir silahın amacı vardır ve buna göre sınıflandırılır. Hiç kimse ICBM'lerden koparma yeteneğini talep etmiyor tanklar ve hiç kimse ATGM'lerin diğer kıtalardaki şehirleri yok etmesini istemiyor.
Gemi karşıtı füzelerin kendi dar amaçları da var. BİK taktik (TN), operasyonel taktik (RTD) ve operasyonel atamadır (IT). Askeri sanatın temelleri uyarınca, ilkinin uygulanması savaşın sonucunu, ikincisi ise operasyonun sonucunu etkiler. Operasyonel taktik gemi karşıtı füzeler ara pozisyonda bulunuyor ve hem savaşın sonucunu hem de operasyonun sonucunu etkileyebiliyor.
Spesifik teknik özelliklerini ve buna bağlı olarak savaş yeteneklerini belirleyen gemi karşıtı füzelerin amacı budur. Dünyada en yaygın olan TN'nin ana füzeleri Uranüs, Zıpkın, Exocet, P-15, RBS-15, C-802 ve daha pek çok ünlü rokettir. CRP OT daha az yaygındır, ancak çoğu gelişmiş deniz gücü için hala kullanılabilir (Sivrisinek, Brahmos, C-602). PKR IT, yalnızca SSCB ve ABD'de (Tomahawk, Bazalt, Granite, vb.) Yaratıldı. CRP'nin sunulan sınıflamasına göre:
Savaş gemisi sınıflarının imhası için RCC TN: tekne, corvette, fırkateyn
Savaş gemileri sınıflarının imhası için PKR OTN: fırkateyn, destroyer, kruvazör. Savaş gemisi sınıflarının imhası için RCC HE: kruvazör, uçak gemisi. Taşıtların ve küçük savaş gemilerinin imha edilmesi kesinlikle düzenlenmemiştir.
BİK sınıflandırması konusu genellikle göz ardı edilir. Bu, Garpun veya Exocoet tipi gemi karşıtı füzelerin modern yıkıcı ve kruvazörlerde olası kullanımını tartıştıkları birçok yayında açıkça görülüyor. Bu tür amaçlar için tasarlanmadıkları açık olmasına rağmen. PKR Zıpkınının en yakın analogu olan Rus Uranüs, deniz taşımacılığının yanı sıra 5000 tona kadar yer değiştiren gemileri imha etmek için tasarlanmıştır. yani yok edici ve kruvazör şeklindeki hedefler bu kümeye hiç girmiyor.
Elbette bu, RPR OTN'nin bir füze botunu batırmak için kullanılamayacağı ve RCC TH'nin kruvazöre saldıramayacağı anlamına gelmez. Tabii ki yapabilir. Ancak, geliştirici böyle bir uygulama sağlamadı ve bu nedenle füzelerin bu kullanımı en uygun değil.
Donanma uzmanları hikayeler Falkland Savaşı'nı hatırlayın - diyorlar ki, orada Exoseta'nın yıkıcıları boğuldu. Bununla birlikte, 42 projesinin İngiliz avcılarının yer değiştirmesi, neredeyse RCC TH sınıfına tekabül eden, yani Exocset olan 5300 tonunu aşmamaktadır. Bu durumda, o dönemin yıkıcıları hakkında konuşuyoruz. Bugün, bu sınıfın gemileri güvenle bin tonluk yer değiştirmenin 7-8 işaretine yaklaşıyor ve zaten TAC füzesi için hedef seviyesinin ötesine geçiyor.
CRP prevalansı ve kullanım tehdidi
RCC TN, dünyanın neredeyse tüm denizcilik güçlerinin filolarına sahiptir. Bu son derece yüksek prevalanslarını belirler. Bu tür gemi karşıtı füzelerin taşıyıcıları tekneler, korvetler, fırkateynler, taktik uçaklardır havacılık ve bazı muhripler. Öyle görünüyor ki böyle büyük bir оружия en yüksek önceliktir. Sonuçta, hiç kimse asıl görevi olmasa da, gemi karşıtı füzelerin yok edici ve kruvazörlerde kullanılmasını yasaklıyor.
Ancak pratikte her şey tam tersi. ABD’nin askeri gemi yapımında tanınan dünya lideri, bölgeye yakın hava savunma silahlarını (Vulcan 20 mm hafif makineli tüfekler) Arly Burk tipi avcılarından kaldırıyor. Bu maliyet tasarrufundan yapılır. Fakat birinci önceliğe tasarruf mu ediyor? Destroyerin güvenebileceği tek şey, geminin hava savunması ve elektronik harp teçhizatı. Yakın savunma şimdi tamamen yok. Bu saçma durumu anlamak için, soruya biraz daha geniş bir şekilde bakmak gerekir.
Denizcilik güçleri dünyası uzun süredir birkaç büyük bölüme ayrılmıştır. Bir yandan bunlar ABD ve NATO'nun yanı sıra Japonya. Büyük bir savaş durumunda, koalisyon gibi birleşik bir cephe görevi görecekler. Öte yandan, bu Çin. Üçüncü taraf Rusya. Ve son olarak, dünyanın diğer tüm deniz ülkeleri. Son grup en büyüğüdür ancak teknolojik olarak en zayıf ve fakirdir. Bu ülkelerin bir fırkateynden daha büyük gemiler inşa etmek veya satın almak için gücü ve parası yoktur ve ana silahları RCC TN'dir. Bütün bunlar en yaygın gemi karşıtı füzeleri, tam olarak gemi karşıtı füzeleri yapar ve dünyadaki en yaygın gemi sınıfı korvet ve fırkateynlerdir. Özünde, bunlar eşit güçteki savaşlar için filolar filoları üçüncü dünya ülkeleri. Bu filolar neredeyse "büyük" güçlerle yüzleşemezler ve güvenebilecekleri tek şey şans ve şanstır.
Yok Ediciler ve kruvazörler ve onlarla birlikte hem RCC OTN hem de RPC HE yalnızca ilk üç grubu karşılayabilir. Aslında, kitlesel yıkıcılar bugün sadece ABD, Çin ve Japonya tarafından inşa ediliyor. Ve sadece Rusya ve Çin Halk Cumhuriyeti, BM BİK ve RPC OTN'yi yarattı. Bazılarının büyük NK'ları olduğu, ancak büyük füzeleri olmadığı, bazılarının ciddi füzeleri olduğu, ancak ciddi gemileri olmadığı ortaya çıktı. Bu belirgin dengesizliğin özü daha sonra netleşecektir.
ABD problemleri
Amerika Birleşik Devletleri, dünyanın ana deniz gücüdür. ABD, deniz gücünü en fazla geliştiren ABD'dir. Bununla birlikte, bazı nedenlerden dolayı, silahsız gemilerinin kuvvetlerini, yok edici ve kruvazör şeklinde tehdit etme konusunda daha az endişe duyuyorlar. Amerika Birleşik Devletleri uzun zaman önce, dünyadaki sayısız gemi karşıtı füzeden ve belki de gemi karşıtı füzelerin geri kalanından korkmayan, zırhlı bir destroyer yaratabilirdi. Neden aşırı pahalı gemileri ve profesyonel denizciler hakkında bu kadar dikkatsizler? Nedenin sıradan bir insan salaklığı olduğu varsayılabilir, ancak dünyanın en zengin ve en dişlek ülkesinde düşük değil miyiz?
Birleşik Devletler, filolarını en aktif şekilde kullandıkları “demokratik olmayan” rejimlere karşı birçok “cezai” işlemi gerçekleştirdi ve yürütüyor. Bununla birlikte, şu ana kadar hiçbir Yürütücü (veya başka bir RCC) savaş durumunda ABD Donanması gemisine vurmadı. Sadece birkaç kaza (Stark Fırkateyn, mürettebat ihmali) veya terörist saldırılar (Cole imha edici, mürettebat ihmali) vardı. Bu ve diğer davaların her ikisi de tipik veya düzenli değildir. Fakat bu, savaş halindeydi, hiçbir şey olmadı. Her ne kadar tehdit örneğin Libya ya da Irak’taysa.
Cezai işlemlerin özü kasıtlı olarak zayıf bir rakibe karşı hareket etmektir. Yukarıda bahsedildiği gibi, dünyanın çoğu ülkesi uçak gemileri veya yok ediciler tarafından doygun hale getirilmiş, ancak ilkel korvetler tarafından doygun hale getirilmiş güçlü bir filo oluşturamaz. Bu ülkeler güçlerinden füze füzeleriyle bir defalık roket salvou yapacak konumda değiller. Sadece ABD AUG'sini değil, hatta tek bir destroyerini tehdit edebilecek güçte bir voleybol. Çoğu tekne veya korvet, 4-8 CRP TH'de tipik bir yük taşır. Kenya filosunun Somali filosunu tehdit etmesi için bu oldukça yeterli. Ancak ABD’li bir yok ediciyi bile tehdit etmek kesinlikle yeterli değil. Yalnız Amerikalı bir destroyer bile, tam uyanık olmakla birlikte, her tür filonun sahip olabileceği her tür 8-16 gemi karşıtı füzeyi kolayca bozabilir. Bazı füzeler hava savunma füzesi sistemi tarafından düşürülecek, bazıları da ucuz savaş gemisi füzelerinin bulunmadığı elektronik savaş ekipmanları ile kapatılacak. İdeal durumda, AUG havacılığı düşmanın roket salvo menzili içine girmesine bile izin vermeyecek.
ABD filosunun gemilerini tehdit edebilecek tek seferlik PCR salvo oluşturabilen tüm ülkeler NATO’nun bir parçası ya da PRC ve Rusya’dır. Hala oldukça güçlü deniz güçleri var, ancak ABD ile ABD (Hindistan, Brezilya, Arjantin) arasında bir çatışma olduğunu hayal etmek çok zor. Diğer tüm ülkelerin ABD Donanması için ciddi bir tehdit oluşturma gücü yoktur.
Rusya Federasyonu veya Çin Halk Cumhuriyeti ile muhtemel bir savaş için, Amerikalılar görünüşe göre denizde ciddi bir şekilde savaşmayı planlamıyorlar. Kimse böyle bir savaşın gerçekliğine inanmaz, çünkü bu, zırhlı bir destroyerin dünyadaki en yararsız şey olacağı dünyanın nükleer ucu olacak.
Ancak NATO ile Rusya Federasyonu arasındaki çatışma nükleer olmasa da, ABD'nin Rusya Donanması'na karşı tutumu, Almanların 1941 yılında Sovyet Donanması'na karşı tutumu ile aynı. Amerika Birleşik Devletleri ve NATO açık denizlerde mutlak üstünlüklerinin olduğunun farkındalar. Gücünün zirvesinde olsa bile, SSCB, filosunun büyüklüğü bakımından ABD ve NATO'ya eşit olamazdı ve bugün daha da fazlası. Fakat tam tersi, Rusya Federasyonu kıyılarına hâkim durumda. Bu nedenle, Amerikan amirallerinin hiçbiri (41'taki Alman amiralleri gibi) haklı olarak filosunun ana güçlerini Rusya kıyılarına göndermeyecektir.
Ve AUG'nin Murmansk veya Vladivostok yakınlarındaki bir yerde ortaya çıkmasının anlamı çok işe yaramaz: Bu şehirleri yerle düzleştirerek bile, ABD stratejik bir başarı elde etmeyecek. Rusya, yüzyıllarca denizlere erişmeden yaşayabilir. Ona gerçekten acı veren bir darbe vermek için denizde değil karada yenilmeli.
ABD Donanması nükleer olmayan bir çatışmada Rusya Federasyonu veya Çin ile ne yapacak? Cevap basit: okyanus ötesi konvoyları koruyacak. Rusya Federasyonu ve Çin Halk Cumhuriyeti filosunu kıyı bölgesinden çıkmaya çalışmaktan korumak ve en azından denizlerde ABD’ye zarar vermek. Dünya okyanusunda müttefikler ve üsler şeklinde destek almayan PRC ve Rusya Federasyonu filoları bunun için uzun menzilli havacılık ve denizaltıları kullanmak zorunda kalacak. Hem bunlar, hem de diğerleri, PKR TN'nin taşıyıcıları değil - zaten operasyonel seviyede. Ve daha sonra gösterileceği gibi, RPC OTN ve HE’nin destroyer için zırh yaratması çok işe yaramaz bir iştir.
Rusya ve Çin'in Sorunları
Rus Donanması yıkıcı inşa etme olasılığını yitirdi ve şimdiye kadar buna devam etmeye çalışmıyor. Ancak PKR OTN, örneğin kıyı füze sistemleri şeklinde yaratılmıştır. PKR TN ve OTN'yi taşıyabilecek bir Rusya Federasyonu ve havacılık var.
ABD Donanması'nın sahip olduğu ayna görüntüsü. Amerikalıların büyük NK var, ancak BM ve RPC yok. Rusya Federasyonu neredeyse büyük bir NK'ye sahip değil, ancak bir ROV ON ve OTN var. Ve bu tamamen mantıklı. Gemi karşıtı füze ve personel karşıtı füze birimlerine, ABD Donanması tarafından kendilerine yönelik hedeflerin bulunmaması nedeniyle ihtiyaç duyulmamaktadır - ne Rusya Federasyonu ne de Çin Halk Cumhuriyeti gelişmiş AUG sistemine sahip değildir ve destroyer kruvazör sınıfı gemileri çok azdır. Sovyet zamanlarında bile, SSCB Donanması'nın yüzey gemilerinden gelen tehdit ABD'de o kadar ciddiye alınmadı ki, OTR ve OH'nin oluşumuna başladılar. Öte yandan, Rusya Federasyonu ve Çin Halk Cumhuriyeti, saldırı için potansiyel hedefler olarak, Amerikan KR ve EM’sinin 90’ine, 10’e uçak gemilerine kadar, 15 UDC ve DKVD’den daha fazla (ve bu Japonya’yı ve diğer NATO ülkelerini hariç tutmaktadır). Tüm bu hedefleri yenmek için, kesinlikle OTN'in PKR'si veya BM'nin PKR'ıdır. Sadece büyük bir hayalperest, Uranüs veya Execetes'in yardımıyla bir uçak gemisi karışımını boğmayı ciddi bir şekilde bekleyebilir. Bu nedenle Deniz Kuvvetlerimizde “büyük” roketlerin - Bazalt ve Granitlerin - gelenekleri çok güçlü.
Rusya, her iki PKR sınıfını da geliştirmek için oldukça mantıklı. Yıkıcılar ve kruvazörlerle mücadele etmek için RCC Brahmos, yani PKR OTN ve Zirkon, PKR OH olarak planlanmıştır. Rusya Federasyonu'nun asıl amacı hala sahili savunmak ve kapalı denizlere (Kara ve Baltık Denizi) hakim olmak olduğundan, bu tip kıyı PU'larının ortaya çıkışı mantıklıdır. Bizim şartlarımızda böyle bir kararın haklı sayılması düşünülebilir. Örneğin, Kırım'da böyle bir kompleks Karadeniz'in 2 / 3 alanını kontrol eder ve gizlendiğinde zeminde pratik olarak tespit edilemez (bir geminin aksine, gizli teknolojinin tam kullanımıyla bile, hala bir radyo kontrast nesnesi olarak kalır).
Ve bu, yakın deniz bölgesindeki filonun ana çarpma kuvvetinin - 3K55 "Bastion" (uzak bölgedeki - denizaltılar) gibi göründüğü şeydir. Örneğin, Karadeniz Filosu bir araya getirilen aynı Karadeniz Filosunun tüm gemilerinin şok yeteneklerini aşan bir 24 füzesini bir 300 km menzilinde ateşleyebilir.
Kıyı bölgesindeki muhtemel füze voleybolu sayısı bakımından Rusya, büyük bir filo inşa etmenin maliyeti olmadan ciddi bir seviyeye ulaşabilir. Gemi karşıtı füzeler, taktik uçaklar ve dizel elektrik denizaltılarını kullanabilen bu uzun menzilli havayı eklersek, resim kesin olacaktır. Bu durumda Rusya Federasyonu kıyılarına tırmanmak çok riskli hale geliyor ve ABD filosu benzer bir maceraya (denizaltılar ve uçaklar hariç) karar veremiyor. Dahası, yukarıda belirtildiği gibi, Rusya'nın kıyısındaki önemli ekonomik veya stratejik hedefler yoktur. ABD’nin ticari atardamarların yerleştirildiği okyanus üzerindeki kontrolünü kaybetmemesi ABD’nin, Murmansk’ın bombardıman ve bombardıman şüphesi ihtimalinden daha önemli (90-e’ye dayanan nüfusumuz için harabe ve bombardıman şok olamayacak).
Aynı zamanda, EM ve KR inşaatları Rusya için neredeyse gereksiz. EM ve CR inşa etmek için bu pahalı ve karmaşık gemilerin neden gerekli olduğunu açıkça anlamak gerekir. ABD'de, öncelikle AUG'nin korunması, amfibi bağlantılar ve büyük okyanus konvoyları ile ilgileniyorlar. Rusya Federasyonu bundan hiçbir şey alamadı ve planlanmadı bile. Buna göre, EM ve CR için hedef bulunmamaktadır.
Devam edecek ...