Üniversite: Yüzüncü Yıl Üniversitesi
Bölüm: Tıp Fakültesi
ÇALIŞMA ALANLARI
YÜKSEK LİSANS VE DOKTORA ÖĞRENCİLERİ
VEDAT BAKAN (2003)
Deneysel koroziv özofagus yanığında oksidatif hasar ve antioksidan tedavi
2. ÖZET Bu çalışmada, ratlarda deneysel koroziv özofagus yanığı oluşturularak, serbest oksijen radikallerindeki değişiklikler, melatonin ve steroid tedavisinin koroziv yanığın akut dönemi olan ilk beş günde serbest oksijen radikalleri üzerine etkileri, 4. haftada ise striktür gelişimi üzerine etkileri araştırıldı. Sprague-Dawley cinsi ratlar sham, kontrol, steroid ve melatonin grupları olmak üzere dört gruba ayrıldı. Gehanno ve Guedon’un tariflediği, Lui ve Ricardson’un modifiye ettikleri standart metod kullanılarak % 20 NaOH ile kontrol grubunda yalnızca koroziv yanık oluşturulurken diğer iki grupta ise koroziv yanık oluşturulduktan sonra, bir gruba deksametazon, diğer gruba ise melatonin verildi. Kontrol, steroid ve melatonin grupları dört alt gruba ayrılarak bir, üç ve beşinci günler yanık özofagial dokularda malondialdehit (MDA) ve total glutatyon miktarları tayin edildi. Yirmi sekizinci gün öldürülen gruplarda ise histopatolojik inceleme yapıldı. Kontrol ve steroid grubunda MDA değerleri, bir ve üçüncü günde sham grubuna göre yüksek iken (p 0.05). Melatonin grubunda MDA değerleri, diğer üç gruba göre birinci (p< 0.01), üçüncü ve beşinci gün (p< 0.001) yüksekti. Kontrol grubunda, birinci gün glutatyon seviyeleri yüksek iken (p 0.05). Üçüncü günde, glutatyon değerleri steroid ve melatonin grubunda sham ve kontrol grubuna göre düşüktü (p 0.05). Histopatolojik incelemelerde gruplar arasında anlamlı fark yoktu. Bu çalışmada, koroziv özofagial yanığın akut nekrotik fazı olan ilk 1-4. günlerinde, doku MDA seviyelerinin yükseldiği gözlendi. Ratlarda % 20 NaOH ile oluşturulan koroziv yanıkta, melatonin (20 mg/kg/gün) prooksidan etki gösterdi. Deksametazonun (1 mg/kg/gün) glutatyonun tüketilmesini artırarak antioksidan sisteme kısmen katkıda bulunduğu gözlendi.
SALİM BİLİCİ (2003)
Çocuk yaş gtubunda travma sonrası hormonal değişiklikler ve travma şiddeti ile ilişkisi
2. ÖZET Bu çalışmada travma (penetran veya kunt) sonrası, çocuk yaş grubunda serum »hormon düzeylerinde meydana gelen değişiklikler, Pediatrik Travma Skorlaması île Ölçülen travma şiddeti ile serum hormon düzeyi değişiklikleri arasındaki ilişki ve travma sonrası hormon düzeyi Ölçümüyle travmanın şiddeti, prognoz ve mortalite öngörüsü hakkında fikir edinilip edinilemeyeceği araştırıldı. Eylül 2000 ile Mayıs 2001 tarihleri arasında Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tıp Fakültesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Hastanesi Acil Servisine travma sonrası ilk 24 saatte getirilen 0-15 yaş grubundan 59 hasta çalışmaya dahil edildi. Kontrol grubuna ise 35 sağlıklı çocuk seçildi. Hastalar, Acil Serviste Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı Araştırma Görevlileri tarafından değerlendirildi. İlk görüldüğü andaki Pediatrik Travma Skoru hesaplandı ve aynı anda kan örneği alında Alman kandan total T3, total T4, serbest T3, serbest T4, TSH, kortizoL östradioL testosteron, prolaktin ve büyüme hormonu çalışıldı. Elde edilen sonuçlar kontrol grubuyla karşılaştırıldı. Travma grubunda, Pediatrik Travma Skoruna göre travma şiddeti açısından kendi arasında ayrılmış olan iki grup arasında hormon düzeyi değişikliklerinin farklı olup olmadığı istatistiksel olarak değerlendirildi. Travma grubunun genelinde serum hormon değerindeki değişiklikler ile Pediatrik Travma Skoru arasında korelasyon olup olmadığı araştırıldı. Travma grubunda eksitus olan hastalar ile sağ kalan hastalar arasında serum hormon değerleri açısından anlamlı farklılık ohıp olmadığına bakıldı. Sonuç olarak çocuk yaş grubunda travma sonrası serum TT3, ST3 ve TT4, ST4 düzeyinde düşme saptanırken, prolaktin, kortizol, GH düzeyinin arttığı görüldü. Serum TSH seviyesinde ise kontrol grubuyla karşılaştırıldığında istatistiksel anlamlı farklılık saptanmadı. TT^ TT4, ST4 düzeyindeki düşüş ve GH düzeyinde artış ile travmanın şiddeti arasında korelasyon olduğu saptandı. Eksitus olan hastalarda TT4 düzeyinin sağ kalanlara oranla daha fazla düştüğü görüldü. Çocuk yaş grubunda travma sonrası TT3, TT4, ST4 ve GH düzeyinin ölçümü ile travmamn şiddeti ve prognozun öngörüsü hakkında, TT4 düzeyindeki düşüşün fezla olması ve bu düşüşün devam etmesiyle de mortalitenin Öngürüsü hakkında fikir edinilebileceği kanısına varıldı.