Damardan Galatasaraylıyım. İyi zamanlarda da, kötü zamanlarda da Cimbom'un arkasındayım. Çünkü gerçek Galatasaraylıyım
Damardan Galatasaraylıyım. İyi zamanlarda da, kötü zamanlarda da Cimbom'un arkasındayım. Çünkü gerçek Galatasaray'lıyım. Sarı kırmızı bayrağı elimden hiç düşürmedim. Ne yazık ki bugün Galatasaray'da kötü zamanlar yaşıyoruz. Geçmişi düşünüyorum. Elli küsur yıldır gazeteciyim. Futbol yazmaya epeyce gecikmeli başladım. İlk futbol yazımın tarihi 3 Nisan 2000'di. Milliyet'te çıkan yazının başlığına gelince:
Bravo Galatasaray, bravo Fatih Hoca!
Evet öyle, Fatih Hoca ve aslanları sayesinde futbolu daha yakın markaja aldım, futbol da yazmaya başladım. Futbolu çocukluğumdan beri severim. Kendim de oynadım. Meşin yuvarlağın peşinde koşarken bir kere bacağımı, bir kere kolumu kırdım. Galatasaray taraftarlığı ailedendi, babamdan bana geçmişti. Babam Ahmet Cemal de çok severdi futbolu. 1920'lerin Almanya'sında, Stuttgart takımında oynamıştı. Babam "dışarı"dan değil, mektepli bir Galatasaray'lıydı, yani Galatasaray Lisesi mezunu... Kulüp numarası 265'ti, (Benimki 4476). Galatasaray'da bir şampiyonluğum vardır. Kürek dalında, dört tek dümencisiz gençlerde 1960 Türkiye şampiyonluğu... Lise sıralarında bir gün babama kızıp, "Ben de Fenerbahçe'de futbol oynarım!" diye olmadık bir tehdit savurunca, hiç istifini bozmadan demişti ki:
Ben de seni evlatlıktan reddederim!
Karlı kış günleri hatırımda... Arada bir milli maçlar Ankara'ya alınır, 19 Mayıs Stadyumu'nda oynanırdı. Sevgili annemin akşamdan hazır ettiği kuru köfte çıkınları ve battaniyelerle sabahın köründe stadın yolunu tutardık babamla... Ortaokuldayken, babamın muhalefetine rağmen İstanbul'a kaçardım, özellikle Galatasaray-Fener maçları için... Cumartesi öğleden sonraları okul çıkışı Gazanfer Bilge otobüslerinden birine atlar, İstanbul'a giderdik. Geceyi o zamanki ismiyle Mithatpaşa Stadı'ndaki kuyrukta geçirir, kale arkası tribünlerden heyecan dalgasına katılırdık. Metin Oktay'ın, Kral'ın, Fenerbahçe ağlarını delen o muhteşem golünü işte böyle bir İstanbul kaçamağında seyretmiştim. Bir Galatasaray'lı olarak en büyük duygu fırtınasını ise 17 Mayıs 2000'de yaşamıştım. Fatih Hoca ve aslanları Kopenhag'da Arsenal'ı devirip UEFA Kupası'nı kaldırırken tarih yazmışlardı. Ben de o zaman Milliyet'teki köşemde şu notu düşmüştüm:
Evet, Cimbom Avrupa standardını yakalayan ilk Türk takımı oldu. Aynı zamanda bilinçaltımızda yılların derinliklerinden yükselen o psikolojik duvarı Parken Stadı'nda yerle bir etti. Gösterdi ki: Biz de yapabiliriz! Bu bir milat... Ama aynı zamanda serinkanlı ve büyük düşünme zamanı... Evet yapabiliriz ama nasıl? Başarıyı sürekli kılmanınyolları nedir? Nasıl bir altyapıyla başarıkurumsallaşır? Sağlam bir mali bünyeye hangiyöntemle erişilir?Ülkenin değişik yerlerine futbol okulları kurmanın plan programı nasıl oluşturulur? Unutulmasın!Zirve, uçuruma en yakın noktadır!
Bir tarihte Fatih Hoca için şu satırları yazmıştım:
Kendisinin Adana'dan başlayıp İstanbul'da yükselerek Kopenhag'da tarih yazışına kadar geçen süreç hiç kuşkusuz bir rastlantı değil. İnatçılığın, daha fazlasını öğrenme iradesinin, kuyumcu titizliğini gerektiren bir sebatın, profesyonel disiplinle kahredici bir çalışma temposunun ürünü... Başarı ancak böyle gelebiliyor. Fatih Terim'in etkileyici bir havası, karizması var. O sempatik Adana delikanlısı hâli ve arada bir kendini ele veren despotluğu da var. Ya da mimik ve jestleriyle kibirli bir "ben-merkezciliği"in izleri de var... Ve bazı sorular: Eleştiriye ne kadar kulak verebiliyor Fatih Hoca? Yanlışını söyleyenleri ne kadar dinleyebiliyor? Bu soruları soruyorum. Çünkü iyi lider etrafını en iyi dinleyendir. Eleştiriye kulak verendir. Kendi kendini sorgulayandır. Arada bir iç muhasebesini yapıp, nerede yanlış, nerede haksız olduğunu kendine sorabilen lider, iyi liderdir. Kendi kendisiyle dolu olmayan lider pek yoktur. Ama bu doluluğun bir ölçüsü vardır. İyi lider bunun dozunu iyi ayarlayandır.
Sözü uzatmak istemiyorum. Fatih Hoca, Türk futboluna damgasını vurmuş büyük bir futbol adamıdır. Türk futboluyla Galatasaray tarihinde bıraktığı derin izler elbette unutulmayacak. Kongrede benim de oyumu almış olan Başkan Burak Elmas'a tavsiyeme gelince: Yanlışlardan gerekli dersleri çıkararak, Galatasaray'da yeniden iyi zamanların kapısını açmak...